Napolyon, aynı zamanda bir Hannover seçmeni olan İngiliz kralına ait bir Alman mülkü olan Hanover'in tamamını işgal etti. Sonra Fransız birlikleri, güney İtalya'da henüz Fransız birlikleri olmayan birtakım noktalar işgal etti. Napolyon, Hollanda ve İspanya'ya filo ve askerlerini Fransa'nın yardımına yerleştirmelerini emretti. Tüm alt topraklarda İngiliz mallarına el koyma, Fransa’daki bütün İngilizlerin tutuklanması ve İngilizlerle barışa kadar korunmalarını emretti.
Napolyon, İngiltere'ye iniş gücü hazırlamak için İngiltere ile belirleyici bir çatışmadan önce bir duraklama kullandı. Fransa sahilinde, Boulogne yakınlarında, büyük bir askeri kamp kuruldu. Napolyon doğrudan düşmanın kalbine saldırmayı, adalarında İngiltere'yi vurmayı, İngilizlere Thames kıyılarında barışı dikte etmeyi planlıyordu.
Boulogne kampında, işler gece gündüz tüm hızıyla sürüyordu. Binlerce insan yeni gemilerin, nakliye gemilerinin, iniş mavnalarının inşası için çok çalıştı. Suda kalabilecek her şey seferber edildi. 1803'den 1805'e kadar Napolyon'un ordusu 180-200 bin kişilik, sözde. İngiliz ordusu Boulogne, Bruges ve Montrö'deki kamplarda toplandı ve eğitildi. En iyi Fransız generaller - Ney, Davout, Soult, Lannes, Marmont, Augereau, Murat - İngiltere'de bir saldırı başlatması beklenen cesetlere komuta etti. Bütün inşa edildi filotilla İngiliz Kanalı ve Hollanda'daki Fransız limanlarında bulunan nakliye ve kürekli gemiler. Tüm Avrupa Fransız hazırlıklarını büyük bir dikkatle takip etti.
Napolyon'un planı aynı zamanda gerçek ve pratik değildi. İngiltere ulaşılabilecek mesafede gibiydi. Fransa'dan, sadece dar bir boğazı ile ayrılır. İngiltere, Napolyon’un güçlerine direnebilecek güçlü bir ordusuna sahip değildi. İngiltere'nin Fransa gibi ünlü komutanları yoktu. Aslında Londra, topraklarında Fransız ordusuyla yüzleşemedi. Napolyon'un kendisi hızlı bir zafer bekliyordu. “Sadece üç gece sise ihtiyacım var - ve Londra'nın efendisi, parlamento ve İngiltere Merkez Bankası olacağım” dedi. Puslu gece ve Fransız ordusu İngiliz Kanalı'nda çekim yapacak ve Londra dizlerine götürülecek. Ancak, diğer taraftan, filoya çok bağlıydı. İngilizlerin donanmada bir avantajı vardı.
İngilizler kendileri Napolyon’un iniş ordusundan korkuyorlardı. Şimdiden, iniş olmadığında, çoğu Napolyon’un İngiltere’deki orduyu çıkarma planlarını alay etmeye başladı. Fakat 1803'in sonundan ve özellikle de 1804'ta İngilizlerin, gülmek için zamanları yoktu. İngiltere, 1588’te İspanyol Yenilmez Armada’nın gelmesini bekledikleri zamandan beri böyle bir korku yaşamamıştı, İngiliz Hükümeti, Napolyon’un hazırlıkları konusundaki muazzam ölçeğinin en endişe verici haberi aldı. Boulogne'da birinci sınıf dev, iyi donanımlı bir ordu vardı ve İngiliz Kanalı ile gemilere binme sinyalini bekledi. İngilizler, 1798’teki Napolyon’un, Fransız’ı Akdeniz’de kovalayan İngiliz filosundan büyük bir filo ve büyük bir orduyla, Mısır’da ve Malta’yı ele geçirme yolunda uzaklaştığını hatırladı. Böyle bir insan korkmaya değerdi.
Boulogne'daki birliklerin denetimi
Bu nedenle, İngiltere aktif olarak inişi kovmaya hazırlanıyor. Halk milisleri gibi kurulan birlikler. Fransa'ya en yakın bölgelerde yeni tahkimatlar yapıldı ve mevcutlar tamamlandı veya geliştirildi. “Martello Kuleleri” olarak adlandırılanlar İngiltere'nin güney sahillerinde inşa edildi. Sözde yuvarlak taş tahkimatlar.
