kilometre taşları
Boyar Fyodor'un oğlu Nikitich Romanov, Metropolitan (daha sonra Patrik Philaret) ve Ksenia Ivanovna Shestova (daha sonra rahibe Martha) ilk yıllarında Moskova'da yaşadı. 1601'te, ailesiyle birlikte, Çar Fyodor İvanoviç'in yeğeni olan Çar Boris Godunov'un rezaletine maruz kaldı. Sürgündeyken yaşadı, 1608 ile Kremlin'i ele geçiren Polonyalılar tarafından yakalandığı Moskova'ya döndü. Kasım ayında, D. Pozharsky ve K. Minin milisleri tarafından serbest bırakılan 1612, Kostroma'ya gitti.
21 Şubat 1613, Polonyalıların kovulmasından sonra Moskova'da, yeni bir kral seçilen Zemsky Sobor düzenlendi. Başvuranlar arasında Polonyalı prens Wladyslaw, İsveç Prensi Carl-Philip ve diğerleri vardı. Michael'ın adaylığı Rurik hanedanıyla olan kadın sırasındaki akrabalık yüzünden ortaya çıktı, Romanovlar en seçkin ailelerden biriydi. Huzursuzluğa son vermek isteyen ve Polonya modelindeki monarşiyi ve yeni kralın gençliğini ve zayıflığını kullanacak olan boyar oligarşisini istemeyen hizmet asaletine uyuyordu. Duma, “Misha de young, aklı henüz gelmedi ve biz sorumlu olacağız” dedi. Duma, tüm soruların Duma ile “tavsiye üzerine” çözüleceğini umuyordu. Michael'ın vahşilikte belirtilmeyen metropol ve genç bir adamın oğlu olarak ahlaki karakteri, kilisenin çıkarları ve kral hakkındaki popüler fikirleriydi. Düzen, barış ve antikliğin geri dönüşünün bir sembolü olacaktı.
Bu nedenle, kral, güçlerini ve servetini korumak için genç ve acı veren Romanov'u seçti, iç ve dış düşmanlarla savaşması gereken savaşçı kralı seçmedi.
11 Haziran 1613 Tahrik Moskova'daki Mikhail Fyodorovich, Kremlin'in Varsayım Katedrali'nde kral oldu. Kutlamalar üç gün sürdü. Kral, bazı çağdaşların ifadesine göre, Zemsky Sobor ve Boyar Duma (Vasily Shuisky gibi) olmadan hükmetmemeyi taahhüt ettiği çapraz notasyonlu bir kayıt verdi. Diğer kaynaklara göre, Michael böyle bir kayıt vermedi.
Michael'ın kral olarak seçilmesinden sonraki ilk yıllarda asıl görev, Rus krallığının kendisindeki huzursuzluğun tamamlanması ve Polonya-Litvanyalı Commonwealth ve İsveç ile savaşın sona ermesiydi. 1617'te Stolbovsky Peace, Korela kalesini ve Finlandiya Körfezi sahilini alan İsveç ile imzalandı. 1618’te Deulinsky’nin ateşkes kararı Polonya’yla yapıldı: Rusya Smolensk, Çernigiv ve buna benzer başka şehirlere işaret etti. Moskova'nın altından Nogai Horde geldi. Buna ek olarak, çar hükümeti her yıl Bakhısarai'ye pahalı hediyeler gönderdi, ancak Kırım Tatarları soyguncu saldırılarına devam etti.
En büyük sorun para olmamasıydı. Yeni hükümetin ilk endişesi hazineyi toplamaktı. Her yerde Çar ve Zemsky Sobor, vergi ve devlet gelirlerini toplama emriyle, para hazinesi için borçlanma talepleri ve bir şeyler tarafından toplanabilecek her şey için sertifikalar gönderdiler. Para kazanmaya çalıştılar, hatta İngilizlerden ödünç para alıp gümrüksüz ticaret yapma hakkı verdiler. Banliyöde yaşayan insanlara hizmet veren genel posadsky kuşatıldı. Gümrükler ve pub koleksiyonları merhamette vermeye başladı, insanları daha fazla içmeye ve hazinenin gelirini arttırmaya çalıştı. Gümrük vergilerinin yanı sıra her türlü ticaret, hatta günlük faaliyetler (çamaşır yıkamak, sığırlar için içme suyu, vb.) Bile çeşitli taleplere (polavochnoe, myto, vb.) Tabi tutulmuştur.
