Zaman geçtikçe Amerika Birleşik Devletleri’ndeki mevcut bankacılık sisteminin tamamen ve tamamen tesadüfi olmadığı, insanları olabildiğince fakir tutmak için tasarlandığı benim için oldukça belirgin hale geldi.
Eski “bootstraps tarafından kendinizi çekin” ve “fakir olmanız sizin hatanız” saçmalık kullanmayı bırakmanın zamanı geldi. Bu bir bölünme taktiği ve insanlar büyük yoksulluktan dolayı kendilerini öldürdükleri ve bankacılar binaların tepelerinden atladıkları için büyük bunalımda kaç kişiye dürüstçe söylendi? Dürüst? Muhtemelen çok az.
1970’lerden bu yana kendinize geçim sağlamak gittikçe zorlaşıyor.
Bu senin hatan değil. Kontrolünüz içinde faktörler ve kontrolünüz dışında olan birçok faktör var. Bir depresyon sırasında geçim sağlamak, hatta para kazanmak hiç de zor değil. Geleceğiniz üzerinde doğrudan etkisi olan birçok şey var. Ebeveynleriniz bile bir rol oynar. Aşırı servet içinde doğan insanlar, kendi servetlerini korumak için çok daha kolay zamanlara sahip olacaklar çünkü ebeveynleri genellikle araba satın almak, kolejleri için ödeme yapmak ve elbette geçtiklerinde onlara biraz para bırakmak gibi şeyler yapacaklar. Bazı insanlar böyle bir servete doğarlar, hayatlarında tek bir gün çalışmak zorunda değildirler.
Ancak, şu anda odaklanarak, giderek daha fazla insan geleceğini borçlarla bankaların ellerine vermek zorunda.
Açıkçası, “iyi durumda olmayan” ya da orta sınıfta ne kadar çok insan olursa, borç almak için o kadar az para harcamak zorunda oldukları açıkça görülmelidir. Bankalar dürüstçe bundan nefret ediyor. Ne kadar çok insan fakir kalabilirse, özellikle borçlanma oranlarının düşük olduğu bir zamanda daha fazla para kazanırlar.
Daha fazla insan iyi durumda ve oranlar yüksekse, şu anda iki ila üç kat daha yüksek oranlarda para ödünç vermekte sorun yaşamazlar. Ancak tarihsel olarak düşük oranlarla, bankalar para kazanmanın bir yolunu bulmak zorundalar.
Bunun en göze çarpan özelliğine, kredili mevduat ücretine bakalım. Bankanızı 10 dolara kadar aşmış olsanız bile, banka gelir ve genellikle 35 dolar olan bir ücret alır.
Şimdi sadece fakir değil, şimdi 10 dolar yerine 45 dolar bulmalısın. Kişisel finans çemberi sarsıntıları sizi lekelemek ve bunun sizin hatanız olduğunu söylemek isterken, ABD’de milyonlarca insan fakir ve maaş için maaş maaşı yaşıyor. Kredili mevduat çekmekten kaçınmak için başka yolları olmayabilir. Maaşları 600 $ olabilir, ancak kira, yiyecek, elektrik vb. Dahil 610 $ değerinde kritik harcamaları vardır.
Kredili mevduat ücretini dürüst bir ücret olarak gören herkes, bence, cezai delilik ve ahlaki olarak iflas etti. Kişilere 10 ABD doları kısa olduğu için 35 ABD Doları ücret uygulanır. Bankalar her zaman parası tükenmekte ve bankalararası sistemden borçlanmalarına izin verilmektedir. % 1’den az.
İnsanları sadece fakir oldukları için neredeyse 40 dolar ücretlendirmek için geçerli bir bahane yoktur. Kredili mevduat ücreti, orta sınıfın bugünkünden çok daha yüksek olduğu bir dönemde çıktı. Sadece çek defterini daha iyi dengelememek için bir ücretti ve birçok insanın söz konusu ücret konusunda endişelenmesine gerek yoktu. 80’lerde kredili mevduat için harcanan ücret yaklaşık 10 dolardı, ancak bankalar çok yüksek fiyatlı kısa vadeli borçlanma “hizmeti” olarak bir öldürme yapabildiklerini fark ettiklerinde daha yüksek ve daha yüksek ücretler almaya devam ettiler.
