Bugün Tibet ile ilgili bir hikaye.
“Sosyal bilinç kalıplaşmış klişeler tarafından yönetiliyor. Genellikle, gerçeği "yansıtan" tam tersidir. Bu yüzden biz çocuklukta ellerimizi katlamayı sevdik, duvardaki tuhaf gölgelere hayran kaldık - komik oldu. Ancak yansıma orijinaline uymuyordu.
Ve şimdi Tibet, tanrısal insanların yaşadığı efsanevi bir yer olan kutsallık meselesidir. Bu yüzden Hollywood filmlerinde ve Budizm'in son günlerin ustalarının hayal gücünde yer alıyor. Geçtiğimiz yüzyılın ortalarındaki bu büyülü Tibet, kötü Çinliler tarafından ele geçirildi ve keşişlerin manastırlarda dua etmelerini yasaklayan totaliter bir diktatörlük kurdu. Ve talihsiz Tibetliler, şefkatli Batı'nın yardımı ile, özgürlük, inanç ve ulusal kimlik hakkını savunan, yorulmadan bir özgürlük mücadelesi veriyorlar. Batı'nın bununla ne alakası var? Evet, insan haklarının baskısını güvenle gözlemleyemez! Bu genel olarak Tibet ile ilgili baskın klişedir. Kimin dosyaladığını göründüğü gibi, tahmin etmek zor değil.
CIA Alain Dulles'ın efsanevi "elebaşı" nadiren bir karmaşaya girmişti. Ancak Tibet'i dünya haritasında bulmak her zaman onun için gerçek bir zorluk olmuştur. Memurlar daha düşük sıralandı - görünüşe göre okulda daha iyiydiler. Komik değil mi? CIA bu operasyonu “Kutsal Sirk” anlamına gelen “ST Sirki” olarak adlandırdı.
1949'ten bu yana, komünist Çin manastırların ülkesini “işgal ettiğinde”, Tibetliler bağımsızlık hayallerinden daha büyük bir hayal görmediler. Kölelik, Çin'in gelmesiyle Tibet'te ortadan kaybolup en ufak bir suç için ellerini kesmeyi bıraksaydı, başka ne isteyebilirdi ki? Köylüler vergi ve fazla çalışma yükü altında bükülmeyi kestilerse, hastaneler ve okullar topraklarına geldi mi? Aynı zamanda, ne popüler kültürlerin ne de Tibetlilerin yaşam tarzı, popüler mitlerin aksine etkilenmedi. Ancak "kutsal sirk" başlatıldı ve saf Tibetliler yeni bir rüyayla ateş yaktılar. Bu rüyanın yabancı olduğunu kabul etmeden ve onlar sadece sirk arenada palyaçolar.
Bugün bile bir sır değil. Bununla ilgili kitaplar yazar ve filmler yaparlar. Bunlardan biri “CIA’nin Tibet’teki Gizli Savaşı” dır. Olaylara doğrudan katılımcılar tarafından yazılmıştır ve bir dedektif tarzında “nasıl olduğunu” anlatır. Amerikan istihbaratı eğitildi, silahlandı ve Tibetli ayrılıkçıları Çin'e kurdu. Bunun için, tüccar ve alkolik Gompo Tashi'nin öncülüğünde gerçek anlamda “popüler” bir hareket “Chushi Gangdrug” oluşturuldu. Popüler coşkuyla "yalnızca" vardı ve CIA isyancıları sadece "destekledi". Bir süre sonra Colorado eyaletindeki üsse sürüklendiler - Nepal dağında Mustang üssünde, tüfekler ve harçlarla donanmışlardı. İstihbarat, göçmenleri pilot olarak kullanarak ve sadece teslim ederek dikkatlice gizli tuttu silâhuluslararası pazarda elde edilebilir. Tibetliler, Amerikan “dostlarını” beyaz tenleri, “cennetteki tekneleri” ve elbette iyi niyetleriyle tanrılar olarak görüyorlardı. Yorucu antrenmanlar arasında, Tibet halkına “gönül rahatlığı” ile Dwight Eisenhower'ın bir portresini gördüler. Onlara ilham verdi.
