Bu taşlar, kişisel bir pizza için mükemmel boyutta, gerçek bir anlaşma, dairesel elle oluşturulmuş kırmızı kildir.
Shutterstock.com
Bunlar, iki kişilik bir öğle yemeği için veya gerçekten açsanız, kişisel bir pizza için mükemmel boyuttadır.
Pizzayı Bangladeş'ten daha iyi kim bilir? Belki de İtalya, taze olgun domates, kurutulmuş et ve peynir ve hayal edebileceğiniz herhangi bir taze sebzeden oluşan cennet gibi bir melanj ile tepesinde belirli bir dokulu kabuğu mükemmelleştirdiklerinden beri. Ancak Bangladeş, BCE'den çok önce odun ateşinde pişirilen fırınlarda pişirilen Orta Doğu gözleme gibi pizzanın atasına ev sahipliği yapıyor.
Dünyanın dört bir yanından Adil Ticaret zanaatkar el sanatlarının önde gelen kaynağı olan Ten Thousand Villages, geleneklerle dolu bu sıcak taş Bangladeş mutfağını tanıtıyor ve şimdi Terra Cotta pizza taşları satıyor. Bu taşlar, iki kişilik bir öğle yemeği veya gerçekten açsanız, kişisel bir pizza için mükemmel boyutta, yuvarlak, elle şekillendirilmiş kırmızı kildir.
Bu taşı yüzyıllar boyunca bu kadar değerli kılan sadeliğin özüne uygun olarak, kendi pizzanızı yaparken şu basit adımları izleyin:
- Pizza taşını fırına koyun ve mümkün olan en yüksek sıcaklığa ısıtın.
- Taşı çıkarın (fırın eldiveni veya OUCH ile!), mısır unu serpin ve parmaklarınızı yakmamaya dikkat ederek hamuru taşın üzerine yayın.
- İç harcınızı yayın ve hem kabuk hem de soslar altın rengi olana kadar fırında pişirin. Renk tonu siyaha yaklaşıyorsa, işiniz bitti demektir.
- Servis için mutlaka fırın eldiveni ve spatula bulundurun.
Toprak ısı yükseltici? Ateşe dayanıklı beton mu?
Bir arkadaşımın böyle bir tüpü var
Yaklaşık üç fit yüksekliğinde ve 1 inç kalınlığında. Çapı yaklaşık 8 ila 10 inç.
Bu bir ısı yükseltici için yeterince büyük mü? Bol miktarda yanmaz tuğla ve fırın tabanı var. Onları bana vermekte sakınca yok.
Bir soru. Tuğlalar arasında yanmaz betonla roket sobası yapabilir miyim?
Bazılarınız bana fikir verebilir mi lütfen?
Pizza fırınlarını birleştirdikleri şeyleri kastetmiştim. Uzun zaman önce üzerinde çalıştığım birinin alt kısmına bakılırsa ateş kili bazlı.
Uzun zaman önce, üzerinde çalıştığım pizza fırınının altını kırmızıya çevirmeyi başardım.
Bunun gibi ısı yükselticilerde gördüğüm sorun, yükseltici alanının ısınmasının daha uzun sürmesi. Yanık tünelini kil tüpünden yaparsanız, orada da aynı probleminiz olur.
Soba borusu sisteminde, yangın reaksiyonu ince metali ısıtır - daha sonra yalıtımla temas eder ve ısı tam orada, yanık tüpünde ve ısı yükselticide <--- Roketlerin bu kadar temiz yanmasının nedeni budur.
Kil tüpünde, ateş, yalıtımla temas etmeden önce kilin kütlesini ısıtmalıdır. Bu, yanığın birkaç dakika boyunca çok verimli olmamasına neden olabilir. Söyleniyor ki. Bir sonraki roket projemde kullanmak için bazı grip gömlekleri satın aldım. Grip astarı, o tüple aynı malzemeden yapılmıştır (sanırım). Grip astarı neredeyse sonsuza kadar sürmelidir (bir şekilde kırmadığım sürece).
Ernie ve Erica's RMH'nin gördüğüm son resminde, yük odası için grip astarı kullandıklarını görüyorum. Sistemin ne kadarının grip astarından yapıldığını duymadım. Sitelerinde bazı bilgiler olabilir.
Bazen çözüm eski bir köprüyü geçmek ya da yakmak değil, daha iyi bir köprü inşa etmektir.
Kil çakal
Galeri, pandemi kapanışının ardından yeniden çalışıyor ve çalışıyor. Kaldırım kenarından alma, Hutchinson City Limits'te ücretsiz kapıdan kapıya teslimat ve tarama saatleri sunuyoruz!
"Tatillerimizi Clay Coyote'u ziyaret ederek planlıyoruz."
- Carlann ve David Scherping (Columbus, NC)
Для показа рекламных объявлений Etsy по интересам используются технические решения сторонних компани
Мы привлекаем к этому партнеров по маркетингу ve рекламе (kоторые могут располагать собранной имиминеров). Отказ не означает прекращения демонстрации рекламы Etsy или изменений в алгоритмах персонализации Etsy, но может привести к тому, что реклама будет повторяться чаще и станет менее актуальной. Tanımlama Bilgileri Tanımlama Bilgileri ve Tanımlama Bilgileri.
8 Nisan 2018 Pazar
- 08:30: Bana göre Yaşayan Sanatlar ve Bilim Merkezi'nde Uluslararası Çocuk Sanatları Sergisi (sanat/çocuk dostu): Serginin teması, BENİM GÖRÜŞÜMDE, çocukları kendi pencerelerinden dışarı bakmaya ve topluluklarının tamamına sanat eserleri yaratmaya ve kendi bölümlerindeki insanların ve yerlerin bir görünümünü bizimle paylaşmaya teşvik etmekti. Dünya. Öğrenciler ayrıca yerel, bölgesel veya küresel bir konu veya konu hakkında kendi bakış açılarını ve görüşlerini paylaşmak için bir fırsat olarak görebilirler. BENİM GÖRÜŞÜMDE Çin, Hindistan, Küba, İrlanda, İngiltere ve Honduras'taki 8 ila 14 yaşındaki çocukların sanat eserlerini içerecek ve Living Arts & Science Center'ın yeni Çocuk Sanat Galerisi'nde sergilenecek. Eser satışa sunuldu ve 15 Mart - 26 Mayıs 2018 tarihleri arasında sergide kalacak. (26 Mayıs'a kadar her gün tekrarlanır).
- 10:00: 21c Sanatla Yoga – Anita Courtney21c Museum Hotel Lexington'da(fitness/sağlık/sağlık): Bu eğlenceli ders Sanat Galerisi'nde olacak! 21c Museum Hotel Lexington'ın haftalık Pazar yoga serisinde iç huzurunuzu bulun. Çeşitli pozlar üzerinde çalışırken birlik sanatını mükemmelleştirin. Seanslar kapıda sadece 5 dolar ve Dudley Meydanı'ndaki The Massage Center'da YOGA'dan sertifikalı yoga öğretmenleri tarafından yönetiliyor. Katılımcıların kendi minderlerini veya havlularını ve sularını getirmeleri ve yer sınırlı olduğu için erken gelmeleri gerekmektedir.(Yinelenen Pazar günleri).
Kaderin Elleri
İlk yer
Ellis Sinclair
Fotoğraf Kredisi: Maigh/Flickr (CC-by-nc-nd)
Siyah bir Volkswagen Jetta, otoyolda harcanan iki saatin ardından eyaletler arası paralel uzanan iki şeritli yalıtılmış bir yol olan 47 numaralı Country Road boyunca hızlandı. Devin ve Jenna, Noel haftasını ülkede kiraladığı bir kulübede geçirmek için Atina'dan seyahat ediyorlardı. Devin, göz ardı edilen çıkışa girdiğinden beri öfkeli bir neşeyle arabayı sürdü ve Jenna, kucağında bir kitapla, çorak çamların sıra sıra gri donmuş iskeletler gibi geçişini izledi.
