Amerika'daki seçim kolejiyle ilgili sorunlara aşinayım (bunun üzerine altı sayfalık resmi bir akademik makale yazdım), ancak kurucu babaların neden ulusal bir halk oylaması yerine onu yaratıp uyguladığı konusunda hala kafam karıştı. Bazı kaynaklar bunun büyük ve küçük devletler arasında bir uzlaşma olduğunu söylüyor. Diğerleri, kurucu babaların ortalama bir vatandaşın oy kullanmaya yeterli olduğunu düşünmediğini söylüyor.
Cumhurbaşkanının seçilmesi için ilk önerilerden biri doğrudan oydu. Ancak, hızlı ve yankılanan bir şekilde reddedildi.
Halk oylamasına sahip olmanın temel sorunu, oylamadaki farklılıkları hesaba katmamasıydı. Güney toplumu nasıl örgütlendi ülkenin geri kalanına kıyasla. Özellikle kölelik. Çoğu eyalette oy kullanmasına izin verilen tek kişi özgür erkek mülk sahipleriydi. Buradaki sorun, güney eyaletlerindeki (Virginia ve güneydeki bazı kısımlar) toplumun çok küçük bir aristokrat toprak sahibi seçkinden oluşması ve neredeyse herkesin bir köle olması ya da bir plantasyon sahibi için çalışmasıydı. Kuzey eyaletlerinde çok daha fazla küçük aile çiftliği ve işletmesi vardı ve sonuç olarak çok daha uygun seçmenler vardı.
Dolayısıyla, düz bir halk oylamasında, bu Güney eyaletleri, kimin Başkan seçileceği konusunda neredeyse hiçbir söz hakkı tanımamak ya da oy hakkını kölelerine ve uşaklarına vermek gibi imkansız bir seçime zorlanacaktı.
Yani başka bir sistem kullanılması gerekecekti. Kongrenin oluşumunda temsili bir uzlaşmaya varıldığından, en kolay yol her eyalete her Kongre Üyesi (Temsilci ve Senatör) için bir oy vermekti. Anayasa Kongresi delegeleri bu konuda oy verebileceklerini biliyorlardı, çünkü bunu Kongre'nin yapısına karar verirken birkaç gün önce yapmışlardı.
Elbette bu önceki anlaşma, köle devletlerinin Temsilciler Meclisi'ndeki delegasyonunun boyutunu artırmak amacıyla, kölelerinin 3/5'ini saymalarına izin verilen kötü şöhretli 3/5'ler Uzlaşması'nı içeriyordu. oy kullanmasına asla izin vermez.
Kısa cevap: çünkü kölelik.
Kurucu Babalar, başkanları seçmek için neden seçim kolejini seçti?
Seçim koleji tam olarak nedir - ve Kurucu Babalar doğrudan bir başkanlık oylama süreci oluşturmak yerine neden onu benimsedi?
Bunlar, seçim kolej sisteminin sadık bir savunucusu olan avukat ve yazar Tara Ross'un yakın zamanda "The Church Boys" podcast'inde tutkuyla yanıtladığı iki soru.
Ross kısa süre önce "Bir Başkan Seçiyoruz: Seçim Kolejimizin Hikayesi" başlıklı bir çocuk kitabı yayınladı - yetişkinlere yönelik kurgusal olmayan kitabı "Aydınlanmış Demokrasi: Seçim Koleji Örneği" başlıklı kitabının devamı.
Yazılarında ve halka hitaben yaptığı konuşmalarda, Kurucu Ataların doğrudan bir seçim sürecini reddetme konusunda oldukça kasıtlı olduklarını savunuyor.
Ross, "The Church Boys"a verdiği demeçte, "Tüm anayasamızı hazırlarken (Kurucular) zihniyeti hakkında bilinmesi gereken en önemli şey. Onlar saf bir demokrasi yaratmaya çalışmıyorlardı" dedi. "Demokratik ilkelerin yanı sıra cumhuriyetçi ilkeleri (müzakere ve uzlaşma gibi) olan bir ülkede yaşıyoruz."
Ross'un bu konuları "The Church Boys" podcast'inde 3 dakikalık işarette tartışmasını dinleyin.
Bazıları, Ross'un kendi görüşüne göre, Kurucuların böyle bir olasılığı neden reddettiğini açıklarken, demokratik bir sistemin neden kurulmadığını merak edecektir.
"Saf bir demokraside, talepleri ne kadar gülünç olursa olsun, halkın yüzde 51'inin her zaman yüzde 49'u sorgusuz sualsiz yönetebileceğini biliyorlardı" diye açıkladı.
Ross, Kurucuların tarih okuduklarını ve demokrasilerin tuzakları olabileceğini bildiklerini söyledi ve "daha iyi bir şey yapmak istediklerini" söyledi.
FactCheck.org da bu değerlendirmeye katılıyor.
Çok sayıda denetim ve dengeye sahip bir anayasa oluşturarak sorunlarını çözdüler” dedi. "Seçim koleji, güvencelerden yalnızca biridir. Demokrasi ve federalizmin bir karışımı olarak çalışır."
Ross, seçim kurulunu eski, modası geçmiş veya etkisiz olarak görmek yerine, sürecin Amerikalıların özgürlüklerini korumaya devam ettiğini söyledi. Yazar ayrıca insanların her şeyin nasıl çalıştığını öğrendikçe süreci daha fazla takdir etme eğiliminde olduğuna inanıyor.
O halde kısaca açıklayalım: ABD hükümetine göre seçim kurulu, "başkanın Kongre'de oylanarak seçilmesi ile nitelikli vatandaşların halk oylamasıyla seçilmesi arasında bir uzlaşma" işlevi görüyor.
Seçim kurulu 538 seçmenden oluşuyor ve bir başkan adayının seçimi kazanmak için 270 delegasyon oyu toplaması gerekiyor. Her eyalet için seçmenlerin belirlenmesi, eyaleti kaç Kongre üyesinin temsil ettiğine bağlıdır - toplam Meclis üyelerinin ve her biri için iki Senatörün bir kombinasyonu.
Seçmenler çoğunlukla her eyaletteki siyasi partiler tarafından seçilir, ancak seçim söz konusu olduğunda geçerli yasalar farklılık gösterir. Çoğu eyalet, "kazanan her şeyi alır" mantığıyla çalışır.
The Atlantic'in haberine göre, seçim kurulu sistemine karşı çıkanlar, küçük eyaletlerin Meclis'te yalnızca bir temsilciye sahip olmalarına rağmen üç seçim koleji oyu alabileceğinden, küçük eyaletlere çok fazla güç verdiğini iddia ediyor.
Örneğin Montana'yı düşünün. Devletin yalnızca bir temsilcisi olsa da, yine de üç seçim kolej oyu ile uzaklaşıyor. The Atlantic'in belirttiği gibi, popüler oyların yalnızca yüzde 51'ini alan, ancak tüm seçim koleji oylarını alan bir aday sorunu da var.
Al Gore'un halk oylamasını kazandığı 2000 yılını unutmayalım, yine de George W. Bush 271-266'lık dar bir zaferle seçim kolejini kazandı.
Ancak bu endişelere rağmen Ross, seçim okulu sisteminin adayları eyalet sınırlarının ötesinde "ulusal koalisyonlar kurmaya" zorladığını ve seçimleri çalmayı zorlaştırdığını söyleyerek seçim kurulu sisteminin birçok faydasını görüyor.
"Kurucuların seçim kolejini yaratmalarının nedeni. İnsanların kusurlu olduğunu biliyorlardı" dedi. "Günahlıyız. Gücün yozlaştırdığını biliyorlardı."
