“Girebilirsiniz, genç efendi.”
Jerome, Damian’ı ofisin önüne gelene kadar yönetti. Damian büyük kapının önünde derin bir nefes aldı, sonra ağır kapıyı kenara itti ve içeri girdi. Yatılı okula gitmeden önce bu odaya yalnızca bir kez girmişti.
Dük, yatılı okula gideceğini söylemek için çocuğu aramıştı.
[Üzerime düşeni yaptım ve seni halefim ilan ettim. Gerisi size kalmış. Mezun olmak. O zaman burası senin]
O günden itibaren, bir gün Dük unvanını miras almak, Damian’ın hayattaki hedefi haline geldi. Dük olduktan sonra bunun nedenini veya ne yapacağını hiç düşünmemişti. Amaç sadece çocuğun varoluş anlamıydı. Yaşamaya değerdi.
Şimdi, Damian gerçek bir hedef bulmuştu. Dük olmak, sadece bu amaca yönelik bir araçtı.
Güç.
Güç sahibi olmak istiyordu. Kişi, korumak istediğini ancak güçle koruyabilirdi. Nasıl ki babası güce sahip olduğu için annesini koruyabiliyorsa, Damian da buna sahip olmak istiyordu.
Damian babasına hayrandı. Babası büyük bir şövalye ve dünyanın en güçlü adamıydı. Ancak babası gibi olacağına dair kendine güveni yoktu, bu yüzden güçlenmesi için olası bir yol bulması gerekiyordu. Çocuğun kendi çabasıyla elde edebileceği en büyük güç, akademide kazanabileceği yetenekler/bilgilerdi.
Ofisin içindeki hava biraz esintiliydi. Ahşabın eşsiz sığ kokusu mobilyalardan sızdı ve belgeler girişe çapraz olarak yerleştirilmiş geniş masanın üzerine yığıldı. Sessiz ofiste, yalnızca çevrilen sayfaların aralıklı sesi duyulabiliyordu.
Damian sessizce yürüdü ve masadan birkaç adım uzakta durdu. Hugo başını kaldırdı ve Damian’ın ardından başını tekrar belgesine indirdiğini gördü.
“Bu biraz uzun sürecek mi?” (Hugo)
“Hayır. Sana akademiye geri döneceğimi söylemeye geldim.”
“Bu dönemde bu dönemki derslere ayak uydurmanın zor olacağına inanıyorum.”
“Evet. Ama şimdi dönersem yarıyıl tatili dersini dinleyebileceğim. Kaçırdığım yarıyılı bu seansla değiştirebilirim.”
“Bir yarıyılı tamamlamasan da mezun olabilirsin.”
“En iyi notları almak istiyorum.”
“Sana sadece mezun olman gerektiğini söyledim.”
“Sadece bunu yapmak istiyorum.”
“Neden?”
“Bilgimi artırarak güç kazanmak istiyorum.”
Hugo başını kaldırdı.
Damian, babasının bakışları karşısında biraz gergindi. Hugo dikkatle Damian’ı inceledi. Oğlan dik durdu ve bakışları yere indirildi ama hiçbir korkutma belirtisi yoktu.
Onları görünce ürkekleşen vasallarından çok daha iyiydi. Hugo, Damian’ı ilk gördüğü günü hatırladı. Philip’in getirdiği çocuğun gözleri berrak ve saftı. Bu yüzden Philip’in kardeşinin oğlu olduğunu söyleyen sözlerine inanmaktan kendini alamadı.
Taran kanından bir çocuğun, kardeşinin çocuğu olmadıkça böyle gözleri olmazdı.
“Güç, ha.”
Hugo kıkırdadı ve bakışlarını tekrar belgeye çevirdi. Kalemle imzaladı ve kenara çekti.
“Dünyayı akademisyenler yönetmez. Akademiden öğrenip besleyeceğiniz bilginin gücünüz olacağını nereden biliyorsunuz?”
Damian, kendisine sunulan beklenmedik sorun karşısında afallamıştı.
“Eğer notların ne olursa olsun mezun olursan burası senin. Taran Dükü ise o zaman bu önemli bir güç olmalı.”
Oğlan ister notlarını koruyup mezun olsun, ister en iyi notları alıp mezun olsun, Dük’ün konumu oğlanındı. Bu nedenle, ne kadar çaba sarf edilirse edilsin, sonuç yine aynıydı.
Damian, babası tarafından kendisine verilen değil, kendi elleriyle kazandığı yeni bir güç kazanmak istiyordu. Öğrenci Damian’ın akademiden yalnızca kendi çabalarıyla kazanabileceği en büyük güce gelince? Aklıma gelen tek bir şey vardı.
