Biensen saklandığı dolabın içinden çıkıp kapının kasasına koştu. İki eliyle birden ahşap kahverengi kasaya vurarak, tiz sesiyle “Sobe” diye bağırdı. Ebe Chao’nun yine ortalıkta olmadığını görünce dizine kadar gelen beyaz çoraplı ayaklarıyla tepinerek “Sania, Sania…” diye seslendi.
“Efendim kuzucuğum…” dedi Sania, elindeki bulaşıkları tezgahın üzerine bıraktı. Bileğinin dışıyla yüzüne gelen saçı çekti, serçe parmağının köpüksüz kısmıyla burnunu kaşıdı.
“Chao yine yok.”
Mızmız ama sevimli bir çocuktu Biensen. En çok saklambaç oynamayı sevdiği için tek arkadaşı saydığı Chao’yu oyuna zorlardı. Önce Biensen ebe olur, yirmi dörde kadar sayar, Chao gidip Sania’nın göreceği bir yere saklanırdı; ki bu yer genelde mutfak kapısının arkası olurdu. Oraya sinip, kapının arkasında asılı mutfak önlüğünü de yüzüne örterdi. Biensen, Chao’nun mutlaka Sania’nın çevresinde bir yere saklandığını zamanla öğrenmiş, dahası Sania’nın çaktırmadan Chao’nun yerini göstermesinin rahatlığına da alışmıştı. Chao’yu mutfak kapısının arkasındaki önlüklerle yüzünü örtmüş halde daha önce onlarca kez bulmasına karşın halâ çılgınca heyecanlanıyor, kalbi sanki duracak gibi hızla çarpıyor, “Chao çık, sobe…” diye bağırarak koridorda koşup kasaya ellerini vuruyordu.
Chao kapının arkasından çıkıp, bacağı boyundaki Biensen’i çift örgülü beyaz kurdelalı sarı saçlarından öpüyor, sabun kokusunu içine çekiyor, karşısında diz çöküp “Sobeledin kuzucuk, hadi şimdi ben yumuyorum.” diyor, küçük kız çocuğuna sıkıca sarılıyor ve her seferinde adeta vedalaşıyordu. Biensen her zaman saklandığı kahverengi dolabın içinde hiç bulunamamıştı. Aranmamıştı bile. Chao’nun yirmi dörde kadar gelen sesi yirmi dörtten sonra bıçak gibi kesiliyordu. Sessizce arandığını düşünen çocuk, dolabın içinde heyecandan soğuk terler döküyor ama dolabın kapağı hiç açılmıyordu.
Sessizliğin büyüdüğü o dakikalar sonsuza kadar gidecek sanılırken, dış kapının hafifçe çarpılma sesi gelir, Biensen dolabın içinden ya da arkasından fırlar, Chao’yu sobelerdi.
“Çöpü dökmeye gitti; dışarıda seni arayacak kuzucuğum.” dedi Sania Biensen’e.
“Hofff..” diyerek gidip koltuğa oturdu ve sakız çoraplı ayaklarını boşlukta sallamaya başladı. “Sania!” diyerek aklına gelen bir soruyu ya da düşünceyi paylaşmaya karar vermiş gibiydi. “Sence Chao bizi seviyor mudur?”
“Bu sorunun yanıtını ondan duymalısın.”
“Neden? Sana söylemedi mi?”
“Bana çok söyledi ama bunu çok hissettirdiğini söyleyemem. Daha doğrusu hep oyun halinde. Seninle olduğu gibi oyuna başlıyor…” Sania sustu. Çocuğun iri kahverengi gözleri merakla hikayenin devamını bekliyordu. Sania bir an için cümlesini tamamlayıp tamamlamamak noktasında kararsızlığa düştü. Konuyu değiştirmeye karar vererek, “Ne dersin? Ben işimi bitirdikten sonra çıkıp onu arayalım mı?”
Biensen sevinçle ellerini çırptı “Bulursak yine de sobelemiş sayılır mıyım?”
“Kuzucuğum sobeledin ya az önce. Şu anda Chao yenildi. Onu bulduğumuzda ebe o olacak.”
