Travmatik bir olayın ardından, sizin rahatınız, desteğiniz ve güvenceniz çocukların kendilerini güvende hissetmelerini sağlayabilir, korkularını yönetmelerine, kederleri boyunca onlara rehberlik edebilir ve sağlıklı bir şekilde iyileşmelerine yardımcı olabilir. Bu kılavuz, kriz durumlarında uzmanlaşmış psikiyatristler, psikologlar ve akıl sağlığı uzmanları tarafından oluşturulmuştur. Neyin beklenmesi, ne yapılması ve nelere dikkat edilmesi gerektiği konusunda basit ipuçları sunar. Siz veya çocuklarınız bir akıl sağlığı uzmanından yardıma ihtiyacınız varsa, bir doktordan veya başka bir sağlık hizmeti sağlayıcısından tavsiye istemekten çekinmeyin.
Etkinlikten Sonra Çocuklara Yardım Etmek İçin İpuçları
- Çocuğunuzun kendini güvende hissetmesini sağlayın. Yeni yürümeye başlayan çocuklardan gençlere kadar tüm çocuklar dokunuşunuzdan faydalanacaktır – ekstra sarılma, kucaklaşma veya sadece sırtınıza güven verici bir dokunuş. Onlara korkutucu veya rahatsız edici bir olay sonrasında çok önemli olan bir güvenlik hissi verir. Ne yapılacağı ve söyleneceği hakkında belirli bilgiler için yaşa göre kılavuza bakın.
- Sakin olun. Çocuklar, travmatik olaylar meydana geldikten sonra güvence için yetişkinlere bakarlar. Endişelerinizi çocuklarınızla ya da çevrelerindeyken konuşmayın ve çocuklar anksiyeteyi hızla fark ettikleri için sesinizin tonunun farkında olun.
- Rutinleri mümkün olduğunca sürdürün. Kaos ve değişimin ortasında, rutinler çocuklara hayatın tekrar düzeleceğine dair güvence verir. Düzenli yemek ve yatma saatleri yapmaya çalışın. Eğer
evsiz veya geçici taşındı olan yeni rutinler kurarlar. Ve iyi davranışla ilgili olanlar gibi aynı aile kurallarına bağlı kalın.
- Çocukların eğlenmesine yardımcı olun. Çocukları aktiviteler yapmaya ve başkalarıyla oynamaya teşvik edin. Dikkat dağınıklığı onlar için iyidir ve onlara normallik hissi verir.
- Olanlarla ilgili bilgileri paylaşın. Travmatik bir olayın ayrıntılarını güvenli ve güvenilir bir yetişkinden öğrenmek her zaman en iyisidir. Kısa ve dürüst olun ve çocukların soru sormasına izin verin. Çocukların yetişkinlerle aynı şeyler için endişelendiklerini sanmayın.
- Konuşmak için güzel zamanlar seçin. Tartışmak için doğal açıklıklar arayın.
- Haber kapsamına maruz kalmayı önleyin veya sınırlandırın. Bu, özellikle yeni yürümeye başlayan çocuklar ve okul çağındaki çocuklar için kritiktir, çünkü televizyonda veya gazetede anlatılan rahatsız edici olayları görmek veya radyoda dinlemek onları devam ediyormuş gibi gösterebilir. Kötü olayların geçici olduğuna inanan çocuklar onlardan daha çabuk iyileşebilirler.
- Çocukların farklı şekillerde başa çıktığını anlayın. Bazıları arkadaşları ve akrabaları ile fazladan zaman geçirmek isteyebilir; bazıları yalnız daha fazla zaman geçirmek isteyebilir. Çocuğunuza öfke, suçluluk ve üzüntü yaşamasının ve olayları farklı şekillerde ifade etmenin normal olduğunu bildirin – örneğin, bir kişi üzgün hissedebilir ama ağlamayabilir.
