Kayısının geç yapraklanması ve meyvelerinin erken olgunlaşması göz önüne alındığında, verimliliği artırmak amacıyla yapılacak müdahaleler iki aydan biraz daha uzun bir süre ile sınırlandırılmıştır. Ancak bitkinin verimliliğini maksimum düzeyde tutabilmek için uygulanacak makro ve mikro element uygulamaları aşağıda belirtildiği gibi birden fazla zamanda yapılabilir:
– Yaz sonu, sonbahar başı
– Çiçekten meyveye geçiş sonrası,
– Meyvelerin gelişmeleri esnasında.
Çiçeklenmeden önce ve hasattan az önce azotlu uygulamalardan kaçınmak gerekir.
Nitrometre ile dolaşım sistemindeki ion nitrat, yani azotun miktarını tespit etmek mümkün olmakta ve verilecek azot miktarı da ortaya çıkmaktadır. 10 ppm azot eşigi dikkate alınmak sureti ile sadece bulunan miktar bundan az ise uygulama yapılır. Olgunlaşmadan bir kaç hafta önce ve muhtemel yaz budamasından sonra çiçekten meyveye geçildiğinde sulama ile gübreleme yöntemini kullanarak bu besleme uygulamalarının en az yarısı gerçekleştirilmiş olur. Fosfor ve potasyumun toprağa uygun miktarlarda (gerekli analizleri yapınız) verilmesi, toprağın hazırlanma aşamasında ve dikimden önce yapılmalıdır; bu maddelerden oluşan müteakip destekler ya sonbahar boyunca ve analizlerle belirlenmiş miktarlarda, ya da eğer gerekiyorsa, çiçekten meyveye geçişten sonra sulamayla veya yapraktan uygulanmalıdır.
Organik madde uygulaması toprağın fiziksel şartlarını iyileştirmenin yanı sıra mineral içeriğini de artırır, bu nedenle de önemsenmelidir.
Yaprak analizi, yapılacak gübreleme ve veya uygulamalar için çiftçiye son derece yardımcı olur. Bitkinin iyi gelişimi ve meyve verimi için gerekli olan mikro elementler her zaman son derece önemlidir. Eksiklikleri meyveler (mikro çatlamalar, kalsiyum eksikliğinden meydana gelen kararmalar) ve gelişim (demir eksikliğinden meydana gelen kloroz ) açısından bir takım sakıncalar doğurur.
Üretim aşamasındaki diğer önemli rol, bitkilerin gelişmesi ve meyve oluşumu için temel şart olan bir dizi biokimyasal reaksiyonlara giren çeşitli maddelerindir: Humik asitler, vitaminler, aminoasitler, v.b. çiçekten meyvelenmeye geçişi iyileştiren, gelişip büyümeyi harekete geçiren, dokuların gelişmesine yardım ederken onları ortamla ilgili meydana gelebilecek sorunlara karşı güçlendiren, ve üretimin kalitesini çok yükselten uyarıcılardır.