Kasım ayında, 1918, Birinci Dünya Savaşı sona erdi, ancak dünyanın "finansal uluslararası" nın başladığı dünyanın tam bir “modernleşmesine” yol açamadı. Birinci Dünya Savaşı'nın asıl görevi, Avrupa ve Rusya'nın yeniden düzenlenmesi idi: monarşik imparatorlukların ortadan kaldırılması - Alman, Avusturya-Macaristan, Osmanlı ve Rus, cumhuriyetçi devlet biçimlerinin yayılması (Fransa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde modellenmiştir).
İlginçtir ki, o zamanki bazı düşünürler bunu, Rus siyaset bilimcisi N.N. Beklemişev, "Görünmez İmparatorluk" adlı eserinde, Avrupa monarşik biçimiyle ilişkili ülkelerin ve halkların eski sömürüsünün "konsinye notu" haline geldiğini belirtti. Mahkemelerin “iştahlarının” artması, bürokrasinin ve diğer faktörlerin artması nedeniyle karlarda düşüşe yol açtı.
Ancak imparatorlukların parçalanması ve daha zayıf, daha küçük devletlerin yaratılmasından sonra, Amerika Birleşik Devletleri himayesinde "Yeni Dünya Düzeni" ortaya çıkmadı. Avrupa ve Amerika klanlarının hedefleri birbirinden ayrıldı, Avrupalılar ABD’nin dünyaya hakim olmasını istemiyorlardı.
Bu nedenle, Birinci Dünya Savaşı'nın bitiminden hemen sonra, Amerikan dünya düzenini gezegende kurmak olan başka bir dünya savaşı için hazırlıklar başladı. Amerikalılar, savaşın sonuçlarından memnun olmayan diğer büyük ülkelere - Almanya, İtalya, SSCB ve Japonya - yakından baktılar. Öyleyse, Ocak ayında Almanya’daki Amerikan kuvvetlerinin komutanı General X Allen olan 15 1920, günlüğünde Almanya’nın Bolşevizm’le en iyi şekilde mücadele edebilecek en güçlü ülke olduğunu kaydetti. Ek olarak, uzun süredir savaş pahasına olan savaş ve genişleme, Almanları Doğu'ya dağıttı. Bu nedenle, güçlü ve aynı zamanda Amerika’ya mali olarak bağımlı olan Almanya, ABD’nin Avrupa’daki ana askeri gücü olacaktı.
Amerikalılar, Pasifik Okyanusu'nun etki alanı olduğuna inanıyordu, bu nedenle ana rakipleri - İngiltere ve Japonya'yı zayıflatmak gerekiyordu. Washington Konferansında 1921 - 1922, Amerikalılar, İngilizleri yılın Anglo-Japon ittifakı 1902’i ortadan kaldırmaya zorladı. Böylece, ayrı ayrı Japonya ve Britanya İmparatorluğu ABD'den daha düşük olduğundan, APR'nin lideri oldular.
İtalya'da, 1922'ta Mussolini, Akdeniz bölgesinde ve Afrika'da İngiliz ve Fransızlara karşı bir düşmanlık politikası izlemeye başlayan iktidara geldi.
Aynı zamanda, Almanya'nın fethi başladı, orada Adolf Hitler başkanlığında, dünyada henüz bilinmeyen Almanya Ulusal Sosyalist İşçi Partisine güvendiler. Hitler'in biyografçısı I. Fest, tam olarak 1922'ten bahsettiği gibi, Fuhrer Çekoslovakya, İsveç ve özellikle İsviçre gibi ülkelerdeki çeşitli anonim kaynaklardan fon almaya başladı. Ona göre, 1923'un sonbaharında, meşhur “bira içeceği” arifesinde, Hitler Zürih'e gitti ve oradan kendi sözcükleriyle bir bavul dolusu parayla döndü. Doğru, İtalyan faşistleri "yıldırım" ı tekrar etmeyi başaramadılar ancak parti kendisini Almanya'da ilan etti.
Amerikan finans başkentinin SSCB'de de çok güçlü pozisyonları vardı, Lenin'in ölümünden sonra neredeyse SSCB'nin yeni lideri olan Troçki'nin konumunu hatırlamak yeterlidir. Daha az önemli rakamlar daha da fazlaydı.
