

İyi haber, son seçimlerin Katrina Kasırgası'ndan sonra oluşan süreci tamamlamasıdır: Bu seçimler Başkan'ın Irak üzerine kurduğu gerçekliğin yalanını ortadan kaldırdı ve artık izlenmesi gereken yol hakkında tüm bakış açılarının serbestçe ortaya çıkmasını sağladı. Kötü haber de, kimsenin, gerçekten hiç kimsenin, hangi yolun izlenmesi gerektiğini bilmemesidir. Kuşkusuz, Beyaz Saray ve Pentagon B planına geçmeye hazır. Ancak B planı "mucizeyle kurtulmak" için söylenmiş boş bir sözden ibaret (Dick Cheney ve onun karanlık asistanlarından başka tam bir zafer ile çıtayı daha yükseğe yerleştirip, bu misyonun şan ve şerefle sonuca ulaşıp İran'daki mollaların devrileceği üzerine nutuk atan kimse kalmadı).
Henry Kissinger bir zamanlar savaşın bir çözüm olduğunu düşünmüş olsa da, bugün artık askerî bir zaferin mümkün olmadığını düşünmektedir. Bu adamın sırtını savaşa dönmesinin nedeni savaşın kötü gitmeye başlamasıdır. Kissinger acele edilmiş bir geri çekilmenin de ülkeyi, tüm Ortadoğu'nun dengesini bozacak yoğunlukta bir savaşa sürükleyeceğini düşünmektedir. Bu savaşın hep çılgınlık olduğunu düşünen Kofi Annan, ABD'nin "Irak tuzağına düştüğünü" Iraklılar "güvenli kılınmış bir çevre" kurma gücüne kavuşana kadar gidemeyeceğini ifade ediyor ve bunu, Iraklılar güvenli kılınmış bir çevre için en küçük bir istek belirtisi göstermemesine karşın yapmasını söylüyor.
Bush'un Saddam'ı devirme amacıyla gerçekleştirdiği bu haçlı seferini aptallık olarak niteleyen ve asker yollanmasına karşı olan emekli General Anthony Zinni'ye göreyse, artık bu kaostan çıkmayı ummak için daha fazla asker yollanması gerekiyor. Askerleri, Saddam Hüseyin'i yeraltındaki sığınağından çıkaran ve çatışmaları uzaktan denetlemek için Irak'tan çıkmaya hazırlanan General Raymond Odierno, Irak'ın sadece meşru kabul edilen bir hükümete sahip olmasını dileyerek Jeffersoncu demokrasiden söz etmeyi, bıraktı. General, "yapılabilir" demeyi bırakıp "bilmiyorum" demeye başladı! New York Times'tan Thorn Shanker'a, amaçlarının "sekter şiddeti" sivil otoriteyi yerleştirmeye kapsayan hedeflere indirgenmiş olduğunu açıkladı. General Odierno, "Bu hedeflere ulaşabilecek miyiz?" diye kendine soruyor ve kendi sorusunu "Bilmiyorum" diye yanıtlıyor.
Kısa bir süre önce, Senato'da yapılan bir görüşme sırasında, General John Abizad, savaşı keşfeden Candide gibi, Irak için birbirini dışlayan iki formül önerdi: Irak'taki askerî varlığımızı azaltamayız; çünkü Iraklıların bize ihtiyacı var; ancak askerî gücümüzü artıramayız da. Çünkü Iraklıların bize bağımlı hale gelmesini istemiyoruz. Diğer bir deyişle manevra alanı çok dardır. Peter Beinart'ın The New Republic'te yazdığı gibi: "Özellikle korkunç olan durum değişiminde, bu son ayların olayları, geri çekilme kadar birliklerin yerinde tutulması hakkındaki en mükemmel görüşleri de ortaya kaldırdı". Aynı yayında, Leon Wieseltier, "öldürülen sivillerin sayısının Saddam Hüseyin döneminde öldürülen sivillerin sayısına yaklaştığını" belirterek sorunun Irak'taki Amerikan askerlerinin sayısına indirgenemeyeceğinden kaygılanıyor; sorun Irak'ın kendisidir. "Önce biz Irak'ı istila ettik, sonra Irak kendi kendini istila etti. Kendimizi Irak'ın insafına bıraktık. İnsaf etmeyen bir ülkenin insafına". Son olarak Pentagon; ya go big 'sonuna kadar kendini adamak' ya go long 'daha uzun süre kalmaya hazırlanmak' ya da go home 'eve dönmek' arasında bir tercih yapmaya çalışıyor. Hadi ne yapacağımızı anlayın!
(Le Courrier International, 30 Kasım 2006)