Gian Piero Ventrone, bir gülümsemenin ipucuyla onun eserini inceledi. Birkaç dakika önce, Tottenham Hotspur’un fitness koçu Ventrone, kulübün oyuncularını Seul Dünya Kupası stadyumundaki çimenlikte toplamış ve bir sonraki görevlerini onlara bildirmişti.
O aşamaya gelindiğinde, zaten bir saatten fazla bir süredir, kavurucu sıcakta ve boğucu nemde antrenman yapıyorlardı. Şimdi son bir egzersizleri vardı: Ventrone oyunculara saha boyunca koşmaları talimatını verdi. Bir veya iki kez değil, 42 kez. Kazananın, ayakta kalan son adam olacağını söyledi.
Şimdi etrafına baktığında, aynı oyuncuların sahaya saçıldığını gördü. Son Heung-min çökmüştü, kasları çığlık atıyor ve ciğerleri yanıyordu. Richarlison nefes nefese dizlerinin üstüne çökmüştü. Harry Kane kustu. Ventrone memnundu. Sezon öncesi, kulübün fitness koçunun görebildiği kadarıyla, yüzerek gidiyordu.
Bu bağlamda, geçen ay Spurs’ün Güney Kore turu sırasında 6.000 hayranın önünde düzenlenen o oturumun görüntüleri hakkında garip olan çok şey vardı. Ventrone tarafından uygulanan yöntemler, oyuncular her zaman bir GPS yeleğine bağlanmadan önce, taktiksel periyotlamayı icat etmeden önce, oyuncuların kendilerini yaz boyunca geçirmelerine izin verdiğinde, sadece bir dokunuş anakronistik, geçmiş bir dönemin kalıntısı gibi geldi.
Ancak, sadece Son, Kane ve Tottenham takımının geri kalanı için değil, aynı zamanda İngiltere Premier Ligi’nde ve başka yerlerde dünyanın en iyi yüzlerce oyuncusunu bekleyenler göz önüne alındığında, tüm yazlar arasında bu yaz özellikle modası geçmiş hissettiler. Başladıkları sezon – Premier Lig ve Bundesliga bu hafta sonu başlıyor – belki de şimdiye kadar yaşayacakları en yoğun, en uzun ve en yorucu sezon olabilir. Sonuç olarak, aynı zamanda en garip olabilir.
Futbol tarihinde ilk kez bir kış Dünya Kupası olduğunu söylemek elbette çok doğru değil. 1962’de Şili, 1978’de Arjantin ve 2010’da Güney Afrika, hepsi kış Dünya Kupalarıydı. Kulüp sezonunun ortasında ilk kez bir Dünya Kupası olduğunda bunu ilan etmek de kesinlikle doğru değil; sonuçta, her yerel yarışma ağustostan mayıs ayına kadar sürmez.
Bunun yerine Katar 2022’yi benzersiz yapan şey, katılımcılarının ezici çoğunluğu için sezonun ortasında gerçekleşecek ilk Dünya Kupası olacağı gerçeğidir.
Turnuvanın başlamasına sekiz gün kala, kendi ülkeleri tarafından çağrılan oyuncuların çoğu Avrupa’daki kulüp savaşlarında kilitli kalacak. Bittikten tam bir hafta sonra, Premier Lig’deki takımlarda görev yapanların en azından sopaları bir kez daha almaları bekleniyor.
Arada, bazıları kariyerlerinin en önemli yedi maçında yer almış olacak, tüm bu stres, duygu ve çaba sadece birkaç haftaya sığdı ve şehirler ve şehirlerle çevrili amaca yönelik bir dizi stadyumda oynadı. tek bir olayın sahnelenmesinden başka bir sebep olmaksızın var olan mahalleler. Bu Dünya Kupası sadece bir ara, sezona kısa bir ara değil; o bir boşluk, bir kopukluk, bir deus ex machina.
Etkisinin ne olacağını kestirmek oldukça zor. Her zaman olduğu gibi, Premier Lig’in dönüşü, sezonu belirleyecek bir dizi bilinmeyen bilinmeyeni de beraberinde getiriyor: Erik ten Hag, Manchester United’ı geri çevirecek mi? Pep Guardiola neden Manchester City’nin tam bir yedek oyuncuya ihtiyacı olmadığına karar verdi? Arsenal’e güvenilebilir mi?
