Savaşın ortasına kadar Alman komutası, sabotaj ve torpido saldırıları veya benzeri teknolojiler için ultra küçük denizaltılara ilgi göstermedi. Yüzey ve denizaltı filolarının mevcut tüm görevlerle kolayca başa çıkabileceğine inanılıyordu. Ancak, zamanla, düşman Kriegsmarine'yi geliştirmek için alternatif yollar aramayı gerektiren Alman gemileri ve denizaltılarıyla etkili bir şekilde ilgilenmeyi öğrendi. İtalyan sabotajcıların başarılı operasyonları ve İngilizlerin benzer bir teknik kullanan savaş gemisi Tirpitz'e saldırması, insan kontrollü torpidoların kendi projelerinin ortaya çıkmasında ana itici güç oldu.
Onun savaş gücünü arttırmak için filo, değişen durumu dikkate alarak Alman komutanlığı yardım için İtalyan uzmanlara başvurmak zorunda kaldı. İstişarelerin ve deneyim alışverişinin sonuçlarına dayanarak, denizde sabotajdan sorumlu olacak özel bir yapı oluşturulmasına karar verildi. Bu organizasyona Kleinkampfverbande (“Small Combat Combine”) denir. Bu yapının yapısının muharebe yüzücüleri, itfaiye botları, ultra küçük denizaltılar ve insan kontrollü torpidoların müfrezesi olduğu varsayıldı.
İkincisi için teklif yılın 1943'unun sonunda açıklandı. Denizaltı filosu ve silahları konusunda uzman olan Richard Mohr, mevcut torpidolara dayanarak oluşturulan çok sayıda ultra küçük denizaltı inşa etmeyi önerdi. Bu tür ekipmanlar büyük miktarlarda üretilebilir ve büyük gruplara saldırabilir. Düşmanın kanıtlanmış savaş teknikleri eksikliği ile birlikte bu tür insan kontrollü torpidolara yapılan büyük bir saldırı, yeni teknolojinin etkinliği üzerinde olumlu bir etkiye sahip olmalıdır.
Ocak ayının ortalarında 1944, brüt amiral Karl Doenitz, Kleinkampfverbande'de kullanılacak olan yeni tür ekipman ve silahların yapımını talep etti. Yakında istek en üst düzeyde onaylandı ve bu da mühendislerin yeni insan güdümlü torpidolar geliştirmeye başlamasını sağladı.
Torpido Araştırma Merkezine mevcut torpidoya dayanan ultra küçük bir denizaltı oluşturulması оружия. Proje yöneticileri Richard Mohr ve Fritz Frauenheim idi. Merkez yeni bir proje geliştirmek ve gerekli tüm testleri yapmak zorunda kaldı. Baharın ortasında, Alman filosunun gerçek bir savaş alanında kullanılabilecek birkaç insan rehberli torpidoya sahip olacağı sanılıyordu.
R. Mora'nın önerisi, mevcut torpidoların agregalarının en yaygın şekilde kullanılacağı insanlı bir sualtı aracının geliştirilmesi anlamına geliyordu. Bu tür bir tasarım yaklaşımı, seri ekipman üretimi için mümkün olan en yüksek üretim oranlarını sağlamamızı sağlamıştır. Sırasıyla, savaştaki miktarın kaliteye dönmesi gerekirdi. Ek olarak, 1944’in başlangıcında, Almanya artık eski gücüyle övünemiyordu ve basit ama etkili silahlar ve ekipmanlara ihtiyaç duyuyordu.
İlk Alman insan torpido projesinin projesine Neger (“Negro”) adı verildi. Bu ürünün temeli olarak büyük iyileştirmelerden geçecek olan savaş torpido G7e seçildi. Bir dizi düğümü tasarımından çıkarmanın yanı sıra yenilerini de içermesi planlandı. Tüm bunlar insanlı bir aracın konvansiyonel torpidodan minimum maliyetle çıkmasını mümkün kılacaktır.