Ross, seçim kolejinin "kusurlu insan doğasına karşı" bir koruma olarak yaratıldığı sonucuna vardı.
Kurucu Babalar neden Seçim Koleji bilgi yarışmasını yarattı?
Kameralar Kolombiya askeri üssüne bombalı araç saldırısının arkasındaki zanlıyı yakaladı
Kolombiya'nın Ccuta kentindeki bir askeri üste Salı günü bir SUV'nin patladığı bir kamera, bir askerin durup sürücüyü tesise girmesini sağladığı anı yakaladı. Devamını oku.
Boohoo patronu, AGM'den önce moda zincirinin kurucusunun savunmasına atladı
Boohoo şefi John Lyttle (kurucu Carol Kane ile birlikte resmedildi) iş dünyasında 'temel bir rol' oynadı ve Cuma günkü yıllık genel kurul toplantısında yeniden seçilmesini 'dört gözle beklediğini' söyledi. Devamını oku.
Alt Sınıflar N.F.L. Draft, İniş Yerleri Kurur
Lig, 1990'da alt sınıfların drafta girmesine izin vermeye başladığından beri, bunu yapanların sayısı üç kattan fazla arttı. Hazırlıksız gidenler için daha az seçenek var. Devamını oku.
Sergio Ramos Man United, bu yaz Real Madrid'den ayrılan yıldız için harekete geçmemeye karar verdi.
Sergio Ramos daha önce 2016'da Real Madrid'den Manchester United'a geçmek üzere olduğunu ve Red Devils'in gösterdiği ilgiden gurur duyduğunu itiraf etmişti. Devamını oku.
CureVacs Covid-19 Aşısı Klinik Deneyde Hayal Kırıklığına Uğradı
Bir ön analiz, CureVacs mRNA aşısının sadece yüzde 47'lik bir etkinliğe sahip olduğunu gösterdi. Bir uzman, bunun onlar için oldukça yıkıcı olduğunu söyledi. Devamını oku.
Tepsi Alışverişi
Neden bir tepsiye ihtiyacınız var? İçecek servisi yapmak, postaları toplamak, banyoyu düzenlemek, neredeyse her yerde faydalıdır. Devamını oku.
N.B.A. All-Stars, Eksik Playoff Oyunlarında Acı Bir Rekor Kırdı
Sakatlık sorunları yeni değil, ancak playofflar sırasında akuttu. Daha önce sekiz All-Star, aynı yıl içinde en az bir sezon sonu maçı kaçırmamıştı. Devamını oku.
12 Mighty Orphs Bir Ekip Çabasını Gözden Geçiriyor
Büyük Buhran'daki Teksas lise futbolunun gerçek bir hikayesine dayanan bu film, izleyicilere çocuk gibi davranıyor. Devamını oku.
Astronotlar Dock Olarak, Çin Yörüngede Uzun Süreli İkamet Ediyor
Üç Çinli astronot, ülkelerinin Uluslararası Uzay İstasyonuna rakip olmasına yardımcı olmak için Perşembe günü geldi. Devamını oku.
Moteller ABD'de Yenileniyor
Motor kulübeleri. Üst düzey moteller. Dış koridor otelleri. Onlara ne derseniz deyin, sürücüler oteli son 15 ayda hız kazandı. Şimdi bu itibar hakkında Daha fazlasını okuyun.
Los Angeles'ta Yemek yenebilecek En Heyecanlı Yer Chinatown
Salgının zorlu 18 ayı boyunca mahalle, taş meyveli panna cotta'dan çıtır çıtır domuz rostosuna kadar dinamik yeni yemek seçenekleri akını yaşadı. Devamını oku.
National Geographic nihayet Güney Okyanusu'nu tanıdığından, Maps Earth 'resmen' BEŞ okyanusa sahip
1915'ten beri dünya haritaları yayınlayan National Geographic Society, dün Dünya Okyanus Günü'nde Güney Okyanusu'nu tanıdığını duyurdu. Devamını oku.
2020'de Düğünler Büyük Bir Darbe Aldı. Mikro Düğüne Girin.
Ülke genelinde düğünler iptal edildiğinden, düğün planlayıcıları küçüldü ve bazı durumlarda yeni teklifleri devam edecek. Devamını oku.
Radikal migren tedavisine yeşil ışık
Dünya Sağlık Örgütü tarafından en engelleyici koşullar arasında sınıflandırılan migrenlerin geçmesi üç gün sürebilir ve Birleşik Krallık'ta her yıl 25 milyon iş ve okul gününün kaybedilmesine neden olabilir. Devamını oku.
G7 Ülkeleri Agresif İklim Eylemi Yapıyor Ama Kömüre Geri Dönüyor
Başkan Biden, Donald Trump'ın müttefiklerle işbirliğini reddettiği dört yılın ardından iklim eylemini zorladı. Ancak liderler, kömür yakmak için bir son kullanma tarihi belirleyemediler. Devamını oku.
48 yaşındaki olgun öğrenci, yatakta okurken iç çamaşırıyla taarruza geçti ve Met Police'e 40.000 dolar dava açtı
48 yaşındaki Carl Plumbley, bir Met PC'nin 'merdivenleri Gestapo gibi buharla çıktıktan sonra' Croydon yatak odasına baskın yaptığında göğsünden en az dört kez patladığını iddia ediyor. Devamını oku.
Kurucu Atalar, başkanları seçmek için neden Seçim Koleji'ni seçti?
Seçim Koleji tam olarak nedir - ve Kurucu Babalar neden doğrudan bir başkanlık oylama süreci oluşturmak yerine onu benimsedi?
Bunlar, Seçim Koleji sisteminin sadık bir savunucusu olan avukat ve yazar Tara Ross'un yakın zamanda "The Church Boys" podcast'inde tutkuyla yanıtladığı iki soru.
Ross kısa süre önce "Bir Başkan Seçiyoruz: Seçim Kolejimizin Hikayesi" başlıklı bir çocuk kitabı yayınladı - yetişkinlere yönelik kurgusal olmayan kitabı "Aydınlanmış Demokrasi: Seçim Koleji Örneği" başlıklı kitabının devamı.
Yazılarında ve halka hitaben yaptığı konuşmalarda, Kurucu Babaların doğrudan bir seçim sürecini reddetme konusunda oldukça kasıtlı olduklarını savunuyor.
Ross, "The Church Boys"a verdiği demeçte, "Tüm anayasamızı hazırlarken (Kurucular) zihniyeti hakkında bilinmesi gereken en önemli şey. Onlar saf bir demokrasi yaratmaya çalışmıyorlardı" dedi. "Demokratik ilkelerin yanı sıra cumhuriyetçi ilkeleri (müzakere ve uzlaşma gibi) olan bir ülkede yaşıyoruz."
Ross'un bu konuları 3:00 işaretinde "The Church Boys" podcast'inde tartışmasını dinleyin:
Bazıları, Ross'un kendi görüşüne göre, Kurucuların böyle bir olasılığı neden reddettiğini açıklarken, demokratik bir sistemin neden basitçe kurulmadığını merak edecektir.
"Saf bir demokraside, talepleri ne kadar gülünç olursa olsun, halkın yüzde 51'inin her zaman yüzde 49'u sorgusuz sualsiz yönetebileceğini biliyorlardı" diye açıkladı.
Ross, Kurucuların tarih okuduklarını ve demokrasilerin tuzakları olabileceğini bildiklerini söyledi, bu yüzden "daha iyi bir şey yapmak istediklerini" söyledi.
FactCheck.org da bu değerlendirmeye katılıyor.
