Makalede belirtilen zamanda Rusya Haritası. Belirtilen dönemde Volyn, Vladimir kentinin başkenti ile Güney-Batı'nın tüm bölgesi olarak adlandırılabilir
Güneybatı Rusya uzun bir süre Rurikoviç devletinin sınırları dışında kaldı. Oleg, Konstantinopolis'e baskını planlarken, Hırvatlar, Dulebs ve Tiverts dahil olmak üzere, ancak müttefiklerin hakları değil, müttefiklerin hakları konusunda bir dizi yerel kabile ona katıldı. Dahası, Igor ve Olga Kiev'de hüküm sürerken, ilişkileri batıda gelişmeye devam etti ve büyük şehirlerden boyarlar tarafından yönetilen yerel beyliklerin ilk prototipleri ortaya çıktı. Bu öncelikle XNUMX. yüzyılın başında olağan kabile birliğinin üzerinde duran ilk devlet oluşumunda şekillenen Cherven şehirleriyle ilgiliydi. Buna paralel olarak, diğer kabile sendikaları çerçevesinde banliyöleri olan bireysel şehirlerin oluşma süreci vardı. Kiev sadece içerik olabilir haberler Bu süreçler hakkında, başka birçok ilgisi olduğundan ve batıya giden yol, prensip gücüne boyun eğmeye şiddetle karşı çıkan köy sakinleri tarafından engellendi.
Büyük bir batılı kampanyanın ilk sözü Svyatoslav Igorevich'in saltanatı ile ilgilidir. Düşmanlıklar hakkında bilgi çok belirsiz, Svyatoslav'ın gerçekte kiminle savaştığı bile bilinmiyor: Volynoslular, Polonyalılar veya başka biriyle. Bu yolculukların sonucu da bilinmiyor. Volynoslular boyun eğdirebilse bile, üzerlerindeki güç uzun sürmedi ve Svyatoslav'ın ölümünden kısa bir süre sonra Polonyalılar çok fazla direniş yaşamadan kolayca Cherven şehirlerine boyun eğdiler. Büyük olasılıkla, prensin ölümünden sonra, batıdaki yakın zamanda ilhak edilen tüm bölgeler tekrar batı komşularının görevini kolaylaştıran Rurikoviç'in durumundan ayrıldı. O zaman Volhynianların Polonyalılarla birlikte hareket etmeleri ve Rurikoviç'e boyun eğmeye direnmeleri mümkündür.
Sadece Büyük Prens Vladimir 981'de Volyn'de büyük bir kampanya düzenleyerek güneybatı meselesini iyice ele aldı. Bu andan itibaren Rusya'nın Volyn, Duleb ve diğer kabileler üzerindeki gücünün kuruluşu belgelendi. Buna ek olarak, batı banliyöleri iki büyük şehir olan Przemysl ve Cherven de dahil olmak üzere Polonyalılardan yeniden ele geçirildi. Bununla birlikte, orada durmadı ve kronikleştiricilerin belirttiği gibi, artık Rus prenslerinin Polonya topraklarına gitmediği kadar derine gitti (ancak tartışmalı). Vladimir Krasno Solnyshko iyice, sert bir şekilde hareket etti, çünkü yönetimi altındaki Polonyalılar artık Rusya'nın batı sınırlarına girmedi.
Edinilen bölgelerin Rusya'ya entegrasyonu daha az kapsamlı değildi. Volyn, Worms ve diğerlerinin toprakları bir prenslikte birleşti ve Vladimir’in oğlu Vsevolod’un oğlu Boris onları yönetmeye geldi. Yeni bir sermaye inşa edildi - Vladimir şehri, tüm eski şehirleri hızla aştı ve aslında onlara hakim olmaya başladı. 992'de aynı şehirde bir piskoposluk kuruldu. Rurikoviç'e sadık yeni bir yönetim ve yeni bir boyar oluştu. Batı sınırında, Polonyalılar savaşı yeniden başlatmaya karar verirlerse işgali durdurmaları gereken yeni yerleşimler ve tahkimatlar ortaya çıktı. Oldukça kısa bir sürede, bölgeyi hızlı ve kararlı bir şekilde birleşik bir Rusya'ya bağlayan bir sistem oluşturuldu - daha sonra yerel elitler geleceğini ayrılmaz bir şekilde Rurikovich ve Rus ile ilişkilendirdi ve sadece zaman zaman eski boyarların temsilcileri yabancı yöneticilere bahis yapmaya çalıştı.
