1976 Telif Hakkı Yasası - Copyright Act of 1976
|Uzun başlık||Telif Hakkı Yasasının genel revizyonu, Birleşik Devletler Yasasının 17. başlığı ve diğer amaçlar için bir Yasa|
|Düzenleyen||94 Amerika Birleşik Devletleri Kongresi|
|Etkili||1 Ocak 1978|
|Alıntılar|
|Kamu hukuku||Pub.L. 94–553|
|Yürürlükteki Kanunlar||90 Stat. 2541|
|Kodlama|
|Değiştirilen kanunlar||1909 Telif Hakkı Yasası|
|Değiştirilen başlıklar||17 (Telif Hakkı)|
|USC bölümleri oluşturuldu||17 USC §§ 101-810|
|USC bölümleri değiştirildi||44 USC §§ 505, 2113; 18 USC § 2318|
|Yasama geçmişi|
|Büyük değişiklikler|
1976 Telif Hakkı Yasası , bir Amerika Birleşik Devletleri telif hakkı yasasıdır ve daha sonra yürürlüğe giren birkaç telif hakkı hükümüyle değiştirildiği gibi, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki telif hakkı yasasının birincil temeli olmaya devam etmektedir. Yasa, telif hakkı sahiplerinin temel haklarını açıklar, " adil kullanım " doktrinini düzenler ve çoğu yeni telif hakkı için, önceki sabit başlangıç ve yenileme şartlarından ziyade yazarın ölüm tarihine dayanan tek bir terim benimser. 19 Ekim 1976'da 94-553 sayılı Kamu Hukuku oldu ve 1 Ocak 1978'de yürürlüğe girdi.
Tarih ve amaç
1976 Yasasından önce, Amerika Birleşik Devletleri'nde yasal telif hakkı yasasının son büyük revizyonu 1909'da gerçekleşti. Yasayı tartışırken, Kongre , 1909 Yasası'nın kabulünden bu yana kapsamlı teknolojik ilerlemelerin gerçekleştiğini kaydetti . Televizyon , sinema , ses kayıtları ve radyo örnek olarak gösterildi. Yasa, kısmen, bu yeni iletişim biçimleriyle ortaya çıkan fikri mülkiyet sorunlarını ele almak için tasarlanmıştır .
Teknolojideki ilerlemelerin yanı sıra, 1976 Yasasının kabul edilmesinin arkasındaki diğer ana itici güç, Evrensel Telif Hakkı Sözleşmesinin (UCC) geliştirilmesi ve Birleşik Devletlerin katılımı (ve Bern Sözleşmesine beklenen katılımı ) olmuştur. ABD, 1955'te UCC'ye taraf olurken, hükümet mekanizması, ABD telif hakkı yasasını Sözleşme'nin standartlarına uyacak şekilde güncellemede yavaştı. ABD Telif Hakları Kaydı Barbara Ringer , yeni bir telif hakkı yasasının hazırlanmasında aktif bir rol üstlendi.
ABD'nin UCC'yi benimsemesini takip eden yıllarda Kongre, telif hakkı yasasının genel bir revizyonu üzerine çok sayıda çalışma başlattı ve 1961'de yayınlanmış bir raporla sonuçlandı. Tasarının bir taslağı hem Meclis'te hem de Senato'da 1964'te sunuldu , ancak Kanunun orijinal versiyonu 1964 ve 1976 arasında birçok kez revize edildi (bkz. 94-1476 numaralı Meclis raporu). Tasarı, 19 Şubat 1976'da Senato'da 97-0 oyla 94. Kongre'nin 22.'si olarak kabul edildi. S. 22, 22 Eylül 1976'da Temsilciler Meclisi'nde 316-7 oyla kabul edildi. Nihai versiyon, Gerald Ford imzaladığında 19 Ekim 1976'da Amerika Birleşik Devletleri Kanununun 17. başlığı olarak yasaya kabul edildi . Yasa 1 Ocak 1978'de yürürlüğe girdi. O zamanlar yasa, yayıncıların ve yazarların hakları arasında adil bir uzlaşma olarak görülüyordu.
