Ay her yerde aynı şey. O beni birçok yerlerde gördü, ben de onu… O benim kendisine böyle mütemadiyen başka başka yerlerde görünmeme hayret etmiyor, hâlbuki ben her yerde aynı yüzü gördüğüm için biraz hayret eder gibiyim. Evet hiç fark yok: Bu, Postdam Gölü’ndeki bir kayık içinde kendisine anlamaz gözlerle baktığım ay. Bu, Templin’de donmuş karları gıcırdatarak yürürken berrak ve soğuk gökyüzünde beni seyreden ay. Bu, Yozgat’ta sallanarak sokakları dolaşırken bir fener gibi önüme düşerek bana evimin yolunu gösteren ay.