“Beyaz arkadaşlar” ın sıkı rehberliği altında sınır ötesi bir savaş yapmak için sınır ötesi küçük ayrılıkçı gruplar gönderildi. Onbeş yıllık savaş süresi. Tibet, 1949 yılında Çin’e girdiği andan itibaren ABD yönetimi başarısızlığa uğradı. Eski tilki Kissinger, kulağına Nixon'a Çin'le “arkadaş olmanın” ve Tibetlileri süresiz olarak koymanın daha iyi olduğunu fısıldadı. Ana düşmanın taktiklerini değiştirmenin ve “dostluk” kisvesi altında daha karmaşık davranmanın zamanı geldi. Ayrılıkçıların daha yakın incelemedeki şefkatli "destekleri" CIA'in en önemli projelerinden biri olduğu ortaya çıktı. Başarılı olsaydı, o zaman, memurlardan birine göre, "tarih yeniden yazılabilirdi. ” Ve Çin bugün bildiğimiz hiçbir şey olmayacak.
Fakat Amerikalılar Çin'i boş elle mi bıraktılar? İnsan kaynaklarının ustaca rasyonel kullanımı olmasaydı, CIA dünyadaki en iyi istihbarat servislerinden biri olmayacaktı. Tibetliler ezgileriyle dans etmeye hazır olsalar da, en çok sıkmak için gerekliydi. Ayrılıkçı rollerinde, harikaydılar, ancak “A” Planı hala yapamadığı başarısızlıkla sonuçlandı. Fakat tüm bu yıllar boyunca, Tibetliler de casus olarak çalışıyorlar. Görevleri Çin konvoylarına saldırmak ve gizli belgeleri seçmekti. "Beyaz ustalara" hizmet etmekten mutlu oldular ve Amerikalılar çok memnun oldular.
Bu baskınlardan birine "mavi çanta için baskın" denildi. Yolda ölen Çinli memurlar arasında bir kadın ve onunla birlikte evraklarla doldurulmuş bir çanta vardı. Tibetliler kanlı ceset attı ve sahiplerine yağma ile koştu. En yüksek ödül oldu - Amerikalılar neşe çığlık attı. Sonuçta, çanta ÇKP’nin liderliğini tehlikeye attığı iddia edilen 1500 belgelerini içeriyordu. Ancak, yılın 2001'iyle yapılan bir röportajda kabul edilen olayların katılımcılarından biri olarak, Tibetliler hala hangi bilgiler hakkında konuştuklarını bilmiyorlar. "Savages" bunu bildirmedi. Kursta CIA'in sadece dar bir liderlik döngüsü vardı. Ve tabii ki, herhangi bir itibarsız PDA bilgisini dolaşıma sokabilirler ve bir savaş kupasıyla bir araya getirdiklerini söyleyebilirler. Bu tür “ifşalar” - CIA tarihinde nadir değildir ve kapasitif ve sembolik bir isim olarak birleştirilebilir: "mavi çantanın gerçeği".
Tibetliler, küçük memleketin iyiliğini ve büyük memleketin zararını denediler. Cephaneliklerinde herhangi bir risk olmadan, Çin füze programı ve nükleer silahların geliştirilmesi hakkında en hoş bilgileri ellerine verdiler. Böyle bir leitmotif ile bölücülük bile ikinci bir keman çaldı. Böylece, Amerikalılar Çin'in ilk nükleer silah testleri hakkındaki tüm bilgileri gümüş tabakta ele geçirdiler. Bu, 1964'ta, kuzey Tibet'te Lor Nora'da gerçekleşti ve Tibet casusları en erişilemeyen yerlere sensörler kurmayı başardı. Bir süre önce Çin'deki askeri teçhizatları fotoğrafladılar, harita hazırladılar ve partizanları ayıklamak için bir yer seçtiler. O anda CIA, elbette, yalnızca partizanları düşünüyordu.
