Camden yazarı Chris Van Dusen, en son çocuk kitabı fikrini Harvard Üniversitesi Çevre Merkezi’nin web sitesini okurken buldu.
Resimli kitapların yazarından beklediğiniz ilk yer belki de “Down to the Sea with Mr. Magee” ve “Kral Hugo’nun Büyük Egosu”ndan ilham alın.
Ancak Van Dusen’in aklına 2009’da Vinalhaven adasında rüzgar türbinlerinin inşasıyla ilgili birkaç cümle geldi. Türbin parçalarını taşıyan dev kamyonlardan biri kaldırımdan kaydı ve adanın tek kuzey-güney yolunda yaz aylarında trafiği tıkadı. İşçiler devasa kamyonu bir vinç kullanarak hareket ettirmenin saatler alacağını tahmin ettiğinden, trafik her iki yönde de yoğunlaştı. Ama orada oturup kaçıracakları randevular ya da feribotlar için kıvranmak yerine, adalılar arabaları değiştirmeye başladılar. Kuzeye giden insanlar kamyonun kuzeyine sıkışmış arabaları aldı ve tam tersi.
62 yaşındaki Van Dusen, “Bana böyle bir güven göstergesi ve durumu ele almanın çok ustaca bir yolu gibi geldi” dedi. “Sadece bir adada olabilecek bir şey gibi görünüyordu. Özellikle bugün, barikatları tam anlamıyla aşmak için hep birlikte nasıl çalışabileceğimiz konusunda, bunun çocuklarla gerçekten rezonansa girebileceğini düşündüm.”
Van Dusen, araba takas olayını, Mayıs ayı başlarında satışa çıkan “Büyük Kamyon, Küçük Ada” (Candlewick Press) adlı kafiyeli bir çocuk kitabına dönüştürdü.
Van Dusen’in yazıp resimlediği 11. resimli kitap ve Vinalhaven ile bağlantılı olaylara dayanan ikinci kitap. 2009 tarihli “Sirk Gemisi” adlı kitabı, bir gemi enkazından sonra Maine adasına düşen hayvanlarla dolu bir tekne hakkındaydı. Bu kitap, 1836’da Vinalhaven açıklarında alevler içinde kalan yolcuları ve sirk hayvanlarını taşıyan bir vapur olan Royal Tar’ın batmasına dayanıyordu.
“Sirk Gemisi”nde olduğu gibi, Van Dusen “Büyük Kamyon, Küçük Ada”nın temel fikrini okuduğu bir şeyden aldı, ancak genç okuyucular için daha ilişkilendirilebilir ve ilginç hale getirmek için değiştirdi. Örneğin hikayesindeki kamyon bir rüzgar türbini taşımıyor. Ancak Van Dusen’in çocuk dostu kargosu, kitabın sonuna kadar açıklanmayan bir sürpriz.
Van Dusen, Harvard Çevre Merkezi ile ilgili makaleye rastlamıştı, çünkü rüzgar türbini parçaları taşıyan bir kamyonun karıştığı bir kazayı sadece belli belirsiz duymuş ve daha fazlasını öğrenmek istemişti. O makalede kazanın birkaç ayrıntısını görünce, daha fazlasını öğrenmek için Vinalhaven’daki insanları aramaya karar verdi. Van Dusen’in söyleyebildiği kadarıyla hiçbir gazetede yazılmadı.
Bazı adalılarla konuşurken bunun çok da önemli olmadığı izlenimini edindi. Adadaki insanlar birbirlerine güvenirler, anahtarlarını arabalarında bırakırlar ve kapıları açık kalır. Bir adadaki günlük yaşamla başa çıkmanın yollarını bulmak için genellikle yaratıcı olmaları gerekir.
Daha fazla ayrıntı için Vinalhaven’da bir evi olan ve Maine Adası Enstitüsü’nün kurucu ortağı olan Philip Conkling’i aradı. Van Dusen’in okuduğu makalede yer alan bilgilerin de kaynağı oydu.
Conkling, Van Dusen’e kamyonu anlattı, o kadar uzundu ki arka aks üzerindeki bölümün kendi direksiyon simidi ve sürücüsü olması gerekiyordu. Limandan yaklaşık bir buçuk mil uzakta, bir virajdan dönerken yoldan bir tekerlek kaydı ve onu mahsur bıraktı. Conkling, türbinlerin açık deniz rüzgarlarından yararlanmak ve Vinalhaven ve North Haven’daki insanlar için elektrik üretmek için inşa edildiğini söyledi.
Conkling, kamyonu hareket ettirmenin tek yolunun rüzgar türbini inşaat projesinde kullanılan dev vinci alıp kamyonun sıkıştığı yere getirmek olduğunu ve bunun hızlı bir süreç olmadığını söyledi. Ağustos ayıydı, adada belki de 4.000 kadar insanın olduğu bir yıl.
