Hepimiz Çehov'un sözlerini hatırlıyoruz.kıskanç yetenek kardeşidir. Her şeyden önce, Anton Pavlovich'in yeteneğini ifade eder. "Konuşan" ayrıntıların usta bir ustası olan yazar, bir veya iki iyi tanımlanmış kelimeyi biliyordu, kahramanlarını birkaç vuruşla yaşayan insanlar olarak sunarak, kapsamlı olarak tanımlandığı durumları özetliyordu.
"Kalın ve ince", arsa ve arsa
Örneğin "Kalın ve ince" hikayesini düşünün. Bunun özeti bu tür olaylara indirgenmiştir: Nikolaevsky tren istasyonunun platformunda, memurun ailesi trenden iner. Ailenin başı etrafa dönen biri tarafından çağrılır ve eski bir sınıf arkadaşı ve şimdi de bir yetkili tarafından tanındığını ortaya çıkarır. Gelen - "ince": ince, iyi giyilmemiş, ve çok kokulu değil, jambonlu sandviçler ve kahve alanları. Valizler, kartonlar ve diğer yol eşyalarıyla dolu. Onun eski bir arkadaşı - "şişman" Dudakları tokluk dolu, tatlı bir şekilde pahalı kolonya kokuyordu ve pahalı bir şarap ve akşam yemeği yiyordu, o da sadece lokantada yemek yiyordu. Burada, aslında, ve "arsa ve ince" hikayesi olan tüm arsa. Bunun özeti ayrıca: Misha ("şişman") ve Porfiri ("ince") arasındaki küçük bir konuşma. Ve burada Çehov'un "detayları" öne çıkıyor. İlk bakışta ince, kendisi ile ikinci görevli arasındaki toplumsal pozisyondaki farkı fark etmez. İyi yaşamıyor, ama oldukça tatmin oldu. Küçük bir maaşı var, satış için sigara kutuları yapar, karısı özel müzik dersleri verir. Porfiriz bir çocukluk arkadaşıyla tanışmaktan içten mutluluk duyar, duyguları ve anıları su basar ve kahramanın altını üstüne getirir. O, arkadaşı gibi, gözlerinde gözyaşları var ve her ikisi de, Çehov'un yazdığı gibi, “hoşça sersemletildi”. Ancak, kalınlığın "partisi" nin anlatıya girmesiyle işin tonalitesi radikal bir şekilde değişir. "Arkadaş Misha", ortaya çıktı, zaten bir gizli danışman oldu - Çarlık Rusya'da bir rütbe dikkate değer!
Bir "iki yıldız" var ve genel olarak iyi yerleşmiş. Burada, işin gizli çatışmasını, "Kalın ve ince" hikayesinin başlığına gömdüğümüz kısa bir özeti ekledik. Porfiri için, bir arkadaşının kariyer merdiveninde kalkış beklenmiyordu. Kendisine küçük bir memur ve “küçük” bir kişi olarak, bu dünyanın güçlü ve güçlü yanlarına saygı duymaya ve onlardan korkmaya alışıktır. Kahramanda, Çin-tapınma mekanizması, lizoblyudstvo, üstlerin korkusu "açıldı". Chekhov ustaca gösterir. İnce bütün çarpılmış gibi, doğruların gülümsemesi sefil, gergin benzeri sırıtış olur ve uzun çene çekti ve daha da uzun hale gelir. Bir şey mırıldanır, stammers ve tamamen perişan bir manzaradır. Porfiri aşağılanmış ve gönüllü olarak aşağılanmış! Kölelik, ruhsal, zihinsel, Zehir gibi tam anlamıyla vücudunun her gözenek, onun her kelimesinden harmanlar. Yine o ve ailesinin üyeleri daha bir "ince", görünmez olmaya çalışan, strunochku veya korkakça saklanarak germe sozhitsya gibi olmuştur hem şimdi proje, eşi ve oğlu için mantar olan "Misha" dir. Onun ezip avantajları hikaye "Kalın ve ince" bir adama bu bölüm acı kahkaha ve hakaret neden olur. Bunun özeti daha sonra karakterlerin duygularını tanımlamak için azaltır. "Tolstoy" unvanının tüm heyecanı hoş değildir. Porfiriye gerçekten sevinmiş ve onun içinde bir astı değil, bir çocuk, çocuk nesnesinde uzun süreli bir suç ortağı olduğunu görür. Tolsty geçmişten memnuniyetle konuşur, kaygısız çocukluğunu hatırlardı. Ancak böyle bir cennet imkansız, Çehov inanıyor.
"Kalın, ince", özetini bizdüşünün - gerçekçi bir çalışma. Ve Porfirin davranışı tamamen tipik ve hayatın acımasız gerçeğine karşılık gelir. Tüm özgürlüğün olmadığı bir toplumda, otokrasinin insan haklarını çiğnediği ve kapsamlı bir biçimde onu öldürdüğü, hayatın maddi yönünün kurallarını belirlediği bir toplumda, küçük bir insan, “büyük adam” ile çok nadiren eşit bir şekilde hareket edebilir. Tüm Rus edebiyatının hümanist gelenekleri bize şunu söylüyor: Puşkin stationmaster Samson Vyrin ve Gogol'un Akaki Bashmachkin ve Makar Devushkin Dostoevsky. Ve aynı Çehov'un "resmi görevlisinin ölümü" nü hatırlayın - neden kahramanı öldü? Patronda hapşırdığımdan korkuyorum! Burada da, "Tolstoy ve thin" başlıklı kısa içeriğimiz dikkatinizi, sevgili okuyucuların, hikayenin asıl problemini vurgulamaktadır: Bir insanın "bırakarak bıraktığı" bir köleyi nasıl sıkıştırır? Gönüllü köle!
Eserin kompozisyonu daireseldir: Başlangıçta Çehov'un dile getirdiği ifadeyle sona eriyor - her ikisi de hoş bir şekilde hayrete düşmüştü. Tabii ki, "güzel" - zaten mecazi anlamda. Ancak bu hizmetten nasıl kurtulacağımız - bu soru yazar tarafından okuyucudan önce ortaya çıkar. Ve her birimizin buna cevap vermesi gerekiyor.