Bankalar bir yerlerde Yıllık 30 milyar dolar kredili mevduat ücretleri. Bu, her yıl her erkek, kadın ve çocuktan yaklaşık 90 $ toplanmaktadır.
Ancak bundan hareket ediyoruz ve daha önce de söylediğim gibi, ortalama kişi ne kadar fakirse, bankalar o kadar çok para kazanabilir.
Amerika’da iyi para kazanmak için bir dereceye ihtiyaç duymadığınız bir zaman vardı. Birçoğu Başkan Clinton’da “iyi ücretli Amerikan işleri” göçünü suçlarken, aslında bundan çok daha önce başladı. EBay’de çok şey alıp satıyorum ve 80’lerde ve hatta 70’lerin sonunda Çin veya Japonya’da üretilen tüketici elektroniği de dahil olmak üzere biraz mal buluyorum. NAFTA sırasında diğer ülkelere çok fazla iş kaybı olmasına rağmen, bu uygulama on yıldan uzun bir süredir devam ediyordu.
Her neyse, bu sayede bir üniversite derecesi olmadan iyi para kazanmak çok zor. Ailemde, 60’lı ve 70’li yıllarda bir fabrikada, liseden ve elbette üniversite derecesi olmadan çalışan, enflasyona göre ayarlanmış eşdeğeri saatte 20-25 dolar yapan birçok yaşlı insanla konuştum.
Eğer üniversiteye gitmek istiyorlarsa, yaz aylarında yarı zamanlı çalışmak ve kredisiz, federal hibeler vb. Olmadan tüm bir yıl boyunca üniversiteyi ödemek tamamen mümkün oldu.
Ancak bankalar kısa süre sonra insanlar bunu yapabilirlerse, borçlanmadan yapabilirler. Babam 1970 yılında fabrika işiyle yepyeni bir araba aldı ve nakit ödedi. Kiralamak için de bir ev satın aldı ve parasını nakit olarak ödedi. Bunu bugün bir fabrikada yapmayı deneyin. Oh. Çoğu fabrikanın aslında 30 yıl öncesine göre enflasyondan daha az ödediğinden bahsetmiş miydim? Babam emekli olmadan önce 1999 yılında 16 $ / saat kazandı. Bu bugün 24,79 dolar ve aynı fabrika şaşırtıcı bir şekilde hala açık. İnsanları saatte 14 dolardan başlıyorlar. Git şekil.
Çok yakında, üniversite diplomaları iyi ücretli işlere giriş engelleri haline geldi. Yakında derece gerektirmeyen birçok iş. 20 yıl önce önlisans gerektiren bir çok iş şimdi bir lisans gerektirir ve 20 yıl önce lisans mezunları için daha fazla iş yüksek lisans gerektirir.
Tabii ki, üniversitede ne kadar uzun süre kalırsanız, sizi o kadar çok para kazanabilirler ve devam maliyeti biraz artar HER YIL, ücretlere rağmen zar zor 20 yıllık bir zaman dilimi içerisinde enflasyonla birlikte artmaktadır.
Şimdi insanlar mezun oluyor ve muhtemelen iyi bir maaş alıyor, ancak herkes bunu yapmıyor. Sadece dolaşmak için yeterli değil. Ortalama bir iş bazen 200’e yakın uygulamayı görebilir.
İnsanlar üniversite mezunlarının sadece% 4’ünün işsiz olduğu konusunda övünmeyi seviyorlar. Bu doğru, ama gerçek rakam yakın Üniversite mezunlarının% 41’i şu anda bir işte çalışıyor gerektirmeyen bir derece.
Dolayısıyla, üniversite mezunlarının% 96’sı aslında çalışırken, yaklaşık% 45’i çıkmaz bir işte çalışıyor. Walmart veya McDonalds’a gidebilir ve orada lisans derecesi olan birçok insanı görebilirsiniz.
Çünkü onlara bir yalan satıldı. “Üniversiteye gidersen iyi bir iş bulacaksın” yalanı. Bu yalan bir tuzak, insanları 100.000 dolardan fazla borç içinde tutacak bir tuzak.
