“Bu suyu bugün nasıl kullanmalıyım? Yiyecek yetiştirebilmemiz için bahçemi mi sulayayım? Çocuklarımın üniformalarını mı yıkamalıyım? Yemek pişirmek için mi kullanmalıyım? İçmeli miyim?”
İki çocuğu, bir kocası ve sadece 37 litre suyu olan Helen kendini her zaman en son sıraya koydu.
Ama artık böyle olmak zorunda değil.
Bir Hayırseverin Ağzından;
Kuzey Uganda’nın ortasında inişli çıkışlı bir yolda ilerlerken, kırsal bölgeye doğru ilerlerken tozu resmen tekmeliyorduk. Kuyuları sondaj yapan ve toplulukları temizlik ve hijyen konusunda eğiten yerel ortağımız Joy Drilling’in çalışmalarını değerlendirmek için diğer iki kar amacı gütmeyen kuruluştan ekiplerle seyahat ediyordum. Yüklemeden önce, kamyonun düz yatağına atlamak için son dakikada bir karar verdim. Ugandalı sondaj ekibi böyle bir şey yaptığım için şaşkın görünüyordu, ama umursamadım. Manzara için biraz toz yutmak hiçbir şey değildi.
Bir hayır kurumu gönüllüsü olarak, temiz su aramak için dünyanın en çaresiz yerlerinden bazılarına gidiyorum ve manzara değişirken, her zaman aynı kalan bir şey var: Kadınlar her zaman yürüyor. Haiti dağlarında yürüyüş yapsam da, Liberya kırsalındaki bir yağmur fırtınasından siper alsam da Orta Afrika Cumhuriyeti ormanlarında geziniyor olsam da, kadınlar her zaman su taşıyorlar.
Kamyondaki bakış açımdan, kadınların çocuklarını toparlamasını ve geçmemize izin vermek için yolun kenarına doğru hareket etmelerini izliyorum. Ayakları kıvrımlı ve nasırlı: binlerce kilometrelik kayaların ve çamurun üzerinde çıplak ayakla yürümenin bir sonucu.
Nasıl idare ettiklerine hayranım. Ama elbette başka seçenekleri yok. Afrika’daki bir kadın su için her gün kilometrelerce yürüyor. Çoğunlukla, çürümüş nehirlerden veya hastalıkların istila ettiği bataklıklardan gelen suyu topluyorlar.
Kamyonumuz uyarı vermeden yoldan sapıyor ve bir setin üzerinden yukarı çıkıyor. Biz tarlayı sürerken, kurumuş mısır sapları kamyonun yan tarafına çarpıyor. Tutunmaya ve dışarı çıkmamaya çalıştığım için parmak eklemlerim beyaz.
Birkaç dakika sonra kendimizi bir açıklıkta ve büyük bir kutlamanın ortasında buluyoruz. Fotoğrafçımız Esther başını pencereden dışarı fırlattı, gülümsedi ve bana bağırdı, “Görünüşe göre görevimiz tehlikeye atıldı!” Genelde geldiğimizde toplulukları şaşırtmayı tercih ederim çünkü yüzlerce insan izlemeden su noktalarımızın nasıl çalıştığını izlemeyi kolaylaştırıyor. Ancak mahalledeki birkaç topluluğu ziyaret ettiğinizde, varlığınıza dair söylentiler orman yangını gibi yayılır.
Kamyondan atlıyoruz ve bir partiye giriyoruz. Kadınlar bizi coşkulu tezahürat ve dansla karşılıyor. Saf ve gürültülü bir neşe köyü sallıyor.
Helen’in Artık Suyu Var.
Bu, Helen Apio ile tanıştığım zamandı. Kadınların çoğu kibarca arkasına yaslanırken Helen bana doğru atladı ve yüzümden iki inç ötede çığlık attı. Teknik olarak şarkı söylüyordu. Ama tiz çığlıklar o kadar gürültülüydü ve o kadar yüksek bir enerji ve duyguyla yankılanıyordu ki, onunla konuşmam gerektiğini biliyordum.
Bana köyündeki yeni tatlı su kuyusu hakkında bir sürü şey anlattı.
” Artık mutluyum ,” diye gülümsedi Helen. “ Yemek yemek için vaktim var, çocuklarım okula gidebilir. Ve hatta bahçemde çalışabilir, duş alabilirim ve sonra istersem daha fazla su için geri gelebilirim! Çok iyi banyo yapıyorum “
Erkeklerden birkaçı bir kadının yıkanmaktan bahsettiğini duyunca kıkırdadı. Ama tek fark ettiğim Helen’in parlayan yüzü, saçlarındaki taze çiçekler ve özel günler için giydiği güzel yeşil elbisesiydi. Ön koluna dokunarak, “ Harika görünüyorsun. “
“ Evet, ” diye durakladı. İki elimi omuzlarıma koyarak gülümseyerek, “ Şimdi çok güzelim. “
Neşesini ve minnettarlığını haykırmak için neden bu kadar hevesli olduğunu şimdi anladım. Hayır kurumundan gelen bu armağan: suyun gerçek olduğunu anlamamı istedi. Köyündeki yeni kuyu ile hayatı değişti. Artık seçenekleri vardı.
Kaynak: Charity : water
İlgili Makale : Oreni’nin Hikayesi