İçindekiler:
Video: Dijital bunama şaka değil, teşhistir
2023 Yazar: Seth Attwood | [email protected]. Son düzenleme: 2023-08-25 06:21
2007'de uzmanlar, dijital neslin temsilcileri olan daha fazla ergenin hafıza kaybı, dikkat bozuklukları, bilişsel bozukluklar, depresyon ve depresyon ve düşük düzeyde öz kontrolden muzdarip olduğunu belirtmeye başladı. Çalışma, bu hastaların beyinlerinin, travmatik bir beyin hasarından sonra veya genellikle yaşlılıkta gelişen demansın erken evrelerinde ortaya çıkanlara benzer değişiklikler gösterdiğini buldu.
Akıllı telefonlar ve diğer dijital cihazlara yönelik büyük çılgınlık, tüm ülkeleri etkisi altına alan teknolojik devrimin kaçınılmaz bir sonucudur. Akıllı telefonlar dünyayı hızla fethediyor veya daha doğrusu pratik olarak fethetti. "The Wall Street Journal" dergisinin tahminlerine göre, 2017'de Güney Kore nüfusunun %84,8'i akıllı telefon sahibi olacak (%80 - Almanya, Japonya, ABD, %69 - Rusya). Akıllı telefonlar ve diğer cihazlarla birlikte dijital bunama virüsü, tüm ülkelere ve toplumun tüm sektörlerine nüfuz ediyor. Hiçbir coğrafi veya sosyal sınır tanımıyor.
kahramanlar
"Dijital bunama" talebi üzerine Google, İngilizce olarak yaklaşık 10 milyon bağlantı ("dijital bunama araştırması" talebi için - yaklaşık 5 milyon), "dijital bunama" için - Rusça olarak 40 binden biraz fazla bağlantı verecektir. Daha sonra dijital dünyaya girdiğimiz için bu sorunu henüz fark edemedik. Rusya'da da bu alanda sistematik ve amaçlı çalışmalar hemen hemen yoktur. Ancak Batı'da dijital teknolojilerin beynin gelişimi ve yeni neslin sağlığı üzerindeki etkisine ilişkin bilimsel yayınların sayısı yıldan yıla artıyor. Sinirbilimciler, nörofizyologlar, beyin fizyologları, çocuk doktorları, psikologlar ve psikiyatristler soruna farklı açılardan bakarlar. Dağınık araştırma sonuçları bu şekilde kademeli olarak birikmektedir ve bu da tutarlı bir tablo oluşturmalıdır.
Bu süreç zaman alır ve daha kapsamlı istatistikler daha yeni başlamıştır. Bununla birlikte, bilimsel verileri genelleştiren ve anlaşılır yorumlarını topluma aktarmaya çalışan tanınmış uzmanların çabaları sayesinde resmin genel hatları zaten görülmektedir. Bunların arasında - Ulm Üniversitesi'ndeki (Almanya) psikiyatri hastanesi müdürü, Sinirbilim ve Eğitim Merkezi'nin kurucusu, psikiyatrist ve nörofizyolog Manfred Spitzer (“Digitale Demenz: wie wir uns und unsere Kinder um den Verstand Bringen”, München: Droemer, 2012; çeviri “Anti-beyin. Dijital teknolojiler ve beyin ", Moskova, Yayınevi AST, 2014), ünlü İngiliz sinirbilimci, Oxford Üniversitesi'nde profesör Barones Susan Greenfield (" Zihin Değişimi. Dijital teknolojiler kendilerinden nasıl ayrılıyor? beynimizde izler", Random House, 2014), 2011 yılında Avrupa Parlamentosu için özel bir rapor hazırlayan genç İngiliz biyolog Dr. Arik Sigman "Ekran Medyasının Çocuklar Üzerindeki Etkisi: Parlamento için bir Eurovision". Ve ayrıca - okul öncesi eğitim uzmanı Sue Palmer ("Toksik Çocukluk", Orion, 2007), Amerikalı çocuk doktoru Chris Rone ("Sanal Çocuk: Teknolojinin çocuklara ne yaptığına dair korkunç gerçek", Sunshine Coast Occupational Therapy Inc., 2010) diğer.
Küresel bir çöküş olmadıkça teknik ilerlemeyi durdurmak imkansızdır. Ve hiç kimse retrograd, muhafazakar, modası geçmiş bir insan, yeni teknolojilerin muhalifi olarak damgalanmak istemez. Bununla birlikte, yukarıda sıralanan aydın kahramanlar, yalnızca en çok satanlar haline gelen kitaplar yazmakla kalmadılar, aynı zamanda Federal Meclis'te, Lordlar Kamarası'nda ve diğer yüksek toplantılarda, radyo ve televizyonda konuşmaya zaman ayırmadılar. Ne için? Yeni dijital teknolojilerin genç nesiller için oluşturduğu riskler ve politika yapıcıların, ekonomistlerin ve karar vericilerin dikkate alması gereken riskler konusunda toplumu eğitmek. Sert kamuoyu tartışmalarında, konu bazen parlamento dışı ifadelere geliyor. Her halükarda, "obscurantist" etiketi Manfred Spitzer'e zaten takılmış durumda ve düzenli olarak e-posta yoluyla tehditler alıyor. Neyse ki, buna aldırmıyor. Bütün bunları yaptığı altı çocuğu var. Manfred Spitzer, yıllar sonra yetişkin çocuklarından bir sitem duymak istemediğini itiraf ediyor: “Baba, tüm bunları biliyordun! Neden sessiz kaldı?"
