Bu bloğu açmamın en büyük sebebi, sıkıntılarımı oğlumun bloğunda yansıtmamak. Yani buranın açılış nedeni, burada sıkıntılarımı dile getirmek. Yazdıkça görmek, gördükçe eritmek, düzeltmek...
Aslına bakarsanız, ben şikayet etmeyi sevmem. Ne yaptıklarımdan, ne yapacaklarımdan, ne olanlardan, ne insanlardan. Hele ki insanlardan... ama nedendir bilinmez, etrafımda (dostlarımı ayrı tutuyorum) şikayet etmeyi seven insanlar çok.
Bir önceki işyerimden ayrılmamın sebeplerinden biridir şikayet.
Yaşananlardan, patrondan, işten, çalışanlardan o kadar çok şikayet ediliyordu ki... Bu çarkın içinde ben de dönmeye başlamıştım. 5.senenin bitiminde kendime geldim. Sürekli şikayet eden, hiçbir şeyden memnun, mutlu olmayan, sürekli suratı asık, sinirli, huysuz biri olup çıkmıştım.
"Sen sen olmaktan çıktın kızım. Kendinden nefret eder oldun, farkında mısın? Ya bu deveyi güdersin, ya bu diyardan gidersin!" dedim kendime ve ayrıldım oradan. Eşim hala oradaki Sibel'le buradaki Sibel'in farkından bahseder.
Burada da var öyle arkadaşlarım. Üstelik çok yakınımdalar....
Ama önceki yaşadıklarımdan ders aldığımdan olsa gerek, sözlerinin sonunu dinlemez oldum. Bir süre sonra, otomatik kalkan misali başka şeyler düşünmeye başladığımı farkettim onlar anlatırken. Sözleri bittiğinde, kafamı duruma göre olumlu ya da olumsuz sallayıp, bilgisayarıma dönüp, kulaklığımı takıp, iş ve hayal aleminin derinliklerine dalıyorum.