Vietnam tarihinin 20. yüzyılın 30 yılı boyunca savaşın hâkim olduğu halde, altmışlı yıllardaki çatışma tırmandı. Vietnam Savaşı’ndan bahsettiğimizde (Vietnam’ın “Amerikan Savaşı” olarak bahseder), ABD’nin 1965’le 1973 arasında gerçekleşen askeri müdahalesi hakkında konuşuruz.
Vietnam Savaşı Arka Planı: Komünizme Karşı Savaş
50'lerin sonunda Vietnam, komünist bir Kuzey ve anti-komünist bir Güney'e bölündü. Soğuk Savaş kaygısı nedeniyle, genel duygu şu ki, Kuzey Vietnamlı komünistler kazanırsa Güneydoğu Asya'nın geri kalanının da komünizme düşeceği yönündeydi. Başkan John F. Kennedy 1961'de göreve geldiğinde, bunun olmasına izin vermeyeceğine yemin etti.
Güney Vietnam’ın geleneksel olarak eğitimli ordusu açıkça Kuzey’in gerilla taktikleriyle uyuşmuyordu, bu yüzden Şubat 1965’de Amerika, Rolling Thunder Operasyonu’na katılmaya karar verdi. Kuzey Vietnam Çin, Soviviet Birliği ve diğer komünist ülkeler ve Güney Vietnamlı bir komünist grup olan Viet Cong tarafından desteklendi.
1887'den beri Fransız kolonisi olan Vietnam'ın kontrolü mücadelesi otuz yıl sürdü. Savaşın ilk kısmı, komünist Ho Chi Minh başkanlığındaki Vietnamlı milliyetçiler olan Fransız ve Vietminh arasındaydı ve 1946'dan 1954'e kadar sürdü. İkinci kısım bir yandan ABD ile Güney Vietnam arasındaydı ve Kuzey Vietnam ve Öte yandan, Ulusal Kurtuluş Cephesi, 1975’te ikincisinin zaferiyle sona ermektedir. Sovyetler Birliği ve anakara Çin’in kuvvetle desteklediği komünist taraf, Bambu Perdesinin arkasında yaşayanların sayısını arttırmaya çalıştı.
Hem Amerika Birleşik Devletleri hem de Sovyetler Birliği, çatışmayı Kuzey ve Güney Vietnam arasındaki bir iç savaş olarak değil, Soğuk Savaş'ın stratejik bir bölgedeki bir sonucu olarak görüyorlardı. Amerikalı liderler, ilk önce Cumhurbaşkanı Eisenhower tarafından duyurulan domino teorisini, Güney Vietnam komünistlere düşerse, Laos ve Kamboçya gibi bölgedeki diğer ülkelerin de düşeceğini onayladı.
Vietnam Savaşı Özeti-Soğuk Savaş Bataklığı
Beş Amerikan cumhurbaşkanı, komünist bir Vietnam'ı ve muhtemelen komünist bir Güneydoğu Asya'yı önlemeye çalıştı. Truman ve Eisenhower çoğunlukla fon ve ekipman sağladı. Kennedy başkan olduğunda, Vietnam'da binden fazla ABD danışmanı vardı. 1963 Kasım'ında vefat ettiği sırada, Vietnam'da on altı bin Amerikan askeri vardı. Savaşın Amerikanlaşması başlamıştı.
Kennedy, Mayıs 1961'de onu Vietnam'dan ayrılmaya çağıran Fransa başkanı Charles de Gaulle'yi dinlememeyi seçerek, “Adım adım dipsiz bir askeri ve siyasi bataklığa gömüleceğini tahmin ediyorum” diyerek uyardı.
Amerika’nın rolünü genişleten ya da yavaş ama istikrarlı bir şekilde çekilmeye başlamışsa, Kennedy’nin Vietnam’da ne yapacağı konusunda tartışmalar devam ediyor. Başkanlığı boyunca, Kennedy'nin her yerde “özgürlük sınırlarını” savunması gerektiği konusunda tutkuyla konuştuğunu biliyoruz. Eylül 1963'te “Avrupa'da veya Latin Amerika'da veya Afrika'da olanların, bu şehirde yaşayan insanların güvenliğini doğrudan etkilediğini” söyledi. Suikastın yapıldığı gün 22 Kasım sabahı Fort Worth, Teksas'ta konuşurken, Kennedy, “Amerika Birleşik Devletleri olmadan Güney Vietnam'ın bir gecede çökeceklerini” söyledi. Biz hala özgürlük kemerinin temel taşıyız. ”Dedi.
