“Yeteneklerimi nasıl geliştirebilirim?” sorusunu çok sık duyuyorum. Bugün Bursa’da bir kurumda yaptığımız seminerden sonra sorulan ilk soru bu oldu.
Bir domates düşünün, dalında, tazecik, mis gibi de kokuyor, sizce nasıl o hale geldi? İlk yolculuğuna başladığında önce, nokta kadar bir tohumdu, toprak onu sakladı, kimse onu bir süre göremedi. Sonra üzerine yağan su damlacıklarıyla büyüdü, büyüdü ve bir fidana dönüştü, sonra o fidan, bir filiz verdi ve o tohum sabırla, ne olacağını bilmeden büyümeye devam etti. Tazecik, mis gibi kokan domates istiyorsak, sabırla ve tutkuyla, o minicik tohumun yolculuğunu sürdürmesini beklemek zorundayız.
İşte bu yüzden, daha iyi yazmak istiyorsak, daha çok okumalı, daha iyi konuşmak için, daha çok dinlemeli, daha iyi çizmek istiyorsak, daha çok görmek zorundayız. Bir de tüm bunları aşkla, tutkuyla ve sabırla yapmalıyız. Tabii ki her yeteneğin geliştirme yöntemi ve yönetimi farklı ancak süreci tıpkı bir tohumun, domatese uzanan yolculuğundaki kadar da aynı.