Devrimci savaşlar sırasında, Amiral John Moore liderliğindeki İngilizler, Korsika pelerini Martel'deki Ceneviz kulesini alırken büyük zorluklarla karşılaştı. Kalede uzun süre sağlam kalmış olan garnizon, sayısal üstün düşmanının az önce Saint-Florent şehrine yatmasına izin vermedi. Kule Martel'in savaş potansiyeli, İngilizlerin emri üzerine, Fransız askerlerinin istila etmesi durumunda, hem metropolde hem de sömürgelerde, tüm İngiliz mülklerinin kıyılarında benzer yapılar inşa edilmesine karar verildi. Standart kule iki katlıdır ve 40 feet (12 metre) yüksekliğe ulaşmıştır. Bir subay liderliğindeki 25 askerlerine küçük bir garnizon barındırıyordu. Kalın taş blokların duvarları topçu ateşine dayanıklıydı. Düz çatı üzerine 360 derece dönebilen bir silah yerleştirildi. Bazı kuleler bir hendekle çevrilidir. Ek olarak, İngiliz filoları, Napolyon’un planının başarılı bir şekilde uygulanmasının imkansız olduğu, Fransız ve İspanyol filolarının yoğun bir ablukasına başladı.
İngiltere'nin doğu kıyısında Martello Kulesi
Aynı zamanda, hiçbir altın tasarrufu sağlamayan Londra, Avrupa güçlerinin Fransız karşıtı koalisyonunu aktif olarak düşürdü. Avrupalı güçler Fransa’ya doğudan saldıracak ve Napolyon’un İngiltere’yi istila etmesini engelleyecekti. Ancak dava gecikti. Avusturya önceki savaşta korkunç bir yenilgiye uğradı, çok kaybetti ve intikam almak istemesine rağmen korktu. Prusyalı kral tereddüt etti. Prusya, Fransa'nın Ren Nehri'ndeki güçlenmesi konusunda endişeliydi ama savaşmak istemedi. Rusya henüz konumunu belirlemedi.
Napolyon'un kendisini ortadan kaldırmak için bir önlem daha var. Londra Fransız kraliyetçileri barındıran ve Napolyon'u öldürmeyi hayal ettiler. Bununla birlikte Fransa'da, Rus Çar'ını yatak odasına atan bir “apoplexy saldırısı” düzenlemek çok daha zordu. Napolyon'un mahkemesinde, ne sadık memurları, ne de askerleri koruyabilecek ilk konsülden nefret eden rahatsız edici Muhafız memurları ya da yüksek rütbeli soylular yoktu. Bu yüzden, Napolyon’a yapılan suikast girişimi için, Chouans’ın lideri ve Breton isyancıları Jean Chadudal’ın fanatik bir büyük kraliyetçi kullanması gerekiyordu.
Breton fanatiği, ilk silahı ortadan kaldırmak zorunda kaldı, yani birdenbire silahlı adamlar eşliğinde Malmaison'daki ülke sarayının yanına tek başına giderken onu götürüp öldürdü. Georges Cadudal işine tamamen bağlı kaldı ve sakince "neden" e gitti. Napolyon'da meşru kral Louis Bourbon'un Fransa tahtını engellemesinin önündeki en büyük engel olarak gördü. Ağustos ayında, Cadoudal ve yoldaşları Normandiya kıyılarında bir İngiliz gemisi tarafından indiler ve hemen Paris'e yöneldiler. İnsanlar, para, başkentte bağlantılar, gizli adresler ve güvenli şehirler vardı.
Komplocular Napolyon'un çıkarılmasının ardından iktidarı ele geçirip Bourbonları tahtına davet edecek adamla temas kurmayı planladılar. Ordular ve halk arasında popüler olan General Moreau'nun şahıslarına atanan böylesi bir adam kraliyetçileri ve İngilizleri ve Guyana'ya sürgün edilen ancak oradan kaçmayı başaran ve Paris'te yasadışı bir şekilde yaşayan Pichegru, ilişkilerde aracı oldu. Moreau Napolyon'dan nefret ediyordu, ama Bourbonlara hizmet etmek istemiyordu ve şüphe ediyordu. Ancak, komployu öğrendi ve bilgi vermedi.
