Ergin Çavuşoğlu'nun, adını bir Baudelaire dizesinden aldığı 'Hangi güneş seyre daldı son rüyanı?' sergisi 'kıyıda olma hali'ne vurgu yapıyor. Dünyanın en çok fotoğrafı çekilen kayalığı Perce Rock'un ölçülerine uygun şekilde küçültüldüğü maketi, Rampa Galeri'deki serginin en ihtişamlı noktasını oluşturuyor.
Tarkan'ın bu şarkıları 'şimdi!' söylemesi bana sadece onun durulduğunu, muhafazakârlaştığını, bütün yaramazlıklarından sonra artık sonunda kız istemeye de gittiğini ve elbette 'baby boomer'lığa doğru depar atarak-koştuğunu söylemiyor. Belki de Tarkan'ın zamanlaması kendinden çok; asıl bizim için doğru. Osmanlı'nın, sarayın ve cumhuriyetin kültürel değerlerinin tek elden okunup, monopolize edildiği ve yeniden 'başka çıkarlarla' inşa edildiği bugün 'Yeni Türkiye'ye 'Eskimeyen Türkiye'nin şarkılarını başka bir açıdan, başka bir duygudan ve başka hislerle hatırlatmak gerek. Sanki bütün inceliği, kırılganlığı ve hassasiyetiyle bu şarkılar, kaybettiğimiz insani değerleri, yaşam kültürlerini ve kim olduğumuzun çoğulcu cevabını birden geri getirebiliyor. Birilerinin gözümüzün içine bakarak her gün 'playback' yaptığı bugün, Tarkan 'karaoke' takılmış! Çok mu?
Temel ruhsal gereksinimlerden sağlık ve güven neden önemlidir ve gerektiği şekilde karşılanmadığında ne olur? Rüyaların psikotik durumlarla nasıl bir akrabalığı vardır? Asch Deneyi, Canavar Çalışması ve Seyirci Etkisi deneyleri etik açıdan neden tartışmalıydı? Haftaya yeni konularla görüşünceye dek keyifli okumalar!