Çok sayıda denetim ve dengeye sahip bir anayasa oluşturarak sorunlarını çözdüler” dedi. "Seçim Kurulu, güvencelerden sadece biri. Demokrasi ve federalizmin bir karışımı olarak çalışıyor."
Ross, Seçim Kurulunu eski, köhnemiş veya etkisiz olarak görmek yerine, sürecin Amerikalıların özgürlüklerini korumaya devam ettiğini söyledi. Yazar ayrıca insanların her şeyin nasıl çalıştığını öğrendikçe süreci daha çok takdir etme eğiliminde olduğuna inanıyor.
O halde kısaca açıklayalım: ABD hükümetine göre Seçim Kurulu, "başkanın Kongre'de oylanarak seçilmesi ile nitelikli vatandaşların halk oylamasıyla seçilmesi arasında bir uzlaşma" işlevi görüyor.
Seçim Koleji, 538 seçmenden oluşuyor ve bir başkan adayının seçimi kazanmak için 270 seçmen oyu toplaması gerekiyor. Her eyalet için seçmenlerin belirlenmesi, eyaleti kaç Kongre üyesinin temsil ettiğine bağlıdır - toplam Meclis üyelerinin ve her biri için iki Senatörün bir kombinasyonu.
Seçmenler çoğunlukla her eyaletteki siyasi partiler tarafından seçilir, ancak seçim söz konusu olduğunda geçerli yasalar farklılık gösterir. Çoğu eyalet, "kazanan her şeyi alır" mantığıyla çalışır.
The Atlantic'in bildirdiğine göre, Seçim Kurulu sistemine karşı çıkanlar, küçük eyaletlerin Meclis'te yalnızca bir temsilci olmasına rağmen üç seçim kurulu oyu alabileceğinden, küçük eyaletlere çok fazla güç verdiğini iddia ediyor.
Örneğin Montana'yı düşünün. Devletin yalnızca bir temsilcisi olsa da, yine de üç seçim kolej oyu ile uzaklaşıyor. The Atlantic'in belirttiği gibi, popüler oyların yalnızca yüzde 51'ini alan, ancak tüm seçim koleji oylarını alan bir aday sorunu da var.
Al Gore'un halk oylamasını kazandığı 2000 yılını unutmayalım, ancak George W. Bush, 271-266'lık dar bir zaferle Seçim Koleji'ni kazandı.
Ancak bu endişelere rağmen Ross, Seçim Kurulu sisteminin adayları eyalet sınırları ötesinde "ulusal koalisyonlar kurmaya" zorladığını ve seçimleri çalmayı zorlaştırdığını söyleyerek, Seçim Kurulu sisteminden pek çok fayda görüyor.
"Kurucuların Seçim Koleji'ni yaratmalarının nedeni, insanların kusurlu olduğunu biliyorlardı" dedi. "Günahlıyız. Gücün yozlaştırdığını biliyorlardı."
Ross, Seçim Koleji'nin "kusurlu insan doğasına karşı" bir koruma olarak yaratıldığı sonucuna vardı.
Hamilton Seçim Kolejini Neden Yarattı?
İnsanlara olan bu güven eksikliği, Hamilton'ın Seçim Koleji önerisinin arkasındaki ana motivasyondu - "mükemmel değil, (ama) en azından mükemmel" olarak adlandırdığı bir plan.
68. maddesinde Federalist Makaleler — Anayasa'nın onaylanmasını destekleyen bir dizi makale — 1788'de Hamilton, neredeyse 228 yıl sonra Donald Trump'ın yükselişini tahmin ediyor gibiydi. Bunun dışında Hamilton'un anlayışına göre, Seçim Kurulu bu tür adayların cumhurbaşkanlığına ulaşmasını engelleyecektir.
Hamilton, "Seçim süreci, Başkanlık makamının, gerekli niteliklere sahip yüksek bir dereceye sahip olmayan hiç kimsenin kaderine asla düşmeyeceğine dair ahlaki bir kesinlik sağlıyor" dedi. Federalist Makalelertakma adla yayınlanan halk.
Hamilton, "düşük entrika için yeteneklere ve popülerliğin küçük sanatlarına" sahip erkeklerin (ve Hamilton'ın zamanında, sadece erkekler olurdu) halk tarafından seçilebileceğinden endişe etmeye devam etti. Ancak, nitelikli bir cumhurbaşkanı yapacak olan "nitelikleri en iyi analiz edebilen adamlardan" oluşan bir "ara seçmenler grubu"nun güvencesi ile, "düşük entrika" adaylarının ülkenin en yüksek makamını almaları engellenecektir.
INQUISITR'DEN ÖNCEKİ SEÇİM KOLEJİ KAPSAMI:
Hamilton'un Seçim Koleji'ni nasıl ve neden yarattığına dair daha fazla açıklama ve ayrıca ABD başkanını seçmek için bazı rakip planların açıklamaları için tarihçi ve öğretmen Keith Hughes'un aşağıdaki videoyu izleyin: HipHughes Tarihi YouTube serisi.
tamamını okumak için Federalist MakalelerHamilton, John Jay ve James Madison tarafından kaleme alınan Amerikan tarihinin en önemli belgelerinden biri olan 68. Maddeyi içeren tam metne bu bağlantıya tıklayarak ulaşabilirsiniz. Üç adam, Kurucu Babaların en önemlileri arasındaydı. Jay ayrıca Yüksek Mahkemenin ilk Baş Adaleti olarak görev yaparken, bazen "Anayasanın Babası" olarak tanımlanan Madison, 1809'dan 1817'ye kadar hizmet veren Amerika Birleşik Devletleri'nin dördüncü başkanıydı.
Başkanları seçme prosedürümüzü reforme etmek için başka herhangi bir amaçtan daha fazla anayasa değişikliği teklif edildi.
Yani tekrar oldu. Yakın bir cumhurbaşkanlığı seçimi, suçlamalara, dolandırıcılık çığlıklarına ve kusurlu görevlerden söz edilmesine yol açtı. Tahmin edilebileceği gibi, 2000 seçimleri Seçim Kurulu'nda reform çağrılarına ilham kaynağı oldu; bu, tahmin edilebileceği gibi, bu tür tekliflerin Cumhuriyet'in başlangıcından bu yana her yakın başkanlık yarışmasını takip etmesinden kaynaklanmaktadır. Tek fark, bu sefer kimsenin seçim ve göreve başlama arasında neden bu kadar uzun bir gecikme olduğunu sormamasıdır.
Tartışma, John Adams'ın Thomas Jefferson'ı üç seçim oyu ile geride bıraktığı 1796'da Amerika'nın ilk tartışmalı başkanlık seçimlerine kadar uzanıyor. 6 Ocak 1797'de, oyların resmen sayılmasından bir ay önce, sonuçlar zaten sızdırılmış olsa da - Rep. Güney Carolina'dan William L. Smith, Seçim Koleji'nde reform yapmak için ilk anayasa değişikliğini yaptı. Smith'in ilk açıklaması ile Anayasa'nın kabulünün yüzüncü yılı olan 1889 arasında, 160'tan fazla bu tür değişiklik Kongre'ye sunuldu. 1889'dan 1946'ya kadar önerilen 109 değişiklik vardı, 1947'den 1968'e kadar 265 değişiklik vardı ve o zamandan beri, Kongre'nin hemen hemen her oturumu kendi tekliflerini gördü. Yine de, Seçim Koleji ölmeyi reddediyor.