Kennedy'nin halefi Lyndon B. Johnson, hem Meclis'te hem de Senato'da Teksaslı bir Demokrat olarak görev yapan hırslı ve deneyimli bir politikacıydı ve şahsiyeti, kendi eyaleti kadar büyüktü. II. Dünya Savaşı'nı kazanmak ve Yeni Anlaşmayı başlatmak için FDR'yi putlaştırdı ve onu cumhurbaşkanı olarak taklit etmeye çalıştı. Kendisinden önce gelen üç cumhurbaşkanı gibi, savaş sırasında da harekete geçti, II. Dünya Savaşı sırasında Pasifik'te denizci yardımcısı olarak görev yaptı ve onlar gibi bir odak noktasında odaklanmak için Mesih Kilisesi'nin Müritleri'ne katılan bir Hristiyandı. İyi işler. Johnson, siyasi tecrübesine dayanarak, Ho Chi Minh’in, Senato çoğunluk lideri olarak yaptığı gibi, havuç teklifinde bulunabileceği ya da sopa kullanabileceği başka bir politikacı olduğunu düşünüyordu. Ancak Ho Chi Minh, Chicago ya da Austin'den gelen bir arka oda polisi değil, uzun süredir devam eden bir çatışmaya karşı savaşmaya ve zafer kazanana kadar büyük kayıpları kabul etmeye hazır bir komünist devrimciydi.
1964’de yapılan kampanya, Johnson’a “Asyalı çocukların kendileri için yapmaları gereken şeyi yapmaları için Amerikalıları evden dokuz ya da on bin mil yollamak üzere değiliz” sözünü verdi. O yılın Ağustos ayında, Kuzey Vietnam devriye botlarının iki ABD avcısına saldırdığı bildirildikten sonra, cumhurbaşkanı, ABD’nin Vietnam’daki Tonkin Körfezi’nde Körfez’de ezici bir marj geçirerek varlığını artırmak için ihtiyaç duyduğu kongre otoritesini aldı.
Seçildikten sonra, Johnson, 1968'in başlarına kadar Vietnam'da yarım milyondan fazla Amerikan askerinin bulunmasına ve Eisenhower'in şiddetle karşı çıktığı bir eylem tarzına kadar asker seviyelerini istikrarlı bir şekilde artırdı. Johnson, Kuzey Vietnam’a düzenlenen bombalama baskınlarının sayısını dört katına çıkardı, ancak Komünist Çin’den askeri bir yanıt almayı tetiklemekten korkan ABD’yi ya da Güney Vietnam kuvvetleri tarafından Kuzey’i işgal etmesini yasakladı. Johnson'ın korkuları yanlış yönlendirildi: Çin, Kültür Devrimi'nin kanlı kargaşasına yakalandı. On yıl boyunca, Halk Kurtuluş Ordusu, Kültür Devrimi'nin ortaya çıkardığı fanatik gençlik hareketi olan Kırmızı Muhafızları kontrol ederken Kültür Devrimi'ni ilerletmeye çalışmakla meşguldü.
LBJ neden Güney Vietnam'ı savunmak için bu kadar kararlıydı? Başkan, tarihteki yerini bilerek, Vietnam’ın komünist olma riskini 1949’da Çin’in “kaybı” ile karşılaştı: “Vietnam’ı kaybetmeyeceğim” dedi. “Güneydoğu Asya’nın Çin’in gidişatına girdiğini gören cumhurbaşkanı olmayacağım.” 1965’de ulusal olarak yayınlanan bir konuşmada, “Zamanımızın temel dersi, saldırganlığın iştahının asla tatmin edilemeyeceği yönünde. Bir savaş alanından çekilmek, yalnızca bir sonrakine hazırlanmak demektir. ”
Peki ya düşman pes etme belirtisi göstermezse? 1968'de, üç buçuk yıl boyunca titizlikle kalibre edilmiş bir yükselişin ardından Pentagon, Kuzey Vietnamlıların, yılda en az iki yüz bin erkek süresiz olarak Güney Vietnam'a göndermeye devam edebileceği sonucuna vardı. Bir analistin yazdığı gibi, “VC-NVA Vietnam-Kong ve Kuzey Vietnam Ordusunu ülkeden sürerek ya da kabul edilemez bir zayiat oranı uygulayarak bu savaşı 'kazanabileceğimiz' fikri yanlıştır.”
