Önümüzdeki aylarda, Kuzey Kore’ye yönelik stratejik bir siber saldırı olup olmadığı konusunda bir karar verilecek. İlk aşamada bu ölçeğe göre bir siber saldırı seçimi, potansiyel stratejik etkileri nedeniyle yapmak zor.
Bu etkiler potansiyel olarak gelecekte bu siber yetenekleri kullanma yeteneğini kaybetme, bu tür saldırıların hedefi olma riskinin artması, asimetrik bir silah yarışının başlaması ve caydırıcılığın kaybedilmesi gibi konuları içerir. Bu düşüncelerin her birini şimdi keşfedelim.
Politikanın yönettiği siber saldırılar yeni bir olgu değildir. Bazı örnekler, bir ülkenin İnternet altyapısına (2007’de Estonya’ya) yönelik bir saldırı, katılımı önlemedeki propaganda ve dağıtımın bozulması (2008’de Gürcistan) yanı sıra seçime müdahale girişimleri (2017 Fransız seçimi) dahildir. Kritik altyapıya (2016 yılında Ukrayna) yönelik sınırlı saldırılar da gördük.
Henüz görmediğimiz şey, bir ulusun kritik altyapısına karşı stratejik ya da sınırsız bir angajman.
Zero Day filminde (bir İran nükleer tesisine karşı Stuxnet saldırısı), isimsiz bir ABD kaynağı: “Karşılaştırıldığında … Stuxnet, bir arka sokak operasyonuydu. (Natanz) … atıfsız tam bir plan (saldırı) planıydı. ”
2011 yılında Obama yönetimi, hükümetin hava savunma sistemini bozmak için Libya grevini bir siber saldırı ile başlatıp başlatmamak konusunda yoğun tartıştı.
Kuzey Kore’nin “nükleer oyunları” üzerine yükselen uluslararası gerilimler ve genel olarak politika hedeflerine ulaşmak için çeşitli uluslar tarafından saldırgan siber yeteneklerin artan kullanımı ile ABD ya da müttefiklerinden biri tarafından böyle bir plan tartışması Diğer yol. Bu, cerrahi siber saldırıların şu an için kullanılmadığını söylemek değil. Örneğin, Kuzey Kore’deki son üç başlatma testi başarısızlığının siber operasyonlardan kaynaklanmış olabileceği düşününüyormusunuz?
On yıl önce baskın siber saldırılar yaygındı, ancak dünya genelinde tehdidin gerçekliğini kabul etmedi. Dolayısıyla, siber operasyonlarda başarılı olmak çok daha kolay oldu. Bugün, siber saldırılara karşı savunmasızlık hala yüksekken, savunma bilinci ve dolayısıyla saldırganın maliyeti artmaktadır.
Savaşan siber saldırıların ülke çapındaki etkilerini tartışırken, bu savunma bilinci hala nispeten teoriktir. Dünyadaki pek çok ülke savundu değildir ve savunulan olanlar meydan okumanın karmaşıklığı ve ölçeği ve birçok kişinin tehdidinin kaldırılmasıyla mücadele etmektedir.
Bir ulus tarafından böyle bir saldırı düzenlenmesi kararı, gelecekteki operasyonlarda başarıya ulaşma maliyetlerini artıracaktır. Sonunda, bu yeteneklerin bir kısmını tamamen kaybetme riski taşıyorlar.
Diğer olası etkiler gelişmiş ülkelerin kendi açıkları ile ilgilidir. Böyle bir saldırı, başkalarını benzer kabiliyetler geliştirmeye teşvik edebilir; bu da, az gelişmiş ülkelerin kendi yeteneklerini geliştirmeye daha fazla yatırım yaptıkları ve normal nüfuzlarına oranla potansiyel olarak bir caydırıcı etki yapabilecekleri asimetrik bir silahlanma yarışına neden olabilir.
Dahası, böylesi bir eylemin çok kullanılmasıyla, başkaları tarafından kullanımını meşrulaştırır. Uluslararası siber saldırılar yasası, en iyi ihtimalle bir tahmin işi yamasıdır ve çoğunlukla emsallerle oluşturulmuştur.
Son olarak, yetenekler konuşlandıktan sonra, potansiyel kullanımlarının aslında ne kadar caydırılıp kaldıysa, şimdi çözülme riski taşıyor.
Farkındalık açısından, Birleşik Devletler, 70’li yıllarda istihbarat yetenekleri etrafında stratejik belirsizliklerin korunması için mücadele ederek 70’lerde şifreleme ile mücadele ederek bu tür yeteneklerin yarı ömrü kavramıyla çok deneyimli. . Örneğin, Sinyaller istihbarat (SIGINT) aslında şifrelemenin çoğalması nedeniyle zayıflamış, siber saldırılar gibi daha aktif zekâ toplama araçlarının kullanılmasını gerektiriyor.