İşsizin Reenkarnasyonu Cilt 11 Bölüm 22
Bazaar
Begaritt Kıtası’ndaki SEKİZİNCİ GÜNÜMÜZDE kendimizi kayalıktan aşağıya bıraktık ve Bazaar’a doğru yola çıktık.
Bulunduğumuz noktadan şehir biraz çöreğe benziyordu. Ortadaki büyük yuvarlak gölün etrafı beyaz bir “buzlanma” halkasıyla -çadırlar ve binalar- çevriliydi ve eteklerinde küçük bir yeşil alan vardı.
Düşündüm de, bir süredir tatlı bir şey yememiştim.
“Sonunda geldik,” diye iç geçirdi Elinalise. “Oldukça uzun bir yürüyüş olduğunu söylemeliyim.”
“Evet, şaka yapmıyorum. Sanki geçtiğimiz hafta çok yol kat etmişiz gibi geliyor.”
“Sanırım canavarlar olduğundan daha da uzun hissettirdi.”
Bu bölgedeki zemin sadece kumdan ibaret değildi.
Kırmızımsı kahverengi rengi çok zengin olmadığını gösterse de burada gerçek bir toprak vardı ve düzlükler büyük kayalar ve birkaç cılız bitkiyle doluydu.
Aslında bana biraz İblis Kıtası’nı hatırlattı. En azından üzerinde yürümek daha kolaydı. Ve sıcaklık burada çok daha az aşırıydı.
O kaya sahanlığının diğer tarafındaki çölle karşılaştırıldığında iklimde bariz bir fark vardı.
Bazaar’ın eteklerine vardığımızda akşam olmuştu ve yarasalar gökyüzünde uçuşmaya başlamıştı.
Yine de bize saldırmak için üzerimize çullanmadılar ve onlara eşlik eden herhangi bir Succubi de yoktu.
Onlar sadece sıradan yarasalardı. Yine de, şu anda şehre yakın olsak bile, etrafta gizlenen başka canavarlar olabilirdi.
Şehre yaklaşırken tetikte kaldık.
Tam yaklaşmıştık ki, yakınlarda bir yerden delici bir çığlık duyuldu. Bir Gryphon’un çığlığını tanıyınca ikimiz de anında gerildik.
“Bizim için mi geliyor?”
“Hayır, hiç sanmıyorum. Orada savaşıyorlar, gördün mü?”
Elinalise önümüzde bir şeye bakıyordu ama neye baktığını anlayamadım. “Kim o?”
“Söyleyemem.”
Şehre doğru temkinli bir şekilde ilerledik. Çok geçmeden, ileride bir Gryphon sürüsüyle savaşan küçük bir grup insan gördüm.
Dört insan ve beş canavar vardı. Aslında altı insan vardı ama ikisi yerde hareketsiz yatıyordu.
Hayatta kalan dört kişiden biri çömelmiş ve savaşmak yerine başını tutuyordu.
Başka bir deyişle, üçe karşı beşti. Sayıca üstün olan insanlar, Gryphon’ları büyük geniş kılıçlarla savuşturuyordu.
İyi koordine olmuş bir gruptular ama yorulmaya başladıkları belliydi.
“Onlara yardım etmeli miyiz, Elinalise?”
Elinalise kayıtsızca omuzlarını silkti. “Bunu sana bırakıyorum.”
“Hadi yapalım o zaman.”
Onları terk etmek muhtemelen ağzımda kötü bir tat bırakacaktı. Kurtarmaya gitmemek için bir neden göremiyordum.
“Pekâlâ. Koru beni!” “Anladım!”
Elinalise çoktan ileri doğru koşmaya başlamıştı. O yaklaşırken, o anda havada olan bir Gryphon’a bir şok dalgası patlattım.
Büyüm doğrudan isabet etti; canavar önündeki düşmanlara odaklanmıştı.
Patlama onu anında öldürmeye yetmedi ama tüylerini her yöne savurarak yere yuvarlanmasına neden oldu.
Elinalise yere düşen canavarın üzerine atladı ve kılıcını boynuna sapladı.
Ben de art arda birkaç rüzgâr büyüsü daha ateşledim. İkinci hedefim tek bir patlamayla yere düştü ama üçüncüsü büyümden kaçmayı başardı.
Yaratıklar bu noktada saldırılarımın farkındaydı ama önlerinde silahlı savaşçılar da vardı ve Elinalise bana giden yolu kapatıyordu.
Misilleme korkusu olmadan istediğim kadar büyü yapmakta özgürdüm. Fıçıdaki balığa ateş etmek gibiydi.
“Kyeeeaaah!”
Canavarlardan dördünü hakladıktan sonra, sonuncusu kaçmaya çalıştı.
Sırtına bir Taş Gülle atarak işini bitirdim. Yaralı, çaresiz bir canavarın serbest kalmasına izin vermek asla akıllıca değildi.
Savaş sona erdiğinde, Elinalise ve ben silahlarımızı kınına soktuk ve savaşçı grubuna yaklaştık.
“Bitti mi?!”
Yere çömelmiş titreyen adam sonunda yüzünü kaldırdı. Etrafına endişeyle baktıktan sonra rahatlamış bir şekilde gülümsedi.
