Sosyal algı, doğal iletişim, algı ve anlayışa dayalı bir insan-insan ilişkisi sürecidir. Algı, özünü daha iyi anlamak için kendi işlevlerine sahiptir.
Algı
Muhatabın kişiliğinin algılanması ve değerlendirilmesi, algılama sürecinin ana bileşenidir. Bir kişinin karakteristik özelliklerini algılayan, muhatabın dış görünüşü, davranışları ve tavırları gibi sosyal algı fenomenlerini değerlendiren gözlemci, bu kişinin psikolojik özellikleri hakkında kendisi için bazı sonuçlar çıkarır. Bu değerlendirme, bu kişiye karşı belirli bir tutum oluşturur.
"Sosyal algı" terimi, 1947'de Bruner Jerome Seymour tarafından icat edildi. Başlangıçta, sosyal algı teriminin özü, algısal süreçlerin sosyal olarak belirlenmesine indirgenmişti. Kısa bir süre sonra, bilimsel araştırmacılar, sosyal algı kavramını, diğer insanları ve büyük sosyal grupları algılama süreci olarak nitelendirdiler. Bu yorumda, bu terim sosyo-psikolojik literatürde hayatta kaldı. Bundan, bir kişinin algısının dolaylı olarak sosyal algı alanıyla ilgili olduğu, ancak onu tam olarak açıklamadığı sonucuna varılır.
Sosyal algı işlevleri
Sosyal algının temel işlevleri, kişinin kendi bilgisi, muhatap, insanların birbirine sempati duymasına dayalı ortak faaliyet, duygusal ilişkilerin kurulmasıdır.
Sosyal algı sürecinin tüm bileşenlerini toplarsanız, oldukça karmaşık ve "dolambaçlı" bir şema elde edersiniz. Sadece nesne için değil, algı öznesi için de çeşitli seçenekler içerir.
Başka bir deyişle, bir kişinin bir kişi tarafından algılanması, iletişim için bir ön koşuldur ve geleneksel olarak bir adı vardır - iletişimin algısal tarafı. Ancak, algı konusunun bir birey değil bir grup olması durumunda, mevcut sosyal algı süreçleri listesine, bu grubun kendi temsilcisinin algısını, grubun algısını eklemek gerekir. başka bir grubun bir üyesinin; grubun kendisi hakkındaki algısı ve, grup tarafından başka bir grubun tamamı olarak algılanması
biliş mekanizmaları
Biliş mekanizmaları empati, özdeşleşme ve çekiciliği içerir. Empati, başka bir kişinin duygusal empatisidir. Empatinin özü, bir kişinin iç durumunun doğru tanımıdır. Özdeşleşme, kendini diğerinin yerine koyma girişimine dayanan bir başkasını tanıma tekniğidir. Yani kendini bir başkasına benzetmek. Cazibe, kendisine karşı olumlu bir duygu oluşumu üzerine başka bir kişinin bireysel bir biliş biçimi olarak kabul edilir. Burada muhatabı anlama, ona karşı bir bağlılık, dostluk veya daha derin bir ilişki geliştikçe ortaya çıkar.