- İyi dinleyin. Çocuğunuzun durumu nasıl gördüğünü ve onun için neyin kafa karıştırıcı veya rahatsız edici olduğunu anlamak önemlidir. Ders vermeyin – sadece anlayışlı olun. Çocuklara istedikleri zaman nasıl hissettiklerini söylemenin normal olduğunu söyleyin.
- Çocukların nefes egzersizleriyle rahatlamasına yardımcı olun. Anksiyete başladığında nefes almak sığlaşır; derin karın nefesleri çocukların sakinleşmesine yardımcı olabilir. Çocuğunuzun ağzının önünde bir tüy ya da pamuk parçası tutabilir ve yavaşça nefes vererek üflemesini isteyebilirsiniz. Ya da “Üçe kadar sayarken yavaş nefes alalım, sonra üçe kadar sayarken nefes verelim” diyebilirsiniz. Yatarken çocuğunuzun karnına doldurulmuş bir hayvan veya yastık koyun ve yavaşça nefes alıp vermesini ve doldurulmuş hayvanın veya yastığın yükselip alçalmasını izlemesini isteyin.
- Çocuğunuzun ne hissettiğini kabul edin. Bir çocuk bir endişeyi kabul ederse, “Oh, endişelenme” diye yanıt vermeyin, çünkü utanmış veya eleştirilmiş hissedebilir. Sadece duyduğunuzu onaylayın: “Evet, endişeli olduğunuzu görebiliyorum.”
- “Bilmiyorum” diye yanıt vermenin sorun olmadığını bilin. Çocukların en çok ihtiyaç duyduğu şey, sorularını dinleyeceğine, duygularını kabul edeceğine ve onların yanında olacağına güvendikleri kişilerdir. Söylenecek doğru şeyi tam olarak bilmek konusunda endişelenmeyin – sonuçta, her şeyi yoluna sokacak bir cevap yoktur.
Çocukların Sağlıklı Bir Şekilde İyileşmelerine Yardımcı Olmak İçin İpuçları
- Soruların devam edebileceğini anlayın. Bir felaketin ardından sürekli değişen durumlar olabileceğinden, çocukların duruma göre çok daha fazla soruları olabilir. İstediğiniz zaman konuşmaya hazır olduğunuzu bilmelerini sağlayın. Çocukların bilgileri kendi zaman çizelgelerine göre sindirmeleri gerekir ve sorular hiçbir yerden çıkmayabilir.
- Sevdiğiniz birinin ölümü hakkında aile tartışmalarını teşvik edin. Aileler birlikte konuşup üzüldüklerinde, çocukların duygularını paylaşması daha olasıdır.
- Çocuklara çok fazla sorumluluk vermeyin. Çocuklara aşırı görev yüklememek veya onlara yetişkin görevler vermemek çok önemlidir, çünkü bu onlar için çok stresli olabilir. Bunun yerine, yakın gelecekte ev işleri ve okul talepleri için beklentileri azaltmalısınız, ancak en azından bazı işleri yapmaları iyi olur.
- Özel ihtiyaçları olan çocuklara özel yardım verin. Bu çocuklar diğer çocuklardan daha fazla zamana, desteğe ve rehberliğe ihtiyaç duyabilir. Kullandığınız dili basitleştirmeniz ve çok sık tekrar etmeniz gerekebilir. Ayrıca bilgileri çocuğunuzun gücüne göre uyarlamanız gerekebilir; örneğin, dil engeli olan bir çocuk görsel materyalleri veya alışkın olduğunuz diğer iletişim araçlarını kullanarak bilgiyi daha iyi anlayabilir.
- Travma belirtilerine dikkat edin. Bir felaketten sonraki ilk ay içinde çocukların çoğunlukla iyi görünmesi yaygındır. Bundan sonra, uyuşukluk azalır ve çocuklar daha fazla semptom yaşayabilir – özellikle yaralanmalara veya ölüme tanık olan, yakın aile üyelerini kaybeden, hayatlarında daha önce travma yaşayan veya yeni bir eve yerleştirilmeyen çocuklar.
