Dünyanın her yerinden sayısız mit ve efsane büyük bir tufandan söz eder. Hatta bazı hikayeler insanlığı etkileyen birden fazla selden bahseder, ancak neredeyse hepsinin ortak teması, "tanrıların" onları itaatsizlik, ahlaksızlık, açgözlülük ve diğer insan yozlaşma biçimleri için bir ceza biçimi olarak kullanmasıdır.
Bilim ise bu olayları rasyonalize etmeye çalışıyor, 'tanrıların eylemleri' olarak yorumlanabilecek doğal afetlerin doğruluğunu araştırıyor. Büyük sel, araştırılan konulardan biridir.
Şu anda, İncil'deki Nuh'un Gemisi hikayesi ve büyük tufan hakkında iki baskın teori var. En popüler olanı Karadeniz'in taşmasıdır. Bu teori ilk olarak 1990 yılında iki Columbia Üniversitesi bilim adamı William Ryan ve Walter Pitman tarafından önerildi. Arkeologlar, yaklaşık 7.000 yıl önce Karadeniz'de büyük bir selde ölen insanların kalıntılarının yanı sıra gemi enkazları ve antik çanak çömlek kalıntıları buldular. O sırada 150.000 kilometrekareden fazla arazinin sular altında kaldığını tahmin ediyorlar. Bu teori, sel felaketinin daha sonra Nuh ve büyük sel hikayesine çevrilmiş olabileceğini öne sürüyor. Titanik'in enkaz halindeki kalıntılarını bulan bir kaşif ve arkeolog olan Robert Ballard, Karadeniz teorisini güçlü bir şekilde destekliyor ve onu desteklemek için daha fazla kanıt bulmaya çalışıyor.
2004 yılında arkeolog Bruce Masse tarafından öne sürülen ikinci teori, yaklaşık 5.000 yıl önce bir kuyruklu yıldızın Dünya'ya çarparak büyük tsunamiler ve birçok alanda su baskınlarına yol açan hava değişiklikleri yaratmasıdır. Kanıtları mitolojik hesaplara ve eski çizimlere dayanmaktadır, ancak bu görüşü destekleyecek kesin bir kanıt yoktur.
İncil'e ve özellikle Genesis'e göre, Nuh'un Gemisi nihayet Ağrı dağlarında (Türkiye'ye yakın) ikamet etmeye geldi. Ancak sayısız denemeye rağmen varlığına dair bir kanıt bulunamadı.
Bütün bu bilim adamlarının hesaba katmadıkları şey, Mukaddes Kitabın MÖ 2. ve 3. binyıl arasındaki büyük tufana ilişkin zaman çerçevesidir. Gerçek şu ki, özellikle bu zaman diliminde büyük bir tufanın meydana geldiğine dair hiçbir bilimsel kanıt olmadığı gibi, yukarıda bahsedilen tufan teorilerinin doğru olduğu sonucuna varan kanıtları da yoktur. Ancak dünyanın farklı kültürlerinden bu kadar çok efsane ve efsanenin aynı olaya atıfta bulunmasının tesadüf olması imkansız görünüyor. Peki, Dünya'ya gerçekten muazzam bir sel mi çarptı? Eğer öyleyse, bu sel nerede ve ne zaman meydana geldi ve insanlık bu felakete nasıl dayanabildi ve yeniden başlayabildi?
İlgili Bağlantılar
İlgili videolar
Nuh'un gemisindeki sel mağdurlarının kanıtları bulundu
Deniz arkeologları, Nuh'un gemisi hikayesiyle bağlantılı olan, Karadeniz'deki büyük bir selde ölen bir halkın ilk kanıtını buldular.
Deniz yüzeyinin 300 fit altında robot sualtı araçlarını kullanarak, 7000 yıldan fazla bir süre önce sular altında kalmış, kıvrımlı akarsularla beslenen ve su birikintileri ve çamur evleri ile işaretlenmiş, yuvarlanan bir araziyi haritalamaya başladılar.
Keşif dün, enkaz halindeki Titanik'i keşfeden bilim adamı Robert Ballard tarafından duyuruldu.
Karadeniz bir zamanlar deniz seviyesinin çok altında bir tatlı su gölüydü. Jeolojik kanıtlara göre, yaklaşık 7.000 yıl önce, yükselen Akdeniz, şimdi Boğaziçi olan bir kanaldan bir kanal itti ve ardından Niagara Şelalesi hacminin yaklaşık 200 katı kadar deniz suyu döküldü. Karadeniz günde bir mil hızla genişler ve orijinal kıyı şeridini yüzlerce fit tuzlu suya batırırdı.
Yaklaşık 100.000 mil kare sular altında kaldı. Modern Karadeniz sahillerindeki deniz kabukları deniz kökenlidir, ancak yüzeyin derinliklerinde tatlı su yumuşakçalarının kabukları vardır, bu antik gölün kıyı şeridinin sessiz tanıklarıdır.
Bölgede büyük bir sel ile ilgili birçok efsane var. Babil eseri Gılgamış Destanı'nda ilk söz vardı. Romalılar ve Yunanlılar, dev bir kutuda yüzerek çocuklarını ve hayvanlarını kurtaran Deucalion ve Pyrrha efsanesine sahipti. İbranice Yaratılış kitabı en ünlüsü, etrafındaki her şey kötüyken Rab'bin gözünde lütuf bulan Nuh'un hikayesini anlatır. Nuh, yaklaşan bir sel konusunda uyarıldı ve ailesini ve tüm hayvanları çiftler halinde tutmak için büyük bir "gemi" inşa etti. Hepsi yok olduğunda Nuh hayatta kaldı. Geleneğe göre, gemisi Türkiye'de Ağrı Dağı'nın eteklerinde dinlenmeye geldi.
Dr Ballard, Hull tescilli gemisi Northern Horizon'da Karadeniz'i keşfetmeye başladı ve Sinop yakınlarındaki Türkiye kıyılarından 12 mil uzakta, 200 mil karelik bir alanda deniz tabanında ilginç şekiller aramak için yandan taramalı sonar kullandı.
Aletler, daha yakından bakmaya değer "hedefler" tespit etti, bu nedenle sualtı robot denizaltılarına monte edilmiş video kameralar kullanılmaya başlandı. Dün gece araştırma gemisinden telefonla konuşan Dr Ballard, "Dün gece iki eski gemi bulduk" dedi. "En çılgın rüyalarımızda yapmaya çalıştığımız şey -ki tam olarak böyle oldu- batık bir gemi değil, çöp veya jeoloji değil, insan yerleşiminin karakteristiği olan bir kanıt olan bir yapı bulmaktı."
Onu buldular. İnsan dalgıçlar için çok derine batmış bir alanın üzerinde, sonar cihazları manzaranın ayrıntılarını ortaya çıkardı. 9 Eylül'de, kirişler ve dallar gibi görünen nesnelere, bataklık ve çamur evlerini sağlamlaştırabilecek enkazlara robot izciler gönderdiler.
Üzerinde eski bir çamur ve ahşap evin çöktüğü 12 fit x 25 fit boyutlarında dikdörtgen bir alan buldular ve seramik parçalarıyla birlikte son derece cilalı taştan aletler buldular.
Aynı zamanda gemide bulunan Pennsylvania Üniversitesi'nden arkeolog Fred Hiebert, "Baktığımız şey kesinlikle binlerce yıllık bir kültür" dedi. "Tufan jeolojik olarak bilinen bir olay ve bizim için 150 metre derinlikte bir yapı bulmamız, bu insanların su basmadan önce kesinlikle orada yaşadıkları anlamına geliyor, yani Yunan öncesi. Farklı bir dünya ve hak ediyor. Bu insanların kim olduğunu gerçekten belirlememize yardımcı olmak için çok fazla dikkat ve yıllarca çalışma."
Dr Ballard, belki de oşinografinin Indiana Jones'a cevabıdır. ABD'de bir deniz bilimcisi olarak, yirmi yıl önce, okyanus yüzeyinin iki mil altındaki denizaltı volkanik menfezlerinde yaşayan garip yaratık topluluklarının dramatik keşfinde yer aldı. Ayrıca batık gemi Titanik'i buldu ve Alman savaş gemisi Bismarck'ın enkazını ve ABD donanmasının Pasifik'te Guadalcanal açıklarında kaybettiği filonun izini sürdü.
Connecticut, Mystic'te kendi keşif enstitüsünü kurdu ve ardından National Geographic'in Akdeniz ve Karadeniz'in çamurunda kayıp hazineleri ve şimdi de kayıp bir dünyayı araştırmak için keşif gezilerine liderlik etti.
Ancak Nuh'un manzarasını bulduğunu iddia etmiyor. Bunun İncil'deki sel olduğunu hiçbir şekilde, şekil veya biçimde söyleyemeyiz. Tüm söyleyebileceğimiz, büyük bir sel olduğu, bu olay olduğunda insanların burada yaşadığı. Gerçeklere bağlı kalmayı tercih ediyoruz -ve bu gerçeklerin bizi nereye götüreceğini kim bilebilir."
Büyük Tufan İçin Bilimsel Kanıt
Taryn, Masters of Theology ile çalışan dört çocuk annesidir. Ayrıca İncil Çalışmaları Diploması (İncil Çalışmaları), Sanat Diploması (İngiliz Edebiyatı) ve İlahiyat Lisansı sahibidir ve serbest yazar ve editördür.
“Sular yeryüzünde o kadar şiddetli kabardı ki, bütün göğün altındaki bütün yüksek dağlar kaplandı, sular dağların üzerinde kabardı ve onları on beş arşın derinliğinde kapladı…
…Yerde bulunan her canlıyı, insanları ve hayvanları, sürüngenleri ve havadaki kuşları yeryüzünden sildi.
Sadece Nuh ve onunla birlikte gemide olanlar kaldı. Ve sular yüz elli gün boyunca yeryüzünde kabardı.”
Büyük Tufan
Tekvin kaydı, Tanrı'nın yarattıklarını serbest bıraktığında, dünyanın 'büyük derinliklerin pınarları' tarafından yağmalandığını anlatan anıtsal bir tufanı anlatır. Sadece meydana gelen feci yıkımı hayal edebiliriz. Modern seller - hem yaşamı hem de toprağı mahvediyor olsa da, bu tufanın neden olduğu kozmik yıkımın yanında sönük kalıyor.
Sel Jeolojisi, Yaratılış seli tarafından şekillendirilen Dünya'nın özelliklerini analiz etmekle ilgilenen bir 'sözde bilim' dalıdır. Bilim topluluğu, ana akım bilimle çeliştiği görüldüğünden, taşkın jeolojisini "mit" ve "yanlışlanabilir" olarak görmektedir.
Bununla birlikte, ana akım bilim, Eski Ahit'te tarif edildiği gibi, küresel bir sel fikrini güçlendiren kanıtlar sağlamıştır.
Sel İçin Kanıt
-Tufan Hikayeleri-
Nuh'un Gemisi ve büyük tufan hikayesi o kadar ünlüdür ki okul çağındaki küçük çocuklar bile Nuh'u ve onun 'Arky Arky'sini bilir.
Çocukların ve bazı yetişkinlerin bilmediği şey, dünyanın her köşesinde eski sel efsanelerinin var olduğudur. Bu hikayelerin çoğu, hepsinde ortak olan unsurlar içerir:
- önceden bir tekne inşaatı
- kurtulan bir aile
- tehlikeden uzak tutulan bir miktar hayvan
- bir gökkuşağı
- suyun azaldığını ve insanlığın yok olup olmadığını belirlemek için kuş yaşamının serbest bırakılması
Bunların hepsi, görünen ortak temaların örnekleridir. Ünlü bir Babil metni - Gılgamış Destanı - Tekvin 6-9'daki hikayeyle karşılaştırıldığında, iki tufan hikayesindeki benzerlikler dikkat çekicidir.
Bu gelenekler arasındaki ezici tutarlılık, onların aynı kökenden geldiklerini gösterir. Başka bir deyişle, küresel bir selden sonra, bir tür 'Çin fısıltıları' yoluyla aktarılan sözlü bir gelenek gelişti. Bu hikayeler sonunda dünyanın farklı yerlerinde, farklı kültürlerde yaşayan insanlar tarafından yazılmıştır. Geriye, farklı özelliklere ve nüanslara sahip, ancak nihayetinde tek bir olayı yansıtan bir hikayeler mozaiği kalıyor.
