Annemi tanır mıydınız? Belle’miş adı. Neye benzediğini bilmiyorum ama, aklımda hâlâ o güzel kokusu.
Hiç sesini duydunuz mu annemin? Ağlayışı burktu mu kalbinizi? Öyle net hatırlıyorum ki ayırdığında insanlar birbirimizden bizi.
Annemden içtiniz mi? Sütünü tattınız mı hiç? Yüzünü bastırdı mı yüzünüze peki? Teni yumuşak mıydı ipek gibi? İki erkek kardeşim varmış, dört de kız, sonra annem kesime gitti, çünkü değersizdi, çünkü gereksizdi.
Orada annemle beraber miydiniz? Baktınız mı gözlerinin içine? Gördünüz mü gözlerinde korkuyu? Dinlediniz mi, ağlayışını inleye inleye?
Ve şimdi sıra bende, arkadaşlarımla bekliyorum, hepimiz bitişmişiz birbirimize, hayatın bittiği bu yerde.
Biz öldürülürken orada olacak mısınız, yemek istediğiniz et için? Bizi bir an olsun düşünecek misiniz alırken etinizi? Sıra bende şimdi, gidiyorum kendi sonuma. Haykırışlar ve tekmeler, asla kırılmayan sopalar arasında.
Annemi düşünüyorum ve hatırlıyorum kokusunu annemin.
Biliyorum, cennette buluşacağız ve unutacağız hayat denen bu cehennemi.
Mary Lynn