Mektubun bugün geldi.Adresini yazmamışsın bu sefer,nerede olduğun belli değil!
Bir benim adımı,soyadımı ve adresimi yazmışsın öyle gelişi güzel,özensiz.Bir benimkini...İncitmeden açıyorum zarfı;tek bir sayfa çıkıyor,bir tek sayfa.Diğerleri gibi değil!
Ve yine özensiz yazın burda da hükmünü sürdürüyor.Garip bir sıkıntıyla okumaya başlıyorum;
"Merhaba,
umarım iyisindir.Yolculuklarım devam ediyor.Ayaklarım nereye gidiyorsa bedenim onları takip ediyor.
"Yorulmadınmı?" diye sormuşsun son mektubunda;hayır yorulmadım.Tam tersi güçlenerek bir sonraki yola koyuluyorum.Yani iyiyim.Düşünme sen beni.
Yani artık hiç düşünme!Beklemede..
Yolculuğumda yani şuan zarfta adresi belli olmayan yerde bırakıyorum,seni.
Buradan ayrılırken de bir başkasıyla yeni yollara adım atacağım,atacağız.
Nedenini,nasılını sorma olur mu kendine.Bana demiştin ya bir gün "o sokak köşesinden dönüşünde aşık oldum sana" diye onun gibi birşey bu da işte..
Beni anlamanı umuyor ve bu son mektubuma burada son noktayı koyuyorum.
üzülme!..."
Her satırını sayısız okuduğum mektupla son noktayı koymuşsun.Sarılarak,
kulağıma "seni seviyorum" diyerek başlattığın ölümsüz aşkı böyle basit bitirebildin demek!
Son sözümü söyleme hakkı tanımadan.Aldatmayı gurursuzluk saymadan bitirebildin.
Bir zavallıyı daha sahipsiz bir köşeden dönerken kendine aşık ettin.
Beni de o sahipsiz sokak köşesinde terk ettin.
Ama eski sevgilim ama canım;son mektubunu yanlış adrese gönderdin!!!
alıntı