Gece ve Sen…..
Suskun ve sessizdir gece gibi; Yalnızlık….
Gece kendinindir, senindir, hıçkırıklarını yutkunursun da sadece kendin sesini duyarsın, kimselere de yetiştiremezsin.
Yokluğunla çoğalırken, bir yandan da yürümeye çalışırsın.
Yenilgini kabul edersin de, neden diye de kendine hesap sorarsın.
Küskünlüğün, kırgınlığın, kızgınlığın kime olduğunu bilemezsin bir türlü, söz geçiremezsin yüreğine.
Mantık seni çoktan terk etmiştir ve çaresizlik içini daha çok sessizleştirir.
Hani sevmek her şeyi yenerdi!
Seversen her şeyin üstesinden gelirdin!
Gelmiyormuş işte, virajı bir türlü dönemiyormuşsun.
Çıkmazlarda kayboluyormuşsun.
Gitmek isteyip gidemediğin bu yolda yan yana duramıyormuşsun.
Tutmak istediğin eli ararsın, yoktur yanında…
Kendince sevgisine sarılmış ne gidebilmiş ne kalabilmiş ne teslim olabilmişsindir.
Diline bir keşke yerleşir, keşke dersin keşke…
Ağrına gider yalnızlık, derdini anlatacak kimsen yoktur, aklın konuşur durur ve dudağının ucuyla gülümsersin de neden olduğunu anlamazsın.
Böyle, tuhaf, acı, tatlı, ekşi bir duygu kaplar içini.
Kenarı çatlamış bir bardaktan akan su gibi yavaş yavaş akar içindekiler, gecenin o soğuk ve koyu karanlığında yıkanır yüreğin.
Yalnız kalmaktan korkmazsın da birinin elini tutmak istersin işte…
Sonra, düşünürsün.
Tek başınasın!!!!
Ölüm bile tek başına değil mi ki….