Barbara Ringer, yeni yasayı "hemen hemen her durumda yazarlar ve yaratıcılar tarafında gelen dengeli bir uzlaşma" olarak nitelendirdi. Yasa, ana akım basında çok az tartışma ile neredeyse yalnızca yayıncıların ve kütüphanecilerin dergilerinde tartışıldı. Kanunun var olan telif hakları süresini uzatmasının iddia edilen avantajı, "Sherword Anderson'ın Winesburg, Ohio'dakiler gibi sona ermek üzere olan telif hakları için dul ve mirasçılara fazladan 19 yıl boyunca telif ücreti ödenecek ." Uzatmanın diğer amacı, yazarların haklarını "ömür boyu artı 50 yıl - uluslararası alanda en yaygın ve Twain'in yaşamı boyunca uğruna savaştığı terim" korumaktı . Hem terimin hem de kapsamın daha fazla genişletilmesi, bir Time dergisi makalesinde belirtildiği gibi, bazıları tarafından istenmiştir.
Kanunun önemli bölümleri
1976 Yasası, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki önceki tüm telif hakkı yasalarının, Yasa ile çeliştiği ölçüde, hükümlerinin yerine geçer. Bunlar, 1909 Telif Hakkı Yasası gibi önceki federal mevzuatı içerir ve ilgili tüm ortak hukuk ve eyalet telif hakkı yasalarını kapsar.
Telif hakkı konusu
Yasanın 102. bölümü uyarınca, telif hakkı koruması, "şu anda bilinen veya daha sonra geliştirilen, herhangi bir somut ifade aracına sabitlenmiş orijinal eserlere uzanır; bunlardan doğrudan veya yardımıyla algılanabilir, çoğaltılabilir veya başka şekilde iletilebilir bir makine veya cihaz. " Yasa, "yazarlık eserlerini" aşağıdakilerden herhangi biri olarak tanımlar:
- edebi eserler,
- eşlik eden kelimeler dahil müzik eserleri,
- eşlik eden müzik dahil olmak üzere dramatik çalışmalar,
- pandomimler ve koreografik eserler,
- resim , grafik ve heykel işleri,
- sinema filmleri ve diğer görsel-işitsel eserler ve
- ses kayıtları.
Sekizinci kategori olan mimari eserler 1990 yılında eklendi.
102. bölümün ifadesi, Amerika Birleşik Devletleri telif hakkı koruma modunda büyük bir değişiklik gerçekleştirdiği için önemlidir. ABD telif hakkı yasasının son büyük yasal revizyonu olan 1909 Telif Hakkı Yasası, yalnızca bu çalışmalar 1) yayınlandığında ve 2) bir telif hakkı bildirimi eklendiğinde orijinal çalışmalara eklenen federal yasal telif hakkı koruması. Eyalet telif hakkı yasası, 1976 Yasası kabul edilmeden önce yayınlanmamış çalışmalar için korumayı yönetiyordu, ancak telif hakkı bildirimi içersin ya da içermesin, yayınlanmış eserler münhasıran federal yasa tarafından yönetiliyordu. Bir esere herhangi bir telif hakkı bildirimi eklenmemişse ve çalışma aslında yasal anlamda "yayınlanmışsa", 1909 Yasası hiçbir telif hakkı koruması sağlamaz ve çalışma kamu malı haline gelir . Bununla birlikte, 1976 Yasası kapsamında 102. kısım, telif hakkı korumasının somut bir ifade ortamında sabitlenmiş orijinal eserleri de kapsadığını söylüyor . Böylece, 1976 Yasası, federal yasal telif hakkı korumasının kapsamını "yayınlanmış" çalışmalardan "sabit" olan çalışmalara doğru genişletti.
