-...Neye soruyorsun bu kadar ne iş yaptığımı?
-Okumuş yazmışa benzersin de...
-Ne olacak okumuş yazmışa benzersem?...
-Okumuş yazmış adam öğüt vermez de, dedi.
-Ya ne yapar? dedim.
-Adamı anlar, dedi, ne yapacak.
-Hikayelerinizi nasıl yazarsınız? dedi.
Güldüm. Alay edip etmediğini anlamak üzere yüzüne baktım. Hayır, vallahi alay etmiyordu. Ne iyi çocuktu bu.
...
-Ama, sorduğuma cevap vermediniz ki? dedi.
-Ne sormuştunuz?
-Hikayeyi nasıl yazarsınız? demiştim.
-Bilmem, diyebildim.
Düşündüm:...
-Bilmem, dedim yine, işte böyle körü körüne. İşte mesela şimdi bir hikaye yazıyorum.
Sen gitmek nedir bilirmisin çocuk?
Belki de bilirsin. Hiç gittin mi sen? Hiç gittiler mi senden?
Ve içinden geldiği gibi yazabildin mi?
Offf diyerek herşeye boşver diyebildin mi?
Hayatında binlercesi varken, o birine takılıp kaldın mı sen hiç ?
Bir güz yazısı yazmaya kalkışan her yazarın yolu dönüp dolaşıp Eylül'ün bahçesinden geçer de en güzel cümlesi hangisidir bu romanın, bir türlü kestirilemez: 'Her şey çürüyor, her şey.', bu mu ifade eder en güzel Eylül'ü?
Düşündüğüm bir şey var ve güneşin bu akşam batacağını bildiğim gibi biliyorum ki, neresinden yazmaya başlarsam başlayayım, yazma işine giriştiğim anda biri hayatıma girecek ve bu düşündüğüm şeyi, bu kafamın uğraşılıp kazanılmış berraklığının son ufak parçasını kafamdan alacak ve onu ellerinde bir miktar toprağı toz haline getirircesine ezecek.