Yeni bir araştırmaya göre, Geç Kretase döneminde (66-100 milyon yıl önce) kuzey yarımkürede hüküm süren korkunç Tiranozor dinozorları, halk tarafından tasavvur edildiği gibi yalnız avcılar değil, kurtlara benzeyen sosyal etoburlar olabilir.
Utah’ın Büyük Merdiven-Escalante Ulusal Anıtı’ndaki benzersiz fosil kemiğinin bulunduğu alanda yapılan çalışmada, aynı türe ait birkaç dinazor kalıntıları bir araştırma ekibi tarafından incelendi. Bu araştırma, aralarında Arkansas Üniversitesi yer bilimleri doçenti Celina Suarez’in de bulunduğu bir grup bilim insanı tarafından yapıldı.
Suarez, “Bulgular, bu tiranozorların bu alanda öldüğü ve hepsinin birlikte fosilleştiği varsayımımızı destekliyor; hepsi birlikte öldü ve bu bilgi, hayvanların davranışlarında büyük olasılıkla girişken olduğu yorumumuzun anahtarıdır,” dedi.
Araştırma ekibi ayrıca ABD Arazi Yönetimi Bürosu, Denver Doğa ve Bilim Müzesi, Colby College of Maine ve Avustralya’daki James Cook Üniversitesi’nden bilim adamlarını da içeriyor. Çalışma, Grand Merdiven-Escalante Ulusal Anıtı’ndaki “Unicorns and Rainbows Quarry (Gökkuşakları ve Tekboynuzlar Taş Ocağı)” adı verilen ve sitenin ihtişamlı takma adından bile ortaya çıkan beklentileri aştığını söyledikleri, benzersiz fosil kemiklerinin bulunduğu alanını inceliyor.
Tiranozor uzmanı Philip Currie, BLM’den bir basın açıklamasında, “Soyu tükenmiş hayvanların olası davranışlarına ilişkin içgörü sağlayan yerler [Gökkuşakları ve Tekboynuz Taş Ocağı gibi] özellikle nadirdir ve yorumlanması zordur,” dedi. “Nadir toprak elementlerinin analizi ile desteklenen geleneksel kazı teknikleri, kararlı izotoplar ve odun kömürü konsantrasyonları, Rainbows bölgesinde dört veya beş tyrannosauridden oluşan eşzamanlı bir ölüm olayını ikna edici bir şekilde göstermektedir. tyrannosaurids, sürü halinde etkileşime girme yeteneğine sahipti. “
2014 yılında BLM paleontoloğu Alan Titus, Grand Staircase-Escalante Ulusal Anıtı’ndaki Rainbows and Unicorns Quarry bölgesini keşfetti ve daha sonra Amerika Birleşik Devletleri’nin güneyinde bulunan ilk tiranozor toplu ölüm bölgesi olan sahadaki araştırmaya öncülük etti. Araştırmacılar, son dinlenme yerlerinde küçük kaya parçaları ve fosiller ve antik nehirden kum birikintileri olarak korunan orijinal sitenin kalıntıları üzerinde bir dizi test ve analiz yaptı.
Titus, “Bu sitenin potansiyel olarak sosyal tiranozor fikrini test etmek için kullanılabileceğini hemen fark ettik. Ne yazık ki, sitenin antik tarihi karmaşık,” dedi. “Bir nehrin hareketiyle çıkarılmış ardından yeniden gömülmüş gibi görünen kemiklerle, içinde bulundukları orijinal bağlam tahrip edilmişti. Ancak, hepsi kaybolmadı.” Araştırma ekibi, sitenin tarihinin ayrıntıları ortaya çıktıkça, tiranozorların mevsimsel bir sel olayı sırasında birlikte öldüğü sonucuna vardı.
Suarez, “Alanın tarihini bir araya getirmek için gerçekten çok disiplinli bir yaklaşım (fiziksel ve kimyasal kanıt) sergiledik ve sonuçta tiranozorların mevsimsel bir sel olayında birlikte öldüğünü keşfettik” dedi.
