Yıl bilmemkaç, Koreli -ismi lazım değilmiş ki kayıtlara geçmemiş- bir kız, Marek’i Ditra’nın kollarından almış. O yıllarda Koreli kızlar Bohemya’da cirit atıyorlarmış, dediklerine göre cirit onların da ata sporuymuş . Fink makamının hafifmeşrepliğiyle, ellerinde dev teleskoplar, sürüler halinde sınır kapılarından giriyor, Bohemya kadınlarına kasvet taşıyorlarmış.
Özellikleri neydi, kim, ne için onları tercih ederdi, bununla ilgili bir belge günümüze ulaşmamıştır. Yalnızca söylentiler üzerinden konuşmak da bilimsellikten uzaklaştırır konuyu. Bilimsellik mi, derhal uzaklaşalım o halde. Özet geçelim:
Marek, Ditra’nın söylediklerini ve yazdıklarını bir kenara koymuş -bizim dilimizde elinin tersiyle itti denilebilir, oysaki bu kadar kibar da değildi kendisi-, Koreli sünepenin peşine takılmış ( yazar burada Ditra’nın yanında olduğunu belli etme ihtiyacı hissetmiştir.) Koreli kızın geldiği memlekette adetler Bohemya’dakinden farklı imiş. Bohemya’nın romantik kadınlarına alışık olan Marek, hayvan yerine konulmaya dayanamamış derler. ( O dayanırdı da, Koreli kız bıkmıştır muhakkak ondan, yazar burada da parantez içinden hıncını belli etmeye çalışmaktadır.) Sonunda ne Marek mutlu olmuş, ne Ditra. Koreli kız ise her zaman kazanan taraftaymış. Ditra Marek’e yazmış durmuş. Belki de tek kazanan edebiyatmış. Masal da burada bitmiş.
haa unutmadan, gökten düşen bu kez elma değil vişneymiş. Bohemyalı kadınlar ezilen vişneleri reçel yaparlarken kendi aralarında şu türküyü tutturmuşlar: