Andes Trajedisi bir hayatta kalma hikayesi
And Dağları'nın trajedisi 13 Ekim 1972'de And Dağları'nın Arjantin dağlık bölgesinde bir uçak kazasıydı. Uruguay Hava Kuvvetleri Uçuş 571 uçuşu, özel okul Stella Maris'ten Uruguaylı rugby takımı Eski Hıristiyanlara ait 45 kişiyi taşıdı. Yolculuk Montevideo'dan Santiago de Chile'ye gidiyordu, ancak eş pilotun başarısız olması nedeniyle uçak dağların ortasında düştü..
Hayatta kalanlar, aşırı derecede tehlikeli yaşam koşulları altında, bir buzulun ortasında 72 gün boyunca izole kalmak zorunda kaldılar. Bunu başarmak için uluslararası basında çok çeşitli tepkilere yol açan yamyamlık gibi bazı aşırı önlemlere başvurdular..
Uçuştaki tüm yolcuların 16'sı kazadan iki aydan fazla bir süre sonra kurtarıldı. Tartışmalı olsa da, kendilerini nasıl kurtardıklarını anlatan birçok insana ilham kaynağı oldu. Bugün bile, etki alanına üç günlük hac ziyareti popüler hale geldi.
indeks
- 1 Tarihçesi
- 1.1 Kazanın nedenleri
- 1.2 Dağa karşı şok
- 1.3 Kazadan sonraki ilk gün
- 1.4 Zor koşullarda hayatta kalma
- 1.5 Hayatta kalmak için yamyamlığı seçmek
- 1.6 Uçağın dışındaki ilk sefer
- 1.7 Son sefer
- 2 Kaynaklar
tarih
Uruguay Hava Kuvvetleri Uçuş 571 uçuşu, 12 Ekim 1972'de normal bir rotada gitmedi. Uçak, özellikle yerel oyunculara karşı bir oyun oynanacak olan Uruguay'dan Şili'ye amatör rugby takımı olan Eski Hıristiyanları taşımak için kiralandı.
Takım üyelerine ek olarak, diğer yolcular (çoğunlukla takım arkadaşları) ve birkaç mürettebat üyesi de uçakta seyahat etti. Toplamda, 45'i aşkın uçuş saatine sahip olan Albay Julio César Ferradas'ın pilotluğuyla Uruguaylı silahlı kuvvetlerin uçağında Montevideo'dan 45 kişi kaçtı..
Bir yardımcı pilot olarak, uçuşta çok fazla pilot deneyimi bulunmayan Teğmen Albay Dante Hector Lagurara vardı. Ayrıca, And Dağları üzerinde patlayan bir fırtına nedeniyle takımın Arjantin’in Mendoza kentinde bir gece durması gerektiğinde yolculuk karmaşıktı..
Mendoza'dan Santiago'ya doğrudan bir rota olmasına rağmen, uçakların 8,500 metre olan uçuş için kullanılan aparat sınırına çok yakın, yaklaşık 8,000 metre yüksekliğe ulaşması gerekiyor. Pilot, bu yolun kendine özgü riskleri nedeniyle, A7 hava yolunu kullanarak sapmaya karar vermiştir..
Bu rotayı takip eden yolculuk çok uzundu ve ertesi gün hava durumu da uçuşu çok zorlaştırdı. Çoğu için, bulutlar neredeyse cihazın görünürlüğünü sildi.
Kazanın nedenleri
Ana pilot daha önce 29 kez And Dağları üzerinden uçmuştu. Ancak, bu sefer yardımcı pilotu eğitiyordu, bu yüzden cihazın kontrolünde. Hava koşulları nedeniyle yolculuk çok daha zordu..
Böylece, uçakta bulunan ölçüm cihazlarından elde edilen bilgilerden başka bir şey kullanmadan uçak, 5.500 metre yükseklikte uçuyordu. Bulutlar nedeniyle görsel olarak konumlarını doğrulayamadılar.
