Amerikan Devrim Savaşı - American Revolutionary War
Amerikan Bağımsızlık Savaşı olarak da bilinen (1775-1783), Amerikan Bağımsızlık Savaşı , tarafından başlatılan onüç orijinal kolonilerine karşı Kongresi'nde Büyük Britanya Krallığı Parlamentonun Doğrudan vergilendirme ve sömürge temsil eksikliğine karşı itirazlarını bitti. İngiliz yönetiminin devrilmesi, Amerika Birleşik Devletleri'ni modern tarihte geniş bir bölgeye uzanan ilk cumhuriyet olarak kurdu.
Kuzey Amerika'daki erken imparatorluk politikası, ihmal edilen ihmallerden biriydi . Büyük ölçüde oradaki yerleşimcileri kendilerini yönetmek için yalnız bıraktı. 1763'ten sonra İngiltere yeni bir genişletilmiş imparatorluk kazandı ve parlamento gelirleri artırmak için Seyrüsefer Eylemlerine döndü . Bu, önümüzdeki on yıl içinde devam eden On Üç Koloni arasında huzursuzluk yarattı. 1773 Boston Çay Partisi'ni cezalandırmak için , Parlamentonun Dayanılmaz Hareketleri Boston limanını kapattı ve Kraliyet Valileri daha sonra başka yerlerde yaptığı gibi sömürge yasamalarını askıya aldı. On iki sömürge meclisi meclisi Birinci Kıta Kongresi'ne delege gönderdi . İngiliz mallarının sistematik bir boykotunu koordine etti, ardından ikinci bir kongre çağrısı yaptı. İkinci Kıta Kongresi baş kumandan bir Kıta Ordusu oluşturmak ve denetlemek üzere Haziran 1775 yılında George Washington atandı Boston Kuşatması'nı . Temmuz 1775 Zeytin Dalı Dilekçesi , Kral III. George tarafından İsyan Bildirisi ile yanıtlandı . Kongre daha sonra Temmuz 1776'da Bağımsızlık Bildirgesi'ni kabul etti .
1775'te İngilizleri Boston'dan tahliye ettikten sonra, Kongre daha sonra İngiliz Quebec'e bir saldırıya sponsor oldu, ancak başarısız oldu. İngiliz komutanı General Sir William Howe daha sonra New York'u ele geçirerek İngiliz bir karşı saldırı başlattı . Washington, Trenton ve Princeton'a taciz eden saldırılara misilleme yaptı . Howe'nın 1777-1778 Philadelphia kampanya konusu şehri ele geçirilirken, İngiliz bir kayıp işgalci ordu at Saratoga At Ekim 1777 yılında Valley Forge kış, Washington profesyonel ordu kurdu söyledi. Saratoga'daki Amerikan zaferi Fransızları 1778'de ticaret anlaşmaları yapmaya ve ABD'nin İngiltere'den bağımsızlığını savunmaya ikna etti .
İspanyol Louisiana Valisi Bernardo Gálvez, İngiliz kuvvetlerini İspanyol topraklarından temizledi . Bu , 1779 Virginia milisinin Batı Quebec'i ( daha sonra ABD Kuzeybatı Toprakları ) fethetmesi için İspanyol ve Amerikalı özelçilerin kuzeyini sağladı . Daha sonra İngiliz kuvvetlerini Mobile, Alabama ve Pensacola'dan kovarak Güney iç bölgelerindeki Hint müttefiklerine İngiliz askeri yardımını kesti. Howe'nin yerine General Sir Henry Clinton , Charleston'dan 1778 " Güney stratejisi " getirdi. Savannah'ı başardıktan sonra , King's Mountain ve Cowpens'teki kayıpları İngiliz güney ordusunun Yorktown'a çekilmesine yol açtı . Kararlı bir Fransız deniz zaferi , Ekim 1781'de Amerikan Devrimi'nde kaybedilen ikinci İngiliz ordusunun teslim olmasını getirdi.
1782'nin başlarında, Parlamento Amerika'daki tüm saldırı operasyonlarını sona erdirmeye oy verdi ve Aralık 1782'de III.George, İngiliz tahtından ABD'nin bağımsızlığı için konuştu. Nisan 1783'te Kongre, Mississippi Nehri'nin batısındaki bağımsızlık ve egemenlik gibi barış taleplerini karşılayan İngilizlerin önerdiği antlaşmayı kabul etti. 3 Eylül 1783'te Büyük Britanya ve ABD arasında Paris Antlaşması imzalandı, ABD'yi tanıdı, iki ulus arasında barış yaptı ve Amerikan Devrimi'ni resmen sona erdirdi.
Arka fon
Vergilendirme ve mevzuat
Cromwell'in 1649'dan sonra İngiltere'deki Interregnum'u ve ardından 1660'tan sonra Stuart Kings sırasında , erken İngiliz Kuzey Amerika emperyal politikası iyi huysuzluktu . Aynı dönemin İspanyol sömürge hükümetinden farklı olarak, İngilizler doğuştan gelen çocukların her sömürge yasasında Kraliyet Konseyi üyesi olmasına izin verdiler. Yedi Yıl Savaşı'nın sonunda III. George'un Büyük Britanya tahtına girmesinin ardından , Parlamento savaş borcunu finanse etmek için Gezinti Eylemleri yoluyla gelirleri artırdı . Ayrıca Paris Barış'taki bölgesel yerleşimlerin getirdiği genişletilmiş İngiliz İmparatorluğu'nda daha yüksek idari masraflar ödemek için kullanıldılar (1763) . Amerikan sömürgecileri, yerel sömürge meclisleri onları İngiliz savaşının Kuzey Amerika kısmına katkıda bulunmak için vergilendirdikleri ve ilçe milisleri sınırda Fransızlara ve Hint müttefiklerine karşı savaştıkları için Parlamento'dan gelen ilave vergilere karşı çıktılar.
Parlamento, Pul Yasasını 1765 yılında bir gelir ölçüsü olarak kabul etti. Bu, yerel sömürge meclislerinin rızası olmadan yeni bir doğrudan iç vergi başlattı. Amerikan sömürge yasama meclisleri kendi yargı yetkileri dahilinde vergi uygulama hakkına sahip olduklarını iddia ettiler. Kolonistler vergiyi kınadılar, çünkü İngilizler olarak hakları onları hiçbir temsilci seçmedikleri bir Parlamentodan gelen vergilerden korudu . Parlamento, sömürgelerin İngiliz İmparatorluğu genelinde eleştirilen bir argüman olan " sanal olarak temsil edildiğini" iddia etti . Kanun 1766'da yürürlükten kaldırıldı, ancak Parlamento da sömürgeleri bağlayan yasaları geçirme hakkını doğruladı . Parlamento, 1767'den itibaren yeni kraliyet yetkililerinin ticari bir politika uygulaması için ek gelir elde etmek üzere Townshend Acts'ı geçmeye başladı . Çay, kurşun, cam ve kağıttan yeni vergiler çıkardı.
Gelir toplamak , Crown'un icra memurlarına, bir sonraki kral tahtını alana kadar, bir şüphelinin sınırsız arama yapma yetkisi veren yeni yardım yazıları ile bile zor oldu . İngilizler , 1768'de kaçakçılık şüpheleriyle Özgürlük sloopunu ele geçirdiğinde, bir isyan başlattı. İngiliz birlikleri Boston'u işgal etmek ve düzeni sağlamak için karaya çıkarıldı. 1763 Barış'tan yedi yıl sonra, birbirini takip eden dört Whig hükümeti, Amerikan kolonilerinde sürekli olarak azalan ilişkileri denetlemişti. 1770'de Tory Lord North göreve başladı; Yorktown'daki İngiliz yenilgisi Kuzey'in istifasını zorladığı Devrimin sonuna kadar III. George'un Başbakanı olacaktı . Lord North'ın Amerika'daki daha sert politikasını canlandıran Parlamento, kolonileri İngiltere'de hain olarak yargılanmak üzere iade etmekle tehdit etti ve İngiliz garnizon birlikleri daha sonra Boston Katliamı'na saldıran sivillere ateş açtıklarında gerginlik arttı .
1772'de Rhode Islanders bir gümrük gemisine bindi ve yaktı . Sömürgeci huzursuzluğu susturmak için Parlamento daha sonra 1773'teki Çay Yasası'nı geçerek çaydaki tüm vergileri kaldırdı. Sömürge itirazları devam etti ve New York , Philadelphia , Charleston'ın tüm lisanslı limanlarında satışa çıkma çayları tehlikeye atıldı Şehir ve Boston . Ancak Boston, diğerleri için kışkırtıcı olarak seçildi.
Parlamentosu, üstünlüğüne karşı geniş çaplı sömürgeci direnişte cezalandırıcı mevzuatla tepki gösterdi. Bu Boston Harbor kapalı ve Kraliyet Vali bağımsız sömürge yasama çözülür. Bunu diğer Kraliyet Valileri izledi. Daha ileri tedbirler , Amerikan sömürge yetkililerinin İngiliz İmparatorluğu'nun başka yerlerinde yargılanmaları için iadesine izin verdi. Quartering Yasası sahibinin izni olmadan özel evlerde İngiliz birliklerini işgal izin verdi. Sömürgeciler önlemlere " Dayanılmaz Hareketler " adını verdiler ve İngiliz Sözleşmelerinin anayasal haklarının ve özgür erkek olarak doğal haklarının ihlal edildiğini savundular. Yasalara destek veren taraftarlar susturulurken, Vatanseverlerin tarafsızlardan destek aldığı çoğu sömürgeci yasama organı arasında eylemlere geniş çapta karşı çıkıldı.
Sömürge yanıtı
Kraliyet sömürge yasama meclislerinde seçilen üyeler, küçük meclislerde daha küçük toprak sahiplerini temsil edenler, çeşitli Kongreler, Sözleşmeler ve Konferanslar adı verilen özel il meclisleri kurarak yanıt verdiler. Taç kontrolünü kendi kolonileri içinde etkili bir şekilde çıkardılar. On iki kişi, Amerika'nın krize ortak bir yanıtı geliştirmek için Birinci Kıta Kongresi'ne temsilciler gönderdi . Bu geçmiş bir kompakt bir ilan ticareti boykot İngiltere'ye karşı.
Kongre aynı zamanda Parlamentonun iç Amerikan meseleleri üzerinde hiçbir yetkisinin olmadığını teyit ederken, imparatorluğun yararına ticaret düzenlemelerine de kabul etti. Parlamento ve Kral'ın Tory hükümetinden bir miktar uzlaşma beklemekte olan Kongre, sömürge yasama organlarının yasadışı komitelerine ve konvansiyonlarına Kongre boykotunu uygulama yetkisi verdi. Etkinlikte, İngiltere'den yapılan ithalat 1775'te 1774'e kıyasla% 97 oranında düştüğü için boykot etkili oldu.
Parlamento Kongre önerilerini vermeyi reddetti. 1775'te Massachusetts'in bir isyan durumunda olduğunu ilan etti ve koloninin ablukasını zorladı. Daha sonra sömürge ticaretini Britanya Batı Hint Adaları ve Britanya Adaları ile sınırlamayı amaçlayan 1775 Restraining Acts'ı geçti . Newfound gemileri Newfoundland morina balıkçılığından engellendi. Bu artan gerilimler, kraliyet valileri ve seçilmiş meclisler arasında mühimmatın karşılıklı olarak karıştırılmasına yol açtı . Sömürge tozu dergilerine yapılan İngiliz baskınları meclisleri açık savaşa doğru itti. Her meclis, yasa gereği, sınır savunması için silah ve mühimmat sağlamak amacıyla onları savunmak zorunda kaldı. Thomas Gage , Kuzey Amerika İngiliz Başkomutanlığına atandı . Massachusetts askeri valisi olarak 14 Nisan 1775'te yerel milisleri silahsızlandırması emredildi.
Savaş patlak verir
Amerikan Devrim Savaşı, Kuzey Amerika'da ortaya çıkacağı için, 13 eyalette iki ana kampanya alanı ve Appalachian Dağları'nın batısında Mississippi Nehri'ne ve kuzeyi Büyük Göllere kadar daha küçük ama stratejik olarak önemli bir alan vardı. Tam kapsamlı askeri kampanya, Maryland'in kuzeyindeki eyaletlerde başladı ve 1775 ve 1778 yılları arasında savaş en sık ve en şiddetli olanıydı. Güneyde, Vatanseverler Fort Sullivan ve Moore's Creek'teki erken zaferlerden faydalandı. 1778 Monmouth Savaşı'ndan sonra, Kuzey'deki savaş baskınlara yol açtı ve ana Kıta Ordusu New York'ta İngiliz ordusunu izledi. 1779'dan başlayarak, İngilizler en güneydeki eyaletleri bastırmak ve sonra kuzeye doğru hareket etmek için yeni bir strateji başlattıkça savaş değişti. İngilizler, Güney Carolina, Kuzey Carolina ve Virginia'daki savaşlarla Charleston'dan manevra yaparak, Yorktown'daki General Charles Cornwallis'i ve ordusunun teslimini köşeye getiren birleşik bir Amerikan ve Fransız gücüne yol açtı.
Fransız ve Hint Savaşı'ndaki başarılarıyla tanınan Washington, 16 Haziran'da Kıta Kongresi tarafından oybirliğiyle onaylandı ve 3 Temmuz'da Massachusetts, Cambridge'deki alanda resmen komuta aldı. Savaşın genel askeri stratejisini tasarladı. Kongre ile işbirliği içinde, askeri işlerde sivil üstünlük ilkesini oluşturdu, üst düzey ofislerini bizzat işe aldı ve devletleri ortak hedefe doğru tuttu. Valley Forge'dan sonraki ilk üç yıl boyunca Kıta Ordusu yerel devlet milisleri tarafından büyük ölçüde desteklendi. Washington'un takdirine bağlı olarak, deneyimsiz memurlar ve eğitimsiz birlikler, Britanya'nın profesyonel ordusuna karşı ön saldırılara başvurmak yerine Fabian stratejisinde istihdam edildi . Savaş sırasında Washington kazandığından daha fazla savaş kaybetti, ancak İngiliz saha orduları karşısında bir savaş gücü sürdürdü ve asla birliklerini teslim etmedi.
İstihbarat üzerine hareket eden Gage , Lexington aracılığıyla Concord'daki milis ordusu depolarını , isyanın iki ilk provokatörü olan John Hancock ve Samuel Adams'ı ele geçirmeyi planladı . Operasyon, gece yarısından önce, hedeflerini yerine getirirken ve çok sayıda vatansever milislerin yanıt verebilmesi için Boston'a geri çekilmeden başlayacaktı. Ancak vatanseverlerin de Paul Revere'nin örgütlenmesine yardımcı olduğu iyi bir istihbarat ağı vardı. Daha sonra, Vatanseverler Gage'in harekete geçmeden önce niyetlerini öğrendiler, burada Revere bu bilgiyi hızla gönderdi ve Kaptan John Parker'ı ve Concord'daki vatansever kuvvetlerini uyardı .
Lexington ve Concord Savaşları sırasında, vatanseverlerin İngiliz birliklerini Boston'a savaştan geri çekilmeye zorlayan ilk şutu ateşledikleri zaman savaş başladı. Gecede, yerel milisler yakınlaştı ve Boston'a kuşattı . 25 Mayıs'ta generaller William Howe , John Burgoyne ve Henry Clinton ile 4.500 İngiliz takviyesi geldi . Bunker Tepesi Savaşı sırasında İngilizler, 17 Haziran'da Charlestown Yarımadası'nı Amerikan tüfek keskin nişancılarına birçok subay zayiatına mal olan önden bir saldırı ile ele geçirdi . Hayatta kalan İngiliz komutanlar, az kazanılan maliyetli saldırıda dehşete düştüler ve Gage, isyanı bastırmak için büyük bir orduya ihtiyaç duyulduğunu vurgulayarak Londra'ya başvurdu. Öldürülen ve yaralanan toplam İngiliz kaybı 1.000'i aştı ve Gage'in yerine Howe geçti.
Kongre lideri John Adams , Haziran 1775'te Virginia delegesi George Washington'u Kıta Ordusu Başkomutanlığına aday gösterdi. Daha önce Fransız ve Hint Savaşı sırasında İngiliz savaş komutanlıklarında Virginia milis alaylarına komuta etmişti . Washington , 3 Temmuz'da sürmekte olan Boston Kuşatması'nın saha komutasını üstlenmeye başlamak için Boston'a gitti . Howe, şehre saldırmak için plan yapmayan Washington'a karşı bir tavırla saldırmak için hiçbir çaba göstermedi. Bunun yerine Amerikalılar Dorchester Heights'ı güçlendirdi . Mart ayı başında 1776 yılında Albay Henry Knox ile geldi ağır topçu bir yakalanan Fort Ticonderoga düzenlenen baskın . Karanlığın örtüsü altında Washington topçusunu 5 Mart'ta Dorchester Heights'in üzerine yerleştirerek Boston ve İngiliz gemilerini limanda tehdit etti. Howe, Gage'in Bunker Tepesi gibi başka bir savaş istemedi, bu yüzden Boston'u tahliye etti. İngilizlerin 17 Mart'ta daha fazla zayiat olmadan geri çekilmesine izin verildi ve Nova Scotia, Halifax'a yelken açtılar . Washington ordusunu güneye New York'a taşıdı .
Ağustos 1775'ten itibaren, Amerikalı Özelçiler Nova Scotia'daki köylere, önce Saint John , sonra Charlottetown ve Yarmouth'a baskın düzenlemeye başlamışlardı . 1776'da Canso'da devam ettiler ve daha sonra Fort Cumberland'a kara saldırısı yaptılar .
