Gandhi'nin Güney Afrika'daki Aktivizmi Üzerine Bir Deneme
Gandhi'nin Güney Afrika'daki Aktivizmi konulu makaleniz:
Güney Afrika'da Gerçeği ile Erken Kariyer ve Deneyler Mohandas Karamchand Gandhi, 2 Ekim 1869'da Gujarat'taki Prens Kathiawar eyaletinde Porbandar'da doğdu. Babası devletin bir divanıydı (bakanı). İngiltere'de hukuk okuduktan sonra, Gandi müvekkili Dada Abdullah ile ilgili bir dava ile ilgili olarak Güney Afrika'ya gitmişti.
Güney Afrika'da, beyaz ırkçılığın çirkin yüzüne ve Güney Afrika'ya emekçi olarak maruz kalan Asyalıların maruz kaldıkları aşağılama ve hor görmeye tanık oldu. Hintli işçileri hakları için savaşmalarını sağlayacak şekilde organize etmek için Güney Afrika'da kalmaya karar verdi. 1914 yılına kadar orada kaldı ve ardından Hindistan'a döndü.
Güney Afrika'daki Kızılderililer, üç kategoriden oluşuyordu; 1890'dan sonra Güney Afrika'ya göç etmiş olan ve Hindistan'ın güneyindeki Hint işçiliği şeker tarlaları üzerinde çalışmak için; iki, tüccarlar çoğunlukla işçi takip eden Meman Müslümanları; ve üç, sözleşmeleri sona erdikten sonra çocuklarıyla Güney Afrika'da ikamet etmiş eski girintili işçiler.
Bu Kızılderililer çoğunlukla cahildi ve çok az İngilizce biliyor ya da hiç bilmiyorlardı. Irk ayrımcılığını günlük varlıklarının bir parçası olarak kabul ettiler. Bu Hintli göçmenlerin yaşadığı sakatlıklar çoktur.
Oy verme hakkı reddedildi. Yalnızca sağlıksız ve sıkışık olan belirlenmiş yerlerde yaşayabilirler. Bazı kolonilerde, Asyalılar ve Afrikalılar saat 9'dan sonra kapı dışında kalamazlar ya da halka açık patikalar kullanamazlardı.
Orta Mücadele Aşaması (1894-1906):
Bu aşamada Gandhi, Güney Afrika'daki otoritelere dilekçe ve anıt göndermeye ve İngiltere'deki yetkililere, Hintliler'in durumu hakkında bir kez bilgi verdikten sonra, Kızılderililerin olduğu gibi şikayetlerini gidermek için samimi adımlar atmaları umuduyla, İngiliz konular. Hintlilerin farklı bölümlerini birleştirmek için, Kızılderili Kongresi'ni kurdu ve bir Hindistan Görüşü yayınladı.
Pasif Direnç veya Satyagraha'nın Aşaması (1906-1914):
1906'da başlayan ikinci aşama, Gandhi'nin Satyagraha adını verdiği pasif direniş veya sivil itaatsizlik yönteminin kullanılmasıyla karakterize edildi.
Kayıt Sertifikalarına Karşı Satyagraha (1906):
Güney Afrika'daki yeni bir yasa, orada bulunan Kızılderililerin parmak izleriyle tescil belgelerini her zaman taşımasını zorunlu hale getirdi. Gandi'nin öncülüğünde olan Hintliler bu ayrımcı önlemi sunmamaya karar verdi. Gandi kampanyayı yürütmek için Pasif Direniş Derneği'ni kurdu.
Hükümet, Gandi'yi ve kendilerini kaydetmeyi reddedenleri hapse attı. Daha sonra yetkililer bu meydan okuyan Kızılderililerin kendilerini kaydettirmelerini sağlamak için aldatma kullandılar. Gandi'nin önderliğindeki Kızılderililer, tescil sertifikalarını aleni olarak yakarak karşılık verdiler.
Hindistan Göçünde Kısıtlamalara Karşı Kampanya:
Daha önceki kampanyanın, Hint göçü konusunda kısıtlamalar getiren yeni bir yasaya karşı protesto göstermesi de genişletildi. Hintliler bu yasayı bir ilden diğerine geçerek ve lisans üretmeyi reddettiler. Bu Kızılderililerin çoğu hapse atıldı.
Tolstoy Çiftliği'nin kurulması:
Mücadelenin yüksek adımını sürdürmek oldukça zorlaştığından Gandhi, bütün dikkatini mücadeleye adamaya karar verdi. Tolstoy Çiftliği, satyagrahis'in ailelerini barındırmak ve onlara kendilerini sürdürebilmeleri için bir yol vermeyi amaçlıyordu.
Anket Vergisine ve Hindistan'daki Evliliklerin Geçersizliğine Karşı Kampanya:
Uzatılmış tüm Kızılderililere üç liralık bir anket vergisi uygulandı. Sürmekte olan mücadeleye, (ayda on şilin altında kazanılan yoksul, yeminli Hintliler için çok fazlaydı) anket vergisinin kaldırılmasına yönelik taleplerin dahil edilmesi, kampanya tabanını daha da genişletti.
Yakıt, Hristiyan ayinlerine göre yapılmayan ve evlilik kayıt memuru tarafından tescil edilen tüm evliliklerin geçersiz kılındığı Yüksek Mahkeme emriyle ateşe eklendi. Sonuç olarak, Hindu, Müslüman ve Parsi evlilikleri yasadışı ve bu evlilikleri doğmuş çocuklar gayri meşru.
Hintliler bu yargıyı kadınlarının onuruna hakaret olarak değerlendirdiler ve pek çok kadın bu öfke yüzünden harekete çekildi.
Hintliler, yasadışı olarak Natal'dan Transvaal'a göç ederek protesto ettiler. Hükümet bu Hintlileri hapishanelerde tuttu. Madenciler ve ekim işçileri yıldırım çarptı. Hindistan'da, Gokhale Güney Afrika'daki Kızılderililere destek olarak kamuoyunu harekete geçirerek tüm ülkeyi gezdi.
Vali Yardımcısı Lord Hardinge bile baskıyı kınadı ve tarafsız bir soruşturma başlattı. Sonunda, Gandi, Lord Hardinge, CF Andrews ve General Smuts'ı içeren bir dizi müzakere ile, Güney Afrika Hükümeti'nin Hindistan’a göre düzenlenen Hint vergi anketi, tescil sertifikaları ve evliliklerle ilgili başlıca Hindistan taleplerini kabul ettiği bir anlaşmaya varıldı. haklar ve Hindistan göçü meselesine sempatik bir şekilde davranmaya söz verdi.
Gandhi'nin Güney Afrika'daki Deneyimi:
(i) Gandhi, kitlelerin, onları harekete geçiren bir sebep için katılma ve fedakarlık yapma kapasitelerinin olduğunu keşfetti.
(ii) Farklı din ve sınıflara ait Hintlileri ve liderliği altındaki kadın ve erkekleri bir araya getirebildi.
(iii) Ayrıca, liderlerin zaman zaman coşkulu destekçileri ile popüler olmayan kararlar almak zorunda olduklarının farkına vardı.
(iv) Rekabet eden siyasi akımların muhalefetiyle çözülmeden, kendi liderlik ve politika tarzını ve yeni mücadele tekniklerini sınırlı bir ölçekte geliştirebildi.
Gandhi'nin Satyagraha Tekniği Gandhi, Güney Afrika'da kaldığı süre boyunca tekniği geliştirdi. Gerçeğe ve şiddete dayanmıyordu.
Temel prensipleri şunlardı:
ben. Bir satyagraha, yanlış olduğunu düşündüğü şeyi sunmak değildi, her zaman doğru, şiddet içermeyen ve korkusuz kalmaktı.
ii. Kötülüğe karşı mücadelesinde acı çekmeyi kabul etmeye hazır olmalı. Bu acı, gerçeğe olan sevgisinin bir parçası olmaktı.
iii. Kötülüğe karşı mücadelesini gerçekleştirirken bile, gerçek bir satyagraha kötüyü sevecekti; nefret onun doğasına yabancı olurdu.
iv. Gerçek bir Satyagraha, sonuç ne olursa olsun, kötülükten önce asla boyun eğmezdi.
v. Sadece cesur ve güçlü olan, zayıf ve korkaklar için olmayan Satyagraha'yı uygulayabilirdi. Şiddet bile korkakça tercih edildi. Düşünce, uygulamadan asla ayrılmamıştı.