Tüm önyargıların, hatalı fikirlerin ve yalanların kaynağı olarak bölünmüşlük; her bir toplumsal tabakanın, partinin, örgütün ve liderin rolünü tahlil etme kabiliyetinin bir eksikliği olarak sekterlik ve dogmatizm, tüm bunlar, halklarımızın demokratik ve ilerici kuvvetlerinin eylem birliği önündeki güçlüklerdir. Bunlar, devrimci hareketin, geride bırakılması gereken gelişme gerilikleri, çocukluk hastalıklarıdır. Anti-feodal ve antiemperyalist mücadele safhasında, halkın geniş kesimini kurtuluş hedeflerinde kararlılıkla bir araya getirmek mümkündür, ki bu hedef, işçi sınıfının, köylünün, entelektüel çalışanın, küçük burjuvazinin ve milli burjuvazinin en ilerici tabakalarının ruhunu birleştirir. Bu parçalar, emperyalist ve gerici feodal rejimi söküp atmaya muktedir, nüfusun büyük çoğunluğunu teşkil eder. Bu büyük hareket dâhilinde, uluslarımızın iyiliği, halklarımızın iyiliği ve Amerika’nın iyiliği için mücadele edebilirler ve etmelidirler. Burada tüm ilericilere yer vardır, eski militan Marksist’ten tutun da, Yankee tekelcileri ve feodal ağalarla işi olmayan samimi Katoliklere kadar.
Latin Amerika’daki hiçbir ulus zayıf değildir, çünkü her biri, aynı sefaletten mustarip, aynı duygulara sığınan, aynı düşmana sahip, aynı gelecek güzel günleri düşleyen, ve tüm dünya çapındaki onurlu erkeklerin ve kadınların dayanışmasını paylaşan, 200 milyon kardeşin oluşturduğu ailenin bir parçasıdır. Latin Amerika’nın geçmişteki bağımsızlığı kadar destansı, o mücadelede olduğu gibi kahramanca; Latin Amerika’nın bugünkü nesli, insanlık için çok daha büyük ve belirleyici bir destanın içinde yer alıyor. Önceki, İspanyol sömürgeci rejiminden, Napolyon’un orduları tarafından işgal edilmiş çürümüş İspanya’dan kurtuluş mücadelesiydi. Bugünkü mücadele çağrısı, en güçlü dünya emperyalist merkezinden, dünya emperyalizminin en güçlü kuvvetinden kurtulmak, ve insanlığa bizim öncüllerimizin yaptığından çok daha büyük bir hizmet vermek içindir.
Kaynak: Fidel Castro, The Second Declaration of Havana (Walter Lippmann)