Kraliyet başkenti Reitzlake'in dış bölgesine yaklaştıkça toprak yol düzleşti, sanki her tümsek ve çukur bu iyi kullanılmış yolları kullanan muazzam miktarda insan ve ticaret tarafından ya ezilmiş ya da doldurulmuş gibiydi.
Bununla birlikte, Reitzlake'in vergiye tabi yetki alanının dış sınırlarına yaklaşıyor olsak bile, şehre ulaşmamız için bir tam gün daha geçmesi gerekecekti.
Bir trajedi.
Herkesin sorunlarını tek başıma çözmeye çalışmadan geçirdiğim her an, beceriksiz bir aristokratın ya da sarhoş bir köylünün görevimi zorlaştırmak için kendilerini aktif olarak sabote ettiği bir başka andı.
İyi haber şuydu ki, zaman lüks bir kaynak olsa da, fırsat verildiğinde şımartacağım bir kaynaktı. Elma, engebeli bir yola kıyasla düz bir yolda hızını artırmaya daha az meyilli olmadığından, bu, kurnaz bir tüccar ruhu olarak ilk performansımdan tamamen memnun olmak için zaman anlamına geliyordu.
Ohohhoho!
Evet, doğru, troller bana tam olarak boyun eğmemişti. Ve yeterince gözyaşı yoktu. Aslında, hiç yoktu…
Ama bu kadar şaşırmamış olmaları beni hayal kırıklığına uğratmamıştı!
Trol Ülkesi'nin ünlü sakinleri kendilerini kötü bir pazarlığın köylü tarafında bulmuşlardı! Şu anda bile zırhlı kafalarını kaşıyor olmalıydılar. Karşılarında bir tüccar değil, bir prenses olduğunu bilmiyorlardı!
Evet. Tamamen tatmin olmuştum.
Erimiş bir şamdanın ancak sığabileceği kadar küçük bir keseye bakarken bile tamamen tatmin olmuştum. Zorlukla pazarlık ettiğim 500 altın kron yerine bir kese almaya bir şekilde ikna edildiğim için en ufak bir pişmanlık, huzursuzluk ya da mutsuzluk belirtisi yoktu.
Bu yolculuk için istediğim şey tam olarak buydu! Bir kese. Keselere koyacak bir sürü şeyim vardı. Şeyler gibi… şeyler.
İnanılmaz derecede kullanışlı, pratik eşyalardı, özellikle de yolda seyahat etmek için. Satın aldığım şey hakkında kesinlikle ikinci kez düşünmüyordum. Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır. En ufak bir şekilde bile!
"Juliette?"
"-Hiee?! Affedersin! Derin düşüncelere dalmışım! Zihnimde öngördüğüm gelecekler labirentinde bir rota çizerken lütfen beni rahatsız etmekten kaçın!"
Yanımda yürüyen sadık müstakbel hizmetçim elini sallarken hafif haince bir eğlence ifadesine büründü.
"Benim hatam. Cevap vermiyordun, ben de biraz endişelendim."
"Evet, şey, ben… Düşünecek çok şeyim var! Ne olursa olsun, özürlerimi kabul et. Müstakbel hizmetkârlarımın dünyevi kaygılarına karşı her zaman anlayışlı olmalıyım. Aklını kurcalayan sorun nedir?"
"Yüzün."
"Yüzüm mü?!"
"Özellikle de neden az önce limon yemişsin gibi göründüğü."
Hemen yanaklarıma dokundum, sonra da uydurduğum uygunsuz ifadeyi düzeltmeye çalıştım.
Coppelia'nın üslubu zarafetten yoksun olsa da bunu dikkatime sunduğu için onu suçlamadım. Dünyadaki hiçbir şey benim sunumumdan daha önemli değildi. Krallığımın saygınlığı, öncelikle yüzümü nasıl idare ettiğime, ikinci olarak da devlet işlerini nasıl yönettiğime bağlıydı.
"Aldığımız kese hakkında düşünüyordum."
"Bu, zihnindeki sonsuz olasılıklar labirentinde gezinmeden önce mi, sonra mı, yoksa gezinirken miydi?"
"Gezinme sırasında. Hâlâ bitirmedim."
"Anladım! Bitirdiğinde bana haber ver. Köyde, kütüphanemin yanındaki güzel ceviz kitaplığın çekiliş numarasıyla ilgileniyorum."
