7 Mayıs 1915, İngiliz süper gemisi "Lusitania", İrlanda kıyılarındaki Alman denizaltı U-20 tarafından torpidolandı. Bu trajedi oynadı hikayeler "Titanik" in ölümünden çok daha büyük bir rol üstlendi, ama asırda, garip bir şekilde, özledim. "Lusitania" nın ölümü, daha önce yalnızca savaştan kupon çeken Birinci Dünya ABD'sine katılmanın sebebiydi. Dış politikada, Amerika izolasyoncılıktan mesihçiliğe geçmeye başladı. Ve belki de o günden itibaren sivilleri askeri hedeflere ulaşmak için feda etmek norm haline geldi.
19. yüzyılın sonlarında ve 20. yüzyılın başlarında, Almanlar Atlantik'teki yolcu trafiğindeki liderliği üstlendi. Birer birer gemileri, en hızlı gemiye verilen Atlantik ödülünün Mavi Kurdele'sini aldı. Bununla birlikte, 1906'te İngiliz şirketi Cunard Line aynı tipte iki gemi başlattı: ilk Lusitania ve birkaç ay sonra Moritanya. İlk olarak, hızdaki liderlik "Lusitania" yı ele geçirdi. 1907-1909’te, Blue Ribbon’a sahipti, rekoru birkaç kez güncelledi ve sonunda onu bir 25,65 düğümüne yükseltti (47,50 km / s). 1909'te şampiyonluk Moritanya tarafından ele geçirildi, 26,06 düğümü (48,26 km / s) - 1929 yılına kadar sürdü.
Savaşın başlamasından sonra Lusitania ve Moritanya'nın yardımcı kruvazörlere dönüştürülmediği söylenmelidir, ancak bu durumda, Cunard Hattı o sırada inşaatları için 2,6 £ £ büyük bir kredi aldı. Görünüşe göre, hükümet o zaman düşünmüyordu - büyüklüğü (240 metrelerin uzunluğu, 38'in yer değiştirmesi. Ton) ve büyük yakıt tüketimi nedeniyle, gömlekler bu rol için pek uygun değildi. Her neyse, I. Dünya Savaşı'nın başlangıcında, popüler Lusitania ve Moritanya, yolcu gemileri olarak Atlantik'te yelken açmaya devam etti.
Mayıs 1 Yılın 1915'I son uçuşu Lusitania'ya gitti.
Arkada çok
Amerika sık sık İngiltere'nin doğal bir müttefiki olarak algılanıyor, bu arada durum böyle değil. Amerikalılar arasında, üçüncü sırada yer alan Anglo-Saksonlardan daha fazla Alman ve İrlandalı torunları var. Evet, Almanlar hızla özümsendi ve ikinci nesil zaten köklerini unuttu, ama bu İrlandalılar hakkında söylenemez. Aslında onları tekrar tekrar açlıktan soykırıma maruz bırakan İngilizlerin nefreti, yüzyıllar boyunca taşındı. Güvenle bir erkek olarak söylüyorum, çünkü İngilizceyi çok temiz bir şekilde telaffuz etmek için New York'taki İrlanda barından neredeyse kurtuluyordum. İrlanda'nın henüz bağımsızlık kazanmadığı XX. Yüzyılın başlangıcı hakkında ne söyleyebiliriz?
Ancak nüfusun geri kalanı Avrupa'da savaşmaya istekli değildi. O zamanın Amerika’sı hâlâ devlet siyasî dini olarak tecrit edilmeyi savunuyordu ve bu yaklaşımı il olarak kabul eden Başkan Theodore Roosevelt (1901-1909) ve Woodrow Wilson (1913-1921) bu konuda hiçbir şey yapamadılar. Bağımsız olarak yurtdışına giden gönüllüler vardı, ancak çoğu zaman Amerikalılar Avrupa askeri eğlencesini umursamadılar. Aynı zamanda, Birleşik Devletler bu kesimhaneden çok büyük faydalar sağladı. silâh ve cephanenin yanı sıra kredi vermek.
