Araçların bazen nasıl amaca dönüştüğünü hayretle izlerim çoğu zaman.. Bu aralar kendimi de bu örneklerin içinde buluyorum.
"Ne güzel Can eskiden kendisi uyuyordu" diye takıldım ne zamandır. Ne anlıyorsam kendi kendine uyumasından.. Herhalde düşünüyorum ki koy yatağa, ver öpücüğü, dön arkanı şıp diye uyusun! BabaCan demin dedi ki, "Biz de uyumadan önce kendimizi rahatlatacak birşeyler yapmıyor muyuz? Sarılmıyor muyuz birbirimize, ne farkı var?". Bazen işte tüm o kitapları, web sitelerini, anne forumlarını izlerken içgüdülerimi duyamıyorum..
Hangisi daha önemli? Ağlayarak ama kendi kendine uykuya geçen bir bebek mi, yoksa gerçekten rahatlatıldıktan sonra uykuya geçmeye hazır olan ve mışıl mışıl uyuyan bir bebek mi?
Şimdi katı gıdalar kapımızda ya bu da başka bir konu. Her anne her doktor başka bir şey diyor. Püre mi, yoğurt mu, cam rende mi rondo mu derken, araçlar yine amaca dönüşüveriyor.
Nihayetinde öğlen uyku sayısı,gece kalkma sayısı, katı gıda çeşidi.. Hepsi birer araç, nirengi noktası. Ama gidilecek esas yer değil..