Bu insanoğlu denen şey monoton. Çoğu zamanının büyük bir bölümünü çalışmakla geçiriyor ve kalan bir parçacık özgürlükten de öylesine korkuyor ki, bundan kurtulmak için ellerinden geleni yapıyor. Ah şu insanların kaderi!
Varlık Yayınları Cep Kitapları serisinden okudum ben Yedinci Gün'ü.
Monoton yaşamından bıkmış üst düzey bir memurun, amirini yumruklamasıyla başlayan süreç, yaşamına dair her şeyi geride bırakıp istanbul'a kaçması ve o günden itibaren geçen yedi günü anlatır. Kitaptaki her bölümün başında, Tevrat'taki 'dünyanın yedi günde yaratılması' ile ilgili bir pasajın yer alması tabi ki tesadüf değil.
Yedi günde kendini yeni baştan yaratan bir adamın hikâyesi dir. Günümüzde çok reklamı yapılıp, 'roman' diye okunan bir çok harf ziyanlığının yanında, kısa ama dolu dolu bir roman.
Siz monoton yaşam sevmezdiniz, siz sıkıntı atmalıydınız, siz barlarda, meyhanelerde, iş dönüşü eğlenebilirdiniz. Aranıza eşleriniz asla karışmamalıydı. Başka kadınlar mutlaka olmalıydı ama onlar sizlerin kadını olmamalıydı. Sessiz, sakin, bu durum mutlak bir gerçekmiş gibi, sizi evlerde bekleyen kadınların ne düşündüğünü, ne yaşadığını hiçbir gün düşünmediniz. Onlar evde sizi bekliyorlardı, beklemeliydiler, beklediler. Buna isyan edilebileceğini hiç düşünmedin mi?
"Hayatın monoton geçtiğinden şikayet ediyorsun, onu donuk hale getiren yalnızca sensin, senin dünyanda, senin duygularını kim renksiz kılabilir? Ve senin her şeyi bırakıp aynanın karşısına geçmeni isterim. Ellerinle yüzüne, gözlerine, burnuna, kulaklarına dokun, onları hissederek dokun ve işte Yaradan'ın izlerini görüyorsun! Dokunduğun yerler ne kadar ilahi, onlar ne kadar kutsallar!... Sen kutsal bir bedenin içinde yaşayan ruhsun. İlk adım bedenini sevmektir ve bedenini sevdikten sonra ruhunu sevebileceksin ve son adım seni varlığına götürecektir."