Aira gruptan kaçtıktan sonra, grup görevi tüm endişeleri gölgede bırakacak kadar sorunsuz gitti.
Başlangıçta, çoprabalığın suyu bulandırdığı ve çoraka kaybolduğunda, bulutlu suyun doğal olarak berraklaştığı söylendi.
Her zaman söylediğim gibi görevin kendisi benim için yeterliydi ama bu bir grup görevi olduğu için üzerinde çok çalıştım. Benjamin ve Leona makul bir hipotez öne sürerlerse, onu çürütür ya da detaylandırırdım.
Bu sayede oldukça tatmin edici bir sonuç elde edildi. Tabii ki sunumdan ben sorumluydum çünkü sadece bir araya getirdikleri hipotezleri ete kemiğe büründürdüm.
“Ama Xenon’un biyografisinin ilginç olmadığını söylememiş miydin?
“Herkes sussun! Sırada ne var merak ettim!”
Benjamin uzaktayken Leona ile çeşitli şekillerde konuşabiliyordu. Zeno’nun biyografisini zevkle okuyan tek kişinin kendisi olduğunu görebiliyordu.
Her heyecanlandığımda başımın üzerinde seğiren kulaklar biraz canımı sıkıyordu ama Leona gerçek yüzünü sadece benimleyken gösteriyordu, bu yüzden büyük bir sorun değildi.
“Sunum yapmakta gerçekten iyi misin? Zorsa, yapabilirim.”
Heyecanını bir an olsun yatıştıran Leona, karakteristik alaycı ses tonuyla bana sordu. Kollarını kavuşturdu ve dikkatle baktı ama gözlerinde endişe ve endişe karışımı bir şey vardı.
Bana güvenmiyor musun yoksa sunumun sorumluluğunu üstlendiğim için üzgünüm mü bilmiyorum. Yine de, Leona’nın kişiliğinin ikincisi olduğu tahmin ediliyor.
“Yapabilirim. Güven bana. Yoksa denemek ister misin?”
“Tamam. Yarın ilan günü ve ben şimdi yapacağım. Neyse ben çıkıyorum. Yarın görüşürüz.”
“Evet. Yarın görüşürüz.”
Leona elini sallayarak ayrıldığında, ben de onu uğurlamak için elini salladım. Leona ve benim yakın zamana kadar bulunduğumuz yer ender bir yerdi, bu yüzden sorunsuz bir şekilde sohbet edebildik.
Bir süre sonra Leona’nın siluetinin kaybolduğunu ve yoluna devam ettiğini gördüm. Son bir kontrol yapmış olmalıyım ve boş zamanlarımda rahatlayıp yazmayı planlıyorum.
‘Keşke bir an önce 3. sınıfa geçebilseydim. O zaman, zaman cömert olacak.”
Yurduma dönüyorum ve geleceği düşünerek kendimi yatağa atıyorum. Profesör Beerus’un birinci sınıfta açıkladığı gibi, öğrencilerin bir sonraki sınıfa terfi edebilmeleri için ikinci yıla kadar belirli bir puan veya daha yüksek puan almaları gerekir.
Ancak, üçüncü yılda, odaklanmak istediğiniz bölümü seçmeniz ve o ana dalınıza odaklanmanız yeterlidir. Bu, geçen hafta Pazartesi günü Profesör Beerus’u Aira’nın durumuyla ilgili suçlamak için ayrı ayrı ziyaret ettiğimde öğrendiğim bilgi.
- sınıfa kadar lise ve üniversite birleştirilmişse, 3. sınıftan itibaren tek konu satan bir üniversite öğrencisisiniz. Notlara veya buna benzer bir şeye ihtiyacınız yok ve iyi notlar almak için ana dalınıza odaklanıyorsunuz.
‘Ben neyim…’
Elbette tarih amaçtır. Dünyada tarihten daha ilginç başka bir ana dal yoktur.
Üçüncü yılıma girer girmez bir an önce Zeno’nun biyografisini yazıp bir sonrakini yazmak istedim. Bu dünyada bir fantezi olarak değerlendirilecek modern bir şey.
Bunun yerine, savaşın trajik tarihini ele alıyor, bu yüzden Zeno’nun biyografisi gibi kahramanlıklar olmayacak.
‘HAYIR. HAYIR. Bir sonraki işi düşünmek yerine, şimdilik Xenon’un hayatına odaklanalım.’