Bu nedenle, yardımcı pilot radyoda aldığı bilgilere dayanmak zorunda kaldı. Bir hesaplama hatası nedeniyle, belli bir anda, And Dağları'nı çoktan geçtiğine ve Santiago de Şili'de olduğuna inanıyordu..
Haberleşmekte olduğu kentin kontrolörleri, hala dağda olduğunu bilmeden aşağı inmesine izin verdi. Böylece, Lagurara 3.500 metre yüksekliğe kadar inmeye çalıştı. Bütün bunlar, hiçbir şey görmeden.
Dağa karşı şok
Belirli bir anda, inişin türbülansı uçağın aniden birkaç yüz metre alçalmasına neden oldu. O sırada, hem yolcular hem de pilotlar dağın tepesine çarpmak üzere olduklarını gördüler. Lagurara engelleri aşmaya çalıştı ama çok geçti.
Yardımcı pilot birkaç dakika boyunca uçağı dikey olarak tuttu ve motorlar maksimum güçte dağın zirvesine çıkmaya çalıştı. Aslında, sahnenin tanıklarına göre, birkaç dakika boyunca onu alacakmış gibi görünüyordu. Ancak, nihayet cihaz dağa karşı birkaç kez çarpıştı.
İlk darbede, sağ kanat yırtıldı. Ek olarak, gövdenin bir kısmı da cihazın arkasına bir delik bırakarak çıkmıştır. Bu sırada, üç yolcu ve mürettebattan ikisi uçaktan düştü ve ölümüne acele etti..
Sonunda, diğer kanat da kokpitin bir kısmı boyunca parçalanarak diğer iki yolcuyu öldürdü. Uçağın enkazı, uçağın bir kar bankasıyla çarpışması duruncaya kadar dağın tepesinde tam hızla inmiştir. Bu son etkide pilot Julio César Ferradas da öldü.
Uçağın gövdesi, bir buzulda 3.570 metre yüksekliğe kadar durdu, daha sonra "Gözyaşı Vadisi" gibi vaftiz edildi. Mesele, Şili ve Arjantin sınırı arasında, Tinguiririca Yanardağı ve Cerro Seler'in yanında, 4.650 metre, kurtarma sonrasında yolculardan biri tarafından seçildi..
Kazadan sonraki ilk gün
Uçakta bulunan 45 kişiden 33'ü ilk çöküşten kurtuldu, ancak bazıları çok kötü durumdaydı. Örneğin yardımcı pilot, kabinin kalıntıları arasında ayrılma imkanı olmadan yakalandı, bu yüzden yolculardan birinin silahını bulmasını ve onu vurmasını istedi. Ancak, adam yapmadı.
Rugby oyuncularından ikisi, Roberto Canessa da dahil olmak üzere tıp öğrencileriydi ve diğerlerinin sakatlıklarının ne kadar ciddi olduğunu görmek için ellerinden geldiğince çabuk çalıştılar. Hayatta kalanlardan en ağır yaralananlardan biri kafasında oyulmuş ve üç gün boyunca bilinçsiz kalan Nando Parrado idi..
İlk geceden sonra yolcuların sadece 28'i hayatta kaldı.
Aşırı koşullarda hayatta kalma
İlk kurtulan 28 kişiden ikisi komada kaldı: Nando Parrado ve kız kardeşi Susana. Diğerleri, kazadan sonra kalan boşlukları koltuk, kar ve bagajla kaplayan uçağın gövdesinden geriye kalanlarla bir sığınak doğaçlamaya çalıştı..
İşlerini bitirdiklerinde, 28 hayatta kalmak için bir araya toplandıkları yaklaşık 9 metrekarelik bir alan yaratmıştı. Yolculardan biri olan Fito Strauch, grubun lideri oldu ve onun sayesinde, diğerlerinin koşulları biraz düzeldi..