1910’te, ABD’nin ulusal borcu 2,6’in 1914 milyar dolar olarak gerçekleşti. Her şey gibi, borçlar da farklı olarak değerlendirilebilir ve buradaki maksimum rakam 7,2 milyar dolara ulaşır ve savaştan sonra Amerika'nın tüm eski müttefikleri vardı. Ne kadar Genellikle, yaklaşık 10 milyar dolar tutarında bir miktar ortaya çıkıyor: Haziran 1919’e göre, faiz ile birlikte borç 24,262 milyar dolara ulaştı ... Savaş yıllarında, ABD milli serveti% 40 arttı, dünya üretimindeki payı% 50’i aştı ve sonunda dünyanın yarısı Altın rezervleri ve dolar ana para birimi oldu. Dünya daha önce hiç bu kadar hızlı bir şekilde tek bir devleti görmedi. Ancak Avrupa, hem yok olan hem de kazananlarla ilgili olan iflasın eşiğindeydi.
1915’te, Birinci Dünya Savaşı’nın cephelerinde işler, İtilaf ülkeleri için mükemmel olmaktan uzaktı. Almanya ve Avusturya-Macaristan, özellikle ilki, Rusya, Fransa ve İngiltere’nin üstün güçleriyle güvenle savaştı. İtilaf umutsuzca yeni bir güçlü müttefike ihtiyaç duyuyordu. Sadece ABD'nin olabileceği açıktır. Öncelikle İngiliz olan Avrupa diplomasisi, Amerika'nın savaşa daha aktif olarak katılmasını sağlamak için mümkün olan her şeyi yaptı, ancak Amerika bir süre “zorlanmak” değildi, iyi hissetti. Amerikan mesihçiliğinin kurucularından Başkan Woodrow Wilson, Avrupa meselelerine daha görünür müdahale istedi, ancak o zaman kesinlikle imkansız görünüyordu.
Askeri yolcu hatları
22 Nisan 1915, aşağıdaki duyuru 50 Amerikan gazetelerinde yayınlandı:
"Dikkat!
Atlantik'i geçmek isteyen yolculara, Almanya ve müttefiklerini İngiltere ve müttefikleri ile savaş halinde oldukları hatırlatılır; Düşmanlık bölgesinin, İngiliz Adaları'na bitişik suları içerdiğini ve Almanya İmparatorluk Hükümeti tarafından verilen resmi bildirime göre, Büyük Britanya veya müttefikleri bayrağını taşıyan gemilerin bu sularda yıkıma maruz kaldıklarını ve askeri operasyonlar bölgesi üzerinde seyir yapan yolcuları Büyük Britanya ve müttefikleri olan gemiler bunu kendi tehlikeleri ve riskleri altında yaparlar.
Almanya İmparatorluk Elçiliği
Washington, DC, April Yılın 22 1915 "
Öyle oldu, bazı gazetelerde bu reklam doğrudan New York'tan Liverpool'a yapılacak olan bir sonraki Lusitania uçuşunun duyurusunun altına yerleştirildi.
Savaşın başından itibaren, Almanya, kabul etmemeleri halinde herhangi bir kuralı revize edeceğini dünyaya açıkça belirtti. Denizaltı filosunu stratejik bir ölçekte kullanan ilk Almanlar oldu ve Büyük Britanya çevresinde ortaya çıkan her şeyi boğdu, sadece savaş gemileri değil. Denizaltılar hızla bir tür aşırı sporcuya dönüştüler, Nuh'un Gemisini bile “derecelendirme” de ilk sıraya çıkaracaklardı. Her kaptan prestijli listesinde şimdi nerede olduğunu biliyordu ve en azından başka bir adıma tırmanmaya hazırdı.
