Remington ve Volvo: Pan-Amerikan Otoyolunu Gezmek
Özellikle, Güney ve Orta Amerika'da 11.187 mil.
9'da, delice olduğunu düşündüm. Babam annemi ve altı çocuğumuzu sıkıntılı, üst kısmı ağır, dar bir Volvo vagonuna sıkıştıracaktı ve üç aylığına Paraguay'daki evimizden babamın büyüdüğü Kansas'a gidecektik. Bu gezi 1951'de Paraguay'a geldiğinden beri bir Mennonite cüzzam görevini kurup yönetmek onun hayaliydi.
“Paraguay’dan ABD’ye kadar uzanan bir yol var mı?” Diye sordum.
Babam yıpranmış haritasını çıkardı. “Pan-Amerikan Karayolu” olarak adlandırıldı.
Pan-Amerikan Karayolu
Pan-Amerikan Otoyolu aslında tek bir otoyol değil, Şili'den Alaska'ya yaklaşık 48.000 kilometrelik bir karayolu ağı. Yol, Güney, Orta ve Kuzey Amerika ülkelerinin çoğunu birbirine bağlar. Guinness World Records'a göre Pan-Amerikan Karayolu, dünyanın en uzun “sürülebilir yolu” dür. 1960'da gerçekten gülünçtü. Zaman zaman, harap bir dağ yolundan dik bir topraktan ya da dik bir yarıktan biraz daha fazlasıydı. Diğer zamanlarda, nehir kenarlarında, geçmenin bir yolu yoktur.
Mennonites
Gri Volvo tarafında, babam büyük harflerle “Lucha Antileprosa en el Paraguay” (Paraguay'daki Leprosy ile Mücadele) ve altında “Misión Menonita.” Yazan siyah boya çizmişti. Yol boyunca tanıştığımız herkes bir cüzzamlı misyondan geldiğimizi ve Mennonitler olduğumuzu bilirdi.
"Ailemle tanış"
Arjantin’den Bolivya’ya geçtik. Çoğu zaman, kucağında olan daktilo Annesi ile 11 yaşındaki kardeşim arasında sıkıldım. Annem ve onun Remington gezisi her an belgelendi. “The Reader’ın Digest’inin bunu yayınlamak isteyebileceğini düşünüyorum” dedi. Ne zaman bir çizginin sonuna geldiyse, vagonu geri iterken kolu kaburgaların içinde beni salladı.
Tüm iyi Mennonites gibi, biz de ayrılmadan önce babam yol boyunca birçok görevin liderleriyle temasa geçmişti. Bence hepsini ziyaret etmiş olmalıyız. Çoğu ziyaretimiz için özel kilise toplantıları düzenledi. Benimkiler, her zaman çok sayıda slayt içeren, Tanrı'nın Paraguay'daki çalışmaları hakkında sunumlar yaptılar. Her şeyden önce, altı çocuğumuzun hepsini, İsa'nın Almanca, İngilizce ve İspanyolca olarak Beni Sevdiğini söylemesi için sıraya koydular.
Öğleden sonra bir buharlı geç öğleden sonra Bolivya'daki küçük bir köye girdik, yavaş yavaş toprak yoldan kaçtık. Her iki taraftaki kulübeler, sazdan çatılar ve birinin açık kapılardan görebildiği sert dolgulu kir zeminlerle çamurdan yapılmıştır. Aracımızın etrafında dolanan çoğunlukla çıplak olan çocuklara kaşlarını çattım. Kirli, çirkin köpekler, bacaklarının arasındaki kuyrukları gezdirdiler. Fanilalarda ve bol pantolonlu küçük gruplarda iskambil kartları vardı. Kadınlar yol boyunca yürüdüler, kuşkuyla bizi izlediler, ürün sepetleri, ekmek ya da başlarındaki diğer eşyalar.
Babam arabayı durdurdu ve bir grup erkeğe yürüdü. “Kasabada herhangi bir misyoner var mı?
Adamlar ona baktı. Onlardan biri yükseldi. "Si. Algunos misionarios herkese hükmediyordu ”dedi.
Ona teşekkür ettik ve geri döndük. Babam küçük bir kilisenin yanındaki kulübenin kapısına kadar yürüdü ve kapıya basıldı.
Çok hamile bir beyaz kadın ihtiyatla kapıyı açtı. “Evet?” Diye sordu kibarca.
“Biz Paraguaylı misyonerleriz, ABD'ye giderken ilerliyoruz” dedi. “Akşam yemeği ve gece kalabilir miyiz? Kilise banklarınızda uyuyabiliriz ”dedi.
Tamamen hareketsiz olarak izleyerek arabaya oturduk.
Kadın tereddüt etti ama sonra Hıristiyan ruhu görünüşte başını salladı. “Tabii ki, içeri gelin.” Babam bize el hareketi yaptı ve kokuşmuş, terli ve açlıktan arabadan düştük.
