We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
25 Şubat 1945
Şubat
|>Mart|
Batı Cephesi
ABD 1. Ordusu Duren'i ele geçirdi
Narragansett Körfezi – 25 Şubat 1945
25 Şubat 1945'te, 21 yaşındaki Teğmen Thomas William McSteen, pilotluk yaptığı F6F-5N Hellcat (Bu. No. 70670), Jamestown ile anakara arasındaki Narragansett Körfezi'nin batı geçidindeki Fox Adası yakınlarında düştüğünde öldü. Teğmen McSteen ve diğer üç Hellcat uçağı, o sırada bir uçak gemisine iniş eğitim tatbikatına katılıyordu. Müfettişler, kurtarılan uçağı inceledikten sonra kazanın motor arızası sonucu meydana geldiği sonucuna vardı.
Teğmen McSteen, Lübnan Dağı, Penn'den mezun oldu. 1941'de liseden mezun oldu ve Şubat 1943'te donanmaya katıldı. Temmuz 1944'te Florida, Pensacola'daki Pensacola Deniz Hava Üssü'nde Teğmenlik komisyonunu ve pilotunun kanatlarını aldı.
Teğmen McSteen, 22 Temmuz 1944'te Pensacola NAS'ta evlendiği eşi Margaret Elizabeth tarafından hayatta kaldı. Pennsylvania'daki St. Mary's Mezarlığı'na gömüldü.
Resimden
'Lübnan Dağı'nda 'Daha İyi Bir Dünyamız Olabiliriz' başlıklı yazı, Penn. Okul Mah. 1946
BÜYÜTMEK İÇİN TIKLAYIN
Larry Webster, Havacılık Tarihçisi ve Arkeolog
Pittsburgh Post – Gazzette, “Mt. Lübnanlı Kız Asteğmen'in Gelini', 30 Temmuz 1944
Görev tamamlandı
13 Şubat 1945'te akşam saat 6 civarında, RAF Bombardıman Komutanlığı'nın seçkin 5 Grubuna ait uçaklar Lincolnshire'daki Swinderby'den havalandı. Bunlar arasında Plate Rack Force kod adlı 244 adet tam yüklü Lancaster bombardıman uçağı vardı. Bu filo, bir saat sonra Almanya'ya bağlı bir donanma oluşturmak için Reading üzerinde yığıldı ve akşam 8'den kısa bir süre önce Fransız kıyılarını geçti. O gece Almanya üzerinde on dört yüz Müttefik uçağı faaliyetteydi ve birçoğu ana hedefi gizlemek için şaşırtmaca baskınlarına katıldı. Karmaşık hava manevraları, 5 Grubun belirlediği hedefi acı sona kadar bir sır olarak tuttu: Alman savunucuları, hedefin Berlin, Leipzig, Chemnitz veya güneydoğudaki yakıt tesisleri olup olmadığını belirleyemedi. Tükenmiş savaş kuvvetlerini nereye göndermeliler?
"Elbe'deki Floransa" olarak bilinen tarihi Sakson başkenti Dresden'de saat 22.00'den hemen önce sirenler çaldı. Yükseklerde silahsız bir İngiliz Sivrisinek içinde, Bombardıman Komutanlığı'nın Yüksek Wycombe Karargahı ve bombardıman filosu ile telsiz iletişiminde olan, gecenin ana bombacısı Kanat Komutanı Maurice Smith, hedef işaret kutularını düşüren uçaklarda sipariş verdi. Ardından, kader emri verdi:
"Kontrolörden Plaka Raf Gücüne: İçeri gelin ve planlandığı gibi kırmızı hedef göstergelerinin parıltısını bombalayın. Planlandığı gibi kırmızı TI'lerin parıltısını bombalayın."
İki dakika içinde bu kuvvet, güçlü patlayıcı bombaların çatılarda ve duvarlarda on binlerce daha küçük yangın çıkarıcı aygıtın düştüğü delikler açtığı bir dizi mühimmat düşürdü. Bunlar işe yaradı, çünkü İngiltere'de tipik bir Alman evindeki tam olarak mobilya türlerini içeren kopya Alman evleri üzerinde test edildiler. Dresden binlerce küçük ateşle ışıl ışıl yanmaya başladı.
Dresden'in sivil savunma güçleri bu saldırının ardından başa çıkmaya çalışırken, 550 bombacıdan oluşan daha büyük bir kuvvet, bu tür şehir merkezi alan baskınlarının çifte vuruşunu tamamlamak için geldi ve bu sayede sivil savunma güçleri umutsuz işlerine devam ederken yakalanacaklardı. yangınları bastırmak. Merkez zaten 50 mil öteden görülebilecek kadar parlak bir şekilde yandığı için, bu ikinci dalga yıkım yayını genişletmeye karar verdi ve yelpaze oluşumunda geçti.
Dresden kısa süre sonra muazzam bir ateş fırtınasına kapıldı, vatandaşları boğuldu ya da mahzenlerde viskoz su birikintilerine dönüştü. Bugün Kül Çarşambası olan öğle saatlerinde, ABD B-17 bombardıman uçaklarından oluşan bir donanma, Dresden'in dumanla örtülmeyen kısımlarını, bazıları Prag'a bomba yağdırmayı başarsa da, toz haline getirdi. Bu baskınlar sonucunda 25.000 kişi öldü - bu minimum tahmindi - ve 13 mil karelik Dresden harabeye döndü.
Dresden'in bombalanmasını, saldırıdan iki gün sonra, tarihi bir kültür merkezinin masum sakinlerine karşı işlenen bir savaş suçu olarak ele alma girişimleri, saldırıdan iki gün sonra başladı. Bu, doğudan gelen iki milyon mültecinin baskınlar tarafından yakalandığı şeklindeki vahşi iddiayı desteklemek için "spin doktorları" şehrin nüfusunu dört kat fazla abartan Nazi propagandası üstadı Goebbels'in eseriydi. cesetler (bu görevlerde biraz tecrübesi olan SS'lerin yardımıyla) gerçek rakam olan 6.856'ya fazladan bir sıfır ekleyerek herkesin önünde yakıldı. Baedecker rehber kitaplarından İngiliz hedeflerini seçen bir rejim, Almanya'nın kendi kültürel mirasına verilen zararı dile getirdi.
Kısa bir aradan sonra, Doğu Alman komünist makamları Müttefiklerden herhangi birine iftira atmaktan korktuklarında - çünkü Dresden'in bombalanması büyük ölçüde Kızıl Ordu üzerindeki baskıyı hafifletmek için tasarlanmıştı - 1950'de ağırlıklı olarak İngiliz bir baskın suçlanıyordu. Baş suçlular olarak Truman ve ardından Eisenhower olan Amerikalılar: "Wall Street, sözde müttefiki Sovyetler Birliği'nin savaşın bitiminden sonra Alman halkına yardım etmesini imkansız kılmak istedi", kurşunlu Marksist argoda. Nazilerin "Anglo-Amerikan hava gangsterleri" hakkındaki konuşması, eşit derecede özgür olmayan komünist basında geri döndü.
Dresden'e yapılan baskınlar, yalnızca Hiroşima ve Nagazaki tarafından gölgede bırakılan Müttefik karalamalarının yıllıklarına geçmiş olsa da, aslında Dresden'in bombalanmasıyla ilgili istisnai olan tek şey, olası nedenlerle baskınların, diyelim ki ziyaret edilen yıkım düzeyine göre korkunç derecede doğru gitmesiydi. Düşük Pforzheim, nüfusunun altıda biri ve şehrin %83'ü yok edildiğinden çok daha büyüktü.
Frederick Taylor'ın iyi araştırılmış ve gösterişten uzak kitabı, Dresden baskınlarının güçlü bir savunmasıdır ve dünyaya Auschwitz'i ikinci dünya savaşının başlıca kurbanları olarak veren ulusu yeniden biçimlendirmeye yönelik son girişimlere, Goebbels zamanına kadar uzanan girişimlere karşı çıkar. RAF Bombardıman Komutanlığı'nın üst düzey ismi Bert "Bombacı" Harris'i, büyük ölçüde Stalin'e batılı müttefiklerinin aslında Nazi Almanyası'nda değilse de, en azından yukarısında savaştığını göstermek için tasarlanmış üst düzey bir strateji için suçlu sayma biçiminde devam ediyorlar. Luftwaffe'nin yıkıcı bombalamasının Almanya'nın Müttefik bombalaması gibi literatür rafları yaratmamış olan Belgrad, Rotterdam, Stalingrad veya Varşova'dan bahsetmiyorum bile, İngiliz şehirlerine verilen yıkım göz önüne alındığında, intikam da rol oynadı.