Başkanları seçme prosedürümüzü reforme etmek için başka herhangi bir amaçtan daha fazla anayasa değişikliği teklif edildi. James Madison, Martin Van Buren ve Andrew Jackson'dan Lyndon Johnson, Richard Nixon, Gerald Ford ve Hillary Clinton'a kadar devlet adamları sürecin elden geçirilmesini onayladılar. Kamuoyu yoklamaları sürekli olarak reform lehinde büyük, bazen ezici bir marj gösteriyor. Bununla birlikte, 1804'teki küçük bir usul değişikliği dışında, Seçim Kurulu, kabul edildiği 1789'daki at arabası döneminde olduğu gibi bugün de aynı kurallar altında faaliyet göstermektedir. Böyle sevilmeyen bir yaratılışın olağanüstü esnekliğini açıklayan nedir? Ve neden ondan kurtulamıyoruz?
Özetle, Seçim Kurulu şu şekilde çalışır: Seçim Gününde, 50 eyaletteki ve Columbia Bölgesi'ndeki vatandaşlar sandık başına gider ve bir başkanlık/başkan yardımcısı bileti için oy kullanır. Her eyalette, en çok oyu alan aday, belirli sayıda başkanlık seçmeni atayacak, sayı o eyaletin Senato ve Temsilciler Meclisi'ndeki toplam sandalyesine eşit olacak (Kolombiya Bölgesi üç alır). Yıllar boyunca sorunların çoğuna neden olan bu kazanan her şeyi alır özelliği, Anayasa tarafından zorunlu kılınmamıştır, ancak neredeyse evrenseldir, yalnızca Maine ve Nebraska'nın seçim oylarının bölünmesini sağlayan yasaları vardır. Aslında Anayasa, devletlerin seçmenlerini istedikleri şekilde seçmelerine izin veriyor ve ilk zamanlarda birçoğu seçimi yasama organlarına bırakmıştı. Bununla birlikte, 1830'lardan beri, kazanan her şeyi alır popüler seçimler neredeyse zorunlu hale geldi.
Aralık ayında belirli bir tarihte, seçmenler eyaletlerinde toplanır ve kendilerini atayan partinin adaylarına oy verme formalitesinden geçerler. Her eyalet toplamlarını Kongre'ye bildirir ve Ocak ayı başlarında Başkan Yardımcısı her iki meclisin huzurunda oyları açar ve sayar. Hangi adaylar seçim oylarının çoğunluğunu alırsa, Başkan ve başkan yardımcısı olarak ilan edilir.
Hiçbir Başkan adayının çoğunluğu yoksa (bu, tam bir eşitlik varsa veya ikiden fazla adayın oy alması durumunda olabilir), Temsilciler Meclisi, ilk üç seçim oyu alan arasından bir Başkan seçer. Bu süreçte, eyaletin büyüklüğü ne olursa olsun her eyaletin kongre üyeleri bir oy kullanmak için birleşir ve Meclis, biri çoğunluğu elde edene kadar oylamaya devam eder. Bu arada, hiçbir Başkan Yardımcısı adayı seçim oylarının çoğunluğuna sahip değilse, Senato ilk iki seçim oyu alan arasında seçim yapar. Bu göründüğünden daha önemli, çünkü Meclis üç adayı arasından seçim yapamıyorsa, Başkan Yardımcısı Başkan olarak görev yapıyor.
Böylesine karmaşık bir sistemle karşılaşıldığında doğal olarak akla gelen ilk soru şudur: Nereden geldi? Çoğumuz, Seçim Kurulunun 1787'de Anayasa Konvansiyonu tarafından büyük ve küçük devletler arasında bir uzlaşma olarak kabul edildiğini biliyoruz. Büyük eyaletler, Temsilciler Meclisi'nde olduğu gibi, başkanlık oylamasının nüfusa dayalı olmasını isterken, küçük eyaletler, Senato'da (ve bu konuda Anayasa Konvansiyonunun kendisinde) olduğu gibi her eyaletin aynı sayıda oya sahip olmasını istedi. Böylece, her eyalete Kongre'nin her iki kanadındaki toplam sandalye sayısına eşit sayıda seçmen vererek aradaki farkı böldüler.
Seçim Kurulu'nun bir nedeni buydu, ama tek nedenden çok uzaktı. Başından beri, neredeyse herkes bir Başkan seçmek için bir tür dolaylı süreci tercih etti. Birkaç delege doğrudan bir halk seçimi önermesine rağmen, eyaletlerin oylama için farklı nitelikleri vardı ve sıkı şartlara sahip olanlar - örneğin belirli bir miktarda mülkün sahibi olanlar - ülke çapında bir ankette kendilerini eksik yapacaklarından endişe ediyorlardı. Özellikle, Güney eyaletlerinde, otomatik olarak oy kullanmaktan diskalifiye edilen büyük bir sakin grubu vardı: köleler. (Benzer bir şey kadınlar için de söylenebilir elbette, ancak herhangi bir kesimde yoğunlaşmamışlardır.)
Temsilciler Meclisi'nde sandalye tahsis etmek amacıyla, kurucular her köleyi bir kişinin beşte üçü olarak sayarak bu sorunu çözdüler. Bununla birlikte, ülke çapındaki popüler bir seçimde aynı etki ölçüsünü korumak için Güney, kölelerinin oy kullanmasına izin vermek zorunda kalacaktı. Bu, açıkçası, söz konusu bile değildi. Ancak Seçim Kurulunun aracı olarak hareket etmesiyle, Güney eyaletleri köle nüfuslarına dayalı olarak bu “fazladan” oyları elinde tuttu. Beşte üç kuralı olmasaydı, Adams 1800 seçimlerinde Jefferson'u yenebilirdi.
Kölelik bir yana, kurucuların bir Başkan seçmek için dolaylı bir plan üzerinde anlaşmaya varmalarının başka nedenleri de vardı. Çok azı genel halkın böyle bir seçim yapmaya yetkili olacağını düşündü. Virginia'dan George Mason, popüler seçimleri kınarken özellikle sertti. Madison'ın notlarında özetlendiği gibi, "Baş Yargıç için uygun bir karakter seçimini insanlara havale etmenin, kör bir adama renklerin denenmesini önermenin doğal olmayacağını düşündü." Bu açıklama, bir sonraki cümleyi okuyana kadar kulağa kibirli geliyor: “Ülkenin genişliği, insanların Adayların ilgili iddialarını yargılamak için gerekli kapasiteye sahip olmasını imkansız kılıyor.”
Ülke çapında medyanın olmadığı, 20 mil seyahat etmenin zorlu bir girişim olduğu bir ülkede, bu endişe çok mantıklıydı. Bugünlerde bile kaç Amerikalı, kendi eyaletleri dışında iki veya üçten fazla eyaletin valilerini adlandırabilir? Veya en son seçimleri düşünün. Televizyon olmasaydı, Başkan Yardımcısı hakkında Ticaret Bakanı hakkında bildiklerinizden daha fazlasını biliyor muydunuz? Ortalama on sekizinci yüzyıl Amerikalısının dünyası, bilgi çağında hayal bile edilemeyecek ölçüde dar görüşlüydü. Çerçevecilerin çoğuna göre, popüler bir Başkan oyu, bir şapkadan isim çizmek kadar faydalı olurdu.
Bunu akılda tutarak, kurucular Seçim Kurulunu, şimdi olduğu gibi, halk iradesini onaylamak için bir formalite olarak değil, kendilerinden farklı olmayan, kendi yargılarını adayları ortaya çıkarmak için uygulayacak saygın kişilerden oluşan bir meclis olarak düşündüler. ülkenin en yüksek makamı. Aslında, bir noktada, Anayasa Konvansiyonu, ülkenin dört bir yanından seçmenlerin tek bir yerde toplanmasını ve bir bütün olarak işleri bir araya getirmeyi planladı.
