Çocukların bir şeyi öğrenmeleri için amaçları olmalı. Etrafı karıştırmak için yürümeyi öğrenirler, kendilerini ifade edebilmek için konuşmayı. İnsan hayatında bir daha böyle bir azimle bir şey öğrenir mi? Sanmıyorum. Sonra okuma, yazma ve matematik gelir. Ama bu arada araya okul girer. Merakla öğrenmenin yerini ders yapmak alır. Ve bu yüzden birçok öğrenci okulda başarısız olur. Kendilerine öğretilen şeyleri niye öğrenmek zorunda olduklarını anlamazlar. Türkiye’de hangi illerde şeker fabrikaları vardır? Bir havuzu iki musluk doldurup biri boşaltırsa havuzun suyuna ne olur? Türkçe’de aruz ölçüsünü en iyi kim kullanmıştır? Neyse, çocuklara geri dönelim. Bu gece yarısı Defne ve Derin’in babaanneleri geliyor. İkisi de, ama özellikle Derin, haftalardır günleri, bu sabahtan beri de saatleri sayıyorlar. Matematik öğrenmek için ideal ortam.
Önce takvimle başladık. Bir ayda kaç gün var? Bir haftada kaç gün var? Sonra saatlere ve bu sabahtan itibaren dakikalara geçtik. Derin sabahtan beri bana saat, dakika ve saniye hesaplatıyordu. Çünkü bazı zaman kavramlarını anlaması diğerlerinden daha kolay. Mesela bir günü kolay anlıyor. Yatçaz kalkçaz bir gün geçecek. Ama saat zor geliyor. Bir saatte bir çocuk neler yapabilir? Dakikanın az bir süre olduğunun farkında. Beş dakika sonra ışıklar sönecek dediğimde neredeyse uyku vakti. Ama en iyi saniyeyi biliyor. Bir kronometresi var. Saniyelerin nasıl çabuk geçtiğini gözüyle görüyor.
Sabahtan akşama kadar bana defalarca gece yarısına kadar kaç saat ve dakika kaldığını hesaplattı. Sonunda kendisi de öğrendi. Bol bol toplama çıkarma yapmak gerekiyor. (Bunu yaklaşık on dakikada bir tekrar ettiğimizi söylemiş miydim?) Kaç dakika kaldığını hesapladıktan sonra 60 ile çarpıp saniyeleri hesapladık. E ben 60lar çarpım tablosunu ezbere bilmediğim için eline bir hesap makinası verdim. Çarpmayı yaptıktan sonra da cevabı okumak gerekiyor. Bana defalarca kere okuttuktan sonra beş basamaklı sayıları okumayı da öğrendi. Azmin elinden hiçbir şey kurtulmaz derler. Bir süre sonra saniyelerden dakikaları hesaplamak aklına geldi. Ona bölme işaretini gösterdim. Çarpıp bölüp aynı sayıya ulaşınca pek sevindi! Sonra hesap makinasındaki diğer işaretleri sordu. Karakökü açıklamaya çalıştım pek ilgilenmedi. Yüzde işareti için de %100 (tamamı) ve %50 (yarısı) ile yetindik. Bir yandan dakikalar geçiyordu. Kalan saniyelerin hesaplanması gerekiyordu. Hesaplarına geri döndü. Babaannenin gelişi okulda haftalarca yapılacak olan derslere bedelmiş meğerse.
Bu arada Defne bir köşede sessiz sessiz oturuyor. O babasından yatma saatini çok geçmesine rağmen havaalanına gitme izni kopardı. Derin’den saklıyoruz olay çıkmasın diye. O yüzden babaannesinin gelişi ile ilgili tek kelime konuşmuyor Defne. 🙂