Suriye’deki bir savaşı “uzaktan” yapmak, Barack Obama’nın vaat ettiği gibi yüksek teknoloji grevlerinin yardımı ile işe yaramayacak. Görünüşe göre Amerikalılar kendilerini hipnotize etmişler ve şimdi ciddi bir şekilde “belirleyici grevleriyle” “iç savaşın kapsadığı ülkede” “çürük rejimi” kolayca indirebileceklerine inanıyorlar. Evet, ve buradaki herkes, Suriye'nin içindeki her şeyin tamamen farklı göründüğünü anlamıyor, ülke topraklarının üçte ikisinin çatışmanın dışında olduğunu ve halkın isyancılarla mücadelede cumhuriyeti tam olarak desteklediğini (bu arada muhalefetin düzenli olarak barışçıl gösteriler yapmasını engellememektedir) güç gereksinimleri). Bu üçte ikisi, ana dağ bölgelerini içerir - Jebel Druz ve Lazkiye, ve tarih"Yükseklikleri" kontrol eden tüm Suriye'yi kontrol ediyor.
İsyancılar, çeşitli şehirlerde ve kırsal alanlarda yerelleştiriliyor; yabancı savaşçıların yanı sıra, asıl direniş, para için toplanan çekiştirilmiş unsurlardır - eğer istersen, ülkede 2000-s'in liberal reformları sonucu ortaya çıkan lumpen-proletarya. Bunlar, geleceği olmayan, kaybedecek hiçbir şeyleri olmayan, ve büyük ölçüde verdikleri düşmanlıklara katılanlar için, standartlarına göre, para (günlük $ 100) ve hatta öldürülen bir memurun kafasından bile. Ancak bunlara göre bile, siyasi kriz için askeri bir çözüm bulunmadığını fark eden Suriye liderliği aktif olarak af uyguluyor.
Bir diğer önemli nüans, mevcut Suriye hükümetinde tüm önemli itiraf ve etnik grupların orantılı bir şekilde temsil edilmesi ve bu nedenle, birçoklarının beklentilerinin aksine, cumhuriyetçi seçkinlerin ayrılmamasıdır. Esad'ı "onun" himayesinde suçlayarak Batı medyasının klişelerinin aksine, hükümetteki Aleviler küçük bir azınlıktır - örneğin Hristiyanlardan daha az, ülkede pek yoklar. Baskın olarak Müslüman Suriye’de, Hıristiyanlar en önemli görevlere güveniyor, intihar bombacısı tarafından öldürülen eski Savunma Bakanı Imad Rajha’nın Hristiyan olduğunu söylemeye yetiyor ... Aynı zamanda Suriyelilerin dışardan gelen devlet yapılarının “Levanizasyonundan” çok korkuyorlar. hiçbir zaman komşusunun dini ile ilgilenmeyi kabul etmediği Suriye için Lübnan’a ait “günah çıkarma” modeli yıkıcıdır.
Geçen yılki seçimlerde, 250'in üzerinde binlerce aday 8 sandalyeleri için başvuruda bulunduğunda, muhalefet mevcut düzenin sert bir şekilde eleştirilmesinden kaynaklanan bir dalgada parlamentoya gitti. İki hafta süren sert, keskin ve uzlaşmaz müzakerelerin ardından, iki önemli görevde bulunan, ülke hükümetine davet edildiler - Ekonomik İşler Başbakan Yardımcısı (“Narodnaya Volya” partisi lideri Dr. Kadri Jamil) ve Ulusal Uzlaşma Bakanı (Dr. Ali Haydardar) daha önce tamamen yasaklanan sosyal-ulusal parti).
Öyle ya da böyle, ABD'nin müdahale edeceği Suriye'deki askeri harekâtlar, gerçek Suriye siyasi gündeminin dışında. Suriye'deki terör savaşı, dünya petrol ve gaz tekelleriyle (sadece Batı değil, aynı zamanda Orta Doğu) ilişkili, konumlarını kaybeden (ve haksız ama çok büyük gelir kaynakları olan) bloğa katılarak intikam almak için göç eden bir zamanlar etkili politikacıların girişimidir. Küresel Sünni köktendinciler, öncelikle El Kaide'den.
Fakat El Kaide'nin uluslararası liderleri - son derece pragmatik ve somut insanlar - tüm seferberlik potansiyellerini tüketmeme riskiyle karşı karşıya olduklarını fark etmeye başladılar. Son günlerde, isyancıların yerel Müslüman Kardeşler’i desteklemek için Mısır’a transfer edilmeleriyle militanlarını Suriye’den geri çekmeye başladıkları konusunda bilgi görünmesi tesadüf değildir.
ABD'nin sürecin bu gelişim aşamasında “Suriye çatışmasına” müdahalesi elbette sıradan Suriyeliler için yeni bir acı ve talihsizlik kaynağıdır. Ancak “tek süper güç” için bu “belirleyici saldırı” tırmıkta kırıcı bir saldırı olabilir ...