Ocak 1968'deki Tet saldırısı, böyle bir analizi doğruladı. Yaklaşık seksen beş bin Viet Cong güneydeki Saigon ve diğer büyük şehirlere saldırdı. Çoğu durumda, askeri tarihçi Norman Friedman yazıyor, saldırganlar tam bir taktiksel sürpriz başardılar. Saygon’daki ABD Büyükelçiliği’nin nüfuz etmesi ve eski imparatorluk başkenti Hue’nun ele geçirilmesi gibi çarpıcı başarılar yaşandı. Bununla birlikte, hem ABD ordusu hem de Güney Vietnam ordusu iyi mücadele etti. Güney'deki sivil nüfus, Saygon hükümetine karşı yükselmedi, ancak komünist işgalcileri reddetti. Komünist kadroların yüzde 40'ının öldüğü veya immobilize edildiği tahmin ediliyor. Viet Cong asla toparlanmadı.
Ancak Amerikan haber medyası Tet 'nin bir Amerikan yenilgisi, hatta bir hain bile saldırı olduğunu bildirdi. Sinirli ve cesareti kırılmış bir Başkan Johnson, generallerinin olumlu raporlarına veya medyanın olumsuz raporlarına neye inanacağını bilmiyordu. Halk ikincisini seçti.
Savaşa verilen iç muhalefet, artan zayiatla körüklendi (elli sekiz binden fazla Amerikalı Vietnam'da öldü). CBS News haber spikeri Walter Cronkite - Amerika’nın geniş çapta izlenen bir yayında geri çekilmesiyle ilgili bir Gallup anketine göre “Amerika’nın en güvenilen adamı”. Başkanın, bir yardımcısına Cronkite'yi “kaybettiyse” ortalama vatandaşını kaybettiklerini söylediği söylenir. Onlarca ve yüzlerce savaş karşıtı protestocu Washington’un sokaklarını doldurdular, “Hey, hey, LBJ, bugün kaç çocuğu öldürdün?”
ABD’nin Kuzey Vietnam’a karşı “nihai” bir askeri zafer kazanamaması, Mao’nun köylü ordularının sabırlı olup, Kuzey Vietnam’ın bol miktarda sahip olması için gerekli vasiyetlere sahip olması durumunda modern ordulara karşı zafer kazanabileceğini savunuyordu.
Ayrıca, Vietnam’daki savaş ABD’nin stratejik planlamasını etkiledi. 1968'de uzmanlar, Vietnam'ın taahhütleri nedeniyle ABD'nin dünyanın başka bir yerine yanıt vermesinin zor olacağını savundu.
Vietnam Savaşı Bölüm I. 1945-1955
|Bir imparator tarafından yönetilen yeni Vietnam devleti, Çin siyasi kurumlarını ve değerlerini korudu. İmparatora sadakat, zulme başvurmadan halkın şefkatli muamelesine bağlıydı. İktidar seçkinlerinden oluşan bir hükümet organı yerine, devlet memurlarının seçimi kamu hizmeti incelemesiyle yapıldı. Akıllı, çalışkan köylüler bu nedenle toplumda (erkek oldukları sürece) yükselebilir. Sonunda yeni Vietnam devleti bölgeye egemen oldu. Kıyı boyunca güneye doğru genişledi, sonra Champa adında artık tükenmiş bir devlet tarafından tutulan topraklara geçti. Güney Vietnam'da Mekong Nehri Deltası'nın satın alınması özellikle önemliydi. Daha sonra Kamboçya olmak üzere Angkor'dan ek arazi alındı. 1700 itibariyle, Vietnam'ın modern sınırları kuruldu. Ülke, S harfi gibi alışılmadık bir şekle sahip. Batı sınırında bugün Vietnam'ı Laos ve Kamboçya'dan ayıran bir dizi dağ var. Doğu sınırında Güney Çin Denizi var.|
|Yaşlılarının ihtiyaçlarını karşılar. Böylece, çoğu köylü hayatlarını köylerinde geçirdi. Onların tüm evreniydi. Ve yine de Vietnamlılar, son derece güçlü bir ulusal kimliğe büründü.|
