Sasha Boyarskaya: Her şeyi koşmaya atarsam, bitiş çizgisinin arkasında ne olacak?
İnsanları bağlam içinde nasıl göreceğinizi, satır aralarını okumamayı ve satırdan satıra dikkatlice atlamayı biliyorsanız, kesinlikle eninde sonunda o enerji ve onlardan gelen kuvvetle aşılanacaksınız. Benim için Sasha Boyarskaya , insanların birkaç yıldır koşma, sosyal ağlardaki nüfuz edici metinler ve ruhu olan resimler bağlamında gözlemlediği bir kişi-atmosfer oldu.
Ve birisi bu uzun dizinin oldukça büyük olduğunu söylese bile, kendinize bir soru sorun: maraton mesafesi, tüm yaşam ve Evrenin kapsamı bağlamında yeterince büyük mü?
Bizim için Sasha Bo Afisha'nın eski editörü, Nike kreatif danışmanı, blog yazarı ve anneden fazlası. Her şeyden önce, geçmişi ve gelişimi izlemesi çok ilginç olan biri. Bu nedenle, röportajın tadını çıkarmak için her şeyi ertelediğinizde, düşünün, belki koşmakla ilgili aşk hikayeniz, Moskova ve kendiniz bununla başlayacak mı?
Fotoğraf: Valeria Shugurina, Şampiyona
- Röportajlarınızdan birinde veya belki de birinde koşmayla ilişkinizin başladığını söylediniz Londra'dayken. Ve ilk koşu mücadelesi San Francisco'daki yarı maratondu. Tüm bunlara nasıl dahil oldunuz?
- Bir noktada, kişisel hayatım beni birkaç yıllığına Londra'ya getirdi. Etrafta bir sürü koşuşturma vardı ama katılmak aklımın ucundan bile geçmedi. Ancak uzun mesafeler yürümek - örneğin, hayır amaçlı bir maratonda yürümek - bana çok iyi bir fikir gibi geldi. Nike'ın yeni spor ayakkabılarının lansman partisinde bir sohbette maraton, koşu ve mesafe konusu gündeme geldiğinde, bu deneyimden bahsetmiştim. Ve sonra yürümeden koşmaya geçmem teklif edildi. Birçok nedenden dolayı kabul ettim. Her seferinde farklı hatırlıyorum, ama önemli olan San Francisco'daki Nike Kadınlar Yarı Maratonu'nun dedemin sahip olduğu Lösemi ve Lenfoma Kanseri Araştırma Vakfı ile çalışmasıydı. Bana öyle geliyordu ki, bu ona daha yakın olmama - bu vakıf da dahil olmak üzere destek için koşmaya başlamama ve kaçarsam iyileşeceğini düşünmeme yardımcı olacaktı. Koştum Büyükbaba bundan iki ay sonra öldü. Tahminim yardımcı olmadı, ama ölümünden önceki altı ay boyunca yaptığım her koşunun kendisi ve kafamda onun için olduğunu anlıyorum. Bu, ona daha yakın olmama, onunla bir tür engelin üstesinden gelmeme, ölmeden önce onu nasıl sevdiğimi ona anlatmak için zamana sahip olmama yardımcı oldu. Koşmak bana onunla birlikte olmayı öğretti ve çok geç olmadan doğru kelimeleri bulmama yardımcı oldu.
Fotoğraf: Valeria Shugurina, Şampiyona
- Orada (yurt dışında) devam eden trendler bizimkinden ne kadar farklı? Moskova tüm parkları, ara sokakları ve durak duraklarına ev sahipliği yapan kafeleriyle Moskova olmasaydı nereye koşmak isterdiniz?