İkinci cephede ne oldu? Özgürlüğü seven Tibetliler savaştılar, kendilerini hatırlamıyorlar ve zaman zaman "henüz tüm Çinlileri yok etmediler" mazeretleri yapıyorlardı. Sadece bir son tarih verin! Savaşçı gruplarından biri olan Gyato Wangdu (daha sonraları CIA ile beslenen Chushi Gandrug hareketinin komutanı oldu), daha etkin hareket etmek için memur Roger McCarthy'ye nükleer silahlar için döndü. Garip bir şey, ama reddetti. Görünüşe göre gizli kalmayı istemedi. Sonuçta, gereken durum - McCarthy az önce “Kutsal Sirk” in ortaya çıktığı Tibet sorununda CIA Komisyonuna başkanlık etti. Daha sonra, bu kişi Laos ve Vietnam'ı alacak - ve ayrıca gülecek bir şey olacak.
“Tibet Sorunu” dizginleri, CIA Komisyonunu 1965'a kadar yöneten John Kenneth Knaus'un eline geçti. “Soğuk Savaşın Yetimleri” kitabında toplanan o yılların olaylarıyla ilgili açıklamalarıyla ünlüydü. İçinde, CIA’ı, Tibet ayrılıkçılığını destekleme girişiminin “tüm ABD hükümetinden” geldiğini belirterek haklı kılıyor. Ancak bu Knaus'ta anlaşılır bir şey görmüyoruz. Aksine, Amerikalılar Tibet'in “kurtuluşunun” kutsal görevini taşıdılar ve bu, bence binlerce insanın ölümünün suçunu yumuşatıyor. Sadece bir cümle aksanları doğru bir şekilde yerleştirmeye izin veriyor: “Evet, birçok cana mal oldu,” diye itiraf ediyor, “ama kendileri için harika bir maceraydı.” Ve Amerikalıların nereye giderse gitsin, her yerde sürekli bir "eğlence parkı" olduğunu iddia edemezsin. Patlamış mısır getirecek vaktin var.
Çin ise, ülkenin bütünlüğünü korumak için mücadele etti. İki tarafta da binlerce kurban vardı. Yılın 1959 ayaklanması kanlı oldu. O anda Tibet Dalai Lama'nın manevi lideri, bir şeylerin yanlış olduğunu algılayarak “oğullarını” attı ve iki CIA ajanının eşliğinde Hindistan'a kaçtı. Orada “sürgündeki hükümeti” yönetti ve Tibet'in özgürlüğü mücadelesinin bayrağı eline geçti. Bu, aslında, "B" planıydı.
Ölmekte olan sürüsünü yalnızca 1974 yılında uygun komutu aldığını hatırladı. Nobel Barış Ödülü ödülü tek kelimeyle kan akmasını durdurabilirdi, ama o ana kadar inatla sessiz kaldı. Yakın zamana kadar, Tibetliler teslim olmayı reddetti, ancak artık Amerikan yardımı konusunda konuşma gelmedi. Daha sonra, Dalai Lama'nın temyiziyle rekoru kaydırdılar. Korkusuz savaşçılar çocuklar gibi gözyaşlarına boğuldu ve kollarını bıraktı. Doğru, çoğu boğazını kesti.
Tüm bu yıllar boyunca Budistlerin başkanının CIA’nın içeriği olduğu gerçeği, aynı zamanda sadece tembel de olmadı. Son Dalai Lama yönetiminin kabul edildiğine göre, 60'lerde yıllık “Tibetli mültecilere destek” 1,7 milyon dolardı. Yılda 180 000 bin dolar, şahsen Dalai Lama'ya bağlıydı. Bununla birlikte, dünyada mitlerle ve klişelerle çevrelenmiş hiç kimse yoktur. Bu, taşıyıcısının hasta olduğunu düşünmesine bile izin vermeyen, yıkılmaz bir kutsallık hali ile kolaylaştırılmıştır. Bu konuda, yalnızca uzak ve bilinmeyen bir egzotizm dokunuşuyla papaların kaderini paylaşıyor.