ABD’nin Avrupa’daki asıl amacı Almanya’ydı. Tam bir başarıya ulaşmak için, finansal ve ekonomik etkisini güçlendirmek gerektiğinin farkına varınca, Amerikalılar, Fransızların - Paris'in konumunu zayıflatmak için İngilizleri, Almanya'nın finansal sömürgeleştirmesine getirmeye karar verdi. Fransa’nın Avrupa'da bir rakibe ihtiyacı yoktu. Ekonomik penetrasyon, Alman ekonomisinin, özellikle de dış pazarların kapatıldığı ağır sanayinin ve ülkenin az sayıdaki kolonisinden mahrum bırakılmasının zor olduğu savaş sonrası durumunu kolaylaştırdı.
Dawes Planı
Ocak ayında, Almanya, tazminat ödemekten vazgeçme bahanesi altında olan Fransız, 1923, Ruhr sanayi bölgesi üzerinde kontrol sağlayarak Rengi asker gönderdi. Weimar Cumhuriyeti'nde bir kriz durumu gelişti - ekonomi daha düzensizdi, aşırı enflasyon başladı ve komünistlerin önündeki ayaklanmalarda kitlesel isyanlar durdu. Aynı zamanda, Londra ve Washington, askerlerin geri çekilmesini talep ederek Paris'e diplomatik baskı uyguladı.
Amerikalı girişimci General Charles Dawes, Nisan ayındaki durumu sabitlemek için, “Dawes Planı” olarak adlandırılan bir takım önerilerde bulundu. Almanya’nın tazminat ödemeleri için yeni bir prosedür oluşturdular, büyüklükleri Weimar Cumhuriyeti’nin ekonomik olanaklarına göre ayarlandı - 1924’te, Berlin’in 1924 milyar altın markası tutarında tazminat ödemesi gerekti ve 1’in ödemelerinin 1928 milyar’a çıkarılması planlandı. marka. Ve Alman ekonomisinin çalışmalarını başlatmak için ülkeye uluslararası bir kredi verildi. Paris, birlikleri yılın 2,5 Temmuz 31’e çekmek zorunda kaldı, bu Fransızların önde gelen Avrupa ve zayıf Almanya hayallerine son verdi.
Anlaşma Ağustos 1924’ta Londra Konferansında imzalandı. Bu, Alman ekonomisinin toparlanmasına izin verdi. Böylece, 1924-1929 yıllarında, Dawes Planına göre Berlin, Amerika Birleşik Devletleri'nden - 2,5 milyar dolar, İngiltere'den - 1,5 milyar dolar aldı. Örneğin, o zamanlar çok büyük bir miktardı: O zamanın 1 doları 100'ta yaklaşık 1999 dolara tekabül ediyordu, yani 1999 oranında, Almanya yaklaşık 400 milyar dolar aldı. Almanlar, endüstrinin maddi temelini neredeyse tamamen modernize ederek gelecekteki militarizasyona zemin hazırladılar. Bu planın sonuçlarını 1929'te özetleyen Alman bankacı Schacht, Dawes Planının yazarlarından ve uygulayıcılarından biri olan Berlin'in, Amerika'nın Birinci Dünya Savaşı'ndan önceki 5 yıllarında aldığı 40 yıllarında dış kredi alması nedeniyle memnuniyetle karşıladığını belirtti. . 1929 tarafından Almanya, endüstriyel üretimde İngiltere'yi devraldı - küresel üretimin% 12 seviyesine ulaştı.
1929’te ABD’nin Weimar Almanya’daki yatırımları, tüm yabancı yatırımların% 70’ine tekabül etmekte ve bunun da önemli bir kısmı Morgan finansal grubu tarafından yapılmıştır. Aslında, Amerikan finans-sanayi klanları (İngiliz meslektaşlarının katılımıyla), Almanların ekonomisini geri getirdiler, Hitler'in iktidara gelmeleri ve savaşın başlaması imkansız olurdu, ayrıca Alman ekonomisinin önemli bir bölümünü kontrol altına aldılar. Örneğin: Rockefeller Standard Oil klanına ait, tüm Alman petrol rafinaj endüstrisini ve kömürden sentetik benzin üretimini kontrol etti. Henry Ford, Volkswagen hisselerinin% 100'ini kontrol etti. Klan Morgan, şirketin şahısındaki tüm Alman kimya endüstrisine sahipti "I.G. Farbenidustri". Morgans, Amerikan telekomünikasyon şirketi ITT'ye sahipti, bu sayede Alman devletinin telefon ağının% 40'ini ve uçak imalat şirketi Focke-Wulf'un hisselerinin üçte birine kadar kontrol ettiler. Ayrıca, Morgan, General Electric aracılığıyla, Alman AEG, Siemens, Osram şirketleri tarafından temsil edilen Alman radyo ve elektrik endüstrilerini kontrol etti. General Motors aracılığıyla, Morgan’ın evi Opel’in otomobil endişesini kontrol etti. Amerika Birleşik Devletleri'nin finansal sermayesi, Deutsche Bank, Dresdner Bank, Donat Bank ve diğerleri gibi kilit bankaları kontrol etti ve böylece Hitler iktidara gelmeden önce, Amerika Birleşik Devletleri Alman ekonomisinin ve finansörlerinin kilit sektörlerini kontrol etti.
