- Rusya ve Almanya'nın monarşileri Valery Evgenievich geleneksel olarak arkadaş oldular ve etkileşime girdi. 1914'ta nasıl ve neden aniden ölümcül düşman oldular?
- Nitekim, Rus Romanovların hanedanı ve Alman (daha doğrusu Prusyalı) Hohenzollern akrabalık ve siyasi sempati ile bağlandı. İki güç müttefik olduğu ortaya çıktığında, maddi bir kazanç elde ettiler. Bu, hem Avrupa'nın Napolyon'dan kurtarılması döneminde hem de uzun zamandır devam eden uluslararası gerginlik yatağı - Polonya ve Batı ülkelerinde devrimci kriz anlarında ortaya çıkan savaşlar ve entrikalar arasında tezahür etti. Rusya'nın dostane konumu ve kesin desteği, Prusya'nın Avusturya-Macaristan ve Fransa ile olan savaşları zekice kazanmasına yardımcı oldu, Alman krallıklarının ve prensliklerinin rengârenk bir monolitik imparatorluğa karıştığını yükseltti. Her ne kadar Rusya aynı anda kazandı. Karadeniz'de askeri üs ve filoların oluşturulmasını yasaklayan Kırım Savaşı'ndan sonra Fransa ve İngiltere tarafından kendisine uygulanan Paris Antlaşması koşullarını reddetti.
Kaiser Wilhelm II, tahtın varisi iken ülkemizde idi, geleceğin Çarı Nicholas II ile arkadaş oldu. Yazışmalarda birbirlerine "kuzen Willie" ve "kuzen Nikki" dediler.
- Bu bilinen bir gerçektir ve karışıklığa neden olur.
- Hükümdarlar her zaman devletlerinin politik çizgilerini belirlemezler. Aksine, hükümdar öznelerinin (veya yönetici seçkinlerin) konumunu ifade eder. Ve ülkelerimizin çıkarları keskin bir şekilde farklılaşmaya başladı. Topların altında ve muzaffer hayranlarının altında doğan Alman İmparatorluğu, oldukça militan olduğu ortaya çıktı. Hızlı ve parlak başarılar Alman ordusunun başkanları, politikacılar, diplomatlar oldu. Komşularıyla savaştılar.
Rusya, Alman emellerinin tehlikesini fark etti. Kurs Avrupa'da barış ve istikrarı sağlamak için yapıldı. Almanların Fransa'yı bitirmesine izin verilmedi. Almanya ve Avusturya-Macaristan'ın Balkanlar'a genişlemesini sınırlamaya çalıştık ... Ancak bunu yaparak ülkemiz herhangi bir agresif planın önündeki en büyük engel haline geldi. Ve bu planlar büyüktü! Faşizm henüz yoktu, ancak “başlangıçları” çok daha önce olgunlaştı. Nazi Almanyasında değil, Kaiser'de! Pan-Almanizm baskın ideolojiydi - “yüksek ırk” ve “Doğu'daki yaşam alanı” teorilerini ve saldırganlığın meşru gerekçesini içeriyordu. Planlara gelince, Almanlar dünya hakimiyetini hedefledi.
Avusturya-Macaristan, Balkanlar, İskandinavya, Belçika, Hollanda, kuzey Fransa, Polonya, Baltık ülkeleri ve Ukrayna'nın gireceği “Büyük Almanya” nın oluşturulması öngörülmüştü. Bütün bunlar İngilizlerden, Fransızlardan, Belçikalılardan ve Portekiz'den alınacak kolonilerle bağlantılıydı. Kaiser’in müttefiki Osmanlı İmparatorluğu himayesinde, Volga bölgesi ve Urallar üzerindeki etkisini yaymak için Rusya'yı Transkafkasya, Kafkasya, Orta Asya'dan uzaklaştırmak için dudaklarını açtı. Berlin'de bu tür projeleri teşvik etti.
Ve savaşın kendisi Almanya ve Avusturya-Macaristan'ın bankacılık ve sanayi kuruluşlarına süper karlar sözü verdi. Sulila, başkalarının güçlerini kullanan oligarşiler - başta ABD. Bu arada, Amerikan ve Alman bankacılık klanları iç içe geçmiş durumda. Mesela, en büyük Alman bankası Max Warburg tarafından yönetiliyordu ve ABD'deki mali sistemde iki kardeşi Paul ve Felix tarafından yönetiliyordu. Başkan Wilson’a mali müşavir olan Paul Warburg, ABD Federal Rezerv Bankası’nın başkan yardımcısı oldu.
Savaş propagandası için ödenen bankacılık ve sanayi acları. Alman halkının tamamına boğulmuş. Bu düşünceler Kaiser Wilhelm tarafından tamamen tespit edildi. Obuyanny kompleksi, çok dengesiz ve son derece boşuna. Çağdaşlar yazdı - en çok kalabalığın coşkulu kükremesinden etkilendi, onurlandırdı, en büyük başarıların hayalini kurdu.
