Din merkezli bir film yapmak ve aşırı din karşıtı ya da belki biraz fazla dindar olarak ortaya çıkmamak çok zor bir şey. Söz konusu film bir kampa çok fazla eğilirse, hikaye izleyicinin bir tarafını tamamen yabancılaştıracak ve filmi izleyerek öğrenilmesi gereken derslerin izleyicilerin yarısına düşmesine neden olacaktır. Bir izleyiciye meydan okumak filmin (ve genel olarak sanatın) işi olsa da, onları yabancılaştırmak, ekrandaki hikaye ve karakterlerle empati kurmalarına izin vermez. Evet, Tanrım, Evet, inancınızda gezinmeye çalışırken kendi teninizde rahatsız olmak hakkında dürüst bir hikaye anlatırken, bu çizgide zekice yürüyor.
Film, Midwestern'de karma bir Katolik lisesine devam eden Alice adında cinsel açıdan meraklı bir gencin izlediği ilk zamanlarda geçiyor. Tipik lise modasında, Alice'in başka bir öğrenciye “salata” attığına dair bir söylenti başlar ve bunun anlamı film boyunca Alice'den komik bir şekilde saklanır. Alice, sınıf arkadaşlarıyla dini bir inzivaya katılmaya karar verir ve bu, cinsel sapkın olduğu yalanının etrafta dolaşması nedeniyle şimdi karmaşıktır. Sürekli olarak bu merakların yanlış olduğu söylenirken sadece artan cinsel merakını yönlendirmek zorunda değil, aynı zamanda kendisini parçası olmak istemediği bir yalanın içinde bulmuş durumda.
Daha önce herhangi bir Hristiyan kampına katılmış olan herkes, ilk alıştığınız zaman ne kadar garip olabileceğini bilir. Sorumlu herkes her yönden gerçekten iyi, sıcak ve mükemmel görünüyor (aynı zamanda azizlik için çabalamak da çok fazla baskı yaratıyor). Film akıllıca ve yavaşça, bu geri çekilmenin liderlerinin göründükleri ya da vaaz ettikleri kadar mükemmel olmadıklarını, genellikle önceki gün şeytanlaştırıp kınadıkları aynı eylem ve davranışları sergilediklerini ortaya koyuyor. Yazar / yönetmen Karen Maine, bu organizasyonların içinde saklı olan ikiyüzlülüğü ve çocukların gerçekte kim olduklarını kucakladıkları için nasıl saf olmadıklarını akıllıca gösteriyor. Yazı, dinin kendisini doğrudan iftira etmeden, dini gruplar içinde bulunabilecek insanların çirkinliğini göstermekten asla çekinmez; bu, film yapımcılarının sıklıkla yanlış anladıkları önemli bir ayrımdır.
Film, dini kurumlardaki mevcut sorunları akıllıca ayırırken, hikaye komedisiz değildir. Hıristiyan çocukların maruz kaldığı bazı şeylere yalnızca bu özel durumlarda büyümüş biri sevgiyle gülebilir. Erkek çocuklarının mikrodalga fırınlar gibi olduğu öğretilmesinden (çünkü hızlı ve kolay bir şekilde açılır), ne yaptığınızı bilmediğinizde cinsel mesajlaşmanın garipliğine, aşık olduğunuz kişinin sizi taşıyabilmesi için düşüp kendinizi incitmiş gibi davranmaya parlayan zırhlı bir şövalye gibi uzakta. Özellikle komik bir sahne, Alice'in puding kap kapağındaki çikolatayı yalarken "salata fırlatmak" terimiyle kafasının karışmasıdır.
Film dini bir grubun parçası olmayı ne şeytanlaştırıyor ne de övüyor. İnanmayı ve takip etmeyi seçtiğiniz şey tamamen size bağlıdır, tıpkı onların neye inandıkları ve nasıl davrandıkları tamamen başkasına bağlıdır. Alice, kim olduğu ve cinselliğini merak ettiği için ahlaksız değildir, bu merakı takip etmek normal ve doğaldır. Filmin bize öğretmeye çalıştığı ders, günahın bedeninizi ve duygularınızı görmezden gelmek olmadığı, günahın başkalarını şeytanlaştırmak ve onların eylemlerini ve inançlarını kınamak olduğudur. Alice için hâlâ bir Hristiyan olabilir ve cinselliğini keşfedebilir, kim olduğu konusunda rahat olmak onun için en önemli şeydir. Sonuçta, hikaye açıkça hiçbirimizin ne yaptığımızı bilmediğimizi ve ilerledikçe onu anlamaya çalıştığımızı gösteriyor.
İsa - o gerçek bir insandı, değil mi? Dönemin çağdaşlarının çoğu ihtiyatlı olma eğilimindeyken ve muhtemelen yaptığı konusunda hemfikir olsa da, kanıtlarda büyük boşluklar var. Aslında, varlığına dair bu kadar az doğrudan kanıt olmasına şaşırdım.
Güç ne kadar geriye gider? Güçlü insanların herhangi bir hiyerarşisinin ne kadar geriye gittiği ya da güçlü kurumların erişimlerinin ne kadar geriye gittiği değil; İktidar fikrinin kökeni tarihin ne kadar gerisindedir? En güçlü figürlerimizin çoğunun tamamen delirdiği, ideolojik noktalar için kendi öznelerinin çıkarlarını aktif olarak baltaladığı, intihar gibi yaklaşık 80 yıllık barışları bozduğu ve tüm gezegenin ikliminin geleceğini nakit için tehlikeye attığı bir zamanda - birkaç soru daha acil olabilir. Cevap, elbette, o kadar uzak bir geçmişte yatar ki, tarihin kendisinden önce gelir.
Natalie Portman'ın (Celeste) başrolünü oynadığı Brady Corbet'in yönettiği film Vox Lux, huzursuz bir deja-vu hissi yaratıyor. Film korkunç bir toplu okul saldırısıyla başlıyor, 11 Eylül terörüne değiniyor ve bir turist sahiline yapılan terör saldırısının ardından sona eriyor.
Sadece film zevkimi değil, hayatımı şekillendiren 20 film. Başlamadan önce küçük bir feragatname: Bu liste özneldir, ancak aynı zamanda tamamen kaliteye dayalı değildir.
1960'ların sonu ve 1970'lerin başı araba kovalamaca filmleri için harika zamanlardı. Korkunç anti-kahramanlar yüzünden mi yoksa kaslı arabalardan mı emin değilim.
Başkan Biden'in göreve başlamasına giden günlerde, o ve Capitol Hill'deki Demokrat liderler, rakibi eski Başkan Donald Trump'ın zaferini kabul etmeyi reddettiği çekişmeli bir başkanlık seçiminin ardından ülkeyi nasıl birleştirecekleri sorusuyla karşı karşıya kaldılar. Trump'ın görevdeki tek dönemi boyunca, liberaller benzer şekilde, ailelerinde, işte ve hatta flört hayatlarında Trump destekçileriyle iyi geçinmenin yollarını bulmakla görevlendirildi.