Kuralları kim koyar – ve daha önemlisi kime hizmet ederler?
2017 yılında, eroin kullanıcısı olan Paul Reithlinghshoefer, Maryland, Rockville'deki Adventist Davranış Sağlığı Hastanesine kabul edildi.
Programı bir hafta erken bıraktı ve annesine sigara içmek için atıldığını söyledi (hastane sigara ve tütün içermeyen bir ortam).
İhraç edildikten bir aydan kısa bir süre sonra, Paul bir fentanil doz aşımından öldü.
Hastane, Reithlinghshoefer’in kovulmasının sebebi hakkında bir yorumda bulunmamasına rağmen, sigara içmenin yasak olduğunu reddetti.
Bana soruyu düşündürdü (ilk defa da değil): Rehabilitasyonda neyin mümkün olup neyin olmadığına tam olarak nasıl karar veriyoruz?
Reithlinghshoefer'ın bir sigaraya atılıp atılmadığına bakılmaksızın, yatan hasta merkezlerinde neye izin verilmesi gerektiği sorusu dikenlidir – ve sandığınız kadar tutarlı değil.
Kahve ve diğer kafeinli içecekleri (!) Ya da nikotini yasaklayan bazı rehabs duydum. Katılacağım için şanslı olduğum rehabilitasyon, her ikisine de izin verdi ancak ilaçlar konusunda oldukça katıydı.
Anti-anksiyete ilaçları (Xanax gibi) ve uyarıcılar (Adderall gibi), hastanın ilaç için doktor reçetesi olsa bile kesinlikle yasaklandı.
Nedenini tahmin etmek zor değil: Bu ilaçları kullanımı madde kullanım bozukluğunun ayrılmaz bir parçası olan insanlar var.
Eğer Xanax'ı kötüye kullandığınız için rehabilitasyona gidiyorsanız ve ilaç Xanax'ı almanıza izin veriyorsa, ilaç için bir reçeteniz olduğundan, tedavide bulunma amacını yenmiş gibisiniz.
Ancak, Xanax veya sigara gibi bir şeyin aslında tedavide olan amacını yendiğini farketmeden önce, bu amacın ne olduğunu bulmak zorundayız.
Rehabilitasyon deneyimim güçlü biriydi ve hiçbir şey için takas etmemekle birlikte, birçoğu iyileşmekte olan sınıflar, destek grupları, bilgili personel, aslında en iyisi değildi. önemli kısım.
Benim için rehabilitasyonun en değerli kısmı basitti: 28 gün boyunca, sarhoş olamadım.
Alkolü beni (ve neredeyse öldürdüğü) öldürecek bir şekilde kullanıyordum ve 28 gün boyunca yapamadığım bir şeydi.
Gerçekten tıbbi bakım deniyordu – gözlerimi kanayan acil bir odaya girmeye benziyordu. İlk, en önemli görev kanamayı durdurmaktı. Bunu kontrol altına almadan doktorlar sorunu teşhis edemez ya da iyileşmeme yardımcı olamaz.
Alkolsüz 28 günde yeni alışkanlıklar ve rutinler öğrendim. Kendi madde sorunları ile mücadele eden diğer hastalarla konuştum.
Alkol kullandığımda beynimde neler olduğu hakkında bilgi edinmek için derslere gittim ve neden en iyi çabalarıma rağmen arkadaşımı yapabildikleri gibi alkolü sorumlu bir şekilde kullanamadığımı açıkladı.
Ancak, her şeyden önce, kanamayı durdurmamış olsaydık, bunların hiçbiri mümkün olmazdı.
Bu beni madde kullanım bozuklukları için rehabilitasyon amacına geri getiriyor. Eğer rehabilitasyonun acil durum triyajına benzer olduğunu düşünürsek, rehabilitasyonun amacının böyle bir şey olduğunu hayal edebiliriz:
- Hastayı derhal tehlikeden uzak tutun ve saklayın.
- En zararlı / tehlikeli olan bağımlılığı tedavi et.
- Hemen tehlikeli olmayan herhangi bir ikincil ya da olası madde kullanımı sorununu ele alınız (örneğin, sigara içmek). Eğer hasta istiyor.
Bu son kategoride, bağımlılık potansiyeli olan ancak hastanın suistimal etmediği reçeteli ilaçların kullanımını içereceğim.
Başka bir deyişle, bir kişi Xanax'ı bağımlılık potansiyeli nedeniyle almayı denemek isterse – harika. Ancak, kötüye kullanmamışlarsa, tedavinin bu kısmı isteğe bağlıdır.
Bu kurallar oldukça açık görünebilir, ancak rehabilitasyon tesisleri bu temel fikirlere bile uymuyor gibi görünüyorsa şu soruyu soruyor: Bir çok rehabilitasyon merkezinin sağlamlığı ve esnekliği, hastanın iyileşmesi için gerçekten yararlı mı?
DEHB olan birini ilaçlarından, örneğin bağımlılıklarından alkole, yani özellikle tedavi edilmemiş DEHB ile bağımlılık arasındaki bağlantıları göz önüne aldığımızda, zorlamak ne anlama geliyor?
Ve tam olarak, bir sigara içmek için rehabilitasyondan opioid bağımlısı olan birini tekmelemek nedir?
Paul’ün hikayeleri, Paul’ün hedefleri Rehabilitasyon merkezlerinden bazıları aslında uygulanan politikalarla desteklenmektedir.
Eğer rehabilitasyonun amacı tedavi için en güvenli ve en verimli ortamı sağlamaksa, sigara, kahve ya da gerekli reçeteli ilaçların yasaklanmasının bu amacı desteklediğini söyleyebilir miyiz?
Bu hiçbir şekilde radikal bir fikir değil – bazı rehabs çok fazla olmasa da kendi politikalarını zaten gözden geçiriyor. Ve ne yazık ki, hastanın pahasına geliyor.
Reithlinghshoefer'ın bir sigara yüzünden tedaviden atıldığından emin olamıyoruz – ya da nüksü önlenebiliyorsa tedaviyi tamamlayabilseydi – bunların başlangıçta doğru sorular olduğunu sanmıyorum. .
Daha iyi soru şudur: Rehabilitasyonun nihai amacı nedir ve Paul’un durumunda, bunu gerçekleştirmek için her türlü çabayı göstermiş midir?
Maalesef, bunun güvenli bir cevap olduğunu söyleyebiliriz, cevabım hayır.
Katie MacBride, serbest yazar ve Anxy Magazine'in yardımcı editörüdür. Çalışmalarını Rolling Stone ve Daily Beast'te, diğer mağazaların yanında bulabilirsiniz. Geçen yılın çoğunu tıbbi esrarın pediatrik kullanımıyla ilgili bir belgesel üzerinde çalıştı. Şu anda Twitter'da çok fazla zaman harcıyor, burada onu takip edebilirsiniz @msmacb.