Gerçekte, terk edilmiş otoyol sessiz ve ıssızdı ve rüzgar, uzaklardan bir ıslık çalarak vahşi doğayı süpürdü.
Ateş edilmedi.
“…Jiang Ting.”
Yan Xie’nin sesi pek sakin değildi ama sesini sakin ve kararlı çıkarmaya çalıştı: “Önemli değil. Geçmişte ne olduysa geçmişte kaldı, önce silahını indir.”
Korkuluktan çok uzak olmayan Jiang Ting’in vücudunun yarısı geceye gizlenmişti. Bir noktada, sanki ruhunun derinliklerinden gelen bir iblis tarafından kontrol ediliyormuş gibi hafifçe titreyen parmaklarıyla silahı kaldırdı.
Bu açıdan, silah tam ona doğrultulmuştu.
“Bazı şeylerin çoktan geçtiği doğru,” dedi Ajie sessizce, yanağından bulaşan kanı silmek için elini kaldırıp gülümseyerek, “ama bence bu ‘şeyler’ geçmişle değil, bugünle alakalı.”
Önceki tüm gerginlik gitmişti ve hatta o anda biraz rahat davranıyordu. Yan Xie yolun sonuna baktı ve uzaktaki tepenin üzerinden iki farın hızla yaklaştığını fark etti. Yakında bir motosikletin kendine özgü kükremesi duyulabilirdi!
Yan Xie, “Han Xiaomei! Dikkat et” diye bağırdı.
Uzakta, Han Xiaomei arkasını döndü, zıpladı ve motosikletçi yanından geçerken yana doğru kaçtı!
Yan Xie öne çıktı, korkuluğa atladı, yere indi, yuvarlandı ve tek bir hızlı hareketle M92’yi yakalayan yıldırım hızıyla Jiang Ting’in yanına ulaştı.
Göz açıp kapayıncaya kadar, iki binici hızla geçti. Ajie, yanından geçen bir motosikletin arkasını tuttu ve şimşek gibi üzerine uçtu. On metreden fazla bir mesafeyle ayrılan diğer binici eğildi, tek eliyle yerdeki metal keskin nişancı tüfeği kovanını aldı ve geri dönmeden hızlandı!
“Hoşçakal, soyadı Yan.” Ajie geri döndü ve soğuk bir şekilde ekledi, “Bir dahaki görüşmemizde öldüğün gün olacak.”
Yan Xie elini kaldırdı ve tetiği çekti, ancak motosiklet aniden çalıştı, sağır edici bir kükremeyle mermiye çarptı ve tıpkı altın bir meteor gibi terk edilmiş otoyolun sonundaki vahşi doğaya doğru koştu.
Bang! Bang! Bang!
Son üç mermi egzoz borusu dumanını takip etti ve ışıklar göz açıp kapayıncaya kadar uçsuz bucaksız karanlığın içinde kayboldu. Yan Xie “Siktir!” diye küfretti. Uzaktan yokuşta sayısız kırmızı şeytani göz gibi yanıp sönen sayısız ışık fark ettiğinde onların peşinden koşmak üzereydi – orada çok sayıda araba vardı!
“Bam”
Yan Xie boş silahı gümbürtüyle bir taşın üzerine fırlattı.
Bir polis arabasının keskin sireni rüzgarla sürüklendi ve sonunda uzaktaki viyadükte yanıp sönen kırmızı ve mavi polis ışıkları belirdi.
“İyi misin?”, Yan Xie kanı sildi ve arkasını dönüp ekledi, “Önce şimdilik arabama bin… Jiang Ting!”
Jiang Ting kaşlarını sıkıca bastırdı, yüzünün çoğu avuçlarının arkasına gizlenmişti, kendini kontrol etmek için elinden gelenin en iyisini yapmasına rağmen, hala titreyen omuzlarını sakinleştiremedi. Yan Xie kollarını tuttu ve sadece yüzünün solgun olduğunu görmek için onları zorla çekti ve karanlıkta bile her zaman ince ve sıkı bir şekilde büzülmüş olan soğuk dudakların titrediğini görebiliyordu.
“Beni böyle korkutma, Jiang Ting?” Yan Xie onu tuttu ve “Uyan!” diye fısıldadı.
