Kara delikler ve olası kozmik kökenleri üzerine, ışığın bile kaçamayacağı kadar büyük bir kütleye sahip vücutların varlığı hakkında spekülasyon yapmış gibi görünen İngiliz din adamı John Mitchell'in zamanlarından beri çok şey düşünüldü. Ancak, yerçekimsel çöküş teorisi ortaya çıkıncaya kadar, bu olağanüstü doğa eserleri yeniden ilgi odağı haline getirilmedi. Yıldız Nükleosentezi, yıldızın kendi kütlesi altında hızla parçalandığı, astronomik terimlerle "patlama" olarak adlandırılan yıldıza güç sağlamasıyla ilişkilendirildi. Öyle olsa bile, yıldız nükleosentezi veya onun eksikliği, bir yıldızın patlamasına neden olan tek şey değildir. Bazen yıldızın çekirdek sıcaklığını yükseltmeyen fazladan madde böyle bir harekette rol oynar. Bu hızlı çöküş, yıldızın bileşenlerinin yozlaşma baskısından kaynaklanıyor olabilir ve maddenin sıkıştırılmış yoğunlaşması nedeniyle egzotik, daha yoğun bir durum yaratabilir. Oluşan böyle bir yıldız, insanoğlunun bildiği birçok kompakt yıldız türünden sadece biridir.
Bu da bizi kaçınılmaz olarak şu soruyu gündeme getiriyor: "Oluşan gezegenimsi bulutsu böylece hasta yıldızı yeniden canlandıramaz mı?"
Hayır!
Bu gerçekleştiğinde ve bulutsu maddesini galaksinin derinliklerine atmak için ellerinden geleni yapan muazzam patlamalar ve titreşimlerle, yıldızın kendi başına kararlı olması muhtemeldir (eğer o zamana kadar ölmemişse). M.Rees ve diğerleri tarafından yürütülen bir araştırma, ağır yıldızların kütleçekimsel çöküşünün, bazıları 10³ M☉ kadar büyük olan yıldız kütleli kara deliklerin oluşumuyla doğrudan bağlantılı olduğunu ve burada bulunan süper kütleli kara deliklerin 'tohumları' olarak kabul edildiğini tahmin etti. çoğu galaksinin merkezi.
Quasar gözlemcileri, bu tür kara delikler ile onu çevreleyen galaksi arasında bir ilişki geliştirdiler. Çoğu galakside görülebilen 'şişkinlik', evrenin ortaya çıkabileceği en iğrenç kara deliklerin bazılarına ev sahipliği yapıyor ve hiçbirinde gözle görülür bir yavaşlama belirtisi göstermiyor. Üstüne üstlük, galaksi toplam kütlesinin% 0,2'sini kara deliğe ödemek zorundadır. Oldukça iştah diyebilirim. Ana galaksisini yiyen patlayan bir yıldızdan bahsedin!
Bu süper kütleli kara deliklerin izlerinde ölmesini durdurmak için son çare, görünürde saklanan bir şeydir. Gökbilimcilerden değil, son satırda siz okuyucuların karşılaştığı bir deyimle!
Ölü. Yıldızların ölümü. Bir insanın ölümü, Samanyolu'nu yiyip bitirmek için ET'ye bağlılık sözü veren devasa bir kocakarı bir yana bırakın, olaylarla dolu bir andır.
Tamam, ufak tefek dedikodular için elimde olan tek şey bu. Ancak ciddi açıdan bakıldığında, yoğunlaştırılmış kalıntının kütlesini belirlemek için var olan bilinen tek yöntem Tolman-Oppenheimer-Volkoff sınırıdır ve bu sınır, kişinin sahip olduğu tek umut yozlaşma baskısının böyle bir duruma son vermesi için dua etmektir ürkütücü bir fenomen. Bununla birlikte, başarılı bir kurtarmayı gerçekleştirme şansı son derece düşüktür ve bu yıldızların kütleleri yeni bulunan görünümleriyle 3-4 M☉'u aşarsa, yapım aşamasında bir kara deliğimiz olduğu gerçeğiyle birleştiğinde. Olağanüstü bir yüz gerdirme vakası ters gitmiştir.
Kalıntı bir kuark yıldızı olma belirtileri gösteriyorsa, kuark yozlaşması baskısı onun bir daha kendiliğinden patlamasını önleyecektir.
Çıplak Tekillikler
Daha önce de anlatıldığı gibi, bu devlerin doğumundan esas olarak patlama sorumludur. Bir yıldızın bir nötron yıldızına veya bir kara deliğe çarpma eylemini açıklayan modeller bolca mevcuttur. Bunlardan Laimaitre-Tolmann-Bondi Modeli, özellikle de kendisini yerçekiminin etkisi altında genişleyen veya çöken küresel bir toz kabuğu için Einstein'ın alan denklemlerine bir çözüm olarak sunduğu için yüksek ruh halindedir. Model, ünlü bir çizgi öğesinde somutlaştırılmıştır:
Bu, yerçekimi etkisi altında genişleyen veya çöken küresel bir kabuk için Einstein Alan Denklemini temsil eder. Çoğu zaman bu, standart Schwarzchild çözümünü veya Freidmann-Laimaitre denklemlerini bulmanın en önemli anahtarıdır. Bununla birlikte, kayıtların belirlediği üzere, 1979'da Eardley ve arkadaşlarında olduğu gibi, dünyanın ilk kez böyle bir durumu sayısal olarak fark eden çıplak tekilliklere rastlanabilirdi.
Ama çıplak bir tekillik tam olarak nedir?
Çıplak tekillikler, yerçekimsel tekilliklerin başlıca örnekleridir, yani uzay-zamanda sonsuz büyüklükte eğriliğe sahip noktalardır. Aslında o kadar büyük olamazlar ki, ya da en azından Einstein'ın Genel göreliliğini varsaymaktan dolayı, bir olay ufkunun arkasına gizlenmemelidirler.
Ama işte püf noktası. Varoluşunun bir izinin bile kasvetli olasılığı kadar zayıf bir şey bile genel göreliliğin veya hatta tüm fiziğin öngörülebilirliğinin kendisini bozabilir. Bir yılanın sonunda kendi kuyruğunu ısıracak kadar yemesini sağlamanın mükemmel bir arcade oyunu olarak düşünün. Çıplak tekillikleri keşfetmek istiyoruz, ama kesinlikle Einstein'ın Genel Görelilik Teorisini çürütmek ve matematiksel sistemleri uçtan uca, daimi belirsiz bir boşluğa, belki bir kara deliğe itmek pahasına değil!
Bu korku fikrine aşağı kalem biri Roger Penrose neden kozmik sansür, bir fikri olan güçlü kozmik sansür uzay zaman Cauchy Horizon öteye aşağı gidin ve çıplak olarak adlandırılan solucanlar kutu kapatmaya teşebbüs olabilir teorisini destekliyordu fizikçiler için büyük baş ağrısına neden olabilecek tekillikler.
Aslında, 1965'te bir kara deliğin neden bir tekilliğe sahip olması gerektiğini gösteren Penrose'un kendisiydi. Ancak tüm tekilliklerin “geri dönüşü olmayan” bir olay ufkuna ve dolayısıyla üzerlerinde bir kara deliğe sahip olması gerektiğini kanıtlayamadı. Penrose, kendi matematiksel aygıtına takılıp, dört yıl sonra masasına geri döndü ve temelde bir olay ufku olmadan bir tekilliğin matematiksel, fiziksel veya başka bir şekilde var olmasının imkansız olduğunu belirten "Kozmik Sansür Varsayımı" dediği şeyle ortaya çıktı. örtmek.
Bir varsayım kadar bile, çoğu kişi hipotezinin doğru olduğuna inanıyordu, çünkü sonsuz yoğun bir parçacığın uzay-zamanda deforme olmadan ve bir olay ufku oluşturmadan oturduğunu hayal etmek zor.
Bu varsayım ona, 90'lı yıllarda bu tartışmayı öylesine heyecanlandıran, Caltech'in iki dehası Kip Thorne ve John Preskill'i bu öncül ve biraz farklı görüşleri üzerine alan tanınmış teorik fizikçi Stephen Hawking'in desteğini kazandı.