Bu arada Quebec'teki İngiliz yetkililer, Hint kabileleriyle onları desteklemek için müzakere etmeye başlarken, Amerikalılar tarafsızlıklarını korumaya çağırdılar. Nisan 1775'te Kongre, Kanada'dan bir İngiliz-Hindistan saldırısından korktu ve Quebec'i işgal etmeye izin verdi. Quebec'te büyük ölçüde Frankofon nüfusu vardı ve sadece 12 yıldır İngiliz yönetimi altındaydı. Nova Scotia'daki bir ayaklanmaya sponsor olan bir Massachusetts Kasım ayında dağıtılmıştı, ancak Amerikalılar İngilizlerden kurtulmayı memnuniyetle karşılayacaklarını umuyorlardı. Eski Fransız topraklarına yapılan ikinci Amerikan seferi, 31 Aralık'ta Quebec Savaşı'nda yenildi. Gevşek bir kuşatmadan sonra Amerikalılar 6 Mayıs 1776'da çekildi. 8 Haziran'da bir Amerikan başarısız saldırısı , Quebec'teki operasyonlarını sona erdirdi. Bununla birlikte, İngiliz arayışı 11 Ekim'de Valcour Adası Muharebesi'nde temizlenene kadar Champlain Gölü'ndeki Amerikan gemileri tarafından engellendi . Amerikan birlikleri kampanyayı sona erdirerek Ticonderoga'ya çekilmek zorunda kaldı . İşgal, Vatanseverlerin İngiliz kamuoyundaki desteklerine mal oldu ve saldırgan Loyalizm karşıtı politikaları Kanada'daki desteği sulandırdı. Daha sonra başka bir Patriot istila girişimi yapılmadı.
In Virginia , Kraliyet Vali Rab Dunmore denemiş milis silahsızlandırılması kavga yok patlak rağmen gerginlikler, arttıkça. O , 7 Kasım 1775'te Vatansever efendilerinden Taç için savaşmaktan kaçan kölelere özgürlük vaat ederek bir bildiri yayınladı . Dunmore'un birlikleri Büyük Köprü Savaşı'nda geri püskürtüldü ve Dunmore, yakınlardaki Norfolk limanından demirleyen İngiliz gemilerine kaçtı. Üçüncü Virginia Kongre onun milis terhis veya sıkıyönetim kabul etmedi. Son Kraliyet Virginia Meclisi oturumunda konuşmacı Peyton Randolph , Parlamento'nun Uzlaşmacı Kararıyla ilgili olarak Lord Dunmore'a bir yanıt vermedi . Müzakereler kısmen Randolph'un Virginia Sözleşmelerinin Başkanı olduğu ve aynı zamanda Başkan olduğu Kongre'ye ertelendiği için başarısız oldu. Dunmore, gemi mürettebatına 1 Ocak 1776'da Norfolk'u yakmalarını emretti .
Mücadele patlak 19 Kasım'da South Carolina sadıklar ve Patriot militanlar arasında ve Loyalists sonradan edildi koloninin sürülen . Loyalistler , Güney'de sömürge yönetimini yeniden kurmak için Kuzey Carolina'da işe alındı , ancak kararlı bir şekilde yenildiler ve Loyalist hissi bastırıldı. Bir grup İngiliz düzenli, Güney Carolina'yı fethetmek için yola çıktı ve 28 Haziran 1776'da Sullivan'ın Adası Savaşı sırasında Charleston'a bir saldırı başlattı , ancak başarısız oldu ve 1780 yılına kadar Güney'i Patriot kontrolünde bıraktı.
Vatansever baruttaki kıtlık, Kongre'nin İngiliz Batı Hint Adaları'ndaki Bahamalar sömürgesine karşı ek orduyu güvence altına almak için bir sefer başlatmasına izin verdi . 3 Mart 1776'da Amerikalılar İngilizleri Nassau Muharebesi'ne indirip nişanlandılar , ancak yerel milisler hiçbir direniş göstermedi. Seferi ellerinden besler neyi el koydu ve filo ulaştı 17 Mart'ta ev için kalkmıştı New London, Connecticut sırasında kısa bir çatışma sonrasında, 8 Nisan tarihinde, Block Island Savaşı Donanma ile fırkateyn HMS Glasgow 6 Nisan'da.
Politik tepkiler
Mücadele başladıktan sonra Kongre, savaşı önlemeye yönelik başka bir girişimde bir Zeytin Dalı Dilekçesi başlattı . III.George teklifi samimiyetsiz olarak reddetti çünkü Kongre ayrıca tüfek ve barut için beklenmedik durum planları yaptı. Kral, Bunker Tepesi'ndeki milis direnişine, Kongre'deki Vatansever grubunu daha da kışkırtan bir İsyan Bildirisi ile cevap verdi . Parlamento sömürgeler üzerindeki zorlayıcı tedbirleri 170 oyla reddetti. Buradaki belirsiz Whig çoğunluğu, saldırgan bir politikanın Amerikalıları bağımsızlığa iteceğinden korkuyordu. Tories uzlaşmaya karşı direnişlerini sertleştirdi ve Kral savaş çabalarını mikro yönetmeye başladı. İrlanda Parlamentosu Amerika'ya asker gönderme sözü verdi ve İrlanda Katolik ilk kez orduya izin verildi.
İlk düşmanlıkların Boston İngiliz aktivitesinde bir duraklama neden onlar daha fazla asker bekliyor New York'ta kaldı. Bu inaktif tepki, Yurtseverlere sömürge meclislerinde siyasi bir avantaj sağladı ve İngilizler her eski koloni üzerinde kontrolü kaybetti. Britanya Adaları'ndaki ordu , Kral'ın iktidarı suistimal etmesini önlemek için 1688'den beri kasıtlı olarak küçük tutulmuştu . Denizaşırı ülkelere savaşa hazırlanmak için Parlamento, küçük birliklerle ek birliklere sübvansiyon anlaşmaları imzaladı . Bir yıl içinde Amerika'ya 32.000 kişilik bir ordu gönderdi.
Thomas Paine'in broşürü Common Sense , on üç koloni boyunca halkın bağımsızlık konusundaki desteğini artırdı ve yaygın bir şekilde yeniden basıldı. Zeytin Dalı Dilekçesinin reddedilmesi üzerine Kongre , ABD'yi İngiltere'den siyasi olarak ayırmak için Bağımsızlık Bildirgesi hazırlamak üzere Thomas Jefferson , John Adams , Benjamin Franklin , Roger Sherman ve Robert Livingston'dan oluşan Beşli Komite'yi atadı . Belgede hükümete, on üç sömürge halkının otoritesinin "bir kişi" olarak otoritesinin rızasıyla ve III. George'un İngiliz haklarını ihlal ettiğini belirten uzun bir liste rıza gösterildi. 2 Temmuz'da Kongre bağımsızlık için oy kullandı ve 4 Temmuz'da George Washington'un 9 Temmuz'da New York'ta toplanan birliklere okuduğu bildirisini yayınladı. O akşam daha sonra bir mafya Kralın kurşun heykelini parçaladı ve daha sonra eridi tüfek topları.
Bu noktada, Amerikan Devrimi, “sömürge savaşı” aşamasından, Kongre'de, Ana Ülke ile imparatorluğun ekonomik kurallarına itiraz eden on üç koloni olarak, iç savaştan biri olan ikinci aşamaya geçti. Kendini ilân eden devletler, Kongre'de toplanan delegeleri aracılığıyla Büyük Britanya'ya karşı askeri, politik ve ekonomik bir mücadele yürüttü. Siyasi ve askeri olarak, her koloni ve ilçede, şimdi komşularına karşı savaşa giden Vatanseverlerin (Whigs) ve Loyalistlerin (Tories) bir karışımı vardı.
Vatanseverler, eyaletlerinde İngiltere'den bağımsızlığını ve Kongre'de yeni bir ulusal birliği destekleyenlerdi. Loyalistler İngiliz emperyal yönetimine sadık kaldılar. Loyalistler genellikle her nüfusun azınlıkları, atanmış sömürge yetkilileri, lisanslı tüccarlar, Anglikan kiliseleri ve politik olarak gelenekseldi. Liman şehirleri etrafında, New England Iroquois sınırında ve Güneyde Cherokee yerleşiminin yakınında yoğunlaştılar. Tories, kralın ihanetle ilgili nedenlerden ötürü hükümdarını kaldırmış gibi davranan herhangi bir kişiyi gördü ve III.George, ölüm cezasından sorumlu olanları mahkum etmeye teşvik edildi.
Her eyalet meclisinde, Vatanseverler, tüm sakinlerin eyaletlerine bağlılık yemini gerektiren Test Yasalarını geçirerek Loyalist mücadeleye cevap verdiler. Bunlar nötrleri tanımlamak ya da bağımsızlık karşıtlarını sürgüne götürmekti. Yemin edilmemesi, hapis cezası, zorla sürgün ve hatta ölüm anlamına geliyordu. Amerikan Tories kamu ofisinden yasaklandı, tıp ve hukuk uygulamaktan yasaklandı veya artan vergiler ödemek zorunda kaldı. Bazıları iradeleri yerine getiremedi veya veli olamadı. Kongre, devletlerin savaşı finanse etmek için Loyalist mülklere el koymalarını sağladı ve tarafsız kalan bazı Quaker'lara mallarına el konuldu. Devletler daha sonra bazı Loyalistlerin borçlu oldukları borçları toplamasını engellediler.
İngiliz New York karşı saldırı
Halifax'ta toplandıktan sonra William Howe, savaşı Amerikalılara götürmeye karar verdi. Haziran 1776'da yelken açtı ve 2 Temmuz'da New York Limanı'nın girişine yakın Staten Adası'na asker çıkarmaya başladı . Amerikalılar Howe'nin barış müzakere konusundaki gayri resmi girişimini reddetti. Washington ordusunu Manhattan Adası'ndaki ve Batı Long Island'daki Doğu Nehri üzerindeki pozisyonlara böldüğünde, 27 Ağustos'ta Long Island Muharebesi'nde Howe Washington'u geride bıraktı ve tekrar Brooklyn Heights'a zorladı , ancak Washington'un kuvvetlerini kuşatmaya çalışmadı.
28 Ağustos gecesi, General Henry Knox İngilizleri bombaladı. 29 Ağustos'ta bir Amerikan savaş konseyi Manhattan'a çekilmeyi kabul etti. Washington hızla birliklerini topladı ve General Thomas Mifflin'in arka muhafızları ile birlikte, erkeklerde veya orduda herhangi bir kayıp olmaksızın , düz dipli yük gemilerinde Doğu Nehri boyunca Manhattan'a taşındı .
Staten Island Barış Konferansı İngiliz delegeleri asi taleplerini karşılamak için bağımsızlığını tanıma yetkisi yoktu olarak barış görüşmesi başarısız oldu. Howe , 15 Eylül'de New York şehrinin kontrolünü ele geçirdi ve ertesi gün Amerikalılarla başarısız bir ilişki kurdu . Pell Point Savaşı'nda Amerikalıları kuşatmayı başaramadı , sonra Amerikalılar başarıyla geri çekildi. Howe, 28 Ekim'de White Plains Savaşı'nda Washington ordusuyla kapanmayı reddetti , ancak bunun yerine çabalarını stratejik değeri olmayan bir tepeye yoğunlaştırdı.
Washington'un geri çekilmesi, kalan güçlerini izole bırakmıştı ve İngilizler 16 Kasım'da Fort Washington'unu ele geçirdi . İngiliz zaferi 3.000 mahkum aldı ve Washington'un en feci yenilgisini buldu. Washington'un Long Island'da kalan ordusu dört gün sonra geri çekildi. Henry Clinton , Washington'un dağınık ordusunu takip etmek istedi, ancak Rhode Island'ın Newport, muhalefet ettiği bir operasyonda ilk kez ele geçirmesi için 6.000 asker görevlendirmesi gerekiyordu. Daha sonra Amerikan mahkumları , savaşın her savaşında daha fazla Amerikan askeri ve denizcisinin hastalık ve ihmalden öldüğü meşhur hapishane gemilerine gönderildi . Charles Cornwallis Washington'u takip etti, ancak Howe ona durmasını emretti ve Washington haksız yere yürüdü.
Görünüm Amerikan davası için kasvetli idi; azaltılmış ordu 5.000'den az erkeğe düşmüştü ve askere alımları yıl sonunda sona erdiğinde bu sayı daha da azalacaktı. Popüler destek değişti, moral kaçtı ve Kongre Philadelphia'yı terk etti . Loyalist faaliyet, özellikle New York'ta Amerikan yenilgisinin ardından arttı.
Londra'da düzenlenen şenliklerle kampanya haberleri İngiltere'de iyi karşılandı, halk desteği zirveye ulaştı ve Kral Hamama Nişanı Howe'a verdi. Başarılar, İngilizlerin bir yıl içinde kazanabileceği tahminlerine yol açtı. Vatansever kuvvetleri arasındaki stratejik eksiklikler Washington'un sayısal olarak daha zayıf bir orduyu daha güçlü bir orduya bölmesi, durumu yanlış değerlendiren deneyimsiz personel ve birlikleri düşman ateşi karşısında kaçıyor. Bu arada, İngilizler kış mahallelerine girdi ve kampanyalara devam etmek için iyi bir yerdeydi.
Aralık 25-26, 1776 gecesi, Washington geçti buz tıkanmış Delaware Nehri ve sürpriz ve boğulmuş Hessen Trenton, New Jersey ve 900 mahkumları almayı garnizon. Kararlı zafer ordunun işaretleyici moralini kurtardı ve Vatansever davasına yeni bir umut verdi. Cornwallis, Trenton'u geri almak için yürüdü, ancak çabaları 2 Ocak'ta geri püskürtü . Washington, o gece Cornwallis'i geride bıraktı ve ertesi gün korumasını yendi . İki zafer, Fransızların Amerikalıların değerli müttefikleri olduğuna ikna etmeye katkıda bulundu. Uzun bir gerilla çatışması devam etmesine rağmen , Washington 6 Ocak'ta New Jersey , Morristown'da kış mahallelerine girdi . Howe, Washington'un şaşkınlığına çok fazla saldırı girişiminde bulunmadı.
İngiliz kuzey stratejisi başarısız
Aralık 1776'da John Burgoyne , Lord George Germain ile strateji belirlemek için Londra'ya döndü . Burgoyne'nin planı New York'tan Quebec'e Büyük Göller üzerinde kontrol kurarak New England'ı tecrit etmekti. Daha sonra çabalar, Loyalist desteğin yaygın ve önemli olduğuna inanıldığı güney kolonileri üzerinde yoğunlaşabilir.
Burgoyne'nin planı, Albany, New York'ta iki orduyu farklı yollarla ve randevularla manevra yapmaktı . Burgoyne, 14 Haziran 1777'de Champlain Gölü boyunca yola çıktı ve 5 Temmuz'da Ticonderoga'yı hızla ele geçirdi . Oradan hız yavaşladı. Amerikalılar yolları kapattı, köprüleri yıktı, akarsuları yıktı ve yemek alanını çıkardı. Bu arada, Barry St. Ledger'in Mohawk Nehri boyunca uzanan saptırıcı sütunu Fort Stanwix'i kuşattı . St. Ledger, Hint desteği onu terk ettikten sonra 22 Ağustos'ta Quebec'e çekildi . 16 Ağustos'ta Brunswick yiyecek arama seferi Bennington'da güçlü bir şekilde yenildi ve 700'den fazla birlik ele geçirildi. Burgoyne'nin Hint desteğinin büyük çoğunluğu onu sahada terk etti, ancak Lord Howe, planlanan kampanyalarını Philadelphia'da hala New York'tan desteği olmadan başlatacağını bildirdi.
Burgoyne ilerlemeye devam etti ve 19 Eylül'de Saratoga Birinci Muharebesi'nde Amerika'nın Freeman's Farm'daki pozisyonunu kuşatmaya çalıştı . İngilizler kazandı, ancak 600 ölü oldu. Burgoyne daha sonra içeri girdi, ancak sürekli bir firari kanaması çekti ve kritik malzemeler azaldı. Amerikalılar , 7 Ekim'de Amerikan hatlarına karşı yürürlükte olan bir İngiliz keşifini , ikinci Saratoga Savaşı sırasında ağır İngiliz kayıplarıyla itti . Burgoyne daha sonra Amerikan arayışı karşısında geri çekildi, ancak 13 Ekim'de kuşatıldı. Sarf malzemeleri tükendi ve rahatlama umuduyla Burgoyne, 17 Ekim'de ordusunu teslim etti ve Amerikalılar savaş esiri olarak 6.222 askeri aldı.
Bu arada Howe, Washington'a karşı New York merkezli bir kampanya kampanyasının komutasını üstlendi . Erken suçlar Washington'u Haziran 1777'de savaşa sokmayı başaramadı. Howe daha sonra New Jersey üzerinden karada veya Delaware Körfezi üzerinden karada Philadelphia'ya daha fazla saldırmayı reddetti ve Burgoyne'nin iç mekanını desteklemeden başlattı.
Sonbaharın ilerleyen saatlerinde ek malzemelerle Howe, Philadelphia kampanyasını önerdi. Bu kez ilerlerken , 11 Eylül'de Washington'u geride bıraktı ve yenilgiye uğrattı , ancak mağlup Amerikalıları iki kez takip edip yok edemedi; bir keresinde Brandywine Savaşı'ndan sonra ve yine Germantown Savaşı'ndan sonra . Willistown'daki bir İngiliz zaferi Philadelphia'yı savunmasız bıraktı ve Howe şehri 26 Eylül'de ele geçirmedi. Daha sonra 9.000 adamı Philadelphia'nın kuzeyindeki Germantown'a taşıdı . Washington , 4 Ekim'de Howe'in garnizonuna orada sürpriz bir saldırı başlattı , ancak sonunda geri püskürtüldü. Howe bir kez daha zaferini takip etmedi.