Örneğin, Strauch, güneşin sıcaklığını yoğunlaştırmak için metal bir levha kullanarak buzdan sıvı su elde etmenin bir yolunu bulmuş, ayrıca karın neden olduğu körlükten gelen manzarayı korumak için ilkel güneş gözlükleri yapmıştır. buzul üzerinde yürümek için su geçirmez ayakkabılar.
Nando Parrado komadan uyandığında, üç gün sonra kız kardeşini de uyandırmaya çalıştı, ama başaramadı ve kısa bir süre sonra öldü. Böylece, kurtulanlar grubu 27'ye düşürüldü. Yakında, en büyük sorunlarının yiyecek eksikliği olacağını anladılar..
Ne kadar az sahip olduklarını belirtseler de, bir hafta sonra malzemeleri tükettiler. Ayrıca, tıbbi ekipman, sıcak giysiler veya dış dünyayla iletişim kurma yollarına sahip değillerdi, ancak arama durumlarını bulmalarına izin veren küçük bir radyo buldular..
Kazadan sonraki ilk 8 gün boyunca Arjantin ve Uruguay hükümetleri onları bulmaya çalıştı. Bununla birlikte, birkaç uçak bulundukları yerin üzerinden geçmesine rağmen, uçağın gövdesi beyaz ve karla kamufle edildiğinden onları bulamadılar..
Sekizinci günden sonra, yolculardan biri radyoda öldürüldüklerini ve onları bulmaya çalışmadıklarını duymuşlardır. O anda, yalnız olduklarını anladılar.
Buna ek olarak, çığ daha birkaç yolcuyu öldürdü ve hayatta kalanların umutsuzluk duygusunu arttırdı. Böylece durumu giderek daha istikrarsızdı..
Hayatta kalmak için yamyamlık seçimi
Yiyeceksiz yaşayabilecekleri her şeye rağmen, kurtulanlar kısa sürede yiyecek bulamazlarsa çabucak öleceklerini anladılar. Bir buzulun ortasında, 3.000 metreden yüksek, avlayabileceği veya toplayabileceği hiçbir şey yoktu, bu yüzden tek seçenek ölü arkadaşlarının cesetlerini yemekti..
Tek olası eylem şekli olmasına rağmen, ilk başta herkes bunu reddetti. Bunların çoğu Katoliklerdi ve yalnızca böyle bir şey yapmayı düşünerek Tanrı'nın onları cezalandırmasından korkuyorlardı. Birçoğunun daha sonra söylediği gibi, birçoğu rehberlik veya başka herhangi bir şekilde çıkış için.
Böylece, kendilerini yamyamlığa istifa etmeden önce, düşünebilecekleri her şeyi denediler. Pamuktan yapılmış koltukların dolgusunu veya bavulların ve ayakkabıların derilerini yemeye çalıştılar, ancak bunu yaparken sağlıkları daha da kötüleşti..
Bu nedenle, birkaç gün sonra, azar azar, kurtulanların çoğu, arkadaşlarının etiyle beslenmeye karar verdi. Sadece bir tanesi bunu yapmamayı seçti ve kısa bir süre sonra öldü, sadece 25 kilo.
Uçağın dışındaki ilk sefer
Günler geçtikçe, hayatta kalanlar, bulundukları durumdan canlı çıkmak istiyorlarsa, kendileri için bir şeyler yapmaları gerektiğinin farkına vardılar. Kimse onları kurtarmayacaktı, o yüzden yardım arama riskini almak zorunda kalacaklardı..
Pilotun ölmeden önceki son sözleri nedeniyle, Şili'nin yaşadığı bir bölgenin kısa bir doğusunda olduklarına inandılar. Ancak, aslında en yakın kasabadan yaklaşık 80 kilometre uzaktaydılar..
