GKürek çektiğimde kendimi “atlı kız” olarak görüyordum. Topuklarınızı aşağıda ve sırtınızı düz tutmanın ne kadar önemli olduğunu, terbiye için atınızın yelesini nasıl öreceğinizi ve gerçek at kızlarının ahırları kendilerinin temizlediğini biliyordum. Bir ahırın telaşlı siyasetinde yol alabilir, rekabetin yoğunluğuyla başa çıkabilir ve neden herkesin yeni olana şüpheyle baktığını anlayabiliyordum; onun yerini kazanması gerekiyordu.
Elbette daha önce bırakın ata binmeyi, ahırda bile bulunmamıştım. Dolabımda katlanmış şık bir binici pantolonum, baldırlarımın etrafına sıkıştırılmış yıpranmış binici çizmelerim ya da ikram olarak elma ve Polo şekerleriyle beslemek için favori bir iğdiş balığım yoktu. Binicilik bilgim tamamen kitap okumaktan geliyor; yerel kütüphanedeki faydalı “Pony Pals” ve “Saddle Club” serilerinden Kentucky’deki genç yarış jokeylerinin hayatlarını anlatan heyecan verici Safkan İngiliz romanlarına kadar. Avustralya’nın Brisbane banliyösünde büyümüş olmama rağmen, birkaç ahırdan arabayla yarım saatten daha az bir mesafede olmama rağmen, ailemden binicilik dersi istemeyi bir kez bile düşünmedim. At hayallerimin gerçekleşmesi için 20’li yaşlarımın ortasında Londra’ya taşınmam, büyük şehirde pandemik karantina ve eski klişe “doğayla yeniden temasa geçme” isteğim gerekti.
Çocukken at dünyasının anlaşılması zor ve dokunulmaz olduğunu düşünürdüm. Kendimi parlak zırhlı bir şövalye olarak hayal eden bir gençtim, bu yüzden kendimi ödüllü bir jokey olarak hayal etmek çok da zor olmamalıydı. Yine de atların krallığı, elflerin ve toprak sahiplerinin hayali krallığından daha ulaşılmaz görünüyordu. Arthur’un yuvarlak masasının bir parçası olma ihtimalimin bir terbiye binicisinden daha fazla olacağına inanıyordum; Postadan zincir zırh giyme çağrısı gelirse diye 12 yaşımda ağırlık kaldırmaya başladım. Hiç kimse savaşa hazırlanmanın neden boş zaman geçirmekten daha gerçekçi olduğunu sorgulamadı, ancak bu benim kişiliğimden çok 1990’lar ve 2000’lerdeki Avustralya hakkında daha fazla şey söylüyor.
Ata binmek yerine, zavallı göçmen aileme, onlara sayısız diğer uygun fiyatlı ders dışı etkinliklerde ders vermeleri için baskı yaptım. Oyunculuk dersleri almak, kros koşusu yapmak ve yaylı çalgı öğrenmek için yalvardım (yaşlı bir Amy Winehouse’a benzeyen müzik öğretmenine göre kocaman ellerim kontrbas için mükemmeldi). Karateden koroya ve squash’a kadar yeni beceriler öğrenme konusunda takıntılıydım. Keşke bu onlara hakim olma tercihine yol açsaydı.
Bir sonraki Serena Williams olma hayalim, ilkokulda önüme çıkan tek bir tenis topunu bile geri getiremediğim için suya düştü. Yeteneğim o kadar eksikti ki annem beni bir gözlükçüye gönderdi. Sonuçlar geldiğinde -tehlikeli derecede miyoptu- son bir kez sahaya döndü ve yeni gözlüğümü koçun yüzüne tuttu ve ona “kötü” olmadığımı ama “hastalığım” olduğunu söyledi. Dokuzuncu sınıfta artık daha az mazereti vardı. Voleybol sezonunun başlamasına henüz beş hafta kala pes etti ve beni başka bir maça götürmeyi reddetti. Sporda o kadar kötüydüm ki onu utandırdım, dedi ve bu utanca dayanamadım.