Amerikan savunmaları tarafından şaşkın olan Howe, White Marsh Savaşı'nda birkaç gün arandıktan sonra Philadelphia'ya geri çekilmeyi emretti . Bir saldırının Washington'u bagajından ve eşyalarından mahrum bırakabileceği savunmasız Amerikan arkasını görmezden geldi. 19 Aralık'ta Washington'un ordusu Valley Forge'da kış mahallelerine girdi . Kötü koşullar ve tedarik sorunları, yaklaşık 2.500 Amerikan askerinin ölümüyle sonuçlandı. Washington'un Valley Forge'daki kış kampı sırasında Baron von Steuben , tüm Kıta Ordusu'na Prusya sondaj ve piyade taktikleri yöntemlerini tanıttı .
Amerikalılar sadece yirmi mil uzakta kışlarken, Howe bazı eleştirmenlerin savaşı sona erdirebileceğini iddia ettiği kamplarına saldırmak için hiçbir çaba göstermedi. Kampanyanın sona ermesinin ardından Howe komisyonundan istifa etti ve yerini 24 Mayıs 1778'de Henry Clinton aldı. Clinton, Fransa'nın savaşa girmesinin ardından Philadelphia'yı terk etmek ve New York'u takviye etmek için emir aldı. 18 Haziran'da İngilizler, yeniden canlanan Amerikalıların peşinde olduğu Philadelphia'dan ayrıldı. İki ordu , 28 Haziran'da Monmouth Court House'da savaştı ve Amerikalılar sahayı koruyarak Patriot moralini ve güvenini büyük ölçüde artırdı. Temmuz ayına kadar her iki ordu da iki yıl önce aynı pozisyondaydı.
Dış müdahale
Savaşın başlarında, Kongre'nin Fransa'dan yardım almasının zorunlu olduğu anlaşıldı. İlk olarak, İngilizler Atlantik sahil limanlarında askeri yardıma karşı itiraz edilemeyecek bir abluka başlattılar. İkincisi, ordu birliğinin gücü ölüm, hastalık ve terk ile yıprandı ve devletler işe alım kotalarını karşılayamadı. Üçüncüsü, İngilizlerin kayıplarını telafi etmek için Alman yardımcılarının sürekli tedariki vardı.
Fransa Dışişleri Bakanı Comte de Vergennes kuvvetle karşıtı İngiliz idi ve o zamandan beri İngiltere ile savaşa gitmek için bir bahane aradı uzun olan Kanada fethi Fransız kamu savaşı tercih 1763 yılında, ancak Vergennes ve Kral Louis XVI sayesinde tereddüt askeri ve mali riske.
Bununla birlikte, Fransa, sömürgeler hala İngiltere ile uzlaşmayı düşünüyorsa müdahale etmek zorunda hissetmeyecekti, çünkü Fransa'nın bu olayda kazanacak hiçbir şeyi olmayacaktı. Fransa'dan yardım almak için, Temmuz 1776'da Kongre tarafından gerçekleştirilen bağımsızlık ilan edilmelidir . Savaşın başlamasından bu yana Fransız tüccarlar tarafından tarafsız Hollanda limanları tarafından gizlice tedarik edilen Amerikalılar şimdi doğrudan Fransız hükümeti. Bunların Amerikan 1777 Saratoga kampanyasında paha biçilmez olduğu kanıtlandı.
Saratoga'daki İngiliz yenilgisi, olası dış müdahale konusunda İngiliz endişesine neden oldu. Kuzey Bakanlık aranan kolonileri ile uzlaşma orijinal taleplerine rıza tarafından değil bağımsızlık olmadan. Ancak Amerikalılar şimdi Fransız ticareti ile destekleniyorlardı ve hiçbir şartla İngiltere'den tam bağımsızlıktan mahrum kalacaklardı. Saratoga'daki Amerikan zaferi, Fransızları Vatanseverleri desteklemenin faydalı olduğuna ikna etti, ancak çok geç yapmak büyük endişeler getirdi. Kral XVI.Louis, İngiltere'nin tavizlerinin kabul edileceğinden ve Kolonilerle uzlaşma getireceğinden korkuyordu. İngiltere daha sonra Fransız Karayipleri'ne saldırmakta serbesttir. Bunu önlemek için Fransa 6 Şubat 1778'de bir ticaret anlaşmasında ABD'yi resmen tanıdı ve bunu Amerikan bağımsızlığını garanti eden savunma askeri bir ittifakla izledi . İspanya, eski Avrupa sömürgelerinin bir cumhuriyetini tanımaktan ve aynı zamanda iyi hazırlanmadan önce İngiltere ile savaşı kışkırtmaktan sakındı. Vatanseverlere esas olarak Küba'daki Havana ve İspanyol Louisiana'daki New Orleans'dan gizlice tedarik etmeyi seçti.
Fransızların Amerikan bağımsızlık mücadelesine katılmasını teşvik etmek için diplomat Silas Deane , Amerikan savaş çabalarına katılan herhangi bir Fransız subayına terfi ve emir vaat etti. Bununla birlikte, Fransız subay-maceracıların çoğu komuta için tamamen uygun değildi. Olağanüstü bir istisna olan Kongre, Lafayette'in "özgürlük davasına olan büyük gayretini" tanıdı ve ona büyük bir General görevlendirdi. Washington'un bazı rakip subaylarını uzlaştırmak için hemen araç kullanıyordu ve Philadelphia'daki bazı delegeleri Washington'u aksi takdirde kayıtsız bir Kongre'de desteklemek için hizaladı.
Kongre ayrıca İspanya'yı Fransız anlaşmasında resmen uzatıldığı gibi açık bir ittifak haline getirmeyi de umuyordu. Amerikan Komiserleri 1776'da Aranda Kont ile görüştü. Ancak İspanya, Kıta'daki Büyük Gücü endişeleri nedeniyle hala erken bir taahhütte bulunma konusunda isteksizdi. Bununla birlikte, ertesi yıl İspanya, Britanya'nın imparatorluğunu zayıflatmak için Amerikalıları destekleme arzusunu doğruladı.
Çatışmanın patlak vermesinden bu yana, İngiltere eski müttefiki olan tarafsız Hollanda Cumhuriyeti'ne, İskoç Tugayı'nın Amerika'da hizmet için kullanılmasını sağlamak için başvurmuştu. Ancak orada Amerikan yanlısı duyguları seçilmiş temsilcilerini talebi reddetmeye zorladı. Sonuç olarak, İngilizler Hollanda'nın doğrudan askeri desteği için anlaşmalar başlatmaya çalıştı, ancak Cumhuriyet hala reddetti. Aynı zamanda, Amerikan birliklerine Batı Hint Adaları kolonileri aracılığıyla Hollandalı tüccarlar tarafından yetki verildi . Amerika'ya bağlı Fransız tedarikleri de Hollanda limanlarından aktarıldı. Cumhuriyet, Fransa'nın İngiltere'ye verdiği savaş ilanının ardından, İngiltere'nin bu konuda daha önce vermiş olduğu bir tavizden söz ederek Fransa ile ticaret yaptı . Ancak, uluslararası anlaşmalara rağmen, İngiltere, Hollanda gemilerine el koyma ve hatta ona ateş etme yoluyla karşılık verdi . Cumhuriyet , tarafsız statülerini güçlendirmek için Avusturya, Prusya ve Rusya ile Birinci Silahlı Tarafsızlık Ligi'ne katıldı . Ancak Cumhuriyet, isyan eden Yurtsever davasına daha fazla yardım etmişti. Aynı zamanda Amerikalı özel kişilere sığınak vermiş ve Amerikalılarla bir ticaret anlaşması hazırlamıştı. İngiltere, bu eylemlerin Cumhuriyet'in tarafsız duruşuna aykırı olduğunu ve Aralık 1780'de savaş ilan ettiğini ileri sürdü.
Bu arada, III. George, Amerika'nın savaşmak için bir Avrupa savaşı varken Amerika'yı bastırmaktan vazgeçmişti. Fransa ile savaşı hoş karşılamadı, ancak İngiltere'nin bundan kaçınmak için gerekli tüm adımları attığına ve Yedi Yıl Savaşı'nda Fransa'ya karşı İngiltere zaferlerini Fransa ile savaş durumunda iyimser kalmanın bir nedeni olarak gösterdiğine inanıyordu . İngiltere boşuna Fransa'yı meşgul edecek güçlü bir müttefik bulmaya çalıştı. Büyük Güçler arasında tecrit edildi ve Fransızların gücü Yedi Yıl Savaşında olduğu gibi Avrupa'ya çekilmedi. İngiltere daha sonra odağını bir tiyatrodan değiştirdi ve büyük askeri kaynakları Amerika'dan uzaklaştırdı. Bu gelişmelere rağmen, III. George hala Amerikan bağımsızlığını tanımayı ve Amerikan sömürgelerine süresiz olarak veya özneleri olarak geri dönme sözü verene kadar savaşmaya kararlıydı.
Kuzey'deki çıkmaz
İngilizlerin Ekim 1777'de Saratoga'daki yenilgisinin ve Fransa'nın savaşa girişinin ardından Clinton, New York'taki güçlerini birleştirmek için Philadelphia'dan çekildi. Fransız amiral Comte d'Estaing , Washington'a yardım etmek için Nisan 1778'de Amerika'ya gönderildi. Fransız-Amerikan kuvvetleri New York'un savunmasının Fransız filosu için çok zorlu olduğunu hissetti, bu yüzden Ağustos 1778'de General John Sullivan'ın komutası altında Rhode Island Savaşı'nda Newport'a bir saldırı başlattılar . Fransızlar Amerikalıları hayal kırıklığına uğratarak çekilmeyi seçtiğinde çaba başarısız oldu. Savaş daha sonra patlak verdi. Çoğu eylem, Kestane Boynu ve Küçük Yumurta Limanı gibi büyük çatışmalar olarak gerçekleştirildi . 1779 yazında, Amerikalılar Stony Point Savaşları ve Paulus Hook'ta İngiliz mevzilerini ele geçirdi . Temmuz ayında Clinton , Connecticut'a büyük bir baskın yaparak Washington'u belirleyici bir anlaşmaya varamadı . O ay, büyük bir Amerikan deniz operasyonu Maine'i geri almaya çalıştı, ancak bu aşağılayıcı bir yenilgiyle sonuçlandı. Iroquois baskınlarının sıklığı Washington'u çok sayıda Iroquois yerleşim yerini tahrip eden cezalandırıcı bir keşif yapmaya zorladı , ancak çaba baskınları durduramadı. 1779-80 kışında, Kıta Ordusu Valley Forge'dan daha fazla sıkıntı yaşadı. Moral fakirdi, uzun savaşta kamu desteği düştü, ulusal para birimi neredeyse değersizdi, ordu arz sorunlarıyla boğuştu, firar yaygındı ve tüm alaylar 1780'in başlarındaki koşullar üzerinde sakatlandı.
1780'de Clinton, New Jersey'i tekrar ele geçirme girişimi başlattı. 7 Haziran'da Hessen generali Wilhelm von Knyphausen yönetiminde 6.000 kişi işgal etti , ancak Connecticut Çiftlikleri Savaşı'nda yerel milislerden sert direnişle karşılaştılar . İngilizler sahayı elinde tuttu, ancak Knyphausen Washington'un ana ordusuyla genel bir angajmandan korktu ve geri çekildi. İki hafta sonra ikinci bir girişim Springfield'da güçlü bir şekilde yenildi ve New Jersey'deki İngiliz hırslarını etkili bir şekilde sona erdirdi. Bu arada, Amerikalı general Benedict Arnold haini çevirdi , İngiliz ordusuna katıldı ve Amerikan West Point kalesini teslim etmeye çalıştı . İngiliz casus üstadı John André yakalandığında olay başarısız oldu. Arnold diye Vefalı kamuoyuna hitap ederek yaptığı ihaneti haklı New York'ta İngiliz hatlarına kaçmış, fakat Patriots kuvvetle korkak ve onu mahkum dönek .
Appalaşyanların batısındaki savaş büyük ölçüde çarpma ve baskınlarla sınırlıydı. Şubat 1778'de, Cuyahoga Nehri boyunca yerleşim yerlerinde İngiliz askeri kaynaklarını yok etmek için bir milis seferi olumsuz hava koşulları nedeniyle durduruldu. Yılın ilerleyen saatlerinde , Illinois Ülkesini İngilizlerden ele geçirmek için ikinci bir kampanya yürütüldü . Virginia milisleri, frankofon yerleşimcileri ve Albay George Rogers Clark'ın komuta ettiği Hint müttefikleri 4 Temmuz'da Kaskaskia'yı ele geçirdi ve Vincennes'i temin etti , ancak Vincennes Quebec Valisi Henry Hamilton tarafından tekrar ele geçirildi . 1779'un başlarında Amerikalılar Hamilton'a esir alarak Vincennes'e saldırdılar .
25 Mayıs 1780'de İngilizler , Quebec'ten Körfez kıyılarına isyancı direnişini temizlemek için daha geniş bir operasyonun bir parçası olarak Kentucky'ye bir sefer başlattı . Yüzlerce kişi öldürüldü ya da yakalandı, ancak girişim sadece sınırlı bir başarı ile karşılaştı. Amerikalılar, Mad River boyunca Ağustos ayında büyük bir taarruzla cevap verdiler ve bu da bazı başarılarla karşılaştı , ancak sınırdaki Hint baskınlarını hafifletmek için çok az şey yaptı. Fransız milisler Detroit'i ele geçirmeye çalıştı, ancak Miami Kızılderilileri 5 Kasım'da toplanan birlikleri pusuya düşürdüler ve yenilgiye uğradıklarında felaketle sonuçlandılar . Amerikalılar aynı anda düşman Hint kabilelerini yenmek ve araziyi işgal etmek için insan gücüne sahip değildi.
Güneyde Savaş
İngilizler, Londra'daki Loyalistlerin orada güçlü bir Loyalist üssü olduklarından emin olduktan sonra 1778'de Güney'i fethetmeye dikkat ettiler. Kraliyet Donanması filoları Fransız-İspanyol filolarına saldırmak için İngiliz Karayip kolonilerine daha yakın olacaktı. 29 Aralık 1778'de Lord Cornwallis , Savannah'yı yakalamak için New York'tan bir seferi kolordu komuta etti ve İngiliz birlikleri daha sonra Loyalist desteği almak için ülkeye taşındı.
İlk Loyalist işe alımı 1779'un başlarında umut vericiydi, ancak daha sonra 14 Şubat'ta Kettle Creek'teki Vatansever milisler tarafından sadece büyük bir Loyalist milis mağlup edildi . Bu, Loyalist'in İngilizlerin düzenli olarak büyük katılımlarda desteklenmesi ihtiyacını gösterdi. Ancak İngilizler, 3 Mart'ta Brier Creek'te Patriot milislerini yendiler . Haziran ayında Charleston, Güney Carolina'da kürtajlı bir saldırı başlattılar . Operasyon, Carolinas'ta hem Loyalistleri hem de Vatanseverleri öfkelendiren İngiliz birliklerinin yaygın yağmalarından dolayı ünlendi. Ekim ayında, Amiral d'Estaing ve General Benjamin Lincoln'ün birleşik Fransız-Amerikan kuşatması Savannah'yı geri alamadı .
Ertesi yıl için birincil İngiliz stratejisi, güneydeki bir Loyalist ayaklanmaya bağlıydı. Cornwallis, Kuzey Carolina'ya doğru ilerledi ve başarısını hiç gerçekleşmeyen büyük bir Loyalist ayaklanma ile oynadı. Mayıs 1780'de Henry Clinton , Charleston'u ele geçirdi ve 5.000'in üzerinde mahkumu ele geçirdi ve güneydeki Kıta Ordusunu etkili bir şekilde yok etti. Banastre Tarleton 29 Mayıs'ta Waxhaws'ta geri dönen Amerikalıları yendiğinde bölgedeki Vatansever direnişi çöktü .
İngiliz Başkomutan Clinton, New York'a döndü ve General Lord Cornwallis'i Charleston'da güney savaş çabalarını denetlemeye bıraktı. Orada az sayıda sadık ona katıldı. Girişim, Fairfield County , Lincolnton , Huck's Yenilgisi , Stanly County ve Lancaster County'de Temmuz zaferleri kazanan Patriot milisleri tarafından ele geçirildi . Bunlar, Loyalist desteği etkili bir şekilde bastırdı.
Temmuz ayında Kongre , Amerika'nın güneydeki çabalarına öncülük etmek için yeni bir komuta ile General Horatio Gates'i atadı . 16 Ağustos 1780'in ortalarına gelindiğinde Camden Muharebesi'ni kaybetmişti ve Cornwallis, Kuzey Carolina'yı istila etmeye hazırdı. İngilizler kırsal kesime boyun eğmeye çalıştı, ancak Vatansever milisler saldırılarına devam ettiler. Cornwallis , kuzeye doğru hareket ederken sol kanadını örtmek için Loyalist güçleri yükseltmek için Binbaşı Patrick Ferguson'u gönderdi , ancak karşılıklı desteğin ötesine geçtiler. Ekim ayı başlarında, Tory düzenli ve milisleri , Kings Mountain Savaşı'nda yenilerek bölgedeki önemli Loyalist desteği yok etti. Cornwallis, aksiliklere rağmen Kuzey Karolina'ya doğru ilerledi ve orada önemli bir Loyalist destek alacağı konusunda kumar oynadı. Greene, Cornwallis'le savaştan kaçtı, bunun yerine İngilizleri uzun bir yıpratma savaşından geçirdi .
Washington, General Gates'i General Nathanael Greene ile değiştirdi Aralık 1780'in başında Greene, İngilizlerle doğrudan yüzleşemedi, bu nedenle Daniel Morgan'ın altında ek birlikler toplamak için bir güç gönderdi. Morgan daha sonra ünlü İngiliz Lejyonunu 17 Ocak 1781'de Cowpens'de yendi . Cornwallis daha sonra ilerlemesini iptal etti ve Güney Carolina'ya geri çekildi.