“Üzgünüm.” Jiang Ting avuçlarıyla yüzünü kapatmaya çalıştı ama bileğini Yan Xie’nin elinden kurtaramadı, bu yüzden sadece gergin ve güçlü bir şekilde yüzünü diğer tarafa çevirebildi:” …Ben sadece yapmaya çalışıyordum.. .”
“Sorun yok, sorun yok.” Yan Xie, Jiang Ting’i dikkatlice kollarına alırken gözleriyle Han Xiaomei’ye arabadan uzak durmasını işaret etti, “Geçecek. Ben buradayım, ha? İtaatkar ol?”
“Sana yardım etmeye çalışıyordum” dedi Jiang Ting boğuk bir sesle, “ama yapamadım… Ben-“
Durdu ve sonunda kelimeleri söyledi.
“Tetiği çekemem.”
Yan Xie biraz irkildi, ancak daha ne anlama geldiğini anlayamadan Han Xiaomei aniden bir telsizle Cherokee arabasından başını uzattı ve endişeyle, “Yardımcı Yan!” dedi. “Yıkılacak bir apartmanın çatısında suçluların buluşma noktasının bulunduğu olay yerinden az önce haber aldık. Olay mahallinde şüpheli bir nesne bulundu!”
“Şüpheli nesne?”
“Eski kan lekeleri olan, yedi sekiz yaşında bir kısa kollu beyaz sweatshirt!”
Yan Xie sadece kollarında bir hareket hissetti ve Jiang Ting onu iterek nefesini tuttu, “…ne?”
Zihni, görünüşte milyonlarca düşünceyle dolu ama sonra boş kalan, karmakarışık bir karmaşaydı. Jing Ting sendeleyerek ilerledi. Birkaç adım sonra çatılmış kaşlarını bir kez daha çimdiklemek için uzandı ama tırnaklar etini derinden kestiğinde bile herhangi bir acı hissetmedi.
Bilincinin son parçaları, tutunmak için elinden gelenin en iyisini yaptığı, ancak başaramadığı ve yalnızca uçuruma düştüğü başıboş ipler gibiydi.
Kendisi hiperventilasyon yaptığının farkında bile değildi ve sonra yere yığıldı ve topallayarak bilincini kaybetti.
“-Jiang Ting!”
Yan Xie ileri atıldı ve Jiang Ting’i yakaladı, keskin bir sesle yanağına hafifçe vurdu, “Uyan, Jiang Ting!”
Han Xiaomei şaşkına döndü ve iki adım attı, sadece Yan Xie’nin Jiang Ting’i tuttuğunu gördü “Arabaya bin ve şimdi geri dön!”
Bu sırada viyadük üzerindeki polis arabaları gittikçe yaklaşıyordu ve önlerinde kırmızı ve mavi ışıklar adeta yanıp sönüyordu. Han Xiaomei ona şaşkınlıkla işaret etti: “ama Yardımcı Yan, herkes…”
“Halk Hastanesini arayın.” Yan Xie, Jiang Ting’i arabanın arka koltuğuna taşıdı, sakinleşmek için derin bir nefes almaya zorladı ve kararlı bir şekilde, “-Hayır, bekle. Özel hastaneyi ara, arabaya bin, sana hangisi olduğunu söyleyeyim” dedi. bu.”
Ma Xiang, Yan Xie’nin onlardan sadece birkaç düzine metre ötede Grand Cherokee’ye bindiğini gördüğünde polis arabasında ıslık çalıyordu, ardından arabanın ışıkları yandı ve araba U dönüşü yaptı.
“Hey, Yan-Ge!”
Ma Xiang pencereyi indirdi, “Acelemiz var… Alo?!”
Cherokee çağrısını tamamen duymazdan geldi, beklemedi bile ve polis arabalarının aksi istikametinde hızla uzaklaştı!
“…. ” Sırayla bir dizi polis arabası durdu, herkes tozların içinde şaşkına döndü. Bundan kısa bir süre sonra Ma Xiang arabanın camından dışarı eğildi ve arabalardan gittikçe uzaklaşan farlara öfkeyle şunları söyledi: “Karınızın bir çocuk doğurduğunu görmek için bu kadar hızlı mı koşuyorsunuz? Bir karım bile yok! Hey!”
