Katalog paradoksu, filozofun sorusunun günlük dildeki bir versiyonudur Bertrand Russell teoriyi ayarlamak için. Birisi kendisini içermeyen kataloglardan oluşan bir katalog yapılması gerektiğini savundu. O zaman ortaya çıkan soru şuydu: Bu katalog dahil edilmeli mi, edilmemeli mi? Şüphe çok yerindeydi, çünkü eğer dahil edilmemiş olsaydı, kendilerini dahil etmeyenlerin kataloğunda eksik olurdu ve bu nedenle eksik olurdu, ancak dahil edilmiş olsaydı katalog bir hata içerecekti, çünkü Kataloglarda adı geçen, kendinden bahsetmeyen, kendinden söz eden kişi.
İle politika karşıtlığı Benzer bir paradoks ortaya çıkıyor. Onu kullananlar tam da o anda bir mutasyona uğruyorlar: Politikacı oluyorlar.
Evet tamam Hipólito Yrigoyen O, anti-siyasetin öncüsüydü ve hükümetle çelişkili bir ilişkisi vardı. Kongreile gitti Juan D. Peron Bu stratejinin en açık şekilde çizildiği kişi. 1943 ile 1946 yılları arasında Perón iktidara gelişine hazırlandı. Kışladan devlete siyaset karşıtı olarak geliyor ve ülkeyi küçük düşüren şeyin siyaset olduğunu söylüyor. O dönemde Perón’un, “Onlar”a (politikacılar: karanlık, vatansever olmayan ve yozlaşmış) karşı “Biz”den (askerler: saf, vatansever, kirlenmemiş) oluşan bir çatışkı öne sürdüğü birçok konuşması vardı. Adeta bir fedakarlık gibi bir görevi yerine getirmek için kışladan ayrılır.
4 Haziran 1943 tarihli devrim ilanını okumak yeterlidir: Bozulmaları fark eden askerler, “ülkenin kutsal çıkarlarını savunmak için dışarı çıkmalarını gerektiren bu saatin görevini yerine getirmeye karar verirler. ” Ordu hassas olduğu için kışlayı terk ediyor popüler yaygara. Bu acil durumda Vatan’ın birleşmesi gerçekleşir (askerin kışladan ayrılması), Şehir (askerleri kim çağırır) ve Durum (Ordunun, halkın kendisinden talep edeceği misyonu yerine getirmek için işgal ettiği).
Ancak ilginç olan şu ki, bu pasajda Perón, ordunun sözcüsü olarak boş bir yeri doldurmak için geliyor ve otomatik olarak eleştirdiği şeye, yani bir politikacıya dönüşüyor. Perón çağırıyor ulusal birlik çünkü politikacılar bölüyor ve yerine getiremeyecekleri şeyleri vaat ediyorlar. İşte bu yüzden ünlü slogan: “Söz vermekten daha iyisi yerine getirmektir.” Rakipleri olan geleneksel siyasetçileri hakikatin düşmanı olarak görüyor ve her türlü eziyeti yapıyor. hakaretler ve suçlar: onları aradı oligarşi, sınıfçılar, sömürücüler, baskıcı işverenler, ayrıcalıklı, bencil. Peronizmin teşvik etmek istediği değişiklikleri durdurmak için mümkün olan her şeyi yapacaklarını savunuyor. Retorik olarak onları iptal eder. Unutulmaz bir konuşmasında şunu söyleyecek kadar ileri gitti: “Hiçbir iyi Arjantinli, önce Arjantinli olmanın onurunu inkar etmeden doktrinimizin temel ilkeleriyle örtüştüğünü inkar edemez.”
Görüldüğü gibi harç peronizmolarak gelen sistem karşıtıBu, tüm politik retoriğin klasik manevrasıdır: Rakibi ortadan kaldırın, tehlikede olanın yeniden yapılandırılması yoluyla ona söz hakkı tanınmasını engelleyin. Eğer söz konusu olanın demokrasi ya da otoriterlik olduğunu kabul ederse, cumhuriyetçi muhalif radikalizmin söyledikleri mantıklı olabilir. Perón’un başka bir sınırlama getirmesinin nedeni budur: Söz konusu olan sosyal adalettir ve bu nedenle Peronist olmayanlar doğası gereği adaletsizdir ve susturulmaları gerekir.
