Geniş İblis Diyarı’nın köşesinden iki renkli ışık çaktı ve çevrede gürleyen bir ses yankılandı.
Binlerce ağaç kökü mızrak gibi gökyüzünü delerken, gökten esen aşırı soğuk bir rüzgar onları dondurdu.
[… !?]
“Kuh…”
Tıpkı fırtınalar gibi esen bir büyü gücü dalgası gibi, titreyen atmosferin merkezinde iki gölge karşı karşıya geliyordu.
[…Lillywood… Karışma.]
“…İnsan Alemine gitmene izin veremem, Isis.”
Karşı karşıya gelen iki varlık, Demon Realm’de kimsenin onları tanımadığı kadar bilinen varlıklardır.
Altı Kral’ın bir parçası olan Ölüm Kralı, İsis Kalıntısı ve Dünya Kralı Lillywood Yggdrasil arasındaki savaş o kadar şiddetli ki, haklı olarak bir doğal afet olarak adlandırılabilir ve çevredeki her şey göz alabildiğine çöle dönmüş.
Bu olayın başlangıcı yaklaşık yarım saat önce başladı… Lillywood, Isis’in İnsan Alemi’ne giden kapıya gitmesini engellemeye çalıştığında ve sonuç olarak, bu bir savaşa dönüşmüştü.
[…Bu seninle ilgili değil… Lillywood.]
“Bununla akrabayım! Şu anda İblis Alemi ve İnsan Alemi dostluk anlaşmasını imzaladılar ve hala çok istikrarsız. Sonunda inşa ettiğimiz güveni zedelemeyi göze alamayız.”
[…Yani… Neden… beni… durduruyorsun?]
“…Gerçekten söylememi istiyor musun? Elimden gelse bunu söylemek istemezdim. Ancak bu durumda senin varlığın tehlikeli.”
[…Neden…]
“Giyindiğiniz ölümün sihirli gücü, canlılar için bir korku nesnesinden başka bir şey değildir…”
[…Yanılıyorsun.]
“Gözlerini başka tarafa çevirmeyi bırak! Bunu sen de biliyorsun… Halkın için bir ‘korku nesnesi’ olduğunu.”
[…!?!?!?]
Gerçek şu ki, böyle kınayıcı sözler söylemek istemiyordu. Lillywood’un yüzünde acı bir sıyrık varmış gibi bir ifade var ama ona acımasızca gerçeği söylemesi gerekiyor ve Isis bu sözleri duyunca gözleri iri iri açıldı ve kaskatı kesildi.
Bir anlık sessizlik belirdi… Ama Isis’in kabaran büyü gücüyle bu sessizlik hızla bozuldu.
[…Yanılıyorsunuz… Yanılıyorsunuz… Yanılıyorsunuz!!!]
“……”
Isis’in sihir gücü, öfkesine yanıt olarak çığlıkları ve çığlıklarıyla patladı ve gökyüzünde havayı sallayan son derece büyük bir sihirli daire oluşturdu.
Öldürme niyetiyle dolu Extreme Magic’in daha önce kullandığı büyüden açıkça farklı olduğunu gören Lillywood, ona sakince baktı ve yerde aynı büyüklükte sihirli bir daire oluşturdu.
Altı Kralın Aşırı Büyüsü… Etraflarındaki düzinelerce kilometreyi küle çevirmek yeterliydi ve Lillywood onu durdurmak yerine, İblis Diyarı’nın topraklarını korumak için onu aynı ölçekte büyüyle dengelemeyi amaçlıyordu.
Bununla birlikte, Isis’in oluşturduğu fırtına serbest kalıp göklerden aşağı inmeden önce, gökyüzündeki mavimsi beyaz sihirli dairenin üzerine bindirilmiş simsiyah bir büyü dairesi belirir ve cam kırılması gibi bir sesle, sihirli dairenin oluşturduğu sihirli daire. IŞİD ortadan kayboldu.
[…!?]
“Bu…”
Şaşıran ikilinin önünde, siyah kanatlara dönüşen ceketi havada dalgalanırken Kuromieina aralarında belirir.