İngilizler, Ocak 1781'de Virginia'da sürpriz bir saldırı başlattı. Benedict Arnold , Richmond, Virginia'yı işgal etti . Çok az dirençle karşılaştı. Vali Thomas Jefferson , İngiliz kuvvetlerinin hemen önünden Richmond'dan kaçtı ve İngilizler şehri yere yaktı. Daha sonra düşmanları eylemsizlik ve korkaklıklarla suçlanmasına rağmen, Jefferson, Arnold'un ilerlemesini kontrol etmek için yakınlardaki Albay Sampson Mathews'e acil bir gönderim gönderdi .
Mart ayına gelindiğinde, Greene ordusu, tedarik üssünden uzak olan Cornwallis ile karşı karşıya kaldığından emin olacak kadar büyüklükte artmıştı. İki ordu , 15 Mart'ta Guilford Adliye Sarayı'nın yakınında nişanlandı . Teğmen albay "Light Horse Harry" ve süvarileri eşliğinde , kavga geri çekilmeleriyle sonuçlanan ilk İngiliz ilerlemesi ile ileri geri gitti. İkinci çatışma, çoğunlukla yakın mesafeli çatışmaların olduğu ormanlık bir alanda meydana geldi . Kaotik yakın dövüş sırasında Cornwallis atını altından vurdu, ancak Greene dövüldü, ancak Cornwallis'in ordusu yeri doldurulamaz kayıplar verdi. Amerikalılar bir yıpratma savaşında ordusunu daha da azalttılar ve İngilizlerin beklediğinden çok daha az Loyalist katıldılar. Cornwallis'in yaralıları öyle ki , takviye için Wilmington'a geri çekilmek zorunda kaldı ve Vatanseverleri Carolinas ve Gürcistan'ın iç kontrolünü kontrol altına aldı.
Greene daha sonra güneyi geri almaya başladı. 25 Nisan'da Amerikan birlikleri , zayıf taktik kontrol nedeniyle Hobkirk's Hill'de tersine döndü , ancak 8 gün içinde 160 mil yürüyüşe devam ettiler, yine de bölgedeki stratejik İngiliz mevzilerini sürekli olarak yerinden ettiler. 15 Nisan'da Fort Watson ve Fort Motte'yi geri aldılar . 6 Haziran'da Augusta Kuşatması sırasında , Tuğgeneral Andrew Pickens , Charleston ve Savannah'ın ötesindeki son İngiliz karakoluna sahip olduklarını geri aldı.
İngilizlerin Greene'i durdurmak için son çabası 8 Eylül'de Eutaw Springs'de gerçekleşti, ancak İngiliz kayıpları o kadar yüksekti ki Charleston'a çekildiler. 1781'in sonuna gelindiğinde Amerikalılar, İngilizleri etkili bir şekilde Carolina sahillerine hapsederek önceki yıl kaydettikleri ilerlemeyi geri almışlardı. Savaşın sonuna kadar orada küçük çatışmalar devam etti.
Mississippi Nehri Tiyatrosu
Mississippi Nehri'nin doğusundaki Amerika'da, İspanyol Louisiana bölgesi batıdan geçmesine rağmen, Vali General Gálvez , New Orleans üzerinden Pittsburgh tarafından George Washington'a gizli yardıma izin veriyordu. 1777'de Havana ve New Orleans'da başarılı bir tüccar olan Oliver Pollock , ABD "ticari temsilcisi" olarak atandı. Şahsen, Batı Quebec'in frankofon yerleşimleri arasında İngilizlere karşı bir Amerikan kampanyası düzenledi. 1778'deki Virginia milis kampanyasında General George Rogers Clark Louisville'i kurdu ve bölgedeki İngiliz kalelerini temizledi. Clark'ın fethi, Illinois Eyaleti, Virginia'nın kurulmasıyla sonuçlandı . Katolik Kilisesi'nin korunması garanti edilen Fransızca konuşan sömürgelerin rızasıyla organize edildi. Kaskaskia'daki adliyelerinde seçmenler , bölge ABD Kongresi'ne teslim oluncaya kadar Virginia Genel Kurulunda üç yıl temsil edildi.


Mississippi Nehri Havzasının Fatihleri
1779'da İspanya ile Fransa savaş ilanında Vali Gálvez, İngiliz karakollarına karşı saldırı operasyonları başlatmak için İspanyol Louisiana'da bir ordu kurdu. İlk olarak, Baton Rouge , Fort Bute ve Natchez'deki İngiliz garnizonlarını temizledi ve beş kaleyi ele geçirdi. Bu ilk manevrada Gálvez, Pittsburg'daki ABD yerleşiminin kuzeyindeki Mississippi Nehri üzerinde seyrüsefer açtı. Mississippi Nehrini taşımak için Oliver Pollock'a yaptığı İspanyol askeri yardımı , İngiliz blokajlı Atlantik Sahili'ni atlayarak Washington'un Kıta Ordusu'na alternatif bir tedarik oldu. 1781'de Vali Galvez ve Pollack, İngiliz elindeki Mobile ve Pensacola da dahil olmak üzere Batı Florida'yı güvence altına almak için Körfez Kıyısı boyunca doğuya kampanya düzenledi. İspanyol operasyonları İngiliz Hint müttefiklerine silahlanma sağladı ve Mississippi Nehri ile Appalachian Dağları arasındaki yerleşimcilere saldırmak için askeri bir ittifakı etkin bir şekilde askıya aldı.
Nisan 1782'de Saintes Muharebesi'nde İngilizler, Fransız-İspanyolların Jamaika'yı işgal etmesini sağladı, ardından Karayip Denizi'ne hükmetti. Şubat 1783'te İspanyollar Cebelitarık kuşatmasını kaldırdı. Bahamalar'da yakalanan bir İspanyol-ABD filosu barışa geri döndü. Savaşçılar sürekli savaş için yüreğini kaybetmişlerdi. III.George, Aralık 1782'de Parlamento'nun ortak bir oturumundan önce Tahttan önceki bir konuşmada ABD'nin bağımsızlığını ilan ettikten sonra, İngilizler Paris'teki Amerikalılara şartlar sundu ve daha sonra Kongre 1783 Nisan'ında onaylandı. Mississippi Nehri'ne “sürekli erişim” ile birlikte Newfoundland ve Meksika Körfezi'ndeki haklar. Fransa ve İspanya ile yapılan iki İngiliz anlaşması , Eylül ayında üç yollu emperyal bölge takaslarını çözdü. İngilizler gelecek yıl Dördüncü İngiliz-Hollanda Savaşını çözdüler .
Amerika'da İngiliz yenilgisi
1781'de Amerika'daki İngiliz komutanı New York'ta tutuklanan General Clinton'du. Deniz mevkidaşı Amiral Marriot Arbuthnot ile olan zor ilişkisi nedeniyle, İngiliz operasyonları için o yıl tutarlı bir strateji geliştirememişti . Arbuthnot da Fransız deniz kuvvetlerinin Temmuz ayında gelişini tespit edemedi. Charleston'da Cornwallis bağımsız olarak Virginia'da Carolina'daki Greene'nin ordusuna olan arzını kesmek için bir kampanya planı geliştirdi ve Güney'deki Vatansever direnişinin çökeceğini umdu. Londra ABD Dışişleri Bakanı Lord Germain kabul etti, ancak ikisi de Clinton'a bilgi vermedi.
Washington ve Comte de Rochambeau seçeneklerini tartıştılar. Washington New York'a saldırmak için bastırırken Rochambeau, İngilizlerde daha az köklü olduğu ve böylece yenilmesinin daha kolay olduğu Virginia'da bir grevi tercih etti. New York çevresindeki Fransız-Amerikan hareketleri Clinton'a büyük bir endişe yarattı ve şehre saldırmaktan korkuyordu. Bu süre zarfında talimatları Cornwallis'e belirsizdi, nadiren açık emirler oluşturuyordu. Ancak Clinton, Cornwallis'e müstahkem bir deniz üssü kurmalarını ve New York'u savunmak için askerleri kuzeye aktarma talimatı verdi.
Cornwallis, takviye edilmiş bir deniz üssü kurmak için Yorktown'a manevra yaptı. Fakat aynı zamanda Lafayette , güneyi bir Fransız-Amerikan ordusuyla manevra ediyordu. İngilizler Yorktown'da kazı yaptı ve Kraliyet Donanmasını bekledi. Lafayette'nın ordusu Cornwallis'in ile kapatılır gibi, İngiliz Erken girişiminde yapılan dışarı Sally tekrarlanan emrindeki subayların çağıran rağmen kazılmış olabilir kuşatma hatları Hiç Amerikalı girişme. Virginia Yarımadası'ndan çekilmesini kolaylaştırmak için Amiral Arbuthnot'tan kısa bir süre sonra rahatlamayı bekleyen Cornwallis, dış savunmasını erkenden terk etti. Bunlar, İngiliz yenilgisini hızlandırmaya yarayan, kuşatmacılar tarafından derhal işgal edildi.
İngilizler Thomas Graves yönetiminde New York'tan Cornwallis ile buluşmak üzere bir filo göndermişlerdi. 5 Eylül'de Chesapeake Körfezi'ne girerken, Amiral de Grasse tarafından yönetilen Fransız filosu , Chesapeake Muharebesi'nde Graves'i kararlı bir şekilde yendi ve Yorktown çevresindeki Fransızların kontrolünü sağladı ve Cornwallis'i daha fazla takviye veya rahatlamadan kesti. Fransız filosunun beklenmedik gelişinde, Cornwallis daha sonra bir fırtına vurduğunda Gloucester Point'te York Nehri'ni geçerek kuşatmayı kırma girişiminde başarısız oldu . Cornwallis ve astları ağır bombardıman altındaydı ve giderek azalan kaynaklarla karşı karşıya kaldılar, durumlarının savunulamaz olduğuna karar verdiler. 17 Ekim 1781'de, on iki saatlik müzakerelerin ardından teslim olma şartları kesinleşti.
Kuzey Bakanlığı çöktü
Lord North , 1770'ten beri Kralın Parlamentoda Başbakanıydı. 1777'nin sonunda , ilk İngiliz ordusunun kaybedilmesiyle , Kral III.George, Fransa ile ayrı bir savaş başlatması durumunda, yeniden konuşlandırması gerektiğini belirledi. Fransız ve İspanyol Karayip yerleşimlerini tehdit etmek için Amerika'daki İngiliz ve Alman birliklerinin çoğu. Kralın kararına göre, İngiltere her yerde zayıflamadan üç cephede de savaşamazdı. Fransız-ABD ticaret ve savunma antlaşmalarının Londra'ya ulaştığı haberinde , İngiliz müzakereciler Kongreye ikinci bir barış çözümü önerdi.
Carlisle Barış Komisyonu Kongre'ye resmi bir sunum yapmak için Atlantik ötesine gönderildi. İlk olarak, bir tür "ev idaresi" ile sanal özyönetim düşünülmüştür. Kongreyi tanıyacak, Parlamentonun tüm itiraz eylemlerini askıya alacak, Parlamentonun vergilendirme hakkını teslim edecek ve belki de Amerikan temsilcilerinin Avam Kamarası'na izin verecekti. Ancak ikincisi, tüm mülkler yerel olarak uygulanan sıkıyönetim ile borçları onurlandırıldı, ticareti düzenleyen Parlamento ve Bağımsızlık Bildirgesi geri çekildi. Parlamentonun komisyonu, İngilizlerin Philadelphia'yı boşaltmak üzere olduğunu bilen bir Kongre tarafından reddedildi. Kasım 1778'de Londra'ya dönmeden önce, komisyon İngiliz savaş politikasında bir değişiklik yaptı. Amerika'daki yeni İngiliz Başkomutan Sir Henry Clinton, isyancılara sadakatini geri kazanabilecek denekler olarak davranmayı bırakmaktı. Şimdi acımasız nefretle savaşan düşmanlar olacaklardı. Bu ayakta duran emirler, Clinton rahatlatılana kadar üç yıl boyunca geçerli olacaktı.
Cornwallis ordusunun Yorktown'daki tesliminden önce, III.George hala Güney'de zafer kazanmayı umuyordu. Amerikalı sömürgecilerin çoğunluğunun onu, özellikle Güney'de ve binlerce kara kölede desteklediğine inanıyordu. Ancak Valley Forge'dan sonra, Kıta Ordusu etkili bir savaş gücüydü. Washington ordusu, başarılı bir Fransız filosu, Fransız düzenli uçakları ve yerel takviyelerle Yorktown'da iki haftalık bir kuşatmanın ardından İngilizler 19 Ekim 1781'de teslim oldu. Lord North, “Aman Tanrım! Yine de, Lord North, Amerika'daki saldırı operasyonlarını sona erdirmek için Commons'taki Whig kararını çürüttü. Konuşma, kaçınılmaz birkaç hafta erteledi.
Ancak ülkenin İngiltere'deki havası 1770'lerden beri değişmişti. Parlamento üyesi Edward Gibbon , Kralın Amerika'daki nedeninin adil olduğuna inanmıştı ve oradaki İngiliz ve Alman askerleri cesurca savaştı. Ancak Yorktown'dan sonra, "Yıkılmak daha harap olmaktan daha iyidir." İngiltere'nin en pahalı savaşına, başarı umudu olmadan daha fazla para harcamasının bir anlamı yoktu. Whig William Pitt , Amerikan kolonistlerine yapılan savaşın etkisiz zaferlerden veya ciddi yenilgilerden başka bir şey getirmediğini savundu. Amerikalıları “en çok taciz edilen, kötü, barbarca, acımasız, haksız ve şeytani bir savaş” olarak tutma çabasını kınadı. Lord North istifa etti. III. George onu asla affetmedi.
Londra, ikinci bir İngiliz ordusunun teslim olduğunu öğrendiğinden itibaren, Whig Muhalefet hareketinin sadece iki oyla yenildiği Amerika'daki saldırı savaşına son verilmesinden sadece iki hafta önceydi. Üç gün sonra, 15 Aralık'ta , III.George, Taht'tan Parlamento'nun Amerikan bağımsızlığı, barış ve ticaretini ilan eden ortak bir oturumuna bir konuşma yaptı . İki aydan az bir süre sonra 27 Şubat 1782'de Avamrallar hareketi 19 oyla taşıdı. Lord North'a karşı güvensiz bir oylamada, Rockingham Whigs iktidara geldi ve Amerikalılarla barış müzakereleri başlattı . Rockingham öldü ve yerine Shelburne Kontluğu geldi . Amerika'da kalan İngiliz birlikleri New York, Charleston ve Savannah'nın üç liman kentinde hapsedildi. General Clinton geri çağrıldı ve yerini, saldırı operasyonlarını askıya alması emredilen Guy Carleton aldı .
Savaşçıların analizi
Amerika Birleşik Devletleri
Amerikan Devrimi'ni kazanmak için Birleşik Devletler, İngiliz Tacı ve Parlamentodaki hükümetinin onları bastırmak için iradesini aşmak zorunda kaldı. İngilizlerin çatışmayı kazanması için savaşın başlarında Kıta Ordusunu yenmek ve Kongre'nin dağılmasını zorlamak zorunda kaldılar. Eğer isyan uzun süren bir savaşa dönüşürse, Kongre'nin birçok avantajı vardı. Onların müreffeh devlet nüfusu, altı ila on iki hafta uzakta yelken açmış olan bir Ana Ülkeden yapılan ithalattan ziyade yerel gıda ve malzeme üretimine bağlıydı. 1000 mil uzunluğundaki Kuzey Amerika Atlantik sahilinin çoğuna yayıldılar. Çoğu çiftlik limanlardan uzaktı; dört veya beş büyük limanın kontrolü İngiliz ordularına iç bölgeler üzerinde kontrol sağlamadı. Her eyalet iç dağıtım sistemleri kurmuştu.
Her koloninin köklü bir yerel milis sistemi vardı; savaş, genişletilmiş bir İngiliz İmparatorluğu'nu güvence altına almak için on üç yıl önce İngiliz düzenli birliklerini desteklemek için test edildi. Birlikte kuzey Amerika'daki Fransız iddialarını Mississippi Nehri'ne götürdüler . Eyalet yasama organları kendi yerel milislerini bağımsız olarak finanse etti ve kontrol etti. Her biri kendi devlet subayı birlikleri olan düzenli orduya Kıta Avrupası alayı eğiteceklerdi. Motivasyon da önemli bir varlıktı. Her sömürge sermayesinin kendi gazeteleri ve matbaaları vardı. Vatanseverler, Sadıklardan daha popüler bir desteğe sahipti. İngilizler, Loyalistlerin mücadelenin çoğunu yapmasını umuyordu, ancak beklenenden çok daha az şey yaptılar.
Kıta Ordusu
Savaş başladığında, Kongre profesyonel bir orduya veya donanmaya sahip değildi ve her koloni sadece yerel milisleri koruyordu. Militiamen hafif silahlıydı, çok az eğitime sahipti ve genellikle üniformasızdı. Birlikleri bir seferde sadece birkaç hafta veya ay görev yaptı ve daha fazla tecrübeye sahip askerlerin eğitimi ve disiplininden yoksundu. Yerel ilçe milisleri evden uzakta seyahat etmek konusunda isteksizdi ve uzun operasyonlar için uygun değildi. Bununla birlikte, eğer düzgün bir şekilde kullanılırsa, sayıları Kıta ordularına Concord , Boston , Bennington ve Saratoga'da olduğu gibi daha küçük İngiliz kuvvetlerini ezmede yardımcı olabilir . Her iki taraf partizan savaşı kullandı, ancak devlet milisleri İngiliz düzenli örgütleri bölgede olmadığında Loyalist aktiviteyi etkili bir şekilde bastırdılar. Kongre 14 Haziran, 1775 tarihinde düzenli orduyu kurdu, ve tayin George Washington komutanı müdürü olarak. Kıta Ordusu'nun gelişimi her zaman devam eden bir işti ve Washington savaş boyunca hem normallerini hem de devlet milislerini kullandı.
