Bölüm 631: Merhamet Ve Ölüm
İmparatoriçenin buz gibi sesi salonda yankılanaarak herkesin yüzünü aşırı çirkin hale getirdi. İmparatoriçe sadece Dük Xuan’dan bahsetti ve bu da orada diz çöken tüm suçlular ile aynı anda ilgilenmeyeceği anlamına geliyordu. Yani her biri ile teker teker özel olarak konuşacaktı.
Herkes kalplerinin şiddetle çarptığını hissetti. İmparatoriçenin karşısında birlikteyken birbirlerine destek verebilirlerdi ama özel olarak görüşürlerse... Suçlarının affedilmesi için ellerinden geleni yapar ve diğerlerinin günahları hakkında bildikleri her şeyi söylerlerdi. Yaşamak adına, sadakatlerini sunmak için her şeyi yaparlardı...
Ve imparatoriçe hariç kimse o kişinin ne söylediğini ve ne yeminler ettiğini bilmeyecekti, bu da kimsenin kime ihanet ettiğini öğrenememesi anlamına geliyordu.
Sadece bu da değil, eğer birisi yeterince şey söylemez veya sadakatlerini yeterince kanıtlamazsa muhtemelen imparatoriçe tarafından örnek haline getirilecekti.
Buna ek olarak, imparatoriçenin şu anki gücü ile buradakilerden birini öldürmek bir böceği ezmek kadar kolay olacaktı.
Bununla birlikte, bir anda, çoktan terle ıslanmış olan kişiler çok daha fazla terlemeye başlarlarken ne söyleyecekleri hakkında gözü dönmüş şekilde düşünmeye başlamışlardı. Üstelik, bu yedi günlük zaman içinde onlar, herkesi birleştirerek ve diğerlerinin çirkin işlerini örterek bu ıssız ve dehşet verici atmosferi sakince çökertecek bir plan hazırlamışlardı.
İlk çağırılan Dük Xuan korku ile titrerken ayağa kalktı ve herkesin bakışları altında adım adım taş odaya doğru ilerledi. İki yüz adımdan daha kısa mesafede neredeyse üç farklı yerde yere düşüyordu. Attığı her bir adımla sanki sonsuz bir abise yaklaşıyormuş gibiydi.
Yun Che'nin hatıralarındaki Dük Xuan kısa ve içten bir gülümsemesi olan şişman bir adamdı. Ama bu kısa yedi günlük zaman içinde oldukça zayıflamıştı. Dük Xuan taş odaya girdiğinde dizlerinin üzerine çöktü ve tüm bedeni bir yaprak gibi sallandı: "Bu değersiz Dük... İm... İmparatoriçeyi selamlar... Bu değersiz Dük günahkar olduğunu biliyor... Ama tek günahkar olan bu dük... Bu değersiz Dükün eşi bile ona Dük Huai ile birlik olmamasını söylemişti. Ama bu değersiz Dük aklını kaybetti... Ve Dük Sarayımın kalanı buna gerçekten karışmadı."
"İmparatoriçeden sadece bu değersiz Dükü öldürmesini diliyorum. Dük Sarayımın diğer üyeleri gerçekten bir şey bilmiyor. Onlar sadece bu değersiz dük tarafından sürüklendi... İmparatoriçeden merhametli olup bu değersiz Dükün ailesini bağışlamasını diliyorum... Sadece imparatoriçeden merha..."
Dük Xuan'ın tüm bedeni titremeye devam etti, yüzü aşırı pişmanlık ve dehşet ile doluyken şiddetle ağladı. İmparatoriçeye çaresizce yalvarırken çoktan defalarca secde etmiş ve kafasını güçlüce zemine vurarak alnının kan ile kaplanmasına sebep olmuştu.
"Bu imparatoriçe seni öldürmek istediğini söyledi mi? Gerçekten ölmeyi bu kadar mı istiyorsun?" İmparatoriçe soğukça sordu.
Dük Xuan kafasını kaldırdı ve demin duyduğu sözlere zorlukla inanabilirken ifadesi boşlaştı.
"Hmph!" İmparatoriçe soğukça burnundan soludu ve ciddi bir sesle devam etti: "Dük Xuan Sarayın bu yüz yılda büyük bir katkı yapmasa da bir hata da yapmadı. Bu imparatoriçenin gücü azaldığında ve Dük Saraylarıın çoğu Dük Huai'ye yöneldiğinde senin Dük Xuan Sarayın asla ihanet etmedi ve bu imparatoriçeden vazgeçmedi. Bu gerçekten nadir bir şey. Buna ek olarak, Dük Huai'nin tarafına yönelsen de bunun nedeni bu imparatoriçenin öldüğünü düşünmendi ve Dük Sarayının güvenliğini sağlamak için tek yolun buydu."