Müzakereler sırasında, polis izini sürdü ve durumla ilgili ilk danışmanı bilgilendirdi. 15 Şubat 1804, General Moreau dairesinde tutuklandı ve sekiz gün sonra Pichegru da tutuklandı. Sonra, Princes Polignacs ve Marquis de Rivières kardeşler tutuklandı, onlar kralın kardeşi Kont d'Artois’in komutanlarıydı. General Murat, Paris’in askeri valisi olarak atandı. Kadudal daha sonra alındı - Mart ayında ve haziran ayında 1804 yapıldı. Moreau Fransa'dan kovuldu.
Napolyon bu Anglo-royalist komploda çok sinirlendi. Geri dönmeye karar verdi, Bourbons'u yerine koydu. İlk tutuklama zamanından itibaren, oybirliğiyle ifade veren tüm sanıklar, girişimin yapıldığı sırada kraliyet evi üyelerinden birinin Fransa'ya geleceğini söyledi. Burada prensin Baden Dükalığı'nda olduğu belli oldu. Herkesin düşündüğü gibi d'Artois değildi, fakat Kraliyet ailesinin genç üyelerinden biri olan Enghien Dükü Louis-Antoine de Bourbon-Conde. Sonuç olarak, Napolyon Dük'ün tutuklanmasını ve kovuşturulmasını emretti.
Mart ayındaki 14'teki 15 gecesi, Fransız at jandarma müfrezesinin görevden alındığı Baden Baden bölgesini işgal etti, Enghien Dükü'nü tutukladı ve hemen Fransa'ya götürdü. Mart 1804 Duke, Paris'e çoktan getirildi ve Bois de Vincennes'te hapsedildi. Mart 20 akşamı Vincennes Kalesi'nde bir askeri mahkeme toplandı. Enghien Dükü İngiltere'den para almak ve Fransa ile savaşmakla suçlandı. Sabahın üçünde bir çeyrek saatte, o, ölüme mahkum edildi. Sabahları 20'te Enghien Dükü Vincennes hendeğine getirildi ve burada vuruldu.
Dük'ün ölümünün iyi organize edilmiş bir provokasyon olduğu kanısındayım. Napolyon'un dükü affetmek için vakti yoktu, bunu yapmasına izin verilmedi. Prens'in ölümü, bütün monarşik, feodal Avrupa'nın öfkesine neden oldu. Ne de olsa, en yüksek aristokrasinin temsilcisi olan kraliyet ailesinin bir üyesiydi. İngiltere’nin Fransız karşıtı bir koalisyon kurma sürecini büyük ölçüde kolaylaştıran monarşik Avrupa’nın tümü için bir darbe oldu.
Bu yüzden Petersburg'da, Enghien Dükünün Rus İmparatorluğu'nun ulusal çıkarlarıyla hiçbir ilişkisi olmamasına rağmen, yüksek toplumun öfkesi ve öfkesi sonsuzdu. Rusya İmparatorluğu'nun Dışişleri Bakanı Adam Chartaryi, Fransız hükümetinin “soyguncular” olarak adlandırıldığı bir bildiri hazırladı. Ancak not gönderilmedi, Rusya henüz savaşa hazır değildi. Ancak bir ay sonra, Petersburg cinayetin sert bir şekilde açıklanmasını istedi.
Sonra Napolyon kibarca cevapladı ama gizli bir anlamı ile: “Rusya'nın bugün yaptığı şikayet şu soruyu soruyor: İngiltere'nin kışkırtdığı insanların Paul cinayetini hazırladıkları ve Rusya sınırından bir mil uzakta oldukları biliniyorsa, onları ele geçirmek için acele etmiyorlar mı? "Doğru ve güçlü bir darbe oldu. Ölü çar hakkında kederli huşu ile konuşmanın gerekli olduğu ve sıradan insanlara anlaşılmaz yabancı kelime "apoplexy" kelimesini ne yazık ki dile getirdiği resmi Petersburg'a, açıklamak ve saklamak gibi görünen her şeyden doğrudan İmparator Paul'e suikast sorulmuştur. Ne de olsa, Alexander komplodan haberdardı ve babasını bu konuda bilgilendirmedi. Buna ek olarak, taht yükseldikten sonra, genç imparator Alexander, yurtdışına kaçmadıkları ve St. Petersburg'da sessizce yaşadıkları halde, babanın katillerini cezalandırmadılar.
İskender Napolyon'u affetmedi. Bu yüzden, İngiltere'den ustaca heyecanlı kişisel motivasyonlar, duygular, Fransa, Prusya ve Rusya'nın yenilmez birliğinin artık hatırlanmamasına neden oldu. Aksine, aksine, farklı bir Fransız karşıtı koalisyon şimdi başladı - İngiltere, Avusturya ve Rusya.
