Bugün DEHB ve kaygı hakkında ve hayatımın çoğunda teşhis edilmemenin beni nasıl etkilediği hakkında konuşmak istiyorum. Tech'deki 14 yıllık kariyerim bana teşhis edilmeden yaşayabildiğim kadar dayanma yeteneği verdiği için şanslıyım, ancak zihnimi kontrol edemediğim için hayatımın kaç farklı yolu izleyebileceğini düşünmeden edemiyorum. odak. Beynimi kontrol edemediğim için mahvettiğim çok fazla ilişki ve fırsat var.
Bu uzun oldu, ama umarım bunu okumaya karar verirseniz, zihinsel sağlıkla mücadele ediyorsanız size yardımcı olabilir.
Başta bir özeti olmadan DEHB hakkında bir blog yazmak yanlış olur. Birine ihtiyacım olacağını biliyorum. İşte burada :
Her zaman odaklanma sorunları yaşadım ama onları enerjiyle ilgili sorunlar olarak yanlış teşhis ettim. Okul ve kariyer boyunca kendimi motive etmenin tek güvenilir yolunun stres yaratmak ve sağlıksız miktarda kafein tüketmek olduğunu buldum. İlk başta işi zamanından hemen önce yapmak ve daha sonra yaşamda erken teslim tarihlerini taklit ederek daha sağlıklı bir şekilde kullanmak. 2021'in sonlarında hastalandım ve artık kafein içemedim ve stres bana çok acı verdi. Kariyerimin bittiğini düşündüm, bu yüzden doktoruma döndüm ve beni DEHB ve Bipolar için değerlendirilmem için gönderdi. DEHB'm olduğu ortaya çıktı ve ilaç bana yeni bir yaşam süresi verdi. Lütfen, hikayemle ilgiliyseniz, yardım isteyin.
Tüm hayatımı beynimi anlamaya çalışarak geçirdim. Çocukken, beyinle ilgili her şeyi incelemek ve anlamak amacıyla büyüyüp bir sinirbilimci olmayı hayal ettim. Şey, şef olmak istediğim zamanlar hariç. Ya da bir avukat. Ya da bir oyun tasarımcısı. Ya da bir güreşçi… Pek çok şey olmak istedim. Ama beynimin neden böyle çalıştığını anlamadığım için hep hayal kırıklığına uğradım.
Odaklanma yeteneğimi bulduktan ve biyoloji öğrenme arzum uyuşmadığında teknoloji alanında bir kariyere karar verdim. Şanslıydım - Bilgisayar Bilimi / Teknolojisi, problem çözme ve kriz yönetimi konusunda üstesinden gelebileceğim yeterince rastgele olay ve bulmaca sunuyor.
34 yaşındayken, bir dizi yaşam olayından sonra, hayatım boyunca bağımlı olduğum başa çıkma mekanizmalarının bana hiçbir şekilde yardımcı olamayacağını fark ettim ve sonunda tıbbi yardım istedim. Bu, neden böyle olduğumla ilgili kimyasal bir açıklama için dışarıya baktığım ilk gerçek zamandı. Daha önce terapi yapmıştım ve gerçekten faydalı buldum, ancak beynimi onarmak için kimyasal çözümü düşünmeye her zaman dirençliydim. Anksiyete önleyici ilaç kullanan ve beyinlerini "sislediğini" söyleyen arkadaşlarım vardı - bu beni kesinlikle korkuttu, çünkü sürekli beyin sisinden muzdariptim ve beynimi harekete geçirmek için büyük ölçüde endişeye güvendim. Kaygım için ilaç almaya başlasaydım, o zamana kadar hayatta başarılı olmamı sağlayan avantajı kaybederdim - asla stresli görünmüyorum çünkü her zaman stresliyim.
Evet, Avengers'taki Bruce Banner gibi hissettim. New York uzaylılar tarafından işgal edildiğinde bir karaktere son sahneden daha yakın hissetmedim. Kaptan Amerika ve Bruce Banner'ın yollarına çarpan dev bir uzaylıyla sokaklarda oldukları bir an var. Cap korkmuş görünüyor ve Bruce'a, "Dr. Banner, şimdi sinirlenmen için gerçekten iyi bir zaman olabilir." Bruce, tembel bir serseri gibi sakin bir tavırla, uzaylıya doğru yürümeye başlar ve "Bu benim sırrım Kaptan, her zaman kızgınım" demek için arkasına bakar. Bruce daha sonra Hulk'a dönüşür ve dev uzaylı yaratığı tamamen parçalar.
Hayatta hep böyle hissettim. Her zaman stresliyim. Ama bu sayede diğerlerinin korktuğu ve ne yapacağını bilemediği durumlarda süper kahraman olabiliyorum. Öncelikle Site Güvenilirliği ve DevOps alanında çalıştığım için buna sahip olmak büyük bir değerdi. Her zaman söndürülmesi gereken yangınlar vardı ve ben her zaman onlarla savaşmaya hazırdım ya da görev ne kadar stresli olursa olsun en azından bir çözüm bulma dinginliğine sahiptim. Beynim yerine oturacak, Hulk'u dışarı çıkaracak ve o dev uzaylı böceği kafasına vuracaktım.
Sorun kelimenin tam anlamıyla her şeydi. Yazmayı seviyordum ama ilk paragrafı yazmaya başlamam için beni heyecanlandıran ilk paragrafı yazdıktan sonra beynim buğulanıyordu. Yazarın tıkanmasının ilk örneği ve ben bittim - başkaları tarafından baskı yapılmadıkça asla göreve geri dönmemek. İş projeleri için de aynıydı - Bana son teslim tarihi olmayan bir görev verilecekti, yani bu, yöneticim sıfır ilerleme kaydettiğim için üzülene kadar eldeki görev dışında her şeyi yapacağım anlamına geliyordu.
Bu benim sosyal hayatıma da yansıdı - ilk defa bir şey yaparken tonlarca enerjimi harcardım ve sonra kendimi bunu tamamen sürdüremez bulurdum. İlk buluşmalarda harikaydım, ama diğer her randevuda kesinlikle berbattım (bir kenara, korkunç bir ilk yaşadığım zaman, şu anki ortağım Jamie ile olan son ilk randevumdu). Arkadaşlarla, heyecanlanır ve bizim için etkinlikleri ve görevleri planlamaya başlardım, sonra etkinliğe katılmada veya bir takip yapmada tamamen başarısız olurdum. İkinci oturumdan sonra başarısız olan birden fazla DND kampanyasına liderlik ettim. Bir keresinde iş için bir Super Bowl partisi planlamıştım, bu parti birkaç haftalık kurulum ve koordinasyon gerektiriyordu, sonra kendimi katılmayı tamamen beceremez halde buldum.
Katıldığım ve bir konuşma yaptığım bir konferans, ilk gün beni o kadar çok tüketti ki, sonraki 3 günü otel odamda iş dizüstü bilgisayarımda olayları aktararak geçirdim. Ve ilk gün harikaydı! Harika bir konuşma yaptık, harika insanlarla tanıştık ve genel olarak olumlu bir deneyim yaşadık. Ama ondan sonraki her gün tam bir karmaşaydım. Beynim tamamen boşalmıştı.
DEHB ile ilacın çözülmesine yardımcı olduğu temel sorun, beynin dopamini düzgün bir şekilde düzenleyememesidir. Beyindeki düşük dopamin, dikkat ve genel duygusal düzenleme ile ilgili birçok soruna neden olur. Benim için bir durumdan veya olaydan sıkıldığımda aşırı ruh halimde tasvir edilen şey. Bir dakika çok eğleniyorum, sonra durumdan kaçıp yeniden şarj olmam gerekiyor.