Bir kez bile dokunursanız ahtapot ayağına dönüşebilir. Böyle bir durumda, işin kalitesinin bozulma riski vardır, bu nedenle şu anda Xenon’un hayatına odaklanmak daha iyidir.
Tabii ki bitimine iki kitap kaldıysa yavaş yavaş ortamı kurmayı planlıyorum. o zaman iyi olacak
‘…Böyle düşündüğünde yazmalısın.’
Böyle oturup vakit ayırmaya değmez. Son zamanlarda Ira’nın sorunu ve endişelenecek bir veya iki alan yok, bu yüzden biraz yorgundum ama tolere edilebilirdim.
Her şeyden önce şimdi gözlerimi kaparsam yarın sabah uyanacağımı düşünüyorum. En azından bir bölümü bitirip uyumak daha iyi olmaz mıydı?
Yorgun vücudunu kendine çekti ve masasına oturdu. Yurttan ayrılmadan önce yazılmış el yazması kağıtlar düzgün bir şekilde masanın üzerine istiflenmişti.
“İyiler mi?”
Sihirli kaleme mana enjekte ederken birden aklıma harika bir takas partisi geldi. İlk gün oldukça iyi görünüyordu ama zaman geçtikçe çatlakları net bir şekilde görebildim.
Her zaman rahat bir ifadesi olan Lina, yerini ifadesiz bir ifadeye bıraktı ve Cecily’nin bana her baktığında parıldayan ifadesi bir anda karardı. Marie, yarı pes ediyordu ve bazen kahkahalara boğulurdu.
Her şeyden önce en çok öne çıkan kişi hiç şüphesiz Jackson’dı. Bir şekilde bir ilişki kurmak için mücadele eden Jackson, onlara sinirlenmeye başlıyor.
Üstelik bazen bana gıpta ile bakardı(!). Ne kadar ciddi olduğunu kabaca tahmin edebilirsiniz.
Belki de grup ödevlerini yaparken büyük bir yanıktı. Her şeyden önce, su ve yağ gibi karışmadıkça karıştırılamayan bir bileşimdir.
‘Biraz acınası. Sadece bir tane var…’
Jureuk-
Bunu düşünmedim ve burnumdan sıvı aktı. Düşüncelerimden sıyrılıp elimi çenesine koydum. Biraz yapışkan hissettim.
Umutlu bir duyguyla elimi çektiğimde elime parlak kırmızı kan geldi. kahveydi
Bugün yorgunum dedim ve sanki vücudum bir uyarı göndermiş gibiydi.
damla damla
Elimdeki burun kanamasına boş gözlerle bakarken, müsveddenin üzerine kan damlamaya başladı. Şaşırdım ve aceleyle taslağı kaldırdım.
Neyse ki, merkezden ziyade kenarlara gömüldü, böylece el yazmasını yeniden yazma felaketi önlendi. Yine de, hemen burnumu kapatmam gerekiyor.
“Ha, tuvalet kağıdı…”
Bugün yazmaya ara vermem gerekiyor gibiydi.
*****
Aradan zaman geçti ve duyuru günü geldi. Bu, çok fazla konuşma ve zorluk içeren grup görevinin sonunun yaklaştığı anlamına gelir.
“Hey, hepiniz hazır mısınız?”
“Hepsini yaptım.”
“Ha. Tamam mı? Tamam. Ben yöneticiyim, yani özür dilersen tekrar kabul edeceğim…”
“Kahretsin.”
Ve ders başlamadan hemen önce Aira yanıma geldi ve pervasızca konuştu ama bir kez daha bana küfretti.
Yemin ettiğimde yanımda oturan Marie şaşırmış bir ifadeyle bana baktı ama umursamadı.
Masayı kendi başınıza devirme bağlamında başkasının masasına kaşık koymayı nereye koyacaksınız? Ira’nın akıl almaz utanmazlığı midemi bulandırıyor gibiydi, bu yüzden küfretmezsem buna dayanamazdım.
“Sen…! Gerçekten bekle! Gerçek babama bir mektup göndereceğim!”
“Ne hissediyorsan onu yap.”
Her neyse, bundan sonra Ira, sadece pişman olacağına dair sözler bırakarak evine geri döndü. Kısa bacaklarıyla sırtına baktım ve başımı salladım.
Böyle çıkmak için onu nasıl yemen gerekiyor? Başka yönlerden, o Jackson’dan daha büyük bir kadın.
“Onunla dövüştün mü?”