102 (b). Kısım , Baker v. Selden'den fikir-ifade ayrımı kavramını kısmen kodlayarak, çeşitli kategorileri telif hakkı korumasının dışında tutar . "Orijinal bir eserin telif hakkı korumasının hiçbir durumda, açıklandığı, açıklandığı biçim ne olursa olsun, herhangi bir fikri, prosedürü, süreci, sistemi, işlem yöntemini, kavramı, ilkeyi veya keşfi kapsamadığını, böyle bir çalışmada resmedilmiş veya somutlaştırılmıştır. "
Müzik
Müzik besteleri ve ses kayıtları için ayrı telif hakkı korumaları vardır. Beste telif hakkı, şarkı sözlerini içerir ve kendi kendine yayınlanmadıkça, genellikle bir yayın sözleşmesi hükümlerine göre aktarılır. Pek çok plak şirketi ayrıca, bir albüm sürümünün şartlarının bir parçası olarak ses kaydı telif hakkının kendilerine devredilmesini isteyecektir, ancak bestenin telif hakkı sahibi her zaman ses kaydı telif hakkının sahibiyle aynı değildir.
Özel haklar
Bölüm 106, telif hakkı sahiplerine beş münhasır hak vermiştir ve bunların tümü 1. Bölümdeki kalan bölümlere tabidir (şu anda 107-122. Bölümler):
- sağa çoğaltmak , kopya ve ses kayıtları halinde içine (kopya) çalışmaları
- Özgün eserden türetilmiş eserler yaratma hakkı ,
- Eserin kopyalarını ve ses kayıtlarını satış, kiralama veya kiralama yoluyla halka dağıtma hakkı ,
- Çalışmayı halka açık olarak sergileme hakkı (eser edebi, müzikal, dramatik, koreografik, pandomim, sinema filmi veya diğer görsel-işitsel çalışma ise) ve
- Çalışmayı halka açık olarak sergileme hakkı (eser edebi, müzikal, dramatik, koreografik, pandomim, resimsel, grafik, heykel, sinema veya diğer görsel-işitsel çalışma ise).
Altıncı münhasır hak daha sonra 1995'te Ses Kayıtlarında Doğru Dijital Performans Yasası ile dahil edildi : dijital ses aracılığıyla bir ses kaydı gerçekleştirme hakkı.
Adil kullanım
Ek olarak, telif hakkı ihlaline karşı adil kullanım savunması ilk kez 1976 Yasasının 107. bölümünde kanunlaştırılmıştır. Adil kullanım 1976'da yeni bir öneri değildi, ancak federal mahkemeler 1840'lardan beri doktrinin ortak hukuk biçimini kullanıyordu (adil kullanımın İngilizce versiyonu çok daha önce ortaya çıktı). Kanun, bu teamül hukuku doktrinini çok az değişiklikle düzenlemiştir. Bölüm 107 uyarınca, telif hakkıyla korunan bir çalışmanın adil kullanımı, bu tür bir kullanım bölüm 106'yı teknik olarak ihlal etse bile, telif hakkı ihlali değildir. Adil kullanım, telif hakkıyla korunan çalışmanın eleştiri, haber raporlama, öğretim , burs veya araştırma amacıyla kullanımı için açıkça geçerli olsa da, savunma bu alanlarla sınırlı değildir. Kanun, belirli bir kullanımın adil kullanım olup olmadığını belirlemek için dikkate alınması gereken dört faktör verir:
- kullanımın amacı ve niteliği (ticari veya eğitimsel, biçim değiştiren veya yeniden üreten, politik);
- telif hakkı alınmış çalışmanın doğası (kurgusal veya gerçek, yaratıcılık derecesi);
- miktarı ve kullanılan orijinal çalışma kısmının; ve
- orijinal eser için kullanımın pazar (veya potansiyel pazar) üzerindeki etkisi .
Yasa daha sonra adil kullanım savunmasını yayınlanmamış eserlere genişletmek için değiştirildi.
