“…” Genç Efendi Qin hiçbir sorun yokmuş gibi davrandı, “Bundan pek emin değilim. Onu cezalandıran hizmetkarın ne kadar kaba davrandığını bilmiyorum ama sonuçta o da bizim hizmetkarlarımızdan biriydi, bu yüzden Ona hiçbir zaman gerçekten bir şey yapmak niyetinde değildim. Bana karşı kin besliyorsa ama bunu yüksek sesle söylemeye cesaret edemiyorsa, bu konuda ben de bir şey yapamam.”
Kenardaki konuşmayı dinleyen Lan SiZhui daha fazla dayanamadı, “Genç Efendi Qin, bu… bu… bu senin orijinal açıklamandan biraz fazla uzak. İki kıdemlim senden bazı şeyleri açıklamanı istediğinde, neden açıklama yaptın? Onlardan çok şey mi saklıyorsun?”
Genç Efendi Qin, “Evimin huzurunu korumak için kılıçların ve tılsımların yeterli olacağını düşünmüştüm. Bu kadar eski, anlamsız bir hikaye anlatmam gerektiğini nasıl bilebilirdim?”
Wei WuXian dramatik bir tonda konuştu, “Hayır, hayır, hayır – bu eski, anlamsız bir hikaye değil. Durum oldukça ciddi, Genç Efendi Qin! Bir düşünün. Onu azarladınız ve ölmeden önce dövdünüz. hatta belki bacaklarını kıracaktı. Yeşim kolyeyi gerçekten satmasaydı, haksız bir ölüm olurdu. Senden başka kimi bulacaktı?”
Genç Efendi Qin hemen cevap verdi, “Onu öldüren ben değildim! Bu bir intihar da değildi! Neden beni bulsun ki?”
Wei WuXian, “Hm? Bunun bir intihar olmadığını nereden biliyorsun? Belki gerçekten kendi canına kıydı, ama herkes bunu bir kaza olarak algıladı. Bu daha kötü bir durum olurdu.”
Genç Efendi Qin, “Yetişkin bir adam bu kadar önemsiz bir şey yüzünden nasıl intihar edebilir?”
Wei WuXian, “Genç Efendi Qin, varsayımlar bizim işimizde en tehlikeli olanlardır. Her bireyin farklı düzeyde hoşgörü ve duyarlılığı vardır. Yetişkin bir adamın ‘çok önemsiz bir şey’ yüzünden intihar edip etmeyeceğini söylemek zor. Bilmelisiniz ki bir cesedin ayaklanmasının nedeni, alınan bir eşe veya öldürülen bir oğula duyulan nefret olabilir, ancak A Kişisinin gençken B Kişisiyle oynamayı reddetmesi gibi küçük bir mesele de olabilir.”
Genç Efendi Qin hâlâ isteksizdi, “Kesinlikle intihar değildi! Bir kişi intihar etmek isterse, ya kendini asabilir ya da zehir alabilir, ama kim bir dağdan düşmeyi seçer? başarıyla öl. Kesinlikle intihar değildi.”
Wei WuXian, “Mantıklı konuşuyorsun. Ama hiç düşündün mü Genç Efendi Qin, senin bacağını kırdığın ve iyi yürüyemediği için dağdan düşmüş olabileceği ihtimalini hiç düşündün mü? ve bu onu öldürdüğün anlamına gelmez mi? Daha kötü olmaz mıydı?
Genç Efendi Qin gaza bastı, “Ne demek onu toparladım ve ben onu öldürdüm? Durum böyle olsaydı, buna bir kaza denirdi!”
Wei WuXian, “Ölen birini ölümünün bir ‘kaza’ olduğuna ikna etmek istediğinizden emin misiniz? Geri dönmesi, birinin bu ‘kazadan’ sorumlu olması gerektiği anlamına geliyor, değil mi? “
Genç Efendi Qin bir şey söylediği an, ardından başka bir şey geldi, yalanlamaları Genç Efendi Qin’in kararmış yüzünden ter sızıyordu. Wei WuXian tekrar konuştu, “Ama umutsuzluğa gerek yok. Sana son bir koruma yolu söyleyeceğim. Bunu şimdilik yapabilirsin.”
Genç Efendi Qin, “Ne yapalım?!”
Lan WangJi, Wei WuXian’a sadece bir bakış atarak tekrar saçmalamaya başlayacağını biliyordu. Kafasını salladı.