Bu gibi durumlarda, Rusya ile dostluk gelenekleri ikiyüzlü bir kılık değiştirdi. Örneğin, Rus-Japon savaşı sırasında, William II kendisini “kuzen Nikki” nin samimi bir arkadaşı olarak resmetti, ancak tarafsızlığı için onu 10 yıllarında Ruslar için çok elverişsiz bir ticaret anlaşması yapması için zorladı. Ve en önemlisi, Rus kuvvetleri, Avrupa'daki ellerini çözmek için Rus kuvvetlerini doğuya itmeye çalıştı. Ancak Rusya ile yalnızca şimdilik barışı sağlaması gerekiyordu. Ülkemize karşı savaşın planlarını yapan Alman Genel Kurmay, 1872, 1875, 1879, 1894 içerisinde geliştirildi ve düzeltildi. Son olarak, Schlieffen Planı 1905'ta derlendi ve onaylandı.
- Yılın 1914 yazında bir çarpışmanın önlenmesinin mümkün olduğunu düşünüyor musunuz?
- Hayır. 1914 yazında, Rusya'dan savaştan kaçınmak imkansızdı. Çünkü savaş önceden belirlenmiş ve Petersburg'da önceden belirlenmemiş. Çar Nicholas II'nin, bir felaketi önlemek için elindeki her şeyi yaptığını unutmayın. Şimdi birçok kişi silahsızlanma konulu uluslararası kongreler başlatan ilk kişi olduğunu ve tartışmalı meseleleri barışçıl yollarla çözmek için ısrarıyla Lahey'de uluslararası bir mahkeme oluşturulduğunu unutmuş. Nikolai Aleksandrovich, Almanya ile olan çelişkileri ortadan kaldırmak için büyük çaba sarf etti.
Örneğin, 1910'te kral, Potsdam'daki Kaiser ile bir araya geldi ve karşılıklı imtiyazlar için pazarlık teklif etti. Taraflar ayrıca, birbirlerine düşman olan gruplara katılmama konusunda karşılıklı taahhütlerde bulunmak zorunda kaldılar ve bir takım özel teklifler belirtildi. Wilhelm sözlü olarak kabul etti. Ama aslında, hepsi frenleri üzdü. Çünkü biraz ısırmak, Almanya savaşa koştu. Ve onu saklamanın gerekli olduğunu bile düşünmedi. Aynı 1910'te Berlin, Belçika kralı Albert tarafından ziyaret edildiğinde, Kaiser, Fransa'ya topa saldırgan bir tirad vererek onu şaşırttı. Sonra onu General von Kluck ile tanıştırdı, bunun “yürüyüşü Paris'e götürmek zorunda kalacağı” komutanı olduğunu belirtti. Tereddüt etmeden Moltke, Albert’e “Fransa ile savaşın yaklaştığını”, çünkü bu durum Almanları “kışkırtıyor ve kızdırıyor” dedi.
Almanlar Fas'ta iki kriz yarattı - ama her iki seferde de çatışma hâlâ kapatılabilirdi. Balkanlar'daki durumun periyodik alevlenmesi de savaşın bahanesi oldu. Balkan Savaşları, 1912’te patlak verdi ve Aralık 8’ta Wilhelm II, bir askeri liderlik toplantısı düzenledi. Toplantının konusu “Savaşın dağıtılması için en iyi zaman ve yöntem” olarak formüle edildi. Kaiser'e göre hemen başlamak gerekiyordu. Genelkurmay Başkanı Moltke, “büyük bir savaşın kaçınılmaz olduğu ve ne kadar erken başlarsa, o kadar iyi” diye kabul etti. Ancak propaganda eğitimi almanın gerekli olduğunu belirtti: “Rusya’ya karşı savaşın ulusal karakterini sağlamak daha iyi” dedi. Sadece deniz kuvvetlerinin komutanı Tirpitz, denizcilerin henüz hazır olmadıklarına itiraz etti: “Deniz Kuvvetleri, büyük askeri operasyonların başlangıcını bir buçuk yıl kaydırmakla ilgilenecektir” dedi. Onun görüşü ile anlaştık. Bir buçuk yıl - 1914 yazdı.
Aynı terime Rus istihbarat adı verildi. 1914’in başlangıcında, Alman ve Avusturya-Macaristan askeri liderleri aktif olarak en son plan koordinasyonları olan toplantılar yaptılar. Alman ordusu yeniden silahlanma programları 1916'tan önce hesaplandı, ancak tarihler düzeltildi. Tüm basıncı 1914 yayına sıraladı.
