Rob Brathwaite Brathwaite itibaren Yonibana, Sierra Leone
Bu, yazarın kitaplarının çoğunda olduğu gibi son derece iyi araştırılmış ve yazılmıştır.
Bu kitabı Kandaki BBC serisi Wire'a dayanarak aldım. Kitaplar, genellikle olduğu gibi diziden bile daha iyidir.
Küçükken okul kitap fuarında bunu aldığımı hatırlıyorum - 8 ya da öylesine? Her dakikayı çok sevdim ve sonra bir şey oldu ve okuduktan sonra kayboldu. Bütün kitabın bir rüya olduğunu hissettim. Yıllar sonra Daniel Pinkwater'ın NPR ile ilgili bir hikaye okuduğunu duydum ve hemen hikaye acele etti. Orada çok düşkün çocukluk okuma anıları.
Gerçek hayattaki felaket masalları için garip fetişler yapıyorum. Bunu başaramadım, kendi başıma duydukları korku yüzünden değil, ama görüşülen insanlar çok açık bir şekilde ifade edilmediğinden, ne yazık ki ve Rus seslerinden çevrilmiş olan şimdiye kadar duyduğum her şey benim tarzım ve soporific, bu yüzden benim suçum Rusça bilmediğim için.
Gerçekten aklımı ve kalbimi açan bir kitap. Bu küçük masaldan çok şey öğrendim.
Mükemmel görseller ancak hikaye daha iyi olmalıydı.
Bu kitabı (ve tüm diziyi) sevdiğimi söylemek bir düşmanlık mıdır, ama aynı zamanda yazarın asla bir devamı yazamayacağını mı umuyorum ?! Joe Pitt'in nerede olursa olsun huzur içinde yatsın - kesinlikle kazandı. Bu son netice, önceki kitapların tüm ana karakterlerini, her zamanki gibi ortada Joe Pitt'le birlikte kapsamlı bir temizlik için toplar. Bazen boks torbası olmak, bazen teslim etmek için olan ve zor. Ve yine şiddetli darbe alması gerekmesine rağmen, işlerin nasıl yürüdüğünü her zaman kontrol ediyor. Yol boyunca kişisel hasar göz atmadan alınmaktadır ve hatta iyi hesaplandığı görülmektedir. Ve 'sonsuza dek mutlu' olan bu kitap, harika bir diziye layık bir sonuç veriyor.
Bazı içerik ve dil sorunları, ancak teknoloji ve eğitim üzerine gerçekten ilginç bir bakış.
Bu kitaba, yazarı bilmeden ve filmden habersiz geldim (yanlışlıkla çocukken filmlere gitmeyi bıraktım), bu yüzden taze yaklaştım. Zevk aldım. Kitabı bitirdikten ve yorumları okuduktan sonra, başlığın yetişkin karakterlerin olgunlaşmamışlığına işaret etmesi gerektiğini öğrendim. Ah! Başlığın kitabı, bir yürümeye başlayan çocuk yetiştirmenin büyük yükünün kötü bir karar verme özgürlüğü için uzun sürdüğü hayatın o zamanına yerleştirmek olduğunu düşündüm. Şahsen, her gün aynı sıkıcı mikro taleplerden birkaç yıl sonra, hayatımı tamamen bencil bir şekilde değiştirebilmeyi gerçekten diliyorum. Tabii ki asla yapmazdım, ama yine de parkta yakışıklı bir yabancıya gidip onu öpebilecek türden biri olabilseydim eğlenceli olmaz mıydı? Kim parkta yürümeye başlayan bir çocuk 47. kez slayt aşağı gitmek izlerken böyle bir şey düşünmüyor? Ugh, sanırım o zaman Küçük Çocuklardan biriyim. Sarah karakterini baş döndürücü bir şekilde tanıdık bulmam, a) stereotip olduğum ve b) bu kitabın komik olması gerektiğini fark etmediğim anlamına geliyor. Keskin ya da komik bulmama beni, seçimini izlemiş ve öğrenci vücut başkanı için koşan bir kız hakkında güzel bir film olduğunu düşündüğüm gibi, delginin bir parçası olduğumu düşündürüyor. Hata! Benim düşünceme göre, insanlar banliyö için kritik olduğunu düşündüklerinde romanı geriyorlar. Bence ortam karakterlerin verdiği belirli kararları etkiliyor, ama özünde bu kitap, mutsuz oldukları için dürtüsel kararlar alan insanlar hakkında. İnsanlar her yerde günaha boğuşuyor. Şehir merkezinde yaşayan insanlar için mevcut olan kötü seçenekler daha heyecan verici olabilir, ancak bunun nedeni bu insanların genellikle daha özgür olmalarıdır (çoğunlukla benim görüşüme göre küçük çocukları olmadığı için). Bir banliyöde yaşamanın ya da ebeveyn olmanın bir kişinin çaresizliğini ya da günaha tepkisini doğası gereği alay edilebilir hale getirdiğini düşünmüyorum. Romanda banliyö karşıtı bir duygu hissetmedim ve bazı okurların ve eleştirmenlerin burada kendi önyargılarını yansıttığını düşünüyorum. Aynı eleştirmenler, eğer öykü uyuşturucu kullanmaya başlayan kalça genç bir şeyle ilgili olsaydı, romanın modaya uygun şehir merkezindeki şehir merkezlerini kınadığını hissetmezdi. Ama bu sadece benim okumam. Muhtemelen iyi bir kitabın farklı şekillerde anlaşılabileceğinin bir işaretidir. Ve kim bilir, belki 15 yıl içinde hayatımda şu an geriye bakacağım ve bir banliyöde yaşamanın ve tam zamanlı bir ebeveyn olmanın komikliğini göreceğim. ;-)
Kafa karıştırıcı, tüm Rushdie romanları gibi bükülmüş, sanırım bu biraz zaman alacaktır.
April's Book Club Book I enjoyed this collection of words of wisdom. I listened to most of it on CD and liked that as well. I have only seen about 5 minutes of the lecture and would enjoy watching it. It does make you wonder what you would do if you were in that situation. What words of wisdom would you leave to your family and friends? What is your legacy?