- Ne zaman yardım isteyeceğinizi bilin. Anksiyete ve diğer sorunlar aylarca sürebilmesine rağmen, aile doktorunuzdan veya bir akıl sağlığı uzmanından acil yardım isteyin, çocuğunuz sesler duymaya başlarsa, orada olmayan şeyleri görür, paranoyaklaşır, panik atak yaşarsa, ya da kendisine ya da diğer insanlara zarar verme düşüncesi varsa.
- Kendine iyi bak. Kendinize yardım ettiğinizde çocuğunuza en iyi şekilde yardım edebilirsiniz. Arkadaşlarınız ve akrabalarınızla ilgili endişeler hakkında konuşun; bir destek grubu oluşturmak faydalı olabilir. Bir kiliseye veya topluluk grubuna aitseniz, katılmaya devam edin. Doğru yemeye, yeterince su içmeye, rutin egzersizlere bağlı kalmaya ve yeterince uyumaya çalışın. Fiziksel sağlık, duygusal savunmasızlığa karşı korur. Stresi azaltmak için derin nefes alın. İşleyiş yeteneğinizi engelleyen şiddetli anksiyeteniz varsa, bir doktordan veya akıl sağlığı uzmanından yardım isteyin ve birine erişiminiz yoksa, dini bir liderle konuşun. Yardıma ihtiyacınız olduğunu anlayın ve alın. Başka bir sebep yoksa çocuğunuzun iyiliği için yapın.
0-2 Yaş Arası Çocuklara Nasıl Yardım Edilir
Bebekler sizin duygularınızı hisseder ve buna göre tepki verir. Sakin olursanız bebeğiniz kendini güvende hissedecektir. Endişeli ve bunalmış hareket ederseniz, bebeğiniz telaşlı bir şekilde tepki verebilir, rahatlamakta güçlük çekebilir, düzensiz yemek yiyebilir veya uyuyabilir veya içine kapanık davranabilir.
Ne yapabilirsin:
- Sakin davranmak için elinizden gelenin en iyisini yapın. Stresli veya endişeli hissediyor olsanız bile, bebeğinizle yatıştırıcı bir sesle konuşun.
- Bebeğinizin ihtiyaçlarına tutarlı bir şekilde yanıt verin. Bu çağın gelişimsel görevi, bakıcılara güvenmektir, böylece çocuklar güçlü ve sağlıklı bir bağlanma geliştirebilirler.
- Emziriyorsanız emzirmeye devam edin. Bir anne şok yaşadığında anne sütünün kötüleştiğine ve bebeğin “yavaş” olmasına veya öğrenme bozukluklarına neden olabileceğine dair bir efsane olsa da, bu doğru değildir. Sağlıklı ve sizinle bağlantıda kalması için bebeğinizi emzirmeye devam etmeniz önemlidir. Emzirmek için sağlıklı kalmanız gerekir, bu yüzden yeterince yemek ve su içmek için elinizden gelenin en iyisini yapın.
- Bebeğinizin gözlerine bakın. Ona gülümse. Ona dokun. Araştırmalar, göz teması, dokunma ve sadece annenin yanında olmanın bebeğin duygularını dengede tutmaya yardımcı olduğunu gösteriyor.
2-5 Yaş Arası Çocuklara Nasıl Yardım Edilir
Bu yaşta, çocuklar gelişimsel olarak büyük ilerlemeler kaydediyor olsalar da, onları yetiştirmek için hala ebeveynlere güveniyorlar. Bebeklerde olduğu gibi, genellikle durumlara
ebeveynlerin nasıl tepki verdiğine göre tepki verirler. Sakin ve kendinden eminseniz, çocuğunuz kendini daha güvende hissedecektir. Endişeli veya bunalmış hareket ederseniz, çocuğunuz kendini güvensiz hissedebilir.