Kitabın, eski Sakson kuzenlerimiz hakkında derin tarihsel ayrıntılarla biraz fazla doldurulmuş olduğu kabul edilmelidir. Ayrıca, Libya'daki Türk-İtalyan savaşına kadar uzanan ve uçak motorlarının bıkkınlığını sürdüren hava savaşının gelişimine dair açıklamalar da var.
Kuşkusuz, Taylor'ın başarıyla geliştirdiği en büyüleyici tema, hedeflerin RAF ve istihbarat planlayıcıları tarafından nasıl ve neden elde edildiğidir. Dresden'in (komşu) Meissen porselen üreticileri bile askeri teletypers üretmeye dönüştürüldüğü için tamamen bir kültür merkezi olduğu efsanesini inandırıcı bir şekilde çürütüyor - insan "yıkıyor" yazmakta tereddüt ediyor. Aslında, Dresden, sigara veya sıkılabilir diş macunu yapmaktan gizlice bomba dürbünleri, sigortalar ve radyolar gibi hassas askeri teçhizatın yanı sıra çok miktarda mermi üretmeye dönüştürülmüş önemli hafif sanayi tesislerine sahipti.
Dresden ayrıca, Nazi işgali altındaki Avrupa'nın geri kalanından askerleri ve malzemeleri ilerleyen Kızıl Ordu'ya karşı savaşa yönlendirmek için kullanılan önemli bir demiryolu hattıydı. Rusların diğer "kale" şehirlerinde karşılaştıkları şiddetli direnişi azaltabilecek her şey onların coşkulu onaylarıyla karşılaştı. Baskınların Sovyetleri batı hava gücüyle etkilemek için tasarlandığına dair hiçbir kanıt yok. Müttefikler için, Ardennes'deki veya Berlin'deki çetin savaşların kanıtlayacağı gibi, savaş neredeyse "bitmemişti".
Aynı derecede önemli olarak, İngiltere'nin Ortak İstihbarat Komitesi, başkentin uzaklığı, hava savunması ve kentsel yayılma göz önüne alındığında, Berlin'e karşı bir nakavt darbesinin zor bir emir olduğuna ve bu nedenle Bombardıman Komutanlığı'nın açıkça kaosa neden olmak için daha kompakt doğu şehirlerini vurması gerektiğine karar vermişti. Dresden olası bir hedef olarak ortaya çıkmaya başladı. Yüksek patlayıcı bombaların kıtlığı, ucuz ve bol miktarda yangın çıkarıcı cihazlarla yağmur yağdığında daha kolay yanan bakir hedeflerin cazibesini artırdı. Anonim RAF meteoroloji memurları, 13 Şubat sabahı, şehrin üzerinde bulut kırılmaları ve bombardıman uçaklarının geri döneceği Lincolnshire üsleri üzerinde iyi hava tahmin ettiğinde, nihayet Dresden'in kaderini belirledi. Felaketin son unsurları, Almanya'nın Ruslara karşı sahada kullanmak üzere uçaksavar silahlarını kaldırması ve Dresden Nazi yetkililerinin şehre yeterli kamu barınağı sağlamaması (bölge galibi kendi evini sağlasa da) tarafından sağlandı. derin bir sığınak ile).
Taylor, baskınların köle işçi gücü de dahil olmak üzere Dresden'in kalıcı veya geçici nüfusu üzerindeki etkisine dair çeşitli kişisel hesapları ustaca bir araya getiriyor. Ancak kitabının ana itici gücü, istisnai olmaktan ziyade yalnızca başarılı olan bir görevi savunmaktır. Genel olarak ahlaki hassasiyetleri vahşileştiren ve körelten, aynı zamanda iyi ve kötü arasındaki mücadelede yeterince açık bir gerekçeye sahip olan uzun bir savaşın sonunda geldi.
· Michael Burleigh'in The Third Reich: A New History adlı kitabı Pan tarafından yayımlandı.
Bir Arado-234'ün 25 Şubat 1945'te Bohmte yakınlarında vurulması
Gönderen Yüzey resimleri » 04 Ağu 2020, 12:52
Arado-234'ün 25 Şubat 1945'te Osnabrück'ün kuzeydoğusunda, Bohmte yakınlarında vurulmasıyla ilgili bazı bilgiler arıyorum. Makine (8./ KG 76, Wknr.: 140456, Kennung F1 + AS) Arnold Przeta tarafından uçuruldu. Bilgilerime göre, Arado, 364. FG, USAAF'ın iki pilotu tarafından vuruldu. Arado, Achmer havaalanından başladı.
Olayla ilgili resmi raporlar, fotoğraflar vb. arıyorum. Bana yardım edebilirsen iyi olur. Bohmte yakınlarında yaşıyorum ve kendi bölgemde 2. Dünya Savaşı hakkında bir kitap yazıyorum. Fotoğraf Arnold Przeta'nın Achmer'in doğusunda ve Osnabrück'ün kuzeyindeki Bramsche'deki savaş mezarlığındaki mezarını gösteriyor.
Tarih 25 Şubat 1945: Kanada'nın dünyaya sesi resmi olarak başladı
Bu tarihte, 25 Şubat 1945'te Kanada, dünya yayıncılığı varlığına sahip olmak için diğer birçok ülkeye katıldı.
Başlangıçta Canadian Broadcasting Corporation “uluslararası hizmet” olarak bilinen kısa dalga yayıncısı daha sonra 1972'de Radio Canada International olarak tanındı.
Binanın boyutunu ve anten yüksekliklerini ve dizilimlerini gösteren 2008'deki trenden görünüm © Prof. Anthony C Davies- MDS975
Özel bir Noel yayını da dahil olmak üzere iki aydan fazla süren test yayınlarının ardından, zamanın Kanada Başbakanı William Lyon Mackenzie-King, neredeyse hemen “Kanada'nın sesi” olarak adlandırılan yeni hizmeti resmen başlattı.
Gerçekten de 1930'lara kadar Kanada'nın dünya meseleleri hakkındaki görüşlerini ve pozisyonunu ifade etme yöntemine sahip olması gerektiği hissedilmişti.
Bazen yanlışlıkla RCI'ın ilk evi olarak tanımlanan burası, aslında 1950-51'de Montreal şehir merkezindeki yenilenmiş eski Ford Hotel'e taşınan ikinci konumdu. Birkaç yıl önce, CBC-IS eski bir genelev ve giysi fabrikasından yayın yapıyordu. © CBC
1939'da savaşın patlak vermesiyle, odak Kanada haberlerini yurtdışındaki Kanadalı askerlere yayınlamak olarak değiştirilse de, ihtiyaç arttı. 1942'de karar kesinleşti, ancak savaş zamanındaki kıtlıklar nedeniyle vericilerin teslimatı iki yıldan fazla ertelendi. Ancak 1944'te işler neredeyse hazırdı.
Sackville, New Brunswick 2008'deki son teknoloji ABB vericileri, 2012'de hurdaya çıkarıldı. RCI logosunun kenarı sol altta görülebilir © Anthony C Davies-
Savaş zaten sona yaklaşırken odak noktası da biraz değişmişti. Resmi yayın sırasında, Kanadalı servis personeli için evden haberleri İngilizce ve Fransızca olarak yayınlamak değil, aynı zamanda psikolojik savaşın bir yönü olarak Almanca olarak da yayınlamak ve Almanlara savaşta gerçekte neler olduğuna dair haberler vermekti.
Kısa bir süre sonra, Mart ayında Çek yayınları da başladı.
Başlangıçta eski bir Montreal giysi fabrikasında ve daha sonra genelevde kurulan yeni hizmet, sonunda 1948'de CBC tarafından satın alınan ve radyo ve daha sonra TV yayın tesislerini barındırmak için iki yıllık bir süre içinde kapsamlı bir şekilde yenilenen büyük Ford Oteli'ne taşınacaktı.
Verici sitesi, Sackville yakınlarındaki New Brunswick'in Tantramar Bataklıkları'nda bulunuyordu.
Filmden son RCI antenlerinden birinin imhasını gösteren bir fotoğraf © Amanda Dawn Christie
1951 ve Montreal şehir merkezindeki eski Ford Hotel'deki yeni ofislere taşındığında, RCI 14 dilde yayın yapıyordu.