Wei WuXian, “Dikkatli dinle. Zaten kırılmış olan iki kapıyı engelsiz tutmalısın. Zaten o şeyi artık kapıları kapalıyken dışarıda tutmayacaksın.”
Genç Efendi Qin, “Evet!”
Wei WuXian, “Evinizin geri kalanını uzak tutun ki alakasız kişiler zarar görmesin.”
Genç Efendi Qin, “Zaten çoğu çoktan gitti!”
Wei WuXian, “Güzel. O zaman gece yarısı uzun bir bankta yatak odanı koruması için yoğun yang enerjisine sahip bakire bir çocuk bul. Ne olursa olsun o başa çıkacaktır.”
“Bu kadar?”
Wei WuXian, “İşte bu. Bakire zaten burada. Diğer her şeye gelince, hepsini görmezden gelebilirsin Genç Efendi Qin ve şafak sökene kadar uyuyabilirsin.”
İşaret ettiği kişi Lan SiZhui idi. Genç Efendi Qin son cümleyi duyduğu anda nazik görünüşlü çocuğa bakarken dudakları kontrolsüz bir şekilde seğirdi, “Kapıyı koruyorsa, peki ya siz ikiniz?”
Wei WuXian, “Elbette kapının arkasında olacağız ve size eşlik edeceğiz, Genç Efendi Qin. Kapı bozulur ve ceset içeri girerse, bu konuda bir şeyler yaparız.”
Genç Efendi Qin daha fazla dayanamadı, “Bu Genç Efendi doğrudan kapıyı korumama yardım edemez mi?”
İşaret ettiği kişi Lan WangJi’ydi.
Ve böylece Wei WuXian şaşkına dönmüştü. “Kimi kastediyorsun? O’nu?”
O kadar çok güldü ki neredeyse düşüyordu, “Hahahahahahahahahahahahahahahaha!”
Wei WuXian ancak Lan WangJi’nin kolunu omzuna dolaması ile kendini tutmayı başardı, “Hayır.”
Genç Efendi Qin, bu sert retten oldukça rahatsız oldu, “Neden olmasın?”
Wei WuXian’ın yüzü ciddiydi, “Ne dediğimi unuttun mu? Bakire olmalı.”
“…” Genç Efendi Qin onu satın almadı, “Ne, değil mi?”
Lan SiZhui, Bambu Kulübesinden Genç Efendi Qin’e eşlik ettikten çok sonra, Wei WuXian hala kahkahalarla yanlarını ayırıyordu.
Lan WangJi, Wei WuXian’ı aniden bacaklarının üzerine çekmeden önce ona baktı. Sesi sakindi, “Yeter mi?”
Wei WuXian, “Hayır!”
Lan WangJi’nin kucağına oturarak devam etti, “HanGuang-Jun, ne kadar düzenbaz bir yüzün var. Herkes senin saf, iffetli ve münzevi olduğunu söylüyor. Kendimi aşırı derecede haksızlığa uğramış hissediyorum.”
Lan WangJi, Wei WuXian’ın daha yükseğe oturması ve ikisinin daha yakın olması için onu biraz kaldırdı. “Yanlış mı yaptın?”
Wei WuXian, “Bu tamamen saçmalık. Görüyorsun ya, artık bakire değilsin ama insanlar yüzünü görünce ne olursa olsun öyle olduğunu söylüyorlar. Önceki hayatımda, bir kızın eline hiç dokunmadım. birini kurtarmaya çalıştığımda ama tek bir kişi benim bakire olduğuma inanmadı.” Saymaya başladı, “Okuldayken gece avı! Herkes kızlarla oynadığım hakkında dedikodu yaptı. Mezar Höyüğü’nde! Herkes benim anarşi satiri olduğum hakkında dedikodu yaptı. Acı çekmeye mahkum olduğum sessizlik ne kadar acı. .”
Lan WangJi sessizce elini Wei WuXian’ın elinin üzerine koydu, gözlerinin derinliklerinde fark edilmeyen bir gülümseme dalgalanıyordu.
Wei WuXian, “Ve gülümsüyorsun. Çok soğuk, kalpsiz bir adamsın. Ne de olsa, genç efendiler listesinde dördüncü sıradayım ama o tek hayatımda birini sadece bir kez öptüm. Ben, Wei Ying’in boşa gitmemiş bir hayat yaşadığımı düşünerek bana aşık olanın güzel bir bakire olduğunu düşündü. Ama onun aslında sen olduğunu kim bilebilirdi…”
Bu noktada, Lan WangJi sonunda daha fazla oturamadı.
