Bu, uzun süredir en popülist Oscar ödülleri.
Niçin bu şekilde hissetmiyor?
kısa sürede Cumartesi gecesi canlı Sketch, Bowen Yang, The Big Hollywood Quiz adlı antipatik bir yarışma programına ev sahipliği yapıyor. Bu gecenin yarışmacıları bir film profesörü (Pedro Pascal), bir eğlence yazarı (Ego Nwodim) ve bir Hollywood zamanı podcast sunucusu (Chloe Fineman). Katılımcılar 1950’lerle ilgili soruları yanıtlayarak iyi başlıyor Havva hakkında her şey ve 1983’ten son bölüm PÜRE, şimdiye kadar gösterilen en fazlaca izlenen TV finali. Sonrasında 2020’lere geliyorlar.
Yang, “Sarah Polley tarafınca yazılan ve yönetilen bu film, bu yıl En İyi Film branşında aday yayınlandı,” diye duyuruyor. Adayların belirgin kafa karışıklığıyla karşılanır. “Sana bir ipucu vereceğim,” diye devam ediyor. “Oscar ödüllü Frances McDormand’ın oynadığı, tamamı kadınlardan oluşan bir ekibe haiz.”
Birkaç ıskalamadan sonrasında yarışmacılar bir ipucu ister. “Bu hanımefendiler konuşurYang yanıtladı.
“Daha spesifik ol,” diyor Pascal şaşkın gözlerle.
Ekip, Andrea Riseborough’nun 2014’teki rolüyle tartışmalı En İyi Hanım Oyuncu adaylığıyla ilgili bir soruyla daha iyi durumda değil. Leslie’ye, Yang onlara “şimdiye kadar 27.300 $ kazanç elde etmiş olduğu için” hakikaten denetim etmelerini söylüyor. Fineman bunun bir açılış hafta sonu için fazla bir şey olmadığını fark ettiğinde, Yang kuru bir sesle, “Dört aydır piyasada yok” diyor.
Bu aşamada hepimiz hüsrana uğrar. Pascal, “Tüm büyük, popüler filmler nereye gitti?” diye soruyor.
“Ah, onlar hala buradalar,” diye yanıtlıyor Yang. “Bir tek telefonunuzdalar ve onları tuvalette görebilirsiniz!”
Kusursuz çizgi roman zamanlaması yardımıyla son aşama gülünç bir taslak, sadece Oscar’ları kana bulaması gerekiyorsa, 2023 için birazcık samimiyetsiz. Bu senenin En İyi Film adayları sıralaması hakikaten de öyleki. olağan dışı popülist. Ve popülist ve popüler anlamdaş olmasa da, bu adaylar içinde her ikisi de olan bir takım film yer ediniyor. Tüm gişe gelirlerini toplarsanız – yalnız yurt içinde, yurtdışında aldıklarını saymazsanız – 2022’nin sonuna kadar 1,5 milyar doları aştılar, bu on yıldan fazla bir süredir en yüksek miktar. Top Gun: Maverick tek başına bunun neredeyse yarısını oluşturuyor, şu sebeple büyük seviyede Mayıs 2022’de gösterime girdi ve yıl sonuna kadar sinemalarda kaldı.
Sadece Tom Cruise, buradaki tüm yükü çekmedi. Yayım zamanı ile yıl sonu arasındaki iki hafta içinde Avatar: Suyun Yolu Baz Luhrmanns yurt içinde 400 milyon dolar kazanmıştır. elvis yalnız birkaç ay sinemalarda kalmasına karşın evde 150 milyon dolar kazanmıştır. Ve sonrasında var Her şey her yerde aynı andabüyük seviyede ağızdan ağza muhteşem gücü yardımıyla, ufak bir bütçeyle yurt içinde şaşırtıcı bir halde 68 milyon dolar kazanan yapabilen ufak indie.
Kategoride aday gösterilen öteki altı filmin – Inisherin tarafınca Banshees, hanımefendiler konuşur, Traurness Üçgeni, Tar, Fabelmans, Ve Batı’da yeni bir şey yok – fazlaca daha düşük gişe kazançlarıyla “eleştirmenlerce beğenilen sanat evi filmi” kategorisine daha fazlasını sığdırın (ki bu, akış çağlarında bile popülerliği hakikaten ölçmek için hala tek güvenilir ölçümdür).
