İsim: Krishna Vrinda Vihari
Müdür: Annish Krishna
Oyuncu kadrosu: Naga Şaurya
Değerlendirme: 2 / 5
Çalışma Süresi: 139 Dakika
Filmin başlarında, Krishna’nın dış sesi izleyiciye kız kardeşinin evlendikten sonra hayata ‘yerleştiğini’ söyler. Kendini düzeltiyor ve “Aslında, hayatın ona fırlattığı şeye alıştı” diyor. Bu replik seyircide bir umut ışığı yakıyor. ‘Krishna Vrinda Vihari’ günümüz ilişkileri üzerine sağlıklı bir yorum mu olacak? Boşver. Cevabı, Krishna’nın ürkek bir adam olarak büyüdüğü ortodoks hane, turşu ve ‘puli hora’ gibi gıda maddelerine indirgendiğinde alıyoruz. Filmin geri kalanı, her şeyi aptal yerine koyma ruhunu takip ediyor.
Krishna (Naga Shaurya), bir BT işi için Andhra Pradesh’teki küçük bir köyden Haydarabad’a taşınır. Orada, eğlenceyi seven menajeri olan güzel Vrinda’ya (‘Nikamma’ oyuncusu Shirley Setia, Telugu’daki ilk çıkışını yapıyor) rastlar. Ürpertici bir erkek meslektaşı tarafından uygun bir şekilde rahatsız edildi. Vrinda, erkek meslektaşının kaslı kaslarını dövdükten sonra Krishna’nın cazibesine kapılır. Bir bonus olarak, bir annenin çocuğa nasıl davranması gerektiğine dair derin bir çizgi de veriyor. Vrinda ruh eşiyle tanıştığını anında anlar.
Krishna’ya olan sevgisine rağmen, Vrinda onunla evlenmek istemiyor. Bunun nedeni, Renu Desai’nin ‘Badri’ (2000) filmindeki karakteri gibi, çocuk doğurma yeteneğinden yoksun olmasıdır. Krishna onu kaybedemez ve annesi Amrita Valli’nin (Radhika Sarathkumar) onayı ile onunla evlenmek ister. Amrita Valli, kendi adına, Krishna’nın gelecekteki yavrularında duygusal bir paya sahiptir. Aşağıdakiler, Krishna, Vrinda ve eskinin annesinin hayatlarında ayrıntılı bir düzenektir.
Film, bir Telugu Brahman ailesi ile Batılılaşmaya yönelmiş bir Kuzey Hindistan ailesi arasındaki kültürel farklılıkları cüretkar bir şekilde temel bir şekilde ele alıyor. İşyerinin tasviri daha da kötüdür. Krishna ve Vrinda’nın çalıştığı bilişim şirketi, evlenene kadar daha çok bir sevgili parkı ve evlendikten sonra ikinci evleri. Bir kadın meslektaş (Himaja), ofiste bir baldızının işlevlerini yerine getirir. Bir noktada, ofis, Krishna’nın öfkesini bazı kötülerin üzerine salması için bir oyun alanı bile olur. Yapımcının bütçeden tasarruf etmiş olması gerektiğini biliyoruz, ancak bu süreçte filmin gelişen bilişim endüstrisini rahatsız etmesinden korkuyoruz.
Çömlekçilik Nani’nin ‘Ante Sundaraniki’ (2022) ile birkaç benzerliği olsa da, ‘KVV’nin duyarlılıkları farklı bir dünyaya aittir. Nani filminde, çatışma kurgusu insan kusurlarını ve ikiyüzlülüklerini ortaya çıkarmak için kullanıldı. ‘KVV’ bu kadar derinlikte ilginç değil. Bir noktada, erkeklerin yaşadıklarını anlatan üç erkek görüyoruz. O sahnede bize Anıl Ravipudi’nin ‘F2’sini hatırlatıyor.
Çift ve Radhika’nın karakteri arasındaki ailevi farklılıklar inandırıcı, olgun bir şekilde tasvir edilmiş olsaydı, film kendini kurtarabilirdi. Bunun yerine elde ettiğimiz şey, birkaç karikatürize şaka ve çok zorlanmış durumlar.
İdeal olarak, böyle bir film kesinlikle aksiyondan uzak durmalıydı. Kahramanınızın gömleğini yırtıp yırtık vücudunu parlattırmanın cazibesine karşı koyamazsanız, kavga edebilirsiniz. Ama bir dövüş sahnesinin olmaması imkansız derecede aptalca bir durum var. ‘KVV’ bu dersi özlüyor, neredeyse tüm senaryo yazma derslerini kaçırdığı gibi.
Ayrıca Oku| Ponniyin Selvan I: Karthi, Trisha, Vikram, Jayam Ravi Bengaluru promosyonlarına şık bir şekilde katılıyor; RESİMLER