Bununla birlikte, bu ulusal kimliğe göre, Vietnamlılar birkaç önemli yolla bölündü. Vietnam’ın onuncu yüzyılda güneye doğru genişlemesi sırasında, on dokuzuncu yüzyılda Amerikan Batı’nınkine benzeyen bir tür “sınır ruhu” gelişti. Güney Vietnamlı daha büyük bir özgürlük ve bireysellik duygusu geliştirdi. Özellikle, İmparator ve onun kraliyet mahkemesi tarafından dikte edilmek üzere kızdılar.Hanoi Kuzeyde. On yedinci yüzyıla kadar Vietnam, kuzeydeki Trinh ailesi ve güneydeki Nguyen ailesi tarafından yönetilen iki rakip fraksiyona bölündü. İki yüz yıl boyunca iç savaş yaptılar. Sonunda 1802'de sona erdi, Nguyen ailesi hâkim oldu. Onların zaferi, kısmen, diğer Batı ülkeleriyle birlikte bölgeye gelen ve koloniler ve dini dönüşümler için rekabet etmek üzere gelen Fransızların yardımı ile gerçekleştirildi. Fakat Nguyen ailesi daha sonra Fransızlara karşı döndü ve hatta Vietnam Katoliklerine dönüşmeye zulmetti. Ne yazık ki, 1858'de Da Nang limanının kuzey limanına bir Fransız filosu indi ve imparatorluk başkenti Hue'da ilerledi. Onlar geri çekildiler, ancak güneyde daha başarılı oldular, 1862'de bir Fransız koruyucusu kurdular. Ertesi yıl Kamboçya'yı eklediler. Yirmi yıl sonra Fransızlar genişlemeye devam etti. 1884'te Kızıl Nehir Vadisi'ni istila ettiler ve imparatoru Vietnam'ın geri kalanında bir Fransız koruyucuyu kabul etmeye zorladılar. Bazı Vietnamlılar, Fransızlara karşı gerilla operasyonları yapmaya çalıştı, ancak İmparatorun desteği olmadan hareketleri sona erdi. Bir yıldan az bir süre sonra Fransızlar, komşu Laos'u ekledi. Fransızlar, Paris'ten atanan bir Fransız Genel Valisinin yönettiği tek bir idari birim altında bölgeyi organize etti. Meşruiyet görünümü vermek için tahtta bir İmparator tuttular, ancak yalnızca Fransız “koruması” altında karar verdiler. Güneydoğu Asya kolonilerini çağırdılar.Çinhindi.
|Fransız Sömürgeciliği neticesinde kuzey ve güney arasındaki daha fazla fark gelişmiştir. Fransız mühendislik projeleriyle açılan Mekong Deltası'ndaki yeni topraklar en yüksek teklifi veren firmaya satıldı ve küçük, varlıklı seçkinler arasında daha fazla toprak mülkiyeti elde edildi. Güneyde iki büyük dini mezhep ortaya çıktı: bir tür yeniden yapılandırılmış Budizm biçimi olan Hoa Hoa ve hem batı hem de doğu dinlerinin bir melezi olan Cao Dai. Ek olarak, Fransız Sömürgeciliği, doğrudan ABD askeri katılımından önceki yıllarda Vietnam siyasetinde büyük rol oynayacak olan Katolikliği getirdi.|
Yirminci yüzyılın başında, yeni nesil bir Vietnamlı gençlik milliyetçiliğin nedenini aldı. Ancak Fransız egemenliği altında büyüdükten sonra, geçmiş nesile geri dönmedikleri için eski nesiller arasında farklılık gösterip, Vietnamlı olacak bir geleceğe bakıyorlardı, ancak bilim ve demokrasi gibi bazı batı değerlerini benimsemişlerdi. . Bu yeni milliyetçiler hem kuzeyden hem de güneyden geldi, genç, eğitimli ve moderndi. Gizli siyasi partiler kurdular ve Fransız sömürgeci yönetimine karşı direniş örgütlemeye çalıştılar. Ancak özgür konuşma ve yerlilerin daha fazla yasama temsiline odaklanma eğilimindeydiler. Toprak reformu, çalışma koşullarının iyileştirilmesi, vergilerin azaltılması ve Vietnamlı çiftçilerin kiralanması gibi işçi sınıfı için önemli olan bazı konuları görmezden geldiler. Sonuç olarak, bu siyasi örgütler başarısız oldu.
