Ölüm İşaretleri – Mezar Yaptırma – Mezar Yaptırma Fiyatları – Mezar Modelleri Fiyatları – Mezar Fiyatları Ankara – Tek Kişilik Mezar Fiyatları
Ölüm İşaretleri
Tıbbi incelemelere kopyalanan ‘Ölüm İşaretleri’nin bir alt kategorisi, bir kişinin yaşayıp yaşamayacağını belirlemek için ayrıntılı testler yapanlardı. Bu testler, idrarla sütü karıştırmayı veya ölmekte olan kişinin başının altına pelin koymayı içeriyordu. ‘İşaretler’ başlangıçta tıbbi olarak ilham edilmiş olsa da, aynı zamanda insanlara ölümü hatırlatan güçlü ahlaki ayetlerdi.
Ölüm doğrulandıktan sonra, cesedin gömülmesi gerekiyordu. İlk eylem onu ortaya çıkarmaktı. Bu, insanların, özellikle siyasi düşmanlar için yararlı olan kişinin öldüğünü görebilmesi gibi pratik bir avantaja sahip olabilir. Wolsey’nin davasında, Leicester belediye başkanı ve kardeşler, onu “ölmediğine ama hala yaşadığına dair yanlış söylentileri önlemek için” gördüler. Vücudu yıkamak normal bir uygulamaydı, ancak Wolsey’in durumunda bu gerçekleşmedi.
Ölüm gerçekleştikten sonra, ölen kişinin dini bir loncaya mensup olması durumunda hazırlıklar azaltılmış olsa da, aile, infazcılar ve arkadaşlar cenaze törenine devam edebilirdi. Loncalar “gömme kulüpleri” olarak tanımlanmıştır, ancak bu önemli olmasına rağmen birçok işlevin yalnızca bir tanesiydi.
Her loncanın farklı prosedürleri vardı, ancak Lincoln’deki St Michael on the Hill’in 1389 anayasası, lonca üyelerine öldükten sonra gösterilen özeni gösteriyor. Üyenin ölümünde, Dekan’dan ‘ruh mumları’ adı verilen dört mum ışığıyla eve gitmesi ve olağan törenleri yerine getirmesi istendi.
1529’da Cottenham’dan Margaret Pepis 8d’den ayrıldı. Kasabadaki her loncaya ‘Böylece sancaklarıyla gelip cesedimi gömmeye gelsinler.
Ceset genellikle ölümün gerçekleştiği yerde, normalde evde tutulurdu. 1434 tarihli, günümüze ulaşan en eski İngilizce vasiyetlerden birinde, Londralı bir dul olan Margaret Ashcombe, ‘bedenim oturduğum evde dinlenirken başımın üzerinde iki sivri uçlu dursun’ istedi.
Ceset gece evde kalırsa, uyandırma veya ‘gece nöbeti’ gerçekleşebilir. 1395’te Yorklu Robert de Crosse bir “gece nöbeti” talep etti ve 1535’te yine Yorklu olan R.Olyver, gece nöbeti sırasında “gençlerin cümbüşü” olmamasını istedi. Bir noktada vücut uygun şekilde giyinmişti: bazı durumlarda bu sadece bir kefen anlamına gelebilir ve bu tür kefenleme genellikle kadınlar tarafından yapılırdı.
Kocaeli mezar yeri fiyatları
Kocaeli Mezarlıklar Müdürlüğü Mezar sorgulama
Kocaeli Mezarlıklar Müdürlüğü iletişim
Mezar yeri nasıl alınır
Gebze mezar yeri fiyatları
E-Devlet mezar Yeri sorgulama
İzmit mezar yeri fiyatları
E Mezar
Simon Marmion’un küçük bir vinyetinde, kefenleme de kadınlar tarafından yapıldı. Ceset, başında yanan bir mum ile bir yatakta yatıyordu ve kefen merkez boyunca dikilmişti ve sonunda tüm vücudu kaplayacaktı. Bedford Hours’ta kefen vücudun etrafına sıkıca sarılmıştır. Leicester’den bir vitray mezar sahnesinin İngiliz örneğinde, kefen büyük bir bez parçasıydı, başın üzerine kondu ve sonra ayaklara bağlandı. Göğsün ortasında küçük bir haç vardı.
Kefen, ölenler ve yaşayanlar arasında bir anlaşmazlık kaynağı olabilir. Bu tür anlaşmazlıklar hakkında birkaç ortaçağ hikayesi hayatta kaldı. Birinde bir kadın, hizmetçiye kocasının kefenini dikmesi için bir buçuk kat keten kumaş almasını emreder. Hizmetçisi bunun çok küçük olduğunu sorduğunda, karısı ‘Çürümek için neden bu kadar dikelim ki’ cevabını verdi.
