bugün içime oturan, kendimi tekrardan sorgulatan, bana bir bakış açısı daha katan cümledir. durun anlatayım.
arabayla giderken uzuun kırmızı ışıkların birine denk geldim kaderime razı yeşili bekliyorum. ışığın son saniyelerine doğru arabaların arasında gezerek su satan çocuk yanıma geldi, "su vereyim abi susamışsındır." dedi. bende başımdan savmak için "yok abicim istemiyorum" dedim, ısrar etti "al abi bitane ne olacak?" başımdan gitmesini garantilemek için "bozuk param yok" diye cevap verdim. elini camdan içeri soktu su şişesini kucağıma bıraktı, "bozuk yoksa canın sağolsun abi; benden bu sefer, afiyet olsun" dedi ve "dur dur olmaz öyle şey gel tüm para vereyim" dememe fırsat vermeden hızlı hızlı uzaklaştı. dondum kaldım. dikiz aynasından çocuğa bakmaya çalışırken, arkadan korna çaldı. yeşil ışık.
şimdiye kadar terslediğim sokak satıcılarını düşündüm tekrardan. herkesin yaşadığı bir hayatı olduğunu, herkesin duygularının olduğunu unutup yaşıyorum bazen. genellikle kibarca reddetmeye çalışırım, kırmadan dökmeden. ama bazen olur ya dalgınsındır, üzgünsündür, insanı çekemezsin. bu çocuk öyle bir halime denk geldi ve bana güzel bir ders verdi: "bu dünyada yaşayan herkesin duyguları var ve senin derdin, kimsenin kalbinin kırılmasından değerli değil."
(yazım hatası, anlatım bozukluğu vsvs. olduysa kusura bakmayın.)