MEKAN YARATIN VE DİNLEYİN
Büyük bir yalnızlık olmadan ciddi bir iş mümkün değildir. ~ Pablo Picasso
Büyürken, kendimi her zaman dışa dönük olarak düşündüm. Arkadaşlarla takılma davetini veya fırsatını asla reddetmedim. Bir sınav için ödev veya ders çalışmak, yolunuza çıkmakla tehdit ederse, tüm gece çekerdim. Üniversite hayatı bana çok yakıştı. Yatakhanede gece geç saatlerde takılıyor, arkadaşlarımla sabah antrenmanları yapılıyordu ve her cumartesi futbol maçından sonra arkadaşlarımla birlikte planlarım olduğundan emin oldum. Hayata hevesliydim ve ne kadar çok o kadar iyi benim modus operandi’mdi.
Mezun olduktan sonra işler değişmeye başladı. Yeni yürümeye başlayan çocuk annesi olduğumda, yalnız kalmayı arzuluyordum. Banyo kapısını kapatmak kutsal gibiydi. Bu çocuklar büyüyüp genç olduklarında, onlar içeri girdikten sonra garajdaki arabada birkaç dakika oyalanıyordum. İçimdeki bu değişim başka şekillerde de ortaya çıktı. Gürültülü, kalabalık bir spor salonunda egzersiz yapmak yerine yoga ve doğa yürüyüşlerini içeren sabah egzersizlerini tercih etmeye başladım. Evde daha uzun bir sessizlik molasına yer açmak için haftada iki gün ayak işlerine gitmeye ve arkadaşlarla öğle yemeği veya kahve için buluşmaya ayırıyorum. Sabahları ortalıkta koşmadığım zamanlarda, evde sessiz bir yerde oturarak çok fazla zaman geçirdim.
Son beş yılda çok uçtum ve tek bir uçuşta bana çarptı: Uçmaktan zevk almamın nedeni bana sessizlik ve yeniden şarj olma şansı sunmasıydı. Bir uçuş sırasında podcast’leri ve konuşmaları yakalayabilirim; O gece daha sonra konuşacaklarımı günlüğe kaydedebilir, okuyabilir ve hazırlayabilirdim. Etkinliğe geldiğimde, enerjim vardı ve herkes eve gidene kadar uzun bir akşam boyunca tam kapasiteyle meşgul olmaya hazırdım. Hem insanlarla uzun süre yoğun bağ kurmayı hem de sessiz bir otel odasına çekilmeyi sevdim.
Bu ne anlama geliyordu? İçine kapanık mı oluyordum?
Daha az gürültülü alanları ne kadar sevdiğimi keşfederek Susan Cain’in kitabını aldım. Sessiz, “İçedönükler… güçlü sosyal becerilere sahip olabilir ve partilerden ve iş toplantılarından keyif alabilir, ancak bir süre sonra pijamalarıyla evde olsalar dilerler. Sosyal enerjilerini yakın arkadaşlarına, meslektaşlarına ve ailelerine adamayı tercih ediyorlar. “1 Benim en azından bir parçamı bir tişörtle tarif ediyordu.
Bir gün bir arkadaşımla nasıl içe dönük görünmediğimi paylaşıyordum veya dışa dönük kutu. Elbette, iyi bir partiyi severim ama aynı zamanda uzun sabahları tek başıma veya bire bir sohbetlerin tadını çıkarırım. Ona rastladığım bazı araştırmalardan, üçte ikimizin nasıl içe dönük veya dışa dönük olarak tanımlanmadığını anlattım.2 Arkadaşım bana terimi duyup duymadığımı sordu ambivert. Yapmadım. Ambivert’in “kişiliği dışa dönük ve içe dönük özelliklerin dengesine sahip bir kişi” olduğunu açıkladı ve bu tanımın beni daha iyi tanımladığını öne sürdü. Kelimenin tuhaflığına rağmen, beni uygun bir şekilde anlatıyor. Saatlerce kısa konuşma yapmadan bana dışa dönüklük verin. Kapalı mağara olmadan bana içe kapanıklık ver.
