Kadınlara Oy Hakkı Vermek İçin Savaşan 7 Kişi
20. yüzyılın başlarında Britanya'da, kadınların oy hakkı nedeni genellikle basın tarafından göz ardı edildi ve politikacılar tarafından reddedildi. Oy hakkı için destek kazanmak için, oy hakkı savunucuları barışçıl protestolardan uzaklaştı ve pencere kırma ve kundaklamayı da içeren militan taktikleri benimsedi. Eşitlik mücadeleleri 1912 ve 1913'te şiddete dönüştü.
İşte kadınlara oy hakkı vermek için savaşan altı gerçek hayattaki oy hakkı savunucusu (artı bir erkek):
Emmeline Pankhurst
1903'te 45 yaşında bir dul iken, Emmeline Pankhurst sloganı 'kelimeler değil işler' haline gelen WSPU'yu kurdu. Grup için yaptığı çalışmalarda militan eylemi teşvik eden konuşmalar yaptı. 1913'te, 'Militanlık, kadınlara oy hakkını istediğimiz yere, yani pratik siyasetin ön saflarına getirdi. Bunun gerekçesi bu' dedi.
1908 ve 1914 yılları arasında Pankhurst 13 kez hapsedildi. Açlık grevine başladıktan sonra serbest bırakılacaktı, ancak sağlığı düzelince polis onu tekrar takip etti. Bu döngü ancak Pankhurst'ün WSPU üyelerini savaş çabalarını desteklemeye yönlendirdiği I. Dünya Savaşı'nın başlamasıyla sona erdi. 1918'de, savaştan sonra Pankhurst, kadınlara sınırlı oy hakkı verildiğini görmekten memnun oldu.
hannah mitchell
1872'de fakir bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Mitchell, kardeşleri rahatlarken çoraplarını yamamak gibi haksız muameleye içerlenerek büyüdü. Bununla birlikte, bir yetişkin olarak, başlangıçta kadınların oy hakkı için mücadeleyi orta sınıf bir mesele olarak gördü: Seçmenler için bir mülk gerekliliği olduğundan, oy hakkını genişletmek onun gibi kadınlar için çok az şey yapacaktı.
Bunun yerine, ev hizmetçisi ve terzi olarak çalışan Mitchell, enerjisini Bağımsız İşçi Partisi'ne adadı - ILP'nin genel erkek oy hakkına daha fazla odaklandığını hissedene kadar. 1904'te Mitchell, üyeleri süfrajet olarak bilinen Pankhurst'ün başkanlığındaki Kadınlar Sosyal ve Siyasi Birliği'ne katılmıştı.
1906'da siyasi bir toplantıyı bozduktan sonra, Mitchell engellemekle suçlandı ve üç gün hapis cezasına çarptırıldı. Aile yükümlülükleri olan işçi sınıfının oy hakkı savunucuları genellikle gözaltında zaman geçirmeyi zor buluyorlardı - çoğu orta ve üst sınıf kadının aksine, dışarıdayken yemek pişirme ve temizlik işlerini yapacak hizmetçileri yoktu. Mitchell bu kuralın bir istisnası değildi - kocası bir Sosyalist olmasına rağmen, isteklerini görmezden geldi ve bir gün sonra hapisten çıkabilmesi için para cezasını ödedi. Otobiyografisinde belirttiği gibi, Zor Yol : 'Evli çoğumuz, 'Kadınlara Oy'un kocalarımızı kendi yemeklerinden daha az ilgilendirdiğini gördük. Neden bu kadar yaygara kopardığımızı anlayamadılar.'
Mitchell, 1907'de WSPU'dan ayrıldı - kısmen, Pankhurst'ün bir çöküşten kurtulurken ziyaret etmediği için incindiği için - ancak Kadınların Özgürlük Ligi ile oy hakkı için savaşmaya devam etti.
Barbara ve Gerald Gould
Her ikisi de kadınların oy hakkını destekleyen gerçek hayattaki bir çift, Barbara Ayrton Gould ve kocası Gerald'dı. Londra Üniversite Koleji'nde kimya ve fizyoloji eğitimi almış olan Barbara, 1906'da WSPU'nun bir üyesi oldu ve 1909'da grubun tam zamanlı organizatörü oldu. Barbara ve Gerald, 1910'da evlendiler.