Gryphonlarla savaşan savaşçılar dönüp ona yaklaştı.
Ayağa kalkan adam hemen onlara bağırmaya başladı. “Ne diye dikilip duruyorsunuz? Siz! Oraya gidin ve aramaya başlayın!”
Hitap ettiği savaşçı başını salladı ve hemen koşarak uzaklaştı. “Aman Tanrım, ne felaket,” diye mırıldandı adam.
“Bir Gryphon sürüsünün bu kadar uzakta ne işi vardı ki?”
Başını sallayarak döndü ve yanındaki diğer iki savaşçıyla birlikte bize yaklaştı.
” Yardımınız çok nazikti, gezginler. Minnettarlığımı ifade etmeme izin verin.”
Adamın başında bir türban ve altında kırmızı bir cübbe vardı.
Alnının ortasında küçük kırmızı bir nokta vardı. Uzun, ince bir bıyığı vardı ama bu onu özellikle heybetli göstermiyordu.
Bana daha çok ürkek bir tip gibi geldi – basmakalıp bir çöl tüccarının tam resmi. Bu benim için sorun değildi.
“Başın belada gibi görünüyordu,” dedim. “Seni öylece terk edemezdik.”
“Çoğu insan kesinlikle terk ederdi.”
Adam Savaş Tanrısı Dilinde konuşuyordu, ben de aynı şekilde cevap verdim. Neyse ki beni gayet iyi anlıyor gibi görünüyordu. Bu umut verici bir işaretti.
“Rüzgârın bereketi seni ve senin gibileri korusun.”
Bu son sözlerle birlikte adam hemen arkasını döndü ve ölen arkadaşlarına doğru yürümeye başladı. Pek etkileyici bir tip değildi.
“…”
Grubunun diğer iki üyesi kırmızı zırh giyen ve bellerinde etek benzeri kalın bir giysi olan savaşçılardı.
Ortalama bir Orta Kıta savaşçısından daha ağır donanımlıydılar.
Kalçalarındaki silahlar, bir metreden uzun kalın bıçakları olan büyük, kavisli kılıçlardı.
Aslında İblis Kıtası’nda da sık sık benzer palalar görmüştüm. Muhtemelen daha büyük canavarlara karşı etkiliydiler.
Yine de, bu kadar ağır silahlar ve zırhlar Gryphon gibi çevik canavarlarla savaşmak için ideal değildi. Belki de mücadele edememelerinin bir sebebi de buydu.
“Buralarda büyücülere pek sık rastlanmaz.”
İlk konuşan, sol gözünün üzerinde bir yama ve yüzünü kaplayan bir dövme olan iri bir adamdı. Neredeyse iki metre boyundaydı ve muhtemelen kırk yaşlarındaydı, belli ki tecrübeli bir emektardı.
“Hey, Patron. Bu kız bir Succubus mu?” Diğer savaşçı açık kahverengi tenli bir kızdı ve Elinalise’e bakıyordu.
Zırhının altından pek bir şey göremiyordum ama kaslı görünüyordu. Yirmili yaşlarının ortasında olduğunu tahmin edebilirdim.
“Ne diyor bu Rudeus?” diye sordu Elinalise insan dilinde, biraz kafası karışmış görünüyordu. Buradaki yerel dili konuşamıyordu.
“Senin bir Succubus olup olmadığını merak ediyor,” dedim ona, yine İnsan Dilinde.
“Şey, sanırım öyleyim. Bir bakıma.” “Vay canına. İtiraf ediyor.”
“Bununla birlikte, her yere kötü kokular yaymak gibi bir alışkanlığım yok.”
“Sana sürekli söylüyorum, bana gerçekten güzel kokuyorlar.”
İri adam arkadaşına döndü ve kafasına vurdu. “Aptal olma! Ne tür bir Succubus bir erkekle seyahat eder?
Hayatımızı kurtardıktan sonra onlara hakaret etmeye nasıl cüret edersin!
“Kadın cevap olarak acınası bir şekilde inledi. “Oww! Ama patron! Etrafta yarasalar varken ortaya çıkan bir kızın bir Succubus olması gerektiğini söylemiştin!”
Ne dediğini anlamak için biraz çaba sarf etmek gerekti. Belki de aksanı gerçekten sertti? Kelimeleri çıkarabiliyordum ama kolay değildi.
“İşte bu yüzden sana Kemikkafa diyorlar, evlat.”
Öte yandan adam daha net konuşuyordu. Savaş Tanrısı dilini mi daha akıcı konuşuyordu yoksa başka bir şey mi bilmiyorum ama onu çok daha kolay anlıyordum.
İç çekerek özür dilemek için Elinalise’e döndü. “Özür dilerim hanımefendi. Gücendirmek istememiştik. Carmelita biraz moron, hepsi bu.”
Elinalise garip bir şekilde bana doğru baktı. Adamın ona ne söylediği hakkında hiçbir fikri yoktu.
“Bu da ne şimdi?” diye sordu bana. “Bana asılmaya falan mı çalışıyor?”
“Hayır. Kadın sana Succubus dediği için özür diliyor.”
“Ah, hepsi bu mu? Onlara hiç alınmadığımı söyle.” Elinalise en parlak gülümsemesini iri adama çevirdi ve onun kızarmasına neden oldu.