2-5 yaş arası çocukların tipik tepkileri:
- Etkinlik hakkında defalarca konuşmak veya etkinliği “oynuyormuş” gibi yapmak
- Öfke nöbetleri veya sinirlilik patlamaları
- Ağlama ve ağlama
- Artan korku – genellikle karanlık, canavarlar veya yalnızlık
- Gök gürültüsü, rüzgar ve diğer yüksek sesler gibi seslere karşı artan hassasiyet
- Yemek yeme, uyku ve tuvalette rahatsızlıklar
- Felaketin geri alınabileceğine inanmak
- Bakıcılara aşırı tutunma ve ayrılmada güçlük
- Bebek konuşması, yatağı ıslatma ve parmak emme gibi erken davranışlara dönmek
Ne yapabilirsin:
- Çocuğunuzun kendini güvende hissetmesini sağlayın. Çocuğunuzu mümkün olduğunca tutun, kucaklayın ve kucaklayın. Ona üzgün ya da korktuğunda ona bakacağını söyle. Konuşmayı öğrenen çocuklarda “Annen burada” gibi basit ifadeler kullanın.
- Ne dediğine dikkat et. Küçük çocukların büyük kulakları vardır ve endişenizi fark edebilir, duyduklarını yanlış yorumlayabilir veya anlamadıkları şeylerden gereksiz yere korkabilirler.
- Rutinleri mümkün olduğunca sürdürün. Yaşam durumunuz ne olursa olsun, düzenli yemek ve yatma saatleri geçirmek için elinizden gelenin en iyisini yapın. Evsizseniz veya başka yere yerleştirildiyseniz, yeni rutinler oluşturun. Çocuklarınızla her zaman yaptığınız şeyleri, örneğin şarkı söylemek veya uyumadan önce dua etmek gibi yapmaya çalışın.
- Yatmadan önce ekstra destek verin. Travma geçiren çocuklar geceleri endişeli olabilir. Çocuğunuzu yatağına yatırdığınızda, normal konuşmaya veya hikayeler anlatmaya göre daha fazla zaman harcayın. Küçük çocukların sizinle yatması için geçici bir düzenleme yapmakta sorun yoktur, ancak gelecekte belirlenen bir tarihte normal uyku düzenlemelerine geri dönecekleri anlayışıyla.
- Çocukları habere maruz bırakmayın. Küçük çocuklar gerçekleri korkularla karıştırma eğilimindedir. Haberlerde gördükleri görüntülerin tekrar tekrar olmadığını fark etmeyebilirler. Ayrıca radyo dinlememelidirler.
- Çocukları duygularını paylaşmaya teşvik edin. “Bugün nasıl hissediyorsun?” Gibi basit bir soruyu dene. Çocukların kendilerini daha güvende ve sakin hissetmelerine yardımcı olmak için en son olayla ilgili konuşmaları favori bir hikaye veya bir aile aktivitesi ile takip edin.
- Çocuğunuzun olanları anlatmasını sağlayın. Bu, olayı anlamasına ve duygularıyla baş etmesine yardımcı olacaktır. Oyun, çocuğunuzun hikayeyi çerçevelemesine ve olayı size kendi sözleriyle anlatmasına yardımcı olmak için sıklıkla kullanılabilir.
- Resim çizmek. Küçük çocuklar genellikle çizimle duygularını iyi ifade ederler. Bu, açıklama ve güvence sağlamak için başka bir fırsattır. Bir tartışma başlatmak için, bir çocuğun çizdiklerini yorumlayabilirsiniz.
- Çocuğunuz hareket ederse, bu daha fazla ilgiye ihtiyaç duyduğunun bir işareti olabilir. Nasıl hissettiğini ismine yardım et: Korkmak mı? Kızgın mı? Üzgün? Ona böyle hissetmenin sorun olmadığını söyleyin, sonra ona doğru davranma şeklini gösterin – “Kızgın olmak sorun değil, ama kız kardeşinize vurmak doğru değildir” diyebilirsiniz.
- Çocukları aktivitelere dahil edin. Dikkat dağınıklığı bu yaştaki çocuklar için iyi bir şeydir. Onlarla oyun oynayın ve diğer çocuklarla oyun zamanı ayarlayın.
