Harkanium ile formu oluşturulan eserin üzerine işlenip içinin sıvı metal El Hazra ile doldurulması, kakma sürecinde düşündüğünden daha zor ve yorucu bir süreçti. Bunun nedeni, bir hatanın genel bir başarısızlığa yol açabilmesiydi.
Ancak Yu Il Han, uzun yıllara dayanan uygulamalarından eğitilen kollarının gücünü mükemmel bir şekilde ayarladı ve işine devam etti. Haliyle başarısızlığı aklından bile geçirmiyor ve bir an bile dinlenmeden esere hayat veriyordu.
Yu Il Han’ın ne taşan ne de yetersiz olan karmaşık el hareketleriyle çalışırken figürü gerçekten tersine çevrilebilirdi – her şeyden daha saf ve güzeldi.
Lita muhtemelen Il Han’ın bu tarafını 1000 yıl boyunca tekelinde tutmuştu. Tek bir işe odaklanan ve sonunda onun sınırlarını aşan bu aşağı varoluş figürünü tek başına izlemiş olmalı.
[Aaa. Sanırım biraz anlayabiliyorum.]
Erta, üstün varlıklar arasında bile asil bir şekilde davranılan Lita’nın neden daha düşük bir varlığa aşık olduğunu ve onun hakkında özel hiçbir şeye sahip olmadığını biraz anlamıştı. Sadece birazcık!
O anda Yu Il Han aletlerini bıraktı. Minik metalik ses, Il Han’ın retinasında iki cümle belirirken Erta’yı gerçeğe döndürdü.
[Demircilik Lv Max’i uyandırdınız.]
[‘Mitlerin Yaratıcısı’ unvanını kazandınız. Üretken faaliyetlerin tüm etkinliği %20 artar.]
Peşinden gidilecek başka alem kalmadığının bir beyanı gibi görünen cümle, parçalamak gibi ve gelecekte Il Han’a çok yardımcı olacak unvan.
Sadece bunlarla Il Han, çekici almanın zahmete değer olduğunu düşündü. Başarmıştı.
Yıkım Tuzağını dikkatlice yerleştirirken Erta ile konuştu.
“Bitirdim.”
[…Ne!? şimdiden mi demek istiyorsun?]
“Ne demek istiyorsun? …Bakalım, aradan beş saat geçti?”
Yu Il Han da çalışırken zamanın akışını kaybedecekti, bu yüzden ona ancak saate baktıktan sonra söyleyebilirdi.
Erta onun yanılmadığını anlayınca yüzünü kızardı. Bunun nedeni, 5 saat boyunca zamanın akışını unutarak onu çalışırken izlediği anlamına geliyordu.
[5 saat olsa bile çok hızlı. Onu plana göre gerçekten tamamladın mı?]
“Kayınvalide gibi olmayın ve kendiniz kontrol edin.”
Doğruladı. Kusursuzdu. O kadar şaşırmıştı ki.
Bunun bir insan tarafından yapıldığına kim inanır? Sadece şaşkına dönebilirdi.
Ancak Lita gibi Erta da diğer insanları itaatkar bir şekilde övemezdi. (Ç/N: Tsundere uyarısı.)
[Khm, sanırım bu bir geçiş sayılır. Ancak yine de fecinom ve sihirli taşla mana işleme süreci var.]
“Bunu bekliyordum.”
[Bah, bu doğru. Melekler bu konuda yardımcı olacaklardı, değil mi?]
Yu Il Han, kendisi yapmasına rağmen anlayamadığı yüksek düzeyde büyüye sahip olan eserin nasıl tamamlanacağını da dört gözle bekliyordu.
Erta’ya parlak gözlerle baktığında Il Han’ın çalıştığını unutmak için beceriksizce öksürmeye devam etti ve konuşmaya devam etti.
[Lütfen biraz bekleyin. Meslektaşlarımı hemen arayacağım.]
“Lita’ya ne dersin?”
[Gelmeyecek.]
Erta, Il Han’ın umut dolu sorusunu soğukkanlılıkla yarıda kestikten sonra gerçekten inanılmaz bir hareket yaptı. Başının üzerinde parlak sarı bir halkanın görünmesine neden olmuştu!
