“Beni hayal kırıklığına uğratan ve onun tarafından tehdit edildiğimi hissettiğim şey her neyse, o bende gayet anlaşılır bir öfke yaratır. İşte bu öfkeyi kabullenebilmek, ona yapışıp kalmamak, onun üzerine düşünmek kendime göstereceğim merhametin ilk adımı olacaktır. Onu görüyor ve onun beni yönetmesine izin vermiyorum.
Yaralanmayı kabulleniyorum ama bu yaradan doğabilecek öfkenin ruhumu bütünüyle ele geçirmesine, beni ve sevdiğim her şeyi yok etmesine izin vermiyorum. Merhamet benim ödevim ve ödevime kendimden başlıyorum. Hak etmediğim eleştirileri, kendimi tümden geçersiz kılan toptancı söylemlerimi bırakıyorum. “Benden bir şey olmaz.” diyemem artık, çünkü bir gülümseme bile hayatta birçok şeyi yerinden oynatır. Ufak bir iyilik, sökün edebilecek bir dizi kötülüğü önleyebilir. Şimdi iyilik vakti: Ey nefsim, bugüne kadar yaptıklarından çok daha iyisini yapabilirsin.
Seni affediyorum.”
K. Sayar