Damian’ın gittiği akademi olan ‘Ixium’da sadece öğrencilerden oluşan ‘Konferans’ adlı bir organizasyon vardı. Ixium’da Konferansın gücü dikkate değerdi. ‘Konferans’ Başkanına ‘Sitha’ adı verildi. Damian hâlâ oldukça gençti, bu yüzden onlarla doğrudan bir karşılaşması olmamıştı ve Konferans üyelerinin çoğu son sınıf öğrencileriydi.
Arada bir okul bahçesinde dolaşırken, öğrencilerin bu ‘konferans’ üyelerini sanki krallarmış gibi yolu izlediğine tanık oluyordu. Bunu gördüğünde bile, o sırada Damian’ın pek ilgisi yoktu.
Çünkü o zaman çocuğun amacı sadece mezun olmaktı. Ancak şimdi ilgilendi.
“‘Sitha’ olacağım.”
Çevirmen Köşesi
*Bu çok kısa ama bir sonraki onun iki katı uzunluğunda.
(1)
TN: Dürüst olmak gerekirse bunu (시타) şu şekilde tercüme edeceğimi bilmiyorum: Shita? Chita mı? Cyta mı? Sitha’yı mı? Ah! Söyleyemem, Sitha ile devam edeceğiz. Bu kesinlikle bir başlık ama…
Hugo, gözlerinde meraklı bir ifadeyle Damian’a bakmak için yukarı baktı.
“‘Sitha’, Akademi’nin…” (Damian)
“Bunun ne olduğunu biliyorum.” (Hugo)
Hugo Akademi’ye hiç gitmedi ama akademiyle ilgilendi. Sadece Damian’ı oraya gönderdiği için değil, eğilimi yüzündendi. Sadece Xenon’un soyluları değildi, diğer ulusların soyluları da çocuklarını giderek artan bir şekilde Ixium’a gönderiyordu. Kişisel bağlantılar yüzünden.
Yaklaşık on yıl içinde, Ixium’da bir kursun tamamlanması soylular için vazgeçilmez bir süreç haline gelecekti. İnsanların yaşadığı bir yer olarak diğerlerine benziyordu. Akademinin kendi yetkileri ve sıralamaları vardı. Buna rağmen, Akademi gibi kısıtlı bir ortamda, zaman kısıtlamalı bir gücün ne kadar önemli olduğu merak edilebilir, ancak aslında, bir ortam ne kadar kapalıysa, güç o kadar mutlaktır.
Hugo’ya göre önemsiz bir küçük ulusun kralı olmaktan daha iyiydi. Akademi’nin Sitha’sının gücü savaşla büyük ölçüde güçlendi ve zaman geçtikçe daha da güçlendi. Damian mezun olduğunda, göz ardı edilemeyecek bir güç haline gelecekti.
Akademi’nin Sitha’sı olmanın getirdiği deneyim ve statü, gayri meşru bir çocuk olarak doğum statüsünün sınırlamalarını ortadan kaldırabilecekti. Çocuk bu kadar uzak bir geleceği düşünmemiş olabilir ama çocuğun vardığı sonuç Hugo’nun ilgisini çok çekmişti.
Hugo, Damian’ın Akademi’deki hayatıyla ilgili raporlar aldığında, çocuğun çok sıkı çalıştığını ancak bunun dışında başka hiçbir şeye ilgi göstermediğini ayrıntılarıyla anlattı. Öyleyse neden birdenbire güç istedi? Ne kadarını başarabilirdi? Hugo görmek istedi.
“Sadece çalışarak elde edilebilecek bir pozisyon değil.”
“Anladım.”
“Bunu aklından çıkarma. Yetersiz güç, var olmayan güçten beterdir. En iyi olmak isteyen, başkalarının bakmaya bile cesaret edemeyeceği kadar yüksektedir.”
“Evet.”
“Annenin seni sicile kaydettiğini biliyor muydun?”
“Evet. Annem söyledi.”
“Git ona Akademi’ye döneceğini söyle”
“Evet.”
“Başka her şey benim için sorun değil ama Akademi’de insanları öldürmeye gitme. Bunu halletmek biraz zahmetli. Bunu yaparsan, Akademi’ye haber vermeden önce benimle iletişime geç.”
Babası gerçekten korkunç bir insandı. Damian bu gerçeği bir kez daha anladı.
“…Evet.”
Damian başını eğdi ve ofisten ayrıldı. Oğlan gittikten bir süre sonra Hugo hafifçe kıkırdadı ve kendi kendine mırıldandı.
“Oğlun senden on kat daha zeki.”
Ne zaman kardeşini hatırlasa, her zaman acı duyardı ama garip bir şekilde, bu sefer sadece içinde iyi hissediyordu.
***
Damian, Lucia’yı bulmaya gittiğinde öğleden sonra çay saatiydi. Lucia, Damian’la karşılaştığında çayını içmek için aşağı iniyordu. Onu bir gülümsemeyle karşıladı ve onunla birlikte kabul odasına yürüdü.