Kara El Örgütü'nden Sırp Mason teröristleri Saraybosna'daki Avusturyalı taht Franz Ferdinand'ın varisini öldürdüğünde, savaşın tüm destekçilerinden tam olarak istenen şey buydu. Viyana'da, katillerin böyle bir “hediye” için bir anıt hazırlamaları gerektiği konusunda şaka yaptılar. Ve Wilhelm II, terör eylemi hakkında bir rapor aldı, marjlarda yazılı: “Jetzt oder niemals” - “Şimdi ya da asla”.
Bilindiği üzere Sırbistan'a, egemenlikten yoksun bırakılmak üzere bir ültimatom sunuldu. O, Nikolay 'ın öncülüğünde II en uygun çözümü buldu - konuyu uluslararası Lahey mahkemesine sunmak ve cümleyi yürütmek üzere önceden kararlaştırmak üzere karar verdi! Hayır, bu seçenek saldırganlara uymuyor! En azından ültimatomda bir şey gerçekleşmedi - Avusturya hemen savaş ilan etti. Belgrad’daki Tuna topçu bombardımanıyla açıldı. Kral, Avusturyalıların kuvvet gösterisiyle birlikte hareket etmeye çalıştığını açıkladı. Ama bu tam da kuzen Willie'nin bahane olarak kullandığı şey. Rusların seferber olduklarını, Almanya ve Avusturya’ya saldırmaya hazır olduklarını ve Rusya’ya savaş ilan ettiklerini duydum.
Bu arada, Kaiser, askeri liderleri ve diplomatlar özellikle mantık olarak düşünülmedi. Propaganda, Rusların tehdit ettiğini çığlık attı - ama aynı zamanda Alman ordusu da doğuya değil batıya koşuyor! Tarafsız Belçika'da, tarafsız Lüksemburg ve Fransa'da! Ve mantık nerede, "Rus tehdidi" sadece bir fırsat olsaydı. Schlieffen-Moltke planı, böyle bir sipariş için önceden hazırlandı: ilk önce Batı muhaliflerini, Fransızları İngilizlerle, “yıldırım” ile ezip ardından tüm güçleri Rusya'ya transfer et ...
- Savaş öncesi Rusya'nın askeri endüstrisi ne kadar güçlü ve bağımsızdı?
- Savaş öncesi Rusya, o dönemin en gelişmiş ve gelişmiş güçlerinden biriydi. Yıllar boyunca, 50 endüstriyel üretimi, 10-12 kez (13 savaş öncesi yıllar için - üç kez) arttı ve bazı göstergeler için bu artış mükemmeldi. Kimyasal üretim, 48 sürelerini, kömür madenciliği - 700 sürelerini, petrol - 1500 sürelerini artırdı. Büyük ülke bir demiryolları ağıyla kaplıydı, Donbass kömür yatakları, Bakü ve Grozni'nin petrol sahaları geliştirildi. Rusya dünyanın en büyük ve en iyi petrol rafinaj endüstrisini yarattı. Petrolün% 94'i yerel olarak işlendi, ürünler kalitesi ve ucuzluğu ile ünlüydü.
Makine mühendisliği hızla gelişti. Üretim araçlarının% 63'u yerli işletmelerde üretildi. Putilov, Obukhov, Rus-Baltık tesisleri gibi devler inşa edildi, Moskova bölgesindeki en büyük tekstil merkezleri, İvanovo, Lodz vb. Kuruldu. Tamamen Rusya'nın kendisine sağladığı tekstil ürünleri yaygın olarak ihraç edildi.
Ancak tarım, gıda endüstrisi vermedi. Ülkemizde 21 milyon at vardı (dünyada toplam 75 milyon). Çiftliklerin% 60'inde 3 ve daha fazla at vardı. Rusya, sadece tereyağı satışından, altın satışı kadar kâr elde etti. Küresel gıda pazarında mutlak liderdi. Şeker üretiminde, dünyada tahıl üretiminde ve ihracatında birinci sırada yer aldı. Avrupa'da satılan ürünlerin yarısı Rusya'da yapıldı. 1890 ve 1914 arasında dış ticaret üç katına çıktı.
Sanayi üretimi büyümesi ve işgücü verimliliği artışı açısından Rusya yirminci yüzyılın başlarında. Dünyada ilk sırada yer aldı, ABD'nin önünde - bu da hızlı bir büyüme dönemi yaşadı. Üretim açısından ülkemiz dördüncü sırada yer aldı ve kişi başına düşen gelir açısından dünyada beşinci oldu. Ancak bu rakamlar yabancı araştırmacılar tarafından belirlendi ve çok yanlış. Çünkü Batılı güçlerin ekonomik sistemleri sömürgelerini içeriyordu (ya da Amerika Birleşik Devletleri'nde hammadde ekleri). Bu nedenle, imalat sanayi metropolü yüksek brüt rakamlar aldı. Ancak sömürgelerin ve eklerin “nüfusun ruhları” dikkate alınmadı. Örneğin, eğer Hindistan'ın nüfusu Hindistan, Burma, Mısır, Sudan, vb. Nüfusu ekleseydi, o zaman “kişi başına gelir” rakamı Rus olandan çok daha düşük olurdu.