- Moskova'da ve modern zamanlarda devam eden trendleri gerçekten çok seviyorumBunun ön koşulları farklı olsa da dünya aynıdır. Moskova genel olarak süper hızlı ve gelişmiş bir şehirdir: sıfırdan bir tahıl düşürürseniz, orman hemen çiçek açacaktır. Amerika ve Avrupa'da, bu orman her yıl mantıklı bir şekilde büyüdü. Orada koşmak o kadar gelişmiştir ki, koşucular arasında kendi çeşitliliği, çeşitliliği vardır, farklı şeyler istersiniz ve farklı şeylerle ilgilenen her çizgiden ve yetenekten yeterince koşucu vardır. Ve aslında ülkemizde koşmak o kadar gelişmemiş ki, yeni bir grup insanı koşarak büyülemek için, bir tanesi koşmaya devam edebilmek için bunu sadece icat etmek gerekiyor. Sakin olduğu yerde koşmayı seviyorum - sabahın erken saatlerinde, az sayıda insanın olduğu, iyi kahvenin olduğu ve terli tozluklar ya da şık bir elbise ile gelmemin önemli olmadığı yerlerde. O her yerde. Rutini, yeni yerleri ve rotaları seviyorum. Tutarlılık iyidir çünkü çaba gerektirmez ve sürece odaklanmanıza izin verir; çeşitlilik iyidir çünkü yeni fikirler üretir. Moskova'da koşmasaydım, bir yerde, olduğum yerde koşuyor olurdum.
Fotoğraf : Valeria Shugurina, Şampiyona
- Sizin için ne çalışıyor: ritüel, meydan okuma, alışkanlık veya durum? Koşma hissiniz zamanla değişti mi? Şu anda bu süreç hakkında ne düşünüyorsunuz?
- Koşmak hayatımın bir parçası. Ve hepsi bu. Bazen daha fazla, bazen daha az önemli. Bazen öncelik değişir, bazen geri döner. Kendimle ve hayatımla birçok ilişki evresinden geçtim ve kaçtım. Hobi, kurtuluş, problem çözme, çalışma, hobi, tutku, alışkanlıktı. Koşamadığım zaman acı çektim; Kaçmak istemediğimde acı çektim. Şimdi canım istediğinde koşuyorum; Bir koşudan sonra kendimi çok iyi hissettiğimi, daha bütün, toplanmış, dolu hissettiğimi biliyorum. Daha az endişeliyim, daha iyi düşünüyorum. Koşmanın bana bunu verdiği, koşmaya gittiğim için asla pişman olmadığım bilgisi bana tekrar tekrar koşmak için dışarı çıkmam için bir neden veriyor.
- Hemen kaçmayı başardın mı? Doğru şekilde koşmak, kendinizi kötü veya yorgun hissetmemek? Yoksa bu, koşu yapmanın hayatınızın bir parçası haline gelmesinden kaynaklanan bir özellik mi?
- Hemen mükemmel şekilde koşmaya başlamak neredeyse imkansız. İdeal olarak - yorulmamak, incinmemek, kızarmamak için. Örneğin, gerekli kaslar genel olarak görünmeli ve çalışmalıdır. Ve ilk haftalar en zor olanıdır: Her zaman tekrar tekrar koşmak istersiniz, çünkü coşku, çünkü açılış, çünkü koşmak ne kadar havalı! Ve hemen tıkalı periost ve tüm vakalar. Koşmak, yorulmamak ve iyi hissetmemek için, ancak son zamanlarda başarılı olmaya başladım - hıza, sayılara, zamana bakmayı tamamen bıraktığımda ve koşarken çok konuşmaya başladığımda. Koşarken sohbet ederek çok koşabilirim çünkü bu benim hızım, rahatım.
Fotoğraf: Valeria Shugurina, Şampiyona
- Çocukken atletik bir çocuk muydunuz? Bütün bu bölümler, daireler, zorunlulukHaftada üç kez beden eğitimi dersi - nasıldı?
- Spor çocuğu olup olmadığımı söylemek zor. Bir yandan, kafamda bir sürü kitap olan gözlüklü çok solgun kırılgan bir kızdım, diğer yandan kayak yapmaya bayılıyordum ve her zaman ilk kayak yapan ben oldum. Elimi denemek için bir atletizm okuluna davet edildim, bunun yerine yüksek derecede miyopi ve beden eğitiminden serbest bırakıldım. Ve herhangi bir spora elveda - benim ufkumda, çevremde hiçbir şekilde yoktu. Afisha'da 16-22 yaşları arasında çalıştım - ve o sporun, küçük bir bisiklete binmek dışında, tamamen vahşi ve ilgi çekici olmayan başka bir gezegen olduğunu tam olarak hatırlıyorum.