HEPİMİZİN SESSİZ OLMASI GEREKİYOR
Kendimize dışa dönük, içe dönük ya da hırslı diyelim, hepimizin sessizliğe ihtiyacı vardır – durakladığımız, düşündüğümüz ve değerlendirdiğimiz zamanlar. Aslında bu, İsa’nın yaşadığı bir gerçekti. Hizmetinde sessizliği örnek aldı. Örneğin, vaftiz edildikten hemen sonra, Tanrı’nın Ruhu onu kırk gün sessizlik içinde çöle götürdü ve o mevsimin sonunda Şeytan’ın cazibesini geri püskürttü ve kamu hizmetine girdi. İsa, mucize yaratan pek çok anından sonra yalnızlık ve dua için dağlara çekildi. Çarmıha gerilmeden önceki gece İsa, Gethsemane Bahçesinde sessizce düşünerek ve dua ederek vakit geçirdi. Sessizlik, tutarlı rutininin bir parçasıydı – bu yüzden daha fazlası Biz kendi hayatımızda ihtiyacımız var mı? Sakin bir dinlenme yerine merkezlendiğimizde en iyi benliğimiz olabileceğimizi anlamamız iyi olur.
Ama sessiz olmanın kolay olduğunu düşünüyorsanız, tekrar düşünün. Bunun için tüm kültürle savaşmanız gerekecek. Bu dijital çağda gürültü ve dikkat dağıtıcı şeyler sonsuzdur. Dikkat dağıtıcı unsurları ortadan kaldırıp sessizlik için alan yaratsanız bile, düşünceleriniz, başarısızlıklarınız, umutlarınız, rüyalarınız, yaralarınız ve özlemlerinizle yalnız kalmanız için kendinizle rahat etmeniz gerekir. Bazılarımız için sessizlik gidilecek en korkutucu yer olabilir. Ancak oraya gittiğimizde, sessizlik rutinleri oluşturduğumuzda ve onları koruduğumuzda, duygusal ve zihinsel sağlığımız için inanılmaz şeyler oluyor.
Birincisi, sessizlikte perspektif kazanırız. Hayatımızın gürültüsü bizi ezdiğinde, çoğu zaman gerçeği yanlış anlarız veya izini kaybederiz. Meşgul gerçeklerimizden uzakta bir alan yaratarak, neler olduğunu daha net görebilir ve eve çok yakın iç içe geçmiş zorluklara yaklaşmak için yeni enerji kazanabiliriz.
İkincisi, sessizlik, başkalarına karşı duygusal olarak daha dirençli ve empati kurmamıza yardımcı olur. Yeni Forbes makale, “Çalışmalar, yalnız zamanı tolere etme yeteneğinin artan mutluluk, daha iyi yaşam memnuniyeti ve gelişmiş stres yönetimi ile bağlantılı olduğunu gösteriyor.”3
Sessizlik, sakin olma duygusunu korumamıza, yeniden merkezlenmemize ve olmak için tasarlandığımız kişiyi daha eksiksiz hale getirmemize yardımcı olur.
Sessiz olmak sadece bize fayda sağlamaz. Başkalarıyla da ilişki kurmamıza yardımcı olur.
SESSİZ: DÜNYAYI DAHA İYİ BİR YER YAPMANIN YOLU
Kasıtlı sessizlik uygulamalarını hayatıma dahil ettim ve bunu yaparken, dünyayla etkileşim biçimimde gelişmeler olduğunu fark ettim.
Sessizlik başkalarıyla ilişki kurma biçimimi aşıladı, kaosun ortasında bir barış, sevgi ve bilgelik taşıyıcısı olmamı sağladı.
Aslında sessizliğe ne kadar çok girersem, hayatımdaki insanlarla o kadar çok bağlantı kurup daha iyi bir arkadaş oldum.
Sessizlik öğretti bana dinlemek tekrar. Yaptığım gibi, arkadaşlarıma gerçek sorular sordum. Kalpleriyle bağlantı kurmayı ve acılarını duymayı bıraktım ve empati kurmayı, onlar için dua etmeyi ve daha iyi bir destek olmayı öğrendim. Sessiz dinlemek de bana öğretti ayırt etmek. Ne olduğunu duymaya başladım değil söyleniyor. Satır aralarını okumaya başladım, yüz ifadelerini fark ettim, sorular çok kişisel hale gelirse gözlerimin ne zaman kaymasını gözlemledim. Sessiz ayırt etme, birinin ne zaman incindiğini, çabaladığını ya da çok zorladığını görmeme yardımcı oldu ve karşılayabileceğim bir ihtiyaç olup olmadığını sormamı sağladı. Sonunda, sessiz dinleme bana öğretti anlama. Bana her boş yeri sözcüklerle doldurmamayı öğretti, eşim, arkadaşım ve çocuklarım için sessizce empati kurmayı öğretti.4 Sessiz dinleme, sadece bize en yakın olanlara zarar veren şeyleri, savunmada üstlenmekten ve aşırı tepki vermekten alıkoydu.