Rus devleti, 1610'lerin sonunda siyasi tecrit altındaydı. Bundan kurtulmak için, Moskova hükümeti, önce Danimarka prensesinde, sonra İsveç'te genç kralla evlenmeyi başaramadı. İki davada da reddedilenler, boyarları olan anne Mihail'le Maria Dolgorukova ile evlendi, ancak evlilik çocuksuz geçti. Evdokia Streshneva ile yapılan ikinci evlilik, Michael 7 kızları (Irina, Pelageya, Anna, Martha, Sophia, Tatyana, Evdokia) ve 2 oğulları, yaşlı Alexei Mihailoviç (gelecekteki kral) ve en küçük yaşta Vasily'de ölen genç kızları getirdi.
Moskova'nın en önemli ulusal görevi, Batı Rus ve Güney Rus (Küçük Rus) topraklarının tek bir Rus devletinde yeniden birleşmesi mücadelesiydi. Polonyalı kralı Sigismund'un ölümünden sonra, oğlu Vladislav'ın Rus tahtına olan iddialarıyla bağlantılı olarak başlayan Smolensk (1632-1634) savaşı sırasında bu sorunu çözme girişimi başarısız oldu. Ondan sonra Rusya'da Mikhail'in emriyle Büyük Geçiş hattının yapımı, Belgorod ve Simbirsk hatları kaleleri başladı. Ne zaman 1637-1637 Don Kazakları Azak'ı aldı, Zemsky Sobor üyelerinin çoğu Türklerle savaş için konuşmaya karar verdi, hükümet Azak'ı kendi kolunun altına almamaya ve savaş başlatmamaya karar verdi.
Mikhail hükümeti köylülüğü köleleştirme politikasını sürdürdü (nüfusun ana kısmı). Michael hükümeti, 1637'te 9 yılına kadar kaçak köylüleri yakalama dönemi başlattı, 1641'te bir yıl daha artırdı ve diğer sahiplerin ihraç ettiği 15 yıllarına kadar arama yapmasına izin verildi. Commonwealth ile savaşa hazırlanan Moskova hükümeti bir dizi askeri reform gerçekleştirdi. Batı modeline dayanan “yeni alayların” oluşumu başladı, rütbe ve dosyası “istekli özgür insanlar” ve boyar kılıcı çocuklar, memurlar yabancı askeri uzmanlardı. Michael saltanatının sonuna doğru süvari ejderha alayları kuruldu.
Doğuştan Çar Michael sağlık açısından farklılık göstermedi. Şiddetle "bacaklarıyla kederli" ve tahtaya gidemediği için yürüyemiyordu, bir el arabasına alındı. "Birçok oturuştan" kralın cesedi zayıfladı, çağdaşları "melankolik, yani, kruchin" diye belirtti. 13, Şubat ayında Moskova'da 1645 öldü.
"King-maydanoz"
Çar Michael olağanüstü bir devlet adamı değildi. Genç ve deneyimsiz Michael, 1613'teki krallık için seçildi, böylece arkasından kararlarını almak kolaydır. İlk başta, annesi onun için karar verdi - “büyük egemen,” büyük yaşlı kadın Martha (Ksenia Ivanovna Romanova dünyasında, Shestov'un evliliğinden önce) ve akrabaları. Ardından Çar'ın babası Patrik Filaret (Fyodor Nikitich Romanov dünyasında), Polonya esaretinden 1619'e döndü. Egemenlerin ebeveyni olan Filaret, ömrünün sonuna kadar (1633) resmen eş yöneticisi idi. “Büyük Egemen” unvanını kullandı ve aslında Moskova politikasını yönlendirdi.