Aynı zamanda, Napolyon batı projesinin Anglo-Sakson bölümünü zorlamaktadır. Üç kraliyet hanedanından sonra - Merovingians, Carolingian'lar ve Capetian'lar (iki azalan çizgileriyle - Valois ve Bourbons) - Bonapartes'in "dördüncü hanedanını" kurmaya karar verdi. Ağustos ayındaki 10’ten bu yana var olan bir cumhuriyet, 1792 yine monarşiye geri dönecekti. Aynı zamanda, Napolyon, önceki hanedanlar gibi kraliyet unvanını takmaya değil, ilk olarak 800'teki taç giyme töreninden sonra Charlemagne tarafından alınan imparator unvanını kabul etmeye karar verdi. ve İmparator Charlemagne'in mirası.
Bununla birlikte, Karl yalnızca Batı dirilişinin temellerini oluşturan Roma İmparatorluğu'nu diriltmeye ve başka bir imparatorluğa devam etmeye çalıştı. Böylece, Napolyon kendisini yalnızca Charles imparatorluğunun değil, Batı medeniyeti ülkelerinin birleştiricisi olan Roma İmparatorluğu'nun varisi ve halefi olarak görmek istedi. Yani, Napolyon Bonapart tüm Batı medeniyetine liderlik etmek istedi. Aynı zamanda, Batı seçkinlerinin Romanesk şubesi Anglo-Sakson'un değil, Batı'nın başına geçti. İngiltere'ye ve Napolyon'un tüm rakiplerine meydan okurdu.
18 Nisan 1804’te, Senato, ilk konsolos olan Fransız’ın kalıtsal imparatoru unvanı olan Napolyon Bonapart’ı veren bir kararname çıkardı. Fakat bu Napolyon için yeterli değildi. Roma ve Paris arasında Karl ve Napolyon arasında sembolik bir devamlılık gerekiyordu. Napolyon, Papa'nın ondan bin yıl önce olduğu gibi, Charlemagne ile birlikte 800'taki gelecekteki taç giyme törenine şahsen katılmasını diledi. Aynı zamanda, Napolyon kesin, fakat oldukça önemli bir değişiklik yapmaya karar verdi: Charlemagne, Papa’ya taç giydirmesi için Roma’ya gitti ve Napolyon, Papa’yı Paris’te ziyaret etmesini istedi. Papa Pius VII'ye itaat etmek zorunda kaldı. Roma, kuzey ve orta İtalya'da bulunan Fransız kuvvetleri tarafından sürekli tehdit altındaydı.
2 Aralık 1804 Paris'teki Notre Dame Katedrali'nde, önemli bir düğün ve Napolyon Krallığı için anma töreni düzenlendi. Yeni Fransız imparatorunun taç giyme töreninin merkezi eyleminde sembolik bir değişiklik getirdiği, papa için tamamen beklenmeyen ve törenin ilk kararına aykırı olduğu söylenmelidir. Büyük bir anda, Papa Pius VII, Napolyon'un başına koymak için büyük imparatorluk tahtını yükseltmeye başladığında, tahttaki öncül Pius VII'den on yüzyıl önce Petra bu tacı Karl'ın başına koydu, - Napolyon aniden tacı babasının elinden kaptı ve başına koydu. Sonra karısına başka bir taç attı. Napolyon, kendileri hariç, kimsenin elinin tahtını almak istemedi. Dünya çapında bir milyon insanı itaat eden otorite ile kilise örgütüyle ilgilenmek zorunda kaldı, ama buna saygı duymadı. Napolyon din adamlarına şaman gibiydi, bilinçli bir şekilde insan saçmalıklarından yararlanan, kilisenin içindeki ve dışındaki çeşitli ritüeller ve manipülasyonlarla hareket eden insanlar gibi görünüyordu.
Bu arada, İngiltere'deki her şey inişe hazırdı. Şubat ve Mart aylarında, 1804 Napolyon, operasyonun hazırlanmasına özel bir önem verdi. İniş ordusu hazırdı. Yaklaşık iki buçuk bin nakliye gemisi hazırlandı. Londra endişeyle sarsıldı.
Napolyon'un Notre Dame Katedrali'ndeki taç giyimi 2 Aralık 1804. Napolyon kronları Josephine
Devam edecek ...