CGTN / Daron Acemoğlu
Amerika Birleşik Devletleri (ABD) Başkanı Joe Biden’ın harcama planları haklı olarak manşetlere taşındı. Yönetimin yardım paketi ve altyapı planı, sosyal güvenlik ağını destekleyerek ve ulaşım, geniş bant ve eğitim yatırımlarını artırarak yeniden bir refah devletini oluşturabilir.
ABD hükümeti harcamalarının Covid-19 salgınından sonra da muhtemelen yüksek kalacak olmasıyla vergi gelirleri artmalıdır, çünkü ek borçlanma ancak bu kadarını finanse edebilir. Biden yönetimi bu sebeple, şirketlerin vergi gelirlerindeki payını artıracak, aynı derecede kapsamlı Amerikan Vergi Planını önerdi.
Kurumlar vergisi oranını yükseltmek en iyi seçenektir. 2. Dünya Savaşı’ndan sonraki ilk on yılda, federal vergi gelirlerinin yaklaşık yüzde 50’sini bireysel gelirler ve sosyal güvenlik alındıları üzerindeki vergiler oluştururken, kurum vergileri diğer bir yüzde 30’unu oluşturuyordu. O zamandan bu yana ilk kategori istikrarlı bir şekilde artarak toplam federal vergi gelirlerinin yaklaşık yüzde 85’ine ulaştı, ancak şirketlerin payı yüzde 10’un altına düştü.
Dahası, şirket kârları hiç bu kadar yüksek olmamış, buna karşılık milli gelirin işgücüne tahakkuk eden payı yaklaşık yüzde 66’dan yüzde 58’e düşmüştü. Bu da işçilerin, ekonomik pastanın azalan payını alırken bile toplam vergilerden daha büyük bir pay ödüyor olduklarını gösteriyor. Kendi araştırmam, işgücü üzerindeki efektif marjinal vergi oranlarında (yüzde 25’ten fazla) ve yazılım ve ekipman gibi sermaye yatırımlarında (yüzde 5) benzer şekilde yüksek dengesizlikler buluyor. Bu marjinal oranlar, kurumsal yatırım kararlarını yönlendiren şeydir. Mevcut ABD vergi yapısı altında, şirketler aşırı otomasyonu sürdürmek için işçileri işe almak, eğitmek ve uygun şekilde ücretlendirmekten çok daha güçlü teşviklere sahipler. Ancak otomasyon, ABD işletmelerine açık olan tek teknolojik yol değildir.
Kurumlar farklı teşviklerle, bunun yerine çalışanları daha üretken hale getirmek için tasarlanmış teknolojilere yatırım yapacaklar. Sonuç olarak, cari vergi yapısındaki derin dengesizlikler ABD ekonomisine sadece istihdam açısından değil, aynı zamanda azalan üretkenlik ve büyüme açısından da mal oluyor.
Donald Trump yönetiminin 2017 vergi yasası, kurumlar vergisi oranını yüzde 35’ten yüzde 21’e keserken, toplam vergi gelirlerinin kurumsal payı yarım asırdır düşüyor. Birçok işletme, kurumsal gelir vergilerinden muaf olan özel ortaklıklar veya S-Şirketleri haline geldi. Bu eğilime bir diğer önemli katkı, şirketlerin yatırım harcamalarını vergilendirilebilir gelirlerinden düşmelerine olanak tanıyan amortisman indirimleridir.
Biden’ın kurumlar vergisi oranını yüzde 21’den yüzde 28’e çıkarma sözü bu nedenle önemli bir adımdır, ancak kendi başına yetersizdir. Ne sermaye ile emek arasındaki fırsatları dengeleyecek, ne de ABD merkezli şirketlerin başka görev alanlarına kaçmak için “vergi inversiyonları” yapmasını veya karlarını yabancı iştiraklere kaydırmasını durduracak.
DAHA ADİL BİR VERGİ SİSTEMİ, AMERİKA’NIN TÜM EKONOMİK SORUNLARINI ÇÖZMEZ
Serbest şirket kârları, sermaye ve şirketler üzerindeki vergi oranlarının uzun vadeli indirilmesinde önde gelen bir faktör olmuştur ve çok uluslu şirketler, ABD’deki borç yükümlülüklerini artırmak ve şubelerinden fazla ücret almak için yabancı yan kuruluşları kullanmak amacıyla dâhili finansal işlemler gibi, bildirilmekle yükümlü oldukları karlarını azaltmak için hala tüm imkânlara sahip olacaklardır. Neyse ki, Biden planı tam olarak bu sorunu ele almak için ikinci bir desek içeriyor: küresel bir asgari kurumlar vergisi.