“Aldırmadığını söylüyor,” diye ekledim yardımsever bir şekilde. Dilimizi falan mı bilmiyor?” “Hayır. Yine de onun için tercümanlık yapabilirim.”
İri adam şimdi açıkça Elinalise’e bakıyordu. Ne düşünmüş olabileceğini tahmin etmek zor değildi: Çok güzel bir kadın ya da buna benzer bir şey.
Belki de biraz düz göğüslü olması çok kötü. Elinalise kendisine bakılmasına aldırmıyor gibiydi.
Aksine, bakılmaktan gurur duyuyor gibiydi. Sanırım artık buna alışmıştı.
Bakışlarını Elinalise’den ayıran adam tekrar bana baktı. “…Benim adım Balibadom. Yardımın için tekrar teşekkürler yabancı.”
“Ben Rudeus Greyrat, bu da Elinalise.” “Anladım. Eğer bir şeye ihtiyacınız olursa-”
“Hey! Siz ikiniz ne bekliyorsunuz?” diye bağırdı daha önce konuştuğumuz bıyıklı adam, savaşçının cümlesini yarıda keserek. “O kargoyu hemen bulmamız gerek!”
“Whoops, üzgünüm. Gitmem gerek. Eminim işverenimiz sizi daha sonra da ödüllendirecektir.”
Balibadom ve Carmelita koşarak patronlarının yanına gittiler.
Üçü kısa bir görüşme yaptıktan sonra iki gruba ayrılarak farklı yönlere doğru koşmaya başladılar. Bir anda ortadan kayboldular.
“Ne, öylece gidiyorlar mı? Biraz daha minnettarlık beklerdim,” dedi Elinalise.
Nasıl hissettiğini anlayabiliyordum ama bu işe bir ödül beklentisiyle girmemiştik.
“Görünüşe göre yaralılarını da geride bırakmışlar…” Düşen savaşçılara baktım, bir ya da iki iyileştirme büyüsü yapmaya hazırdım.
“Oh. Ölmüşler.” Düşündüm de, hayatta kalanlar savaştan sonra onlara yardım etmeye bile kalkışmamıştı.Muhtemelen öldüklerinin farkındaydılar.
“Bu henüz çok gençmiş, zavallı şey…”
Ölenlerden biri genç bir kızdı, belki on sekiz yaşındaydı. Alnında bir Gryphon’un keskin gagasının çarptığı yerde kocaman bir delik vardı. Anında ölmüş olmalıydı.
“Acaba ölüleri düştükleri yerde bırakmak bu kıtada bir gelenek mi?”
“Hiçbir namuslu maceracı böyle bir şey yapmaz.”
“O insanlar bana pek maceracı gibi görünmedi…”
Grup ortadan kaybolduğu için cesetleri büyülerimle yaktım ve kendim gömdüm. Onları burada bırakmaları biraz kalpsizce görünüyordu.
Balibadom denen adam daha sonra ödüllendirileceğimize söz vermişti ama o bıyıklı adamın adını bile bilmiyorduk.
Kim olduğumuzu bilmiyorlarsa gelip bizi nasıl bulacaklardı? Onları takip etmemizi ve ödeme talep etmemizi falan mı bekliyorlardı?
…Her neyse. Büyük bir ödeme ya da başka bir şey umarak araya girmiş değildim. O gün için iyi bir iş yapmış olmakla kendimi tatmin etmek zorundaydım.
“Hadi gidelim, sanırım.” “Tamam o zaman.”
İkimiz Bazaar’a doğru yürümeye başladık.
Şehrin merkezine vardığımızda güneş batmıştı.
Yine de burası şaşırtıcı bir şekilde iyi aydınlatılmıştı; her yerde bir festival panayırında görebileceğiniz türden büyük şenlik ateşleri vardı.
Bu şenlik ateşlerinin etrafındaki zemin bir çeşit halıyla kaplıydı. İnsanlar gruplar halinde bunların üzerinde oturuyor, mutlu bir şekilde yemek yiyor ve eğleniyorlardı.
Aslında bana büyük bir kiraz çiçeği pikniğini hatırlattı.
Herkesin başında türban var gibiydi. Kıyafetlerinin renkleri ve desenleri çok farklıydı ama birçoğu bana İblis Kıtası’nda gördüğüm kabile kıyafetlerini hatırlattı.
Elinalise ve ben çok dikkat çekecektik. Gerçi bunun pek de önemi yoktu.
“Ben biraz acıkmaya başladım, ya sen?” “Evet, sanırım öyle.”
Etrafımızdaki herkesi ziyafet çekerken izleyince midemiz hızla guruldamaya başladı. Yine de önce kendimize kalacak bir yer bulmamız gerekiyordu.
Etrafta bir han ararken bir adam yanımıza geldi ve bize seslendi. “Hey, siz ikiniz! Yemek mi arıyorsunuz? Şu anda sadece üç Cinsha’ya sizi içeri sokabilirim!”
Görünüşe bakılırsa, grubu yaptıkları büyük bir yemeğin fazla porsiyonlarını satıyordu. Teklifini kabul etmeye karar verdik. Ne de olsa boş mideyle düşünemezdiniz.