İlk Romanov saltanatının başlangıcı, ülkenin Rus halkı için son derece zor zamanlardı. Halk inancının aksine, Sorunlar, Moskova'nın Polonyalılardan kurtarılması ve Michael krallığına seçilmeleriyle bitmedi. Kremlin'in kurtuluşundan altı yıl sonra, halkın Rusya'daki milisleri kanlı bir savaştı. Lisovsky, Zarutsky ve diğerlerinin çeteleri, Rus topraklarının bir ucundan diğerine sessizce geçti, soyuldu ve tecavüz etti, sonunda Rus krallığını mahvetti. Batı, güney ve güneybatı Rusya toprakları tam anlamıyla Moskova'ya kadar yakıldı. Moskova'nın kendisi de ciddi bir şekilde tahrip edildi ve tahrip edildi. Müdahalecilerin ve çeşitli hırsızların piçlerinin kopması perişan, doğu şehirleri ve toprakları perişan etti. Demek ki, 1616 yılında Polonyalıların kopması Moore'u mahvetti. Çeşitli çeteler toprağı Vologda, Ustyug ve Kargopol'a mahvetti. Ve bu, devam eden Sorunların aşamalarından yalnızca biri olan 1612’in zaferinden sonra. Aslında, Moskova hükümeti başlangıçta sadece Moskova'yı ve duvarları dışında oturan birkaç şehri kontrol etti. Ülkenin geri kalanı boyunca, Polonyalı ve İsveçli işgalciler, her türlü maceracı, hırsız grubu ve çetesi yönetti. Moskova hükümetinin ayrı ayrı başarılı askeri operasyonları genel durumu değiştiremedi.
Zarutsky'nin ülkenin güneydoğusundaki çeteleri, 1614 yazında, sonbaharda Volga'nın dalgakıranlarında ataman Balovnya çetesini mağlup ettiler. Lisovski'nin en tehlikeli dekolmanı sadece 1616’e kırılmıştı, İsveç ve Polonya en tehlikeli düşmanlarıydı. İsveçliler Novgorod ve Vodskaya Pyatina'yı ele geçirdiler ve onlara İsveç'e katılmayı planladılar ve ayrıca Rusya'nın Novgorod'un yemin ettiği Prens Philip'i kralları olarak tanımasını istedi. Rus birliklerinin Prens D. Trubetsköy yönetimindeki savaşı başarısız oldu. Bu durum ancak İsveçlilerin Rusların Baltık'a gelmesini engellemekle daha fazla ilgilenmeleri ve taarruzu geliştirmemeleri nedeniyle düzeldi. Sonunda barışın sonuçlandırılmasıyla İngiltere ve Hollanda'nın arabuluculuğuna karar verdiler.
Sadece iki utanç verici dünya, Rusya'yı İsveç ve Milletler Topluluğu'nun saldırganlığından kurtardı. Stolbovsky dünyası 1617, Rusya'nın Ivangorod İsveç, Yam, Koporye, Oreshek, Korela’yı işaretlemesine neden oldu. Moskova, Livonia ve Karelya topraklarına ilişkin iddiaları reddetti. Sonuç olarak, Rusya, yalnızca Peter Alekseevich’e iade edilen Baltık Denizi’ne erişimi kaybetti. Rusya, uzun ve kanlı bir Kuzey Savaşı'ndan sonra Baltık'ta kaybolan toprakları sadece Peter I altında tamamen iade edebildi. Ek olarak, Moskova, İsveç’e 20 bin ruble, bu zamanlar için büyük miktarda katkı sağlamak zorunda kaldı (20 000 gümüş ruble, 980 kg gümüşe eşitti). Aynı zamanda, İsveçliler, Hollandalılar ve İngilizler, Rusya'da önemli ticaret ayrıcalıkları sağladılar.