Bu benim içe dönük olduğuma ikna olmama neden oldu, ama beni heyecanlandıracak bir şeyin olduğu bir ortama koyarsanız? İlgi odağı olmayı büyük ölçüde arzulayan enerjiye sahibim. Ben haftalarca tek kelime etmeyen ama sonra masa oyunu gecelerini planlamak ve yürütmekten enerji alan sessiz adamım. Bir gün bütün gece yeni bir şarkı yazıp kaydediyorum. Ertesi gün, dünya tarihinde müzik kaydeden en kötü insan olduğumu hissediyorum.
Yani gerçekten içe dönük müyüm yoksa sabit bir dopamin kaynağım mı yok bilmiyorum.
Bu benim kişisel cehennemimdi. Bir gün enerjiyle dolup taşıyor ve bir sonraki gün motivasyondan tamamen yoksun. Kafein, uyuşturucu, alkol, egzersiz, video oyunları ve bana dopamin salgılayan her şeyle başa çıktım. Hayatımın kontrolünü umutsuzca aradım, bu yüzden mümkün olduğu kadar çok dış bağımlılığı ortadan kaldırdım. Arkadaşlıkları sürdürmenin stresi, başkalarıyla sosyalleşme ihtiyacını tamamen görmezden gelmeme neden oldu. Tek bir aşka odaklanmaya yönelik sürekli dürtüm - ve bu duygular nadiren karşılık buluyordu - beni duygusal bir açıkta bıraktı ve arkadaşlık isteyen tarafımı tamamen öldürmeye karar verdim.
Bana tutarlı ve güvenilir dopamin enjeksiyonları verebilecek tek şey video oyunlarıydı. Video oyunlarının güzelliği, eğer iyi bir geliriniz varsa, çok düşük bir giriş maliyetiyle birden fazla tür ve oyun türünde çok sayıda oyun bulunmasıdır. Kendimi video oyunları oynarken ve dünyanın zirvesindeymişim gibi hissederken buldum, sonra artık dört gözle beklediğim bir şeye sahip olmadığım bir depresyon hissettiğimde çöktü. Sonra umutsuzca yeni bir oyun arar ve döngüyü tekrarlardım.
Oynaması ücretsiz oyunlar en kötüsüdür. Bağımlı bir kişiliğim olduğunu bildiğim için onlardan veba gibi kaçındım. Bu oyunların nasıl çalıştığını biliyorum - oyun döngüsünü dopamin akışını tatmin etmeye odaklayın, ardından para ödemedikçe oyuncuya bir barikat sunun. Ancak 2020'de yeni bir telefon aldığımda Raid: Shadow Legends önceden yüklenmiş olarak geldi. "Meh, deneyeceğim" diye düşündüm. 6 ay sonra 3.000 dolardan fazla harcadım ve soğuk hindiyi bırakmak zorunda kaldım. Parayı eğlence için harcamadığım bir noktaya geldi, para harcadım çünkü bana bir dopamin darbesi verdi ve kendim üzerinde hiçbir kontrolüm yoktu.
Bunun için kendimden nefret ettim. Ama yine de bende önemli bir sorun olduğunu düşünmüyordum. Hepsi benim hatamdı - aptal olduğum için görevlere odaklanamadım, ilişkilerde berbattım çünkü her ayrıntıyı çok fazla okudum, berbat bir arkadaşım çünkü “sadece takılmak” düşüncesi bana gece terörü veriyor , Sadece düzenlenmesi gereken bağımlılık yapan bir kişiliğim var ve eğer sadece yaparsam hayatımdaki tüm başarısızlıklar düzeltilebilir . Denemek. Daha güçlü.