İkisi kabul odasında oturmuş, Jerome’un ustalıkla hazırladığı çayı içiyorlardı.
“Bir şey için bana ihtiyacın var mı? Sorun nedir?” (Lucia)
Bu sıralarda, Damian genellikle odasında ders çalışıyordu.
“Sana söylemem gereken bir şey var. Akademiye geri döneceğim.”
Lucia’nın çay fincanını dudaklarına götüren eli dondu ve bir an hiçbir şey söylemedi, sonra fincanı tekrar masaya indirdi.
“Aklında hala bahçe partisi olabilir mi?”
“Hayır, rotama ayak uydurmak için şimdi geri dönmem gerekiyor.”
Damian’ın yaşındaki çocukların okula gitmek istemedikleri için sinir krizi geçirmeleri garip değildi. Lucia, aşırı olgun Damian için biraz üzüldü. Şirin olduğuna dair ilk düşüncesi değişmişti. Çocukla defalarca konuştuktan sonra, çocuğun düşünme yeteneğinin bir yetişkininkine benzediğini fark etmişti. Damian bir dahiydi.
Zekası son derece yüksek olduğu için, her zamanki bebeksi çocukluk ona uymuyordu. Lucia, rüyasında Damian’a benzeyen bir çocuk tanıyordu. Rüyasındaki kocasının üçüncü oğlu olan Bruno’ydu, Kont Matin. Bruno’ya sadece kısa bir süre ders vermiş olan bir öğretmen, ona bir dahi dedi.
“O sırada Damian’dan sadece bir yaş büyüktü.”
Lucia, Bruno ile ilk kez 12 yaşındayken tanıştı. Bruno, Kont Matin’e zeka veya görünüş olarak benzemiyordu, bu da onun gerçekten Kont Matin’in oğlu olup olmadığından şüphe uyandırıyordu. Babasına karşı isyanı da oldukça büyüktü, bu yüzden hem küçük hem de büyük sıkıntılara neden oldu. Bu belalardan biri de zekice ve haylaz planlarla hocalarını kovalamaktı.
Sonunda Kont Matin, Bruno’yu bilim adamı olarak okumak için dışarı çıkardı. Her şeyde alaycı ve asi olan Bruno çok erken gelişmişti. Yani Lucia yetişkin bir dahi çocuğun nasıl biri olduğunu biliyordu. ‘Dahi’ adının dışında, Bruno ve Damian tamamen farklıydı. Damian çok daha sevimli, sevecen ve nazik bir çocuktu.
“Doğru. Çalışmaya geri dönmene sevinmeliyim. Ne zaman gideceksin?”
“Hazırlıklar hızlı bir şekilde yapılacak, bu yüzden yarın sabah yola çıkacağım.”
“Yarın sabah mı? Bu kadar erken mi?”
Lucia, Damian’dan aniden ayrılmayı beklemiyordu. Onun için Damian onun oğlu ve arkadaşıydı. Tıpkı Damian’ın Lucia tarafından teselli edildiği gibi, Lucia da onun tarafından teselli ediliyordu. Aynı Hugo’ya benzeyen çocuğun görünüşü sayesinde hasretine dayanabilmiş ve çocuğa olan sevgisi arttıkça Hugo’ya olan aşkının daha da arttığını fark etmiştir.
“Daha sonra…”
Gelecek yıl geri dönecek misin? Lucia bunu sormak üzereydi ve kendini tuttu. Gelecek yıl Kral ölecek ve başkente gitmek zorunda kalacaklardı. Bundan sonra Damian’ı başkente çağırmaları gerekecekti ama Damian, Taran Dükünün tımarı olan Kuzey’e bile kabul edilmeseydi, başkentte ne kadar kabul edileceği söylenemezdi.
Damian yaşlanıp sosyal çevrelerde çıkış yapana kadar yatılı okulda kalması onun için daha iyi olacaktı, bu şekilde şimdiki gibi insanların bakışları altında olmayacaktı.
“Belki zaman geçtikçe işler değişir.”
Hugo’nun hiç düşünmeden Damian’ı halefi olarak atadığını düşünmüyordu. Kendine ait bazı düşünceleri olmalı.
“Yarın yola çıkacağına göre, hazırlanacak çok şey var mı?” (Lucia)
“Sadece kitaplarımı toplamam gerekiyor.”
“O zaman biraz daha konuşmak ister misin? Bana Akademi’deki hayatından bahset.”
“Tamam aşkım.”
Öğleden sonra anne-oğul çifti kabul odasında kaldı ve birkaç şey hakkında konuştu.
Ertesi gün, insanlar sabahın erken saatlerinde yola çıkmak için hazırlanmış gibi görünen bir vagonun etrafında toplanmıştı. Bir arabacı yolculuğa çıkmak için hazır bekliyordu, bir uşak bekliyordu ve tüm çalışanlar genç efendilerini uğurlamak için dışarı çıkmışlardı. Hugo bile dışarıdaydı.