“Bu sadece ben gençken var olan flüoresan ışık!”
[Bu bir meleğin yüzüğü!]
Beklediği müdahaleye karşılık veren Erta’nın yaptığı şey iletişimden başka bir şey değildi. Cennette hazır bekleyen meslektaşı meleklere mesajlar göndermişti.
Meleğin yüzüğü, dünyanın olduğu kadar zaman ve mekanın kısıtlamalarını da aşan mutlak bir bağın simgesiydi. Kişinin kendi duygularını, niyetlerini ve iradesini aynı melek yüzüğüne sahip meslektaşlarına aktarabilmesi meleklere özel bir yetenekti.
Çok geçmeden Il Han’ın atölyesinde Erta gibi parlak ışık yayan dört beş kişi belirdi. Hem erkekler hem de kadınlar vardı ama ortak noktaları, hepsinin yakışıklı erkekler ve güzel kadınlar olmalarıydı.
[Erta, bu doğru mu?]
[Gözlerinle kontrol et, Fashta. Kanıt burada.]
[Bir insanın Yıkım Tuzağı yaptığını düşünmek, buna inanamıyorum.]
[Ancak, bu cennetten gelmiş gibi kokmuyor. Bu gerçekten de tamamen bir insanın Dünya üzerindeki gücüyle yaratılmış bir nesnedir.]
Erta alkışladı ve biraz inanmazlık, ünlem, korku ve benzeri duyguları ifade etmeye başlayan melekleri çağırdı.
[Fazla zaman yok! Hemen işe koyulmalıyız!]
[Bu doğru.]
[Evet bu doğru.]
[Mana işçiliği sorunsuz ilerleyecek mi? Merak ediyorum.]
Melekler ellerini Il Han’ın omuzlarına, başına ve sırtına koyarken sohbet ederken toplanmaya başladılar.
O anda, zihniyetinin üzerinde büyük bir baskı oluştu.
[Başla, insan.]
[İradenin istikametine öncülük edeceğiz. Sadece Yıkım Tuzağını bitirmek istediğini dilemelisin.]
[Yu Il Han, bu mana işçiliğini ilk yaptığın zamankiyle aynı. Bir elinizde sihirli taşlar ve fecinom, diğer elinizde Yıkım Tuzağı ile konsantre olursanız, gerisini biz hallederiz.]
Daha yüksek varoluşlar bu muydu? Sadece elleri temas etse de ruhları, yüce iradeleri ve asil manaları, sadece aşağılık bir insan olan Il Han’ı yere serdi.
Il Han’a karşı herhangi bir husumet beslememelerine rağmen, sadece onlarla yüzleşerek otomatik olarak hasar aldı. Il Han ile aralarında aşılamayan 4 boyutlu bir duvar vardı.
Sıradan bir insan olsaydı, bilincini anında kaybederdi. Ancak bin yıl yaşadıktan sonra bile çürümeyen iradesiyle dayanabildi.
1000 yıl boyunca parlattığı sadece dövüş gücü ve teknikleri değildi. Hayatından asla vazgeçmeme iradesi ve ilerlemeye devam etme inancı. Onu yıllarca ayakta tutan çelik gibi kalp, o yerde durabilmesine ve bilincini korumasına izin verdi.
“Fuu…”
Kendini sakinleştirmek ve dimdik ayakta durmak için yavaşça derin nefesler aldı.
Sihirli taşları ve fecinomu sağ elinde, Yıkım Tuzağını sol elinde tutuyordu. Melekler o sahneyi seyrederken canları istediği gibi sohbet ediyorlardı. Hepsini görmezden geldi ve sessizce gözlerini kapattı.
Sonra hayal etti. Bütün bunların birleştiği sahne.
Diledi. Güç ve akıl kazandıktan sonra evrimleşen tüm hayvanları hapsedebilecek bir zindanın doğuşu.
[…Odak.]
[Bana bir insanın iradesine kapıldığın bir sahne gösterme. Meleğin adı ağlıyor.]