“Bu, otoyoldan çok daha güzel” dedi.
Devin güldü. “Evet, açık bir yolda altmış yapıyorum. Enayiler!”
"Dikkatli ol. Dengesiz bir köylü ailesinin tecavüz edip cesetlerimizi yiyeceği bir ağaçlıklı yolda kaza yapmak istemiyorum."
"Ne tür bir kitap okuyorsun?"
"Her şey bu kadar güzelken okumak zor."
Berrak ve buzla kaplı bir manzara boyunca uzanan elma bahçelerine dönüşen çam ağaçları. Parıldayan renklerden oluşan bir kaleydoskopta kardan yansıyan güneş ışığı: maviler, sarılar, kırmızılar, portakallar. Ayazla kaplı eski bir tahta tabela Jenna'nın dikkatini çekti.
Bir tepenin eteğinde mezarlığı olan terk edilmiş bir şapelin yanından geçtiler. Rastgele mezar taşlarının tepeleri, kar örtüsünün üzerinden bakan mezarlıklarla doluydu. Kasaba, eski bir ormanla çevrili bir adaydı.
Bir antikadan bahset, dedi Devin. “Burası kehribar renginde.”
Jenna burnunu penceresine dayadı. Ormanın ve etrafındaki evlerin üzerinde yükselen bir ev izledi.
Main ve Polk Caddesi'nin kesiştiği yerde durdular.
"Kabine gitmemiz gerekiyor. Depozitomuzu kaybetmek istemiyorum.”
"Altıya kadar vaktimiz var ve daha bir bile değil. Buraya dön. Bir şey görmek istiyorum."
Devin içini çekti ama onun merakını gidermesi gerektiğini biliyordu, yoksa yolculuğun geri kalanı şiddetli bir kavgaya dönüşecekti. "Tamam, ama bundan sonra yola çıktık."
Büyük eve doğru ilerlerken Jenna daha da heyecanlandı. "İnanmıyorum," dedi. "Dur dur dur."
Devin eski evin önüne park etti.
"İnanamıyorum lanet olsun!"
Jenna kitabı kucağından aldı ve kapağını açtı. Toz ceketinin iç kıvrımında yazarın biyografisi vardı, ancak yazarın fotoğrafı yerine evin resmi vardı.
"Budur!" dedi. "Ev bu!
“Abraham Grabowski tam bir keşiş. İmza günü ya da başka bir şey yapmıyor. O asla ayrılmaz. Onun resimleri bile yok. Yayıncısı onun neye benzediğini bile bilmiyor.”
Jenna başını salladı ve telefonunu aldı. “Blogum için buna ihtiyacım var.”
Arabadan karın içine atladı.
"Ne cehenneme gidiyorsun?"
"Bu açıkçası buraya gelmem gerektiğinin bir işareti."
“Bunu eve giderken yapabiliriz!”
"Ben riske atmıyorum. Bu ömürde bir gelen bir fırsattır."
Evin arkasında bir video çekti. Snapchat'e göndermek istedi, ancak herhangi bir hizmeti yoktu. Yine de kaydetti ve kabine yükleyeceğini düşündü.
"Hey, korku kitap kurtları. Bloguma hiç dikkat ettiyseniz, arkamdaki evi tanımalısınız. Bu doğru, benim inek küçük pisliklerim' burası tek ve tek Abraham Grabowski'nin evi. Evde kimse var mı diye bakacağım. İnşallah daha fazla çekim yapacağım. Senin Korkunç Kızın çıkış yapıyor!"
Devin arabayı durdurdu ve çimenlere tırmandı. "Bu ev olabilir, ama bu onun burada yaşadığı anlamına gelmez. Lanet olsun, adam var olmayabilir bile."
"Denemeye değer. Etrafınıza bakın, kitaplarındaki her şey burada. Hakkında yazdığı kasaba burası. Bütün hikayeleri buradan geliyor. Burası merkez üssü."
Evin ön kapısı açıldı ve genç bir kadın dışarı çıktı. "Özür dilerim," dedi Wendy.
Seni rahatsız ettiyse özür dilerim, dedi Devin. "Biz ayrılıyoruz."
Ancak Jenna merdivenlerden yukarı fırladı.
"Bu mu, değil mi?" dedi.
"Ne demek istediğini bilmiyorum."
"Evet yaparsın. Bunu söyleme. Budur. Ev bu. Burada kimin yaşadığını biliyorsun. Sen kimsin?"
"Burada olmamalısın. Gidiyor olmalısın."
"Daha fazlasını kabul edemezdim," dedi Devin. Jenna'nın kolunu tuttu.
"Evet evet evet. Bir dakika içinde gidebiliriz. Sadece bana haklı olduğumu söyle. Haklı olduğumu biliyorum." Jenna içeride kapanan bir kapının sesini fark etti. Wendy'nin başının üzerinden bakmak için zıpladı ve bir merdivenin yanında duran yaşlı bir kadın gördü.
"Saçmalık. Noel'de kimse kimse değildir. Girmelerine izin ver."
Jenna gözleri kocaman açılmış ve yüzüne bir sırıtış yayılmış halde Devin'e baktı. Catherine onları girişte karşıladı. Döşeme tahtalarına dokunan daktilo tuşlarının hipnotik ritmi.
Asistanımız adına özür dilerim, dedi Catherine. "Gizliliğimizi seviyoruz ve Wendy iyi bir iş çıkarıyor."
Jenna konuşamadı. Duyuları, evin ayrıntılarıyla boğulmuştu. "İşte bu," diye mırıldandı. "Hepsi burada. Her kitaptan her şey!”
Hayran olduğunu görebiliyorum, dedi Catherine.
"Bundan daha fazlası," dedi. "Aslında kitap eleştirileri yazıyorum ve Bay Grabowski'nin kitapları benim en sevdiğim konulardan biri."
"Yani, düşündüğü yer burası mı?" diye sordu Devin.
Catherine, Wendy'den biraz çay yapmasını istedi ve dikkatini misafirlerine verdi.
"Çalışma odasında oturabiliriz. Birlikte olmaktan hoşlanırım.”
Duvarlarda, deri ciltli el yazmaları ve ahşap kutularla dolu kitap rafları vardı. Catherine koltukta otururken Devin ve Jenna bir aşk koltuğunu paylaştılar.
"İbrahim'e kitaplarında yardım ediyor musun?" Jenna sordu.
"Duyduğun gibi İbrahim yazar."
Daktilonun takırtısı girdiklerinden beri durmamıştı. Catherine kemikli ve solmuş ellerini kaldırdı.
"Ve bu eller ölüm sahnelerini yaratıyor," diye açıkladı.
Wendy elinde çay servisiyle çalışma odasına döndü.
"Wendy, canım. Misafirlerimize göstermek için vitrinlerden birini getirin.”
Kutulardan birini Catherine'e getirdi. Karmaşık bir diorama ortaya çıkarmak için kapağı açtı.
Aman Tanrım, dedi Jenna. "Bu Marlon'dan Gece Bir Çığlık. Bu harika."
Devin, "Her kitabı okudu," diye ekledi.
"aslında bitiriyorum Babil şu anda. Siz ikiniz ne zamandır birlikte çalışıyorsunuz?"
Wendy diorama'yı rafa geri koydu.
"Başlangıçtan beri. Kaderin bizi bir araya getirdiğine eminim."
"Onunla tanışmam mümkün mü?"
