Peerless 9. Bölüm – Seni Orospu Çocuğu Yememe İzin Vermedin ve Senin İçin Çalışmamı mı İstiyorsun?
”Zuo” ve ”Yue” kelimesi, Çince ”Sui” karakterinin bir parçasını oluşturur, bu sebeple Sui İmparatorluğu ile bir ilgisi olduğunu sanmak doğaldı.
Yang Jain tahta geçtikten sonra, eskiden ülkenin Başbakanı olarak sahip olduğu ünvanı yaptı ve döneme ”Kaihuang” ismini verdi. Kaihuang döneminin ikinci yılında, Jiejian Bürosu yarım yıllık için kurulduktan sonra ”Zuoyue” adında başka bir büro ortaya çıktı.
Jiejian Bürosuna benziyorlardı ve 3 Departman ile Altı Bakanlık dışında bir gücü kullanıyorlardı; fakat İmparatorun emri altında değillerdi, İmparatoriçe’nin emrindeydiler.
Bu İmparatoriçe hem ülkeye katkıda bulunmuş, hem de sevilen ve saygı duyulan İmparator ile yükleri paylaşmıştı: İmparatoriçe Dugu. Kendinden önceki atalarının yapmadığı bir şeyi yaptı, emri altında çalışacak bir sistem kurdu.
Bazen Ekselânsları diye çağırılıyordu, bu tamamen boş bir isim değildi. İmparatoriçe Dugu’nun elinde tuttuğu güç, İmparatoriçe Lu da dahil olmak üzere, zamanından önceki tüm İmparatoriçeleri geride bıraktı. Onu İmparatoriçe Lu’dan farklı kılan şey, Yang Jian’ın bu İmparatoriçe’den hem korkması hem de saygı duymasıydı.
Zuoyue Bürosu’nun kuruluşundan bu yana, güçleri Jiejian Bürosundan daha az değildi. Görevleri aynıydı: Kuzey ve Güney Hanedanlığı boyunca kodlanmış mesajları alıp satmak idi. Onlar için herhangi bir kısıtlama yoktu. Ancak, hem İmparator hem de İmparatoriçe birbirlerini sevdikleri ve saygılı oldukları için, İmparatoriçe Dugu onun yerini biliyordu ve İmparatorun otoritesini aşamazdı. Bu yüzden Zuoyue Bürosuna biraz farklı bir görev verdi: Jianghu eyaleti ile ilgili her şey ile ilgileneceklerdi.
Zuoyue Bürosunda bir Komutan ve iki Komutan Yardımcısı vardı. Rütbeleri az ve zayıftı fakat görevlerini gizlilik içinde yerine getirdiler, genellikle halkın gözü önünde görünmezlerdi. İmparator’un en güvenilir danışmanları bile sadece Zuoyue Bürosu’nun adını biliyorlardı, ancak üyelerinin kim olduğunu ve ne yaptıklarını bilmiyorlardı.
Ancak görevleri sırasında bazen Jiejian Bürosu ile çatışırdılar. Birbirlerine karşı düşmanlık beslememelerine ve sırasıyla İmparator ve İmparatoriçe’ye ait olmalarına rağmen, genelde zafer talep başarısı için savaşmak isterlerdi.
Geçmişte yaşanan birkaç olay nedeniyle Pei Jingzhe’nin yolları Zuoyue Bürosu ile kesişti; o, kim olduklarını belirlemenin ne kadar zor olduğunu biliyordu.
Pei Jingzhe, Jiejian Bürosu altında çalışmıştı, bu yüzden Zuoyue Bürosu hakkında çok az bilgi sahibi olmuştu. İttifakın Komutanını hiç görmedi, ama her iki Komutan Yardımcısını da görmüştü. Biri zengin bir adamın kızı gibi narin ve inceydi; diğeri, arabuluculuktaki bir keşiş kadar sessiz ve suskundu. Jiejian Bürosu ve Zuoyue Bürosu inanılmaz derecede yetenekli insanları saklayan bürolar olsalar da, bu iki Komutan Yardımcısı gibi insanların böyle bir yerde görülmesi nadirdi.
Bu, kendini hiç göstermeyen ittifakın Komutanı için de geçerliydi. Pei Jingzhe onu iki gözüyle hiç görmemişti, ama yine de, onu Cui Buqu gibi hasta bir adamla ilişkilendirmek zordu.