Uluslararası Servis (CBC-IS), o sırada çok az şey olduğundan ve diğer suçlamaların yanı sıra, Kanada kültürünün yurtdışında devam eden yansıması olma görevini yerine getirmek için hemen hemen Kanada müziğinin kayıt hizmetine başlamıştı. Kayıtlar, Uluslararası hizmetin kendi ihtiyaçlarını karşılarken Kanada'daki bu eksikliği gidermek için çözüldü. Başarı, "transkripsiyon hizmeti" ve Kanadalılar tarafından ve Kanadalılar tarafından yapılan klasik ve hafif müziğin kelimenin tam anlamıyla yüzlerce birinci sınıf kalitede kayıtlarından oluşan bir kataloğa dönüştü.
Montreal'deki Maison Radyo-Kanada. Doğudan görünüm, yükleme bölmeleri, yer seviyesindeki yapılar ve park alanı görünür. RCI şu anda yer altı B seviyesinde küçük bir bölümü işgal ediyor. 2016 itibariyle tüm bina satılık listeleniyor. © Atilin-wikicommons
O zamandan beri, RCI, diğer yayıncılarla yapılan karşılıklı düzenlemeler sayesinde tüm dünyaya ulaşan bir sinyalle, dünyada gerçekten farklı ve çok saygın bir ses haline geldi. Yıllar boyunca dünyadaki duruma bağlı olarak dillerin sayısı arttı ve azaldı, ancak milyonlarca kişinin tarafsız dünya haberleri ve bilgileri ile Kanada'dan ve Kanada hakkında hikayeler için her gün RCI yayınlarını izlediği tahmin ediliyordu.
Ancak 2012'de bütçe kesintileri kısa dalga yayınların sona ermesini ve personelde %80'lik bir azalmayı zorunlu kıldı.
RCI'ın ana ofisini ve kalan Çince, İngilizce, Fransızca, İspanyolca ve Arapça bölümleri için alanları gösteren mevcut konumu. © Leo Gimeno- RCI
Şu anda 71. yılında, RCI şu anda web tabanlı bilgi üretmekte ve İngilizce, Fransızca, Mandarin, İspanyolca ve Arapça olmak üzere beş dilde yayın yapmaktadır.
Manila 1945, “Doğunun İncisi”nin Yıkılışı: Rampage Üzerine Bir İnceleme: MacArthur, Yamashita ve Manila Savaşı
Rampage: MacArthur, Yamashita ve Manila Savaşı Dünya Savaşı tarihinin en acımasız bölümlerinden birinin hikayesini anlatıyor. Şubat 1945'te Manila'nın kurtuluşunun titizlikle araştırılmış bir anlatımıdır. Yazar, James M. Scott (Hedef Tokyo ve Aşağıdaki Savaş), bir zamanlar “Doğu'nun İncisi” olarak bilinen çok güzel bir şehir olan Manila'yı öldürürken, tecavüz ederken ve yok ederken Japonların işledikleri korkunç suçları ayrıntılı olarak anlatıyor. Şiddet grafiksel olarak anlatılsa ve zaman zaman okunması zor olsa da, Scott vahşeti tarif etme ve Japon suçlarını belgeleme konusunda mükemmel bir iş çıkarıyor. Büyük, ilerici, modern bir şehirde geçen cesur kentsel savaş, savaşın Pasifik tiyatrosunda meydana gelen diğerlerinden farklı bir hikaye.
öfke Douglas MacArthur, Filipin Adası'ndaki Corregidor Adası'ndaki kulübesinin verandasında dururken, eşi ve oğluyla birlikte 11 Mart 1942 gecesi Avustralya'ya tahliyeye hazırlanırken başlar. Japonlar 2 Ocak 1942'de Manila'ya girdiler ve terör bütün şehirde hakimdi. Amerikalı siviller ve Filipinliler, Pacita Pestano-Jacinto'nun günlüğünde herkesin düşündüğü şeyi anlattığı en kötü şeyden korktu: “Artık tehlike göklerden gelmeyecek, aramızda yeni tehlikeler yaşayacak. Bizimle." Yazar, 1945 yılının Şubat ayında Manila'da meydana gelen olayları anlatırken Filipinliler, Amerikalılar, ABD askerleri ve Japon askerlerinden sayısız dergi ve günlük kullanır. öfke sayısızdır. Zor bir konuya taze ve çok ihtiyaç duyulan bir yaklaşımı açıkça göstermektedir. Aşağıda anlatıldığı gibi, meydana gelen olayları ortaya çıkaran bu ilk elden anlatılardır. öfke, canlı.
Japonların Manila'yı işgal etmesiyle durum hızla kötüleşti. Japonlar halkı Amerikalıların savaşı kaybettiğine ikna etmeye çalıştı. Pearl Harbor, Bataan ve Corregidor filmlerini oynayan tiyatroları içeren bir propaganda kampanyası başlattılar. Bir zamanlar büyük şehrin ekonomisi çökmeye başladı, işletmeler kapandı ve devlet okulları bir zamanlar olduklarından çok daha küçük bir seviyeye indirildi. Japonların Manila'nın altyapısını korumak için hiçbir çaba göstermediği çok açıktı. İspanyol bir rahip olan Juan Labrador, mandırasında şöyle yazdı: "Şehir hayatı bir parazit sürüsü tarafından kirlendi: hastaları olmayan doktorlar, müvekkilleri olmayan avukatlar, okulları olmayan öğretmenler." Sonunda insanların içindeki açlık setleri hayatta kalmak için ne gerekiyorsa onu yapar. Çocuklar terk edildi, hatta satıldı. Bütün bunlar grafik ayrıntılarıyla anlatılıyor. Santo Tomas Üniversitesi, yaklaşık üç yıl boyunca Amerikalılar da dahil olmak üzere 4.000'den fazla yabancı uyruklunun burada esir tutulduğu bir toplama kampı olarak kuruldu. Manila sokaklarında olduğu gibi, kamp içinde de durum hızla kötüleşti.
Okuyucu, sürekli olarak ABD Ordusunun gelip tüm acıları sona erdireceğini, şehrin kurtarılacağını ve yaşamın devam edeceğini umarak, Manila halkının maruz kaldığı ıstırabın içine çekilir. Ancak, çok iyi bildiğimiz gibi, böyle olmuyor.
20 Ekim 1944'te, MacArthur'un Corregidor'dan kaçmasından iki yıl sonra, General Filipinler'e döndü. Japonlar Manila'yı teslim etmeye niyetli değildi. 25 Eylül 1944'te General Tomoyuki Yamashita'ya Filipinler'deki tüm kara kuvvetlerinin komutası verildi, ancak Scott'ın açıkladığı gibi, Manila'nın savunmasındaki Japon komuta yapısı Ordu ve Donanmadan birkaç komutan içeriyordu. Yamashita'ya ek olarak, Amiral Okochi, General Yokoyama ve Tuğamiral Sanji Iwabuchi, Manila'nın savunmasında rol alan oyunculardı. Amiral Okochi, Arka Amiral Iwabuchi'ye limanı, limanı ve köprüleri yok etmesini emretti. Yokoyama, Okochi ile anlaştı ve Manila'daki ordu güçlerini Iwabuchi'nin komutası altına yerleştirdi. Yamashita, karargahını Manila'nın 125 mil kuzeyindeki dağ kasabası Baguio'ya taşıdı.
Iwabuchi'nin komutası altında 12.500 denizci ve 4.500 asker vardı ve emirlere karşı Manila'yı evden eve savunma kararı aldı. Birlikler arabalardan ve kamyonlardan barikatlar kurdular, hap kutuları inşa ettiler, yollara mayın döşediler ve kavşaklarda sokaklara barikat kurdular. Ayrıca pencereleri betonarme ile doldurdular, duvarlarda silah yarıkları açtılar ve stratejik yerlere mühimmat sakladılar. Japon basını, “Burada, uçsuz bucaksız Pasifik Okyanusu'ndaki bu adalarda büyük bir trajedi gerçekleşmek üzere. Bu ölümüne bir mücadele olacak.” Pacita Pestano-Jacinto günlüğüne şöyle yazdı: "Onları canavara dönüştürebilecek tek şey yenilgidir."