Ancak, her şey düzgün değildi. Dahası, eksiklikler özellikle askeri alana aitti. Ancak eksiklikler bilimsel ve endüstriyel değildi, teknolojik değil organizasyoneldi. Güçlü bir ulusal üs olmasına rağmen, General Sukhomlinov liderliğindeki savaş bakanlığı yurtdışında silah ve mühimmat için birçok emir vermeyi tercih etti. Ağır silahlar, uçaklar, motorlar, mermiler ve mühimmat İngiliz, Fransız ve hatta Alman firmalarından sipariş edildi. Bunun daha rahat ve daha kolay olduğuna inanılıyordu. Üretim, parça, kontrol kurulmasıyla başınızı kandırmanıza gerek yok. Sözleşmeyi imzaladı, parasını ödedi ve aldı ... Gerçekte bu özelliğin bir başka önemli nedeni de vardı - yolsuzluk. Yabancı temsilciler Sukhomlinov'u cömertçe rüşvetle besleyen her taraftan sundu.
Sonuçlar konuşlandırılabilirdi. Savaşan ülkelerdeki savaşlarda istisnasız olarak, silah ve mühimmat tüketiminin planlanandan çok daha fazla olduğu ortaya çıktı. Fransa'da akut bir mermi ve kartuş sıkıntısı Ağustos-Eylül 1914 kadar erken belliydi, Almanya'da Aralık ayında 1914 - Şubat 1915 doğal bir “açlık” tarafından vuruldu. Mevcut mermiler, yalnızca sıcak savaşların çarpıştığı alanlara iletildi. Silahların geri kalan kısmı sessiz kaldı, Rus pillerinin ateşine cevap vermedi. Ülkemizde, orduya rastgele değil, tam olarak ateş etmesi öğretildi. Bu sayede, 1915'in ilkbaharına ulaştık, ancak endişe verici semptomları olan tüm savaş güçleri çılgınca modernize edildi ve kendi üretimlerini geliştirdi. Ancak Sukhomlinov askeri bakanlığı yine olağan yoldan gitti.
İngiliz Vickers-Armstrong fabrikalarında gereken her şeyi emretti. 5 milyon mermi, 1 milyon tüfek, 1 milyar mermi, 8 milyon el bombası, uçak, havacılık motorlar, silahlar ve diğer ekipmanlar kabul edildi, bu 1915 kampanyası için yeterli olmalıydı, ancak Rusya açıkça çerçevelendi. Rus orduları bu zamana kadar bir dizi parlak zafer kazandı. Varşova ve Lodz yakınlarındaki Almanları dövdüler, Avusturya-Macaristan'ı püskürttüler, Galiçya'yı ondan aldılar ve Sarykamış'ın yakınındaki Türk ordusunu yok ettiler. O zaman, Batı Müttefikleri'nin övünecek hiçbir şeyi yoktu. Rusya'nın zafere ana katkısı yapacaklarından ve savaştan sonra uluslararası arenada lider olacağından ve barış şartlarını dikte edebileceğinden korktular.
Ruslar, İngiltere’deki askeri emirlerinin yerine getirilmeyeceği konusunda bile uyarılmadı. İngiltere Savaş Bakanı Kitchener'in aniden ilan ettiği son teslim tarihi olan Mart 1915'e kadar değildi: tüm ürünler İngiliz ordusu tarafından ele geçirilmeliydi.
- Rus ordusunda ve muhaliflerden askeri eğitimi nasıl nitelersiniz?
- 1914’te, Rus ordusu eğitim bakımından diğer güçlerden önemli ölçüde üstündü ve teknik ekipmanlarda sadece Alman ve Avusturya’ya göre daha düşüktü - ancak bilerek savaşa hazırlandılar. silâh daha iyiydi, ya da en azından yabancı analoglardan daha kötüydü: Mosin üç hatlı tüfeği, Nagan tabancası, Tula silah ustalarının geliştirdiği Maxim makineli tüfek. Makineli tüfekler 8 alayındaydılar - tıpkı Almanlar ve Fransızlar gibi. Dünyadaki en iyilerinden biri Baranovsky’nin üç inç (76 mm) silahlarıydı. Bölümde 48 silahları vardı (Almanlar - 72, Fransız - 36). Toplamda, Rus ordusunda 7030 silahları vardı (bunlardan 240 ağırdı). Karşılaştırma için: Almanya'da - 9398 toplar (1300 ağır ve 996 kuşatma), Avusturya-Macaristan'da 4083 (960 ağır ve 338 kuşatma), Fransa'da - 4800 (hiç ağır değildi).
