36. bölüm
İzek ona boş boş baktı. Küçük kardeşi Andymion’un aksine önce onunla konuşmak istedi.
“C Bölgesinde şüpheli bir kadın buldum. Kaçak avcıya benziyor … “
“Kaçak avcılar bu sezon dolaşıyor mu?”
“Baygındı. Arkadaşları onu terk mi etti bilmiyorum. Her neyse, onu uyandırdım ve saçmalıyor.”
“Ne saçmalığı?”
“Bilmiyorum. Kulağa anlamsız geliyor ama aynı zamanda biraz garip. Büyük bir rakun gördüğünden bahsetti, rakun meslektaşlarını yedi. Ve sarışın bir cadıyla oynayan bir Griffin bakmak ister misin?”
***********************************
“Vay canına, iyi bir hasat.”
Sağanak yağmurda kısa süreli duraksamadan yararlanarak fındık ağaçları ve ahududu çalıları olan bir orman ortaya çıktı.
Popo ve ben özenle meyve toplarken, Griffin çalılıklara oturdu ve öğle yemeği kutusu olarak getirdiği bir parça eti kopardı.
“Bak, onlar kim?”
“Po, po, po.”
“Onlar senin arkadaşların mı? Merhaba?”
Elimi sıcak bir şekilde sallarken, canavar utangaç bir şekilde ağacın arkasına sallandı. Başka bir rakun canavarı olmalı, ama yine de kollarını salladı. Birkaç günlüğüne burada kalırken, arkadaş çevrem daha da büyümüş gibiydi.
Ayakkabılarımı kaybettiğimden beri yalınayak yürüdüm ama ben de buna alışmıştım.
Yine de, büyük elmalı bir basilisk çalılıklardan fırladığında gerçekten şaşırdım.
Bilgin olsun, elma çok lezzetliydi. Popo ve Griffin kısa bir süre dışında yanımda sıkışıp kaldılar ve diğer canavarlar da alternatif olarak bizi rahatsız etti. Komikti ama sanki canavarlar benim hakkımda söylentiler duymaya başlamıştı.
Ve Popo’nun sıra dışı olduğu ya da benim sıra dışı olduğum hipotezi daha sonra doğrulandı. Orijinal kitaptaki Rudbeckia bu yeteneğe sahipti, ama kimsenin bilmediği ya da ruhum ona girdiğinde bir şey olup olmadığı belli değildi.
Şimdiye kadar gördüğüm kadarıyla tehlikeliydi. Bana daha uysal davrandılar ve herhangi bir tehdit ya da korku hissetmedim. Gerçi Popo, insanları yuttuğunu gördüğümde korkmuş olabileceğimden endişeleniyor gibiydi. Gözlerimi kapatıp kafamı çevirdim, bu yüzden görmemiş gibi davranarak taviz verdim.
Korkunç olduğu aklıma gelmemişti. Popo kesinlikle bir canavardı ve yasadışı olarak canavarları avlayıp sattılar.
Kaçak avcılardı. Tıpkı vahşi yırtıcılar gibi, insan standartlarına tutunmak imkansızdı.
Popo iki adamı da yutarken ben de arkamı döndüm. Kız bayıldı ama Griffin onu öldürdükten sonra ne oldu bilmiyorum. Griffin merhamet gösterseydi bile bu selden tek başına kurtulmak zor olurdu.
“Onları alıp mağaraya geri dönelim. Yakında tekrar yağmur yağacak gibi görünüyor.”
“Po.”
Popo vücudunu ileri geri salladı, ama Griffin şişti ve burnunu çekti. Tavrı, yağmurun hiçbir şey olmadığını söyledi.
Tabii mağaraya hızlı bir şekilde geri dönmemin sebebi kaçak avcıların ölmeden önce söylediklerinden kaynaklanıyordu. Etrafta bir sürü Paladin vardı ve burada yaşayan kertenkele yavrusu falan yüzünden bu mağaraya gelmediler mi?
Izek’in beni aradığını merak etmiştim ama sadece aptallık ediyordum.
Kuzey ne kadar zengin olursa olsun, beni bulmak için tam teşekküllü bir arama başlatamazdı. Eğer biri bir iblis tarafından kaçırılsaydı, büyük ihtimalle ölmüş olurdu.
Kaybolduğum söylenir söylenmez herkes aynı şeyi düşünürdü. Belki Vatikan birkaç günlüğüne bakar.
Belki kocam…
Her zaman soğuk bir adamdı.
“Po, po.”
Bana yaklaşan Popo, çırpınan kollarını uzattı ve beni çekti. Tekrar aşağıya bakmış olmalıyım. Uslu çocuk. Haa, onlarla burada saklanmalı mıyım? Geri dönsem bile yanlış anlaşılıp azarlanırdım.
Çok uzun zaman önce, uzaklara kaçma planı gülünçtü. İnsan hakları ve güvenlik kavramının olmadığı bu dünyada, ne kadar servetle kaçarsam kaçayım, yeraltı dünyası ve ödül avcıları için bir av olurdum.
Kimliğimi saklayabileceğim ve güvenli bir şekilde saklanabileceğim tek yer manastırdı ama Cesare beni bulmak için dünyanın her yerini arayacak biriydi.
Ama şimdi, medeniyetin faydalarından vazgeçmek yerine, Popo’yla saklanarak yaşamanın bir yolu olabilir.
Burada bir risk olsa da, henüz her türlü yaratıkla tanışmamıştım ve kaçak avcıların ve paladinlerin gözünün önünden umutsuzca saklanıyorduk.
Muhtemelen bir cadı olarak damgalanırdım ve er ya da geç büyük bir cadı avı başlayacak. Kahretsin, hayatta kalmak için ne gerekiyorsa.
Kaderim neden böyle olmuştu ki?