Tufandan kısa bir süre sonra Babil'de dillerin dağıldığını bildiğimize göre, hikayenin nesiller boyunca aktarılırken sözlü olarak geliştirilip değiştirilme biçiminde bunun bir rol oynamış olması muhtemel görünüyor.
-Karadeniz-
Güneydoğu Avrupa'da bulunan Karadeniz, yoğun tuz seviyesiyle ünlüdür, ancak bilim adamları şimdi, muazzam bir sel baskınından önce bir zamanlar tatlı su gölü olduğunu iddia ediyorlar.
Bu teorinin en son savunucusu, 1985 yılında Titanik'in sualtı enkazını keşfettikten sonra ün kazanan bir sualtı arkeoloğu olan Robert Ballard'dır. Ballard, Karadeniz'in yoğun tuz yoğunlukları nedeniyle antik çağlardan kalma öğeleri korumuş olması gerektiği önsezisiyle hareket etti. ve daha düşük oksijen seviyeleri. Ballard ve ekibi antik bir kıyı şeridini ortaya çıkardığında, bu Karadeniz'de feci bir olayın yaşandığının bir göstergesiydi.
Karadeniz'e taşan su hacminin Niagara Şelalesi'nden 200 kat daha fazla olduğu söyleniyor. Bu, orijinal kıyı şeridinin yüzlerce fit tuzlu suyun altına dalmasına neden oldu. Bu teori, Karadeniz yüzeyinin altında tatlı su yumuşakçalarının katmanları olduğu gerçeğiyle pekiştirilmektedir. Ballard, bu kabukları karbonla tarihlendirerek, tufanın zaman çizelgesinin MÖ 5.000 civarında gerçekleştiğine inanıyor. Bulgularına ek olarak, Karadeniz'de bir gemi ve mürettebatından birinin keşfi. Antik gemi enkazının, denizcinin kemikleri ve dişleriyle birlikte mükemmel bir şekilde korunduğu söyleniyor.
Dünyanın dört bir yanındaki kaya katmanları, Büyük Kanyon'un duvarları ve dünyanın en yüksek sıradağları olan Himalayalar da dahil olmak üzere, deniz seviyesinden kilometrelerce yüksek yerlerde gömülü olan fosilleşmiş deniz hayvanları, böcekler, örümcekler, amfibiler ve bitkilerle doludur. .
Bu fosillerin varlığı, güçlü taşkınların sonucu olarak büyük tortu akışlarına gömülmeden önce her kıtada taşan suların sessiz tanıklarıdır.
Her kıtadaki kaya katmanları da çok hızlı bir şekilde biriktiklerini gösteren özellikler gösterir. Büyük Kanyon'daki bazı katmanlar, kumun birkaç gün içinde devasa su akıntıları tarafından biriktiğine dair açık işaretler gösteriyor. Bu katmanların bu kadar yoğun bir şekilde biriktirilmesi, kıtaların küresel bir taşkınını ima eder.
Bu katmanlardan, kaya katmanlarının çökeldiğinde hala ıslak olduğunu gösteren kanıtlar gösteren büyük miktarlar vardır. Kayalar bükülmezler, sert oldukları için kırılır ve kırılırlar. Yine de, tüm kaya katmanları dizisinde, kayaların sert kaya olarak sertleşmeden önce ıslak ve bükülebilirmiş gibi katlandığını ve dalgalandığını gösteren herhangi bir kırık olmayan kıvrımlar buluyoruz. Bu en iyi Büyük Kanyon'daki herhangi bir kırılma kanıtı olmadan dik açıyla katlanmış Tapeats Kumtaşı tarafından gösterilir.
Bunun tek açıklaması, katmanların hızlı bir şekilde arka arkaya döşenmesi ve hala yumuşakken bükülmesidir.
Bütün bunlar ne anlama geliyor?
Mukaddes Kitap, Tekvin 6-9 olaylarından, Tanrı'nın ilahi takdiri altında gerçekleşen gerçek, otantik olaylar olarak bahseder ve gemidekiler dışında tüm insan ve hayvan yaşamını yok eden küresel bir tufanı tanımlar.
Mukaddes Kitap Tanrı'nın yanılmaz sözüyse, o zaman dünyanın her yerindeki jeolojik kanıtların Nuh'un günlerinde bize söylenenleri tam olarak doğrulaması şaşırtıcı değildir. Yerkürenin fiziksel özellikleri ve jeolojik yapısı, doğası gereği yıkıcı ve küresel olan bir olayı açıkça göstermektedir. Kanıt inkar edilemez.
Yaratılış Günü hakkında daha fazla bilgi edinmek veya Yaratılış Günü'nün tanınan bir tatil olarak kabul edilmesine yardımcı olmak istiyorsanız, kampanyayı imzalamak için buraya gidin!
Geçen hafta dinozorların İncil'deki kayıtla nasıl uyuştuğuna baktık ve yok olmalarının olası bir nedenini önerdik: Tekvin 6-9'da açıklanan küresel sel.
Bütün bunlar Yaratılış-Evrim Tartışmasında Nasıl Bir Rol Oynadı?
Çoğu yeni yaratılışçı, meselenin tamamını görmezden geliyor. Muhtemelen sebep, John C. Whitcomb, Jr. ve Henry M. Morris tarafından The Genesis Flood'da ortaya konan nedendir: Mezopotamya tufanı kalıntıları, yalnızca Nuh ve ailesi tarafından hayatta kalan evrensel bir tufana ilişkin literalist görüşle uyuşmamaktadır ( 1961, s. 109-111). Mezopotamya katmanları, ister Ur'da, ister Kiş ve Suruppak'ta olsun, yalnızca geride hayatta kalanları ve önemli kültürel sürekliliği açıkça bırakan yerel bir tufana tanıklık eder. Görünüşe göre Ur tufanı tüm Ur höyüğünü bile kaplamadı. Ayrıca, köktendinciler, İncil'deki materyallerin olası gerçek olmayan açıklamalarının araştırılmasına genellikle çok az ilgi göstermişlerdir.
Yelpazenin diğer ucunda, son yaratılışçıların bilimsel eleştirmenleri de Mezopotamya materyallerini görmezden geldi. Onlar öncelikle, kendileri bu İncil dışı materyalleri vurgulamamış olan son yaratılışçıların argümanlarına cevap vermekle ilgilenirler. Genel olarak, bilimsel eleştirmenlerin yaklaşımı, İncil'deki materyallerin alternatif açıklamalarını sunmaya çalışmaktan ziyade, yakın zamandaki yaratılışçı iddiaların bilimsel imkansızlığını göstermek olmuştur.
Eksantrik felaketçilerden, daha az edebi gündüz, boşluk ve yerel sel yaratılışçılarına, literalist olmayan ilahiyatçılara ve laik tarihçilere kadar çok çeşitli yazarlar tarafından bir orta yol tutulur. Bu gruplar genellikle Mezopotamya arkeolojik buluntularının İncil'deki Tufan hikayesinin kökeni ile denklemini kabul eder. İlk bakışta, bu pozisyon rasyonel görünebilir, ancak aslında, genellikle dini veya diğer a priori varsayımlara dayanır ve bu nedenle, özünde, son yaratılışçı pozisyona benzer. Bu gruplardaki pek çok kişi Mezopotamya malzemesiyle yalnızca yüzeysel bir aşinalık sergiler - genellikle Ur'dan gelen ve genellikle Woolley'nin popüler anlatımlarından biri aracılığıyla. Sıklıkla Woolley'in tezini çevreleyen problemlerin veya alternatif yorumların farkında değiller (Thomas, 1966, s. 15 Neil, 1962, s. 32 Hyers, 1983, s. 21, Daniel, 1968, s. 39-47 Hyers, 1984, s.102).
Birkaçı, İncil'deki Tufan hikayesinin teyidi olarak Mezopotamya'daki tüm sel keşiflerini aktarıyor. Bu çeşitli arkeolojik keşiflerin tek bir olayla ilgili olmadığını basitçe anlamakta başarısız olup olmadıkları veya önyargılarına uymayan bilgileri duygusuzca bastırıp bastırmadıkları açık değildir (örneğin, Halley, 1978, s. 77-80). . Öncelikli olarak Mezopotamya kaynaklarıyla ilgilenen diğerleri sorunların gayet iyi farkındadır, ancak yine de ön varsayımlar sıklıkla onların eleştirel yeteneklerini zayıflatıyor gibi görünmektedir. Örneğin, seçkin bilim adamı Andre Parrot şöyle yazmıştı: "Büyüklüğü şüphe götürmeyen bir felaketin Mezopotamya topraklarında iz bırakmış olması, a priori muhtemel görünüyor" (1955, s. 45). Büyük Sümerolog Samuel Noah Kramer biraz benzer bir kanaati yineler: "Ve şüpheciler arasında bile, Mezopotamya mitinde çok büyük bir rol oynamış gibi görünen Tufan motifinde en azından bir hakikat çekirdeği olması gerektiğini düşünenler var. ve efsane, tamamen fantezi ve fantezi uydurmasından başka bir şey değildi” (Kramer, 1967, s. 13). Aslında, Ur, Kiş veya Şuruppak'taki sel baskınlarından herhangi birini Mezopotamya edebiyatının ve İncil'in Tufanı ile özdeşleştirmek için hiçbir zorlayıcı neden yoktur.
Woolley'nin keşiflerini popülerleştirmesi, Ur seli tezinin devam eden görünürlüğünün çoğunu açıklıyor gibi görünüyor, ancak Mezopotamya Tufanı ve İncil literatürü olduğu konusunda çok az gerçek iddiası var. Yatağın kalınlığına rağmen, diğer Mezopotamya taşkınlarının tamamen yerel bir olay olduğu anlaşılıyor. Sadece yedi mil uzaklıktaki Eridu, orada özenle aranmasına rağmen, Ur selinden hiçbir iz göstermedi. Ur'dan yaklaşık olarak aynı veya biraz daha düşük bir yükseklikte, Eridu, Ur'dan yalnızca çok alçak bir sırtla ayrılır. Eridu'daki eşdeğer tabakalar, Ur'daki höyükte daha yüksek bir konumda bulunur, ancak selden hiçbir iz bulunmamıştır (Mallowan, 1964, s. 75-77).
Ayrıca, MÖ 3500 gibi erken bir tarihteki bir olayın hafızasının tarihi zamanlara kadar yaşayıp yaşayamayacağı sorusu var. Tarih, yazılı bir açıklama yapmak için çok erken ve Sümerler, olayın kaydını uzun süre muhafaza edecek sistemli bir sözlü tekniğe sahip değiller. Diğer kültürlerin deneyimleri, en travmatik olayların bile, birkaç nesil sonra, yazılı veya kalıplaşmış sözlü şiir gibi oldukça gelişmiş bir sözlü prosedürün yokluğunda hafızadan silinme eğiliminde olduğunu göstermektedir.
Kish ve Shuruppak'taki sel seviyelerinin aynı olayı temsil ettiği hipotezi, bir varsayımdan başka bir şey değildir. Kish'teki iki ayrı erken sel seviyesinin gösterdiği gibi, güney Mezopotamya boyunca sel olayları sık sık meydana geldi. Ur selinden bile daha fazla, Kiş ve Şuruppak'taki sel seviyeleri İncil'deki ve hatta Mezopotamya edebi tanımlarını yerine getirmekte başarısızdır.Bu betimlemelerin "akılcılaştırıldığı" ölçüde, İncil'deki Tufan ile hemen hemen diğer herhangi bir sel arasında ayrım yapmak için herhangi bir kriter ortadan kalkar. Kiş'teki sel kalıntıları ve Shuruppak pek etkileyici değil. Kish'teki silt ortalama on inçten daha az kalınlıktadır ve Shuruppak'taki tortu, Ur'daki on bir fit'e kadar olan malzemeye kıyasla yaklaşık on beş inçtir (Raikes, 1967, s. 52-63). Bir taşkının şiddeti, taşkın yatağının izole edilmiş bir örneğinin kalınlığından mutlaka çıkarılamaz. Yine de Kiş'te başka bir tufandan daha kalın, daha etkileyici tortuların keşfedilmiş olması, İncil'in ve Mezopotamya literatürünün taşkınlarıyla özdeşleştirilemeyecek kadar geç tarihlenmesi ve yine de daha sonraki tufanın tarihte hiçbir kayıt bırakmaması düşündürücüdür (Watelin, 1934, s. 41-43 Mallowan, 1964, s. 78-79 ve levha XX). Geriye kalan tek şey, Kish ve Shuruppak materyallerinin aynı olayı temsil etmesi ve kronolojik olarak Mezopotamya edebi geleneğinin Tufanı için yaklaşık 2900 BCE tarihiyle örtüşmesi olasılığıdır.
