İnsan var olduğundan beri hayvanlar yokmuş gibi yaşadı. Kutsal kitaplar insanlarca yazıldığı gibi, insanlara gelmişti ve insanlar "hayvanları binek olarak kullanın, onların etinden ve sütünden yararlanın, biz onları sizin için yarattık" diye Tanrı adına karar verdiler. Her bir hayvan türü bir ulustu aslında ve biz insanlar bu ulusları yok ettik, yok olmaya mahkum ettik. Her gün 2 milyon hayvanın insan eliyle yok olduğu gerçeğiyle yüzleşmeyi de reddettik, bu gerçeğin adaletli olduğunu sandık. Hayvanları yok ederken; sağlığımızı, damak zevkimizi, alışkanlıklarımızı, geleneklerimizi, kolaylıklarımızı ve keyfimizi önemsedik. Ezilen her insan grubunu koruyan insan türü hayvanları yok saydı. Kadının, siyahilerin, çocukların, işçilerin, travestilerin veya eşcinsellerin ezilmesine karşı çıktı, ancak hayvanları önemsemedi, görmedi, görmek de istemedi... Sanat, görülmeyeni gösterme şeklidir. Bakmak istemediğimizi önümüze koymak için harika bir yoldur. Neden kahramanlar hep insan olsun? Dünya üzerinde doğaya ve hayvanlara en çok zarar veren tür olan insan; bir kez olsun sanatın içinde yer almadan, yalnızca izleyici olarak yer almalıdır. Bir kez olsun hayvanlara neler çektirdiğini görmeli, durup düşünmelidir.