Hayatımızda kendimize örnek olarak gözlerimizi açtığımız ilk andan itibaren yanımızda olan anne ve babamızı alırız hiç şüphesiz. Olumlu veya olumsuz etkiler bizi bu durum. Franz Kafkanın da doğduğu andan itibaren babasını gözlemleyen ve babasının karakterinin ağırlıgı altında ezilen bi çocuk olarak büyümeye başladığını daha sonra da bu durumun karakterini, aldığı kararları, insanlara yaklaşımını nasıl etkilediğini görüyoruz. Kendi deyimiyle tüm hayatını babasıyla savaş içinde geçiren Kafkanın kendisiyle ve babasıyla içsel hesaplaşmasını okuyoruz. Oldukça başarılı ve tek solukta okunacak kadar akıcı buldum.
En kötü durumda, derin acı çeken ve ezilen insanlık şu kararı bile verecektir: "Kuralın iyi uygulanması mümkün değil, biz tümden zayıf ve günahkarız ve temelde ahlak kuralına uyma yeteneğimiz yok. O halde, mutluluk ve başarı hakkımız da yoktur. Ahlaksal kurallar ve vaatler bizden çok daha iyi olanlar için konulmuş."
Grevlerin kesildiği ama büyük patronların yaşadığı dönemlerden korkun: Çünkü ezilen her küçük grev ileri doğru atılan adımın kanıtıdır. Şunu da unutmayın: insanoğlunu bir kavram için savaşmadığı, uğrunda ölmediği zaman, felaket gelip çatmıştır, çünkü bu tek nitelik insanoğlunun temelidir ve insanın bu tek niteliği belirleyicidir.