Otistik bir çocuğun annesi olmak zor.
Wariness genellikle devreye girer. Gerçekle yüzleşmek ve çocuğunuzun büyümesine yardımcı olmak, karşılaştıkları en büyük zorluktur.
Çocuğunuzun otizme sahip olduğunu keşfetmek, çoğu anne için paramparça olur. Ayrıca genellikle çift arasındaki ilişkiyi zorlar. Susan’ın oğlu Steve’e MMR aşısından sonra otizm teşhisi konduğunda, ABD’nin eski bir denizcisi olan kocası Harold ile ilişkisi neredeyse kırılma noktasına geldi. Ancak kısa süre sonra Steve’i farklı bir çocuk olarak yetiştirmenin önemini anladılar. Zaten dört yaşında bir kızı Sandi vardı.
Steve, beş yıl içinde ilk kez Susan’a onu sevdiğini söyledi. Çoğu ebeveyn için bu günlük bir olay olurdu, ama hiç normal şekilde davranmayan bir çocuğun ebeveynleri Susan ve Paul için bu bir çeşit mucizeydi. Steve’e üçte otizm teşhisi kondu. Şimdi, iki yıllık bir mücadeleden sonra, çocuk ana akım eğitimdedir ve içeride uzun zamandır gizlenmiş olan sevgiyi ifade etmekte özgürdür.
Susan oğlunun hiçbir şekilde meydan okumaya karşı doğmadığını söylüyor. İlk yılın sonuna kadar Steve, tüm gelişimsel ve fiziksel testlerini geçen sosyal ve parlak bir çocuktu. Her ne kadar otizm ve MMR aşısı arasında olası bir bağlantı olduğuna dair söylentilere rastlansa da, Susan’ın endişeleri ailesi tarafından hemen reddedildi. Ancak Steve’in jab’ı yönettiği andan itibaren değişmiş ve hasta bir çocuk gibi görünüyordu. Konuşması tamamen durdu ve aniden durduğu yerde dönme alışkanlığı geliştirdi. Başını döndürmemek için her zaman gözlerini kaydırırdı.
Susan, bunun birkaç haftalığına gittiğini söyledi ve bir gün Steve gevezelik etmeye başladı. Daha çok tutarsız kelimeler akışı gibiydi. Onu doktora götürdü ve en kötü korkuları birkaç gün sonra gerçekleşti. Steve’e otizm teşhisi kondu. Harold hala şüpheci ve geçici bir durum olduğunu düşünüyordu. Evlilik gerginleşti ve çift aptalca şeyler üzerinde kavga etmeye başladı, karşılıklı kaygının doğrudan bir sonucu.
Steve’in durumu önümüzdeki birkaç ay içinde kötüleşti. Tehlike duygusu yok gibiydi ve dil yetenekleri bebek gibiydi.
Sonra bir gün Susan, otistik çocukların ebeveynlerini çocuklarını idare etmek için eğiten özel bir merkezle karşılaştı. Harold ve Harold bir kursa kaydoldu ve bitirdikten sonra hemen oğullarıyla başladılar. Steve’i odasından çıkmaya teşvik etmek yerine, ona gittiler, yere oturdular ve arabaları olduğu gibi döndürmeye başladılar. Steve, Susan’a şaşkınlıkla baktı ve aniden bir ışık yanıyormuş gibi gülümsedi. Sonraki iki günün sonunda, her oynadıklarında ‘tekerlek’ kelimesini tekrarlıyordu. Susan bu olağanüstü gelişmekten gerçekten çok memnun oldu.
Susan, Steve’e sadece birkaç saatliğine Sandi uyuduğu zaman öğretti. Her geçen gün çocuk daha fazla şey öğrendi. Birkaç ay içinde sadece dili değil davranışları da değişti. Yakında göz temasını artırdı ve çevresine dikkat etmeye başladı. Talimatları takip etmeye başladı.
Susan zamanının çoğunu oğlunu daha fazla eğitmek için harcıyor. Harold da katkıda bulunur. Steve şimdi çok daha duyarlı ve onun büyümesini izlemek annesi için en mutlu şey.