Hayatımıza balkonumuzun altında mivmivleyen tek gözleri kör kardeşlerden biri olarak girdi. Kendisinin sağ gözü, kardeşinin sol gözü küçüklükten kör olmuştu. Boyutları algılama sıkıntıları olduğundan, balkona çıkmaları zaman aldı. Çıkınca ara ara eve girmeye, kendini sevdirmeye başladı. Kardeşi daha uzunca bir süre atlamayı beceremedi bizim balkona. Bir gün bizimki oldukça kötü bir göğüs yarasıyla arka patisini basamayarak geldi kendini sevdirmeye. Muhtemelen kentsel dönüşüm yıkımlarından nasibini almıştı. Uzun bir tedavi süreci geçirdi, ölümden döndü dediler. Arka patisinde bir parmak hala havada duruyor. Ardından ara ara bahçeye bırakıp eve almaya başladık ama bu sefer de çene aknesi, kulak uyuzu ve ayak iltihabı oldu. Ömrünün yarısı yakalıkla geçti. Kambur da kaldı biraz bu yüzden. Sonra kalan gözü alındı, kısırlaştırıldı, şimdi de dudağı seğiriyor biraz ama o eskisinden de keyifli ve yaşayamadığı çocukluğunu yaşıyor. Emre ona "Olcay" diyor. Diğer adları Pamuk, Suphi, Zıbın, Zübük ve hatırlayamadığım diğer isimler. Ben de "Yasık" diyordum ara ara. Şimdi geçici evinde. Yakın zamanda kalıcı evine geçecek. Umarım yakın çevremizde kalmaya devam edersin ki haberlerini hep alırız tatlı çocik. Sen çok sevgi dolu, yaramaz ama keyfi hep yerinde olan, kendini sevdirmeye yer arayan (hatta sevilmezse seri pati darbelerine maruz bırakan) sokak ruhlu ama evcil bir kedişsin. Emre'yle aran daha iyiydi biliyorum ama bil ki ben de seni gerçekten çok seviyorum.