- Bu yaz oğlunuz katıldı çocuk yarışında. Ona iletmeniz için önemli olan nedir, daha doğrusu, sizce koşmanın ona ne getireceğini düşünüyorsunuz? Koşu örneğinizin onun üzerinde herhangi bir etkisi var mı?
- Eric hala yürümeye başlayan bir çocuk, henüz açıkça konuşmuyor bile. Onun üzerinde ne tür bir etkim olduğunu nasıl bilebilirim - 20 yıl içinde bunu düşünmeye başlamak mümkün olacak. Onunla yapmak benim için ilginç olan, onun için yapması ilginç olan ve bizim için ilginç olan şey arasında bir denge bulmaya çalışırken birlikte yapmamız gereken şeyler. Koşmak onun için eğlenceli görünüyordu - bitiş çizgisinde bir madalyadan çok başka birinin şişirilebilir topuyla ilgilenmesine rağmen. Hiçbir şey, bunu diğer ırklar için hatırlayacağım. Yetiştirilmeye gelince, koşmanın çocukluktan itibaren hayatına entegre olması harika olurdu. Bana öyle geliyor ki, zor yaşam koşullarında güvenilecek bir şey de dahil olmak üzere bu sağlıklı bir alışkanlık.
Fotoğraf: Valeria Shugurina, Şampiyona
Fotoğraf: Valeria Shugurin, Şampiyona
- Birçoğu için koşmak öncelikle sağlıkla ilgilidir, pek çok insan estetik açıdan hoşnut, daha güçlü, içten daha dayanıklı olmak için koşmaya başlar. Koşmanın sende hangi becerilerin gelişmesine yardımcı olduğunu düşünüyorsun? Sizin için mesele daha çok içsel güç mü yoksa dış güç mü?
- Benim için koşmanın dışarıdan çok az ilgisi var. Kendimizi kafamızdan değerlendiriyoruz - orada her şey yolundaysa, o zaman dış da güzel görünüyor. Ya da bir şeyler yapmak için olumlu bir istek var. Olumsuz bir görünüm değerlendirmesi genellikle iyiye götürmez. Koşmak sadece başınızı değiştirmenize yardımcı olur. Koşmaya başladım ve gurur duyduğum bir şey aldım. Vücudum, benim dış bedenim, bazı harika şeyler yapabilir ve bunun için ona aşık oldum. Ama bu sadece bir örnek. Genel olarak koşmak, hayata başka bir boyut kazandırır, her şeyin yerine geçmeyen, ancak tamamlayan bir parametre.
- Oğlunuzun doğumundan sonra iyileşmek sizin için ne kadar zordu? Bu, koşu geçmişinizde yeni bir raunt olarak kabul edilebilir mi? Ne değişti?
- Eric'in doğumundan sonraki ilk koşuyu çok iyi hatırlıyorum: O iki aylıktı, ilk kar düştü ve üç kilometre koştum. İlk seferinde koşmaktan çok daha zordu. Kafamda bazı düşünceler vardı, kendimden beklentiler"ama dağlarda 50 kilometre koştum ama şimdi ne olacak?" ruhuyla karşılaştırmalar. Eric'i de düşündüm - bu, ondan bir şekilde ilk kez bu kadar ayrılmıştım ve bu yeni bir duyguydu. Bir tur koşu geçmişi - kesinlikle. Dağlarda bir kez daha ultra maraton koşacağımı beklemiyorum ve ertesi sabah uykusuz bir şekilde kavurucu güneşte bitirmeden maraton koşacağım. Ben gerçekten istemiyorum. Sadece beden, biçim ve durum değil, aynı zamanda kafa, arzular, amaçlar, anlamlar, nedenler de değişti. Kendime neden bir şey yaptığımı soruyorum. Daha önce maceralara atladım - şimdi bunun beni neden ve nereye götüreceğini anlayarak bir şeyler yapıyorum. Bunlar macera olsa bile, tüm resmin bir parçası olmalılar, şimdi bir an değil, ama ne olursa olsun gelsin. Ben sadece kendimden sorumlu değilim - her koşuda. Süreç benim için daha da önemli, bu 15, 20, 30 dakikalık yürüyüşler kendi başlarına.
- Neşe yaklaşık olarak bu dönemde ortaya çıktı. Sabah kalkmak senin için her zaman bu kadar kolay mıydı yoksa Eric bu kadar etkilendi mi? Aslında, çoğu kişi için antrenmandan önceki sabah yükselişi tam bir dramdır ...