Denizaltılar nispeten yavaştı. 15 düğümleri (27,8 km / s) yüzeyde iyi bir gösterge ve 9 (16,7 km / s) su altındaydı. Ve çoğu, denizaltıların, 20 düğümleri üzerinde hız yapan gemilerden korkmadıklarına inanıyordu. Teknelerin hiç kimseyi takip etmemesi, denizin "kömür kulaklarında" pusuda oturması, çok azının bilmediği ve yüksek hızlı bir geminin denizaltına gitmesi halinde (sürekli değiştiğine inandığını bilenler) Tabii), denizaltı şok pozisyonuna gitmesine izin vermeyecektir. Alman denizaltılarının gittikçe daha fazla gemiyi batırdığı gerçeği, hiç kimseyi ikna etmedi. Benzer şekilde, "Titanik" den önce buzdağlarına aitti. Ve 1915'in baharında, Titanik gibi bir gemi asla bir denizaltının ödülü olmamıştı.
Savaşın Atlantik'teki yolcu trafiğini olumsuz yönde etkilediğini belirtmekte fayda var. Böylece, kötü niyetli Luzitania uçuşu için 3 sınıfı biletleri üçte bir oranında satıldı. Sonları buluşturmak için, Cunard Line takımı kesti. Örneğin, kalan itfaiyeciler yalnızca 19'ten gelen 25 buhar kazanlarına hizmet verebilir. Buna göre, kömür tedariki 7'ten 6 bin tona düşürüldü. Bu, bir Lusitania uçuşunda 21 knot'tan (38,9 km / s) daha fazla hıza ulaşamayacağı anlamına geliyordu. Bu yüzden, şirket yolcularını ek tehlikeye maruz bıraktı, ancak bunun tam olarak farkında değildi.
Bir felaketten önce sıklıkla olduğu gibi, bir premonition'ı olan ya da basitçe diğerlerinden daha çok korkan insanlar vardı. Büyük bir ayakkabı satıcısı olan Edward B. Bowen, son zamanlarda “Lusitania” ya yelken açmayı reddetti, çoğu uçağa ruhları düştü. Bu tür endişeli kişilerden biri, denizcilerin filikaların suya fırlatılması konusunda bir eğitim seansı yapmasının iyi olacağını düşündüğü zaman, diğer yolcular bayanları rahatsız etmemek için bu konuşmaları durdurmalarını istedi. Bilinmeyen tehlike, bilinenden daha az korkutur. İşte buzdağı evet. Bu anlaşılabilir bir durumdur. Ve bir denizaltı nedir? Evet, balıkçı teknelerini yalnızca ağı çekerken batırıyor.
7 Mayıs yolcular ve Lusitania ekibi nihayet zemin gördü. İrlanda’ydı. Herkes rahatladı: sahile - 20 km'den biraz daha fazla. Gemideki insanlar Mayıs'taki 1'ten beri, Lusitania'nın New York'tan ayrılmasından sonra Alman denizaltılarının geminin 23 bölgesinde battığını bilselerdi daha az sakin olurdu. En ilginç şey, bunun Kaptan William Turner'a bildirilmemesi. Öte yandan, en yakın denizaltının koordinatlarının hangi tavandan alındığını bilerek yanlış olanlar bildirildi. Bu arada, tekne “Lusitania” ya beklenenden çok daha yakındı.
U-20 teknesinin komutanı bu sularda avlananlardan biri, o zaman için tipik bir hırslı sporcu denizaltı olan otuz yıllık yüzbaşı teğmen Walter Schwiger idi. Geçtiğimiz birkaç gün boyunca küçük bir yelkenli ve üç adet vapur battı - küçük şeyleri küçümsemedi. Başka bir gemi onu yüksek hızda bıraktı ve İngiliz kruvazörü "Juno" denizaltı karşıtı zikzak kullanan bir torpido saldırısından kaçındı. Genel olarak, Schwieger'ın henüz parlak bir zaferi yoktu. Yaklaşan “Lusitania” ya yaklaştığını görünce gözlerine inanmıyordu - ilk önce bunların yakındaki yelkenli iki vapur olduğuna karar verdi.