Bu arada, biyografisi çok meraklı ve Vatikan ile paralellik çizememek mümkün değil. Hatırladığımız gibi, 1929 yılında, sansasyonel bir oluşumun lideri olan Benito Mussolini'nin dosyalanmasıyla devlet bağımsızlığı kazandı. Genç Dalai Lama, akıl hocalarında, daha az merak uyandırıcı bir konu değil - memur Waffen SS ve savaştan sonra Tibet'e sığınan Ulusal Sosyalist Parti Heinrich Harrer'ın üyesi oldu. Bir zamanlar Hitler'e yakın en üst düzey subayların çemberindeydi. Sadece yarım yüzyıl sonra, açıklanan olayların ardından, Harrer'ın kişisel arşivi, Berlin Federal Arşiv Ofisinde bulundu. Bu, Mayıs 28'teki haftalık Alman Stern 1997 tarafından söylendi. Makale “Nazi lekeli” kahraman ”olarak adlandırıldı ve Fuhrer'in“ saldırı ekibindeki ”renkteki“ sömürülerinden ”bahsetti. Biyografiye, Nazi üniformalı “kahraman” fotoğrafı ve beyaz yakalı gamalı haç kara damgası eşlik ediyordu. Tibet, Kutsal Görünün kaderini tekrarlamak ve “Asya Vatikan” olmak istedi. Bunun için asistanlar aynı seçildi, ancak zamanın uygunsuz olduğu ortaya çıktı. Sonuçta, eğer 1929 yılında, faşistler şan ve zirvede olsaydı, o zamanlar "Tibet kampanyasının" zirvesindeydiler, uzun zamandır ölüm zulmüne çarptılar.
Harrer'ın Budistlerin gelecekteki liderine nasıl yaklaştığı bilinmemektedir, ancak kesinlikle kendisi üzerinde büyük bir etkisi olmuştur. Bu, Nazilerin tartışmasız yenilgisinden sonra, 1946 yılında oldu. Sonra 11 yaşındaki başka bir Dalai Lama, uzak batı ülkeleri hakkındaki “mentor” un hikayelerini coşkuyla dinledi ve yıllar sonra ondan büyük bir saygıyla bahsetti. Fakat 50-lerde Harrer boşta oturmadı. Savaşa benzeyen ruh hala onun içinde güçlüydü. Bazı bilgilere göre, o, başka bir Nazi Aufschnaiter'la (küçük Tibet'te çok sayıda Nazi yok mu?) Olduğu için isyancıların silahlı mücadelesini organize etmede aktif rol aldı.
Ama neden hepsi aynı "kahraman"? "Tibet'te Yedi Yıl" kitabı Harrer'in kaleminden çıkarıldığında, Nazilerin adı Batı'da boğuldu. Hollywood'da, “Tibet patlaması” başladı ve operasyona uyum sağlaması için 60 milyon dolarlık yatırım yapmayı planladılar. Hayatının alacakaranlıkta Harrer kendisi en onurlu ünvanları verildi ve onun defne dayandı. “İnsan hakları savunucusu”, “kahraman” ve sadece başarılı bir yazar - Hitler’in eski müttefiki tarzlarına uyuyordu. Kitabı, dünyanın kırk dilindeki 50 milyondan fazla insan tarafından okundu.
Yıllarca sürecek ve Dalai Lama'nın kendisi bir akıl hocası olacak. Aum Senrike tarikatının lideri - koğuşunda paraya, tavsiyelere ve nazik bir kelimeye yardımcı olacak. Shoko Asahara ve çetesinin, zehirli madde sarinini kullanarak Mart 1995'taki Tokyo metrosuna terör saldırılarıyla ünlü olduklarını hatırlayın. Sonuç olarak, 12 insanlar öldü ve beş binden fazla kişi yaralandı. Dalai Lama nasıl tepki verdi? Dünyanın bütün nefreti bu sözde Budist tarikatına yönlendirildiğinde, hala Asahara'yı arkadaşı ve favori öğrencisi olarak görüyordu. Katil ve terörist! Şiddeti reddetmesiyle nasıl bir Budizm olabilir? Sonuçta, Asahara, söylenebilecek her ne olursa olsun, tüm Budist kanonlarına göre bir sapkınlıktı ve sadece sansürü değil, aynı zamanda anatemi de hakediyordu. Ancak Budistlerin ve Nobel Barış Ödülü Ödülü Sahibi'nin manevi lideri umursamadı.