Kadınlar dövüş sanatlarında yetenekli olabilir. Ve sessiz insanlar, yalnızca tek bir hareketle kişinin hayatına sahip çıkma gücüne sahip olabilir. Ancak, bir kavga çıkaramayan bu Cui Buqu, nasıl Zuoyue Bürosu’nun casusu olabilirdi? Sağlığı iyi olmadığına ve kendini desteklemek için bir Taoist kimliğini kullandığına bakılırsa, sakatlanmak onun için uygun olmaz mıydı?
Pei Jingzhe yüksek sesle düşündü, “Zuoyue Bürosu’nun, tüm boksörlerin toplanacağı Linlang Loncası müzayedesine katılanlar arasına casuslar yerleştirdiğini düşünüyor musunuz? Gerçekten, Zuoyue Bürosundan biriyse ve bizim Jiejian Bürosundan insanlar olduğumuzu biliyorsa, neden böyle söylemedi?”
Feng Xiao, “Eski Zixia Taoist Tapınağı, Qin Miaoyu ile ittifak kuruyor olabilir, fakat bu adam Zixia Daoist Tapınağına daha iki ay önce geldi. Qin Miaoyu’nun gelişiyle Altı El Zanaatları Şehri’nden ayrıldığı vakit arasındaki zaman aralığı dört ila beş yıl. Davayla ilgili olduğunu hiç düşünmemiştim ancak bundan iki ay önce İmparatorluk Mahkemesi Göktürklere karşı bir hamle yapmaya kararlı gibiydiler.”
Pei Jingzhe bir anda konuştu, “Yani, başından beri, yalnızca onun geçmişi hakkında bilgi mi bulmak istiyordunuz? Eğer gerçekten Zuoyue Bürosundan ise, biz sadece halkımızdan düşman yapmadık mı?”
Her iki büro da sıklıkla tartışsa da, yine de bunlar tacın ve İmparatorluk Mahkemesinin konularıydı. Kendi içlerinden birine bu şekilde karşı çıkmak… tabii ki bu akıllıca bir hareket değildi.
Feng Xiao kayıtsız görünüyordu, “Eğer biz düşman olursak, pekala öyle olsun. Beni küçümseyenlerin bir avuç dolusundan fazlası var. Onu bu kategoriye katmak durumu çok etkilemiyor. Khotan büyükelçisinin cinayeti olayına karışmayı düşünmediklerini mi sandın?”
Varoluşları zayıf olmasına karşın, başkentin her tarafına yayılmış gözleri ve kulakları vardı ve her türlü haber ve olaylarla güncellenirdi.
Birkaç gün önce, İmparator ve yetkilileri yeni başkent Daxing Şehri’ne taşınmışlardı ayrıca ondan daha önce vatandaşlar çoktan buraya taşınmıştı. Eski başkent birçok nesilden beri oradaydı ve inanılmaz bir şekilde havasız hale gelmişti; yağmur yağdığında her yer kanalizasyon ve lağım suları altında kalırdı. Yang Jian tahta çıktıktan sonra, eski başkentin yeni bir başkentin inşa edilmesi amacıyla bir kenara bırakılmasını emretti. İki yıl sonra yeni başkent inşa edildi. Sui İmparatoru, savaş nedeniyle unutulan ve dağılan parşömenlerin ve el yazmalarının, yeniden kaybolmamaları için imparatorluk kütüphanesine geri alınmasını ve yeniden yerleştirilmesini emretti.
Bu eylemler, örnek bir hükümdardan beklendiği gibi mütevazı ve asildiler. Şimdi İmparator Yang Jian, sorunu kesin olarak çözmek için güçlerini Göktürklere doğru itmeye karar kıldı. İmparatorun kararlılığını kimse sorgulamazdı. Üç Daire ve Altı Bakanlık hemen ilgilenmeye başladı; hem Jiejian Bürosu hem de Zuoyue İttifak’ı getirerek, ikisi de ilgili emirleri aldı ve çalışmaya başladılar. Bu görevde en çok fethi kim başarabilirse, esas kazanan olacaktı. Zuoyue Bürosu her zaman Jiejian Bürosunu geçmek istemişti, bu yüzden elbette böyle bir fırsatın kaçmasına izin veremezlerdi.
Cui Buqu rüyasında hareketlendi ve birkaç kez öksürdü.