Sadece o süre bile, popüler güvenilirlikleri dikkat çekicidir. Biri, Hollywood’un en meşhur yönetmeni, popülist gişe rekorları kıran Steven Spielberg’in babası olan kişisel bir proje. Colin Farrell, Frances McDormand ve Cate Blanchett benzer biçimde sektördeki en büyük aktörlerden bazılarını canlandıran üç şahıs daha var. hüzün üçgeni Cannes’da gıpta ile bakılan Palme d’Or’u kazanmıştır ve kariyeri tam olarak ezoterik olmayan Woody Harrelson için orta düzey bir role haiz. Ve Batı’da yeni bir şey yok 1930’da En İyi Film’in eşdeğeri olan En İyi Yönetmen ve Üstün Yapım’ı kazanan ilk Oscar kazananlardan birine daha ilkin uyarlanmış klasik bir romanın uyarlamasıdır. Bu filmler büyük para kazandıranlar olmayabilir – tam olarak “popüler” değiller – fakat belirsiz olmaktan başka bir şey değiller.
Öyleyse niçin artık kimsenin Oscar filmlerini bilmediğine dair büyük bir latife? Bunu açıklamanın birçok yolu var: Adayların dahil edilmiş olduğu, mesela 2003 ile karşılaştırıldığında doğru. Yüzüklerin Efendisi: İki Kule, Saatler, New York Çeteleri, PiyanistVe Chicagoen düşük kazancını yapmış oldu sekiz kere Ne hanımefendiler konuşur şimdiye kadar – Oscar adayları arasındaki eğilim daha ufak, daha belirsiz filmlere doğru. (Geçen senenin kazananını duydunuz mu? KODAadaylıklar açıklanmadan ilkin? Cevabınız evet ise, muhtemelen bir film eleştirmenisiniz.) Sadece bayılma eğilimi, bir kuraldan fazlaca uzun soluklu bir aykırı kıymet olabilir.
Ek olarak insanların Oscar adaylarından hiçbirinin büyük memleketlerinde olmadığına yemin etmiş olduğu konuşmalar da yaptım (kesinlikle vardı ve neredeyse hepsini de yayınlıyorlar) – listenin onlara niçin bu kadar belirsiz göründüğünün bir açıklaması. Doğal ki, filmi duymadıysam, o süre kesinlikle hislerim var. haiz olmak karanlık ol
Bu, bir film eleştirmeni olarak üstünde düşünmem ihtiyaç duyulan garip bir mevzu. Bir yılda, bazı insanların bir yaşam boyu seyredip yüzlercesinden duyduğumdan daha çok film izliyorum. Bir çok basit insan için durum farklıdır. İçinde SNL Sketch, Yang Pascal’dan “son beş yıldaki üç filmin adını vermesini” ister. Meydan okuma karşısında şaşkına dönen Pascal, cüret eder: “Ah, vay. Üç? Tamam.” Bunu düşünür ve benimle gelir. Süper tabanca. Sonrasında bir başkasını dener: “Felekten Bir Gece?”
Yang, “Bu 20 yıl önceydi” diyor.
“Gece… adamım,” diyor Pascal.
“Kulağa yalnız kelimeler söylüyormuşsun benzer biçimde geliyor. Hadi, yalnız bir taneye ihtiyacın var,” diye ikna ediyor Yang. “Başka bir film adı veremez misin?”
Hayır, dedi Pascal teslimiyetle.
“Bu doğru!” Yang sevinçle ötüyor. “Hayır! Hız turunu kazandın!”
Taslağa güldüm ve sonrasında düşündüm şu sebeple abartılı olsa da yanlış değil. Hepimiz biliyor Jurassic Parkı Ve Bağımsızlık Günü Ve Kara şövalye, fakat benim bile geçen yıl hangi filmlerin çıktığını anımsamak için google’a bakmam gerekiyor. Pandemiyle ilgili birkaç el hareketiyle bunu açıklayabilir ve fazlaca daha fazlasının bulunduğunu anlayabilirsiniz. Şeyler onceki benzer biçimde; kovuşturmak daha zor olsa gerek. Fakat bu, zaman-uzay sıkıştırma hissini tam olarak açıklamıyor, söylediğimde Ah anne! yada Wendy ve Lucy 15 yıl ilkin çıktı, kronolojinin kendisi çarpık benzer biçimde geliyor.
