Baba Olmak Testosteronu Nasıl Etkiler?
Anlaşılan babalar,çocuk dünyaya geldikten sonra uykudan daha fazlasını kaybediyorlar. Yeni babalar genellikle erkek cinsiyet hormonu testosteron seviyelerinde keskin bir düşüş yaşarlar.
Bu bilim adamlarının Filipinler’deki 600’den fazla erkeğin uzun süreli bir çalışmasından sonra elde ettiği bir veri.
Bilim adamları, nispeten yüksek testosteron düzeyleri olan bekar erkeklerin baba olma ihtimalinin daha yüksek olduğunu buldular. Fakat bir bebek sahibi olduklarında, testosteron seviyeleri düştü.
Ve çocukları ile en az üç saat geçiren babalar diğer babalardan daha düşük testosteron düzeylerine sahipti.
Araştırmacılar, bu tür bir hormonal uyumun evrimsel bir bakış açısıyla bir anlam ifade ettiğini söylüyor. Sonuçta, araştırmalar yüksek testosteronun erkekleri daha agresif, daha bencil ve risk alma olasılığını artırma eğiliminde olduğunu gösteriyor.
Peki Doğum Sonrası Testosteron Düzeyi Anneyi ve Babayı Nasıl Etkiler?
Doğum sonrası depresyon sıklıkla annelerle ilişkilidir ancak yeni bir çalışma, erkeklerin testosteron seviyelerinin çocuklarının doğumundan sonraki ilk dokuz ay düşerse, babaların depresyon yaşama riskinin daha yüksek olduğunu göstermektedir.
Aynı çalışma, bir babanın düşük testosteronunun eşini de etkileyebileceğini gösterdi.Eşlerinin doğumu sonrası testosteronu düşük bir eşe sahip kadınlar, doğumdan 9-15 ay sonra daha az depresyon belirtileri olduğunu bildirdi.
Yüksek testosteron seviyeleri ise ters etki yarattı. Testosteron seviyesi yükselen babalar ebeveynlik nedeniyle stres yaşama riski ve eşlerine karşı duygusal, sözlü veya fiziksel saldırganlık gibi davranışlar sergilediler.
Çalışma, 1 Eylül’de Hormonlar ve Davranış Dergisi’nde yayımlandı. Bulgular, erkeklerin babalığa biyolojik tepki gösterdiğini gösteren önceki çalışmaları desteklemektedir, “Çalışmanın baş yazarı ve USC Dornsife Edebiyat Fakültesi’nde psikoloji yardımcı doçenti olan Darby Saxbe.
Saxbe, “Annelik sıklıkla biyolojik olarak algılanıyor, çünkü çoğu annenin emzirme ve hamilelik yoluyla bebekleriyle biyolojik bağları var.Genellikle babalığı aynı biyolojik terimlerle düşünmüyoruz. Hala babaları kenetleyen şeyin biyolojisini bulmaya çalışıyoruz.”
Saxbe, USC, Los Angeles’taki California Üniversitesinden ve Northwestern Üniversitesinden araştırmacılar ile birlikte çalıştı.
Araştırma için, Araştırmacılar Toplum Çocuk Sağlığı Araştırma Ağı’ndaki 149 çiftin verilerini inceledi. Ulusal Çocuk Sağlığı ve İnsan Gelişimi Enstitüsü’nün araştırması ülke çapındaki bölgeleri içeriyor, ancak bu çalışmanın verileri Chicago’nun kuzeyindeki Illinois eyaletindeki Lake County’den geldi.
Çalışmadaki anneler 18 ila 40 yaş arasındaydı; Afrikalı-Amerikalı, beyaz veya Latin ve düşük gelirli. Birinci, ikinci veya üçüncü çocuklarını doğurduğunda işe alındılar. Anneler, bebeğin babasını da çalışmaya katılmaya davet etti. Testosteron verisine katılan babaların %95’i annelerle yaşıyordu.
Görüşme yapan kişiler, doğumdan sonraki ilk iki yılda üç kez çift ziyaret etmişlerdir: çocuğun doğumundan yaklaşık 2 sonra, doğumdan yaklaşık 9 ay ve doğumdan yaklaşık 15 ay sonra.