"İbrahim o bodrumdan çıkarsa her şey mümkün. Bu kış ayları en üretken olduğu zamandır. Daktilonun çalıştığını duyduğunuzda, nadiren durur.”
Derinlerden bir makineli tüfek gibi fırlayan mekanik tuş vuruşlarından rahatsız olmayan Catherine çayını yudumladı.
Devin bir fincan çaydan sonra ayrılmak için ısrar etti. Arabaya geri dönerken Jenna evin dışında birkaç fotoğraf daha çekmek için durdu. Memnun olunca içeri atladı.
"Neden arabayı çalıştırmıyorsun?" diye sordu. "Ateş aç, donuyorum."
"Buraya geldiğimden beri ne yaptığımı sanıyorsun?"
Devin saate bakmak için telefonuna baktı. "Saat üç. Telefonum hizmet almıyor. Kulübeyi arayıp depozitomuzu tutabilecekler mi bir bakar mısınız?”
“Bana da hizmet yok. Buraya geldiğimizden beri işe yaramadı."
Ellerini direksiyona vurdu.
"Kızma. Deneyin ve motorda neyin yanlış olduğunu görün. Bakalım telefonlarını kullanmamıza izin verecekler mi?”
Devin kaputu açtı ve Jenna eve koştu. Wendy yanıtladı.
Jenna, Tekrar merhaba, dedi. "Telefonunu kullanabilir miyiz? Arabamızda bir sorun var ve hizmet alamıyorum."
Wendy, Jenna'yı mutfağa götürdü.
"Vay canına, sabit hat. Büyükannemin evini ziyaret edeceğimden beri bunlardan birini görmedim.”
"Evet, ama şehri nadiren terk ederiz." Jenna aşağılanmış ve bitkin bir iç çekti. Telefonu ahizeden aldı ama çevir sesi yoktu. Beşiği üç kez bastırdı ama hiçbir şey olmadı. "Telefonunuz çalışmıyor mu?" diye sordu.
"Buralara girip çıkıyor."
"Buralar kışın oldukça ölü."
"Araban varmı? Belki bir telefon bulabilmemiz için bizi bir sonraki kasabaya götürebilirsin?”
"Arabamız yok ve arabası olan kimse zaten kışa gitti."
"Burada başka insanlar yaşayıp yaşamadığını soracaktım çünkü yaşam belirtisi görmedik."
"Ayrılmayan herkes içeri girer."
Bodrum kapısı açılıp kapandı. Catherine mutfağa girdi.
Jenna, Devin'le senin ayrıldığını sanıyordum.
"Biliyorum. Üzgünüm. Nedense arabamız çalışmıyor. Telefonunuzu kullanmak istedim.”
"Ha! İyi şanlar. Temelde donmuş bir adada yaşıyoruz.”
"Dostum, Devin çok kızacak."
"Neden üzülsün ki? O kadar da kötü bir şirket değiliz."
"Hayır, sen değilsin. Bir kulübe kiraladık ve onlarla altıdan önce iletişime geçmezsek depozitomuzu kaybedeceğiz ve tüm bunların benim suçum olduğunu hissediyorum.”
"Kendine bu kadar yüklenme. Bir gün bazı olayların bizim elimizde olmadığını öğreneceksiniz. Arabanı çalıştıramazsan, gece burada kalman için ısrar ediyorum. Biz aldırmıyoruz."
Devin içeri girdi. "Sorun ne bilmiyorum" diye bağırdı. "Telefonda şans var mı?"
"Devin," dedi Catherine. "Jenna bana planlarından bahsetti ve burada durduğun ve şimdi gidemediğin için kendimi çok kötü hissediyorum. Wendy'ye kulübe için ne kadar depozito olduğunu söyle. Bunun için ödeme yapacağız. Çok paramız var.”
Catherine dönüp Jenna'ya baktı.
"Belki telefon yarın çalışır," diye devam etti. "Sürekli girip çıkıyor. Wendy, misafir odasını yaşanabilir hale getir. Bir süre daha aşağı ineceğim."
Catherine bodruma döndü. Jenna, Wendy'nin onu geyik gözlü kayıp bir çocuk gibi takip etmesi, yumuşakça ona sürtünmesi ve bitmek bilmeyen sorular sormasıyla çalışma odasını keşfetti. Devin, soğuk havada araba ile mücadele etti, ancak mekanik ile kayboldu. Karanlık çöktüğünde, çantalarıyla birlikte içeri döndü. Wendy ve Jenna mutfakta sohbet ediyor, gülüyorlardı. İyi kullanılmış bir mutfaktan gelen koku ve sıcaklık evi doldurdu.
Wendy bir tencerenin üzerinde gezinerek içindekileri karıştırdı. Jenna, Devin'e neşeli bir gülümsemeyle baktı. Yanındaki masada açık bir şişe şarap istirahati.
Wendy, "Haşlanmış lahanalı sosislerimiz var," dedi.
Umarım not alıyorsundur, dedi Devin.
"Tarif bir sır," diye yanıtladı Jenna.
Daktilonun beyaz gürültüsü, konuşmalar arasındaki duraklamaları doldurdu.
Devin, "Asla durmuyor," dedi.
“Bir hikaye onu ele geçirdiğinde, onun takıntısı haline gelir.”
"Kitabın ne hakkında olduğunu bana söylemenin bir yolu var mı?" Jenna sordu.
"Henüz bilip bilmediğini bile bilmiyorum. Karakterlerin ne yaptığına bağlı olduğunu söylüyor. Yani sonucun ne olacağını biliyor ama oraya nasıl varacaklarını asla tam olarak bilmiyor.”
Akşam yemeği boş tabaklar ve ardından tatlılarla sona erdi.
"Wendy, canım. Akşam yemeği için teşekkürler. Çok lezzetliydi."
"Teşekkür ederim Bayan Catherine. Bana verdiğin tarifleri takip ediyorum.”
"Evet, evet, ama sözcükleri düzyazıya dönüştüren nüanslar gibi, yemeği mutfağa dönüştüren incelikler."
Jenna, "Çok iyiydi," dedi. "Öyle değil miydi, Devin."
"Ah evet. Şimdiye kadar yediğim en iyi sosis ve lahana."
"Canım, sen bir aşçıdan daha fazlasısın, sen bir mutfak şefisin."
Wendy teşekkür ederek başını salladı ve Catherine memnun bir şekilde içini çekti. "Sanırım yatma vaktim geldi," diye devam etti. "Wendy, misafirlerimizin odalarını görmelerini sağla."
Jenna, Misafirperverliğiniz için tekrar teşekkür ederim, diye ekledi.
Catherine üst katta emekli oldu, kısa bir süre sonra Wendy, Devin ve Jenna izledi. Wendy merdivenlerin yanındaki ilk kapıda durdu.
"Burası Bayan Catherine'in uyuduğu yer," dedi.
"Sadece Catherine mi?" Jenna fısıldadı.
"O ve Abe aynı yatak odasında yatmıyor mu?" Devin ekledi.
Wendy başını salladı. Yan odanın kapısı açıktı. Büyük bir yatak, kapının yanında aynalı bir şifonyer ve pencerenin yanında bir sandalye ile sıkışıktı.
Burası benim odam, diye devam etti. "Bir şeye ihtiyacın olursa gel beni gör."
Önlerinde, küçük kiremit çatılı takımadalara bakan iki pencereli üçüncü bir oda vardı.
Wendy, "Bu gece burada uyuyacaksın," dedi.
"Bunu duyuyor musun?" Devin'den bahsetti.
Wendy ve Jenna, kapıda dikilen ona döndüler. Sorusuna cevap vermesini beklediler.