Halının üzerine oturduğumuzda, bizi oraya götüren adam beklentiyle elini uzattı. “Sizden ön ödeme yapmanızı isteyeceğim, millet. Yemekleri çoktan pişirdik, gördünüz mü?”
Üç bronz sikke çıkardım ve uzattım.
Onları şüpheyle inceledi. “Bunlar da ne böyle?”
“Asura Krallığı’ndan bronz paralar.”
“Şimdi neyin krallığı? Bunları kullanamam dostum.”
Korktuğum gibi, Orta Kıta’dan gelen para burada işe yaramıyor gibi görünüyordu.
Gerçekten de mantıklıydı. Para birimimi bir yerde bozdurmayı planlıyordum ama henüz fırsatımız olmamıştı.
“O zaman buna ne dersin?”
Ben bir sonraki hamlemi düşünürken Elinalise adamın avucuna başka bir şey bıraktı.
Küçük altın bir yüzüktü. Elinde tutup dikkatle inceledikten sonra mutlulukla başını salladı ve başka bir müşteri bulmaya gitti.
“Böyle durumlarda en iyisi takas yapmaktır,” diye açıkladı Elinalise.
Tecrübeli içgüdüleri yine iş başındaydı. Doğru hamleyi neredeyse anında bulmuştu.
“İyi ki yanımdasın Elinalise. İşini gerçekten biliyorsun.”
“İltifata gerek yok canım.”
Yemeğimizi beklemek için halının üzerine yerleştik. Bu, Japonya’daki önceki yaşamımdan çok eski bazı anıları canlandırdı.
Son zamanlarda yerde pek oturmuyordum.
“Buyurun, millet!”
Sipariş falan vermemiştik ama yine de yemeğimiz geldi. Ana yemek, içinde bazı gizemli parçalar olan kalın bir beyaz fasulye çorbasıydı, ama yanında baharatlı buharda pişmiş et vardı.
Ayrıca hafif ekşi bir tadı olan garip bir tropikal meyve vardı ve onu bir çeşit tatlı sosla kaplamışlardı.
Tatlı çorba, baharatlı et ve ekşi meyve ilginç bir kombinasyon oluşturdu.
Yemek karbonhidrat açısından biraz eksik görünüyordu, ancak bir kez başladıktan sonra kendimi çok keyif alırken buldum.
Çorba özellikle iyiydi. İçinde yüzen gizemli beyaz parçaların etten ziyade pirinç olduğu anlaşılıyordu. Yani bir çeşit pirinç lapası mıydı?
O kadar yer varken burada pirinç bulmayı beklemiyordum.
Bu iklimde pirinç tarlası olması mümkün değildi, bu yüzden kuru toprakta yetiştiriyor olmalıydılar.
Bunun mümkün olduğunu duymuştum, ancak başarması daha zordu.
Bu kesinlikle hoş bir sürprizdi ve çorbayı hiç vakit kaybetmeden mideye indirdim.
Pirince olan sevgim yıllar geçtikçe daha da artmıştı.
Sadece bir kâse pilavı mideme indirmek bile kendimi yenilmez hissetmemi sağlıyordu, sanki dünyayı ele geçirmeye hazırmışım gibi.
Bunu yapmanın mümkün olup olmadığını görmeliydim.
Kuzey Bölgesi’nde bir şekilde pirinç yetiştirmek. Aisha’ya ekin ekmenin temellerini öğretirsem, belki bahçemizde küçük bir tarla kurabilir…
Yine de, kendi zevkim için küçük kız kardeşimi bir tarım işçisine dönüştürmek doğru olmazdı herhalde.
“Oh? Bir kez olsun yemek için sızlanmıyorsun, Rudeus.
Bu alışılmadık bir şey.”
“Açıkçası beklediğimden daha iyiydi.”
Hatta ikincisini bile istemiştim. Sylphie’nin yemeklerinden asla şikâyetçi olmadım, sadece açık olmak gerekirse… ama pilavın kalbimde kesinlikle özel bir yeri vardı.
Yanında biraz yumurta ve soya sosu olsaydı, her şey mükemmel olurdu.
Yumurta için her zaman bir Garuda yuvasını yağmalayabilirdim, değil mi? Onlar sonuçta sadece dev tavuklar. Geriye soya sosu kalıyordu.
Belki bu kıta beni yine şaşırtır ve pazarda satılık biraz bulabilirdim.
“Bakalım kendimize bir han bulabilecek miyiz?”
Ama tabii ki buraya tatile gelmemiştik. Paul’u kurtardıktan sonra biraz daha vaktimiz olsaydı, belki bu küçük yan projenin peşine düşebilirdim. Ama şimdi zamanı değildi.
“Doğru,” dedi Elinalise. “Sanırım bir rehber bulma işini yarına bıraksak daha iyi olacak.”
Etrafımızdaki tüccarların çoğu çoktan dükkânlarını kapatıp evlerinin yolunu tutmuştu.
Şenlik ateşleri birer birer sönüyordu ve insanlar yatmaya hazırlanıyor gibiydi. Bana biraz erken gibi gelmişti ama bu gece kimseyi işe alamayacağımız açıktı.
Daha önce bize yemek satan adamı görünce ona seslendim. “Affedersiniz! Buralarda hiç han var mı?”
