saçlarına yıldız tozları serpmek isterken yanlışlıkla hindistan cevizi döktüğüm için bana kırgın, dargın ve bilimum müspet düşünceler içerisinde olan, sukulent
isimli garip bir çiçeği seven sözlük yazarı.
devlet tarafından evime gönderilen saman kağıdından bir zarfla gerizekalı olduğum tescillendiği gün, keman almaya karar vermiştim.
çünkü bir çok devlet dairesinde, isimlerinin üzeri çizili olan çocukların fazlaca olduğu bir mahallede öğrendiğim ilk şey müziksiz bir devrim olmayacağı idi. şarkılar devrim yapabilir, sarhoş edebilir, fazlaca sigara tükettirip akciğer kanserinden yana çıkabilirdi. diğeri de, alttan almayı öğrendiğin gibi yükselmek için de birilerini ezmek gerektiği.
keman çalamayınca yazmaya başladım. yorgansız ve kondomsuz ilişkiler, kadın teni , viski içmek, kusmuk, mutualist ilişkiler, rakı, bira, daha çok rakı kelimelerinin hiçbirisine değmeden ve çarptığım bütün insanlardan özür dileyerek gittiğim çanakkale'de, incir ağaçlarının çevrelediği bir bahçede, çalamadığım her şarkıdan sonra sevilmek yürürlüğe giriyordu. sonra khk ile yayın yasağı.
mor renkli masa örtüsünün üstünde, hep aynı yerden ağlamış bir kadını bırakıp kalkamadığımda bin yerinden sabah oluyordu. hala keman çalamıyordum.
sen benim gibi yapma.
bilmesi gerekmeyene anlatma, bilmen gerekmiyorsa sorma, moralin bozukken gülümseme, 2048 yılını düşünme, ütopik fikirlere, unicorn'lara, canan karatay ve yıldız fallarına inanma.
sahi. sen artık yıldızları görüyor musun sofya? benim göğümde sadece gündüz var, senin göğünde akşam oluyor mu?
neyse. zaten bunlar hep kemanın ve bazı şarkıların suçu.