Ur, Kish ve Shuruppak'tan gelen taşkın malzemeleri yarım yüzyıldan fazla bir süre önce kazıldı. Woolley'nin Ur'daki sel seviyesi tanımı bilimsel olmaktan uzaktır. Sel kalıntılarını bulduğu sondajların tam sayısından emin olmak bile mümkün değil. Ur selinin kalıntılarını yalnızca rüzgarla savrulan kum olarak reddetme girişimleri kanıtlanmamış ve muhtemelen kanıtlanamaz olsa da, Ur sel tabakasından gelen malzemelerin iki "bilimsel" incelemesi, modern standartlara göre belirsiz ve sonuçsuzdur. Aynı durum Kish ve Shuruppak için de geçerlidir (Raikes, 1967, s. 52-63). Her halükarda buluntular taşkınları temsil ediyor, ancak bu olayların -akarsu veya deniz, hızlı veya yavaş çökelme, üniter veya epizodik- kesin karakteri bilinmiyor. Güney Mezopotamya'nın hidrolojisi çok karmaşıktır. Yenilenen kazılar ve modern bilimsel teknikler muhtemelen bu soruların çoğunu çözebilir, ancak mevcut siyasi ve askeri koşullar, yakın gelecekte bu tür bir faaliyete engel olacak gibi görünüyor. Durum değişene kadar, Tufan hikayesinin nihai başlangıcını Kiş ve Şuruppak'ta veya Mezopotamya'nın herhangi bir yerinde tespit edilen gerçek bir olayda bulduğu sonucuna varmak için hiçbir zorlayıcı gerekçe yoktur.
Güney Mezopotamya'daki selin endemik karakteri, büyük bir Tufan hakkındaki hikayeyi oluşturmak için yeterli olmuş olabilir ve bu hikayenin belirli, uzun zaman önce geçmiş, kötü bilinen bir tarihsel bağlama bağlanması, aslında geç ve güvenilmez olabilir. . Sümer Kral Listesi'nin en eski baskısında kesinlikle Tufan öncesi kralların listesi yoktur ve Tufan'a atıfta bulunulduğu şüphelidir. İlk olarak, Tufan hikayesinin popüler olduğu bir dönemde, çok daha sonra eklenmiş olabilir (Civil, 1969, s. 139). Nihayetinde, Mukaddes Kitap hikayesinin rasyonelleştirilmesinin dayandırılabileceği yerel bir Mezopotamya tufanı arayışı, Nuh'un gemisinin aranması kadar yanıltıcı olabilir.
Tufan Üzerine İncil Öğretimi
İlk olarak, hem Eski hem de Yeni Ahit'teki birçok ayetin küresel bir Tufana işaret ettiğini anlamamız gerekir. Bu nedenle, Kutsal Yazılardan Tufan'ın yalnızca yerel bir olay olduğunu iddia etmeye çalışan herhangi bir Hıristiyan, zorlu bir savaşla karşı karşıyadır.
Tekvin 6–9'daki Tufan kaydı, karada yaşayan tüm hayvanların yok edilmesiyle ilgili olarak 13 kez “bütün etlerden” söz eder. Yerel bir sel asla “bütün etleri” yok edemez.
Nuh'un sadece yerel hayvanları ve bitkileri barındırması gerekseydi, bu kadar büyük bir Gemi gereksiz olurdu. Noah çok büyük bir şey inşa etmek için zamanını boşa harcadı.
Tanrı, Nuh'a uçan yaratıkları Gemide korumaları için getirdi, ancak kuşlar ve yarasalar güvenli bir bölgeye uçabilseydi bu anlamsız olurdu.
Yaratılış 7:19, suların en yüksek dağların üzerine çıktığını belirtir. Su en yüksek tepeyi temizledikten sonra, hiçbir şey onu küresel bir olayda toprağın geri kalanını kaplamaktan alıkoyamaz. Ayrıca, Nuh'un ailesi Geminin içinde yaklaşık bir yıl geçirdi, ancak en yıkıcı yerel seller bile o kadar uzun sürmez. Ve eğer tufan sadece bir bölgeyi yok edecekse, Tanrı neden Nuh'a bir gemi inşa etmek için yıllarını harcamasını söylesin? Neden basitçe hareket etmiyorsunuz?
Bu mantıksal kaygıların yanı sıra, dünya çapındaki Tufan'ı reddetmenin önemli teolojik sonuçları vardır. Matta 24:36-39'da İsa, Tufan'ı yaklaşan yargının bir resmi olarak kullandı. Benzer şekilde, 2. Petrus 3, Tufan'ı ateşin yaklaşan yargısıyla da ilişkilendirir. Yaratılış Tufanı yalnızca yerel bir olay olsaydı, o zaman gelecek yargının yalnızca yerel bir olay olacağını varsayabiliriz. Ayrıca, Yaratılış 9:12–17'de Rab, Nuh'un az önce maruz kaldığı tufan gibi başka bir tufanı asla göndermeyeceğine dair sözünün bir işareti olarak Nuh'a gökkuşağını verdi. Ancak Yaratılış Tufanı yerel olsaydı, Tanrı bu vaadi defalarca bozmuştur.
Yaratılış Araştırmaları Enstitüsü
Jeolojinin ilk günlerinde, özellikle 17. ve 18. yüzyıllarda, tortul kayaçların ve bunların fosilleşmiş içeriklerinin baskın açıklaması, bunların Nuh zamanındaki büyük Tufan'da ortaya çıktıklarıydı. Bu, stratigrafik yorumlama ilkeleri bugün hala takip edilen "stratigrafinin babası" Steno'nun ve sedimanter süreçler üzerine çalışmaları modern sedimantoloji ve jeomorfolojinin temelini oluşturan, Sir Isaac Newton'un Cambridge'de özenle seçilmiş halefi John Woodward'ın görüşüydü. . Bu adamlar ve zamanlarının diğer sel jeologları, tortul kayaçlar ve onları oluşturan jeofizik süreçler hakkında tamamen bilgili, dikkatli bilim adamlarıydı. Zamanlarının diğer bilim adamlarının çoğu gibi, Tanrı'ya ve İncil'in ilahi otoritesine inanıyorlardı. Evrim ve ilgili natüralist spekülasyonlar, büyük ölçüde sosyal filozofların ve rasyonalist teologların yazılarıyla sınırlıydı.
18. yüzyılın sonlarına doğru ve özellikle 19. yüzyılın ilk yarısında, eski pagan evrim felsefeleri, dönemin çeşitli sosyalist devrimci hareketleri tarafından yeniden canlandırılmaya ve teşvik edilmeye başlandı. Bununla birlikte, bilim adamları ağırlıklı olarak yaratılışçı oldukları sürece, bunlar çok az ilerleme sağlayabilir. Evrimin jeolojik çağların çağlarını gerektirdiği açıktı ve büyük Isaac Newton'un kendisi de dahil olmak üzere bilim topluluğu, son zamanlardaki özel yaratımı ve dünya çapındaki Tufan ile Usher kronolojisine bağlıydı.
Bu nedenle, her şeyden önce, jeolojik yorumun çerçevesi olarak Tufan'ın yerinden edilmesi gerekiyordu, böylece dünya tarihi bir kez daha, eski Yunan ve Doğu filozoflarının günlerinde olduğu gibi, büyük erişimlere ve döngülere genişletilebilirdi. sonsuz çağlar boyunca zaman. Jeolojik felaket ne pahasına olursa olsun değiştirilmelidir tekbiçimciliktüm dünya yapıları ve geçmiş tarih için yeterli bir açıklama olarak yavaş, tek biçimli süreçleri veya şimdiki zamanı vurgulayacaktır. Bu iki aşamada gerçekleştirildi: birincisi. Tufan'ın tek felaketinin yerini, Cuvier ve Buckland'ın çoklu felaketleri ve yeni yaratımları aldı, her biri bir diğerinden uzun bir tek tip süreçlerle ayrıldı, ikinci olarak, bu periyodik felaketler yavaş yavaş vurgulandı ve tekdüzelik aralıkları ikincisine kadar genişletildi. nihayet tüm tarihi birleştirdi.
Bu tekbiçimci devrimin profesyonel bilimsel jeologlar tarafından değil, amatörler tarafından, örneğin Buckland (bir ilahiyatçı), Cuvier (bir anatomist), Buffon (bir avukat), Hutton (bir tarımcı), Smith (bir ilahiyatçı) tarafından yönetilmiş olması anlamlıdır. bilirkişi), Chambers (gazeteci), Lyell (avukat) ve benzer farklı geçmişlere sahip diğerleri. Lyell'in tekbiçimciliğinin kabulü, Darwinizm'in Darwinizm'in yayımlanmasından sonraki on yılda ani başarısının temelini attı. Türlerin Kökeni Darwin, kendisine doğal seçilimin anlamlı evrimsel sonuçlar üretmesi için gereken zamanı verdiğini söylediği Lyell'e olan borcunu sık sık kabul etti.
Bununla birlikte, gerçek gerçekler veya jeoloji hala felaketi destekledi ve sel jeolojisi hiçbir zaman tamamen ölmedi. Tekbiçimci filozoflar, seleflerinin İncil jeolojisindeki bazı güçlüklere işaret edebilseler de, tekdüzecilikte hala daha büyük güçlükler vardı. Tekbiçimcilik bir kez, dünyanın büyük çağında bilim camiasını ve genel halkı satma amacına hizmet ettikten sonra, jeologlar belirli jeolojik yorumlar için gerektiğinde yerel felaket süreçlerini tekrar kullanabilirlerdi. Stephen Gould bunu şu şekilde ifade etmiştir:
Heylmun daha da ileri gider:
Görünürde yeterli zaman mevcutken, insanın mümkünse Tanrı'dan kaçma yönündeki doğal eğiliminin de yardımıyla, Darwin'in tesadüfi varyasyon ve doğal seçilim yoluyla evrim teorisi bilgili dünya tarafından hevesle kabul edildi. Dini topluluktaki bilimsel direniş cepleri, Hristiyanların aynı zamanda popüler uzun çağlar ve evrimsel ilerleme dalgasını sürerken aynı zamanda Tekvin'e tutunmalarına izin veren "günlük çağ teorisi"nin önemli din adamları tarafından onaylanmasıyla hızla etkisiz hale getirildi. Yaratılış haftasının gerçek bir yorum gerektirdiğinde ısrar eden köktenciler için, "boşluk teorisi", görünüşe göre, jeolojik çağları Yaratılış 1:1 ve 1:2 arasındaki hayali bir boşluğa sokarak ve böylece evrimsel çıkarımlarını göz ardı ederek bunu yapmalarına izin verdi.
Mukaddes Kitap Tufanı benzer şekilde, onu "yerel bir sel" veya Tekvin anlatısının evrensel bir su baskını, "sakin bir sel" gerektirdiğinde ısrar eden birkaç kişi için yeniden yorumlanarak bilimsel öneminden yoksun bırakıldı. Lyell'in kendisi, hiçbir jeolojik iz bırakmayan dünya çapında sakin bir sel önerdi. Her halükarda, dünya tarihi alanı, neredeyse tamamen evrimciler tarafından ele geçirilmiştir.
Buna karşılık, bilim adamlarının evrime bu teslimiyeti, artık toplumsal değişim teorilerinin doğa bilimlerine dayandığını geniş çapta ilan edebilen toplumsal devrimciler için muazzam bir nimetti. Örneğin, Karl Marx ve Komünistler hızla evrimsel jeoloji ve biyoloji ile aynı hizaya geldiler, hatta Marx Das Kapital Charles Darwin'e.
Yukarıda sözü edilen "bilim", bağlamda, tek biçimli jeolojiye dayalı doğalcı evrimden başka bir şey değildir. Benzer şekilde, Nietzscheci ırkçılık, Freudyen ahlaksızlık ve askeri emperyalizmin hepsinin kökleri aynı topraktaydı ve aynı iklimde büyüdü.