Bir noktada, Kaptan Turner kürsüyü değiştirerek sopayı geri çevirdi, - Walter Schwieger çoktan müdahale etmeye vakti olmayacağına karar vermişti, ancak daha sonra "Lusitania" düzeldi. Bunun üç nedeni vardı. Öncelikle, daha önce de belirtildiği gibi, Lusitania'nın kaptanı yakınlarda denizaltı olmadığı konusunda ikna edildi. İkincisi, sadece botu daha önce gördüğünüzde zikzak yapmaya değeceğine inanıyordu. Üçüncüsü, tam o anda, kaptan geminin tam yerini belirlemekle meşguldü ve bunun için hızı değiştirmeden dümdüz ilerlemek biraz zaman alacaktı. Kaptan Turner'ı suçlamaya gerek yok. Mayıs ayında 1915, gemisinin ölümünden kaynaklanan bilgi ve deneyime sahip değildi.
Bu arada, 20 düğüm hızında (9 km / s) olan U-16,7, "Lusitania" yı engellemek için su altında kaldı. Mesafe 700 metreye düşürüldüğünde, Schwierr bir torpil attı. 45 saniye sonra Lusitania'yı vurdu.
Felaket
Torpido, 240 ölçüm cihazını artık ondan uzaklaştıramayacağının fark edildi. Grev sancak tarafına çarptı - iki patlama birbiri ardına geldi. Gemi hemen burnunu gömmeye başladı ve daha da kötüsü, sancak ağır bir şekilde sancaktan düştü - teknelerin liman tarafından fırlatılması imkansızdı. Tüm talihsizliklerin ötesinde, teknelerin fırlatılmasından sorumlu olan ekibin bölümü, sadece torpillerin vurulduğu yerdeydi - neredeyse hepsi öldürüldü. Tekneler aceleci ve beceriksizce inmeye başladı. Sonuç olarak, dışarıdaki insanların suya düştüğü burunlarını yürüdüler ... Ama yine de teknelerin bazıları güvenle indirilebildi.
Yolcular çokça farklı davrandı - şaşırtıcı şekilde layık. 100 milyonuncu sahibi (şu anki fiyat ölçeğinde yaklaşık 2 milyar dolar), kadın ve tilki avcılığının büyük bir aşığı olan Amerikalı Amerikalı Alfred Gwynn Vanderbilt’in bir temsilcisi, lokomotifli bir atlı araba yarışını serbest bırakırken boş zamanlarında bir çocuk sahibi olan can yeleğini verdi ve birlikte hayatta kalmak için kişisel olarak düzeltildi. Aynı zamanda, Alfred'in kendisi de yüzemedi. Cesedi bulunamadı.
Tanınmış bir gazeteci, yazar ve filozof 1912’taki Elbert Hubbard, batan Titanik’teki yaşlı Isidore ve Ida Straus’un gemideki yerlerini bıraktıkları ve gemide ölmeye devam ettikleri hakkındaki görgü tanıklarına göre yüreksiz bir yazı yazdı. Şimdi Hubbard Lusitania'daydı. Deliliğin ortasında o ve karısı Alice, el ele tutuşarak kabine girdiler.
Ünlü bir tiyatro yapımcısı olan Charles Frohman, bacağının sakat kaldığı ve bir bastonla zor hareket edebildiği için tekneye atlayamadı. Kazadan kurtulan aktris Rita Jolive'e göre, Alfred Vanderbilt gibi Frohman, kadınların can yelekleri giymesine yardım etti. Sonunda, suya düşmeden kısa bir süre önce, Charles Froman ölümün yaşamdaki en büyüleyici macera olduğunu ve bundan korkmaması gerektiğini söyledi.