Çatışmanın başlangıcı
Cherven şehirlerinin Przemysl ile birlikte sınır durumu ve Rurikoviçlerin devletine geç girişleri, Güney Batı Rusya'nın bu bölümünün uzun süre tartışmalı bir bölge haline gelmesine yol açtı. Polonyalılar sürekli Cherven ve Przemysl'i kendilerine alma fırsatını kaçırmayanları iddia etti. Büyük Vladimir'in ölümünden sonra, Rusya'da başlayan çekişmeyle bağlantılı olarak, böyle bir fırsat ortaya çıktı. Rusya'daki üstün gücü iddia eden Prens Svyatopolk Vladimirovich'in yardım talebini kullanarak, savaş Polonya Prensi Boleslav I Cesur tarafından başlatıldı. 1018'de Volhynia kenti yakınlarındaki savaşta Rus ordusunu yendi ve Cherven şehirlerini devletine ilhak etti. Sadece 1030 ve 1031'de, Bilge Yaroslav, Rusya'nın Büyük Dükü olarak kendisini Kiev'de sağlam bir şekilde kurduktan ve en acil sorunları çözdüğünde iki büyük kampanyadan sonra iade edilmeyi başardılar. Bundan sonra, Büyük Dük, Polonyalılar ile iyi ilişkiler kurdu ve bir süre Rurikoviç eyaletinin batı sınırlarına olan iddialarını unuttular.
1054'te Bilge Yaroslav'ın ölümünden sonra, en küçük oğullarından Igor Yaroslavich, Volyn'in prensi oldu. O, bir süre Rusya'yı sürekli olarak yöneten "kardeşlerin zaferi" nin bir parçasıydı ve genel olarak en sıradan prens idi. Volhynia saltanatında özellikle önemli olaylar yoktu, Polonyalı tarihçi Jan Dlugosh'un atfettiği Igor'un Polonya sempatileri kanıtlanamaz kaldı.
1057'de Igor Yaroslavich'in yerine yeni bir Rurikovich, Rostislav Vladimirovich geçti. O zamana kadar özel bir kişiydi, özel bir kişiydi tarih. Babası Vladimir Yaroslavich, Bilge Yaroslav'ın en büyük oğlu, Kiev'in Büyük Dükü olmadan önce öldü ve bu nedenle Rostislav, Rusya tarihindeki ilk haydut prens oldu, yani. babasının mirasını mirasına transfer etmek için vakti olmayan yetim bir prens. Bununla birlikte, merdiven onu belirli prensliklerin miras çizgisinden tamamen dışlamadı, bunun sonucunda ilk önce Rostov'a sonra da Volyn'e ulaşmayı başardı.
O zamanlar Volyn prensliğinin oldukça büyük ve zengin olmasına rağmen, Bilge Yaroslav'ın torunu pozisyonunu çok güvenilmez ve tavizsiz olarak kabul etti, çünkü 1064'te Vladimir-Volynsky'deki prens masasını terk etti ve Tmutarakan'a gitti. Orada bir kuzeni Gleb Svyatoslavich'i kovmayı başardı. Ancak, zararı kabul etmedi ve şehri yeniden ele geçirdi - ama sadece hemen tekrar kaybetmek için. Tmutarakan'daki konumunu iyice güçlendiren Rostislav, en yakın şehirlere ve kabilelere haraç vermeye ve merkezi otoriteyi güçlendirmeye başladı. Kherson Yunanlıları bunu çok sevmediler, bunun sonucunda 1067'de Rostislav, yerel prensi sadece 3 yıl kalmayı başaran gönderilen Roma askeri komutanı tarafından zehirlendi.