Ancak tüm bu süre boyunca temel kumdan başka bir şey değildi. Tekdüzelikçi jeoloji hem İncil'e hem de gözlemlenebilir bilime aykırıydı. Şimdi, yüz yıl sonra, bu temel üzerine inşa edilen hümanist ve natüralist kültür parçalanmaya başlıyor ve insanlar yeniden temele eleştirel bakmaya başlıyor.
İncil'deki iki uzlaşma pozisyonu, artık yaygın olarak, teolojik veya bilimsel olarak kabul edilemez olarak kabul edilmektedir. "Günlük-çağ" ve "boşluk" teorilerinin yanı sıra "teistik evrim" ve "ilerici yaratılış" teorilerinin yanılgıları hakkında kısa bir tartışma yayınlandı. Darbe ICR Madde No. 5 AKTS ve GERÇEKLER, "Evrim ve İncil."
Yerel sel teorisi daha da az savunulabilir. Yerel bir sel bağlamında okunursa, Tufan'ın tüm İncil kaydı saçmadır. Örneğin, tufan yalnızca yerel bir tufan olsaydı, herhangi bir gemiye ihtiyaç olmadığı açıktır. Yine de İncil onu, 500'den fazla standart demiryolu stok vagonununkine eşit olduğu gösterilebilen hacimsel kapasiteye sahip devasa bir gemi olarak tanımlar! Anlatıya göre, gemi tüm yüksek dağların üzerinde serbestçe yüzdü ve nihayet beş ay sonra Ağrı dağlarında durdu. Bugün bu dağların en yükseği 17.000 fit yükseklikte ve böyle bir dağı altı ay veya daha fazla kaplayabilecek bir sel yerel bir sel değildi!
Ayrıca, Tanrı'nın böyle bir tufanı bir daha asla göndermeyeceğine dair vaadi, gökkuşağının sürekli tanıklığıyla mühürlenmiş, Tufan sadece yerel bir tufan olsaydı, tekrar tekrar bozulur.
Tufan'ın dünya çapında anlaşılması için 96 nedenden oluşan bir liste, yazarın kitaplarından birinde verilmektedir. 4
Sakin sel teorisi daha da gülünç. Birinin bunu ciddiye alabileceğine inanmak zor ve yine de bir dizi modern evanjelik jeolog bu fikre inanıyor. Yerel seller bile şiddetli olaylardır ve günümüzde tek biçimli jeologlar, yerkabuğundaki jeolojik tortuların çoğundan onların sorumlu olduğuna inanmaktadır. Geçtiğine dair hiçbir jeolojik kanıt bırakmadan usulca gelip gidebilen evrensel bir Tufan, gerçekleşmesi için kapsamlı bir mucizeler kompleksi gerektirecektir. Hareket eden suyun hidroliği ve onunla bağlantılı hidrodinamik kuvvetler hakkında en ufak bir bilgisi olan herkes, dünya çapında "sakin" bir selin, sakin bir patlama kadar makul bir kavram olduğunu bilir!
Bilim söz konusu olduğunda, geçmiş olayların tekrarlanabilir olmadığı ve bu nedenle bilimsel yöntemle erişilemez olduğu unutulmamalıdır. Ne tekbiçimcilik ne de felaketcilik aslında kanıtlanmış bilimsel olarak. Bununla birlikte, Sel modeli, tekdüze modelden daha az sayıda nitelik ve ikincil varsayımla, tüm jeolojik gerçeklere daha doğrudan ve basit bir şekilde uyar.
Küresel su aktivitesinin açık bir göstergesi, tanım gereği, tortulların erozyonu, taşınması ve biriktirilmesinden sonra kademeli olarak taşa dönüşen tortullarla suyun hareket ettirilmesiyle çökeltilmesiyle oluşan tortul kayaçların varlığıdır. .
Benzer şekilde, tortul kayaçlarda fosillerin varlığı da afetin açık bir göstergesidir. Çökelme süreçleri hızlı olmalı, yoksa fosiller korunamazdı.
Bu gerçeğin önemi, herhangi bir belirli tortul kayanın jeolojik "alıntısının" tanımlanmasının yalnızca içerdiği fosil topluluklarına bağlı olduğu anlaşıldığında açıktır. Yaş, radyometrik tarihlemeye bağlı değildir, çünkü jeolojik yaş sisteminin tamamen çalışılmış olması ve çoğu büyük oluşumun radyoaktivite keşfedilmeden önce tarihlenmesi gerçeğinden açıkça anlaşılmaktadır. Her tür bileşim, yapı ve sertlik derecesine sahip kayaların herhangi bir "alıntıda" bulunabileceği gerçeğinden açıkça anlaşılacağı gibi, yaş da bir kayanın mineralojik veya petrolojik karakterine bağlı değildir. Yerel jeolojik katmanlardaki dikey konuma bağlı değildir, çünkü herhangi bir "alıntı"daki kayaçlar, başka herhangi bir yaştaki kayaların üzerinde yatay ve uyumlu bir şekilde durabilir ve durabilir. Hayır, bir kaya tarihli yalnızca fosillerine göre.
Bu nedenle, kendine özgü jeolojik çağların varlığı ve tanımlanması tortul kayaçlardaki fosillere dayanmaktadır. Öte yandan, tortul kayaçlarda fosillerin varlığı, ilk bakışta Bu tür fosilli kayaların her birinin sulu felaketler sonucu oluştuğuna dair kanıt. Bu nedenle tek soru, kayaların birçok çağa dağılmış çok sayıda yerel felaketten mi, yoksa hepsi tek bir çağda eşzamanlı olarak birleşen ve felaketle sona eren büyük bir yerel felaketler kompleksinden mi oluştuğudur.
Sonuncusu en olası olanıdır. Her bir ayırt edici tabaka hızlı bir şekilde ortaya konmuştur, çünkü açıkça tek tip bir su akış koşulları kümesini temsil etmektedir ve bu tekdüzelik hiçbir zaman çok uzun sürmez. Belirli bir formasyondaki her tabaka kümesi aynı zamanda hızlı bir şekilde art arda çökelmiş olmalıdır, ya da uyumsuzluk kanıtı, yani çeşitli arayüzlerde yükselme ve erozyon dönemleri olacaktır.
Uyumsuzluğun olduğu yerde, örneğin bir formasyonun tepesinde, o konumda bir yükselme veya eğilme aralığı olmuş olabilir. ardından bir süre deniz altı veya deniz altı erozyonu izler. Bununla birlikte, bu tür oluşumlar her zaman yanal olarak diğer oluşumlara dönüştüğünden (dünya çapında bir uyumsuzluk yoktur), er ya da geç bu oluşum ile onun üzerindeki oluşum arasında uyumlu bir ilişkinin olduğu bir yere gelecektir. Böylece, her oluşum, bir yerde, ilkinden sonra hızla biriken bir başkası tarafından takip edilir. ve benzeri tüm jeolojik sütun boyunca.
Böylece uzun yıllar boyunca hiçbir yerde yer kalmaz. Her oluşumun hem fosillerinin hem de çökelme özelliklerinin gösterdiği gibi hızlı bir şekilde oluşmuş olmalı ve her oluşumun ardından hızla oluşmuş bir başkası da hızla oluşmuş olmalıdır! Bu nedenle, tüm dizi, tam olarak Flood modelinin varsaydığı gibi, hızlı bir şekilde oluşturulmuş olmalıdır.
Ama sonra. peki ya jeolojik çağlar? Bu çağları belirlemenin tek yolunun fosiller olduğunu ve fosillerin hızlı oluşumdan bahsettiğini unutmayın. Bu yatakların çok yavaş oluştuğunu varsaysak bile, fosiller bir kayanın yaşını nasıl söyleyebilir?
Açıktır ki, fosiller, ancak çeşitli türlerin her biri farklı çağlarda yaşamış olsaydı, ayırt edici zaman belirteçleri olabilirdi. Fakat hangi fosillerin hangi çağlarda yaşadığını nasıl bilebiliriz? Onları gözlemleyecek hiçbir bilim adamı yoktu ve gerçek bilim gözlem gerektirir. Ayrıca, şimdiki zamana benzetme yoluyla (ve tek biçimliliğin geçmişi şimdiki zamana göre deşifre edebileceği varsayılır), günümüz dünyasında birçok farklı türde bitki ve hayvan yaşamakta, buna "ilkel" tek hücreli organizmalar bile dahildir. evrimin başladığı varsayılmaktadır. Öyleyse, tüm büyük türlerin geçmiş çağlarda da bir arada yaşadığını varsaymak neden daha iyi? Dinozorlar gibi bazı türlerin soyu tükenmiştir, ancak günümüzdeki tüm canlı türleri de fosil dünyasında bulunmaktadır.
Farklı fosillerin farklı çağları temsil etmesi gerektiğini düşünmenin tek nedeni evrim varsayımıdır. Eğer evrim gerçekten doğruysa, o zaman elbette fosiller, Schindewolf'un dediği gibi "belirsiz bir zaman ölçeği" olan çeşitli yaşları tanımlamak için mükemmel bir araç sağlamalıdır. Hedberg diyor ki:
Fosillerin zaman belirteçleri olarak kullanılması, bu nedenle tamamen "evrim kayıtlarına" bağlıdır. Peki öyleyse, evrimin doğru olduğunu nereden biliyoruz? Fosil kayıtları yüzünden!
Yani evrimin tek kanıtı, evrim varsayımına dayanmaktadır! Evrim sistemi fosilleri düzenler, fosiller kayaları tarihlendirir ve ortaya çıkan fosil tarihli kayalar sistemi evrimi kanıtlar. Dönüp dolaşıyoruz.
Fosil içeren kayaları Tufan öncesi dünyanın büyük Tufan tarafından yok edilmesinin taştaki kaydı olarak açıklamak ne kadar basit ve doğrudan olurdu. Çeşitli fosil toplulukları, birçok çağlar boyunca gelişen evrim aşamalarını değil, dünyanın çeşitli yerlerinde tek bir çağda ekolojik yaşam alanlarını temsil eder. Basit deniz omurgasız hayvanlarının fosilleri, normal olarak, en düşük kotlarda yaşamaları gibi basit bir nedenden dolayı jeolojik tabakalardaki en düşük kotlarda bulunur.Fosiller veya kuşlar ve memeliler, daha yüksek kotlarda yaşadıkları ve ayrıca daha hareketli oldukları ve gömülmekten daha uzun süre kurtulabildikleri için yalnızca yüksek kotlarda bulunur. İnsan fosilleri son derece nadirdir, çünkü erkekler yüksek hareketlilikleri nedeniyle sadece çok nadiren sel çökellerine hapsolur ve gömülürler. En yüksek seviyelerdeki "kota-yaş" sedimanları, Tufan'ın neden olduğu büyük ölçüde değişen iklimler açısından açıklanmaktadır.
Jeolojinin kurucuları için çok açık ve ikna edici olan jeolojinin sel teorisi9 böylece bir kez daha jeolojinin gerçek gerçekleriyle ve Kutsal Yazıların tanıklığıyla tamamen tutarlı olan tek teori olarak tanınmaya başlıyor. .
REFERANSLAR
Ek kaynaklar:
Genesis Tufanı Henry M. Morris ve John C. Whitcomb (1961, 518 s.)
Genesis Kaydı Henry M. Morris (1976, 716 s.)
Dünyanın Başlangıcı Henry M. Morris (2. baskı 1991, 184 s.)
Büyük tufanın kanıtı
Genç Dryas deniz seviyesinin yükselmesi sırasında, buz tabakaları eridiği için Kuzey Amerika sıfırdı. Kırılan sel sularının tüm gücünü aldı. Kıta boyunca, muazzam sellerin anılarını fosilleştiren yaralı manzaralar var.
Sel suları kıtayı aşındırdığında, bazalt ana kayanın zeminini oluşturan dev nehir vadileri oydular ve dünyanın en büyük kayalarından bazılarını taşıyarak onları düzensiz bir şekilde dağılmış halde bıraktılar.
Aşağıda, buz tabakasından dökülen sel suyunun neden olduğu tahribattan bazı örnekler verilmiştir.
Binlerce kilometrekarelik bitki örtüsü, yoğun miktarda toprak ve tortunun yanı sıra tamamen yıkandı. Sonuç olarak, aşağıda resmedilen Doğu Washington'da 'Channeled Scablands' olarak bilinen alan oluşturuldu.
