Jhon, her sabah olduğu gibi yine saat 7:00’da yemek getiren görevlinin sesiyle irkilerek uyandı. Görevli anlamadığı bir dilde konuşuyordu. Muhtemelen, “günaydın jhon, işte yemeğin” diyordu. Bu sabah da her Pazar sabahı gibi peynirli omlet getirmişti. Pazarları seviyordu ama yarın sebzeli omletle kahvaltı yapacaktı ve onu hiç sevmezdi. Keşke kendi seçebilseydi ne yiyebileceğini ama bu mümkün değildi.