Ancak annemin atletik yeteneklerime olan inancının eksikliği güvenimi pek zedelemedi. Beceriksizlik hiçbir zaman yeni uğraşlara olan sevgime engel olmadı. Hobileri ciddiye alıyorum; Bunların profesyonel bir faaliyet haline gelmesi veya “başarılı” olma ihtiyacını hissettiğim hayatın başka bir yönü olması anlamında değil. Hobilerin hobi olması konusunda ciddiyim; neşeyi harekete geçirmek, bana hikayeler sunmak ve her zaman yaratıcı bir hayal gücü için yem sağlamak için az miktarda boş zamanım olduğunda yaptığım eğlenceli şeyler. Sonuçta Kahramanın Yolculuğu başlangıçta mükemmelse gerçekten işe yaramıyor, değil mi?
Yirmili yaşlarımın başlarında her yıl yeni bir hobi öğrenmeye karar verdim. İşleri hafif tutuyorum; Özellikle eğlenceli olmadığı sürece yıl sonundan sonra devam etme, hatta yıl sonuna kadar devam etme zorunluluğu yoktur. Söz meraklı kalmak, yeni arayışlar aramak ve oyunda ısrar etmekle ilgilidir. Bazen bıçak dövmek gibi yıllardır denemek için can attığım hobileri seçiyorum (evet, burada devam eden ortaçağ temasının farkındayım). Diğerleri ise daha çok bilinmeyen bir dünyada geçen antropolojik bir macera, örneğin 27. doğum günüm için kayak yapmayı öğrenme paketi satın aldığım zamanki gibi (dağda kayak yapmayı öğrenen başka bir Siyah kadın vardı ve kısa sürede arkadaş olduk).
2022’nin başında, son karantinalar sona erdikten sonra bir değişikliğe ihtiyacım olduğunu biliyordum. Aylarca doğu Londra’da bir stüdyo dairede saklandıktan sonra, geniş ve yeşil alanların, piksellerin aktaramayacağı hareket ve bağlantıların özlemini çekiyordum. Binicilik potansiyelimin farkına varmamın zamanı gelmişti, “sadece bir kız” değil, “Saddle Club kızı” olmanın zamanı gelmişti! Kısa bir süre sonra, gri bir sabahta, iki metro durağında ve evime 20 dakikalık yürüme mesafesinde, dar kot pantolonum ve ödünç aldığım botlarımla bir padokun önünde durdum ve binicilik hayalimi gerçekleştirmeye hazırdım.
Yolculuktan sonra parmaklarım kan dolaşımı eksikliğinden dolayı uyuşmuştu, kaslarım yanıyordu ve padokun koyu, koyu çamuru baldırlarımın sırtına yapışıyordu. Büyülü bir his miydi? Bir saat boyunca birkaç metre yükseklikte oturdum ve bir eğitmen tarafından yıllardır konuşmadığım bir şekilde bağırıldım – dizginleri kısaltın, bacak üzerinde, geriye yaslanın, kollar aşağıda, bacak açık, bacak açık, BACAK AT ! – bir daire oluşturmak için utanç verici bir girişimde bulunarak arenanın etrafında koşarken.
Ama ben sürerken güneş tarlaların arkasından tembel tembel çıktı. Otlakta serin bir sis tembelce asılıydı ve sıcak nefesim havada görülebiliyordu. Dersten sonra bir fincan sıcak çikolatayla parmaklarımı ısıttım ve eve gitme vakti gelene kadar atımla sohbet ettim.
Büyülü bir his miydi? Şansınıza bahse girebilirsiniz.
