Bir araştırmaya göre, yardımlı yaşayan topluluklar genellikle yaşlı yetişkinlerin ihtiyaçlarını karşılamakta başarısız oluyor ve bölge sakinlerinin tıbbi ve zihinsel sağlık sorunlarına daha fazla odaklanmalıdır. son rapor çeşitli uzmanlardan oluşan bir panel tarafından.
Bu, yardımlı yaşamın artık hizmet ettiği değişen nüfus profilinden ilham alan açık bir değişim çağrısıdır.
Sakinler daha yaşlı, daha hasta ve geçmişe göre daha fazla engelli: %55’i 85 yaş ve üzerinde, %77’si banyo yapmak, %69’u yürümek ve %49’u tuvalet yapmak için yardıma ihtiyaç duyuyor Ulusal Sağlık İstatistikleri Merkezi’nden veriler.
Ayrıca, sakinlerinin yarısından fazlasının yüksek tansiyonu vardır ve üçüncü veya daha fazla kalp hastalığı veya artritiniz varsa. Yaklaşık üçte birine depresyon teşhisi kondu ve en az %11’inin ciddi bir akıl hastalığı var. %42 kadarı demansa veya orta-şiddetli bilişsel bozukluğa sahiptir.
“Yardımlı yaşamdaki müşterilerin doğası önemli ölçüde değişti”, ancak fiziksel ve zihinsel sağlık ihtiyaçlarını karşılamak için geniş çapta kabul görmüş standartlar yok, dedi. Sheryl Zimmermanpaneli yöneten kişi. North Carolina-Chapel Hill Üniversitesi’nde Yaşlanma, Engellilik ve Uzun Süreli Bakım Programının eş direktörüdür.
Rapor, Zimmerman’ın “yeni bir bakım standardı” haline geleceğini umduğunu söylediği hasta savunucuları, destekli yaşam sağlayıcıları ve tıp, psikiyatri ve demans bakımı uzmanları dahil olmak üzere uzmanların 43 tavsiyesiyle bu boşluğu gideriyor.
Bir dizi öneri personel alımına yöneliktir. Panel, sağlık yardımcılarının konut sakinlerine oranlarının belirlenmesini ve sahada ya kayıtlı bir hemşire ya da lisanslı bir pratisyen hemşire bulunmasını önermektedir. (Çeşitli topluluk türleri için özel gereksinimler belirlemeden önce panel, personel gereksinimleri konusunda daha fazla araştırma yapılması gerektiğini önerdi.)
Huzurevleri ve evde sağlık kurumları gibi, yardımlı yaşayan operatörler de covid-19 salgını sırasında personel tutmakta veya işe almakta zorlandı. İçinde Eylül 2021 anketi%82’si “orta” veya “yüksek” düzeyde personel eksikliği bildirdi.
Kenneth CovinskyCalifornia-San Francisco Üniversitesi’nde bir geriatrist ve tıp profesörü olan 79 yaşındaki annesi yardımlı yaşama geçtiğinde personelle ilgili sorunlara tanık oldu. Bir noktada düştü ve birinin ona yardım etmesi için yaklaşık 25 dakika beklemek zorunda kaldı. kalkmak. Başka bir olayda, fazla çalışan personel durmadan vızıldayan çağrı cihazlarına yanıt verdiği için tuvalette 30 dakika bekledi.
Kitabın yazarı Covinsky, “Gece manzarası çılgıncaydı: 30 ila 40 kişi için bir kişi olurdu” dedi. bir başyazı konsensüs önerilerine eşlik eder. Sonunda annesini başka bir tesise taşımak zorunda kaldı.
Panel ayrıca çalışanların demans ve akıl hastalığını yönetme, ilaçların yan etkileri, yaşam sonu bakımı, bakımı bireysel sakinlerin ihtiyaçlarına göre uyarlama ve enfeksiyon kontrolü konusunda eğitim almalarını tavsiye etti – bu, pandeminin zirvesinde vurgulanan bir zayıflıktı. , tahmin edildiğinde %17 daha fazla insan öldü 2020 yılında önceki yıllara göre destekli yaşamda.
“Ebeveynimi destekli yaşama yerleştiriyor olsaydım, kesinlikle sadece personel oranlarına değil, personelin gerçek eğitimine bakıyor olurdum” dedi. Robyn Taşı, LeadingAge’de kıdemli araştırma başkan yardımcısı ve Massachusetts-Boston Üniversitesi’nde uzun vadeli hizmetler ve destek merkezinin eş direktörü. LeadingAge, kar amacı gütmeyen uzun süreli bakım sağlayıcılarını temsil eden bir endüstri kuruluşudur. Stone, örgütün genel olarak panelin çalışmalarını desteklediğini söyledi.
Personel ne kadar iyi eğitimli olursa, bölge sakinlerine yüksek kaliteli bakım sağlama olasılıkları o kadar artar ve kendilerini hüsrana uğramış ve tükenmiş hissetme olasılıkları o kadar az olur, dedi. Helen KalesUC Davis Health’de Psikiyatri ve Davranış Bilimleri Bölüm Başkanı.