Rostislav Vladimirovich Volhynia'dan ayrıldıktan sonra, yerel prensler hakkında 14 yıl boyunca hiçbir bilgi yoktu. Yerel güç topluluk ve Vladimir-Volynsky'nin boyarları tarafından ele geçirildi ve prensliğin kendisi aslında bazı vali aracılığıyla Kiev prensinin iradesine bağlıydı. Sorun, o zamanlar, Kiev için Rurikovich arasında bir mücadelenin patlak vermesiydi. Her şey 1068'de Kiev asi topluluğu Büyük Dük Izyaslav Yaroslavich'i şehri terk etmeye zorladığında başladı. Ertesi yıl, Polonyalı Prens Boleslav II'nin cesur desteğini alarak döndü ve Kiev'i yeniden kazanmayı başardı - ancak o zaman 1073'te onu tekrar kaybetti. 1077'de Izyaslav tekrar başkentini geri aldı, ancak bir yıl sonra öldü. Volhynia'da, bu mücadele dolaylı olarak, ancak tatsız bir şekilde etkilendi: 1069'daki kampanyadan sonra, Polonya birlikleri Güney ve Güney-Batı Rusya'nın çeşitli şehirlerine ve köylerine yerleşti. Bu, Polonyalı askerlerin öfkesine ve öldürülmesine neden oldu, bundan sonra Boleslav birlikleri geri çekmek zorunda kaldı. Ancak, Przemysl dahil olmak üzere büyük sınır şehirlerinde, garnizonlarını bıraktı ve Polonyalıların kendilerinin düşündüğü bölgeler üzerinde etkili bir şekilde kontrolü elinde tuttu. 1078'de prensi Izyaslav Yaroslavich'in oğlu Vladimir-Volynsky - Yaropolk Izyaslavich'te yeniden ortaya çıktı.
Toplumsal Güç ve İrade
XI yüzyılın tamamı Volyn'in gelişimi için çok önemliydi. O zaman, Rusya'nın bir parçası olarak, tüm bölgelerinin bağlarının önemli ölçüde güçlendirildiği tek bir koşullu idari birimdi ve yerel boyarlar, tek bir şeyin parçası olarak kendini tanımaya başladılar. Kiev ile ilişkiler de iki temelleri olan aktif olarak gelişiyordu. Bunlardan ilki ekonomikti - Rusya'nın başkenti ile ticaret, bölgenin refahının hızla gelişmesine yol açtı. İkinci neden askeriydi - Volyn boyarlarının merkezi Polonya devletine karşı henüz yüzleşemedikleri ve bunun sonucunda kimin yetkisi altında olduklarını seçmeleri gerekiyordu. O zamanlar Rurikoviç devletinin emirleri çok daha kârlıydı ve bu nedenle seçim Kiev lehine yapıldı, Polonyalılar ile ilişkiler yavaş yavaş bozuldu. Yerel halkın zaman içindeki zihniyeti, ayrı bir kabile olarak değil, Rus halkı olarak kendilerinin farkındalığını sağlamıştır. Aynı zamanda, gelecekteki bir politik yaşam ayaklanmasının ilk belirtileri ortaya çıktı: Volhynia ekonomisi geliştikçe, boyarlar ellerinde daha fazla servet biriktirdiler ve topluluklardan ayrılma, bağımsız bir mülk oluşturma, şehirlerin geleceği ile ilgili yerel bir aristokrasiye daha çabuk ayrıldılar.