Ağzı düştü ve gözleri genişledi. “Kaçsınız?” Diye haykırdı, küçük Volvo'dan istifade eden her yaştan kirli çocuklarımızı izliyoruz.
“Ailemle tanış,” dedi baba.
Annem yazarken, tanıştığımız insanlara bakabileceğimiz için çok mutluyuz.
Bolivya And Dağları
Bolivya'ya ulaştığımızda, toprak yollar sarp, hain ve dar spirallere dönüşür. Ters yönde gelen kamyonları veya otobüsleri geçerken her zaman yolun uçurum tarafındaymışız gibi görünüyordu. Hepimiz sola yaslanıp yolun ortasına yaslanıp, uçurumdan düşmesini engellemek için arabanın ağırlığını değiştirmeye çalışıyorduk.
Düşük viteste özellikle dik bir geçiş yaptığımızda, Volvo durdu. Oturduğum yerden, araba dikey olarak gökyüzüne dönük görünüyordu.
“Hepiniz dışarı çıkıp itmek zorunda kalacaksınız,” dedi Babam, el frenini sert bir şekilde yukarı çekerek arkamızda uçurumdan ayrılmamak için.
Arabanın arkasına dizildi ve itti. Egzoz burunlarımızı yaktı ve araba gibi gözlerimize soktu, ağırlığımız artık yokken yavaşça ileri doğru öksürdü. Araba biraz çekişe geçmeye başladığında, babam elinden geldiğince araba sürmeye devam etti ve kısa bir süre sonra görüş alanı dışında kaldı. Arkasındaki dik dolambaçlı yoldan geçtik. Sonunda, iki yüksek geçişi geçen yüksek bir asma köprüyü geçtikten sonra, Volvo görüş alanı içindeydi. Babam arabanın yanında durdu, başını salladı. “Tekrar itme zamanı” dedi, kaşlarını çattı.
Bu, tanıdık bir sahne oldu, gün geçtikçe Volvo'muzu And Dağları'na ittik.
“İtici olmadan bile süremiyorsa neden bu aptal arabayı aldık?” Diye sordum kaşlarını çattı.
Annemiz Remington, kaydettiğimiz güç için teşekkür ediyoruz.
Haydutlar
“Hareket zamanı.” Babam güneş doğmadan başlaması için her zaman acelesi vardı.
Bolivya'nın dağlık köyü Totora'daydık. Geceyi tamamen giyinmiştik çünkü o kadar soğuktu ki, bir misyonerin deposunun beton zeminine yayılmış saman dolu çuvallarda.
Depo duvarına yığmak için tökezleyip çuvalımı sürüklediğimde anneme kulak misafiri oldum. “Santa Cruz'a gitme planımız hakkında ne yapacağız?”
“Gideceğiz” dedi baba.
“Ama dün gece papaz John anlattı…” Sesini indirdi. “John, seçimler nedeniyle ülkenin bu bölgesinde haydutların olması muhtemel.”
Birdenbire uyanık, diye sordum, “Haydutlar? Nerede?"
Babam bana baktı. “Hadi, haydi gidelim.”
Babam koltuğunda öne doğru eğildi, gözleri önümüzde dar toprak yola odaklandı, beyaz muştaları direksiyon simidine sarıldı. Babam böyle göründüğü zaman, etrafta karışmadık. Hepimiz gergin ve sessiz oturduk, kimin kimin istila ettiği hakkında her zamanki çekişmelerimizi unutarak.
Birkaç saat sonra Alquile kasabasına yaklaştık. Babam arabayı açık bir pazarda durdurdu.
“Arabada kal. Kahvaltı için bize portakal alacağım ”dedi. Hepimiz jestlerle konuştukça hepimiz, uzun siyah eteğinin üzerinde bir önlük giyen ve çok sayıda vurguncunun, kafasının üstünde tünemiş tozlu bir melon şapkanın içinde durduğunu izledik.
Portakallarımızla köyü terk ettik ve dolambaçlı toprak yol üzerinde yavaşça bir dağ dere tespit edene kadar yolumuzu yaptık. Babam kenara çekti ve önündeki ve arkamızdaki bölgeyi dikkatlice taradı.
“Burada iyi olacağız” dedi. “Hadi bir içki içelim ve termoslarımızı bu akıntıdan suyla dolduralım.”
Üstündeki ormanları keşfetmek için kardeşlerimle birlikte akıntıya uğradım. Erkeklerin bize yaklaştığını bağırdıklarını duyunca durduk ve aniden döndük. Bask tarzı bereler ve yıpranmış pantolonların üzerinde püsküllü tunikler giyen bir düzine kadar vahşi görünümlü adam, Volvo'nun etrafında kalabalıktı. Quechua'daki Babama bağırıp, testere tüfeklerini sallayarak ona bağırdılar.
“Que quieren - ne istiyorsun?” Diye sordu Baba. Adamlar onu kabaca kenara itti ve arabanın içeriğini - yiyecek kutusu, annemin Remington'sı, yastıkları - yolun kenarına atmaya başladılar.