Koruma süresi
Önceki telif hakkı yasası, telif hakkı korumasının süresini, toplam maksimum elli altı yıl olmak üzere yirmi sekiz yıllık uzatma olasılığı ile yirmi sekiz yıl olarak belirlemiştir. Ancak 1976 Yasası, koruma süresini önemli ölçüde artırdı. Yasanın 302. Maddesi, korumayı "yazarın yaşamını ve yazarın ölümünden elli yılı kapsayan bir süre" olarak genişletmiştir. Buna ek olarak, Kanun anonim eserler, sahte eserler ve kiralık eserler için sabit yetmiş beş yıllık bir süre (yayın tarihinden itibaren) oluşturmuştur . 1978'den önce telif hakkıyla korunan ve daha önce kamuya açık alana girmemiş çalışmalar için uzatma süresi, toplamda yetmiş beş yıl olmak üzere yirmi sekiz yıldan kırk yedi yıla çıkarıldı. 1998'de Telif Hakkı Süresi Uzatma Yasası, telif hakkı korumasını, yazarın yaşam süresi artı genel telif hakları için yetmiş yıla ve yayın tarihinden itibaren doksan beş yıla veya oluşturma tarihinden itibaren 120 yıla (hangisi önce gelirse) uzattı. kiralama. 1978'den önce telif hakkı alınmış eserler, çeşitli faktörlere bağlı olan bir koruma süresine sahiptir.
Telif hakkı devri
Yasanın 204. Bölümü telif haklarının mülkiyetinin devredilmesini düzenler. Bu bölüm, bir telif hakkı sahibinin, bir aktarımın etkili olabilmesi için telif hakkının sahipliğini amaçlanan alıcıya açıkça aktaran yazılı bir temlik belgesi imzalamasını gerektirir. Bu konudaki önceki içtihat, bazı davalar 204. maddeye benzer bir kuralı benimserken diğerleri oldukça farklı bir sonuca vararak çelişkiliydi. Örneğin, 1942 New York davasında, Pushman - New York Graphic Society davasında mahkeme, bir eserdeki telif hakkının eserin mevcut tek kopyasının transfer edildiği eserin bir kopyasındaki mülkiyet hakkından farklı olmasına rağmen yazar tarafından açıkça verilmediği sürece telif hakkı kopya ile birlikte aktarılır. 1976 Yasasının 202. Bölümü mülkiyet hakkını / telif hakkı ayrımını muhafaza eder, ancak 204. bölüm, telif hakkının açıkça aktarılmadıkça yazar tarafından saklı tutulduğunu varsayarak tutarsız genel hukuku ortadan kaldırır.
Kayıt ve para yatırma
Yasanın 408. bölümüne göre, bir eserin Telif Hakkı Bürosu'na tescil edilmesi , telif hakkı koruması için bir ön koşul değildir. Bununla birlikte, Yasa tescile izin verir ve Telif Hakkı Bürosuna gerekli formları yayınlama yetkisi verir. Telif Hakkı Bürosu evraklarının yanı sıra, Yasa, kayıt işleminin tamamlanması için yalnızca bir nüshanın veya çalışma yayınlanmışsa iki nüshasının Ofise yatırılmasını gerektirir. Bir esere iliştirmek için telif hakkı koruması için kayıt gerekli olmasa da, Yasanın 411. bölümü, eseri oluşturan kişinin telif hakkı ihlali eyleminin devam edebilmesi için kayıt yapılmasını gerektirir. Bununla birlikte, kayıt reddedilse bile, eserin yaratıcısı davalı olarak Telif Hakkı Bürosuna katılırsa, mahkemenin ihlal konusunu ele almadan önce eserin telif hakkını belirlemesini gerektirecek şekilde bir ihlal davası devam edebilir.
Fesih hakları
Yasa ayrıca, eserlerini başkalarına lisanslayan yazarların ve diğer sanatçıların, eserin yayınlanmasından 35 yıl sonra fesih haklarına göre hareket etme kabiliyetini de kodladı. Bu, orijinal çalışmanın değeri o zaman veya yaratım sırasında belirgin değilse, bu kişilerin daha sonraki dönemde lisansları yeniden müzakere etmelerine izin vermek için tasarlanmıştı. Bu koruma yalnızca 1978'den sonra yapılan işler için geçerlidir ve kiralama için yapılan işler için geçerli değildir. Yasa, içerik oluşturucunun 35 yıllık tarihten en az 2 yıl önce hak sahibine hazırlanmak için zaman tanıyarak fesih bildiriminde bulunmasını gerektiriyor.