|Güneydoğu Asya halklarına on dört puan. Vietnam bir Fransız kolonisinin parçası olduğundan, dilekçe dikkate alınmadı. Ho Fransa'da kaldı ve onun politikası daha radikal oldu. Bolşevik Devrimi komünizmi Rusya'ya getirdikten sadece üç yıl sonra Ho, Fransız Komünist Partisinin kurucu üyesi oldu. Etkinlikleri kısa bir süre sonra onu bir yıl boyunca Moskova'da eğiten ve daha sonra Güney Çin'e gönderen Sovyetlerin dikkatini çekti.|
1929'da Ho'nun Devrimci Birliği'nin 1000'den fazla üyesi vardı ve giderek büyüyordu. Bunun bir nedeni çekici kişiliği ve karakteriydi. Diğer bir neden ise Gençlik Birliği'nin diğer Fransız karşıtı örgütlerin aksine köylü ve işçiye temyiz etmesiydi. Büyük Buhran işsizlikte bir artışa ve pirinç fiyatında ve yaşam standardında dramatik bir düşüşe neden olduğunda, komünizm daha da çekici hale geldi (ABD de dahil olmak üzere dünyanın diğer bölgelerinde olduğu gibi). Milliyetçiler 1930'da bir ayaklanma sahnelediğinde, Ho, Birliğini resmi bir Çinhindi Komünist Partisine dönüştürdü. Fransızlar hızla isyanı bastırdı ve Hong Kong’un İngiliz kolonisinde hapse atılan zamanları Ho dahil olmak üzere Komünist Parti liderlerinin çoğunu tutukladı. 1932'de Fransızlar kurulduBao Dai tahtta, 1802'den bu yana Güney Vietnam'ı yöneten Nguyen ailesinin sonuncusu. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Vietnam'da olanlarda kilit rol oynayacak. 1930'ların geri kalanında Vietnam'daki Komünist Parti topalladı. Ancak İkinci Dünya Savaşı ve bunun sonucunda ortaya çıkan bölgesel istikrarsızlık her şeyi değiştirdi.
|Vietnam ve 2. Dünya Savaşı|
1940’ta Fransa’nın Nazi Almanya’sına düşmesinden sonra, Fransız kolonileri Vichy Fransa’nın kontrolüne düştü, kukla hükümet Alman-İtalyan Eksen güçleri tarafından Kuzey Fransa’da kuruldu. O zamana kadar Japonya'nın Çin'e karşı savaşı üç yaşındaydı. Eylül 1940’da, Japonlar Çin’in bölgeye silah ve yakıt taşımasını engellemek için Çinhindi’yi işgal etti. Vichy Fransızları mesleğe girdi ve Japonların şartlı işgal haklarını veren bir anlaşma imzaladı. Vichy Fransa koloniyi yönetmeye devam etti, ancak nihai güç Japonlara aitti. 1941'de, Fransız karşıtı, Japon karşıtı Vietnamlı bir koalisyon, JaponViet Minh. Vietnam Komünist Partisi tarafından kontrol edilen Fransız ve Japon işgal kuvvetlerine karşı silah aldı. Japonlar, Viet Minh fonunu Sovyetler Birliği, Çin ve ABD de dahil olmak üzere çok sayıda müttefikten aldı. Viet Minh, komünist söylemlerini hafifletti ve özellikle komünizm altında olmasa da bağımsızlık isteyen birçok Vietnamlı vatanseverden destek sağladı. Önümüzdeki dört yıl boyunca Komünist Parti ve Viet Minh, ülke genelinde ayrıntılı bir siyasi ağ kurdu ve Kuzey Vietnam dağlarında gerilla savaşçıları yetiştirdi. İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda Japonlar, Fransa'dan Çinhindi kontrolünü ele geçirdi. Tüm Vichy yetkililerini staj ettiler, ancak İmparator Bao Dai'yi tahtı terk ettiler. Kırsal bölge neredeyse hiç idare etmeden kaldı. Bu Viet Minh'in daha fazla nüfuz kazanmasına izin verdi. Bir kıtlık bir milyon Vietnamlıyı yok ettiğinde, Fransızlar ve Japonlar hiçbir şey yapmadılar, Viet Minh açlıktan yardım etmek için örgütlenerek onları daha da fazla destekledi. Savaşın sonunda Viet Minh, Vietnam halkı tarafından bağımsızlık ve adalet için savaşan ana güç olarak kabul edildi.