- Sabahın erken saatlerini seviyorum. Sabah berrak, aydınlık, temiz. Ben sabah insanıyım. Gündüzleri seviyorum. "Vivacity", bebeğimin doğumundan sonra neler kaçırdığımla ilgili bir projedir. Aynı anda birçok şey eksikti - boş zaman, yeni izlenimler, kaçarken ve bir fincan kahve eşliğinde sohbet etmek, yeni tanıdıklar ve yerler, düzenli koşu ve bir tür iş. Böyle devam eden bir proje yapmak mantıklıydı. Sizi neyin beklediğini bilirseniz sabah kalkmak daha kolay hale gelir. Bu tek seferlik "olumlu deneyim" - ikinci seferde yapmak daha kolay.
- Kahve ne olacak? Bu içkiye olan sevginiz nasıl ortaya çıktı? Kendinize bir kahve gurmesi diyebilir ve hemen en iyi içecekler için birkaç yer önerebilir misiniz?
- Ben bir kahve gurmesi değilim. Kendim için bana uyan kahvenin tadını buldum - ve onu arıyorum. Çoğu zincir kahve dükkanından daha az acı tadı olan daha hafif kavrulmuş kahvedir. Benim için sadece zevk değil, mekan da önemli. "Man and Steamship", cafe "Progress", "Val Coffee", "Espressium" ve "Cooperative" Black "i gerçekten çok seviyorum. Dürüst olmak gerekirse, kahve içmemek, tadı güzel olmadığım bir yerde kahve içmekten daha kolay. Ve yanımda bardak almayı bıraktım - sadece bir kafede kahve içiyorum. Bu genellikle filtre kahve veya espressodur.
Bana öyle geliyor ki kahve çok açık ve davetkar bir içecek. Seküler bir ritüel, bir gelenek veya başka bir şey. Biriyle sohbet etmenin veya sizinkini bulmanın kolay bir yolu. Rusya'da yeni bir şehirde yaptığım ilk şey havalı bir kahve dükkanı aramaktır. Bölgelerdedirler, her zaman Instagramları vardır. Oraya gidiyorum, beş dakika boyunca kahve hakkında sohbet ediyorum, "arkadaşlarımı" tanıyorum ve soruyorum: peki, lezzetli yemeğiniz, ortak çalışmanız, galeri, müze, güzel nerede? Genellikle tavsiye yerinde olur. Kahve dükkanı, Rusya'nın sahip olmadığı üçüncü yer haline geldi. Harika.
Fotoğraf: Valery Shugurin, Şampiyona
- Üyelik koşan topluluğa sınırları aşmaya yardımcı olur veArkadaşları bul? #Bridgethegap, makarna partileri veya bir yarıştan sonra el işçiliğini yudumlamak gibi hikayeler hakkında ne düşünüyorsunuz? İlginç insanlarla kaç havalı tanıdık sana bu toplantıları verdi?
- Koşmak olmasa hayatım tamamen farklı olurdu. Kişisel bir yönü var - iç değişiklikler. Ancak sosyal bir hikaye var - çalışan ve Instagram tarafından birbirine bağlı topluluk. Hashtaglerin gücü, bir topluluğun iç hikayesi olduğunda, kendileri de benzer düşünen insanları arayan bir topluluk olduğunda olağanüstüdür. New York'tan küçük kafalılar ve grafiti sanatçıları, Londra'dan DJ'ler ve şairler, Paris, Kopenhag, Stockholm, Seul, Tokyo, Belgrad'dan sanatçılar ve tasarımcılar - çalışmaktan bahsetmek yerine kendi çevrelerinde olmak istediler. Dünyanın her yerinde maraton koşan ve sonra kendilerini unutacak şekilde birlikte dans eden yaratıcı koşucular. Bu benim de hikayemdi - çok önemli bir hikayem! Koşu kulüpleri ve takımları hareketinde #BridgeTheGap danışmanları, arkadaşları, öğretmenleri ve rol modelleri buldum. Ve çok eğlenceli macera. Hashtag macerası devam ediyor ve muhtemelen onlara tekrar katılacağım, ancak daha sonra, dünya çapında tekrar maratona gitmek istediğimde.