Teorik olarak fikir basit. İdeal olarak, vergi oranları İrlanda, Lüksemburg, İsviçre, Panama, Britanya Virjin Adaları ve şirketlerin vergi yükümlülüklerinden “arbitraj” yoluyla kaçmalarına izin veren diğer yetki bölgelerinde önemli ölçüde artırılabilir. Aksi takdirde, merkezi ABD’de bulunan ve kurumlar vergisi oranının yüzde 12,5 olduğu İrlanda’daki tüm karını bildiren yüzde 21 küresel asgari kurumlar vergisi oranına tabi bir şirket, kârının yüzde 8,5’ne eş değer ek ABD vergileri olarak değerlendirilecektir.
Elbette, politika pratikte daha karmaşık olacaktır. Düşük vergili yetki bölgeleri, vergiden kaçan uluslararası işletmelere o kadar çok güvenmeye başladılar ki koordinasyonu reddediyorlar. ABD’deki küresel asgari vergi oranıyla karşı karşıya kalan bazıları, merkezlerini bu tür ülkelere taşımak isteyebilir (bu nedenle Biden vergi planı, kaçak şirket kaçışlarını önlemek için hükümler de içerir). En kötü şöhretli vergi cennetlerinden bazıları iş birliği yapmayı reddederse, herhangi bir yeni uluslararası çerçeve başarısız olacaktır.
ABD liderliğinin devreye girdiği yer burasıdır. ABD sadece dünyanın en büyük ekonomisi olarak değil, aynı zamanda küresel finans endüstrisinin düzenleyici merkezi olarak inanılmaz bir mali güce sahiptir. ABD’li politika yapıcılar yeterince inançla liderlik ederse, diğer ülkeler de bunu izlemek zorunda kalacak.
Biden’ın vergi planı zaten vergi ihlallerini önlemek için hükümler ve vergi arbitrajıyla uğraşan çok uluslu şirketler için vergi indirimlerini sınırlandırma önerilerini içeriyor. ABD ayrıca vergi sahtekârlığı ve sistematik yenilikle ilgili yabancı finans kurumlarına karşı yasal işlem başlatabilir ve kurumsal gelirlerin uluslararası vergilendirilmesine daha fazla uyum sağlamak için çok taraflı çalışabilir.
Tam olarak uygulanırsa, küresel asgari kurumlar vergisi oranı, uluslararası sermaye vergilendirmesinde devrim yaratacaktır. Ancak bu bile Amerika’nın mali sorunlarını çözmez. Kurumlar vergisi yükünün haksız ve verimsiz azaltılmasını tersine çevirmek için, Biden yönetiminin aşırı cömert amortisman ödeneklerine son vermesi ve vergi tabanını genişletmesi gerekir, böylece şirketler sadece yasal statülerini değiştirerek vergilerden kaçamazlar. Daha fazla kurumlar vergilendirmesine, yatırımı ve yeniliği teşvik edecek başka tedbirler eşlik etmelidir. Devlet, araştırma ve geliştirmeyi sübvanse etmeye ek olarak, iyi eğitimli mühendislerin, bilim adamlarının ve vasıflı işçilerin arzını artırmaya ve teknolojik bilginin yayılmasını kolaylaştırmaya yardımcı olmak için daha fazlasını yapabilir.
Sermaye ile emek arasında daha eşit bir fırsat alanı ile şirketler, son yirmi yıldır ABD ekonomisini şekillendiren aşırı otomasyon eğilimini sürdürmek yerine, işçi verimliliğini artıran yeni teknolojiler geliştirmeye ve benimsemeye teşvik edilebilir. Bu çabanın bir parçası, teknoloji sektöründeki sadece birkaç şirketin hakimiyetini sona erdirme eylemi olacaktır.
Daha adil bir vergi sistemi, Amerika’nın tüm ekonomik sorunlarını kendi başına çözmez. Bu, işçilere ve ekonomiye yardım ederken, aynı zamanda federal borçtaki endişe verici artışı da engelleyerek doğru yönde atılmış önemli bir adım olacaktır.