1.Dünya Savaşı sonrası faşizmin yenilgisi, yaşanan ekonomik buhranlar İtalya’da pek çok değişikliği beraberinde getirdi. Savaşın getirdiği yıkımları onarmaya çalışan ülkede, her şey de olduğu gibi sanatta da değişimler başladı. Savaş zamanı çatışmaları, ölü bedenleri çeken fotoğrafçılar, savaş sonrası hayatın gündelik ritmini fotoğraflamaya başladılar. Sinemada kendisini göstermeye başlayan” Yeni-gerçekçilik” fotoğrafta da kendine yer edindi. Bu dönem kadrajına aldığı görüntülerle ve tarzıyla dikkatleri üzerine çeken bir fotoğrafçı vardı, Mario De Biasi…
İtalyan foto muhabirliğinin babası olarak kabul edilen Mario De Biasi, II. Dünya Savaşı’ndan 1960’ların ekonomik patlamasına kadar yeniden yapılanma ve uzlaşma döneminin ortasındaki günlük İtalyan yaşamının görüntülerini çekti. Otuz yılı aşkın bir süre çalıştığı İtalyan dergisi Epoca’nın 1953 yılında ilk kadrolu fotoğrafçısı oldu.
20.yüzyılın en önemli anlarını kadrajına alan De Biasi, 1956 yılında Macaristan da yaşanan kanlı ayaklanmayı tarafsız bir biçimde fotoğraflayıp yayınlayınca “Çılgın İtalyan” unvanını aldı. 1968’de her yeri saran öğrenci protestolarını görüntüleyip raporlar hazırladı. Yakaladığı yoğun ve hatırlatıcı karelerle siyasi ve tarihsel olayların yanı sıra New York’un unutulmaz manzaralarını, Orta Doğu’yu, Sibirya’yı, ünlü simaları (Claudia Cardinale, Brigitte Bardot, Sophia Loren) ve İran Şahı’nın düğününü fotoğrafladı.
Sinema ve mimariye ilgi duyan De Biasi’nin çalışmalarında İtalyan yeni-gerçekçiliğin etkileri hissedilir. Gelenekselliği, değişen dünyayla birlikte metropolün dinamizmini oluşturduğu kompozisyonlar eşliğinde oldukça yalın ve gerçekçi bir üslupla yansıtır. Mario de Biasi’yi ayrıksı kılan, sıradan bir görüntüyü de acıyı da aynı açıyla yakalayabilmesidir.