Eğitim ve öğretim süreci içerisinde bazı çocuklar birtakım sıkıntı ve zorluk yaşamakta ve diğer bireyler tarafından yanlış anlaşılmaktadır. Öğrenim güçlüğü gösteren çocuklar yaşıtlarına benzer özellikler sergilerken yaşadıkları güçlükler genellikle fark edilmez. Okul çağına geldikten sonra özellikle akademik performansın sergilenmesi gereken durumlarda öğrenme güçlüğü belirgin hale gelmeye başlar.
Öğrenim güçlüğü olan çocuklar zekâları normal sınırlar içinde olan; ancak öğrenmede güçlük yaşayan çocuklardır. Öğrenme güçlüğü olan çocukları, zihinsel yetersiz ve davranış bozukluğu olan çocuklarla karıştırmamalıyız. Öğrenme güçlüğü gösteren çocuklar; konuşma, dinleme, düşünme, yazma, matematiksel problemleri çözmede güçlük gösteren, anlama, yazılı ve sözlü dili kullanmada psikolojik süreçlerden biri ya da birkaçında yetersizlik gösteren çocuklar olarak betimlenmektedir.
Öğrenme güçlüğü; çocuğun okuma-yazma, matematik-aritmetik beceriler, konuşmadinleme, akıl yürütme yeteneğini kazanma ve kullanabilmesinde yaşadığı zorluk olarak tanımlanır. 1975 yılında Amerika Birleşik Devletlerinde yapılan ilk tanımına göre özgül öğrenme güçlüğü “yazılı ve sözlü dili anlama ve kullanmada temel olan bir veya daha fazla psikolojik sürecin etkilenmesiyle ortaya çıkan dinleme,düşünme, konuşma, okuma, yazma ve matematiksel hesaplamalar yapmadaki güçlüklerdir” Çocuk sadece bilgiyi öğrenme yeteneğinde değil kendiyle ilgili ve sosyal becerilerde de zorlanır.
Öğrenme güçlüğü olan çocuklar normal zekâ ya da normalin üstünde zekâdadır. Öğrenme güçlüğü olan çocukların sayısı azımsanmayacak sayıdadır ve genellikle okula başlama yaşı geldiğinde kendinden beklenen akademik başarıyı gösteremediğinde fark edilirler. Öğrenme güçlüğü terimi ilk kez 1962 yılında Kirk tarafından konuşma, dil, okumayazma, imla, aritmetik alanların birinin ya da birden fazlasının gelişiminde gerilik, bozulma hali olarak tanımlanmıştır.