Senatörler ülkenin nükleer atıklarının radyoaktif sorununu bu kez Yucca Dağı’nı mahveden politikasını ve diğer önerileri atlatmak için yeni bir planla ele aldı. Nükleer atık yükünü yayan yeni mevzuat ve belki de yeni teknolojinin bir kombinasyonu, ileriye doğru yeni bir yol sunabilir.
Enerji Bakanlığı, gidecek hiçbir yeri olmayan kullanılmış nükleer yakıtı depolamak için ülkenin elektrik kuruluşlarına her gün 2,2 milyon dolar gönderiyor. 1982 tarihli bir yasaya göre, federal hükümetin nükleer endüstrinin atıklarını toplaması ve önümüzdeki birkaç yüz binlerce yıl boyunca (bazı radyoaktif izotopların yarı ömrü) yeraltında güvenli bir yere koyması gerekiyordu.
Bu son tarih 1998’de geçti ve yirmi yıldan fazla süren davalar ve siyasi gecikmelerden sonra, hala kötü şeyleri koyacak kalıcı bir yer yok. Bunun yerine, kullanılmış yakıt çubukları, ülke çapında 95 nükleer santralde, ya çubukların enerji üretmeyi bitirdikten sonra birkaç yıl boyunca atıkların soğuduğu “yakıt havuzlarında” ya da yerin üstünde duran özel çelik ve beton fıçılarda oturuyor. Bunlar, nükleer çöp kutuları gibi.
Hükümetin 1987’de tüm nükleer atıkları depolamak için seçtiği yer, Nevada, Yucca Dağı’ndaki bir depo. 2009’da Obama yönetimi tarafından iptal edildi. O zamandan beri proje bürokratik bir belirsizlik içinde. Trump yönetimi, Yucca Dağı’na bir kez daha bakmak ve lisans sürecini yeniden başlatmak için harekete geçti, ancak Kongre bunu yapmak için geçen yılın bütçesinden fonları kaldırdı.
Bu engellere rağmen, Capitol Hill’de, Yucca Dağı’nda olmasa da, bu nükleer tıkanıklığın kırılabileceğine dair iki taraflı bir umut ışığı var. Senatör Lisa Murkowski (R-Alaska) Perşembe günü Senato’nun Enerji ve Doğal Kaynaklar Komitesi’nde konuyla ilgili bir oturum açarken, “Bunu çözmek için çok uzun zaman geçti ve bir yolu ne kadar erken bulursak o kadar iyi” dedi. Murkowski, hem nükleer atıkların işlenmesinden sorumlu yeni bir kurum oluşturacak hem de Kongre üyelerinin baskısından yalıtılsa da yerel rızanın karar verme sürecinin bir parçası olması için bir yol geliştirecek bir yasa tasarısına sponsorluk yapıyor. Bu, geçici veya kalıcı olarak seçilen bir sitenin yakınında yaşayan yerel sakinlerin, belki bir veto olmasa da bu konuda bir miktar söz sahibi olacağı anlamına gelir.
Duruşmada uzmanlar, bir tür depolama tesisi olmadan nükleer endüstrinin yavaş düşüşünü sürdüreceğini ifade etti. Ülkenin fabrikalarının neredeyse tamamı 1970’lerin başında inşa edildi. Beşinin 2025 yılına kadar kapatılması planlanıyor. Güney Carolina’daki iki yeni nükleer reaktör için planlar, müteahhitlerin bütçeyi aşması ve yerel halkın yerde bir delik kazmak ve sonra tekrar doldurmak için 9 milyar dolar harcamak zorunda kalmasıyla 2017’de rafa kaldırıldı.