Karılar Koğuşu, okuduğum ilk Kemal Tahir romanı oldu. 2. Dünya Savaşı döneminde Malatya'daki bir cezaevinde romanın esas kahramanı "İstanbullu" Murat, düşünce suçlusu olarak on beş yıllık hapis cezasını çekmektedir. Murat'ın odası kitaplarla, notlarla, defterlerle doludur, dertleştiği iki "kişi" duvarında asılı olan Nazım Hikmet'in resmi ve koğuşunda beslediği kedisi Mahpus'tur. Aynı cezaevinin kadınlar koğuşunda, genç sevgilisiyle işbirliği yapıp kocasını zehirleyerek öldüren Hanım, idam cezasına çarptırılmış, cezasının bozulması için eli kalem tutan Murat'tan kendisine yardım etmesini istemektedir. Hanım'a yardım eden, üst mahkemeye dilekçeler yazan Murat, Hanım'la olan tanışıklığı sayesinde kadınlar koğuşundaki diğer mahkumları da tanımaya, gardiyanların ve kadınlar koğuşunun yaşamlarını öğrenmeye başlayacaktır. Bu sırada kadınlar koğuşuna altı aylık hapis cezası ile gönderilen hayat kadını Tözey ile Murat'ın arasında da yarı imkansız bir aşk başlar.
Kemal Tahir, çok iyi tasvirleriyle, çok ayrıntılı ve gerçek bir cezaevi portresi sunuyor. Romanın okuduğum kadarıyla çok da başarılı bir sinema uyarlaması da varmış, hayal meyal filmi de hatırlar gibiyim fakat sanırım ya izlediğimde çok küçüktüm ya da başka bir cezaevi filmiyle bu filmi birbirine karıştırıyorum, mutlaka bulup buluşturup izleyeceğim bir film oldu, Murat'ı Kadir İnanır, Tözey'i Hülya Koçyiğit, Hanım'ı da Perihan Savaş oynamış:
Çok beğendiğim Türk edebiyatı eserlerinden biri oldu, şimdi aklımda diğer Kemal Tahir romanlarını, özellikle de Devlet Ana'yı okumak var. Şiddetle tavsiye ederim.