Charles Gates Dawes (1865 - 1951), ABD devlet adamı, girişimci ve askeri.
Yılın Locarno Anlaşmaları 1925
Ekim ayında İsviçre'nin Locarno kentinde uluslararası bir konferans düzenlendi. Bu süreçte, Almanya'nın uluslararası izolasyonu kırıldı ve Fransa'nın konumu zayıfladı. Ek siyasi ve yasal güvenlik garantileri karşılığında Paris, Doğu Avrupa'daki etkisini Berlin lehine reddetti. Ülkeler sözde. “Küçük İtilaf” - Polonya, Romanya, Çekoslovakya, Yugoslavya ve Yunanistan, Almanya'ya ve dolayısıyla ABD'ye açıktı. Örneğin, Fransa ve Polonya’nın askeri ittifakı (yılın 1921’i) aslında gücünü kaybetti. Berlin doğuya açılmaya başladı, sadece batı sınırlarının sarsılmaz olduğu ilan edildi ve Almanya doğu sınırlarıyla ilgili hiçbir garanti vermedi.
SSCB ve Almanya'nın yükselişi
Rusya dünya gücü olarak iyileşmeye başladı. Bu birçok veri tarafından söylendi. Sovyetler Birliği'nde "beşinci sütunu" yenme süreci yaşandı. Pekin’de, 1927’taki Sovyet Büyükelçiliği’ndeki Pekin’deki Çin polisinin saldırısı, ardından 7’in Pekin’deki bir kredinin eline geçmesi, ardından 1927’in Haziran ayında Varşova’da öldürüldüğü, ABD askeri ihtiyaçlar için). Birliğin askeri, sanayi gücünün büyümesi.
Bu nedenle, Birleşik Devletler Hitler ve partisinin desteğini güçlendirmeye başladı. 1926’in sonundan itibaren, Troçki-Zinovyev bloğunun yenildiği ve sanayileşmeye karar verildiği (CPSU’nun XV Kongresi (b)), yani, SSCB’nin Adolf’a sanayileşmiş, kendi kendine yeten bir güç haline geldiğine karar verildi. Hitler yine Almanya ve yurtdışındaki çeşitli kaynaklardan finansal akış almaya başladı. 1928’in sonundan bu yana, ilk beş yıllık plan Sovyetler Birliği’nde başladığında ve 1929’in sonunda, Bukharin’in (“doğru muhalefet” olarak adlandırılan) öncülüğünü yaptığı “uluslararası finansal” etkinin son ajanları Sovyet’in üst politik liderliğinden kaldırıldı. Hitler ve partisinin finansmanı. Şimdi ana finansman Alman bankalarından ve endişelerinden geçti.
Weimar Almanya'daki 1930'in baharında, Sosyal Demokrat G. Muller liderliğindeki bir koalisyon hükümeti iktidardan kaldırıldı. Yerine yalnızca sağ partilerin üyelerinden oluşan G. Brüning hükümeti geldi. Böylece, Almanya'daki 1918-1930 yıllarındaki Sosyal Demokratların saltanatı tamamlandı. Sözde burjuva demokrasisinin aşamalı olarak daralması süreci. “Cumhurbaşkanlığı hükümetleri dönemi” 1930-1933.
Heinrich Bruening.