Jenna durdu ve Wendy'ye baktı. "Bu, İbrahim'i görebileceğimiz anlamına mı geliyor?"
"Hayır," diye yanıtladı Wendy. "İbrahim yazarken alt katta kalıyor ve hep yazıyor."
Wendy onları yalnız bıraktı. Jenna ve Devin odalarına baktılar.
Ayrı yataklar, dedi. “Planladığım kadar romantik bir kaçamak değil.”
“Daha basit bir zamana hoş geldiniz.”
"Onları bir araya getirmek ister misin?"
"Sence aynı odada uyumamaları garip mi?"
"Evet, ama büyükannem ve büyükbabam evliliklerinin son yirmi yılında ayrı odalarda yaşadılar. Bak, Abraham kitap çıkarmaya devam ettiği sürece nerede uyuduğu umurumda değil.”
"Pekala, ben küçük çocuğun odasını kullanacağım. Depozito için sana para verdi mi?”
"Gerçekten bunu şimdi mi soracaksın?"
"Hey, teklif etti. Sadece merak ettim."
"Bir sonraki kasabanın yarın ne kadar uzakta olduğunu öğrenelim. Oraya gidebilirsek belki bir telefon kullanabiliriz ve belki de kabin kiralanmamıştır, böylece aynı yatağı paylaşabileceğimiz bir tatil yapabiliriz.”
Devin üstünü değiştirdi ve koridorda dolandı. Jenna sokağa baktı. Devin'in arabası sokak lambasının altına park edilmişti. Yüzü duvara dönük, pencereden uzaklaştı. Üstünü çıkardıktan sonra kapı açıldı. Jenna döndü ama Wendy'yi görünce irkildi.
"Burada kalmamalısın," diye fısıldadı.
Bir arabam var, diye devam etti Wendy.
"Daha önce araban olup olmadığını sordum."
"Bir şey söyleyemedim. Ormanın kenarına park edilmiş. Anahtarlar içeride. Eşyalarını topla. Şimdi gidebiliriz."
Jenna içini çekti. "Yorgunum ve bu gece bir yere gitmek için çok geç. Yarın gidebiliriz.
Devin girdi. "Ah, üzgünüm," dedi.
"Tamam. Wendy sadece ihtiyacımız olan her şeye sahip olduğumuzdan emin oluyordu.”
Wendy yavaşça başını salladı ve çıktı.
"Bu neyle ilgiliydi? Biraz sana benziyordu."
"Tamam, fazladan bir gece kalabiliriz, ama sadece izleyebilirsem?"
"Sen tam bir domuzsun. Pastırmayı sevdiğim için şanslısın."
Jenna vücudunu kaplayan bir soğukla uyandı. Tek başına uyumaya alışık değildi ve Devin'e katılmak için yataktan fırladı. Ancak yatakta değildi ve şilte soğuktu.
Ev sessizdi, Abraham'ın daktilosunun mekanik sesi bile sessizdi. Jenna pencereden dışarı baktı ve arabanın artık yolun kenarında olmadığını gördü.
Jenna koridor boyunca süründü. Wendy'nin kapısı açıktı ve yatağı boştu. Kiler kapısı evin sessizliğinden kapandı. Jenna tırabzanın üzerinden baktı ama kimseyi bulamadı. Lanet olsun Devin, dedi.
Jenna aşağı koştu ve kulağını bodrum kapısına dayadı. Ne yapacağını şaşırdı: kapıyı çal, gir, bağır. O girmeyi seçti. Bir bankacının lambası evin altını aydınlatıyordu. Aşağıda, yapılmamış bir yatak basamakları dinlendiriyordu. Uzaktaki duvarla aynı hizada küçük karmaşık aletler, kumaş, kutular, tahta ve kil içeren bir tezgah vardı. Son adımlarında daktilolu bir yazı masası ve yanında bir kağıt yığını keşfetti. Bir sayfa, yarı yazılı olarak taşıyıcıya kenetlendi.
"Devin," dedi. "Burada mısın?"
Bodrumdan kaçmadan önce Jenna, yaklaşan kitabı araştırmaya karar verdi. Catherine'in bankta bıraktığı iki dioramaya baktı. İlki, en ince ayrıntısına kadar karmaşık bir şekilde tasarlanmış, ancak Devin gibi giyinmiş, ayaklarından tavana asılı bir adam figürüyle üst kattaki çalışma odası gibi görünüyordu. Açılan boğazından akan kanı toplamak için altında bir kova duruyordu. Bir sonraki kutu evin önü ve sokağın kenarına benziyordu. Karla kaplı zeminde sürüklenme izleri ve bir kan izi sokağa çıkıyordu, ama bitmemiş, ceset kayıptı.
Daktilonun kayması, çarpması ve sesi bir sonraki paragrafa geçiyor. Yazma yakında izledi. Her harf sayfaya dövülürken okudu:
Jenna, mahkûm ruhu ona "Koş.
Jenna merdivenleri tırmandı ve umutsuz bir kaçış bulma umuduyla bodrumdan kaçtı. Daktilo hikayesini anlatmaya devam ederken kapıda durdu. Çalışma odasındaki yavaş hareket eden bir gölge, dikkatini cezbetti. Sokak lambasından gelen ışık ön odaya serpildi. Devin'in vücudu çalışma odasının ortasında ayaklarından sarkıyordu. Evin nazik hareketi vücudunu bir tencerenin üzerinde bir o yana bir bu yana sallarken, ara sıra ağzı açık olan boğazından bir damla düştü.
Jenna evden fırladı ama çimenlikteki basamaklardan kanlı bir sürüklenme izi çıktı. Sokağın ortasında Wendy'nin cesedi caddede yığılmış ve bükülmüş yatıyordu. DİSLOYAL kelimesi karda kanla yazılmıştır. Jenna evin arka tarafına açılan mutfaktaki kapıya koştu. Wendy'nin bahsettiği arabayı bulabilirdi.
Ormana doğru kar yığınlarının arasından geçti. Ayakları ve vücudu artık üşümeyecek kadar donmuştu. Donmuş ay ışığı dünyayı kapladı. Ağaçların kemikli kolları bekleyerek ve isteyerek ona uzandı. Gölgelerin içinden bir meşaleden bir ışık parlaması göründüğünde, ardından bir diğeri ve bir diğeri. Karanlıktan cüppeli figürler çıktı, yüzleri belirsizdi.
"Kışlar uzun ama evlerimiz vücut ve kanla ziyafet çekerek güçlü kalıyor!"
Kolektif bir ses onu takip etti.
Grup, "Ve ruh bizi besleyecek," diye karşı çıktı.
Hafif tüylü bir kar yağmaya başladı.
"Ağlama canım. Bunun olması gerekiyordu, hayatlarımız sonsuza dek kaderin elleri tarafından yönlendiriliyor. ”
Eski evin ön kapısı tıklatıldı. Kış, donmuş saldırısına devam etti. Sokakta park etmiş kırmızı bir 1998 Toyota Corolla vardı. Kapı açıldığında neşeli gözlü koyu saçlı bir kız neşeyle zıpladı. Arkadaşı Ally'ye baktı.
"Bunun kulağa tuhaf gelebileceğini biliyorum ama burası Abraham Grabowski'nin evi mi?"
Catherine merdivenlerden indi.
"Kapıda kim var?" diye sordu.
"Kimse. Sadece gitmelerini söylüyordum.”
"Saçmalama Jenna. Kimse kimse değil. Onları içeri al. Misafirleri sevdiğimi biliyorsun."
