GERÇEK SOYKIRIM
Dresden’in Bombalanması: Bir Soykırım İşlemi
Köln’den tahliye edilmiş, bir bodrumda mahsur kalan bir kadın, “Çok kısa bir süre sonra, gaz maskelerimizi ve gözlüklerimizi takmak zorunda kaldık” diyor. “Her iki taraftaki bodrumlardan, bodrum duvarlarındaki çatlaklardan dumanlar çıkıyordu. Ancak bebekler için gaz maskesi yoktu. En çok zarar görenler ise yaşlılar ve çocuklar oldu. Üç haftalık bir bebeği annesinin kollarında boğulurken kendi gözlerimle izlemek zorunda kaldım.” Meydanda omuz omuza, paniğe kapılmayan ama çok sessiz ve hareketsiz duran binlerce insan vardı. Üstlerinde alevler yükseldi. İstasyon girişinde ölü çocuklar ve diğerleri istasyondan çıkarıldığı için yığılmaya başlamıştı bile. ‘İstasyonda bir çocuk treni olmalı. Gittikçe daha fazla ölü üst üste yığıldı. Ölmeyen ama yaşayan ve çok üşüyen bebeklerimden biri için battaniyelerinden birini aldım.” Sabah bazı yaşlı SA* adamları geldi ve onlardan biri bana ve aileme kasabadan güvenli bir yere geçmem için yardım etti.’ [1] [*Sturmabteilung (kısaca SA, Türkçe: Taarruz Bölüğü), Nasyonal Sosyalist Alman İşçi Partisi‘nin, Weimar Cumhuriyeti zamanında nasyonal sosyalistlerin yükselişinde önemli rol oynamış yarı askerî örgütü. Mensupları kahverengi gömlekler giydiği için Kahverengi Gömlekliler adıyla da anılır oldu. Kurucusu ve 1934’te ölümüne kadar başındaki kişi Ernst Röhm idi.]
Dresden’in bombalanması Hiroşima ve Nagazaki’nin bombalanması kadar korkunçtu. Dresden silahsız bir şehirdi ve Almanya’nın en önemli kültür merkezlerinden biriydi. Dresden’in bombalanması Alman halkına karşı bir soykırım eylemiydi ve bunun savaşın çok geç zamanlarında gerçekleştiği göz önüne alındığında -1945 yılının Mart ayında- Almanların moralini daha da bozmak bu için saldırı yapıldı. Saldırı yangın bombaları [fire bombs] ile gerçekleştirildi ve o kadar kötüydü ki, şehrin oksijeninin tamamına yakını emildi ve Dresden küle döndü. Masumların acısı hayal gücünün ötesindeydi. Bu bombalama, Hiroşima ve Nagazaki’deki bombalamalar gibi, doğrudan silahsız sivillere yönelik saldırılardı. Alman halkına yönelik bu özel saldırı için seçilen tarihler, hristiyanların kutsal günü olan “Kül Çarşambası” ile aynı zamana denk geldi. “Kutsal İncil’in” bir Yahudi büyücülük kitabından başka bir şey olmadığı gerçeğini pek az insan fark etmiştir. Bununla ilgili daha fazla bilgi için www.exposedchristianity.com’a [ve spirituelsatanizm.org’a!] bakın. Yahudiler bu belirli tarihi (Hristiyanların ruhsal enerjisini yönlendiren) Dresden’i KÜL’E dönüştürmek için kullandılar.
“Alman İtfaiye Müfettişi savaştan sonra yazdığı hatıralarında, “Dresden’deki yangın, Batılı Müttefiklerin yalnızca Alman Volk’unun tasfiyesiyle ilgilendikleri şüphesini besledi” dedi. Dresden’de ilk saldırıdan sağ kurtulanlardan, Müttefiklerin Morgenthau Planı hakkında anlatılanların çok hızlı bir şekilde gerçekleştiği görülüyordu. “[2]
“Tarihi Yahudi askeri operasyonlarının çoğu gibi, Birinci Dünya Savaşı’nın büyük katliamları da savaş alanında değil, barışçıl mahalle topluluklarında meydana geldi. Bu, Yahudileri kadınları ve çocukları katletmeye ve onlara karşı çıkmaya cesaret edenlerin ailelerini yok etmeye yönlendiren Ester Kitabı’nın emrine uygundu.