–
Yanıp sönen polis arabası ışıkları olan Cherokee, boş otoyolda dörtnala ilerliyor, arka arkaya birkaç kırmızı ışık yakıyor ve güvenlik gözetiminde yalnızca siyah bir görüntü bırakıyordu.
Yan Xie’nin puslu gözbebekleri dikiz aynasına yansıdı, arka koltuğa baktı – engebeli yol Jiang Ting’i hafifçe salladı ve sanki komada bazı hoş olmayan anıları yeniden yaşıyormuş gibi, yüzünde açıkça bir acı belirtisi belirdi.
Tetiği çekemedim, dedi.
Bu ne anlama geliyor? Neden?
Gizli görevdeki polis memuru “Rivet”in ölümüyle ne ilgisi var?
Geçmiş geçmişte kaldı, Jiang Ting, onun içine gömülme – Yan Xie kalbinde defalarca düşündü.
Yanlış bir şey yapmış olsanız bile fark etmez, bedelini ödemek istiyorsanız en azından gelecekle tek başınıza yüzleşmezsiniz.
Türbülans.
Sarsıntı.
Jiang Ting nerede olduğunu anlayamıyordu, sanki küçük, karanlık bir alana kapatılmış gibi vücudu sıcaktı ve acı çekiyordu.
Öldüm mü? Düşündü.
Sanki derin suda yavaşça yukarı doğru süzülüyormuş gibi, ruh sonunda ışığı bir anlığına yakaladı ve içine girmek için sabırsızlanıyordu.
Vay-.
Küçük çocuk başını nehirden çıkardı, neşeyle güldü, kıyıya yüzdü ve yukarı tırmandı. Taşın üzerinde duran beyaz tişörtü aldı ve üzerine giydi.
Yaz ortası akşamı gün batımı, teni suya doymuş gibi beyaz profiline yansıdı; ıslak siyah saçları yanaklarının üzerindeydi. Suda olmayan küçük arkadaşı taşın üzerine oturmuş sessizce ona uzun uzun bakmış ve “Kıyafetlerin ıslanmış. Neden başka bir şey giymiyorsun?” demiş.
“Ama başka kıyafetim yok.”
“Ya bunlar kirlenirse?”
“Kirli giysilerle dönersem dayak yerim.”
Küçük çocuk oturdu, her zaman asık suratlı olan arkadaşına başını eğdi, aklından ne geçtiğini asla bilemezdi. Sonra gülümseyerek sordu, “Bugün hala pratik yapıyor musun?”
“Bunu duymak istiyor musun?”
“Evet.”
Arkadaşı gülümsüyor gibiydi ve ciltler dolusu bir gülümsemeyle ayağa kalkıp elini tuttu, “Benimle gel.”
Sıcak yaz günleri, rock \\\\\\’n\\\\\\’ roll
Şovunda benim için oynama şeklin
Ve bildiğim tüm yollar
Güzel yüzün ve elektrikli ruhun
…
Uzak şehirlerin kokusuna sarılı altın rüzgar, vahşi doğayı süpürdü ve uzaklara koştu. Sahne, her zaman olduğu gibi, boş, ıssız tiyatroyu ve tozlu koltukları yansıtan yüksek vitraylı pencerelerden içeri doğru eğik vuran güneşle gösterişliydi. Ön sırada tek başına icra eden kemancıya gülümseyerek ve onu alkışlayan küçük bir çocuk vardı.
Sıcak yaz günleri, rock’n roll
Şovunda benim için oynama şeklin
Ve bildiğim tüm yollar
Güzel yüzün ve elektrikli ruhun
…
Melodi uzun süre yankılandı ve performans hiç bitmedi. Çocukken, yıllar kalın pastel makyajı temizleyememiş gibi oynadı.
Küçük çocuk, partnerinin çocuksu bir coşkuyla, “Her zaman yalnız senin için oynayacağım,” dediğini duydu.
Sonra omuzları genişledi, vücutları uzadı ve derin, gıcırtılı bir ses şu cümleyi tekrarladı: “Her zaman senin için çalacağıma söz verdim.”
Jiang Ting başını kaldırdı ama hiçbir şey göremedi. Patlamadan kaynaklanan közlerle kaplıydı, yara bere içindeydi ve sadece bir karmaşa olarak tanımlanabilirdi. Odaya itilmiş ve bir koltuğa kelepçelenmişti; gözleri bir bezle bağlıydı. Ve adamın kendisine doğru geldiğini bildiği halde, kendisine bu kadar yakın olan gülen yüzü bir an bile göremedi.