Projenin yazarları tarafından planlandığı gibi, Torpido Neger iki bölümden oluşacaktı. Bunlardan biri temel torpido G7e'yi temsil etti, ikincisi - bu silahın kokpit ile değiştirilmiş hali. Pilotlu araç üstte bulundu. Ona özel montajların yardımı ile savaş torpidosu demirledi. Bu tür mimari, yeni teknolojinin üretimini basitleştirmenin yanı sıra, kabul edilebilir performans sağlamasına izin verdi. Bir savaş pozisyonunda, torpilde 2,7 t yer değiştirdi.
Torpido "Negr" nin üst gövdesi, G7e savaşına dayanan insanlı bir modüldü. Baz torpido uzunluğu 7,16 m ve 533 mm çapında bir gövdeye sahipti. Yeni bir proje geliştirirken, Mor, Frauenheim ve meslektaşları torpido gövdesinin düzenini temelden değiştirdiler. Her şeyden önce, bir kabinin yerleştirilmesi yerine burnundan patlayıcı bir yük çıkarıldı. Kokpitte birkaç kontrol grubu vardı. Sadece üç kaldıraç yardımıyla, pilot hareket yönünü kontrol etmek, motoru çalıştırmak veya durdurmak ve aynı zamanda savaş torpidosunu açmak zorunda kaldı. Kontrol sistemi derinlikte küçük sınırlarda manevra yapmayı mümkün kıldı. Navigasyon cihazı, sürücünün kullanabileceği bir bilek pusulasından oluşuyordu.
Başlangıçta, R. Daha Neger torpido pilotunun gövdenin içine yerleştirilmesi ve bir periskop kullanarak durumu izlemesi planlanmıştı. Bununla birlikte, gövdenin çapı (toplam 533 mm), gelecekteki sürücüler için gereksinimlerde ciddi kısıtlamalar olmadan böyle bir kabin yapılmasına izin vermedi. Bu nedenle kabinin tasarımını değiştirmek zorunda kaldı. Şimdi pilot omuzlarının kenarlarına oturmak zorunda kaldı. Dalış elbiselerinde pilot giyilmesi ve kabinin deniz suyuyla dolmasını önlemek için özel bir tuval perde kullanılması önerildi.
İlk testlerden sonra, Mart 1944’te ultra küçük denizaltı Neger, pilotu koruyan bir pleksiglas başlık aldı. Projenin mümkün olduğunca basit yapılması gerektiğinden, kapak Dornier uçaklarından birinden ödünç alındı. Kapak takılı olan pimden önce, basitleştirilmiş bir görüş olarak kullanılmak üzere tasarlanmıştır. Kapaktaki sonraki serilerin torpidolarına ikinci kavisli pim takıldı. Böylece hedefin pozisyonunu belirleme doğruluğu biraz arttı. Eğitim amacıyla, şeffaf bir kapak yerine, genellikle pencereli özel bir metal kabin kullanılmıştır.
Torpillerin orta ve arka kısımlarında elektrik santrali üniteleri vardı. G7e tabanı gibi, Neger torpidosu bir batarya seti ve bir elektrik motoru ile donatılmıştı. Amaçlanan uygulama yöntemi bazı değişikliklere ihtiyaç duyulmasına neden olmuştur. İstenilen yüzdürme marjını sağlamak için akülerin yarısını sökmek ve maksimum motor devrini sınırlamak zorunda kaldık.
Hesaplamalara göre, azaltılmış pil sayısının 20 düğümlerine maksimum hız sağlaması gerekiyordu. Bununla birlikte, bu durumda, seyir aralığı 1-1,5 deniz milini aşmamıştır, bu nedenle maksimum hız 10 düğümleriyle sınırlandırılmıştır. 48'e mümkün olan maksimum mesafeyi elde etmek için, millerin bir 4 düğümünün ekonomik hızında gitmesi gerekirdi. İnsanlı araç, savaş torpidosunu tüm sistemin “üst yarısı” olan hedefe ulaştırmaktan sorumluydu, bu nedenle G7e torpido motoru yolculuk sırasında kullanılmadı. Torpido kendisini 30 düğümlerine hızlandırabilir ve 5 km'ye ulaşabilir.