Ayrıca, Seçim Kurulu'nun orijinal versiyonunda, seçmenlerin bugün olduğu gibi bir Başkan ve bir Başkan Yardımcısı adayı belirlememiş olmaları da dikkat çekicidir. Bunun yerine, Başkan için en az birinin kendi eyaletlerinin dışından olması gereken iki ismi oy pusulalarına koydular. Bu şekilde, kurucular, seçmenlerin yerel bağlılıklarını bir oy ile tatmin edebileceklerini ve diğerini ulusal öneme sahip bir adamı tanımak için kullanabileceklerini düşündüler. Bu sisteme göre, oyların çoğunluğunda birinci sırada bitiren kişi Başkan olacak ve ikinci sırada bitiren - oy pusulalarının çoğunda adı geçip geçmediğine bakılmaksızın - Başkan Yardımcısı olacaktı.
Ama bunun çok sık olmaması gerekiyordu. Seçim Kurulu hakkında anlaşılması gereken en önemli nokta şudur: Anayasayı hazırlayanlar aslında onun Başkanı seçmesini hiç beklemiyorlardı. Virginia'dan George Mason, seçmenlerin 20'de bir tek adaya çoğunluk vereceğini düşündükten sonra, bu rakamı 50'de 1 olarak değiştirdi. Çerçevecilerin çoğu, herhangi birinin ülke çapında yeterince tanınacağını ve saygı duyulacağını nadiren düşündü. .
Neredeyse her zaman, Seçim Kurulu'nun, Temsilciler Meclisi'nin son seçimi yapacağı ilk beş oyu alan (1804'te üçe düşürüldü) kadar büyük bir adaylar grubunu kazanarak bir aday belirleme komitesi olarak hizmet etmesini bekliyorlardı. O halde çerçeveyi oluşturanlar, Seçim Kurulunu esas olarak adayları ülke çapında öne çıkarmak için bir mekanizma olarak gördüler. Bugün aynı şeyi nasıl yaptığımıza bakana kadar kulağa çok hantal ve verimsiz geliyor.
Bu, Anayasa Konvansiyonunun, hiç kimsenin Seçim Koleji çoğunluğuna sahip olmaması durumunda, hangi Kongre meclisinin Başkanı seçeceğini tartışmak için neden bu kadar çok zaman harcadığını açıklıyor. Bugünlerde bu sonradan akla gelen bir şey, 1824'ten beri olmayan bir şey ama çerçeveyi hazırlayanlar bunun olayların normal seyrinde olmasını bekliyorlardı. Önemli tartışmalardan sonra, nihai seçim, muhtemelen aristokrat Senato yerine Meclis'e verildi. Küçük eyaletleri yatıştırmak için, her eyalete büyüklüğüne bakılmaksızın tek bir oy verildi.
Onaylama tartışması sırasında, Seçim Kurulu dikkate değer ölçüde az tartışmaya yol açtı. Alexander Hamilton'un The Federalist No. 68'de yazdığı gibi, “Birleşik Devletler baş yargıcının atanma şekli, sistemin [yani, önerilen Anayasanın tamamının], herhangi bir sonucun, herhangi bir sonuca varmadan hemen hemen tek parçasıdır. şiddetli kınama veya muhaliflerinden en ufak bir onay işareti almış olan. Tabii ki, ilk iki cumhurbaşkanlığı seçimi az çok beklendiği gibi geçti. Her seçmen, oylarından birini ulusal öneme sahip bir figür için kullandı (bu durumda George Washington, her zaman bu kadar çok açık bir seçim olması beklenmiyordu) ve ikinci oylar çok çeşitli yerel ve yerel seçimler arasında dağıldı. ulusal rakamlar. Her iki seçimde de John Adams, en yüksek ikinci oyu ve dolayısıyla Başkan Yardımcılığının şüpheli onurunu kazandı.
Bununla birlikte, Washington görevdeyken bile, çerçevecilerin adayların meziyetlerini dikkatlice tartan çıkarsız bilge adamlar vizyonuyla alay eden bir değişiklik meydana geldi. Bu siyasi partilerin gelişimiydi. Madison, klasik Federalist No. 10'unda, Anayasa'nın “hiziplerin şiddetini kırma ve kontrol etme eğilimini” övmüştü, Amerika Birleşik Devletleri kadar geniş ve çeşitli bir ülkede, ülke çapında hiziplerin veya partilerin oluşmasının pek mümkün olmadığını tahmin etmişti. . Yine de, Birinci Kongre toplanır toplanmaz tüm teori pencereden uçup gitti. Madison ve kurucu arkadaşlarının anlamadıkları şey, bir hükümetin varlığının, insanları bir mıknatısın etkisi altındaki demir talaşları gibi, şu ya da bu şekilde, yanlı ya da aleyhte hizaya soktuğuydu. Ne zaman girişleriniz varsa, çıkışlarınız da olacak ve bu iki kutup etrafında kendiliğinden partiler oluşacak.
Bu gerçeğin farkında olarak, 1804'te onaylanan On İkinci Değişiklik, Seçim Kurulunun gördüğü tek büyük değişikliği dayattı. O zamana kadar kurucuların vizyonunun başarısızlığı 1796'da açıktı ve 1800 seçmen beklendiği gibi kendi değerleri üzerinde durmak yerine Adams veya Jefferson adamları olarak yarışmıştı. Yine de, bir başkanlık/başkan yardımcısı bileti fikri gelişmiş olsa da, seçmenlerin oy pusulalarına her ikisi de resmen Başkan adayı olan iki isim koymaları gerekiyordu.
1800'de Jefferson ve Aaron Burr ikilisi, Adams bileti için 65'e karşı 73 seçmen oyu ile seçimi kazandı. Sorun, Jefferson ve Burr'un her birinin tam olarak 73 oy almasıydı, çünkü her Jefferson seçmeni oy pusulasında her iki adamı da isimlendirmişti. Seçim, Jefferson'un muhaliflerinin otuz altıncı oylamada nihayet pes edene kadar çoğunluğu engellemeyi başardığı Temsilciler Meclisi'ne gitti. (Bu durumda, Meclis, hiç kimsenin çoğunluğu elde etmemiş olsaydı yapacağı gibi, ilk beş oy alan arasından seçim yapmak yerine Jefferson ve Burr arasındaki bağı kırmakla sınırlıydı.)
Böyle bir fiyaskonun tekrarlanmasını önlemek için, On İkinci Değişiklik, seçmenlerin Başkan ve Başkan Yardımcısı için ayrı adaylar belirlemesini gerektiriyordu. (Benzer bir plan Temsilci Smith'in 1797 önerisine konu olmuştu.) Ancak bu değişikliğin dışında Seçim Kurulu'nun geri kalanı yerinde kaldı. Çoğu Amerikalı, sıfırdan yeni bir prosedür tasarlayarak bir kutu solucan açmaya gerek olmadığını gördü.
1800'deki heyecandan sonra, sonraki beş seçim çok az tartışmaya sahne oldu ve tek seçim 1812 oldu. Yine de, Seçim Kurulunun yetersizlikleri – yeni, geliştirilmiş biçiminde bile – açıktı. Adams'ın eski Federalist partisi dağılırken ve yeni hizipler belirginleşmeye başladığında, 1824 seçimleri parçalanma sözü verdi ve bazı gözlemciler Anayasa'nın gıcırdayan eski mekanizmasının bu göreve uygun olup olmayacağını merak etti. 1823'te Missouri'den Senatör Thomas Hart Benton şunları yazdı: “Konvansiyonu Seçmenler kurmaya teşvik eden her neden başarısız oldu. Artık hiçbir işe yaramazlar ve insanların özgürlükleri için tehlikeli olabilirler.” Aynı yıl, Anayasa'nın babası James Madison, sevgili soyunun başarısızlığını içtenlikle kabul etti ve eyaletleri bölgelere ayırmayı ve her bölgenin kendi seçmenlerini seçmesini önerdi.
