Hem bir şiir kadar akıcı ve sanatsal hem de bir makine kadar işe yarar tavsiyelerle dolu... Julia Cameron’ın "Sanatçının yolu" adlı kendine yardım kitabı, içindeki sanatçıyı uyandırmak ve ilham perileriyle aralarını düzeltmek isteyenler için bir şifa niteliği taşıyor.
Cameron, kişinin yaratıcı enerjisini harekete geçirmek için iki temel uygulama öneriyor. İlki sabah günlükleri, her gün, tercihen daha kahvenizi bile içmeden önce, el yazısıyla üç bilinç akışı sayfası karalama ritüeli olarak özetlenebiliyor. İkincisi ise zihni hedefsiz hareketler yoluyla canlandırmak için bir müzeye gitmek veya farklı bir mahallede yürümek gibi haftalık bir "şenlikli, yalnız gezi" olan sanat randevularını içeriyor.
Kitapları çok satanlar listesinde yerini almadan önce yazarın farklı kariyerlerde de öyküsü bulunuyor. Chicago'nun banliyölerinde büyümüş, 1970'lerde ses getiren haberleriyle Yeni Gazetecilik hareketinin yıldızı olarak tanınıyordu. Yönetmen Martin Scorsese ile olan iki yıllık bir evliliğinden olan kızı şimdilerde aktör ve yönetmen olarak ebeveynlerinin sanatçı mirasını sürdürüyor. "Sanatçının Yolu" başarısının ardından yazar başarısını aynı çizgideki kitaplarla sürdürüyor.
Pek çok okuyucuda yankı uyandıran şey, Cameron'ın bir şeyler yapma ve kendinden şüphe duymanın üstesinden gelme konusundaki gerçekçi yaklaşımı oluyor: İşi bitirmek için, istikrarlı, günlük bir pratiğe sahip olmanız gerekir. Dünya genelinde dört milyondan fazla satılan ve okuyucular tarafından tasdiklenen bu teknikler, yazarın hayatında da önemli bir yer tutuyor. İşte yazarın kendi sözleriyle, duvarlar arasında dahi yaratıcı olmanızı sağlayacak tavsiyeler…
Şimdi yetmiş üç yaşında olan Cameron, Santa Fe'nin eteklerinde şirin bir kerpiç evde yaşıyor. Evin mor döşeli sıcak salonunda gerçekleşen bu röportaj, size çok şey katabilir…
Bugün sabah günlüğünüzü yazdınız mı?
Her gün yazıyorum. Bugün pandeminin de etkisiyle sizinle tanışacağım için gergindim ve bunu yazdım.
Günlük rutininiz nedir?
Ben yatakta çalışmam. Yazılarımı ya yanı başımdaki masada ya da yazı sandalyemin bulunduğu kütüphanemde yaparım. Bu kahverengi deri sandalye benim için yazmak demektir ve bu sırada köpeğim Lily’in yardımlarını görmezden gelemem.
Geri dönüp yazdıklarınızı okur musunuz?
Okumuyorum ancak "bu konu hakkında ne yapmalıyım?" dediğim zamanlarda rehberlik arayabiliyorum. Geri dönüp biraz rahatlatıcı, anlaşılır ve daha az nevrotik olan bir şekilde yazdıklarımı tekrar okumak üzere kullanıyorum.
En son ne konuda rehberlik aradınız?
Sizi nasıl rahat hissettirebileceğimi.
Günlük size ne söyledi?
Birbirimizi seveceğimizi, hemen anlaşacağımızı söyledi.
Bu sayfalarda “rehberlik” isterken bilinçaltınızdan mı soruyorsunuz? Yoksa cevap vermeye gelen daha akıllı biri, daha güvenli biri bir kişiliğiniz olduğunu mu düşünüyorsunuz?
Bunun benim bilinçaltım olduğunu söylemek istemiyorum. Bir tür iyiliksever bir güç olduğunu hissediyorum.
Küçük bir çocukken çok yazı yazdınız mı? Yaratıcılık açısından çocukluğunuz nasıldı?