Pei Jingzhe ona baktı. Öncesinde, Zuoyue Bürosu’nun bir üyesi olabileceğinden habersizdi, bu yüzden hiçbir şey hissetmiyordu, ancak şu anda engel olamasa da biraz sempati hissetti.
”O zaman, vücudundaki zehri etkisiz hale getirmeli miyim?
Feng Xiao ona dünyadaki en aptal insanmış gibi baktı, “Neden yapmalısın? Herhangi herhangi bir şeyi kabul etmeyi reddederse, bizimle çalışmasını sağlamak için iyi bir fırsat olur. O itiraf etse bile, bizim emirlerimizi yerine getirmesi için bunun bir yalan olduğu konusunda ısrar etmelisiniz. Altı El Zanatları Şehrinde, ne dersem kanundur.”
Pei Jingzhe’nin dudağı seğirdi ve ardından başını salladı.
Efendisinin yumuşak ve kararlı biri olmadığının farkındaydı.
….
Feng Xiao ve Pei Jingzhe, tam önünde Cui Buqu’u tartışıyorlardı – yatakta acı ve ıstırap içinde yatan ve neler olduğu hakkında hiçbir fikri olmayanı.
Cui Buqu çok uzun bir yolda yürüyordu ve bu yol sonsuzdu. Ancak, bu yol bazen dikenli oluyordu, bu yüzden hızlıca bacaklarını çekiyordu. Elleriyle o dikenleri koparmak için eğilmesi gerekse bile ileriye doğru yürümeye devam etmek istedi. Fakat, iki eli de kanla lekelenmiş olsa da, bu dikenler azalmadı; aksine çoğalmışlardı.
Bu dikenler kemiğe zarar verdi ve derin izler bıraktı. Onun zihni her türlü acıyı yansıtıyordu, ama Cui Buqu ifadesiz bir yüzle o dikenleri itmeye devam etti.
Küçük olduğu için, ne yapmak isterse, karşılığı ne olursa olsun, ne kadar zor olursa olsun bunu başarırdı. Onu hiçbir şey durduramazdı. İlerlemek isterse, sonunu görmek için ilerlerdi.
O dikenler onu engelleyemedi ve daha sonra solup kayboldu. Cui Buqu kanlı ellerine bakmadı, çünkü önüne büyük bir malikâne ortaya çıkmıştı.
Bu köşk, binlerce yıl öncesine dayanan bir tarihe sahipti.
Sui İmparatorluğu egemenliğini kurmadan önce, Kuzey Hanedanlığı tartışma içindeydi, ancak konağın sahibi boyun eğmezdi. Evi çiçeklendi ve genişledi, kimsenin unutamayacağı bir yer oldu.
Cui Buqu en sonunda yürümeyi bıraktı.
Konağın kapıları kilitliydi ama sahnenin tepesinde iki insan duruyordu. Birinin uzun beyaz saçları vardı ve sert görünüyordu; diğerinin kısa saçları vardı ve daha genç görünüyordu. Yaşlı adama doğru konuştu, elleri bir battaniyeye sarılmış bir bebeği taşıyordu.
“Baba, lütfen ona bir isim ver!” dedi genç adam.
Yaşlı adam soğuk bir şekilde cevap verdi, “Her neyse. A-Da veya A-Er1 (*1) iyi olur. Sonra o şeyle işini bitir.”
(*1) A-Da veya A-Er: Bu isimler çok yaygın ve “basit” isimlerdir. En büyük ve ikinci çocuk gibi “A-Büyük” veya “A-saniye” anlamına gelir. Yaşlı adamın bebeğe karşı ilgisiz olduğunu gösteriyor.
Genç adam yalvardı, “İki ebeveyninin de öldüğüne bakarsak, ona biraz acır mısın?”
Yaşlı adam, “O zayıf ve korkarım ki önümüzdeki birkaç gün içinde hayatta bile kalamayabilir, hem ya bir adı varsa?”
Genç adam, “… bu doğru olsa bile, gelecekte bir hatıranın parçası olmaz mıydı?”
Yaşlı adam homurdandı, “Ailesi öldüğüne göre, onu bu dünyada kim hatırlayacak ki?”
Genç adam, “Ben hatırlardım.”
İkili uzun bir süre boyunca konuşurken, yaşlı adam sonunda şöyle dedi: “Ona basamak taşı gibi basit bir isim verelim – herkesin üzerine bastığı bir şey. Onu bu şekilde yetiştirmek kolay olurdu. “
“Soyağacı ne olacak—”
“O buna layık değil.”