Her ne kadar Kongre'nin savaş çabası ve birliklere malzeme temin etme sorumluluğu olsa da, Washington Kongre'ye ve eyalet yasama organlarına gerekli şartları sağlamak için baskı yapmayı kendi başına üstlendi. Neredeyse yeterli olmadı. Kongre, komite gözetiminde gelişti ve ordu üyelerini de içeren Savaş Kurulunu kurdu. Ancak Savaş Kurulu aynı zamanda kendi iç prosedürlerini haiz bir komitedir, bu nedenle Kongre Savaş Genel Sekreteri'ni oluşturdu, Şubat 1781'de Binbaşı General Benjamin Lincoln'ü atadı. Washington, sivil ve askeri yetkilileri koordine etmek için Lincoln ile yakın çalıştı ve görev aldı. Orduyu eğitmek ve tedarik etmek.
Yeni Kıta Ordusu, etkili bir eğitim programının eksikliğinden ve büyük ölçüde deneyimsiz memurlardan çavuşlardan önemli ölçüde acı çekti. Memurlarının deneyimsizliği, birkaç üst düzey memur tarafından biraz dengelenmiştir. Her eyalet meclisi, hem ilçe hem de devlet milisleri ve alaycı Kıta Hattı yetkilileri için memurlar atadı, ancak Washington'un bazen Kongre atamalarını kabul etmesi gerekmesine rağmen kendi generallerini seçmesine ve komuta etmesine izin verildi.
Sonunda, Kıta Ordusu Nathanael Greene , Daniel Morgan , Henry Knox (topçu şefi) ve Alexander Hamilton (personel şefi ) gibi yetenekli subaylar buldu . Washington'un genel subaydan en başarılı işe alımlarından biri , Devrimci Savaş Tatbikatı El Kitabını yazan Prusya genelkurmayının emektarlarından Baron Friedrich Wilhelm von Steuben'di . Valley Forge'da 1777-78 kışında von Steuben, Kıta Ordusu'nu askeri disiplin, tatbikatlar, taktikler ve strateji içeren piyade manevraları konusunda eğitti .
Amerikan orduları, büyük ölçüde toz eksikliği ve diğer lojistik gibi sınırlamalara atfedilen dönemin Avrupa standartlarına göre küçüktü . 1776'nın başında Washington 20.000 adama komuta etti, üçte ikisi Kıta Ordusu'na, diğer üçte biri de çeşitli devlet milislerine katıldı. Savaşın sekiz yılında yaklaşık 250.000 adam Devrimci neden için düzenli veya milis olarak görev yaptı, ancak bir seferde 90.000'den fazla adam silah altında değildi.
Tüm savaş boyunca, Amerikalı subaylar bir bütün olarak taktik ve manevralarda rakiplerine asla eşit olmadılar ve atışların çoğunu kaybettiler. Boston (1776), Saratoga (1777) ve Yorktown (1781) ' deki büyük başarılar , İngilizleri üssünden çok daha fazla sayıda birlikle tuzağa düşürmekten geldi. Bununla birlikte, 1778'den sonra, Washington'un ordusu daha disiplinli ve etkili bir güce dönüştürüldü. Ordu Valley Forge'dan çıktıktan hemen sonra, İngiliz birliklerini Monmouth Muharebesi'nde eşleştirme yeteneğini kanıtladı, İngiliz süngü saldırısından kaçan siyah bir Rhode Island alayı ve daha sonra Washington ordusunda ilk kez karşı şarj edildi.
Savaşın ilk yazında Washington, İngilizleri Boston'da tedarik eden gemileri avlamak için gemiciler ve diğer küçük deniz gemilerini donatmaya başladı.
Kongre, 13 Ekim 1775'te Kıta Donanması'nı kurdu ve Esek Hopkins'i Donanmanın ilk komutanı olarak atadı . Ertesi ay, Denizciler 10 Kasım 1775'te organize edildi. Kıta Donanması, Devrim boyunca çoğunlukla bir avuç küçük fırkateyn ve yamaçtı.
John Paul Jones , İngiliz sularındaki herhangi bir Amerikan askeri gemisinin ilk zaferi olan 24 Nisan 1778'de HMS Drake'i ele geçiren ilk büyük Amerikan deniz kahramanı oldu . Sonuncusu, Kaptan John Barry'nin komuta ettiği fırkateyn USS İttifakıydı . 10 Mart 1783'te İttifak , HMS Sybil'e 45 dakikalık bir düelloda çıktı ve Havana'dan Kongreye İspanyol altını refakat etti. Yorktown'dan sonra, tüm ABD Donanması gemileri satıldı veya verildi. Amerika tarihinde ilk kez açık denizlerde savaş gücü yoktu.
Kongre öncelikli olarak maliyet tasarrufu olarak ve İngiliz İmparatorluğu'nda bulunan sömürgeci denizcilerin büyük bir kısmından yararlanmak için özel olarak görevlendirdi. Genel olarak, 1.700 gemi içeriyorlardı ve bunlar İngiliz çabasına zarar vermek ve kargo ve geminin kendisinden elde edilen gelirlerle kendilerini zenginleştirmek için 2.283 düşman gemisini başarıyla ele geçirdi. Balina Gemisi Savaşı olarak bilinen şeyde , çoğunlukla New Jersey, Brooklyn ve Connecticut'tan gelen Amerikalı özel kişiler, İngiliz ticaret gemilerine saldırdı ve soydu ve Long Island'ın Loyalist sempatileri olduğu söylenen kıyı topluluklarına baskın yaptı ve soyuldu. Savaş sırasında yaklaşık 55.000 denizci Amerikalı özel kişilere hizmet etti.
Lojistik
Genel olarak Devrim boyunca, Kıta Ordusu'nun yetersiz temini, sahada bir gücün korunmasında ciddi zorluklara yol açtı. Temmuz 1779'dan Temmuz 1780'e kadar, Ordu yirmi altı bin kişiden on beş binden daha azına küçüldü. Bazı sayılar askere alınma, terkedilme ya da isyancı aftan ayrıldıktan sonra yeniden hizmete girmesine rağmen, yalnızca en devrimci devrimciler çatışma boyunca devam etti. Çeşitli faktörler katkıda bulundu: düzenli olarak rasyon miktarında dağıtılan yiyecek yetersizliği, yetersiz veya hiç ödeme yok ve 1780-81'de savaşın en sert kışı.
Genel olarak, sorun temelde finansal bir sorundu. Kıta para birimi değer kaybetti, enflasyon hızlandı. İngiliz hükümeti, savaş çabalarını sabote etmek için kıta cinsinden bir kağıt para seli sahteciliği yapan bir mali kampanya sürdürdü. Kıtasal para birimi değersizleşti, devlet hazineleri boştu, kasabalar iflas etti ve pazar yeri Çeyrek Yönetici ve Komiser sertifikaları ile felç oldu. Hem Kongre hem de devletler, Kongre'nin komite tarafından üstlendiği “özel malzemeler” sisteminin başarısızlığını paylaştılar. Mevzuat açısından devletler, Kongre Kurullarına veya Kongre'deki delegelerine sahip olduklarını söylemediler ve Kongre, eyaletleri yalnızca Philadelphia gazetelerinde yayınlanan kararlarda yiyecek talep etti. Her bir devlete yapılan kongre talepleri orantılı olarak servet ve nüfusa dayalıydı, ancak bu formüller her eyalette yanıt verme yeteneğiyle eşleşmedi.
Söz konusu ulusal hayatta kalma ile savaşın sona ermesi sırasında bile, yerel özyönetimin Amerikan sömürge gelenekleri, ulusal bir "ayakta ordu" sağlama çabalarını engelledi. Devletler ordu hükümlerinin gönderilmesine müdahale etti, Kıta Ordusu ve Donanma tedarik görevlileri devlet milislerine hazırlandı ve yerel sulh yargıçları çiftçiler spekülatörler için ordudan yiyecek aldıklarında izlenimi zorlamıyorlardı. Devletler, Kongre ile işbirliği yapmayı ya da işbirliği yapmayı reddettiler, her yerdeki siviller direndi ve daha sonra orduyu tedarik etmek ve tedarik etmek için pazarlara katılmayı reddetti. Kıta, eyalet veya yerel yetkililere, tazminatsız ordu kullanımı için malları etkileme yetkisi verildiğinde, aktif olarak direndi veya sadece gönülsüz bir şekilde teşebbüs edildi. Eyalet ilçiliği de rol oynadı.
Bir yönetim ve lojistik meselesi olarak, askeri arzı sınırlayan en ciddi husus, hükümler ve ulaşımın sağlanmasındaki büyük zorluktu. Aracılar ve spekülatörler, pazara ulaşmadan önce yiyecek satın aldılar ve marjlarını devlet giderlerine eklediler. Maryland ve Connecticut'taki Fransız alayları, devletin kıta dolarına veya daha kötüsü ordu taleplerinin sertifikalarla satın alınmasını önleyerek altın ve gümüş olarak ödedi. Devletler arzı topladığında bile Kıta Ordusuna götürmek için herhangi bir idari yol yoktu. Devlet depolarında çürümüş işlenmemiş gıdalar. En ciddi ilgili olay, Ocak 1781'de Continental Pennsylvania Hattı'nın isyanı ve ardından aynı ayın New Jersey Hattı'nın gerçekleşmesi oldu. İki isyan, ara sıra yetersiz yiyecek ve giyecek tedariki ile birlikte herhangi bir ücret ödemeden bir yıllık hizmeti izledi.
Kongre delegeleri, devrimlerinin geleceği ve ulusun bağımsızlığından korkuyorlardı. George Washington'un kıta ordusu desteği konusundaki günlük yazışmalarında yalvaran muhabirleri arasında, her eyalette bir milliyetçi hareket gelişti. Eyalet komiserleri, karışık Kongre ve sivil danışmanların yönetim kurullarına bir son verilmesini öneren 11-22 Kasım 1780 tarihleri arasında Hartford Konvansiyonu'nda bir araya geldi. Eyalet yasama organlarındaki milliyetçi çoğunluklar Kongre heyetlerini eski Kıta Ordusu subaylarıyla arttırdı. Kongre'deki Milliyetçi Meclis, Kurulları bağımsız icra Dışişleri, Finans, Savaş ve Denizcilik Sekreterleri (Okyanuslar) ile değiştirdi. Maalesef bunlar, Kongre'ye eylem için sunulmak üzere raporlar toplayan çoğunlukla sekreterlik görevleridir.
Savaşın sonlarında Kongre, kıta hizmetindeki her bir devlet milis Hattının alayı için doğrudan sorumluluğun devlet yasama organlarına kaydırılmasının daha iyi provizyonla sonuçlanmasını umuyordu. Bireysel eyalet yasama meclislerinden kendi birliklerini donatmalarını ve Kıta Ordusunda kendi vatandaş askerleri için bakım ödemelerini istedi. Savaş sona erdiğinde, ABD ulusal düzeyde 37 milyon dolar ve eyalet düzeyinde 114 milyon dolar harcadı. Amerika Birleşik Devletleri nihayet 1790'larda, Kongre'nin tüm devlet savaş borcunu eyaletleri yeni Anayasa'nın merkezi hükümetine bağlamak için üstlenmesiyle borç sorunlarını çözdü ve ABD'nin iyi niyetini ve kredisini oluşturmak için Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk bankasını kurdu. .
İstihbarat ve casusluk
Savaşın başlangıcında, İkinci Kıta Kongresi , İngiltere gibi bir dünya gücünü yenmek için yabancı ittifaklara ve istihbarat toplama yeteneğine ihtiyaç duyacaklarını fark etti. Bu amaçla, 1775-1776 yılları arasında "yalnızca İngiltere ve dünyanın diğer bölgelerindeki dostlarımızla tekabül etmek amacıyla" çalışan Gizli Yazışma Komitesi'ni kurdular . Komite gizli yazışmalar yoluyla Fransa, İngiltere ve Amerika'daki kişilerle bilgi paylaştı ve ittifaklar kurdu. Yabancı istihbarat toplamak, gizli operasyonları yürütmek, yabancı yayınları analiz etmek ve Vatansever desteği almak için Amerikan propaganda kampanyaları başlatmak için Avrupa'da gizli ajanlar kullandı. Üyeler arasında komitenin sekreteri Thomas Paine ve Paris'te Fransız yardımını sağlamada etkili olan Silas Deane vardı.
New York'ta İngilizlerle karşı karşıya kalan Washington, disiplinli İngiliz düzenli birlikleriyle başa çıkmak için önceden bilgiye ihtiyaç duyduğunu fark etti. 12 Ağustos 1776'da Thomas Knowlton'a keşif ve gizli görevler için seçkin bir grup oluşturma emri verildi. Knowlton Rangers , Ordunun ilk istihbarat birimi oldu. Rangerlar arasında Nathan Hale vardı . İngilizler , ezici bir güçle Long Island'a indiğinde , Washington ordusu dar bir şekilde kaçtı ve düzinelerce küçük nehir teknesinde Doğu Nehri boyunca Manhattan Adası'ndaki New York'a çekildi. Washington, gönüllü Hale'i Brooklyn'deki çizgilerinin arkasındaki düşman faaliyetlerini gözetlemeye yönlendirdi. 15 Eylül'deki İngiliz saldırısından sonra Hale yakalandı ve İngiliz tahkimatı ve birlik pozisyonlarının taslaklarıyla. Howe, Hale'e ertesi gün (22 Eylül) yargısız bir şekilde asılmasını emretti.
Washington New York'tan kovulduktan sonra, İngilizleri yenmek için askeri güç ve amatör casuslardan daha fazlasına ihtiyaç duyacağını fark etti ve Benjamin Tallmadge'ın yardımıyla askeri zekayı profesyonelleştirmek için gayret sarf etti . Altı kişiden oluşan Culper casus yüzüğünü yarattılar . Washington halka üyelerine kimliklerinin ve faaliyetlerinin asla açıklanmayacağına söz verdi. Tüm isim referanslarında bir sayı kodu vardı ve casuslar mesajları için kaybolan mürekkep kullandılar. Halkanın daha dikkate değer başarıları arasında Benedict Arnold'un West Point'i ele geçirme için ihanet etme planlarını ortaya koyması , İngiltere'nin baş spikeri olan işbirlikçisi John André ile birlikte, daha sonra Yorktown Kuşatması sırasında Cornwallis ve Clinton arasındaki kodlanmış mesajları ele geçirdi ve deşifre etti. Cornwallis'in teslim olması. 1781'e gelindiğinde, İngiliz istihbaratının amatör eksiklikleri giderildi, bu da Clinton ve Cornwallis'in vatansever hareketlerini ve yeteneklerini tahmin etmelerini sağladı. Ancak, iyileştirmeler İngiliz talihsizliklerini tersine çevirmek için çok geç geldi. Savaş sırasında Washington, askeri fonların yüzde 10'undan fazlasını istihbarat operasyonlarına harcadı. Bazı tarihçiler, Washington ve Culper Spy Ring'in çabaları olmadan İngilizlerin asla yenilmeyeceğini savunuyorlar.
Büyük Britanya
1780'de Büyük Britanya ve İrlanda nüfusu yaklaşık 12,6 milyon iken, On Üç Koloni yaklaşık 500 milyon köle de dahil olmak üzere yaklaşık 2,8 milyonluk bir nüfusa sahipti. Teorik olarak, İngiltere'nin avantajı vardı; ancak, pek çok faktör evde popüler olmayan bir savaş için büyük bir ordu yetiştirmeyi engelledi.
Amerika'daki bir isyanı bastırmak İngilizlere büyük sorunlar sundu. Kilit nokta mesafe idi; Atlantik'i geçmek üç aya kadar sürebilirdi ve Londra'dan gelen emirler genellikle geldikleri zamana kadar modası geçmişti. Geleneksel olarak, bir başkentin çöküşü çoğu zaman bir çatışmanın sona erdiğine işaret eder, ancak New York, Philadelphia (Kongre'nin buluştuğu yer) ve Charleston gibi büyük yerleşimlerin düşmesinden sonra bile savaş hız kesmeden devam etti. İngiltere'nin yurtdışındaki gücünü projelendirme kabiliyeti, büyük ölçüde Kraliyet Donanması'nın gücüne dayanarak, büyük kıyı yerleşimlerini göreceli olarak kolaylıkla kontrol etmesine ve sömürge limanlarının güçlü bir abluka uygulamasına izin verdi. Bununla birlikte, Amerikan nüfusunun ezici çoğunluğu kentsel değil tarımsaldı ve Amerikan ekonomisi ablukanın etkilerine dayanacak kadar dayanıklı olduğunu kanıtladı.
Amerikan kırsalının genişliği ve mevcut sınırlı insan gücü, İngilizlerin asla aynı anda Amerikalıları yenemeyeceği ve ele geçirilen toprakları işgal edemeyeceği anlamına geliyordu. Bir İngiliz devlet adamı bu girişimi "bir harita fethetmeye çalışmak gibi" olarak nitelendirdi.
İngiliz kuvvetleri
1775 yılında, milis hariç tutulan İngiliz Ordusu , dünya çapında 45.123 kişiden oluşuyordu ve 38.254 piyade ve 6.869 süvari oluşturuyordu. Ordularının yaklaşık sekiz ayak ayağı vardı, yaklaşık 8.500 adam Kuzey Amerika'da konuşlanmıştı.
İngiliz ordusu, kralın gücünün kötüye kullanılmasını önlemek için barış zamanında kasıtlı olarak küçük tutulmuştu. Buna rağmen, on sekizinci yüzyıl orduları İngiliz sivil nüfusu arasında misafir kabul edilmedi ve özgürlük ve düşman olarak atılmış Yeni ve Eski Dünya'nın basını ve halkı tarafından küçümseme ve hor görüldü . Boşta kalan barış zamanı Ordusu yolsuzluk ve verimsizliğe düştü ve kampanya başladıktan sonra birçok idari zorluğa yol açtı.
