Rahibe Teresa Kimdir ve ne yapmıştır? Rahibe Teresa’nın hayat hikayesi, inanışları, insanlık için yaptıkları nelerdir? Rahibe Teresa hayatı
Rahibe Teresa Kimdir?
Rahibe Teresa (1910-1997), hayatını dünyadaki yoksullara hizmet etmeye adayan bir Roma Katolik rahibesiydi. Uzun yıllar boyunca Hindistan’ın Kalküta kentinde yaşadı ve burada hayırseverlere yardım etmeye adanmış dini bir cemaat olan Hayırsever Misyonerleri kurdu. 1979’da Rahibe Teresa, Nobel Barış Ödülü’ne layık görüldü ve hayırsever, özverili çalışmanın sembolü oldu. 2016 yılında Rahibe Teresa’ya, Roma Katolik Kilisesi tarafından Aziz Teresa ünvanı verilmiştir.
“Ne kadar yaptığımız değil.
yaptığımıza ne kadar sevgimizi kattığımız.
Ne kadar verdiğimiz değil.
verdiğimize ne kadar sevgimizi kattığımız önemlidir. ”
– Rahibe TeresaAdvertisement
Rahibe Teresa’nın Hayatı
Rahibe Teresa, 1910’da Makedonya Cumhuriyeti’nin başkenti olan Üsküp’te doğdu. Çocukluk yılları hakkında çok az şey biliniyor, ancak genç yaşta, bir rahibe olmaya karar verdi ve fakirlere yardım ederek hizmet etti. 18 yaşındayken, İrlanda’da bir grup rahibeye katılma izni aldı. Birkaç ay süren bir eğitimden sonra Loreto’nun Kızkardeşleri ile birlikte Hindistan’a seyahat etti. 1931’de resmi dini yeminini etti ve misyonerlerin koruyucu azizi olan St Therese of Lisieux’ün adını seçti.
Hindistan Günleri
Hindistan’a geldiğinde, öğretmen olarak çalışmaya başladı; bununla birlikte, Kalküta’nın yaygın yoksulluk hali onun üzerinde derin bir etki yarattı ve bu da “Hayırsever Misyonerler” adlı yeni bir düzen başlatmasına yol açtı. Bu misyonun temel amacı, kimsenin bakmadığı insanlara bakmaktı. Rahibe Teresa, başkalarına hizmet etmenin İsa Mesih’in öğretilerinin temel bir ilkesi olduğunu düşünüyordu. Sık sık İsa’nın sözlerinden bahsetmiştir.
“Sevgi kendi başına kalamaz – hiçbir anlamı yoktur. Sevgi eyleme geçirilmelidir ve bu eylem hizmettir. ”- Rahibe Teresa
Kalküta’da iki travmatik dönem geçirdi. Birincisi 1943’teki Bengal kıtlığıydı, ikincisi ise 1946’da Hindistan’ın bölünmesinden önce Hindu / Müslüman çatışmasıydı. 1948’de, Kalküta’nın en fakirleri arasında tam gün yaşamak için manastırdan ayrıldı. Geleneksel Hint elbisesine saygı göstererek mavi kenarlıklı beyaz bir Hint kıyafeti giymeyi seçti. Uzun yıllar boyunca Rahibe Teresa ve küçük bir grup rahibe yardımcısı, çoğu zaman küçük bir fon ve yiyecek için çok çabalamak zorunda kaldılar. Ancak, fakirler için yaptıkları çabalar zamanla yerel halk ve Hintli politikacılar tarafından fark edildi ve takdir edildi.
1952’de, ölmek üzere olanlar için ev açtı ve bu sayede insanların onurlu bir şekilde ölmelerini sağladı. Rahibe Teresa, hastalarla uzun zaman geçirdi. Onlarla ilgilendi ve yalnız ölmelerine fırsat vermedi.
Çalışmaları tüm dünyaya yayıldı. 2013 yılına kadar 130’dan fazla ülkede faaliyet gösteren 700 elçisi vardı. Çalışmalarının kapsamı ayrıca ölümcül hastalıkları bulunanlar için hastaneler ve yetimhaneleri içerecek şekilde genişletildi.
“Hepimiz harika şeyler yapamayız. Ama büyük bir sevgiyle küçük şeyler yapabiliriz. ” – Rahibe Teresa
Rahibe Teresa hiçbir zaman başka bir inancı olanları kendi dinine döndürmeye çalışmadı. Hastanelerdekilere inançlarına uygun dini törenler yapıldı. Bununla birlikte, çok sıkı bir Katolik inancına sahipti ve kürtaj, ölüm cezası ve boşanma üzerine kırmızı çizgileri vardı. Zaman zaman Tanrı’nın varlığını hissetmediğini itiraf etmesine rağmen, tüm hayatı, inancı ve dininden etkilenmişti.
Hayırsever Misyonerler şimdi gelişmiş dünyadaki evsizlerle ve AIDS’ten etkilenen insanlarla çalıştıkları şubeler dahil olmak üzere tüm dünyada şubelere sahiptir.
1960’lı yıllarda Rahibe Teresa’nın hayatı, Malcolm Muggeridge tarafından bir kitap ve “Tanrı için Güzel Bir Şey” adlı bir belgesel haline getirilmiş ve daha geniş bir kitlenin dikkatine sunulmuştur.
Nobel Barış Ödülü
1979’da Nobel Barış Ödülü’nü aldı. Tören ziyafetine katılmadı, ancak 192.000 $ ‘lık ödülün fakirlere dağıtılmasını istedi.
Daha sonraki yıllarda, batılı gelişmiş ülkelerde daha aktifti. Batının, maddi açıdan müreffeh olsa da, çoğu zaman manevi bir yoksullukta olduğunu belirtmiştir.
“Sevgi açlığı, ekmek açlığından çok daha zordur.”
Rahibe Teresa
Dünya barışının nasıl desteklenebileceği sorulduğunda, “Eve git ve aileni sev” diye yanıtlamıştır.
Yaşamının son yirmi yılı boyunca Rahibe Teresa, çeşitli sağlık problemleriyle karşı karşıya kaldı, ancak hiçbir şey onu fakir ve ihtiyaç sahiplerine hizmet etme görevini yerine getirmekten caydıramazdı. Son birkaç yılında, New York Bronx’ta Prenses Diana ile tanıştı. İkisi de bir gün aralıklarla öldü.
Rahibe Teresa, dünyaya harika bir örnek ve ilham veren yaşayan bir azizdi.
Rahibe Teresa’ya verilen ödüller
İlk Papa John XXIII Barış Ödülü. (1971)
Kennedy Ödülü (1971)
Nehru Ödülü – “Uluslararası barış ve anlayışın teşviki” (1972)
Albert Schweitzer Uluslararası Ödülü (1975)
Nobel Barış Ödülü (1979)
Devletler Başkanlık Özgürlük Madalyası (1985)
Kongre Altın Madalyası (1994)
U Thant Barış Ödülü 1994
Amerika Birleşik Devletleri Fahri Vatandaşlığı (16 Kasım 1996)