“Han mı? Sen neden bahsediyorsun? İstediğin yerde uyuyabilirsin.”
İlginç. Görünüşe göre, Bazaar’a kendi çadırını getirmeyen ziyaretçiler yıldızların altında uyuyormuş. Yine de büyülerimle kendimize bir barınak yapabilirdik.
“O zaman nereye yerleşelim?” diye sordu Elinalise. “Görünüşe göre insanlar suya daha yakın bir yerde kümeleniyor.”
“Tamam o zaman, kendimizi kalabalıktan biraz geriye çekelim.”
İkimiz bir süre etrafta dolaştıktan sonra iki büyük çadırın ortasında güzel bir açık alan bulduk. Dışarıda nöbetçiler vardı, bu yüzden muhtemelen hırsızlar için endişelenmemize gerek kalmayacaktı.
Bu sefer barınağımızı daha büyük yaptım. Yapması her zamankinden daha uzun sürdü ama geceyi geçirmek için daha fazla alanımız olacaktı.
Güneş doğduktan sonra muhtemelen burası çok çabuk ısınacaktı, o yüzden burayı uzun süre kullanmayacaktık.
“Vay be. En azından buraya kadar gelebildik, değil mi?” “Şimdiye kadar çok iyi.”
Çantalarımızı yere bırakarak rahat bir nefes aldık.
“Yine de yolu yarıladık sayılır. Ayaklarımızın yere sağlam bastığından emin olalım.”
“Her şey sırayla,” diye onayladı Elinalise. “Yarın ihtiyacımız olan erzakları satın alacağız ve kendimize bir rehber bulacağız.”
Birkaç dakika boyunca hızlıca önceliklerimizi gözden geçirdik. Her şeyden önce paramızı bozdurmamız, erzak almamız, Rapan’a giden rotayı teyit etmemiz ve bir rehber tutmamız gerekiyordu.
Ekipmanlarımızın bakımını yapmak için de biraz zaman ayırdık.
Elinalise kılıcını ve kalkanını temizledi, ben de koruyucu teçhizatımızda herhangi bir hasar olup olmadığına baktım.
Bu artık günlük rutinimizin bir parçasıydı.
Birkaç dakika sonra işimizi bitirdik ve yatağımız için kullandığımız kürkleri serdik. Ama tam gece için yatmak üzereyken,
Elinalise ayağa kalktı. “Tamam o zaman, ben biraz dışarı çıkacağım.”
Ne? Markete falan mı gidiyor?
“Uh… ne yapmak için?”
Elinalise bu soru karşısında gülümsedi. “Bir adam almaya.”
Başka bir deyişle, lanetinin zamanlayıcısını sıfırlayacaktı. “Hâlâ biraz daha vaktin var, değil mi?”
Elinalise’in laneti her iki ila dört haftada bir tam gaz devreye giriyordu.
Cliff’in sihirli aleti bu süreyi ikiye katlıyordu, yani karşılaşmalar arasında en az bir ay geçmesi gerekiyordu.
Biz ayrılalı sadece iki hafta olmuştu ve muhtemelen onun üzerinde bir etkisi olmaya başlamıştı ama henüz acil değildi.
“Bu doğru. Ama yine de biz buradayken birini işe alacağım.”
“Doğru…”
Bu yolculuk en az üç ay sürecekti. Önümüzde ne olduğu konusunda ne kadar belirsiz olduğumuz göz önüne alındığında, dört ay muhtemelen daha olası bir tahmindi.
En iyi senaryoda bile Elinalise’in bu süre içinde en az bir kez biriyle yatması gerekecekti. Bundan kaçış yoktu.
“Tamam o zaman. Sanırım sonra görüşürüz.”
“Evet, eninde sonunda döneceğim. Yine de beni bekleme. Uykunu al.”
“Peki, tamam… ama buranın dilini bilmiyorsun, değil mi?” “Bu bir sorun olmayacak. Bu tür şeyler nereye gidersen git aynı şekilde işler.”
Bununla birlikte Elinalise sığınaktan ayrıldı ve şehre doğru yürüdü.
Ertesi sabah, bir Phalanx Karınca ordusu şehre inerken “Karınca saldırısı!” çığlıklarıyla sarsılarak uyandım.
…Ve sonra gerçekten uyandım.
Bir kez olsun, gerçekten tam bir gece uykusu çekmiştim ve rüyalarım çoğunlukla hoştu.
Bir tanesinde Aisha ve Norn’un onları omuzlarımda taşımamı istediklerini hatırladım. Norn’u omzuma aldığımda Aisha somurtuyor, Aisha’ya geçtiğimde ise Norn ağlamaya başlıyordu.
Ama sonunda Sylphie ortaya çıktı ve onların ödülünü – omuzlarımı – kendine aldı.
Herkesin sırayla oturması gerektiğini söyleyerek onu nazikçe azarladım ama o, “Çok kötü! Burası artık benim koltuğum! Başka kimse kullanamaz!” Zavallı kız kardeşlerim tabii ki feryat etmeye başladılar.
Sylphie rüyamda ilk ortaya çıktığında yetişkin bir kadındı ama onu omuzlarıma aldığımda yedi yaşındaki haline dönüştü.