Bence yanıt, Yang’ın filmlerin “telefonunuzda” olmasıyla ilgili şakasında yatıyor. Küçüklük yada tuvalette seyretme değil, her film yada TV şovu devamlı, her yerde, aynı formatta ve aynı anda yayınlanıyormuş benzer biçimde hissettirdiğinde ortaya çıkan bağlamsal bozulma. Seçeneklerin ve olasılıkların bolluğu, seyretme deneyiminden bağlamı ve kasıtlılığı kaldırma eğilimindedir; Hangi filmi seyretmek istediğinizi arkadaşlarınızla konuşmanıza, bilet almanıza ve bunu bir edinim haline getirmenize gerek yoktu. Şimdi her şey size doğru akıyor, sonsuz bir akıştan memnun.
Sadece bu dalgada tek bir şeye odaklanmak zor olabilir ve bu başka bir problemi gündeme getirir. Benim zamanımda (bir sigara çeker) hangi filmlerin çıktığını öğrenmek için bu bilgiyi aramak zorundaydık. Toplumsal medyanın dünyayı ele geçirmesinden kısa bir süre ilkin, bir telefon numarasını aramanız yada ilkel bir arama motorunda yada ondan ilkin mahalli gazetenizde film listelerine bakmanız gerekiyordu. Hangi yeni gösterime giren filmi seyretmek istediğinizi bile bilmek için, uzun metrajlı film sunumunuzdan ilkin oynayan yarım düzine fragmana yada Perşembe gecesi kesinlikle görülmesi ihtiyaç duyulan TV saatinizde tv reklamlarına güvendiniz yada hakikaten gazeteyi alıp okudunuz. bazı incelemeler Bugünün gösterim meydana getiren yayınlarıyla yaşadığımız en yakın edinim, o gece “bir film seyretmek” istediğinize karar vermek ve peşinden ya Gişe Rekortmeni’ne gidip raflara göz atmak ya da avmsine inip adım atmak istediğiniz şey için bir bilet almak istediğinize karar vermekti. olmak üzereydi. Başka bir deyişle, bu mevzuda oldukça eylemsiz olsanız bile, belirli bir oranda proaktivite söz mevzusuydu.
Sadece, bugün inanıyoruz ki, eğer Biz Bir şeyi duymadıysanız, mevcut değildir. Twitter’da “Kimse bundan bahsetmiyor!” diye duyuru ediyoruz, haber akışlarımızın algoritma kurucularının görmek istediğimizi düşündükleri ve dolaylı olarak bizlere pazarlayabilecekleri şeyler üstüne inşa edildiğini unutuyoruz.
Aynı şey filmlerde de olur ve buna şaşmamalı; Kimi zaman Netflix yeni çıkanlarını saklamaya çalışıyor benzer biçimde görünüyor. Fakat şüphelendiğim şey, ne olup bittiğini eylemsiz bir halde öğrenmeye fazlaca alışmış olmamız, şu sebeple bu itiliyor. de Algoritmalarımız vesilesiyle bizlere – bir zamanlar “arama .” ” (Fragmanların çoğunlukla fena olması destek olmuyor.)
Oscar adaylarının çoğunu görmediyseniz ve hatta duymadıysanız problem değil. 2023’te, bu muhtemelen düzgüsel, dengeli bir yaşam sürdüğün anlamına geliyor, dışarı çıkıp etrafta softball oynuyorsun ve bir ihtimal, bilmiyorum, kitap okuyorsun ve düzgüsel insanoğlu ne yapıyorsa. Sadece son beş yılda gösterime giren üç filmi niçin adlandıramadığınızı merak ediyorsanız, bunun yalnız filmlerin hatası olmadığını ve birazcık çabayla çözülebilecek bir problem bulunduğunu ihmal etmeyin.