[Ha, gerçekten, bu kadar ilginç bir insan nasıl ortaya çıktı? 1000 yıl ile ilgili bir sorun olduğunu düşünmüyorum…]
[Odak dedim Ahata.]
Melekler aynı zamanda mana ve irade de yaydılar. Güçleri doğrudan uygulandıysa o zaman cennette yaratıldığı zamanki sonuçların aynısını elde edeceklerdi, yani tüm güçleri ve iradeleri Il Han aracılığıyla gösterildi.
Aralarından bazıları ‘Yıkım Tuzağı biz olmasak da bitmez miydi?’ diye düşündü. Bir süre Il Han’ın güçlü iradesine baktıklarında, ancak bunun yüksek varlıklar olarak tüm gururlarını yok ettiğini kabul ettikten sonra, bu düşünceyi hemen kafalarından sildiler.
Yu Il Han’ın iradesi ve meleklerin iradesi birbirine bağlanarak Yıkım Tuzağını değiştirmeye başladı. Ezici mana, Yıkım Tuzağı’na kazınmış büyüyü ve onun içine aktarılan fecinom’un gücünü harekete geçirdi. Atölye parlak ışıkla doluydu.
[Daha fazla.]
[Sadece biraz daha.]
[Ey insan…]
Mana işçiliği çok geçmeden bitti. Sağ elindeki fecinom ve sihirli taşlar sanki yıkanıp gitmiş gibi yok olmuştu ve onun yerine Yıkım Tuzağı olağandışı bir auraya sahip soluk kırmızı bir ışık yaymaya başladı.
Gerçekten mükemmel bir eserin doğuşuydu.
[‘Titiz’ ‘Dünyevi’ Yıkım Tuzağı tamamlandı.]
[Mana Üretimi, Seviye 7 oldu. Bitmiş eserin kalitesi artıyor.]
Yu Il Han da görüşünde bu çizgiler belirdikten sonra gözlerini dikkatlice açtı.
Avuçlarındaki ağırlığın kaybolduğunu düşünürken, tamamlanmış Yıkım Tuzağı’nın avucunda yüzdüğünü gördü. Küpü döndürürken içine saran onlarca metalik halka gerçekten harikulade bir manzaraydı.
[Yaklaşık 10 başarısızlık için hazırlıklı olmama rağmen.]
[Hemen başaracağımızı düşünmek…]
Melekler şaşkın göründüler. Yu Il Han da gurur duysa da, çabasının kabul edildiğini hissettiği için zihniyetinin sınırları yaklaşıyordu, bu yüzden kendisini meleklerden dikkatlice uzaklaştırdı.
“Önce benden uzak dur. Senin bilincin benim için çok büyük bir yük.”
[Bu doğru. Senin daha aşağı bir varlık olduğunu bile unuttuk.]
[Evet. Aferin insan. …hayır, bence sana diğer insanlar gibi davranmak kabalık.]
[Adı Yu Il Han.]
[Yu Il Han, teşekkürler. Buna kısmen inandım, ama bu gerçekten olağanüstü bir beceri. Hatta mümkünse seni metalürji süreci üzerinde çalışırken bile izlemek istiyorum.]
[Düzgün çalışıp çalışmayacağını bile bilmiyoruz.]
O sırada meleklerden biri müdahale etti.
[Bununla deney yapmalıyız.]
[Bu çok mantıklı.]
[Yu Il Han, birlikte gideceğiz. Bir zindanın doğuş sürecine bakarsanız belki de mana işçiliğinize yardımcı olur.]
İş bittiğinde melekler yine yüksek sesle sohbet etmeye başladılar ama bu sefer farklı konuştular. Düşük bir insan olmasına rağmen bu kadar sağlam bir iradeye ve yeteneğe sahip olmasından rahatsız olanlar ve yeteneğini kabul etmek isteyenler ve onu büyütmek isteyenler olarak hizipler ayrıldı.
Tabii ki, özünde (kötülüğün aksine) iyi varlıklar olduklarından, kimse ona karşı kötü niyet beslemiyordu.
[Düşüncelerim aynı. Yu Il Han, Yıkım Tuzağı’nın etkinleştiği sahneye bir bakmak istemez misin?]
