Küratörler Tairone Bastien, Candice Hopkins ve Katie Lawson, ikinci Toronto Sanat Bienali için yaptıkları açıklamada, “Uzun zaman dilimlerinde, dünyanın en alttaki katmanları yavaşça yukarı doğru hareket ediyor ve sürekli olarak geçmişini bize gösteriyor” diyor. “Su Biliyor, Toprak Hatırlıyor” başlıklı sergi, Hopkins ve Bastien’in 2019’da küratörlüğünü yaptığı açılış bienali (“The Shoreline Dilemma”) için düzenleyici bir fikir olarak hizmet eden, kıyı şeridinden “içlere doğru bir hareket” olarak çerçevelendi. Sergilenen eserler, su gibi toprağın nasıl bir arşiv olduğunu önermek ve mevcut sakinlerin miras aldıkları hakkında sorular sormak anlamına geliyordu.
Pek çok sanatçı, belirli çevrelerin sosyal veya politik meselelerle kesiştiği tarihlerini belgeledi. Susan Schuppli, bir video ve basılı bilgi tablosunda SOĞUK VAKALAR (2021–22), polisin soğuk koşullarda Yerli ve göçmen insanları terk ederek ölümlerine yol açması gibi aşırı sıcaklıkların ırksal şiddeti alevlendirdiği olayları adli olarak özetliyor. Ts̱ēmā Igharas ve Erin Siddall, Kanada’nın kuzeybatısında, Sahtu Dene bölgesinde bulunan Great Bear Lake’e gittiler. Büyük Ayı Para Kayası (2021–22), çıkarılan kaynakların bir zamanlar II. Kontrplak üzerine dökümlü kumaş üzerine basılmış kaya fotoğrafları ve konik bir kaide gibi ortaya çıkan bazı sanat eserleri, yolculuğun şiirselliğini veya politikasını aktarmaya çalışıyor. Ancak yerleştirmenin başka bir unsuru uygun bir metafor sağlar: sanatçıların 164 millik tekne gezisinden alınan sessiz film görüntüleri, göl suyuyla doldurulmuş plastik bir şişeden yansıtılır ve dikdörtgen bir prizmanın üzerinde dengelenir. Yığılmış nesneler, sanki su aynı anda hem filme tanık, hem gözetmen hem de filmdeki oyuncuymuş gibi, hareketli görüntülerin üzerine uzun bir gölge koyuyor.
Sergideki sanatçılar için birincil zorluk, yalnızca hakkında arazi ama bu diyalogda çalıştı ile birlikte arazi. En çok reklamı yapılan eserler arasında Toronto’ya Bir Övgü (2022), Judy Chicago’nun bir piroteknik performansı, Ontario Gölü kıyısında bir akşam sundu. Seyircilerin kafalarının üzerinde dalgalanan pigment bulutları, manzarayı sanatçının amaçladığı gibi dönüştürdü, ancak aynı zamanda, Toronto’nun büyük bir kısmının sezonun başlarında benzer bulutlarla kutlanan bahar Hindu festivali Holi’yi çok fazla anımsatarak yerel bağlamı parlattı. renkli toz. Küratörler, Chicago’nun Kara sanatına nispeten maddi olmayan katkısının, akranlarının istilacı jestlerine karşı koyduğunu yazdı, ancak diğer birçok katılımcı sanatçı, çalışmalarının yer aldığı yerel ayarlara uygun daha düşünceli stratejiler önerdi.
En ilgi çekici katkılardan bazıları, özellikle toprağın nasıl paylaşıldığı ve bölündüğüne ilişkin siyaseti ele alan video çalışmalarıydı. Lawrence Abu Hamdan’ın video yerleştirmesinde 45. Paralel (2022), bir aktör, kendi ülkeleri arasındaki ayrım çizgisinde 15 yaşındaki silahsız bir Meksikalıyı vuran ABD sınır muhafızına karşı çekişmeli bir dava hakkında bir monolog sunar. Anlatıcının açıkladığı gibi, Yüksek Mahkeme, gardiyanı sınır ötesi bir ölümden sorumlu tutmanın (ajan El Paso’da dururken gencin cesedi Ciudad Juárez’de düştü) diğer “dış ilişkiler” için istenmeyen bir emsal oluşturabileceğine karar verdi. Hamdan’ın senaryosu, mahkemenin, yurtdışındaki drone saldırılarından kaynaklanan kayıpların sorumluluğundan hükümeti korumak istediğini öne sürüyor ve onun dramatize edilmiş anlatımı, küratörlerin belirttiği anahtar terimin bazı karmaşık örneklerinin bienale katkıda bulunmasına katkıda bulunuyor. mirasÖrneğin, hukuki emsal genellikle ahlaki olarak savunulamaz ve mantıksal olarak şüpheli kararlar için bir mazeret haline gelir.