Döndü ve Wei WuXian’ı yatağa bastırdı, “Benim olmamı istemiyor musun?”
“Neden bu kadar endişeleniyorsun? Hahahahahahahahaha…”
Zamanı geldiğinde, Wei WuXian ve Lan WangJi nihayet evden çıktıklarında Lan SiZhui, Küçük Elma dizginleriyle avluda uzunca bir süredir bekliyordu.
Kıdemli Wei, yanlışlıkla tekrar HanGuang-Jun’un kıyafetlerini giydiğini söylemek istedi. Ama biraz düşündükten sonra cümleyi yuttu.
Ne de olsa Wei WuXian birkaç günde bir yanlış kıyafetler giyiyordu. Her seferinde Wei WuXian’ı hatırlatsa, yorgunluktan ölmez miydi?
Kıdemli Wei her seferinde onu takardı çünkü değiştirmenin çok zahmetli olduğunu düşünürdü. Ona hatırlatmanın bir anlamı olmadığını hisseden Lan SiZhui, hiçbir şey görmemiş gibi davranmayı tercih etmeye karar verdi.
Wei WuXian Küçük Elma’ya bindi ve kuşaktaki keseden bir elma çıkardı ve çıtır çıtır bir ısırık aldı. Lan SiZhui elmaya baktı, tanıdık geldi. Biraz tereddüt ettikten sonra konuştu, “Kıdemli Wei, o Genç Efendi Qin’in getirdiği meyvelerden biri mi?”
Wei WuXian, “Doğru.”
Lan SiZhui, “… Acımasız bir ceset tarafından getirilen bir meyve mi?”
Wei WuXian, “Kesinlikle.”
Lan SiZhui, “Onu yemek gerçekten uygun mu?”
Wei WuXian, “Tabii ki. Ne de olsa yere düştü. Biraz yıkandıktan sonra yiyebilirsin.”
Lan SiZhui, “Amansız bir cesedin elması zehirli olur mu…”
Wei WuXian, “Bu soruyu senin için cevaplayabilirim—hayır.”
Lan SiZhui, “Nereden biliyorsun Kıdemli?”
Wei WuXian, “Çünkü zaten Küçük Elma’yı yarım düzine besledim… Dur, Küçük Elma! Tekme atma!! Yardım et, Lan Zhan!!!”
Lan WangJi bir eliyle deli eşeğin dizginini tuttu ve diğer eliyle Wei WuXian’ın ağzının yanındaki elmayı aldı, “Bırak. Yarın biraz alabiliriz.”
Wei WuXian onun omzunu tuttu ve sonunda dengesini sağlamayı başardı. “Pekala, HanGuang-Jun için biraz para biriktirmeye çalışıyorum, değil mi?”
Lan WangJi, “Buna asla gerek kalmayacak.”
Wei WuXian sırıtarak çenesini kaşıdı. Birdenbire bir şey hatırlamış gibi oldu. Rastgele sordu, “Ah, değil mi SiZhui, bakire misin?”
Her zamanki gibi doğal bir şekilde sordu, ancak Lan SiZhui bir “pfft” ile patladı.
Gösteri gerçekten çok ‘Lan’ değildi. Lan WangJi’nin ona baktığını fark eden Lan SiZhui, hemen sakinliğini düzeltti. Wei WuXian ekledi. bakire olup olmaman pek fark etmez ama bakire değilsen çok şaşırırım…”
Daha sözünü bitirmeden Lan SiZhui kekelemeye başladı, yüzü kızarmıştı, “OOO-Elbette öyle!!!”
Gecenin bir yarısı, boş Qin konutu beklendiği gibi ardına kadar açıktı. Genç Efendi Qin uzun zamandır onları bekliyordu.