[Zamanında yetiştim mi?]
“Evet, yardımın için teşekkürler Kuromieina. Beklendiği gibi, sadece ben varken, çevredeki alanda ne kadar hasar kontrolünün yapılabileceğinin bir sınırı vardı…”
Lillywood, Kuromieina’nın görünüşü karşısında rahat bir nefes aldı ve ona teşekkür ederken, onun aksine Isis dişlerini sıktı.
[…Kuromieina… Sen de….. müdahale mi edeceksin?]
[Hayır, müdahale etmeye çalışmıyorum ya da onun gibi bir şey… ve nasıl hissettiğini biliyorum, Isis… Ama en azından dünya biraz daha istikrarlı olana kadar bekleyebilir misin?]
[………]
Kuromieina’nın sözlerini duyan Isis, hâlâ ikna olmadığını söylemek istercesine dudağını ısırdı, ancak Lillywood’la yüzleşirken yaptığı gibi kendini zorlamaya çalışmadı.
Sadece Lillywood olsaydı bunu başarabilirdi ama Kuromieina katılırsa kırılma olasılığı sıfıra eşitti.
Bir süre sessiz kaldıktan sonra Isis yumruklarını sıktı ve vücudu hafifçe titreyerek sessizce mekanı terk etti.
Hatta bir şekilde ağlıyormuş gibi görünen ayrılan figürüne bakan Kuromieina derin bir iç çekti.
[…Zor bir gün geçiriyor gibi görünüyor. Isis, yani.]
“Elden bir şey gelmez sanmıştım. İnsan Alemi ve Tanrı Alemi bir dostluk anlaşması imzaladı ve bunu kendisi biliyor ama yine de… ne olursa olsun… Hala kabul edecek birini düşünüyor. ona, İnsan Aleminde veya Tanrı Aleminde bile.”
[Isis sonuçta oldukça yalnız. Özellikle son zamanlarda birbirimizle konuşamayacak kadar meşgul olduğumuz için…]
Az önce ayrılan Isis’i düşünürken hem Kuromieina hem de Lillywood’un yüzlerinde biraz hüzünlü bir ifade vardı.
Dostluk antlaşmasının imzalanmasından iki yıl sonra, el ele çalışmaya başlayan üç dünya arasındaki barış uğruna, hem Kuromieina hem de Lillywood son zamanlarda İnsan Alemi ile Şeytan Diyarı arasında gidip geliyor, ancak Isis bunu başaramadı. Dostluk antlaşmasından beri İnsan Alemini veya Tanrı Alemini ziyaret etmedim.
Hayır, ziyaret etmek istediğini söylemek daha doğru olmalı ama durduruldu… Her zaman ölümün sihirli gücüne bürünmüş olan Isis, hem İnsan Aleminde hem de Tanrı Aleminde bir korku nesnesidir. O kadar ki, kalbi zayıf olanlar sadece onu görünce bayılırdı.
Bu nedenle, dünyanın henüz istikrarlı olmadığı bu durumda, onun istediği gibi hareket etmesine izin veremezlerdi.
“Kuromieina. Isis neden İnsan Alemi ve Tanrı Alemi’ne bu kadar takıntılı? Onu yalnızlıktan uzaklaştırmaya yetmedik mi?”
[Bu sadece bir tahmin, ama bence Isis’e yalnızlığından “gerçekten” yardım edemediğimiz için. Bunun nedeni çok basit. Büyük bir gücümüz var.]
“Büyük bir güce sahip olduğumuz için mi?”
[Unn. Sanırım Isis’in muhtemelen düşündüğü şey bu. IŞİD’e normal davranmamızın sebebi, ona karşı koyacak kadar güçlü olmamız… veya başka bir deyişle, gücümüz olmasaydı onu kabul etmezdik. Aradığı şey, onu koşulsuz kabul edecek biri… Karşısına çıkacak kadar güçlü olmasa da, elini korkmadan tutacak biri. Bence bu yüzden daha az güçlü İnsanlara yaklaşmaya çalışıyor, çünkü onun gibi birini bulmak istiyor.]