Komünizmden kaçan binlerce Alman kadın ve çocuğunun toplandığı tarihi bir Alman kültür merkezi, Dresden’deydi. Yahudi generaller insanları öldürmeye hazırlanırken bile Kızıl Haç tarafından güvende olacaklarına dair güvence verildi. Kana bulanmış Yahudiler, yalnızca mümkün olduğu kadar çok Alman sivili öldürmekle kalmayıp, aynı zamanda Batı uygarlığının tüm kanıtlarını, Dresden’de toplanan Beyaz kültürün en büyük örneklerini, yeri doldurulamaz porselenleri, paha biçilmez tabloları, barok mobilyaları ve tarihin tüm izlerini silmek istiyorlardı. Askeri bir hedef bile olmayan bir şehirde yaklaşık 300.000 Alman sivilin öldüğü bir toplu bombalama saldırısında her şey alt üst oldu!
“Dresden gibi Hiroşima da görünür bir askeri hedefi olmayan eski bir kültür merkeziydi. Savaşmayan yüzbinlerce aile de korkunç bir şekilde öldü. Birçoğu bir askeri operasyonda kullanılan ilk atom bombası tarafından anında toz haline getirildi, ancak diğer binlerce kurban yıllarca yaşadı, parçalandı ve yakıldı, uzuvları ve organları radyasyon zehirlenmesinden yavaş yavaş çürümeye başladı. Japon yetkililer umutsuzca barış için uğraşırken bile, Yahudiler aceleyle ikinci bir atom bombasının Nagazaki’ye atılmasını emrettiler ve Ester kitabında belirtildiği gibi çaresiz sivillere karşı Cehennem bombalarının ikinci bir ‘testini’ gerçekleştirdiler. Yine yüz binlerce sivil korkunç bir şekilde öldü.”
“İkinci Dünya Savaşı’ndan önce Dresden’e ‘Elbe’nin Floransa’sı’ deniyordu ve mimarisi ve müzeleriyle dünyanın en güzel şehirlerinden biri olarak kabul ediliyordu. Dresden’in savaş çabalarına katkısı diğer Alman şehirleriyle karşılaştırıldığında çok azdı. Şubat 1945’te, doğudaki Rus ilerleyişinden kaçan mülteciler oraya sığındı.”
“13 Şubat gecesi yüzlerce RAF bombacısı iki dalga halinde Dresden’e indi ve ölümcül yüklerini ayrım gözetmeksizin şehrin üzerine bıraktı. Şehrin hava savunması o kadar zayıftı ki sadece altı Lancaster bombacısı vuruldu. Sabaha kadar yaklaşık 800 İngiliz bombardıman uçağı Dresden’e 1.478 ton yüksek patlayıcı bomba ve 1.182 ton yangın çıkaran bomba atmış, şehrin çoğunu yok eden ve çok sayıda sivili öldüren büyük bir ateş fırtınası yaratmıştı. O günün ilerleyen saatlerinde, hayatta kalanlar alev alev yanan şehirden çıkarken, 300’den fazla ABD bombardıman uçağı Dresden’in demiryollarını, köprülerini ve ulaşım tesislerini bombalamaya başladı ve binlerce sivil daha öldürdü. 15 Şubat’ta 200 ABD bombacısı daha şehrin altyapısına yönelik saldırılarına devam etti. Tüm söylenenlere göre, ABD Sekizinci Hava Kuvvetleri bombardıman uçakları Dresden’e 954 ton yüksek patlayıcı bomba ve 294 ton yangın çıkaran bomba attı. Daha sonra, Sekizinci Hava Kuvvetleri, savaş bitmeden önce diğer üç saldırıda Dresden’e 2.800 ton bomba daha atacaktı.”
“Savaşın sonunda, Dresden o kadar ağır hasar gördü ki, şehir temelden yerle bir oldu. Bir avuç tarihi bina – Zwinger Sarayı, Dresden Devlet Opera Binası ve birkaç güzel kilise – enkazdan dikkatlice yeniden inşa edildi, ancak şehrin geri kalanı sade modern binalarla yeniden inşa edildi. Müttefik saldırısı sırasında Dresden’de savaş esiri olan ve Mezbaha No Beş (Slaughterhouse-Five) adlı kitabında tartışmalı olayı ele alan Amerikalı yazar Kurt Vonnegut, savaş sonrası Dresden için “Dayton’a çok benziyordu, Dayton’ın sahip olduğundan daha fazla açık alanı vardı. Yerde tonlarca insan kemik tozu olmalı.’ dedi.” [3]
” Sokaklar yüzlerce cesetle doluydu,’ ‘SS Obergruppenführer Kehrl, betimledi: ‘Anneler çocuklarıyla, gençleri ve yaşlılarıyla; bazen vücutları kömürleşmiş ve yanmış, bazen dokunulmamış; bazen giyinmiş, bazen çıplak, mumlu solgun terzi mankenleri gibi. Her türlü duruşta yatıyorlardı, bazen sessiz ve sakin, bazen korkunç bir şekilde çarpık, son ölüm mücadelesi yüzlerinin her satırında haykırıyor.’