ABD 5. Süvari Birlikleri 3 Şubat 1945 akşamı Santo Tomas toplama kampına geldi. Amerikalıların gelişiyle kamp içinde coşku ve kutlama var. Açlıktan ölmek üzere olan insanlar doyurulur, ancak çoğu için çok fazla olduğu ortaya çıktı ve onları hasta etti. İhtiyaç sahiplerine tıbbi müdahale yapılmaktadır. Kampın dışında, Doğu'nun İncisi'nin katliamı ve yıkımı başladı. San Juan de Dios Hastanesi, Santo Domingo Kilisesi ve Alman Kulübü'ndeki saldırıların açıklamalarını tüm ayrıntılarıyla alıyoruz. Japon askerleri binlerce kadına, süngü bebeğe toplu tecavüz ediyor, kafalarını kesiyor ve şehri ateşe veriyor. Manila'daki tarihi surlarla çevrili şehir Intramuros, Japonların dayanacağı son yerlerden biri olacaktı. Burada, Sancho Enriquez ailesini bir sığınağa sakladı, burada karısı su bulmak için geri döndükten sonra “dört çocuğumuzun neredeyse tanınmayacak şekilde parçalanmış cesetlerini” keşfetti.
Kahramanlık hikayeleri var. Japonların savunduğu güçlü noktalardan biri de Paco Tren İstasyonuydu. Üç yüz Japon deniz piyadesi eski tren istasyonunu bir kaleye çevirmişti. Japonları kalelerinden yok etmek 148. Piyade'nin işiydi. Bir günlük araştırmadan sonra, ABD askerleri direnişe ve zorlu tahkimatlara giremedi. Erler Cleto Rodriquez ve John Reese, tahkimatlarda zayıf bir nokta buldular ve onu kullandılar. İlerlemeye devam ettiler ve iki saatten fazla bir süre içinde 80'den fazla Japon'u öldürdüler ve pozisyonun ABD Ordusu tarafından alınmasını mümkün kıldı. Reese öldürüldü ve her iki adama da daha sonra Onur Madalyası verildi.
Pasig Nehri'nin güneyindeki herkes, Japon ve Amerikan topçularının sürekli çapraz ateşi altında kaldı. Yazar, ABD topçusu kullanma kararının kolay gelmediğine dikkat çekiyor. MacArthur şehri elinden geldiğince kurtarmak istiyordu. Aynı zamanda, ABD komutanları Amerikan askerlerinin hayatlarını kurtarmakla daha fazla ilgileniyorlardı. ABD savaş muhabiri ve yazarı John Dos Passos, "Başımızın üstünde bir bowling salonu gibiydi, silahlar önce bir taraftan sonra diğer taraftan ateş ediyor" diye yazdı. Savaştan sonra birden fazla Filipinli, Amerikalıları şehirlerini topçu ile yok etmekle suçladı.
Japonların elindeki son kale Tarım Binasıydı ve Iwabuchi'nin dayandığı yer orasıydı. “Karnını yarıp açtığı” bir bıçakla teslim olmanın bir seçenek olmadığını fark etti. 3 Mart'ta Manila Savaşı sona erdi. Manila'nın yıkımı tamamlanmıştı ve sonuçları nesiller boyu sürecekti. Yamashita bir askeri mahkeme tarafından yargılandı ve 23 Şubat 1946'da asıldı.
Buradan nasıl bir sonuç çıkarabiliriz? öfke? Belki de Pasifik'te İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesiyle ilişkilendirdiğimiz şiddetin yalnızca Iwo Jima, Okinawa, Tokyo'nun bombalanması veya atom bombalarıyla sınırlı olmamasıdır. Manila, savaşın son yılı olan 1945'e, savaş tarihinin en acımasız bölümlerinden biri olarak başladı. Scott'ın vardığı sonuç, Manila'nın 1945'teki o korkunç Şubat'tan bir daha asla kurtulamadığıdır. Surlarla çevrili antik şehir harabeye dönmüştü, şehrin yeniden inşası şehrin güneyinde Makati'de yoğunlaşmıştı ve bir zamanlar Alman kulübünün olduğu yer şimdi boş bir alan. 1995 yılında, beşinci yıldönümünde, hayatını kaybedenlerin anısına Peter de Guzman tarafından bir heykel yapıldı. Öldürülenlerin aralarında kadın ve çocukların da bulunduğu masum siviller olduğunu çok acı bir şekilde hatırlatıyor.
öfke Ancak hoş bir okuma değil, II. Dünya Savaşı tarihinin en korkunç bölümlerinden birinin tarihi bir açıklaması. İyi belgelenmiştir ve seçilmiş bir kaynakça ve dizin içermektedir. Kitaptaki fotoğraflar, 1945 yılının o korkunç Şubat ayında Japonlar tarafından işlenen vahşeti canlandırıyor. Bu, yüreksizler için bir okuma değil, ama Manila Savaşı'nın ve Kızılderililerin barbarlığının dokunaklı ve doğru bir anlatımını sunuyor. hangi adam yetenekli.
İkinci Dünya Savaşı'nda Kanada
Landry, Pierre. 'İtalyan Kampanyası' 8221 Juno Beach Center. Juno Sahil Merkezi Derneği, 2003. [Erişim Tarihi].
Hollanda'nın Kurtuluşu ve Almanya'nın Kapitülasyonu
The Winter by the Maas, 8 Kasım 1944 – 7 Şubat 1945
Scheldt Savaşı'ndan sonra Birinci Kanada Ordusu kışa hazırlandı. 8 Kasım 1944 ile 8 Şubat 1945 arasındaki üç ay boyunca Kanadalılar herhangi bir büyük çaplı operasyona dahil olmadılar. Dinlenme hoş karşılanmaktan daha fazlasıydı. 3. Piyade Tümeni ve 2. Zırhlı Tugay Haziran ayı başından beri, diğer birlikler Temmuz ayından beri savaşmaktaydı.
“B” Birliği, 5. Saha Alayı üyeleri, Malden, Hollanda yakınlarında 25 librelik ateş ediyor, 1 Şubat 1945. Soldan sağa: Çavuş Jack Brown, Bdr. Joe Wilson, Gunners Lyle Ludwig, Bill Budd, George Spence ve Bill Stewart.
Hoto, Michael M. Dean. Milli Savunma Bakanlığı / Kanada Ulusal Arşivleri, PA-146868.
Bu beş aylık eylemin tüm Birinci Ordu taburları üzerinde büyük etkisi oldu. Erkekler savaşta öldürüldü veya yaralandıktan sonra tahliye edildi, diğerleri savaş yorgunluğundan muzdarip, her gün mevcut ölümün sürekli stresi altında çöktü, her gün havan topları, mermiler ve mermilerle karşı karşıya kaldı. Diğerleri düşman tarafından tutsak edildi, sorgulanmak üzere Alman topraklarındaki bir dikmeye nakledildi.
Kuzeybatı Avrupa'da, İtalya'da olduğu gibi, Kanada birlikleri güç altındaydı ve ağır kayıpların bıraktığı boşlukları dolduracak eğitimli adamlar yoktu. Ekim 1944'e gelindiğinde, bu kritik bir konu haline gelmişti ve Kanada Savunma Bakanı Albay J. Layton Ralston, sorunun ölçüsünü almak için denizaşırı Kanada birliklerini denetledi. Orduya yeni birlikler sağlamanın gerekliliğine ikna olan Ralston, zorunlu denizaşırı askerlik hizmeti için Kanada hükümetinin desteğini toplamaya çalıştı. Bunun Kanada nüfusu ile daha da büyük bir krize yol açacağından korkan Başbakan King, Kanadalıların asla kendi istekleri dışında denizaşırı ülkelere hizmet etmek için gönderilmeyeceği sözünü tutmayı reddetti. Ralston istifa etti ve General Andy McNaughton onun yerine Savunma Bakanı oldu. Bölgesel savunma askerlerinin cepheye gönderilmeyi kabul edecekleri umudunu besledi, bu çözüm işe yaramadı ve sorun çözülmeden kaldı.
Barney J. Gloster'ın fotoğrafı. Milli Savunma Bakanlığı / Kanada Ulusal Arşivleri, PA-138068.
Barney J. Gloster'ın fotoğrafı. Milli Savunma Bakanlığı / Kanada Ulusal Arşivleri, PA-138068.
