Çekici indirdiği anda adamın vücudundan fışkıran kan sütunu geniş bir kavis çizerek meydanı kaplayan tozların arasına karışıyordu. Fakat kurban kahkahalar atarak öyle bir gülüyordu ki, yanaklarından aşağı yaşlar süzülüyordu. Bunun sebebi çektiği şiddetli acı olabilir miydi? Rüstem Efendi''nin sesi duyuldu: "Bu adam el-Hallac."
"Karanlıkta etrafını göremeyen bir insan
nasıl sağını ve solunu, yukarısını ve
aşağısını bilemez, amaçsızca etrafta
dolanıp durursa, aynası bulanıklaşan
karanlık bir ruh da vücudun içinde aynı
şekilde amaçsızca oradan oraya gidip
durur."
Son bölümü okuduktan sonra ilk soru şu olmalı "başlangıç hikayenin sonu nerede?" Anlatım içinde anlatım ahenkli olmuş. Ancak Hallac'in hikayesi son bulurken diğer hikaye havada asılı kalmış. Ben ne yazık ki diğer mesnevi kitaplarındaki huzuru anlatıyı bu kitapta bulamadım. Hikaye çok üstün ilerlediği için Hallac in son konuşması bile havada kaldı. Kısacası kitap beni düşündürmedi sadece okuttu
(Her şeye rağmen dünya dönüyor)*
İnsanların gönüllerindeki sırları pamuk gibi lif lif edip açığa vurduğu için "Hallac" ve davasının zafere ulaşmış olduğuna işaretle de "Mansur" (Hallâc-ı Mansur) adıyla, bilinir...
-ayrıca;
●Hindistan’da "Al-Mucit" (icad eden,
İnancın ve Direnişin "Dar" da hiçlik makamında Hak Divani görüp Enel Hak diyip halkın üzerinde otoriter baskı kuran yobaz sürüsünün korkulu rüyası idi Hallac-ı Mansur
Bu yüzden bu yobaz softa guruh takımı dini kullanarak Hallac-ı Mansur kafir olduğu söyleyip derisi yüzerek şehit ettiler.