"Ayrıca sarışın istiyor!" ? Neden erkekler 50'li yaşlarında hile yapmayı hayal ediyor?
Son zamanlarda bir partide misafir oldum. Birinin ceket giymeyi tercih ettiği türlerden biri. İyi bir arkadaşım bana gelip fısıldadığında çok geç olmuştu: “Başardım”. Bana o söyledi? 50'li yaşta, evli, çocuklar? otuzlu yaşların ortasında bir ilişki yaşamak Ben? pürüzsüz 50, evli, çocuklar? Dudaklarına, çivisinin flütündeki bir yılan gibi sarkıyordu. Ağır bir şekilde nefes aldım: "Bir kez daha 30 yaşında bir çocuk ...? Ve sonra karşılıklı olarak kabul edilebilir bir şey gördük? Jahahahahahaaaaa? ve uyluklarımıza ellerini kırdı.
Gerçekten onun için mutlu olup olmadığımı veya utanacağımı bilmiyordum. Ama kesinlikle hissettiğim bir dikişti. Yine. İlk defa değildi. Bizi yanlış anlamamak için: Hayatımı seviyorum. Karımı seviyorum, çocuklarımı (ergenliğe rağmen) seviyorum, işimi, dairemi, mahallemi, arkadaşlarımı seviyorum. Evet ve kendimden bile hoşlanıyorum.
Sıradanlığım hakkında daha fazla kanıt
Ama yıllar geçtikçe, dikişler toplanıp bana daha fazla yayılmaya başladı. Birkaç dakika boyunca Spiegel Online'daki genç bir Katalanın fotoğrafına bakıyorum, uzun sarı saçları, derin yaka, onun tarafını hayal ediyor, Katalan'ın bağımsızlık hareketi Che Guevara'sı? ve acıttı.
Oğlum Playstation'da mı oynuyor? FIFA? Benim için dokunaklı bir profil, beni sanal futbol takımına entegre ediyor ve Bernabéu'daki bu dünyanın Ronaldos'u ile birlikte formda tutmama izin veriyor. Bir arkadaşım, Heidi’deki Alm-Öhi-Hütte’nin lüks versiyonu olan Dagobert-Duck-Money parasının bir bölümünden Avusturya’da bir ev aldığını söyledi. Çift maça. Tüm küçük darbeler, başarısızlığımın kanıtları, sıradanlığım.
Hayatım uzun zamandır istikrarlı bir gelişme oldu? Bir şekilde sorun yok mu? "vay, gerçekten harika?" Çocukluğumda bir spor serseri top, gençlikte bir kız grubu: Silke, Renate, Gudrun. Daha sonra okul, çalışma, iyi iş, dünyanın en iyi kadını fethetti, iki çocuk babasıydı. Her başarı taçımda biraz daha fazlaydı.
Ve sonra oldu? hiçbir şey. Bir noktada hayatım yanlara gitti. O zamandan beri durgunluk aşamasında yaşıyorum. Büyük başarılar eksik. Bir sonraki adımı atmanın, harika bir şey yaratmanın, anlamın tam anlamıyla tatmin edici hissi: bitti. Bugün halkaları gözlerimin altında olan nefes nefese bir hamsterım. Dışarıdaki çoğu kişi gibi. Grey. Değiştirilebilir. Ben orta yaşlı bir adamım derler. Muff ve ne yapmak isteyen? Hayatım bir dizi rutin ve küçük yenilgiler. D minor’daki sivri bir Blues.
Şimdi teslim olabilirim. Bir göbek alın ve kanepeyle kaynaşın? diğerleri gibi. Veya geri savaşın. Mücadele. Son bir kez!
Zaman azalıyor
Son zamanlarda hukuktaki kardeşimin kıçının altında bir Ducati olduğunu anladım. Bir arkadaşın ilk kez bir maratona antrenman yaptığını anlayabiliyorum. Bir meslektaşımın tekrar dünyaya yelken açmayı öğrendiğini anlayabiliyorum. Ve kadınlarımızın buna gülmesi umrumda değil mi? Bir zamanlar bu klişe tiplerine kendim güldüm. Ama şimdi bir yarış makinesi, bir dağ kulübesi ve Jaguar bedenimi geri istiyorum. Ve evet canım, hatta sarışın. Bu onunla ilgili değil. Bu benimle ilgili. Münhasıran. İçeride, kum saati damlayan erkeklerin sesini duyuyoruz. Her tahıl bir kürek. Zaman azalıyor.
Öyleyse, bize karşı yumuşak olun, gözlerinizi yuvarlayın, üzerimize küfredin, başınızı sallayın. Ama kapa çeneni, kahretsin. Sadece bir kez daha fethet, tekrar kazan, tekrar başarılı ol. Çünkü zaten 60 ufukta parlıyor.
Ve o kükrer: lanet olsun!