İçimizdeki Yabancı - Hiçlik
Aslında hayatın hiç bir anlamı yoktur. Varlıkların anlamlarını ve değerlerini bizzat kendimiz belirleriz. Örneğin bir pırlanta, pırlanta olduğu için değerli değildir. Bizim pırlantaya verdiğimiz değer yüzünden pırlanta değerlidir.Bu nedenle her şey insan zihninin ürünüdür. İnançlar, gelenekler, kurallar, kutsallar, her şey ama her şey insan zihni tarafından üretilmiş ve yüceltilmiştir.O yüzden hakikati aramak boşunadır. Çünkü tekillik düzeyinde hakikat yoktur. Her düşünce veya fikir kadar hakikat vardır.
Bir düşünce, hastalık gibi ne kadar çok insana bulaşır ve içselleştirilirse, çoğunluğun yansıması olarak "gerçek" kabul edilir. Oysa gerçek dediğimiz şey yine insan tarafından uydurulmuştur. Toplumun geneli kendisine öğretilen ilk bilgileri sorgusuz sualsiz kabul etme eğilimindedir. İşte dünyadaki bütün kaos ve savaşın nedeni budur. Herkes kendi "gerçek"liğini bir başkasına bulaştırmak ister. İnsan iyileşmek istemeyen bir hastadır. Bu yüzden, kendisini iyileştirmek isteyenlerden hastalığının şiddeti kadar nefret eder. İnançları uğruna kendisine dayatılan "gerçek" olgusunu yaşamının sonuna kadar savunur.
Evren denen bu çölde, bir kum tanesinin üzerinde yaşamını sürdüren insanoğlu, her şeyden habersiz hayatını şiddet aç gözlülük ve cehalet ile sona erdirir. Sorgulamaz, düşünmez ve merak etmez. İtaat eder, boyun eğer ve kabullenir. Ama gerçek olan insan bir hiç olarak doğar ve günün birinde yine bir hiç olarak ölür.