Bütün bunlar, Harper’ın, kocasının (filmdeki diğer tek erkek oyuncu olan Papa Essiedu) öldüğü gün evliliğinin neden bu kadar kasvetli bir şekilde sona erdiğine dair kendi kavrayışlarını besliyor. Ama aynı zamanda, yerel polis (yine Kinnear) ormandaki bir çıplakların zararını pek görmediğinde veya Harper tüm bu heriflerin göründüğü gerçeğiyle yüzleşirken işler daha da garipleşmeye başladığında – ve daha rahatsız edici bir şekilde – başka bir şey konuşuyorlar. Ona bakmak-aynısı.
Buckley ve Kinnear, son yıllarda çıkış yapan en ilginç tiyatroculardan ikisi (kuşkusuz Kinnear’ın durumunda on yıla daha yakın). Buckley, Netflix’in Charlie Kaufman filmi aracılığıyla ana akımla yakın zamanda yol aldı. Bitirmeyi Düşünüyorum. Ancak iki Olivier Ödülü kazanan Kinnear gibi – Shakespeare’in açgözlülüğü kişileştirmesi Iago’yu oynamak da dahil olmak üzere – Buckley, işin tadını çıkaran doğal bir tiyatro oyuncusu gibi görünüyor. Belki de bu yüzden o ve Kinnear tüm etkileşimlerine böylesine teatral bir yük getiriyorlar, her biri diğer yeteneğin cömertliğini Garland’ın endişeli senaryosundan besledikleri kadar besliyor.
Harper rolünde Buckley, tatlı dilli papazın evliliğinin nasıl sona erdiği konusunda kendini sorumlu hissedip hissetmediğini sorduğunda bu ataerkil saçmalık için fazla modern olan bir kadındır. Yine de, gözlerindeki dile getirilmeyen umutsuzluk, bu oyunun sabit doğasını rasyonel olarak anlayabilmesine rağmen, kısa sürede fiziksel tezahürler alan açıklanamaz bir şüphe tarafından köşeye sıkıştırıldığını hissediyor.
Tersine, Kinnear bir oyuncunun vitrininde şehvetin her tonunda oynamasını sağlayan bir ziyafet çekebilir. Ekran çalışması için biraz küçümsenmiş bir sanatçı olarak – bugüne kadar hala Karloff’tan bu yana en iyi Frankenstein’ın Canavarı-Kinnear’ın hem incelikli hem de operatik olmasına, sahneleri çiğnemesine ve erkek bakışının sinsiliğini en çocuksu ve aynı zamanda şiddetli olarak tasvir etmesine izin verilir. Her şeye rağmen, o kadar grotesk olmasaydı neredeyse acınacak bir güvenlik açığı getiriyor.
Bir kadının görünüşte aynı adamın bir düzine varyasyonuyla çevrili olduğu genel kurulum, filmin daha büyük anlatı sorunlarına girdiği yerdir. İlk ima, ince veya zorunlu olarak derin değildir. erkekler (başlığına kadar) öneriyor gibi görünüyor. Garland’ın büyüleyici ama benzer şekilde kusurlu havasına daha yakın geliştiriciler ustaca zirvelerinden daha Eski Makine ve Yok etme, erkekler filmin ilk perdesinde zaten çok iyi çizilmiş olan tematik bir ünlem işaretinin altını çizmek ve daire içine almak için çok fazla zaman harcıyor.
Öyle olsa bile, görüntü yönetmeni Rob Hardy’nin kırsal İngiltere’nin doğa harikasından yararlandığı görkemli ve Arkadyacı bir görsel şema ile bu unsurların anlatılmasındadır. erkekler anlatı sadeliğine sanatsal bir ihtişam katıyor. Ve film (çok yavaş yavaş) doğal, ilkel bir durumu kucakladıkça, deneyim o kadar zenginleşir.
Kaynak : https://247newsaroundtheworld.com/movie-zone/men-review-alex-garland-and-a24-horror-goes-primal/