Gerald, kadınların oy hakkını destekleyen bir broşür yazmak gibi eylemlerle destekledi. Demokratik Savunma . Mart 1912'de Barbara, Londra'nın Batı Yakasında mağaza vitrinlerini kıran dikkat çekici bir yarışmaya katıldı. Bundan sonra Barbara hapishanede zaman geçirdi; 1913'te yeniden tutuklanmamak için bir süre Fransa'ya gitti.
WSPU liderliği tarafından hüsrana uğrayan Barbara, 1914'te gruptan ayrıldı. Ancak, Gould'lar kadınların oy hakkı arayışlarından vazgeçmediler: 6 Şubat 1914'te, hem erkekleri hem de kadınları üye olarak kabul eden United Suffragists'in kurucuları arasındaydılar. . Bu grup, 1918'deki Halkın Temsili Yasası kadınlara sınırlı oy hakkı verdiğinde kampanyasını sonlandırdı.
Edith Garrud
Suffragette Edith Garrud 1872'de doğdu. Protesto ederken, süfrajetler genellikle hem polisten hem de halktan taciz ve saldırılarla karşılaştı. Ancak Garrud'un 1909'da kadınların oy hakkını savunanlara sunduğu dövüş sanatları eğitimi sayesinde birçok kişi jiu-jitsu ile kendilerini savunmayı öğrendi.
'Suffrajitsu'ya ek olarak, bu eğitime lakap takıldığı için Garrud, Pankhurst ve diğer süfrajet liderlerini güvende ve polis nezaretinden uzak tutmak için 'Koruma' adı verilen bir koruyucu güç de örgütledi. Dövüş sanatları becerilerinin yanı sıra koruyucu görevdeki kadınlar, elbiselerinin içinde sakladıkları sopaları kullanmayı öğrendiler.
Zeytin Hockin
Suffragette öfkesinin bir hedefi, maliye bakanı David Lloyd George'un şansölyesiydi. Şubat 1913'te, oy hakkı savunucuları Lloyd George için inşa edilen boş bir evi bombaladı.
Bombalamanın gerçek failleri hiçbir zaman bulunamadı - bunun yerine Pankhurst, 'Yetkililerin dün gece yapılanları yapan kadınları aramasına gerek yok. Bunun tüm sorumluluğunu kabul ediyorum' dedikten sonra tutuklandı. Ancak polis, Olive Hockin'i baş şüphelilerden biri olarak kabul etti.
Hockin, Lloyd George bombalamasıyla suçlanmasa da, polis, Roehampton Golf Kulübü'ne yönelik bir kundaklama saldırısı alanında adı ve adresinin yazılı olduğu bir kadın oy hakkı gazetesinin bulunmasının ardından Mart 1913'te evine baskın düzenledi. Dairesinde asit, sahte bir plaka, taşlar, bir çekiç ve tel kesiciler içeren bir 'suffragette cephaneliği' buldular.
Emily Wilding Davison
Emily Davison 1872'de doğan WSPU'ya 1906'da katıldı ve kısa süre sonra tüm enerjisini oy hakkı mücadelesine adadı. Militan eylemleri arasında onu George sandığı bir adama kırbaçla saldırmak, taş atmak ve kundaklamak vardı. (Davison bazen 1913'te George'un evini bombalayan süfrajetlerden biri olarak etiketlendi, ancak kayıtlar polisin onu bir şüpheli olarak görmediğini gösteriyor.)
Davison militanlığı nedeniyle dokuz kez hapse atıldı. Parmaklıklar ardında kaldığı süre boyunca 49 zorla beslemeye maruz kaldı (cezaevinde açlık grevlerine başladıklarında birçok oy hakkı savunucusu zorla beslendi). Bir makalede, bu beslemelerin 'iğrenç bir işkence' olduğunu yazdı.
Davison'ın son militan eylemi Haziran 1913'te Epsom Derby'de gerçekleşti. Orada, kralın atının önüne koştu ve ardından onun tarafından çiğnendi; birkaç gün sonra öldü. Davison'ın gerçek niyetleri tartışıldı: Bazıları onun şehit olmak istediğini düşünüyor, bazıları ise yalnızca mor, beyaz ve yeşilin oy hakkı renklerini kralın atına yerleştirerek bir açıklama yapmayı amaçladığına inanıyor. Davison'ın çantasında bir dönüş tren bileti olması ve Fransa'da bir tatil planlaması, intihar etme niyetinde olmadığını gösteriyor, ancak kesin bir cevap yok.