Öte yandan, beş aylık seferden sonra, Kanadalı askerler artık deneyimli savaşçılardı, ancak Hollanda'da Nijmegen yakınlarındaki Maas tarafından kışlama parti değildi. Ren Nehri'ni geçmek için bir başlangıç noktası olarak kullanılacak bir köprü başını savunmak zorunda kaldılar. Ayrıca Almanları ayak parmaklarında tutmak zorunda kaldılar. Maas'ın diğer tarafında, uzakta değillerdi. ABD ve İngiliz orduları daha güneyde bir saldırı başlatırken, Kanadalılar düşmana o bölgede asker bırakmaya zorlamak için bir saldırının yakın olduğu izlenimini vermek zorunda kaldılar. Karlı bir manzarada kamuflaj olarak beyaz üniformalar giyen Kanadalı askerler, “etkin ve saldırgan” bir şekilde devriye geziyor, biraz yer kazanmak veya esir almak için her fırsatı değerlendiriyordu.
Beklenmeyen bir gelişme, planlanan saldırının birkaç hafta ertelenmesiydi. 16-26 Aralık 1944 tarihleri arasında Hitler, Antwerp'i geri almak için ABD birliklerini Ardennes'den çıkarmaya çalıştı. Amerikalılar Alman ilerlemesini durdurmayı başardılar, ancak operasyon Ren taarruzunun birkaç hafta gecikmesine neden oldu.
Rheinland Savaşı, 8 Şubat – 11 Mart 1945
Veritable Operasyonu için, Birinci Kanada Ordusu Nijmegen bölgesinden ayrılmak ve Maas ve Ren nehirleri arasındaki dar bir toprak şeridi olan Rheinland'ı ele geçirmek için güneydoğuya doğru hareket etmek zorunda kaldı. Hollanda-Almanya sınırı bu sektörde Maas'ı takip etti. İlk defa Alman topraklarında savaş yapılacaktı ve şiddetli bir muhalefet bekleniyordu. Üç savunma hattı bölgeyi koruyordu: ilki bir dizi ileri karakol, ardından Reichswald Ormanı boyunca uzanan Siegfried Hattı ve son olarak Hochwald Ormanı boyunca uzanan bir dizi tahkimattı. Müttefiklerin ilerlemesini yavaşlatmak için Almanlar bentleri yok etti ve bölgeyi sular altında bıraktı. Şubat ayının ılıman havası ve erimesi çamurlu zemini yumuşatarak zırhlı araçların ve topçuların ilerlemesini engelledi.
Chaudière Alayı'nın piyadeleri, 10 Şubat 1945, Cleve, Almanya yakınlarındaki sular altında kalan bölgenin temizlenmesi sırasında set boyunca ilerliyor.
Colin C. McDougall'ın fotoğrafı. Milli Savunma Bakanlığı / Kanada Ulusal Arşivleri, PA-159561.
General Crerar ve Birinci Kanada Ordusu'nun komutası altında, II Kanada Kolordusu'nun bölümleri ile dokuz İngiliz bölümü, bazı Belçika, Hollanda, Polonya ve ABD birimleri vardı. Şimdiye kadar Kanada komutası altındaki en büyük askeri güçtü.
Operasyon, 8 Şubat'ta hava bombardımanları ve güçlü topçu saldırısıyla başlatıldı. Birinci Kanada Ordusu altında savaşan XXX İngiliz Kolordusu, Reichswald Ormanı'na doğru yürüdü. Sol kanadında, 'Su Fareleri' lakaplı 3. Kanada Tümeni, Nijmegen-Calcar yolunun kuzeyindeki sular altında kalan bölgeyi temizlemek zorunda kaldı. Bu amaçla, Kanadalı piyade Buffalo amfibi araçlarını kullandı, ancak herhangi bir topçu veya tank desteğine güvenemedi.
“Düşman tarafından patlatılan bentlerde meydana gelen gedikler, gece boyunca yoğun su baskınlarına neden oldu. RCE tarafından D nazlı bölgesine yapılan bir yol sular altında kaldı ve nazlı karargâh sularla çevriliydi. Su gün boyunca saatte 2 ila 3 inç hızla yükselmeye devam ettiği için bazı karakol pozisyonlarımız terk edilmek zorunda kaldı.
Kanada'nın Highland Hafif Piyade Savaş Günlüğü, 6 Şubat 1945
Almanlar ise, mükemmel savunma tesislerine – tanksavar hendeklerine, siper ağlarına, güçlendirilmiş mevzilere – ve ayrıca görünüşte tükenmez silah ve mühimmat arzına güvenebilirlerdi. Artık vatanları için mücadele ediyorlardı ve bu düşünce kararlılıklarını artırdı. Ayrıca, çoğu zaman yağmur yağdı, nem ve soğuk, rahatsız edici savaş koşulları yarattı. Tüm bunlara rağmen, ilk gün ileri pozisyonların düşmesi ve Siegfried Hattının 10 Şubat gibi erken bir tarihte kırılmasıyla operasyon iyi bir başlangıç yaptı.
16 Şubat'ta 7. Tugay Moyland Korusu yakınlarında Calcar'a doğru beklenmedik bir muhalefetle karşılaştı. Piyadeler makineli tüfek, havan ve top ateşiyle karşılaştı. Kraliyet Winnipeg Tüfekleri ve Kanada İskoçları için birkaç günlük şiddetli çatışmalar ve yüksek kayıplardan sonra, 7. Tugay kalan düşman ormanını temizlemek için sistematik bir saldırı düzenledi. 21 Şubat'ta odun ele geçirildi, ancak altı günlük savaş tümen 485 erkeğe mal oldu, öldü, yaralandı veya esir alındı.
Bir Coy ve C Coy, düşman için Moyland Wood'da önemli bir muhalefetle karşılaşıyor. Düşman mevzilerinin daha önce İngiliz birlikleri tarafından temizlenmiş olmasına rağmen, orada çok sayıda düşman var gibi görünüyor…
– Regina Tüfek Alayı, Savaş Günlüğü, 16-18 Şubat 1945
4. Zırhlı Tümen'in Sherman tankları, 9 Mart 1945, Sonsbeck, Almanya yakınlarında ilerlemeye hazır.
Jack H. Smith'in fotoğrafı. Milli Savunma Bakanlığı / Kanada Ulusal Arşivleri, PA-113682.
Bu arada, 4. Tugay Goch-Calcar yolu boyunca kanlı bir eyleme karıştı: tanklar ve Kanguru asker taşıyıcıları, battıkları çamur ve yol boyunca gizli 88 mm'lik toplardan ateş tarafından durduruldu. 19'u ve 20'si, şiddetli saldırılar ve karşı saldırılar birbirini izledi. Driven back, the 4th Brigade managed to regain some ground but it had lost some 400 men, including several captured by the enemy.
Dear Mother and Dad,
Just a note to let you know I’m well and a Prisoner of War in Germany. Please don’t worry about my condition or health-you know me, and I’m the same as ever. Your prayers have been with me, I know, and through my experiences I have been conscious of them and of you. I was captured late in the afternoon of Feb. 19. It was rather a rough time and I ended up on the wrong side of the line when the attack was over and things were more settled. I can receive all mail sent to me and the address is on the outside of this sheet. Hope war is over before I hear from you.
Your army son-Bob
– Lt/Cpl Robert Sanderson, POW at Stalag XI B, to his parents, 10 March 1945, from Letters from a Soldier : The Wartime Experience of a Canadian Infantryman, 1993
After the slow advance of the last few days, Lieutenant-General Guy Simonds believed a concentrated attack could capture Xanten and the Hochwald. This was operation Blockbuster and it started on February 25th. II Canadian Corps made good progression and seized Keppeln, Üdem and the Calcar Ridge. The struggle for the Hochwald Forest, bitterly disputed to the First German Army, lasted from February 27th to March 3rd. The Canadians captured Xanten, east of the Hochwald Forest, on March 10th.
“On one occasion after a tank had fired three rounds of rapid HE through the window of a building, a German soldier stuck his head out of a window and thumbed his nose at the oncoming infantry. Resistance was fanatical and a very small number of prisoners were taken…”
– Algonquin Regiment, War Diary, 7-10 March 1945
Canadian infantrymen passing German refugees near Xanten, Germany, March 9th, 1945.
Photo by Ken Bell. Department of National Defence / National Archives of Canada, PA-137462.
Meanwhile, the Ninth US Army moved from the south towards Wesel. To avoid getting trapped between the two Allied armies, the Germans retreated in good order to the opposite bank of the Rhine. On March 11th, the 21st Army Group occupied the Rhine’s left bank: the Battle for the Rhineland was over.