Ellis Sinclair, Central Florida Üniversitesi'nden yeni mezun olmuştur. Lisede birinci sınıf öğrencisiyken bisiklete binerken araba çarptı. Bu olay ve bir dizi tuhaf deneyim onu yazmaya yönlendirdi. Yoksul bir mahallede büyüdü. Gece boyunca istediği kadar okuyup yazabilmesine izin veren bir benzin istasyonunda çalıştı. Yazıyla geniş bir ilgi alanına sahiptir ve en sevdiği yazarlardan bazıları şunlardır: Hemingway, Stephen King, Alan Moore, Steinbeck ve Philip K. Dick. E-posta: ellissinclair[at]outlook.com
Fırıncı'nın Seçimi
Kathryn Pallant
Fotoğraf Kredisi: Martin Rødvand/Flickr (CC-by-nc)
Üçümüz Starbucks'ta Main'de buluşuyoruz: ben, o ve kocası. Tezgahın sonundaki bar taburelerine tünediklerini gördüğüm an, onların onlar olduğunu anladım. İş hayatındaki başarının getirdiği zenginlik ve aceleci havasıyla uzun boylu, ama saçları gri. Yanında çok parlak saçları ve pürüzsüz teni olan minik bir aerobik eğitmeni gibi görünüyor. Onu bir sabahlık gibi tutan dar bir jarse elbise giyiyor. Sandaletleri bana uzun parmakları ve parlak pembe bir pedikürü olduğunu gösteriyor. Kocasının dizi titriyor, genellikle böyle gergin olmaları dışında nedenini söylemek zor.
Önce kahvemi sipariş ediyorum. Kendilerini çoktan içtiklerini görebiliyorum. Kocasının adı bu olan David, masadaki boş bardağa bakılırsa bir duble espresso içmiş ve Beth'in lattesinin sonuncusu kupasında görülebiliyor. Her zamanki gibi karamelli ve düşük köpüklü bir duble kapuçino alıyorum. Düşük köpük. neredeyse güleceğim. Sanırım bu yüzden buradayız.
Bunu yaşamak ya da başka bir şey için yapmıyorum. Her gün bir fincana vurmak, nakit sıkıntısı çeken ve utanmış kolej çocuklarının eğlencesidir. Escalade sürüyorum, Hugo Boss giyiyorum ve Tod'un mokasenlerini giyiyorum. Ben polistiren tipi değilim. Ben profesyonel bir adamım. Ben evliyim. Kasabamın Sigortacılar Loncası bölümünü yönetiyorum, zor bir işim var ve herkes benim harika bir adam olduğumu düşünüyor. Karımın şikayet edecek bir şeyi yok. Firmada resepsiyonda yarı zamanlı çalışıyor ve geri kalan zamanını yüzünü buğuluyor, köpekleri gezdiriyor ve kendini formda tutuyor. Biz endişeleneceğin türden insanlar değiliz. Akşam yemeğine davet edeceğiniz türdeniz.
Akşam yemeği partilerinden birinde bu ilk ortaya çıktı. İyi bir çift, Deidre ve Frank, yıllardır arkadaşımız, Şükran Günü için bizi ağırladı. Yemeğin, belki de eski Kaliforniyalıyla biraz sarhoş olan insanların bir kadeh kaldırdığı ve zaten bilenlere ne için minnettar olduklarını söyledikleri kısmına gelmiştik. Masanın etrafındaki diğerlerinden yeterince öngörülebilir başlangıçlara sahiptik. Mark Hanson, işe yürüyerek gitmek isteyen yeni Chevy'sini satın alan tatil ikramiyesi için minnettar olduğunu söyledi. Bunun üzerine, çoğunlukla onun pahasına, biraz kahkaha vardı ama kimse öyle demedi. Eşi Charlotte, aileleri ve evleri için minnettardı, iki kızı var ve bunlardan biri Down Sendromlu. Birisi onlara nasıl gittiğini sorarsa, gece geç saatlerde ağlamak onlar için bir mücadeledir. Charlotte onlara şefkat gözyaşları diyor, ancak hayatını aynı seviyede kalmaya çalışarak geçirdiği açık.
Her neyse, Frank biraz dengesiz ayağa kalkıyor, masanın kenarını tutuyor ve bir Pazar sabahı bebek bezini değiştirmek ve büyükleri Küçükler Ligi'ne götürmek yerine uyuduğu için boşlukları ateşlediği için ne kadar minnettar olduğunu söylüyor. bağırsak çevresi yılda birkaç santim uzar. Ayda bir kez Deidre onun için ağlarken onunla küvetin kenarında oturmak zorunda kalmaya değer, diyor. Kadehindeki şarabı gömleğinin üzerine döküyor ve gümbürtüyle oturuyor. Bildiğiniz bir sonraki şey, Deidre ayağa kalkıp Tanrı'ya şükrediyor çünkü az önce bulduğu bu web sitesi, bebeğin sonuçları hakkında endişelenmeden onu iyi becerecek insanları listeliyor. Bu onu susturdu.
Tahmin edeceğiniz gibi eve dönerken arabada bunu konuştuk, karım ve ben. Bu yıllardır tanıdığımız bir çiftti. Frank'in nafaka ödemesini yapabilmesi için sigorta poliçelerini iptal etmem günler ya da en fazla haftalar alacaktı. Karım Judy çok şaşırmıştı. Tam da insanları tanıdığını sandığın sırada buna inanamayacağını söyleyip duruyordu. Gözleri buğulu görünüyordu, bu da kafa karıştırıcıydı çünkü biz sağlamdık ve çocuk fikrini arkamızda bırakmayalı uzun zaman olmuştu. Tanrı'nın bizim ortaklığımızı amaçlamadığı konusunda anlaşmıştık. Judy ve ben konuşurken, Deidre'nin yüzündeki ifadeyi düşünmeye devam ettim: aynı anda tatmin ve açlık ve tam olarak adını koyamadığım başka bir şey.
Bu yüzden iki hafta sonra ofise geldiğinde, onun için sigorta işini yaptım ve ona sık sık ziyaret ettiği web sitesini olabildiğince rahat bir şekilde sordum. O bana istediğimi verdi ve ben de dosya dolabına karşı istediğini verdim, her şey sallanıyor ve çınlıyordu, çoğunlukla ona sorduğum şeyi karıma söylemesin diye, ama aynı zamanda olgun bir olgunluktan dolayı. Şükran Günü partisinde şehvetle parıldayan erik görünümüne sahipti.
Ve şöyle devam etti. Bir takılma beklentisiyle ilgili biraz tatsız bir şey vardı ama buna değdi ve daha sonra soru sormadan ayrılmak zorunda kaldım. Kadınlar yolda bana el salladılar. Bir süre sonra, spor salonunda iyi bir antrenman yapmak gibi bir hal aldı ve her zaman lanet olası bedensel bir ihtiyaç olduğunu düşünmüşümdür, ne demek istediğimi anlıyorsan neden bu kadar uğraşayım ki. Deidre, devam ederken eyleme ve sonrasında tüm işlere oldukça odaklanmıştı. Sitede profilimi oluşturmuştu ama diğer kadınlardan hiç bahsetmemişti. Sadece fermuarımızı çektik ve günlerimize devam ettik. Diğerleriyle aynı şeyi yapmamı sağlayan onunla geçirdiğim zamanlar olabilirdi. Belki tonu ben ayarladım ve onlar da buna dahil oldular. Açıkçası, herkes mutluyken neden bunun üzerinde duralım.
Bu yüzden Starbucks'a girdim ve ikisi de oradaydı. Bu, bir kocanın eyleme ilk gelişi değildi. En sevdiğim şey değildi, ama sanırım onun hanımını becereceğim, bu yüzden ne hissediyorsa yapması gerekiyor. Kocalarla tanıştığım birkaç kez, kritik anda ortadan kayboldular, ki bu benim için uygun, çünkü böyle bir zamanda odada bir erkeği kim ister ki? Ve karılarını, elde ettiklerinin tadını çıkarmakta özgür bıraktı. Çok yakında onlar için lojistik, hamilelik testleri ve site yöneticisinden derneği kapatmak için bir not olacaktı. İş bitti, devam etme zamanı. Bana iyi uyuyor.
