Doğal olarak, bu kanlı katliamda, en tanınmış ve genellikle erişilebilir tarih ne kadar alaycı olursa olsun, endüstriyel imha kampları için tabiri caizse, büyük toplama kampları. Bu Ludoby canavarları, nüfusun Nazilere bağlı olduğu ya da yeni dünya düzeni hakkındaki görüşlerini paylaştığı ya da Wehrmacht ve SS'nin saflarına katıldığı bazı bölgelerde yapıldı. Örneğin, Polonya'da gelişen anti-Semitizm, yerel halkın iadesi basit bir şekilde avantajlı hale geldiği zaman Yahudilere isteyerek isteyerek Yahudilere Almanlara ihanet ettiği için, muhtemelen başarısızlığa mahkum bir toplama kampından kaçtı. Ancak, Hollanda'daki (örneğin, Herzogenbusch) ve Baltık Devletleri'ndeki (Vaivara - Estonya, Litvanya'daki Kaunas ve Letonya'daki Riga-Kaiserwald) toplama kampları, yerel halkın büyük bir bölümünün büyük ölçüde direniş örgütlemediği, ancak bazen girdiği varsayımı üzerine inşa edildi. Nazilerin safları. Baltıklarda, bunlar çeşitli Schutsmans, Estonyalı Grenadier SS bölümleri ve Letonya SS lejyonu idi. Hollanda'da, onbinlerce Hollandalıya ek olarak Flamanca'nın da hizmet ettiği SS Nederland bölümü, Belçika'nın en meşhur olduğu anlamına geliyor.
Novorossiysk sokaklarında işgalciler
Bununla birlikte, kuru bir zihniyete sahip tarihçilerin yapıtlarının eserleri tarafından doğrulanan daha küçük ölçekli toplama kampları, Nazilerin işgal ettiği neredeyse tüm topraklarda var olan bu kavramın kapsamı içerisinde dikkatlice sınıflandırılacak ya da tamamen kaldırılacaktır. Ancak bu toplama kamplarının mağdurları için bu “sınıflandırma” önemli değildir. Toplama kampı benim düşünceme göre toplama kampı.
Taman Yarımadası, Kuban ve Kafkasya topraklarında bir toplama kampı ağı vardı. Novorossiysk bölgesinde ve doğrudan kentin kendisinde vardı. Ancak Almanlar, bu kampların inşasına, Avrupa boyunca inşa ettikleri titizlikle yaklaşma niyetinde değildi. İlk olarak, altyapı izin vermedi. İkincisi, nakit. Üçüncüsü, Naziler aynı Avrupa ölçeğinde uygun bir sadakat sağlayamadı. Elbette, Nazilere hizmet eden Kazak müfrezeleri kuruldu, çeşitli Hiwi oluşumları, çeşitli Kafkas lejyonları vb. Kuruldu, ancak bu “askerler” Alman komutasına güven vermedi.
Bu nedenle Almanlar, Novorossiysk bölgesindeki kamplardan ve Krasnodar Bölgesi'nin diğer bölgelerinden katliamların "endüstriyel" ölçeğini elde edemedi. Bu nedenle, bu topraklardaki standart toplama kampı, dikenli tellerle, bir çitle, bir çift makineli tüfek kulesiyle çevrili bir bölge idi ve toprakların üzerinde birkaç kışla vardı. Bu kışlaların kendilerinin bir tür "iklim" gaz odası oldukları, çünkü en iyi ihtimalle duvarları hızlı bir şekilde bir araya topladıklarını belirtmek gerekir. En kötü durumda, bunlar sızdıran çatılı devasa “çardaklar”.
Bu kampların tümü temel olarak iki işlevi yerine getirdi: ya popülasyonu sıralamak için bir geçiş noktası ve üs olarak hizmet ettiler ya da bir seferinde insanların bir bölümünü sıralamak ve yok etmek için tekrar depolamak için kamplardı. Bu yamyamlık kampların tamamı esasen köle tutma araçları ve aynı zamanda nüfusun yıkımı için araçlardı. Bu sistem neredeyse her zaman hareket halindeydi. Biri Almanya'ya, siperleri kazmaya çalışan birileri ve o bölgede yeterli işçi bulunmayan diğer köy ve köylere birileri sürdü, çünkü o zamanlar Naziler aktif olarak Mavi Hatt (veya Gotenkopf - line) hattını inşa ediyordu. Alman tahkimatı). İnsanlar su ve yiyecek olmadan yaya olarak sürüldü - bu yüzden Nazi canavarları, olay yerinde vurularak ya da talihsiz durumun durumuna bağlı olarak, işi bitirmek için açlık ve soğuğa izin vermek için basitçe ölmek üzere bırakılan zayıf ve hastaları elendi.