Lan SiZhui, Genç Efendi Qin’in kapısının önünde durdu, herhangi bir zırh olmamasına rağmen oldukça güvenilir görünüyordu. Onun genç korkusuz ruhunu gören Genç Efendi Qin, bu kadar acımasızca kaşlarını çatmayı bıraktı ama yine de rahatlamadı. Yatak odasına girdikten sonra kapıyı kapattı ve arkasını döndü, “Genç efendinin kapıyı korumasına izin vermek gerçekten doğru mu? Ya şeytan çıkarma başarısız olursa ve üstüne bir de evimde bir can daha kaybolursa…”
Diğer ikisi çoktan masaya oturmuştu. Wei WuXian cevap verdi, “Hiçbir can kaybı olmayacak. Genç Efendi Qin, cesedin ne kadar süredir peşini bırakmadığını bir düşün… Hanenizde tek bir can mı kaybedildi?”
Genç Efendi Qin de oturdu. Wei WuXian cesedin armutlarından birini masaya koydu, “Sinirlerini yatıştırmak için biraz meyve ye.”
Baskı günleri altında, Genç Efendi Qin zaten biraz pus içindeydi. Aldı ve ağzına götürdü. Tam konuşmak üzereyken, birdenbire bir dizi “güm güm”, “güm güm” duydu.
Bir anda, sanki odanın içinde soğuk bir hava esti. Masanın üzerindeki mum ışığı titredi.
Genç Efendi Qin’in elindeki armut yana yuvarlanarak yere düştü. Bir kez daha sağ elini belindeki kılıcın kabzasına koydu.
“Güm”, “güm”, “güm”.
Gürültü arttı, yaklaştı. Her çaldığında, alev sanki korkmuş gibi titriyordu.
Kılıcın kınından çıkarken çıkardığı keskin hışırtı kapının ötesinden geldi. Kağıt pencerenin önünden hafif bir gölge geçti. Gürültü hemen kayboldu ve yerini kol çırpma sesleri ve kırılan ahşap mobilyaların çarpma sesi aldı.
Genç Efendi Qin’in yüzü karardı, “Dışarıda neler oluyor?!”
Wei WuXian, “Daha yeni kavga etmeye başladılar. Onlara aldırma.”
Lan WangJi bir an dinledi, “Aşırı.”
Wei WuXian onun ne demek istediğini anladı. Kılıcın seslerinden ve ayak seslerinden, Lan SiZhui’nin kılıç oyununun hızlı ve şiddetli olduğunu, sertlikten yoksun olduğunu söyleyebilirdi. Yetersiz değildi, daha ziyade GusuLan Tarikatı’nın kılıç yöntemiyle tutarlı değildi. Eğer gücü uyum içinde değilse veya birçok farklı yöntem kullanmışsa, daha yüksek bir seviyeye ulaştığında çıkmaza girebilirdi.
O, “Zaten oldukça iyi. SiZhui hala genç. Saldırılarını kontrol edemiyor. Büyüdükten ve başkalarıyla düelloda daha fazla deneyim kazandıktan sonra anlayacak.”
Lan WangJi başını salladı. Aniden Wei WuXian’a dönmeden önce biraz daha dinledi.
Wei WuXian da biraz şaşırmıştı. Bunu duydu. Az önce, Lan SiZhui’nin saldırılarından birkaçı GusuLan Tarikatına değil, YunmengJiang Tarikatına aitti.
Ama bunların hiçbirini GusuLan Tarikatı’nın küçüklerine öğretmemişti. “SiZhui ve diğerleri, Jin Ling ile düzenli olarak gece avlarına çıkarlar. Muhtemelen onunla düello yaparken onları bilinçsizce tuttu.”
Lan WangJi, “Uygunsuz.”
Wei WuXian, “O zaman geri döndüğünde onu cezalandıracak mısın?”
Lan WangJi, “Evet.”
Genç Efendi Qin, “Neden bahsediyorsun?”
Wei WuXian armudu yerden aldı ve bir kez daha elinin yanına koydu, “Hiçbir şey. Sinirlerini yatıştıracak bir şeyler ye. Bu kadar gergin olma.” Hemen ardından Lan WangJi’ye sırıttı, “Öte yandan, HanGuang-Jun, sen kesinlikle inanılmazsın. Bunun Yunmeng’in kılıç oyunu olduğunu söyleyebilmeme şaşmamalı ama nasıl anlayabilirsin?”
Lan WangJi, kısa bir aradan sonra nihayet cevap verdi, “Seninle defalarca düello yaptıktan sonra onları öğrendim.”