Ama oradaydı ve tarihsel olarak kocaların birkaç sorusu vardı. Siteyi yasallıklardan, bekletmelerden, sağlık sigortasından, neye sahip olduğunuzdan kaçınmak için kullanıyorlar. Ve senin tarafında minimum yaygara istiyorsun. You don’t want to bring a child into the world, have nothing to do with it, and then have it turn up when it’s eighteen asking about what you’ve amounted to and what this means about who they really are and why you don’t care about any of it. I’m comfortable with where I am. I’ve talked you through that already. Wife, house, a little money, some fucking and being left to enjoy your liberty. But anyway, the husbands want no strings. They’re the ones who want to be the daddy. Another one would get in the way. But they still have questions, so you humour them. The sooner you do that, the sooner you can get to the point. And Beth, without wishing to offend, is a point I’m pretty keen to get to.
The husband’s jittery from his espresso. The knee jigging keeps up. He lets me know up front, he’s doing this for Beth. She’s desperate for a child. I enjoy my coffee and wait for the talk to be over. I glance at her at this point and it’s true she looks a little haunted. But the wives, in my experience, might be thinking of a child before I get there, but then I arrive and they get focused pretty quickly on the next hour and a half. They get into it with a reliability that is gratifying. There are a few things that gratify that way. There’s not a whole lot in the insurance world that’s new to me, and I’ve been at the game for a while now. But there’s a quality in a pile of completed and filed applications at the end of the week that makes me feel pretty satisfied, since you ask. There’s a commission coming and everyone’s content, and I appreciate that the way I feel good about there being a little give in my waistband even after a long lunch. It’s like being one of the few at your high school reunion that still has his hair and a wife you wouldn’t turn away on a cold night. You know what I mean.
So when this guy starts with the questioning, I’m clear that it’ll be over soon and Beth and I can move on to the hotel upstairs for the business end of the deal. She’s sitting cross legged on the bar stool examining her manicure and I’m confident she’s waiting for this bit to be over too.
“You don’t look much like you went to Harvard,” David says. “What was your year?”
I’m wearing a good suit and I’ve got good posture and I’m pretty pissed by this, so I say, “Class of ’95, buddy. Didn’t see you there.”
“I was at Yale,” he says, like I give a shit. And he says it in this kind of way that makes you feel you’re already judged and found wanting. But I’m about to fuck his wife so I give him the benefit for a minute. Meanwhile I store away the Harvard thing. I don’t know what else Deidre wrote on that site. Who cares, right? It gets me in the door. But it’s handy to know from time to time, particularly when the husbands come out fighting.
“And you have no children of your own?” diyor.
“No, ironic—isn’t that what you Yale grads say?” I give him a smile. “The wife’s not able,” I say. Not that it’s his business but he should know it’s not me or else Beth and I won’t get to the money shot.
“Listen, buddy,” I say to him. I’m getting impatient now and Beth’s started to stare across the coffee shop like this isn’t anything to do with her. She’s looking far away and a little upset and it’s an effort getting past that later. I reach into my jacket. I know how to hold it so the label shows, and the lining flashes to its best advantage. Cerise satin, this one, on grey flannel. Boss makes them just so. And I hand him a business card. It gives him the low down on my business and the good neighbourhood I live in. Give him some comfort, I think. I’m all about transparency. The Harvard thing and whatever IQ Deidre’s stuffed out into cyberworld just don’t have anything to do with success, at the end of the day.
“I get results,” I say to him. “Never had an unsatisfied customer.” And I smile the way you do when you just know it’ll go your way.
Just then he gets all courteous. He looks closely at my card and raises his eyebrows. He’s impressed. He files it in his breast pocket and pats it through his jacket.
“Gabe,” he says, “thank you.” Very earnest he is, and I enjoy that. So when he says he needs just a little more time, that he and Beth have to talk—at this, she looks at him and squeezes his hand—I think well, what’s the hurry? They’ll be back soon enough. He gives me one of those crushing Yalean handshakes and she puts a perfumed kiss on my cheek and we agree to meet up again once they’ve had that talk.
The next week I’m in the office. I’m pretty relaxed after a decent hook up, and there’s a knock on the door. There’s a bailiff there, a squat man that smells like a row of sneakers in the locker room at the Y and he starts barking about fraud and Chapter 7. He hands over one of those business cards that’s like a high class wedding invitation. I have just enough time to reflect that the only person I’ve met lately who’d wield a card like that is David before the bailiff’s crew start confiscating filing cabinets and the breakfront Judy bought me for our fifteenth anniversary. I can see that out in the reception area—it’s not Judy’s day today—the secretary’s already reaching for her handbag and jacket.
I’m feeling a lot of rage and humiliation so that I can hardly drive, but somehow I’ve got to get home. On I-95 it feels like if I go fast enough I can stop the asteroid that’s about to fall on my house, but as soon as I pull into the driveway and turn off the engine, I know. Not much is different, but there’s one blind drawn in the window of the den and when I get to the front door I can hear the clink of the chain out back where Snowflake must be sniffing around. If she’s not in her basket while Judy’s doing the washing up and singing, if Snowflake’s not sitting on my wife’s knee while she watches Oprah, if she isn’t inside there’ll be no comfort for her. For Judy, my Judy, who stood up on Thanksgiving and gave God thanks that if she couldn’t have the family of her dreams, she had Gabe, the man of her dreams, and a happy, happy home.
Kathryn Pallant is a fiction and poetry writer studying for a Creative Writing PhD at Manchester University, England. İlk romanı, For Sea or Air, is represented by the Lucas Alexander Whitely agency and her poems have recently appeared in Kek ve antifon dergiler. Email: kpallant[at]hotmail.com
Get Your Hands on a Red Clay Bangladeshi Pizza Stone - Recipes
The 2004 Skipping Stones Honor Awards
Educational, Entertaining & Exceptional!
Are you searching for authentic, multicultural books? Do you enjoy exploring the natural world through a good book? The 2004 Skipping Stones Honor Award winners cultivate an awareness of our multicultural and natural world without perpetuating stereotypes and biases. They encourage positive role models, promote cooperation, nonviolence and appreciation of nature. These books and the educational video also offer a great variety of learning experiences for students and teachers, children and parents. Our thanks to over 20 reviewers-teachers, students, parents, librarians, interns and board members-who helped with the selection process.
Reviews appear in the summer issue (pages 29 - 35).
Hoş geldin! Have you already started dreaming about your summer vacation? What do you want to do this summer? While I hear some kids say, "Summer. what a bore. nothing exciting to do," there are many simple ways to make it extraordinary!
In our daily life, for the most part, we live and feel separated from nature and the outdoors. How can we feel that we belong in nature? As a kid, I remember taking morning walks with my father, uncle or brothers. We'd enjoy ripe mangoes, tamarind or other tropical fruits as we walked past those trees. Even now, as an adult, I love to take early morning strolls. Today, while I was enjoying the morning mist, what a pleasure it was to see two beautiful songbirds perched on the crowns of two nearby evergreens, welcoming the new day with their melodious chirps!
As we spend more time getting to know the woods and outdoors, we no longer feel afraid of those bugs, slugs and other critters that are simply minding their daily business. Nature walks, hikes or back country camping with a family member and a friend will help you feel at home in the great outdoors. An afternoon in the woods will offer more food for your soul than sitting in front of a computer or video screen. Pay attention to what you smell, hear, see and feel as you walk, without drifting in daydreams.