İnovasyon üzerindeki etkisi
Telif Hakkı Yasası ile tanımlanan Telif Hakkı Telif Hakemlerinin işlevlerinden biri, "ilgili sektörlerin yapısı ve genel olarak geçerli endüstri uygulamaları üzerindeki herhangi bir yıkıcı etkiyi en aza indirmektir". Yasayı eleştirenler, yeniliği caydırdığı ve eski işletmeleri sürdürmesini sağladığı için yasanın bu yönünü sorguladılar.
Eski
İnternet Radyosuna Etkisi
Taşınabilir bir cihazda müzik akışı yaygınlaşıyor, ancak Pandora gibi dijital radyo ve müzik akışı web siteleri telif hakkı koruması söz konusu olduğunda zorlu bir mücadele veriyor. 17 Telif Hakkı Yasasının USC 801 (b) (1) (D), Telif Hakkı Hak Sahiplerinin "ilgili sektörlerin yapısı ve genel olarak geçerli endüstri uygulamaları üzerindeki herhangi bir yıkıcı etkiyi en aza indirmesi" gerektiğini belirtir. "76 Yasasının ilk taslaklarının çoğu, 1960'lar boyunca önde gelen sektör telif hakkı avukatlarıyla bir dizi toplantıya başkanlık eden Telif Hakkı Ofisi tarafından yapıldı". Bazıları, Bölüm 106'nın hukuk sektörünün yararına davayı en üst düzeye çıkarmak amacıyla tasarlandığını ve adil kullanımı zayıflatırken telif hakkı sahibine çok fazla güç ve koruma sağladığına inanıyor.
Telif Hakkı Yasasını eleştirenler, Pandora'nın bir şey değişmezse asla kârlı olmayacağını söylüyor çünkü "Pandora gibi hizmetler zaten gelirlerinin yüzde 60'ından fazlasını lisans ücretlerinde öderken, diğerleri aynı hizmeti sunmak için çok daha az ödeme yapıyor. Sonuç olarak hizmetler Pandora'nın karlılığı göremediği gibi ve sürdürülebilirlik zaten söz konusu. " Abonelik ücretlerindeki artış Pandora'nın işinin sonu olabilir.
Fesih haklarının etkileri
Fesih hakkı hükmü ancak 2013 yılında yürürlüğe girmeye başladı ve özellikle Victor Willis , The Village People için yazdığı şarkıların haklarını feshetti . Bu eylemden kaynaklanan bir dava Scorpio Music, et al. v. Willis 2012'de (Willis , müzik dağıtımcısı Scorpio Music'e fesih bildiriminde bulunduktan sonra ve mahkeme, Willis'in fesih haklarını onayladı. Ardından, diğer şarkı yazarları fesih hakları aramaya başladı. Bu, film endüstrisinde de bir sorun haline geldi. birçok ikonik 1980 film serilerinden hakları böyle ailesi tarafından olduğu gibi orijinal yazarlar, tarafından bitirildiği gibi Roderick Thorp olan roman şey sonsuza dek sürmez içine uyarlanmıştır Die Hard .
Ayrıca bakınız
- Amerika Birleşik Devletleri telif hakkı yasası
- Dijital Binyıl Telif Hakkı Yasası
- Telif Hakkı Süre Uzatma Yasası
- Önerilen mevzuat
Referanslar
|Vikikaynak'ta bu makaleyle ilgili orijinal metin var:|
|Vikikaynak'ta bu makaleyle ilgili orijinal metin var:|
- ABD Telif Hakkı Bürosu, Başlık 17
- Cornell Hukuk Fakültesi, Telif Hakkı
- Dünya çapında school.org
- New York Hukuk Fakültesi Hukuk İncelemesi, Yeni Telif Hakkı Yasasına Eksiksiz Kılavuz , Lorenz Press Inc., 1977, ISBN 0-89328-013-5
- Telif Hakkı Alınmış Eserlerin Eğitimciler ve Kütüphaneciler Tarafından Çoğaltılması (Genelge 21). Amerika Birleşik Devletleri Telif Hakkı Bürosu, Amerika Birleşik Devletleri Kongre Kütüphanesi. (Bu genelge, hukuk için önemli yasama tarihi belgelerini alıntılar ve açıklar ve yasama tarihinin sağladığı kılavuzları kısaca ana hatlarıyla belirtir.)