Deneme sonrasında freelance gelirimin izin verdiği kadar ders aldım ve gelmeye devam ettim. İster yağmur yağsın ister güneş parlıyor olsun, günümün dışında saatlerimi metroya binerek son durağa kadar ayırdım ve çamurlu botların hoş karşılandığı ve gülümseyen genç sürücülerin yaratılan çekiciliğin bir parçası olduğu alternatif bir evrene doğru yürüdüm. Bisiklete binmek beni doğaya çıkardı, o gün vücudumda dolaşan korkunun yük treninden uzaklaştırdı ve hayata döndürdü. Atların son derece hassas av hayvanları olduğunu ve hayatta kalmalarının uçuşa bağlı olduğunu öğrendim. Eğer sen stresli olsaydın, onlar da öyle olurdu. Atlar beni nefesime, bedenime ve şu ana dikkat etmeye zorluyordu. Ahıra giderken hayatımı paramparça eden ne varsa, yolculuğun sonunda artık anlamsızlaşmıştı ve yeniden dünyayla yüzleşebiliyordum.
Padokta başladıktan sonra orada kalmak istemedim. Özgürce koşmak, açık alanlara çıkmak, atımı itmek ve rüzgarın başörtümden geçmesine izin vererek uzaklara doğru dörtnala koşmak istiyordum. Bir “hack” yapmak istedim.
Bilgisayar korsanlığının yalnızca bir bilgisayara izinsiz girmekten ibaret olmadığı ortaya çıktı. Bu, gerçek bir boş zaman kadını olmanın bileti olan “hafif egzersiz için sürüş keyfidir”. Yol boyunca Londra’daki en iyi yolculuğun Richmond Park’ta olduğu söylendi. Güvenli bir şekilde yürüyebildiğim, tırıs attığım ve dörtnalımı yapabildiğim anda batıya yöneldim.
Richmond Park’ta bilgisayar korsanlığı yapmak, sabah 6’da kalkıp şehir boyunca iki metroya ve bir otobüse binmek, gözleri yaşlı vardiya çalışanları ve hayaletlerle arabaları paylaşmak anlamına geliyor. Bu, o gün size atanan ata binmek, yaklaşılabilir hissetmesi için dua etmek ve öyle olmasa bile yeteneklerinize güvenmekle ilgilidir. Önemli olan sürücü arkadaşlarınızı selamlamak, ancak Salı sabahı müdavimlerden biri değilseniz ve herkes hızlı bir derse hazır değilse, havadan sudan sohbetin ötesine geçmemekle ilgilidir. Bu, geyiği sanki 19. yüzyıldan kalma bir aristokratmış gibi izlemek, çalıların ve dikenli çalıların arasından geçmeden önce onun yoldan geçmesini beklemek anlamına gelir. Yazın ragbi sahalarında dörtnala koşuyorsunuz, kışın yeni pistlerde dörtnala koşuyorsunuz ve şehir silüetine bakıyorsunuz, hava düzeldiğinde hala hayatta olduğunuz ve burada olduğunuz için şanslı yıldızlarınızı sayıyorsunuz.
Henüz çok fazla sürücü arkadaşı edinmedim ama sorun değil (hala yeni olan benim). Çoğunlukla artık şirket atı haline gelen ve eyere geri dönmenin yolunu bulan eski at kızlarıyla tanıştım. Daha meraklı insanlarla tanışıp tanışamayacağımı merak ediyordum ama yaşlı bir biniciye göre, “gerçekten zengin insanların kendi atları vardır.” 20 yılı aşkın bir süredir en yakın arkadaşıyla birlikte her hafta ata biniyordu. “Biz tamirciyiz” dedi, sözleri özür diler gibiydi. Sıcak kahve fincanını alırken kanı parmaklarıma geri akıtarak gülümsedim. Hobiciler, diye düşündüm. Bunda kesinlikle yanlış bir şey yok.
Yassmin Abdel-Magied’in Devrim Hakkında Konuşmak kitabı Penguin Random House tarafından 16,99 £ karşılığında yayınlandı. Şimdi sipariş edin Guardianbookshop.com