Listelenen yazarların hiçbirinin yeni dijital teknolojilere şu şekilde karşı olmadığını hemen belirtelim: evet kolaylık sağlıyor, hızlandırıyor ve birçok etkinliği kolaylaştırıyorlar. Ve tüm bu uzmanlar, elbette, işlerinde yardımcı olan İnternet, cep telefonları ve diğer cihazları kullanıyor. Mesele şu ki, yeni teknolojilerin bir dezavantajı var: çocukluk ve ergenlik için tehlikeliler ve bu dikkate alınmalıdır. Lokomotif, buharlı gemi, uçak ve binek otomobil de bir zamanlar hararetli tartışmalara yol açsalar da yaşam alanlarını değiştiren insanlığın dahice icatlarıydı. Ama biz direksiyona bir bebek koymuyoruz, direksiyonu ona vermiyoruz, büyüyüp bir yetişkin olana kadar bekliyoruz. Öyleyse neden bebeği göğsünden koparmak için zamanımız yok, ellerine bir tablet atıyoruz? Anaokullarına ve her okul masasına ekranlar mı koyuyoruz?
Dijital cihaz üreticileri, cihazların olası tehlikelerine dair kesin kanıtlar talep ediyor ve akıllı telefonların, tabletlerin ve İnternet'in yalnızca çocuklar için iyi olduğunu göstermek için kendilerinin araştırma yapmasını istiyor. Özel araştırma hakkındaki akıl yürütmeyi bir kenara bırakalım. Gerçek bilim adamları, açıklamalarında ve değerlendirmelerinde her zaman dikkatlidir, bu onların zihniyetinin ayrılmaz bir parçasıdır. Manfred Spitzer ve Susan Greenfield da kitaplarında yargılarının doğruluğunu, sorunun şu ya da bu yönünün tartışmalı doğasını gösteriyorlar. Evet, beynin nasıl geliştiği ve çalıştığı, vücudumuzun nasıl çalıştığı hakkında çok şey biliyoruz. Ama her şeyden uzak ve tam bilgiye ulaşmak pek mümkün değil.
Ancak okuduğum kitaplara ve makalelere bakılırsa, bence dijital teknolojilerin büyüyen beyin için potansiyel tehlikesine dair fazlasıyla yeterli kanıt var. Ancak bu durumda önemli bile değil, çünkü araştırmanın yanı sıra, ustalık sezgisi, hayatlarının çoğunu şu veya bu bilim alanına adayan profesyonellerin sezgileri var. Birikmiş bilgiler, olayların gelişimini ve olası sonuçlarını öngörmeleri için yeterlidir. Öyleyse neden akıllı ve deneyimli insanların görüşlerini dinlemiyorsunuz?
Zaman, beyin ve plastisite
Tüm bu hikayedeki ana faktör zamandır. Avrupa'da yedi yaşındaki bir çocuğun bir yıldan fazla (günde 24 saat) ve 18 yaşındaki bir Avrupalı'nın dört yıldan fazla zaman geçirdiğini hayal etmek korkutucu! Arik Sigman'ın Avrupa Parlamentosu'na sunduğu rapor bu şok edici rakamlarla başlıyor. Bugün, Batılı bir genç günde ortalama sekiz saatini ekranlarla "iletişim" için harcıyor. Bu zaman boşa gittiği için hayattan çalınır. Ebeveynlerle konuşmaya, kitap ve müzik okumaya, spora ve "Kazak hırsızlarına" - bir çocuğun gelişen beyninin ihtiyaç duyduğu hiçbir şeye harcanmaz.
Şimdi zamanın farklı olduğunu, dolayısıyla çocukların farklı ve beyinlerinin farklı olduğunu söyleyeceksiniz. Evet, zaman farklı ama beyin bin yıl öncekiyle aynı - her biri kendi türünden on bin ile bağlantılı 100 milyar nöron. Vücudumuzun bu %2'si (ağırlıkça) hala enerjimizin %20'sinden fazlasını tüketiyor. Ve kafamıza beyin yerine çipler yerleştirilinceye kadar, içimizde ceviz çekirdeğine benzer 1, 3-1, 4 kilogram gri ve beyaz madde taşıyoruz. Hayatımızdaki tüm olayların, becerilerimizin ve yeteneğimizin hafızasını saklayan ve eşsiz bir kişiliğin özünü belirleyen bu mükemmel organdır.
