1930-x'in sonunda - 1940-lerin başlangıcı, ana ve pratik olarak saldırı uçakları için tek taktiksel taktik, son derece düşük irtifalarda (bir strafing uçuşundan) yatay uçuştan bir saldırıydı. Ve o zaman ve daha sonra - 1950-x'te, düzenlerinin geleneksel düzenini kullanarak tek motorlu saldırı uçakları tasarlarken, tasarımcıların oldukça iyi bir ileri görüş açısı sağlamaları gerekiyordu. Hava soğutmalı motorlu uçaklar için bu sorunun özellikle zor olduğu ortaya çıktı.
Tecrübeli saldırı uçağı IL-20
Pilotun savaş alanındaki durumu hızlı ve doğru bir şekilde değerlendirebilmesi, hedefleri belirleyebilmesi, düşman kara silahlarının karşıtlığını belirleyebilmesi, saldırı için bir hedef seçip manevra yapabilmesi, hedef yapabilmesi ve saldırı silahlarını mümkün olduğunca verimli kullanabilmesi için bu yöndeki gözden geçirme gereklidir. Saldırı uçakları genellikle hafif bombardıman uçakları olarak kullanıldığından, doğru uçağın bombalanmasını sağlamak için doğrudan uçağın altına doğru aşağı doğru bir görüş de önemliydi.
TS-2 saldırı uçağının görüş açısı (ilk zırhlı saldırı uçağımızda en çok görülen) bir dereceye bile ulaşamadı. 15 m rakımda uçarken, pilot en az 1000 metre ileride olan hedefleri görebildi. Bu, makineli tüfek atışlarını tamamen ortadan kaldırdı.
Su-6 uçağını yaratırken, aşağı yukarı tatmin edici bir aşağı yukarı görüş elde etmek için, P.O. Sukhoi uzun süre motorun altında bir yer aramaya ve motor kaputunun kenarlarını dikkatlice seçti.
SV BSH-2 (IL-2) üzerindeki görünürlüğü artırmak için Ilyushin, pilotun koltuğunu yükseltmek, motoru uçağın eksenine göre düşürmek, motor kaputunun kıvrımlarına çok dikkat etmek zorunda kaldı. Sonuç olarak, yaklaşık 8 derece ileriye dönük bir görüş açısı sağladı.
Tüm seri saldırı uçakları uçağın altında bir inceleme yapmadı. Bunun istisnası, ancak daha fazla dağıtım alamayan özel bir periskopla donatılmış IL-2 idi.
Çıkış yolu, özel manzaraların ve geçici mekanizmaların yardımı ile bombaların atılması için gecikme süresi kullanılarak veya uçağın yapısal elemanlarında işaretler çizilerek bulundu. Bazen, Il-2 uçağının bir uçuş rotasındaki etkinliğini arttırmak için, saldırı uçakları (STSUS) için hedef uçakların yardımıyla onları “görülebilir” hale getirmek gerekiyordu. Bu kapasitede, uçak bombardıman uçakları ve orta irtifalarda hedef arayışı, SB, Pe-2 bombardıman uçakları ve ardından özel olarak seçilen IL-2 ekipleri kullanıldı. Saldırı nesnesinin keşfedilmesinden sonra, seyirci veya pilot STSUS bombaları düşürdü ve böylece onu belirledi.
SSCB'deki 1940-lerin başlangıcında, ileriye doğru ileri görüş açısı arttırılmış saldırı uçakları ve bu sektördeki hedeflere ateşleme top makineli tüfek teçhizatları ile ateşleme olasılığı yaratma girişiminde bulunuldu. Bununla birlikte, tasarımcı SA Kocherigin tarafından tasarlanan “OPB” savaş alanının çok amaçlı tek kişilik uçağı ve tasarımcılar ekibi A.A. tarafından geliştirilen “BS-MB” saldırı uçağı. Arkhangelskogo, G.M. Mozharovsky, I.V. Venevidov ve zırhlı saldırı uçağı "MS" S.V. Sıradışı tasarım çözümlerini kullanan Ilyushin, seriye girmedi.