Alman tahkimat hattı haritası
Novorossiysk'ta yaşayan 45 yaşındaki Xinum vatandaşı Alexandra Nikitovna Valinevich'in kanıtladığı:
“... Bizi Stanitsa Vladimirskaya'nın toplama kampına sürdüler, oradan bizi siperler kazmaya sürdüler. Almanlar günde bir kez beslendi. Sıcak yemek yerine, tabağımız olan un un verildi. Almanlar, zayıf sağlığı olan insanlara tıbbi bakım sağlamadı, onları dövdü, çalışmaya itti ... ”
Böylece, gaz odaları olmadan ve yeryüzünde cehennemin mobil şubelerini gazenvagenov şeklinde (acele eden, bölgesel başkentte dolaşan ve yalnızca akan gaz odaları değil) sivil toplum nüfusunu başarılı bir şekilde yok etti. Ve nasıl - bu kampların konsantrasyonunu düşünmek? Veya “dar uzmanların” onları “emek” kategorisine sokmasına izin vermek?
Vatandaş Kuznetsova Kilya Anatolyevna 1917, Novorossiysk doğumlu Sendika Evi 17'in sokağında kanıtlanmıştır:
“... Almanlar bizi kampa küçük çocuklarla bıraktı. Kamp Bolşoy Çiftliği'nin kuzeyindeydi. Kampın toprakları dikenli tellerle çevrilidir. Bu kapalı mekanın içinde sadece çatıları olan iki hangar vardı. Bu iki hanede Almanlar, 700 insanları, kadınları ve çocukları hakkında konuşur. Günde bir kez beslenen yolların yapımına gittik. Yemekler temizlenmemiş darı ve bir bardak kaynar sudan oluşuyordu. Bize hiçbir ekmek verilmemiştir. İnsanlar kabarık ve açlıktan ölüyorlar. Böylece benimle, 30 kadınlar öldü. Kampta, çok zor fiziksel işler üzerinde çalışmaya zorlandık, sığır gibi muamele gördük ... "
Nazilerin alaycılığının sınırlarından biri, Almanların nüfusu ittiği yöntemlerdi. Novorossiysk'i toplanmaya zorlamamak ve askerleri rahatsız etmemek için işgalciler provokasyonlar yaptılar ve yalan söylediler. Şehir aç kaldığı için Almanlar aktif olarak bu kartı oynuyordu.
Novorossiysk sakini Selivanov Mihayloviç Ilyich (kısaltmada):
“... 1942’te Almanlar, kentin her yerinde reklamlar yayınladılar. Tüm Alman ailelerinin ve 50’in üzerindeki tüm insanların, Alman depolarından yiyecek almak isteyenlerin, tüm aile üyelerinin adlarını ve yaşlarını belirten yerel komutanlık makamlarına başvuruda bulunmaları gerektiğini belirttiler. . Nüfus buna inandı. Başvurular yapıldı. Bir süre sonra, başvuruda bulunan herkese, görünüşün yerini belirten nominal gündemler verildi ... Ailenin, Almanlar tarafından seçilen, 30 kg'dan daha ağır olmayan bir kargo getirme hakkı vardır. Aldatılmış vatandaşların eskort altındaki toplama noktalarından Verkhnebakansky bölgesinin Vladimirovskaya köyüne gönderildi (yazarın notu artık Verkhnebakansky kırsal bölgesidir). Burada bir toplama kampı düzenlendi. İnsanlar birkaç gün bu kampta kaldılar, daha sonra Natukhaevskaya köyünde bir başka toplama kampına sürüldüler ve ardından Novorossiysk'ten Taman'a kadar olan bölgelerde Almanlar tarafından düzenlenen diğer kamplara dağıtıldı. Bu vatandaşların konutları Alman emrinin mülkü oldu ... "
Nazilerden sonra şehir bir hayalete dönüştü
Nüfusun bir kısmı doğal olarak Batı'ya sürüldü - “yeni Avrupa” nın köle sisteminin çalışma ellerine ihtiyacı vardı. Sidorova Polina Alekseevna 40 yıllarının, Novorossiysk'te Stalin Caddesi boyunca, 28 evi boyunca yaşayan kanıtları:
“... Novorossiysk’in belli bir çeyreğinin neredeyse günlük vatandaşları Alman köleliğine sürüklendi. Alman emri, temsilcileri vurularak tehdit altında olan meclis noktalarında görünmek zorunda olan sakinlerin bir listesi ile dairelere gönderdi. Konvoy altındaki bu noktalardan toplama kamplarına girdi. Kampta, gardiyanların su içmesine bile izin verilmedi. Aynı işlem Almanlar tarafından ve bizi Anapa'ya taşırken de yapıldı. Aynı kampa yerleştirildi. Sadece sabahları Almanlar çorba alabileceğinizi söyledi. Kuyrukta gardiyan sert bir şekilde dövdü ve öğretmen Nadezhda Andreevna Golubenko, çünkü çocuklar için daha fazla çorba almak istedi ... ”
Tüm bu tanıklıklar yalnızca Kızıl Ordu'nun, köle sütunlarını Reich ve çeşitli “ölçerler” de ele geçirilmeden önce ele geçirdiği için biliniyordu. Gerçek bir "ölüm yürüyüşü" oldu. Bu sütunlardan birinde yazarın büyük babası olan çok genç bir çocuk vardı. İnsanlara zulmedildi, gizlice açlık, susuzluk, hastalık ve zayıf ve halsizlerin aşırı işleyişi ile ortadan kaldırıldı. Savaşçılarımız bu çılgınlığı durdurmayı başardılar, ne yazık ki, bazen çok geç oldu - yüzlerce ve hatta binlerce barbarca tahliye edilmiş vatandaşın ölümünden sonra. Örneğin, büyükbabamın yürüdüğü sütun, 1944'un başlangıcında Krivoy Rog yakınlarında zaten kesildi. Toplama kamplarında ve gönderilerde bir yıldan fazla harcadıktan sonra özgürlüğünü aldı.