So I did. I did everything in my power to force myself to concentrate on tasks and develop habits. At school I sat in the front and copied everything the teacher put on the board. At work I started doing the Pomodoro technique and giving myself hyper aggressive deadlines. I got noise canceling headphones and would listen to the same song on repeat (usually the metal version of the FF7 battle theme “Those Who Fight Further” by the Black Mages) to drown out the brain fuzz and inject dopamine. As I saw my status at work grow, I found myself eventually in a position where I was afforded the opportunity to always try new stuff. This absolutely tickled my ADHD brain as I learned as many new and interesting concepts as possible.
I became modestly successful. I kept pushing myself. I saw the patterns my brain and body went through and worked out with my manager a modified work schedule so I had Wednesday’s off to refresh my brain. We talked constantly about how much I enjoy helping others, and I made that a core ingredient of my job description to try and elevate as many folks around me as possible. I was given the leeway and encouragement to look for problems and find solutions. I wrote dozens of design documents about how I’d solve a problem at the company then file it away to be picked up a year later for implementation by someone else. I led a few working groups to help gain consensus across multiple teams, which eventually helped solve some of our bigger problems.
But I always knew each task had a time limit. Once I got bored there was zero chance I’d have the ability to follow up and do an adequate job. Most of the techniques I’d implement would work great for a month while the sensation was new then be worthless once the novelty wore off. Cross-team groups I lead would dissolve within months and eventually I just stopped caring about it. I’d get frustrated trying to gain consensus with other teams, and just say “screw it, I’m doing it myself.”
All of that came to a halt in late 2021. In October, I had an emergency appendectomy. The next month I developed C. diff, a bacterial infection of the gut that is somewhat common after taking strong antibiotics. The C. diff was terrible, but the worst part is that it completely eliminated my ability to handle stress. I tried to work, but even tasks as simple as reviewing a code change or having a meeting with another person would send my stomach into pain, my body into shivers, and my mind into a funk.
I lost my superpower. I could no longer always be stressed. I was Bruce Banner without the Hulk. Also I don’t have a dozen PHDs.
I slipped into a depression. I was convinced that all the work I had done to achieve my current position as a software engineer was now over. I told my manager of almost 8 years that I might honestly need to consider retirement or at least a few years off. My body couldn’t take caffeine or stress, the two things I used to combine to keep my edge and be productive. He was very understanding, and let me take time off to try and figure out what was wrong with me. I can’t express how lucky I feel I had that opportunity.
First I tackled my anxiety. I started on Prozac, prescribed by my general practitioner — the idea being this is my first foray into psychiatric drugs and Prozac has the least side effects. It helped for a bit. I stopped feeling anxious most of the time, but I couldn’t really tell if it was working or not. I then decided to try and do some work and found my biggest fear realized — I couldn’t concentrate on any task. Pomodoro did nothing. Forcing myself to focus was useless. Nothing but brain fog.
Harap oldum. Menajerime dürüstçe bunun olabileceğini söyledim. Kod incelemeleriyle ilgili yardım gibi basit şeyleri bile yapamıyorum. Ben tamamen işe yaramazım. Doktorumla konuştum, işe odaklanamadığımı ve anksiyete önleyici ilaçların işe yaradığından emin olmadığımı söyledim. Costco'ya gittiğimde, o kaosun içinde gezinme eyleminin beni nasıl yorduğunu anlattım, çünkü beynim herkese koşturuyor ve sonrasında beni enerjisiz bırakıyor. İş yerindeyken bir görev yapmak istiyorum ama beynim uyuşuyor ve kendimi sekmelere tıklarken, yeni bir e-postaya, mesaja veya YouTube videosuna atlarken buluyorum.
Tüm bunları doktoruma ayrıntılı olarak anlattıktan sonra, Teams sohbeti aracılığıyla bana çok yakından baktı ve bana sordu: "Kyle, hiç DEHB için test edildin mi?" Hayır ve bu düşünce hiç ciddi olarak aklıma gelmedi.
