Bazı köpek ırkları, diğerlerinden daha agresif oldukları için talihsiz bir üne sahipken, veteriner hekimler ve diğer hayvan uzmanları bu konuda uzun süredir şüpheci.
Brezilya'da 665 evcil köpek üzerinde yapılan yeni bir araştırma da, bu 'sorunlu' davranış üzerinde ırk dışındaki faktörlerin daha güçlü etkileri olduğuna işaret ediyor.
São Paulo Üniversitesi'nden etolog Briseida de Resende, "Sonuçlar, bir süredir üzerinde çalıştığımız bir şeyin altını çiziyor: davranış, hayvan ve içinde bulunduğu bağlam arasındaki etkileşimden ortaya çıkıyor."
"Çevre, evcil hayvanın sahibi ile ilişkisi ve morfoloji, evcil hayvanların bizimle nasıl etkileşime girdiğini ve onlarla nasıl etkileşime girdiğimizi etkileyen faktörlerdir."
Önceki araştırmalar, köpek saldırganlığını "bir köpeğin hem yükseltilmiş tüyleri ve kuyruğu, çıplak dişleri, yüksek vücut duruşu, hırıltısı ile hem de saldırarak veya ısırarak agresif hareket etme eğilimi" olarak tanımlıyor.
Sahipler için bir dizi anket aracılığıyla, São Paulo Üniversitesi’nden etolog Flavio Ayrosa ve meslektaşları birkaç güçlü ilişki buldu.
İyi haber şu ki, onlarla oynayan ve onları düzenli yürüyüşlere çıkaran sahipleri olan köpeklerin, sahiplerine ve yabancılara karşı daha az saldırgan olma olasılığı daha yüksektir. Ek olarak eğitim seviyeleri de güçlü bir göstergeydi.
Ancak, köpeğin sahibi kadın olduğunda yabancılara karşı saldırganlığın olmaması yüzde 73 daha olasıydı. Köpeğin cinsiyetinin de bir rolü var gibi görünüyor ve erkek köpeklerden ziyade dişilerin sahiplerine karşı yüzde 40 daha düşük saldırganlık olasılığı var görünüyor.
Bazı fiziksel özellikler de bağlantı gösterdi, bu da birçok kişinin neden belirli ırkları işaret ettiğini açıklayabilir. Brakisefal ırklar olarak bilinen, sağlıksız bir şekilde kısa burunlu köpeklerin sahiplerine karşı saldırganlık gösterme olasılıkları yüzde 79 daha fazlaydı.
Dahası, geçmiş çalışmalarda görüldüğü gibi, boy ve kilo azaldıkça, sosyal olmayan korku, dikkat çekme davranışları ve hiperaktivite gibi istenmeyen davranışlar da arttı.
Ancak bu durum farklı faktörlerin bir kombinasyonu ve sadece bir vücut özelliğinden veya tek başına çevresel bir özellikten ziyade iyi bir tahmin ediciydi.
"İlişkiler bulduk, ancak hangisinin önce geldiğini söylemek imkansız. Örneğin, 'köpeği gezdirme' faktörü söz konusu olduğunda, hayvan saldırgan ve agresif olduğu için insanlar köpeklerini daha az gezdiriyor da olabilir " diyor Ayrosa.
"Kilo, boy, kafatası morfolojisi, cinsiyet ve yaş gibi özellikler köpekler ve çevreleri arasındaki etkileşimi etkiler. Ve bunlar yüzünden evde daha fazla zaman geçirebilirler."
Ne olursa olsun, saldırganlığın tüm hayvanlar için doğal bir iletişim biçimi olduğunu ve tüm davranışlar gibi karmaşık olduğunu unutmamak önemlidir.
Kimse evcil hayvanlarının endişeli, stresli veya tehdit altında hissettiğinde ilk tepki olarak saldırganlığa bel bağlamasını istemese de, bazen saldırganlık örneklerinin geçerli bir nedeni vardır.
‘’Saldırganlığı türlere veya belirli ırklara özgü tek bir faktöre göre belirlemek yerine, araştırma sonuçlarımız bireyin davranışın köpeklerin benzersiz genetiği, fizyolojisi, yaşam deneyimleri ve çevresel bağlamlarıyla birleştiğinde gözlemlenen ifade modellerini üretmek için gelişim boyunca nasıl etkileşime girdiğini pekiştiriyor. " diyerek ekip makalelerini sonlandırıyor.
Bu araştırma Applied Animal Behaviour Science tarafından yayımlandı.