Aynı hafta, Katylin bir muz ve bir teknenin komşular arasında dağıtıldığını, hiçbir ipin bağlı olmadığını gördü. Seattle'daki yerel Hiçbir Şey Satın Alma grubunda, komşular vermek zorunda oldukları şeyleri - tatiller, hediye paketleri, senfoni biletleri, Airbnb konaklama yerleri - isteyen veya ihtiyacı olan herkesle paylaşıyor.
Hiçbir Şey Satın Alma grubunun özü budur: İhtiyacınız olmayan bir şeyi atmak veya yaptığınız bir şeyi satın almak yerine, teklif etmeyi veya önce komşularınıza sormayı deneyin. Takas ve ticaret yasaktır ve kullanıcıların serbestçe vermeleri ve almaları gerekir. Algılanan değer ne olursa olsun, verilen her şey aynı değerdedir. Bisikletler ve tekneler, kurutucu tiftik ve tavuk dışkısının yanında listelenir.
"Muz ve tekne sadece birer hediye - komşularınızla bağlantı kurmanın bir yolu" diyor Katylin. "Aslında eşittirler."New York'taki Chinatown için bir gruptan İzlanda'daki Reykjavik banliyösüne kadar 44 ülkede 7.000 bireysel Buy Nothing topluluğu var.
Hiçbir Şey Satın Alma Projesi, Facebook'ta çevrimdışı olarak gelişen dijital topluluk oluşturmanın nadir bir başarı öyküsüdür. 2013 yılında kurulan proje, öncelikle kapalı Facebook grupları aracılığıyla organik olarak büyüdü ve ardından pandemi sırasında popülaritesi patladı ve şu anda 5 milyondan fazla üyeye ulaştı.
Bu kadar başarıdan sonra, Hiçbir Şey Satın Alma şimdi bir ikilemle karşı karşıya: Facebook'u geride bırakıp bırakmamak. Platform, Buy Nothing gruplarının dünyaya yayılmasına ve komşuları fazla mallarla kolayca birleştirmesine izin verdi. Ancak aynı zamanda, yayılan ve bağlantısız toplulukları yönetmekten, son derece çekişmeli sosyal ağın duvarlarının ötesindeki insanlara ulaşmaya kadar giderek artan sayıda sorun ortaya çıkardı.
Bu sorunları çözmek için Hiçbir Şeyi Satın Alma Projesi bir mobil uygulama başlattı. Büyümeye devam ettikçe uzun vadede daha sürdürülebilir bir seçenek olacağını umdukları Kasım ayında kendilerine ait. Projenin kurucu ortakları Liesl Clark, Rebecca Rockefeller ve yeni iş ortakları Tunji Williams ve Lucas Rix, 2021'de bir kamu yararına çalışan şirket olan ShareThing'i kurdular ve uygulamanın gelişimini finanse etmek için arkadaşlarından ve ailelerinden para topladılar. Yıllarca potansiyel yatırımcılarla görüştükten sonra, Clark ve Rockefeller sonunda kendi platformlarını oluşturmaya başlamaya hazır hissettiler.Kullanıcıların ihtiyaç duydukları şeyleri komşularından istemeleri önerilir.Grupların çoğu Facebook'ta bulunduğundan, Kaç tane Hiçbir Şey Satın Alma topluluk üyesi olduğunu bilmek bile zorlu bir görevdir. Katylin gibi gönüllüler, bir elektronik tablo kullanarak üyelik numaralarını elle saymalı ve binlerce grubun her biri için üye sayısını kaydetmelidir. Grup yöneticileri, insanlar ürün hediye etmeye ve almaya başlamadan önce grup oluşturma, manuel olarak yeni üyeler ekleme ve coğrafi sınırlar belirleme adımlarından geçmelidir.
Fakat 7.000 gruptan yeni bir platform denemesini istemek, onun avantajını sunar. kendi sorunları. Binlerce Hiçbir Şey Satın Alma grubu aynı kılavuz ve yol gösterici ilkeleri takip etse de, pratikte her biri kendinden sorumludur. Farklı yöneticilerin farklı etkileşim kuralları vardır. Örneğin, Facebook grupları topluluğa katılmak için nerede yaşamanız gerektiğinin kesin sınırlarını belirler, ancak bazı moderatörler bölgede çalışan veya okula giden ya da mahalle sınırlarının biraz dışında olan kişilerin katılmasına izin verir. Bazı yöneticiler, yakındaki bir bölgede bulunmayabilecek mahallede düzenli topluluk etkinlikleri geliştirdiler.
Uygulama, açıkça tanımlanmış toplulukları çözerek, merkezdeki bireysel kullanıcı ile biraz sınırsız bir deneyim yaratıyor.Yöneticilerin rolü de yeniden tanımlandı - Facebook'ta, teknik sorunları gidermek gibi en sıkıcı görevlerden bile sorumlular. Uygulamada, bir eğitim kursuna katılan herkes, işi en iyi uygulamaları modellemek ve faaliyetleri kolaylaştırmak olan bir "topluluk kurucusu" olabilir. BuyNothing uygulaması, Facebook gruplarının sahip olduğu açıkça tanımlanmış sınırlar yerine sınırsız bir deneyim yaratır. Image: Hiçbir Şey Satın Alma Projesi
Clark, bu aradaki dönemin biraz buruk ve garip olduğunu kabul ediyor. Gelişen topluluklar, aynı misyona sahip başka bir alan tarafından tehdit edildiğini hissedebilir.
"Bazen insanlar sadece bir grup için yer olduğunu hissedecekler" diyor Clark. "Ama bence bunu tekrar tekrar yaparsak ve pratik yaparsak, o zaman bir uygulamaya bile ihtiyacımız olmayacak, Facebook gruplarına bile ihtiyacımız olmayacak.
