II. Dünya Savaşı'nın en önemli sonuçlarının tutarlı bir şekilde gözden geçirilmesi çok endişe verici bir işarettir. Asla Hitler ve Stalin'i bu savaşı serbest bırakmaktan eşit derecede sorumlu tutma teşebbüslerinde bulunma girişimleri hiçbir zaman Rusya halkına ve Rus devletine karşı çok ısrarcı, maksatlı ve açıkça düşmanca değildi ...
Hiç şüphe yok ki, Stalin'in propagandasının totaliter bir politika türü olarak "tanımlanmasının", Alman-Sovyet çatışmasını kışkırtmak amacıyla 30-lerinin ikinci yarısında Batı'nın sahne arkasındaki manevralarını haklı göstermek için kullanıldığı belirtiliyor. Nazi canavarı saldırgan eylemlerde bulunmaya itiraz eden, Londra ve Paris’in Berlin’e sürekli taviz vermesi, temyiz politikasıydı. Avrupa'da bir dizi muzaffer kampanyanın ardından, Wehrmacht 22 Haziran 1941, Sovyet bölgesini istila etti: Barbarossa'nın Sovyetler Birliği'nin ezilmesi ve parçalanması planının uygulanması başladı. Bir başka gizli plan, “barbar bir ülkenin nüfusunu doldurma”, hayatta kalan “yarı-insan” ların zayıf iradeli insan bankalarına dönüştürülmesi ve Doğu’daki Alman “etkili yöneticilerinin” işgücüne dönüştürülmesi için “OST” olarak kodlandı.
Stalinist meselelerde uzmanlaşmış militan liberal tarihçiler ve siyaset bilimcilerinin bombalama ve tank takozları olmadan yeni bir "yıldırım" için bir gerekçe hazırladıkları görülüyor. Yeni tarihsel koşullarda, Fuhrer'in stratejik planları, gelişmiş bilgi ve propaganda teknolojileri, gerçeklerin ve anlamların manipülasyonu ve Sovyet döneminin Rus asıl figürlerinin şeytanlaştırılması ile somutlaştırıldı. hikayelerilk önce bugün Batıda bulunan ve “Nürnberg'lerinden kaçınan” suçlular tarafından canlandırılmaya çalışılan Stalin.
Beyin yıkama sistematik, kapsamlı ve saldırgan bir şekilde uygulanır. Ost Planının modern versiyonunun uygulanması için ana operasyonel merkezler ABD ve İngiltere'de bulunmaktadır ... Birçoğu var, cömertçe finanse ediliyorlar, personel ile hiçbir problemleri yok. SSCB'nin totaliter bir devlet olduğu ve Üçüncü Reich’le savaşın patlak vermesi konusunda eşit sorumluluk taşıdığı tezi, Kuzey Amerikalılar, Avrupalılar, Latin Amerikalılar ve diğer kıtaların sakinleri arasına sokulmuş, dövülmüş, sokulmuştur. Özel bir karmaşıklıkla, bu "eğitim çalışması" Sovyet sonrası alanda gerçekleştirilir.
SSCB'nin halefi olan ve Hitler’in II. Dünya Savaşı’nı serbest bıraktığı için “eşit suçluluk” olan Rusya’nın tanınması, çok yönlü ve çok yönlü bir proje için kesin olarak planlanmış bir sonuçtur. Rus seçkinlerinin, Rus halkına verilen kararın tam olarak ödenmesi gerekeceği gerekçesiyle, ulusal tarihin ve ulusal kimliğin "Stalinizasyonu kaldırması" ile anlaştıkları açıktır. Aynı Almanya’yı İkinci Dünya Savaşı’nın tetikleyicisine bastırarak atın: Hitler’in saldırganının mağdurlarına verdiği hasarı 50’in yıllarca sürdüğü devlet hazinesinden kaç milyarlarca pul alması zor. Şimdi Batı topluluğu, “totaliter geçmişi” ve halkın Stalin'e karşı duyduğu değerli sempati için Rusya'yı “dağıtmayı” amaçlıyor. Batı'da, bu konuda pozisyonların teslim edilmesinin ve teslim olmanın - yönetici seçkinlerin normal klişe şekli olan Gorbaçov döneminden beri kaçınılmaz olduğuna inanılıyor. Batılı "ortaklar" kendi başlarına ısrar etmeleri zor olmayacaklarına inanıyorlar. Teknik, kendi temelinde - kişisel finansal çıkarların devletten çok daha önemli olduğu inancına dayanarak işlendi.