Daha sonra kocası, kefeni ‘gömleği’ (camisam) olarak nitelendirerek çok küçük olduğunu söyleyerek katıldı. Karısı cevap verdi: ‘Kapa çeneni aptal… Biliyorum çok uzun bir yolun var ve bunu gömleğini çamura bulamasın diye yaptım. John Mirk, cenaze vaazında ayrıca kefeni şöyle tanımladı: “Öyleyse üzerinde beyaz bir çarşaf var, bu onun temiz olduğunu ve kalbinin tövbesi ve bağışlanmasıyla günahlarından arındığını gösteriyor”.
On beşinci yüzyılın başlarından önce bir çocuğun cenaze sanatında veya anıtsal pirinçlerde tasvir edilmesi çok nadirdi ve kefenli olarak gösterilen ilk çocuk 1467’ye tarihlenebilir. On beşinci yüzyılın sonlarından 1552’ye kadar (İkinci Dua Kitabı’nın Edward VI tanıtıldı), bir aylıktan küçük ölen bebekler ‘chrizom’larını giymiş olarak gösterilebilir.
Chrisom, vaftizden sonra bir bebeğin alnına bağlanan, zeytinyağı ve balzamdan oluşan chrisom yağını durdurmak için, yazı tipine daldırıldıktan sonra uygulanan, alnından aşağı ve kundak kıyafetlerine akan bir keten bez bandıydı. Bir çocuk bir aylıktan önce ölürse, cenaze kundak kıyafetlerine chrisom bezi eklenirdi.
Basit bir kefen için her ikisi de yalnızca çok zenginler için geçerli olan iki alternatif vardı. Birincisi, kişinin uygun rütbede giysiler giymesiydi: Wolsey, gönye, crozier, yüzük ve palto gibi tüm bu tür ziynet ve süs eşyaları ile mesleğine ait diğer her şey gibi giyinmiş ve muhtemelen gömülmüştü. İkincisi, bedenin mumyalanmasıydı: Jane Seymour’un bedeni “kurşunlu, lehimlenmiş ve göğüslüydü. Bu yöntemlerin her ikisi de nadirdi ve yalnızca toplumun en üst kademelerinde uygulanıyordu.
Bir kez kefenlendikten veya giydirildikten sonra, ceset bir tabuta konmuş veya bir cenaze arabasına konmuş olabilir. İşte bu noktada Jane Seymour’un görevlileri “zengin kıyafetlerini çıkarıp yas alışkanlıklarını sürdürüyorlardı. Muhtemelen ceset kefen veya tabuta konulduğunda toplumun diğer kesimleri de yas kıyafetlerini giyiyordu.
Kişi yeterince zengin olsaydı, tabut özel olarak yapılıp kişiyle birlikte gömülebilirdi. Erken bir Tudor örneğinde, zengin bir Londra tüccarı olan Richard Hunne için bir tabut “mumlanmış” olarak tanımlandı. Yoksullar için cenaze töreni için basit bir tabut yeterliydi, ancak muhtemelen sadece basit bir kefen içinde gömüleceklerdi.
Ceset genellikle evden hızlı bir şekilde taşınırdı, çünkü oradaki insanlar onun kokusundan ölür ve kiliseye taşınırdı. On üçüncü yüzyılda, belirli insan kategorilerinin kiliseye taşınıp taşınamayacağı konusunda hala bir tartışma vardı. Durandus, doğum sırasında ölen bir kadının cenazesinin, cenaze törenleri için kilisenin dışında kalması gerektiği konusunda bazı otoritelerle aynı fikirde değildi, çünkü “aksi takdirde, kadın hatalı ölmüş gibi olurdu”.
Bununla birlikte, şiddetli bir ölümle ölen birinin cesedinin kiliseye taşınmaması gerektiği konusunda hemfikirdi, ‘kaldırım kanla kirlenmedi. Normalde cesedin gömülene kadar kilisede saklanıp saklanmayacağı veya insanlar tarafından görülüp görülemeyeceği belirsizdir, ancak yukarıda belirtildiği gibi, ölülerin yüzlerini kilisede göstermek politik olarak faydalı olabilir.
Polydore Virgil, Barnet Muharebesi’nden sonra Warwick Kontu ve erkek kardeşinin, gömülmeden önce St Paul Kilisesi’nde ‘iki gün boyunca tabutlarda yatmak zorunda kaldıklarını’ anlattı, böylece bütün insanlar öldüklerini görebilsin ve böylece hiçbir sahtekâr iddia edemezdi.
E Mezar E-devlet mezar yeri sorgulama Gebze mezar yeri fiyatları İzmit mezar yeri fiyatları Kocaeli mezar yeri fiyatları Kocaeli Mezarlıklar Müdürlüğü iletişim Kocaeli Mezarlıklar Müdürlüğü Mezar sorgulama Mezar yeri nasıl alınır