Birkaç hafta önce oğlum Pierce ve ben onun için işlerin nasıl gittiğini öğrenmek için yürüyüşe çıktık. İkinci sınıfa birkaç ay kalmıştı ve günleri okul sporları, şarkı yazma dersleri, dönem ödevleri ve sınavların sürekli talepleriyle geçiyordu. Her şeye minnettar olsa da, ölçmek için baskı hissettiğini ifade ederken sesinin cümlenin ortasında çatladığını duydum. Pierce genellikle stresi kolaylıkla yönetir ve koşullar ne olursa olsun hafif yürekli bir tavır sürdürür. Bunun çözmek ya da düzeltmek için değil, eğilmek için eşsiz bir an olduğunu biliyordum. Bu yüzden durdum ve “Bana daha fazlasını anlat” dedim.
Etrafta başkaları olsaydı veya ileri geri koşuşturursak duyamayacağım şeyleri bana anlattığı bir konuşma başladı. Tek yanıtım “Bununla karşı karşıya kaldığın için çok üzgünüm” veya “İşlerin nasıl gelişebileceğini biliyorum” gibi şeyler oldu. Cevap vermedim. Çözüm yok. Oğluma alan ve sessizlik vererek, gerçekten ihtiyaç duyduğu şeyi almasına izin verdim: sevilmek, duyulmak ve anlaşılmak.
Sessizlik için yer açtığımızda, dua etmek, günlük tutmak veya okumak için sessiz bir yere çekilmek için hayatımızın gürültülü dikkat dağıtıcılarından dinleniriz.
Bu dinlenme, bizi bir anlığına bile olsa dünyanın endişesinden ve stresinden kurtarır. Başkalarıyla birlikte sessiz alanlar yarattığımızda, çözümler veya istenmeyen tavsiyeler sunmamıza ara vermemize ve empati, sevgi ve anlayış göstermemize izin verir.
Sessiz – kendimize ve bu gürültülü dünyadan başkalarına sığınak sağlar.
YANSIMA SORULARI
* Sessiz yansıma için 15 dakika ayırın. Dikkatiniz dağılmadan, tek başınayken düşüncelerinizin nereye gittiğini not edin.
* En son ne zaman sessizce oturdunuz? Haftalık ritimlerinize sessizliği dahil edebileceğiniz yolları listeleyin.
* Günlük ritminizde otuz dakikadan bir saate kadar sessizliği, herhangi bir dikkat dağıtmadan düşünme (ve nefes alma) vaktinizi nerede geçirebilirsiniz?
1. Susan Cain, Sessiz: Konuşmayı Durduramayan Bir Dünyada İçedönüklerin Gücü (New York, NY: Crown Publishers, 2012), 11.
2.Travis Bradbury, “Ambivert Olduğunuzun 9 İşareti,” Forbes (26 Nisan 2016) https://www.forbes.com/sites/travisbradberry/2016/04/26/9 -signs-that-you-an-ambivert / # 4c2ff 7493145.
3. Amy Morin, “Tek Başınıza Daha Fazla Vakit Geçirmeniz İçin Bilime Dayalı 7 Neden” Forbes (5 Ağustos 2017) https://www.forbes.com/sites/ amymorin / 2017/08/05/7-bilime dayalı-nedenler-daha-yalnız-daha-yalnız-geçirmeniz-gereken-nedenler / # 4859cdf61b7e.
4- Yazar Emerson Eggerichs, evlilik danışmanlığında onunla vakit geçirdiğimizde Gabe ve bana bunu söylemişti. Çoğu insanın harika bir evliliğin anahtarının “iyi iletişim” olduğunu düşündüğünü ama bu yanlış olduğunu söyledi. Harika bir evliliğin anahtarı karşılıklı anlayıştır.
İzniyle alıntı yapıldı Yenileme Ritimleri Rebekah Lyons tarafından telif hakkı Rebekah Lyons’a aittir.
* * *
Senin sıran
Yalnız Tanrı için, ey ruhum, sessizce bekle, çünkü umudum ondan. – Mezmur 62: 5
Sessizliğe ihtiyacımız var. Tüm gürültüden uzaklaşmak ve Rab’be sessiz kalmak için zaman ayırıyor musunuz? Ruhunuzu O’nun içinde dinlendirmek ve perspektif ve bilgeliği yeniden kazanmak için? Gelin, blogumuzda bizimle paylaşın. Sizden temel sessizlik hakkında bir şeyler duymak istiyoruz. ~ Günlük Adanmışlıklar