Hayatımız boyunca çoğumuz evcil hayvanlardan adil payımızı aldık. Bazen evim, köpeklerin, kedilerin ve kuşların hepsinin ilgimi çekmek için ağladığı bir evcil hayvan çiftliği gibiydi.
Öyleyse, kalbim tamamen kırılmışken Son küçük Chihuahua’m öldüğünde, omuzlarımdan da bir ağırlık kalktığını hissettim. Çocuklarımın kendi hayatlarını kurmaları ve bakacak hayvanların olmamasıyla, nihayet dünyayı keşfedebildim.
Şimdi, birkaç yıl sonra, o kadar emin değilim. Bir evcil hayvana sahip olmanın faydalarını ne kadar çok araştırırsam, bir kez daha dalmayı ve bir hayvanı hayatıma geri getirmeyi o kadar çok düşünüyorum.
Günümüzde Psikoloji , evcil hayvan sahipleri daha yüksek Benlik saygısı, daha sağlıklı olun ve evcil hayvan sahibi olmayanlara göre daha az yalnızlık yaşayın. Ayrıca, daha önce de yazdığım gibi, evcil hayvanlar, özellikle köpekler, evden çıkıp yeni insanlarla tanışmak için bolca fırsat sağlar. Bunların hepsi 50 yaşından sonra hayattan en iyi şekilde yararlanmak için önemli faktörlerdir.
Yani soru şu ki, eğer evcil hayvan alırsam, hangi hayvanı almalıyım? Yıllar geçtikçe, ikisinden de bolca yaşadım, ama şimdi hangi yöne gideceğimi bilmiyorum. Sabah 5 yürüyüşlerinin ekstra çalışmasını kabul ederken, yalnızca bir köpeğin sağlayabileceği koşulsuz sevgiyi optimize etmeli miyim? Ya da düşük bakım yaklaşımını benimsemeli ve sevimli, sevgi dolu ve kendi kendine yeten bir kedi mi almalıyım?
Bu konudaki düşüncelerinizi almak isterim.
Neden Kendini köpek mi yoksa kedi insanı olarak mı görüyorsun? 50 yaşından sonra hayattan daha fazlasını elde etmek isteyen birine ne tür bir hayvan tavsiye edersiniz? Lütfen tartışmaya katılın ve sohbeti devam ettirmek için bu makaleyi “beğenin” ve paylaşın.