1781'in sonlarında Amerika'daki düşmanlıkların sona ermesiyle, İngiliz Ordusu küresel olarak yaklaşık 121.000 kişiyi buldu ve bunların 48.000'i Amerika kıtasında konuşlandı. Çatışma boyunca Kraliyet Donanması'nda görev yapan 171.000 denizciden yaklaşık dörtte biri basıldı. Aynı oran, yaklaşık 42.000 adam, çatışma sırasında terk edildi. Deniz Kuvvetleri'nin zirvesinde 94 sıradaki gemi , 104 fırkateyn ve 37 sloop hizmet verdi.
Komutanlar işleri müdürü
İngiltere'nin ilk günden nihai sonuca kadar üç komutanı vardı. Birincisi, Genel Sir William Howe, Bunker Hill Savaşı'ndan sonra Kuzey Amerika'daki İngiliz kuvvetlerine komuta eden 1775-1778, ancak yine de Londra'nın "yumuşak savaş" politikası sırasında, Amerikan kolonistlerini 1776 Parlamento öncesi Kral ile uzlaştırmaya çalışıyor kural. Saratoga ve Fransa'da İngiltere ile savaş başlatan bir ordunun kaybına uğrayan Kongre, Carlisle Komisyonu'ndaki barış teklifini reddetti ve Howe'nin 1778 yılında İngiliz komutanı olarak görev yaptığı General Sir Henry Clinton oldu. Londra savaş politikasını sömürgecilere karşı düşmanca acımasızca zafere ulaşma emriyle değiştirdi. Clinton'un görev süresi, Yorktown'daki ikinci bir İngiliz ordusunun kaybıyla sona erdi ve yerini 1782'nin başında İngiliz-Amerikan ateşkesinden sonra Sir Guy Carlton aldı. Carlton daha sonra Savannah, Charleston ve New York'taki Amerikan liman şehirlerinin İngiliz tahliyesini başarıyla yönetti.
Howe, İngiltere'nin tam bir zafer için İngiliz fırsatlarına mal olan birkaç stratejik hata yaptı. Newe'nin kontrolünü sağladıktan sonra Howe, Henry Clinton'ı Newport'u Clinton'un Clinton'un geri çekilen ordusunun peşinde koşmanın daha iyi bir şekilde kullanılabileceğine dair yargısına karşı yakalamak için gönderdi. Devrimci neden için kasvetli görünüme ve Washington'un yenilgilerinin ardından Loyalist faaliyetin artmasına rağmen, Howe Amerikalılar kış mahallelerine, sürprizlerine kadar yerleşirken Washington'a saldırmak için hiçbir girişimde bulunmadı.
Saratoga seferini planlaması sırasında Howe, Burgoyne'yi desteklemek için ordusunu adamak ya da isyancı başkenti Philadelphia'yı ele geçirmek arasında seçim yapacaktı. Howe, Washington'un daha büyük bir tehdit içinde olduğunu belirleyerek ikincisine karar verdi. Howe kampanyasını başlattığında, Philadelphia'ya doğrudan New Jersey üzerinden karadan ziyade Chesapeake Körfezi üzerinden ya da yakınlardaki Delaware Körfezi'nden deniz yoluyla yaklaştı. Virginia Pelerinleri üzerinden geçiş, kendisine gerek duyulsa bile Burgoyne'ye yardım edemedi. Bu karar Atlantik'in her iki tarafındaki Tories'i öfkelendirdi, Howe ihanet meclisinde suçlandı.
At Beyaz Marsh Savaşı , Howe savunmasız Amerikan arka yararlanmaya başarısız, sonra da açıklanamaz küçük çarpışmalar sonrasında Philadelphia bir çekilme emri verdi. Çekilmesi her iki tarafı da hayrete düşürdü. Ancak, herhangi bir agresif eylemi tehlikeye atan stratejik faktörler vardı. Howe, İngilizlerin Bunker Hill'de maruz kaldığı büyük kayıpların anısına doğrudan saldırılardan caydırılmış olabilir. New York ve Philadelphia'daki büyük kampanyalar sırasında Howe, yerel yemleme tarafından mevcut olan ve etkili kampanyalar kurma yeteneğini engelleyen yeterli hükümlerin azlığından sık sık yazdı. Howe'nin malzemeleri bekleyen New York kampanyasını başlatmadaki gecikmesi ve Cornwallis'in Washington'un dövülmüş ordusunu güçlü bir şekilde takip etmesine izin vermeme konusundaki isteksizliği, gıda kıtlığıyla ilişkilendirildi.
1776-1777 kışında Howe ordusunu dağınık kantonlara ayırdı. Bu karar, birbirlerini karşılıklı olarak destekleyemeyecekleri gibi olduğundan, bireysel güçleri ayrıntılı olarak yenmek için tehlikeli bir şekilde ortaya çıkardı. Ancak New York'taki depolardaki mevcut gıda tedariki o kadar düşüktü ki Howe böyle bir karar almaya mecbur bırakılmıştı. Garnizonlar geniş aralıklarla yerleştirildi, böylece ilgili yiyecek arama partileri birbirlerinin çabalarına müdahale etmeyecekti. Bu stratejik başarısızlık, Amerikalıların Trenton Savaşı ve eşzamanlı Princeton Savaşı'nda zafer kazanmasına izin verdi . Philadelphia'nın kampanyası sırasında Howe'nin zorlukları, doğrudan İngiltere'den gelen yetersiz kalite ve miktar nedeniyle de büyük ölçüde kötüleşti.
Ondan önceki Howe gibi, Clinton'un kampanya yapma çabaları kronik tedarik sorunlarından muzdaripti. 1778'de Clinton, Germain'e İrlanda'dan gelen bir konvoyun gelmesinden sonra bile malzeme eksikliğinden şikayetçi olduğunu yazdı. O kış, arz sorunu o kadar kötüleşmişti ki Clinton, birliklerin düzgün bir şekilde nasıl besleneceğine dair kaygılarını dile getirdi. Clinton, 1779 boyunca Kuzey'de büyük ölçüde hareketsiz kaldı ve birkaç büyük kampanya başlattı. Bu hareketsizlik kısmen gıda eksikliğinden kaynaklanıyordu. 1780'de durum düzelmedi. Clinton, konular iyileşmediyse "ölümcül bir sonucun ortaya çıkacağı" endişesini dile getirerek Germain'e sinirli bir yazışma yazdı. Aynı yıl Ekim ayına kadar Clinton yine Germain'e yazdı, New York'taki birliklerin o yıl İngiltere'den ayrılan mağazalardan "ons" almadığını kızdırdı.
Hayal kırıklığını vurgulamak için Clinton Londra'ya Amiral Mariot Arbuthnot'un hatırlanmamasını istemişti . Arbuthnot'un rahatlaması, 1780'in sonlarında Leeward Adaları komutanlığından Amiral Sir George Rodney olması gerekiyordu, ancak Arbuthnot bu amirale başvurdu. Yerine geçildi ve Rodney New York'ta komuta etti, ancak Arbuthnot, Mart 1781'de Virginia'daki Capeay Savaşı'nda Virginia'daki Lafayette'yi güçlendirmek için bir Fransız donanması girişimini dar bir şekilde geri çevirmeden önce değil .
1781 kampanya yılını tahmin eden General Lord Cornwallis, Charleston'daki İngiliz ordusu Southern komutanlığı ile hem Amerika Başkomutanı Clinton'a hem de Londra'daki Savaş Bakanı Lord Germain'e yazmıştı. Cornwallis, Güney boyunca Patriot desteğinin çöküşünü zorlamak için Charleston'dan Virginia'ya bir işgal önerdi. Clinton, Cornwallis'in New York'a takviye göndermesini önermesine ya da Chesapeake Körfezi bölgesinde daha kuzeydeki bir kampanyayı desteklemeye itiraz etti . Lord Germain, General'in planını onaylamak için Cornwallis'e yazdı, ancak Germain, Clinton'un üst düzey subayı olmasına rağmen, Clinton'u karar verme sürecine dahil etmeyi ihmal etti,
Cornwallis daha sonra Clinton'a haber vermeden Virginia'ya taşınmaya karar verdi. Cornwallis'in Yorktown'u müstahkem bir ileri üs olarak seçtiğini öğrendikten sonra Clinton takviye göndermeyi erteledi, çünkü zekası onu Washington ordusunun büyük kısmının hala New York şehrinin dışında olduğuna inandırmasına neden oldu. Amiral Romney Yorktown Cornwallis reorganizasyon kapsayacak bir filo ile gönderildi, ancak İngiliz bir Fransız filosu tarafından uzağa çevrildi Chesapeake Savaşı'nda toplanacaktır Eylül 5. Washington'a edildi buluşmaya istekli ile Grasse de ve mutabık Lynnhaven Bay tarafından de Grasse tarafından döşenmiş küçük bir gemide James Nehri'nin yolu. Kuşatılmış Washington ve Rochambeau'nun Fransız ikmali başarılı bir şekilde indi. 5 Ekim'de New York için bir yardım gücü ile ayrılması planlanmasına rağmen, Clinton ertelendi. Teslim gününde iki hafta sonrasına kadar Clinton yönetimindeki 6.000 askerin New York'tan 19 Ekim 1781'de Yorktown'u rahatlatmak için yola çıkması değildi.
Lojistik
On sekizinci yüzyıl ordularının lojistik organizasyonu en iyi ihtimalle kaotikti ve İngiliz Ordusu da bir istisna değildi. Modern anlamda lojistik bir ceset yoktu; Amerika gibi yabancı bölgelerdeki kampanyalar sırasında atlar, vagonlar ve şoförler sık sık yerlilerden, çoğunlukla gösteri ya da işe alım yoluyla talep edildi. Merkezi olarak organize edilmiş tıbbi birlik yoktu. Cerrahların resmi tıp eğitimi almamaları yaygındı ve diploma veya giriş sınavı gerekmiyordu. Hemşireler bazen cerrahlara çırak oldular, ancak birçoğu orduyu takip eden kadınlardan alındı . Ordu cerrahlarına ve doktorlarına düşük ücret ödenmiş ve diğer memurların sosyal haklarından sayılmıştır.
Düzenli piyadelerin ağır kişisel ekipmanı ve yün üniforması Amerika'daki savaşlar için tamamen uygun değildi ve kıyafet özellikle rahatlık ve çevik hareket için uygun değildi. Haziran 1778'in sonundaki Monmouth Muharebesi sırasında sıcaklık 38 ° C'yi ( 100 ° F) aştı ve sıcak çarpması gerçek savaştan daha fazla can aldı. İngiliz Ordusu'nun standart sayı ateşli silahı Kara Deseni Tüfeğiydi . Bazı memurlar, birliklerini hızlı ateş etmek yerine dikkatli, ölçülü atışlar (dakikada yaklaşık iki) ateş etmeyi tercih ettiler. Bir süngü ateş etmeyi zorlaştırdı, çünkü hantal şekli namluya yükü bastırdı. İngiliz birliklerinin aceleyle ateş etme eğilimi vardı, bu da John Burgoyne'nin Saratoga kampanyası sırasında onları eleştirdiği bir özellik olan yanlış ateşle sonuçlandı. Burgoyne bunun yerine süngü suçlamalarını, o zamanlar çoğu Avrupa ordusunda tercih edilen bir taktik olan düşman oluşumlarını parçalamaya teşvik etti.
Amerika'daki her tabur savaşın sonunda kendi tüfek şirketini kurmuştu, ancak tüfekler 1801'de Baker Tüfek'e kadar resmi olarak orduya verilmemişti . Çakmaklı kilitler havaya büyük ölçüde bağımlıydı; yüksek rüzgarlar gelen barut darbe olabilir flaş tava şiddetli yağmur emmek ederken, kağıt kartuş tozu mahvediyor ve ateşe yapamaz tüfek render. Dahası, İngiliz tüfeklerinde kullanılan çakmaklar kötü bir kaliteye sahipti; yeniden şekillenmeye ihtiyaç duymadan önce sadece altı kez ateşlenebilirken, Amerikan çakmakları altmış ateş edebiliyordu. Bu, İngilizler arasında ortak bir ifadeye yol açtı: "Yankee çakmaktaşı bir bardak grog kadar iyiydi".
Gıda mağazalarının çoğunun İngiltere'den denizaşırı ülkelere gönderilmesi gerektiğinden, tedarik eden askerler ve denizciler muazzam bir meydan okuma olduğunu kanıtladılar. Loyalist desteğin sürdürülmesi Ordunun karadan yaşamasını engelledi. 2001 Diğer faktörler de bu seçeneği engellemiştir; kırsal bölge çok seyrek nüfuslu ve sakinleri büyük ölçüde düşmanca ya da kayıtsızdı, yollar ve köprüler ağı zayıf bir şekilde gelişti ve İngilizlerin kontrol ettiği alan öylesine sınırlıydı ki, yem partileri sık sık pusuya düşme tehlikesi altındaydı. Fransa savaşa girdikten sonra, Fransız donanmasının tehdidi Amerika'ya malzeme taşıma zorluğunu artırdı. Yiyecek kaynakları sık sık kötü durumdaydı. İklim, güney kolonilerindeki İngilizlere ve yoğun yaz sıcağının yiyecek kaynaklarının ekşime ve bozulmasına neden olduğu Karayiplere karşı idi.
Denizde yaşam biraz daha iyiydi. Denizcilere ve yolculara, büyük ölçüde hardtack ve biradan oluşan günlük bir gıda oranı verildi . Hardtack genellikle kurtlar tarafından istila edildi ve o kadar sertti ki "molar kırıcılar" ve "solucan kaleleri" lakabını kazandı ve bazen top atışıyla parçalanması gerekiyordu. Et kaynakları genellikle uzun yolculuklarda bozulur. Taze meyve ve sebze eksikliği, denizdeki en büyük katillerden biri olan iskorbüt oluşumuna neden oldu.
İşe alım, disiplin ve memurlar
Parlamento, yeterli insan gücü elde etmede kronik zorluklar yaşadı ve belirledikleri kotaları doldurmanın imkansız olduğunu gördü. Ordu derinden sevilmeyen bir meslekteydi, tartışmalı bir mesele maaştı. Ordudaki ücret oranı, yaşam için nominal hizmet olduğu için potansiyel askerleri kapatarak, artan yaşam maliyetlerini karşılamak için yetersizdi.
Gönüllü kayıt ikna etmek için, Parlamento sunulan ödül ait £ 1.10 sn her acemi için. Savaş ilerledikçe, Parlamento insan gücü için umutsuz hale geldi; suçlulara hukuki cezalardan kaçmaları için askerlik hizmeti verildi ve birimlere yeniden katılırlarsa firarlar affedildi.
“Basın çetesi” tarafından zorunlu kılınan izlenim , halk arasında popüler olmasa da, birçoğunun düzenli hizmetten kaçınmak için yerel milislere katılmasına yol açan tercih edilen bir işe alım yöntemiydi. Milis komutanlarının çilesi gibi, bu tür vergileri taslak haline getirme girişimleri yapıldı. Donanma ve ordu basın çeteleri arasındaki ve hatta rakip gemiler veya alaylar arasındaki rekabet, birimleri için asker alımını güvence altına almak için sık sık çeteler arasında kavgalara neden oldu. Birçok kişi ilk fırsata terk ederken, erkekler basın çetelerinden kaçınmak için kendilerini sakatlayacaklardı. Sıkıştırılmış erkekler askeri açıdan güvenilmezdi; çok sayıda erkekle birlikte alaylar, çölleşmeyi zorlaştırmak için Cebelitarık veya Batı Hint Adaları gibi uzak garnizonlara yerleştirildi.
Disiplin silahlı kuvvetlerde sertti ve kirpik önemsiz suçları bile cezalandırmak için kullanıldı ve az kullanıldı. Örneğin, iki redcoats, Saratoga kampanyası sırasında her biri soygun için 1000 kirpik alırken, bir diğeri üstün bir subaya çarpmak için 800 kirpik aldı. Kırbaçlama, Kraliyet Donanması'nda yaygın bir cezaydı ve denizcilerin stereotipik sertliğiyle ilişkili olmaya başladı.
Sert disipline rağmen, belirgin bir öz disiplin eksikliği, İngiliz kuvvetlerinin tüm saflarını kapladı. Askerlerin kumar oynamaya karşı yoğun bir tutkusu vardı, bu kadar aşırılıklara ulaştı ki birlikler genellikle kendi üniformalarını oynayacaktı. Birçoğu ağır bir şekilde içti ve bu alt seviyelere özel değildi. Bazı raporlar, İngiliz birliklerinin savaşçı olmayanlara karşı muamelelerinde genel olarak titiz olduklarını gösterdi.
İngiltere, Amerika'da kararlı bir üst düzey askeri liderlik atamakta zorlandı. Savaşın başlangıcında Kuzey Amerika Başkomutanı Thomas Gage, isyankar sömürgecilere karşı çok yumuşak olduğu için eleştirildi. Jeffrey Amherst, 1778'de Kuvvetler Başkomutanlığına atandı, ancak savaşta taraf tutmak istemediği için Amerika'da doğrudan bir emri reddetti. Amiral Augustus Keppel de benzer bir komuta karşı çıktı: "Kılıcı böyle bir nedenden dolayı çizemiyorum". Effingham Kontu William Howe ve John Burgoyne krize askeri çözümlere karşı iken onun alayı, Amerika'ya gönderilmiş zaman komisyondan istifa etti. Howe ve Henry Clinton, katılımcıların isteksiz olduklarını ve sadece emirlere uyduklarını belirttiler.
