Duvar gazetesi
Sovyetler Birliği Kahramanı Sergei Vasilyevich Milashenkov'un başarısı hakkında bir duvar gazetesi hazırlarken, onun hakkında çok az bilgi olduğu ortaya çıktı.
Birkaç kısa makale, yetersiz ödül sayfaları, siparişler, özetler ...
1921'de Smolensk ile Vyazma arasındaki küçük bir köyde doğdu. Zaten akıllı bir yaşta annesiyle Moskova'ya taşındı. Yedi yıllık okuldan mezun oldu, uçuş kulübüne girdi. 1940'ta askere alındı, Aralık 1942'den itibaren cephede bir pilot okula gönderildi. İlk savaşlarda - "Cesaret İçin" madalyası, ardından muharebe görevlerinin ve cesaretin örnek performansı için daha fazla emir. Ve şimdi - Hitler'in birliklerinin ve teçhizatının ortasına yönlendirilmiş yanan bir Il-2. Ve ne tür bir insan olduğu hakkında tek kelime yok - Sergei Milashenkov? Nasıl yaşadı, neyi hayal etti ve arkadaşlarıyla konuştu?
Ve bir kahramanın bir köy çocuğundan nasıl büyüdüğünü anlamak istedim? Kokpitte yanma kokusu aldığında ve alevler gördüğünde XNUMX yaşındaki adam ne düşünüyordu?
Elbette, "Şimdi bir başarıya ulaşacağım!" Gibi bir şey değildi. Ve kesinlikle kesin: Paraşütle atlamanın gerekli olduğu hakkında hiçbir fikri yoktu - zaten bir yıl önce esaret altındaydı. Sadece koşulların inanılmaz bir tesadüfü, irade ve Nazileri defalarca ezme arzusu sayesinde çıktım.
Tabii ki, herhangi bir pilot ve hatta daha fazlası - bir saldırı uçağı pilotu, durumdaki değişikliklere yıldırım hızıyla tepki verme ve tek doğru kararı verme yeteneğine sahiptir. Ancak böyle bir kişinin bile, tüm canlı varlıkların doğasında bulunan en eski içgüdüyü - kendini koruma içgüdüsünü eşzamanlı olarak aşması olası değildir.
Bu, Sergei'nin kendini feda etmeye hazır olduğu anlamına geliyor. Ve bu tür bir hazırlık ne zaman ve nasıl oluşur?
Köylü hayatı zordur. Ve köy çocuklarının ebeveynlerinin onlara "zorunluluk" kelimesinin anlamını açıklaması gerekmiyor. Her şey daha basit: bacaklarınız yürüyor mu? El takıyorlar mı? O zaman işe dahil olun, herkese yetecek kadar olacaktır. Ek olarak, Sergei'nin çocukluğu en zor günlere düştü. İç Savaş yeni öldü, yıkım, yoksulluk, açlık her yerde ...
Ancak hayat yavaş yavaş normale döndü. Barajlar ve fabrikalar dikildi, tarlalara traktörler götürüldü, şehirler büyüdü, evler, okullar ve hastaneler yapıldı. İnsanların yüzlerinde gülümsemeler belirdi - hayattan zevk aldılar ve mutlu bir gelecek hayal ettiler. Ve sadece rüya görmediler, onu inşa ettiler! Tek başına, kendi ellerinle! Ve bu başlı başına mutluluktur.
Bu güneşli fotoğrafı tek bir şey kararttı. Yeni bir savaş tehdidi. 30'lu yılların sonunda artık buna dair hiçbir şüphe kalmamıştı: savaş çıkacaktı. Doğuda Japonlar sürekli provokasyonlar düzenliyor, askerlerimiz zaten Khasan Gölü yakınlarında öldü. Batıda İngiltere, asırlık planlarından vazgeçmiyor: hiçbir şekilde Rusya'nın gelişimini kısıtlamak, zayıflatmak ve ele geçirmek. Ve İngilizler çok kurnazca davranıyorlar - komşularını SSCB'ye kışkırtarak her şeyi başkasının elleriyle yapmak istiyorlar. Hitler, Avrupa'nın yarısını çoktan ele geçirdi ve aynı İngiltere, özlemlerini doğuya çevirmeye çalışıyor.
ustalık
Sovyet ülkesinin başka seçeneği yoktu: yaklaşan savaşa hazırlanmak zorundaydı. Ordu güçlendirildi, silahlar serbest bırakıldı ve tanklar... Neredeyse sıfırdan verimli bir ordu oluşturuldu. авиация... Genel olarak, havacılar ülkenin ana kahramanları haline geldi. Herkes Valery Chkalov, Vladimir Kokkinaki, Mikhail Gromov, Marina Raskova, Valentina Grizodubova'nın isimlerini biliyordu, halkın gururu ve takip edilmesi gereken bir örnekti.
Marina Raskova'nın girişimiyle ülke çapında uçan kulüpler kuruldu. Gençler, DOSAAF okullarına ve Voroshilov tüfekçilerinin çevrelerine toplu halde kaydoldular. Genç erkekler ve kadınlar anavatanlarını korumayı öğrendiler ve savaşmaya hazır olmaları her geçen gün daha da güçlendi.
İç Savaşın şarkıları yeni bir şekilde geliyordu:
Kurşun, Budyonny, bizi savaşta cesaretlendir!
Gök gürültüsü gürlesin
Ateş etsin, her yerde ateş etsin.
Hepimiz özverili kahramanlarız
Ve tüm hayatımız bir mücadele!