Artık genç ve güzel olmadığımda beni hala sevecek misin?
Ağrıyan ruhumdan başka bir şeyim olmadığında beni hala sevecek misin?
Artık genç ve güzel olmadığımda beni hala sevecek misin?
Kendi hücresinden bir keman sesi duydu.
Ağrıyan ruhumdan başka bir şeyim olmadığında beni hala sevecek misin?
Geçmişte, Temmuz’un yaz gecesi, akşam karanlığında yüzen toz ve parlak ışık denizinde oynayıp gülen onlar, bent kapaklarını patlatan, boşlukta şarkı söyleyen ve cennete doğru süzülen bir sel halinde toplandılar.
Görkemin, elmas gibi parlayan yüzün.
Beni her zaman sevdiğin gibi sevecek misin, zamanın sonuna kadar?
–Zaman bittiğinde, gösteri bittiğinde ve beyaz yaz yılları geçtiğinde, zamanın sonuna kadar beni hala alkışlayacak mısınız?
.
Hastane sedyesinin demir tekerlekleri hızla döndü, acil servisin kırmızı ışıkları yanıp söndü ve hemşirenin endişeli silueti koridorda kayboldu.
“Kafatası içinde morarma var ve sürekli sinirlere baskı yapma riski var, çok tehlikeli bir durum…”
“Şu anda yalnızca minimum düzeyde bilinç korunabiliyor ve tekrar kalıcı bir bitkisel hayata girme olasılığı göz ardı edilemez…”
Yang Mei ağzını kapattı ve titreyen bir çığlık attı ama bu alçak ve kısaydı, sonra dizleri zayıfladı ve dizlerinin üzerine çöktü. Yan Xie onun kolunu tuttu ve onu kaldırdı, tek kelime etmeden onu sıraya çekti, yukarı baktı ve sordu: “Her zaman bir yol vardır değil mi? En iyi ekipman, en iyi tıbbi bakım? O sadece bir hastaneye gitti. komada. Hâlâ yaşıyor! Ne pahasına olursa olsun, beyindeki morarma daha sonra tartışılabilir, yeter ki şu anda bilinci canlandırabilelim!”
“Yeni araştırılan makineler ve beraberindeki ilaçlar varsa gerçekten mümkün, ancak ürünler henüz Çin’de onaylanmadı ve klinik olarak etkili olup olmadıkları hala…”
“Ekipman nerede?”
Doktor tereddütlüydü, “Haberler setin tamamının Almanya’da olduğunu söylüyordu ama…”
“En hızlı uluslararası uçuş ne zaman geliyor ve ekipmanınız ne zaman geliyor?” Yan Xie geri dönmeden telefonunu aldı ve acil servis koridorundan dışarı fırladı.
Karanlıkta, ruh sondadan ve ventilatörden kurtuldu ve yavaşça acil servisten dışarı süzülerek uzaktaki boş uçuruma doğru sürüklendi.
Sevgili Tanrım, cennete gittiğimde
Lütfen adamımı getirmeme izin ver
O geldiğinde bana onu içeri alacağını söyle.
Baba söyle bana eğer yapabilirsen
…
Ama seni hiç sevmedim, diye mırıldandı Jiang Ting, şarkı sesi gittikçe yükselirken.
Melodi, kırmızı ve altın rengi perdelerin muhteşem kenarlarını, eski günlerin ve yılların tozunu kaldırarak, giderek daha çalkantılı ve yoğun hale geldi. Bu, onun boğuk yardım çığlıklarını ve bağırışlarını bastıran sağır edici ve kükreyen bir sesti.
Ama ben hiç-
“Yaptın,” dediğini duydu sesin.
Polis ışıkları parladı ve sağanak yağmur yağıyordu, her yerde gürültü vardı ve biri yağmurda “Buldu! Biri! Kaptan Jiang’a haber verin!”
Gece geç saatlerde ofiste masa lambasının altında, kağıda bir kalem çizildi, ardından kapının dışından mutlu bir zıplama ve kahkaha sesi geldi, “Hadi Kaptan Jiang! ! Yarın görüşürüz!”
