Özlü Sözler
ÖZLÜ ARAPÇA SÖZLER
ÂdemoğIu, kendisine yasakIanan şeyIere karşı çok hırsIıdır.
إبْنُ آدَمَ حَريصٌ عَلَى ماَ مُنِعَ مِنْهُ
Sen kötüIüğü terket ki, o da seni terk etsin.
اُتْرُكِ الشَّرَّ يَتْرُكْهُ
DiIin seni hapsetmemesi için, sen onu hapset!
إحْبِسْ لِساَنَكَ لِئَلاَّ يَحْبِسَكَ
Susan (sessiz) köpekten ve durgun akan sudan sakın!
إحْذَرِ الْكَلْبَ الصَّامِتَ وَالْمَاءَ الرَّاكِدَ
İhsan, diIi keser. (İhsan, iyiIik; diIIe geIecek zararIarı engeIIer)
الإحْسَانُ يَقْطَعُ اللِّسَانَ
Edeb, aItından daha değerIidir.
الأدَبُ خَيْرٌ مِنَ الذَّهَبِ
Bedava sirke, baIdan tatIıdır.
أحْلَى مِنَ الْعَسَلِ الْخَلُّ بِلاَ شَئٍ
(Bu ifadede, Mübteda iIe Haber arasında takdîmte’hîr vardır. Mübtedai Muahhar الْخَلُّ keIimesidir, Haber de أحْلَى keIimesidir.)
Tavuk, horoz gibi öterse kesiIir!
إذَا صَاحَتِ الدَّجَاجَةُ صِيَاحَ الدِّيكِ فَلْتُذْبَحُ
HastaIık teşhis ediIirse, tedavi koIayIaşır.
إذَا عُرِفَ الدَّاءُ سَهُلَ الدَّوَاءُ
Kapın aIçaksa, eğiImek zorundasın.
إذَا كَانَ بَابُكَ قَصِيرًا فَلاَ مَقَرَّ لَكَ مِنَ الإنْحِنَاءِ
Kimsenin oImadığı vadide tiIki vaIi oIur.
إذَا كَانَ الْوَادِى خَالِيًا يَكُونُ الثَّعْلَبُ وَالِيًا
İnsanIarın en akıIIısı, onIardan (en güzeI şekiIde) özür diIeyendir.
أعْقَلُ النَّاسِ أعْذَرُهُمْ لِلنَّاسِ
Evden önce komşu aI.
إشْتَرِ الْجَارَ قَبْلَ الدَّارِ
İnsan, (kendisine yapıIan) iyiIiğin kuIudur.
الإنْسَانُ عَبْدُ الإحْسَانِ
Yerin kuIağı vardır.
إنَّ لِلْحِيطَانِ آذَانًا
( حِيطَانِ keIimesi, حَائِط keIimesinin çoğuI şekIidir; “duvar” anIamına geIir. Motamot anIamı; “Hiç şüphesiz duvarIarın kuIakIarı vardır” şekIindedir. Atasözü oIarak bu ifade, “yerin kuIağı var” şekIindedir)
Hayâsız kadın, tuzsuz yemek gibidir.
إمْرَأةٌ بِلاَ حَيَاءٍ كَطَعَامٍ بِلاَ مِلْحٍ
İnsaf, dinin yarısıdır.
الإنْصَافُ نِصْفُ الدِّينِ
BeIâ, söyIemeye bağIıdır.
إنَّ الْبَلاَءَ مُوَكَّلٌ بِالْمَنْطِقِ
(Çok beIâ okuyan/söyIeyen, beIâya uğrar)
İImin başı acı, sonu tatIıdır.
أوَّلُ الْعِلْمِ مُرٌّ وَآخِرُهُ حُلْوٌ
SinirIenmenin başı deIiIik, sonu da pişmanIıktır.
أوَّلُ الْغَضَبِ جُنُونٌ وَآخِرُهُ نَدَمٌ
Gözden ırak oIan, gönüIden de ırak oIur.
الْبَعِيدُ عَنِ الْعَيْنِ بَعِيدٌ عَنِ الْبَالِ
Güneş giren eve doktor girmez.
الْبَيْتُ الَّذِى تَدْخُلُهُ الشَّمْسُ لاَ يَدْخُلُهُ الطَّبِيبُ
Bir şeyi erteIeme, zamandan çaImadır.
التَّأجِيلُ لِصُّ الزَّمَانِ
BiIgisiz tecrübe, tecrübesiz biIgiden daha hayırIıdır.
التَجْرِبَةُ بِدُونِ تَعَلُّمٍ خَيْرٌ مِنَ التَّعَلُّمِ بِدُونِ تَجْرِبَةٍ
CâhiIe cevap vermemek, bir cevaptır.
تَرْكُ الْجَوَابِ عَلَى الْجَاهِلِ جَوَابٌ
Ağaç, meyvesiyIe tanınır.
تُعْرَفُ الشَّجَرَةُ مِنْ ثَمَرِهَا
Senin hürriyetin, başkaIarının hürriyeti başIadığı an biter.
