24 Şubat 1962 Kuzeyde donanma henüz kompozisyonuna henüz girmemiş olan 142B projesinin deneysel dizel denizaltısı K-629 ile R-21 balistik füzesi sualtı konumundan fırlatıldı. Donanma stratejik nükleer kuvvetlerinde ABD ile pariteye doğru temel olarak önemli bir adım atılmıştır.
Amerika Birleşik Devletleri, George Washington tipi beş nükleer denizaltıdan oluşan ilk grubunu 1961 yılına kadar Polaris denizaltı fırlatma balistik füzeleri ile konuşlandırdı. Geliştirilmiş Ethan Allen, Lafayette ve James Madison serisinin 36 füze taşıyan nükleer denizaltısının inşası hızla devam etti. Bu, ülkemiz için kökten yeni bir nükleer tehdidin ortaya çıkması anlamına geliyordu. Bu yöndeki Amerikan başarıları SSCB'nin askeri-politik liderliğini şok etti. 50'lere ve 60'lara kadar güverte denizden Sovyet toprakları için bir tehdit olarak kabul edildi. авиация muhtemel düşman, SSCB'nin aldığı mücadele önlemleri. Burada simetrik bir cevap gerekiyordu. Ancak denizaltılar için balistik füzelerin gelişmesiyle, Amerikalıların gerisinde önemli ölçüde geride kaldık. 1 kilometrelik fırlatma menziline sahip Polaris-A2160'leri su altında fırlatılmışsa, o zamanki füze taşıyıcılarımız R-629 balistik füzelerini başlatmak için Project 658 dizel tekneleri ve Project 13 nükleer tekneleriydi (resmen Ekim 1961'de kabul edildi) yüzeye çıkmalıydı. Böyle bir bölüm Katherine Bigelow "K-19" filminde iyi taklit edilmiştir. Bilinen nedenlerden dolayı, Sovyet denizcileri arasında "Hiroşima" takma adını alan bu tekne, 12 Kasım 1960'ta hizmete giren ilk Sovyet stratejik nükleer denizaltı füze taşıyıcısı oldu. Üç gün sonra George Washington ve Polaris ilk savaş hizmetlerine girdiler. Ve sonra R-13 hala “akla geliyor”. Sadece 600 kilometrelik bir mesafede hedeflere vurabilirken, teknelerimiz Amerikan atom gücünde 16'ya karşı üç füze taşıdı. Halibat ve dizel denizaltıları ile donatılmış beceriksiz Amerikan subsonik SSM-N-8 Regulus-1 yüzey fırlatma kabukları (50 kt nükleer savaş başlığı veya hatta termonükleer 2 MT ile) bile "Greyback" gibi P-13'ü geçerek 800 kilometreyi aştı. 60'ların başında, SSCB Donanmasının stratejik potansiyelinin temeli, her biri iki (Proje 611AB) veya üç (Proje 629) daha önce RDS-11 nükleer yük ile donatılmış R-4FM yüzey fırlatma balistik füzeleri taşıyan dizel denizaltılarıydı. 10 kilometre atış menzili ile 150 kiloton.
P-11FM'yi kullanmak - özel bir denizaltı değildi, ancak filoya uyarlanmış bir ordu füzesi - düşmanın kıyılarından daha fazla 80 mil yüzmek zorunda kalmayacaktı. Amerika Birleşik Devletleri ve diğer NATO ülkelerinin birçok deniz ve havadan denizaltı karşıtı güçleri varlığında bu çizgiye ulaşmak bile sorunluydu. Her ne kadar böyle bir "hançer" mesafesinden bir nükleer füze saldırısı karşı konulmaz hale gelecektir. Ve filomuzun atarinindeki (pr. 659, 675) ve dizel botlarımızdaki (pr. 644, 651, 665) görünüşü ile ana оружия süpersonik P-5 yüzeyleri, 500 - 600 kilometre mesafesindeki kıyı hedeflerine ulaşmak için nükleer teçhizatta füzeler fırlattı. Batılı analistler “Sovyetler” i yakaladılar. İngiliz denizcilik uzmanı Brian Scofield, 1960'te şunları kaydetti: “Şimdi hem ABD hem de Batı Avrupa, roket denizaltı saldırılarına karşı en savunmasız, çünkü ABD nüfusunun yüzde 50'i ve Batı Avrupa nüfusunun yüzde 80'i denizden 150 şeridinde yaşıyor. Doğru, P-5, Pentagon'un Polaris lehine reddettiği Amerikan SSM-N-9 cruise füzesi "Regulus-2" e göre hız ve menzil bakımından oldukça düşüktü.
Tabii ki, sadece P-11FM ve P-13 roket taşıyıcılarının yüzey pozisyonunda fırlatma palyatifler olarak düşünülmelidir. Amerikalılar onların farkındaydılar: bir zamanlar Kuzey Filosunda görev yapan Sovyet göçmeni Mikhail Turetsky, "Sovyet Donanması'na füze silahlarının sokulması (1945 - 1962)" adlı kitapta ve diğer isimlerle ilgili gerçek bir kitapta bulundular. Bilgisine göre, P-13 termonükleer savaş başlığının gücü 0,5 megatonlardı.
Sovyetler Birliği, farklı ürünlerle yapılan bir dizi testten sonra, sualtı fırlatma problemini yalnızca 1963M denizaltıları için 21 balistik füzesi R-658'in ve Mayıs ayında 629А projesinin dizel botlarının piyasaya sürülmesiyle çözmeyi başardı. K-142 24’tan yılın Şubat 1962’inden. P-21, SSCB Bakanlar Konseyi 15’in Mayıs 1963’in kararıyla kabul edildi. Bununla birlikte, menzili (1420 kilometre), yeni Amerikan Polaris A2 (2800 kilometre) aralığının neredeyse iki katıydı. Polaris'in Sovyet analoğu, farklı bir yakıt enerjisine rağmen, P-27 yalnızca 1967 yılında hizmete girdi. Ancak, nükleer ve dizel denizaltıların, Sovyet Donanması'nın P-21 roketiyle donatılmasından bu yana ABD Donanması'nın arkasına nefes almaya başladı. Ve daha modern modellerin varlığına rağmen, filosun neredeyse SSCB'nin çöküşüne kadar - 1989'un sonuna kadar, Baltık'ın 629 projesinin son dört teknesi ve Pasifik'teki iki teknesiyle hizmette kaldı.
İlk düzenli
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter