“…/…Socrates: It seems we clearly have time. Besides, I think that the cicadas, who are singing and carrying on conversations with one another in the heat of the day above our heads, are also watching us. And if they saw the two if us avoiding conversation at midday like most people, diverted by their song and sluggish of mind, nodding off, they would have every right to laugh at us, convinced that a pair of slaves had come to their resting place to sleep like sheep gathering around the spring in the afternoon. But if they see us in conversation, steadfastly navigating around them as if they were the Sirens, they will be very pleased and immediately give us the gift from the gods they are able to give to mortals.
Phaedrus: What is this gift? I don’t think I have heard of it.
Socrates: Everyone who loves the Muses should have heard of this. The story goes that the cicadas used to be human beings who lived before the birth of the Muses. When the Muses were born and song was created for the first time, some of the people of that time were so overwhelmed with the pleasure of singing that they forgot to eat or drink; so they died without realizing it. It is from them that the race of the cicadas came into being; and as a gift from the Muses, they have no need of nourishment once they are born. Instead, they immediately burst into song, without food or drink, until it is time for them to die. After they die, they go to the Muses and tell each one of them which mortals have honored her. To Terpsichore they report those who have honored her by their devotion to the dance and thus make them dearer to her. To Erato, they report those who honored her by dedicating themselves to the affairs of love, and so too with the others Muses, according to the activity that honors each. And to Calliope, the oldest among them, and Urania, the next after her, who preside over the heavens and all discourse, human and divine, and sing with the sweetest voice, they report who honor their special kind of music by leading a philosophical life. There are many reasons, then, why we should talk and not waste our afternoon in sleep.
Phaedrus: By all means let’s talk.”
Source:
‘Phaedrus’, 259 a-b-c-d. Page 535/36 of the 1997
Hackett ‘Collected Works of Plato’.
Translated into English by Alexander Nehamas and Paul Woodruff.
ç.n: Cicada ağustosböceği demektir, ancak burada Cicada olarak isimlendirilen varlıklar eski Yunan’da “nymphe” olarak anılan ve tanrısal varlıklar olan perilere yakınlık göstermektedir. Bu sebeple Cicada termini olduğu gibi bıraktım.
“…/…Sokrates: Öyle gözüküyor ki ihtiyacımız olan zamana sahibiz. Bu öğle sıcağında başımızın tepesinde şarkılar söyleyip, sohbet eden Cicada’ların bizi izlediğini düşünüyorum. Olur da günün ortasında, çoğu insan gibi öttükleri şarkıların cazibesine kapılıp sızdığımız için sohbet etmekten caydığımızı görürlerse muhakkak bulundukları yere gelenlerin, bahar mevsiminde bir öğleden sonra toplaşan koyunlar gibi, uykuya dalmaya hazır bir çift köle olduklarını düşünür ve kendilerini gülmekten alıkoyacak bir sebep bulamazlar. Ancak bizim sohbet ederek, Sirenlere rastlamışçasına, dirayetle etraflarından dolaştığımızı görürlerse memnun olurlar ve ölümlülere verebilecekleri tanrıların hediyesini hemen verirler.
Phaedrus: Nedir bu tanrıların hediyesi? Bunu daha önce duyduğumu sanmıyorum.
Sokrates: Müz’leri (ç.n: Apollon’un önderliğinde yaratıcı, akli ve sanatsal faaliyetlere ilham veren tanrıçalar) seven herkes bu hediyeden haberdardır. Müz’lerin doğumundan önce Cicada’ların insan olduğu söylenir. Müz’ler doğup, ilk ezgi duyulduğunda o zamanın insanları musikinin zevkinden esriyip yemeyi içmeyi unuttar ve fark etmeden ölüverdiler. Cicada’lar bu neslin devamı olarak meydana gelmiştir ve Müz’lerin lütfettiği üzere beslenmeye ihtiyaç duymadan doğarlar. Aksine doğar doğmaz nağme ve ezgilerle şenlik etmeye başlar ve ölene kadar yiyip içmeden bu faaliyetlerini sürdürürler. Öldükten sonra Müz’lerin yanına varır ve her birine hangi ölümlülerin onları nasıl şereflendirdiğini anlatırlar. Terpsichore’ye onu semaya adanmışlıklarıyla ululayan ve böylece onunla can bağı kurmaya layık ölümlülerden; Erato’ya kendilerini aşka ve gönül işlerine adayarak onu ululayan ölümlülerden; diğer tüm Müz’lere da varlıklarını kendilerine ilişkin işlere adayarak onları ululayan ölümlülerden haber ederler. Aralarında en eskileri olan Calliope’ye ve onun hemen ardından gelen, gökleri ve ilahi ve beşerî, tüm kelamı gözeten; seslerin en tatlısıyla ezgiler dillendiren Urania’ya onları felsefeyi yaşayarak ürettikleri özel bir musiki türüyle onurlandıran ölümlülerden haber verirler. Öyleyse bu öğleden sonrayı uyuyarak ziyan etmeyip konuşarak geçirmemiz için pek çok sebep var.
Phaedrus: Haydi konuşalım o zaman.”
Türkçe çevirisi: Emir Abdulkadir İnanç
Source: ‘Phaedrus’, satırlar 259 a-b-c-d. sf 535-36
1997 Platon’un “Toplu Eserleri” Hackett baskısı.
İngilizce çevirisi Alexander Nehamas ve Paul Woodruff.