Aşırı bir dünyada yaşıyoruz. Aşırı servet, aşırı yoksulluk. Aşırı hedonizm ve neşe ve aşırı korku ve acı. Aşırı dini bağlılık ve aşırı nefret. Her şeyde olduğu gibi, mikro kozmos ve makro kozmos birbirlerinin yansımalarıdır. Her birimizde, bu uç noktalarda ya da en azından bu gerçeklerin varlığında yaşıyoruz - belki de aşırı uçta olmasa da.
Bir insanla sevgimiz ve dikkatimizle abartılı olabiliriz ve başka biriyle cimri davranırız. Bir gün ya da bir an coşkulu olabiliriz, bir sonraki gün ise en derin umutsuzluğu hissediyor olabiliriz. Birine karşı büyük bir sevgi duyuyoruz, aynı zamanda başkalarına - hatta bazen aynı kişiye karşı büyük acı ve kızgınlıklar taşıyoruz. Dünyada "dışarıda" gördüklerimiz, yakından bakarsak, kendi benliklerimizde bulabiliriz.
Bununla birlikte, bazen parmağını başkasının veya dünyanın başarısızlıklarına kendimizinkinden daha kolay işaret etmek daha kolaydır. "Yanlış şeyler" ve karakter kusurları nedeniyle başkalarını suçlamak ve onları yargılamak daha kolaydır ve bir şekilde kendimizi görmezden gelirler. Ah, evet, "________" (boşlukları doldurun) ________________ olsaydı dünya daha iyi bir yer olurdu. Başkalarının sorunlarına, ulusların veya ırkların sorunlarına bakarız ve zorluklarının çözümlerini görmek bizim için kolaydır.
Ama bu karışıklığa kendimiz gömüldüğümüzde her zaman kolay olmuyor. Egolarımıza, duygularımıza, ihtiyaçlarımız ve isteklerimize, arzularımıza, korkularımıza, inançlarımıza, projeksiyonlarımıza, zihnimize yakalanırız. Ne demişler, ağaçlar için ormanı görmek zor - ve bazen orman için ağaçları görmek zordur. Faturaları ödemekten, işimizi bitirmek, iş yapmak için acele etmekten, işin zamanında yapılmasını vurgulamaktan, çocuklarımızın, ailemizin ve arkadaşlarımızın ihtiyaçlarını karşılamakta stres attığımızda, bazen resmin tamamını göremiyoruz.
Büyük Resmin Bir Parçasıyız
Evlerimizde, iş yerimizde, mahallelerimizde, şehirlerimizde, ülkelerimizde ve dünyamızda yaşananlar büyük resmin bir parçası ve biz de bunun bir parçasıyız. Dünyanın herhangi bir yerinde bir ağaç incindiğinde tüm ağaçların acı çektiğini okudum. Aynı şekilde, birisi gezegenin herhangi bir yerinde acı çekiyorsa veya acı çekiyorsa, acıları bizi etkiliyor - bilinçli olarak belki de değil, ama evrende çığlıklarıyla salınan enerji geri döner ve her birinin kalbine ulaşır bize. Bütün kalbimiz, Evren olan Birliğin bir parçası olarak bağlanır. Hepimiz yaşam vücudundaki hücreleriz ve vücudumuzun bir kısmı ağrıyorsa, diğer tüm kısımlar etkilenir.
WWJD'nin kısaltmasını biliyor olabilir misiniz? "İsa ne yapardı?" Tişörtlerde ve tampon çıkartmalarında gördüm. Belki de kendimize bu soruyu sormaya başlamalıyız ama daha evrensel anlamını kullanarak: Aşk ne yapmalı? Sevgili kalbim ne yapmamı isterdi? Sevgiden hareket etmeyi seçersem ne yapardım?
Bu kendimize sormalıyız, sadece her gün değil, her an sormalıyız. Bu soru bizim "mantramız", günlük meditasyonumuz, günlük pratiğimiz, günlük odağımız olmalı. Sevgi dolu kalbim ne yapardı? Ne yapabilirim?