Yine de bu soruların hiçbiri, Dünya Kupası’nın etkisini ayırt etmeye çalışmak kadar acil değil. Aslında bu sezonun iki yarısı olacağını önermek pek açıklayıcı olmaz: ilki, bu hafta sonundan Kasım ayının ilk haftasına kadar süren pozisyon için bir itişme ve ardından ikinci, çizgi için bir sprint, Aralık ayı sonlarında başlayacak ve 10 Haziran’da Şampiyonlar Ligi finaliyle sona erecek.
Ancak bu iki dönem birbiriyle gerçek bir ilişki içinde olmayabilir. Turnuvadan hemen önceki haftalarda, Katar’da bir yer bekleyen oyuncuların aniden -tamamen bilinçli olarak olmasa da- riskten kaçınabileceklerini ve sonrasında, olağan düzenin yorgun oyuncular tarafından tersine çevrileceğini hayal etmek kolaydır. Dünya Kupası’nın dinlenmek ve rahatlamak için bir ayı olan meslektaşlarına karşı derhal harekete geçmesinden.
İyimser bir okumada bu iyi bir şey olabilir. Belki de Premier Lig’in bile – Manchester City’nin şampiyonluğu kapsadığı sürece her şeyin olabileceği lig – sezon ortası Dünya Kupası’nın getirdiği rastgelelik arttıkça, sadece bir yıllığına bile askıya alınacak. kurulan düzen.
Ya da belki değil. Belki de seçkinler ve aynı zamanda-ranlar arasındaki fark şimdi o kadar büyüktür ki, oyun alanını düzleştirmek için birkaç yorgun uzuvdan daha fazlası gerekir. Belki de kendi kendini aristokratlar ilan edenlerin kadroları o kadar güçlüdür ki, sadece zarar görmeden değil, aynı zamanda bir şekilde güçlenen hakimiyetleriyle de ortaya çıkacaklardır.
Kesin olan tek şey bir etki olacağıdır. Ventrone’nin Seul’deki acımasız antrenman seansında bu kadar dikkate değer olan şey, bu antrenmanın, menajerlerin oyuncularını sona ermeden çok önce yok etme riskini almak yerine, onların zindeliğini korumalarının beklenebileceği bir sezonun arifesinde gerçekleşmesi değildi, ama Güney Kore’de olduğunu söyledi.
Tottenham, Premier Lig’in diğer büyük canavarları gibi, sezon öncesi şovu defileye çıkmak, dünya çapında birkaç para kazandıran gösteri maçı oynamak için bir şans olarak gördü. Oyuncular, kariyerlerinin en uzun, en tuhaf sezonuna nazikçe tanıtılmadı. Bunun yerine, dünya çapında uçtular ve sonra yere düştüler. Bu sadece başlangıç. Her zamankinden daha fazla, bu sezon kazanan, ayakta kalan son kişi olacak.
Gerçek Test Bekliyor
Son düdükten birkaç dakika önce Vlatko Andonovski koltuğundan kalktı, bu etkinlik için seçtiği vücudu saran somon pembesi süveterini düzeltti, meslektaşlarını çağırdı ve çıkışa yöneldi. Görünüşe göre hem Fransa’yı hem de Hollanda’yı yeterince görmüştü. Kimin kazandığını bilmesine gerek yoktu. (Fransa, boşuna.)
Amerika Birleşik Devletleri kadın koçu Andonovski, tıpkı Euro 2022’nin son etapları için İngiltere’de kaldığı süre boyunca olduğu gibi, o gece Rotherham’da oldukça rahat görünüyordu. Not almıyordu. Turnuvanın çeşitli direktör kutularında toplanan diğer menajerler ve yöneticiler ve izcilerin falankslarıyla mutlu bir şekilde sohbet etti. Sarsılmamış, ürkmemiş görünüyordu.