Güzel bir rüyaydı. Uyandığımda ve hatırladığımda kendimi sırıtırken buldum. Bugün güzel bir gün olacakmış gibi hissediyordum.
Başımı çevirdiğimde Elinalise’in yüzünde memnun bir ifadeyle uyuduğunu gördüm. Dün gece eğlenmiş gibi görünüyordu.
Cliff için biraz kötü hissetsem de bunu bilmek güzeldi.
Sabah saatlerinde Bazaar kendini tamamen değiştirmişti.
Gecenin sessizliği yerini canlı bir ticaret patlamasına bırakmıştı.
Tüccarlar mallarını çadırlarının dışına yayıyor ve yoldan geçen herkese yüksek sesle sesleniyorlardı.
“Burada büyük, sulu kavunlarım var! Son şansınız millet! Yarın hepsi bitecek!”
“Gryphon pençeleri burada! Şimdi alırsanız otuz Cinsha!”
“Nania kumaşı olan var mı? Takas için Tokotsu meyvem var!”
Satıcılar fiyatlarını bağırarak söylerken, müşteri adayları da aynı şekilde yüksek sesle tekliflerini haykırıyordu.
Bazıları para alışverişi yapıyordu ama birçoğu da takas yapıyordu. Pazar kalabalığı etrafımızda göz alabildiğine uzanıyor gibiydi.
Arada bir itiş kakış ya da yumruk yumruğa kavga çıktığını görüyordum ama bunlar gerçekten tehlikeli bir şeyden ziyade tüccarlar arasındaki tartışmalar gibi görünüyordu.
“Vega’dan cam şişelerim var! Bunları daha fazla doğuya götürmeyeceğim! Stok yapmak isteyen var mı?!”
Özellikle cam ürünler ticaretin odak noktası gibi görünüyordu. Bu bölgede önemli bir endüstri olduğunu varsaymak zorundaydım.
Bir tüccarın rafları, yüzeylerine karmaşık semboller oyulmuş dikdörtgen kaplarla doluydu; biraz süslü viski şişelerine benziyorlardı.
Bazıları parlak renkliydi ama hepsi dikkat çekici derecede pürüzsüz ve berraktı.
Orta Kıta’da da cam vardı ama ince ve yarı saydam olma eğilimindeydi.
Asura’nın daha zengin bölgelerinde iyi cam yapan zanaatkârlar olduğunu duymuştum ama muhtemelen gerçek kaliteli camlar bu bölgede üretiliyordu.
Elbette bu camlar bile Japonya’da alıştıklarımla kıyaslanamazdı ama bazı parçaların özenle el işçiliğiyle yapıldığı belliydi.
Kendimi hatıra olarak bir şeyler almak isterken buldum.
“Rudeus, buraya hediye almaya gelmedik.” “Evet, biliyorum.”
Pazar etrafımızı sararken, Elinalise ve ben bir önceki geceden kalan yapılacaklar listemiz üzerinde çalışmaya başladık.
Her şeyden önce paraya ihtiyacımız vardı. Buradaki para birimi Cinsha gibi görünüyordu – benim için yabancı bir şeydi, bir bakıma heyecan vericiydi. Orta Kıta’da herkes “altın sikke” gibi basit isimler kullanma eğilimindeydi.
Para biriminin kendisi de diğerlerinden pek farklı değildi. Sadece yüzeyine kötü bir şekilde damgalanmış bir tasarıma sahip küçük, yuvarlak bir altın parçasıydı.
Aslında bunlardan bazılarını daha önce Eris’le birlikte Doğu Limanı’ndan geçerken görmüştüm.
Yanımızda getirdiğimiz bazı şeyleri sattık ve elimize bu yerel para biriminden epeyce bir miktar geçti.
Burada takas çok yaygın gibi görünüyordu, ama cebinizde biraz nakit bulundurmak her zaman akıllıcaydı.
Orta Kıta’dan getirdiğimiz şeyler çok iyi fiyatlara satılıyordu.
Şaşırtıcı bir şekilde, birkaç ucuz kurutulmuş et bizim ödediğimizin üç katına satıldı.
Eğer deneseydik daha da yüksek bir fiyata pazarlık edebilirdik. Burada et satarak ve Ranoa’da satmak için cam satın alarak gerçek para kazanma fırsatı olduğunu hissettim… ama o ışınlayıcıdan para kazanmaya çalışmak sadece bela aramaktı.
Şimdilik, kısa vadeli ihtiyaçlarımızı karşılamak için kendimize yaklaşık 5000 Cinsha temin ettik. Sonunda ne kadar ihtiyacımız olacağından emin değildim ama dünkü akşam yemeğimiz sadece 3 Cinsha’ydı. Muhtemelen bir süre idare edebilirdik.
Para sorunumuzu çözdükten sonra Rapan hakkında bilgi toplamaya başladık. Görünüşe göre büyük bir şehirdi, bu yüzden zor olmadı.
Nanahoshi’nin bize temin ettiği gibi, kuzeye yaklaşık bir aylık bir yolculuk mesafesindeydi.
Neyle karşı karşıya olduğumuzu anlamak için oraya giden yolu da sordum.