A.S. tarafından oluşturulan ilk saha radyo istasyonu. Popov ve kaptan Troitsky, 1900'te tekrar tanıtıldı ve Dünya Savaşı'nın başlangıcında tüm birliklerde “kıvılcım şirketleri” vardı. Telefon ve telgraf iletişimi yaygın olarak kullanılmıştır. Birlikler, 3000 araçlarından daha fazlasını numaralandırdı (Almanlar sadece 83 birimlerine sahipti, taşıtları hafife aldılar, sadece gelişmiş birliklere yönelikti). Hava kuvvetleri, 263 uçağını ve 14 hava gemilerini oluşturdu. Yine, karşılaştırma için - Almanya'da 232 uçakları ve 15 hava gemileri, Fransa'da - 156 uçakları ve 5 hava gemileri (Geoffroy havacılığın yararına savunarak çıktığında: “Eh, bu spor içindir!”).
Rusçada donanma D.P. tarafından tasarlanan muhteşem deniz uçağı M-5 ve M-9. Grigorovich, dünyanın en iyileri olarak kabul edildi. 1913'te Rus-Baltık Fabrikasında çok motorlu bir Sikorsky uçağı “Rus Şövalyesi” yaratıldı ve üssünde Ilya Muromets bombardıman uçağı vardı, zaten özel bomba kolye, damlalık ve manzaraları vardı. Bu uçaktaki pilotlar için bir Kotelnikov paraşüt kullanıldı.
Rus tasarımcı Fedorov, Tokarev, Roshepey ilk otomatik tüfek örneklerini yarattı. 1904’te, orta komutan Vlasov ve Kaptan Gobyato bir harç icat etti. Hafif makineli tüfek örnekleri, "uçaksavar" silahları vardı. Gelişme seviyesinde kaldılar, ancak savaşın başlarında diğer ülkelerde değildiler. Bu arada, Avrupa ordularında hiçbir el bombası yoktu, karmaşık ve tehlikeli silahlar olduğu düşünülüyordu. Almanlar el bombalarını fabrikalar tarafından değil, lağımcılar tarafından yaptılar ve kullandılar. Rus bombaları çoktan üretildi, orduya girmeye başladı. Yeni piyade el kitabı, süngü saldırısından önce düşmana el bombası atmalarını öngörüyordu. Ancak uygulamada, birlikler henüz eğitilmedi.
Japon savaşı tecrübesi göz önünde bulundurularak, Rus stratejisi ve taktikleri o zaman için geliştirildi. Saldırı ana mücadele türü olarak kabul edildi, ancak savunmaya da dikkat edildi. Batı'dakinden daha nadir siparişlerde saldırıya uğradı (5 basamağa kadar aralıklarla). Yerinde kalanların ateş altında, tırmanma, kısa çizgiler, aday gösterme veya tek askerler kullanıldı. Sadece savunmada değil, aynı zamanda askerlerden de kazmak için saldırıya uğramak gerekiyordu. Ordu yaklaşmakta olan çatışmalarda eğitildi, süngü ateş taktikleri yerine geceleri operasyonlar başlatıldı. Piyade, ateş etmede çok iyi sonuçlar verdi ve topçular eşitlerini bilmiyorlardı - ortalarında sadece düz ateş etmek değil aynı zamanda iyice çarkları bile silahlarını tanımak onur meselesi olarak kabul edildi. Japon savaşında ilk defa Rus topçusu, bir iletki ve bir panorama kullanarak kapalı pozisyonlardan ateş ve ateşi ayarlamak için aerostatlar kullandı. Süvariler de iyi bir şekilde hazırlandı ve hem at sırtında hem de yürüyerek hareket etmeleri öğretildi.
Askerlerin ve komutanların bireysel eğitimine önemli bir rol verildi. Rus memurlar ve görevlendirilmemiş memurlar, askeri işlerin gerçek ustalarıydı. Askeri pedagoji klasiği M.I. Yapıtlarında Dragomirov, “astlarla yakın bir şekilde iletişim kurmayı” istedi; “Kişisel meselelerin üzerine hizmet ver”; “Bağımsızlıktan korkmamak”. Kadro Rus ordusu, savaşçıların kalitesinde Alman savaşının üstündeydi. İçindeki askerler, kelimenin tam anlamıyla kelime seçimi anlamında hizmet etti. Rusya, insan kaynağının izin verdiğinden çok daha küçük silahlı kuvvetler içeriyordu. Acemilerden seçilen tıbbi komisyonlar sadece% 52! En sağlıklı ve güçlü. (Almanya'da, açık sakatlığın yalnızca% 3'i elenmiştir).
