Bir halk hikayesinin deyimleşmiş sözüdür. hikaye şöyledir;
bir adam bir yılanın hayatını kurtarır, yılan çok teşekkür eder ve ona yarın bu vakitte yine buraya gelmesini söyler. ertesi gün adam gider yılan ona ağzında bir altın getirmiştir, ve yılan adama hergün bu şekilde gelmesini can borcuna karşılık ona hergün bir altın vereceğini söyler. adamla yılanın dostluğu bu şekilde gelişir ve adam haliyle epey zengin olur. yaşlanıp da hastalanan adam durumu oğluna anlatır ve bugün gidemeyeceğini onun gitmesini isteyere yeri tarif eder. kendini akıllı sanan afedersiniz şerefsiz oğul "lan bu yılan hergün bi altın getiriyorsa ben bunu takip eder yuvasını ve altınların kaynağını bulurum onu da oracıkta öldürürüm..." diye düşünür. yılanla buluşur altını alır ve gizlice takibe başlar. yılan yuvasına geldiğinde kılıcıyla onu öldürmek ister ancak ani hareket yapan yılanın kuyruğunu keser anca. yılan o acıyla adamın oğlunu sokar ve öldürür.
bir süre sonra adam iyileşir, ve yılanı bulur. ona "unutalım aramızda olanları, dostluğumuz devam etsin..." der. yılan ise "bende bu kuyruk sende de bu evlat acisi olduktan sonra biz artık dost olamayız." der.