"Dük Xuan, hatalısın. Ama bu imparatoriçe de hatalı. Benim hatam çok zayıf olmamdı, o kadar zayıftım ki bu imparatoriçeye bağlı olan kullarım o hainler tarafından küçümsendi. Üstelik bu imparatoriçenin yüz yıllık düşüşünde sen asla beni bırakmadın ve bana ihanet etmedin. Bunun yerine, bana sadık oldun ve bu dört aylık hatalarını fazlasıyla örtmek için yeterli... Kalkabilirsin."
Dük Xuan'ın ifadesi durgundu ve gözleri yaşlarla doluyken duyduklarına inanmaya cüret edemiyordu. İmparatoriçe döndüğünden beri onun her bir bakışı insanı buzul bir abise düşürebilecek şekildeydi. Her bir sözü ürperti ve yoğun bir öldürme arzusu ile doluydu, her bir emri şehrin sokaklarında kan nehirlerine yol açıyordu... Bir günahkar olarak yedi gün boyunca uyuyamamıştı. Sadece bu da değil, her günü korku ile doluydu ve çoktan kendi mezarını hazırlamıştı. En büyük arzusu karısı ve Dük Sarayını koruyabilmekti... Ama imparatoriçe tarafından verilen kararın böyle olacağını kim düşünebilirdi, öldürme arzusu içeren bir şey yapmamış olmasının yanı sıra onu suçlamamış ve aksine övmüştü.
Sanki cehennemin sınırlarından anında cennete doğru uçmuş gibiydi. Dük Xuan'ın gözleri anında gözyaşları ile taştı ve kalkamadı. Bunun yerine yere çöktü ve kendini yere attı. Yüksek sesle ağlarken konuştu: "Bu değersiz Dük... İmparatoriçeye ilahi bağışlayıcılığı için şükreder! Bu değersiz Dük asil bir lütuf alsa da bunu sadakatsizlik ile ödedi. Bu bile bin kez ölmem için yeterli... Ama İmparatoriçenin ilahi bağışlayıcı cennetler gibi. Bu değersiz Dük hiçbir şekilde bunu geri ödeyemez. Bu değersiz Dük’ün tek yapabildiği size sonsuz sadakat ve teslimiyet yemini etmek. Ölsem bile bu değişmeyecek... Eğer bir daha ihanet belirtisi göstermeye bile cüret edersem cennet beni yok etsin..."
"Daha fazla söze gerek yok, kalkabilirsin." İmparatoriçe elini gelişigüzel salladı: "Eşin ve çocukların kesinlikle sarayında dönüşün için endişelidir. Bu nedenle onlara hemen dönüp endişelerini gider. Çekilebilirsin."
"İmparatoriçeye ilahi merhameti için şükrederim... İmparatoriçeye ilahi merhameti için şükrederim..." Dük Xuan titrerken kalktı... Ama bu sefer minnettarlıktan titriyordu. Geri çekilirken eğilik kaldı ve şükranlarını sunmayı durdurmadı. Ayakları bariyerden çıktığında hala durmamıştı.
(Ç.N: Gönlünü kazandı. Bu adam ölse de ihanet etmez artık.)
"İmparatoriçeye ilahi merhameti için şükrederim... İmparatoriçeye ilahi merhameti için şükrederim..."
Salonda diz çökük halde duran kişiler Dük Xuan'ın hızlı çıkışını ve tabii ki de bedeninde yara olmadan, yüzü heyecan ve minnettarlık ile kızarmışken sürekli teşekkür eder halini görmüşlerdi.
"Dük Xuan..."
Birkaç kişi onunla konuşmayı denedi ama Dük Xuan kimseye dikkat etmedi. Bunun yerine dönüp hızlıca ayrıldı. Ama herkes onun ifadesinde rahatlama... Ve gizli bir neşe olduğunu görebiliyordu.
"Bu..."
"İmparatoriçe onu affetmiş olabilir mi?"
Herkes birbirine umutsuzca bakıyordu. Dük Xuan sağlam olarak dışarı çıkmıştı, yüzünde neşe ve şaşkınlık vardı, bu da herkesin kalbindeki baskıyı katlarca azaltmıştı. Dük Huai Sarayının sefil kaderi herkesi endişelendiriyordu. Üstelik, İmparatoriçenin baskısı altında harcadıkları her bir an engin dehşet ile doluydu ve çeşitli korkunç serenoryaları düşünmeden edemiyorlardı. Ama Dük Xuan birkaç anlığına gitmiş ve açıkça en sonunda affedilmişti.
Herkes hissettikleri dehşetin belki de abartılı olduğunu düşündü... Bu doğru, sonuçta onlar Dük Sarayları ve Koruyucu Ailelere bağlılardı ve ülkenin destek sütunları idiler! Ülke büyük bir değişim geçirmişti, bu nedenle temelleri ve destekleri bu sefer daha önemli olmalıydı!