"Bu, şey, hayır, bu benim öngörebileceğim bir gelecek değil …"
"Gerçekten mi? Ne yazık. Dürüst olmak gerekirse, ben de sedir olanla mutlu olurdum. Bu mümkün mü?"
"Benim öngörü gücüm ulusların politikalarına ve düşmanlarımızın karanlık kalplerine kadar uzanır, Coppelia. Şans oyunlarını önceden haber vermekle harcanamaz. Ayrıca ne ceviz ne de sedir ağacı moda. Rouxiants Dükalığı'ndan gelen vernikli siyah ağaç şu anda moda olan mobilya malzemesi."
"Böyle bir kitaplık ne kadara mal olur?"
"Sanırım bunun içine sığmayacak kadar çok krona."
Keseyi kaldırdım, sonra da ağzını açtım.
Neredeyse ağırlıksız keseyi sıktığımda sadece birkaç elma bana doğru baktı.
O anda ihtiyatlı bir fikir gibi görünmüştü. Fiyatı 500 altın kron veya daha az olan tüm ıvır zıvır ve mücevherler arasında… ki çok azı vardı, sadece özel bir elma çantası ihtiyaçlarım için kullanışlı görünüyordu.
Özellikle de dipsiz bir keseydi.
Adının ima ettiğinin aksine, aslında dipsiz değildi. Hatırı sayılır bir miktar alabiliyordu ama asıl özelliği, içine sığabilecek her şeyin ağırlık yapmamasıydı.
Sonuç olarak, eyere sürtünen elmaların sürekli yuvarlanma sesini durduracaktı. Ve muhtemelen, sadece muhtemelen, Elma'nın yükünü daha hızlı tırıs gidebileceği kadar hafifletecekti.
Anlaşıldığı kadarıyla Elma, tırıs hızını değiştirmeye karşı oldukça dirençliydi.
"Ben olsam o kadar emin olmazdım," dedi Coppelia, ellerimde tuttuğum dipsiz keseye ve bana bakarak. "İçine sadece elma sığmaz. Portakal da var. Belki de. Eğer çok küçüklerse."
Kaşlarımı çattım, şimdi bu büyülü kesenin rahatlığımı en üst düzeye çıkarmak için hayati bir araç olarak değerini gerçekten değerlendiriyordum.
"Çok… gizli, değil mi?" dedim yavaşça. "Aslında içine daha fazlasını koyabileceğimi umuyordum…"
Boy aynası, gardırop, komodin ve yatak gibi.
Ne yazık ki, kesinlikle pratik kullanımları olsa da sadece içine sıkıştırılabilecek şeyleri tutabiliyordu. Bu da küçük meyve parçaları ve ezilmiş kruvasanlar anlamına geliyordu.
"İstek varsa, bir yol da vardır. Eminim macera hazinelerini avucundan daha küçük bir keseye sığdırmayı başarabilirsin. Belki bir baltayı ya da yemek tabağını ya da bugünlerde insanların sandıklarda bulduğu şeyleri değil. Ama kesinlikle madeni paraları ve mücevherleri. O kadar da kötü değil, değil mi? Bütün parlak maceracılarda bunun gibi bir tane vardır. Bir zindandan yeni yağmalanmış bir çanta dolusu kirli para gerçekten ağırdır."
Beş saniye öncesine göre biraz daha tiksinmiş bir halde keseyi kendimden uzaklaştırdım.
"Atalarımın yeraltı mezarlarını araştırarak günümüzün önde gelen maceracılarına öykünmek gibi bir arzum yok. Bu krallığın yanlışlarını düzeltme arayışım sırasında asla bir hazine sandığına rastlamayacağımdan emin olabilirsin."
"Asla bilemezsin. F sınıf maceracıların bir yerden başlaması gerek."
"Lütfen, Coppelia. Hijyenin terk ettiği bir çukurda zenginlik aramak için adımın yarısını lekelemedim. Organize parazitlere duyduğum küçümsemeyi bir kenara bırakmayı seçmiş olmam, ruhumun kararlılığının bir kanıtıdır."
"Bunu beş parasız olduğun için yaptığını sanıyordum."
Yüzümü buruşturdum.
"Bu… Şu anda elimde çok az para olması, kişisel mali durumumun %100 doğru bir göstergesi değil, sadece sıradan insanlarla birlikte paylaştığım acımasız zorlukların bir yansıması…"
"Ah, şu şeyler."
"Evet. İçinde yaşadığım dünya çok acımasız."