Aslında, 1824 seçimi, çerçevecilerin aklındakilere en yakın şekilde çalıştı ve korkunç bir karmaşaydı. Dört aday -Andrew Jackson, John Quincy Adams, William Crawford ve Henry Clay- hiçbirinin çoğunluğa sahip olmadığı seçim oyu aldı. Three New York electors who were supposedly pledged to Clay voted for other candidates, while two Clay supporters in the Louisiana legislature were unable to vote for electors after falling from their carriage on the way to the capital. This combination of treachery and bad luck bumped Clay down to fourth place, eliminating him from the balloting in the House, of which he was the Speaker.
At this point the normally fastidious Adams, who had finished second to Jackson in the electoral vote, put aside his scruples and began making deals for all he was worth. Adams won the House vote on the first ballot by a bare majority and immediately made Clay—whose support had swung Kentucky’s House delegation into the Adams column, though the citizens of that state had chosen Jackson—his Secretary of State. This led many to accuse the two men of a “corrupt bargain.”
Jackson, it is often pointed out, won the most popular votes in this election. But 1824 was the first year popular votes were widely recorded, and the figures are of questionable accuracy. The reported turnout was a derisory 27 percent nationwide and less than 15 percent in some states where the race was one-sided. On top of that, in 6 of the 24 states, the legislature chose the electors, so there was no popular vote.
The 1824 election was the last gasp for legislative selection, though. In 1828 only South Carolina and tiny Delaware still used it, and by 1836 every state except South Carolina (which would stubbornly retain legislative selection until the Civil War) had adopted the popular vote, winner-take-all method. Give or take a few small anomalies, then, the electoral system in place by the 1830s was identical to the one we are still using.
The dismay and outrage that have greeted the 2000 election were nothing compared with the public’s reaction to the 1824 disaster. When the next Congress assembled, a flood of schemes was offered to reform America’s procedure for electing a President. None of them got anywhere. And the pattern has repeated itself through the years: After a one-sided election, everyone shrugs off the Electoral College, and after a close election, everyone makes a fuss for a year or two, and then the issue fades away.
Through the years, numerous inadequacies of the Electoral College have come to the fore: potentially fractured multi-party elections (including 1912, 1924, 1948, and 1968) contested results (Hayes-Tilden in 1876 and Bush-Gore in 2000, plus a near-miss with Nixon-Kennedy in 1960) “minority” Presidents (1824, 1876, 1888, and 2000, with near-misses in 1960 and 1976) and “faithless” electors voting for candidates other than the ones they were chosen to vote for (as some Southern electors threatened to do in 1948 and 1960).
It’s safe to say that if you were designing an election method from scratch, it wouldn’t look like the Electoral College. Yet it’s worth pointing out what’s not wrong with our current system before we think about fixing what is. The famous 1876-77 Hayes-Tilden fiasco, for example, is not a good argument for abolition it was the result of outright fraud and corruption, which could occur under any system. Indeed, the present Electoral College decreases the possibility for vote fraud (while admittedly increasing the payoff if it’s successful) by restricting it to a few states where the vote is close. In a direct nationwide popular election, votes could be stolen anywhere, including in heavily Democratic or Republican states where no one would bother under the current rules. In this way, the Electoral College acts as a firewall to contain electoral tampering.
It is also often said that under the Electoral College a popular-vote winner can be an electoral-vote loser. But this “problem” dissolves upon closer examination. Popular-vote totals are not predetermined if they were, there would be no use for campaign consultants and political donations. Rather, the popular vote is an artifact of the electoral system. With a winner-take-all Electoral College, candidates tailor their messages and direct their spending to swing states and ignore the others, even when there are lots of votes to be had.
In the recent election, for example, neither presidential candidate made more than a token effort in New York, which was known to be safely in Gore’s pocket. To residents, it seemed as if neither man visited the state at all except to ask for money. Gore ended up receiving around 3.7 million votes to Bush’s 2.2 million. Now suppose Bush had campaigned in New York enough to induce 170,000 of those Gore voters, or less than 5 percent, to switch. He would have made up the nationwide popular-vote gap right there. Instead, both candidates spent enormous amounts of time and money fighting over handfuls of uncommitted voters in Florida, Michigan, and a few other states. That’s why in a close election, it doesn’t make sense to compare nationwide popular-vote totals when popular votes don’t determine the winner. You might just as well point out that the losing team in a baseball game got more hits.
As for faithless electors, not since the anomalous situation of 1824 have they made a difference in a presidential election. There is some reason to believe that if an elector broke his or her trust in a close race today, the switch would be ruled invalid. In any case, this problem can easily be eliminated with state laws or an act of Congress. These laws could also be tailored to take account of what happens if a candidate dies before the Electoral College meets or if a third-party candidate wishes to give his or her votes to another candidate. Flexible electors can even sometimes be useful, as in the three-way 1912 race, when some Theodore Roosevelt electors said before the election that if Roosevelt could not win, they would switch their votes to William Howard Taft.
Nonetheless, the flaws of the Electoral College, however exaggerated they may be, are clear. It magnifies small margins in an arbitrary manner it distorts the campaign process by giving tossup states excessive importance it gives small states a disproportionate number of votes and perhaps worst of all, many people don’t have a clue about how it works.
Each of these except the last can be turned around and called an advantage by traditionalists: Magnified margins yield a “mandate” (though have you ever heard anyone who wasn’t a journalist talk about presidential mandates?) the need to pander to a diverse set of constituencies makes candidates fashion platforms with broad appeal and after all, small states deserve a break. Still, nobody really loves the Electoral College—until a specific alternative is proposed.
The lack of agreement among would-be reformers has allowed the Electoral College’s vastly outnumbered supporters to defend it successfully against all attacks for nearly two centuries. Before the Civil War, slavery, called by its polite name of States’ Rights, stymied electoral reform in the same way it stymied so many other things: The Southern states would not consider any reform that did not increase their region’s importance in national elections, Oddly enough, by losing the war, the South got the influence it had always wanted.
From the end of Reconstruction into the 1940s, Democrats could count on a sure 100 to 120 electoral votes from the Solid South—the 11 states of the old Confederacy. Though the three-fifths rule was gone with the abolition of slavery, it had been replaced by something even worse, for while blacks were effectively disenfranchised in most of the South, their states now got full credit for their black populations in the House of Representatives and thus in the Electoral College. This allowed Southern whites not only to keep blacks from voting but in effect to vote for them. For most of a century after the 1870s, then, the Electoral College was a racket for the Democratic party.
Today the Solid South is a thing of the past. Nonetheless, since 1804 no electoral reform amendment has even made it through Congress. Neden olmasın? Who benefits from the Electoral College? Briefly put, two groups benefit: big states and small states. The winner-take-all feature favors the first of these groups, while the disproportionate allotment of electors favors the second.
With their tempting heaps of electoral votes, the big states attract by far the greatest bulk of the candidates’ attention. If you consider having politicians descend upon your state a benefit, the winner-take-all feature is a big plus. In 1966, in fact, Delaware sued New York (which then had the most electoral votes) and other states in hopes of forcing them to abandon the winner-take-all policy. A dozen other states soon climbed on board. Although the suit, which was based on the novel theory that a provision of the Constitution can be unconstitutional, was summarily rejected by the Supreme Court, it revealed the frustration that the small fry have always felt. In response, the small states cling to their three or four electoral votes the way an infant clings to its blanket. Since no one pays any attention to them anyway, they feel entitled to an extra vote or two.