Wei WuXian, “İşte bu yüzden senin inanılmaz olduğunu söyledim. On yıldan uzun bir süre önce seninle YunmengJiang Tarikatı’nın kılıç ustalığıyla dövüştüğüm birkaç sefer vardı, öyle değil mi? Bu kadar kısa bir süre dinledikten sonra onları hatırlamak— bu inanılmaz değil mi?”
Konuşurken, kulak memelerinin kırmızı olup olmadığını görmek için mumu Lan WangJi’ye doğru itti. Ancak Lan WangJi, onun kötü niyetini anladı. Wei WuXian’ın mumu tuttuğu elinin üzerine parmaklarını sabit bir şekilde koydu. Dalgalanan alevle birlikte ışık, Wei WuXian’ın sırıtan gözlerini ve kıvrık dudaklarını yansıtan bir bardak şaraptı. Lan WangJi’nin boğazındaki düğüm hafifçe titredi.
Bu noktada ikisi de duraksadı. Wei WuXian bir “huh” ile haykırdı. Genç Efendi Qin büyük bir tehlikeyle karşı karşıyaymış gibi göründü, “Neler oluyor? Mumda bir sorun mu var?”
Biraz sustuktan sonra Wei WuXian, “Önemli değil. Mum harika. Daha parlak olsaydı daha iyi olurdu.”
Lan WangJi’ye döndü, “Bu hareketler muhtemelen SiZhui’nin en iyi hareketlerinden birkaçı. Ama kulağa ne senin ne de benim tarikatımınmış gibi geliyor.”
Bir süre sonra Lan WangJi kaşlarını hafifçe çatarak cevap verdi, “Belki de Wen Tarikatındandırlar.”
Wei WuXian anladı, “Ona öğreten muhtemelen Wen Ning’di. Yeterince adil.”
Onlar konuşurken, güm güm güm güm gümrü gümbür gümbür gümbür gümbür gümbürdüyor, yavaş yavaş yükseliyordu. Genç Efendi Qin’in yüzü de daha da karardı. Wei WuXian da bir şeylerin yolunda gitmediğini hissetmeye başlıyordu ve dışarıdan seslendi, “SiZhui, şimdiye kadar bir düzine cümleyi birbirimize aktardık. Evi dağıtmaya çalışıyor olsan bile, bitirme vaktin gelmiş olmalı. aşağı, ha?”
Lan SiZhui, “Kıdemli Wei, ceset gerçekten hızlı bir şekilde kaçıyor ve benden kaçmaya devam ediyor!”
Wei WuXian, “Senden korkuyor mu?”
Lan SiZhui, “Hayır. Dövüşebilir. Ama görünüşe göre benimle dövüşmek istemiyor!”
Wei WuXian derin derin düşündü, “İlgisiz kimseyi incitmek istemiyor mu?”
Lan WangJi’ye döndü, “İşte bu ilginç. Uzun zamandır bu kadar mantıklı bir vahşi ceset görmemiştim.”
Öte yandan, Genç Efendi Qin rahatsız görünüyordu, “O iyi olacak mı? Neden henüz bitirmedi?”
Wei WuXian, Lan SiZhui tekrar konuştuğunda ağzını bile açmadı, “HanGuang-Jun, Kıdemli Wei, cesedin eli solda pençelenmiş ve sağda sıkılmış. Görünüşe göre elinde bir şey tutuyor!”
Bunu duyan Wei WuXian ve Lan WangJi odanın içinde birbirlerine baktılar. Wei WuXian hafifçe başını salladı. Lan WangJi, “SiZhui, kılıcını kınına koy” diye emretti.
Lan SiZhui ağzı açık kaldı, “HanGuang-Jun? Henüz elime geçmedi…”
Wei WuXian ayağa kalktı, “Sorun değil! Kılıcını kınına koy. Artık savaşmana gerek yok”
Genç Efendi Qin, “Artık savaşmaya gerek yok mu?”
Lan SiZhui kapının dışından “Evet!” diye cevap verdi. Bir “tınlama” sesiyle kılıcını kınına soktu ve yoldan çekildi. İçeride, Genç Efendi Qin, “Bu ne anlama geliyor? O şey hala dışarıda!”
Wei WuXian ayağa kalktı, “Artık kavga etmeye gerek yok, yani mesele büyük ölçüde bitti. Sadece bir adım kaldı.”
Genç Efendi Qin, “Hangi adım?”
Wei WuXian güçlü bir şekilde kapıyı tekmeledi, “Bu benim son adımım!”