İsveç kralı Gustav Adolf'un İsveç'in kazandığına inanmasına şaşmamalı tarihi Rus devletine karşı zafer: “İsveç Tanrısı tarafından verilen en büyük nimetlerden biri, uzun süredir şüpheli ilişkiler içinde olduğumuz Rusların şimdi sık sık rahatsız olduğumuz sırt ağaçlarını terk etmesi gerektiğidir. Rusya tehlikeli bir komşudur. Malları Kuzey ve Hazar denizlerine uzanır, güneyden neredeyse Karadeniz'e sınırlar. Rusya'da güçlü bir asalet, birçok köylü, nüfuslu şehirler ve büyük birlikler. Şimdi, iznimiz olmadan Ruslar Baltık Denizi'ne tek bir tekne gönderemezler. Büyük göller Ladoga Gölü ve Peypus, Narva Glade, 30 verst genişliğinde bataklık ve sağlam kaleler bizi onlardan ayırıyor. Şimdi Ruslar Baltık Denizi'ne erişimden uzaklaştırıldı ve umarım bu dere üzerinde adım atmaları o kadar kolay olmayacak. ”
Aralık ayında 1618, Deulin Truce imzalandı. Ateşkes, Moskova yakınlarındaki Trinity-Sergius Manastırı yakınlarındaki Deulino köyünde imzalandı. Polonyalı prens Vladislav kampını barındırıyordu. Ve yılın 1618 kampanyasında, Polonyalılar başarısız olmasına rağmen Moskova'ya saldırdı. 14 yıllarında yapılan ateşkes anlaşmasına göre, Rus devleti, Polonya-Litvanya Ortaklığı'na Smolensk, Roslavl, Dorogobuzh, Belaya, Serpeysk, Putivl, Trubchevsk, Novgorod-Seversky, Chernihiv, Monastyrsky kentlerini çevre ülkelerle verdi. Bu anlaşma, Commonwealth için büyük bir zaferdi. İki devlet arasındaki sınır, neredeyse İvan III'ün sınırlarına geri dönerek doğuya doğru ilerledi. Aynı zamanda, Polonya Kralı ve Litvanya Büyük Dükü hala Rus tahtına ilişkin resmi hakkı korudu.
Moskova'nın o zaman şanslı olduğunu da belirtmek gerekir - bazı araştırmacıların önemi çok büyük olduğu için “dünya savaşı” olarak nitelendirdiği 1618'te Avrupa'da şiddetli bir Otuz Yıl Savaşı başladı. Polonya-Litvanya Topluluğu ve İsveç birbirleriyle çiftleştiler ve Rus işlerinden uzaklaştılar. Aynı anda Rus krallığı, varlığını tehdit eden iki zorlu düşmandan kurtuldu, bir ara verebildi.
Romanov yönetiminin zamanının propagandasını ve “ruhsal bağların” yeniden canlandırılmasıyla ilgili mevcut olanı kaldırırsanız, Rus krallığının başında olduğu en iyi insanların uzak olduğu ortaya çıkıyor. Mihail Romanov'un kendisi hiçbir devlet deneyimine sahip değildi, büyük yetenekleri yoktu, hastaydı (30 yıllarında yürümekte zorlanıyordu), bu yüzden ebeveynleri ve diğer akrabaları onu yönetti. Açıkçası, Rusya'nın yeni kralı daha iyi seçilebildi. Örneğin, Dmitry Pozharsky. Gerçekte Belaları örgütleyen boyar oligarşisinin zayıf ve yeteneksiz bir krala ihtiyaç duyduğu açıktır.
Kralın babası, Patrik Filaret, gerçeği değerlendiren çok şüpheli bir üne sahiptir. Etkili Nikita Zakharyin-Yuriev'in oğlu olan Boyarin, Korkunç İvan'ın ilk eşi Kraliçe Anastasia'nın yeğeni, Fyodor İvanoviç'in ölümünden sonra iktidar mücadelesinde Boris Godunov'un olası bir rakibi olarak kabul edildi. Boris Godunov'a bağlı Boyar Fedor Nikitich Romanov, açıkçası (özellikle gelecekteki davranışında ve yaşam yolunda), sebepsiz yere değil, sürgün edildi ve keşiş olarak toslandı. İlk sahtekar False Dmitriy (Gregory Otrepievo) piyasaya sürüldüğünde ve Rostov Büyükşehir rütbesine yükseldi. Fyodor Romanov, devredilen Yanlış Dmitry Vasily Shuisky'ye muhalefet kaldı ve 1608'tan yeni sahtekâr False Dmitry II'nin Tushino kampında “atanan patriğin” rolünü oynadı. 1610’te “patrik”, Çar Vasili Shuisky’ye karşı komploya katılan ana katılımcılardan biri ve ulusal çıkarlara ihanet eden boyar hükümeti olan Seven Boyar’ın aktif bir destekçisi oldu. Filaret, Polonya prensi Vladislav'ın tahtı üzerine inşa etmek amacıyla Polonya büyükelçiliğine başkanlık etti. Patrik Hermogenes'in aksine, prensipte Vladislav Sigismundovich'in Rus Çar'a seçilmesine itiraz etmedi. Ancak anlaşmanın son halindeki Polonyalılar ile aynı fikirde değildi ve tutuklandı. Filaret, 1619’te Polonya’daki esaretten ancak ateşkesden sonra geri dönebildi.