Nöronlar, her biri saniyenin binde biri süren elektrik sinyalleri alışverişinde bulunarak birbirleriyle iletişim kurarlar. Modern beyin tarama teknolojileri, en gelişmiş cihazlar - saniyenin onda biri kadar - saniye çözünürlüğünde görüntüler sağladığından, beynin dinamik bir resmini bir anda veya başka bir anda “görmek” henüz mümkün değildir. Bu nedenle, beyin taramaları Viktorya dönemi fotoğrafları gibidir. Statik evler gösterirler, ancak kameranın pozlaması için çok hızlı hareket eden insanlar, hayvanlar gibi hareketli nesneleri hariç tutarlar. Evler güzel ama tam bir resim vermiyorlar - büyük resim”diyor Susan Greenfield. Yine de zaman içinde beyindeki değişiklikleri takip edebiliyoruz. Üstelik günümüzde beyne yerleştirilen elektrotlarla tek bir nöronun aktivitesini gözlemlemeyi sağlayan bir teknik var.
Araştırma, ana vücudumuzun nasıl geliştiği ve çalıştığı hakkında bize fikir verir. Beynin olgunlaşma ve gelişme aşamaları yüzbinlerce yıldır mükemmelleştirildi, bu köklü sistem iptal edilmedi. Hiçbir dijital ve hücresel teknoloji bir insan fetüsünün gebelik süresini değiştiremez - dokuz ay normaldir. Beyin için de durum aynı: Beyindeki sinyalin hızlı ve kayıpsız geçmesi için olgunlaşması, dört kez büyümesi, sinirsel bağlantılar kurması, sinapsları güçlendirmesi, "teller için bir kılıf" edinmesi gerekir. Bütün bu devasa işler yirmi yaşından önce gerçekleşir. Bu, beynin daha fazla gelişmediği anlamına gelmez. Ama 20-25 yıl sonra daha yavaş, daha kesin yapıyor, 20 yaşına kadar atılan temeli detaylarıyla tamamlıyor.
Beynin benzersiz özelliklerinden biri, plastisite veya bulunduğu ortama uyum sağlama, yani öğrenme yeteneğidir. İlk kez, filozof Alexander Bane, beynin bu şaşırtıcı özelliğinden 1872'de bahsetti. Ve yirmi iki yıl sonra, modern nörobiyolojinin kurucusu olan büyük İspanyol anatomist Santiago Ramon y Cajal, "plastisite" terimini ortaya attı. Bu özellik sayesinde beyin, dış dünyadan gelen sinyallere yanıt vererek kendini oluşturur. Her olay, her insan eylemi, yani deneyimlerinden herhangi biri, ana organımızda bu deneyimi hatırlaması, değerlendirmesi ve evrim açısından doğru bir insan tepkisi vermesi gereken süreçleri doğurur. Çevre ve eylemlerimiz beyni bu şekilde şekillendirir.
2001 yılında, Luke Johnson'ın hikayesi İngiliz gazetelerinde yayınlandı. Luke doğduktan hemen sonra sağ kolunun ve bacağının hareket etmediği ortaya çıktı. Doktorlar bunun hamilelik sırasında veya doğum sırasında beynin sol tarafındaki yaralanmanın sonucu olduğunu belirlediler. Ancak, kelimenin tam anlamıyla birkaç yıl sonra, Luke sağ ve sol bacaklarını tam olarak kullanabildi, çünkü işlevleri restore edildi. Nasıl? Hayatının ilk iki yılında, Luke ve ben beynin kendini modernize ettiği özel egzersizler yaptık - sinir yollarını yeniden inşa ettik, böylece sinyal beyin dokusunun hasarlı alanını atlayacaktı. Ebeveynlerin inatçılığı ve beynin esnekliği işini yaptı.
Bilim, beynin fantastik esnekliğini gösteren birçok şaşırtıcı çalışmayı bir araya getirdi. 1940'larda fizyolog Donald Hebb, birkaç laboratuvar faresini evine aldı ve onları serbest bıraktı. Birkaç hafta sonra serbest kalan fareler geleneksel testler kullanılarak incelendi - bir labirentte problem çözme yeteneklerini kontrol ettiler. Hepsi, laboratuvar kutularını terk etmeyen meslektaşlarının sonuçlarından daha iyisi için büyük ölçüde farklı olan mükemmel sonuçlar gösterdi.
O zamandan beri, çok sayıda deney yapıldı. Ve hepsi, keşfetmeye, yeni bir şey keşfetmeye davet eden zengin bir çevrenin beynin gelişiminde güçlü bir faktör olduğunu kanıtlıyor. Daha sonra, 1964'te çevresel zenginleştirme terimi ortaya çıktı. Zengin bir dış ortam, hayvanların beyinlerinde bir dizi değişikliğe neden olur ve tüm değişiklikler bir "artı" işaretiyle yapılır: nöronların boyutu, beynin kendisi (ağırlık) ve korteksi artar, hücreler daha fazla dendritik süreçlere sahiptir, bu da diğer nöronlarla etkileşim yeteneğini genişletir, sinapslar kalınlaşır, bağlantılar güçlendirilir. Hipokampus, dentat girus ve serebellumda öğrenme ve hafızadan sorumlu yeni sinir hücrelerinin üretimi de artar ve sıçan hipokampüsündeki spontan sinir hücresi intiharlarının (apoptoz) sayısı %45 azalır! Bütün bunlar genç hayvanlarda daha belirgindir, ancak yetişkinlerde de görülür.
Çevrenin etkisi o kadar güçlü olabilir ki, genetik ön-belirlemeler bile titreyebilir. 2000 yılında Nature, "Farelerde Huntington'un başlamasını geciktirme" başlıklı bir makale yayınladı (2000, 404, 721-722, doi: 10.1038 / 35008142). Bugün bu çalışma bir klasik haline geldi. Araştırmacılar, Huntington hastalığı olan bir fare dizisi oluşturmak için genetik mühendisliğini kullandılar. İnsanlarda, erken aşamalarda, bozulmuş koordinasyon, düzensiz hareketler, bilişsel bozulma ile kendini gösterir ve daha sonra kişiliğin parçalanmasına - serebral korteksin atrofisine yol açar. Standart laboratuvar kutularında yaşayan farelerin kontrol grubu, testten teste sürekli ve hızlı bir bozulma göstererek yavaş yavaş kayboldu. Deney grubu farklı bir ortama yerleştirildi - araştırma için birçok nesnenin (tekerlekler, merdivenler ve çok daha fazlası) bulunduğu geniş bir alan. Böyle uyarıcı bir ortamda hastalık kendini çok daha sonra göstermeye başladı ve hareket bozukluğunun derecesi daha azdı. Gördüğünüz gibi, genetik bir hastalık durumunda bile, doğa ve beslenme başarılı bir şekilde etkileşime girebilir.
beyninize yemek verin
Dolayısıyla, birikmiş sonuçlar, hayvanların zenginleştirilmiş bir ortamda zaman geçirdiğini, uzamsal bellek üzerinde önemli ölçüde daha iyi sonuçlar verdiğini, bilişsel işlevlerde ve öğrenme yeteneğinde, problem çözme ve bilgi işleme hızında genel bir artış gösterdiğini göstermektedir. Daha düşük bir kaygı düzeyine sahiptirler. Ayrıca, zenginleştirilmiş bir dış çevre geçmişteki olumsuz deneyimleri zayıflatır ve hatta genetik yükü önemli ölçüde zayıflatır. Dış çevre beynimizde kritik izler bırakır. Antrenman sırasında kaslar nasıl büyürse, nöronlar da çok sayıda süreç kazanarak, diğer hücrelerle daha gelişmiş bağlantılar anlamına gelir.
Çevre beynin yapısını etkiliyorsa, aktif düşünme, "ruhun maceraları" da onu etkileyebilir mi? Belki! 1995 yılında, sinirbilimci Alvaro Pascual-Leone ve araştırma ekibi, en etkileyici ve sıklıkla alıntılanan deneylerden birini gerçekleştirdi. Araştırmacılar, daha önce hiç piyano çalmamış yetişkin gönüllülerden oluşan üç grup oluşturdu ve onları aynı deneysel koşullara yerleştirdi. Birinci grup kontrol grubuydu. Diğeri, bir eliyle piyano çalmayı öğrenmek için alıştırmalar yaptı. Beş gün sonra, bilim adamları deneklerin beyinlerini taradılar ve ikinci grubun üyelerinde önemli değişiklikler buldular. Ancak en dikkat çekici grup üçüncü gruptu. Katılımcılardan yalnızca piyano çaldıklarını zihinsel olarak hayal etmeleri istendi, ancak bu ciddi, düzenli bir zihinsel egzersizdi. Beyinlerindeki değişiklikler, piyano çalmak için fiziksel olarak eğitilmiş olanlara (ikinci grup) neredeyse benzer bir model gösterdi.
Beynimizi, yani geleceğimizi kendimiz şekillendiriyoruz. Tüm eylemlerimiz, karmaşık sorunları çözme ve derin düşünme - hepsi beynimizde iz bırakır. İngiliz psikoloji profesörü Tanya Biron, "Çocukların fiziksel dünyayı keşfettiklerinde ve yeni bir şeyle karşılaştıklarında kendi özgür ve bağımsız düşüncelerinden elde ettikleri şeyin yerini hiçbir şey alamaz" dedi.