New York'ta Yukarı Doğu Yakası'ndaki Hiçbir Şey Satın Alma grubunun moderatörü Eddie Chang, bazı yöneticilerin uygulamanın eklenmesinin zaten iyi çalışan bir sistemi gereksiz yere karmaşık hale getirebileceğini düşündüğünü söylüyor. Projeyi genişletmek için artan maliyetleri karşılamak için para gerekiyor, bu da fonlar tükenirse potansiyel olarak zor bir duruma sokuyor.
"Halihazırda yarattığınız çok zengin bir ürününüz var ve içinde cilt olan insanlar var. Oyun, bu şemsiye organizasyon içinde kendi bireysel topluluklarının sahipleri olarak” diyor. "Bağışlar biterse ve başka bir mağazadan ödeme alırsanız, bu felsefeyi nasıl değiştirir?"
Hiçbir Şey Satın Alma evreninde alım satıma izin verilmese de, para bir anahtardır Bu yeni bölümde soru. Katılım ücretsiz olsa da Clark, halk için kaynak yaratmaktan geliştiricileri işe almaya kadar projeyle ilgili tüm maliyetlerin ilk günden beri kendisi ve kurucu ortağı Rebecca Rockefeller tarafından karşılandığını söylüyor. (Aralık ayında, Hiçbir Şey Satın Alma web sitesinde ilk kez destekçilerin katkıda bulunmayı düşünmelerini isteyen bir afiş yer aldı.)
İnce baskı şu anda yöneticilerin bir "şükran kavanozu" sahibi olmasına izin veriyor ve Clark, Gönüllülerin, grupları ayakta tutmak için harcadıkları zaman ve becerilerin karşılığını aldıklarını görmek isterim.“Bu şeye haftada 40 saat harcamam gerekiyor mu? Hayır, bilmiyorum. Ama bu bir aşk işi."
"Böyle bir girişimin tamamen ücretsiz olması gerektiğine inanan saflar olduğunu düşünüyorum," diyor Clark. “Bunu yönetmek tam zaman ve sonra bazıları… Geçimimizi kazanamayız ve tüm zamanımızı harcayamayız. Ailelerimizi beslememiz gerekiyor.”
Yukarı Doğu Yakası grubunun yöneticisi Chang, yaptığı iş için kendisine ödeme yapılması gerektiğine inanmıyor. Sponsorlu içeriğe izin veren benzer topluluk gruplarının aksine Chang, para el değiştirmeden Hiçbir Şey Satın Alma'nın güvenli, etkisi olmayan bir alan olarak kalabileceğine inanıyor. Ödülün, çevrenizdeki insanlarla tanışmak ve ilişkiler kurmak olduğunu söylüyor.
"Bu şeye haftada 40 saat harcamam gerekiyor mu? Hayır, bilmiyorum," diyor. "Ama bu bir aşk işi."
Topluluklar için orta yol, hem Facebook grubunu hem de uygulamayı aktif tutmaya çalışmak olmuştur; bu, Clark ve diğer proje kurucu ortaklarının grup için anlamlı olması durumunda teşvik ettiği bir seçenek. Chang gibi yöneticiler, üyelere uygulamayı denemelerini veya öğeleri çapraz paylaşmalarını önerir ve sorar. Gördüğü kadarıyla, çoğu yönetici ya uygulama hakkında hiçbir şey söylemiyor ya da her iki platformda da etkinliği kolaylaştırıyor.“Henüz gruptan çıkardığımızın dışına çıkmıyoruz, bu yüzden tam olarak benimsenmedi. Hâlâ ilk günlerde." "Uygulamada insanlara suyun iyi olduğunu öğretmem gerekecek. Henüz tüm komşularını tanımıyorsun.”
Katylin gibi diğer yöneticiler, Facebook'tan Hiçbir Şey Satın Alma görevi için özel olarak oluşturulmuş bir şeye geçişe başlamaktan heyecan duyuyor. Bu hamle, inandığı bir topluluk kurarken saatlerce üzerinde çalıştığı bir platform olan Facebook'tan ayrılmaya hazırlanmasına yardımcı oldu.
"Uygulamada, insanlara suyun iyi olduğunu öğretmem gerekecek," Katylin diyor. “Henüz tüm komşularını tanımıyorsun. Ancak zamanla, muhtemelen Facebook grubunuzda gösterdiğiniz tüm yönlerinizi gösterecek kadar rahat olacaksınız."
Hiçbir Şey Satın Al'a adanmış kişilerin sahip olduğu ve işlettiği yeni bir platform boş bir şey gibi geliyor. Clark, üzerine inşa edilecek arduvaz diyor. Örneğin, sınırsızlığın, tarihi kırmızı çizgili haritaları yeniden yaratan bir Facebook grup sınırları olgusunu düzeltme girişimi olduğunu söylüyor. Liderlik, katılımcıların projede hakkaniyete sahip olmasının nasıl görünebileceğini veya Hiçbir Şey Satın Alma'nın yeniden kullanım ve geri dönüşüm çabalarıyla ilgili eğitim programlarında belediyeler ve eyaletlerle nasıl ortak olabileceğini düşünüyor.Clark, başka bir platforma sahip olmanın mevcut toplulukları sulandırabileceğinden endişelenen insanlardan endişe duymasına rağmen, her ikisinin de gelişebileceğine inanıyor. Asıl mesele, insanların bir hediye ekonomisinin değerlerine maruz kalmasıdır.
"Biz ne yapıyoruz? Yapmak istediğim davranış değişikliği getirmek, ”diyor Clark. "Bir numaralı gündemimiz bu.".