Satın alacağınız bir sonraki en büyük şey, şimdi satın almak için ailenizden veya büyükanne ve büyükbabanızdan satın almaktan daha zor olan bir ev.
1970 yılında medyan konut fiyatı sadece 17.000 dolardı. Bugünkü parayla 113.091 dolar.
Bugün medyan ev fiyatı, 1970 yılında bir evin maliyetinin 2.2 katı olan 248.857 dolar.
Şimdi, sadece yeni bir üniversitenin bir ev satın almak için çok daha pahalıya mal olması değil, aylık 500-600 dolarlık öğrenci kredi ödemeleri, borçlarının gelir oranına dahil edilir, bu da daha yüksek bir borçlanma oranı veya daha uzun bir dönem anlamına gelebilir, böylece insanları daha uzun süre hapsediyorlar. Bugün bir ev satın almanın çifte maliyetini hesaba kattığınızda, bunu 15 yıllık vadede yapmaya çalışmak neredeyse imkansızdır, bu yüzden bankalar 30 yıldan fazla ipotek için bastırıyor.
Bugünün medyan ev fiyatını kullanarak, bir bankaya 15 yıllık bir dönem seçmek yerine 100.000 dolardan fazla faiz ödemiş olacaksınız.
Ama daha önce söylediğim gibi, bazı faktörler kontrolünüz altında, bazıları değil. Açıkçası bir evin medyan fiyatının neden iki katına çıktığı ve daha sonra bazılarının 1970’ten beri üzerinde hiçbir kontrolü yoktur. Üniversitenin fiyatı her yıl daha fazla artmaktadır.
Bugünün evi 1970’in evinden çok daha büyük. ABD nüfus sayımına göre 1973’teki ortalama ev 1660 metre kareydi. Bugün 2679 ayak kare.
Tabii ki sen banka değilsen hiçbir anlam ifade etmiyor. Banka, parayı yeni bir ev inşa eden inşaat şirketine yönlendiriyor. Daha büyük ev, daha fazla ilgi. Ev satın aldığınızda elbette aynı hile. Daha fazla ilgi, 15 yıllık bir dönem için daha az şans.
Ayrıca, bugünkü evin 1973’te bir evden 1000 metre kare daha büyük olduğu da anlamsızdır. Ortalama aile büyüklüğü daha küçüktür, daha fazla tek ebeveynli aile vardır ve insanların daha az çocuğu vardır.
Şimdi burada duracağım, sonunda sayfalara devam edebileceğim gibi. Ama asıl mesele şu: “senin hatan senin zavallı” ı kullanan herkes bokla doludur. Beyinleri yıkanır ve bu ülkedeki bankalar ve diğer borç verme kurumları, insanlar bu BS’yi tükettiğinde BUNU SEVİYOR.
Onları (bankaları) tüm hatalardan kurtarır. Sorunu gerçek sorundan uzaklaştırır ve diğer insanlara yakar.
Mali durumunuz üzerinde küçük bir kontrole sahipsiniz, ekonomi ve bankalar finansal başarınız üzerinde HİÇ bildiğinizden çok daha büyük bir etkiye sahip.
Bankanın parmak izi her yıl sıkılaşıyor. 70’lerde insanlara tatil ve düğün kredileri olduğunu söylediyseniz, size böyle bir fikirle gülerlerdi. Ama bugün çok doğrular.
70’lerde ebeveynlerinizin veya büyük ebeveynlerinizin aynı yaşam standardını korumaya çalıştığımız için cezalandırılmalı mıyız? Hepimiz sadece araçlarımızın daha altında ve daha altında yaşamaya devam etmeli miyiz, çünkü bugün yaşam standartlarına ulaşmak borç altına girmeden neredeyse imkansız mı?
Eğer “evet” yanıtı verdiyseniz, tebrikler, şu anda neler olduğunu anlayan az sayıdaki kişiden birisiniz. Değilse, tebrikler, bankalar başarılı bir şekilde “senin hatan senin fakir” tekrarlamak için beyin yıkama.