Coppelia havaya bir elma fırlattı ve onu ağzına attı. Ne elmayı elimdeki torbadan nasıl aldığını, ne de onu bindiğim attan daha büyük bir ustalıkla nasıl yuttuğunu biliyordum.
"Eh, artık dipsiz bir kesen var," dedi üç çiğnemeden sonra. "Onu kronlarla dolu dipsiz bir keseye dönüştürür dönüştürmez, yaşamak için yeni, daha az acımasız bir dünya aramaya başlayabilirsin. Umarım
Eğildim ve unlu mamullerin bulunduğu seleye dokundum.
Beni bir hava iniltisi karşıladı ve erzaklarımızın artık neredeyse tamamen çantalarımızdan çıkıp doğrudan bu kızın midesine gittiğini fark ettiğimde hem büyülendim hem de dehşete kapıldım.
Şimdi onun yediğini, içtiğini ve uyuduğunu görüyordum, ancak çoğunlukla yiyordu. Ve bu oburluğun gerekli olup olmadığından hâlâ emin değildim.
"Son strudeli tükettin ve son marmelatlı çöreği yedin. Artık elimizde vasatın altında limonlu tartlar ve… peynirli çubuklar kaldı. Toplumun en aşağılık kesimini beslemeye uygun olmayan iğrenç bir icat."
"Onları alacağım."
"Tabii ki alacaksın." Ellerini birbirine vururken şaşkınlıkla ona baktım. "Kurmalı bebeklerin işlevlerini yerine getirebilmeleri için besin tüketmeleri şart mı? Ben senin büyülü bir çekirdekten güç aldığını sanıyordum."
"Yemek lezzetli. Yemek yiyemezsem yaşayamam. Yani evet, çalışmak için gerekli."
"Daha önce gurme olan bir kurmalı bebekle hiç karşılaşmamıştım."
"Hâlâ da tanışmadın." Coppelia heybelerden birine göz attı. Tam bir rezalet olan bir şey çıkardı. Kurutulmuş domates salçasına bulanmış bir çubuk kızarmış ekmek. Adının ne olduğunu bilmiyordum. Sadece yakınlığı kraliyet statüme zarar veriyordu. "Berbat bir damak zevkim var. Her şeyi yerim. Çiçekleri bile."
"Çiçek mi yiyorsun? Otlayan bir geyik gibi mi?"
Coppelia omuz silkti, ağzındaki ekmeğin yarısını çiğneyip hızla yuttu.
"Yeni şeyler denemeyi seviyorum," dedi basitçe. "Binlerce farklı çiçek çeşidi var. Ama sadece düzinelerce çeşit av eti var. Aynı şeyleri yemekten sıkılmıyor musun?"
"Evin şefleri işinin ehli ve temel malzemeleri ölçebilecek kadar matematik okuryazarı ise, hayır, yorulmam. Ancak bu çeşitlilikten zevk almamı engellemez."
"Bu durumda, kendin için yemek pişirmeyi denemelisin. O zaman yepyeni bir tatlar dünyasını deneyimleyeceksin." Coppelia elini kaldırdı, sonra parmaklarıyla geriye doğru saydı. "Kömürleşmiş, yanmış, kavrulmuş, dibi tütmüş ve sadece islenmiş var."
Dudaklarımı büzdüm.
Müstakbel hizmetçimin bana yemek hazırlamak için bir mutfağı şereflendirmesine asla izin verilmeyecek olması büyük talihsizlikti. Ancak onun kişisel bir hizmetçiye özgü görevleri yerine getirme becerisi, rakiplerimi duvarlardan delip geçme becerisinin yanında ikinci plandaydı.
Diğer tarafa bakmaya razıydım.
"Ben yemek yapmam," dedim basitçe. "Bunu yapmak sorumluluklarımı açıkça ihlal etmek olur. Zamanım, devredilebilecek işlere harcanamayacak kadar değerli."
"O halde, kollarını devretmeye başlamanın zamanı geldi."
"Hm? Ne demek istiyorsun?"
"Yolda hayatta kalmak istiyorsan, kendi yemeğini pişirmeyi öğrenmen gerekecek. Ve kamp ateşi yakmayı. Ve avlanmayı. Ve derme çatma bir barınak inşa etmeyi. Ve tüm bunları yapmak için gereken dalları ve yaprak parçalarını kırmak ve kesmek. Bilirsin işte, maceracı işleri."
Elma'nın dizginlerini çekiştirdim. Durdu.
