Küçük Buz Devri'nden. Donmuş Thames, Doğuya Eski Londra Köprüsü'ne doğru bakıyor (1677) Abraham Hondius tarafından. Londra Müzesi'nin izniyle
Birçoğumuz hızlı çevresel değişimin, özelikle modern bir kriz olduğunu düşünüyoruz. Bugün, sıcaklıklar yükseliyor, üst topraklar yıkıyor, fosfor seyreltiliyor, ormanlar geri çekiliyor, pestisitler tarım alanlarını sterilize ediyor, gübreler su yollarını boğuyor ve biyolojik çeşitlilik aşırı nüfuslu, sanayileşmiş toplumların saldırısı altında düşüyor. Bu değişikliklerden bazıları gerçekten yeni. Ancak birçok insanın erken dönem modern dönemlerinde derin kökleri ve uzak yankıları var, dünyanın büyük bir kısmı bugünkü halini almaya başladığında 1400 ile 1800 arasındaki yıllar. Son zamanlarda, bilim adamları, coğrafyacılar, tarihçiler ve arkeologlar erken modern çevre dönüşümlerinin gerçekte ne kadar derin olduğunu ortaya koymak için uzmanlık ve kanıtları birleştirdiler.
Avrupalı kaşiflerin ve sömürgecilerin sömürülerine eşlik edenlerden daha geniş kapsamlı çevresel değişiklikler yoktu. Avustralya'dan Küba'ya kadar Avrupalılar, Eski Dünya'dan uzun süre ayrı topraklara girdiler. Avrupa gemileri bitki ve hayvanları barındırıyordu ve Avrupa birlikleri de hiçbiri Avrasya veya Afrika'nın dışına yayılmayan bakteri ve virüsleri taşıyordu. Bu organizmalar çöktüğünde, çoğu ekosistemlerde ve daha önce hiç karşılaşmayan insan topluluklarındaki şok edici hızlarla çoğaldı.
Sonuçlar genellikle felaketti. Amerika'da örnekçiçek ve kızamıktan sorumlu virüsler süpürüldü. sözde “bakir toprak” popülasyonları - yani onlardan hiçbir deneyimi olmayan popülasyonlar. 17. Yüzyılda, on milyonlarca kişi ölmüştü. Avrupalı yerleşimciler doğrudan, katliamcı şiddet veya dolaylı olarak hayatta kalanları topluluk dışına çıkmaya zorlayarak ve zorla çalıştırma işlerine zorlayarak, ölüm ücretini ekledi.
Bu arada, Avrupalıların isteyerek veya istemeyerek getirdikleri istilacı türlerin bazıları, bilinmeyen ekosistemlerde çok az başarı elde etmiş olsa da, pek çoğu tamamen yerli bitki ve hayvanlarla tamamlanmıştır. Bol miktarda yemek verildiğinde, zayıf rekabet, az sayıda yırtıcı hayvan veya kullanılmayan ekolojik nişler, bitki ve hayvan popülasyonları şok edici hız ile çarpılabilir. Tek bir çiftleşme faresi, örneğin, sadece üç yıl içinde 17 milyondan fazla bir popülasyona 'sızabilir'!
Sıçanlar ve diğer organizmalar Amerika'yı taradıkça, yerleşimcilerin Avrupa'da geride bıraktıklarına daha fazla benzemek için ortamları istikrarlı bir şekilde yenilediler. Çoğu, yerleşimcilerin aktif rol oynadığı en büyük başarılarını elde etti. Yerli ekosistemleri geliştirmenin yerel yollarını rahatsız ederek veya yok ederek, Avrupa'daki arazi kullanım modellerini yasal olarak normalleştirerek, geniş ölçekte avlanma veya günlüğe kaydetmeyi ve küreselleşen emtia ağlarını tıkayarak, yerleşimcilerin istilacı türlere üstünlük sağladı. 19. Yüzyılda Avrupalılar ve insanlık dışı müttefikleri, Christopher Columbus'ı 1492'ta selamlayan canlı ekosistemleri ve çeşitli toplumları sarstı.
Bilim adamları ve coğrafyacılar ölümün Amerika kıtasına çok hızlı bir şekilde monte edildiğini ve dünyanın iklimini soğutacağını düşünüyorlar. Milyonlarca kişi yok olduğunda, yabani bitkiler birdenbire terk edilmiş tarlalarda ve ormanlık alanlarda taşmış olabilir. Özellikle tropikal ormanları genişletmek, atmosferden çok büyük miktarlarda karbondioksit çekebilir: tam olarak bugün olanların tam tersi olsa da, çok daha küçük bir ölçekte.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
IYeni Dünyadaki milyonlarca insanın ölümünün iklimsel soğutmaya katkıda bulunması durumunda, büyütülmüş Dünyanın uzun zamandır devam etmekte olan iklim sistemindeki doğal değişiklikler. 13. Yüzyılda başlayarak, Güneş'in aktivitesi, Dünya'nın yörüngesindeki mütevazı değişikliklerin, yaz aylarında Kuzey Yarımküre'ye ulaşan güneş enerjisi miktarını azaltmasıyla azalmaya başladı. Stratovolkanik püskürmeler - orta çağ yüzyıllarında nispeten az - şimdi güneş ışığına karışan tozun soğutma perdelerini oluşturmak için suyla reaksiyona girdiği Stratosfer içine tekrar tekrar sülfür dioksit bağladı. Çökme sıcaklıkları, okyanuslarda ve atmosferdeki dolaşımdaki derin değişiklikleri tetikleyen toprak ve deniz buzundaki geri besleme döngülerinin kilitlerini açtı. Bazı yerler daha ıslandı, bazıları ise yağışlı ya da dönüm noktası kuraklıklarla daha da kurudu.
