Zaman her zamankinden daha dar geliyorsa, suçu devrime atın. Bu yıl 29 Haziran’da Dünya olağandışı bir rekora imza attı: Bilim adamlarının gezegenin dönüşünü yüksek hassasiyetli atomik saatler ile ölçmeye başladığı 1960’lardan bu yana en kısa günü.
Genel olarak konuşursak, Dünya her 24 saatte bir kendi ekseni üzerinde tam bir dönüş yapar. Bu tek dönüş, bir günü işaretler ve milyarlarca yıldır yaşam kalıplarını şekillendiren gün doğumu ve gün batımı döngüsünü yönlendirir. Ancak perdeler 29 Haziran’da erken kapandı ve gece yarısı beklenenden 1,59 milisaniye daha erken geldi.
Geçtiğimiz birkaç yıl, kısa günlerin daha sık çentiklenmesiyle birlikte rekor düşüşlerine tanık oldu. 2020’de Dünya, son 50 yılın en kısa günlerinden 28’ini, bunların en kısasını 19 Temmuz’da yaşadı ve 24 saati oluşturan 86.400 saniyeden 1.47 milisaniyeyi traş etti. 29 Haziran rekoru, 26 Temmuz’un 1,5 milisaniye kısa sürede geldiği geçen ay yeniden kırılmaya yaklaştı.
Peki dünya hızlanıyor mu? Uzun vadede – dinozorların yükselişini ve düşüşünü göz açıp kapayıncaya kadar sıkıştıran jeolojik zaman çizelgeleri – Dünya aslında eskisinden daha yavaş dönüyor. Saati 1,4 milyar yıl geriye alın ve bir gün geçecek 19 saatten az. O halde, ortalama olarak, Dünya günleri her yıl saniyenin yaklaşık 74.000’i kadar kısalmaktan ziyade uzuyor. Bu etkiden çoğunlukla ay sorumludur: yerçekimi kuvveti gezegeni hafifçe çarpıtarak, Dünya’nın dönüşünü sürekli olarak yavaşlatan gelgit sürtünmesi üretir.
Bir Birleşmiş Milletler kuruluşu olan Uluslararası Telekomünikasyon Birliği, saatleri gezegenin dönüşüyle aynı hizada tutmak için, Haziran veya Aralık aylarında -en son olarak 2016’da- zaman zaman artık saniyeler eklemeye başladı ve Dünya’nın yakalayabilmesi için saatleri etkili bir şekilde bir saniyeliğine durdurdu. yukarı. İlk artık saniye 1972’de eklendi. Bir sonraki fırsat Aralık 2022’de, ancak Dünya bu kadar hızlı dönmesine rağmen buna ihtiyaç duyulması pek olası değil.
Dünya uzun vadede yavaşlarken, durum daha kısa zaman ölçeklerinde daha karmaşıktır. Dünyanın içinde erimiş bir çekirdek var; yüzeyi, değişen kıtalar, şişen okyanuslar ve yok olan buzullardan oluşan bir kütledir. Tüm gezegen kalın bir gaz örtüsüyle sarılmıştır ve kendi ekseni etrafında dönerken sallanır. Tüm bunlar, Dünya’nın dönüşünü etkiler, onu hızlandırır veya yavaşlatır, ancak değişiklikler esasen algılanamaz.
Nasa’ya göre, daha güçlü rüzgarlar El Niño yıllarında Yapabilmek gezegenin dönüşünü yavaşlatmak, günü bir milisaniyenin kesri kadar uzatarak. Depremler ise tam tersi etki yapabilir. Hint Okyanusu’nda bir tsunamiyi serbest bırakan 2004 depremi, yeterince kayayı günün uzunluğunu kısaltmak yaklaşık üç mikrosaniye.
Kütlesini Dünya’nın merkezine doğru hareket ettiren her şey, dönen bir buz patencisinin kollarını çektiğinde hızlanması gibi, gezegenin dönüşünü hızlandıracaktır. Kütleyi merkezden dışarı doğru iten jeolojik aktivite ters etki yapacak ve dönüşü yavaşlatacaktır.
Tüm bu farklı süreçlerin bir araya gelerek bir günün uzunluğunu nasıl etkilediği, bilim adamlarının hala boğuştuğu bir sorudur. Ancak daha kısa günlere yönelik eğilim uzun süre devam ederse, ilk “negatif artık saniye” çağrılarına yol açabilir. Saatlere bir saniye eklemek yerine, daha hızlı dönen gezegene ayak uydurmak için sivil zaman bir saniye atlayacaktı. Bunun da kendi sonuçları olabilir, en azından 5000 yıldan sonra zamanı gezegenin hareketiyle tanımlamanın zamanı gelmiş bir fikir olup olmadığı konusundaki tartışmayı yeniden alevlendirebilir.