En gerçekçi gülümsememi takınarak döndüm ve Coppelia'ya baktım.
"Ohohoho… benim sevgili kurmalı bebeğim. Yapraklardan bir battaniyenin altında titrerken sönmekte olan bir ateşin yanında rahatsız bir şekilde uyumak için sıradan bir serseri gibi bu krallığın ormanlarını tahrip etmeye tenezzül edeceğime inanıyor musun?"
"Evet."
"O halde irademin gücünü ciddi şekilde yanlış anlamışsın. Emin ol ki, hiçbir koşulda, her yoksul maceraperestin hayalini kurduğu, vahşi doğada uyurken bir sürü gece hayvanına yem olup ölmek gibi bir yola başvurmayacağım."
"Kraliyet başkenti ne kadar uzakta?"
"İki gece." Elma'nın yelesinin arkasına baktım. "…Üç gece."
"Gece hayvanlarının bıçaklarını ve çatallarını hazırladıklarını duyabiliyorum."
Coppelia'nın güvenliğimle ilgili korkularını, her ne kadar takdir edilseler de el sallayarak geçiştirdim.
"Hiç korkma. Böyle korkunç bir senaryo asla gerçekleşmeyecek. Gece gündüz, fırtına ve doluya rağmen yürüyeceğim, yeter ki bir yatakta uyuyabileyim. Tabii o yatak delik bir tavanın altında değilse. O zaman daha uygun bir yatak bulana kadar yürüyeceğim. O yatakta kaçınılmaz olarak bir yemek odası ve menü de olacaktır."
"Eğer kamp ateşinde lezzetli çiçekler yakarsam, paylaşmam."
"Küllenmiş çiçeklerinin hepsi senin olsun. Onlar için seni rahatsız etmeyeceğim. Kraliyet başkentinden kimsenin de etmeyeceğine inanıyorum."
"Çiçekler
"Hayır," diye itiraf ettim Elma'yı tekrar düzenli tırısa başlaması için dürttüğümde. "Hanımeli ve yasemin tatlılık için düzenli olarak kullanılırken, yoncalar garnitür olarak popülerliğini koruyor."
"Gerçekten mi? Hangi şık restoranlarda yemek yememizi önerirsin?"
"Hiçbirinde."
"…Ödeyecek kronun var mı?"
"Hayır."
"Oh." Coppelia bir an düşündü. "Başka ne gibi seçenekler var?"
"Reitzlake'in restoranlarından tamamen kaçınman ve bunun yerine ana caddeye bakan bir balkonu olan küçük, ayırt edilemeyen bir kafeye gitmen."
"Tanrım, bu ne sürpriz. Küçük, ayırt edilemeyen kafelere gittiğini bilmiyordum."
"Gitmiyorum… genellikle. Ama ben bile hayal kurmaya meyilliyim."
Coppelia bana ifademden şüphe duyduğunu belli eden bir bakış attı. Yine de doğruydu.
Roland'ın babamın yerine kraliyet başkentine vali olarak atanmasından öncesini düşündüm. Tristan'a Loerstadt Kapısı'nın komutasının verilmesinden öncesine. Florella iki sol ayağına takılmadan dans etmeyi öğrenmeden ve Clarise… şey, hayır, Clarise her zaman oyuncaklarıyla oynardı. Ama bunu hepimiz oradayken yapardı.
Çoğunlukla henüz kaçmayı öğrenmediğimiz için.
Ama yine de.
Daha sıcak bir zamandı, bizimkinin Kraliyet Hanedanı olmadan önce bir aile olduğu zamanlar. Acaba balkondaki o gün hep birlikte geçirdiğimiz son gün müydü?
Kardeşlerimin atışmalarını bile nostaljik bulmam ne kadar tuhaf. Ama fırsat olursa belki Roland'ın profilini bir an için görebilirdim.
Ve sonra belki de kendi gözetimi altında gerçekleşmesine izin verdiği rezaleti bana açıklarken döktüğü aşırı gözyaşlarını.
"Tekrar ziyaret etmek ister misin?" diye sordu Coppelia, alışılmadık derecede ciddi bir gülümsemeyle.
"Eğlence için kafeleri ziyaret etmenin zamanı değil."
"Yanlış cevap~ her zaman zaman vardır! Özellikle de bir kafenin ana caddeye bakan bir manzarası varsa! Eminim çay içip havuçlu kek yerken başkentin huzursuz durumu hakkında bir sürü şey öğrenebiliriz!"