Görsel bir karşılaştırma için, Müttefik Fransa ordusu en uygun olanı - bu arada, “gelişmiş” olarak kabul edildi. Koruyucu forma bile girmedi. Fransızlar savaşa kırmızı pantolonlar, kırmızı kapaklar (beyaz tüylü memurlar ile), mavi üniforma ve paltolarla başladı. Süvari ışıltılı cuirass, at kılı kuyruklu kask, tüy sultan ile süslenmiştir. Savaş Bakanı Messimi koruyucu üniformalar getirmeyi teklif ettiğinde, bunun ordunun ruhunu baltalayacağı düşünülüyordu ve eski Savaş Etienne Bakanı parlamentoda: “Le panta uteré Rouge Sele France!” - “Kırmızı pantolon Fransa!”
Fransız askeri bilimi savunmayı reddetti. 1913'te kabul edilen saha el kitabı şunları öğretti: "Geleneğine geri dönen Fransız ordusu, taarruzdan başka bir yasa tanımıyor." Sadece askerler kazmakla kalmadı, aynı zamanda formlarını lekelememelerini, kuvvetli görünüşlerini ve saldırgan ruhlarını kaybetmelerini yasakladılar. “Fransız ordusu asla siperler kazmaz, her zaman kararlı bir şekilde saldıracak ve savunmadan önce kendini küçük düşürmeyecektir” emirleriyle yazılmıştır. Savaştan bir ay önce, bir hafif süvari teğmen, filoyu kazma siperleri ile tanıştırdığı için tutuklandı.
Saldırı, daha fazla baskı elde etmek için yakın sistemlere öğretti. Zeka önemsiz bir önemsememe olarak kabul edildi - oyalanmak, düşünmek imkansız. “Savaşmak için tüm yollara hemen başlamak” gerekiyordu. Ve topçunun rolü bir piyade atarak yola devam etmek için “ateş fırtınasına” indirgendi. Ağır toplar hiç değildi. Saldırının hızını yavaşlatacağına inanılıyordu. Haberciler haberciler aracılığıyla gerçekleştirildi. Radyo gibi bir yenilik göz önünde bulundurulmadı. Telefonlar sadece kıdemli patronlar için sağlandı, çünkü parçalardaki telefon telleri hızlı ilerlemelerini engelleyecekti.
Çekim yeterli değildi (süvari için, kurs günün sadece 3'iydi). Ana süngü ve kılıç darbeleri olması gerekiyordu. Piyade, “Napolyon” yürüyüşlerinde 40 km'de eğitildi. Bayonet fırlatma standartlarını belirledi - 50 M, 20 saniye içinde aşılmalıdır. Düşmanın bir tüfeği yeniden yerleştirmek, nişan almak ve ateş etmek için 20 saniye gerektiğine inanılıyordu. Almanların Fransız ordusunu devirmesi ve ezmesi şaşırtıcıydı, bir pislikle neredeyse Paris'e ulaştı. Paris’i de alacaklardı - eğer Ruslar onları kurtarmasaydı, Doğu Prusya’ya saldırmadılar ve düşmanı rahatsız etmediler.
Alman ordusunun eğitimi çok daha iyiydi, ama aynı zamanda Ruslar için biraz aşağı oldu. Taktikler modern gereksinimlerin çok gerisinde kaldı. Savunma yetersiz dikkat edildi. Saldırı sırasında, tam büyüme kalın zincirlerle, 2 adımındaki aralıklarla ve hatta kapalı sütunlarla gerçekleştirildi. Zincir eşit kalmalıydı. Böyle bir arkaik yöntem de işe yaradı - zincirin durduğu, hedef aldığı, bir voleybol attığı ve yürüdüğü belli adımların ardından (düşman ateşinde). Süvari de dar formasyonlardaki saldırılar için hazırlanıyordu. Geçen yüzyılın deneyimine yönelik bir Alman stratejisi, bir genel savaşta kazanmayı amaçlıyordu. Stratejik rezervlere olan ihtiyaç reddedildi, bir defada savaşa atılmış ve kazanılmış olmalıydı. Savaşlar sırasında hataların düzeltilmesi gerekiyordu ve çok fazla kana mal oldu. Çağdaşlar, Cermen yoğun zincirlerinin Rus makineli tüfeklerin ve şarapnellerin altına nasıl düştüğünü açıkladı. Saldırdıklarında, bütün şirketler ve taburlarla uzanarak kaldılar.
- Memurlar ve gardiyanlar arasındaki kayıpların, 1917 yılı itibariyle devletliğin çöküşüne katkı sağladığı görüşü ne kadar adil?
