-Bir şeyler söylemek için yaz.
-Yapıt değil ama kendilik tecrüben, sana dair olan bilinmezin bilgisi!
-Bir yapıt! Reel bir yapıt, diğerleri tarafından tanınan ve diğerleri
için önem taşıyan.
-Okuru imha et.
-Okurun huzurunda kendini imha et.
-Hakiki olmak için yaz.
-Hakikat için yaz.
-Sonra, yalan ol, zira hakikat gayesiyle yazmak, henüz hakiki olmayan ve belki
de asla hakiki olmayacak bir yazmaktır.
-Ne olduğu fark etmez, hareket etmek için yaz.
-Yaz, hareket etmekten korkan sen.
-Bırak kendine konuşma özgürlüğünü.
-Ah! Kendine, bir sözcüğe dönüşme özgürlüğünü bırakma.
[2]
Hangi yasayı izlemeli? Hangi sesi dinlemeli? Ama tümünü izlemek gerek! Ne
kafa karışıklığı, peki duruluk da yasalardan biri değil midir? Evet,
öyledir. Şu halde buna itiraz etmek, kendini doğrularken kendini
yadsımak, sonu gelmeyen bir ışığa asla başlangıç vermeyen bilgisizlikte
günün kolaylığını gecenin derinliğini bulmak gerekir. Dünyayı kurtarmak
ve derin olmak gerekir, varlığı aklamak ve sözü var olmayana vermek;
zamanların sonunda, evrensel bolluğun içinde olmak gerekir ve yalnızca
doğan'ın doğumu olan kaynaktır bu.
[3]
Hepsi bu mu?
Edebiyat, kendi içinde hepsi’dir.
Ama, olmak isteyip de gerçekte
olmaması daha iyi değil midir?