1970'den beri, çocuklar için aktivite yarıçapı veya çocukların çevrelerindeki dünyayı özgürce keşfedebilecekleri evin etrafındaki alan miktarı %90 oranında azaltıldı. Dünya neredeyse bir tablet ekranı boyutuna küçüldü. Artık çocuklar sokaklarda ve avlularda kovalamıyor, ağaca tırmanmıyor, gölet ve su birikintilerine kayık sokmuyor, taşlara atlamıyor, yağmurda koşmuyor, saatlerce birbirleriyle sohbet etmiyor, oturmuyor, bir akıllı telefona veya tablete gömülü, - "yürümek", kıçından oturmak. Ancak antrenman yapıp kas geliştirmeleri, dış dünyanın risklerini tanımaları, akranlarıyla etkileşim kurmayı öğrenmeleri ve onlarla empati kurmaları gerekiyor.“Tat, koku ve dokunmanın uyarılmadığı, temiz havada yürümek ve yüz yüze vakit geçirmek yerine çoğu zaman ekranların önünde oturduğumuz tamamen yeni bir ortamın bu kadar hızlı oluşması şaşırtıcı. -yüz konuşmaları," diye yazıyor Susan Greenfield … Endişelenecek bir şey var.
Çocukluk ve ergenlik döneminde ne kadar çok dış uyaran olursa, beyin o kadar aktif ve hızlı şekillenir. Bu nedenle, çocuğun dünyayı sanal olarak değil, fiziksel olarak keşfetmesi çok önemlidir: solucan aramak için toprağı kazmak, tanıdık olmayan sesleri dinlemek, içinde ne olduğunu anlamak için nesneleri kırmak, cihazları sökmek ve başarısız bir şekilde monte etmek, oynamak müzik aletleri, koş ve yüzerek yarış, kork, hayran kal, şaşır, şaşır, bir çıkış yolu bul, karar ver… Bin yıl önce olduğu gibi bugün de büyüyen bir beynin ihtiyacı olan şey bu. Yiyecek - deneyime ihtiyacı var.
Ancak, sadece yemek değil. Beynimizin uykuya ihtiyacı var, ancak şu anda hiç uyumuyor, ancak aktif olarak çalışıyor. Gün boyunca edinilen tüm deneyim, beyin sakin bir ortamda, hiçbir şeyin dikkatini dağıtmadığı zamanlarda dikkatli bir şekilde işlemelidir, çünkü kişi hareketsizdir. Bu süre zarfında beyin, Spitzer'in e-posta olarak tanımladığı en önemli eylemleri gerçekleştirir. Hipokampus posta kutusunu boşaltır, mektupları sıralar ve onları serebral kortekste mektupların işlenmesinin tamamlandığı ve onlara yanıtların oluştuğu klasörlere koyar. Bu yüzden sabah akşamdan daha akıllıdır. DI Mendeleev, Periyodik Tabloyu ilk kez bir rüyada gerçekten görebiliyordu ve Kekule - benzen formülü. Çözümler genellikle rüyalarda gelir çünkü beyin uyanıktır.
İnternetten ve sosyal ağlardan çıkamama, bilgisayar oyunlarından kopamama, ergenlerin uyku sürelerini önemli ölçüde azaltmakta ve ciddi rahatsızlıklarına yol açmaktadır. Beynin gelişimi ve öğrenme nedir, sabahları bir baş ağrısı varsa, gün daha yeni başlasa da yorgunluk üstesinden gelir ve gelecek için okul dersleri yoktur.
Ancak internette ve sosyal medyada gezinmek beyni nasıl değiştirebilir? İlk olarak, tekrarlayan bir eğlence, dış uyaranların miktarını, yani beyin için besin miktarını önemli ölçüde sınırlar. Empati, özdenetim, karar verme vb. gibi konulardan sorumlu en önemli alanları geliştirmek için yeterli deneyim kazanmaz. Çalışmayan şey ölür. Yürümeyi bırakan bir kişide bacak kasları atrofi olur. Hafızasını herhangi bir ezberle eğitmeyen bir kişi (ve neden? Akıllı telefondaki ve navigasyondaki her şey!), Kaçınılmaz olarak hafıza ile ilgili problemler var. Beyin sadece gelişmekle kalmaz, aynı zamanda bozulabilir, canlı dokuları körelebilir. Bunun bir örneği dijital bunamadır.
Beyin gelişimi alanında önde gelen uzmanlardan biri olan Kanadalı nöropsikolog Bryan Kolb, araştırmasının konusu hakkında şunları söylüyor: “Beyninizi değiştiren her şey geleceğinizi ve kim olacağınızı değiştirir. Eşsiz beyniniz yalnızca genlerinizin bir ürünü değildir. Deneyiminiz ve yaşam tarzınıza göre şekillenir. Beyindeki herhangi bir değişiklik davranışa yansır. Bunun tersi de doğrudur: Davranış beyni değiştirebilir.”
mitler
Eylül 2011'de, saygın İngiliz gazetesi The Daily Telegraph, 200 İngiliz öğretmen, psikiyatrist ve nörofizyologdan gelen bir açık mektup yayınladı. Toplumun ve karar vericilerin dikkatini, çocukların ve ergenlerin öğrenme yetenekleri üzerinde dramatik bir etkisi olan dijital dünyaya daldırma sorununa çekmeye çalıştılar. Herhangi bir öğretmene sorun, size çocuklara öğretmenin ölçülemeyecek kadar zorlaştığını söyleyecektir. Kötü hatırlıyorlar, konsantre olamıyorlar, çabuk yoruluyorlar, geri dönerlerse hemen akıllı telefona kapılırlar. Böyle bir durumda, okulun bir çocuğa düşünmeyi öğretmesini beklemek zordur, çünkü beyninde düşünmek için hiçbir materyal yoktur.