Çatışmanın başlaması ve Rusya'da miras parçalanmasının genişlemesi ile önemli bir yer toplumu işgal etmeye başladı. Yüce hükümdarlar, yani. Prensler neredeyse her yıl değişebilir ve hatta birbirleriyle savaşlarla sürekli meşguldü, şehirlerin, banliyölerin ve kırsal yerleşimlerin bir tür özyönetim mekanizması gerekliydi. Böyle bir mekanizma, yeni renklerle parıldamaya başlayan topluluktu. Bir yandan, bu zaten kabile sisteminin bir kalıntısıydı, ancak diğer yandan, geçerli koşullar altında, yeni bir form aldı ve hatta toplumun ilerici tabakalaşmasını dikkate alarak büyük bir siyasi güç olarak hareket etmeye başladı. Rusya'da, sürekli olarak değişen, muazzam ve miras yasalarının neden olduğu yüce gücünün özellikleri nedeniyle, şehirlerden ve kaderlerden yöneten, prenslerden figürlerle bağlantılı olmayan, onlardan ayrı yaşayan benzersiz bir sistem oluşturulmaya başlandı.
Beyliğin başındaki Rurikoviçler birbiri ardına değişebilir, ancak başkentin kendisi, alt banliyöler ve köylerle birlikte sabit kaldı, bu da rollerini öne sürdü ve neredeyse Rurikovich'lerin kendilerine eşitti. Bütün özgür topluluk üyelerinin toplanması veche'de, toplumun yaşamıyla ilgili önemli sorulara karar verildi; veche'nin kararıyla, şehir prens'e destek sağlayabilir veya tersine onu şehirden herhangi bir yardımdan mahrum edebilir. Prensin kendisi, bu topluluğun sempatisini kazanmaya çalışırken aktif olarak politika oynamak zorunda kaldı. Ayrı ayrı, o sırada fiili topluluktan yavaş yavaş ayrılmaya başlayan, servetlerini ve etkilerini artıran boyarlar duruyordu. Bununla birlikte, gerçekte, boyarlar için doğrudan toplumun iradesine karşı çıkmak, hala çok tehlikeli, ciddi kayıplarla dolu bir meslek olmaya devam etmektedir ve bu nedenle, topluluk üyelerinin sempatilerini kendi lehine çevirmek ve eğmek zorundadırlar.
Topluluğun kendisi, herhangi bir askeri gücün emrinde olmasaydı ciddi bir siyasi gücü temsil edemezdi. Böyle bir güç, doğası gereği farklı olan milislerdi. En büyük, ama aynı zamanda en kötüsü kırsal milislerdi. Kural olarak en yakın yerleşim yerlerini veya banliyöleri korumak için hiç toplamamayı veya sadece kesinlikle gerekliyse toplamayı tercih ettiler. Bu milislerin eğitim ve silahlanma seviyesi elbette son derece düşük kaldı ve esas olarak piyade veya hafif süvari ile temsil edildi. Köylülerden askerler arasında önemli bir değere sahip olan tek kişi okçulardı, çünkü iyi bir okçuyu eğitmek uzun ve zordu ve barış zamanında avcılık yapan iyi eğitimli atıcılar vardı.
Ancak, tüm bunlar sadece çiçeklerdi ve şehrin rafları gerçek meyvelerdi. Şehirler kendi bölgelerinde kaynaklara yoğunlaştılar ve bu nedenle milisleri için oldukça iyi ekipman sağlayabilirler; şehirlerin de hakları ve çıkarları için savaşmaları gerekiyordu, çünkü şehir alayını mümkün olan en iyi şekilde tutmaya çalıştılar; Topluluk sakinleri doğrudan topluluklarının çıkarlarını korumakla ilgileniyordu ve toplumun kendisi oldukça uyumlu bir oluşumdu, çünkü şehir alayının askerleri, kural olarak, moral ve disiplin göstergeleri ile oldukça yüksek (zamanlarının standartlarına göre) gösterildi. Çoğu zaman, şehir alayı iyi silahlı ve korunan piyonlarla temsil edildi, ancak küçük boyarlarla temsil edilen kendi süvarilerini de içeriyordu. Şehir alayını kullanmak isteyen prens, topluluktan izin almak zorunda kaldı.