Partisan considerations persist as well, this time on the Republican side. Today a group of Plains and Mountain states (Kansas, Nebraska, the Dakotas, Montana, Wyoming, Idaho, and Utah) can be thought of as a Solid West, reliably delivering most or all of their 32 electoral votes (as of 2000) to the Republican ticket, though their combined population is about equal to that of Michigan, which has only 18. As we have recently seen, those few extra votes can make a big difference if the election is close and if the election isn’t close, any electoral system will do.
It’s impossible to say definitively whether the big-state or small-state advantage predominates, though that hasn’t stopped generations of political scientists from trying. But these two opposing factors explain how the 1970s notion of “urban liberal bias” and the 1980s notion of a “Republican electoral lock” can both be correct: The former results from winner-take-all, while the latter results from disproportionality.
Through all the analysis, reform proposals keep coming. They generally fall into three classes: a straightforward nationwide popular vote election by districts, with the Electoral College retained but each congressional district choosing its own elector (and, in most such schemes, the statewide winner getting a bonus of two) and proportional representation, with electoral votes determined by each candidate’s percentage of the popular vote in a given state. Any of these would probably be better than what we have now, but each one has imperfections. Since every change would hurt someone, the chances of getting through all the hoops needed to pass a constitutional amendment—a two-thirds vote in each house of Congress plus approval by three-quarters of the states—look dim.
Direct popular election? First of all, there’s the question of what to do if no candidate receives a majority. Would there be a runoff, which would make the campaign season last even longer and might encourage third parties? Would the top vote-getter always be the winner—a system that could elect a candidate opposed by a majority of citizens? Would we mystify voters by asking for second and third choices?
Moreover, a nationwide election—something that has never taken place in America—would require a nationwide electoral board, with all the rules, forms, and inspectors that go along with it. Would states be allowed to set different times for opening and closing their polls? Would North Dakota be allowed to continue to have no form of voter registration, as it does now? Would a state seeking more influence be allowed to lower its voting age below 18? Then there is the potential discussed above for stolen or suppressed votes. Combine all these problems with the inevitable effect of concentrating candidates’ time, resources, and money on populous areas, and the case for a small state to support direct election looks mighty shaky.
Election by districts sounds appealing, but it would replace 51 separate races with about 480. Swing states would lose their all-or-nothing leverage, so candidates might concentrate on major population centers even more than they do now. (Under the present system, each new election gives a different group of swing states their moment in the spotlight, whereas with any other system, the big states would always get the bulk of the attention.) The effects of gerrymandering would be amplified, and third-party candidates would find it easier to win a single district than an entire state. Also, the small-state advantage would remain (and in fact be reinforced, since in most cases—all the time for the three-vote minnows—they would continue to function as units) while the big-state advantage from winner-take-all would vanish. In fact, if the 1960 election had been contested by districts and the popular vote had been exactly the same (a questionable assumption, to be sure), Richard Nixon would have won.
Proportional division of electors would be even worse, combining all the disadvantages of a direct popular vote with none of the advantages. Under this method, if a state has 10 electoral votes and Candidate A wins 53.7 percent of the popular vote in that state, then Candidate A is credited with 5.37 electoral votes. In essence, proportional division amounts to a direct popular vote, except that the votes of small-state residents are given added weight. And that’s the problem: By stripping the veil of illusion and ceremony and tradition from the Electoral College, this extra weighting makes the small-state advantage nakedly apparent, which infuriates one-person-one-vote fundamentalists.
But from the small-state point of view, proportional division would dilute the already tiny influence that goes with controlling three or four votes in a single lump. Also, there is a significant element of the public that views anything involving decimals as un-American—except baseball statistics, of course. Yet restricting the division of electors to whole numbers would be far more confusing, with different mathematical rules and minimum requirements in each state and often arbitrary results (if your state has four votes and the popular margin is 55-45, how do you divide them?). Proportional division would be fine for student-council elections at MIT, but to most American voters, it would amount to a mystifying black box.
To be fair, much worse ideas have been proposed. In the mist beyond proportional representation lies the wreckage of dozens of too-clever schemes, such as one cooked up in 1970 by Sen. Thomas Eagleton and Sen. Robert Dole (each of whom would within a few years take a personal interest in presidential elections). Buna göre Yeni Cumhuriyet , this plan provided that “a President would be elected if he (1) won a plurality of the national vote and (2) won either pluralities in more than 50 percent of the states and the District of Columbia, or pluralities in states with 50 percent of the voters in the election. . . ” And it went on from there.
In reviewing the history of the Electoral College, it quickly becomes clear how little anybody has to offer that is new. All the plausible reform ideas, and all the arguments for and against them, have been debated and rehashed for well over a century, in terms that have remained virtually unchanged. What has killed all the reform efforts has been the lack of a single alternative that all the reformers can agree on. As the politicians say, you can’t beat somebody with nobody, and you can’t beat one plan with three.
Moreover, the present system at least has the benefit of familiarity. Any change would be attended with an element of uncertainty, and politicians don’t like that. Opinions differ widely about who would gain or lose from electoral reform, but too many states and interest groups think they would lose and too few are sure that they would gain. After all, as we have seen, the original Electoral College functioned nothing like what its designers had expected.
In the end, Americans are likely to do what they have always done about the Electoral College: nothing. Every reform or abolition scheme works to the disadvantage (or possible disadvantage) of some special interest, and when a good-government issue collides with special interests, you know who’s going to win. Outside of academia and government, there is no obvious constituency for reform since most people don’t understand how the Electoral College works, most of them don’t understand the case for changing it. The lack of exact numerical equality and other supposed biases have always bothered political scientists much more than the average citizen, who may endorse reform when questioned by a pollster but will hardly ever feel strongly about the issue.
So we’re probably stuck with the Electoral College until the next close election, when reformers and abolitionists of various stripes will once again surge forth, only to end up annihilating each other. To break this pattern, someone will have to either find a novel and compelling set of arguments for reform and waste enormous amounts of political capital to pass a measure that arouses no public passion and has no clear-cut beneficiary, or else devise a new scheme that is simple enough to be grasped by the average citizen yet has never been advanced before. İyi şanlar.
Kaynaklar
Hamilton, Alexander. “Federalist No. 68.” The Federalist Papers [1788]. Accessed at The Library of Congress Web site. 28 Jan. 2008.
Madison, James. “Federalist No. 10.” The Federalist Papers [1787]. Accessed at The Library of Congress Web site. 28 Jan. 2008.
de Tocqueville, Alexis. Democracy in America, vol. 1. Accessed at the University of Virginia Department of American Studies Web site. 28 Jan. 2008.
Office of the Federal Register, U.S. National Archives and Records Administration Web site, FAQ, 11 Feb. 2008.
Q: Can employers, colleges and universities require COVID-19 vaccinations?
What Is the Purpose of the Electoral College?
The Electoral College is a process that creates a buffer between a president's election through Congress and the vote of the American people. It was established by the nation's Founding Fathers.
The Electoral College was created with the intent of giving all states, and therefore their citizens, an equal say in the nation's matters, regardless of state size. The Electoral College was initially created by the 13 colonies, as they wished to vest power in themselves without influence or control by a central government. At the time of its creation, the nation struggled with a distrust of large government and the desire among its citizens to fairly elect a president. The Electoral College was seen as a compromise that promoted democracy while still allowing the government to function.