İki tahta kanat bir “patlama” sesiyle açıldı. Karanlık bir gölge kapının önünde dimdik duruyordu, saçları darmadağınık ve yüzü kirliydi. Beyaz gözleri grotesk bir şekilde parlıyordu.
Yüzü gören Genç Efendi Qin’in ifadesi bir anda değişti. Hızla geri çekilirken kılıcını kınından çıkardı, ancak vahşi ceset kara bir fırtına gibi içeri girip sol eliyle boynunu boğdu.
Lan SiZhui az önce içeri adım atmıştı. Durumu görünce tam ona yardım etmeye çalışırken Wei WuXian tarafından durduruldu. Lan SiZhui, Genç Efendi Qin’in sert, sevimsiz bir karakteri olmasına rağmen ölümü hak edecek kadar ahlaksız olmadığını tartıştı. İki kıdemlisi kesinlikle durup cesedin onu öldürmesini izleyemezdi. Bununla biraz sakinleşti.
Ölen hizmetçinin parmakları demir kıskaç gibiydi. Genç Efendi Qin’in yüzü morarmıştı, alnında damarlar vardı. Kılıcı çoktan cesedin vücudunda sayısız delik açmıştı ama boş bir kağıt saplamak kadar beyhudeydi.
Ceset yavaşça sağ yumruğunu kaldırdı ve tek yumrukla beynini dağıtacakmış gibi Genç Efendi Qin’in yüzüne doğru sıktı. Odadaki diğer üç kişinin gözleri olay yerine dikilmişti, özellikle de kılıcı tutan elini neredeyse tutamayan Lan SiZhui.
Genç Efendi Qin’in kafasının bir an sonra parçalara ayrılacağından emin olduğunu düşünürken, cesedin parmaklarının gevşediğini gördü. Parmaklarının arasından düz, yuvarlak bir nesne kaydı.
Nesne uçlarından siyah bir ip ile bağlandı. Ceset, Genç Efendi Qin’in boynuna sarmaya devam etti.
Genç Efendi Qin, “…”
Lan SiZhui, “…”
Ancak üç kez denedikten sonra onu Genç Efendi Qin’in kafasına geçirmeyi başardı. Zor eylemler o kadar sert ve garip görünüyordu ki… gerçekten tehdit etmenin tam tersiydi.
Genç Efendi Qin’i boğmak için ne saldıracağını ne de ipi kullanacağını gören ikisi birlikte rahat bir nefes aldılar.
Yine de, onlar daha nefeslerini bile veremeden, ceset şimşeğin gücüyle bir yumruk attı. Genç Efendi Qin çığlık attı ve yere yığıldı, burnundan ve ağzından kan fışkırdı.
Ceset işini bitirdikten sonra arkasını döndü ve gidecekmiş gibi göründü. Lan SiZhui ağzı açık bir şekilde sahnenin gelişmesini izledi. Bunu görünce elini bir kez daha kılıcının üzerine koydu, ancak durumun o kadar saçma olduğunu hissetti ki, ciddiye alırsa daha da saçma olurdu. Saldırıp saldırmayacağını bilmiyordu. Öte yandan Wei WuXian, kahkahadan yarı ölüydü ve ellerini Lan SiZhui’ye salladı, “Endişelenme. Olsun.”
Vahşi ceset arkasını döndü ve ona baktı. Başını sallayarak kırık bacağını sürükledi ve topallayarak kapının dışına çıktı.
Onun kaçan figürünü izleyen Lan SiZhui ancak bir süre sonra konuşmayı başardı, “Kıdemli Wei, bu… böyle gitmesine izin verme tamam mı?”
Lan WangJi, Genç Efendi Qin’in kanlı yüzünü incelemek için eğildi, “Evet.”
Lan SiZhui’nin bakışları Genç Efendi Qin’e döndü. Sonunda boynunda asılı olan şeyin yeşim bir kolye olduğunu fark etme cüretinde bulundu.
Pandantifi bağlayan kırmızı ip, sanki birkaç yıldır toprakta yuvarlanıyor gibiydi. O kadar kirliydi ki, yeşimin kendisi sıcak beyaz olmasına rağmen siyah görünüyordu.
“Bu…”
Wei WuXian, “Gerçek sahibine geri döndü.”
Lan WangJi, Genç Efendi Qin’in yalnızca baygın olduğundan ve ölmediğinden emin olduktan sonra ikisi, Lan SiZhui ile birlikte Qin konutundan ayrıldı.