En ünlü şehir alayı, ağırlıklı olarak yaya olarak, bir kereden fazla yüksek savaş verimliliğini gösteren ve bu şehrin bağımsız kalmasına izin veren faktörlerden biri olan Novgorod milisleridir. bağımsız politika. Belki de, kabile veya kırsal milisler tarafından temsil edilen piyadelerin geri kalanı, özellikle dayanıklılık ve dayanışma açısından farklılık göstermediği ve bu kadar iyi ekipmanı karşılayamadığı için Rusya topraklarında savaşa hazır tek piyadeyi oluşturan şehir alaylarıydı. Bir istisna sadece prensin kadrosu olabilir, ancak binicilikte savaşmayı tercih etti. Örgütleri ve potansiyellerine göre, Rus şehir alaylarının Batı Avrupa'daki, Flaman şehir polisi veya topluma benzer bir temeli olan ve aynı zamanda Fransız ve İngiliz şövalyelerine bolca dağıtabilecek İskoç piyadeleri olarak adlandırılabilecek analogları vardı. Bunlar zaten XIII-XIV yüzyıllardan örnekler, ancak antik çağlardan benzer örnekler var - eski polisin kasaba halklarından da oluşturulan ve uyumsuzluğu ve örgütlenmemiş bir düşmana karşı sağlam durma yetenekleri ile ayırt edilen hoplit falanks. Bununla birlikte, zaman standartlarına göre yüksek savaşa hazır olma durumunda bile, piyade piyade olarak kaldı ve şimdiye kadar ağır süvari ile rekabet edemedi, sadece yetenekli ellerde ve en zeki veya çok sayıda düşmana karşı iyi sonuçlar göstermedi.
Buna, hızla büyüyen çekişmeye bitişik olan Rusya'nın tüm hızlı ekonomik büyümesini eklerseniz, şehirlerin oldukça yüksek bir pozisyonu ortaya çıkıyor. Kendi istekleri olan güçlü şehirlerin sayısı sürekli arttı ve bu nedenle o zamanın politik karmaşası daha da şişman ve zengin oldu veya basit bir şekilde durum zorlaştı, ancak aynı zamanda ilginç oldu. Şehirler hem ekonominin iç büyümesi hem de prensliğin ticareti nedeniyle ve genişleme nedeniyle kendi gelişimleriyle ilgileniyorlardı. Şehirler ve topluluklar arasında sürekli rekabet vardı: hem belirli hiyerarşideki en yüksek bağlantı olan şehirler arasında, hem de banliyöler arasında, ikincisi kendilerini birbirlerinden ayırmaya ve bağımsız şehirler olmaya çalıştılar. Rurikovichi'de, kentsel topluluklar sadece meşru değil (Büyük Vladimir ve Bilge Yaroslav'ın kapsamlı çalışmasının sonucu) üst düzey yöneticileri değil, aynı zamanda çıkarlarını korumanın garantilerini de gördüler. Bilge prens, başkentinin topluluğunu güçlendirmek ve geliştirmek için tüm gücüyle çaba sarf etti, karşılığında sadakat, şehir alayından destek ve artan refah aldı. Aynı zamanda, Rusya'da hızla artan Rurikovich sayısı, çekişmeyle birleştiğinde, gerekirse, dikkatsiz destek prensi mahrum bıraktı, bunun sonucunda hemen merdivenin en yakın akrabası ile değiştirildi, daha iyi olabilirdi. Bu nedenle, o dönemin tarihini tarif ederken, her zaman Rusya'nın karmaşık siyasi yapısını ve başkentlerin her zaman prenslerin elinde bir pazarlık çipi olarak hareket etmediğini ve şaşırtıcı bir sıklıkta değişebilen her yeni Rurikoviç'e körü körüne teslim olduğunu hatırlaması gerekir.
Devam edecek ...