O layık değil.
Bu üç kelime her zaman Cui Buqu’un zihnindeydi, unutulmayı reddediyor, bulut ve sis gibi zihninde tekrar ediyordu.
Cui Buqu acı acı güldü.
Gülüşü yaşlı adamı ve genç adamı ürküttü. Ona döndüler ama sis kalınlaştı ve etraflarına yayıldı.
Her şey karardı.
Uçurum huzur içinde gizlenmiş ve asla ayrılmamıştı; ama bu kadar yıl sonra, o, uçurumdan bile daha tehlikeli bir yere çoktan girmişti.
Göğsü keskin bir acı yayıyordu, boğazından kan toplandı. Gülmek istedi, ama ağzında acı, çiğ bir tat bıraktı.
Daha sonra uyandı.
Şişmiş göz kapakları nedeniyle, çok az güneş ışığı bile gözlerinin sulanmasına neden olabilirdi. Cui Buqu, önündeki tül battaniyeyi net bir şekilde görmeden önce bir süre parlaklığa kendini ayarladı.
Battaniye, onun görüşüne giren yakışıklı ve güzel bir yüzle yer değiştirdi.
“Uyandın.” Feng Xiao ona baktı, “Nasıl hissediyorsun?”
Cui Buqu ona cevap veremeyecek kadar tembeldi, bu yüzden gözlerini kapattı ve dinlendi.
Feng Xiao ise konuşmaya devam etti, “Vücudunuzda Naihe Xiang ilacı var ve zehir etkisini gösterdi. İki gün sonra bir kez daha etkisini gösterecek, benimle birlikte çalışarak işbirliği yaparsan, senin için zehiri etkisiz hale getirmeyi düşünebilirim. Ne dersin?”
Cui Buqu yavaşça gözlerini kırptı ve boğuk bir sesle cevap verdi, “Reddetme şansım var mı?”
Feng Xiao: “Hayır.”
Cui Buqu: Dövüş sanatları bilgim yok. Sana yardımcı olabileceğim pek bir şey yok.
Feng Xiao mırıldandı, “Fangzhang eyaletindeki Liuli Akademi Sarayından gelmiyor musun? O yerden doğan insanların dünyadaki her şey hakkında bilgili olduğunu duydum. Linlang Loncası’nın müzayedesi için böyle bir adama ihtiyacım var. Yoldaki herkesi tanımamda bana yardımcı olabilirsin; bana herkesin kim olduğunu söyleyerek. “
Cui Buqu bir an sustu, “Sorun olmaz. Ancak bir isteğim var.”
Feng Xiao yanıt verdi, “Zehri etkisiz hale getirmek geçerli bir istek olamaz.”
Cui Buqu öksürdü, “… Açım. Seni orospu çocuğu, yememe bile izin vermeden senin için bir şey yapmamı mı istiyorsun?”
Yüzündeki ifadeyi hiç kontrol edemeyerek, pirinç lapası ve bir tabak mayalanmış sebzeye baktı.
Feng Xiao ona bir tarafından “sevgiyle” baktı, “Lütfen ye, neden yemiyorsun?”
Cui Buqu, “Gözlerinde tutsak olmama ve istediğin gibi yapmana özgür olmana rağmen, yardımıma ihtiyacın var. Daha hastalığımdan kurtulmadım ve bunu yememi mi istiyorsun?”
Feng Xiao merakla sordu, “Bunun neresi iyi değil? Ağır bir şey yiyemeyeceğini biliyorsun. Korkarım ki sindirim sorunların olabilir, eğer öyleyse yarın uyanamazsın.”
Cui Buqu; “Lezzetli yemekler istemiyorum; Ben sadece taze sebze çorbası istiyorum. Böyle bir şeyin var mı?”
Feng Xiao: “Özür dilerim. Ben fakir bir adamım, yani yok.”
Cui Buqu: “…”
Bu kaseyi diğer adamın kafasının üstüne dökmek ve sebze tabağını yüzüne çarpmak istiyordu.
Feng Xiao’nun ne düşündüğünden emin değildi, ancak kesinlikle iyi bir şey değildi. Feng Xiao’nun acelesi yoktu ve buradan ayrılmak istemiyordu; Hatta Cui Buqu’un çok ilginç olduğunu düşünüyordu, Cui Buqu’u kışkırtmaktan korkmuyordu. Sanki Cui Buqu’un masayı çarpmasını ve Zuoyue Bürosu’ndan olduğunu haykırmasını bekliyormuş gibi, pencerelere ve çiçeklere bakarak, kitaplıkların üstündeki kitapları çevirip yerden yere dolaştı.