- İyi giden şeyler hakkında konuşun. En zor zamanlarda bile, çocuğunuzun iyileşmesine yardımcı olmak için olumlu bir şey belirlemek ve geleceğe dair umudunuzu ifade etmek önemlidir. “Hala birbirimize sahibiz. Ben seninleyim ve seninle kalacağım. ” İyi olanı işaret etmek de daha iyi hissetmenize yardımcı olacaktır.
2-5 yaş arasındaki çocukların sevdikleri birinin ölümüyle başa çıkmalarına nasıl yardımcı olunur:
- Onlarla kendi seviyelerinde konuşun. Bir evcil hayvanın ölümü veya bahçedeki çiçeklerdeki değişiklikler gibi çocukların anlamasına yardımcı olmak için benzer deneyimler kullanın.
- Basit açıklamalar yapın. Örneğin, “Biri öldüğünde, onu artık göremeyiz ama yine de resimlere bakıp onları hatırlayabiliriz.”
- Çocuklarınıza güven verin. Olanların bir şekilde kendi hataları olduğunu hissedebilirler; olmadığını bilmelerine izin verin.
- Tekrarlanan soruları bekleyin. Küçük çocuklar bilgiyi bu şekilde işler.
6-11 Yaş Arası Çocuklara Nasıl Yardım Edilir
Bu yaşta çocuklar, düşünceleri ve duyguları hakkında daha fazla konuşabilir ve zorluklarla daha iyi başa çıkabilir, ancak yine de rahatlık ve rehberlik için ebeveynlere bakarlar. Onları dinlemek bağlılığınızı gösterir. Korkunç şeyler olduğunda, ebeveynlerin hala ebeveyn olabileceğini görmek, korkmuş bir çocuk için en güven verici şey olabilir.
6-11 yaş arası çocukların tipik tepkileri:
- Kaygı
- Artan saldırganlık, öfke ve sinirlilik (akranlarla zorbalık veya kavga gibi)
- Uyku ve iştah bozuklukları
- Olay için kendilerini suçluyorlar
- Huysuzluk veya ağlama
- İlgilenmekle ilgili endişeler
- Sevdiklerinizin gelecekte yaralanma veya ölme korkusu
- Olayı reddetmek bile meydana geldi
- Strese bağlı olabilecek mide ağrısı, baş ağrısı ve uyuşukluk gibi fiziksel rahatsızlıklarla ilgili şikayetler
- Tekrar tekrar soru sormak
- Olayı tartışmayı reddetmek (daha çok 9 ila 11 yaş arası çocuklar arasında)
- Sosyal etkileşimlerden çekilme
- Akademik sorunlar: Okulda hafıza ve konsantrasyon sorunları, katılmayı reddetme
Yardım etmek için ne yapabilirsiniz?
-
- Çocuğunuza güvende olduğundan emin olun. Bu yaştaki çocuklar gerçeklerle rahatlar. Kasırga, deprem, sel, artçı sarsıntı gibi gerçek kelimeler kullanın. Bu yaştaki çocuklar için bilgi güçlendiriyor ve kaygıyı gidermeye yardımcı oluyor.
- Her şeyi olabildiğince “normal” tutun. Uyku vakti ve yemek zamanı rutinleri çocukların kendilerini güvende hissetmelerine yardımcı olur. Evsizseniz veya başka yere yerleştirildiyseniz, farklı rutinler oluşturun ve çocuğunuza bu konuda bir seçim hakkı verin – örneğin, yatarken hangi hikayeyi anlatacağını seçmesine izin verin. Bu, çocuğa belirsiz bir süre boyunca kontrol hissi verir.
- TV, gazete ve radyoya maruz kalmayı sınırlayın. Okul çağındaki çocuklar ne kadar kötü haber alırsa, o kadar endişeleneceklerdir. Haber görüntüleri, olayın travmasını büyütebilir, bu nedenle bir çocuk bir haber izlediğinde veya radyo dinlediğinde, onunla oturun, böylece daha sonra konuşabilirsiniz. Çocuğunuzun grafik görüntüleri görmesine izin vermekten kaçının.
