

Wilhelm Reich, "Bedensel Boşalmanın İşlevi" adlı yapıtında, cinsel birleşme sırasında, bazı aşk sözcüklerinin dışında konuşma ve gülmenin kişinin kendini cinsel hazza tam anlamıyla bırakamadığının belirtisi olduğunu söyler. Gerçekten de, eşlerinden sıkılan, başka bir eşi düşleyen kişiler, utangaçlıktan ya da başka bir nedenden dolayı kendilerini cinsel coşkuya kaptıramayanlar ve nevrozlular sevişme sırasında cinsellikle ilgisi olmayan konularda konuşma gereksinimi duyarlar. Oysa özellikle orgazm anı yaklaşırken en küçük bir konuşma bile eşin cinsel coşkusunun azalmasına ve eşler arasındaki bedensel ve ruhsal uyumun parçalanmasına neden olabilir. Kuşkusuz, sevgi ve şefkat belirten sözlerle kendinden geçmenin ifadesi olan inilti ve çığlıklar bunun dışında kalır.
Eşlerin, ilişkilerinin başlangıç döneminde birbirlerine sıkça söyledikleri ama sonradan gereksiz bir tekrar sayarak kestikleri "sevgilim", "seni seviyorum" gibi sözlerin cinsel uyarım açısından önemli bir işlevi vardır. Tabii bunların klişeleşmiş, beylik sözler olmaması, kişinin içindeki gerçek bir duygunun karşılığı olması ve en önemlisi, bu duyguyu canlandırması, ifade etmesi gerekir. Ama eğer bu tür sözler söylemek bir erkeğe zahmetli, sahte, samimiyetsiz geliyorsa; "Zaten kendisini sevdiğimi biliyor, bir kez daha söylememe gerek yok," diye düşünüyorsa, o zaman söylenecek bir şey yoktur; kendini zorlaması daha yanlış olur. Böyle bir durum, eşler arasındaki ilişkinin cansızlaşmakta, kuruyup gitmekte olduğunun habercisidir. Bunu da sözler değil, eylemler düzeltebilir. İnilti ve çığlıklar, sevişme ve orgazmın sağladığı rahatlamanın belirtisidir.
Coşkulu bir sevişme, insanın ruhsal olarak en çıplak olduğu zamandır. Uygarlık insanın doğal içgüdülerinin bastırılması üzerine kurulmuştur, bu bastırma, uyku, sarhoşluk ve orgazm anları dışında hep sürüp gider. Normal, ağırbaşlı, mazbut bir insan gerçekte sürekli kendini tutuyor, kasıyor, zorluyordur. Üstelik, çoğu zaman böyle yaptığının farkında değildir. Nezaket, mantıklılık, düzgün ve anlaşılır sözler söyleme, bütün bunlar hep doğal dürtülerin kontrol altına alınması ürünüdür. Orgazm, bu kontrolun kalkması demektir; verdiği hazzın ve rahatlamanın nedeni de budur. Kadın ve erkeklerin cinsel coşku anlarında çıkardıkları sesler çoğu zaman anlamsızdır, daha doğrusu anlam yükünden sıyrılmıştır; hayvan sesine benzetilmesi de bundandır.
Erkekler sevişirken kadınlara göre daha sessizdirler. Kadınlar daha çok ses çıkarma, bağırma gereksinimi duyarlar ama, genellikle aldıkları baskıcı cinsel eğitimden ötürü kendilerini tutarlar. Çoğu, kadına, cinsel ilişkiden çok zevk aldığını göstermenin ayıp olduğu öğretilmiştir. Oysa, haz çığlıklarının sevişilen insan için de uyarıcı olduğu kesindir. Bunların anlamsız, ya da saldırgan, şiddet belirten sesler ve sözler olması, sevişme sırasında bunları işitmekten alınan zevki azaltmaz. Dikkat edilecek tek nokta, kadın ya da erkeğin sevişme ve orgazm sırasında kullandığı sözlerin ve çıkardığı seslerin sonradan kendisine tekrarlanmamasıdır. Bu, kişide kendi sözlerine ve sesine karşı bir yabancılık yaratarak sevişmesinin doğallığını ve kendiliğindenliğini azaltabilir