Gece geç saatlerdi.
Uşak yardımcısı Hans, Kont Deruth’un masasının önünde ayakta dikiliyordu. Hans, olanlar hakkında rapor vermeye başladığından beri Deruth sessizce bitirmesini bekliyordu.
“Şu anda ise odasında uyuyor.”
Hans sonunda raporunu bitirdi ve Deruth konuşmaya başladı.
“Sürücü, Cale’in Flynn Tüccar Loncası’nın gayri meşru oğlunun çay dükkânına gittiğini bildirdi. Bugün kimliğini doğrulayamadığımız genç bir adam getirdi. İçki konusundaysa, sadece biraz içti ve gece boyu ayık kalmaya dikkat etti demek ha.”
Hans’ın raporu kısaydı, ancak Deruth bu kısa raporu ilginç buldu.
“Onu takip ettirmeli miyiz dersiniz?”
Hans’ın sorusuna karşılık elini hayır dercesine salladı. Oğlunun dışarıda ne yaptığını, onu takip ettireceği raddeye gelecek kadar bilmek istediğini sanmıyordu.
“Gerek yok. Şehirde olduğu sürece yaptığı her şey benim yetkim altında zaten.”
Deruth, tüm genç uşak yardımcıları arasında en çok Hans’a değer verirdi. Bunun nedeni, emirleri iyi bir şekilde yerine getirmesi ve iyi bir insan olmasıydı.
“Şu ana kadar yaptığınız işe devam edin ve Cale’i evin içinde gözlemleyip, gördüklerinizi rapor etmeye devam edin.”
“Anlıyorum.”
Hans başını eğdi ve geri giderken başka bir şey söylemedi.
Deruth. Herhangi bir özel kabiliyeti ya da sağlam bağlantıları olmayan biriydi. Bununla birlikte, önceki Kont gibi, Henituse bölgesini iyi bir şekilde yönetebiliyordu ve mermer ve şarap satarak servetini daha da büyütebilmişti. Bölgesini düzgün bir şekilde muhafaza edebilen, geliştiren ve koruyan biriydi.
‘Cale değişti.’
Cale normalden farklı hissettiriyordu. Aniden daha zeki ya da daha güçlü olması gibi bir şey söz konusu değildi ama eylemleri öncekinden açıkça farklıydı.
“Ah, Hans.”
“Evet, Kont-nim?”*
“Bana Flynn Tüccar Loncası hakkında biraz bilgi topla.”
Çay dükkânının sahibi Billos. Deruth, Flynn Tüccar Loncası’nın bu gayrimeşru oğlunu biliyordu. Bunun nedeni, Henituse’un şarap için en büyük ticaret ortağının Flynn Tüccar Loncası olmasıydı.
“Hemen bilgi toplamaya başlayacağım.”
“Harika.”
Deruth, düşünmeye başlarken Hans’ın ofisinden çıkmasını izledi. Cale’in tavrındaki değişiklik dışında düşünmesi gereken daha pek çok şey vardı.
Kıtanın etrafındaki atmosfer tehlikeli gözüküyordu. Patlamadan hemen önceki bir volkan gibi bir tehlikeydi. Deruth, krallığın köşesinde olmasına rağmen tehlikeli atmosferi açıkça hissedebiliyordu. Bunun nedeni, her zaman bu tarz durumlarla ilgili elinden geldiğince çok miktarda bilgi topluyor olmasındandı. Ancak bugün İmparatorluk Mahkemesi’nden aldığı mesaj, Deruth’u kıtanın mevcut atmosferi hakkındaki düşüncelerini daha da kesin hale getirmişti.
Henituse bölgesinin eski Kontları, başa geçecek bir sonraki kişiye her zaman tek bir öğüt verirdiler.
‘Tarihe yazılmana gerek yok. Sadece barış ve mutluluk içinde yaşa.’
“Sanırım şehir surlarını güçlendirmem gerekiyor.”
İyi bir dövüşçü olmayabilirdi ama Deruth her zaman kendisini ve ailesini korumanın yollarını düşünüyordu.
Zihnin, vücuttan daha güçlü olduğu zamanlar vardır.
“Genç efendi, o kadar rahat uyuyordunuz ki sizi uyandırmaya kıyamadım.”
Cale uyuyakalmıştı. Ron’un soğuk su yerine limonata getirmesi işleri daha da kötüleştirdi. Ancak Cale bu konuda hiçbir şey söyleyemedi.
Bunun nedeni Ron’un boynunda bir bandaj olmasıydı.
“Yaralandın mı?”
“… Benim için endişeleniyor musunuz?”
“Hayır. Sadece görüntüsü sinir bozucu.”
“Fazla bir şey değil. Sadece bir kedi pençesi tarafından çizildim.”
‘Bir kedi’ başka bir masum insana bir gönderme miydi?