Ben içten içe içini çekerken, yanımdaki Marie bir soru sordu. Soru şüphelerle doluydu.
Buna, ona bakmadan sakin bir sesle cevap verdim. Ne kadar düşünürsem düşüneyim, onun küstahlığına öfkem arttı.
“Kavga ettik. Söylememesi gereken şeyler söyledi.”
“Ne dedin?”
“Birkaç hafta önce ağabeyim donanmaya katıldı. O da Marquis Martius’un kızı. Ne demek istediğimi anlıyor musun?”
“Sanırım yakında.”
Marie’nin anlamış gibi başını salladığını söylediğimde bile. Hagi o kadar ünlü bir aile ki, Marie’nin bundan haberi olmaması garip.
Başını sallamasına baktım ve meraklı bir sesle sordum. Aira’ya yaptığı gibi askerlere bile saygısızlık edebileceğinden endişeliydi.
“Marie. Askerler hakkında ne düşünüyorsun?”
“Hah neden?”
“Aira ile savaşmamın nedeni erkek kardeşimdi ama askerlere bekçi köpeği gibi davrandım. Acaba bütün soylular böyle mi?”
Tabii ki, Marie’nin böyle bir zihniyeti olduğunu düşünmüyorum. Ama Marie dışındaki çoğu aristokratın böyle düşüneceğinden endişeliydi.
Şu anda asker bir ailenin kızı böyle saçma sapan konuşuyor ama diğer soyluların ne yapacağı hakkında hiçbir fikrim yoktu.
Ve Marie kaşlarını çattı ve samimiyetle söyledi.
“…Deli misin? Bunu söyleseydin, beni askere gitmeye zorlar mıydın?”
“Beni askere gitmeye mi zorlayacaksın?”
“Evet. Soylularımız arasında ünlü arılardan biridir. Bir soylunun çocuğu bir askere hakaret ederse, annesi babası onu zorla askere alır. Kanunla öngörülmüştür, yani soylu olmanın bile bir anlamı yoktur.”
Bu çok yeni ama etkili bir ceza. Eski bir askerseniz, Marie’nin bahsettiği arıların ne kadar korkunç olduğunu bilirsiniz.
Çünkü evinizin ne kadar sıcak olduğunu, ailenizin ve cemiyetinizin ne kadar güzel olduğunu ve nihayet askerliğin ne kadar korkunç olduğunu bileceksiniz.
Ayrıca, bu dünyada akıllı telefon veya TV olmadığı için birçok saçmalık olacaktır. Asil ailelerin serada bitkilerle büyüyen çocuklarından daha etkili bir ceza yoktur.
“Ya çocuklar değil de ebeveynler askerlere hakaret ederse?”
“Bunun gibi çok az vaka var, ama muhtemelen iyi görünmeyecek. Ve Matius ailesinin kızı askerlere hakaret ederse, bunun sonuçları çok büyük olur.”
Askere git… Bence bu gerçekten eğlenceli olurdu. Er ya da geç, bir çocuk bile eğitim kampının ikinci gününde kalp ağrısını hissedebilir.
O anın bir an önce gelmesini dileyerek inledim. Sakinleşmek için bir kez acı çekmen gerekecek.
“Her neyse, grubunuz hazır mı?”
Ben yüksek sesle gülerken Marie ihtiyatlı bir sesle sordu.
Bana hızlı bir bakışla bakan Marie’ye soruyu cevapladım.
“Herkes bitirdi. Siz çocuklar?”
“…cevap verme gereği duymuyor musun?”
Onu hüsrana uğramış gibi gülümserken görünce, beklendiği gibi toparlamış gibiydi.
Yine de soru aynıydı, bu yüzden soruyu sormaktan çekinmedim.
“Hiç katıldın mı?”
“Sadece katıldım ve gerçekten hiçbir şey yapmadım. Sadece bir araya gelip sohbet ettik ve sonunda sohbet ettik. Ve bu sadece iki kez oldu.”
“Peki ya veri araştırması ve sunumu?”
“Bütün bunları kim yaptı sanıyorsun? Bu arada, ben hiçbir şey yapmadım?”
“… …”
Marie tam tersini sorduğunda söyleyecek bir şey yoktu.
Nedense Jackson’ın ifadesi karardı, ondan olsa gerek. Nedense sempati duydum.