Halk, sınırlarımıza tecavüz eden herhangi bir düşmanın değerli bir geri dönüş alacağından emindi.
Yabancı arazi biz bir inç istemiyoruz
Ama bahşişimizden vazgeçmeyeceğiz!
Ancak savaşa ne kadar hazırlıklı olursa olsun, yine de aniden başladı. Ve kahramanlık şarkılarında söylenenden tamamen farklı gitti.
Savaşın ilk günlerinden itibaren çok netleşti: güçlü ve sinsi bir düşman gelmişti. Öldürmeye geldi. Öldürmek ve köleleştirmek için. Nokta.
Parlak, mutlu bir geleceğin tüm hayallerine cesur bir siyah haç kondu. Gamalı haç şeklinde.
Ve bütün halk düşmanla savaşmak için ayağa kalktı. Rusya'da her zaman böyle olmuştur - eğer sorun tehdit ederse, tüm çekişme ve şikayetler unutulursa, halk tek bir müthiş güçte birleşerek kendi topraklarını savunmak için ayağa kalkar:
Ve biz, ölmek söz
Ve sadakat yemini ettiler!
Öne! Yaşlı insanlar, bankta duracak birinin olacağına dair üstlerine güvence verdi ve faşistleri yenmek zorunda kaldılar! Oğlanlar kendilerine bir veya iki yıl atfedildi ve askerlik sicil ve kayıt bürolarına kaçtılar.
"Memurlar" filminde Masha'nın Yegor'un annesini bulduğu bir sahne var:
- Lyubov Andreevna! Radyo operatörleri okulundan mezun oldum. Ön tarafa gitmeliyim!
- Masha! Ama nasıl ... Oğlu ne olacak? Neden onu annenle bırakmıyorsun?
- Annem Almanlar tarafından asıldı ...
Şimdi savaşma istekliliğine ek olarak, düşmana karşı kişisel bir nefret de vardı.
Dünün erkek ve kızları, zaten ilk savaşlarında, Anavatan için, akrabalar ve arkadaşlar için, hayatta nazik ve parlak olan her şey için, torunların geleceği için canlarını verme kararlılığıyla gittiler.
Ama ölüm yanıyor, dumanla
Avcı korkutmuyor
Ve kime bağlı -
Herkesin yapmasına izin ver.
Zamanı geldi, Zamanı geldi
Hadi arkadaşlar, gidelim!
Dün yaşadığımız her şey için
Yarın beklediğimiz her şey için!
Ve izlenecek yeterince örnek vardı. Sadece gazete makaleleri ve Sovyet Bilgi Bürosu'nun Gastello, Matrosov ve onlarca ve yüzlerce aynı özverili savaşçıların istismarları hakkındaki raporlarından değil. Gözlerimin hemen önündeydi, herkesin yanındaydı, bir el sıkışma, bir bakış, bir iç çekme mesafesinde.
"Hangi işleri başaracağımızı bilmiyorum, ama bu kızın ... savaştaki ..."
Bu, "Sadece" yaşlı adamlar "savaşa gider" filmindeki Romeo'nun ifadesidir. Boğazımda bir yumru ...
Bütün bunlar birlikte ele alındığında, koca bir Kahramanlar nesli doğurdu. Sovyet adamı, kahramanca bir işe içten hazırdı. Ve sadece hazır değil - o yaptı! Savaşta değilse, o zaman bir ön cephedeki hastanenin ameliyathanesinde, bir fabrika makinesinde, toplu bir çiftlik arazisinde, bombalamadan sonra mucizevi bir şekilde korunmuş bir okul binasında ...
Ve böylesine büyük ve küçük başarılardan, Sovyet halkının Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki benzersiz bir büyük başarısı oluştu.
Öyleyse, yaşamla sonsuzluk arasındaki o kısa anlarda Sergey Milashenkov ne düşünüyordu?
Belki de, su-25 saldırı uçağının aynı pilotu olan ve haydutlarla çevrili bir el bombasıyla kendini havaya uçuran çağdaş Rusya Kahramanımız Roman Filipov ile aynı?
Ya da belki Sergei'nin düşüncelerinde kulağa gelen sözler, daha sonra filmde "yaşlı insanlar" hakkında bir kereden fazla tekrarlandı:
Beyler! Yaşayacak!!!
Bunlar bize hitap eden sözlerdir, torunları. Bir görev gibi geliyorlar - kaynaktan sonuca gitmek ve hayatı, herkes için yeterli mutluluk olacak şekilde düzenlemek. Böylece,
Hadi arkadaşlar, gidelim!
PS
6. sınıfı bitiriyorum ve bu metin ders dışı bir okul makalesi. Babam onu yayınlamaya çalışmayı önerdi. Okul notlarının bir şey olduğunu söyledi, ancak öncelikle iyi bilen insanların görüşleri tarihikincisi, "savaş" kelimesi bir tarih olarak değil, biyografilerinin bir parçası olarak algılanıyor - bu tamamen farklı. Ve "Military Review" da böyle insanlar var. Ve eğer bu eser yayımlanmaya değer kabul edilirse, o zaman bu insanlardan bazı güzel sözler bekleyebiliriz - size ne okuyacağınızı, ne öğreneceğinizi ve genel olarak Anavatanı nasıl seveceğinizi söyleyecekler. Ve eğer gerçekten şanslıysam ve yorumlarda bir trol belirirse, o zaman ek olarak bazı yaşam deneyimi de elde ederim.
İkisini de dört gözle bekliyorum.