Cale, birisinin dün gece kaderinin sonuyla karşılaştığından emindi. Gülümseyen Ron’un bakışlarından kaçındı ve odanın penceresine yöneldi. Uyuya kaldığı için şimdi daha hızlı hareket etmesi gerekiyordu.
“Hemen mi dışarı çıkacaksınız?”
“Evet. Dışarıda işlerim var ama her şeyi kendim halledeceğim.”
“Anlıyorum. Ah, genç efendi.”
Cale kapı kolunu bıraktı ve Ron’a bakmak için döndü. Ron’un yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı.
“Limonata hakkında ne düşünüyorsunuz?”
“Harika. Lezzetli.”
Ron’un sesi bir oktav kadar alçaldı.
“…Öyle mi?”
“Evet.”
‘Bu nasıl bir soruydu şimdi?’
Ron dikkate alınması gereken biri olduğu için, Cale kapıyı açarken soruyu olabildiğince kibarca yanıtlamıştı.
Kapıyı açtıktan sonra hemen tekrar geri kapattı.
“… Ron.”
Ron, çağrısıyla Cale’e yaklaştı ve yüzünde bir gülümseme ile fısıldadı.
“Genç efendi, şaşırdınız mı? Dünkü misafiriniz sizi kapının dışında bekliyor.”
Cale şaşırmıştı. Cale, kapıyı açar açmaz Choi Han’ın ona baktığını görmüş ve bu da kapıyı şokla kapatmasına neden olmuştu. Eli gömleğinin iç cebine yöneldi. Cebindeki 10 milyon galon onu sakinleştirdi.
Ron konuşmaya devam ederken Cale’e baktı.
“Size söyleme şansım olmadı çünkü hemen kapıyı açtınız. Ona odasında rahatça beklemesini söyledim, ama o sizi görmesi gerektiğinde ısrar etti ve kapının önünde beklemeye karar verdi.”
‘Bana söyleme şansı olmamışmış. Hadi oradan.’
Cale, kesinlikle ona bunu söyleme şansı olan ama söylememeyi seçen bu korkunç yaşlı adama hiçbir şey söyleyemedi. Cale, kapıyı tekrar açarken Ron’dan bir adım uzaklaştı.
“Neler oluyor?”
Cale, Choi Han ile sohbet etmeye başlarken kapıyı hiç çarpmamış gibi davrandı. Sorduğu sırada Choi Han’ın dış görünüşünü inceliyordu.
Duş aldıktan, saçlarını düzelttikten ve yeni kıyafetler giydikten sonra Choi Han’dan saf ve temiz bir his geliyordu. Ancak gözlerini gördüğünüz anda bu düşünceniz kolayca kaybolabilirdi.
Choi Han hâlâ dengesiz bir durumdaydı. Bu yüzden gözlerine bakmak Cale’i biraz korkutmuştu. Choi Han, Cale’e baktıktan sonra nihayet konuşmaya başladı.
“Geri ödeyeceğim.”
“Ne?”
“Yemek için, size geri ödeyeceğim.”
Choi Han dünden farklı olarak resmi olarak konuşuyordu. Daha da önemlisi, ‘size geri ödeyeceğim’ de ne demekti? Cale onun bu sözlerine kaşlarını çatmaya başladı.
‘Bana geri ödemek mi? Bana kalp krizi geçirtmeye mi çalışıyor?’
Aklı başında kim, Choi Han’ı kendi çıkarları için kullanırdı ki? Cale sadece, Choi Han’ın bir an önce bu şehirden çıkmasını istiyordu.
Tabii ki, Choi Han, Cale geri ödemesi için bir şey yapmasını isterse, ona yardım etmeyi kabul ederdi. O böyle bir insandı. Ancak Cale, Choi Han’dan hiçbir şey istemiyordu.
“Gerek yok. Başka bir şeye ihtiyacın var mı?”
Cale, Choi Han’ın teklifini çabucak reddetti ve ihtiyacı olan başka bir şey olup olmadığını sordu. Choi Han, Cale’i daha da yakından gözlemlemeye başladı. Bu bakış Cale’in onun romandaki çöp Cale’i nasıl dövdüğünü düşünmesini sağladı ve kollarındaki tüyler diken diken oldu. Choi Han o noktada tekrar konuşmaya başladı.
“Yardımınıza ihtiyacım olan bir şey var.”
Cale, ‘yardım’ kelimesiyle gözlerini kapadı. Choi Han’la uğraşmak istemiyordu. Choi Han’ın isteyeceği ‘yardım’ Harris Köyü ile ilgili bir durumdan başka bir şey olamazdı.
Romandaki Cale, Harris Köyü köylülerini işe yaramaz olarak adlandırmıştı ve bu yüzden dayak yemişti. Cale ağzını açarken bunu düşünüyordu.
“Hans’a ne isteğini söyle. O her şeyi halleder.”
Kapadığı gözlerini tekrar açtıktan sonra Cale, heykel gibi hareketsiz duran Choi Han ile göz teması kurdu.