Kanallı Scablands
Doğu Washington'daki Kanallı Scablands.
Kuru Şelaleler
Dry Falls Kuzey Doğu Washington
Kuzey Doğu Washington, felaketli bir geçmişi anlatan aşırı jeolojik manzaralara ev sahipliği yapar. Kuru düşmeler, toprağa kazınmış sayısız örnekten biridir. Soyu tükenmiş katarakttan bir kez akan su miktarı akıllara durgunluk veriyor.
Yukarıdaki görüntüdeki uçurumlar yer yer 600 fit yüksekliğindedir. (Niagara Şelalesi sadece 165 fit yüksekliğindedir). Sadece bu değil, Dry Falls 3,5 mil genişliğindedir (Niagara'dan iki mil daha geniştir).
Dry Falls oluşturmak için su kütlesi hesaplamaları dev bir sel resmini çiziyor. Dry Falls'ta gözlemlenen kanallar son derece diktir, ancak şelalelere giden ve şelalelere giden antik nehir yolları nispeten düzdür. Gerekli su, araziyi terk etmekten sorumlu olan muazzam akışları gösterir.
Camas Prairie Akım Dalgaları
Camas Prairie Akım Dalgaları
Kabuk bölgesini kirleten, "mevcut dalgalanmalar" olarak bilinen peyzaj alanlarıdır. Bunlar, plajlarda ve nehir yataklarında çok daha küçük ölçekte görülen doğal bir süreç tarafından oluşturulur. Dalgalar karada akan sudan oluşur, ancak Kuzey Amerika'da bulunan dalgaların boyutları gezegende bulunan en büyük dalgalardır.
Kuzey Amerika'da sel suları akarken oluşan bu devasa dalgaları içeren 100'den fazla belgelenmiş alan var. Camas Prairie, bazıları 50 fit yüksekliğe ve neredeyse 500 fit aralıklı olan en büyüklerinden bazılarına ev sahipliği yapmaktadır.
Bu kadar büyük dalgalar oluşturmak için su akışı neredeyse hayal edilemez. Bu kadar büyük bir dalganın oluşması için kısa sürede çok büyük bir su akışının olması gerekir. Erozyon oranının günde yaklaşık bir milyar metreküp anakaya olacağı tahmin edilmektedir.
Çukurlar katarakt
Çukurlar Katarakt, Dry Falls Washington.
Çukurlar Katarakt, sel sularının oyduğu çene bırakan bir başka jeolojik özelliktir. Soyu tükenmiş katarakt, Niagara Şelalesi'ne benzer at nalı şeklinde bir görünüme sahiptir, ancak birkaç gün içinde oyulmuştur.
Suyun derinliğinin 400 metreden fazla olduğu tahmin ediliyor. Akarken, yukarıdaki görüntüdeki yaralı manzarayı geride bırakmak için 850 fit derinliğindeki ana kaya parçalarını kazıdı. Bu özel katarakt 5 mil boyunca uzanır ve Kuzey Amerika'daki yüzlerce felaket sel örneğinden biridir.
Büyük selin kanıtı esas olarak Kuzey Amerika'da bulunurken, son buzul çağının sonunda tüm dünyada benzer modeller var.
Kuzey Afrika, Avustralya, Sibirya, Moğolistan, Orta Doğu'nun bir kısmı, Güney Amerika'nın çoğu ve Kuzey Avrupa, Kuzey Amerika'daki buz tabakalarının eridiği zamanlarda meydana gelen mega ölçekli sel kanıtlarını gösteren yerler arasında.
Büyük Tufan hakkında sayısız efsanenin bilimsel kanıtı
Nuh'un Gemisi hikayesini hiç duydunuz mu? Bu büyük tufan hikayesi İncil'deki en popüler hikayelerden biridir. Ancak, tarihte bulunabilecek büyük sel hakkında tek hikaye olmaktan uzaktır.
Hıristiyanlar, Tanrı'nın insanların kötülüğü yüzünden tüm yaratılışı büyük bir tufanla yok ettiği Nuh'un hikayesine çok aşinadır. Birçok insan tüm bunları büyük sel hakkında bir efsane olarak görse de, bilim adamları büyük selin kanıtlarını buldular. Bilimsel kanıtlara geçmeden önce, tufan efsanesiyle bağlantılı ünlü dünya efsanelerine bir göz atalım.
Büyük Tufan: İncil'deki Mitler, Hindu metinleri ve daha fazlası
Nuh'un İbranice İncil'deki hikayesi, muhtemelen büyük tufanla ilgili en ünlü efsanedir. Bununla birlikte, olayla ilgili başka efsaneler de var.
Gılgamış Tufanı efsanesine göre, yüce tanrı Enlil, insanlar çoğaldıkça büyük bir sel ile tüm dünyayı tamamen yok etmeye karar verdi. İnsanları ilahi kandan ve çamurdan yaratan tanrı Ea, Utnapiştim'i sel konusunda gizlice uyardı ve ona bir tekne yapıp kendini kurtarmasını söyledi.
İncil'deki Yaratılış Kitabı bize, insanı topraktan yaratan Yahweh'in (İsraillilerin tek tanrılı tanrısının adı), insanlığın artan ahlaksızlığı nedeniyle yeryüzünde büyük bir tufana karar verdiğini söyler.
Fakat RAB Nuh'tan memnun kaldı ve onu insanları ve hayvanları kurtarmak için bir gemi inşa etmesi için görevlendirdi. Gemi tamamlandığında, Nuh, tüm ailesi ve dünyadaki her hayvan türünden iki temsilci gemiye girdi. Geminin kapısı kapanır kapanmaz, tüm canlıları yeryüzünden silen yıkıcı bir sel başladı. Tufan sona erdikten sonra, gemideki herkes dışarı çıktı ve RAB insanları bir daha asla böyle bir sele maruz bırakmayacağına söz verdi. Gökkuşağı, Yehova'nın vaadinin bir sembolü olarak bilinir.
Hindu mitolojisine göre, büyük tufanın “manvantara-sandhya” olduğu bir hikaye vardır. Bu hikayeye göre, avatar Vishnu Matsya, ilk insan olan Manu'yu yaklaşan sel konusunda uyardı ve ona büyük bir tekne yapmasını söyledi.
Zerdüşt Mazdaizmine göre, Ahriman tüm dünyayı bir kuraklık ile yok etmeye çalıştı. Mitra'nın insanları kuraklıktan kurtarmak için bir kayaya ok attığına ve bir sel çıktığına inanılıyor. Sadece bir adam ve sığırları gemideki selden kurtuldu.
Platon'a göre Timaios, büyük tufanın diğer versiyonlarına çok benzeyen tufan efsanesini anlatır. Timaeus versiyonuna göre, insanlar sürekli savaşarak Zeus'u kızdırdı. Zeus, insanlığı cezalandırmak için bir tufan yapmaya karar verdi. İnsanı çamurdan yaratan Titan Prometheus, planı Deucalion ile paylaşmış ve ona bir gemi yapmasını tavsiye etmiştir. Suların çekilmesi ve geminin dağa yanaşması dokuz gün ve gece aldı.
Büyük sel ile ilgili birçok hikaye veya efsane olmasına rağmen, bilim adamları son zamanlarda varlığına dair kanıtlar buldular. Bilim adamları, büyük selin aslında yaklaşık 7.000 yıl önce Karadeniz yakınlarında meydana geldiğine inanıyor.
İki deniz biyoloğu Walter Pitman ve William Ryan, "Nuh Tufanı: Tarihi Değiştiren Olay Hakkında Yeni Bilimsel Keşifler" adlı bir kitapta, Kutsal Kitap tarihinin antik bilim adamları tarafından kaydedilmesinden birkaç bin yıl önce meydana gelen bir tufanı anlatıyor. İbraniler.
İki deniz biyoloğuna göre, yaklaşık 12.000 yıl önce, son buzul çağından sonra Karadeniz, kısmen kurumuş bir tatlı su gölüydü. Bir kara şeridi olan İstanbul Boğazı ile Akdeniz'den ayrılmıştır.
Karadeniz kıyısı verimliydi ve insanlar üzerinde büyük tarım toplulukları kurdular. Kuzey Yarımküre'yi kaplayan buz tabakaları erimeye başlayınca deniz seviyeleri yükselmeye başladı. Akdeniz'in yaklaşık 7.600 yıl önce İstanbul Boğazı'ndan çıktığı düşünülüyor.
Niagara Şelalesi'nden yaklaşık 200 kat daha büyük bir kuvvetle deniz suyu akmaya başladı. Karadeniz'in seviyesi her gün 15 cm yükseldi. Bir yıl içinde 15.539.929 hektarlık alan yutuldu ve yükselen sular altında kayboldu. Bu topraklarda yaşamış olan yerleşimciler başka yaylalara taşındılar ve bir daha geri dönmediler.
Pitman ve Ryan, bu afet hikayesinin yaklaşık 3.000 yıl boyunca aktarıldığını ve efsaneler ve şarkılar olarak kaydedildiğini öne sürüyorlar. Bir versiyonun İncil'de yer alan Nuh'un Gemisi hikayesi olduğuna inanılıyor.
İki deniz biyoloğunun hipotezi, esas olarak Karadeniz'den gelen tortu çekirdeklerine ve ayrıca sismik profillere dayanmaktadır. Çekirdekler garip ve benzersiz bir hikaye anlattı. Pitman ve Ryan, genellikle büyük Tufan'dan kalma olduğu düşünülen bir çamur tabakası keşfettiler.
Bir zamanlar arazinin yüzeyi olan tortul kaya katmanlarının üzerinde yatıyordu. Yüzeyde çamur çatlakları, bitki köklerinin fosilleri ve kurumuş bir göl kıyısına benzeyen tatlı su yumuşakçaları vardı. Antik kıyı şeridi, Karadeniz seviyesinin yaklaşık 140 metre altında kaldı.
Deniz biyologları ayrıca, arkeologlar tarafından yürütülen eski uygarlıkların araştırmalarına göre, Tufan sırasında farklı yerlerde yeni geleneklere sahip birkaç halkın ortaya çıktığını belirtti. Hatta Mısır'da ve Himalayaların eteklerinde, Paris ve Prag çevresinde bile bulundular. Bu 'yeni' insanların çoğu Hint-Avrupa dillerini konuşuyordu. Ryan ve Pitman'a göre, bu halklar Büyük Tufan tarafından yerlerinden edilmiş Karadeniz çiftçileri olabilir.
Büyük Tufan'ın Arkeolojik Kanıtları
Pitman ve Ryan'ın sunduğu kanıtlara ek olarak, Büyük Tufan gerçeğini destekleyen başka kanıtlar da var. Böyle önemli bir kanıt, dünyaca ünlü sualtı arkeoloğu Robert Ballard tarafından sağlandı. Özellikle Titanik'in batışını keşfetmesi ve araştırmasıyla ünlüdür.
Ballard, Karadeniz'de meydana gelen büyük selde ölen insanların kanıtlarını buldu ve bunu Nuh'un Gemisi hikayesiyle ilişkilendirdi.
Ballard ve ekibi, Noah'nın hikayesini destekleyebilecek kanıtları aramak için gelişmiş robot teknolojisini kullandı. Su yüzeyinin yaklaşık 168 metre altında bulunan eski bir kıyı şeridini kazmayı başardılar. Bu, felaket olayının önemli bir kanıtı olarak kabul edildi. Ballard, analiz için antik kumsaldan tuzlu su ve tatlı su istiridyeleri de dahil olmak üzere birkaç örnek aldı.
Numunelerin radyokarbon tarihlemesi yapıldığında, tatlı su istiridyelerinin tuzlu su istiridyelerinden nispeten daha yaşlı olduğu ortaya çıktı. Analiz için alınan tüm tatlı su midyeleri aynı yaştaydı.
Tüm istiridyelerin ani bir sel sonucu öldüğünü varsayabiliriz. Çünkü yavaş yavaş yükselen su nedeniyle ölselerdi, yaşları farklı olurdu. İstiridyelerin MÖ 5.600 civarında bir zamanda öldüğü belirlendi. Bu, Nuh'un zamanında meydana gelen büyük tufanın meydana geldiğine inanılan zamanla aynı zamana denk geliyor.
Karadeniz'de 94 metre derinlikte Ballard ve ekibi ayrıca çökmüş eski bir ev bulmayı başardı. Evin yanı sıra birkaç taş alet, çanak çömlek ve antik çanak çömlek için depolama kapları da ortaya çıkardılar. Arkeologlar, denizin dibinde bulunan kültürün binlerce yıllık olduğuna inanıyor.