Ancak uzun bir süre sonra Cui Buqu hiçbir şey söylemedi. Sessizce kaseyi aldı ve boğazından aşağı akıtarak bütün lapayı içti.
Feng Xiao, yanlış kişiyi seçmeyeceğini biliyordu. Bu Usta Taoist Cui, öfkesi konusunda yeterince iyi bir kontrole sahipti. En son tanıştıklarında kendini masum ilan etti ve ondan bir sürü sır sakladı. Naihe Xiang ilacının zayıf ve kırılgan bir vücuda sahip olmasına rağmen ona hiçbir şey yapmadığına inanamadı.
Böyle bir adam, dövüş sanatları becerisine sahip olmasa bile, Zuoyue Bürosunda saygın bir konuma sahip olabilirdi.
Feng Xiao’nun ilgisi daha da artmış oldu.
Cui Daozhang dikkatlice yutkundu. Pirinç lapasını bitirmek için bütün bir saatini kullandı. Feng Xiao sabırlıydı, kaseyi bırakana kadar yanında bekledi.
”Benden ne beklendiğini sorabilir miyim lordum?
Feng Xiao, “Bu kadar resmi olmana gerek yok. Ben zaten adımı sana söyledim. Ben kardeşlerim içindeki ikinci benim; bana Feng-er (*2) veya Er Lang (*3) diyebilirsin.”
(*2) Feng-er: Feng, Feng Xiao’da olduğu gibi ve Er, ”İkinci” anlamına gelir. Bu, bir ağabeyi olabileceği anlamına gelebilme ihtimali var, bu yüzden adı Feng-er veya “İkinci Feng” olabilir.
(*3) Er-lang: Er burada ”ikinci” anlamına gelir ve Lang genelde bir erkeğe hitap etmek için kullanılır.
Cui Buqu cevap vermek istemedi; bunun yerine, “İki aydır Altı El Zanaatları Şehri’ndeyim. Bazı şeyler duydum. Ancak, Linlang Loncası’nın müzayedesinde sana yardım etmemi istiyorsan, eminim öncesinde birkaç şey söylemen gerekir?”
Feng Xiao gülümsedi, “Bu şüphesiz.”
Feng Xiao’nun onayını aldıktan sonra Pei Jingzhe, Cui Buqu’a, keşfini bildirmek için şehre kaçan gezgin tüccar tarafından bulunan Khotan büyükelçisinin cinayetiyle ilgili her şeyi anlattı.
Cui Buqu dikkatle dinledi. Pei Jingzhe konuşmayı bitirdikten sonra, “O zaman, at arabasında erik çiçeği kokusu vardı. Bu araştırıldı mı?”
“Evet.” Pei Jingzhe Feng Xiao’ya bakmaktan kendini alamadı. Kendisine rağmen, bu ikisinin aynı düşünceler yolunu izlediklerini öne sürdü. Feng Xiao da erik çiçeğinin vakanın çok önemli bir ipucu olduğunu düşünmüştü, ancak gerçek onları hayal kırıklığına uğratmıştı.
“Şehirdeki her parfüm mağazasına sorduk ve stoklarındaki her şeyi kontrol ettik. Yine de, at arabasında erik çiçeği kokusunu bulamadık. O parfüm… “Pei Jingzhe, bir şey söylemeden önce uzun bir süre düşündü,” Naihe Xiang ilacının kokusuna benziyor. Bir kez kokladığınız sürece, onu başka hiçbir şeyle karıştıramazsın.”
Konuşmayı bitirdikten sonra bir şeylerin doğru olmadığını fark etti. Cui Buqu, Naihe Xiang ilacının işkencesini daha yeni yaşamıştı. Böyle bir şey söylediğine göre, başka birinin yarasına tuz basmakla eşit olmaz mıydı?
Öyle olsa bile, Cui Buqu hiçbir tepki göstermedi. Sadece iki kez başını salladı ve öksürdü; daha fazlasını sormadı.
¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤¤
Çeviri: @fujoshe1
Edit: Littleowksekai
Yardım için teşekkürler bebeğim 🖤🦋
Önceki Bölüm ♡♡♡♡♡ Sonraki Bölüm