1943'ün sonunda ABD Savaş Bakanlığı, mevcut teçhizat ve silahların kullanımını dikkate alarak iniş birimlerinin ateş gücünü artırma olasılığını araştırmak için çalışma başlattı. Bu proje çerçevesinde, çeşitli ulaşım seçeneklerinin belirlenmesi gerekiyordu. tanklar ve inişten önce ateş etmeyi sağlayacak toplar. Bir tank veya topun, bir iniş botundayken sahile giden yolda ateş edebileceği anlaşıldı. İnişten sonra, taşınan ekipman veya silahlar karada savaşa girebilir.
Birleşik saldırı yangın destek sistemlerinin testleri Ocak 1944'ta başladı ve Nisan ayına kadar devam etti. Chesapeake Körfezi test ve test çekimleri için test alanı haline geldi. Birkaç ay süren testler için, ABD ordusu ve mühendisleri çok sayıda hava aracı ve silah veya teçhizat kombinasyonunu kontrol etmek için zamana sahipti. Bu kararların çeşitli yönleri araştırıldı: belirli bir zırhlı araç veya silahın belirli bir mavna veya amfibi taşınması temel özellikleri, kurulum özellikleri, yangın verimliliği, mühimmat tüketimi, kullanılabilirlik vb. Özellikle, yüzen DUKW'un 75-81 mm'den daha büyük kalibreli harçlar veya tabancalar için bir taban olarak hizmet edemediği ve çoğu iniş teknesinin ve mavnaların tasarımının taşınan silahın olası yatay yönlendirme açılarını önemli ölçüde azalttığı ortaya çıktı.
LCM-6 teknelerin ve M4 Sherman tanklarının ortak kullanımı, iniş teknesi ve ekipman / silahların en başarılı kombinasyonlarından biriydi. Teknenin ve tankın boyutları, ikinci ön rampada ateş edebilecek şekildedir. Teknenin tasarımına zarar vermemek için, tank birkaç ahşap veya metal kirişten monte edilmiş özel bir açılı sınırlayıcı ile donatıldı. Karakteristik formun tasarımı, tabancanın rampa hasarını önlemek için izin verilen sınırın altına indirilmesine izin vermedi ve ayrıca yatay köşeleri sınırlandırdı, böylece tanklı tekne geri tepme nedeniyle dönmedi.
Çoklu bir roketatarla donatılmış T34 Calliope, bir top atamadı. Ancak, füze fırlatıcısının yüksek yüksekliği, ona zarar verme riski olmadan rampa üzerinden çekim yapmayı mümkün kıldı. Ateşleme roketlerinin, teknenin kıç tarafındaki sıcak gazların salınmasından kaynaklanan bazı problemlerle ilişkili olduğu not edilmelidir.
LCM-6 için bir başka ilginç yük seçeneği, bir tank ve topçu kombinasyonu oldu. Bu teknelerin güvertesine M3 Stuart ailesinin iki hafif tankı, örneğin M5A1 yerleştirildi. Yükseklikleri nedeniyle, bu zırhlı araçlar öne doğru fırlayamadı, çünkü ön rampa tarafından engellendiler. Ancak, geniş yan sektörlerde bulunan hedeflere saldırabilirler. Tanka erişilemeyen hedeflerin bombardımanı için, benzer bir düzende iniş aracı iki 106 mm harç aldı. Teknenin kıçına, üzerine harç destek plakasının yerleştirilebileceği kumlu iki ahşap kutu yerleştirilmesi önerildi. Bu nedenle, tekne iki 37 kalibre tabancası, iki harç ve birkaç makineli tüfek taşıdı.
Gemiden ayrılmadan önce yapılan çekimin çok hoş olmayan bir sonucu vardı, çünkü tankerler taşınabilir mühimmatı uzatmak ve mermileri kurtarmak zorunda kaldılar. Bu tasarruflar, sahile gitmeden önce veya sonrasında yangının etkinliğini etkilemiştir. Bu nedenle, çıkarma gemilerini mermiler için ek kutularla donatmak önerildi. Bu durumda, teknenin mürettebatının cephane tankerlerine hizmet etmesi gerekiyordu. Bu nedenle, iniş sırasında tankın döşenmesi tamamen dolmuş halde kaldı, bu da bir ölçüde savaş işini kolaylaştırdı.