“Purung…”
Ben kadın Tarzan olmayı ciddi ciddi düşünürken, tüm at kaburgalarını kopardıktan sonra şiddetle geğiren Griffin aniden kanatlarını çırptı ve kendini yukarı çekti. Popo da yanımdan atladı ve Griffin’in yanına yaklaştı.
Kaçak avcılar yine mi ortaya çıktı?
Nefesim kesilerek dinlerken hafif bir ses duydum.
Bir sürü metalik çınlama… Kesinlikle nalların sesiydi. Puslu orman yolunun ötesinde yaklaşık beş ya da altı süvari göründüğünde, bir an için Paladinler olabileceğini düşündüm. Ama neyse ki Paladin değillerdi. Onlar Durahan’lardı.
“Grrrrrr…”
Griffin tehditkar bir hırıltıyı sanki bir şey söylüyormuş gibi salıverdi. Popo ise hareketsiz bir şekilde donmuştu. Kaçak avcılar ortaya çıktığında hareketsiz kalmaktan farklıydı.
Evet, Popo Durahanlardan korkuyordu.
İlk tanıştığımızda bile, Durahan yaklaştığında Popo benimle saklandı. Kutsal bir cisimle donanmış bir insanı yuttuğunda neden Durahan’dan korktuğunu bilmiyordum. Öte yandan, temel gıdası at eti olan Griffin, korkmak yerine ihtiyatlı bir durumdaydı.
Aklıma gelmişken, bu ikisi Basilisk’in ya da diğer rakun canavarlarının etrafta olup olmadığını umursamıyor gibiydi. Durahan’ın nesi farklıydı? Şövalye olduğu için miydi?
Popo ve Griffin’in yeni tepkisi beni de korkutmaya başladı.
Önde olan Durahan yerdeki yaprak sepetine doğru bir şey fırlattı. Kask ayağıma düştü. Şok olmuştum. Tüyler ürpertici ve gülünçtü ve çığlık atmaktan kendimi alamadım.
“AHHH!”
Sonra, her şey bir anda oldu. Atlayan Popo beni aldı ve Griffin havaya uçtu. Sonra, iki ön ayağıyla Popo’nun kulağını tuttu ve hızlı koşmaya başladı! Bu, ruhumun bedenimden uçup dağıldığı andı. Bu gerçekten bir kartalın pençesinde bir civciv gibi sıkışıp kalıyordu!
Elbette, Durahanlar tavukları kovalayan bir köpek gibi boş boş bakmadılar.
Korkumu bastırarak aşağıya baktım ve bizi korkunç bir şekilde takip ediyorlardı. Neredeyse kayıyorlarmış gibi görünüyordu, koşmuyorlarmış gibi.
Atların kasvetli çığlıkları tüylerimi diken diken etti. Ne istiyorlardı ki?
“Aaaaaaaaaaaaah!”
Göz açıp kapayıncaya kadar mağaranın girişine geri döndük. Griffin kelimenin tam anlamıyla kayıyormuş gibi indi ve bir top gibi düştü. Kısa bir süre sonra, Popo bir kolumda körü körüne içeri doğru koşmaya başladı.
Mağara girişinin dolambaçlı yamacından aşağı kayarken, Griffin ıslık çalarak öne geçti. Sonunda, sonsuz eğim durdu ve taş yığınlarıyla dolu karanlık bir alana düştük.
Popo yavaşça gitmeme izin verdi. Şaşkın aklımı toparlamak için bir an bacaklarımı taş yığınına uzatarak oturdum.
Başım. Gözlerim seğiriyormuş gibi hissettim. Sessizlik her yeri doldurdu. Uzun süre boğulmuş bir nefesle dinledim ama hiçbir şey duyamadım. Kovalamayı durdurdular mı?
“Ku, ku, ku, ku…” Yanımda oturan, floresan ışığı gibi parıldayan yeşil gözlerle dönüşümlü olarak bize bakan Griffin, aniden gagasını kısmen açtı ve garip bir ağlama yaptı. Nedense gülüyor gibiydi.
“Popopopo…”
“Pfft…”Durum komik olmasa da güldüm.
Dudaklarımı ısırdım, sessizce güldüm ve sonunda kahkahalara boğuldum. Neden gülüp durduğumu bilmiyordum. Böyle gülmeyeli ne kadar zaman oldu bilmiyordum.…
“Po, po, po, po!” Popo bile çok memnun görünüyordu.
Kollarını çırptı ve bir kedinanesi gören bir kedi gibi bir taş yığını içinde yuvarlandı. Taş yığını gibi mi?
“Po, po, po!”
Çing, çing.
Mutlu Popo havaya pırıl pırıl taşlar attı. Tuhaftı. Ne tür taşlardı bunlar?
“Purung..”
Fazla düşünmeden vücudumun altına bir taş aldım ve içine baktım. Tam olarak, Griffin’in parlayan gözleri ona yaklaştırıldı, bir ışık kaynağı olarak kullanıldı.
Aynı zamanda kayaların üzerinde kum banyosu yapıyordu, bu yüzden biraz güçlük çekiyordu.
“… yakut?”
Griffin mutlu bir şekilde gagasını kopardı.
Bu gerçekten yakuta benzemiyor muydu? Lakabım değil ama gerçek mücevher yakutu!
Diğer taşlar alındı ve incelendi. Bazıları yakut gibi canlı bir kırmızıydı, bazıları safirdi, diğerleri zümrüt ve elmastı … Ama bunlar gerçek mücevherlerdi, cam değil. Bütün bu taşlar… Dostum, mağarada bir hazine adası mı bulduk?
“Po, po, po!”
“Purung, purung, purung.”
“Vay… ”
Çenem düşmüş halde hazinenin içinde yuvarlanan iki canavara baktım.