Dorothea Tanning’in son değerlendirmeleri o kadar benzer ki, bir yerlerde bir oyun kitabı olmalı. Birinci adım: Uzun süre yaşadığı için onu övün (1910-2012). İkinci adım: Belli bir ünlü Sürrealist ressamla evli olduğunu duyurun (bu kadar umursadıysanız google’da okuyun). Üçüncü adım: kocası tarafından haksız yere gölgede bırakıldığını söyleyin (doğru). Dördüncü adım: Değeri düşük olduğundan, gerçek değerinin daha önce kabul edilenden daha yüksek değil, aynı zamanda çok yüksek (daha az doğru) olması gerektiğini söyleyin. Böylece, aydınlanmış çağdaş eleştirmen, sorunu yeniden çözmek için bir sorunu sürdürür, önce Tanning’i yattığı adama bağlar ve sonra sıkıntılı küçük kızı kurtarmak ve onu dağın zirvesine taşımak için saldırır.
Jed Perl, “‘Harika’,” diye yazdı, “hiçbir şey yalnızca iyi olmadığında anlamsız hale gelir.” Dorothea Bronzlaşma bir iyi sanatçı—ve bunda bu kadar kötü olan ne? Ana konusu et ve son zamanlarda Kasmin Gallery’de sergilenen on sekiz tuvalde et Play-Doh gibi sıkılıp yoğrulup sıkıştırılıyor. 1947 ve 1987 yılları arasında boyanmış sonuçlar, şaşırtıcı derecede ürkütücüden etkilenmiş bir şekilde ürkütücüye ve düz eski etkilenenlere kadar uzanmaktadır. Bronzlaşma, doku üzerinde doku katmanlama konusunda harikadır ve usta bir renk uzmanı olabilir (tek bir kırmızı damlanın verdiği yola bakın. Avalon’da, 1987’den, ince bir merkez). Yine de, genel olarak, çabaları, tam bir senfoniden daha fazla, daha karamsar gürlemeler ve ödülden daha fazla boğaz temizleme ile birlikte.
Büyük ölçüde otuzlu yaşlarında çizdiği esrarengiz görüntüler sayesinde Tanning’in bir Sürrealist olduğu tahmin ediliyor. Ancak Kasmin’de sergilenen resimler – sinir bozucu erotizmleri, diz üstü ciddiyetleri, kolay psikolojik yorumlara boyun eğmeyi reddetmeleri ve zengin, ağır renkleriyle – daha son dönem görünüyor. Gustave l’adoré dökün Hastalıklı perili ev ışık perdesinde yıkanan Küçük Deniz Kızı gibi görünen şeyi betimleyen (1974), seksen yıl önce boyanmış olabilir. Röportajlarda Tanning, bir kız olarak Gotik romanlar okumaktan bahsetti ve şunu gösteriyor: Bu gösterinin çoğu rahatsız edici derecede yoğun ve çok azı tuhaf veya eğlenceli (okudu). Alice Harikalar Diyarında, ama bu duvarlara bakılırsa asla bilemezsiniz). Etli formları yoktan var edebilir – hatta saf bir soyutlama bile Aux environs de Paris (Paris ve Civarı)1962, figüratif bir resimde olduğu gibi aynı sivilceli, gutlu şişkinliğe sahip. Aile Portresi (Aile Portresi), 1977. Sonuncusu, siyah, açık bir ağzın üzerinde yüzen pembe çıplaklardan oluşan bir girdap, gösterideki en karakteristik tablo olabilir. İlk bakışta kayda değer bir etki bırakıyor ama ne kadar uzun bakarsanız o kadar az görürsünüz: girdap daha az gizemli ve daha belirsiz hale gelir; açık ağız, atmosferik işin çoğunu yapıyor ve yine de etraftaki kargaşayı telafi edemiyor; tekinsizliği iletme yükü, tekinsizliğin kendisi kadar güçlü bir şekilde karşımıza çıkıyor. İlk başta hayattan daha büyük görünen şey, Camus’yü yeni keşfeden somurtkan bir genç gibi, istemeden komik görünmeye başlar.
Daha az gösteriş yaptığında bronzlaşmak en iyisidir. İçinde Bir Merdivene Tırmanmak (1987), sergilenen en güçlü çalışmalardan biri olarak, mavi ile süslenmiş temiz siyah bir dikdörtgenin üzerine cılız bir uzuv ve göğüs yığını yerleştirdi. Bir korku filminde canavarı çok fazla göstermemekle aynı nedenden dolayı, ustaca bir kompozisyon seçimi; yetersiz ifade, ön plandaki ürkütücü kütlenin -yarı merdiven, yarı tırmanıcılar- kötü bir tanrıya sunulan bir adak gibi daha parlak yanmasına izin verir (ve yapmak yanıyor gibi görünüyor, karanlığa küçük pembe ve turuncu tutamlar gönderiyor – başka bir ilham verici dokunuş). Moody gürleyen her şey değil, ama önerecek çok şeyi var.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-in-america/aia-reviews/dorothea-tanning-kasmin-gallery-1234628643/