“Yetenekli bir uşak yardımcısıdır. Neredeyse her türlü makul talep için sana yardımcı olabilir.”
Cale sonra elini Ron’un omzuna koydu. Ron’un irkildiğini hissedebiliyordu ama Cale ikisinin de aynı anda gözünün önünden kaybolmalarını sağlamaya karar verdi.
“Bu yanımdaki Ron da oldukça faydalıdır. O da sana yardımcı olabilir. Ron, o benim misafirim. İhtiyacı olan her şeyle uygun şekilde ilgilendiğinizden emin olun.”
Cale elini Ron’un omzundan çekmeden hemen önce Ron’a bir emir vermişti. Daha sonra Choi Han’ın ona seslendiğini duydu.
“Ama siz benim kim olduğumu bile bilmiyorsunuz.”
Cale bakmak için arkasını döndü. Choi Han’ın hâlâ onu gözlemlediğini görebiliyordu. Ondan yayılan ürkütücü duygu yok olmuştu ve Cale, Choi Han’dan gelen açıklanamaz saflığı hissedebiliyordu.
“Kim olduğunu neden bilmem gerekiyor? Benim sahip olduğum kadar çok şeyi olmayan birine yardım etmem için bir nedenim mi olması gerek?”
Choi Han, Cale’in sözlerinin üzerine biraz kaşlarını çatmaya başladı. Çok belli belirsizdi ama Choi Han’ı yakından gözlemleyen Cale bunu kesinlikle görmüştü.
‘Benim kadar çok şeyi olmayan biri dediğim için mi kızdı acaba?’
Cale hızla devam etti.
“Durumuna bakılırsa, zor bir şey isteyeceğinden şüpheliyim. Yani, zor bir şeyse, eminim Hans çizgiyi nereye çekeceğini bilecektir.”
İkisinden uzaklaşırken Ron’u Choi Han’a doğru itti.
“O zaman güle güle. Yapacak çok işim var.”
Cale hızla babası Deruth’un ofisine yöneldi. Bugün büyük miktarda harçlık alması gerekiyordu. Ron’un arkadan gelen sesini duyabiliyordu.
“Genç efendi, emrettiğiniz gibi yapacağım.”
‘Yapıp yapmaman umurumda değil.’
Kızıştırma ve kışkırtma ana karakterler olarak onların yapacakları şeydi, Cale’in değil. Onun sayesinde dört gün daha erken tanıştıklarından böylece birbirlerine daha hızlı yakınlaşmazlar mıydı?
Ron, elindeki boş bardağa bakmadan önce her ikisinden de uzaklaşmakta olan Cale’e baktı.
“İlginç.”
O korkusuz köpek yavrusu ekşi şeyleri sevmezdi. Belli ki hâlâ da hoşlanmıyordu. Ancak az önce hepsini içmişti.
Ron boynuna dokundu. Uzun zamandır ilk kez yaralanmıştı, ancak yaralanmaktan daha ilginç bir şey onu rahatsız etmeye devam etti.
Korkusuz köpek yavrusu ondan korkuyordu.
Bir şey mi biliyordu?
“Yolu göster.”
Ron bakışlarını keskin sesin kaynağına çevirdi. Choi Han’ın tiksintiyle ona baktığını görebiliyordu. Görünüşe göre bu serseri, dün geceki kısa maçlarından sonra onun insanları öldürebilen biri olduğunu anlamış gibiydi.
“Elbette.”
Benzer bir kan kokusu yayan bu serseri de temizmiş gibi davranıyordu. Ron, böyle sapkın bir serserinin bu şekilde davranmasını komik buldu.
Dün gece tanıştıkları bu serseri, Karanlıklar Ormanı’nın şiddetli, iğrenç ve ölümcül aurasını yaymıştı. Bu Ron ve Beacrox’un diğer auralardan anında ayırt edebilecekleri bir auraydı.
Tabii ki, bu cani aura, Choi Han’ın kendisine ait değildi. Bu aura Choi Han’a öldürdüğü suikastçılardan bulaşmıştı ve şimdi duş alıp temizlediği için o ölümcül aura artık onu çevrelemiyordu.
‘Sanırım o insanlarla karşılaşmış olmasının imkânı yok.’
Ron, son birkaç gündür çok şey yaşamış gibi görünen çocukla konuşmaya başladığında dün geceki olayları düşündü.
“Beni takip et.”
Ron, yavru köpek efendisinin emrini yerine getirmek için yürümeye başladı ve Choi Han onu arkasından takip etti. Choi Han tekrar Ron’a bakmadan önce anlık olarak bakışları Cale’in kaybolduğu tarafa yönelmişti.
*’-nim’ eki Korece’de saygılı konuşmak için isimlerin ve unvanların sonuna ekleniyor. Biz de o şekilde bıraktık. İlerideki çevirilerimizde de karşınıza çıkabilir^^
Translator: Yasemin