- Bu aynı görevliler tarafından doğmuş bir efsanedir. Bu arada, kayıplar genellikle gösterildikleri kadar büyük değildi. Rusya fazla gergin değil, kanadı yok. Çar ordusunun zayiatlarının son raporu, 4 (292) Şubat 13'ten “Özel Kayıtlar Yönetim Raporu” No. 26 (1917) 'te sunuldu Savaşın başlangıcından beri tüm cephelerde, 11.884 görevlileri ve 586.880 düşük safları öldürüldü ve yaralandı; zehirlenen gaz sayısı sırasıyla 430 ve 32.718 idi; yaralı ve hasta kaybı - 26.041 ve 2.438.591; kontrollü 8.650 ve 93.339; Eksik - 4.170 ve 15.707; 11.899 subayları ve 2.638.050 askerleri esaret altındaydı. Toplam: 63.074 subayı ve 5.975.341 askerleri (TsGVIA SSCB, f.2003, op.1, d.186, l.98).
Ordularımızın hasarı diğer ülkelere göre daha azdı. Rus askerleri, 600 bin kadarını aynı dönemde Almanya'da öldürdü - 1,05 milyon, Fransa'da - 850 bin.Ve oldukça doğaldı çünkü kraliyet emri Verdun ya da Somme gibi uzun et değirmenlerine izin vermedi. Operasyon başarısız olursa, Fransız ve Alman generallerinden farklı olarak inatla yeni ve yeni birlikler intihar saldırılarına neden oldu.
Düşman esaretindeki askerlerimiz gibi, yaklaşık olarak Almanlar, Avusturyalılar ve Türkler Rusya'da esirdi. Yaralanma açısından, Rus doktorların sınava Alman ve Avusturyalılardan çok daha hafif yaklaşmasına rağmen, komisyoncuların çoğu kurtarıldı, çalıştılar ve daha sonra sivil olarak savaştılar.
Hayır, 63 bin memurun (12 bin ölü olduğu) kaybı, devlet için ölümcül olamazdı. Bu arada, bu 63 (ve 12) bininin yalnızca% 15-20'i personel memurlarına aitti. Geriye kalanlar, dünün aydınları ya da kısa süren görevlerini tamamlayan cesaretleriyle memurun omuz kayışlarını tüketen dün askerleridir. Ancak, başka bir özelliğe dikkat edin. Görevliler de dahil olmak üzere memurların kendileri liberalizm, demokrasi ve hatta sosyalizm fikirleriyle iyice enfekte edildi. Rusya’yı kaosa sürükleyen Şubat devrimi hazırlayıp yürüten komplocuların saflarında birçok general ve subay vardı. Ve eğer komploya katılmadılarsa, devrimci darbeye sempati duydular. Büyük prensler Nikolai Nikolaevich, Kirill Vladimirovich, generaller Ruzsky, Radko-Dmitriev, Evert, Kornilov, Brusilov, Krymov vb.
Aynı zamanda bu kadar anlamlı bir örneği de söyleyebiliriz: İç savaş yollarında ve Beyaz Muhafız geçitlerinde gönüllü memurlardan oluşan ünlü Kornilov alayı, Kornilovsky yürüyüşünü birlikte söyledi:
... Eskiden pişman değiliz
Kral bizim idolümüz değil ...
Toplam afet kaosunda tam bir devrimi bile bir lütuf olarak görüyorlardı! Monarşinin yıkılmasının Rusya'ya fayda sağlayacağına hala inanıyorlardı. Ve sadece Bolşevikler - usurlar ve Alman uşaklar felaketlerden sorumluydu. Daha sonra, bazıları görüşlerini yeniden düşündü, ancak çok geçti. Bu arada, burada karşılaştırma için diğer sayıları kaybetme yetkinliğine sahiptir. Devrimciler darbeyi her zaman haklı çıkardılar - sanki Rusya'yı "emperyalist katliamdan" kurtardı. Aslında, iç savaş, halkımıza 15-17 milyon kişinin hayatına mal oldu. Öyleyse “emperyalist katliamın” kayıplarıyla karşılaştırın.
- Neden savaşın son yıllarında "sol" partiler siyasi inisiyatifi ele geçirmeyi başardılar? Monarşistler 1917'e nereye gittiler?
- Hayır, son yıllarda değil. Paradoksal olarak, Rusya'nın siyasi yelpazesinde yalnızca “sol” partiler temsil edildi. Sadece kendi içlerinde, Harbiyeler, Oktobristler, Sosyalist Devrimciler, Sosyal Demokratlar, Bolşevikler - birbirlerinden ayrıldılar. Ülkemizde hiçbir önemli ve otoriter “iktidar partisi” yoktu. Belki de dava açıklanmıştır tarihi Rusya'nın özellikleri. Geleneksel olarak bir monarşi olmuştur ve monarşist vakfı olduğu gibi parti desteklerine ihtiyaç duymamıştır. Vera, Çar, Anavatan, başka partiler var mı?