Suarez ve o zamanki doktora öğrencisi Daigo Yamamura, sabit karbon ve oksijen izotoplarının, kemikler ve kayaların içindeki nadir toprak elementlerinin konsantrasyonlarının analizini kullanarak, alanın kimyasal parmak izini sağlayabildiler. Jeokimyasal çalışmalara dayanarak, sahada kalan kalıntıların hepsinin aynı ortamda fosilleştiğini ve çeşitli alanlardan yıkanmış fosillerin yıpratıcı bir topluluğunun sonucu olmadığını kesin olarak belirlediler.
“Fiziksel kanıtların hiçbiri, bu organizmaların birlikte fosilleştiklerini kesin olarak gösteremedi, bu yüzden bunun bize yardımcı olup olamayacağını görmek için jeokimyaya döndük. Nadir toprak element modellerinin benzerliği, bu organizmaların öldüğünü ve birlikte fosilleştiğini oldukça düşündürmektedir.” dedi Suarez.
Ocak sahasının kazıları 2014 yılında keşfedilmesinden bu yana devam etmektedir ve sahanın boyutu ve orada bulunan kemik hacmi nedeniyle kazı muhtemelen öngörülebilir gelecekte devam edecektir. Tiranozorlara ek olarak, bölgede yedi kaplumbağa türü, birden fazla balık, iki başka dinozor türü ve neredeyse tam bir genç (12 fit uzunluğunda) Deinosuchus timsahı iskeleti ortaya çıktı.
Denver Müzesi dinozorların küratörü Joe Sertich, “Yeni Utah sitesi, tiranozorların karmaşık, yaşayan akrabalarının çoğunda yaygın olan sosyal davranışları sergileyebilen büyük yırtıcılar olduğunu gösteren artan kanıtlara katkıda bulunuyor,” dedi Denver Müzesi dinozorların küratörü Joe Sertich. “Bu keşif, bu en iyi etoburların Kretase sırasında kuzey yarımkürede nasıl davrandıklarını ve avlandıklarını yeniden düşünmek için bir dönüm noktası olmalıdır.”
Gökkuşakları ve Tekboynuzlar Ocağı fosilleri için gelecekteki araştırma planları, paleontologların Teratophoneus’un sosyal davranışının gizemini daha büyük bir kesinlikle belirleyeceğini umduğu, tiranozor kemiklerinin ek iz elementlerini ve izotopik analizini içeriyor.
İnsanlar ve birçok hayvan türü arasındaki sosyal etkileşimin tam tersine, paleontologlar tiranozorların tek başlarına mı yoksa gruplar halinde mi yaşadığını ve avlandığını uzun süredir tartışıyorlar.
Kanada’nın Alberta kentinde bulunan ve 12’den fazla kişiden oluşan bir ekip, sahadaki bulgulara dayanarak, tiranozorların karmaşık av stratejileriyle sosyal olduğu fikri ile ilk olarak 20 yıldan uzun bir süre önce Philip Currie tarafından ortaya atıldı. Bu fikir, birçok bilim insanının devasa öldürme makinelerinin modern timsahlarda gözlemlenenden daha karmaşık bir şeye organize olacak beyin gücüne sahip olduğundan şüphe duymasıyla geniş çapta tartışıldı. Kanada sitesi münferit bir vaka gibi göründüğü için bu konuda biraz şüpheciler. Normal tiranozor davranışını yansıtmayan olağandışı koşulları temsil ettiği düşünülüyor. Montana’da ikinci bir tiranozor toplu ölüm bölgesinin keşfi, sosyal tiranozorların olasılığını bir kez daha gündeme getirdi, ancak bu site, bilimsel topluluk tarafından sosyal davranış için kanıt olarak hala geniş çapta kabul görmedi. Araştırmacının Tekboynuzlar ve Gökkuşakları Taş Ocağı’ndaki bulguları, tiranozorların alışkanlık olarak gruplar halinde yaşamış olabileceğine dair daha da ikna edici kanıtlar sağlıyor.
Kaynaklar: