Daha fazla paranın bir ekonomiyi canlandırabileceği görüşü, paranın uyarıcı etkisini toplam harcamalar yoluyla ilettiği inancına dayanmaktadır. Ceplerindeki daha fazla para ile insanlar daha fazla harcama yapabilecek. Para bu şekilde sadece bir ödeme ve finansman aracı olsaydı bu çok doğru bir yöntem olurdu.
Ancak para, bir ödeme aracı değil, bir değişim aracıdır. Yalnızca bir üreticinin ürettiği ürünü başka bir üreticiyle değiştirmesine olanak tanır. Ödeme araçları her zaman diğer mal ve hizmetler için ödeme yapan gerçek mal ve hizmetlerdir. Paranın tek yaptığı bu ödemeleri kolaylaştırmaktır. Mal ve hizmetlerin ödemelerini mümkün kılar.
Örneğin, bir fırıncı ekmeğini para ile değiştirir ve daha sonra bu parayı ayakkabı almak için kullanır. Ayakkabıları parayla değil, ürettiği ekmekle ödüyor. Para sadece bu ödemeyi yapmasına izin veriyor. (Fırıncının ekmek üretimi de para talebini doğurur.)
Para talebinden bahsettiğimizde, burada gerçekten kastettiğimiz şey paranın satın alma gücü talebidir. Sonuçta, insanlar ceplerinde daha fazla para istemiyorlar ama daha fazla satın alma gücü istiyorlar.
Paranın sunduğu hizmetler, satın alma gücünün yüksekliğine bağlıdır. Hiç kimse nakit olarak belirli sayıda para veya belirli bir para ağırlığına sahip olmak istemez; belli miktarda satın alma gücüne sahip nakit bulundurmak ister. Bu da paranın satın alma gücüdür.
Serbest piyasada, paranın fiyatı, diğer malların fiyatlarına benzer şekilde arz ve talep ile belirlenir. Piyasada az para varsa, değişim değeri artacaktır. Tersine, daha fazla para olduğunda değişim değeri düşecektir. Serbest piyasa çerçevesinde “çok az” veya “çok fazla” para diye bir şey olamaz. Piyasanın temizlenmesine izin verildiği sürece, para sıkıntısı ortaya çıkamaz.
Piyasa belirli bir metayı para olarak seçtikten sonra, bu metanın verilen stoğu, paranın sağladığı hizmetleri güvence altına almak için her zaman yeterli olacaktır. Bu nedenle, serbest bir piyasada, paranın optimum büyüme oranı fikri saçmadır.
Piyasanın işleyişi, para arzının ve talebinin çakıştığı bir yükseklikte, paranın satın alma gücünün nihai durumunu belirleme eğiliminde olduğundan, hiçbir zaman para fazlası veya eksikliği olamaz. Tüm bireyler, toplam para miktarının büyük veya küçük olup olmadığına bakılmaksızın, dolaylı mübadele ve para kullanımından elde edebilecekleri avantajlardan her zaman tam olarak yararlanırlar. Paranın sağladığı hizmetler para arzını değiştirerek ne iyileştirilebilir ne de onarılabilir. Ekonominin tamamında mevcut olan para miktarı, paranın yaptığı ve yapabileceği her şeyi herkese sağlamak için her zaman yeterlidir.
Bir piyasa ekonomisinde, üretimin amacı nihayetinde tüketimdir. İnsanlar hayatlarını ve refahlarını iyileştirmek için mal ve hizmet üretir ve alışverişinde bulunurlar-nihai amaçları budur. Bu, tüketimin üretim olmadan ortaya çıkamayacağı anlamına gelirken, tüketimsiz üretim anlamsız bir girişim olacaktır. Bu nedenle, serbest piyasa ekonomisinde tüketim ve üretim uyum içindedir. Serbest piyasa ekonomisinde, tüketim tamamen üretim tarafından desteklenmektedir.