Ayrıca, 9 Eylül gecesi 21’in, Polonya’nın Moskova’ya gizlice girip, Polonya’nın Mikhail’in hükümetine tam olarak girip, Rus devletinde uzun süredir başrol oynamasına izin verdiği için, “yüksek ihanet eylemi yapan” Yedi Boyar’ın ana rakamlarının dikkat çekmesi de önemli. Yedi Boyar'ın ilk kararlarından biri de, Rus klanlarının temsilcilerini kral olarak seçmemeye karar verildi. Boyar hükümeti, Polonyalı kral Sigismund III'ün oğlu Vladislav'ı tahtına çağırdı ve sıradan Rus halkının direnişinden korkan ve Rus birliklerine güvenmeyen yabancı birliklerin başkente girmesine izin verdi.
Rus medeniyetini değiştiren bu “hükümetin” tüm canlı figürleri sadece idam edilmedi ya da en azından utanmaya maruz kalmadı, aynı zamanda Rusya krallığında yüksek görevlerde kalmaya devam etti. Boyar hükümetin başı Prens Fedor İvanoviç Mstislavsky, yılın 1613 Konseyi'ndeki taht için başvuranlardan biriydi ve 1622 yılında ölümüne kadar önde gelen bir asil olarak kaldı. Prens İvan Mikhailoviç Vorotynsky, Kazan'da komutan olarak görev yapan 1613'teki tahtın Smolensk'teki Polonyalı büyükelçilerle kongredeki ilk elçisi olduğunu iddia etti. 1620 ve 1621'te, Mikhail Fedorovich'in yokluğunda, ilk valinin rütbesinde Moskova'ya hükmetti. Michael Romanov yönetimindeki Patrik Philaret'in kayınpederi Prens Boris Mihayloviç Lykov-Obolensky daha da yükseldi. Rogue Order'a başkanlık etti, Kazan'da bir voivod oldu, birçok önemli siparişe (Sysknoy, Kazan Palace, Siberian vs.) yöneldi. Philaret'in küçük kardeşi ve ilk kralının amcası Boyar Ivan Nikitich Romanov, 1613 Yılın Konseyi'nde (boyarların çoğu gibi) İsveç Prensi Karl Philip'in adaylığını destekledi. Çar Mihail Romanov yönetiminde dış politikadan sorumluydu. Polonya askerleri ile birlikte, kuşatmaya dayanan ve Moskova'yı bırakan Boyar Fyodor Ivanovich Sheremetev, Moskova'yı sadece Dmitry Pozharsky'nin serbest bırakılmasının ardından en aktif şekilde terk etmesinin ardından Mikhail Fedorovich'in krallığa seçilmesine katkıda bulundu. Sheremetev, Filaret'in 1619'e gelmesinden önce Moskova hükümetine öncülük etmeden önce Mikhail Fyodorovich saltanatının tüm önemli olaylarına katıldı ve daha sonra Filaret'in ölümünden sonra hükümetin başı oldu - 1633-1646, yaşlılık nedeniyle istifa etti. Sadece iki - Prens A. V. Golitsyn ve A. V. Trubetskoy, 1611'ta öldü.
Böylece çok üzücü bir hikaye elde edilir. Hain-boyarlar Rus halkına ihanet ediyor, Rusya, başkente düşmanları kabul ediyor, Polonya prensini Rus tahtına seçmeyi kabul ediyor. Dürüst Rus halkı, düşmanlarıyla mide kavgalarını kurtarmıyor, Moskova'yı kurtarıyor. Ve hainler, kendi başına siyah ihanete cevap vermek yerine, neredeyse hepsi yeni hükümete girer ve kendisi, genç, uysal, yetenekleri ve hastaları için avantajlı bir kral seçer.