Bu, bağımsız destekli yaşam tesislerinde veya daha büyük bir topluluğun bir kanadında verilen hafıza bakımı için özellikle önemlidir. Covinsky ve arkadaşı, “Bir hafıza bakım ünitesinin ‘demans bakımı’ için ayda 10.000 dolardan fazla ücret aldığı, ancak sakinlerin üniteden ayrılmasını önlemek için kilitli bir kapıdan biraz daha fazlası olduğu ve reklamı yapılan hassas ve kişiselleştirilmiş bakımın olmadığı yerler gördük” diye yazdı. California Üniversitesi-San Francisco meslektaşı Dr. Kenneth Lam başyazısında.
Demans, destekli yaşamda çok yaygın bir endişe olduğundan, panel, asistanların resmi bilişsel değerlendirmeler almasını ve saldırganlık veya diğer endişe verici davranışları ele almak için politikalar oluşturulmasını tavsiye etti.
Kales, böyle bir politikanın, demanslı insanları reçeteli ilaçlara başvurmadan önce sakinleştirmek için farmasötik olmayan stratejileri (örnekler arasında aromaterapi veya müzik terapisini içerir) denemek olabileceğini söyledi. Bir başkası, bir sakinin davranışı dramatik ve aniden değişirse, tıbbi veya psikiyatrik bir değerlendirme için çağrıda bulunabilir.
Panelin diğer tavsiyeleri, konut sakinlerinin ihtiyaçlarını düzenli olarak değerlendirmenin, bakım planları geliştirmenin ve bu sürece konut sakinlerini dahil etmenin önemini vurgulamaktadır. “Asistan, hedeflerinin ne olduğunu ve nasıl bakım sağlanmasını istediklerini gerçekten yönlendirmeli, ancak bu her zaman olmaz” dedi. Lori Smetankabir savunuculuk kuruluşu olan National Consumer Voice for Quality Long-Term Care’in panel üyesi ve yönetici direktörü.
“Bu önerilerin çoğuna katılıyoruz” ve birçok yardımlı yaşayan topluluk zaten bu uygulamaları takip ediyor dedi. La Shuan Betheabir endüstri kuruluşu olan Ulusal Destekli Yaşam Merkezi’nin yönetici direktörü.
Bununla birlikte, kuruluşunun özellikle tavsiyelerin uygulanabilirliği ve maliyeti konusunda endişeleri olduğunu söyledi. “Fizibilitenin ne olacağını anlamamız gerekiyor” dedi ve bu konulara geniş bir araştırma yapılmasını önerdi. Bethea, bu arada eyaletlerin, bölge sakinlerinin artan ihtiyaçlarını dikkate alarak yardımlı yaşamı nasıl düzenlediklerini incelemeleri gerektiğini söyledi.
Ülkenin kabaca 28.900 yardımlı yaşam topluluğu eyaletler tarafından düzenlendiğinden ve federal standartlar bulunmadığından, uygulamalar büyük farklılıklar gösterir ve genellikle sakinler için huzurevlerinde bulunandan daha az koruma vardır. Bazı destekli yaşam tesisleri, en az dört ila altı yaşlıyı barındıran küçük evlerdir; bazıları yaklaşık 600 yaşlı yetişkinin bulunduğu büyük konut kompleksleridir. Bu topluluklarda yaklaşık 919.000 kişi yaşıyor.
“Yardımlı yaşamanın pek çok farklı çeşidi var ve bence bunların ne olduklarını ve kime bakmak için en uygun olduklarını adlandırma konusunda daha kararlı olmamız gerekiyor” dedi. Kali Thomaspanel üyesi ve Brown Üniversitesi’nde sağlık hizmetleri, politika ve uygulama doçenti.
Başlangıçta, yardımlı yaşam “sosyal” bir model olacaktı: yaşlı yetişkinlerin banyo yapma ve giyinme gibi günlük görevlerde personelden yardım alırken diğer sakinlerle etkileşime girebildiği ev benzeri bir ortam. Ancak günümüzün yardımlı yaşayan nüfusunun gerçekleri göz önüne alındığında, California Advocates for Nursing Home Reform’da panel üyesi ve personel avukatı olan Tony Chicotel, “sosyal bakım modelinin modası geçmiş” dedi.
Yine de o ve diğer panelistler, yardımlı yaşamın bakım evleri gibi “tıbbi” bir model olmasını istemiyorlar.
Chicotel bana, “İlginç olan, huzurevlerinin daha ev benzeri bir ortama geçmeye zorladığını ve yardımlı yaşamın sakinlerin tıbbi ihtiyaçlarını daha yeterli bir şekilde yönetmeye ihtiyaç duyduğunu görmeniz,” dedi, uzun vadeli bakımın mevcut pandemiden ilham alan yeniden incelemesine atıfta bulunarak. “Bununla birlikte, yardımlı yaşam tesislerinin daha çok huzurevlerine benzemesini istemiyorum. Tüm bunların nasıl sonuçlanacağı henüz net değil.”
Cevaplanmasını istediğiniz sorular, bakımınızla ilgili yaşadığınız sorunlar ve sağlık sistemiyle başa çıkarken ihtiyacınız olan tavsiyeler hakkında okuyuculardan haber almak için can atıyoruz. İsteklerinizi veya ipuçlarınızı göndermek için khn.org/columnists adresini ziyaret edin.
İlgili konular
Bize Ulaşın Bir Hikaye Gönderin İpucu
Kaynak : https://khn.org/news/article/assisted-living-facilities-pressed-to-address-growing-needs-of-older-sicker-residents/