Zaten yapacağın işi biri sana söylediğinde içinden canavar çıkabilir özellikle pazartesi .
Örneğin kapıda ayakkabılarını giyen çocuğun için , ceket giydirmeyecek misin, ceket? diye bir soru geldiği anda, sen de o sırada , iş çantan , kendi çantan, çocuğun çantası,suyu, ıvırızıvırını toplamakla meşgulken ,öğretmenin istediği bozuk paraları topralamaya çalışırken, "ceket giydirmeyecek misin?" der, Annen der.
Giydiriceğim.
İşlerim bitince. Çocuğunun ortalama 8 dakikada ayakkabılarını giydiğini hatırlattıktan sonra.
Bir tek bana mı oluyor bilmiyorum. Sabah kahvaltı, giyinme vs. bir ton uğraştan sonra iyi niyetli ceket sorusu beni bozuyor.
İşe yine geç kalma telaşı, çocuğun yine yavaş yavaş salına salına hareket etmesine gıcık olma...
Çocuğu okula bırakmak için kapıda bekleyen ex'in , çocuğu bıraktıktan sonra seni araması ;
"neyin var?, suratın 5 karış " diye sorması,
Sanane yahu deyip kapatman.
Ne huysuz bir gün.