USC Dornsife’dan bir araştırmacı, Beyin görüntülerini karşılaştıran psikoloji, yalnız olmayanlarla karşılaştırıldığında yalnız bireylerin beyin işleme modellerinde önemli farklılıklar buldu.
Rus yazar ve filozof Leo Tolstoy, açılış cümlesini yazarken bir şeyin farkında olabilir. Anna Karenina’nın: “Mutlu ailelerin hepsi birbirine benzer; her mutsuz aile kendine göre mutsuzdur.”
Psychological Science dergisinde yayınlanan ve şu anda USC Dornsife Edebiyat, Sanat ve Bilim Koleji’nde görev yapan bir akademisyen tarafından yürütülen yakın tarihli bir çalışma, şunu öne sürüyor: Yalnızlık deneyimi, beyin bilgi işlemede benzer kalıplar sergilemese de, yalnız olanlar dünyayı her bireye özel olarak benzersiz bir şekilde yorumluyor gibi görünüyor.
Çok sayıda araştırma, yalnızlığın refaha zarar verdiğini ve sıklıkla başkaları tarafından anlaşılmadığına dair kendi bildirdiği duygular eşlik eder. Amerika Birleşik Devletleri Genel Cerrahi Dairesi’nin yakın tarihli bir raporunda yalnızlıktan, bu durumdan muzdarip yetişkinlerin sayısının giderek artmasına tepki olarak bir halk sağlığı krizi olarak bahsedildi. COVID-19 salgınının başlangıcından önce bile, ABD’deki yetişkinlerin yaklaşık yarısı ölçülebilir düzeyde yalnızlık yaşadığını bildirdi.
Yalnızlık kendine özgüdür
UCLA’da doktora sonrası araştırma görevlisi olan Elisa Baek, USC Dornsife’da psikoloji yardımcı doçenti, bu tür kopukluk ve yanlış anlaşılma duygularına neyin katkıda bulunduğunu daha iyi anlamaya çalıştı. Baek ve ekibi, fonksiyonel manyetik rezonans görüntüleme (fMRI) adı verilen bir nörogörüntüleme tekniği kullanarak, bir dizi video klip izlerken 66 üniversite birinci sınıf öğrencisinin beynini inceledi. Konuları duygusal müzik videolarından parti sahnelerine ve spor etkinliklerine kadar uzanan videolar, analiz için çeşitli senaryolar sunuyordu.
Taranmadan önce, yaşları 18 ile 21 arasında değişen katılımcılardan şunları yapmaları istendi: Bir kişinin öznel yalnızlık duygularını ve sosyal izolasyon duygularını ölçen bir anket olan UCLA Yalnızlık Ölçeği’ni doldurun.
Anket sonuçlarına göre, araştırmacılar katılımcıları iki gruba ayırdı: yalnız ve “yalnız olmayan” (bunlar yalnızlık yaşamamak). Daha sonra, katılımcı videoları izlerken fMRI kullanarak her katılımcının beynini taradılar.
İki grup arasındaki beyin görüntüleme verilerini karşılaştıran araştırmacılar, yalnız bireylerin yalnız olmayanlara göre daha farklı ve kendine özgü beyin işleme modelleri sergilediğini keşfettiler.
Bu bulgu önemlidir çünkü farklı bireylerin beyin aktivite kalıplarının ne kadar benzer olduğunu ifade eden sinirsel benzerliğin, dünyaya ilişkin ortak anlayışla bağlantılı olduğunu ortaya koymaktadır. Bu ortak anlayış, sosyal bağlantıların kurulması açısından önemlidir. Yalnızlıktan mustarip insanlar yalnızca toplumun dünyayı işleme normlarına daha az benzemekle kalmıyor, aynı zamanda her yalnız insan da kendine özgü şekillerde farklılık gösteriyor. Bu benzersizlik, izolasyon ve sosyal bağlantı eksikliği duygularını daha da etkileyebilir.
Baek şöyle dedi: “Yalnız insanların birbirlerine daha da az benzediğini görmek şaşırtıcıydı.” Yalnız veya yalnız olmayan insanlarla ortak noktalar bulamamaları, sosyal bağlantı kurmalarını onlar için daha da zorlaştırıyor.
“’Anna Karenina ilkesi’, yalnız insanları, yalnızlığı deneyimledikleri için uygun bir tanımlamadır. evrensel olarak ilişkilendirilebilir bir şekilde değil, kendine özgü bir şekilde” diye ekledi.
Yalnızlık, arkadaşlarının olup olmamasıyla ilgili değildir
Öyleyse, yalnız bireylerde kendine özgü süreçler yalnızlığa neden olur mu, yoksa yalnızlığın bir sonucu mu?
Araştırmacılar, yüksek düzeyde yalnızlığa sahip bireylerin (kaç arkadaşa veya sosyal bağlantıya sahip olduklarına bakılmaksızın) kendilerine özgü beyin tepkilerine sahip olma olasılıklarının daha yüksek olduğunu gözlemledi. Bu durum, dünyayı kendisinden farklı gören insanlarla çevrili olmanın, kişi bu kişilerle düzenli olarak sosyalleşse bile yalnızlık için bir risk faktörü olabileceği olasılığını ortaya çıkardı.
Çalışma ayrıca, sosyal bağlantıların veya kopuklukların değişkenlik göstermesi nedeniyle de şunu öne sürüyor: zamanla, bireyin dünyayı ne ölçüde kendine özgü bir şekilde algıladığını etkileyebilir.
İleriye dönük olarak Baek, arkadaşları olan ve sosyal olarak aktif olan ancak yine de yalnız hisseden insanları incelemekle ilgilendiğini söyledi. Ayrıca araştırmacılar, yalnız bireylerin hangi belirli durumları farklı şekilde algıladıklarına da bakıyor. Örneğin, yalnız insanlar beklenmedik olayları veya olayların farklı şekilde yorumlanabileceği belirsiz sosyal bağlamları işlerken kendine has özellikler mi gösteriyor?
Referans: “Yalnız Bireyler Dünyayı Kendine Özgü Şekillerde İşler”, Elisa C. Baek, Ryan Hyon , Karina López, Meng Du, Mason A. Porter ve Carolyn Parkinson, 7 Nisan 2023, Psychological Science.
DOI: 10.1177/09567976221145316
Çalışma, National Science tarafından finanse edilmiştir. Vakfı ve Ulusal Ruh Sağlığı Enstitüsü.