Bu, farklı kıtaları farklı şekilde etkileyen, ancak 16th ve 18th yüzyıllar arasında tam anlamıyla küresel olan karmaşık bir iklimsel soğutma dönemi olan Küçük Buz Çağı'nın başlangıcıydı. Küçük Buzul Çağı'nın en soğuk onyıllarında, Kuzey Yarımküre'de sıcaklıkların düşmüş 1. yüzyılın ortalarındaki ortalamanın altındaki 20 derece Celsius'tan daha fazla. Buna karşılık, insanda salınan sera gazları, artık depoda daha fazla ısınma olmasına rağmen, yine de 1.
Soğutma ve buna bağlı yağış aşırı uçları, erken modern dünyadaki çeşitli toplumlarda yetişen mevsimleri kısaltmış veya kesmiştir. Hasat başarısızlıklarının birkaç yıldan fazla sürdüğü yerlerde, gıda fiyatları hızla yükseldi ve açlıktan sık sık izledi. Yetersiz beslenen cisimler bağışıklık sistemlerini zayıflattığından, genellikle salgın hastalık salgınları izlenmiştir. Günümüzdeki Angola'dan Rusya'ya, Hindistan'dan Çin'e milyonlarca, zorlu kırsal alanlardan göç ederek yanıt verdi. Bununla birlikte, göç, kırsal alanlardaki hastalık salgınlarının şehirlere yayılmasını teşvik etmiş ve tarımsal üretimin toparlanmasını daha da zorlaştırmıştır. Ölümler arttıkça, gıda ve güvenlik talepleri, yozlaşmış ve beceriksiz hükümetlere karşı mevcut şikâyetleri sıklıkla kaldıran protesto ve isyanları protesto ediyor ve isyan ediyor. Devletlerin içindeki isyanlar, devletler arasındaki gerilimleri alevlendirmeye yardımcı oldu ve savaşın talepleri tipik olarak kırsal kesimden daha da fazla kaynak çekti. Eski dünya genelinde milyonlarca kişi öldü.
Yine de bazı topluluklar ve toplumlar, Küçük Buz Çağı karşısında bile uyarlanabilirlerdi. Aslında diğerleri bölgesel ve yerel çevre üzerindeki etkisinden faydalandılar. Örneğin Japonya'da Tokugawa'nın nispeten küçük nüfus ve sert diktatörlüğü şoka girdi, muhtemelen ülkeyi Küçük Buz Çağı kıtlıklarından kurtardı. Bu arada atmosferik dolaşımdaki değişiklikler, Hollanda gemilerinin uzak pazarlara daha hızlı ulaşmasını sağladı ve çok önemli avantajları deniz savaşlarında Hollanda filosuna. Hollandalı mucitler buz patenleri, itfaiye ve hortumlar, atlı mavnalar ve buz kırıcılar geliştirdi, deniz buzu için yağlanmış ve sertleştirilmiş gemi gövdeleri ve yeni çevresel gerçekliklerle başa çıkabilmek için diğer birçok teknolojiyi geliştirdi.
Erken modern yüzyılların çevresel krizleri bugün bize öğretecek bir şey var mı? Gerçekten de öyle. En kötü çevresel felaketler - en çok insanı öldürenler - çoğu zaman yırtıcı hükümetler, şirketler ve bireyler tarafından kasten kötüleşti. Çevresel felaketten kaçan toplumlar sömürge sömürüsünden nispeten güvenliydi ve değişen çevresel koşullar karşısında esnekti. Belirsiz bir geleceğe rastlıyoruz, ancak erken tarikatlar gibi, çevresel karışıklık karşısında insanın acı çekmesini kolaylaştırmak için yapabileceğimiz çok şey var - ya da çok daha kötü hale getirmek.
Yazar hakkında
Dagomar Degroot un Georgetown Üniversitesi'nde çevre tarihi profesörü. En yeni kitabı Soğuk Altın Çağı: İklim Değişikliği, Küçük Buz Çağı ve Hollanda Cumhuriyeti, 1560 – 1720 (2018). Washington, DC'de yaşıyor.
Bu makale, ilk yayınlanmıştır sonsuzluk ve Creative Commons altında yayınlandı.
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = Soğuk Altın Çağı ; MaxResults = 15601720}