Dük Sarayları içinde Dük Xuan en zayıf olarak sayılabilirdi ve sarayları Koruyucu Aileler ile kıyaslanmazdı ama o güvendeydi... Ellerinden geleni yapıp sadakatlerini kanıtladıktan sonra İmparatoriçe kesinlikle akıntıya doğru gidecek ve onları bağışlayacaktı. En fazla bir uyarı alacaklardı...
(Ç.N: Tabii ki canım kesinlikle öyle, biz biliyoruz ???? )
Bunu düşünen herkesin kalbi büyük oradna sakinleşti ve salondaki atmosfer bile artık ağır deildi.
"Helian Kuang, gir."
İmparatoriçenin sesi bariyeri aşarak yankılandı ve bu sefer Helian Ailesinin Patriği Helian Kuang çağırıldı.
"Patrik..." Helian Ailesinin birkaç çekirdek büyüğü endişeli ifadeler ile Helian Kuang'a baktı.
"Merak etmeyin. Sonuçta ben bir Koruyucu Ailenin patriğiyim, bir şey olmayacaktır." Helian Kuang büyük bir nefes alırken taş odaya doğru ilerledi.
Odaya geldiğinde kalp delici bir buzul his ona taarruz etti ve ürpermesine neden oldu. Helian Kuang İmparatoriçenin gözleri ile karşılaşmaya cüret edemezken hızlıca diz çöktü ve konuştu: "Günahkar Helian Kuang İmparatoriçeyi selamlar."
"Kalkabilirsin." İmparatoriçenin sesi kıyaslanamayacak kadar sakindi ve tek bir duygu belirtisi bile yoktu. Yanındaki taş koltuğa baktı ve konuştu: "Otur."
Öldürme arzusu, öfke, hatta baskı hissi bile yoktu ve diz çökmesine bile gerek yoktu. Bunların hepsi Helian Kuang'ın kalbini sakinleştirdi. Yavaşça kalktı ve dikkatlice taş koltuğa oturdu.
İmparatoriçe elini uzattı ve narin, beyaz bir çay bardağı ellerinde ortaya çıktı. Elini hareket ettirmesi ile çay bardağı havalandı ve rüzgarla birlikte Helian Kuang'ın önündeki taş masaya indi: "Patrik Helian, lütfen biraz çay alın."
Beyaz yeşim çay bardağı kusursuzdu ama boştu ve içinde tek damla çay bile yoktu. Ama nasıl olur da Helian Kuang en ufak karşı çıkma belirtisi göstermeye bile cüret edebilirdi. İmparatoriçe şu an onun bir köpek olduğunu ilan etse bile birkaç kez havlayarak cevap verecekti. Elleri ile çay bardağını kaldırdı ve ağzına götürdü. Kafasını dikkatlice kaldırdı ve yavaşça çay içiyormuş gibi bir görüntü oluşturdu ve uzun süre sonra dikkatlice çay bardağını yerine koydu.
"İçmeyi bitirdin mi?" İmparatoriçenin gözleri hafifçe daraldı ama sözleri yavandı.
Helian Kuang hızlıca ellerini kenetledi ve konuştu: "Evet... Bu çayın engin ve hoş aroması sadece göklerde olabilir... Bu çay için İmparatoriçeye şükranlarımı sunarım."
"Madem çoktan içtin..." İmparatoriçenin gözleri hafifçe parladı: "Yolculuğuna kafan rahatken çıkabilirsin!"
Son sözleri indiğinde İmparatoriçe çoktan boşluğa basmıştı ve aniden cehennemden çıkan bir şeytan gibi Helian Kuang'ın önünde belirmişti. Küçük kar yeşimi narin eli cehennemden geliyor gibi gözüken alevler taşırken Helian Kuang'ın göğsüne çarptı. Çılgın ve şiddetli Altın Karga Alevleri bedeninde çılgınca yükseldi ve anında tüm iç organları tamamen yanıp kül oldu.
"Urgh..." Helian Kuang'ın gözleri hızlıca genişlerken çevresindeki dünya dönüyordu.
Boom!!
Kulak delici patlama sesi duyuldu ve Helian Kuang'ın bedeni taş odadan uçarak çıkıp yerde diz çöken kalabalığa şiddetle çarptı. Yere indiğinde tavana bakarken gözleri genişleyerek daire haline geldi. Ondan ses gelmiyordu. Sadece göğsünde korkutucu siyah bir yanık izi vardı.
"Patrik... Patrik!!" Helian Ailesinin çekirdek büyükleri panik içinde haykırdı ve hızlıca ilerledi ama Helian Kuang'ın bedeninde en ufak bir yaşam belirtisi bile yoktu. Tüm bedeninden yoğun bir yanık deri kokusu geliyordu ve ölümü daha net olamazdı.