XIX yüzyılda, birçok yazar, çeşitli talihsizlikleri ayrıntılı olarak anlatan büyük psikologlarla ün kazandı. İşte genişlerdi. Lusitania sadece 18 dakika içinde battı. Su sıcaklığı 11 derece idi, insanlar birbirleri de dahil olmak üzere her şeye sarıldı. Yüzlerce boğuldu. Bir çökmekte olan geminin çığlığı ile birleştirilmiş yardım çığlıkları. Birçoğunun yelekleri yoktu, diğerleri onları yanlış takıyorlardı ve boğuluyorlardı. Bir gemide yüzen bir kadın doğum yapmaya başladı; Teknelerden birinde bulunan müzisyenler kilise ilahileri söylüyorlardı ...
Gemi hala havadayken, periskopu izleyen denizaltı kaptanı Walter Schwieger, daha sonra geminin kütüğüne kaydettiği bağlılık için başka bir torpido bırakma niyetinden vazgeçti. Ne o zaman ne de sonradan bu hikaye hakkında hiç şüphesi yoktu. Zamanının ve ülkesinin oğluydu, yılın 1915 modelinin bir Alman askeriydi, 1942 modelinin değil.
Çarpma alanındaki denizin derinliği küçüktür, "Lusitania" nın uzunluğundan neredeyse üç kat daha azdır ve burnunu yere yattığında, yiyecek hala suyun üstünde kalmış. Gemi nihayet su altına girer girmez, içine çok sayıda su emilen dev bir huni oluştu, ancak bazıları yüzmeyi başardı. Ayrı huniler bacalardan oluşmuştur. Bir kadın ilk önce bir boruya sürüklendi - ve hemen yukarı fırlatıldı. Sonra hepsi kurumla kaplı, teknelerden birini aldı.
Daha önce de belirtildiği gibi, trajedi sahile çok yakın bir yerde gerçekleşti, kesinlikle görülebiliyordu. Ancak, yardım sadece birkaç saat içinde geldi. Birkaçını kurtarmayı başardık. Gemideki 1959 insanlarından 1198 öldü, Titanic'ten sadece üç yüz daha az. Kaynaklar, Amerika Birleşik Devletleri'nin farklı sayıda ölü vatandaşına işaret ediyor - 124'tan 135'e, ancak her durumda bu müreffeh ülkenin şok olması için yeterliydi. Bir başkasının savaşı hala evdeki Amerikalılara geldi.
Savaşa baskı yapmak
Alman büyükelçiliğinde gazetecilere, Vahşi Batı’daki bir nişancı çetesiymiş gibi korkuyorlardı. Büyükelçiliğin Danışmanı Prens von Gatzfeld aslında gerçekte salak değildir, tarihte yıkılan akıl almaz aptallığı ile Alman denizaltıların eylemleri hakkında yorum yaptı: "Hiç kimseyi öldürmek istemedi."
Eski Cumhurbaşkanı Theodore Roosevelt, Alman denizaltıların geçmiş zamanların tüm korsanlarının zulmünü aştığını söyledi ve nihayet şunları söyledi: "Eylemlerden kaçınamayız, çünkü onları insanlık adına ... ulusal saygınlığımızı sürdürmek için yapmalıyız." Bu sözler ABD'deki genel havayı yansıtıyordu - o anda ülkenin savaşa gireceği açıkça belli oldu. Amerikan izolasyonculuğu, II. Dünya Savaşı sırasında yıkılana kadar ancak o zamandan beri artmış olan çatladı.
Başkan Woodrow Wilson ilk başta ifadelerinde çok sert değildi. Muhalif olan Roosevelt'in aksine, sözlerine cevap vermek zorunda kaldı, ancak halkın tepkisini inceledi, daha cesurlaştı ve daha fazla militan ifade verdi. Amerika, nehre denize düşen bir kütük gibi savaşmaya başladı. Amerikan hükümetindeki en son tecritizmin kalesi düştü - Dışişleri Bakanı William Jennings Bryan istifa etti. Sadece savaşta olması gerektiği gibi bir nedene ihtiyacı vardı ve Kaiser Almanya bunu verdi.