“Bu konuda iki kez konuşmana gerek yok. Hadi gidelim.”
Her zaman yeni bilgileri ve teşvikleri memnuniyetle karşıladı. Yu Il Han’ın bu teklifi reddetmesi için hiçbir sebep yoktu.
Yu Il Han havluyla yüzündeki teri silerken melekler Yıkım Tuzağı’nın gerçek olduğunu doğrulamaya başladı. Ancak estetik güzelliğini haykıran meleklerden biri aniden bağırdı.
[Vay canına, bunun hem alfa hem de beta seçeneği var!]
[Ne?]
[Titiz, Dünyevi … Bu doğru.]
Yu Il Han terini silerken kulaklarını dikti. Bunu fark eden Erta içini çekerek açıkladı.
[Demircilik ve mana üretimi ürününe eklenen ek özniteliği ‘seçenek’ olarak adlandırıyoruz. Şans, malzeme ve demircinin yeteneğine göre rastgele ortaya çıkar. Normalde alfa ve beta olmak üzere iki tane vardır, ancak her ikisinin de ilk yaratılışta ortaya çıkması emsalsizdir. Tatmin oldun mu?]
“Her şeyi biliyorsun, değil mi?”
[Evet, her şeyi biliyorum.]
Yıkım Tuzağı’nı doğruladıktan sonra Il Han meleklerle birlikte dışarı çıktı. Uçamadığı için uçarken iki melek kollarını tuttu ama dürüst olmak gerekirse, çok soğuk görünse de Il Han sadece gökyüzünde uçuyor olduğu gerçeğiyle bile mutluydu.
Sokaklar hâlâ sessizdi. Bir yerlerden uluyan canavarların sesleri, çaresizce ateş eden askerlerin sesleri ve uçan helikopterlerin sesleri geliyordu. Kıyametin geldiğini gerçekten hissetti.
[Hey, bu insan bir melek değil. Ona görünmezlik büyüsü yapılması gerekiyor.]
[Yok. Önce o saldırmadığı sürece, insanlar tarafından bulunmasının hiçbir yolu yok.]
[Ne? Mümkün değil…]
“Evet, yol.”
[Onu gerçekten tanıyamıyorlar mı?]
[Beklendiği gibi, tek bırakan…!] (Ç/N: Yu Il Han ‘tek’/’eşsiz’ anlamına gelebilir; bu satırda kullanılan ‘tek’ kelimenin tam anlamıyla ‘Yu Il Han’dır)
Melekler, insan vücuduyla bir mucize gerçekleştiren Yu Il Han’a şok içinde baktılar ve Yu Il Han sinirlendi. Bu görevi ya da her ne denirse onu bitirdikten sonra ona hayvanat bahçesindeki bir maymun gibi bakan bu meleklerin arasına karışmamaya karar verdi.
Geldikleri yer bir tepenin üstüydü.
Eserin nasıl harekete geçeceğini dört gözle bekleyen Il Han’ın önünde, Yıkım Tuzağını tutan Erta, onu fırlatmadan önce kısa, derin bir nefes aldı.
“Hey!”
[İzle, Il Han.]
Yıkım Tuzağı düşerken, dışarıda dönen metalik halka aniden genişledi.
Çapı sadece 20 cm olan halka 1m, 3m, 8m’ye yükseldi ve daha önce kısıtlama olmadan havaya dağılarak görülemeyecek kadar ince hale geldi.
Hayır, gerçekten ‘dağınık’ mıydı? Yu Il Han şüphe içindeyken o anda ikinci ve üçüncü halka sırayla genişleyip dağılmaya başladı. O manzaraya bakarken melekler memnuniyetle başlarını salladılar.
[Yani şimdiye kadar sorunsuz gidiyor.]
“…”
Bu, az önce meydana gelen olgunun bir başarısızlık olmadığı anlamına geliyordu. Belki de metalik halkalar en başta bu amaçla mı yaratılmıştı?
Yu Il Han bilincini yoğunlaştırırken…
Dünya titredi.
Canavarlar tepeye doğru toplanmaya başladı.
====