1939 yılında, Iowa Üniversitesi araştırmacıları Wendell Johnson ve Mary Tudor, Davenport, Iowa’da 22 yetim çocuk üzerinde kekemelik deneyi yaptı. Çocuklar iki gruba ayrıldı; bunlardan ilkine, pozitif konuşma terapisi uygulandı ve akıcı konuşmalarında övgü aldı. İkinci gruba ise, negatif konuşma terapisi uygulandı ve konuşmadaki her kusuru için küçümsendi. İkinci gruptaki normal konuşan çocuklar, sakladıkları konuşma problemlerini geliştirdiler. Naziler tarafından yürütülen insan deneyleri haberlerinden korkan Johnson ve Tudor, “Canavar Çalışması” nın sonuçlarını hiç yayınlamadılar .