“Normalde Nkots bölgesinden geçip çölün etrafındaki uzun yoldan gitmek gerekiyor ama son zamanlarda o yolda çok fazla haydut var, bu yüzden güvenli değil. Daha zeki tüccarlar bugünlerde Ucho çölünden geçiyor. İşarete varana kadar doğuya gidin, sonra kuzeye vahaya gidin. Oradan bir süre batıya doğru dolambaçlı bir yol var. Kara Dağları’nı gördüğünüzde, onları solunuzda tutarsınız ve kuzeye bir sonraki vahaya doğru ilerlersiniz. Oradan doğuya doğru çöl biraz daha az şiddetli. Oradan olabildiğince hızlı bir şekilde geçip kuzeybatıya doğru ilerleyerek normal yola geri dönüyorsunuz.”
Bu kadar ayrıntılı bir yanıt almak güzeldi ama bunların hiçbiri benim için bir şey ifade etmiyordu. Bilmediğim pek çok yere atıfta bulunuluyordu ve bunların çoğu genel dağlar ya da çöl parçaları gibi geliyordu.
Seçebileceğim iki rota olduğuna dair temel bir mesaj aldım, ancak ikisini de takip etmeye çalışırsak muhtemelen kaybolurduk.
“Bu bölgenin satılık haritaları falan var mı?” diye sordum.
Haritalar her zaman güvenilir değildi ama yardımcı oluyorlardı. Genellikle en azından nerede olduğunuza dair genel bir fikir edinebilirdiniz. Bu her zaman güven vericiydi.
“Haritalar mı? Kim böyle bir şey yapmaya zahmet eder ki?”
Bu konuda pek şansımız yok gibi görünüyordu. Bu kıta henüz Ino Tadataka’sını bulamamıştı. Kendimize güvenilir bir rehber bulmamız gerektiği açıktı.
ÇN: Inō Tadataka, Japon bir haritacı. Modern ölçme tekniklerini kullanarak Japonya’nın ilk haritasını tamamlamasıyla tanınır.
“Tamam o zaman. Bize Rapan’a kadar rehberlik edebilecek birini nerede bulabileceğimizi biliyor musun?”
Bunun bir sorun olmayacağını düşünmüştüm ama…
“Eminim yolu bilen insanlar vardır ama burada müşteri arayan bir rehber bulamazsınız. Bu şehir daha çok yol üzerinde bir ara istasyon.”
“Bekle, gerçekten mi?”
“Evet. Yani, genellikle büyük ticaret merkezleri arasında seyahat etmek istersiniz, değil mi?”
“Ah, anlıyorum…”
Şimdi düşününce mantıklı geldi. Bunun bir sorun olabileceğini neden daha önce fark etmemiştim?
Elinalise kolayca bir rehber bulabileceğimizi düşünmüştü ama onun deneyimi burada geçerli değildi. Bilmediği bir ülkeyi ilk kez ziyaret ettiğinde, her zaman gezginlerin yaygın olduğu sınır şehirlerinden başlardı.
Ama bu sefer, bunun yerine kıtanın tam ortasına atlamak için bir ışınlayıcı kullanmıştık. Bu farklılık bizi şaşırtmıştı.
İşler zaten planlandığı gibi gitmiyordu.
Yine de panik yapmanın bir anlamı yoktu. Hayat her zaman karşınıza bazı sürprizler çıkarır. Sadece iki haftadır buradaydık ve bu yolculuk normalde bütün bir yıl sürerdi.
Nereden bakarsanız bakın, bu etkileyici bir ilerlemeydi.
“Böyle bir durumda normalde ne yapardın Elinalise?” “Mümkün olan en kısa yoldan dümdüz ilerlerdim. Dürüst olmak gerekirse, bir süredir çölde yürümekten bıktım.”
“Evet, burada da aynı.”
“Ne düşünüyorsun o zaman?”
“…Hmm. Belki de Rapan’a giden bir tüccarın peşine takılabiliriz?”
“Kulağa iyi bir plan gibi geliyor. Bakalım bir tane bulabilecek miyiz?”
Aisha tüccar kervanlarına otostop çekerek Ranoa’ya çabucak ulaşmayı başarmıştı.
Aynı numarayı bizim de kullanmamamız için hiçbir neden yoktu. Acele etmemize bile gerek yoktu.
Önemli olan tek şey varış noktamıza sağ salim ulaşmaktı.
“Efendim, Rapan’a giden herhangi bir tüccar tanıyor musunuz?”
Burada aktif olarak muhafız arayan herhangi bir kervan olmazdı, aynı nedenle bulunacak herhangi bir rehber de yoktu. Ama Elinalise S-seviyesinde bir maceracıydı ve ben de Su Aziz-seviyesinde bir büyücüydüm.
Para ve hizmetlerimizi sunarsak, bizi yanlarında getirmeye istekli birini bulabilirdik.
Ne yazık ki, adam bize genel olarak Rapan’a giden pek fazla insan olmadığını söyledi.
Seyahat eden tüccarların çoğu doğuda Kinkara denen bir yere gidiyormuş.
Yine de kuzeye doğru biraz trafik vardı. Rapan labirentleriyle ünlüydü ve bu labirentler sürekli olarak değerli sihirli eşyalar üretirdi; eğer bunları stoklarsanız, diğer şehirlerde daha yüksek fiyatlara satabilirdiniz.