Ancak kullandığı alet kutusu hâlâ geleneksel politikanın alet kutusu. Öyle ki, 1973’te iktidara döndüğünde alışılmışın dışında bir çarpıtma yaparak “Biz, siyasetçiler, medeniyet, onlara karşı askeri klik” dedi, hatta karmakarışık bir düşünceyi bile düşünecek kadar ileri gitti. formülü Ricardo Balbinsonuçta başarısız olan.
Bugünlerde yeni bir sistem karşıtı karakterin ortaya çıkışı, Javier Milei, bir kez daha aynı paradigmaları ve aynı sınırları gösteriyor. Geri bir var Biz erdemli (dışarıdan gelenler, profesörlükten gelenler, kaynakfutbol) ve bir Onlar kahretsin, “kast” (hırsız politikacılar, “her zamanki gibi”). Onun gelişi, 1943’te olduğu gibi, siyasetin itibarsızlaştırılmasına, çözüm bulamayan hükümetlerin değişmesine, ülkenin “noterliği” gibi görünen bir Kongre’ye dayanmayı amaçlıyor. Yürütme gücü ve adaleti dağıtmayan yargıçlar tarafından.
Bu görünümlerin aynı zamanda su geçirmez bir katmanı da var: Geleneksel siyaseti savunmak adına anti-siyaseti damgalamak baştan başarısızlığa mahkum bir operasyondur. Bir krizin ortasında, birini heyecan verici ve görünüşte yeni olan bir şeyin cazibesine kapılmamaya, bunun karşılığında eski ve rutin olana bağlı kalmayı teklif etmeye nasıl ikna edebilirsiniz? Yani Milei’ye karşı çıkanlar çözülmesi zor bir bilmeceyle karşı karşıyadır.
Ancak aynı zamanda Milei rahatsız bir yerden siyaset yapmanın zorluğuyla da karşı karşıyadır. Oylara nasıl sahip çıkılacak, politikadan değilse nasıl denetlenecek? Kampanya için fon nereden bulunacak? Devletin nasıl yönetildiğine dair fikri olan yetkililerden oluşan bir ekip nereden işe alınır? İktidara yaklaştıkça yönetilebilirlik işaretleri de artıyor, bu nedenle “siyaset karşıtı” adayın tek seçenekte insani ve ekonomik kaynakları aramaktan başka seçeneği kalmıyor. Depozito mevcut: “kast”.
Böylece 90’ların Peronizminin iktisatçılarını ve liderlerini arıyor; Seslenmek Guillermo Francos, “Paco” Manrique ile başlayan ve ardından neredeyse tüm siyasi partilere giden bir lider. Kendisi tavsiyelerde bulunduğu eğilme öncesi bir gruptan lobiciler tarafından besleniyor; listelerinizi kitlesel karakterlerle doldurun; ve sonunda “iffetli” olmadığı dışında her şeyin söylenebileceği Luis Barrionuevo’ya varılıyor. Kırk yıldır bir sendikanın başkanlığını sürdürüyor, radikallerin ve Peronistlerin ebedi müzakerecisi, bazı klasik Kardinallerin ortağı Richelieu Politikanın özeti, anlaşmanın karanlık özeti gibi bir şey. Barrionevo denetlenecek bir yapı ve belki de belirsiz bir yönetilebilirlik vaadi sunuyor; karşılığında: “aslanı” evcilleştirin.
Sistemin antisistemleri metabolize etmeye ve dehidre etmeye, onları dönüştürmeye hazır olup olmadığı kuruluş Ortaya çıktıkları anda evcilleştirilirler ve itaatkar olurlar, ya da takipçi kazanmak için kasıtlı bir hile olabilir, bu yüzden ilerledikleri anda nefret ettiklerini iddia ettikleri sisteme katılırlar, gerçek şu ki bu bir yanılsama, bir seraptır. Birlikte Alejo Marangoz içinde gösterir Aydınlanma Çağı Her devrim kaçınılmaz olarak sertleşerek rejime dönüştüğünden, “sistem karşıtlığı” çoğunlukla yoksullaştırdığı “sistem”in bir parçasından başka bir şey değildir. Dikkati dağıtan ve gerçek tedaviden kaçınan bir plasebodur.