The purpose of this note is to express to you personally my admiration for the way you conducted the attack, by your Army, beginning February 8 and, ending when the enemy had evacuated his last bridgehead at Wesel. Probably no assault in this war has been conducted under more appalling conditions of terrain than was that one. It speaks volumes for your skill and determination and the valour of your soldiers, that you carried it through to a successful conclusion.
– Dwight D. Eisenhower to H.D.G. Crerar, March 26th, 1943
Crossing the Rhine, March 23rd, 1945
On the evening of March 23rd, Marshal Montgomery gave the signal to operation Plunder, the crossing of the Rhine near Wesel and Rees. A set-piece attack, with prior aerial and artillery bombings. In flat-bottom landing crafts and amphibious vehicles, four British and US divisions, together with a commando brigade crossed the 500 metres to the river’s opposite bank. The 9th Canadian Infantry Brigade took part in the operation, crossing the river north of Rees and later capturing Millingen.
Loading carriers into Buffaloes, and Buffaloes moving towards Ijssel River near Westervoort, The Netherlands, April 13th, 1945.
Photo by Jack H. Smith. Department of National Defence / National Archives of Canada, PA-132605.
The British and Canadian troops which fought in the Rhineland suffered tremendous losses from the German artillery. This is why Montgomery decided that it should be silenced by a large-scale airborne operation, codenamed Varsity. While the infantry was crossing the Rhine, 1,589 aircraft flew over the area in successive waves. In full daylight and despite intense counter-attacks, the parachute battalions were dropped behind the German lines and got to work as soon as they touched the ground. Some 1,337 gliders then landed in the drop zone with vehicles and equipment for the airborne troops. The 1st Canadian Parachute Battalion was involved in that operation and landed in a wooded area along the Wesel-Emmerich road. It was immediately met with heavy machine-gun and sniper fire this did not halt the Canadian paratroopers who reached and cleaned up their targets.
At the end of the afternoon, land and airborne troops made their junction and solidified the bridgehead on the Rhine’s east bank. The Battle was over and the Allies had succeeded in crossing one of the last natural defences of the German Reich. A speedy end to the war now became a definite possibility.
As March drew to an end, Canadian units moved northwards to take Emmerich on the right bank, while General Crerar transferred the First Army’s HQ to that same side of the Rhine. On April 1st, 1945, I Canadian Corps under Major-General Charles Foulkes was placed under the First Canadian Army in replacement of I British Corps of Major-General Crocker, which had been under Crerar’s orders since the campaign of Normandy and was now passed under the Second British Army.
After the crossing of the Rhine, the First Canadian Army was given two tasks: to liberate western Netherlands and to march through northeastern Netherlands and northern Germany up to the Weser River.
The Liberation of Western Netherlands, April 2nd – 25th, 1945
In the west I Canadian Corps had been tasked with taking control of Arnhem. The objective was to open the Arnhem-Zutphen road to the convoys supplying the troops moving to the North-East. RAF Spitfire and Typhoon fighters attacked German defences in Arnhem on April 12th and in the evening artillery pounded the city. On the 14th, Arnhem was totally cleared. Apeldoorn was liberated from April 15th to 17th.
Dutch civilians loading a Canadian-supplied truck with food, following agreement amongst Germans, Dutch and Allies about the distribution of food to the Dutch population. Near Wageningen, Netherlands, 3 May 1945.
Photo by Alexander M. Stirton. Department of National Defence / National Archives of Canada, PA-134417.
As they moved forward, I Canadian Corps troops observed increasing signs of malnutrition in the civilian population there was indeed a major risk of famine in western Netherlands. German troops in the area were surrounded and likely to flood the region if attacked. To avoid a humanitarian crisis, I Corps halted on April 22nd and started negotiating with local German authorities for a truce that would allow food supplies to be delivered by trucks and aircraft. Starting May 3rd, thousands of tonnes of food were distributed.
The Northern Front, March 23rd – April 25th, 1945
For its part, II Canadian Corps progressed rapidly on the northern front as German resistance got weaker. In many locations, however, the enemy still put up a good fight. In Zutphen and along the Twente Canal, the 3rd Canadian Infantry Division was halted by the determination of the 361st Infantry Division reinforced by an airborne training battalion mostly made up of teenagers. They finally yielded on April 8th, and Zutphen was taken. Near Zutphen, Canadians soldiers came across a heartrending sight, Stalag VI C, a camp for prisoners captured on the Russian front.
Solid opposition was also encountered in Deventer on the Ijssel River the 3rd Division took the city in a single day, April 10th, and rapidly cleared it with the support of Dutch resistance fighters. The 3rd Division moved on further north but met only disorganized and easily subdued opposition. On April 15th, it reached Leeuwarden, some 15 kilometres from the North Sea.
Infantry of the South Saskatchewan Regiment lying down and firing through a hedge near Dutch farmhouse, Oranje Canal, the Netherlands, April 12th, 1945.
Photo by Daniel Guravich. Department of National Defence / National Archives of Canada, PA-138284.
In the meantime, the 2nd Infantry Division was moving rapidly along the 3rd Division’s right flank. Supported by airborne detachments it reached Groningen on April 13th. Snipers on the roofs and machine-guns hidden in cellars were some of the difficulties encountered. SS soldiers in civilian clothing fired at Canadian soldiers who were told to shoot on sight. Fighting went on until April 16th.
The 1st Polish Armoured Division under Major-General Maczek joined once again II Canadian Corps on April 8th. It moved rapidly along the Dutch-German border. The 4th Canadian Armoured Division for its part followed a more southerly route, through Meppen in Germany on April 6th, finally to reach the Küsten Canal on the 14th.
The following weeks saw the easy cleaning up of the whole sector under control of II Corps. Troops were able to move on quite fast, liberating the remainder of the Dutch territory and occupying the plains of northern Germany up to the Weser. The might of the Wehrmacht was by then broken, and as the Allies closed in on Berlin, Hitler committed suicide.
At 1900 hrs we heard over the BBC that the German Army in ITALY had unconditionally surrendered and later on that BERLIN had fallen. The general feeling is that it can’t last much longer now…
– Royal Winnipeg Rifles, War Diary, 1-7 May 1945
German soldiers being disarmed by troops of I Canadian Corps at a small arms dump in the Netherlands, May 11th, 1945.
Photo by Alexander M. Stirton. Department of National Defence / National Archives of Canada, PA-134398.
Throughout the Dutch countryside, a cheering population greeted its Canadian liberators with shouts and kisses the noise of machine guns was a fading memory. On the evening of May 4th, Canadian soldiers heard on BBC airwaves a long-awaited announcement: Germany had surrendered. A few hours later, orders arrived from HQ that all hostilities were to stop on May 5th at 0800.
Suggested Reading:
- Terry Copp and Robert Vogel, Maple Leaf Route: Victory, 1988
- C.P. Stacey, The Victory Campaign, Volume 3 of the Official History of The Canadian Army in the Second World War, 1960.
- W. Denis Whitaker and Shelagh Whitaker, Rhineland: The Battle to End The War, 2000
İlgili
Newsletter
Sign up for our newsletter to be kept up to date with what's new at Juno Beach Centre
April 25, 1945 | Conference to Form U.N. Meets as Allied Forces Near Victory Over NazisUN Photo/McCreary President Harry S. Truman arriving in San Francisco for the United Nations Conference on International Organization on April 25, 1945.
Historic Headlines
Learn about key events in history and their connections to today.
On April 25, 1945, in San Francisco, 46 nations met to discuss the creation of the United Nations, an international organization intended to maintain peace between nations. The conference began as troops from the United States and Soviet Union linked up on the Elbe River, in central Europe, a meeting that dramatized the collapse of Nazi Germany and the end of World War II in Europe.
The main stories in the April 25 edition of The New York Times told of the Allied success in Germany. One article described the atmosphere in San Francisco, where international leaders were preparing to “meet in the Opera House tomorrow to organize the peace which they have fought so hard to win.”
The main issue surrounding the conference was the participation of Poland, which had no representation because of a dispute between the 𠇋ig Three” Allied countries over whether to recognize the London-based Polish government-in-exile or the Warsaw-based provisional government. Poland would not take part in the San Francisco Conference, which lasted two months and eventually included 50 countries.
The leaders at the conference confirmed the organization of the United Nations and drafted the U.N. Charter. The most contentious issue was the veto power of the Security Council, which was debated by the United States and the Soviet Union. The issue was settled when American leaders reached out directly to the Soviet leader Josef Stalin. The conference concluded with the unanimous approval of the charter on June 26, by which time the war in Europe had ended.