Robert Ballard ve ekibi tarafından toplanan kanıtlar, büyük tufanın trajik hikayesinin nesilden nesile aktarıldığını gösteriyor. Bu, sonunda İncil'de bahsedilen Nuh'un Gemisi hikayesine ilham verdi.
Büyük Tufan'ı çevreleyen bilimsel tartışmalar
Büyük Tufan gerçeğini destekleyecek bilimsel kanıtlar olsa da, buna karşı çıkanlar da var. Bazıları büyük tufanın Nuh zamanında meydana gelmiş olabileceğine, ancak belirli bölgelerde değil tüm dünyada meydana geldiğine inanıyor.
İncil'e göre, büyük sel sırasında yağmur 30 gün sürdü ve dünya 150 gün sular altında kaldı. Ancak bir yıl, iki ay ve yirmi yedi gün sonra dünya kurudu ve Nuh, tüm ailesi ve tüm hayvanlar gemiden çıkabildi.
Büyük sel, dünyadaki tüm yaşamı tamamen yok edecekti. Tüm kıtalardaki tortul kayaçlar fosil içerdiğinden, büyük sel tüm canlıların yok oluşunu temsil edebilir. Bu nedenle, İncil'de bahsedilen Tufan hikayesi doğru olabilir.
İlgili Mesajlar
Valles Marineris kanyonu, kızıl gezegenin başlıca cazibe merkezleri listesinde bir yer kaplar. Toplamları ve cehennemi
2016 en sıcak yıl oldu ve bu büyüme eğilimi 2014'ten bu yana sabitlendi. ABD ve İrlanda'dan bilim adamları
Güçlü sel Büyük Britanya'nın orta bölgelerini vurdu. Şiddetli sağanak yağışlar sonucunda şehirlerin sokakları çileden çıktı.
Nuh'un Gemisi efsanesinde büyük tufana dair kanıtlar var
Mikroskop altında: Hristiyanlar, Tanrı'nın tüm yaratılışı büyük bir selde yok ederek dünyadaki kötülüğü temizlediği İncil'deki Nuh hikayesine aşinadır. Salih Nuh ve ailesi ve her türden hayvandan ikişer büyük bir gemide yüzerek hayatta kaldı, yazıyor. Profesör William Reville
Diğer birçok kültürde, yalnızca birkaç hayatta kalan - Babilliler, eski Yunanlılar ve Romalılar ve Yerli Amerikalılar - bırakan eski bir sel hikayeleri vardır. Bu hikayeler genellikle efsaneler veya ahlak hikayeleri olarak alınır, ancak bilim adamları şimdi yaklaşık 7.000 yıl önce Karadeniz bölgesinde büyük bir sel meydana geldiğine dair kanıtlar buldular.
Mukaddes Kitap, dünyanın fiziksel tarihinin güvenilir bir kaydı değildir. Yine de yaratılışçılar, dünyadaki her tortul kayayı ve kayalardaki fosil kayıtlarını açıklamak için gerçek Nuh hikayesini kullanırlar.
Ancak bu konulardaki tartışmayı jeoloji kazandı ve selin tüm dünyayı kaplayamayacağını ve Nuh'un tüm canlı türlerini kurtaramayacağını biliyoruz. Ancak, son bilimsel çalışmalar, Tufan'ın İncil'deki hikayesinin, ayrıntıların çoğu hayali olsa bile gerçek bir olayı hatırlatabileceğini göstermiştir.
Deniz biyologları William Ryan ve Walter Pitman bir kitap yazdılar - Nuh'un Tufanı: Tarihi Değiştiren Olayla İlgili Yeni Bilimsel Keşifler (Simon ve Schuster, New York, 2000) - antik İbraniler'in bunu yazmasından birkaç bin yıl önce meydana gelen bir tufanı anlatan. İncil hikayesi.
Ryan ve Pitman'a göre, yaklaşık 12.000 yıl önce, son Buz Devri azalırken, Karadeniz, Akdeniz'den İstanbul Boğazı adı verilen bir kara şeridiyle ayrılmış, kısmen kurumuş bir tatlı su gölüydü. Karadeniz kıyısı, insanların en eski büyük tarım toplumlarına başladığı verimli bir alandı. Kuzey Yarımküre'yi kaplayan buz tabakaları eridiğinde, deniz seviyeleri yükseldi ve yaklaşık 7.600 yıl önce Akdeniz, İstanbul Boğazı'nı deldi.
Deniz suyu, Niagara Şelalesi'nin 200 katı bir kuvvetle geçti ve Karadeniz seviyesi günde 15 cm yükseldi. Bir yıldan kısa bir süre içinde 60.000 mil karelik arazi yutuldu ve yerleşimciler bir daha asla geri dönmemek üzere yüksek yerlere taşındı. Ryan ve Pitman, bu travmanın hikayesinin 3.000 yıl boyunca aktarıldığını ve şarkı ve efsanelerde kaydedildiğini düşünüyor. Bir versiyon, yazı geliştirildiğinde Nuh'un İncil hikayesi olarak korunmuştur.
Ryan ve Pitman'ın hipotezi, Karadeniz tortul çekirdeklerine ve sismik profillere dayanmaktadır. Tipik olarak bir selden sonra kalan, bir kara yüzeyi gibi görünen tortuların üzerinde uzanan tek bir çamur tabakası buldular. Bu yüzey, tıpkı kurumuş bir göl kıyısı gibi tatlı su yumuşakçaları, çamur çatlakları ve bitki kökü fosilleri içeriyordu. Antik kıyı şeridi, Karadeniz'in en az 460 fit altında bulunuyor.
1999'da Titanik'i bulma ve keşfetmesiyle ünlü Robert Ballard, şu anki Karadeniz kıyısından 20 mil uzakta ve suların 550 fit altında antik bir sahil şeridi buldu. Ballard, tatlı su ve tuzlu su yumuşakça türleri de dahil olmak üzere bu antik kumsaldan örnekler aldı.
Radyokarbon tarihlemesi, tatlı su yumuşakçalarının tuzlu su yumuşakçalarından daha yaşlı olduğunu gösterdi. Tatlı su yumuşakçalarının hepsi, ani bir selde ölmeleri beklenen aynı yaştaydı. Yavaşça yükselen suda ölürlerse, farklı yaşlarda olacaklardı. Yumuşakçalar MÖ 5.600 civarında, yaklaşık olarak Nuh'un tufanının meydana geldiği söylendiğinde öldü. Ballard ayrıca taş aletler ve seramik depolama kapları ile Karadeniz'in 310 fit derinliğinde eski bir evin kalıntılarına rastladı.
Bu açık ve kapalı bir dava değil. Jeologlar, bir süredir, yükselen deniz seviyeleri Akdeniz'in yaklaşık 9.000 yıl önce taşmasına neden olduğunda, Karadeniz'in kademeli olarak sular altında kaldığı konusunda hemfikirdiler. Yeni kanıt, yaklaşık 7000 yıl önce ani bir sel olduğunu gösteriyor.
Birçok jeolog, gözden geçirilmiş teoriye karşı temkinlidir ve eski bir metinden bir olayı kanıtlamaya çalışmak konusunda çelişkili hisseder. Ayrıca Mukaddes Kitabın, Nuh'un bir Mezopotamya çölünde yaşadığını, oysa o zamanlar Karadeniz kıyı şeridinin yemyeşil ve ormanlık olduğunu kaydettiği de belirtilmektedir.
Bununla birlikte, Karadeniz'e devam eden jeolojik keşif gezileri, Nuh bağlantısı nedeniyle kamuoyunun ilgisini çekiyor. Ve yaygın ilgi, pahalı jeolojik keşifleri desteklemek için para akışını kolaylaştırmak için temel bir kayganlaştırıcıdır.
Yaratılış Kitabından Nuh hikayesinin kısaltılmış bir alıntısıyla bitirmeme izin verin.
Nuh, ikinci ayın 17. gününde yeryüzüne tufan geldiğinde 600 yaşındaydı. O, karısı, oğulları ve eşleri selden kaçmak için tekneye girdiler. Her tür hayvan ve kuştan bir erkek ve bir dişi, Tanrı'nın emrettiği gibi tekneye girdiler. Yeryüzünün altındaki uçsuz bucaksız su kütlesinin tüm çıkışları patlayarak açıldı, göğün tüm bent kapakları açıldı ve yeryüzüne 40 gün 40 gece yağmur yağdı.
Su o kadar derinleşti ki en yüksek dağları kapladı. Nuh ve gemideki diğerleri dışında yeryüzündeki her canlı öldü. 150 gün boyunca yağmur durdu ve su yavaş yavaş azaldı ve tekne Ağrı Sıradağları'ndaki bir dağda dinlenmeye başladı. Nuh 601 yaşındayken 1. ayın 1. gününde sular gitmişti.
William Reville, Cork Üniversitesi Koleji'nde biyokimya doçenti ve mikroskopi direktörüdür.
Büyük Tufan – Bilimsel kanıt - Tarih
Mukaddes Kitaptaki Büyük Tufan Hesabını Destekleyen Teori
(Cambridge-Conference Network'te (CCNet) yayınlandığı şekliyle, Sayı 47/2003, 29 Mayıs 2003))
Bir buzul buz tabakasına büyük bir kuyruklu yıldız veya asteroit çarpması, son Buz Devri'ni ani ve ani bir sona getiren İncil Büyük Tufanı'na neden oldu.
Büyük Tufan Hesapları
Bilimsel bir yaklaşım, İncil'deki Büyük Tufan hesabını folklor ya da peri masalı olarak kabul etmemek olabilir. Dini bir yorum, kendini dogma ve iskonto bilimi içinde gizlemek olabilir. Arada bir yerde, insanlığın başına gelen en büyük felaketlerden birinin gerçek hikayesi yatıyor.
Büyük Tufan çok sıra dışı ve tekil bir olaydı. Yıkımın büyüklüğü nedeniyle, hayatta kalanların zihinlerinde silinmez ve kalıcı bir iz bırakacaktı. Bu hikaye, nesilden nesile aktarılarak anlatılacak ve yeniden anlatılacaktı. Ve öyleydi. Büyük Tufan'ın hikayesi birçok kültüre ve inanca gömülüdür. Tüm dünyada bu hikayelerin 600'den fazlası günümüze kadar taşınmıştır.
İncil'de verilen (Yaratılış Kitabı) ve Platon'un diyaloglarında verilen (Timaeus ve Critias) 2 hesaba güveneceğim. Bu hesaplar farklı referans çerçevelerini kaydeder. Tamamlayıcı hesaplardır ve oldukça iyi bir şekilde bir araya gelirler. Her iki hesap da şunları açıklar:
- Sel öncesi bir uygarlık.
- Tanrı'nın, kötülüğü nedeniyle insanlığı yok etme kararı.
- Medeniyetin Büyük Tufan tarafından yok edilmesi.
- Felaketin aniliği.
- Tüm dünyayı etkileyen yıkımın boyutu.
İncil'e göre, Tufan Öncesi bir uygarlık vardı. Medeniyetin şehirleri vardı. İşbölümleri vardı (çiftçiler, çobanlar ve hayvan bakıcıları, çadırcılar, metal işçileri ve müzisyenler).
Platon'a göre, Tufan Öncesi bir uygarlık vardı. Medeniyetlerin devasa filoları, orduları ve büyük şehirleri vardı. Yazma sanatını biliyorlardı. İşbölümleri vardı (zanaatkarlar, çiftçiler, savaşçılar, marangozlar, hükümdarlar, gemi yapımcıları, taş ocağı işçileri, metal işçileri, tüccarlar ve denizciler).
Platon'a göre, Tufan Öncesi uygarlık, Atlantik Okyanusu'nda Atlantis adı verilen büyük bir ada ülkesinde ve Akdeniz çevresindeki uzak uluslarda (Yunan öncesi ve Mısır öncesi uygarlıklar dahil) ve Asya'da vardı.
Mukaddes Kitaba göre, "Büyük derinin tüm pınarları açılıp göğün bent kapakları açıldığında ve kırk gün kırk gece yeryüzüne yağmur yağdığında" Dünya bir Büyük Tufan tarafından yok edildi (Yaratılış 7 11). , 12) Bu pasaj, deniz seviyesinin yükselmesini ve aynı zamanda gökten sağanak yağmur yağmasını anlatır.