Pek çok rakip kahramanlarımıza itiraz edecek olsa da: tam tersi doğru, çocuklar artık çok akıllı, bizim zamanımızda olduğundan çok daha fazla bilgiyi internetten alıyorlar. Bilgi hatırlanmadığı için ancak şimdi bundan sıfır fayda var.
Ezberleme, bilgi işlemenin derinliği ile doğrudan ilişkilidir. Manfred Spitzer açıklayıcı bir örnek veriyor - ezber testi. Bu basit çalışmayı herkes yapabilir. Üç grup gence bu garip metin teklif edildi:
fırlat - ÇEKİÇ - parlıyor - göz - BURL - koş - KAN - TAŞ - düşün - ARABA - kene - AŞK - bulut - İÇ - gör - kitap - ATEŞ - KEMİK - yemek - ÇİM - deniz - yuvarlanma - demir - NEFES.
Birinci gruptaki katılımcılardan hangi kelimelerin küçük hangilerinin büyük harfle yazıldığını belirtmeleri istenmiştir. İkinci grubun katılımcıları için görev daha zordu: yukarıdakilerden hangisinin isim ve hangisinin fiil olduğunu belirtin. Üçüncü grubun katılımcılarına en zor şey geldi: canlıyı cansızdan ayırmak zorunda kaldılar. Birkaç gün sonra, tüm sınav katılımcılarından üzerinde çalıştıkları bu metindeki kelimeleri hatırlamaları istendi. Birinci grupta kelimelerin %20'si, ikincisinde - %40'ı, üçüncüsünde - %70'i hatırlandı!
Üçüncü grupta bilgi ile en kapsamlı şekilde çalıştıkları açıktır, burada daha fazla düşünmek zorunda kaldılar ve bu nedenle daha iyi hatırlandı. Okulda sınıfta ve ödev yaparken böyle yapıyorlar ve hafızayı oluşturan da bu. İnternette siteden siteye dolaşan bir gencin topladığı bilgi işleme derinliği sıfıra yakındır. Bu yüzeyde kayıyor. Mevcut okul ve öğrenci makaleleri bunun bir başka teyididir: Kopyala ve Yapıştır neslinin temsilcileri, internetten metin parçalarını, bazen okumadan bile kopyalar ve nihai belgeye yapıştırır. Görev tamamlandı. Kafam boş. “Önceden metinler okundu, şimdi gözden geçiriliyor. Daha önce konuyu araştırdılar, şimdi yüzeyde kayıyorlar, Spitzer haklı olarak not ediyor.
Çocukların internet sayesinde daha akıllı hale geldiği söylenemez. Şu anki 11 yaşındakiler, 30 yıl önceki sekiz ya da dokuz yaşındakilerin seviyesinde ödevler yapıyorlar. Araştırmacıların işaret ettiği nedenlerden biri de bu: Çocuklar, özellikle erkek çocuklar, araç ve gereçlerle dış mekanlardan daha çok sanal dünyalarda oynuyorlar…
Belki de bugünün dijital çocukları şimdi söyledikleri gibi daha yaratıcı hale geldi? Görünüşe göre bu da böyle değil. 2010 yılında, Virginia'daki (ABD) William ve Mary Koleji'nde devasa bir çalışma yaptılar - 1970'den başlayarak farklı yıllarda Amerikalı çocukların katıldığı yaklaşık 300 bin yaratıcı testin (!) sonuçlarını analiz ettiler. Yaratıcılıkları, basit ve görsel olan Torrance testleri kullanılarak değerlendirildi. Çocuğa oval gibi çizilmiş bir geometrik şekil sunulur. Bu figürü kendisinin çizeceği bir görüntünün parçası haline getirmeli ve çizmelidir. Başka bir test - çocuğa farklı dalgalı çizgiler, bazı figürlerin artıkları olan bir dizi resim sunulur. Çocuğun görevi, bir şeyin, herhangi bir hayal gücünün bütünsel bir görüntüsünü elde etmek için bu kırıntıları oluşturmayı bitirmektir. Ve işte sonuç: 1990'dan beri Amerikalı çocukların yaratıcılığı azaldı. Benzersiz ve sıra dışı fikirler üretme konusunda daha az yeteneklidirler, daha zayıf bir mizah anlayışına sahiptirler, hayal gücü ve yaratıcı düşünme daha kötü çalışır.