Alttaki fotoğrafta bulunan müze torposu sürücü koltuğunu gösteriyor. Fotoğraf Arsenal-info.ru
Mart ayına kadar, 1944, mühendisler projenin gelişimini tamamladı ve prototipler oluşturmaya başladı. İnsan tarafından kontrol edilen yeni bir torpilin doğrulanması, projenin yazarlarının bulunduğu durumun karmaşıklığını göstermiştir. Baz torpido G7e, ultra küçük denizaltılar oluşturma açısından yüksek bir modernizasyon potansiyeline sahip değildi. Sonuç olarak, test ediciler ve tasarımcılar birçok problemle karşı karşıya kaldılar.
Başlangıçta Neger torpidosunun birkaç metre derinliğe kadar dalmaya izin verecek bir balast tankı ile donatılması planlanmıştı. Bununla birlikte, bir takım deneyler, bir tankı üflemek için gerekli basınçlı hava için silindir setinin tam anlamıyla bütün torpidoyu boğacak kadar ağır olduğunu göstermiştir. "Neger" ürünü yüksek yüzdürme bakımından farklı değildi, bu yüzden balast tanklarını ve yardımcı ekipmanı terk etmeye karar verildi. Torpil batık bir konumda çalışması gerekiyordu. Aynı zamanda, sadece şeffaf kokpit kapağı suyun üstünde kaldı.
Testler sırasında kaza olmadı. İlk olarak, şeffaf kapak dişlinin üzerine monte edildi ve pilot indikten sonra, teknisyenin özel bağlantılar üzerine vidalaması gerekiyordu. Kapağı içeriden çıkarmak imkansızdı. Bu testlerden birinin ölümüne yol açtı. Eğitim torpidosunun bir sonraki deneme atışı sırasında, mühimmatın insanlı araçtan ayrılmadığı için bağlar kırıldı. Torpedo Neger tam güçle, hızlanarak, eğitim hedefine yöneldi. Pilot, kapağı açıp dışarı fırlayamadı. Eğitim amaçlı "Negra" grevi sırasında öldü. Bu olaydan sonra, proje yazarları içeriden kilitlenip açılabilen kilitler geliştirdiler.
Neger torpido kokpiti küçüktü ve hava geçirmez bir kapakla kapatıldı. Muharebe görevinin gerçekleştirilmesi sırasında tahmini yolculuk süresi yaşam destek sistemlerine ihtiyaç duyulmasına neden olmuştur. İlk başta, torpidoyu bir oksijen tüpüyle donatmak için bir girişimde bulunuldu, ancak çok ağırdı, bu yüzden terk edildi. Boyut, ağırlık ve süre açısından en iyi seçenek havacılık Draeger sisteminin kapalı devre solunum cihazı.
İlk solunum cihazı Kleinkampfverbande’a ancak 1944’in sonunda, ordunun torpido şoförlerini eğitmeye başladığı zaman transfer edildi. Pilotların eğitimi, yaşam destek sistemlerinin bulunmamasından ciddi şekilde etkilendi. Kapalı alanda oksijen eksikliği baş dönmesine, mide bulantısına ve bayılmaya neden oldu. Bazı pilotlar, temiz hava solumak isteyen öğrenciler, rahatsız edici sonuçlara yol açan kapağı açtılar. Kokpit kapağının üst kesimi genellikle su seviyesinin altındaydı, bu nedenle kokpit sular altında kaldı ve torpido battı. Eğitim sırasında personel kaybını önlemek için çeşitli önlemler alınmıştır.
“Negerov” un kullanım amacı aşağıdaki gibiydi. Bu tekniğin asıl amacı, kıyıdan kısa bir mesafede ilerleyen gemi müfrezelerine büyük bir saldırı oldu. Çok sayıda ultra-küçük denizaltının suya indirilmesi ve düşmanın kuvvetlerinin durdurulması amaçlanan alanına gönderilmesi gerekiyordu.
