Figüratif resimde, yan yana sürdükleri tekdüze renk lekelerini kullanarak çalışan sanatçıların bağlı olduğu resim akımını, soyut resimdeyse, tuvali belirli bir biçimi olmayan renk öğelerinden yararlanarak oluşturan sanatçıların bağlı olduğu resim akımını belirten terim (taşizm de denir). Lekecilik terimi ilk olarak eleştirmen Pierre Gueguen tarafından, 1951’de Menton’da soyut sanat üstüne verdiği bir konferans sırasında kullanıldı. Sözcük, eleştiri terimleri arasına 1954’te gene Pierre Gueguen tarafından kesin olarak katıldı; eleştirmen Matiere et Maîtrise (Madde ve Ustalık) başlıklı bir makalesinde bu terimi kullanarak, “lekecilik” (taşizm) ve “geometricilik”i (geometrizm), soyutlamanın gelişmesini sağlayan “gösterimsizlik”in (nonrepresentation) iki temel öğesi olarak kabul etmişti.
El-Kol Haraketinin Önemi
Lekeci anlayış, resim uzamının düşünülerek ve yöntemlibir biçimde çalışarak oluşturulan düzeninin değerinden çok, el-kol hareketine önem verir. Yapıtlarında “lekeci” bir görünüm sergilediği sanılan pek çok ressam action painting akımına bağlanır. Bunlar, geleneksel sanat kurallarına uymamakla enformel bir sanatı (Fautrier), lirik soyutlamayı (Mathieu), hatta Michel Tapie’nin 1951’de önerdiği gibi başka bir sanatı gerçekleştirmiş olurlar.
Sanat eleştirisi alanında lekeci ya da enformel (biçimi olmayan) olarak nitelenen doğrultudaki yapıtları sınıflandırmada güçlük çekilmişti. Bu güçlükler giderek daha da artmıştır; çünkü 1950 yıllarında Paris’te Hanta’i, Nejad, Degottex gibi birçok ressam gerçeküstücülüğe ve otomatizme bağlı olduklarım ileri sürerek lekeci özellikleri yadsınamayacak yapıtlar verdiler.
Ama önceden bilinen “biçimleri”, içinden geldiği gibi yansıtma isteğine dayanan bir sanatla “enformel” bir sanat arasında ayrım yapmak oldukça güçtür; her iki durumda da yapıtın temel öğesini lekeden çok işaret oluşturur.
Aynı dönemde işaret Mark Tobey, Henri Michaux ve Georges Mathieu’nün yapıtlarında çok önemli rol oynar; bu yapıtlar, bütün çeşitlilikleri içinde, Doğu’ya özgü güzel yazı sistemlerinden az çok esinlenen bir yazı aracılığıyla kişisel ideogramlar arayışı biçiminde belirirler.Çok çeşitli mizaçlarda olan ama yapıtlarında işaretin dinamizmiyle maddenin ezilip ortadan kaldırılması (leke) etkilerini birleştiren ressamlar 1950 yıllarının eleştirmenleri tarafından lekeci olarak nitelendirildiler. Bunlar arasında Fransız Camille Bryen, Kanadalı Riopelle, A.B.D’li Clyfford Stili, Sam Francis, Willem de Kooning, Alman Bernard Schultze, İspanyol Tapies, İngiliz Alan Davie sayılabilir.