Kimsenin uğramadığı ıssız ve karanlık sokaklarda seni aradım o gece. Şiirler kandırmıştı çünkü beni. Biliyordum, hepsinden haberdardım da, yine de seni mal gibi oralarda aradım işte. Kızma bana. Bulamayacağımı anlayınca sahile indim zaten sonra. Buz gibi deniz suyunun kumsaldaki kum tanelerini vahşi bir hayvan gibi avladığı sınırlarda dolaştım. Belki ayaklarından birinin, çukurluğunu savunabilmeyi başarmış bir izini görürüm diye düşündüm. Göremedim tabii. Kışın ortasında ne işin olurdu kumsalda sanki? Çıplak ayakla hangi çılgın dolaşırdı o soğuğa karşı? Şiir yalakası şairlerin oyunuydu bu da. Kafama dank ettiğinde terk ettim kumsalı. Dağların zirvelerine tırmandığımda ise sabah olmuştu. Dünyanın tepesinde dikilip güneşe bakarak aradım silüetini. Yoktun. Olsaydın da "Gel, çabuk buraya," derdim zaten, "yanacaksın yoksa." Yıldızımızdan ümidi kesince önümden gelip geçen bulutları durdurdum, yolcularını indirip aralarında seni aramaya niyetlendim, o sırada baya bir yağmur yağdırmışım sanırım, tekrar aşağıya indiğimde her tarafı sel götürüyordu. Sel suyuna daldım ben de, diplerde sana baktım. Yoktun. O kadar damlanın arasında bir tek sen yağmamıştın. Ayıptı bu yaptığın. Tüm umutlarımı yitirince eve ağlaya ağlaya geri döndüm. Her şey planladığım gibiydi. Seni bulamayacağımı bilmiyor muydum sanki? Biliyordum elbet. Ama yaşamalıydım bu çaresizliği. Çekmeliydim cefasını. Çünkü ancak o zaman yazabilirdim baş yapıtımı. Teşekkür ederim sana bulunamayan aranan. Şimdi çektirdiğin tüm bu acıların sefasını okurlarım rahatça sürecek.