Türk domatesleri, yılın Aralık ayında 2017’te Rus pazarına geri dönecek. Doğru, çok yakında kimsenin onlara ihtiyacı olmayacağı ortaya çıkabilir. Geçtiğimiz iki yıl boyunca, Rusya sebze yetiştiriciliğinde muazzam bir atılım yaptı ve 2020, ithalatlarını neredeyse tamamen bırakabilir.
Yılın türbülanslı 2014 olaylarının başlangıcında Rusya'da büyüyen sera sebzelerinin (domates, salatalık, biber) büyümesi nispeten istikrarlıydı, ancak ülkeyi öngörülebilir gelecekte bile gıda pazarının bu segmentinde kendi kendine yeterli hale getirmek için yeterli değildi.
Gerçek şu ki, üretim aşamalı olarak daha zengin olan Rus nüfusunun tüketimindeki artışa ayak uyduramadı. 2014 yılında, üretimdeki% 12,3 artışına rağmen, gıda pazarının bu segmentinin Rus ürünü ile doldurulması sadece% 38,1 (35,4 yılında% 2013'a karşı) idi.
2015-2016 yılı, Rus sebze üretimi için çok önemliydi. Ruble devalüasyonundan dolayı, ilk olarak, nüfusun satın alma gücü azaldı ve dolayısıyla pazar hacmi, ikincisi, Rus üreticisinin rekabet gücü arttı ve dolayısıyla üretiminin karlılığı arttı. Rus tarım üreticilerinin gerçek bir kaderi armağanı, Avrupa ülkelerinin ve Rusya'nın misilleme ambargosunun AB ülkelerinden tarım ürünleri ile ilgili yaptırımlarıydı; bu da İspanya, Hollanda, Polonya ve Ukrayna'yı Rusya sebze pazarından uzaklaştırdı. Bir diğer önemli faktör, Rus bombardıman Su-24 ile provokasyondan hemen sonra Türk domates ithalatının yasaklanmasıydı.
2015'ten bu yana, Rusya modern seraların yapımını keskin bir şekilde artırdı. Eğer 2013'ta, sadece “kış” seralarından sadece 80 ha, 2015-m'de - zaten 200 ha, 2016-m'de - yaklaşık 250 ha'da görevlendirildi. Bu yıl yine teslim olacak. Üç yıl boyunca toplam 600 ha seralarından fazla. Alan büyümesi, 30 yılına göre% 2014'ten daha fazlaydı. Ve 2020 tarafından, Rusya'daki modern “kış” seraların toplam alanı 2 bin hektardan daha fazla olacaktır (2014 yılından önce inşa edilenler göz önüne alındığında).
Son yıllarda sera kompleksi, herkesin para, hatta petrol ve gaz şirketlerine yatırım yapmaya başladığı gerçek bir yatırım cenneti haline geldi.
Zaten 2016'ta, "sebze işçileri" çalışmalarının sonuçları da sonuç verdi. Sera sebzeleri endüstrisindeki brüt ürün büyümesi (esas olarak ithal edilmiştir)% 22'e ulaşmıştır; bu, yerel ürünlerdeki mağazalardaki spesifik payın, nüfusun tüketimindeki bir miktar düşüşün arka planında% 62,2'e kadar çıkmasını mümkün kılmıştır.
10'in 2017 ayları boyunca, Rus seralarının üretimindeki büyüme hala% 26 idi ve bu ürün için toplam talebin, yerli ürün tarafından zaten% 80 tarafından kapatılacağına inanmak için her neden var.
Bu nedenle, 2020'in sebze tüketimindeki büyümeyi göz önüne alsak bile, Rusya sera sebzeleri için ihtiyaçlarını kendi ürünleri (artı Belarus) ile neredeyse tamamen karşılayabilir ve kotalara göre toplam 50 bin ton (360 yerine) getirmesi gereken Türk domatesleri 2014 yılında bin ton) hiç yakında gerekmeyecek.
Ayrıca, belli ki Rus domatesinin tadını da kaybediyorlar.
Patatesleri nasıl yapıyoruz?
Rusya'da açık sebze yetiştiriciliği hakkında birkaç söz söylemek istiyorum (patates, lahana, havuç, pancar, soğan). Başlangıçta, yetiştiriciliğindeki durum sera sebzelerinde olduğu gibi iç karartıcı değildi. Bunların önemli bir kısmı ev arazilerinde üretildi (patateslerin yaklaşık olarak% 70-80'i) ve dükkanlardan geçenler de Rus tarlalarından geldi (% 100 Rusya'ya patates, soğan, pancar, havuç, kabak).
Patates yetiştiriciliğinde ülkenin gıda güvenliğinin en önemli kollarından biri olarak ayrı ayrı duralım. Yukarıda belirtildiği gibi, Rusya'daki patateslerin% 70-80'i sebze bahçelerinden toplanır. Kamu sektörü, pazarın geri kalanını açıklamaktadır. Yine de, gıda güvenliğinin temeli olan bu “kamu sektörü”, kendisi ve özel sahipleri için tohum fonu üretiyor.
Üretimin yoğunlaşması ve Rusya'da geçen 20 yıllarında yüksek verimli çeşitlerin ortaya çıkması sayesinde, ortalama patates verimi iki katından fazla arttı.
Bu arada, bu mahsulün altındaki yüzölçümünü aynı miktarda azaltmayı mümkün kıldı. Rusya'da patateslerle dünyayı ezme görevi yoktur ve kendi tüketimi için ihtiyaç duyduğu kadar üretir.
Eğilimleri korumak ve endüstrinin sürdürülebilir kalkınması için bir temel oluşturmak için, Rusya Federasyonu Tarım Bakanlığı, yetişen patateslerin yerli yumru çeşitlerine transferini en önemli görev olarak görüyor (şimdi Rusya'daki yabancı seçimlerin büyük çoğunluğunu oluşturuyorlar). Program çoktan tamamlandı ve uygulaması yakında başlayacak. Ülkeye yaklaşık olarak 10-12 milyar rubleye mal olacak, fakat sonunda hiç kimse sebze üretiminde Rusya'ya herhangi bir koşul dikte edemeyecek.