Novorossiysk bölgesinde, istenmeyen vatandaşlar yalnızca açlık ile değil, aynı zamanda sistematik infazlarla da imha edildi. Şehirde birkaç kamp vardı, o zamandan beri daha kesin olarak bilmek imkânsız İnsan biriktirme işlevini yerine getirmiş olan bu kampların bazıları (çekim için, elbette) ortadan kayboldu. Köleler fazlası olduğu zaman, Naziler insanları en yakın krater veya sipere götürdüler. Novorossiysk Vera V. Dudar sakini tarafından kanıtlanmıştır:
“15 Aralık 1942, Novorossiysk'ten 6 km, günün 2 saatinde, Novorossiysk'ten gelen bir Alman kamyonu tarafından üstlenildim. Araba Rus halkıyla doluydu ... Araba sola dağların zincirlerine döndü. 250 metreden yola uzaklaştıktan sonra araba durdu, arabadaki bütün Ruslar boşaltıldı. Yolda durdum. Birkaç dakika sonra silah sesi duydum. İnsanların çığlıkları ve bağırmaları bana ulaştı. Almanlar insanları siperin içine itti, sonra da dünyayı üzerlerine sürüklediler, birkaç Alman askeri arabaya bindi ve uzaklaştı. Yalnız kaldım, infaz yerine koştum. Gözlerimin önünde korkunç bir resim açıldı. Siperde iki farklı cinsiyetten ve yaştan iki düzine insan öldürüldü. Bazıları hala nefes alıyordu, kanla boğuluyordu, bazıları kasıldı ellerini ve ayaklarını çekti.
Mezarlardan biri, ateş eden sivillerin kemikleri çıkıntılı
Novorossiysk ilçesinin topraklarındaki bu mezar çukurları onlarca değil yüzlerce doğrudur. Geçen yıl, bunlardan birinin kazılarında, Haiduk köyünü ziyaret etmeyi başardım. Yerel arama motorlarına göre orada toplama kamplarından biriydi. Sonra neredeyse elli sivilin kalıntılarını çıkarmayı başardık - kemik ve çamur serpiştirdik, kadın muslukları, ayakkabılardan deri parçaları ve Alman mermileri bulduk. Toprağın çıkıntısı çeken topuk kemiği çatlak bir kafatasının tepesindeyken, kazı resimlerinden biri tarafından belleğe çarpıldım. yani insanlar çukura yönlendirildi, daha önce öldürülen talihsizlerin üstüne ateş edip atıldı. Bu açık ve bazı nedenlerden dolayı tanınmayan ve Holocaust düzeyinde halkımızın resmi olarak onaylanmayan bir soykırımıydı.
Haiduk bölgesindeki toplama kampında kalanlar
İdam ya da tahliyeden kaçınmayı başaranlar, Almanlar tarafından sıkı çalışma için kullanılmış ve koşullar toplama kampındaki içerikten çok az farklıydı. Nazilere karşı koyamayacakları belli olunca, kalanları bir insan kalkanı olarak kullanmaya karar verdiler. Dikenli bir tel üzerine atılmış, tank karşıtı tavşanlara zincirlenen tahkimat hatlarına bağlandılar.
“Yeni Avrupa” temsilcilerinin infansal alaycılığının doruk noktası, Novorossiysk ve Güney Rusya topraklarındaki toplama kamplarının koşullarının bir insanlık eylemi olarak oluştuğu gerçeğiydi! Avrupa kullanımı basında, tabiri caizse, “barbarlara” bir parça ekmek yapma fırsatı olarak toplama kampları, emek olarak yayınlandı. Bu kanlı yalanın öznesi, o yılların Hitler basınında dağılan şu satırlardır: “Bu (yazarın notu - kamp demek) Hitler’in babasının Sovyet halkı için endişesi”.
Yıllar geçiyor. Fakat modern Batı yöntemleri, Hitleritlerin yöntemlerinden ne kadar farklıdır? Ukrayna veya Orta Doğu'da demokrasinin karakteristik bir medya çığlığı ile yayılması ve “onların” pisliklerinin beyazlaşması, yılın 1942 modelinin “yeni Avrupa” sırasından ne kadar farklıdır? Soru retoriktir.
Devam edecek ...