Gitmeden önce, Wei WuXian nazikçe Genç Efendi Qin için üç kapıyı da kapattı.
Lan SiZhui, “Kolay değil, değil mi?”
Wei WuXian Küçük Elma’ya bindi.
Lan SiZhui, “Genç Efendi Qin’i kastetmedim; acımasız cesedi kastettim. Okuduklarım arasında kaydedilen intikam musallatlarının çoğu, hayatta nezaketi hafife almakla başlar ve özellikle vahşi bir ölümle ölümde cinayetle biter. delilik duygusu. Ve yine de, bu ceset…”
Parçalara ayrılmış kapıların önünde duran Lan SiZhui arkasını döndü ve son bir kez baktı, “Dağlarda canlandıktan sonra iki yılını ölmeden önce kaybettiği yeşim kolyeyi arayarak geçirdi. İntikam için birini öldürmek yerine böyle bir şey yapmak için vahşi cesetler yükseliyor.”
Wei WuXian başka bir elma çıkardı, “İşte bu yüzden uzun zamandır bu kadar mantıklı bir vahşi ceset görmediğimi söyledim. Nefrete biraz daha meyilli başka biriyle, Genç Efendi Qin’in bacaklarından birini, hatta tüm evini öldürür ve özel bir şey olmaz.”
Lan SiZhui bunun hakkında düşündü, “Kıdemli, hala cevaplanmamış bir sorum var. Sonunda, bacağı Genç Efendi Qin yüzünden mi kırıldı yoksa değil mi? Ölümünün arkasındaki sebep bu muydu?”
Wei WuXian, “Ne olursa olsun, bunun sorumlusu olarak Genç Efendi Qin’i görmedi zaten.”
Lan SiZhui, “Tamam. O zaman gerçekten tek bir yumrukla tatmin oluyor musun?”
Lan WangJi, “Göründüğü kadarıyla evet.”
Wei WuXian elmayı çıtırdattı. , ve Genç Efendi Qin’e iyi bir dayak attı. O nefesi verdikten sonra, artık tıkanmayacaktı.”
Lan SiZhui, “Her ruh bu kadar makul olsa ne güzel olurdu.”
Bunu duyan Wei WuXian sırıttı, “Neden bahsediyorsun genç? İnsanlar bile nefretle uğraşırken akıllarını kaybediyorlar ve ruhların herhangi bir nedeni olmasını beklersin? Bilmelisin ki bu dünyadaki çoğu insan böyle hisseder. kendilerinin çok acınası olduklarını.”
Lan WangJi, Lil’ Apple’ın dizginini nazikçe çekti, sesi sakindi, “Şanslıydı.”
Wei WuXian, “Gerçekten. Genç Efendi Qin’in oldukça şansı var.”
Bir süre sonra, Lan SiZhui nihayet sözlerini daha fazla tutamadı. İçtenlikle konuştu, “Ama yine de tek bir yumruğun biraz yetersiz kalacağını hissediyorum…”
“Hahahahahahahahaha…”
Genç Efendi Qin, hâlâ cesedin yumruğunun şokunda olsa da, Wei WuXian’dan nihayet vazgeçmiş olsa da, sonraki birkaç gün içinde onu bir daha ziyaret etmemişti.
Ancak yedi gün sonra, onun şehrin etrafında dolaştığına dair haberler buraya kadar geldi.
Söylentiye göre bir sabah, sokakların ortasında, üzerinde yırtık pırtık bir cenaze kaftanı olan genç bir ceset bulundu. Zaten yarı çürümüştü, güçlü bir koku yayıyordu. Kalabalık, onu bir hasırın içine sarıp bir yerlerdeki bir hendeğe gömüp gömmeyeceklerini tartışırken, tek ve tek Genç Efendi Qin cömertçe, cesedin toplanması ve düzgün bir şekilde gömülmesi için fon sağladı. Bir süre herkesin övgüsünü aldı.
Lan WangJi ve Wei WuXian şehirden ayrılıp Qin malikanesinin yanından geçtiklerinde, orası çoktan pırıl pırıl yeni bir kapı seti takmıştı. İnsanlar, önceki kaos ve ıssızlıktan hiçbir iz bırakmadan içeri girip çıktılar. Gerçekten hareketli bir sahneydi.