Karbon yakalama fikri baştan çıkarıcı; yüzyılı aşkın bir sanayileşme mirası olan atmosferdeki karbondioksit fazlasının giderilmesine yönelik teknolojik bir çözüm vaat ediyor. Ancak bu çözümler çok sayıda risk ve sınırlamayla karşı karşıyadır. Ormanlar, sulak alanlar ve okyanuslar, emisyonlardaki benzeri görülmemiş artışlara rağmen karbonu absorbe etme kapasitelerini korumakta zorlanırken, doğa zaten ciddi bir stres altında.
Küresel sıcaklıkları düşürmek için yansıtıcı parçacıkların enjekte edilmesi gibi CCS ve jeomühendislik argümanları, bunların uzun vadeli sürdürülebilir çözümler olmadığı gerçeğini göz ardı ediyor. Bu teknolojiler sürekli müdahale gerektirir ve güneş enerjisi jeomühendisliği durumunda, küresel sıcaklıkları kontrol altında tutmak için bu parçacıklara belirsiz bir bağımlılıkla sonuçlanabilir. Gezegeni geçici olarak soğutan parçacıkları doğal olarak yayan volkanik patlamalarla yapılan benzetme yanıltıcıdır. Örneğin, 1991 yılında atmosfere 15 milyon tondan fazla kükürt dioksit salan Filipinler’deki Pinatubo patlaması, kükürt parçacıklarının atmosfere katılarak aerosol oluşturması nedeniyle sıcaklıkları yıllar boyunca yaklaşık 0,5° C kadar düşürmüştür. , güneş ışınımını yansıtır. Bununla birlikte, volkanik olaylar ara sıra ve doğal olsa da, jeomühendislik, Dünya’nın iklim sisteminde sürekli ve yapay bir değişiklik anlamına gelecektir, çünkü bu parçacıkların sürekli olarak stratosfere enjekte edilmesi gerekecektir, bu da örneğin yağmur desenleri gibi başka sonuçlara yol açabilir.
Ayrıca CCS’nin etkinliği tartışmalıdır. CO2’yi yakalamak, sıkıştırmak ve taşımak için gereken enerji kayda değerdir ve Stanford Üniversitesi’ninki gibi çalışmalara göre, CO2 emisyonlarını yalnızca yüzde 10 oranında azaltabilir. Bu yetersiz olduğu gibi, böyle bir yaklaşım, salınan karbonun ortadan kaldırılabileceği yanılsaması altında çevreyi kirleten uygulamaların sürdürülmesine de yol açabilir.
Yakalanan CO2’nin ticarileştirilmesi başka bir dizi sorunu da beraberinde getiriyor. CO2’nin içeceklerin karbonatlanması veya petrol çıkarılması gibi amaçlarla satılması, iklim değişikliğinin altında yatan nedene değinmeden emisyon döngüsünü devam ettiriyor. Ayrıca, bu teknolojilerin yüksek maliyeti, daha az kaynağa sahip ülkeler ve topluluklar için bunların ekonomik uygulanabilirliği ve erişilebilirliği konusunda soruları gündeme getiriyor.
Jeomühendisliğin riskleri daha da endişe vericidir. Gezegenin doğal sistemlerine doğrudan müdahalenin öngörülemeyen ve potansiyel olarak felaketle sonuçlanabilecek sonuçları olabilir. İstenmeyen iklim değişiklikleri, biyolojik çeşitlilik kaybı ve yağış düzenindeki değişiklikler olasılığı göz ardı edilemez. Uzun vadede bu müdahaleler iklimi daha da istikrarsızlaştırabilir, öngörme veya çözme yeteneğimizin olmadığı sorunlar yaratabilir.
CCS ve jeomühendisliğin aksine, temiz, yenilenebilir enerjiye geçiş yoluyla emisyonların kaynağında azaltılması, çevre ve toplum için hem etkili hem de faydalı bir eylem yolu sunmaktadır. Yalnızca iklim değişikliğinin belirtilerini ele alan teknik çözümlerin aksine, temiz enerjiye geçiş temel nedene saldırıyor: fosil yakıtların yakılması.