Do you have a garden? No? Then try window-sill, patio or roof-top gardens. Use garden compost and good potting soil in big planters to grow your favorite flowers, herbs, tomatoes and other vegetable plants. Eat plenty of garden-fresh salads and seasonal fruits like watermelon, berries and peaches when available. Watering a garden, chopping vegetables, making pizza from scratch with Mom or Dad. there are many ways to bring joy into our summer.
Many great literary works wait silently and patiently to be held in our hands. Look for the latest multicultural and nature books on pages 29-35. As a student, I immersed myself in historical and spiritual books or (auto)biographies of people who have made our world better. I invite you to dig out the classics by Thoreau, Rachel Carson, Mahatma Gandhi, Herman Hesse, Khalil Gibran or Rumi.
As we learn about these visionaries, we see how they were able to make changes in their own lives. Like them, let's discover in our own life journey that the world does not revolve around us. While we must know that we're special, it's equally important for us to realize that everyone else is also very special, with their own feelings and values. Our mind works like a parachute, only when it is open! (Let us be open respectful and receptive of other ideas and ways.)
Summer is also a great time to get involved in community projects-maintaining nature trails, working in soup kitchens, helping the disabled or visiting a nursing home for the elderly. Some Sundays, I volunteer at the county juvenile detention center talking with youth. Difficulties or challenges that we face working with others do have a purpose in our life-to help us learn and grow. When we volunteer with humility and compassion, it feels really good inside. Now, that's something worth trying this summer!
- Explore! Nature walks, hikes or backpacking with groups like Nearby Nature, Obsidians or A.T. C.
- Go camping with a family member and a friend.
- Try a windowsill, patio or roof-top garden.
- Visit local farms, get U-pick produce or fresh vegetables at the farmers' market eat fresh fruits, greens and raw vegetables as often as you can.
- Observe an hour or two of silence each day.
- Try not to gossip or talk behind someone's back.
- Make friends with kids who are different from you.
- Take mindful walks, paying close attention to what you smell, hear, see and feel as you walk practice walking meditation, without drifting in daydreams.
- Ask a librarian for book recommendations.
- Volunteer for community projects (work on nature trails, soup kitchens, etc.) in your neighborhood.
- Try something new! arts, musical instruments.
Understanding our true nature and practicing selfless love and compassion for all is the core of the One World ideal that saints of many faiths practice and teach. As we learn it, we realize we are all connected and our true nature is unconditional love.
We feel useful, wanted and happy when we treat friends, family and strangers with kindness, when we help people in their hour of need. What if we seek and work for the well-being of all, for the greater good this summer? Loka Samasta Sukhino Bhavatu-May all beings be content!
When My Dad and I Go Camping
When my dad and I go camping at one of Wisconsin's State Forests, we go hiking. Once, we went hiking on the biggest trail in our park. It was enjoyable because we heard the sounds of nature and could glimpse out onto the lake.
When my dad and I go camping, we rent bikes. The trail is twelve miles long, but we only go four because we get tired-the steep hills wear us out. Once we saw three deer drinking out of a pond. There was a mama and two baby deer. They were adorable.
When my dad and I go camping, we go swimming in the lake. At the lake, I feel like I'm at the beach because there is sand all around the lake. The water is cold like Lake Michigan, and you have to step in slowly. When my dad and I go camping, we read books together-we grab a picnic table by the lake and read. On our last few trips, we have taken the Harry Potter series. I like reading with my dad because we like the same kinds of books. When my dad and I go camping, we cook: breakfast, lunch and dinner. We prepare hamburgers, hot dogs, and noodles. I like to help my dad cook because I like cooking myself.
When my dad and I go camping, we sit by the fire and talk about school, funny things, life, boats and business stuff. While we sit there, we look up at the stars. We just sit in our chairs and stare. The stars there are so different: They are much clearer. Sometimes, our marshmallows turn out burnt, but typically, they turn to just right.
When my dad and I go camping, we stay up late, until 11 pm. Before then, we hear yelling and playing music. If my mom were there, we would be in bed sooo much earlier. When my dad and I go camping at Wisconsin's State Forests, we have GREAT time!
I could feel the rhythmic pounding of Geronimo's hooves underneath me. We rounded the corner and Geronimo sped up to a smooth canter. He had gotten the right lead this time. There had been many times when he'd gotten the wrong lead, or had cantered with the wrong foot in front. I have tried to explain to him that you have to start with the outside leg forward when doing the trot to canter transitions. He'll learn one of these days. "Now look at the jump and anticipate that he'll stay at this speed," Sarah yelled from the center of the arena. She had been my riding instructor for the past two years.
I looked at the jump. It was a vertical. A long, white pole resting on two jump cups. It was around two feet, higher than I had ever jumped before. I prayed that he wouldn't refuse-Jumping is very difficult and scary if your horse doesn't know what he is doing. But Geronimo never hesitated for a second as he took off through the air. Quick release, hands up, heels down, hands and face up his neck. We landed gracefully and evenly on the other side.
Some people don't appreciate the long years of sweat and hard work that equestrians pay for a good fifteen minutes in the show ring. It had taken me two years to get to this point and I was loving every minute of it.
"That was good!" Sarah yelled with a smile.
I slowed Geronimo down to a trot, then a walk. I led him to the center where Sarah was, and dismounted.
"You did well today," Sarah said.
"It was all Geronimo," I replied.
I walked Geronimo out to the crossties, took off his bridle and put on his halter. He stood perfectly still as I untacked him and gave him a good brushing. I stopped for a second to admire him-he really was a beautiful animal. Some commented that he was too short and fat for jumping. I thought he looked just as beautiful as a pricey Grand Prix jumper. He was an Appaloosa, with spots to spare. Grey, black and white hairs stuck out in all directions, giving him a scruffy look. His mane stood straight up, making a perfect mohawk on top of his head. Overall, he was quite a sight, one to be laughed at and loved at the same time.
After grooming and picking his feet, I led him back to his stall. He began munching on a mouthful of hay, only stopping momentarily to watch me go.
Archive of Our Own beta
This work could have adult content. If you proceed you have agreed that you are willing to see such content.
If you accept cookies from our site and you choose "Proceed", you will not be asked again during this session (that is, until you close your browser). If you log in you can store your preference and never be asked again.
Made of stone by tyrellis
Fandoms: Voltron: Legendary Defender
Özet
Keep your head down. Don't talk to the others. Stay in your cell, don't yell, don't tell anyone how angry you are. Comply in their training exercises, excel in the arena. Don't scream when they plunge needles into you, don't cry, don't beg for your mamá. You take everything they give you and you make yourself stronger.
After five months' imprisonment, Lance is finally rescued from the galra's grip - but something about him has changed. In fact, almost everything has changed, and the paladins do not know how to reverse it, and truly get their friend back. Is it possible? And does Lance even care enough to cooperate?
İçindekiler
Development and filming Edit
Season 21 was broadcast during the 2012 fall season on CBS. [7] It spanned a little over 25,000 miles (40,000 km) of travel to three continents and nine countries including China, Indonesia, Bangladesh, Turkey, [8] and the Netherlands, which hosted a Switchback task. [9] [10]
This season introduced the "Double Your Money" prize for the team who won the first leg, making them eligible to win a total of $2 million if they also won the final leg. Only six teams in the previous twenty seasons of İnanılmaz yarış had ever won both the first and final legs. Elise Doganieri, co-executive producer for the show, called the larger potential prize "a real game-changer". While teams reacted with excitement at the larger prize, Doganieri hoped that if it was won, the additional prize money would be used for "something wonderful" such as supporting charitable medical research. [11] Abbie Ginsberg and Ryan Danz, the winners of the Double Your Money prize, were eliminated from the competition at the conclusion of the ninth leg, after being U-Turned by Jaymes & James.