Daha sonra Asahara'nın gaz saldırısından sekiz yıl önce Dalai Lama ile sürekli yazışmalarda olduğu anlaşıldı. Periyodik toplantılardan bahsetmiyorum bile. Ve 1989'te, aralarında karşılıklı yarar sağlayan bir değişim gerçekleşti. Öğrenci, manevi babası 100'e binlerce dolar verdi. Bundan sonra, Tokyo'daki birçok üst düzey yetkili, Dalai Lama'dan mektuplar aldı. Onlarda, Asahara “çok yetenekli bir ruhsal akıl hocası” olarak göründü ve mezhepleri “halkı nezakete itti”. Vergi makamlarına özel bir merhaba gönderildi - Aum Shinrika'yı vergiden muaf tutma isteği. Böylece tarikat Japonya'da yasal statü aldı. Bir teşekkür mektubunda Asahara, Dalai Lama'ya "Tibet'i Tibetlilerin ellerine geri getirmesinde mümkün olan her türlü yardımı sağlamaya hazır" olduğunu söyledi.
Dalai Lama, PRC'yi oldukça gergin yapan Washington'da olmayı seviyor. Öyle gözükse de neden? Sadece cumhurbaşkanı veya devlet sekreteriyle iyi ve ebedi hakkında konuşuyor ve bu arada Çin kıyıları boyunca, Amerikan uçak gemileri barış içinde dolanıyor. Mesela, Nimitz'in Hong Kong'a hiç girmediği 2010'teydi. Ertesi gün, bir başka popüler öfke patlaması Tibet'te gerçekleşti. Hollywood'da Dalai Lama ve efsanevi Shangri-La ülkesi hakkında heyecan verici bir film çekiyorlar. Kişisel bir şey değil. Basitçe, Çin, ABD'ye göre, dünya için en önemli ekonomik ve askeri tehdittir. Sapkınlık yok. Sadece Dalai Lama çalışmaları için para alıyor. Ve ayrıca - ABD Kongresi madalyaları ve Nobel Barış Ödülü. Barack Obama'nın yanı sıra barış için.
“Tibet için savaşın” bittiğine inanacak kadar saf olmayalım. Dünya haritasında güçlü bir Çin olduğu sürece tam olarak sürecek. Bu dağlarda asla sakin değildir. 80'in sonunda yeni bir kriz oldu ve garip bir şekilde Dalai Lama ile bağlandı. Budist manevi lider, Tibet’in bağımsızlık girişimleriyle her zaman cömert davranmıştır ve yüksek ifadeler konusunda utangaç değildir. Onun fikirleri popüler söylentiler tarafından anında toplandı ve somut eylemlerde somutlaştırıldı. Ancak üçüncü parti bir etkinlik vardı. Böylece, 1987 yılında, Dalai Lama, ABD İnsan Hakları Kongresi Komitesi önünde konuşmaya davet edildi. Aynı zamanda, manastırdan Lhasa'nın batısına kadar olan barışçıl rahipler bağımsızlık fikirlerini toplu olarak desteklemeye karar verdi. Bütün bu ayaklanmalara son verdi. Bir dizi huzursuzluk Tibet'i süpürdü ve yılın yüksek bir 1989 krizine patladı. Sonra asıl ilham verenler Tiananmen’e düştü. Tibet şok dalgasını kapattı, ancak Çin hala toza çarpmadı.
Uzun süreli bir soluklanma takip etti ve Tibet yarası sadece 2008'ta yeniden alevlendi. İsyancılar, keşişlerle güvenlik güçleri arasında bir çatışma meydana geldiğinde, 1959 yılının kanlı olaylarını ve geçen sonbaharın ayaklanmalarını hatırladı. Çekişme elması daha sonra ABD Kongresi'ne Dalai Lama'ya bir madalya sundu. Rahipler, bu şeref için negatif işaretli bir şeyle büyümekle tehdit eden bir tatil düzenlediler. Doğal olarak, gözaltına alındı. Bir yıl sonra, yeni bir hoşnutsuzluk patlamasına neden oldu.