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Kendimizi zor veya rahatsız edici bir seçim ile bulduğumuzda, kendimize soruyu sormamız gerekir. Her zaman Sevgi, şefkat ve merhamet yolunu takip etme seçeneğine sahibiz - ya da değil - ama en azından sormaya başlamamız gerekiyor: Sevgi dolu benliğim ne yapmamı önerir?
Aşk Ne Yapar?
Markette olduğunuzda ve ağlayan bir çocuk duyduğunuzda kalbiniz ne yapar? Belki de sessizce çocuğa güven verici bir düşünce gönderin: "Sorun değil, güvendesiniz. Her şey yolunda." Belki de yanından geçerken çocuğa gülümseyin ve sevgisini gönderin. Veya çıkış sayacına ulaştığınızda ve katip yorgun ve çok sabırsız görünüyor: Aşk ne yapardın? Belki yine orada, nazik bir düşünce, bir gülümseme, yumuşak bir dünya, dinlendirici bir tutum.
Dünyamızdaki her şey bize "aittir". Dünyadaki dinlerin çoğu, “insan” a dünya üzerinde “hakimiyet” verildiğini öğretmektedir. Şimdi, bunun doğru olup olmadığına girmeden, bunun ne anlama gelebileceğine bakalım. Sözlük, hakimiyeti "etki alanı" olarak tanımlar. Sonra bu anlamda, evet hakimiyetimiz var. Çevremizdeki dünya üzerinde etkimiz var. Bazen nazik bir kelime ve bir gülümseme başka birinin tutumunu değiştirebilir ve günlerini aydınlatabilir ve aşırı durumlarda birisinin intihar etmesini bile engelleyebilir.
Etkisi var. Yalnızca doğrudan dokunduğumuz insanlar üzerinde değil, aynı zamanda dünya genelinde gerçekleştirdiğimiz eylemler ve diğerlerinin bizim adımıza girmesine izin verdiğimiz eylemler üzerinde daha büyük bir etkiye sahip olabiliriz.
Birçoğumuz "sistem", çevre, küresel ısınma, kirlilik, çocuk istismarı, yoksulluk, hükümet politikaları, sömürü, savaşlar, vb. Hakkında şikayet etmek için çok zaman harcadık. Yine de şikayet ediyor ve her şeymiş gibi davranıyoruz bizim kontrolümüz dışında, bizim kontrolümüz dışında. Yine de hiçbir şey gerçeklerden başka bir şey değildir.
Bir fark yaratabiliriz - eylemlerimiz, sözlerimiz ve hedeflerimizle. Birçoğumuz uzun zaman önce hükümetimizden ve politikacılardan vazgeçtik. Oy vermeyi bıraktık ya da oy verdiysek, bunu umutsuzluk tutumuyla yaptık - sonuçta bir kişi ne fark yaratabilir?
Ne zaman bir insanın fark yarattığını düşündüğümde, yüzüncü maymunun hikayesini hatırlıyorum. Bir adadaki 100 maymun patateslerini yıkamaya başladığında, komşu adalardaki maymunlar, adalar arasında herhangi bir temas olmadan, patateslerini de yıkamayı başlattı. Başka bir deyişle, birimiz, sonra diğeri, sonra diğeri, fark yaratmak amacıyla harekete geçmeye başladığında, bir süre sonra "viral" bir hareket haline gelebilir.
Bir politikacı için kampanya yöneticisi olarak çalışan biri, 10 veya on beş kadar az mektup alsa veya bir konuyla ilgili çağrı aldığında bile bunu ciddiye aldıklarını belirtti. Neden? Çünkü 10 ya da on beş kişi yazmak ya da aramak için zaman ayırırsa, aynı hisseden ancak onlarla iletişim kurmak için zaman ayırmayan birçok kişi olduğunu biliyorlardı.
