20. yüzyılın ilk yarısında, gelgitlerden yararlanılmaya yönelik çeşitli düşünceler ortaya atıldıysa da, ekonomik ve teknik bakımdan uygulanabilir ilk proje, Fransız mühendislerin 1961-67 arasında Brittany’deki Saint-Molo Körfezinde kurudukları Rance elektrik santrali oldu. Rance santrali esas olarak tersinir (iki yönde de çalışabilen) türbinlerle donatılmış bir barajdan oluşmaktadır. Santralde her biri 10 bin kW gücünde 24 ünite bulunmakta ve üretilen elektriğin yüzde 87,5’i alçalma sırasında elde edilmektedir. Kabarma sırasında barajın kapakları açılır ve suların serbestçe düşmesine olanak sağlayacak bir düzeye inmesinden sonra boşaltılır.
Gelgit akıntılarının dayalı olarak çalışan öteki önemli elektrik santralleri, Sovyetler Biriliği’nin 1969’da Beyaz Deniz kıyısında kurduğu 1000 kW gücündeki santral ile Kanada’da kabarma düzeyinin 15-16 m2ye ulaştığı Fundy Körfezinde kurulan santraldir. Bu santraller de önemli ölçüde elektrik elde edilmekte birlikte, bu üretim aralıklarla ve mevsimlere bağlı olarak gerçekleştirilebilmektedir