- Çocuğunuzla konuşarak zaman geçirin. Ona soru sormanın ve endişelerini veya üzüntülerini ifade etmenin uygun olduğunu bildirin. Sohbeti teşvik etmenin bir yolu, aile içinde ve toplumda neler olduğu hakkında konuşmak için aile zamanını (yemek zamanı gibi) kullanmaktır. Ayrıca, arkadaşlarının ne dediğini de sorun, böylece yanlış bilgileri düzelttiğinizden emin olabilirsiniz.
- Soruları kısaca ama dürüstçe yanıtlayın. Bir çocuk bir şeyi gündeme getirdikten sonra, endişenin ne olduğunu tam olarak anlayabilmek için önce onun fikirlerini isteyin. Genellikle çocuklar belirli bir şey hakkında endişelendikleri için bir soru sorarlar. Güven verici bir cevap verin. Bir sorunun cevabını bilmiyorsanız, “Bilmiyorum” demenizde sorun yoktur. Söylentileri speküle etmeyin veya tekrar etmeyin.
- Konuşmayan çocukları çizin. Kendi duygularınızı paylaşarak bir tartışma açın – örneğin, “Bu çok korkutucu bir şeydi ve bazen geceleri uyanıyorum çünkü bunu düşünüyorum. Nasıl hissediyorsun?” Bunu yapmak, çocuğunuzun endişelerinde veya korkularında yalnız olmadığını hissetmesine yardımcı olur. Bununla birlikte, kendi endişeleriniz hakkında çok fazla ayrıntı vermeyin.
- Çocukları meşgul edin. Arkadaşlarla oyun oynamak veya okula gitmek gibi günlük aktiviteler kesintiye uğramış olabilir. Çocukların alternatif etkinlikler düşünmelerine ve diğer ebeveynlerle oyun grupları düzenlemelerine yardımcı olun.
- Arkadaşların güvenliği hakkında sakin endişeler. Çocuklarınıza, tıpkı sizin tarafınızdan bakıldığı gibi, arkadaşlarının ebeveynlerinin de onlara baktığına dair güvence verin.
- Topluluk kurtarma hakkında konuşun. Çocuklara, kendilerini güvende tutmak veya elektrik ve suyu eski haline getirmek için işlerin yapıldığını ve mümkünse hükümet ve topluluk gruplarının yardımcı olduğunu bildirin.
- Çocukları yardım etmeye teşvik edin. Bu onlara çaresiz hissedebilecekleri bir zamanda bir başarı ve amaç duygusu verecektir. Küçük çocuklar sizin için küçük işler yapabilir; yaşça büyük olanlar toplumdaki gönüllü projelere katkıda bulunabilir
- Umut bulun. Çocukların iyileşmek için geleceği görmeleri gerekir. Bu yaştaki çocuklar ayrıntıları takdir ediyor. Örneğin, bir doğal afet durumunda şöyle diyebilirsiniz: “Ülkenin her yerinden insanlar tıbbi malzeme, yiyecek ve su gönderiyor. Yaralanan insanların bakılacağı yeni yerler inşa ettiler ve yeni evler inşa edecekler. Sadece kısa bir süreliğine bunun gibi çok zor olacak. “
6-11 yaş arasındaki çocukların sevdikleri birinin ölümüyle başa çıkmalarına nasıl yardımcı olunur:
- Çocuğunuzun ne düşündüğünü öğrenin. Çocuğunuzun ne bilmek istediği hakkında varsayımlarda bulunmadan önce sorular sorun. Örneğin, “Büyükannem öldüğünde beni çok üzdü. Ya sen? Düşünmesi zor, değil mi? “
- Gerçek kelimeleri kullanın. Ölüm için “Daha iyi bir yere gitti” gibi üstü kapalı sözlerden kaçının. Okul çağındaki çocuklar, belirsiz cevaplarla kolayca karıştırılır. Bunun yerine, “Büyükanne öldü, geri gelmiyor ve bunun için üzülmekte sorun yok” diyebilirsiniz.
