İnce, uzun boyu, sarı saçları ve aşk giysileriyle Faith Madison birçok kadının hasetle baktığı tipik bir New York’luydu. Çocukluğunda meydana gelen trajedilerin üstüne bir sünger çekip, başarılı bir yatırım bankeriyle evlenmiş ve iki kız çocuğu yetiştirmşti.
Annelik ve ev kadınlığı rolüne dört elle sarılan Faith Manhattan’daki evinde yaşamın tadını çıkarmaya çabalarken, içinde gizlediği sır, ona büyük acı veriyordu…
Sonunda cesur bir adım atarak Faith tüm yaşantısı süresince onu huzursuz eden sırrı başkasıyla paylaşmaya karar verdi. Ve yaşamında şansın ikinci kez yüzüne gülebileceğine inandı.
Özet
New York’un merkezi yerlerinden Doğu Yetmiş Dördüncü Sokak’ta bulunan küçük ve şık konak adeta ölüm sessizliğine bürünmüştü, Alex’in gelmesini beklerken saatin tik taklarından başka bir ses duyulmuyordu.
Gözlerini kapadı ve o gün öğleden sonra gittiği yeri düşündü.Gözlerini tekrar açtığında ön kapının açılıp kapandığını duydu. Başka hiçbir şey duymadı. Ne holdeki halının üzerinde ayak sesleri, ne de içeriye girince “merhaba” diye seslenen ses.
Alex hep böyle gelirdi. Sokak kapısını kilitledi, evrak çantasını yere bıraktı, paltosunu portmantoya astı ve o günkü postasına baktı. Bir süre sonra Faith’i aramaya başlayacaktı.
“İyi geçti. Ama hüzünlüydü,” dedi. Alex hemen gazetesine dalmıştı, Faith fırındaki tavuğu çıkardı. Aslında Alex balık tercih ediyordu ama eve dönerken alacak zamanı olmamıştı. “Öyle küçük görünüyordu ki.” Üvey babası, Charles Armstrong’dan bahsediyordu. İki gün önce ölmüştü.
“Yarın gelecek misin?” diye sormuştu Faith tatlılıkla. Üvey babasının cenaze töreni ertesi gün yapılacaktı. Alex başını iki yana sallayarak Faith’e baktı.
“Başka insanlar cenaze törenlerine gidiyor,” dedi Faith. Sesinde rahatsız edici bir tonlama yoktu. Alex’le tartışmaz, kavga etmezdi. Pek ender fikirlerine itiraz ederdi. Zaten itiraz etmesinin anlamı da yoktu, Alex her zaman kendini haklı çıkarmanın bir yolunu bulurdu.