11 Ocak 1917 Almanya Dışişleri Bakanı Arthur Zimmerman, Alman Meksika Büyükelçisi Heinrich von Eckardt'a meraklı bir telgraf gönderdi. Almanya'nın sınırsız bir sualtı savaşı başlattığını, ancak aynı zamanda ABD'nin tarafsız kalmasını istediğini belirtti. Fakat ABD’nin savaşa girmesi durumunda, Meksika’dan Almanya ile müttefik ilişkiler kurması ve ABD’nin işgal ettiği eski topraklarının iadesi için bir savaş başlatması istendi. Bir emperyal hükümetin devletinin hangi alacakaranlıkta olacağını, ancak bu tür planları planladığında tahmin edilebilir.
Telgraf İngiliz istihbaratı tarafından engellendi ve Amerikalılara verildi. Savaşın savunucuları nihayet ihtiyaç duydukları her şeyi elde ettiler ve Nisan 6’te ABD, Almanya’ya savaş ilan etti. "Lusitania" trajedisinden sonra neredeyse iki yıl geçti.
Sovyet ders kitapları Amerika’nın Birinci Dünya Savaşı’ndaki rolünü neredeyse sıfıra düşürmeyi çok sevdi - ABD’de yalnızca 120’in bin kişisini kaybettiğini söylüyorlar. Fakat Amerika için, insan kayıplarını beş milyonun kesinliğine göre hesaplamaya alışkın olmayan, bunlar büyük zayiatlardı. Canavarca kanlı olarak kabul edilen 1861-1865 iç savaşı, yaklaşık yarım milyon hayatını talep etti ve burada bir yıldan biraz daha uzun bir süre içinde 120 bin dolar, ancak ülke, aktif bir dış politika için böyle bir bedeli ödemeye hazır olduğunu hissetti. Amerikan izolasyonculuğu, ABD’nin II. Dünya Savaşı’nda ABD’ye Avrupa’ya asker gönderdiği halde Uzakdoğu’da savaşmış olmasına rağmen, SSCB’ye iyi bir şekilde yardım ettiği için, Mesihçiliğin yerini aldı.
Çift alt lusitania
"Lusitania" nın ölümü ile ilgili olarak birçok soru ortaya çıktı. Örneğin, gemi neden bu kadar çabuk battı, sancak şeklini neden bu kadar kuvvetli bir şekilde yuvarladı? Sonuçta, “Titanik” öldüğünde, “Cunard Line” temsilcileri “Lusitania” ve “Moritanya” nın bir buzdağına çarpmadan sonra ayakta kalacağını iddia etti. Bir rulo ile hızlı bir şekilde sıralanır. Titanik’ten farklı olarak, Lusitania’nın sadece enine değil, uzunlamasına su geçirmez perdeleri de vardı. Torpido sancağa deldi ama geçmedi. Sonuç olarak, sağdaki birkaç bölme suyla dolu - dolayısıyla rulo. "Lusitania" dibe gitmeden önce, su aynı boyuna perdeleri sıktı ve gemi bir dakika boyunca yükseldi.
Ancak, şeyler vardı ve daha ilginç. Hem Lusitania'dan hem de Walter Schwierr'den kurtulanlar iki patlama olduğunu belirtirken, Alman kaptan sadece bir torpil attığını iddia etti. Geminin kütüğünde, ikinci patlamanın nedeninin "bir kazan, kömür veya barut" olabileceğini yazdı. Burada, İngiliz Amiralliği için sorun başladı, çünkü temsilcileri iki torpido olduğu konusunda ısrar etti. Lusitania'nın 4,2 milyon tüfek mermisi taşıdığı ve bazı cephanelerin bulunduğu gerçeği gizlenemedi. Yani, belki bu kartuşları patlattı? Ya da patlayan başka bir şey - bir yolcu gemisi kullanarak Avrupa'ya teslim etmeye karar verdikleri.