“Aslında böyle bir işe atandığım an vazgeçtim. Puanım biraz acıyor ama çok kötü olmaz. Olmazsa başka bir branşa odaklanmam gerekecek. “
“Bu bir ana dal… Üçüncü yılında hangi ana dalına gireceksin?”
Birden meraklandım ve sordum. Tarihin bariz ana dalını aldım ama diğerleri bilmiyor.
Tabii daha ilk dönem bitmedi diye sormak için biraz erken diye düşünebilirsiniz. Ama belki aklında bir şey vardır.
Marie sorumu dinleyip düşünürken çenesini silkti ve sonra sessizce konuştu.
“Benim bölümüm… Peki? Siyaset bilimine girmek istiyorum ama geçeceğim çünkü Lina orada olacak. Şu anda hiçbir şey düşünemiyorum. Mezun olacağım. Peki ya sen?”
“Elbette tarihçiyim.”
Tereddüt etmeden cevap verdiğimde, Marie garip bir şey duymuş gibi bir ifade takındı.
“Tarih bu kadar mı ilginç? Anlamıyorum.”
“Sen biliyorsun ama ben değil. Tarih ne kadar ilginç?”
“Tamam. Tamam. Bu yüzden tarih konusunda bu kadar bilgilisin. Neden hiç kitap yazmıyorsun? Ayrıca geçen sefer Profesör Elena tarafından yazmada iyi olduğun için övüldün.”
“Ha…”
Gelen bir odada sözler birdenbire durdu. Diğerlerine şaka olsun diye söyledim ama ilgili kişiye şaka olarak değerlendirilemezdi.
Ve Marie yüzüme baktı ve meraklı bir ifadeyle dedi.
“Ne, o ifade? Gerçekten onu kullanıyor musun?”
“HAYIR?”
“Hmm…”
İnkar ettiğimde yüzüme baktı ve aşağı baktı. Marie’nin bakışları tam olarak kalem kancasının durduğu sağ eline çevrilmişti.
Farkında olmadan elimi neredeyse saklıyordum ama şüphe uyandırmamak için zorlukla bastırdım. Ağzını açtı ve artık ne Marie’nin ne de kendisinin bundan şüphe duyup duymadığını görmek için bakışlarını ileriye çevirdi.
“Pekala… hayır dersen muhtemelen değildir. Ama gerçekten kitap yazıyorsan bana göster. Merak ediyorum.”
“Çünkü yazmıyorum.”
“Kim ne diyor? Ah, tabii ki babamdan beni desteklemesini isteyebilirim.”
“Ah, biraz.”
Ben duracakmış gibi homurdanırken bile, Marie sadece kıkırdadı. Neyse ki, ciddi değil, şaka gibi görünüyordu.
Ama gevezelik de güzeldi. Gerçekten saçma bir kancayla geldiklerinde cevap vermek çok zordu.
“Uyku hali ile daha ne kadar yaşamam gerekiyor?”
Aklımda netleştirmek istedim ama sonrasından korktum. Ayrıca kimliğini saklamakta zorlanan babamı gördüğümde bile sabırlı olmam gerekiyor.
Her neyse, ders başladı ve grup ödevinin çiçeği olan sunum başladı. Beklediğim gibi, Marie Jo’nun sunucusu Jackson’dı ve bitkin görünüyordu, acıma uyandırıyordu.
“Sen de acı çekiyorsun.”
Belki bundan sonra daha az suçlama olur. Çaresizce koltuğuna döndüğünde ona sefil bir ifadeyle baktım.
Bakışlarımı böyle hissettin mi? Benimle göz teması kuran Jackson sırıttı ama cevap bile vermedi.
Böylece tüm sunumların ardından beşeri bilimler dersi sona erdi ve diğer dersler her zamanki gibi devam etti.
Ondan sonra tüm dersler bittikten sonra ekiple birlikte yemek yedim ve yurduma döndüm.
“Kuyu?”
Yatakhanenin kapısını açıp içeri girdiğimde yerde bir yığın zarf gördüm.
Aldığımda evden bir mektuptu. Son zamanlarda aileme hiç posta gönderilmedi, bu yüzden yardım edemedim ama merak ettim.
‘Neler oluyor?’
Ben de yatağa oturdum, zarfı açtım ve mektubu çıkardım. Ve mektubun gerçek doğası…
[Kuyruk ezildi. Şimdilik dikkatli olun.]
Babamın el yazısıyla yazılmış bir uyarıydı.
“… …”
Gelen uyarı mesajıyla gözlerimi kırpıştırdım.