Hepimizin dünyada görmek istediklerimiz için sorumluluk almaya başlayıp başlamayacağımızı ve şehir konseylerimizi, hükümet yetkililerimizi, kongremizi ve başkanımızı, Birleşmiş Milletler'i, dünya liderlerini "çağrılarımız ve mektuplarımızla" "," istediğimiz herkes için en iyi olan budur ".
Politikacılar insandır ve bundan daha fazlası, yeniden seçilmek istiyorlarsa politikalarını destekleyen insanlara bağımlıdırlar. "Kaltak" ı durdurmalı ve bir şeyler yapmaya başlamalıyız. Güçsüz değiliz ... konuşma ve eylem gücümüzü almayı reddetmedikçe.
Şimdi, dünyada işlerin gidişatından tamamen memnunsanız, hiçbir şey yapmanıza gerek yoktur. Ancak, iyileştirilmek istediğiniz en az bir şey (sadece bir tane) olduğundan eminim - ister eğitimin durumu, ister evsizlerin, ister istismar edilen çocukların ve kadınların istismarı veya bizim saygısızlığın durumu ulusal ormanlar veya sevgili gezegenimizdeki kirlilik veya insan ve doğal kaynakların israfı veya ego ve insan açgözlülüğünü tatmin etmek için insanların anlamsızca öldürülmesi veya ...
Bu bizim gezegenimiz, bu bizim dünyamız, bu bizim hayatımız. Biz "hiçbir şey" değiliz. Güçsüz değiliz. Seslerimizin duyulmasına izin vermeliyiz. Geleceğin (ve bugünün) ne olmasını istediğimizi herkese bildirmeliyiz. TV'lerimizin etrafında oturmak ve şikayet etmek, hatta pes ettiğimizden şikayet etmemek de aslında soruna katkıda bulunuyor. Yanlış bir şey olduğunu bilir ve hiçbir şey yapmazsak, yaşamın kutsallığının tecavüzünü ve yağmalanmasını yapanlar kadar sorumluyuz.
Biz öyleyiz. Kimse beyaz bir ata binip, bizi kurtarmayacak. Eğer İsa'nın aşağı inmesini (veya uzaylıların veya kim olursa olsun) sizi kurtarmayı bekliyorsanız, o zaman pes ettiniz. İsa bile (“ben yaptığım şeyleri, sen de yapabilirsin”) dedi. Söylemedi, hey, endişelenme, eğer gerçekten kötüye giderse, onunla ilgilenip senin için tamir edeceğim. Hayır, o yaptığım şeyleri söyledi, siz de yapabilirsiniz. Ayrıca, hardal tohumu inancımız varsa dağları hareket ettirebileceğimizi de söyledi.
Birçoğumuz inancımızı kaybettik - kendimize ve insanlığa. Başımızı umutsuzluğa asarız ve ne kadar kötü olduğuna kafa sallarız ve başka bir bira (veya başka bir diyet sodası) alırız veya başka bir TV kanalına geçeriz. Dünyaya bakıp kendimize soruyoruz: bunların hepsi ne oldu?
Peki, biz (ve ben de buna kendimi dahil ediyorum) ne olmasına geldik. Açgözlülük, nefret, umutsuzluk arttı çünkü onu durdurmak için hiçbir şey yapmadık. Bu bizim için zor bir fark. Ancak, bunu kabul etmeye istekli olmalıyız, dünya devletinden, suçların faillerinin, ekolojik, politik, dini vb. Faillerin sorumluluğu kadar sorumlu olduğumuz gerçeğiyle yüzleşmek zorundayız. ayağa kalkıp "Farklı yapılmasını istiyoruz" dedi.
Ama bu suçlama ve "mea culpa" demekle ilgili değil (benim hatam). Bu sadece eylemsizliğimizle soruna katkıda bulunduğumuz gibi, eylemlerimizle çözüme katkıda bulunabileceğimizi kabul etmekle ilgilidir.