Yine de batıya (gitmek zorunda olduklarını düşündükleri yer) bir dağın zirvesiydi, bu yüzden üç gönüllü keşfetmek için doğuya gitmeye karar verdi. Orada, bir günden daha az bir süre içinde uçağın kuyruğunu buldular. İçinde sarf malzemeleri ve başarılı bir şekilde tamir etmeye çalıştıkları bozuk bir radyo buldular..
Ertesi gün tekrar yürüyüşlerine devam etmek için ayrıldılar, ancak ikinci gece gittiler, donmuş ölmek üzereydiler. İlk sırasında sadece hayatta kalmayı başardılar, çünkü uçağın kuyruğunun içinde uyudular..
Kısa süre sonra, bir yere ulaşmak isterlerse, çok düşük gece sıcaklıklarına dayanacak bir yol bulmaları gerektiğini anladılar. Beyin fırtınası, uçağın yalıtımıyla bir tür taşınabilir barınak yapmalarına neden oldu ve takım çalışması sayesinde birkaç gün içinde bitirdiler..
Son sefer
Taşınabilir barınağı bitirmeyi başardıklarında, hayatta kalan üç yolcunun üçü batıya bir keşif yapmaya karar verdi. Asıl fikri dağın tepesine tırmanmaktı; diğer tarafta Uruguay ovalarıyla buluşacaklarını düşünüyorlardı.
Ancak, zirvenin zirvesine ulaştıklarında, yolun beklenenden daha uzun süreceğini fark ettiler. Bu nedenle, hayatta kalanlardan biri (sağlık durumu kötü olan) uçakta bekleyenlerle geri döndü.
Yardım aramaya devam eden iki adam (Parrado ve Canessa) küçük bir vadiye inmeyi başarana kadar on gün boyunca yürüdü. Yollarında yiyeceksiz kaldılar, ancak çiftlikler veya meralar gibi bazı insan yaşamı belirtileri onların umutlarını sürdürmelerine izin verdi..
Onuncu günün sonunda iki katırla tanıştılar, ancak ne dediklerini duyamadılar çünkü çok fazla gürültü yapan bir nehrin diğer tarafındaydılar. Ancak ertesi gün iki adam geri döndü ve sonunda kurtulanlarla iletişim kurabildi..
İki katırcı en yakın kasabadan yardım istedi ve sonunda bir helikopter diğer kurtulanların beklediği buzullara ulaşmayı başardı. Böylece, 22-23 Aralık tarihleri arasında (kazadan 72 gün sonra) uçaktaki yolcuların sonuncusu kurtarıldı..
Eve döndüklerinde, hayatta kalanlar, insan eti yemeye karar vermeleri nedeniyle kamuoyu ve kendi sorunları ile yüzleşmek zorunda kaldılar. Ancak nihayet uçağın yolcuları hayatlarını yeniden inşa edebildiler. Bu güne, deneyimlerini hatırlamak ve arkadaşlıklarını sürdürmek için yılda bir kez buluşuyorlar..
referanslar
- "Andes trajedisinin anlatılmamış hikayesi ve bir takma ad:" El 17 "" in: Infobae Kurtarıldı: 23 Temmuz 2018'den Infobae: infobae.com.
- "Cesetleri yemek - kurtarılmak için yaşamak - bazıları için diğerlerinden daha zordu:" Andes Mucizesi "nin hayatta kalanının şok ifadesi: BBC. Alınan: 23 Temmuz 2018, BBC'den: bbc.com.
- "Andes trajedisinden 44 yıl sonra, 16 mağdurun başına ne geldi?" In: Notimerica. Alınan: 23 Temmuz 2018, Notimerica'dan: notimerica.com.
- "And Dağları'nın mucizesi": Panorama. Alınan: 23 Temmuz 2018 Panorama: panorama.com.ve.
- "Uruguay Hava Kuvvetleri Uçuş 571" içinde: Wikipedia. Alındığı tarih: 23 Temmuz 2018 Wikipedia'dan: en.wikipedia.org.