Artan DEHB tanılarının haberlerde haftalık olarak yer aldığı 00'ların başlarında, büyük bir keder duygusu hissettim. Semptomlardan bazıları beni mükemmel şekilde etkiledi - düşüncelerin acele etmesi, konsantre olamama, sürekli hüsrana uğrama. Ama dış semptomların hiçbirine sahip değildim - her zaman hiperaktif ve düşük akademik performans. Okulda harikaydım, neredeyse hiç çaba harcamadan zirveye çıktım. Diğerleri sürekli olarak, bütün hafta tembellik yapıp yine de iyi notlar, iş yerinde iyi eleştiriler ve genellikle hayatta sakin olmamdan nasıl etkileneceklerini söylerlerdi. Her zaman yorgun hissettim çünkü çok çabuk sıkıldım ve sınıfın ortasında kestirdim, ama aynı zamanda saatlerce tek bir göreve aşırı odaklanabiliyordum. Yani DEHB olamazdım, değil mi?
Ama DEHB olmasını isterdim. Adderall'ı bir kez alan klasik DEHB'li bir arkadaşım vardı. Onun dönüşümü keskindi. Süper hiper ve hareketsiz oturamayandan inanılmaz çalışkan bir işçiye. Çok kıskandım. Adderall'ı alıp çalışkan olmayı diledim. "Akıllı çalış, zor değil", birçok kişiden iltifat olarak duyduğum bir söz. Ama bana göre bu cümle canımı yakıyordu. Çok çalışmak istedim. Yapamadım.
DEHB olan birinin deneyimi hakkında bir meme veya yorum görür ve ilişki kuracağımı hissederdim. Ama DEHB gerçek değil, değil mi? Sadece tembel insanlar. Ve tembel insanları tanıyorum çünkü onlardan biriyim. Sadece daha çok denemem ve dikkat dağıtıcı şeyleri ortadan kaldırmam gerekiyor. Ayrıca, bir iş arkadaşımın her işi bıraktığında veya işleri halletmek için mücadele ettiğinde bunu fark etmemin de faydası olmadı. Aklım doğrudan “herkesin biraz DEHB'si”ne gitti. Aklım umutsuzca uyum sağlamak istedi.
Sonra uyarıcıların tedavisi vardı. Uyarıcıların sadece meth olduğu ve DEHB'nin kötü ebeveynlik yüzünden olduğu hakkında çok fazla haber gördüm. Çocukların sadece biraz disipline sahip olmaları ve daha çok denemeleri gerekiyor! Ve büyüdüğüm alan her reklam arası meth ve anti-meth reklamlarıyla dolu olduğundan, Adderall'ı düşünmek bile son derece olumsuzdu.
mücadele ettim. başa çıktım. Her “Just. Çalışmak. Daha güçlü." stil tavsiyesi. 34 yıllık hayatımın çoğunu bir tür depresyonda geçirdim, her zaman birçok yönden şanslı olduğumu hissettim, ancak kendi standartlarıma tamamen ulaşamadım.
Doktorumla konuştuktan bir hafta sonra bir psikiyatristle randevum vardı. gergindim. DEHB'yi kapsamlı bir şekilde araştırdım ve benimkiyle çok uyumlu olan 30'lu bireylerden bu kadar çok benzer hikaye gördüğüme şok oldum. Tedaviye başlayabildiklerinde pek çok başarı öyküsü beni o kadar heyecanlandırdı ki, randevuya giden günlerde zar zor uyuyabildim. Sonunda cevap bu olabilir mi? Bunca zaman bipolar olmam gerektiğini ya da sorunlarıma neden olan korkunç bir tıbbi sorunum olduğunu düşündüm - bir not olarak, fiziksel sorunlar için birçok kez test edildim ve hiç kimse bir neden bulamadı.
Açıldım ve mücadelelerim konusunda dürüst oldum. Bu mektupta bahsedilen mücadelelerin çoğu. gergindim. Yardıma ihtiyacım vardı ama aynı zamanda yalan söyleyemeyeceğimi ya da başıma gelenleri abartamayacağımı da biliyordum. Tüm semptomlarımı hafife alır mıyım? Bu, okulda berbat olmadıkça DEHB olmayacağına inanan bir psikiyatrist miydi?