İngiliz hizmetindeki memurlar , rütbeleri yükseltmek için komisyon satın alabilirdi ve uygulama Ordu'da yaygındı. Komisyonların değerleri değişmekle birlikte genellikle sosyal ve askeri prestijle uyumludur; örneğin, Muhafızlar gibi alaylar en yüksek fiyatlara emretti. Herhangi bir resmi askeri eğitim veya pratik deneyime sahip olmayan varlıklı bireyler, bir alayın etkinliğini seyrelterek yüksek sorumluluk pozisyonlarına girerler.
Üst düzey İngiliz subaylar arasında yoğun içki içmek iyi belgelenmiştir. William Howe'nin New York'ta kampanya yaparken birçok "saçma sabahı" gördüğü söyleniyordu. John Burgoyne, Saratoga kampanyasının sonuna doğru her gece yoğun bir şekilde içti. İki generalin, stresli komuta yüklerini hafifletmek için alt subayların eşleriyle teselli buldukları da bildirildi. Philadelphia kampanyası sırasında, İngiliz subayları, çeyrek oldukları evlerde metreslerini eğlendirerek yerel Quakers'ı derinden rahatsız ettiler.
Hessians
1775 yılında, yurtdışındaki İngiliz Ordusu'na askere girmek için evde yeterince popüler destek olmadan, Londra, on üç kolonide artan bir isyanı azaltmak için gereken birlik sayısını bulmak için başka bir yere bakmak zorunda kaldı. İngiltere başarısız bir şekilde Rusya'dan 20.000 paralı asker temin etmeye çalıştı ve daha sonra Hollanda Cumhuriyeti'nden İskoç Tugayı'nın kullanımı reddedildi . Parlamento nihayetinde yardımcı askerlerin Amerika'da hizmet vermesi karşılığında bazı paralı Alman prensleri ile sübvansiyon anlaşmaları müzakere etmeyi başardı . Toplamda, altı Alman eyaletinden İngiliz servisi için 29.875 asker tutuldu.
Sadece Almanca konuşan yabancı askerlerin varlığı, hem Vatansever hem de Loyalist sömürgeciler arasında kaygıya neden oldu. Gazete hesapları onları acımasız paralı asker olarak görüyordu. Hessian askerlerinin günlüklerinin, İngiliz Ordusu'nun elinde kolonicilere kötü muameleye yönelik itirazları dile getirdiği de doğruydu. Bazı memurlar mal imhası ve mahkumların infaz edilmesini emretti.
İngiliz askerleri, General Howe'nin "İngilizlere Almanlara kardeş gibi davranması gerektiğini" söyleyen emirlere rağmen, Hessian birliklerine yaptıkları muamelede sık sık aşağılayıcıydılar. Emir yalnızca, Hessianlar İngiliz birliklerinin onlara saygı göstermeleri için bir ön koşul olarak görülen asgari derecede İngilizce konuşmayı öğrendiklerinde gerçek bir etki yaratmaya başladı.
Loyalists
Zengin Loyalistler Londra'da büyük bir etkiye sahip oldular ve İngiliz hükümetini kolonilerdeki çoğunluk görüşünün Taç'a sempatik olduğuna ikna etmeyi başardılar. Sonuç olarak, İngiliz askeri planlamacıları stratejilerinin başarısını, asla gerçekleşmeyen Loyalistlerin popüler ayaklanmaları üzerine sabitledi.
Amerika'daki İngiliz askeri planlarını desteklemek için yeterli sayıda Loyalist milis toplamak, neredeyse her yerde yoğun yerel Patriot muhalefeti ile zorlaştı. 2001 Güneydeki Loyalist milis sayılarını güçlendirmek için İngilizler , kendileri için savaşan kölelere özgürlük ve toprak bağışları sözü verdi . Savaş boyunca yaklaşık 25.000 Sadık İngiliz için savaştı.
En başından itibaren İngilizler büyük bir ikilemle karşı karşıya kaldılar. Herhangi bir önemli düzeyde sadık Loyalist faaliyet, İngiliz düzenli birliklerinin varlığını gerektiriyordu. 2001 İngiliz emirlerinin Amerika'da sahip olduğu mevcut insan gücü, aynı zamanda Amerikan saldırılarına karşı koyarken, Loyalist toprakları korumak için yetersizdi. 2001 Güneydeki Loyalist milisler, Vatansever milis komşularının yenilgilerine karşı savunmasızdı. İki partizan milis arasındaki en kritik savaş Kings Mountain'daydı. Oradaki Vatansever zaferi, Güney'de başka Loyalist milis kabiliyetini geri dönüşü olmayan bir şekilde sakatladı.
General Lord Howe tarafından yönetilen erken savaş politikası sırasında, Loyalist desteğin sürdürülmesi, İngilizlerin İskoçya ve İrlanda'da kullandıkları isyanları bastırmanın sert yöntemlerini kullanmasını engelledi . 2001 İngiliz askerleri 1779'da Charleston'a yapılan bir saldırı sırasında yerlileri yağmalayıp yağmalayarak Taç'ın davası acı çekti ve hem Yurtseverleri hem de Loyalistleri öfkelendirdi. Kongre 1778'de Londra ve Carlisle Komisyonu yerleşim teklifini reddettikten sonra General Lord Clinton'un komutası sırasında "sert savaşa" dönüştükten sonra, Carolinas'daki tarafsız kolonistler Tories ve Whigs arasında acımasız bir savaş çıktığında sıklıkla Vatanseverlerin saflarına sürüldü. Tersine, Vatanseverler, şüpheli Tories'i mülkü ya da katranı ve tüylenmeyi yok ederek korkutmaya başvurduklarında genellikle cesaretlendirildi .
Olağanüstü bir Sadık milis birimi, İngiliz hizmetindeki en iyi birliklerden bazılarını sağlamıştır. Onların British Legion 250 karışık bir alay süvari komutası altında topçu uçan piller tarafından desteklenen ve 200 piyade, Banastre Tarleton Güney'de, bu "vahşet ve gereksiz kesim" için kolonilerde korkutucu bir ün kazanmıştır. Bununla birlikte, Mayıs 1779'da Loyalist İngiliz Lejyonu, Amerikan Ordusu olarak İngiliz Ordusu'nun düzenli hizmetine alınan beş alaydan biriydi . Ocak 1781'de Cowpens Savaşı'ndan sonra, nişanlananların yüzde 14'ünü oluşturan İngiliz Lejyonundan sağ kurtulanlar Charleston'daki İngiliz garnizonunda birleştirildi.
İngiliz Amerika ve İmparatorluğu
1775'te İngiliz liderliği kolonilerin yeteneklerini küçümseyerek kendi birliklerinin yeteneklerini fazla tahmin ettiğini keşfetti. Londra ve İngiliz Amerika'da stratejik ve taktiksel değerlendirmeler başladı. General Gage'in General Howe ile derhal değiştirilmesi, Bunker Hill'deki sığ yerleşmelere karşı önden saldırıya uğrayan büyük kayıpları izledi. Hem İngiliz askeri hem de sivil yetkililer kısa süre sonra isyanlara ilk tepkilerinin, İngiliz yetkililer her koloni üzerindeki kontrolünü hızla kaybettikleri için girişimin Vatanseverlere geçmesine izin verdiğini kabul ettiler.
İngiliz-Fransız İkinci Yüz Yıl Savaşı'nın bir parçası olarak, 1778-9'dan itibaren, Fransa ve İspanya yeniden Britanya'ya savaş ilan etti. İngilizler, İngiliz vatanını ve önemli denizaşırı topraklarını savunmak için Amerika'ya gönderdikleri asker ve savaş gemilerinin sayısını ciddi şekilde sınırlamak zorunda kaldılar. En büyük üç Avrupa sömürge gücünün, İngiltere, Fransa ve İspanya'nın stratejik odakları Jamaika'ya geçti. Kral George, sadece iki Avrupa Büyük Gücü ile eşzamanlı olarak mücadele ederken Amerika'yı askeri olarak bastırmak umudunu terk etti.
İngiltere ordusunun küçük boyutu, kaynaklarını Prusya ile Müttefik Yedi Savaşında daha önce yaptıkları gibi büyük bir güç müttefiki ile öncelikle bir savaş tiyatrosuna konsantre edemedi. Bu onları kritik bir dezavantajda bıraktı. Londra, askerleri Amerika'dan Avrupa'ya ve Doğu Hint Adaları'na dağıtmak zorunda kaldı. Bu güçler birbirlerini karşılıklı olarak destekleyemediler ve onları her yerde potansiyel yenilgiye maruz bıraktılar.
Bununla birlikte, İngiliz Amerika'da bir ön barış anlaşmasına güvenli ve 1782 onların dikte yeteneklerine yol açtı 1784 için 1783'te İngiliz askeri başarıları dünya çapında Kongre Nisan ayında kabul edilmiştir Versay Antlaşması'nı (1783) Fransa, onların ile Versay Antlaşması (1783) ile İspanya ve Paris Antlaşması (1784) ile Hollanda Cumhuriyeti. İngilizlerin 1775-1784 dünya çapında çatışmalara girmesinin ardından, İmparatorluk en kalabalık kolonilerini kısa vadede kaybetti. Ancak uzun vadede ekonomik etkiler ihmal edilebilir düzeydeydi. ABD ile Amerika'da ticaretin ve dünya çapında sömürge bölgesinin genişlemesi ile, Amerikan Devrimi ve Napolyon Silgisi'ndeki birçok çatışmasının sona ermesinden 32 yıl sonra küresel bir süper güç haline geldi.
Amerika'daki İngiliz yenilgisinin garantili bir sonuç olup olmadığı konusunda tartışmalar sürüyor. Ferling , uzun olasılıkların İngiltere'nin yenilgisini mucizeden başka bir şey yapmadığını savunuyor. Ancak Ellis , oranların her zaman Amerikalıları tercih ettiğini düşünüyor. İngilizlerin 1777'de belirleyici bir başarı için tek fırsatlarını elinden aldığını çünkü William Howe'nin stratejik kararları Patriot yeteneklerini küçümserken yerel Tory milislerine dayanıyordu. Ellis, Howe başarısız olduğunda İngiliz zaferi fırsatının "bir daha asla gelmeyeceği" sonucuna varıyor. Öte yandan, ABD Ordusu tarafından yayınlanan ABD askeri tarihi, 1780'de 10.000 yeni askerden oluşan ilave bir İngiliz taahhüdünün İngiliz zaferini olasılık alanına sokacağını savunuyor.
Fransa
Başlangıç olarak, Amerikalıların büyük bir uluslararası müttefiki yoktu. Gibi Savaşlar Bennington Savaşı , Saratoga Savaşları , ve bu şekilde bile yenilgilerden Germantown Savaşı'nda dikkat ve böyle gizlice silah ve Amerikalılar tedarik taşındı Fransa ve İspanya gibi güçlü Avrupa ülkelerinin desteğini kazanmada belirleyici kanıtladı onları açıkça desteklemelerini sağlar.
Saratoga'daki kararlı Amerikan zaferi, Fransa'yı İngiltere'den bağımsızlığını garanti etmek için ABD ile savunma bir ittifak antlaşması sunmaya teşvik etti. Britanya'nın ABD ile ticaretini durdurmak için Fransa'ya bir savaş başlatması şartlandırılmıştı. İspanya ve Hollanda, anlaşmaya Fransa ve ABD tarafından katılmaya davet edildi, ancak ikisi de resmi bir cevap vermedi.
13 Haziran 1778'de Fransa İngiltere'ye savaş ilan etti ve ABD ile Fransız askeri ittifakını başlattı. Bu, ABD'nin Karayipler'deki Fransız mülkleri için ek özel destek sağladı. Kral III. George, savaşın umutlarının Kuzey Amerika sömürgelerini geri kazanma olasılığını ortadan kaldırmasından korkuyordu. Devrimin sonraki yıllarında, İngilizler dünyayla ilgili birçok çatışmaya çekildi.
Washington, Fransa'nın Amerika'ya göndereceği askerler ve donanma ile, başta Lafayette aracılığıyla , personeli üzerinde yakın bir şekilde çalıştı . Fransız yardımı 1781'de Yorktown'da Cornwallis'i yenmek için kritik katkılarda bulundu. ABD'nin İngiltere ve ABD'nin bağımsızlığına karşı kazandığı zafer için nihai unsurlar, Fransa'nın doğrudan askeri müdahalesinin yanı sıra, Fransa'nın son üç yılında devam eden Fransız arzı ve ticari ticareti ile sağlandı. savaş.
Afrika kökenli Amerikalılar
Afrikalı Amerikalılar -köle ve özgür- savaş sırasında her iki tarafta da görev yaptılar. İngilizler, Yurtsever efendilere ait köleleri işe aldı ve Lord Dunmore'un Bildirisi ile hizmet edenlere özgürlük sözü verdi . İnsan gücü sıkıntısı nedeniyle, George Washington, Ocak 1776'da Kıta Ordusu'nda siyah askere alınma yasağını kaldırdı. Rhode Island ve Massachusetts'te küçük siyah birimler kuruldu ; birçok köleye hizmet etme özgürlüğü vaat edildi. Savaşın sona ermesinden sonra siyasi rahatlık için özgürlük vaat eden bazı adamlar efendilerine geri gönderildi. Tamamen siyah bir birim daha Fransız sömürge güçleriyle Saint-Domingue'den geldi . Devrimci dava için en az 5.000 siyah asker savaştı.
Savaş sırasında on binlerce köle kaçtı ve İngiliz hatlarına katıldı; diğerleri kaosun içine taşındı. Örneğin, Güney Karolina'da, yaklaşık 25.000 köle (köleleştirilmiş nüfusun% 30'u) savaşın bozulması sırasında kaçtı, göç etti veya öldü. Bu, savaş sırasında ve sonrasında plantasyon üretimini büyük ölçüde bozdu. Kuvvetler Savannah ve Charleston'dan çekildiklerinde, İngilizler Loyalistlere ait 10.000 köleyi de tahliye ettiler. İngilizler savaşın sonunda toplamda 20.000 siyahı boşalttılar. Bunlardan 3.000'den fazlası serbest adamdı ve bunların çoğu Nova Scotia'ya yerleştirildi; diğer siyahlar Batı Hint Adaları'nda satıldı. Yaklaşık 8.000 ila 10.000 köle özgürlük kazandı. Yaklaşık 4.000 özgür kölesi Nova Scotia'ya gitti ve 1200 siyah kölesi kaldı.
Kızıl derililer
Mississippi Nehri'nin doğusundaki Amerikan yerlilerinin çoğu savaştan etkilendi ve birçok kabileler çatışmaya nasıl tepki verileceği sorusuna bölündü. Birkaç kabileler diğer Amerikalılarla dostça davranıyordu, ancak çoğu Kızılderililer, kolonileri birliğine toprakları için potansiyel bir tehdit olarak karşı çıktılar. Yaklaşık 13.000 Kızılderili, İngiliz tarafında savaştı ve en büyük grup 1.500 kadar erkeği alan Iroquois kabilelerinden geliyordu . Güçlü Iroquois Konfederasyonu , aldıkları taraf ne olursa olsun, çatışma sonucunda parçalandı; Seneca , Onondaga ve Cayuga kabileleri İngiliz yanında yer aldı. Mohawks üyeleri her iki tarafta da savaştılar. Birçok Tuscarora ve Oneida Amerikalıların yanında yer aldı. Kıta Ordusu , İngilizlerle birlikte olan Iroquois kabilelerini sakatlamak için Sullivan Seferi'ni New York'taki baskınlara gönderdi . Mohawk liderleri Joseph Louis Cook ve Joseph Brant sırasıyla Amerikalılar ve İngilizlerle yüzleşti ve bu ayrımı daha da şiddetlendirdi.


Hintliler diller, uluslar ve kabileler arasında bölünür;
Devrimde tarafsızlığı korumak imkansızdı
Daha batıya yerleşenler ve Hintliler arasındaki çatışmalar kalıcı güvensizliğe yol açtı. Paris Antlaşması'nda, Büyük Britanya, Büyük Göller ve Ohio Nehri arasındaki tartışmalı toprakların kontrolünü ele geçirdi , ancak Hint sakinleri barış müzakerelerinin bir parçası değildi. Kuzeybatı Bölgesinde kabileler birleşti ve Amerikan yerleşimine direnmek için İngilizlerle ittifak kurdu; Çatışmalar, Kuzeybatı Hint Savaşı olarak Devrim Savaşından sonra da devam etti .
Temmuz 1776'nın başlarında , İngiltere'nin Cherokee müttefikleri , Kuzey Carolina'nın batı sınır bölgelerine saldırdı . Yenilgileri, Cherokee yerleşimlerinin ve halkının parçalanmasıyla sonuçlandı ve İngiltere ile düşmanlıkların sona ermesini takiben onlarca yıl boyunca bir sınır savaşı sürdüren Amerikan yerleşimcilerinin acı düşmanları olan Chickamauga Cherokee'nin yükselişinden doğrudan sorumluydu . İngiltere'nin Creek ve Seminole müttefikleri Gürcistan ve Güney Carolina'daki Amerikalılara karşı savaştı. 1778'de 800 Derenin gücü Gürcistan'daki Geniş Nehir boyunca Amerikan yerleşimlerini tahrip etti . Dere savaşçıları ayrıca Thomas Brown'un Güney Carolina'ya baskınlarına katıldı ve Savannah Kuşatması sırasında İngiltere'ye yardım etti . Birçok Kızılderili, İngiltere ve İspanya arasında Körfez Kıyısında ve Mississippi Nehri'nde, çoğunlukla İngiliz tarafında mücadeleye katıldı. Derelerin, binlerce Chickasaws ve Choctaws gibi büyük savaşlarda savaşan Fort Charlotte Savaşı , Mobile Savaşı ve Pensacola Kuşatması .