The Times reported on the events of April 25 in Germany in its April 28 edition. The war correspondent Drew Middleton wrote, “Two armies of plain men who had marched and fought from the blood-splashed beaches of Normandy and the shattered streets of Stalingrad have met on the Elbe River in the heart of Germany, splitting the Third Reich and sealing the doom of the German Army, whose tread shook the world only three short years ago.”
On April 30, Adolf Hitler was said to have committed suicide in his bunker in Berlin as Allied forces took control of the German capital. His successor as head of the Nazis, Karl Dönitz, immediately began to negotiate a surrender. The Nazis formally surrendered on May 8.
Benny Scott (1945–2009)
William Benjamin Scott, known in the racing world as “The Professor” because of his other career as a college instructor and administrator, was a second-generation African American race car driver. He was born on February 4, 1945 in Los Angeles, California. Scott’s father, Willie (Bill) “Bullet” Scott, raced midget cars in Southern California in the 1930s and later became a mechanic. Benny Scott, while in high school, worked on cars with his father and raced go-carts.
Scott knew that his passion would be expensive so in 1967 he earned his Bachelor’s and Master’s degrees in Psychology from the Los Angeles Mission College, and later obtained his Ph.D. from California State University at Long Beach. He became an instructor at the Los Angeles Mission College during the day, while competing in stock car events in Southern California at night and on the weekends. He finished the 1969 season ranked 10th. During that season he won the Foreign Stock Car Association of Southern California title, his first championship. Racism on the track was always apparent. In Georgia, in 1971, Scott was permitted on the track only after a blacks-only ambulance arrived in case he had an accident. Despite these challenges he finished third in the 1971 Cal Club regional Formula B standings.
Scott was featured in Champion Spark Plug’s first national print advertising featuring an African American driver. Champion also became a secondary sponsor for Black American Racers, Inc. and a charter member of the Black American Racers Association (BARA). BARA was created in 1972 and quickly blossomed into a nationwide organization of 5,000 racers and racing enthusiasts from 20 states. It supported African American efforts to integrate all aspects of auto racing competition.
Scott set an auto racing record at Laguna Seca Raceway in Monterey, California on May 4, 1975 where he achieved a pole position at 100.882 mph. He was the first driver ever to top 100 mph in a Formula Super Vee at Laguna Seca (called Mini-Indy at the time). He was also the fastest driver during the entire weekend and even bested his qualifying speed in the race at 101.111 mph.
In 1976, Benny Scott was inducted into the Black Athletes Hall of Fame. He returned to Formula Super Vee racing in 1978 and finished the season for fellow African American driver Tommy Thompson who was killed in a crash at the Trenton Speedway in Trenton, New Jersey. Scott never competed after 1978, because of a lack of further corporate sponsorship.
Scott married Shill Scott in 1966. At the time she was a high school teacher with a Master’s in art. Together, they had one son, Damien. Benny Scott also had another son, Eric Parker, who was born and adopted in 1964. The two were reunited in 1995. Scott worked many years as a psychology professor at the Los Angeles Harbor College in Southern California. In 2001, he retired from his position as Dean of Academic Affairs at the Los Angeles Mission College to the San Juan Island in Washington State. Scott died on September 25, 2009 in at the age of 64.
25 February 1945 - History
Montrose was re-occupied by the RFC in July 1915 when No 6 Reserve Squadron was formed there. The Reserve Squadrons were in fact training units. However, with the approach of winter, the prevailing weather conditions in that part of Scotland were so consistently unfit for flying that no progress was being made with elementary flying training. It was therefore decided to use the station for advanced training only and for that purpose the permanent staff and equipment of No 6 Squadron were turned into No 25 Squadron RFC on 25 September 1915. The Squadrons first commanding officer was Major Felton Vessey Holt DSO of the Oxfordshire and Buckinghamshire Light Infantry, who later rose to Air Vice-Marshal and commanded the Fighting Area when he was killed in a mid-air collision. At first the unit was equipped with half a dozen elementary types of aircraft which included S7 Longhorn, Curtiss, Maurice Farman, Martinsyde Elephants, Caudron and Avro. These, with the exception of the Caudron and Maurice, were replaced by BE2Cs soon afterwards.
For the first 3 months of the Squadron s existence No 25 Squadron was used as a pool from which pilots were drawn as replacements for the Expeditionary Force in France. However, on 31 December the Squadron started moving south to Thetford in Norfolk, initially equipped with the various trainer types but 2 months later re-equipping with its operational aircraft the two-seat FE2b, together with a few Bristol Scouts. The FE2b was a two-seat pusher fighting reconnaissance machine designed by the Royal Aircraft Establishment. The majority of the 12 machines were presentation machines. Four were presented by the Government of Zanzibar, one by residents of South Australia, one by the Board of Trade, Montreal and another by members of the Trinidad Chamber of Commerce. All the aircraft were marked with their benefactor.
At Thetford the Squadron continued with the advanced training of pilots and in addition trained a number of officers as observers. Since all its aircrew had been instructors there was a minimal work-up period. A further duty undertaken by the Squadron was the provision of night flying pilots for the defence of London against Zeppelin attacks. The threat of the Zeppelin had become more and more serious. Special Squadrons were not yet in existence but after 2 airship attacks on the city in September 1915, a special strategic disposition of aeroplanes, guns and searchlights was made in the London area. The RFC share of the defence of the capital fell mainly upon the Reserve Squadrons and as a consequence No 25 Squadron lost several personnel to these units.
The Squadron went to St Omer in France on 20 February 1916 as a long-range reconnaissance and fighter unit. Initially the Squadron was tasked with flying into the routes adopted by the German aircraft on their way to raid England and intercepting them. But this never really worked and soon the squadron was transferred to the Western Front to protect GHQ and Audruicq, where a considerable ammunition dump was situated. Patrols were conducted daily in the company on No 21 Squadron, beginning an hour before sunrise and finishing at sunset. In March the Squadron began in earnest with the provision of escorts. The necessity of escorts marked an important phase in air tactics. When the war began aeroplanes on both sides were chiefly employed for reconnaissance. Their numbers were few and the practice was for machines to go out as singletons. Mainly because air fighting was in the embryonic stage and because of a sense of chivalry, machines went about their duties with little danger from the air their chief dread was fire from the ground.
Sentimental considerations soon gave way to the stern necessities of war. Machines on reconnaissance and artillery work began to attack hostile machine as the occasion arose and fast single seat aircraft armed with machine guns were detailed to attack enemy machines conducting operations behind the lines. With the introduction of the German Fokker monoplane, with a synchronised forward-firing machine gun reconnaissance and bombing machines were compelled to go out in numbers, one aircraft to do the work and the others to act as escort.
On 1 April the Squadron moved to Auchel (Lozinghem) Aerodrome and became part of the 10th Army Wing, 1st Brigade RFC operating with the 1st Army. The front of the 1st Army extended from just north of Fromelles to a little south of Souchez. Within these limits No 25 Squadrons patrols in association with No 27 Squadron and No 18 Squadron, were to protect reconnaissance and photographic machines working in the vicinity of the line and to prevent enemy aircraft doing the same task over friendly trenches! The pilots found with delight that the FE could hold its own against the Fokker monoplane and in fact, during April 1916 the enemy aircraft mostly avoided combat with them. However, in a patrol on 29 April, 2nd Lt Lord Doune and 2nd Lt R V Walker (observer) shot down and killed Baron von Saal Saafeld, the son of the Prince of Saxony.
During the 2 months April and May 1916, only 4 casualties due to enemy action were suffered by the Squadron. In June the casualties rose to 3 times that number and the majority of them were due to Fokkers. In June the Squadron strength was increased to 18 machines, 20 pilots and 18 observers (including 6 NCOs) in preparation for the battle of the Somme, where it took on tactical photo reconnaissance patrols and bombing raids behind enemy lines. This role was undertaken, in addition to its fighting duties which involved the maintenance of offensive patrols over the lines. During one of these on the evening of 18 June 1916, Lt McCubbin and Cpl Waller shot down the German Ace Max Immelman. This was the second encounter with No 25 Squadron on that day for Immelmann. In the late afternoon he had been scrambled to intercept 8 aircraft who had crossed the lines near Arras. He dispatched a No 25 Squadron FE2b flown by Lt C E Rogers to record his 16th victory and returned to base. In the evening he flew again and once more was in combat with No 25 Squadron, this time shooting down the FE2 of Lt R B Savage. However, in doing so he passed in front of Lt McCubbins aircraft which turned to follow the German. Immelman saw the danger, but almost simultaneously Cpl Waller the FE2s observer, was able to fire a long and accurate burst at the Fokker, which spun to the ground and crashed.