Böylece, Büyük Sorunlar sırasında iktidarın bu huzursuzluğu başlatan, ateşe veren ve desteklenenler tarafından ele geçirildiği ortaya çıktı! Troubles Time araştırmacılarının çoğuna göre, Romanovlar ve Cherkassky, Yanlış Dmitriy'nin arkasındaydı (I. B. Cherkassky, kız kardeşi Filaret ile evlendi). Romanovlar, Çerkasskiler, Şuiskiler ve diğer boyarlar, on binlerce insanın öldüğü ve Rus devletinin çoğunluğunun boşlaştığı bir Distemper düzenledi. Böylece, devletin tarihi merkezinin birçok ilçesinde, ekilebilir arazinin büyüklüğü 20 zamanlarında ve köylülerin sayısı ise 4 zamanlarında azalmıştır. Birçok alanda ve XVII yüzyılın 20 - 40 yıllarında, nüfus hala XVI yüzyılın seviyesinin altındaydı. Güç mücadelesinde boyarları klanlar yapan Distemper'in askeri-stratejik, demografik ve ekonomik sonuçları, on yıllarca etkilendi. Batı ve kuzey-batı ve kuzeydeki kayıp topraklar, on yıllardan sonra ve bütün kan medeniyetinin tüm Rus medeniyetinin seferberlik çabalarıyla toparlandı. Rus Baltık Devletleri, yalnızca Çar Peter ile tamamen serbest bırakıldı.
Yeni Mihailovov hükümetinin neredeyse tek başarısı, iç kargaşanın sona ermesi. Moskova birkaç yıl içinde anarşi ve müsaade etmeye son vermeyi başardı (“daha fazla kılıcı olan haklıdır” ilkesine göre). Ayrıca, ana boyar klanlarının durumdan memnun olduklarını, savaştan bıktıklarını ve distemper'i desteklemeyi bıraktıklarını düşünmeye değer. Birkaç yıl sonra, yeni hükümet hırsızların öfkesini kırabildi, “elit” in desteğini kaybeden çeteleri mahvedebildi. Ve zafer kahramanlıklarını alan halk kahramanları, gölgelere kenara çekildi.
Dış politikada, Michael hükümeti bir dizi önemli bölge İsveç ve Milletler Topluluğu verdi. Batı Rus topraklarının geri dönüş mücadelesi başarıya yol açmamıştır. 1613'te restore edilen devletlik, hiçbir iç ulusal sorunla çözülmedi. Böylece, Çar Fyodor İvanoviç döneminde, Godunov tarafından başlatılan köylülüğün köleleştirme-köleliği devam etti, devam etti. Çoğu insanın hayatı kötüleşti. Bu, halkın kitlesel ayaklanmalarla sosyal adaletsizliğe yanıt vermesine ve on yedinci yüzyılda “asi yaş” olarak tarihe geçti.
Bu nedenle, tarihsel anlamda, Romanovların yönetimi Rus medeniyetindeki sıkıntıların temel öncülünü ortadan kaldırmadı - sosyal adaletsizlik, Rus halkının çoğu köleleştirildiğinde ve “seçkin” halktan koptu ve batılılaşmaya yöneldi (batılılaşma). Bu, sonuçta, Romanov İmparatorluğu'nun yıkıldığı ikinci Büyük Pürüzsüz - 1905-1917'e yol açtı.
Rus medeniyetinin ve Rus süper kahramanlarının sosyal adaletsizliğe cevabı Smoot'tur; bu sırada yeni, ulusal odaklı bir elit kazanma şansı vardır. 1917-1920'te olduğu gibi, gücün toplumsal, doğası gereği adil bir devlet oluşturan (en çok Stalin döneminde açıkça ortaya çıkan) Bolşevikler tarafından ele geçirildiği zaman, bu yüzden insanların çoğunun desteğini aldılar. 1991’ten sonra, insanlar yeniden ayrıldılar ve Rusya Federasyonu’ndaki “yeni asalet” katmanının ortaya çıktığını gözlemlediğimiz günlerdeki ağırlaşması, yeni huzursuzluk ihtimalini tekrar gündeme getirdi. Ve bu, Batı ve Doğu’dan sürekli bir dış tehdit koşullarında ve Dördüncü Dünya Savaşı’nın küresel yeniden dağıtımının başlangıcında, tüm Rus medeniyetinin yıkılmasını tehdit ediyor. Tek çıkış yolu, sosyal adalet ilkesine, vicdan etiğine ve bir hizmet ve yaratma toplumunun yaratılmasına dayanan yeni bir Rus projesidir; toplumu tekrar birleştirecek ve Rus krallığının, Rus İmparatorluğunun ve Kızıl İmparatorluğun en iyi unsurlarını benimseyecek.