Yine de, aldanmayın. Andonovski, önümüzdeki yazın bu yaz kadar kayıtsız olmayacağından hiç şüphe duymadan Avrupa’dan ayrılmış olacak. Euro 2022, birçok yönden İngiltere ve Avrupa’daki kadın futbolu için sismik bir değişimi temsil ediyordu: Kalabalığın büyüklüğü, televizyon izleyicilerinin ilgisi, ivmede hemen fark edilebilir artış ve Andonovski için en acil olanı, oyununun kalibresi.
Kaldığı süre boyunca, Amerika Birleşik Devletleri hegemonyasına yönelik tehditlerin çok sayıda ve çeşitli olduğunu fark etmiş olacak: üç yıl önce yenilen Dünya Kupası finalistleri Hollanda’yı yenmek için yeterince yetenekli bir Fransız tarafı, üç oyuncu olmamasına rağmen. en parlak yıldızlarından; Lina Magull ve Lena Oberdorf’un parlak vaadi sayesinde yeniden doğan bir Almanya.
Ve elbette, en önemlisi, belki de onu Amerika Birleşik Devletleri’ne eşit kılan bir kaynak derinliği ve yetenek zenginliği ile kutsanmış bir İngiltere takımı, antrenörü Sarina Wiegman tarafından bir inanç ve bir amaç ile dolu bir takım ve şimdi sadece zaferin getirebileceği güven ve öz inançla nabız gibi atan.
Amerika Birleşik Devletleri, elbette, kadın oyununda standart taşıyıcı olmaya devam ediyor. Ekim ayında Wembley’e yapacağı ziyaretin biletlerinin sadece birkaç saat içinde tükenmesinin bir nedeni var ve bu sadece İngilizce’nin gururunu yaşamakla ilgili değil. Alex Morgan, Rose Lavelle, Sophia Smith ve diğerleri gişe rekorları kıran bir beraberlik. Ancak Andonovski, Avrupa’nın ortaya çıkmasıyla birlikte, takımının hakimiyetinin on yıldır olduğundan daha fazla tehlikede olduğundan şüphe duymadan Euro’yu terk etmiş olacak. Görevi bu isyanı bastırmaktır. Dinlenme günleri uzun sürmeyecek.
İstekler İhtiyaçlarla Aynı Değildir
Meslektaşım Tariq Panja’nın Joan Laporta ile yaptığı röportajdaki birçok göz alıcı satır arasında, kazmaya devam ederse şu anda Barselona’nın işgal ettiği deliğin çıkışını bulmayı uman adam, özellikle göze çarpıyordu. Kulübün 400 milyon taraftarının, sabırlı, özenli bir yeniden yapılanma fikrini imkansız kılan “bir başarı düzeyine ihtiyaç duyduğunu” söyledi.
Laporta’nın Barselona krizine yaklaşımının -hemen kupalar kazanma umuduyla yeni transferlere büyük meblağlar harcaması ve zafer ve yatırımdan oluşan “erdemli bir döngü”yü başlatması- riskli olduğuna hiç şüphe yok. Yine de, arkasında bir tür mantığı ayırt etmek neredeyse mümkün.
Merak edilen şey, kulübünün taraftarlarının sadece arzulamakla kalmayıp talep ettiği şeyin de bu olduğu fikri. Laporta, Barselona’nın sürekli flaş anları ve güzel anıları beslememesi durumunda, bu 400 milyon ruhun basitçe sürükleneceğini öne sürüyor gibiydi.
Birçokları için fandom böyle çalışmıyor. Ne de olsa fan, tüketicinin eş anlamlısı değildir. Bir fan, kalın ince hale geldiğinde kaymaz. Bir taraftar birkaç nadasa dayanabilir (özellikle Barselona’nın Pedri, Gavi ve Ansu Fati’yi çok kolay işaret edebileceği ve aynı taraftarları kısa bir gecenin sonunda altın bir şafağın doğduğuna ikna edebileceği bir zamanda). Bir taraftar, teoride, kulübün kısa vadeli zaferinden çok uzun vadeli sağlığıyla ilgilenmelidir.
