“15 Ağustos 2021’de ofisimdeydim. Saat 8’de iş arkadaşlarımdan biri geldi ve ofisi kapatmamı söyledi ve tüm kadınları eve gönderdi. Taliban, Kabil’in kapılarında durdu. Okuyordum, yüksek lisansımı bitiriyordum; Bir sosyal organizasyonun lideriydim; ve iki şirketim vardı.
Son 10 aydır Afganistan’daki en büyük ağı kurmak ve kadınları barış sürecine yaklaştırmak için çalışıyordum. Her gün, geleceklerini etkileyen kararların alındığı forumlarda Afgan kadınlarının sesini duyurmak benim işimdi. Sürekli yerdeydim, eyaletten eyalete seyahat ediyordum ve binlerce Afgan kadınla konuşuyordum.
O gün saat 11’de ofisimi kilitledim ve eve gittim. Eve doğru yürürken yolların Afganistan’dan ayrılmaya çalışan insanlarla kapatıldığını gördüm. 18:30’da Taliban’ın ilk kez evimin önünden geçtiğini gördüm.
15 Ağustos’ta içimde bir şeyler öldü
En son ne zaman hüküm sürdüklerini dün gibi hatırladım – annem çarşaf giymek zorunda kaldı, komşumun kızı 11 yaşında evlendi ve annem her ayrıldığımızda bana büyük bir eşarp taktı. sekiz yaşındaydım. 15 Ağustos 2021’de içimde bir şeyler öldü ya da en azından ben öyle hissettim: Umutlarım yıkıldı, eğitimim alakasız oldu, Afganistan’daki yatırımım gitti.
Bunu birçok karanlık gece izledi. Kadınlarla olan projelerim durdurulmalıydı; kadın çalışanlarımın çoğu istifa etti. Ama bir şeyler yapmam gerektiğini biliyordum. Şu anda Taliban’ın yönettiği Afganistan’ın 1990’ların Afganistan’ından farklı olduğunu anladım. Bu kez, yirmi yıllık demokrasi, yirmi yıllık kadın hakları, kadın liderliğindeki örgütlerin kurulduğu ve kadınların kendi haklarının ana savunucuları olduğu bir dönemin ardından geldiler. Bu kadınların hepsinin ülkeyi terk etmediğini fark ettim; tüm eğitimli erkekler tahliye edilmemişti. Ülkede hala savaşan birçok kadın olduğunu fark ettim. Ve onlardan biri olmayı seçtim.
1 Eylül’de işe geri dönmeye hazırdım. Kadın ve erkek personelimi aradım ve ofise geri gelmelerini istedim. Kuruluşumuzun odağını değiştirdim ama sadece kadınlar için çalışmaya devam ettim.
‘Asla pes etmedim’
Yerdeki kadın personelimizin korunması için Taliban’a yalvardım. Hala bir sürü sorunum vardı: yemek dağıtım merkezlerimizin kapıları kapatıldı, personelim dövüldü, dizüstü bilgisayarım alındı, telefonum arandı, sessiz olmam istendi.
Ama asla pes etmedim. Kadınlar saat 2’den itibaren gıda dağıtım merkezlerimizdeydi. Bir gün tanıdığım bir kadının yemek için sırada beklediğini gördüm. Yüksek lisansı vardı ve Kültür Bakanlığı’nda çalışıyordu. Ülke genelinde binlerce kadın bakanlıklarda çalışıyordu. Şimdi bazıları çocuklarına yemek yedirmek için bir çuval un için sıraya girmek zorunda.
Geçen yılı düşündüğümde, olumlu bir şey düşünmek zor. Kadınlar işe gidemez; hakları yoktur; okula bile gidemiyorlar. Evde şiddet artık normalleşiyor ve bazı kadınlar intihar ediyor – durumları dayanılmaz hale geldiğinde son çare. Ama yalnız olmadığımızı biliyorum, hikayemizin farklı olmadığını biliyorum – savaş zamanlarında, barış zamanlarında en çok kadınlar acı çekiyor. Afganistan’ın dünyadaki diğer tüm ülkelerin ihtiyaç duyduğu şeye ihtiyacı var: Kadınların çalışması, liderlik etmesi, zorlukları fırsatlara dönüştürmesi.
* Bu makalede, tasvir edilen Afgan kadın insan hakları savunucusunun güvenliğini sağlamak için isimler, yerler ve olayların seyri değiştirilmiştir.