“…Anlıyorum. Ancak, bu imkansız, değil mi? Onun büyülü ölüm gücünün önünde durabilecek bir İnsan olduğuna inanamıyorum.”
[…Kesinlikle zor. Hikari-chan bile yapamadı.]
Isis’in aradığı varlık. Karşı koyma gücü olmasa da onu kabul edecek bir varlık… Böyle bir varlığın ortaya çıkma ihtimali yok denecek kadar azdır.
Bildikleri en güçlü kalbe sahip İnsan olan Kahraman Hikari bile Isis’le gerektiği gibi yüzleşemedi. Vücudu önünde titriyor, sözlerini ağzından çıkarmaya çalışıyordu.
Bu tek başına onun güçlü bir kalbi olduğunu söylemek için yeterliydi, ancak Isis’in bulmak istediği varlığa kıyasla oldukça eksikti.
Az önce ağlamaya başlamak üzere olan Isis’in yüzünü hatırlayan Kuromieina ve Lillywood üzgün bir şekilde yere baktılar.
Ölüm diyarı, buzdan şatoda.
İçinde gözyaşı döken Ölüm Kralı Isis Remnant yaşıyor.
[…Uwaaahhh… Neden… Neden…]
O, çok sayıda ölü varlığın geride bıraktığı sihirli güçten doğmuş bir varlıktır. Başka bir deyişle, varoluşunun özünde ölüm kavramının olduğu söylenebilir.
Bu nedenle doğduğu andan itibaren ölümün sihirli gücü vücudunda tutulmuştur ve bu büyülü gücü, niyeti ne olursa olsun çevresindeki insanları korkutur.
Isis’in karşısındakine düşman olup olmaması, karşısındaki kişinin korkmuş olması hiç önemli değil, bunların hiç önemi yok… Çünkü her canlının içgüdüleri reddediyordu. onun varlığı.
Bu nedenle yalnızdı.
Isis, Demon Realm’deki varlıkların çoğu tarafından bir korku nesnesi olarak algılanıyor. O bir hayalet ve ırkının Wightlar ve Lichlere oldukça yakın olması gerekmesine rağmen… Undead türü altındakiler bile ondan korkuyordu.
Vücuduna sardığı tehdit nedeniyle Altı Kral’dan biri olarak adlandırılan ve Altı Kral’ın en tehlikelisi olduğu söylenen bir varlıktır.
Ancak ölümü gelişigüzel yaymaya niyeti yoktur. Hatta ona sırtını dönmeyenlerle olabildiğince dost olmaya çalışacaktı ama bedeninin büründüğü ölümün sihirli gücü buna izin vermiyor.
IŞİD’le korkusuzca yüzleşebilecek insanlar, onunkiyle kıyaslanabilir güce sahip olanlardır, ancak tersine, böyle bir güce sahip olmayanlar ondan korkar ve istisnasız ondan uzak dururlar.
Bu gerçek ona güçlü bir yalnızlık duygusu veriyor ve Isis binlerce yılını bu için için yanan duyguya tutunarak geçirdi.
Her şey olduğu gibi kalsaydı daha iyi olurdu. Bu duyguya yenik kalsaydı bir şekilde mutlu olabilirdi.
Umutsuzluk… insan umut ettiğinde doğar.
Üç diyar, İblis Diyarı, İnsan Alemi ve Tanrı Alemi el ele tutuşup dünyası genişlediğinde… Isis’in düşüncelerinde zayıf bir umut belirdi.
İblis Diyarı iyi değilse… ama İnsan Alemi ya da Tanrı Alemiyse… Onu kabul eden bir varlık varsa, böyle bir varlığın sihirli ölüm gücüne karşı koyacak gücü olmasa bile…
Kucakladığı umut, büyük bir umutsuzlukla ona geri döndü.
Hiç kimse onu olduğu gibi kabul etmeyecekti. Kalbinin derinliklerinden kimse onun elini tutmayacak.
Bu taşan duygular gözyaşlarına dönüştü ve ölümle kaplı kral tek başına kükredi.
Binlerce yıldır aradığı kişi… Ancak yaklaşık bin yıl sonra ortaya çıktı…