Halka açık hava saldırısı sığınaklarına ulaşanlar bile kaçamamıştı; Orada sahneler biraz daha farklıydı, insanlar asla kaçamayacakları kaderin doğasını anladıklarında paniğin patlak vermesi sıradışıydı. “Orada burada kemiklerin ve kafataslarının kalıntılarının konumlandırılması, mahkumların yanan hapishanelerinden kaçmak için birbirleriyle nasıl savaştıklarını ele veriyor.”
Kurtarma ekipleri birkaç hafta sonra nihayet hava geçirmez şekilde kapatılmış sığınaklara girmeyi başardıklarında, içlerinde üretilen ısı o kadar yoğundu ki, sığınanlardan geriye hiçbir şey kalmamıştı; bir sığınakta yumuşak, dalgalı bir gri kül tabakası kalmış, kurbanların sayısı doktorlar tarafından ancak “250 ile 300 arasında” olarak tahmin edilebilmişti.
Alman Reich İstatistik Ofisi 31 Ocak 1945’e kadar istatistik tablolarını ve verilerini derleme konusunda çok titiz olduğundan, doktorlar bu korkunç numaralandırma görevlerinde sıklıkla kullanılıyorlardı. Erimiş metal havuzları vardı, tencere, tava ve mutfak gereçlerinden oluşuyordu, bu durum sığınaklardaki olağandışı sıcaklıkları daha da onaylıyordu.
Cesetleri kurtarma görevi, beş bölümden oluşan Kurtarma ve Onarım Servisi Sicherheitsund Hilfsdienst’e (S.H.D.) verildi: yarı-askeri ulusal hizmetten farklı olarak yerel itfaiyelerden oluşan itfaiye hizmeti; Instandsetzungsdienst, arızalı gaz şebekelerini onaran, elektrik ve su kaynaklarını restore eden ve tehlikeli yapıları yok eden servis; Alman Kızıl Haçı tarafından düzenlenen sağlık hizmeti; müttefik gaz saldırıları sırasında karşı önlemler için dekontaminasyon hizmeti ve son olarak yaralı çiftlik hayvanları ve evcil hayvanların bakımı için veterinerlik hizmeti.” [4]
“Bazı insanlar, merkezi ısıtma sistemleri çarptığında ve bodrum katları kaynar sıcak suyla dolunca, son derece tatsız sonlarla karşılaştılar. Statik su depolarına sığınan insanlar da bazı yerlerde yanarak öldü. Örneğin Muschinski-Strasse’nin köşesindeki su deposu, görünüşe göre, gecenin yangın fırtınasının yoğun sıcağında kaynamıştı. Derileri sıcaktan ıstakoz kırmızısı olan bir sürü ceset suda yüzüyordu.” [5]
“Meteorolojide (devam etti) sıcaklık farkları 20° ila 30° Santigrat derecesindedir. Bu ateş fırtınasında 600°, 800° ve hatta bin derece Santigrat derecesindeydiler. Bu, ateş fırtınası rüzgarlarının muazzam şiddetini açıklıyordu. Kasırga vücutlarındaki tüm giysileri sökerken, insanlar sokaklarda yosun gibi savruluyordu. Korunmak için kaçan insan kalabalığı kasırga tarafından yakalandı, alevlere fırlatıldı ve diri diri yakıldı. Kelimenin tam anlamıyla soykırım.” [6]
“Dresden” (2006) filmi, korkunç trajedinin çok gerçekçi bir tasviridir. Bu film çok çarpıcı ve son derece üzücü. Kurt Vonnegut Jr’ın “Slaughterhouse-Five” (1972) adlı filminde de Dresden’deki alevbombardımanı yer alıyor.
Kaynaklar:[1]Apocalypse 1945: The Destruction of Dresden by David Irving Copyright © Parforce UK Ltd, London, 1995 and 2005 [2] Aynı Eser [3] This Day in History: Feb 13, 1945: Dresden devastated [4] Apocalypse 1945: The Destruction of Dresden by David Irving Copyright © Parforce UK Ltd, London, 1995 and 2005 [5] Aynı Eser [6] Aynı Eser