Çocuk büyük bir rahatlamayla arkasına yaslandı. Sania’in işinin çabuk bitmesini diledi içinden. Tavana baktı, eksik ön dişleriyle gülümsedi ve ellerini birbirine çarpıp göğsüne doğru çekti. Dua ediyormuş, tanrıyla sevişiyormuş gibi bir hali vardı. Tanrının kendisini ne kadar sevdiğini ise bilmiyor, bunu merak da etmiyordu.
* * *
Sania, Biensen’in elini tuttu. Birlikte apartmanın merdivenlerinden inip kapının önüne çıktılar. Gün ışığı göğü deliyordu. Gök, mavi değil kum sarısıydı.
Sahra Çölü’nde gizlendikleri bir bölgede yaptıkları üç katlı bir apartmanda tek başlarına yaşıyorlardı. Tüm daireleri aynı şekilde düzenlemişler fakat tek dairede yaşamışlardı yıllarca. Sania ve Chao… Sania evlerinde bir çocuk istiyor fakat olmasını sağlayamıyorlardı.
Chao, bir Tuareq kervanı mola verdiğinde yavrusunu emziren bir kadının boğazını kesip çocuğunu kaçırmıştı. Kadının cesediyle karşılaşan Tuareqler, onları hemen çölde aramaya başlamışlar fakat çıkan bir kum fırtınası yüzünden izleri de, katili de, bebeği de kaybetmişlerdi.
Sania ve Chao çocuk dört yaşına geldiğinde ona nasıl sahip olduklarını anlattılar. Biensen büyük bir dikkatle her ikisini de dinledi ve boyunlarına sarıldı. Chao’yu dudağından, Sania’yı saçlarından öptü. Biensen her ikisine de zaten anne ya da baba dememişti. Diyemezdi de çünkü anne kavramının ne olduğuna dair hiçbir fikri yoktu. Çevresinde başka çocuklar yoktu, başka aileler, başka insanlar yoktu. Çevresi göz alabildiğine sapsarı bir kum yığınından ibaretti. İçgüdüleri doğrultusunda oyun istiyor ve oynuyordu. Sevgi istiyor ve alıyordu. Ne istediğini ne de aldığını sorguluyor, sadece yaşıyordu.
Gözlerinde, arkası lastikli güneş gözlükleri ve kum sarısı rengi kıyafetleri ve ayakkabılarıyla elele yürüyorlardı.
“Nereye bakalım istersin Biensen?” diye sevecenlikle sordu Sania.
Çevredeki kum tepelerinde şöyle bir göz gezdiren Biensen “Büyük Yaralar Tepesi’ne…” diye bağırdı. Bahsettiği tepe çevrelerindeki en büyük tepeydi. Bu tepenin ismini Sania vermişti. Evlerini yaparlarken hayatının en büyük acıların haberini bu tepenin üzerinde almıştı. Fakat Büyük Yaralar Tepesi’nin Biensen için çekiciliği, bir bölgesinde zincirleme yankının oluşmasındandı. Oraya gittiğinde seslenecek ve sesi kendisine geri dönecekti. Biensen bunu çok seviyordu. Sania bunu bildiğinden hiç tereddüt etmeden çocuğun yüzüne gülümseyerek tepeye kadar yarışmayı önerdi.
Yankı bölgesine geldiler. Biensen ellerini ağzının kenarına siperleyerek var gücüyle bağırdı.
“Chao çık sobe…”
Sesin kendisine geri dönmesini bekledi, gülümsüyordu. Kendi sesi geri döndü fakat Chao’dan cevap gelmedi. Şansını bir kez daha denedi.
“Chao neredesin?”
Bu kez ses yankılanmadı. Biensen kulak kabarttı… birbirlerine gülümseyerek bakarlarken, tebessümleri ve mutlulukları, araya karışan tedirginlikle dondu.
“Chao neredesin?” Biensen vargücüyle seslenmiş fakat yanıt gelmemişti.
Yüzlerinden gülümsemeleri silindi. Yankı bölgesinin tılsımı bozulmuştu. Sania yine de umutlarının olduğunu göstermek için Biensen’e birlikte seslenmeyi önerdi. Biensen başını sallayarak bu öneriyi kabul etti. İkisi de ellerini ağızlarının kenarlarına siper ederek son güçleriyle bağırdılar…
“Chao neredesin?”
Sesleri birlikte bu kez döndü ama küçük bir farkla…
“Biensen neredesin!!!”