Ama belki de her şey dijital gençlerin gurur duyduğu çoklu görevleri haklı çıkarıyor? Belki zihinsel performans üzerinde olumlu bir etkisi vardır? Bugünün genci, mesaj yazarken, telefonda konuşurken, e-postalarını kontrol ederken ve gözünün ucuyla YouTube'a bakarken ödev yapıyor. Ama burada da kendini memnun edecek bir şey yok.
Eğer bir şey varsa, Stanford Üniversitesi'ndeki araştırmalar aksini gösteriyor. Lisans öğrencileri arasında araştırmacılar iki grup seçtiler: çok görevliler (kendi tahminlerine göre) ve görev yapmayanlar. Her iki gruba da 100 milisaniye boyunca iki dikdörtgen ve bir artı işareti olmak üzere üç geometrik şekil gösterildi ve hatırlamaları istendi. Ardından, 900 milisaniyelik bir duraklamadan sonra, şekillerden birinin biraz değiştiği, hemen hemen aynı görüntü gösterildi. Konunun sadece resimde bir şey değiştiyse "Evet" düğmesine veya resim aynıysa "Hayır" düğmesine basması gerekiyordu. Oldukça kolaydı, ancak çoklu görevliler bu görevde küçüklerden biraz daha kötüydü. Sonra durum karmaşıktı - çizime fazladan dikdörtgenler ekleyerek, ancak farklı bir renkte - önce iki, sonra dört, sonra altı, ancak görevin kendisi aynı kaldı. Ve burada fark göze çarpıyordu. Birden çok işi yapanların dikkat dağıtıcı şeyler yüzünden kafalarının karıştığı, eldeki göreve odaklanmanın daha zor olduğu ve hata yapma olasılıklarının daha yüksek olduğu ortaya çıktı.
Susan Greenfield şunları söylüyor:
Boğulan insanları kurtarmak … ebeveynlerin işidir
Dijital teknolojilere olan saplantı, bir akıllı telefon, tablet veya dizüstü bilgisayardan bir dakika bile ayrılamama, çocuklar ve ergenler için başka birçok yıkıcı sonuç doğuruyor. Günde sekiz saat sadece ekranların arkasında oturmak, kaçınılmaz olarak çocuklar arasında bir salgın olarak gözlemlediğimiz obezite, kas-iskelet sistemi sorunları ve çeşitli nevraljik rahatsızlıkları beraberinde getiriyor. Psikiyatristler, giderek daha fazla çocuğun zihinsel bozukluklara, şiddetli depresyona ve İnternet'e ciddi bağımlılık vakalarından bahsetmiyorum bile. Gençler sosyal medyada ne kadar çok zaman harcarlarsa o kadar yalnız hissederler. 2006-2008 yıllarında Cornell Üniversitesi araştırmacıları, erken çocukluk döneminde ekrana maruz kalmanın otizm spektrum bozukluklarını tetiklediğini gösterdi. İnternette ve sosyal ağlarda davranış kalıplarından yararlanan ergenlerin sosyalleşmesi çöküyor, empati yeteneği hızla azalıyor. Artı motive edilmemiş saldırganlık … Kahramanlarımız ve sadece onlar değil, tüm bunlar hakkında yazıyor ve konuşuyor.
Gadget üreticileri bu araştırmayı görmezden gelmeye çalışıyor ve bu anlaşılabilir bir durum: dijital teknoloji, çocukları en umut verici hedef kitle olarak hedefleyen dev bir iştir. Hangi ebeveyn sevgili çocuğuna tablet almayı reddeder? Çok moda, çok modern ve çocuk onu elde etmek için çok hevesli. Sonuçta, çocuğa en iyi şekilde verilmeli, "diğerlerinden daha kötü" olmamalıdır. Ancak Arik Sigman'ın belirttiği gibi, çocuklar şekere bayılırlar, ancak bu onları kahvaltı, öğle ve akşam yemeklerinde şekerle beslemek için bir neden değildir. Aynı şekilde, tablet sevgisi, onları anaokullarında ve okullarda her yerde tanıtmak için bir neden değildir. Her şeyin bir zamanı var. Bu nedenle Google Başkanı Eric Schmidt endişesini dile getiriyor: "Hala kitap okumanın gerçekten bir şeyler öğrenmenin en iyi yolu olduğunu düşünüyorum. Ve onu kaybedeceğimizden endişeleniyorum."