Fırıncının ekmek ve ayakkabı tüketmesine izin veren şey ekmek üretimidir. Ekmek üretiminin bir kısmı doğrudan tüketimine tahsis edilirken, diğer kısmı ise ayakkabı ödemesi için kullanılır. Tüketimi tamamen desteklenmekte, yani üretimi tarafından ödenmektedir. Dolayısıyla, ilgili üretim olmadan tüketimi yükseltmek için yapılan herhangi bir girişim, geri ödenmemiş tüketime yol açar.
Herhangi bir üretim tarafından desteklenmeyen talebi üretmek tam olarak parasal pompalamanın yaptığı şeydir . Bir kez uygulandıktan sonra, bu tür bir talep gerçek tasarruf akışını zayıflatır ve ekonomik büyümeyi teşvik etmek yerine gerçek sermayenin oluşumunu zayıflatır.
Daha iyi alet ve makinelerin üretimini finanse eden ve mümkün kılan para değil, gerçek tasarruflardır. Daha iyi alet ve makinelerle, nihai mal ve hizmetlerin üretimini kaldırmak mümkün hale gelir — ekonomik büyümenin neyle ilgili olduğu budur.
Gerçek zenginlik kaynağı Nedir
Yaygın düşünce tarzının aksine, parasal pompalama yoluyla desteksiz bir tüketimi harekete geçirmek, ekonomik büyümeyi teşvik etmeyecek, sadece bastıracaktır. Bunun nedeni, desteksiz tüketimin gerçek tasarruf akışını zayıflatması ve dolayısıyla reel ekonomik büyümeyi finanse eden kaynağı tüketmesidir. Aksi halde dünyadaki yoksulluk uzun zaman önce ortadan kalkardı.
Genişletici para politikalarının ekonomiyi büyütmüş gibi göstermesinin tek nedeni, gerçek tasarruf yaratma hızının, karşılıksız tüketimdeki artışları absorbe edecek kadar güçlü olmasıdır.
Desteksiz tüketimin hızı, gerçek tasarruf akışının tamamen ortadan kalktığı bir aşamaya ulaştığında, ekonomi, ekonomik bir düşüşe girer. Merkez bankasının daha fazla parasal pompalama yoluyla ekonomiyi çöküşten çekmeye yönelik herhangi bir teşebbüsü, işleri çok daha kötü hale getirir, çünkü bu, yalnızca desteksiz veya verimsiz tüketimi güçlendirir, gerçek tasarruflardan geriye kalanları yok eder.
Reel ekonomik büyüme kaynaklarındaki çöküş, ticari bankaların kısmi rezerv kredilerini açığa çıkarmakta ve bankalardan kaçınma riskini artırmaktadır. Bankalar, kendilerini korumak için, kredi yaratma yöntemlerini kısıyorlar. Bu koşullar altında, daha fazla parasal pompalama bankaların kredilerini artıramaz. Aksine, daha fazla pompalama, daha fazla gerçek tasarrufu yok eder ve daha fazla işletmeyi yok eder, bu da bankaları kredileri genişletme konusunda isteksiz kılar- tabi görünmez bir el bu isteksizliği tehdit etmezse.
Bu koşullar altında, bankalar muhtemelen sadece kredilendirilebilir işletmelere borç vermeyi kabul edecektir. Bununla birlikte, ekonomik durgunluk derinleştikçe, kredilendirilebilir bir iş bulmak çok daha zor hale gelir. Ayrıca, gevşek para politikası nedeniyle, artan riskin arka planına karşı daha düşük faiz ortamı, bankaların kredi verme isteğini daha da azaltmaktadır. Bütün bunlar para stoğu üzerinde aşağı yönlü bir baskı oluşturur.
Dolayısıyla, merkez bankası ekonomiyi şişirme girişimine rağmen para arzının düşmeye başlayacağını görebilir. Açıkçası, merkez bankası bu düşüşü agresif parasal pompalama yoluyla telafi edebilir. Merkez bankası, hükümetin bütçe açığından da para kazanabilir. Bununla birlikte, tüm bunlar, yalnızca gerçek tasarrufları daha da zayıflatır ve reel ekonomiyi mahveder.