In Leg 3, Caitlin & Brittany were seen taken in the wrong direction of the Pit Stop, but in a post-elimination interview they stated that they actually knew where the Pit Stop was and were coming back to the Pit Stop after "backtracking" to retrieve a missing clue. [12] The leg featured the series' first-ever Blind Double U-Turn, where two teams could U-Turn another team, and whichever team used the U-Turn could remain anonymous. It was a combination of components of the U-Turn of previous seasons: Double U-Turn combining with Blind U-Turn.
Although contestants are typically forbidden contact with known family and friends during the filming (except where such contact is part of a task), James LoMenzo was shown video chatting with his wife during the fourth Pit Stop to receive an update on his father's medical condition.
Bangladeshi model Rumana Malik Munmun appeared as the Pit Stop greeter during Leg 5. [13]
On Leg 7 in Moscow, prior to a task, James & Abba had left their bags, including the latter's passport, in a waiting gypsy cab, but the cab had driven off with their bags while they performed the task. They continued the leg, but before they could check in, they were told they had to try to find Abba's passport to continue the race. Ultimately, they ended the leg in last place, learning it was a non-elimination leg, but if they were required to leave the country in a subsequent leg, they would be automatically disqualified. The entirety of the next leg remained in Russia, but they ended up in last after spending time again searching for the passport and were eliminated. As the production continued, the two had to secure an exit visa for Abba in lieu of a valid passport. According to Abba, the events of these legs occurred on the Friday and Saturday prior to a major Russian holiday, and it became difficult to work through the limited bureaucracy to do this. The two were fortunate enough that Abba's prior fame was recognized by an employee at the U.S. Embassy, and they were able to secure the visa in time to fly back to the United States on the day prior to the finale. [14]
Cast Edit
için başvurular The Amazing Race 21 were open until May 9, 2012. [15]
The cast includes The Fabulous Beekman Boys stars Josh Kilmer-Purcell and Brent Ridge, former White Lion and Megadeth metal bassist James LoMenzo, Chippendales performers Jaymes Vaughan and James Davis, double amputee professional snowboarder Amy Purdy, and former The Apprentice: Martha Stewart contestant Ryan Danz. [9] [16] Rob Scheer is also the brother of former Hayatta kalan: Panama contestant Tina Scheer. [17] Caitlin King is the sister of model RJ King and soccer player Julie King. [18]
Contestant Sheila Castle suddenly died on June 19, 2016 at the age of 48. [19]
Future appearances Edit
Natalie and Nadiya Anderson were later selected for The Amazing Race: All-Stars, made up of returning teams from seasons 14–23. [20] They later competed on the 29th season of Hayatta kalan, making them the first Amazing Race contestants to compete on another CBS reality show. Nadiya was the first person voted out and Natalie won the season. On May 23, 2016, Natalie appeared on a Hayatta kalan-themed The Price is Right primetime special. [21] Natalie then returned to Hayatta kalan to compete on Survivor: Savaşta Kazananlar alongside other winners, and finished as 1st runner-up. [22] Nadiya also appeared on Survivor: Savaşta Kazananlar as part of the loved ones visit. [23] Natalie then competed on the thirty-sixth season of the MTV reality show Meydan okuma and withdrew in the fifth episode after learning that she was pregnant. [24] [25]
Amy Purdy later competed in the eighteenth season of the ABC reality series Yıldızlarla Dans, and finished as the runner-up. [26] On June 9, 2014, Purdy appeared on CBS's Fiyat doğru as a guest model. [27] On April 1, 2016, Purdy appeared on TLC's Elbiseye Evet Deyin. [28]
The following teams participated in the season, each listed along with their placements in each leg and relationships as identified by the program. Note that this table is not necessarily reflective of all content broadcast on television, owing to the inclusion or exclusion of some data. Placements are listed in finishing order:
- A red team placement means the team was eliminated.
- A green ƒ indicates that the team won a Fast Forward.
- A purple ε indicates that the team decided to use the Express Pass on that leg.
- Bir underlined blue team's placement indicates that the team came in last on a non-elimination leg and had to perform a Speed Bump during the next leg.
- A brown ⊃ or a cyan ⋑ indicates that the team chose to use one of the two U-Turns in a Double U-Turn ⊂ or ⋐ indicates the team who received it ⊂
⋑ indicates that the team was U-Turned, but they used the second U-Turn on another team.
- ^ Gary & Will Blind U-Turned Rob & Kelley however, they had already passed the U-Turn point and were therefore unaffected by it.
- ^ In an unaired scene, Caitlin & Brittany initially arrived 6th, but had missed the clue at the U-Turn, having found Pit Stop by chance. They had to backtrack to the U-Turn to retrieve their clue. During this time, Natalie & Nadiya, Rob & Kelley, and Gary & Will checked in, dropping Caitlin & Brittany to last place and resulting in their elimination. [12]
- ^ Rob & Kelley initially arrived 4th, but took a boat directly to the Pit Stop instead of to Swarighat, as instructed in their clue. They had to backtrack to their boat and take the proper route. Josh & Brent checked in during this time, dropping Rob & Kelley to 5th.
- ^ James & Abba initially arrived 4th, but were not allowed to check in because Abba's passport was amongst the items stolen by their cab driver during the Roadblock. As they tried to retrieve the passport, Abbie & Ryan and Josh & Brent checked in during this time, dropping James & Abba to last place. However, Leg 7 was a non-elimination leg and they were allowed to keep racing until they came to a point where they would need to produce their passports for international travel.
- ^ In Leg 7, Josh & Brent were unable to complete either Detour before the sites for both Detour options closed for the day. They were issued a 4-hour penalty, which was assessed at the start of Leg 8.
- ^ aB Natalie & Nadiya used the Express Pass to bypass the Roadblock in Leg 8. The official website states that Natalie elected to perform the Roadblock this is reflected in the total Roadblock count. [29]
- ^ As they spent much of the leg trying to retrieve Abba's passport or acquire a new one, James & Abba were only shown retrieving the Speed Bump clue and traveling to the task before arriving at the Pit Stop for elimination. On the official website, Abba disclosed that he was able to complete the Roadblock, but they did not perform the Detour as they were too far behind the other teams and were instructed to go directly to the Pit Stop for elimination. [29][30]
- ^ Trey & Lexi U-Turned Jaymes & James however, they had already passed the U-Turn point and were therefore unaffected by it.
Episode titles are often taken from quotes made by the racers. [31]
- "Double Your Money" – Phil Keoghan
- "Long Hair, Don't Care" – Jaymes
- "There's No Crying in Baseball" – Britanya
- "Funky Monkey" – Ryan & Abbie
- "Chill Out, Freak" – Natalie
- "Get Your Sexy On" – Nadiya
- "Off to See the Wizard" – James (of Jaymes & James)
- "We Was Robbed" – James (of James & Abba)
- "Fishy Kiss" – Natalie
- "Not a Well-Rounded Athlete" – James (of Jaymes & James)
- "Take Down That Million" – Trey
The prize for each leg was awarded to the first place team for that leg. Trips were provided by Travelocity. The prizes were:
Для показа рекламных объявлений Etsy по интересам используются технические решения сторонних компаний.
Мы привлекаем к этому партнеров по маркетингу и рекламе (которые могут располагать собранной ими самими информацией). Отказ не означает прекращения демонстрации рекламы Etsy или изменений в алгоритмах персонализации Etsy, но может привести к тому, что реклама будет повторяться чаще и станет менее актуальной. Подробнее в нашей Политике в отношении файлов Cookie и схожих технологий.