Platon'a göre, Atlantis adası ve uzak Akdeniz uygarlıkları, şiddetli depremler ve sellerle bir gün ve gecede tamamen yok edildi. Denizin derinliklerinde kayboldular. Ve Platon'a göre, Büyük Tufan yaklaşık 11.400 yıl önce meydana geldi. (Hesap, Platon'un zamanından 9000 yıl önce meydana gelen olayı kaydeder. Platon'un diyalogları MÖ 360 yıllarında yazılmıştır) Bu, Tufan öncesi uygarlığı bir Buz Devri uygarlığı yapacaktır.
İncil'e göre, insanlık bir Büyük Tufan tarafından yok edildi. Nuh ve ailesi, ziftle mühürlenmiş tahtadan büyük bir gemi, bir gemi inşa ettiler. "Kırk gün boyunca yeryüzünün üzerine sel gelip, su artıp gemiyi kaldırdığında, böylece yeryüzünün üzerine yükseldiğinde ve su galip geldiğinde ve yeryüzü üzerinde büyük ölçüde arttığında ve gemi geminin yüzeyinde yüzdüğünde kurtuldular. Su. Ve su yeryüzüne gitgide daha fazla hakim oldu, öyle ki, göğün altındaki bütün yüksek dağlar kaplandı." (Yaratılış 7 17-19). Nuh, gemide yaklaşık 370 gün yüzdü.
Platon'a göre, çok az insan felaketten kurtulur. Hayatta kalan tek kişi dağlarda yaşıyordu. Çoban ve çobandılar. Yazı sanatından habersizdiler ve çok az eğitimleri vardı.
Mevcut Buz Devri milyonlarca yıl sürmüştür. Buz Devri'nin zirvesinde, buzullar Grönland, Kanada, İskandinavya ve kuzeybatı Sibirya'nın çoğunu kapladı. Buz Devri içinde, birkaç bin yıl süren Interglacials adı verilen kısa sıcak büyüler vardır. Interglacial'ın tersi, Stadial adı verilen kısa, aşırı soğuk bir büyüdür. Dünya aniden (yaklaşık 11.600 yıl önce) şimdiki Buzullar Arası'na geçtiğinde, Dünya soğuk bir Stadial'in (Genç Dryas) ortasındaydı.
Buzul buz tabakası hareketinin dinamikleri incelenmiştir. Tabanında kilometrelerce kalınlığa sahip devasa bir buzulun uyguladığı basınç, buz akışları için kayganlaştırıcı görevi gören sıvı bir sınır tabakası oluşturur. Bazal kayma, eriyik suyunun kaymasıyla oluşur ve yatak ile buzul tabanı arasındaki sürtünmenin azalmasına neden olur. Buzul altı yatak deformasyonu, bir buzul donmamış taşlaşmamış tortunun üzerinden aktığında ve tortu deforme olduğunda meydana gelir. Hızlı buzul tabakası hareketinin kısa ömürlü bir aşamasına dalgalanma denir. Bir dalgalanma sırasında, büyük miktarlarda eriyik su açığa çıkar.
Bu web sitesinde, bir kuyruklu yıldızın/asteroid etkisinin karada ve okyanusta etkilerini çok detaylı bir şekilde tanımladım. Şu adrese bakın: http://www.BreadAndButterScience.com/TA.pdf . Yaygın olarak bir patlama veya hava patlaması olarak adlandırılan atmosferik bir darbe, başka bir çarpma olayı türüdür. Tunguska etkisi, güçlü bir bolide olayının bir örneğidir. Başka bir etki türü, Buz Devri buzul etkisidir. Böyle bir etki, Mukaddes Kitabın Büyük Tufan açıklamasında yer alan etkileri üretebilir.
Büyük bir buzul kütlesi üzerinde bir kuyruklu yıldız/asteroid etkisi aşağıdaki etkilere neden olabilir:
- Çok miktarda ısıyı serbest bırakın.
- Büyük depremler üretin.
- Büyük bir buzul kütlesini kaldırmak ve hareket ettirmek için kuvvet uygulayacak hapsolmuş aşırı ısıtılmış buhar üretin.
- Kırılma buzul tabakaları.
- Atmosfere yüksek su, buhar ve buzu atın.
- Depolanmış potansiyel enerjiyi serbest bırakın.
- Kısmi bir buzul erimesi üretin.
- Deniz seviyesinde neredeyse ani bir yükselme meydana getirin.
- Büyük yağış üretin.
- Okyanus kabuğunu yavaşça daha derine sürüyor.
- Kıta kabuğunu yavaş yavaş yükseltiyor.
- Volkanlar ve lav akıntıları üretin.
Büyük bir kuyruklu yıldızın/asteroidin etkisi (
2 mil çapında) bir Buz Devri buzul tabakası ile aşağıdaki olaylar zincirini üretebilir:
Çarpma tertibatı, bir mermi gibi kilometrelerce kalın buzun içinden geçer. Yüzeyin altında, çarpma bir milyon nükleer bombanın enerjisini serbest bırakır. Sıkışmış aşırı ısıtılmış buhardan oluşan bir gaz kabarcığı oluşur. Buhar, buzul buz tabakasının genel olarak yükselmesine neden olur. Buz tabakası patlamak üzere olan bir buhar kazanı gibi yükseliyor. Gaz kabarcığı buz akışı üzerinde muazzam bir kuvvet uygular. Çarpma, buz akışında kilitli olan potansiyel enerjinin serbest bırakılmasını tetikler ve milyonlarca tonun gevşemesine izin verir ve sürtünmesiz akışkan yatakta okyanuslara doğru hareket etmeye başlar. Buharın bir kısmı patlayan bir gayzer veya yanardağ gibi kaçar. Buzul tabakası kırılır ve buharın kaçması için fisyonlar açar. Kaynar su ve buhar, buz akışının yüzey sınır tabakasını daha da yağlar. Patlama büyük bir güçle büyük buz parçalarını havaya fırlatır. Kıtalardan akan buz ve su, Yer Değiştirme Teorisine uygun olarak deniz seviyesinin ani yükselmesine neden olur. Serbest kalan aşırı ısınmış buhar, Dünya'ya geri dönerek çok şiddetli fırtınalar oluşturur. Şiddetli yağmur birkaç gün ve hafta yağar. Atmosfer ısınır. Büyük buz tabakalarının hareketinden kaynaklanan Dünya'nın kabuksal geri tepmesi ile birleşen büyük depremler, tektonik plakalar üzerinde önemli bir baskı oluşturur. Gerginlik, volkanların patlamasıyla hafifliyor ve lav dünyanın her yerine akıyor. Sualtı depremleri donmuş metan hidrat yataklarını açığa çıkarır. Çarpma noktasında üretilen ısı ve su altı volkanlarından ve lav akıntılarından gelen ısı, okyanus diplerinin sıcaklığını yükseltir ve açığa çıkan metan hidratı eritir. Serbest bırakılan metan, zamanla atmosfer sıcaklıklarını daha da yükselten yıldırım çarpmalarıyla tutuşturulduğu yüzeye çıkar. Metan yanması atmosfere büyük miktarlarda karbondioksit salmaktadır. Sonunda, küresel sıcaklık önemli ölçüde yükselir ve Buz Devri'nin arkasını kırar.
Potansiyel Enerjinin Serbest Bırakılması
Buz Devri sırasında deniz seviyesi düşer. Kar, kutup bölgelerinde ve yüksek enlemlerde mil kalınlığında buz tabakaları oluşturarak birikir. Bu okyanus kütlesinin kaybı, Dünya'yı hafifçe dengeden çıkarır. Devasa buz tabakalarının potansiyel enerjisi vardır (görsel bir örnek için bir çığ düşünün). Bir darbe bu potansiyel enerjinin salınımını tetikleyebilir. Bu büyük buz tabakaları parçalandığında milyarlarca ton buz kopabilir ve Dünya'yı tekrar dengeye getirebilir.
Buz Devri'nin sonlarına doğru büyük göller oluşur. Bu göller aniden şiddetli bir öfkeyle patlayabilir. Örneğin, dev bir göl, bir buz devri barajıyla patlayarak Kuzeybatı Pasifik'te yol açan 500 kilometreküp suyu serbest bıraktı. Bu olaya Missoula Selleri adı verildi. Büyük etkiler, bu potansiyel enerjinin küresel olarak serbest bırakılması için tetik mekanizması sağlayabilir.
Son Buzul Çağı'nın sonunda yaklaşık 7 o C (13 o F) sıcaklık artışı meydana geldi. Bu, açığa çıkan ısının sonucuydu:
- Dünya buzul döneminden çıktıkça doğal bir sıcaklık artışı
- Asteroit/kuyruklu yıldız çarpması
- Volkanlar ve lav akıntıları
- Artan güneş emilimi
Büyük bir çarpma tertibatı (2 mil çapında), yaklaşık 1.000.000 megaton TNT'ye eşdeğer enerjiyi serbest bırakacaktır. Bu darbe enerjisi, bugün tüm dünyadaki toplam yıllık enerji kullanımının 12.6 katına eşdeğerdir ve tamamı bir saniyede açığa çıkar. (Dünya enerji tüketimi=316 katrilyon BTU's, 1995 rakamı, Dünya Bankası) Bu enerji, büyük bir buzul tabakasının kabuğunun altında açığa çıkacaktı. Darbe enerjisinin tahminen ½'u ısı şeklinde salınırsa, çarpma yaklaşık olarak 2.000.000.000.000.000.000.000 Btu'luk üretecektir. Bir İngiliz Isı Birimi (BTU), bir pound suyu bir derece Fahrenheit (F) yükseltmek için gereken ısı miktarıdır.
Bir çarpma tarafından salınan enerjinin bir kısmı momentum transferi yoluyla olacaktır. Bir etki, çok sayıda deprem, toprak kayması, volkanik aktivite, lav akıntıları, tektonik plaka hareketi, buzul buz tabakası hareketi ve yüzey yeniden düzenlemelerini başlatabilir. Yerkabuğunun esnemesi, büyük miktarlarda erimiş lav salarak okyanuslara ve atmosfere ısı katacaktır. Bu erimiş lavın çoğu, okyanusun dibinde tektonik plakaların yakınında salınacaktı. Magma çok sıcaktır, sıcaklıkları 1.650 ile 2.200°F arasında değişir. Şu anda, yıllık lav püskürmesinin, Dünya'nın tüm yanardağları için 4 ila 5 kilometre küp ve okyanus ortası sırtlar için 3 kilometre küp olduğu tahmin ediliyor. Büyük bir etkiden sonra, bu miktarlar önemli ölçüde artacaktır.
Artan Güneş Emilimi
Dünya, gelen güneş radyasyonunun yaklaşık %70'ini emer. Gelen güneş radyasyonunun yaklaşık %50'si nihayetinde Dünya'nın yüzeyinde emilir. Bakınız: http://www.cwr.uwa.edu.au/cwr/teaching/ole107/globalenergy.pdf Dünya, emilen radyasyonu Kızılötesi radyasyon olarak uzaya geri salarak küresel bir ısı dengesi elde eder.
Buz ve kar oldukça yansıtıcıdır. Yeni yağan kar, güneş radyasyonunun %90'ını yansıtacaktır. Bir Buz Devri sırasında, buzul bölgelerinde daha az güneş radyasyonu emilecektir. Sonuç olarak, Dünya genellikle daha soğuktur.
Buzul buz tabakaları üzerinde büyük bir kuyruklu yıldız/meteor etkisinden sonra, emilen güneş radyasyonu miktarı artacaktır, çünkü:
- Darbe noktası, patlama/erime nedeniyle açığa çıkacaktır.
- Kıtasal kütlelerden yükselen buz tabakaları aşağıdaki zemini açığa çıkaracak.
- Buzdağlarına dönüşen okyanus buz tabakaları, buzdağının yalnızca küçük bir kısmı suyun üstünde olduğundan (geri kalanı su altında kaldığından) artan emilim ile sonuçlanacaktır.
- Çarpmanın ürünlerinden biri kara yağmurdur. Kara yağmur, buzul yüzeylerini verimli bir şekilde kaplayabilir ve onları yüksek derecede yansıtıcı olmaktan güneş radyasyonu için oldukça emici hale getirebilir.