Saldırı uçağı IL-20 geliştirilmesi
Renk seçeneği ile yana kaydırma IL-20
Saldırı uçağı Il-2 ve Il-20'in görüş açılarının karşılaştırılması
Ancak savaşın bitiminden sonra bu yönde çalışmaya geri döndüler. SSCB Bakanlar Kurulu Kararı 11’in Mart ayında 1947’e göre, Ilyushin Tasarım Bürosuna biraz daha yüksek (IL-10’e kıyasla) uçuş verisi, daha güçlü top ve füze silahları ve daha iyi görünürlük ve rezervasyon ile yeni bir saldırı uçağı oluşturma görevi verildi. Tasarımcılar, 1947’un sonunda, MF-45 cooling sıvı soğutma motorlu, tek motorlu zırhlı iki kişilik saldırı uçaklarının geliştirilmesini tamamladı. Mükemmel bir önden görünüm sağlayan orijinal düzen kullanılmıştır. Sıradışı ve silahlanma silahlanma. IL-20 MF-45 uçağının taslak tasarımı, Şubat ayında Hava Kuvvetleri Araştırma Enstitüsü'ndeki 1948'e gönderildi.
SSCB Bakanlar Kurulu’nun Il-20’in prototiplerinin inşası konusundaki kararı, Haziran 12’in 1948’inde kabul edildi. Taslak tasarım sonuçları, aynı yılın Haziran ayındaki 19’te Hava Kuvvetleri Mühendisi I.V tarafından onaylandı. Markov. Uçaktan sorumlu büyük mühendis SGFrolov atandı. Saldırı uçaklarının amacı şu şekilde formüle edildi: "Savaş alanındaki ve düşmanın konumunun taktik derinliğindeki insan gücü ve teknik ekipmanı bastırmak ve yok etmek." Farklı saldırı ve savunma silahları çeşitleriyle iki proje yapılması önerildi.
Planın altında, uçağın ilk versiyonu, 4,2 metre çapında dört kanatlı bir pervane ile düşük kanatlı sıvı soğutmalı bir motordu. Kokpit alışılmadık şekilde - doğrudan motorun yukarısına yerleştirildi - ve sınıra kadar itildi. Kabinin önü 70 açısında oluşturuldu. uzun cam 100 mm kalınlığında. Bir ucu neredeyse vidanın burcuna dayanıyordu. Bu, 37 derece sektörünün ve 40-45 derecelik bir açıyla dalarken, aşağı doğru bir görünüm sağlar. Pilot neredeyse uçağın altında bulunan hedefleri görebiliyordu. Kokpitin arkasında petrol ve gaz tankları vardı. Bunların arkasında topçunun kabini vardı, özel bir IL-VU-23 mobil ünitesine yerleştirilmiş 11-mm topunu hidrolik tahrikli ve tabanca namlusunu gövde ve kuyruk ünitesi konturu boyunca atlamak için bir mekanizma ile uzaktan kontrol edildi silah).
Düzen IL-20
Projeksiyon saldırı uçağı Il-20
Il-VU-11, Ilyushin Tasarım Bürosu tarafından tasarlandı. Arka yarım kürenin üst kısmında büyük ateş açıları sağladı: 80 derece. - yukarı ve 90 derece. - sağ ve sol. Silahın mobil kurulumdaki maksimum hareket hızı 4-45 derece / sn idi. Yarım kürenin alt çeyreği, top kurulumu tarafından tamamen korumasız olduğundan, gövdenin altına 10'luk ek bir kaset yerleştirildi. uçak grenade AG-2, böylece kısmi koruma düzenler.
Kuyruk tüyleri tek çene, kanat ve yatay tüyler planda yamuktu. Su ve yağ radyatörleri orta bölüme yerleştirilmiş, motor hava girişi, gövdenin alt kısmına, ön kanat döşemesi bölgesine yerleştirilmiştir.
Pilot ve topçunun kokpiti, motor, yakıt temini ve yağlama sistemleri, soğutma sistemi zırhlı kutunun içindeydi. Metal zırhın toplam ağırlığı 1840 kg ve şeffaftır - 169 kg. Kokpitin ön yüzüne ek olarak, 65 mm kalınlığında iki yan zırhlı cam ve bir de arka zırhlı cam, ayrıca 65-mm vardı. Kabinin üst kısmında fener kenarlarından 10 mm kalınlığında zırh plakaları; kokpitin yanları, pilotun arkasındaki arka perde 10-mm ve üst kısımda - 15-mm idi. Arkasındaki ve üstündeki nişancı, 100-mm kurşun geçirmez cam, gaz deposunun arkasındaki üst üst tabaka ve 6-mm çapındaki levhalar, 8 mm'deki alt kablo zırh levhası, üst ve alt korumalı zırh 8 + 8 mm kalınlığında korunmuştur.