Birkaç yıl boyunca hiçbir komplocu ve yabancı ajan güçlü bir devleti kıramaz ve milyonlarca dolarlık bir insanı harekete geçiremezdi. Ancak trajik kritik olayların başlangıcında, ülke ve insanlar çoktan ciddi bir şekilde hastaydı. Bu hastalığın basili de dışarıdan, Batı'dan tanıtıldı. Hemen Rusları vurmadılar. Ancak enfeksiyon birkaç yüzyıl boyunca yavaş yavaş yayıldı. Moda kuramları, “özgür” ahlak, liberalizm fikirleri ... Hastalık, Rusya'yı “baştan” yukarıdan kapsıyordu. Aristokrasi, soylu olma, toplumun sözde kültürel tabakaları Avrupa'ya odaklanmak için kullanılmış, yabancı görüşler ve değerlendirmeler rol model olmuş, “genel kabul görmüş” aksiyomlar olarak algılanmıştır.
İdeolojik sabotajın ana kapağı “aydınlanma” idi (ve “aydınlanmaya” masonlukta çok önemli bir rol verildi, dine karşıydı). Ülkemizde kurulan Batılılaşma eğitim sistemi, Rusya’yı liberalizme bulaştırmak için hazır bir kanal haline geldi. Aynı Avrupa standartları ve teorileri temel olarak alınmıştır - ve beşeri bilimler ve teknik bilimlerle birlikte, entelijansiya diğer “takviyeleri” de aldı: “ulusal aşağılık kompleksi” ile özdeşleştirilmiş, yabancıyı “ileri” ve kendi başına “geri” olarak değerlendirmeye alışmıştı. Ve buradan, dış modele göre reformların temel gerekliliği gerçeği olarak görülüyordu.
Mesleki eğitim ortamının liberal ruhun odağı haline gelmesi tesadüf değildir. Genç insanların ruhlarında özgür düşünce, ateizm, şüphe tohumlarını ektiler. Bu tohumlar olağan genç fronderizm ile birleştirildi ve bol sürgünler verdi. “Özgürlüklerin” cazibesi, kafaları şaraptan daha kötü hale getirdi, iktidarın reddedilmesi, yasalar ve yerel gelenekler iyi bir tat işareti oldu. Tüm sosyal yaşam fenomenlerinin “ilerici” ve “gerici” olarak bölünmesi tanıtıldı. Dahası, yeni, devrimci, yıkıcı “ilerici”, iyi okumaya aitti. Ve Rus gerçekliğini istikrara kavuşturmaya yarayan her şeyin “gerici” olduğu ortaya çıktı.
Partiler Rusların değil, Batı siyasi sisteminin mekanizmalarıydı. Ülkemizde tamamen muhalefet olarak ortaya çıktılar. Ve 1905'e sızan parlamento yapılarının kendileri bir muhalefet aracına dönüştü. Aralık 1905'te kurulan Rus Halkları Birliği, monarşist ve hükümet yanlısı bir partinin rolünü üstlendi ve ertesi yıl Rusya'daki siyasi örgütler arasında büyüklüğü ve popülerliği ile öne çıktı. Ancak liberalizm, Rus idaresinin tepesine, kraliyet hakimlerinin ve kilise hiyerarşilerinin çoğuna bulaşmıştı. "Soyuz" tekerleğe konuştu, provokasyonlar başladı. 1907-1908 uygulamasında onu böldü ve azalmaya başladı.
Duma'da, monarşistler Purishkevich gibi rakamlarla temsil edildi - ciddi siyasetçilerden daha fazla skandal ve provokatör. Ve liberaller Duma'yı güçlü bir yasal platforma dönüştürdüler. Devrimler arasındaki dönemde, halkın kitlesel muamelesi, monarşik temellerin yıkılması başladı. Savaş bu süreçlere yol açmadı, ama onları ağırlaştırdı. Mücadelenin seyri çeşitli iftira ve spekülasyonlar için yiyecek sağladı (ayrıca “yurtsever” sosu altında). Ayrıca, yıkıcı işler için ödeme yapmak isteyen müşteriler vardı. Bir yandan - rakipler, Almanlar ve Avusturyalılar. Öte yandan - müttefikleri. İngiltere, Fransa, ABD. Tabii ki kazanmak istediler. Ama ... Rusya olmadan. Rusya onlar için ana rakip, ekonomik ve politikti.
Sonunda, büyük propaganda ve iftira Rus monarşizmini bile bozabilir! Kendilerini monarşinin destekçileri olarak düşünen, ancak “öteki” kralla birlikte görünen sıradan insanlar. Ya da kendi modellerini inşa edenler - koşulsuz olarak krala itaat etmek zorunda değiller, hükümdarın isteklerine göre girmek zorunda değiller ... Buradaki monarşizmden geriye kalanların yargılaması zordur, ancak sırttaki bıçak imparatorluk için ölümcül hale geldi. Kritik anda kralın güvenilir bir desteği yoktu.