Budist rahiplerin kuzulardan uzak oldukları gerçeği alçak gönüllüdür ve melekler değil erdemdir, birçok bölüme tanıklık eder. Hollywood filmleri ve Budizm'in ana kanonlarından tamamen farklılar. Ancak bu dinde heretler damgalanmamıştır, ama aksine, Dalai Lama ve Shoko Asahara'nın sıcak ilişkilerinin örneğinden anladığımız gibi, mümkün olan her şekilde destekliyorlar. Oxymoron, bir keşiş-terörist olan “yaşayan bir ceset” ten daha güçlüdür, tüm gazete şeritlerini kınadı. Ve bunun içinde artık herhangi bir çelişki görmüyorlar. Keşiş keşiş, terörist - bunda yanlış olan ne? Dünya acımasız ve saçma! Yani, 2003’te, parladı haber: “Terörist keşiş Dondul'u idam etti”. Ülkenin kuzeyinde birkaç terörist saldırı gerçekleştirerek insanları öldürdü. Washington Post öfkeli - keşiş yapmak nasıl mümkün olabilir? Bir şaka gibi çıkıyor - "ya pantolon giyersin ya da haçı çıkar". İnsanların bilişsel uyumsuzluğunu önlemek için.
Bir başka, aynı zamanda çok “barışçıl” bir moda protestoyla özdeşleşmek. Arap Baharı'nın başladığı Muhammed Bouazizi ile olan bölümü hatırlamayacağız. Doğu'da böyle birçok vaka vardı. Tibet - evrensel çılgınlığa katıldı. Gerçekten salgın veya evrensel bir deliliğe benziyor. Eh, aklı başında olan insanlar, yüzlerce yaşadıkları geçici fikirlerden dolayı kendilerini yakamazlar. Tek tek yakmak. Eğilim çok fazla şüphe yaratıyor ve ayrı bir çalışmayı hak ediyor. Fakat şimdi Budizm ve bu tür eylemlerin temel olarak dini ilkelerine aykırı olduğu gerçeğiyle ilgili. Doktrinin beş temel emrine göre, öldürmek, çalmak, zina etmek, yalan söylemek ve alkol içmek yasaktır. Dahası, kendini öldür! Dini kimlik için savaşan Tibetliler bunu unutuyorlar. En yeni geniş çaplı kendini harekete geçirme dizisi, Komünist Partinin yeni Merkez Komitesini protesto etmek için 2012'ta Tibet'te patlak verdi.
Fikirler Budizm'in doğuşuyla nasıl çelişir? Her zaman ve bütün dinlerde olduğu gibi - tarikat aracılığıyla. Çin yasakladı ve yine de gizemli Falun Gong mezhebi aktif durumda. "Doğruluk-Merhamet-Hoşgörü" sloganının arkasına saklanarak, kendi kendini immolasyonu da dahil olmak üzere karıştırır. Bu tür “eylemlerde” katılımcıların ezici çoğunluğu Falun Gong taraftarlarıdır. Tarikat büyük çapta hükümet karşıtı protestoların örgütlenmesine katılıyor ve yüzlerce cinayetten sorumlu. Ancak, yalnızca Çin'de yasaklandı. Tüm dünyadaki taraftarları olan Falun Gong, çok özel bir ülkenin himayesindedir. Mesele şu ki, kurucusu Li Hongzhi'ye Amerika Birleşik Devletleri'nde siyasi sığınma hakkı tanınmadı ve tarikatın kendisi terfi için düzenli olarak büyük paralar alıyor. Öyle sağlam ki, bir zamanlar Çin iletişim uydularına hacker saldırısı yapabiliyor ve devlet televizyonunda hükümet karşıtı bir program yayınlamıştı. Bildiğimiz kadarıyla, bugün sadece bir ülke Çin ile korsan cephesinde savaşıyor. Amerikan vatandaşlığına gelince, mezhebinin hiçbir üyesi onunla sıradan Çinli hakkında söylenemeyen herhangi bir sorun yaşamıyor.