Hareketsiz durdum, kaslarım gerildi. Bacaklarımın içine sıcak sıvı damladı.
Tam o sırada açık bir Jeep ön koltukta iki üniformalı asker arkamızda tepeye çarptı. Gerillalar bir tutam kıyafet kaptı ve yola fırlayıp fırçanın içine girdi.
Dizlerim titriyordu.
Teşekkürler, sevgili Lord, korumanız için, Remington kronikleşti.
Kosta Rika'da Köprü Yok
Bizi, Darién Gap ve Panama Kanalı'ndan geçen 280 kilometrelik bir bataklık alanın içinden geçirdiğimiz Amerigo Vespucci'ye Kolombiya'da bir gemiye bindik. Sekiz hafta ve yaklaşık 10.000 kilometreden sonra Güney Amerika'yı terk ettik ve Orta Amerika'ya doğru yol aldık.
Kosta Rika, biz geldiğimizde Pan-Amerikan Karayolu kapsamını daha yeni bitiriyordu, bu yüzden yollar yeni çakıllarla kaplıydı ve seyahat etmeye hazırdı.
“Pero, señor.” Benzin istasyonundaki dost canlısı bir adam kafasını salladı. “Geçmen gereken 38 nehir var. Bu nehirlerin çoğunda henüz bir köprü bulunmuyor. Bu yoldaki tek araç buldozerler ve kamyonlar, tüm yol işçileri ”dedi. Babamın gözündeki hayal kırıklığını görerek devam etti. “Köprü ingeniero'yu (mühendis) alabilirim. Sana ne yapabileceğini söyleyebilir. ”
Birkaç saat sonra, ingeniero, büyük bir sarı dizel kamyonda benzin istasyonuna çekti.
“Buenos dias,” dedi babamın elini sıkarken.
Babamın Volvo’da Kosta Rika’yı gezmeyi planladığını duyduktan sonra başını iki yana salladı. “Yağmurlu mevsimdeyiz, señor. Nehirler iki veya üç metre derinliktedir. Panama City'ye geri dönmeli ve Kosta Rika'yı tamamen geçerek Nikaragua'ya bir gemi almalısınız. ”
“Ama bu iki gündür geldiğimiz yere geri dönmek anlamına geliyor. Bu bir seçenek değil, ”dedi baba.
Mühendis inatçı adamın önünde durduğunu gördü ve ateşi karanlık gözlerinde gördü. Bay Señor, sizi ilk buldozerle birlikte nehrin içine sürükleyeceğim, ancak kendi sorumluluğunuzdadır. Ama ondan sonra, kendi başınasın. ”
“Gracias.” Babam elini sıktı. Arabamıza yaklaştığında yürüyüşünde bir sıçrama oldu.
Çamurla kaplı buldozer yavaşça benzin istasyonuna girdi ve ingeniero kasabanın dışındaki ilk nehre kadar bizi takip etmemizi istedi. Güçlü izleri neredeyse Volvo'muz kadar yüksekti.
Nehre yaklaştığımızda nefesimi tuttum ve koltuğuma geri döndüm. Karanlık çalkalama suyunun öfkeli akımları beni korkuttu.
"Beyler gelin. Bu zincirlerin ön tamponumuza takılmasına yardımcı olun. Sonra zincirleri bu şekilde buldozerin arkasına bağlayacağız. ”Babam arabamızı buldozerin üzerine asarken ıslık çaldı.
“Baba, boğulacağız!” Diye bağırdım. Karanlık, kızgın dalgalar pencerelere çarptı. Nefesimi tuttum ve babamın alnındaki endişeli kırışıklıklara baktım. Fakat dönen suyun altında yutulmak yerine, otomobilimiz yükselmeye başladı. Kutsal Ruh'un bizi kaldırdığını mı düşündüklerini görmek için insanlara baktım. Ama hayır. Volvo'muz sulandı. Aşağı yukarı sallandı. Akım bizi aşağı doğru sürükledi ama buldozer durmadan yoluna devam etti ve bizi ters çamurlu kıyıya çekti.
Çok sayıda başka kamyon, buldozer ve mavna bizi Kosta Rika’nın nehirlerinde güvenle taşıdı.
Sonunda sınırı ABD’ye El Paso’da, ABD’ye geçtikten sonra, başladığımız günden üç ay kısa bir süre sonra, bir daha asla çok uzun sürecek bir yolculuğa çıkmayacağına yemin ettim.
Remington, bir ömür boyu bu yolculukla Tanrı'nın bizi zengin bir şekilde kutsadığını bildirdi.
Annem Reader’ın Digest’inde seyahat günlüğünü hiç yayınlamadı ve tüm hayatımı dünyayı dolaşarak geçirdim.
Bu makale ilk önce GFT Press'te yayınlandı. Eğer zevk aldıysanız ve daha fazla okumak istiyorsanız, lütfen marlenafiol.com adresini ziyaret edin.