Perrotin Paris sunmaktan memnuniyet duyar Sayfa çevirici, Amerikalı sanatçının ilk kişisel sergisi Danielle Bahçesi galeride. Bu vesileyle sanatçı bir grup yeni resim ve karakalem çizim sunuyor. Balthus’un sözleriyle, “Sıradan şeylerde olağanüstü olanı arama arzusunu her zaman hissederim; empoze etmeden önermek, resimlerimde her zaman biraz gizem bırakmak.” Bu sözler, Danielle Orchard’ın gündelik olanın tuhafla, evcil olanın ebedi olanla buluştuğu son çalışmasında yer alıyor. Eserleri, ister analitik kübizmin çoklu perspektiflerine üslup referansları yoluyla, ister konuların tekrarı yoluyla, Cézanne’den Picasso’ya, Bonnard’dan Matisse’e kadar düzenli olarak resim tarihini çağırıyor. Hayali bir müzeden Orchard’ın 21. yüzyıl sanatçısının bakışıyla yeniden ziyaret ettiği uzanmış bir odalığa kadar – Page Turner sergisindeki resimler bilinçli ve doğrudan bir şekilde genç kızların, kedilerin ve askıya alınan zamanın efendisini yansıtıyor.
Resimde derslerOrchard, entrikasını Balthus’un, orijinal olarak M.Ö. Rüya Görmek (1938, Metropolitan Müzesi, New York). Burada, Orchard onun daha yaşlı olduğunu, genç bir dehayı başka bir kadın klişesine dönüştürmek için resimsel bir alıştırmaya girdiğini ve böylece bir kadının – model, sanatçı, izleyicinin – resim tarihindeki yerini sorguladığını hayal ediyor. Çalışmanın başlığı, eski ustalarla olan diyaloğu ve gömülü referansları vurgular: Balthus, kendi evreninin yeniliğini daha iyi icat etmek için bir miras talep ederek Piero della Francesca veya Derain’e baktı. Benzer damar içinde, Solitaire’de hile yapmak çağrıştırır Balthus’un Kart Oyunu (1948-1950) ve onun aracılığıyla Caravaggio’nun Hileleri, böylece Orchard’ın karakterlerinin, tür sahnelerinden natürmort ve çıplak olana kadar çeşitli resim türlerinin kesiştiği bir “hafıza alanı” içinde nasıl geliştiğinin altını çiziyor.
Her yerde var olan ve yerinden edilmiş, zamansız ve soyut olan çıplak, gündelik sahnelerin aşinalığında belirir. Alışılmadık ve tekil olan bu nüler, kadın bedeninin temsilini günlük etkinlikler aracılığıyla keşfederler; bu nüanslar, ev içi olmalarına rağmen yine de mahrem “törenler” veya sıradan ritüeller statüsü kazanırlar. Kadın Çalışması (2022). Bu çalışmasında sanatçı, hiyeratik ve anıtsal bir varlığa sahip çıplak bir kadını temsil ederek, çamaşırlarını bir bahçeye asarak gerçeği çarpıtmak ve bağlamı çarpıtmak için hareket ve biçimle oynuyor. Mavimsi tonlar, yapının geometrisi, giysilerin hayaletimsi şeffaflığı, arka planda başka bir kadın figürünün yerleştirildiği açıklığın ogival şekli, hepsi esere alegorik ve kutsal bir karakter kazandırıyor.
Sanatçı, bu çıplak bedenler ve yinelenen kadınsı mahremiyet sahneleri aracılığıyla, klasik sanat ikonografisi tarafından gündeme getirilen resim tarihindeki röntgencilik sorununu daha da yeniden canlandırıyor. Diana Banyoda veya Susanna ve Yaşlılar, yasak bir bakışın sahnelenmesi. Altın Çağ esintileri taşıyan bir eserde, Sarı Banyo, üç figür bir banyonun mahremiyetinde ve günlük hareketlerin basit sıradanlığında yakalanır. Güneş ışığının ötesine geçen figür, samimi bir rutinin farklı aşamalarındaki bir kadını mı yoksa her biri bir aşamayı temsil eden üç kadını mı temsil ediyor?