Vietnam Savaşı, Bölüm II: 1945-1955
|Kuzey Vietnam ve Başkan Truman'ın Kararlarını Yaratmak|
|Savaşın yırtıldığı Avrupa'ya doğru sürükleniyorlardı. Fransa'yı bir müttefik olarak tutmak, komünizmin daha batıya doğru yayılmasına direnme planının önemli bir parçasıydı. Fransızları kızdırmamak için, Truman Ho'nun diplomatik aşırılıklarını görmezden geldi.|
|İlk Çinhindi Savaşı|
Fransızlar kolonilerinden vazgeçmeye istekli değillerdi ve sonra hem Amerika Birleşik Devletleri hem de Büyük Britanya, Çinhindi'nin Fransa'ya ait olduğu konusunda hemfikirdi. Fransızların kontrolü geri kazanmasına yardımcı olmak için, İngiliz askerlerinin güneyden içeri girip işgal etmeleri, Milliyetçi Çin kuvvetlerinin de Kuzeyden girmeleri konusunda karar verildi. Çin, Vietnam'ın tarihi düşmanı ve boyunda büyüyen bölgesel bir güç olduğu için Ho önce onlarla ilgilenmek istedi. İkisiyle de savaşamadı, o yüzden Fransızlarla bir anlaşma yaptı. Vietnam Demokratik Cumhuriyeti, Fransız Birliği içinde “özgür” bir cumhuriyet olarak tanınacaktı. Buna karşılık Ho Chi Minh, Fransızların ekonomik, askeri ve kültürel varlığının iade edilmesine izin vermeyi kabul etti. Ancak resmi bir anlaşma imzalanmadan önce anlaşma dağıldı. 1946'da seçilen yeni bir Fransız hükümeti uzlaşmayı reddetti. Fransa'nın 2. Dünya Savaşı sırasında Eksen güçlerine kaybedilen ulusal onurunu yeniden kurmak istediler. Çinhindi'nin geri alınması bunu yapmanın bir yoluydu. Bu arada, Fransız ve Kuzey Vietnam kuvvetleri arasında çıkan sınır boyunca çatışmalar yaşandı ve Hanoi'deki komünistler ile komünist olmayanlar arasındaki hassas güç dengesi dağıldı. Komünistler daha sonra Kuzey Vietnam hükümetini devraldı. Kasım ayında, gümrük gelirlerinin kontrolü konusundaki anlaşmazlık, Fransızların liman şehri Haiphong'u bombalayıp binlerce sivilin ölümüne yol açtı. Savaşın kaçınılmaz olduğuna ikna olmuş Ho Chi Minh, Savunma Bakanına savaşa hazırlanmasını emretti. 23 Aralık 1946'da, Viet Minh kuvvetleri, Hanoi'deki Fransız tesislerine sürpriz bir saldırı başlatırken, ana kuvvetleri, kentin kuzeyindeki dağlık bölgede konumlarına çekildi. Bu, İlk Çinhindi Savaşının başlangıcını işaret ediyor.
|bağımsızlık veya en azından önemli özerklik. Fransızlar yetkilerinden vazgeçmek konusunda isteksizdiler, ancak Çin komünist bir ulus olduktan ve Viet Minh, Bao Dai ve Fransa'nın hızla anlaşmaya varması için birlikler gönderdi. KurdularVietnam'ın İlişkili Devletleri. Bu yeni ülkenin bir miktar bağımsızlığı vardı, ancak Fransızlar dış ve askeri ilişkiler konusunda önemli bir otorite elde ettiler.|
Birinci Çinhindi Savaşı’nın başlarında Fransızlar, ABD’ye mali yardım çağrısında bulundular. Truman yardım etmek konusunda isteksizdi. Fransızların, komünist olmayan Vietnamlıların bağımsızlığını tanımadaki başarısızlığından memnun değildi. Ancak Çin Milliyetçilerinin Çin komünistleri tarafından mağlup edilmesinden sonra, Truman'ın korkusu, Çin komünizminin Güneydoğu Asya üzerindeki etkisine ve sağdaki politik muhalifleri tarafından “komünizm üzerinde yumuşak” olarak etiketlenmesinin politik olarak ortaya çıkmasına odaklandı. Bao Dai ve Fransızlar arasında anlaşmaya varıldıktan sonra Truman, Vietnam'ın Birleşik Devletlerini tanıdı ve yardım göndermeyi kabul etti (gelecek beş yılda gönderilen 2,6 milyar doların 15 milyon doları). Viet Minh’i yenebileceğini ve komünizme dayanıklı, istikrarlı bir hükümete dönüşebileceğini umuyordu. İronik olarak, Fransızların Amerikan yardımı, Ho'yu Çin'e ve Sovyetler Birliği'ne modern silah ve maddi yardım konusunda bağımlı olmaya zorladı. Üç yıl daha süren savaş, iki tarafın da avantaj kazanmasıyla geçti.