Ve çıplak tekillikler onu yine uğursuz etti.
Hawking, Penrose ile benzer bir barikatla karşılaştı ve Kuantum Mekaniği ile açıklandığı gibi, sadece tekilliği geride bırakarak, parçacıkların buharlaşması veya kaybolması nedeniyle kara deliğin kütlesini kaybetmesinden oluşan olası olmayan, ancak olası olmayan bir olay için matematiksel kanıtlar buldu. Ancak Kuantum Mekaniği bahsin sınırlarına girmedi ve Hawking'in kaybını çıplak tekillikler kadar tartışmalı bıraktı.
Sonra bilgisayar programlamanın altın çağı oldu ve 1997'de bilgisayar modelleri Hawking'in bahsettiği "beklenmedik olay" ı buldu. Doğru parametreler altında patlayan bir yıldızdan üretilen çıplak bir tekillik. Bununla birlikte, şansı, ucundaki bir marangoz çivisini dengeleyecekmiş gibi zayıftı.
Size daha önce söylememiş olsaydım, iyi haber şu ki, çıplak tekillikler normal olarak oluşturulabilir ve birden çok boyuta sahip evrenlerde yaygın bir olay olabilir.
Kötü haber? Bizimki değil.
İşe yarayan bir tane bulamazsak, ya Hawking'in en sevdiği Kuantum Mekaniğini ya da Einstein'ın beyni olan Genel Görelilik teorisini kullanmalıyız, bunlar kendi başlarına mükemmel çalışıyor, ancak birlikte çalıştıklarında berbatlar çünkü açıkçası, tek şey bu. büyük ama aynı zamanda küçük, tahmin ettiniz - bir tekillik!
Bu tekillikleri doğrudan gözlemlemek, bize fizikçilerin bu ikisini birbirine bağlayan yeni bir denklem türetmesine ya da sadece bizim değil, dışarıda böyle şeyler varsa her evren için geçerli olan daha iyi bir teori için onları iyilik için atmasına olanak tanıyan paha biçilmez içgörüler sağlayacaktır. gözlemlenebilir evren, ki öyle olduğuna inanıyorum ve Stephen Hawking'in aksini düşünen herkese tam anlamıyla yaklaşmaya hazırım, bu yüzden bunun için benimle savaş!
Referanslar:
Atalarımız güneş hakkında ne düşünüyorlardı? Bunun Dünya'dan 109 kat daha büyük ve gece gökyüzünde gördüğümüz küçük beyaz parıldayan noktalara benzeyen devasa bir alevli plazma küresi olduğunu kesinlikle bilmiyorlardı. Samanyolu'nu gördüklerinde ne düşündüler? Peki ya kuyruklu yıldızlar? Peki ya auroralar? Samanyolu bırakın meteor yağmurlarını ve auroraları, yeterince çılgın.
Karanlık maddenin günlük yaşamımız üzerinde hiçbir etkisinin olmadığı, "yeryüzüne" bilim adamları tarafından yaygın olarak düşünülür. Ancak karanlık madde asteroit kütlesindeki ilkel karadeliklerden oluşsaydı, bunların bir kısmı Güneş'le çarpışarak merkezine batabilirdi.
Tarih kitapları bana iki dünya savaşı öğretti: I ve II. Akademisyenler, politikacılar, yorumcular, medya kuruluşları bir sonraki Dünya Savaşı hakkında uzun süredir spekülasyonlar yapıyor ve tahminlerde bulunuyor: Kontrolden çıkan bölgesel bir çatışma, hakimiyet için dünya güçlerinin çatışması, geleneksel savaşa dönüşen felç edici bir siber savaş.
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
Verimsizlik dünyanın en büyük işverenidir. Verimsizliği teknoloji ile çok hızlı bir şekilde ortadan kaldırın ve büyük bir sivil huzursuzluğa hazırsınız.
Sarı laboratuvarımız Olivia, biz neredeysek orada olmayı severdi. Burada 2016'da Krater Gölü'nde 21 metrelik bir karavanda 90 günlük kros yürüyüşümüzde donuyorduk.