Yine de, herhangi bir elit takım kadar Barcelona için de tüm taraftarların çalışma şekli bu değil. Laporta’nın yaklaşımı, sosyal medyada bir taraftar ordusu tarafından sonuna kadar savunuluyor. Bir üye onu hem Papa hem de Kim Jong-un ile bir ilk olabilecek şekilde karşılaştırdı.
Belki de Laporta haklıdır. Belki de Barselona halkının, birkaç yıllık bir süreyi, diyelim ki üçüncü kadar düşük bitirme fikrini destekleyemeyen, anında tatmin talep eden bir kesim vardır. Laporta’nın yatıştırması gerektiğine inandığı insanlar bunlar. Belki de haklıdır. Görünüşe göre gerçekler. Onlar var. Hayran olarak tanımlanıp tanımlanmamaları farklı bir konudur.
Yazışma
Mark Cuban, The New York Times’ın önde gelen futbol haber bülteninin okuyucuları arasında böyle bir düşünceye yol açtığını bilmekten mutluluk duyacaktır. Birçoğunuzun TikTok aracılığıyla spor yapmaya gelen hayranların tüm oyunu izleyecek kadar dikkat süresine sahip olmayabileceğinden endişe etmekte haklı olduğunu kabul ettiğini bilmek onu daha da mutlu ederdi.
“Çocuklar ‘Tom ve Jerry’den büyümüş olabilir, ancak çizgi filmlerin ve koştukları ağların ceplerinde, bu dürtüsel kısa düzeltmeyi sürdürmek için hayatlarının geri kalanında taşıyacakları bir algoritma yoktu. ellerinde ve vizyonlarında teslim yöntemi” yazdı Eric Kör.
Joel Gardner benzer satırlarda yazdı. “Kübalı, kolej günlerinden itibaren spor işinde zengin oldu, bu yüzden onu görmezden geliyoruz. Çocukların her zaman dikkat sorunları olmuştur. Daha önce hiç bu kadar çok uyaran olmamıştı. Akşam haberleri artık Walter Cronkite değil. Günün oyunlarıyla aynen ‘SportsCenter’. Bunu sosyal medya aracılığıyla TikTok’a sıkıştırın ve bu sadece spor için değil, tüm insan söylemleri için hasta olur. ”
İçin Brian Yaney Bu arada Cuban, “çocuğunu geçici sosyal ağların sunduğu zihin uyuşturan unutkanlıktan kurtarmak ve onları olumlu gelişimsel faaliyetlere dahil etmek için umutsuz bir günlük mücadele içinde olan başka bir ebeveyn” gibi geliyordu. Brian, itiraz ederek, spor tüketiminin dışında “gerçek dünyaya yeterince ilgi göstermediğimden” endişeleniyordu.
Cuban’ın endişelerini kesinlikle göz ardı etmek istemedim. Ben de bir ebeveynim ve çocuklarım sosyal medyayla tanışamayacak kadar küçük olsalar da, isteğe bağlı akışın etkilerini bunlardan birinde zaten gördük. (Yalnızca karikatürler ve ‘Blippi’ olarak adlandırılan bir kıyamet alametleri, ancak yalnızca onun ‘Succession’a dikkat etmesini sağlayamadığımız için.)
Ve Neil Postman’ın çok parlak bir şekilde gösterdiği gibi, enformasyonun yoğunlaşması ve haber ile eğlencenin birleştirilmesinin kamusal söylem üzerinde anlatılmamış zararlara yol açtığından hiç şüphem yok.
Yine de spor bağlamında daha fazla umudum var. Çocukların oyunların tamamını izlememeleri bana özellikle olağandışı gelmiyor; Bir sporu takdir etmenin, yaşlandıkça ve onun nüanslarını daha iyi kavradıkça gelişmesi mantıklı görünüyor. Ve durum böyle olmasa bile, spordaki hiç kimsenin, belki de tüm bir oyunu 12’ye indirgemek için bir yol bulmaktansa, rekabet dengesi eksikliği gibi şeyleri ele almanın daha kolay olacağını düşünmemesi bana utanç verici geliyor. -ikinci video klip.
New York Times haberinden çevrildi ve haberleştirildi.