Kemal Varol'un bu kitabını yayınlanmasından kısa bir süre sonra okumuşum. Ne mutlu ki yıllar sonra bence Türk edebiyatının en önemli yazarlarından biri olarak anılacak yazarın kitaplarından bir ilk baskı var elimde.
Evet, bence bu "sahiden" hikayeler gerçek bir "iyi edebiyat" örneği. Kitaptaki hikayelerin tamamı yazarın diğer kitaplarında da adı geçen Arkanya sokaklarında geçiyor. Yazar günümüz dünyasında mekansızlaşan insanı bir coğrafya ile bütünleştirmeyi çok iyi başarmış. Gobi'yi, Lamek'i, Başhekim Zülküf'ü, eczacıyı, o coğrafyanın ayrılmaz bir parçası olarak hayal ediyor, kitap karakterlerinin acılarını, hikayeyi o coğrafyada yaşan bir gözlemciymiş gibi okuyorsunuz. Bir akasya ağacının altında Gobi ve Lamek'i şakalaşırken izliyorsunuz.
15 hikaye var kitapta, her biri tek başına bağımsız birer hikaye olarak okunabildikleri gibi her hikayede bir görünüp bir kaybolan kahramanlar sayesinde bu hikayeler aynı zamanda çok iyi kurgulanmış bir bütünün parçalarını oluşturuyorlar. O yüzden bir roman mı yoksa bir hikaye kitabı mı okuduğunuz sorusunun cevabı bence yok, zaten bana sorarsanız bu yalnızca küçük bir ayrıntı.
"Acılar coğrafyasının modern masalcısı" denmiş kendisine. Gerçekten çok iyi bir tanımlama olmuş bu, çok yerinde.
Bu kitap okunmalı, Kemal Varol okunmalı. Hızla yazarın tüm kitaplarını okuyacağım, o bizim harflerimiz ile yazıyor gerçi ama okudukça eksik harflerimizi tamamlayıp birleşeceğiz, bunu gönülden biliyorum.
Avucumdaki harfleri sağa sola hareket ettirip küçüklü büyüklü harfleri izliyorum. Gözüm ister istemez onu arıyor. Z harfi yok içlerinde. Hayatlarına onsuz devam etmek zorunda kalan yirmi sekizer harf.Sahiden Hikâye, Kemal Varol (Sayfa 168)
"Ne yapacağım bunları?" diye soruyorum.
"Bu harfler bizim değil ama yine de derdini alacak," diyor.
Daha iyi bakınca bizim harflerimizi de göremiyorum aralarında. Amcamın yüzüne tuhaf tuhaf bakıp nereye varmak istediğini anlamaya çalışıyorum.
"Bundan sonra sadece bu harfler sana iyi gelecek,"diyor. "Bu eksik harfler..."
Yutkunuyorum.
...
Arka arkaya üç nokta dökülüyor yüzümden.
Sevmedim mi senden sonra?Ucunda Ölüm Var, Kemal Varol (Sayfa 59)
Gönlüm akmadı mı birilerine?
Sızlamadı mı kalbim uğrun uğrun?
Ellerimde bir kor ateş ,susup susup ağlamadım mı senden gayrısına?
Yıllar geçip giderken canımdan, içim başkasına hiç kavrulmadı diyemem. Ama kalbim, henüz yirmi yaşındayken aldığı o ilk sızıyı hiç unutmadı..