Babam reklamcılık yapıyordu. Annem çok yaratıcıydı, bir şairdi. Doğanın çok farkındaydı. Kardinallere, kızılgerdanlara, ispinozlara karşı tetikteydi ve yedi çocuğu oldu. Bize yapmamız için projeler verirdi. Sonra sonucu mutfaktaki ilan tahtasına asardı. Kar taneleri yapmak gibi şeyler, kafiye yapmak, çizmek gibi şeyler. Uzakta bir dağla şaha kalkan bir palomino atına dair hâlâ hatırladığım bir çizimim vardı. At kitapları okurdum. Atları seven pek çok kızın büyüyünce yazar olduğunu hissediyorum. Bunun neden bir korelasyon olduğunu bilmiyorum. Sanırım tüm at kitaplarını okumak bende yazma isteği uyandırdı. Yazmayı ata binmek kadar mümkün gösteriyordu.
Yani şiir yazmaya lisede mi başladınız?
Evet. Lisede bir rahibem vardı. Beni cesaretlendirdi. Sonra Georgetown'a geldiğimde, bir İtalyanca öğrencisi olarak gitmiştim ancak tüm fakültenin bir yazda kurulduğu ortaya çıktı. Yani gerçekten İtalyanca öğretebilecek kimse yoktu. Ben de "Peki, o zaman doğrudan İngilizceye geçeyim" diye düşündüm. Ama İngilizce bölümüne gittiğimde “yazar olmak istiyorum” dediğimde “Erkekler yazardır. Kadınlar eştir.” dendi. 1966 yılıydı. Ben de gazeteye gittim ve “Yardım etmek isterim” dedim çünkü lisede gazeteye çıkmıştım. "Kurabiye pişirebilir misin?" dediler.
Ne yazık!
Yani Georgetown, yazar olma planını desteklemiyordu. Bir sürü kuralları vardı. Kadınların pantolon giymesine izin verilmedi. Kadınların çimlere oturmasına izin verilmedi. Sokağa çıkma yasağı bitmeden yurda dönmeniz gerekiyordu. Halka açık sevgi gösterilerine yer yoktu. Üniversiteyi bitirdiğimde, liseye birlikte gittiğim bir çocuktan bir telefon aldım. "Washington Post için çalışmaya ne dersiniz?" Kopyalama yardımcısıydı. Ben de “Kısa hikayeler yazıyorum. Washington Post için çalışmak istemiyorum”. Ve dedi ki, "Günde dört saat ve haftada altmış yedi dolar." Ben de gittim.
Gazetede yayınlamaya o zaman mı başladınız?
Evet. William McPherson adında bir adam bana kitap inceleme işi teklif etti. Ama liseye birlikte gittiğim bir çocuk omzumun üzerinden bakıp bana postaları yanlış sıraladığımı söyledi, ben de ona cehenneme dibine gitmesini söyledim! Bu konu Sanat bölümünün editörüne kadar gitti. Editör bana geldi ve "Washington Post'ta insanlara cehenneme gitmelerini söylemiyoruz" dedi. Ben de bıraktım. Sanırım o çocuk beni Stil bölümünde yayınladığım için kıskanıyordu. Böylece kısa öyküler yazmaya geri döndüm. Ve "Rolling Stone'da editörüm" diyen bir telefon aldım. Stil bölümünde seni okuyordum. Bizim için yazmak ister misiniz?"
İlk Rolling Stone görevinizi hatırlıyor musunuz?
Evet, E. Howard Hunt'ın çocukları hakkında yazmaktı. "Bunu yapmak istediğimi sanmıyorum" dedim. Onlar da "Pekala, sadece dene" dediler. Böylece evlerini buldum. dışarı sürdüm. Bir kapak hikayesi oldu, Time dergisinde yayınlandı.
İşte o zaman bir şeyi doğru yaptığınızı anladınız.
Evet, doğru bir şey yaptığımı hissettim ve sonraları tutkulu bir yazar olarak tanındım.
Referans: Rachel Syme. “Julia Cameron Says You Can Get Creative Indoors” Şuradan alındı: https://www.newyorker.com/culture/the-new-yorker-interview/julia-cameron-says-you-can-get-creative-indoors (23.11.2022).