Bununla ilgili öne çıkan bir diğer nokta ise Jumana Manna’nın filmiydi. toplayıcılar (2022), İsrailli yetkililerin ve işletmelerin, bölgesel yemek pişirmede yaygın olan iki yabani bitkinin, za’atar ve akkub’un, tartışmalı arazileri koruma bahanesiyle hasat edilmesini nasıl kısıtladığını ve yasakladığını gösteren lanet olası bir portre. Video, İsrailli erkeklerle Araplara za’atar pazarlamak (veya[ing] buzdan Eskimolara”, kendi ifadesiyle) görüşme yaptığı kişiler için “za’atar Siyonizmdir” diye gözlemler. Manna tarafından çekilen bir sonraki sahnede, Filistinli bir karakter neden bir torba za’atar seçtiği konusunda sorgulanıyor. “Sana cevap vermeyeceğim” diye yanıtlıyor. “Ben Doğanın bir parçasıyım. Doğa benim… Kendime zarar vermem.” toplayıcılar İsrail-Filistin çatışmasının geleneksel haberlerden daha öznel, duyusal ve kapsamlı bir incelemesini sunuyor: sonraki sahneler, yaşlılar için yemek pişiren kadınları, aşırı büyümüş yamaçlarda gezinirken ve köpeklerinin yanında seçim örnekleri arayan bir adamı takip ediyor. Bu görseller, insanlar ve toprak arasındaki hassas ve uzun süredir devam eden ilişkileri çağrıştırıyor; Manna, toplayıcılar ve uygulayıcılar arasındaki hızlı karşılaşmaların ardından yolun kenarına bırakılan dikkatlice toplanmış otları gösterdiğinde sert bir şekilde bozuluyor gibi görünüyor.
Sergideki pek çok eser, küratörlük ifadelerinde araştırılan Toronto’nun belirli coğrafyasından, metaforlarından ve tarihlerinden uzak olan farklı yerlerin vaka çalışmaları olarak okunuyor. Bu genişlik, gösterinin ülkenin anılarının “arşivini” hantal hale getiriyor, ancak görsel olmayan bilgi türleri de dahil olmak üzere takdire şayan bir araştırma bütününe yol açtı. Konuşan Antlaşmalar Kolektifi (Jill Carter, Victoria Freeman, Martha Stiegman ve Ange Loft) yayınlandı Torontonyalılar için Anlaşma Rehberi (2022), bölgesel tarihi “katmanlar” olarak tanımlanan yedi bölümde detaylandırıyor. Toronto’daki Yerli ve Yerli olmayan halkların ilişkileri ve sorumlulukları üzerine düşünmeyi teşvik etmeyi amaçlayan, Kılavuz belirli anlaşmaları ve ittifakları açıklar, Yerli metaforları tanımlar ve kurnaz faaliyetler önerir. Camille Turner ve Yaniya Lee Siyah Tarih Gezinme Araç Seti (2022), Toronto’nun Afrika diasporası için önemli olan insanları ve yerleri vurgulayan hikayeler içeren ve benzer derlemeler yaratmaya davet eden bir kart destesi: girişte, yazarlar “Siyah Toronto’nuz nerede ve ne zaman ve kim?” Diye soruyorlar.
Tarihleri yeniden gün yüzüne çıkaran bu kadar çok parçanın yanı sıra, geleceğe iyimser bir şekilde işaret eden iki çalışma var. Shezad Dawood’un Leviathan, 7. Bölüm: Africana, Ken Bugul ve Nemo (2022), “Senegal ve özellikle Dakar, post-kapitalist ve dekolonyal bir toplumun işaretleri haline geldiği” 2050 yılında geçiyor. Syrus Marcus Ware’in MBL: Özgürlük (2022), Antarktika’da hayali bir kölelik karşıtı topluluk oluşturan insanların bir dizi video günlüklerini okuyor.
Belki de Toronto Bienali’ndeki eserler, biz insanların daha iyi hatırlamalarına ve ilişki kurmalarına yardımcı olacaktır. Her halükarda, sergi daha alçakgönüllü, daha az insan merkezli bir argüman sunuyor; mevcut zemini yıkarken belirli tarihleri hatırlamak ve yeniden dolaşmak için altımızdaki toprağa zorunlu olarak bağlıyız.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-in-america/aia-reviews/toronto-biennial-2022-1234635748/