Dünya’nın neresinde olursa olsun, birbirleriyle iletişime ve etkileşime geçen farklı toplumlar birbirlerini dil ve kültür bakımından etkilemiş, değiştirmiş ve dönüştürmüştür. Günümüzde dünya dili konumunda olan İngilizce bu değişime sıkça maruz kalan dillerden biridir. Peki ya nasıl mı? Hadi birlikte göz atalım
Romalılar 1. yüzyılda adaya geldiklerinde kendi alfabelerini de beraberinde getirmişlerdir. Sesler uyuşmasa da Latin harflerine dayalı bir sistem kullanılmıştır. Daha sonraları çeşitli kavimlerin istilaları sonucu şekillenen İngilizce, temel olarak 3 dönem olarak ele alınmıştır:
1. Eski İngilizce (Anglosakson Dönem: MS 450-1100)
Alman kökenli Germen boylarından olan Angllar, Saksonlar ve Juteler 5. yüzyıldan itibaren dilleriyle birlikte adaya gelip yerleşmeye başlamışlardır ve ilk İngiliz boyu sanılan Kentler’den geriye çok az sözcük kalmıştır.
2. Orta İngilizce (Normanlar Dönemi: MS 1100-1500)
Fransızca’nın bir lehçesini konuşan Viking kökenli Normanlar 12. Yüzyıldan itibaren adaya yerleşmeye başlamışlardır. Norman istilasıyla beraber toplumun soylu kesiminde Fransızca etkin hale gelmiş, İngilizce yazılı dilden sökülüp atılmış ve halkın dili haline gelmiştir. Bu dönemin en önemdeki en önemli değişim, Fransızca’nın da etkisiyle, vurgunun ilk heceye kayması olarak karşımıza çıkmaktadır. Bunun dışında dildeki bazı karmaşıklıklar giderilmiştir. Örneğin, “hopian” kelimesinin yerini “hope” almıştır. Daha sonraları da “kn” sesi sadeleştirilerek “n”, “wr” sesi “r” halini almış ancak yazılışları aynı kalmıştır.
3. Modern İngilizce (Shakespeare ve Rönesans Dönemi: 1500-1700)
Rönesans ile birlikte İngilizce, Klasik Çağ dilleri olan Yunanca ve Latince ile zenginleştirilerek geniş bir anlatım gücü kazanmıştır. 1600’lerden itibaren yabancı dil istilasına karşı tepkilerin doğmasıyla beraber, dil özüne dönmeye başlamış ve Shakesperae, Milton, Spenser gibi kişilerin etkisiyle yerel okunuş ve yazılış farklılıkları giderilip belirli kurallara oturtulmaya çalışılmıştır.