Genel olarak savaşta yolcu gemileriyle garip şeyler oldu. 1916'te yüzen bir hastaneye dönüştürülen Britannik gemisi bir mayın tarafından havaya uçuruldu. Titanik ile aynı tipte bir gemiydi, ancak daha sonra inşa edildi, ikincisinin tasarımındaki kusurların ortadan kaldırılmasıyla yapıldı. Bununla birlikte, “Titanik” bir buçuk saat boyunca battı ve “Britannik” - bir saatten az bir süre boyunca, hasarı daha az ciddi olması gerektiğine rağmen. O sırada, Britannik’in yalnızca hasta taşıması önerildi. Lusitania örneğinde, Almanlar her zaman askeri bir yük taşıdığı konusunda ısrar etti ve asıl mesele yolcu gemisini belirli bir zulümle batırdıkları değil, İngilizlerin askeri yükü askeri yolcularla kapatmasıydı.
Duruşma sırasında, hayatta kalan Lusitania kaptanı William Turner (Amiral John Fisher ve Amiralliğin İlk Lordu Winston Churchill, onu günah keçisi yapmaya çalıştı), önce bir torpido, sonra iki tane olduğunu söyledi. Uzun yıllar sonra, torpilin hala yalnız olduğunu itiraf etti. Duruşmada, hala “Lusitania” nın elinde bulunanları bulmak için girişimlerde bulunuldu, ancak Yargıç John Bigman tarafından sert bir şekilde bastırıldılar. Duruşmadan kısa bir süre sonra istifa etti ve davayı "Lusitania" olarak isimlendirdi. Kaptan Turner beraat etti. Yetkili makamların bir şey sakladığına dair bir his vardı, diğer taraftan, yolcu gemilerinin savaş sırasında genellikle askeri kargo taşıdığı gerçeği Polichinel'in sırrıydı.
En başından beri, Almanlar birkaç gün içinde Almanların 23 gemisini batırdığı Lusitania gibi bir geminin bölgeye nasıl eşlik etmeden girebildiğini merak ediyordu. Hemen bir komplo olarak adlandırılan bir teori doğdu: İngilizlerin, Lusitania'yı Amerika'yı savaşa çekmek için saldırıya soktuğu iddia edildi. Aynı zamanda, Churchill’in İngiltere’nin yolcu gemilerine eşlik edecek yıkıcıları bulunmadığına dair ifadesi birkaç kişiyi ikna etti.
Aslında, komplo o kadar da değil. Birisi İngiliz amirallerinin tarih öncesi mobil telefonda Walter Schwiger'ı aradığını ve onu hedefe götürdüğünü söylerse, evet, bu elbette saçmalıktır. Ama çok daha ince hareket edebilirsin. Ve hiç hareket etmemek daha kolaydı.
Arthur Conan Doyle'un Girdleston Ticaret Evi adlı bir romanı var. Burada, eski püskü gemilerde eşya taşımacılığı da dahil olmak üzere John Gordleston ve oğlu Ezra tarafından yapılan utanmaz iş operasyonlarından söz ediliyor. Bağlamdan, eski Girdleston'un sigorta primini almak için en alta gitmelerini beklediği açık. İkiyüzlü olmayan Ezra, babasını birisini işe almaya ve bu gemilerden en az birini boğmaya teşvik ediyor, ancak baba itiraz ediyor - bu zaten bir suç, ancak doğal seyrine müdahale etmenin yanlış bir yanı yok.
Öyleyse, belki de Amirallik de, hayati olarak ilgilendiği şeylerin akışına müdahale etmedi mi? Bildiğiniz gibi, savaşın son yüzyılında bazı bölüm komutanları, düşmanları ana saldırı yönünden dikkatini dağıtmak için yüzlerce insanı ölümüne mahkum edebilir - Yuri Bondarev'in hikayesinde olduğu gibi "Taburlar ateş ister." Amiral lordlar, bir dünya savaşında ABD’nin tam kapsamlı katılımı için, sivillerden söz etsek bile, birkaç yüz canı feda etmenin tamamen kabul edilebilir olduğuna karar verebilir. Özellikle de bu amaç için hiçbir şey yapmamak gerekiyordu.