Bazı tüccarlar hayatlarını bu şekilde kazanıyordu.
Çoğu güneybatıdan Rapan’a sihirli taşlar ve kristaller getirir, burada yüklerini satar ve elde ettikleri kârı büyülü eşyalar satın almak için harcarlardı.
“Gerçi şu anda etrafta böyle biri var mı bilmiyorum,” diye sözlerini tamamladı adam. “En azından birkaç ay içinde kesinlikle bir grup bulacağız.”
Bu pek de güven verici değildi. Doğudaki o şehre otostop çekerek gitmemizin daha iyi olacağını düşünmeye başlamıştım.
Yolumuzun dışına çıkacaktık ama en azından bir rehber bulabileceğimiz bir ticaret merkezine ulaşacaktık.
Yine de bir süre şehirde dolaşıp sormaya çalıştım. Neredeyse herkes Kinkara’ya gidiyordu ve bir iki saat sonra neredeyse bu rotadan vazgeçecektim.
Ama sonra, tam pes etmeye hazırlanırken, bir ipucuna rastladık.
“Oh, Rapan? Galban’ı isteyeceksin o zaman. Sanırım çadırını nehrin batı yakasına kurdu. Git bak bakalım onu bulabilecek misin?”
Elinalise ve ben hemen Galban’ı aramaya koyulduk. Belli ki servetini Rapan ile Tenorio adlı bir şehir arasındaki yolu kat ederek, Rapan’a büyülü taşlar getirerek ve geri büyülü eşyalar götürerek kazanmıştı.
İnsanlar onun altı develik bir kervanla seyahat ettiğini söylüyordu, bu da iyi para kazandığı anlamına geliyordu.
Aradığımız çadırı bulana kadar çok fazla sorup soruşturmamız gerekmedi. O kadar büyük değildi, ama aslında ön tarafta bağlanmış altı deve vardı.
Biz yaklaşırken çadırın içinden kahverengi tenli bir kadın çıktı. Bir göğüs zırhı ve beline etek benzeri bir şal giymişti. Giysinin altından kasları görünmüyordu ama oldukça güçlü görünüyordu.
Bunun aslında Carmelita, yani dün tanıştığımız savaşçı olduğunu anlamam birkaç saniye sürdü.
“Hey! Siz o insanlarsınız! Dünkü!”
Görünüşe göre o da bizi hatırlıyordu, ancak bizi gördüğüne şaşırmış görünüyordu.
Görünüşe göre dün kurtardığımız bıyıklı küçük adam Galban’ın ta kendisiydi. İyi ki yardım etmeye karar vermişiz.
Çadırından içeri adım attığımızda Galban bizi sıcak bir gülümsemeyle karşıladı.
“Dün için özür dilerim dostlarım! Biz döndüğümüzde sizin çoktan gitmiş olduğunuzu görünce şaşırdık!”
Görünüşe göre, kargaşa sırasında taşıdıkları değerli yüklerle birlikte kaçan develerinin izini sürmek için gitmişlerdi.
Daha sonra savaşın olduğu yere döndüklerinde, yoldaşlarının cesetlerini gömdüğümüzü ve ortadan kaybolduğumuzu görmüşler.
Galban o akşam bizi bulmak için epey zaman harcadığını iddia etti.
Ortadan kaybolmadan önce planı açıklayabilirdin, o zaman…
Yine de, belki de böyle bir yerde bu sadece sağduyudur. Yükünüz önce gelir ve diğer her şey bekleyebilir.
“Bizi bu şekilde bulmanız kader olmalı. Korumalarım olarak kervanıma katılmak ister misiniz?”
Görünüşe bakılırsa zaten yeni kılıç ustaları arıyormuş. Dün birkaçını kaybettiğine göre bu mantıklı.
“Rapan’a 500 Cinsha’ya ne dersin? Ne dersiniz?”
Gryphon’ları zarif bir şekilde yenmemiz üzerine iltifatlar yağdırmasına bakılırsa, bu fikir en başından beri aklındaydı.
Tüm savaş boyunca bir yumru gibi kıvrıldığını hatırlıyor gibiydim ama her neyse. Bu tam da ihtiyacımız olan şeydi.
“Pekâlâ, elbette. O zaman seninle Rapan’a kadar geliriz.”
“Ah, muhteşem! Bu gerçekten harika. Eğer ilgilenirseniz ikinizle de uzun vadeli özel bir sözleşme imzalamaya bile hazırım.
Daha önce sizin kalibrenizde bir sihirbaz görmemiştim! Sizi temin ederim ki buna değecektir. Yılda 10,000 Cinsha’ya ne dersiniz?
Hayır, bekle, Balibadom yaygara koparır. 8,000 yeterli olur mu? Yapabilirim-”
Teklifler biraz fazla iddialı olmaya başlamıştı, bu yüzden araya girmek zorunda kaldım. “Üzgünüm ama Rapan’da halletmemiz gereken bir iş var. Yine de teklifi aklımızda tutacağız.”
Galban bunu kolayca kabul etti. Rapan’a giden biletimizi bulmuştuk. Her şey rayına oturmuştu.
Not
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.