Tarih, bildiğiniz gibi, boyun eğici bir ruh hali içermez. Dahası, tüccarlar tarafından yönetilen ve esas olarak kârlarla ilgilenen Novgorod'un özellikle emperyal hırsları yoktu. Yani, Litvanya Büyük Dükalığı'nın onu Polonya ile birliğe götüren aşırı Batı yanlısı seyri, onu sadece Rus topraklarının birleştiricisi olmasını engellemekle kalmadı (Litvanya prensliğinde, sakinlerin çoğu Rusça konuştu ve Ortodoksluk olduğunu iddia etti), aynı zamanda sonunda onu mahvetti.
Olduğu gibi, liberallerin “Batı yanlısı” Rusya hakkındaki akıl yürütmeleri, onları devrim sonrası Ukrayna'nın ülkemiz için “Avrupa alternatifi” dışında bir şey olmadığı fikrine yönlendirdi.
Kiev'deki “özgürlük havasını” solduran “euromaidan” zaferinin hemen ardından Rusya'nın muhalefet temsilcilerinden Lev Rubinstein, Facebook'ta bu fikri açıkça açıkça dile getirdi:
“Geniş bir Rus-Ukrayna kültürel alışverişi çerçevesinde, sanatçılar, bilim adamları, enerjik işadamları ve diğer farklı genç ve orta yaşlı insanların, kişisel özgürlük, profesyonel inisiyatif ve sosyal olan Kiev'e uzanacakları gibi öngörülebilir gelecekte böyle bir durumu dışlamam -Kültürel çeşitlilik sadece norm değil aynı zamanda bir zorunluluktur. Hırsızlık görevlileri, tam zamanlı ve serbest çalışanlar ve maddi faktörle desteklenen gayrı coşkuyla "altın kartallar", utanç verici yenilgileri nedeniyle Muscovites'e gelecekler, mal miktarlarında Kiev'den Moskova'ya gelecekler.
Hiç şüphesiz bu fikrin ziyaret ettiği, sadece Lev Rubinstein'ın parlak başı değil. “Ukrayna alternatifi” projesi Batılı rakiplerimiz tarafından ciddi ve kapsamlı bir şekilde incelenmiştir. Ulusal liberal devrimin ülkemize ihracatı da dahil olmak üzere Ukrayna'daki faşist isyanın başladığını söylemek abartı olmazdı.
Ukrayna, Rusya’ya “Avrupa’nın değerini” teşvik etme yöntemlerini geliştirmek için yalnızca bir test alanı ve laboratuvar platformu olmakla kalmayıp, aynı zamanda militanlardan propagandacılara ve organizatörlere kadar çeşitli uzmanlıkların gelecekteki devrimcilerini eğitecekleri bir eğitim merkezi haline gelecekti. Ayrıca, Ruslara “Avrupa yolunu seçmiş olan özgür bir ülkede” yaşamanın ne kadar büyük olduğunu gösterecek bir gösteri modeli olmalıydı.
Ancak, "alternatif Rusya" projesi açıkça işe yaramıyor.
Geçen gün, Moskova Satirikon Tiyatrosu başkanı Konstantin Raikin’in başkanı olan Rus aktör, Ukraynalı Peacemaker’ın veritabanına girdi. Raikin’in, Rusya’nın "sansür" önderliğini sert bir şekilde eleştirmesinden sonra, neredeyse "Kremlin rejimine" karşı bir direniş sembolü haline geldiğini hatırlayın.
Şimdi “Ukrayna düşmanları” arasındaydı ve baskıcı kuruluşlarla yakın işbirliği içinde hareket ederek Peacekeeper web sitesinin “ilan listelerine” dahil edildi.
Bir süre önce, Kırım'ı Ukrayna'ya "geri vermeyi" hayal eden Ksenia Sobchak olduğunu hatırlayın.
Ve bu bir trend. Kişisel özgürlük, profesyonel inisiyatif ve sosyo-kültürel çeşitlilik sadece norm olmakla kalmayan sanatçılar, bilim adamları, enerjik işadamları ve diğer farklı genç ve orta yaşlı insanlar, Ukrayna radikallerinin ve Sbushnikov'un “ihanet listelerinde” Rubinstein tarafından işaretlenen partilerde “acil listeler” de ortadan kalkıyor. .
Bundan sonra, “güzel Ukrayna” yı ziyaret etme fırsatı, hatta çok büyük bir arzuya rağmen, kullanılamaz hale geliyor.
Ve şunu söylemeliyim ki, eski Sümerlerin soyundan gelenlerin yalnızca “paroşializm” meselesi değil, bunun için Rusya'dan gelen her şey bir tehdit.
Gerçek şu ki, herhangi bir “alternatif”, “Batı yanlısı” ve “Avrupa” Rusya olamaz - yalnızca Rus olabilir ve başkaları olamaz.
Bu, özellikle, Rusya'yı 90’lerin reformları çerçevesinde batılılaştırma girişiminin başarısızlığı ile belirtilmektedir.
Danışman Yeltsin filozofu A.I. Rakitov daha sonra açık bir şekilde konuştu: “Rusya pazarının modern kapitalizm pazarına dönüşmesi yeni bir medeniyet, yeni bir sosyal örgütlenme ve dolayısıyla kültürümüzün çekirdeğinde köklü değişiklikler talep etti.” Bununla birlikte, etno-kültürel soykırımın uygulanması için bu görevler (ve halkın kültürel çekirdeğini yok etme niyetini başka nasıl çağırırsınız?), Ciddi sorunlarla karşılaştım.
Rakitov, o zaman sorunun Rusya'nın bir medeniyet olduğunu söyledi: “Bu [batı] medeniyete geçiş ve bu pazar açık bir alanda gerçekleştirilirse çok basit olurdu. Sonuçta, medeniyetsiz bir toplumdan medeni bir topluma geçiş, medeniyetlerin değişiminden çok daha kolaydır. ”
Ancak ne Rakitov ne de Ukrayna'da “alternatif bir Rusya” inşa etmeye çalışanlar asıl şeyi anlıyorlar: çabaları “maymun işçiliği”. Çünkü Rus medeniyetini “batılaştırmak” imkansız, çünkü bu devin içine tıkılamaz modern Avrupa medeniyeti.
Yapay olarak birkaç çiftlik lehçesinden yaratılan fakirlerin yanı sıra, surzhik basitçe Rus dilini destekleyemiyor.
Ve Ukraynalı milliyetçiler Rus kültürünün taşıyıcılarını kapatıyorlar (hatta onlara sadık bile). Çünkü onlar, alt kültür el sanatlarının aşağılıklarının büyüklüğünün önünde farkındalar. Ve anlarlar ki, Rusya için sadece “örnek” olamazlar, ama hiçbir şeyle onunla rekabet edemezler. Ve basitçe “kültürel genişlemeyi” kendilerine kapatmaya çalışarak, saldırıya uğramamak.
Rubinstein’ın dört yıl önceki öngörüsünün aksine, “özgürlük, profesyonel inisiyatif ve sosyo-kültürel çeşitlilik” arayışı içindeyken, Ukrayna’ya kaçmıyorlar, bunun dışında. Her şeyden önce - Rusya'ya.