Nasıl çalışır
The Electoral College refers to the process of selecting a president. The College contains 538 electors, and it requires a majority vote of 270 for a president to be elected. Each state receives an allotment of electors equal to its number of Congressional delegates. This translates to one for each member of the House of Representatives and two for the state's senators. The Electoral College provides equal rights to the District of Columbia through the 23rd Amendment of the Constitution. The Amendment grants the District of Columbia three electors. It also considers the district a state for voting purposes. In every state, each presidential candidate has a designated electoral group. Electors are usually designated based on political party. However, state laws vary in the elector selection process, and in determining what rights and responsibilities they can have.
State Rules
The process of selecting a president in the United States takes place every four years. It is traditionally held on the first Monday of November in the election year. When people go to the polls to vote for their choice of presidential candidate, they are actually helping to select an elector for their state. These electors then represent their state during the final presidential election. State laws differ on the amount of aid that electors can give to presidential candidates. Most states have an all-or-nothing system where all electors are assigned to the prevailing presidential candidate. Others, however, like Maine and Nebraska, distribute the weight of electors evenly among candidates.
The End Result
Following votes for the presidential candidate, electors convene in December to cast their votes for the president and vice presidential candidate of their choice. Each state records its electors' votes on a Certificate of Vote, which is sent to Congress as part of the official records collection and maintenance process. On January 6th of the next year, members of the House of Representatives and the Senate meet to count the votes. When results are tallied, the active vice president, who acts as the President of the Senate, officially oversees the election process. He or she officially announces which candidates have been selected as the next president and vice president to lead the nation. If all goes well, the incoming president is sworn into office on January 20th.
Over time, the Electoral College has been changed by statutory amendments. These changes, enacted at the state and federal levels, have affected the timing and process for choosing a presidential candidate, but they have not altered the basic structure or intent of the Electoral College.
How the Electoral College Works
In 1787, two things forever changed the face of American politics: First, a group of national leaders drafted the U.S. Constitution, and second, they decided the average citizen wasn't erudite enough to elect a president without the bridge of a system known as the Electoral College.
The Electoral College was created by the framers of the U.S. Constitution as a compromise for the presidential election process. At the time, some politicians believed a purely popular election was too reckless and would give too much voting power to highly populated areas in which people were familiar with a presidential candidate. Others objected to the possibility of letting Congress select the president, as some suggested. Cevap? An Electoral College system that allowed voters to vote for electors, who would then cast their votes for candidates, a system described in Article II, section 1 of the Constitution [source: Weingast].
The concept worked as expected until the 1800 election, when presidential hopefuls Aaron Burr and Thomas Jefferson each received the same amount of electoral votes. By then, political parties had become powerful influencers. Leaders of each party handpicked electors who, naturally, voted for their electing party's candidates. The tie was broken by the House of Representatives, but resulted in the Constitution's 12th Amendment, which spelled out the electoral voting process in more detail [source: Cornell University Law School].
Why Did the Framers Create the Electoral College?st in a Series
Colorado went Democrat in the last presidential election. But three of those elected as presidential electors wanted to vote for someone other than Hillary Clinton. Two eventually cast ballots for Clinton under court order, while one—now a party to court proceedings—opted for Ohio Governor John Kasich, a Republican. After this “Hamilton elector” voted, state officials voided his ballot and removed him from office. The other electors chose someone more compliant to replace him.
Litigation over the issue still continues, and is likely to reach the U.S. Supreme Court. Moreover, President Trump’s victory in the Electoral College, despite losing the popular vote, remains controversial. So it seems like a good time to explore what the Electoral College is, the reasons for it, and the Constitution’s rules governing it. This is the first of a series of posts on the subject.
The delegates to the 1787 constitutional convention found the question of how to choose the federal executive one of the most perplexing they faced. People who want to abolish the Electoral College usually are unfamiliar with how perplexing the issue was—and still is.
Here are some of the factors the framers had to consider:
* Most people never meet any candidates for president. They have very little knowledge of the candidates’ personal qualities. The framers recognized this especially would be a problem for voters considering candidates from other states. In a sense, this is less of a concern today because, unlike in 1787, we have mass media through which candidates can speak directly the voters. In other ways, however, it is daha fazla of a concern than it was in 1787. Our greater population renders it even less likely for any particular voter to be personally familiar with any of the candidates. And, as I can testify from personal experience, mass media presentations of a candidate may be 180 degrees opposite from the truth. One example: media portrayal of President Ford as a physically-clumsy oaf. In fact, Ford had been an all star athlete who remained physically active and graceful well into old age.
* Voters in large states might dominate the process by voting only for candidate from their own states.
* Generally speaking, the members of Congress would be in a much better position to assess potential candidates than the average voter. And early proposals at the convention provided that Congress would elect the president. However, it is important for the executive to remain independent of Congress—otherwise our system would evolve into something like a parliamentary one rather than a government of three equal branches. More on this below.
* Direct election would ensure presidential independence of Congress—but then you have the knowledge problem itemized above. In addition, there were (and are) all sorts of other difficulties associated with direct election. They include (1) the potential of a few urban states dictating the results, (2) greatly increased incentives to electoral corruption (because bogus or “lost” votes can swing the entire election, not just a single state), (3) the possibility of extended recounts delaying inauguration for months, and (4) various other problems, such as the tendency of such a system to punish states that responsibly enforce voter qualifications (because of their reduced voter totals) while benefiting states that drive unqualified people to the polls.
* To ensure independence from Congress, advocates of congressional election suggested choosing the president for only a single term of six or seven years. Yet this was only a partial solution. Someone elected by Congress may well feel beholden to Congress. And as some Founders pointed out, a president ineligible for re-election still might cater to Congress simply because he hopes to re-enter that assembly once he leaves leaves office. Moreover, being eligible for re-election can be a good thing because it can be an incentive to do a diligent job. Finally, if a president turns out to be ineffective it’s best to get rid of him sooner than six or seven years.
* Elbridge Gerry of Massachusetts suggested election by the state governors. Others suggested election by state legislatures. However, these proposals could make the president beholden to state officials.
* The framers also considered election of the president by electors elected by the people on a strict population basis. Unless the Electoral College were very large, however, this would require electoral districts that combined states and/or cut across state lines. In that event, state law could not effectively regulate the process. Regulation would fall to Congress, thereby empowering Congress to manipulate presidential elections.
* In addition to the foregoing, the framers had to weigh whether a candidate should need a majority of the votes to win or only a plurality. If a majority, then you have to answer the question, “What happens if no candidate wins a majority?”On the other hand, requiring only a plurality might result in election of an overwhelmingly unpopular candidate—one who could never unite the country. The prospect of winning by plurality would encourage extreme candidates to run with enthusiastic, but relatively narrow, bases of support. (Think of the possibility of a candidate winning the presidency with 23% of the vote, as happened in the Philippines in 1992.)
The delegates wrestled with issues such as these over a period of months. Finally, the convention handed the question to a committee of eleven delegates—one delegate from each state then participating in the convention. It was chaired by David Brearly, then serving as Chief Justice of the New Jersey Supreme Court. The committee consisted of some of the most brilliant men from a brilliant convention. James Madison of Virginia was on the committee, as was John Dickinson of Delaware, Gouverneur Morris of Pennsylvania, and Roger Sherman of Connecticut, to name only four of the best known.
Justice Brearly’s “committee of eleven” (also called the “committee on postponed matters”) worked out the basics: The president would be chosen by electors appointed from each state by a method determined by the state legislature. It would take a majority to win. If no one received a majority, the Senate (later changed to the House) would resolve the election.List of site sources >>>