Orchard’ın çalışması resimsel referanslardan oluşuyorsa, sinematografik imalar da ortaya çıkar, özellikle de Hitchcock’un klasikleri gibi. Avludaki Pencereresme adını vererek Arka Camlar. Her ikisi de hiyerarşi olmadan resmedilen ön plan ve arka plan sahnesi arasındaki bakış ve izleyicinin konumu yeniden sorgulanarak, bilinçli olarak sinematografik bir anlatı ve gerilim yaratılır. Tıraş olmakmodelin ayaklarının etrafında bir kan girdapının döndüğü duş sahnesini hatırlatıyor. psikopat, belirsiz bir şekilde adet kanının küçük, görünüşte sıradan dramının daha yaygın bir şiddetine ya da başlıktan da anlaşılacağı gibi, bir usturanın hafif kesimine atıfta bulunuyor. Daha genel olarak, Orchard’ın çalışmasındaki yakın çekimler sinematografik bir kaliteye sahiptir: tiftik konuya yaklaşmanın, mahremiyete girmenin, bir eylemin sürekliliği içinde bir anı yakalamanın bir yolunun hesabını verir. Burada tuvalin ölçeği, bedenin parçalanmış bir görüntüsünü, mahrem saatlerde ve nesnelerde bir tehdit oluşturuyor.
Fiziksel yerleşim ve hayali izleyiciler, Orchard’ın çalışmalarında şans ve aksiliklere yer vermelerine izin verdiğinden, çevre genellikle konu haline gelir. Işık kaynakları ve zıt renk tonlarının ince bir dengesi üzerinde oynamak, Denge sanatçının eğitiminde klasik bir an olan canlı bir modele dayalı çıplak bir sınıfı tasvir ediyor. Orchard, hem güzel sanatlar öğrencisi hem de sınıfın kendisinde bir model olarak, bakmak ve bakılmak, çizmek ve çizmek arasında değişen roller olarak hayat dersini iyi biliyordu. Daha sonra “kendisini onu çizenlerin konumuna nasıl yansıttığını” anlatıyor. Başka bir stüdyo sahnesinden çekilmiş, Üç Hayalet üç şövale tarafından temsil edilen üç sanatçı arkadaşının varlığı-yokluğu ile çevrili, sanatçının yapıtının yalnızlığını çağrıştırıyor. Stüdyoda yaşayan geçmişten gelen pek çok ses gibi havada süzülüyorlar, askıya alınmış bir zamanda hayaletimsi bir varlık gibi. Aynı zamanda kendi şövalesinde ışık, yansıtılan bir gölgede bir otoportrenin dış hatlarını çiziyor ve bu da, Yaşlı Pliny’nin anlattığı resmin kökeni mitini hatırlatıyor ve eserinin konusunun nihayetinde başka bir şey olmadığını vurguluyor. kendini boyama.
Gerçekten de, Orchard kadınları, tür sahnelerini, natürmortları veya iç mekanları resmediyor olsun, her şeyden önce sanatçının, görüntünün anlatıyı nasıl şekillendirdiğini belirlemeye yönelik sürekli yenilenen bir girişimde somutlaştırdığı resimdir. Tuvallerini bir keşif yeri haline getiren Orchard, resmin motiflerini ve türlerini sorgulayarak izleyiciyi zorluyor. Bu sorular, onun sanat tarihiyle olan kesintisiz sohbetini sürdürmesi için birer fırsattır ve geçmiş ile bugün, biçim ile özne arasında yeni bir diyaloğun koşullarını yaratır.
Kaynak : https://www.juxtapoz.com/news/painting/page-turner-danielle-orchard-channels-a-literary-past-perrotin-paris/