Papadopulos'a verilecek en ağır ceza, 2018 yılına kadar, Kıbrıs'ın dümenini tutacağı üç görev süresi için kendisini yeniden seçmek olacaktır. Belki de sadece o zaman siyasi faaliyetleri ve kararlarıyla Kıbrıs'ı sürüklediği felaketin boyutunu anlayacak.Papadopulos ve AKEL aylardır bizi Türkiye'nin üyelik müzakerelerinin başlamasıyla Kıbrıs Cumhuriyeti'nin tanınması konusunda ilişki kurmaya yönelik demeçleriyle boğdu. Ancak Türkiye de, Kıbrıs'ın tanınmamasında ısrar ediyor ve bu, onun Avrupa sürecine mal olsa dahi ısrar edecek. Cumhurbaşkanı, AKEL ile birlikte, sanki Kıbrıs'ın bütün sorunlarını ve her şeyden önce Kıbrıs sorununu çözecekmiş gibi tanınma konusunu büyük bir sorun haline getirdi. Papadopulos ve AKEL'in, Türkiye'nin AB üyeliğini veto etmemeleri karşılığında, neden Kıbrıs Cumhuriyeti'nin tanınmasını seçtikleri hâlâ yanıtlanmamış bir soru. O kadar konu arasında, daha önemli hususlar varken, gerçekte, bir büyükelçi mevkii ve İstanbul'da birkaç ataşe dışında pratik olarak bize hiçbir şey sunmayan tanınmayı seçtiler.Papadopulos ve saraylıları, veto kullanılmaması karşılığında, örneğin bütün Türk askerlerinin adadan ayrılmasını neden seçmediler? Yahut en iyisi, karşılık olarak bütün göçmenlerin evlerine geri dönmelerini neden seçmediler? Annan Planı'na 'hayır' yanıtı verdiler, çünkü başka hususlarla birlikte bütün göçmenlerin dönüşünü sağlama almıyordu. Veto kullanmamaya karşılık olarak Türkiye'nin, Annan Planı'nda yapılmasını istediğimiz bütün değişiklikleri kabul etmesini neden önermediler?Cumhurbaşkanı bütün bunlarla ilgili olarak hiçbir zaman izahatta bulunmadı. Aksine, ısrarla tanınma istiyor ve en sonunda, istediğimiz tanınmayı almadan Türkiye'ye yeşil ışık yakacağız. Çok çelişkili ve siyasi açıdan şizofrenik... Ancak bütün bunlar, Kıbrıs politikasının Avrupa aynasındaki görüntüsü. (Rum gazetesi, 25 Ağustos 2005)
Tanınma bu kadar önemli mi?
29/08/2005 02:00