Sofrito, çok sayıda yemeği tatlandırmak için kullanılan otlar ve baharatların aromatik bir kombinasyonudur. Günümüzde daha çok Latin Amerika ve Karayip mutfağı ile ilişkilendirilmesine rağmen, sofrito İspanyol kökenlidir ve 1400’lerin sonlarında İspanyol kolonistler tarafından Latin Amerika’ya getirilmiştir.
Sofrito adı da İspanyolcadır, yani bir şeyi kısık ateşte hafifçe kızartmak anlamına gelir. Katalan mutfağında orta çağdan beri kullanılmaktadır ve bu tekniğin ilk yazılı kaydı, 14. yüzyıla kadar uzanan en eski Avrupa yemek kitaplarından biri olan Libre de Sent Soví’de bulunur.
İlk sofrito sofregit olarak adlandırıldı ve sadece soğan, pırasa ve tuzlu domuz veya domuz pastırmasından oluşuyordu. Zamanla, kombinasyona başka bileşenler eklenmeye başlandı ve bugün İspanyol sofritosu tipik olarak biber, sarımsak, domates, soğan, zeytinyağı ve kırmızı biber içeriyor.
Tabii ki, hafif ila baharatlı arasında değişebilen çok sayıda başka sofrito çeşidi de vardır. Örneğin, Porto Riko’da genellikle recaito olarak anılır ve kişniş ve tatlı biber ile yapılır. Yucatan versiyonu baharatlı bir vuruş için habanero biberleri kullanırken, Küba sofrito genellikle kırmızı biber, doğranmış jambon ve domates içerir.