Dokuz aylık ziyarette araştırmacılar babalara tükürük örnek kitleri verdi. Babalardan testosteron seviyelerini izlemek için sabah, öğlen ve akşam günde üç kez numune alındı.
Katılımcılar, depresif belirtiler hakkındaki sorulara cevap verdiler. Ayrıca, ilişki memnuniyeti, ebeveynlik stresi ve herhangi bir özel eş saldırganlığı yaşayıp yaşamadıklarını bildirmişlerdir. Bu ölçütler üzerine daha yüksek puanlar daha fazla depresyon, daha fazla stres, daha fazla memnuniyetsizlik ve daha fazla saldırganlığa işaret ediyordu.
Nispeten az sayıda katılımcı – babalar ve anneler – genel nüfusu yansıtan topluluğun tipik bir örneği olarak klinik olarak depresif olarak tanımlandı. Araştırmacılar klinik tanıları kullanmak yerine, her katılımcı tarafından onaylanan depresif belirtilerin sayısına baktılar.
Erkeklerin testosteron düzeyleri hem kendi hem de eşlerinin depresif semptomlarıyla ilişkiliydi ama erkekler ve kadınlar için ters yönlerde.
Örneğin, düşük testosteron babalarda daha fazla semptomla, ancak annelerde daha az semptomla ilişkilendirilmiştir. Eşlerinin testosteron düzeyleri ile kendi depresyonu arasındaki bağlantıda doğum sonrası kocası düşük testosterona sahip kadınlar, ilişkilerinden daha fazla memnuniyet duyduklarını ve bu durumun depresif belirtilerini azaltmaya yardımcı olduğunu bildirdi.
Nedeni düşük testosteronlu babaların bebeğe bakmak için daha fazla zaman harcamaları ya da annelerle daha fazla senkronize edilmiş hormon profillerine sahip olması olabilir.Anneler için, sosyal desteğin doğum sonrası depresyon riskini önlediğini biliyoruz.Düşük testosteronlu bir erkek, karısının doğum sonrası depresyonunu atlatmasına yüksek testosteronlu bir erkekten daha fazla yardımcı olabilir.
Testosteron düzeyi yüksek olan babalar ise daha fazla ebeveynlik stresi ve eşleriyle daha fazla ilişki saldırganlığı bildirdi.
Ebeveynlik stresini ölçmek için ebeveynlere, Ebeveyn Stres Endeksi Formundaki 36 maddeyle ne kadar güçlü bir ilişki kurdukları soruldu. “Ebeveyn olarak sorumluluklarıma hapsolmuş hissediyorum” gibi ifadelere cevap verdiler. Çok sayıda “evet” yanıtı strese işaret ediyordu.
İlişki memnuniyeti soruları, yaygın olarak kullanılan başka bir araç olan Dyadiç Ayarlama Ölçeği’ne
dayandırılmıştır. Ebeveynler, uyuşmazlık alanları veya yakınlık ve şefkat dereceleri de dahil olmak üzere, ilişki memnuniyetini sorgulayan 32 maddeye cevap verdi. Yüksek puanlar daha fazla memnuniyetsizlik olduğunu gösteriyordu.
Doğum sonrası dönemde düşük testosteron, ebeveynliğe normal doğal bir adaptasyon olabilir.
Hem anneler hem de babalar doğum sonrası depresyon belirtilerinin farkında olmalılar.Konuşma terapisi babaların veya annelerin duygularını anlamalarına yardımcı olabilir ve ruh hallerini yönetmek için daha iyi stratejiler bulabilirler.
Özet: Yeni bir çalışma, çalışmada, doğumdan sonraki 9 ay boyunca testosteron düzeyleri düşmüş olan erkeklerin, doğum sonrası depresyon geliştirme riskinin daha yüksek olduğunu ortaya koymuştur. Buna karşılık, yüksek testosteronu olanların stres yaşama riski daha yüksekti ve eşlerine karşı daha saldırgan olma eğilimindeydiler.
Kaynak: Emily Gersema – USC