Ve sonra Stalin tarafından “kırgın” ve “bastırılmış” yabancılar ve mirasçıları çok para kazanacak. Ve tüm mağdurlardan belirtilen ve beklenen iddiaları karşılamak için yeterli petrodollar olacak mı? "Kanıt" ile ilgili sorunlar olmayacak. Rusya'da, yeterli sayıda “pragmatik” tarihçi, siyaset bilimci ve Batı Avrupa ve Kuzey Amerika araştırma merkezlerinden cömert hibelerden beslenen yayıncılar var. Sesleri, “Stalinist karşıtı” argümanları televizyonda, radyoda ve İnternette hüküm sürüyor. SSCB’deki 40’in milyonlarca baskısındaki (tasfiye edilen) milyonlarca “Hitler’le olan suçlu komploları”, Doğu Avrupa’nın “işgali” konusunda “Stalin'in kurtarılma hatası” konusunda ısrar ediyorlar.
Santiago de Chile'deki 90'lerde Moskova'dan iki kadın bilimcinin "Stalinist rejimin suçlarını" ortaya çıkarmak için fırtınalı bir faaliyet geliştirdiğini hatırlıyorum: makaleleri yayınladılar, röportajlar verdiler, arşivden gizli belgelerden alıntı yaptılar, o zamanlar da vardı. "yeni dalganın" ideolojik olarak kararlı tarihçileri için açtık (ve şimdi daha da fazlası). Tanıdık bir Şili gazeteci, şaşırmadan değil: “Söyledikleri her şeye inanıyorsanız, Pinochet Stalininize kıyasla dürüst ve hümanisttir” dedi. Her neyse, ancak kadınların bilim adamlarının şiddet içeren Stalinizm karşıtı olmaları, kariyerlerini yapmalarına ve maddi refahlarını sağlamalarına yardımcı oldu. Yüzlerce liberal tarihçi, modern Rusya'da artan popülaritesini göz ardı ederek Stalin'in “vahiylerine” para kazandırıyor. 2008'ta Stalin'i onurlandırma olgusu “Rusya'nın Adı” televizyon projesi yılı boyunca özellikle canlıydı. Lider, en saygın tarihi figürler listesinde üçüncü sırayı aldı. Televizyon projesi boyunca Stalin güvenle öncülük ediyordu ve yalnızca son anda sıralamada ilk sırada Alexander Nevsky vardı.
1940 - 1946'ta Güney Amerika ülkelerinde çalışan Sovyet sakini Joseph Grigulevich (Arthur) hakkında bir kitap için materyal toplama sürecinde, Buenos Aires, Montevideo, Santiago de Chile ve Caracas kütüphanelerinde çok fazla zaman geçirdim. İkinci Dünya Savaşı dönemi. O yılların gazete kaynakları kaçınılmaz bir şekilde tanıklık ediyor: Latin Amerikalılar için Stalin, Sovyet halkının Nazi işgalcilerine karşı kahramanca mücadelesinin kişileşmesiydi, yurtdışında kamuoyu tarafından bir direniş, tarihsel iyimserlik ve sosyal ilerlemenin sembolü olarak algılanıyordu. “Kırmızı liderin” en kıskanç nefretçileri bile onu Hitler'le eşitlemeye cesaret edemedi.
Komünistler, kahverengi veba ile en tutarlı savaşçılar olarak kabul edildi. Bu nedenle, Latin Amerika'daki ABD istihbarat personeli, Komünist Partilerin önderliği ile temaslar kurmuş ve Komünistleri kıtadaki yeraltına karşı mücadelede meşgul etmiştir. Hitler karşıtı koalisyonun müttefikleri ile ilişkileri güçlendirmek için Stalin, 1943’teki Komintern’in dağılmasına yol açtı. Batı ile yapıcı ilişkileri savundu, savaş sonrası dönemde uluslararası diyalogu pekiştirmek için inisiyatif aldı ve dünya sahnesinde bir güven ortamı yarattı. Batı'nın politikaları, Soğuk Savaş'ın serbest bırakılması ve Stalin’in Batı medeniyetinin “totaliter düşmanı” olduğunu ilan eden 1946’taki Fulton konuşmasına dönüştü. Süreci bugün devam ediyor ...
İktidara katılım her zaman tuzaklarla doludur. Rusya'daki neoliberal saldırganın ideologları, Sovyet geçmişinin ayırt edici kötü muamele yöntemlerinin ve bugün kullanılan ikonik figürlerin bir bumerang yörüngesine geri dönebileceği gerçeğine hazırlıklı olmalıdır. Bu yüzden mi Rusya Federasyonu'ndaki “beşinci sütunun” aceleyle büyüdüğü ve Stalin'in’in “dünya topluluğuna” ihanetine karşı gösterge niteliğinde ve nihai misillemeler için iadesi üzerine atıldığı için mi?