Eminim çoğumuz bunu deneyimledik, sadece anlamaya çalışıyorum, düşüncelerimi başıma gelen bir şeye dayandıracağım. Kendimden bahsetmek değil, tekrar eden bir fenomendir.
Neden artık hiçbir şey hakkında tartışamıyoruz? Mevcut aşı hakkındaki şüphelerimi ifade edersem, birden sorumsuz bir “kötü vatandaş” oluyorum, neredeyse bir babaanne katili oluyorum. Öyle olsun. Daha sonra sağlık durumumdan dolayı dairemde yaşadığım zamanın% 90’ını evimde yaşadığım için aşıya ihtiyacım olup olmadığını rasyonelleştirmeye çalışıyorum, bu nedenle yemek için dışarı çıktığım veya en fazla 10 kişiyle sosyalleştiğim zamanlar dışında kimseyi zar zor görüyorum.
Sonra birdenbire ani bir saldırganlık alıyorum, bağırıyorum ve ailem bana hemen kapatmamı söylüyor. Tabii ki bunu neden ısrar edeyim.
Yani bu durumun kendisinden çok benimle ilgili değil. Bu saçmalık. Bu, hipnozun üretebileceği türden tepkiler mi? Hatta insanlar bana düşünme tarzımla onları tükettiğimi söylüyorlar … Mesela … Bir şeyleri sorgulamak ve etrafım yalanlarla çevriliyken ne gerçek olarak sunuluyor?
Etrafımız dopamin ve yalanlarla dolu botlarla çevriliyken ve hiç tartışamayacak gibi göründüğümüzde bu psy savaşını kazanabilir miyiz? “Kapa çeneni benim tarafımda değilsin, yanılıyorsun ve hiçbir şey anlamıyorsun”.
Heck bile doktora yapmadığım söylendi, bu yüzden kesinlikle kapatmalıyım. Bu bir tartışma mı?