Marianne Williamson yazdı (bu geniş ölçüde Nelson Mandela'ya atfedilir):
"En derin korkumuz yetersiz değiliz. En büyük korkumuz ölçüsüz ötesinde güçlü olduğumuzdur. Bizim aydınlığımız, bizi en çok korkutan karanlığımız değil. Kendimize soruyoruz, kim olduğumu zeki, muhteşem, yetenekli, Asıl, kim olmuyorsun? Tanrı'nın çocuğusun Küçük oyunun dünyaya hizmet etmiyor, küçülme konusunda aydınlanmış hiçbir şey yok, böylece diğer insanların senin etrafında güvensiz hissetmeyecekler. çocuklarda olduğu gibi parlıyoruz, içimizdeki Tanrı'nın yüceliğini tezahür ettirmek için doğduk, sadece bazılarımızda değil, herkesin içindeydi, ve kendi ışığımızın parlamasına izin verirken, bilinçsizce başkalarına izin veriyoruz aynısını yapmak. Kendi korkumuzdan kurtulduğumuz için, varlığımız diğerlerini otomatik olarak özgürleştiriyor. ” - Aşka Dönüş: Mucizelerdeki Bir Kursun Prensipleri Üzerine Düşünceler (Bölüm 7, Bölüm 3'ten)
Aşk Ölçünün Ötesinde Güçlü
Güçlü olduğumuzu, bir fark yaratabileceğimizi kabul etmenin zamanı geldi. Arkanıza yaslanıp hiçbir şey yapmamak için hayali güçsüzlüğümüzü bir bahane olarak almayı bırakmalıyız. Dünyanın değişmesini istiyorsak, kendimiz ve çocuklarımız için ayağa kalkmalı ve sayılmalıdır. Yeryüzünde Yaşam adı verilen bu deneye, en iyi şekilde katılabileceğimiz şekilde katılmak zorundayız.
İşte üzerinde düşünülecek bir şey:
“Sinizm konusunda sinik olma zamanı geldi. Haydi yaratıcılığımıza karşı bu evrimsel mücadeleye çıkalım ve işe yarayan bir toplumu taze bir şekilde hayal etmeye ve ardından inşa etmeye başlayalım. Milyonlarca yılı bu insan evrimi noktasına gelmeye harcadık ve Bu, gezegende hayatta kalmak için en heyecan verici ve önemli zamanlardan biridir. O yüzden, meydan okumayı kabul edelim. Bunun ne kadar zor ve moral bozucu olabileceğini kabul edelim - ve sonra bu depresyon ve umutsuzluğun ötesine geçelim. ” - Duane Elgin, "Gönüllü Basitlik" ve "İleride Söz Ver" yazarı
ÖNERİLEN KİTAP:
Şiddet ve Merhamet: Bugün hayata diyaloglar
Hazretleri Dalai Lama ve Jean-Claude Carrière.
Terörizm, çevresel tehlikeler ve aşırı nüfus da dahil olmak üzere dünyamızın şu anda karşılaştığı sorunları ele alan Dalai Lama, bu gibi büyük sorunların nasıl çözüleceğine dair doğrudan bir rehberlik ve nazik bir bilgelik sunmaktadır.
Bu kitap kapaklı kitabın bilgisi / siparişi.
Yazar hakkında
Marie T. Russell kurucusu. InnerSelf Dergisi (1985 kuruldu). Ayrıca, haftalık bir Güney Florida radyo yayını olan Inner Power'ı üretti ve 1992-1995'tan, özgüven, kişisel gelişim ve refah gibi temalara odaklandı. Makaleleri dönüşüme ve kendi içsel neşe ve yaratıcılık kaynağımızla yeniden bağlantı kurmaya odaklanıyor.
Creative Commons 3.0: Bu makale, bir Creative Commons Atıf-Benzer Paylaşım 4.0 Lisansı altında lisanslanmıştır. Yazarın niteliği: Marie T. Russell, InnerSelf.com. Makaleye geri dön: Bu makale ilk olarak göründü InnerSelf.com