Randevunun sonunda bana bir miktar dikkat eksikliğim olduğunu söyledi. Genel kaygımı yönetmeye yardımcı olmak için bana bir deneme dozu Adderall ve bazı anti-anksiyete ilaçları reçete etti.
Adderall'ı aldığım ilk gün ağladım. Beynim sonunda sakinleşti. Tarif edebileceğim en yakın his, ilk defa yeni bir gözlük reçetesi taktığım andır. Artık her düşüncenin veya eylemin her küçük ayrıntısını seçen yarışan düşüncelerim yoktu. Ben... olabilirim. Anneme ve kız kardeşime haberi mesaj atarak nihayet beynimin neden çalışmadığına dair bir cevabım olduğunu söyledim. Ertesi gün bilgisayarımın başına oturup yazabildim. Bir yıl önce ilgimi kaybettiğim için yarım bıraktığım bir hikayeye devam edebildim, onlarca kez yapmaya çalıştığım ama tek bir kelime bile yazamadığım bir şey.
Ancak hepsi gül değildi. Dozu arttırdığımızda Prozac benim için oldukça korkunç çıktı. O kadar uç noktalara ulaşan sürekli bir panik atak geçirmeye başladım ki 911'i aramak zorunda kaldım. Daha sonra psikiyatristim beni Lexapro'ya yönlendirdi, bu şimdiye kadar çok daha iyi gitti. Uyarıcılar uykusuzluğumu daha da kötüleştirdiği için hala uykumu en iyi nasıl yöneteceğimi düşünüyorum. Bir gün işteyken, çok fazla görev üstlendim ve bunalmış hissettim, bu da panik atağa neden oldu, bu yüzden bu yeni ilacın altında sınırlarımın ne olduğunu bilmiyorum.
Ama işe geri döndüğümden beri, bunun sadece birkaç ay önceki deneyimime göre tam 180 olduğunu gördüm. Artık görevlere konsantre olabilir ve günü istekli ve başarılı bir şekilde geçirebilirim. Evde çamaşırları yıkayabiliyor, mutfak tezgahlarını silebiliyor ve yapılması gerektiği için elektrik süpürgesi yapabiliyorum ve sırf iç çamaşırım bittiği için, sıvı döktüğüm için ya da Jamie üzüldüğü için yapmadım. t Bir ayda süpürüldü.
Bu blogun tamamı ilaç tedavisi sırasında yazıldı ve düzenlendi (düzenleme - hayatımda hiç yapmadığım bir şey). Onsuz imkansız olurdu. Ve bunu biliyorum çünkü ilaçlardan günlerce uzak kaldım. Her yaptığımda, eskiden ne kadar korkunç şeyler olduğuna dair büyük bir farkındalık gibi. İlacın ne kadar güçlü olabileceğinin bir hatırlatıcısı.
Ve bu sadece yeni teşhisin bir yan etkisi değil. Bazı günler kendimi berbat hissederek uyanıyorum - bir yıl önce bildiğim bir duygu, verimli bir gün geçirmeyeceğim anlamına geliyordu. İlaçlarımı alıyorum ve etkisini göstermesi için bir saat kadar sürüyor, bugün onların etkilerine karşı bağışıklık kazandığım gün diye çok korkuyorum. Sonra, sihir gibi, odağım üzerinde kontrolüm var. Beynimin alabileceği herhangi bir dopamin darbesini kavramak yerine ne yapacağımı seçiyorum.
Bir ay önce ciddi olarak tekrar çalışamayacağımı düşündüm. Sadece teknolojide bile değil - servis işi yapan tutarlı bir 9-5 işi halledebileceğimi düşünmedim. Şimdi nihayet bir uzman gözetiminde ilaç alarak, yeni bir hayata talip olduğumu hissediyorum. DEHB'li başkalarından hikayeler ve tavsiyeler okumak, “herkesin biraz DEHB'si var” demek zorunda olan insanlardan biri olmadığımı doğrulamış hissettiriyor. DEHB'm var ve sonunda bu konuda bir şeyler yapıyorum.