"Evet, hem de bu huzursuzluktan sorumlu olanlara doğrudan soru sormamızdan çok daha az şey. Şöhretimin üzerinde ya da bir balkonda dinlenmeye niyetim yok. Yapılacak işler ve bastırılacak haydutlar var."
"Ve kurtarılacak kitaplar~ ♫"
Islık çalmaya başladığında Coppelia'ya baktım.
Yüzündeki memnun ifade, portakallı tiramisunun ilk defa tadına bakan genç bir kızdan farksızdı. Ama adalet şüphesiz en iyi tatlı olsa da başkentte herhangi bir kaldırımda bulabileceğinden emin değildim.
"Coppelia, şunu unutma ki… büyücünün adı neydi? Mari… Lainsfont diye bir şeyin ya da aradığın kitabın kraliyet başkentinde bulunacağının garantisi yok."
"Bunun verimli olacağından hiç şüphem yok, endişelenmey. Bir sürü mobilya devrilecek. Bu da bir sürü hamam böceğinin gün ışığına çıkacağı anlamına geliyor."
"Pa-Pardon? Hiçbir mobilyayı devirmek gibi bir niyetim yok!"
"Mobilyalar devrilecek. Hem de bir sürü. Bunu hissedebiliyorum."
"Tirea Krallığı'ndaki yüksek sosyete ve medeniyetin merkezi olan Reitzlake'e mobilyaları devirmek için gitmiyoruz. Kraliyet başkentinin itibarını zedeleyen sorumluları yeni sabun yapımı rehabilitasyon programıma dahil etmek için buradayız."
Coppelia yanaklarını şişirdi, muhtemelen inkâr ediyordu -ama bana aç olduğunu da söylüyor olabilirdi.
"Ya burayı mesken tutan serserilerin başı ısmarlama deri bir koltukta oturmuş, bir yandan purosunu tüttürürken bir yandan da aşırı büyük bir kediyi okşayarak sana sırıtıyorsa?"
"Kibarca, kötülüklerinde bazı standartlara ulaşmalarını rica ederim."
"Peki sonra?"
"Tüm yasadışı faaliyetlerin durdurulmasını talep ederim."
"Amaaan, mobilyalar devrildi."
Coppelia kollarını havaya kaldırarak görünmez bir masayı devirdi.
Mobilyaları yıkmanın yeni yerleri ziyaret etmenin beklenen bir parçası olduğuna inanmasını sağlayacak nasıl bir yetiştirilme tarzına sahip olduğunu merak ediyordum.
Ama sonra tekrar… Ouzelia.
Ürperdim. Ne tuhaf bir yer.
"Kraliyet başkenti, krallığın refahının ve gücünün bir işaretidir. Halkı, sokaklarında haydutların cirit atmasına izin verecek kadar korkak ya da küçülmüş değildir. Her ne olduysa, eminim ki abartılmıştır. Mobilyaların devrilmesi için bir neden olmayacaktır. Ya da şiddete."
"Çok fazla şiddet olacak. Çok fazla. Harika olacak!"
Agh.
Bu kızla mantık yürütmek mümkün değildi. Belli ki sokaklarda haydutluğun hüküm sürdüğü bir dünyada büyümüştü.
Ancak ben, olacaklara dair daha medeni bir beklenti içindeydim.
Ayrıca, kardeşim Reitzlake'deydi. Aptal olsa da güvenilir biriydi… çoğu zaman. Gerçekten de kraliyet başkentinin sokaklarının hatırladığım kadar adil olacağından emindim.
İleride genişleyen yola baktım.
Büyük ufkun ötesinde bir yerlerde, kraliyet kardeşlerinden oluşan bir ailenin bile papatya çayını patavatsız bir balkonda yudumlamak için gizlice kaçabileceği dünyevi bir şehir bekliyordu.
Evet, suç unsurları vardı. Ama onlar daha ilk tuğla örülmeden önce bile vardı. Belki de kanunsuzluk söylentileri, küçük kasabaların kıskanç lordları tarafından ortaya atılan bir oyundu?
Hadi ama… ne kadar kötü olabilirdi ki?
*Strudel: Dolgusu genellikle tatlı olan, ancak tuzlu dolgular da yaygın olan, katmanlı bir hamur işi türüdür.
**Haute Cuisine: Haute mutfağı veya görkemli mutfağı, "üst düzey" kuruluşların, gurme restoranların ve lüks otellerin mutfağıdır.