Düşman gemilerinin bulunduğu alana varmak ve onları bulmak için, torpidoların sürücüleri saldırıyı hazırlamak ve hedeflerine bir yaklaşım oluşturmak zorunda kaldılar. Nişan almak için, torpilin burnundaki pimin, kapağın önünde kullanılması önerildi. Hedefe istenen mesafeye yaklaştıktan sonra pilot G7e torpido motorunu çalıştırmalı ve serbest bırakma koluna basmalıdır. Ondan sonra, torpil dağlardan ayrıldı ve hedefe doğru yöneldi. Pilot üsse geri dönebilir veya tahliye alanına gidebilir.
Ayrıntılara girmeden, Neger torpidolarının kullanım şekli basit ve etkiliydi. Bununla birlikte, pratikte, Alman sabotajcılarının birçok problemle yüzleşmeleri gerekiyordu. Yeni silahın etkinliği ve operasyonun kolaylığı, “Negro” pilotu olmak isteyen gönüllülere derhal operasyon sırasında hayatta kalma olasılığının% 50'i geçmediği söylendi. Aslında, tüm operasyonlarda, Kleinkampfverbande bağlantısı gözle görülür kayıplara maruz kaldı.
Pilot için özel bir tehlike oluşturan ana etkenler yeterince güvenilir bir solunum sistemi değildi, torpidoya zarar verme riski olmadan kapağın açılması yetersizliği, ayrıca savaş torpidosu atıldıktan sonra cihazın zayıf stabilitesi ve manevra kabiliyeti değildi. Bu nedenle, savaş görevinin hemen hemen tüm aşamalarında, sürücü hayatını sürekli olarak tehlikeye attı ve bu risk yalnızca aracın başarısız tasarımıyla ilişkilendirildi, ancak bir kişinin eylemleriyle ilişkilendirilmedi.
Neger torpidolarını içeren ilk savaş, Nisan 21 1944 gecesinde yapıldı. Anzio-Nettuno köprübaşı alanında kullanılmak üzere dört düzine torpil İtalya'ya gönderildi. 175 Flotilla Kleinkampfverbande'in torpidolarının Anzio'nun kuzeyindeki 15 milindeki plajlardan birinden başlaması gerekiyordu. Seçilen kumsal hedeflerden kabul edilebilir bir mesafede bulunuyordu, ancak torpillerin suya fırlatılması için elverişsizdi. Çok yumuşak toprak nedeniyle, sahile özel tekerlekli arabaları teslim edilmek zorunda kaldı ve torpidolar suya indirildi. Kamyonların manuel olarak itilmesi gerekiyordu: bunun için bir 30 adamı gerekiyordu.
Sabotajcıların emrinde yalnızca 30 arabaları vardı, bunlardan 13'i kumla sıkıştı. Onları çıkaramadılar, bu yüzden sadece 17 insan kontrollü torpidolar görev için yola çıktılar. Hedef aylığa giden yol oldukça zordu çünkü gece aysızdı. Kıyı bataryalarının mermilerini aydınlatan tek yardım sağlandı. Tüm 17 "Negerov" başarıyla hedeflerine ulaştı.
Anlaşıldığı gibi, istihbarat başarısız oldu. Belirtilen bölgedeki nakliye gemileri yerine Amerikan savaş gemileriydi. 02: 30 yerel saatinde, gemilerden birinin radarları tanımlanamayan bir hedef fark etti. Görsel gözlem dalgalar ve küçük bir şeffaf kubbe ortaya çıkardı. Gemi hedefe derinlik yükleriyle saldırdı. Torpil imha edildi ve pilotu kaçmayı başardı. Birkaç dakika sonra gemiye alındı ve esir alındı. Yakında Amerikalılar iki torpido daha battı.