Çocuğunuzun zamanı kaçıracağından ve tüm bu araçlarda zamanında ustalaşmayacağından korkmayın. Uzmanlar, bir kişinin böyle bir ustalık için herhangi bir özel yeteneğe ihtiyacı olmadığını söylüyor. Rusya Bilimler Akademisi İnsan Beyni Enstitüsü müdürü S. V. Medvedev'in dediği gibi, bir maymuna anahtarları çalmayı da öğretebilirsiniz. Dijital cihazlar yetişkinler için oyuncaklardır, daha doğrusu oyuncaklar değil, işe yardımcı olan bir araçtır. Biz yetişkinler için tüm bu ekranlar korkutucu değil. Her ne kadar kötüye kullanılmamalılarsa ve hafızanızı ve uzayda yönlendirme yeteneğinizi geliştirmek için bir gezgin olmadan ezberlemek ve bir yol bulmak daha iyidir - beyin için mükemmel bir egzersiz (bkz. Nobel Fizyoloji Ödülü hikayesi veya Tıp, "Kimya ve Yaşam", No. 11, 2014). Manfred Spitzer, çocuğunuz için yapabileceğiniz en iyi şeyin, düzgün öğrenip beynini şekillendirene kadar ona tablet veya akıllı telefon almamak olduğunu söylüyor.
Peki ya dijital endüstri gurusu? Çocukları için endişelenmiyorlar mı? Onlar da endişeli ve bu nedenle uygun önlemleri alıyorlar. Birçoğu, bu yılın Eylül ayında The New York Times'ta Nick Bilton'ın Steve Jobs ile 2010 röportajından bir alıntı yaptığı bir makale karşısında şok oldu:
“- Çocuklarınız muhtemelen iPad için çıldırıyor?
- Hayır, kullanmazlar. Çocukların evde yeni teknolojilerle geçirdikleri zamanı sınırlandırıyoruz.”
Görünüşe göre Steve Jobs, üç genç çocuğunun geceleri ve hafta sonları gadget'ları kullanmasını yasakladı. Çocukların hiçbiri akşam yemeğine ellerinde akıllı telefonla gelemezdi.
3DRobotics'in kurucularından Amerikan "Wired" dergisinin genel yayın yönetmeni Chris Anderson, beş çocuğunun dijital cihazları kullanmasını yasaklıyor. Anderson'ın Kuralı - Yatak odasında ekran veya alet yok! "Ben, hiç kimse gibi, internete aşırı bağımlı olmanın tehlikesini görmüyorum. Bu sorunla ben kendim karşılaştım ve çocuklarımın da aynı sorunları yaşamasını istemiyorum."
Blogger ve Twitter'ın yaratıcısı Evan Williams, iki oğlunun günde bir saatten fazla olmamak üzere tablet ve akıllı telefon kullanmasına izin veriyor. OutCast Agency direktörü Alex Constantinople, evde tablet ve PC kullanımını günde 30 dakika ile sınırlandırıyor. Kısıtlama, 10 ve 13 yaşındaki çocuklar için geçerlidir. En küçük beş yaşındaki oğlu hiç alet kullanmıyor.
İşte "ne yapmalı?" sorusunun cevabı. Bugün Amerika Birleşik Devletleri'nde, eğitimli insanların ailelerinde, çocukların alet kullanımını yasaklayan bir moda yayılmaya başladığını söylüyorlar. Bu doğru. İnsanlar arasındaki biyolojik iletişimin, ebeveynler ve çocuklar arasındaki canlı iletişimin, öğretmenlerle öğrenciler arasındaki, akranlar ile akranlar arasındaki canlı iletişimin yerini hiçbir şey tutamaz. İnsan biyolojik ve sosyal bir varlıktır. Ve çocuklarını çemberlere alan, geceleri onlara kitap okuyan, okuduklarını birlikte tartışan, ödevleri kontrol edip sol ayakla yapılıyorsa tekrar yapmaya zorlayan, kullanım kısıtlamaları getiren anne babalar da bin kez haklıdır. gadget'lar. Bir çocuğun geleceğine daha iyi bir yatırım düşünülemez.
Popüler bilim dergisi "Kimya ve Yaşam", hij.ru. Strelnikova L. ("KhiZh", 2014, No. 12)
Ayrıca bakınız:
Önerilen:
Katyuşa'nın daha önce de söylediği gibi, hükümetten ve iş dünyasından dijitalleştiricilerin mevcut yasaları görmezden gelmesine izin veren, halk karşıtı bir anayasa karşıtı yasa tasarısı
Ulusal Yazılım Uzman Konseyi Üyesi, Bilgi Güvenliği Yönünde Dijital Ekonomi Programı Çalışma Grubu Başkanı Natalya Kasperskaya'nın Devlet Duması'ndaki Parlamento oturumlarında ayrıntılı konuşmalar
İnsan kontrolü için en son Batı teknolojileri, toplumu dijital bir toplama kampına dönüştürmekle tehdit ediyor
Yakutyalı bir mühendis, dünyanın herhangi bir yerindeki konut binalarına enerji sağlamak için ucuz bir otonom sistem önerdi. Tesla onunla ilgileniyor
Almanya'da çocuk doktorları ve psikologlar alarm veriyor: Çocukların "dijitalleşmesi" "dijital bunamaya" yol açıyor