Kübizm; 20. Yüzyıl başlarındaki sanat anlayışından saparak, devrim gerçekleştiren Fransız sanat akımı olarak tanımlanır. Georges Braque ve Pablo Picasso, obje yüzeylerinin arkasına bakarak ilgili konuyu aynı anda ve değişik açılardan sunan geometrik şekilleri vurgulamışlardır. 20. Yüzyıl başlarında ortaya çıkan Kübizm terimi, 1. Dünya savaşı öncesinde Paris’te ortaya çıkan ve gelişen bir resim akımını belirtmektedir. O dönemlerde Avrupa’da şekillenen modern sanatın geçici etkilerini resmeden ve bundan memnun olmayan genç bir ressam kuşağı yetişiyordu.
Bunlar; fovların çok renkli olan resim sanatından da hoşnut değillerdi. Kübistler, Empresyonizme hakim olan görme duyusunun yerine aklın başatlığını temel alan gücü ortaya çıkarmak istiyorlardı. Tablolarını çok sağlam temellere oturtmak isteyen Kübistler, konuyla ilgili olarak ressam Paul Cezanne’in izinden gitmişlerdir. Ayrıca bu ressamlar, Cezanne’den, onun Provence manzaralarından ve natürmortlarından esinlenmişler ve bunun sonucunda da Kübizmin ortaya çıkmasına neden olmuşlardır.
Kübizm adı, Louis Vauxcelles’in (sanat eleştirmeni) Georges Braque’ye ait olan bir tabloyu görmesi ve tablo için “küçük küpler” sözünü söylemesi ile ortaya çıkmıştır. Bir tesadüf ve yanılgı sonucu olarak resme uygulanan bu söz, Georges Braque ve Picasso’nun o tarihlerde birbirine çok benzemeyen ilk kübist yapıtları hakkında fikir vermektedir. İki ressamda manzaralar, hacimlerin iç içe geldiği portreler ve natürmortlar çiziyordu. Onlar en ve boy yani iki boyutlu olan tuval yüzüne, doğadaki üç boyutlu (en, boy, derinlik) nesneleri çizebilmenin yollarını arıyorlardı. Bu aslında yeni bir sorun değildi ve tüm resim sanatının sorunuydu, fakat o zamana kadar derinlik hissi perspektif kullanılarak verilebiliyordu.
Braque ile Picasso, herhangi bir tablonun ne olduğunu unutturacak olan bu aradıkları çözüm yolunu bir kenara bıraktılar. Onlar, biçimleri kademeli olarak sıralayarak üst üste yerleştirdiler. Zaten onlarında istediği, gerçeği görünen gibi değil, olduğu gibi gösterebilmekti. Yer değiştirildiği zaman bir objeye bakıldığında, onun sadece bir bölümü veya bir yüzü görülebilir. Kübistler ise objeleri, sanki çevrelerinde geziyormuş gibi, cepheden ve birkaç bakış açısından bakarak aynı imge üzerinde göstermişlerdir.Aynı şekilde “karmaşık görüntü” adı verilen olguyu da Kübistler ortaya çıkarmıştır. 1911 yılına gelindiğinde Picasso ve Braque için, kenar çizgilerini kırmak ve nesneleri kat kat açarak saydam yüzeylere bölmek gerçek bir oyun haline dönüştü. Öyle ki, neyin resmini çizdiklerini anlamak çok daha zor hale gelmişti. İki ressamda, o zamanlarda Avrupa’nın değişik yerlerinde doğmaya başlayan soyut sanata çok yaklaşmışlardır.
Kübistler sanatlarını icra ederken ve geliştirirken, gerçeği bütünüyle ve özgün şekilde resim sanatına sokmak amacını taşıdılar. Yabancı ögeleri (kibrit çöpleri, gazete parçaları, kağıt) tablolarına yapıştırdılar. Hatta boyalarına kum karıştırdıkları zamanlarda oluyordu. Tüm bunlar günümüzün resim sanatında sık sık kullanılan şeylerdir, fakat o dönemlerde bu tarz şeyler hiç görülmemişti. Kübistler hem gerçekle ilişkilerini kesmediklerini göstermek, hem de resimde madde diye bir şey olmadığını göstermek için bunu yaptılar.
Onlara göre tablo, biçimlerin kompozisyonunu oluşturuyorsa, bu yeterliydi. Herhangi bir nesnede gözün farklı açılardan görebildiği özellikleri, geometrik şekillerle bir arada göstermeye çalışmışlardır. Bu tür resimlere de “kübik resim” denmektedir. Kübizm, eşyanın yer içinde kapladığı hacim yasasını temel hareket noktası şeklinde görür. Bu akımda bulunan sanatçılar, değişmeyenin peşinde koştuklarını savunmuşlardır. Onlara göre, konunun yalnızca görünen tarafını değil, görünmeyen tarafını da göstermek şarttır. Kübizm akımına mensup olan edebiyatçıların amacı ise, ayrı ayrı mekanlarda geçen olayların birlikte ve aynı zamanda olduğunu kabullenmek, duygularla olayları birbirine karıştırmak ve bu anlayışa göre eser vermektir. Bundan dolayı kübistlerin eserleri oldukça karışıktır.