Temmuz ayında 1930, Reich Şansölyesi Heinrich Bruening, yetkileri yalnızca 1932 yılında sona ermesine rağmen, Reichstag'ı görevden aldı. Bu adım, halkı ekonomik krizden duyduğu hoşnutsuzluktan yararlanmak ve NSDAP'ı büyük bir meclis partisine dönüştürmek için atıldı. Öyleyse, Weimar Cumhuriyeti'nin Reichstag'ına yapılan yeni seçimlerde, Eylül 14'in 1930'inde Naziler, 6,8 milyon oy aldı (önceki seçimlerde 1928 800 bin oy aldı) ve 107 parlamento sandalyesi (1928 yalnızca 12 sandalye aldı) ). İngiliz ve Amerikan basını, Alman Nazilerin başarısını övdü.
Ximarx'ın sonbaharında, Weimar Cumhuriyeti Reichsbank'ın başkanı Jalmar Schacht, ABD'yi ziyaret etti. Amerikalı meslektaşları ile Adolf Hitler’in iktidara geleceği konusundaki detayları ele aldı. Ekim ayında, Harzburg'da 1930, önde gelen Alman bankacıların ve sanayicilerin bir araya gelmesiyle, en yüksek aristokrasi ve generallerin temsilcileriyle bir araya geldi. Toplantıya katıldı ve Hitler. J. Schacht, Amerikalıların Almanya'da bir Nazi diktatörlüğü kurma gereği ile ilgili düşüncelerini ortaya koyanların dikkatini çekti.
SSCB'deki diğer olaylar, yalnızca seçilen dersin doğruluğunu onayladı: Batı'da beklendiği gibi ilk Sovyet beş yıllık planı başarısız oldu. Ve eğer 1928’te, Birlik endüstriyel ekipman ve mühendislik ürünlerinin% 81’ine, özellikle de ABD, Almanya ve İngiltere’den ithal ettiğinde, 1931’te, bu rakam% 17,8’e düştü.
Mayıs ayının sonunda, 1932, Alman finansal-endüstriyel, aristokrat çevrelerin baskısı altında - sözde. Beyler Kulübü, Bruening hükümeti istifa etti. Bir sonraki hükümet, Franz von Papen de geçiciydi ve Hitler'in gelişi için sahne hazırladı. En büyük Alman finansör ve sanayicilerin 1932'i, Kasım ayının 17'unda, Reichskanzler'in Adolf Hitler’e atanmasını talep ederek Başkan von Hindenburg’a (Weich Cumhuriyeti’nin Reich Başkanı, 1925’tan 1934’e kadar) bir mektup gönderdi.
Ocak ayının başında 1933, Hitler'i birkaç ay içinde iktidara getirmek için, Nihai kararın alındığı Köln yakınındaki bankacı Schroeder’in mülkünde düzenli olarak Alman finansörlerle toplantı yaptı. Bu, Ocak 1933'un sonunda yapıldı.
Yalmar Schacht
Japonya
“Finansal Enternasyonal”, yalnızca Avrupa’da - İtalya ve Almanya’da değil, Doğu’da da, komşu halklara karşı Japonların militarizasyon ve saldırganlık politikasını destekleyen bir savaş alanı yarattı.
Başlangıçta, Amerikalılar Japonya’nın etkisini sınırladı: I. Dünya Savaşı’ndan sonra ABD, Japon-İngiliz ittifakını kesti ve Çin’den ve Uzak Rus’tan ayrılmaya zorladı. Amerika Birleşik Devletleri, Çin'deki Chiang Kai-shek liderliğindeki bir milliyetçi hükümeti destekledi, ancak kısa süre içinde hayal kırıklığına uğradılar. Kuomintang, Çin komünist hareketini ve feodal generalleri baskılamadı. Chiang Kai-şek'in Mançurya'daki Çin birliklerinin Kasım-Aralık'ta Sovyet Uzak Doğu Ordusu güçleri tarafından ezilmiş yenilgisi 1929 ABD'ye, milliyetçi rejimi Uzak Doğu'daki Sovyetler Birliği'ne yönelik dış silahlı baskı için ağır bir araç olarak kullanmanın imkansızlığını gösterdi.
Uzak Doğu'da, SSCB'nin askeri ve ekonomik gücünün büyümesini durduracak ve Çin'e düzen getirecek bir güce ihtiyaç vardı. Seçim Japon İmparatorluğu'na düştü. Japonya'nın ürünleri ve hammadde kaynakları için pazarlara ihtiyacı vardı (Çin'deydi) ve sanayinin gelişmesi için sermaye (bu ABD'ye yardımcı olabilir). Japonya’nın Çin’e karşı yaklaşmakta olan savaşındaki ABD’nin konumu, ABD Başkanı Herbert Clark Hoover (1929’ten 1933’e) tarafından belirlendi. Ona göre, Çin hükümeti kendi topraklarında düzeni sağlayamıyor, birçok bölge SSCB'ye yönelik Komünistler tarafından kontrol ediliyor ve Mançurya'nın yönetimi bağımsız bir politika izliyor. Anarşi, Çin’de “tamamen kabul edilemez bir bölge” dir.