Motor rezervasyonunda, 6,8 ve 12 mm kalınlığında levhalardan yapılmış zırhlı bir otomobil vardı, bu da ön, alt ve yanlarda iyi koruyor. 4 mm kalınlığında gaz tankının üst tabakası, 6 mm'de yan tabakalar ve 10 mm'de tankın arkasındaki plakalar, tamamen başka bir zırh korumasının olmadığı kenarlardan örtülmüştür. Radyatörler, 4 mm'de levhalarla, 6 mm'de motor zırhı içinde bir radyatör kalkanı, 8 mm kalınlığında alt zırh plakaları ve iki 10 mm radyatör zırhı ile yanlardan kapatılmıştır. Gördüğünüz gibi, rezervasyon son derece güçlüydü. Esas olarak 12,7 mm mermilere ve önemli ölçüde 20 mm havacılık toplarına karşı koruma sağlamıştır. IL-10 ile karşılaştırıldığında, metal zırhın kalınlığı ortalama olarak% 46 ve şeffaftır -% 59. İlk versiyondaki saldırı silahları, bir dalış veya planlamada ileriye ateş etmek için iki adet 23 mm kalibreli kanat topunu ve gövdeye 23 derecelik bir açıyla monte edilmiş iki adet 22-mm top içeriyordu. Uçuş hattına - bir strafing uçuşuyla hedeflere ateş etmek için. Normal bomba yükü 400 kg, aşırı yük 700 kg idi. Aktarma versiyonundaki kanat altında, dört adet tek şarjlı jet silahının ORO-132 süspansiyonu sağlandı.
İkinci hücum versiyonunda, bir 45 kalibre mm tabancası, iki 23 mm tabancası ve altı ORO-132 kullanılması planlandı. Uçak mükemmel bir uçuş ve navigasyon ve telsiz haberleşme cihazları, termal buz çözme sistemi ile donatılmıştır. Bu kötü olanlarda kullanımını genişletti.
Kavramsal tasarım ve uçak IL-20 savunma silahlanma ikinci sürümü geliştirildi. Orada, üst IL-VU-11 montajı yerine, uçağın kuyruk bölümünde bulunan IL-KU-8 hareketli kıç silah tabancası kullanıldı. Arka yarım küredeki uçağı her yönden düşman avcı saldırılarına karşı korudu. IL-KU-8'te arkadaki atıcı, yanlarından 100 mm kalınlığında kurşun geçirmez camdan, 65 mm'de kurşun geçirmez camdan korunmuştur. Tüfek tesisinin konturu boyunca kavisli, zırh 10 mm kalınlığında, yan 6 mm ve arka 4 mm zırh plakaları, bu varyanttaki nişancı için güvenilir bir koruma sağlamıştır.
Fikir gerçekleşmedi.
Bazı orijinal fikirlere rağmen, IL-20'in taslak tasarımı SSCB Bakanlar Konseyi'nin kararı ve taktik ve teknik gereklilikleri ile tutarsız olduğu için reddedildi. Bu temel uçuş verileri ve silahlarla ilgiliydi.
En büyük dezavantajı, uçağın IL-10'inkinden bile daha düşük olduğu ortaya çıkan düşük uçuş hızıydı. Saldırgan silahlar da müşteriyi tatmin etmedi.
IL-20'in ateş gücünün IL-10'inkinden daha az olduğu belirtildi. Aynı zamanda, sadece iki topdan ateş etmek mümkündü - kanat ya da gövde. İkincisini uygulamanın uygunluğu şüphesiz değildi, ancak mobil birimlere sahip olma isteği vardı. Yol boyunca, bu alanda halihazırda mevcut olan oldukça başarılı gelişmelerin G.M. Mozharovsky ve I.V. Venevidov kullanılmadı. PTAB yüklenirken bomba yükü yalnızca 300 kg idi.
Gövdenin ve yan yüzeyinin orta kısmındaki önemli bir artış, uçağın aerodinamiğinde bozulmaya, uçuş ağırlığında bir artışa ve düşman ateşi hasarı ihtimalinde bir artışa neden olmuştur. Uçakta bulunan zırhın dağıtımı geniş bir yüzeyde yapıldığından, Hava Kuvvetleri Bilimsel Araştırma Enstitüsü uzmanları, rezervasyonda IL-10'e kıyasla bir gelişme görmediler. Motora ve ünitelerine yaklaşmanın irrasyonel yolları nedeniyle VMG'nin son derece karmaşık çalışması. Blokların veya kapaklarının atılmasıyla ilgili tüm çalışmalarda, motorun kendisini uçaktan sökmek gerekliydi. Motor tamircisindeki tüm çalışmalar baş aşağı durmak zorunda kaldı. Pilot sadece motor çalışmadığında kokpitte girdi. Acil durum çıkışlarında vidanın altına girme tehlikesi vardı.
