“Kitle kazandıkları için de basitleştiler,” dedi Beatty. “Eskiden kitaplar orada burada, her yerde tek tük insanlara hitap ediyordu. Onlar farklı olma imkânına sahipti. Dünya genişti. Ama sonra dünya gözlerle, dirseklerle ve ağızlarla doldu. Nüfus ikiye, üçe, dörde katlandı. Filmler, radyolar, dergiler, kitaplar bir çeşit puding macunu normuna indirgendi... anlıyor musun?”Fahrenheit 451, Ray Bradbury (Sayfa 75 - İthaki)
“Bakın,” dedi Mallarino, “pusulasını şaşırmış zamanlar yaşıyoruz. Liderlerimiz hiçbir şeye liderlik etmiyorlar ve daha da kötüsü olan biten hakkında bize hiçbir şey anlatmıyorlar. Oradan devreye ben giriyorum. Ben insanlara ne olup bittiğini anlatıyorum. Bizim toplumumuzda önemli olan ne olup bittiği değil, ne olup bittiğini kimin anlattığıdır. Bunu anlatmayı sadece politikacılara mı bırakacağız? Bu bir intihar olurdu, ulusal bir intihar. Hayır, onlara güvenemeyiz, sadece onların versiyonuyla yetinemeyiz. Bize başka bir versiyon aramak düşüyor, farklı çıkarları olan başka insanların versiyonu, hümanistlerin versiyonu. İşte ben buyum, ben bir hümanistim. Ben bir şakaçizer değilim. Ben resimleri yapan kişi değilim. Ben yergici bir çizerim. Elbette ki bunun da kendine göre riskleri var. Çizginin riski toplumsal bir ağrı kesiciye dönüşmesi: Çizilen şeyler daha anlaşılır, daha hazmedilir bir hale dönüşüyor. Onlarla yüzleşmek bize daha az acı veriyor. Ben karikatürlerimin bunu yapmasını tabii ki istemezdim. Ama bundan kaçınmak mümkün mü bilmiyorum.”İtibarlar, Juan Gabriel Vasquez (Sayfa 55 - Everest Yayınları)
...bir kızın, bir kadının yüzü bir erkek açısından herhalde alışılmadık ölçüde değişkendir, çünkü böyle bir yüz, çoğunlukla bazen bir tutkunun, bazen bir çocuksuluğun, bazen bir yorgunluğun sadece aynasıdır ve aynadan yansıyan bir görüntü kadar çabuk akıp gider, yani bir erkek açısından bir kadının çehresini yitirmek çok daha kolaydır, zira geçen yılların o çehrede yarattığı değişiklikler ışık ve gölge oyunu gibidir, giysiler ise her defasında çehreleri farklı çerçeveler içinde gösterir...Bilinmeyen Bir Kadının Mektubu, Stefan Zweig
İyi yok! Kötüler düzeni devam ettirsin diye iyiyi uydurdular.Konsomatris, Murat S. Arslantürk (Sayfa 24 - Librum Yayınları)
Yeryüzünde adalet, hak ya da ahlak yoktur. İnsanlar birbirleriyle eşit olmayan coğrafyalarda, birbirlerinden farklı anne babalardan, üstüne üstlük iradeleri dışında dünyaya gelirler. İnsanlar denk olmayan şartlarda büyürler ve kötüler kendilerine doğruluk, sabır ve tevazu gibi palavraları anlatmaya başlar başlamaz uyanırlar, ya da ölene dek uyurlar.
Gerçek insan her deneyimin çemberini kapatır. Mutantlardan farklı olarak biz hiç bir çemberi açık bırakmayız. Eğer yüreğinde başka insanlara karşı kötü duygularla yürüyüp gidersen ve bu çember kapanmamışsa, bu yaşamın başka anlarında yinelenecektir. Bir kez değil dersini alana dek defalarca acı çekersin. İncelemek, öğrenmek ve onlardan ders alarak bilgelik kazanmak iyidir. Minnet duymak, senin deyiminle kutsamak ve huzur içinde yürüyüp gitmek iyidir.Bir Çift Yürek, Marlo Morgan
“Hayatlarında kendilerini aynada hiç görmemiş insanlar vardır, bu yüzden de kendilerini olduklarından çok farklı biriymiş gibi görürler. İç gözüyle bakınca insan bazen kendini olduğundan aşağı görür, bu yüzden bu insanlar tesadüfen bir ayna bulana kadar hep bu yanılğı içinde yaşarlar. Sonunda bir aynanın önünde durunca da, çoğu kez aynada kendilerini gördüklerine inanamazlar.”Metro 2034, Dmitry Glukhovsky (Sayfa 281)
Değişik bir roman olduğu kesin. Edebiyatımızda farklı bir yeri olmalı. Şu anda içinde bulunduğumuz durumu özetler nitelikte. Dili zor anlaşılıyor. Sakin bir kafayla okumaya özen gösterin. Dalar giderseniz kitapta geri dönüşler yapmak zorunda kalıyorsunuz ki bu da benim pek hoşlanmadığım bir şey. Tavsiye üzerine okudum.
Âh Tarık Tufan... Her kitabında olduğu gibi bu kitabında da hüzün var. Ne zaman Tarık Tufan'ın kitabını okusam gökyüzünden yağmur yağarcasına gibi bir hüzün yağıyor üzerime. Her sayfalarında, her satırlarında, her bir kelimesinde ayrı ayrı hüzün, kırılmışlık, bir nârinlik var.. Fakat bu hüznün arkasında ince bir umut var, ruhu şefkâtle saran bir umut.. Sanki farklı bir dünyaya yolculuk yapıyormuşcasına insanın kalbini etkileyen bir kitap ve tek kelime ile mükemmel anlatım, mükemmel bir yazış tarzı. Kesinlikle okumanızı tavsiye ediyorum, ama böyle sıradan bir okuma değil. Hissederek, ruhunuzu kitabın her sahifelerine hapsederek okuyunuz...