Testler sırasında, çeşitli silahlardan oluşan amfibi botlara çeşitli kurulum çeşitleri test edildi. Silahların alçak yüksekliği nedeniyle, rampadan ateşlenemedi. Bu sorunu çözmek için, LCVP tipi teknelerden biri hafifçe değiştirildi. M1 X-gun kalibreli 57 mm namlusu için rampada bir delik açıldı ve güverte pruvasına tabancanın kendisini monte etmek için ahşap bir platform kuruldu. Silahın bir destek sistemi ile monte edilmesi önerildi. 57-mm silahların böyle bir kurulumu, yeterince yüksek savaş performansı sağlamıştır, ancak iniş gemisinin amaçlanan amacı için kullanımını önemli ölçüde engellemiştir. “Seyir” silahının ahşap platformu, askerlerin sökülmesini zorlaştırdı ve ayrıca arkalarındaki güvertede diğer silahların veya hafif teçhizatın boşaltılmasına büyük ölçüde müdahale etti. M1 tabancasını takmaya yönelik böyle bir yöntemin avantaj ve dezavantajlarının oranı pratik kullanım için kabul edilemez olarak kabul edildi.
Benzer nedenlerden dolayı, ordu M115 obüsünü büyük iniş gemilerine kurma projesini onaylamadı. Geliştirilmiş geri tepme tertibatlarına rağmen, bu 203 mm kalibrelik tabanca o kadar büyük bir etkiye sahipti ki, özel bir ahşap yapı yardımı ile teknenin desteğinin güçlendirilmesi gerekiyordu. Böylesi bir platformda bir obüsün kurulması ve sökülmesi yarım saat kadar sürdü, bu da silahın kıyıya hızlı bir şekilde atılmasına izin vermedi ve tüm sistemin savaş etkinliğini önemli ölçüde azalttı. Ek olarak, M115 obüsün uzunca sökülmesi, çıkarma gemisinin yeteneklerini olumsuz etkilemiştir. Bu nedenlerden dolayı, M115 obüs iniş aracı deneysel bir piyade destek aracı olarak kaldı.
Belirsiz bir çözüm, LCM ve LCT ailelerinin teknelerine uçaksavar kalibre 90 ve 120 mm kalibre edildi. Bazı tekneler çarpışma pozisyonunda bu iki silahı taşıyabilir. Uçaksavar silahlarının silahlarının yüksekliği, burun rampası dahil olmak üzere herhangi bir yöne ateş etmesine izin verdi. Ancak, testler sırasında, böyle bir yangın destek sisteminin bazı eksiklikleri tespit edildi. Bazı yönlere ateş ederken, tabancanın namlusundan yayılan şok dalgası, araç traktöründeki camları parçaladı. Traktör ve silahların ayrı taşıma seçeneği açık nedenlerden dolayı düşünülmedi.
En uygun ve gelecek vaat eden tekliflerden biri, 105 mm çekme M2 howitzer'ların nakliyesiydi. Daha küçük ebatlı tekneler hesaplama, mühimmat ve traktör ile daha büyük bir silah taşıyabilir - iki. Savaş pozisyonundaki obüs veya obüslerin tekneye desteklerle teknenin güvertesine takılması önerildi. Uygun sabitleme ile, minimum yükselme açılarıyla burun rampasının üzerine ateş edebilirler. Böyle bir saldırı yangın saldırısının ana dezavantajı, tabancaların montajı için yüksek gereksinimlerdi. Yanlış yerleştirildiyse veya bağlanırsa, toz gazları veya hatta bir mermi tarafından rampada hasar riski ortaya çıkmıştır.
Yılın Ocak-Nisan 1944 testi, amfibi teknelerin veya amfibi araçların ve çeşitli silahların veya askeri teçhizatın paylaşılması için birçok seçeneği ayrıntılı olarak tarif eden hacimli bir rapordur. Bazı verilere göre, incelenen toplam fikir sayısı birkaç düzine aştı. Ek olarak, rapor önerilen saldırı ateş destek sisteminin bir veya diğerinin avantaj ve dezavantajları hakkında toplanan tüm bilgileri içermiştir.
1944'in baharında, Avrupa'da ikinci bir cephenin açılması için hazırlıklar tamamlandı ve bu nedenle test raporu çok faydalı oldu. Burada belirtilen fikirlerin bir kısmı, Overlord Operasyonu sırasında Haziran ayı başlarında aktif olarak kullanılmıştır. ABD'li uzmanların bazı önerileri müttefiklerle ilgileniyor, İngiltere ve Avustralya'da da benzer projeler ortaya çıkıyor. Normandiya'daki Hitler karşıtı koalisyon kuvvetlerinin inişi sırasında tank veya topçu parçaları olan tekneler pratikte test edildi. Daha sonra, test edilmiş ve test edilmiş sistemler Pasifik askeri tiyatrosuna saldırı kuvvetlerinin inişi sırasında aktif olarak kullanıldı.
Sitelerin malzemelerinde:
http://otvaga2004.ru/
http://globalsecurity.org/
http://wwiiequipment.com/
http://ww2lct.org/
http://history.navy.mil/