Yalanın zaafı, her yere dalacağını, her şeyi kontrolü altına alacağını, herkesi kandıracağını sanması. Dalamayacağı, kontrolü altına alamayacağı, kandırmayacağı şeylerin başında “gerçek” gelir.
Kapitalist, emperyalist dünya öylesine çıkmaz içinde, öylesine batak ki yalanla yönetme dışında seçeneği kalmadı. Ortakları ve maşaları olan yönetimler de ağabeylerinden geri kalır mı?
Hukuk insanı, adaleti insanca yaşamanın sorunu olarak görür. Bu bakışın özünde de sömürücü adına yazılı, sömürüye bağlı “baskı kuralları”nı “hukuk” yapacak mücadeleyi vermek; yorumlama ve çözümleme tekniklerini sömürülenin, ezilenin, haksızlığa uğrayanın ideolojisine ve siyasetine çevirmek gelir.
Kamu alanındaki akçalı (malî) işlerle cumhurbaşkanı sözcüğü bir araya geldiğinde, cumhurbaşkanlığı bütçesi, saraya ilişkin harcamalar, açılış adı altında yapılan halkoylaması propagandası harcamaları, OHAL düzeninde birçok kuruluşun mülkiyet devri yapılan Tasarruf Mevduatı Sigorta Fonu, devasa Türkiye Varlık Fonu gibi başlıklar akla gelebilir.
Cumhuriyetin, onun nitelikleri arasında olan demokrasinin kişisel iktidar amaçlı kullanılması örneklerine “kişisel amaçlı anayasa” da eklenebilir. Böylece kişisel iktidar, soyut kavramlar içinden kolaylıkla sıyrılırken, anayasa yoluyla kendisini sağlama da almış olur.
“Hangi cumhuriyet” sorusunun karşılığı olarak, burjuva devletlerin adını cumhuriyet koyduğu o kadar çok yönetim şekli var ki, öyle sekiz-on çoktan seçmeyle başa çıkılmaz. “Cumhuriyet hiçbir şeyden çekmedi kapitalist düzenden çektiği kadar” demek yanlış olmaz.