Yer sallandı, fabrika camları patladı ve ateş ve duman anında gökyüzüne yükseldi; transa geçmiş gibi alevlere doğru koşuyordu ama etrafındaki sayısız insan “Onu içeri almayın!” diye bağırıyordu. “Yüzbaşı Jiang!” “Çek onu!”
…Yarın seni artık görmek yok, diye düşündü Jiang Ting. Seni bir daha asla görmeyeceğim.
Ruhlar sonunda bıraktı. Gülen iblislere tutunarak cennetin mahzeninden uçuruma atladılar.
Hızlı inişlerinde, insan dünyasını arkalarında bırakarak göklerden çok uzaktaydılar. Ufuk, kötü ruhlar ve cehennem ateşiyle dolmuştu; muhteşem tiyatro küle dönmüştü ve keman hala gökyüzünde çalıyordu. O şarkıda, sanki en başından ayrılmazlarmış gibi yolculuklarının sonuna birlikte gitmişler ve gümbürtüyle açılan Araf’ın büyük kapısına çarpmışlardı.
Patlama..!
Yere düşen bir dinlenme notası gibi, birdenbire her şey hareketsiz kaldı.
Patlamalar, yanıklar, çığlıklar, haykırışlar… her şey sessiz bir mim gibi parçalandı ve alevler griye dönerek uçurumun dibindeki hayaletleri bir anda yuttu.
Jiang Ting, yeniden doğmuş bir embriyo gibi havada asılı kaldı ve bilinmeyen bir süre sonra nihayet geri döndü.
Güçlü bir el onu çekti, koluna baktığında, yeni doğmuş gibi bir ışık gökyüzünü kapladı, kaşlarını çatmış ve ona yakından bakan yakışıklı bir yüzü yansıtıyordu.
Kör edici ışık Jiang Ting’in gözlerini kapatmasına neden oldu, ardından yavaşça tekrar açtı.
“Uyanmak!”
“Doktor! Doktor, o uyandı!!!”
……
Gürültülü ve puslu ayak sesleri, sanki derin bir su tabakasının arkasından geliyor gibiydi.
Jiang Ting, bilinmeyen sayıda doktor ve hemşire tarafından manipüle ediliyormuş gibi hissederek gözlerini kapattı. Bazıları ağlıyor, bazıları birini çağırıyor, bazıları da tezahürat yapıp gülüyordu.
Onlar mutlular? Kafasında bazı karışıklıklar vardı.
Sonunda çevre sessizleşti ve tıbbi ekipman düzenli tik tak sesleri çıkardı. Jiang Ting’in kalın kirpikleri birkaç kez hareket etti, ardından yavaşça gözlerini açtı ve hastane yatağının yanında hala bir kişinin olduğunu gördü.
Rüyadaki yüz onu gerçekte izliyordu ve arkadan gelen koğuştaki ışıklar sağlam ve güvenilir figürünü örtüyordu. Bu resimde biraz sıcaklık vardı.
Yan Xie güldü, yatağın kenarına yanına oturdu, iki eliyle işaret parmaklarını kavuşturdu ve bir sayı gösterdi: “Altı gün.”
Solunum maskesi takan Jiang Ting’in kafası hala biraz karışıktı.
“Altı gün komada kaldın.” Yan Xie gülümseyerek, sonunda boynunu ve omuzlarını hareket ettirdi ve hastane yatağının her yerindeki anlaşılmaz Alman tıbbi ekipmanı ve ilaç damlamalarına karşı gelişigüzel bir şekilde çenesini kaldırdı, “İkimiz, olanların canlı bir örneğiyiz. sen ve ben olmamamız gerektiği zaman ve bunun bedelini ödemek zorunda olan benim – Eski atamın sözlerinin gerçekten doğru olduğunu ve yalan olmadığını ancak bugün anladım.”
“…. “Jiang Ting’in gözlerinde bir kahkaha belirdi.
Yan Xie ona baktı, aniden kulağına eğildi ve alaycı bir şekilde sordu, “Artık birbirimizin kaderi olduk, ha? Kaptan Jiang?”
Jiang Ting ağzını hafifçe açtı ve solunum maskesinden sıcak beyaz bir nefes verdi.
Evet dedi.”