Conkling, bir noktada, kamyonun her iki tarafında sıralanmış yaklaşık 20 araba olduğunu söyledi. Bazı sürücülerin anakarada randevuları vardı ve vapura yetişmeye çalışıyorlardı, diğerlerinin arabaları her geçen dakika daha da ısınan yiyecek dolu arabalara sahipti.
“İnşaat şirketinin başkanı herkesin üzüleceğini düşündü. Ama bunun yerine insanlar arabalarından indiler ve ‘Ben senin arabanı benim evime götürebilirsem sen de benim arabamı vapura götürebilirsin’ dediler. Daha sonra ticaret yapabiliriz'” dedi Conkling. “Gerçek bir ada kültürü anıydı.”
Bir hayranı olarak büyüyen Van Dusen, Dr. Seuss ve zekice tekerlemeleri, her birinde başka bir yerde olması gereken çocukların olduğu, durmuş çeşitli arabalar için bir dizi durum yarattı.
“Pete’in Paul ile bitirmesi gereken bir projesi vardı – lav ve her şeyiyle çalışan bir yanardağ! Ve Sue, bir kokarcayla arkadaş olmaya çalışan çoban köpeği Bunk ile köpek yıkamada olmak zorundaydı.”
Gerçek trafik sıkışıklığında, arabalardaki çocukların takas çözümünü bulduğuna dair hiçbir kanıt yoktu, ama Van Dusen’in kitabında buluyorlar.
Barry, ‘Dinle, hadi arabaları değiş tokuş edelim’ dedi. Biz seninkini ödünç alacağız ve sonra sen bizimkini ödünç alacaksın. Sue ile Pete ve Meg takaslarıyla değiştireceğim ve daha sonra işimiz bittiğinde arabalarımızı geri alacağız.’”
Vinalhaven Halk Kütüphanesi kütüphanecisi Scott Candage, tanınmış bir çocuk yazarının son yıllarda güçlü Vinalhaven bağları olan iki kitap yazmasının ada için kesinlikle bir “nimet” olduğunu söyledi. Candage’ın kütüphane için sipariş ettiği “Büyük Kamyon, Küçük Ada” var ve ilginin güçlü olacağını düşünüyorlar. Candage, Van Dusen’in “Sirk Gemisi”nin, ortaya çıktıktan on yıldan fazla bir süre sonra hala adaya dikkat çektiğini söyledi. Bir Belfast ilkokul sınıfı, asıl gemi enkazı hakkında daha fazla bilgi edinmek için Haziran ayında kütüphaneyi ziyaret etmeyi planlıyor.
Candage, Van Dusen adalı olmadığı için, “Büyük Kamyon, Küçük Ada”ya ilham veren olaylara çoğu adalının bakamayacağı şekilde bakabildi, dedi Candage, araba takasının “çoğu insanın dışarıda gördüğü bir şey olabilir” dedi. burada sadece hafife alınacaktı.”
Candage, Van Dusen’in Vinalhaven’a dikkat çeken ilk çocuk yazarı olmadığını söyledi. Çocuk klasikleri “Goodnight Moon” ve “The Runaway Bunny”nin yazarı Margaret Wise Brown, 1952’deki ölümüne kadar 14 yıl boyunca orada yazlık yaşadı ve kitaplarına adadaki zamanından ilham aldı.
YAĞMURLU GÜN BAŞLANGIÇLARI
Van Dusen Portland’da doğdu ve makine mühendisi olan babası transfer edildiğinde ve ailesi Massachusetts’in merkezindeki Harvard kasabasına taşınana kadar yaklaşık 5 yaşına kadar Maine’de yaşadı. Ailenin beş erkek çocuğundan biriydi ve ilk çizimlerinin yağmurlu günlerde çıktığını hatırlıyor.
“Etrafta dolanırdık ve annem bize kağıt verirdi ve ‘Neden resim çizmiyorsunuz?’ derdi” diye hatırlıyor Van Dusen. “Ve bütün öğleden sonra çizerdik.”
Çizim becerileri geliştikçe, Van Dusen bir çizgi roman sanatçısı olmak istediğini düşündü. Özellikle Fıstık ve BC’nin büyük bir hayranıydı. Karakterler yaratmak için saatler harcadı. Sonra yaşı ilerledikçe Edward Hopper, Fairfield Porter ve diğerlerinin eserlerinden etkilenerek ressam olmak istedi. Dartmouth’daki Massachusetts Üniversitesi’nde sanat okudu. Resim profesörü olmayı düşündü, ancak sadece bir yüksek lisans okuluna başvurdu ve giremedi.
Massachusetts’te bulunan ve şu anda feshedilmiş bir gençlik dergisinde çizgi film ve illüstrasyonlar yaptığı bir sanat yönetmen yardımcısı olarak işe başladı. Hâlâ Maine’de ailesi vardı ve 1985 civarında bir Midcoast tebrik kartı şirketinde bir sanatçı için bir iş olduğunu duyunca başvurdu. İşi aldı ve Camden bölgesine taşındı. Birkaç yıl sonra şirket New Jersey’e taşındı, ancak Van Dusen taşınmak istemedi. Karısı Lori ile Maine’de tanışmıştı ve geleceğinin burada olduğunu hissetti.