Alman kaynaklarına göre, orta komiser Potthast ve Voigg, yine de, savaş görevlerini tamamladıkları gizlice Anzio ve Nettuno Körfezi limanına geçmeyi başardılar. Beş pilot, görevi durdurmaya, araçlarını doldurmaya ve karaya kendi başına gitmeye zorlandı. Başka bir yedi Almanlar tarafından kontrol edilen kıyıya yüzmeyi başardı. Pilotlardan biri solunum aygıtındaki bir arıza nedeniyle öldü. Müttefikleri bir torpido buldu, avlandı ve okudu. Alman verilerine göre, bu baskın sırasında, torpido sürücüleri iki düşman gemisini batırmayı başardı. Amerikalıların belgelerine göre, tek bir gemi zarar görmedi.
Amerikan askerleri, Anzio yakınlarındaki kıyıya karaya oturmuş bir torpidoyu araştırıyor. Fotoğraf Modelisti- konstruktor.com
Mayıs ayında 1944, İngiliz Kanalındaki bir üs inşaatı başladı. Müttefiklerin Normandiya'ya inişlerine rağmen, düşman konumlarından sadece 20 mil uzakta, Villers-sur-Mer'de Almanlar, suya torpil atmak için tam teşekküllü bir demiryolu üssü yerleştirmeyi başardılar. Baz, daha sonra çeşitli baskınlarda kullanılan 40 insan rehberli torpidoya sahipti.
Temmuz gecesi 6 26 torpidoları Neger saldırıya geçti. İki pilot, iki İngiliz mayın mayınına hasar vermeyi ve batmayı başardı. Ayrıca, iki geminin daha zarar gördüğü bildirildi. Sabaha, 12 Alman torpidoları eve geri dönmedi. Müttefikler, 4 araçlarının imhası ve başka bir 5'in zararından bahsetti.
Temmuz 7'teki gece yarısından bir saat önce, yine düşman gemilerine geçmek için bir girişimde bulunuldu. Bu baskının 21 katılımcılarından yalnızca 5 geri döndü. Özellikle, subay adamı Potthast ele geçirildi. Polish Dragon kruvazörüne 200 m ile çıkmayı ve bir torpil atmayı başardı. Ancak, Alman pilotun ayrılışı sırasında fark edildi ve ateş etti. Ciddi bir şekilde yaralanan bir sabotajcı yakalandı.
Birkaç ay boyunca, bileşik Kleinkampfverbande'den Alman askerleri, 1944, insan kontrollü torpido Neger'i kullanarak bir dizi baskın düzenledi. Uygulamada gösterildiği gibi, savaşta 50-yüzde kayıpları ile ilgili açıklama çok iyimser çıktı. Gerçek işlemler sırasında, bu tekniğin% 80 kadarı kayboldu. Ek olarak, operasyonuna muazzam personel kaybı eşlik etti. Bu tür ekipman ve insan kayıpları kabul edilemez derecede yüksek olarak kabul edildi. Pilotlar "Negerov" gerçekten çok sayıda düşman gemisini batırmayı ya da zedelemeyi başardı, ancak her başarılı operasyonda kayıplar vardı. Komut, kayda değer bir kayıp yüzdesinin yalnızca düşmanın savunması için değil, aynı zamanda tasarım hataları tarafından da hesaba katılması gerçeğinden özellikle memnuniyetsizdi.
1944'un düşmesiyle, Neger torpidolarının sömürülmesi sona ermişti. Zaten test aşamasında, bu cihazların en kötü yol olduğunu kanıtladılar, çünkü buna benzer ekipmanların yeni projeleri geliştirilmesine karar verildi. 44 yazının sonunda, Almanya daha yeni ve daha iyi insan kontrollü torpidolar Marder, Hai, vb. Görünümleri çok güvenilir ve etkili olmayan "Zenciler" den vazgeçmeyi mümkün kıldı. Yeni teknolojinin ortaya çıkmasıyla, bazı verilere göre, en fazla Neger 200 torpil ünitesi üretildi. Daha fazla çalışmanın reddedilmesiyle ilgili olarak, kalan bütün torpidolar demonte edildi veya yeni ekipmanın montajı sırasında yedek parça kaynağı olarak kullanıldı.
Sitelerin malzemelerinde:
http://uboat.net/
http://bratishka.ru/
http://modelist-konstruktor.com/
http://arsenal-info.ru/