Fotoğraf: Valeria Shugurina, Şampiyona
- Çoğu kişi koşma hakkındaki en iyi antrenman planlarının ve kitaplarının okullar ve üniversiteler için Sovyet ders kitapları olduğunu söylüyor, siz de öyle değil mi? Koşmayı okur musun? Cevabınız evet ise, lütfen bize hangi kitapların veya makalelerin sizi ve algınızı etkilediğini söyleyin?
- Dürüst olmak gerekirse, Sovyet kitaplarını okumadım. Hiç kimse. En iyi antrenman planım NRC uygulamasında yaşıyor - gereksinimlerime uyum sağlıyor ve her koşuyu hesaba katıyor. Ama koşma hakkında çok şey okudum. Algım büyük ölçüde Ted Corbitt'in biyografisinden etkilendi ve benim için o mutlak bir kahraman, koşarken içimdeki idolüm. Yarışta zor olduğunda sık sık onu ve hayatını düşünüyorum. Koşuyla ilgili gittikçe daha fazla kitap var - çok önemli bir kitap yakın zamanda çocuk yayınevi Samokat tarafından yayınlandı - Runner's World için köşe yazarlığı yapan koşucu yazar El Beyrten tarafından yazılmıştır. Koş ve Yaşa kitabı harika koşan ve şampiyon olan genç bir kız hakkındadır - koşma hakkında formüle ettiği titreyen düşünceleri için okumaya değer. Bu, yazan bir koşucu değil, koşan bir yazar tarafından yazılmış bir kitap - edebiyatı yürütürken ikinciden çok daha fazlası var ve bu kitapların okuryazarlığını değerlendirmekte zorlanıyorum. Huşu içinde tuttuğum, Rüzgar Gibi gibi birkaç başka süper dergi var. Ve Undo dergisi - kararımla ilgili, benim hakkımda.
- Hayatınızdan tek bir kısa hikaye anlatabilseydiniz, böylece insanlar neden koşmayı seçti (ya da seni seçti mi?), ne dersin?
- Koşmak benim aracım oldu. Tek bir kitap yazmamış bir yazarım; varken. Sanırım koşmak kendimi ifade etme biçimim haline geldi: Değişiyorum ve değişiyorum.başkaları için koşarken yaptığım şey bu. Projelerim, her biri koşarken bana ve kafamda olanların yansımaları. Koşmak bana daha dolu bir hayat yaşama, sevdiğimi içtenlikle paylaşma ve - buna inanıyorum - çevremdeki insanları daha mutlu etme fırsatı verdi.
- Sasha, lütfen bize sevdiklerinden bahset çalışan proje. Artık markalar yalnızca belirli bir ürünün aktif tanıtımı için çalışmakla kalmıyor, aynı zamanda hedef kitlelerine küresel olarak nasıl ilham vereceklerini, şirketlerinin felsefesine aşık olmasını sağlayacaklarını düşünüyor. Nike ile böyle bir aşk yaşadın mı? Sizin katıldığınız kampanyalar dışında en çok hangi kampanyaları hatırlıyorsunuz?
- Nike olmasaydı ve belli bir tavır, tavır, biraz da olsa koşma aşkım olmazdı serseri, biraz garip, derin, çok yönlü, tazı, canlı. Hayatımda koşmak hepsine birden sahipti ve bunun nedeni, Nike Running'de bana yakın olan insanlarla koşmakla ilgili bir hikaye olmasıydı. İnsanların büyük markalara karşı ne kadar eleştirel olduklarını ve markaların sözde beyinlerinin nasıl yıkandığını biliyorum. Ama iddialı görünmekten korkmuyorum çünkü samimi: 2014'te, Nike swoosh logosu olan Swoosh şeklinde bir dövme yaptırdım ve genellikle bir tişörtün üzerinde yer alıyor. İş yerinde yaptığım şeyde içsel isteğinize nasıl dinamik bir şekilde cevap verebileceğinizi seviyorum. 2012'de, gökkuşağı ve tek boynuzlu atlardan oluşan Rainbows & Unicorns Koşu Kulübü adlı bir çevrimiçi topluluk oluşturdum - hepsi kızlar, bitiş çizgisindeki mimozalar, San Francisco'daki kadın maratonu ve koşmanın mutlak neşesiyle ilgiliydi.