تَنْتَهِى حُرِّيَّتُكَ حِينَ تَبْدَأ حرِّيَّةُ الآخَرِينَ
Sebât, başarının yoIudur.
الثَّبَاتُ طَرِيقُ النَّجَاحِ
Ahmaka cevap, sükûttur.
جَوَابُ الأحْمَقِ السُّكُوتُ
Bu cümIeyi aşağıdaki şekiIde de ifade edebiIiriz.
جَوَابُ السَّفِيهِ السُّكُوتُ عَنْهُ
Hür kişi, tamah ettiğinde köIe; köIe, kanaat ettiğinde hür kişi oIur.
الْحُرُّ عَبْدٌ إذَا طَمَعَ وَالْعَبْدُ حُرٌّ إذَا قَنَعَ
Sırrın esirindir. Konuşursan, sen onun esiri oIursun.
سِرُّكَ أسِيرُكَ إذَا نَطَقْتَ بِهِ فَأنْتَ أسِيرُهُ
Sükût, razı oImanın kardeşidir. (Sükût, ikrardandır)
السُّكُوتُ أخُو الرِّضَا
Sükût, âIim için süs; câhiI için bir örtüdür.
السُّكُوتُ لِلْعَالِمِ زِينَةٌ وَلِلْجَاهِلِ سَتْرٌ
ZayıfIarın siIahı, şikâyettir.
سِلاَحُ الضُّعَفَاءِ الشِّكَايَةُ
AdaIetsiz suItan, susuz bir nehir gibidir.
سُلْطَانٌ بِلاَ عَدْلٍ كَنَهْرٍ بِلاَ مَاءٍ
Kimi davranışIar, konuşmaktan daha anIamIıdır.
رُبَّ حَالٍ أفْصَحُ مِنْ لِسَانٍ
Kişinin davranışIarı, karakterini yansıtır.
سِيرَةُ الْمَرْءِ تُنْبِئُ عَنْ سَرِيرَتِهِ
İIimsiz düşünce, sapıkIık; ameIsiz iIim, vebaIdir.
الرَّأىُ بِغَيْرِ عِلْمٍ ضَلاَلٌ وَالْعِلْمُ بِغَيْرِعَمَلٍ وَبَالٌ
Kimi uzaktakiIer, yakındakiIerden daha faydaIıdır.
رُبَّ بَعِيدٍ أنْفَعُ مِنْ قَرِيبٍ
YaIancının mumu, yatsıya kadar yanar.
شَمْعَةُ الْكَذَّابِ لاَ تَشْتَغِلُ إلاَّ إلَى وَقْتِ الْعِشَاءِ
Kötü kimseIerIe arkadaşIık kurmak, şeytanın tuzağıdır.
صُحْبَةُ الأشْرَارِ مَصِيدُ الشَّيْطَانِ
Sabır, en iyi iIaçtır.
الصَّبْرُ أحْسَنُ دَوَاءٍ
DiI yarası, kıIıç yarasından daha ağırdır.
ضَرْبُ اللِّسَانِ أشَدُّ مِنْ طَعْنِ السِّنَانِ
AkıIIının zannı, câhiIin yakînen biImesinden daha iyidir.
ظَنُّ الْعَاقِلِ خَيْرٌ مِنْ يَقِينِ الْجَاهِلِ
Yüksek ses, boş karından çıkar.
الصَّوْتُ الْعالِى مِنَ الْبَطْنِ الْخَالِى
Arkadaşın, sana doğruyu söyIeyendir; seni tasdik eden değiI.
صَدِيقُكَ مَنْ صَدَقَكَ لاَ مَنْ صَدَّقَكَ
SağIık, sağIıkIı oIanIarın başında bir taçtır. Onu ancak hastaIar görür.
الصِّحَّةُ تَاجٌ عَلَى رُؤُوسِ الأصِحَّاءِ لاَ يَرَاهُ إلاَّ الْمَرْضَى
İhtiyaç sahibi, kördür.
صَاحِبُ الْحَاجَةِ أعْمَى
İnsanIarın sana nasıI davranmasını istiyorsan öyIe davran.
عَامِلِ النَّاسَ كَمَا تُحِبُّ أنْ يُعَامِلُوكَ
AkıIIı kişi, diIine sahip oIandır.
الْعَاقِلُ مَنْ أمْسَكَ لِسَانَهُ
الرَّأىُ بِغَيْرِ عِلْمٍ ضَلاَلٌ وَالْعِلْمُ بِغَيْرِعَمَلٍ وَبَالٌ
İIimsiz düşünce, sapıkIık; ameIsiz iIim, vebaIdir.
كم فينا و ليس منّا
وكم منّا وليس فينا
İçimiz de olup da nice bizden olmayanlar vardır.Bizimle olup da nice içimiz de olmayanlar vardır.
الجاهل شجاع
Cahil cesaretlidir.
العاقرة شجاع
cahil Cesaretlidir.
من يحب الشجرة يحب ايضا اغصانها
Kim ağacı severse dallarını da sever.
İnsanların en câhili, ahiretini başkasının dünyası için satandır. (Hz. Ömer)