"Patrik..." Önlerindeki bedene bakan Helian Ailesinin çekirdek büyükleri akıllarını kaçıracak kadar korktu ve orada dururken titrediler. O anda, İmparatoriçenin alçak ve soğuk sesi taş odadan geldi: "Bir Koruyucu Ailenin Patriği olmasına rağmen Helian Kuang Dük Huai ile birlikte çalıştı ve tahta karşı bir isyan oluşturdu, bu nedenle ölümü fazlasıyla hak etti. Üstelik, bu ceza orijinalde tüm Helian Ailesine uzanmalıydı. Ama Helian Ailesinin son on bin yıldır Şeytan İmparator Klanına olan hizmetleri ve koruyuculuğu nedeniyle bu İmparatoriçe size bir şans veriyor ve Helian Ailesine beyaz sayfa açması için bir fırsat bahşediyor... Helian Tu!"
İsmi söylenen Helian Ailesinin İkinci Büyüğü şiddetle döndü ve dizleri üzerine çöktü.
"Bugünden sonra, sen Helian Ailesinin yeni Patriğisin! Bu İmparatoriçe sana Helian Kuang'ın cesedini iki saat içinde Kuzey Kapısına götürmeni ve orada bırakmanı emrediyor! Yedi gün boyunca herkese sergile ve bu yedi gün içinde eğer birisi cesedini almaya cüret ederse, merhamet dilerse ve açıkça onun için yas tutarsa oracıkta onu infaz et!"
"Ayrıca, eğer Helian Ailenden birisi en ufak bir karşıt görüş göstermeye cüret ederse ve bu İmparatoriçe bunu öğrenirse o kişiyi öldüreceğim! Eğer biriniz emrime saygısızlık etmeye veya sadakatsiz davranmaya cüret ederse bu İmparatoriçe bu dünyada artık Helian Ailesinin olmayacağına emin olacak!"
İmparatoriçenin söylediği her bir söz Helian Ailesinin çekirdek büyüklerinin kalplerine dehşet yaydı. Ama eğer bir kişinin ölümü tüm Helian Ailesinin güvenliğini sağlayabilirse kimse onun ölümü için içerlemiş davranacak kadar aptal olamazdı. Helian Tu güçsüz sesi ile konuştu: "İmparatoriçenin emirlerine uyacağız... İmparatoriçeye merhameti için şükranlarımı sunuyorum. Helian Ailemiz bugünden sonra İmparatoriçeye sadık olacak ve hayatlarımızı size sunacağız..."
"Ayrıca, Yun Ailesine borçlu olduğunuz Mor Damarlı İlahi Kristalleri kesinlikle unutmayın."
"Emredersiniz... Emredersiniz..." Helian Yu, Helian Kuang'ın bedenini uzaklaştırırken kafası korku içinde yukarı aşağı hareket etti. Giderken sendeledi, adımları titredi ve sanki bir bıçağın kenarında yürüyormuş gibiydi.
Dehşet, bir salgın gibi çılgınca salonda yayıldı. Dük Xuan yarasız çıktıktan sonra hafif bir rahatlama nefesi çekenlerin yüzleri şu an sanki kanları çekilmiş gibi soluktu... On bin yıldır Helian Ailesinin bir Koruyucu Aile olarak satatüsü Yun Ailesinden sonra geliyordu ama Helian Ailesinin Patriği Helian Kuang bizzat İmparatoriçe tarafından infaz edilmişti... Yani ona olan şey diğer Dük Sarayları ve Koruyucu Ailelere de olabilirdi.
"Jiufang Kui, gir."
Tüm gözler Jiufang Ailesine doğru kaydı. Jiufang kui titrerken kalktı ama daha yeni kalkmayı başarmışken bacakları yumuşadı ve bir kez daha dizleri üzerine çöktü. Gözleri genişledi ve kalbindeki engin dehşet açıkça belli oluyordu. Helian Kuang'ın ölümü kalbinde büyük bir korku oluşturmuştu... Çünkü On İki Koruyucu Aile arasında Helian Ailesi Dük Huai'ye ilk sadakat yemini eden aile olsa da, onun Jiufang Ailesi de ikinciye yakındı! Buna ek olarak Jiufang Klanı ile Helian Klanı orijinalde ırkları nedeniyle yakınlardı. Üstelik onlar nesillerdir birbiri ile evleniyorlardı...
O Helian Kuang'ı yeni öldürmüş ve ardından onu çağırmıştı, Jiufang Kui... Nasıl olur da dehşete düşmezdi?!
--------ÇEVİRMEN NOTU--------
Kui'ye ne olacak? İmparatoriçe ne karar verecek? Kaç kişi ölecek? Kaç kişi kalacak? Merak mı ediyorsunuz? O zaman... Bekleyin, okuyun ve öğrenin ????