Yaptığım herhangi bir şeyden dolayı hiçbir zaman gerçek pişmanlık duyamamış olduğumu ona samimi olarak, hatta dostça açıklamaya çalışmak isterdim. Ben her zaman olacak şeyin, bugünün veya yarının etkisi altında olan bir insandım.
-Hafif acılar konuşabilir ama, derin acılar dilsizdir.
-Emirlerin bir tek sahibi vardır ey fani. Bilmez misin, o da yaradandır.
-Almadan verebilen bir kadın, verdiğinden çok daha fazlasını hak ederdi.
-Değer ölçülüp tartılacak bir şey değildir. Gönül biçer insanın değerini ve sözler de asla o ölçüyü ifade edemez.
-İnkar, dilin, dil yalanın sırdaşıydı. Gerçekse yüreğin sesinde saklanırdı.
-Dün bitti, yarınsa çok uzak... Yaşanacak bir tek o an vardı senin için bir zamanlar.
Gatsby o yeşil ışığa, geçen her yıl bizden biraz daha uzaklaşan orgazmik geleceğe inanmıştı. O zamanlar kaçtı elimizden, ama önemli değil, yarın daha hızlı koşacak, kollarımızı daha ileriye uzatacağız... Ve güzel, aydınlık bir sabah...
Böylece asılıyoruz küreklere, geçmişe doğru savrulup dursak da, teknelerimizle akıntıya karşı ilerlemeyi sürdürüyoruz.
Bugünlerin yaşanması uzun sürüyordu, kuşkusuz, ama öylesine gevşemişlerdi ki sonunda birbirinin içine taşıyor ve orada adlarını yitiriyorlardı. Benim için anlamlı olan yalnız dün ve yarın sözcükleriydi.