Ana pozitif faktör, yalnızca mükemmel bir ileri görüş açısı olarak kabul edildi (sadece çok dar bir sektörde olmasına rağmen). Yana ve öne doğru genel bakış, IL-10 ile aynıydı.
IL-20’in düzeni Temmuz 1948’teki mockup komisyonuna sunulmuş ve protokolde 21 Temmuz 1948, Air Force Marshal K.A tarafından onaylanmıştır. Vershinin, motor zaten M-47 olarak adlandırıldı. IL-VU-11 varyantındaki model eksik ilan edildi. Aşağıya doğru yapılan incelemenin IL-10'ten daha kötü olduğu ortaya çıktı. Kabin, terk edildiğinde güvensiz olan pervaneye çok yakın yerleştirilmiş ve acil iniş sırasında, pervane kanatlarının pervane kanatları tarafından hasar görmesi muhtemeldir. El feneri ve koruyucu kıvrılma önleyici cihazın acil durum sıfırlaması olmadı. Düzen düzeni karmaşık işlem.
Olumlu nitelikler arasında, mükemmel bir ileri görüş açısı ve aşağı doğru bir açıyla ateş eden silahların mevcudiyeti ve irtifa uçuşundan 700-800 metrelere kadar alan hedeflerine yatay uçuştan rakımlarda saldırma fırsatı verildi.
Hava Kuvvetleri Komutanı, planın nihai onayına kadar gerekli olan IL-20 inşasını gerekli görmedi. Ancak ilk versiyonda uçak üretildi. B.G. tarafından tasarlanan dört hareketli kanatlı 23-mm silahı W-3 vardı. 900 mühimmat kabukları ile tükürün. IL-VU-11, cephanesi 3 mermileri bulunan mobil silah W-200 üzerine monte edildi.
Fabrika testleri Kasım'da başladı 20 1948 g. Aralık ayının başında ilk uçuş pilot V.K. Kokkinaki tarafından yapıldı. Test sırasında uçak, 1948 metre yükseklikte tüm 515 km / s maksimum uçuş hızını gösterdi. Düşük uçuş verileri nedeniyle, silahlanma şartlarına uymama ve M.R. tarafından tasarlanan M-2800 motorunun bilgi eksikliği. SSCB Mayıs 47 tarihli Bakanlar Kurulu Kararı uyarınca IL-20 üzerinde yapılan çalışmalar durduruldu 14.
Uçak, savaş eğitimi için komutan yardımcısı tarafından incelendi ve aşağıdaki eksiklikleri kaydetti:
• kokpit ve ok ayrık yakıt deposu;
• İşe yaramayan dalış sorunları;
• Gaz deposu alanında yangın söndürmenin etkinliği sağlanmadı;
• altı yerine dört silah ileride ve diğerleri.
SV Ilyushin, uçuş verileri biraz daha yüksek olan bir IL-20 düzenlemesiyle Il-10'in iki çeşidi (yukarıda tartışılanlar dışında) çalıştı. Ancak bütün bunlar gerçekleşmedi.
Gelişmiş bir aşağıya doğru bakış açısına sahip bir saldırı uçağı yaratma girişimi, Sh-218 zırhlı iki koltuklu saldırı uçağının, SM Alekseev tarafından tasarlanan güçlü bir X şeklinde motor M-251 ile kavramsal tasarımıydı. Ancak özellikleri yetersiz olarak kabul edildi.
Bu nedenle, ileriye dönük tek motorlu saldırı uçaklarına oldukça iyi bir genel bakış elde edilememiştir. M-20 motorlu IL-47 uçağında, bu diğer birçok parametrede bir kayıp pahasına gerçekleşti ve bu da otomobilin seriye alınmasını önledi. Sonuçlandırılabilir: Tek motorlu saldırı uçaklarının alışılmadık düzenleri nedeniyle ileriye dönük bir gözden geçirme sorununu çözme umudu gerçekleşmedi.