Böylece Van Dusen, Down East dahil olmak üzere reklam şirketleri ve dergiler için çalışarak serbest çalışmaya başladı. Bir noktada, Maine şirketi Cedar Works için salıncak ayarlı yönleri resimledi. Yıllar sonra, şirketin oyun yapılarından birini satın aldı ve iki oğlu için bir araya getirirken kendi çizimlerini takip etmek zorunda kaldı. Neyse ki, çizimler ona mantıklı geldi.
Van Dusen, ulusal çocuk dergileri ve The New York Times ve Wall Street Journal gibi gazeteler de dahil olmak üzere illüstrasyonlar ve çizgi filmler yaparak geçimini sağlıyordu. Çocuk kitapları yazmaya ve resimlemeye başlayan sanatçı arkadaşları vardı ve bunun kulağa eğlenceli geldiğini düşündü.
Sonra bir gün, bir ağacın tepesine sıkışmış bir teknede bir adam ve köpeğinin kafasında garip bir görüntü aldı. Adam oraya nasıl geldi, diye merak etti? Bunun bir kitabın temeli olabileceğine karar verdi, ancak bir ajanı nasıl bulacağına veya yayımlatacağına dair hiçbir fikri yoktu. Yaklaşık dokuz yıl sonra, “Bay ile Denize Doğru” adlı kitabı yayınlandı. Magee” 2000 yılında Chronicle Books tarafından yayınlandı. Kitap, bir teknede sakin bir gün geçirmek için dışarı çıkan bir adam ve köpeğinin “sıkılmış küçük bir balinanın” merhaba demek için tekneyi dürttüğü ve onları yükseklere uçurmasının yumuşak bir hikayesidir.
Van Dusen bunu “Bay ile Kamp Çılgınlığı” ile takip etti. Magee” ve daha sonra “Mr. Büyücü.” Ayrıca, çocuğun/anlatıcının hayal gücünü çıldırttığı bir dizi “Yapsaydım” kitabı da yazdı: “Bir Araba Yapsam”, “Bir Ev Yapsam” ve “Bir Okul Yapsam”. “Bir Araba Yapsaydım”, Çocuklar için Kitapçılar Derneği tarafından verilen 2006 EB Beyaz Sesli Okuma Ödülü’nü kazandı.
Kendisinin resimlediği 11 kitap yazmanın yanı sıra, diğer yazarlar için 18 kitap resimledi. Yazar Kate DiCamillo ile Mercy Watson serisinde meraklı ve hevesli bir domuz hakkında çalıştı.
Van Dusen’in kitaplarında, özellikle arabalar ve mobilyalarda, genellikle yüzyıl ortası tasarım öğeleri bulunur. Kısmen 60’larda büyüdüğü ve kısmen de eski arabaları çizmeyi çok daha eğlenceli bulduğu için. Stil açısından, yüzyılın ortalarında yazdığı en iyi kitabı muhtemelen, Van Dusen’in televizyonda izleyerek büyüdüğü 50’lerin eski bilimkurgu filmlerine dayanan dev bir robotun yer aldığı “Randy Riley’s Really Big Hit”.
Van Dusen, kitapları için su bazlı bir boya olan guaj (web sitesinin belirttiği gibi kabak ile kafiyeler) ile resimler yaratıyor. Kaprisli tarzını “resimsel karikatürler” yaratmak olarak tanımlıyor. Sanatının retro tarzı, kitaplarının yetişkinlere de hitap etmesinin bir nedeni olabilir, çünkü onlara kendi çocukluklarını hatırlatıyorlar, tıpkı Van Dusen’in kendi çocukluklarını hatırlattıkları gibi.
“Büyük Kamyon, Küçük Ada” 3 Mayıs’ta satışa çıktı ve ertesi hafta Portland’daki Longfellow Books’ta en çok satan ciltli kurgu kitabı olarak listelendi. 14 Mayıs’ta Longfellow Books, Portland’daki Congress Square Park’ta Van Dusen’in yer aldığı bir kitap etkinliğine ev sahipliği yaptı. Portland Sahnesi’nden oyuncular kitaptan okudu ve Van Dusen kopyaları imzaladı.
Longfellow Books’un sahibi Ari Gersen, Van Dusen’in kitaplarının Maine’in “ruhunu yakaladığını” ve çocukların ve yetişkinlerin hayal gücünü beslemeye yardımcı olduğunu söyledi.
Gersen, “Kitapları tuhaf, renkli ve yaratıcı” dedi. “Bence Chris’in içinde kocaman bir çocuk var. Bu kitapları yaratırken yaşadığı sevinç gerçekten de kendini gösteriyor.”
” Öncesi
Derin Su: Suzanne Langlois tarafından ‘Gerçek Kontrolü’
Sonraki ”