Bugün Kassel’de hava muhteşemdi ve Documenta’nın bol miktarda dış mekan tekliflerini almak için çok zaman harcadım. Bunların çoğu, Kolombiyalı kolektif Más Arte Más Acción’un (MAMA) bir serası, La Intermundial Holobiente’nin bir kompost yığını, Nhà Sàn Collective’in Vietnam bahçesi ve Cinema Caravan ve Takashi Kuribayashi’nin cibinlik tabanlı yapıları da dahil olmak üzere canlı bitkileri içeriyordu.
Documenta’nın bu yılki baskısının arkasındaki Endonezya kolektifi ruangrupa, Kassel’i bir sergi mekanı olarak değil, bir ekosistem olarak düşündüklerini yazıyor. Ancak bu zihniyet sadece parklardaki kurulumları bilgilendirmekle kalmıyor – Documenta onaylı bir kahve arabasındaki geveze bir barista, yerinde satıcı olmak için, her şeyi yerel ve etik olarak tedarik edeceklerini söyleyen kuruluşla bir anlaşma imzalamaları gerektiğini söyledi. .
Dün, beyaz küp bağlamının gösteriyle alakasız olduğunu yazmıştım. Bugün neredeyse hiçbir binaya girmedim. Kendimi daha etkilenmiş ve daha yorgun buldum. Gün, çöpçü avı gibi bir şey hissettim ve La Intermundial Holobiente’nin gübre yığınını yalnız görmek için bir saatlik gidiş-dönüş yürüdüm.
Nest Collective’s tarafından vuruldum Gönderene iade, genellikle Afrika kıtasında sona eren dev e-atık demetlerini içeriyordu. Bir parkta göze çarpan bir şekilde yerleştirilmiş olan eser, şok edici bir gerçeği ortaya çıkarmaya çalışmadı. Hem de zorunda değildi – hepimiz çöp bir gezegende yaşadığımızı ve bu gerçekliğin etkilerinin eşit olmayan bir şekilde yaşandığını biliyoruz. Çalışmaya, Nest Collective’in bulunduğu şehir olan Nairobi’de yaşayanların, şehirde bol miktarda bulunan ve genellikle Küresel Kuzey’den ithal edilen ikinci el giysilerle ilişkilerini tartıştıkları bir video eşlik etti. Bu malzemelerle kendi benzersiz tarzlarını ve kimliklerini yaratmanın zorluğundan bahsettiler. Çalışma, sanatçıların kendilerini yavaş yavaş içinde boğulduğumuz çöpler ve endüstriyel malzemeler arasında gezinmemize yardımcı olabilecek figürler olarak konumlandırdıkları yakın tarihli bir eğilimin göstergesidir.
Açık hava sanatının başarısı, bilindik bir iddiayı açıkça ortaya koydu: Müze, zaten fethedilen bölgelerden gelen malları sergilemek için tasarlanmış emperyalist bir icat olduğu için sömürgelikten kurtulamaz. Müzeleri tamamen görmezden gelmek ve ne zaman ve nerede yapabileceğinizi büyük hayal etmek daha iyidir.
Ne zaman Kassel çevresinde tanıdıkları görsem, öne çıkanları veya favorileri olup olmadığını sordum. Neredeyse hepsi, enerjinin ve yöntemin herhangi bir bireysel işten daha etkileyici olduğunu söyledi. Kabul ediyorum. ruangrupa’nın davet ettiği her gruba, üretim bütçelerinden ayrı bir “toplu sandık” para tahsis edildi ve onları istedikleri gibi harcamaya bırakıldılar. Sanatçıların ultra zenginlere yakınlıklarını sanat piyasası aracılığıyla yeniden dağıtmak için kullandıkları hakkında daha önce yazmıştım, ancak ruangrupa’nın projesi bunun yerine Robin Hood’u konsolosluk-küratörlük kompleksiyle ya da Almanya gibi kültürel üretime yatırım yapan bazı ulusların geleneğini oynuyor. kısmen kültürler arası anlayışları ve dolayısıyla iyi jeopolitik ilişkileri teşvik etmek amacıyla. Avrupa’daki kurumlar, yalnızca Avrupalı sanatçılara yatırım yapmak yerine, dizginleri giderek küresel Güney’den sanatçılara devrediyor. Sonuçlar heyecan verici ve zorlukları da var – örneğin sanatçılar, yakın tarihli bir alıntı yapmak için hala “kültür elçileri” olarak hizmet etmek zorundalar. AIA Simon Wu’nun eseri.
Hito Steyerl’in bir parçası bile sanat dünyasını geride bırakma fantezisini içeriyordu. Steyerl, gösteriye dahil olan birkaç ünlü sanatçı arasında. Kısa süre önce, içinde yayınlanan belgelerle ilgili tartışmalı ve endişe verici bir mektup yazdı. Ölüm Zamanı, beş yıllık dönemin mevcut anti-Semitizm tartışmasıyla ilgili yanlış iddialar yayınlayan aynı Alman yayınında ve geçmişte çalışmalarına dair şüphelerimi dile getirdim. Ama en yeni çalışmasına bayıldım, Hayvan ruhları (2022).
Pandemi sırasında videoyu çekmeye başladı ve sanatçı Rabih Mroué, James Bridle ve Liam Gillick adlı bir realite şovunun seçmelerine katıldığı bir zamanın hikayesini anlatıyor. Shepard Okulu. Onlar da elitist kurumları terk etmek ve kendilerini doğaya bırakmak istediler. Hikayeleri, Nel adlı bir kuantum çoban-etkileyicisinin yanı sıra, realite şovları başarısız olduğunda hayvanlarla savaşan bir metaverse başlatan şovun yapımcılarının hikayesiyle birlikte anlatılıyor. Katılanların tümü, yeni teknolojilerin olası olmayan karışımları ve zamansız varoluş biçimleriyle toplumu terk etmenin farklı yollarını arıyordu. Bu, kripto liberterlerine çekingen bir tavırla başını sallayan, yapay zeka tarafından oluşturulan mağara resimlerinin bir yerleştirmesinde özetleniyor. Video, INLAND kolektifi tarafından organize edilmenin çiftlik-y, geleneksel yöntemleriyle ilgili etkileyici bir yerleştirmenin parçasıdır—Nel ve Steyerl’in ikisi de üyedir. Bir duvar etiketi, bir tür kripto dışı, para birimi olmayan 500 peynir parasının “ortada” olduğunu ortaya koyuyor. Bir tane bulursanız, tebrikler!” Komik, zekice ve absürttür ve tanıdık bir şaşkınlık duygusu yakalar.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-in-america/features/documenta-15-diary-hito-steyerl-nha-san-collective-1234632233/