Soguk ve karli bir günde bir isadamiyla sarisin sekreteri yollarini kaybetmisler ve bir ormanda kaybolmuslar.
Bir süre sonrada arabalari bozulmus ve arabayi terketmek zorunda kalmislar.
Zor ve uzun bir yürüyüsten sonra ormanin içinde bir kulübe bulmusler ve kendilerini hemen bu kulübenin içine atmislar.
Kulübede bir yatak, bir uyku tulumu ve bir sürüde battaniye oldugunu görürmüsler.
Adam bir centilmen olarak sekretere onun yatakta yatabilecegini söylemis ve kendide uyku tulumu alip yere yatmis.
Adam yattiktan birkaç dakika sonra sarisindan bir ses gelmis,
– Efendim, ben çok üsüyorum.
Adam tulumun fermuarini açmis ve kalkip sarisina bir battaniye vermis ve sonra yine yatmis.
Tam uyumak üzereyken sarisin yine,
– Efendim, ben hala çok üsüyorum! demis.
Adam yine fermuarini açmis, kalkmis ve sarisina bir battaniye daha vermis.
Sonra ayni sakinlikle uyku tulumunun içine girip, fermuari çekmis.
Tam uykuya dalacagi sirada sarisin yine,
– Efendim, ama ben çooooook üsüyorum. demis.
Adam sarisina dönüp,
– Burasi issiz bir yer. Ne oldugunu kimse görmez. Istiyorsan bir geceligine kari-koca gibi davranabiliriz. demis.
Sarisin cilvelenerek,
– Tabii efendim siz nasil isterseniz. demis.
Bunun üzerine adam avazi çiktigi kadar bagirmis,
– Öyleyse kalk ve kahrolasi battaniyeyi kendin al!!!!!”.