- Mümkün olduğunca somut olun. Vücut ve yaralanmalar gibi şeyleri açıklamak için basit çizimler kullanın.
- Çocuğunuzu bilgilendirin. Öfke ve üzüntünün tipik olduğunu ve duygularından kaçınırsa daha sonra daha kötü hissedebileceğini ona bildirin.
- Çocuğunuzu rutinlerde veya ev işlerinde beklenen değişikliklere hazırlayın. Değişikliklerin onun için ne anlama geleceği hakkında konuşun.
- Çocuğunuza güven verin. Bu süre zarfında okul, akranlar ve aileyle sorun yaşamasının normal ve normal olduğunu anlamasına yardımcı olun.
- Anlamlı hafızalaştırmayı teşvik edin. Aile olarak birlikte dua edin ve çocuğunuzu bir mum yakmak için kiliseye götürün. Çocuğunuz ayrıca ölen kişiye bir mektup yazmak ya da asabileceğiniz bir resim çizmek isteyebilir.
- Sabırlı ol. 11 yaşına kadar olan çocuklar ölümün geri dönüşümlü olduğunu düşünebilir ve kişinin geri dönmeyebileceğini kabul etmekte zorlanabilir. Tekrar tekrar “O öldü ve geri gelmiyor ve ben üzgünüm” demeniz gerekebilir.
Öğretmenler Öğrencilere Yardım Etmek İçin Ne Yapabilir?
- Rutini mümkün olduğunca devam ettirin. Çocuklar ne bekleyeceklerini bildiklerinde daha iyi çalışma eğilimindedirler. Bir okula geri dönmek, öğrencilerin rahatsız edici olayların günlük hayatlarının her yönünü kontrol etmediğini hissetmelerine yardımcı olacaktır. Öğrencilerin beklentilerini koruyun. % 100 olması gerekmez, ancak bazı ev işleri ve basit sınıf görevleri yapma ihtiyacı çok yararlıdır.
- Bir çocuğun fazladan yardıma ihtiyaç duyabileceğine dair işaretlerin farkında olun. Yoğun üzüntü, korku veya öfke duyguları nedeniyle işlevini yerine getiremeyen öğrenciler bir ruh sağlığı uzmanına yönlendirilmelidir. Çocuklarda baş ağrısı, mide ağrısı veya aşırı yorgunluk gibi fiziksel rahatsızlıklar olarak kendini gösteren sıkıntılar olabilir.
- Çocukların ne olduğunu daha iyi anlamalarına yardımcı olun. Örneğin, gelen çeşitli yardım türlerinden bahsedebilir ve olumlu başa çıkma fikirleri sağlayabilirsiniz.
- Bir anma töreni düşünün. Anıtlar genellikle insanları ve kaybolan şeyleri anmaya yardımcı olur. Okul anıları kısa tutulmalı ve genel okul topluluğunun ihtiyaçlarına ve yaş aralığına uygun olmalıdır. Dört yaşın altındaki çocuklar katılacak dikkat süresine sahip olmayabilir. Bilinen bir bakıcı, arkadaş veya akraba, cenaze veya anma etkinlikleri sırasında çocuğun refakatçisi olmalıdır.
- Çocuklara, okul yetkililerinin güvende olduklarından emin olduklarından emin olun. Çocukların korkuları, güvendikleri yetişkinlerin kendilerine bakmak için ellerinden geleni yaptıklarını bildiklerinde azalır.
- Ebeveynlerle iletişim halinde kalın. Evde devam edebilecek tartışmalara hazırlanabilmeleri için onlara okulun programları ve faaliyetlerinden bahsedin. Ebeveynleri, çocuklarının haberlere maruz kalmasını sınırlandırmaya teşvik edin.
- Kendine iyi bak. Öğrencilerinize yardım etmekle o kadar meşgul olabilirsiniz ki kendinizi ihmal ediyorsunuz. Siz ve meslektaşlarınız için birbirinizi desteklemenin yollarını bulun.