- Volkanlar tarafından püskürtülen düşen koyu kül, daha fazla güneş emilimi sağlayacak olan buz tabakalarının yüzeyini kaplayabilir.
Etkisinin Medeniyet Üzerindeki Etkisi
Geyik boynuzu mercanının (her zaman sığ suda yetişen bir mercan) analizi, okyanus seviyesinin son Buz Devri'nin bitiminden bu yana 400 fit yükseldiğini ve Buz Devri'nin yaklaşık 11.650 yıl önce aniden sona erdiğini kanıtlıyor. Bu, küresel sıcaklıklar yaklaşık 7 o C yükseldiğinde meydana geldi. 4
Etkisinin medeniyet üzerindeki etkilerini incelemek için zamanda geriye gidelim. Bu, tarih kitaplarında okuduğunuz uygarlık değil, son Buzul Çağı'nda tüm dünyada var olan gelişen uygarlıktır. Kıtaların geniş alanları buzul buz tabakalarıyla kaplıydı. Kuzey/güney yönünde hareket eden güçlü jet akımları, birçok yerde ve ortamda mahsul yetiştirmeyi ve geçimini sağlamayı zorlaştırdı. Ancak bazı ılıman ve tropik bölgeler, bölgeyi bu şiddetli rüzgarlardan koruyan doğu/batı yönünde uzanan sıradağlar (Himalayalar, Kafkaslar ve Avrupa Alpleri) tarafından kutsanmıştı. İnsanlık bu bölgelerde (Küba, Akdeniz ve Hindistan gibi) kendine bir yer buldu ve gelişti. Bu sığ kıyı toprakları, Dünya'nın en zengin ve en verimli bölgeleri arasındaydı. Bu korunan kıyı şeritleri, en büyük şehirlerin ve nüfus merkezlerinin yerleriydi. (Bu, Dünya nüfusunun yüzde 85'inin ve şehirlerin çoğunun kıyı şeridinin 200 mil yakınında olduğu günümüzden çok farklı değil. Sadece farklı bir kıyı şeridi, kıta sahanlığının kenarı.)
Son aniden geldi. Büyük bir kuyruklu yıldız ya da asteroit bir anda Dünya'ya doğru yolunu kesti ve buzul tabakasını delip geçti. Çoğu insan için bu ilk olay o kadar ani ve uzaktı ki fark edilmeyebilirdi. Birkaç dakika sonra bir dizi büyük deprem gümbürdediğinde çarpmanın etkilerini ilk önce hissedeceklerdi. Tuğla ve taştan şehirler etraflarında ve üzerlerinde parçalanacaktı. Gökyüzüne bakarlarsa, nihayet tamamen kararmadan önce garip renkler almaya başladığını fark edebilirler. Hayatta kalanlar, molozda mahsur kalan aile ve arkadaşları kurtarmaya çalışarak etrafta tökezlerdi. Deniz seviyesi yükselmeye başlayacaktı, aynı zamanda gökten sağanak yağmurlar yağmaya başlayacaktı. Saatler günlere ve aylara dönüşürken, bitmeyen sel, deniz seviyesini 400 fit kadar yükseltecek, dünya çapında yaklaşık 15 milyon mil karelik kıyı arazisini sular altında bırakacak ve sakinlerini boğacaktı. Bu, Buz Devri'ni sona erdirdi ve bizden önce gelen Buz Devri medeniyetinin izlerinin çoğunu yok etti.
Buz Devri uygarlıklarının kalıntıları var ama onlar deniz seviyesinin dört yüz fit altında, çoğu dalgıç için çok derinde, alüvyon ve kumun birçok ayağı altında gömülü. 21. yüzyılın en büyük arkeolojik keşiflerinden bazılarının, yüzlerce metre su altında gömülü olarak kıyı şeridinde ortaya çıkacağını tahmin ediyorum.
1. Dr. William Dillion, U.S. Geological Survey, "Gas (Metan) Hydrates A New Frontier", n.p. çevrimiçi, İnternet, http://marine.usgs.gov/fact-sheets/gas-hidrats/title.html adresinden erişilebilir
2. Michael Paine, "Asteroid-Induced Firestorm Destroy the Dinozor mu?", SPACE.COM, 18 Kasım 1999, n.p. çevrimiçi, İnternet, http://www.space.com/scie. omy/astronomy/dinosaurs_fry_991118.htm .
3. "Hidratlar Hakkında Her Şey, Doğal Metan Hidratlarının Kimyası", n.p. çevrimiçi, İnternet, http://www.netl.doe.gov/scng/hidrat/about-hidrats/chemistry.htm adresinden erişilebilir.
Büyük Tufan Hikayesi sadece İncil'deki Yaratılış hesabı ve Platon'un Atlantis'in yıkımıyla ilgili tarihiyle mi sınırlı?
Hayır. Büyük Tufan hikayeleri, Dünya'daki medeniyetler arasında neredeyse evrenseldir. Farklı coğrafi bölgelerden (Çin, Babil, Meksika, Mısır, Sudan, Suriye, İran, Hindistan, Norveç, Galler, İrlanda, Endonezya, Romanya, Meksika, Peru, Avustralya, Yunanistan, Tanzanya vb.) efsane ve halk hikayelerini inceleyen antropologlar ve kültürler tutarlı bir şekilde, hemen hemen her uygarlıkta ortak olan belirli bir grup efsaneyi, Büyük Tufan hikayesini bildirdiler. Tarihçiler bu efsanelerin sayısının yüzlerce olduğunu tahmin ediyor. Hikâyelerin %95'inde sel, %88'inde dünya çapındaydı, %70'inde belirli bir aile kayırılmıştı, %67'sinde hayatta kalmak bir tekne sayesindeydi, ayrıca %66'sında sel, insanın kötülüğünden kaynaklandı. %66'sında hayatta kalanlar önceden uyarılmıştı, %57'si dağa çıktılar, %35'inde kuşlar tekneden atıldı ve %9'unda tam olarak sekiz kişi kurtuldu. Küresel bir Büyük Tufan olayının gerçekliği, bu açıklamaların evrensel doğası tarafından desteklenmektedir.
Büyük Tufan'ın fiziksel bir kanıtı var mı?
Evet. William Scott Anderson, bu teoriye bağımsız olarak ve hatta benden önce ulaştı. Araştırması 2001 yılında "İncil Tufanının Gizemini Çözmek" başlıklı bir kitapta yayınlandı. Kitabındaki daha ilginç unsurlardan biri, diatomlarda Büyük Tufan teorisini destekleyen bir vekil bulmuş olmasıdır. Diatomlar, fosil olarak korunan silikon kabuğa sahip bir plankton türü olan bir mikroorganizmadır. Bay Anderson, küresel bir selin bu küçük deniz canlılarının jeolojik katmanlarında fiziksel bir kayıt bırakması gerektiğini fark etti. Wisconsin'deki Kuzey Amerika kıtasının ortasındaki son buzul çağının sonundaki sınırındaki tabakaları analiz etti ve sınır tabakasında okyanus diatomlarının varlığını keşfetti. Kitabı, metodolojisini ve tekniklerini detaylandırıyor. Bu ayrıntılar, başkalarının bulgularını bilimsel olarak test etmesine ve doğrulamasına ve bu araştırmayı tüm dünyaya yaymasına izin vermelidir.
Son buzul döneminin sonunda büyük bir etki olayı olduğuna dair herhangi bir kanıt var mı?
Evet, ama benim orijinal hipotezimden biraz farklı.
Kanıtlar Carolina Bays'de bulunabilir. http://abob.libs.uga.edu/bobk/cbayint.html adresine bakın.
Amerika Birleşik Devletleri'nin doğu kıyısı boyunca güney New Jersey'den kuzey Florida'ya dağılmış, topluca Carolina Bays olarak adlandırılan yaklaşık 500.000 eliptik çöküntü vardır. Bu çöküntülerin boyutu, ana eksen boyunca 200 fit ila 7 mil arasında değişmektedir. Carolina Körfezi'nin ilginç yönlerinden biri, son jeolojik zamanda meydana gelmeleridir. Aksi takdirde çöküntüler aşınır ve doldurulurdu. Yarım milyon krater üretebilecek herhangi bir olay önemli bir küresel olaydır. Ve bu sadece buzdağının görünen kısmı olabilir (punto amaçlanmamıştır). Çünkü bu etkiler Carolina Körfezi ile sınırlı kalmayıp Kuzey Amerika Buzul Kütlesini de biberleseydi, büyük miktarda su ve buz salınımı üretebilirlerdi. Carolina Körfezi çarpmalarının yörüngesinin, doğrudan Kuzey Amerika Buzul Levhaları üzerindeki bir kuyruklu yıldız kırılmasından kaynaklandığı görülüyor.
Son buzul döneminin sonunda büyük bir sel olduğuna dair herhangi bir kanıt var mı?
Evet, birkaç isim vermek gerekirse bu, Missoula Gölü, Altay ve Agassiz megasellerinde bulunabilir.
Bir Kuzey Amerika iç denizi olan Glacial Lake Missoula, Erie ve Ontario Göllerinin birleşimi kadar büyüktü. Buzul gölü 3.000 mil kareyi kapladı ve buzul barajının kenarında 2.000 fit derinliğindeydi.Missoula megasel, Montana, Idaho, Washington ve Oregon'da 520 kilometreküpten fazla su ve buz salıyor. Sel suları saatte 90 mile yaklaşan hızlarda manzara boyunca kükredi, göl 48 saat gibi kısa bir sürede boşaldı. Bazıları, büyük bir su ve buz akışını serbest bırakan ve olayın birkaç kez tekrarlayan devasa bir buz barajından kaynaklandığını iddia ediyor. Bakınız: http://www.opb.org/programs/ofg/episodes/1001/missoula/index.php Diğerleri tek bir sel olayı olduğunu iddia ediyor. Şu adrese bakın: http://nwcreation.net/articles/missoulaflood.htm
Güney Sibirya'daki Altay dağlarının derinliklerinde, 200 metreküp su içeren 300 fit derinliğinde büyük bir buzul çağı gölü parçalandı ve Chuja Nehri vadisinden saatte 90 mil hızla 1.500 fit yükseklikte bir su duvarı gönderdi. Bakınız: http://www.sentex.net/
Kanada'daki Lake Agassiz megasel, diğer ikisinden bile daha büyüktü. Sel, yaklaşık 11.335 yıl önce 5.000 mil küpten fazla su saldı. Şu adrese bakın: http://cgrg.geog.uvic.ca/abstracts/FisherPreborealThe.html
Bu devasa megaseller, diğerleriyle birlikte büyük bir kuyruklu yıldız çarpmasıyla aynı anda tetiklenirse, varsayımsal olarak küresel bir sel olayı oluşturabilirler.
Büyük Tufan sırasında sular tüm dünyayı nasıl kaplayabilir?
Dünyanın kabuğu esnektir ve yeniden dağıtılan ağırlık yükleri altında jeolojik zaman içinde deforme olur. Bay Anderson bu süreci kitabında biraz ayrıntılı olarak anlatıyor. Buz Devri boyunca, mil kalınlığındaki buz tabakalarının ağırlığı, dünyanın şeklini etkiledi, okyanus sığlaştı ve kıta kara kütleleri düzleşti.
Büyük Tufan'ı destekleyen başka kanıtlar var mı?
Evet. Pleistosen'in sonunda büyük yok oluşlar meydana geldi. Bunların çoğu daha büyük megafauna ile ilişkilidir. Aşağıdakiler Amerika, Avrupa ve Avustralya'dan kayboldu:
Otoburların %75'i 100-1000 kg
Bu megafauna yok oluşu şunları içeriyordu: yünlü mamutlar ve mastodonlar, kılıç dişli kaplanlar, yerli Amerikan atları ve develeri, dev Avustralya kanguruları, wombatlar, keseli aslan (Thylacoleo carnifex), şimdiye kadarki en büyük keseli hayvan (2 1/2-ton Diprotodon) ), dev İrlanda geyiği veya İrlanda geyiği, yünlü gergedan, pekariler, kısa yüzlü ayıların yanı sıra armadillo benzeri glyptodonts ve dev yer tembelleri (Megatheriadae).
Dünya'ya büyük bir çarpma cihazı çarptığını varsayarsak, iridyum kanıtı nerede?
Okyanusun dibinde. Küresel bir sel bu ince toz tabakasını süpürürdü.