Amerika Birleşik Devletleri, Kuzeydoğu Çin’in Japonya’nın işgalinin Chiang Kai-şek rejiminin Amerika’ya bağımlılığını artıracağına ve sonunda Japon İmparatorluğu ile Sovyetler Birliği arasında bir savaşa yol açacağına inanıyordu.
1930’te Washington, Japonları dış genişlemeye itti: Haziran’da ABD, Japon malları için gümrük vergilerini% 23 artırdı ve bu nedenle Japon pazarını neredeyse tamamen kapattı. Japonya’nın mal ihracatı,% 40’in hemen altına düştü. Amerika Birleşik Devletleri'ne olan finansal bağımlılık ve ürünleri için başka pazarlara bakma ihtiyacı Japon hükümetini Mançurya'yı ele geçirmek zorunda bıraktı. Japonlar Eylül 1931’ta Mançurya’yı istila ettiğinde Amerikalılar Chiang Kai-shek’e baskı yaptı ve askerlere savaşmadan çekilmelerini emretti. Bu saldırganlık sırasında (bir buçuk yıldan fazla), ABD, Japonya'ya 182 milyon dolar yardımında bulundu.
Aslında, Japonya’nın dış politikası Amerikalılar ile aynı fikirdeydi: 1933’te Washington, Japonya ve Almanya’nın emriyle Milletler Cemiyeti’nden çekildi. 1937’te ABD’nin izniyle Japon İmparatorluğu Çin'de yeni bir savaş başlattı. Bu savaşın asıl amacı, İngiltere ve Fransa’nın Çin’deki konumunu baltalamak, Amerikalıların etkisini genişletmek, SSCB ile savaş için sıçrama tahtası genişletmektir.
Moskova’nın dikkatini Çekoslovakya, Japonya’nın Temmuz-Ağustos aylarında meydana gelen olaylara yöneltmek amacıyla ABD’nin emriyle 1938, Hassan Gölü’nde bir provokasyon düzenledi. Bir yıl sonra Japonlar, Halkin-Gol'ün olayları olan Moğolistan'da bir savaş düzenledi. Bu şekilde, SSCB, Almanya'nın işgalinden Polonya'ya sızdı ve saldırganlık anlaşmasıyla ilgili olarak Berlin’in teklifini kabul etmek zorunda kaldı, Doğu’ya ilave birlikler, teçhizatlar aktarmak, batı sınırlarındaki savunmaları zayıflatmak zorunda kaldı.
Amerika Birleşik Devletleri, Sovyetler Birliği'nin Uzak Doğu'daki güçlerini bağlamak için Japon imparatorluğunu cömertçe finanse etti. Bu nedenle, yalnızca 1938’te, Morgan finansal grubu, 125’in milyon dolarına Tokyo'dan kredi verdi. Ve ABD’nin Japonya’ya 1937-1939’de yaptığı toplam yardım 511 milyon dolar olarak gerçekleşti.
Bu durumda, Dünyada katliamın iki merkezi olan Avrupa’da (Almanya ve İtalya) ve Asya’da (Japonya), dünyadaki Amerikan finans ve sanayi çevreleri oluşturuldu. Bu ülkeler ABD’nin “Yeni Dünya Düzeni” nin inşasında “top yemi” haline gelecekti.
kaynaklar:
Avarin V. Ya Pasifik Okyanusu için savaş. Japon-Amerikan çelişkileri. M., 1952.
Öykü II. Dünya Savaşı 1939-1945. 12 birimlerinde. Tom 1. M., 1973.
Hitler'i Stalin'e saldıran Yaşlı Adamlar N. SPb., 2008.
Marushkin B.I. Amerikan’da “müdahale etmeme” politikası ve Çin’deki Japon saldırganlığı 1937 - 1939. M., 1957.
Shambarov V. Anti-Sovyet. M., 2011.
Shearer, W. Üçüncü Reich'in yükselişi ve düşüşü. M., 2009.
Epperson R. Görünmez El. SPb., 1999.
http://militera.lib.ru/bio/fest_j01/index.html