Ama mesele bu değil. Amerika Birleşik Devletleri 2002'te sakatatlarla kendini sundu. Çin'deki Falun Gong zulmü, Kongrede, tarikatın desteklenmesi için hemen bir kararda çıkan canlı bir tepkiye neden oldu. İçinde, öfkeyle Çin hükümetinden Falun Gong uygulayıcılarına uygulanan zulmü durdurmasını istedi. Yani, egemen bir devletin iç işlerine kararsızca müdahale etti. Genel olarak, ABD'nin hackneyed repertuarı, eski Barbara gibi, her yere burnunu sokan ses çıkardı. Ancak bu merak değildi. Çin öfkeli ve güçlü bir protesto ile cevap verdi. Nasıl diş gösterileceğini zaten biliyordu. Ve Çin temsilcisi açıkça “ABD'li kongre üyeleri Falun Gong için araya girerek çok kurnazca planların peşinde olduğunu” belirtti.
Tananmen’le yapılan deneyler başarısız olduktan sonra, SSCB örneğini izleyerek Çin’in yıkılmasını önleyen Batı, başka bir izleyici için çalışmanın gerekli olduğunu fark etti. Batı trendlerine yabancı olan Çinliler, kendi kazanlarında güveç yapmaya alışkınlar. “Öteki yaşam” hakkında mutfak sohbeti yapan hiçbir entelektüel yoktu ve eğer öyleyse, müze enderliği gibiydi. Mezhepler karşısında tasavvuf, din ve yarı-din, CIA'in Çin'e karşı yönlendirdiği araç oldu. Toplulukta olma isteği, Hong Kong'un üçlüleri gibi tarikatların ve mafya gruplarının popülaritesinde kendini gösterdi.
Tibet ve Sincan’ı “silahlı yoldaş” bir dakika boyunca PRC’nin tüm batı sınırı. Eğer kesilirse, Çin sadece sallanmayacak, var olmaktan çıkacak. “Ana tehditten dünyaya” (okuma, ABD) yeni bir kontrollü kaos bölgesine ve avcı TNC'lerin sessiz bir üretim üssüne dönüştürülecek. Tibet her zaman bir “Hindistan'a köprü” olmuştur ve diğer komşu ülkeler üzerinde bir etki kolu olmuştur. Bu yüzden CIA hiç Tibet'ten ayrılmadı. Aslında bir kapitülasyon, bir strateji değişikliği vardı. 80 ve 90 isyanları ve yılın sıkıntılı Eylül 2013’i Amerikan zekasının eseriydi. Etkinliklere katılanlar hakkında bir kitap yazacakları zaman henüz gelmedi. Hala başkalarıyla meşguller. Ama bu bir sır değil. Çünkü kurbana yapışan çukur boğazı, çeneleri ölümüne kadar çözmez ”dedi.
Kaynaklar:
1). "Tibet'te Ayrılıkçılar", Konflikolog.ru,
2) “Dalai Lama ve CIA'nin anıları”, Dmitry Kosyrev, RIA Novosti, 19.02.2010
3) “Tibet'teki CIA'in Gizli Savaşı”, Bedent Joe, 27.07.2012, George Ratomsky tarafından “Alman Sanatı” için özel olarak çevrildi
4) “Tibet,“ büyük oyun ”ve CIA“ Richard M. Bennett
5) “Amerika Birleşik Devletleri totaliter mezhepleri destekliyor. Çin, "Falun Gong" kongre kararıyla "aşırı derecede kızdı", Xinhua, 27.07.2002
6) “Falun Gong Tarikatı: Apostasy Politik Teknolojilerinin Artırılması”, Alexander Vasilyevich, Igor Druz, Rusbeseda.ru
7) “Çin'in Aşil topuğu var” Anatoly El Murid, Gazeta Vzglyad, 17.07.2013
8) “Tibetli ayrılıkçılar kendilerini hatırlattılar. Terörist keşiş Dondupa Çin'de idam edildi, 29.01.2003
9) “Tibetliler yeni TBM Merkez Komitesini protesto etmek için kendilerini ateşe verdiler”, Rusya Bugün, 17.11.2012
10) “Çin polisi Tibet protestocularını kalabalığa ateş ederek yaydı,” Rusya Bugün, 10.10.2013
11) “Tibet”, Yabancı Askeri İnceleme, #2 2001,
12) “Gerçeklerin ışığında: Dalai Lama, Naziler ve Aum Shinrikyo mezhebi, Halk Günlüğü, 06.01.2009 arasındaki dostça ilişkiler