Nike'ın üç fotoğrafçı ile fikirden uygulamaya tamamen kendi başıma yaptığım “Yazın 92 Günü” projesi vardı. Şu anda yaptığımız “Koşmak İçin Şehir” projesi - şehir ideal bir koşu altyapısı olarak, herhangi bir kahvehanenin sizin koşu kulübünüz haline geldiği, sadece istemeniz gerekiyor. Şimdi eski bir rüyamı başlatıyoruz: peşinden koşan bir meditasyon. Tüm bunlar, iç talebim dahil, bir şeye olan ihtiyacım için bir cevaptır. İletişim, topluluk, sabah kahvesi için şirket, şehir keşfi. İçeride her zaman yeni istekler olması önemlidir çünkü ben değişiyorum. Tek bir biçimde takılıp kalmak ve her yıl aynı şeyi yapmaya devam etmek biraz korkutucu. Düzenli ise tutarlılık harika olabilir, ancak Nike statik bir şirket değildir. Nike her zaman herkesten iki yıl öndedir. Ya da en az bir yıl. Ve bundan gurur duyuyorum.
Fotoğraf: Valeria Shugurin, Şampiyona
Nadiren tepki veriyorum spor kampanyaları için. Yeni bir şey bulmak zordur: Genelde iki yaklaşım vardır, ya kendinizi yenmek ya da uçmak. Yeni bir içgörü bulmak, bir reklam ajansı için büyük bir başarıdır. Nike kampanyasında "Made of ..." mesajından daha çok etkileniyorum, basit videolar Kör koşucu Lena Fedoseeva'nın hikayesi Just Do it. Her zaman "bir kız gibi" reklamları tüyleri diken diken eder. Anlam önemlidir - eğer varsa ve bu evrenselsebana yakın bir kahramanın yayın yapmasının lütfu - satıldım!
- Çoğu koşucu her şeyin spor ayakkabılarla başladığını iddia ediyor. İlk koşunuz neydi? Evde geniş bir spor ayakkabı koleksiyonunuz var mı? Bize hangi modellerin mutlak favoriniz olduğunu söyleyin.
- İlk spor ayakkabılarım Nike Free idi - mavi, turuncu bağcıklı, o kadar güzel ki onları alır almaz giyerim ve o zamandan beri - yedi yıldan fazla bir süre geçti - diz boyu kar veya 40 derece sıcağı hesaba katmadan sadece birkaç kez koşu yapmayan ayakkabılar giydim. İlk gerçek aşkım ve ilk bakışta sanırım, 2012 Londra Olimpiyatları'nda maraton koşucuları için bir koşu ayakkabısı olan Nike Frlyknit Racer . 2013 ilkbaharında Paris ve New York moda haftalarında, daha önce düşünülemez görünen en çok fotoğrafı çekilen ayakkabı çiftiydi: Sokak stilinin ana hedefi moda haftalarında koşu ayakkabıları? Üç yıldan fazla bir süredir onlardan dışarı çıkmadım; 8 veya 9 farklı renk çiftim vardı.
Sonra biraz daha az koşmaya ve dans etmeye başladığımda ve Ay Destanı çıkana kadar farklı modeller denediğimde bir atış dönemi oldu - aşk iki. Sanırım hamilelik sırasında koşumu kurtardılar ve beni koşmaya ittiler. Şimdi, ilk defa, rahat bir beş kilometreden yarı maratona gitmeyi veya tekrar daha hızlı koşmayı düşünmeye başladım - ve yumuşak Nike React'ten hızlı Nike Pegasus Zoom Turbo 'ya geçiyorum. Hıza ve eğitime hazır olup olmadığımı henüz bilmiyorum ama kimse beni hem spor ayakkabıları hem de yeteneklerimi test etmekten rahatsız etmiyor.
Fotoğraf: Valeria Shugurin, Şampiyona
Ben elbette bir maraton koşucusuyum. Sınıra kadar koşmayı sevmiyorum çünkü hayatımda koşmaktan daha fazlası var. Koşmak için her şeyden vazgeçersem, bitiş çizgisinin arkasında ne olacak, diğer her şey beni nerede bekliyor?