DEHB hakkında daha fazla bilgi edinmek istiyorsanız, DEHB Nasıl Yapılır adlı YouTube kanalını yeterince tavsiye edemem. Sadece can sıkıntısı etrafındaki bilimi ve bunun DEHB'de beyni nasıl etkilediğini görmek istiyorsanız, burada harika bir genel bakışı var . DEHB'niz olabileceğini düşünüyorsanız, lütfen bir teşhis isteyin. Hayatımdaki farkı yeterince hafife alamıyorum.
Yolculuğuma yeni başlıyorum ve bireylerin yol boyunca aksilikler yaşaması oldukça yaygın. Vücudunuz alıştıkça ilaç da değişir. Her gün eski halim gibi hissederek uyanıyorum ve bugün ilaçlarımın etki etmeyeceği gün olmasından korkuyorum. Şu ana kadar tek değişikliğin olumsuz yan etkilerde azalma olduğunu söylemekten mutluluk duyuyorum.
İnsanlar bunu ilginç bulursa, yolculuğum hakkında daha fazlasını paylaşmaya istekliyim. Bu zaten uzun bir yazı, ancak bu konuda söyleyecek daha çok şeyim olduğunu hissediyorum.
Mars, Uranüs ve Kuzey Düğümü, 1 Ağustos 2022'de 18 derecede Boğa burcunda kavuşuyor. Yataklarımız yanarken nasıl uyuruz?-Gece yarısı yağı Yılın en önemli astrolojik yönlerinden biri olan Mars ve Uranüs'ün kaderin Kuzey Düğümü ile kavuşumu, gerçek bir aciliyet hissinin eşlik ettiği büyük bir uyandırma çağrısıdır.
28 Temmuz 2022'de Güneş, Yeni Ay, Aslan'da Ceres kavuşumu Jüpiter RX'i üçgen yapacak, Merkür ise Uranüs'ü Merkür, Uranüs-Mars, Satürn'e T-karesinin bir parçası olarak veya düğümler ise sabit bir Büyük Haç ile kare yapacak. dahildir. Venüs, Kara Ay Lilith ve Yengeç burcundaki sabit yıldız Sirius ile kavuşum halindedir.
Bu gönderi, DFINITY ekibinin merkezi olmayan bulut vizyonunu ve bunun geleneksel blok zinciri ve Amazon Web Servisleri gibi mevcut bulut sağlayıcılarıyla ilişkisini araştırıyor. Büyük ölçekli bir ağ tarafından uygulanan DFINITY teknolojisinin gösterimleri 2017 sonbaharında yapılacak ve bunu, 2018 yazının başlarında piyasaya sürülmesi beklenen “açık bulut” ağıyla kâr amacı gütmeyen vakıf için bir Ana bağış toplama izleyecektir. .
1.Nörogenez, sinirsel düzenleyici gibi davranabilir mi?(biorXiv) Yazar : Lina M.
"Merhaba, bir kişilik masanız var mı?" Birkaç müşteriyi oturttuktan sonra hostesin hostes standına ne zaman döndüğünü sordum. "Merhaba, rezervasyon yapılmadıysa barımız var," diye cevapladı hostes, kulağının arkasından gelen başka bir hostes ile konuşmamızı böldü.
1949 Amerika'da bir dizi olay oldu; Los Angeles ilk kar yağışını kaydetti, 1.200 kiloluk bir inek Oklahoma'da bir siloya sıkıştı ve ABD'de hiçbir Afrikalı-Amerikalının linç edilmediği ilk yıldı. Aynı zamanda FBI'ın En Çok Arananlar listesi fikrinin ortaya çıktığı zamandı.