İlk önce ortaokul veya ilkokuldayken Anna Karenina'yı okudum, bu yüzden hafızam bu çeviriyi önceki sürümlerle karşılaştırmak için yeterli değil, fakat kendi başına ayakta kalmak mükemmel. Ne yazıldığı ve ne yazdığı zaman dilimini ortadan kaldırır (ne zaman modern ama anında tarihlenen argolarıyla bazı popüler İncil çevirileri gibi), ne de kendisini havasız Büyük Edebiyat olarak bir toz bulutu ve küf bulutu ile kaplar. Takdir ettiğim bir diğer şey, kelimenin tam anlamıyla İngilizce olarak çevrilmeyen Rusça konuşmanın lezzetini koruduğuydu. Çoğu konuşma İngilizce’de biraz ani bir ses çıkaran bir “kuyu” ile başlıyor ama sanırım İtalya’daki hemen hemen her ifadeden önce gelen “allora” gibi. Kitabın kendisine gelince, harika. Hikayeler zengindir ve iç içe geçme şekilleri ilgi çekicidir ve zorlanmaz. Güncellenen dilde okumak Tolstoy'nin inceliklerini takdir ediyor; Görünüşe göre Anna Karenina, zamanının cezalarının kurbanı değildi, hiçbir koşulda mutlu olamayacak kadar depresif, muhtemelen iki kutuplu bir karakterdi. Tolstoy'un zaman diliminde daha az belirgin ancak daha az tahribatsız bir zihinsel hastalık şekli taşıma kavramı çok taze görünüyor. Bir başka harika geçit, Kitty ve Levin'in Tolstoy'un işaret ettiği “balayı dönemi”, iki kişinin de günlük olarak birbirlerine uyum sağlamayı öğrenmesi. Bu uzun bir kitap, iki yolu yok. Son 200 sayfada bir çeşit bayrak çiziyordum. Ama sonunda, bu değere değer. Kopyalamak zorunda olduğum güzel pasajlar içeriyor: "Ona, insanların mutluluğun arzuların gerçekleşmesi olduğunu hayal etmelerinde yaptıkları ebedi hatayı gösterdi. Yakında ruhunda arzular için bir arzu, bir ıstırap hissetti." “Giysili olduğu sırada, bütün günleri olduğundan daha fazla dikkat etti, sanki onu sevmeyi bırakmış gibi, bir elbise giydiği ya da saçlarını daha fazla hale getirdiği için onu tekrar sevmeye başlayabilirdi. ona." "Eskiden ..., herkes için, insanlık için, Rusya için, bölge için, tüm köy için, herkes için iyi olacak bir şey yapmaya çalıştığında, onun hakkında düşünmenin hoş olduğunu fark etmişti; her zaman garipti ve işin kesinlikle gerekli olduğu konusunda tam bir güvence yoktu ve başlangıçta o kadar büyük görünen, kendisinin azaldığı ve azaldığı, hiçbir şeye düşmediği, kendisinin evlendikten sonra başladığı zaman Kendisini yaşamaya daha fazla ve daha fazla sınırlamak için, ne yaptığını düşündüğü düşüncesinde artık bir neşe yaşamamasına rağmen, çalışmalarının gerekli olduğundan emin olduğunu, daha önce olduğundan çok daha iyi olduğunu ve genişlediğini gördü. gittikçe daha fazla. " “Eğer malın bir nedeni varsa, artık o da iyi değil; bir sonucu varsa - bir ödül - aynı zamanda da iyi değil. Dolayısıyla, iyi olan sebep-sonuç zincirinin dışında.” "Kilise'nin her bir inancının yerine, kişinin ihtiyaçları yerine iyiye hizmet etme inancına sahip olabiliriz."
2019-12-11 20:11