Çocuğun ayrıldığını duyduktan sonra, Hugo iyi dileklerini iletti ama Lucia, “bu ne biçim uğurlama” diyerek onu dırdır etti ve onu dışarı sürükledi. At arabasının açık kapısının önünde, Damian ve Lucia vedalaşmak için yüz yüze durdular.
“Sağlığınıza iyi bakın. Ve sıkı çalışın.” (Lucia)
“Yapacağım.”
“Yemeklerini düzenli ye. Sakın incinme. Ah… Sağlıktan bahsetmiştim zaten…”
Lucia’nın devam edecek kelimeleri aradığını görmek harika bir manzaraydı. Damian’ın kalbi ısındı ve dudaklarında doğal olarak bir gülümseme oluştu.
“Leydi.”
Bir hizmetçi sepetle yanlarına geldi. Lucia sepeti aldı ve Damian’a uzattı. Asha yarı açık sepetteydi. Gözleri çocuğunkilerle buluştuğunda kulakları dikildi ve hareket etti.
“Görünüşe göre Asha senin efendin olduğunu düşünüyor. Onu yanına almalısın.”
“Onu tilki avı için yetiştiriyorsun, değil mi?”
“Sorun değil. Sadece avı izleyebilirim.”
“Ama… akademide evcil hayvanlar…”
“Bunun için endişelenme. Baban halletti.”
Sağ? Lucia sorar gibi başını çevirerek birkaç adım ötede duran Hugo’ya baktı ve Hugo başını salladı. Hugo için bu, bir taşla iki kuş vurmaktan başka bir şey değildi. Yavru canavara bakmanın daha iyi bir yolu yoktu.
Okulun evcil hayvanlara izin verilmemesine ilişkin yönetmeliği gibi bir şeyi değiştirmek Hugo için fazla bir şey değildi. Yaygın olarak bilinmiyordu, ancak Damian’ı okula yerleştirdiğinde Ixium’a önemli miktarda para katkıda bulunmuştu ve bu nedenle yönetim kuruluna alındı.
Ve Hugo, önceden karar verebilen birçok yönetim kurulu üyesini satın aldığı için, okul yönetmeliğini istediği kadar değiştirebildi. İnsanlar Taran Dükü’nü güç peşinde koşan bir şövalye olarak düşünebilir ama gerçekte oldukça titiz bir insandı.
“Umarım Asha, akademideki hayatında kalbine yakın bir arkadaş olur.”
“Evet teşekkür ederim.”
Bir hizmetçi sepeti aldı ve arabaya yerleştirdi.
“Şimdi gidiyorum.”
“Ah…Doğru. Gitmek zorundasın. Damian, sana son veda olarak sarılabilir miyim?”
“…Evet.”
Lucia uzandı ve Damian’ı kucakladı. Damian’ın elleri bir süre havada kaldı, sonra rahatladı ve elini onun sırtına koydu.
Damian düşünceli bir çocuktu, bu yüzden Ducal çiftinin ilişkisinin iyi olduğunu gayet iyi biliyordu. Dük’ün sadece zorunluluktan evlendiği şeklindeki önceki fikrini çoktan atmıştı. İyi bir çift ilişkisinden bir gün bir çocuğun dünyaya geleceğini de biliyordu.
Dük çiftinin ilişkisinden bir çocuk doğarsa, Damian’ın konumu kumdan kale gibi olurdu. Yasal olarak kayıtlı gayri meşru bir çocuk. Damian’ın yasal eşten gerçekten doğan bir çocuğa karşı durmasının hiçbir yolu yoktu. Ama önemli değildi. Dük olarak konumu ne olursa olsun iyiydi.
Küçük erkek kardeşi dünyaya gelse ve onun yerini almak istese, onu seve seve ona verirdi. Damian’ın tek yapmak istediği korumaktı. Roam’ı çevreleyen şefkatli sıcaklığı korumak istiyordu ve annesinin kahkahasını korumak için elinden gelenin en iyisini yapacaktı. İkili, kucaklaşmanın ardından ayrıldı.
“Anne.”
Lucia’nın gözleri halkalar oluşturacak şekilde genişledi ve afallamış bir halde Damian’a baktı. Oğlan aniden ileriye doğru büyük bir adım attı ve Lucia biraz irkildi. Damian, Lucia’nın elini tuttu, eğildi ve kibarca elinin arkasını öptü.
“Sizi bir daha ne zaman görebilirim bilmiyorum, bu yüzden lütfen huzur ve rahatlık içinde kalın.”
Damian, cevap veremeyen donmuş Lucia’ya bakarken gülümsedi. Çocuğun yüzünde ilk kez buruk bir gülümseme görüyordu.