Günümüzde birçok "genç arkadaş"ımız gerçek dünya ile tanıştığı zaman, büyük bir şaşırma evresinden geçmek zorunda kalıyor. Çünkü bu tip arkadaşlarımız, gençliklerinde "katma değer" üretme konusunda oldukça zayıf kalmış veya bunu umursamamış. Ali Fuad Başgil'in bir sözü geliyor hemen aklıma benim de, "gençliğini eğlenmekle geçiren, ihtiyarlığını ağlamakla geçirir," diyor.
Gençliğini Eğlenmekle Geçiren, İhtiyarlığını Ağlamakla Geçirir
Namerde muhtaç kalmamak için çalışmak lazım... Ne olursa olsun, emek vermek gerekiyor... Aslında bu satırları kendime yazıyorum... Çünkü bedel ödemediğin hiçbir şeyin, keyfini yaşayamazsın. Bunu da asla unutma.
Ne zaman vazgeçmeyi düşünür isen, kendini muhtaç kalmış ve namert bir insana el açmış olarak düşüneceksin. Bu durumu onuruna yakıştırabiliyor musun? Bu seni kamçılayacak. İşte, bu yüzden devam etmek zorundasın. İnsanlık onurun ve haysiyetin için ayakta kalmak zorundasın.
Pes edemezsin. Bunu aklından bile geçiremezsin. Böyle bir lüksün yok senin. Çalışmak, seni özgür kılacak. Sana yapılmayan iyilikleri, hak eden insanlar için sen yapacaksın. Bu seni mutlu kılacak. Bu sana anlam katacak...