KADIN
Kadınlar, Devrim Savaşı sırasında çeşitli roller oynadılar. İzin verildiğinde bazı kadınlar eşlerine eşlik etti. Martha Washington'ın Amerikan kampını ziyaret ettiği biliniyordu ve Frederika Charlotte Riedesel , Saratoga kampanyasını belgeledi . Kadınlar ayrıca Devrim Savaşı'nın her iki tarafında casusluk yapıyordu. Bazı durumlarda kadınlar savaşta Amerikan Ordusunda görev yaptılar, bazıları erkek olarak gizlenmişti . Deborah Sampson , cinsiyeti bulunana ve taburcu oluncaya kadar savaştı ve Sally St. Clare savaşta öldü. Anna Maria Lane kocasına orduya katıldı ve Germantown Savaşı'nda erkek kıyafetleri giyiyordu . Virginia Genel Kuruluna göre, Lane "olağanüstü askeri hizmetler yaptı ve Germantown savaşında ciddi bir yara aldı", bir erkek gibi giyinerek ve "bir askerin cesareti ile". Efsanevi veya efsanevi Molly Pitcher gibi kadın gibi giyinmiş diğer kadınlar da savaştılar veya doğrudan desteklediler . 26 Nisan 1777'de Sybil Ludington, Putnam County, New York ve Danbury, Danbury, milis kuvvetlerini İngiliz düzenli kuvvetlerinin yaklaşımı konusunda uyarmak için yola çıktı. Kadın Paul Revere olarak anılır. Diğer kadınlara ordu takipçisi olarak eşlik etti, mal sattı ve hastane ve kampta gerekli hizmetleri verdi. 18. yüzyıl ordularının zorunlu bir parçasıydılar ve savaş sırasında binlercesinde numaralandılar.
Sonrası
Yorktown'daki teslimiyetten sonra Washington, Amerikalıların önde gelen dünya gücüne karşı bir savaş kazandıklarını ve Amerikan zaferinden "ayakta bir mucizenin biraz kısa" olduğunu ifade ederek şaşkınlıklarını dile getirdi. 9 Nisan 1783'te Washington, uzun süredir beklediği, "tüm düşmanlık eylemlerinin" derhal sona ereceği ve Kıta askerlerinin evlerine sarıldıkları emirleri yayınladı. Aynı gün, Washington'la anlaşarak General Carleton İngiliz birliklerine benzer bir emir yayınladı. Ancak İngiliz birlikleri, bir savaş esiri mahkum oluncaya kadar, çok fazla müzakere gerektiren ve yürürlüğe girmesi yedi ay sürecek bir tahliye yapana kadar tahliye edilmeyecekti.
Paris antlaşması
Taç'la İngilizlerin Kongre'dekilere karşı çatışması, 1775 Lexington'dan 1781 Yorktown'a altı yıl sürdü. Çatışmadan yaklaşık üç yıl sonra, Fransa ve ABD İttifak Antlaşması'nda (1778) , bu ikisinin ABD'nin bağımsızlığı için İngiltere ile barışı sonuçlandırmadan önce danışacağına söz veren bir anlaşma imzaladılar . Ertesi yıl, Fransa ve İspanya , Akdeniz ve Atlantik arasındaki boğulma noktasında İspanya'nın Cebelitarık kazanana kadar bu ikisinin savaşacağına söz vermek için Aranjuez Antlaşması'nda (1779) gizlice bir araya geldiler . Yorktown yenilgisi ve Parlamentonun Amerikan dövüşünü sona erdirme kararından sonra, İngiltere Başbakanı Shelburne ABD'yi Fransa'yı askeri güçten etkilenmeyecek şekilde güçlendirerek ABD'yi savaşmaktan ayırmaya çalıştı. Fransa'nın uzun vadeli ilgisi, İngiltere'ye karşı gelecekteki bir askeri ittifakı sağlamak için zayıf bir ABD idi. Daha önceki Parlamento kararları Kuzey Amerika'daki saldırgan eylemi sona erdirmek için 5 Aralık 1782'de uzatıldı. Tahttan Parlamentonun ortak oturumuna yaptığı konuşmada George III, ABD Kongresine bağımsızlık, barışçıl ticaret ve nihayetinde "din, dil, ilgi ve sevgi temelli iki ülke arasındaki sürekli birlik".
Paris'te, İngiliz-Fransız Savaşı'ndaki üç Avrupalı savaşçı, ABD'ye tahsis edilen bölgeye bir "Amerikan Yerleşimi" için belirgin şekilde farklı teklifler sundu. Fransızlar, Appalachian Dağları'nda ABD için batı sınırı olan ve İngiliz 1763 Bildiri Hattı ile eşleşen en kısıtlayıcı plana sahipti . İspanyollar, ABD için Appalaşyalıların hemen batısında bazı Mississippi Nehri Havzası yaylalarına izin verdiler. Ancak İngilizlerin 1778'deki Fransız-Amerikan ittifakını ihlal ederek Gürcistan kolonisini İspanya'ya bırakmasını da zorunlu kıldı .
İngiltere ve ABD, Kasım 1782'de Ön Barış antlaşmalarını imzaladılar. Anlaşma dört Kongre barış talebini karşıladı: bağımsızlık, Mississippi toprakları, denize yönlendirme ve Newfoundland'da balık tutma. Kongre 15 Nisan 1783'te kanunla kabul etti ve bağımsızlıkla barış sağlandığını ilan etti. “Kesin” antlaşma 3 Eylül 1783'te sadece İngiltere ile Paris'te imzalandı. İngiltere ayrıca, Avrupa savaşlarını ayrı antlaşmalarda sona erdirmek için Fransa ve İspanya ile ön anlaşmalar imzalamış ve dünya çapında İngiliz-Fransız bölgesel yerleşimi için ek bir İngiliz-Fransız Versay Antlaşması (1783) ve daha sonra kesin Versailles Anglo-İspanyol Antlaşması imzalamıştır. (1783) için dünya çapında İngiliz-İspanyol toprakları yerleşimi. İngiliz-ABD barışını müzakere eden ABD bakanları John Adams , Benjamin Franklin , John Jay ve İngiltere için Parlamento'dan David Hartley ve İngiltere Barış Komiseri Richard Oswald'dı . Antlaşmayı hazırlayan erken bir katılımcı olan Adams, müzakerelerinin "dünyada meydana gelen en önemli siyasi olaylardan birini" temsil ettiğini iddia etti.
İngilizlerin Yorktown'daki yenilgisinin ardından, İngiliz halkı hükümetin On Üç Koloni isyanını bastırmak için verdiği savaşı sürdürdüğü için buharlaşacak. Üç ay sonra 2 Şubat 1782'de Avam Kamarası ABD'ye karşı daha fazla saldırıya karşı oy kullandı. Altı hafta daha, Amerikan Generali George Washington ve İngiliz Generali Sir Guy Carleton, New York'taki savaşçılar arasındaki düşmanlıkların sonuna girdiler.
İngiltere, Fransa, İspanya ve Hollanda deniz kuvvetlerinden dünya çapında saldırı altındaydı. Başbakan Lord Shelburne, Amerikan bağımsızlığını kabul ederek Amerikan Devrim Savaşı'na erken bir son vermeye çalıştı ve ABD'yi Fransa'dan ayırma umuduyla, batı için bölge taleplerini Mississippi Nehri'ne karşıladı. İngiliz hükümeti daha sonra New York ve Charleston'daki İngiliz garnizonlarını Fransız ve İspanyol Batı Hint Adaları'na saldırabilir. ABD müzakerecilerini hızlandırmak için İngiltere, Newfoundland balıkçılık haklarını ABD'ye teklif ederek Fransa'nın münhasır haklarını reddetti; Fransa ve İspanya, Anglo-Amerikan fait eşlik ettikten sonra anlaşmalarını imzalayacaklardı . Versay'ın ayrı ayrı müzakere edilen iki anlaşması, Avrupa “kıtasal güç dengesi”, karşılıklı sömürge toprakları takasları ve ilgili dünyadaki sömürge imparatorlukları arasındaki ticaret anlaşmaları gibi karşılıklı Büyük Güç endişesi konularını ele aldı.
İspanya, 1779'da Cebelitarık'ın kontrolü üzerinde İngiltere'ye savaş ilan ettiğinde, sonuçta ortaya çıkan üç yıllık Cebelitarık Kuşatması , Amerikan kıtasındaki ve başka yerlerdeki savaşta kullanılabilecek İngiliz kaynaklarını ortadan kaldırdığı için Amerikan Devrim Savaşı'na katıldı. Ancak Cebelitarık'ın nihai kaderini içeren müzakerelerde ABD ile herhangi bir yerleşim bulunmadı.
Amerika'daki İngiliz Hintli müttefiklerine gelince, İngiltere antlaşma müzakerelerinden önce hiçbir zaman onlara danışmadı, sonra antlaşmayı isteksizce kabul etmeye zorladı. Ancak ertesi yıl İngiltere, daha önce müttefik Kızılderililere, Britanya'nın antlaşma ile onayladığı topraklardaki Appalachian'ların batısındaki ABD yerleşimcilerine yönelik saldırılar düzenledi. Bu dönemin en büyük İngiliz müttefiki Hindistan savaşı, Kuzeybatı Hint Savaşı 1785-1795 idi. İngiltere'nin ABD'ye yönelik genişletilmiş savaş politikası , 1812 Savaşı sırasında Büyük Göllerin altında bir Hint tampon devleti kurmaya çalıştı . Ancak, son üniformalı İngiliz birlikleri 25 Kasım 1783'e kadar Savannah, Charleston ve New York'taki son doğu sahil liman şehirlerinden ayrıldı. Bu, yeni Amerika Birleşik Devletleri'nde İngiliz işgalinin sona erdiğini gösterdi.
26 Mayıs tarihli bir Kongre kararında da belirtildiği gibi, görevlendirilmeyen tüm memurlar ve görevlendirilen kişiler, otomatik olarak taburcu edildikleri "kesin barış antlaşması" na kadar "evlerine" geçmiştir. ABD orduları 2 Haziran 1783 Pazartesi günü Washington'un Genel Emirleri'nden dolayı doğrudan tarlada dağıtıldı. Kesin Paris Antlaşması İngiltere ile imzalandıktan sonra Washington Kongre'de ordu komutanı olarak istifa etti Vernon.
bölge
Şu anda Birleşik Devletler olan genişlik sadece sömürge Ana ülkesinden alındı . Appalachian Dağları ve Mississippi Nehri arasındaki Büyük Göller Hattının güneyinde milyonlarca seyrek yerleşmiş dönüm içeriyordu . Batıdaki geçici sömürge göçü, Devrim Savaşı sırasında bir sel haline geldi. Virginia'nın Kentucky Eyaleti 1775'te 150 kişiyi saydı. 1790'a kadar on beş yıl sonra 73.000'in üzerine çıktı ve ABD'de devlet aramaya başladı.
Batı toprakları, çoğunlukla İngiliz müttefiki olan bir düzine kadar Kızılderili kabilesi tarafından dolduruldu. Topraklarındaki İngiliz kaleleri, Amerika Birleşik Devletleri'nin kurulmasından önce Fransız ya da İngilizlere devredilmişti. Kızılderililer, kendi topraklarında ABD'ye gönderilmemelerine rağmen, İngilizler eski askeri müttefiklerini sağlayan mevcut kalelerini terk etmeyi reddetti ve Anglo-Amerikan Jay Antlaşması yürürlüğe girene kadar Kuzeybatı Hint Savaşı'na (1785-1795) sponsor oldu . İspanyollar aynı zamanda Güneybatı Toprakları'ndaki Hint vekillerinin ABD'ye verdiği savaşa da sponsor oldular.
Amerikan sömürgeleri olan Avrupa güçlerinden İspanya en çok ABD'nin bağımsızlığı tehdidi altındaydı ve buna karşılık en düşmanca oydu. ABD'ye bitişik toprakları nispeten savunmasızdı, bu nedenle İspanyol politikası bir dizi girişim geliştirdi. İspanyol yumuşak gücü diplomatik olarak Mississippi'nin batısındaki Floridas'ın önceki kuzey sınırlarına kadar olan İngiliz topraklarına katıldılar. Amerikan mallarına yüksek bir tarife uyguladı, ardından Amerikan yerleşimcilerinin New Orleans limanına erişimini engelledi. İspanyol sert gücü, Amerikan yerleşimine direnmek için savaş ittifaklarını ve silahlarını Güneybatı Hintlilere uzattı. Eski bir Kıta Ordusu Generali John Wilkinson , 1784 yılında Kentucky Eyaleti Virginia'ya yerleşti ve orada İspanyol müttefik Chickamauga Cherokee savaşı sırasında Virginia'dan yerleşimci ayrılmasını teşvik etti . 1787'den başlayarak İspanyol Ajan 13 olarak ücret aldı ve daha sonra Appalaşyanların batısındaki Amerikalı yerleşimcileri ABD'den önce Washington yönetiminde ve daha sonra tekrar Jefferson yönetiminde ikna etmeye ikna etme çabalarını genişletti.
Zayiat ve kayıplar
Çatışmadaki toplam yaşam kaybı büyük ölçüde bilinmemektedir. Dönemin savaşlarında tipik olduğu gibi, çiçek hastalığı gibi hastalıklar savaştan daha fazla can aldı. 1775 ve 1782 arasında, Kuzey Amerika'da çiçek hastalığı salgını patlak verdi ve bu devrimci savaş yıllarındaki tüm nüfusu arasında tahmini 130.000 kişi öldü. Tarihçi Joseph Ellis , Washington'un birliklerini hastalığa karşı aşılama kararının en önemli kararlarından biri olduğunu öne sürüyor .
Aktif askerlik hizmeti sırasında 25.000 ila 70.000 arasında Amerikalı Vatansever öldü. Bunlardan yaklaşık 6.800'ü savaşta öldürülürken, en az 17.000'i hastalıktan öldü. İkincisinin çoğu , İngilizlerin savaş esirleri , çoğunlukla New York Limanı'ndaki hapishane gemilerinde öldü . Savaş nedeniyle ciddi şekilde yaralanan veya sakatlanan Vatanseverlerin sayısının 8.500 ila 25.000 arasında olduğu tahmin ediliyor. Fransızlar ABD'de savaşta 2.112 kişi öldü. Batı Florida'da İspanyollar toplam 124 ölü ve 247 yaralı kaybetti.
1781'deki bir İngiliz raporu, toplam ordu ölümlerini Kuzey Amerika'da 6.046'ya (1775-1779) koyar. 4.888 çölcünün yanı sıra İngiliz hizmetinde yaklaşık 7.774 Alman öldü; birincisi, savaşta 1.800 kişinin öldüğü tahmin edilmektedir. İngiliz çatışmaları sırasında 1775-1784 yılları arasında Kraliyet Donanması'nda yaklaşık 171.000 denizci görev yaptı ; yaklaşık dörtte biri hizmete girdi. Savaşta yaklaşık 1.240 kişi öldü, tahminen 18.500'ü hastalıktan öldü (1776-1780). Denizdeki en büyük katil, C vitamini eksikliğinin neden olduğu bir hastalık olan iskorbüttü . Dünyada yaklaşık 42.000 denizci terk etti . Ticari taşımacılık üzerindeki etkisi büyüktü; 2.283 Amerikalı özel kişi tarafından alındı.
Ayrıca bakınız
- Amerika Birleşik Devletleri'nde 1776 : Olaylar, Doğumlar, Ölümler ve Diğer Yıllar
- Amerikan Devriminin Zaman Çizelgesi
Devrimin Konuları
- Amerikan Kıta Ordusu
- Güvenlik Komitesi (Amerikan Devrimi)
- Amerikan Devrim Savaşında Diplomasi
- Amerikan Devrim Savaşı'nın mali maliyetleri
- Amerikan Devrimi bayrakları
- Amerikan Devrim Savaşında İstihbarat
- Amerikan Devrim Savaşında deniz operasyonları
Devrimin toplumsal tarihi
- Siyah Vatansever
- Amerika Birleşik Devletleri'nde Hıristiyanlık # Amerikan Devrimi
- Amerikan Devriminin Renkli Vatanseverleri
- Amerika Birleşik Devletleri'nde Polonyalılar Tarihi # Amerikan Devrimi
- Amerikan Devrimi'nde din adamları listesi
- Vatanseverler Listesi (Amerikan Devrimi)
- Amerikan Devrimi'nde mücadele eden sadakatçiler
- Amerikan Devrimindeki Quakerlar
- İskoç-İrlandalı Amerikalılar # Amerikan Devrimi
Amerikan Devrimi'ndeki Diğerleri
Devrimci askeri listeleri
- Amerikan Bağımsızlık Savaşı savaşlarının listesi
- Amerikan Devrim Savaşında İngiliz Kuvvetleri Listesi
- Amerikan Devrim Savaşında Kıta Kuvvetleri Listesi
- Amerikan Devrimi'nde piyade silahlarının listesi
- Amerikan Devrim Savaşı'nda Birleşik Devletler milis birliklerinin listesi
"On Üç Koloni" ekonomisi
- ABD'nin ekonomik tarihi: 1780'e kadar sömürge ekonomisi
- Amerikan kolonilerinde gemi yapımı
- ABD'de Kölelik
- Amerikan Devrimi Heykeli
- Amerikan Devrimi'ni Anma
- Bağımsızlık Günü (ABD)
- Devrimin Son Adamları
- Amerikan Devrimi ile ilgili oyunlar ve filmler listesi
- Amerikan Devrimi Müzesi
- Amerikan Devriminin Meçhul Asker Mezarı
- Birlesik Devletleri Bicentennial
Kaynakçalar
notlar
Atıflar
- [Parantez] içindeki yıl tarihleri orijinal baskının yılını gösterir
kaynakça
daha fazla okuma
|Vikisözlük, ücretsiz sözlük Amerikan Devrim Savaşı'na bakın .|
|Wikimedia Commons, Amerikan Devrim Savaşı ile ilgili medyaya sahiptir .|