İngiliz ve Fransızlar savaşı kısa sürede sona erdireceklerini umuyorlardı. Ancak anavatanlarından çok uzak olmaları, salgın hastalıklar ve iklimden dolayı bu amaçlarına ulaşamadılar. Savaşta her iki taraf da, tifo ve kolera gibi hastalıklardan önemli ölçüde kayıp verdi.
Hatta Alma Savaşı’nın kazanılmasında büyük rolü bulunan Fransız birliklerinin komutanı Saint Arnaud da savaş sırasında yakalandığı tifodan dolayı İstanbul’a götürülürken öldü. Savaş devam ederken bir taraftan da uzlaşma için bir zemin aranıyordu. İngiliz Başbakanı Palmerston, ordularını geliştirdiği için savaşın devamını istiyordu.
Fransa ise istenilen başarının kazanıldığına inandığı ve savaşın devamının İngilizler’e yaramasının önüne geçmek için barış taraftarıydı. Avusturya, Fransa’yı desteklerken, Osmanlılar savaşın sürmesinden faydalanıp, Ruslar’dan çıkarlarına uygun taviz almak için İngiltere ile birlikte hareket ediyordu.
Ancak Fransa’nın tavrı İngiltere’yi, Rusya ile barış görüşmelerine başlamak için nota verilmesine ikna etti. Verilen notada Rusya’nın, Viyana Notası temeli üzerinde uzlaşmaya varması, Besarabya’nın Osmanlılar’a iadesi ve Karadeniz’in bütün devletlerin donanmalarına kapatılması şartları vardı. Eğer Rusya bunları kabul etmezse Avusturya da müttefiklerin yanında savaşa girecekti. Çarın bu talepleri 25 Şubat’ta kabul etmesiyle birlikte, Paris Konferansı’nda barış görüşmeleri başladı.