Prior to the infantry assault on 1 July, the Squadron was tasked with balloon busting raids in association with No32 Squadron. This operation was designed to embarrass the enemy by depriving him of this form of observation. Nine enemy balloon kites were shot down in total in two sorties.
Throughout the time No 25 Squadron had been in France, the Squadron had been practising night flying sorties, initially by way of an experiment, but then on 1 July 1916 the Squadron was formally tasked with night bombing of strategic targets. These were performed in conjunction with a variety of RFC Squadrons including specifically No s 2, 10 and 40 Squadrons. On 19 July No 25 Squadron added to its duties by carrying out offensive patrols in support of the Army (what we would now call Close-Air Support). These patrols were made in conjunction with an attack by the XI Corps (1st Army) and II Anzac Corps on hostile trenches in the Somme area and were continued as long as the offensive lasted. The patrols were again performed in conjunction with No 32 Squadron and included patrols over enemy aerodromes and any other targets of opportunity.
During the next few months the Squadron continued to carry out patrols and photographic reconnaissance and less frequently, night bombing. Its main work was carrying the offensive behind enemy lines by offensive patrols and the odd bit of bombing. Although removed from the battle front and therefore employed on duties of a secondary nature, the Squadrons work was constant and strenuous. The pressure had to be maintained along the line to hold the German Squadrons and so prevent them reinforcing those on the Somme. Enemy aerodromes, junctions, billets, sidings and dumps radiating from Lillie were attached almost every day throughout the Somme battle. One of the largest sorties during the battle involved 12 Fees of No 25 Squadron, 7 BEs of No 16 Squadron and 7 BEs of No 10 Squadron all coordinating to attack Douai Railway station. Favourite targets of the Squadron were railways, trains and airfields (targets that were again to become favourites in the next war!).
During one of the many fights that occurred in this period Sgt T Mottershead and 2nd Lt C Street shot down a Fokker. Afterwards Sgt Mottershead was posted to No 20 Squadron and after his death was awarded a Victoria Cross.
The Squadron continued to take part in the combined raids until the end of the Somme battle. However, from the middle of October the bombing machines, which had hitherto done their work with little interference from hostile machines began to experience considerable resistance. The increased opposition was also experienced by the FEs engaged on offensive patrols. In November patrols were considerably increased in strength which also increased the number of aircraft involved in the fights that ensured. In one fight 12 FEs of No 25 Squadron, plus 2 de Havillands of No 29 Squadron were involved in a fight with 20 enemy scouts.
[Footnote: At the time of his death Lt Immelmann had been officially credited with the destruction of 16 Allied machines. He was one of the pilots of the Fokker monoplane. The original Fokker manoeuvre was a dive attach from height and if that did not succeed in sending the Allied machine down the Fokker would dive out of
range before returning to the attach. Immelmann improved on these tactics by discovering the climbing turn, which has been since named after him, by which he regained height and attacking position without losing touch with the enemy. His death greatly depressed the German Air Service at the outbreak of the Somme and it was not until the end of the struggle that Oswald Boelcke, later succeeded by Manfred von Richthofen, succeeded in restoring German prestige in the air.
The Squadron did a considerable amount of fighting during the next few months. However, with 1917 came a change of duties, when in addition to the bombing and offensive patrols it undertook an increased amount of photography under strong escort from their own aircraft. The FEs were becoming increasingly vulnerable against a new generation of German aircraft (mainly Halberstadts) and so the FE2s, supplemented now with a few Ds, were transferred to bombing duties and No 25 Squadron undertook night raids for the first six months of the year. The first FE2d machines, with which the Squadron was later re-equipped, were received during March 1917 and by the end of the first week in May the FE2b s had all been replaced. However, the new type of machine was not retained for long. In June a further re-equipping was begun with the arrival of DH4. No 25 Squadron was the first RFC Squadron to receive the DH4 and with it was to receive a greatly enlarged capability. The main operations in June were centred around the northern part of the Front and consisted of line patrols photography and bombing. However, with the arrival of the DH4 the Squadron now became a long range unit. In June and July the Squadron carried out fewer line patrols and devoted more of its time to long range bombing, reconnaissance and photography patrols by day and night behind German lines. The targets in August were enemy aerodromes, railways and fuel dumps.
On 11 October 1917 the Squadron severed its long connection with the 10th (Army) Wing and moved to Boisinghem where it came under the orders of the 9th Wing. From this date the Squadron activities increased dramatically. Instead of operating over an area limited to the extent on one Army Front, its duties involved the Fronts covered by all the British Armies. Its work now consisted of long-range reconnaissance, photography and bombing of distant targets outside the Army area. In addition to the strategic raids the Squadron also bombed tactical targets. During these patrols the formations were protected by escorts of Bristol Fighters (eg. No 22 Squadron) and SE5s (No 84 Squadron).
During the first 2 months of 1918 the Squadron did less bombing and made an increasing number of photographic reconnaissance. In March bombing attacks were again more frequent, the Squadron attacking stations, sidings and again enemy aerodromes. All these raids were carried out form the aerodrome at Villers-Bretonneux on the Amiens-St Quentin road, which the Squadron occupied on 6 March. When the Germans started their last big offensive on 24 March 1918, the Squadron was forced to move again to Beauvois with No 27 and No 79 Squadrons, about 5 miles west of St Pol. On 25 March No 25 Squadron joined in the attacks on the advancing Germans, with No 27 Squadron and No 8 Naval Squadron in low level tactical bombing and strafing.
On 29 March the Squadron moved a little further NW and occupied an aerodrome at Ruisseauville, temporarily coming under the command of 81st Wing and later 54th Wing before returning to 9th Wing. In April, once the offensive was over, the Squadron returned to its high altitude long-range operations, sometimes going over
100nm into enemy territory, reconnoitering road and rail targets. This was a role well suited for the DH4. The DH4s performance was so superior that any combats which took place were usually in the Squadrons favour.
An attack on Courtrai Railway station on 23 June proved to be the last bombing raid made by the Squadron. Thereafter, its undivided attention was given to the work of long-range photo-reconnaissance. The continued advance of the allied armies rendered frequent changes in the areas to be reconnoitered during August and September. A large number of enemy aerodromes were photographed in October. During the closing months of the war the Squadron had its share of fighting although hostile aircraft were never attacked in so far as was necessary to secure the safe return of the machine of to gain the information. The last combats of the war for the Squadron on the morning of 9 November proved to be successful 2nd Lts Seeds and Buckland engaged 7 Fokkers at 17000ft scoring 2 confirmed kills and scattering the rest to remain unscathed.
On 27 October the Squadron moved to La Brayelle near Douai and was still operating there at the date of the Armistice. A month later it moved forward to Mauberge whence the first aerial reconnaissance of the war was made in August 1914, while the British Expeditionary Force was marching to Mons.
The Squadron was scheduled to convert to DH9s when the war ended. In fact a few DH9s were delivered. However, the DH4s outlived them and were retained until 1919. In May 1919 the Squadron moved into Germany as part of the Army of Occupation moving to Bickendorf between 26 May and 7 July and Merheim from May until 6 September 1919. The Squadron then left enemy territory in September to return to the UK, moving to South Carlton in Lincolnshire. The Squadron remained there until December 1919 when following a move to Scopwick, Lincs it was reduced to a cadre. On 20 January 1920 the Squadron was disbanded at Scopwick, Lincs.
The Squadron began to reform at Hawkinge on 1 February 1920 as a permanent Squadron of the Royal Air Force commanded by Wg Cdr Sir Norman Leslie. As a permanent Squadron of the RAF, No 25 Squadron assumed the title of No 25 (Fighter) Squadron on 24 March 1920. The reformation was completed on 20 April 1920 equipped now with Sopwith Snipe single seat fighters. In fact, it was the only fighter squadron in the UK at that time and thus, with its 9 Snipes, was responsible for the defence of the whole of the country! In September 1922 it set off overseas to play its part in the Chanak crisis in Turkey, reinforcing the garrison at San Stefano, Constantinople.
No 25 was overseas for a year, flying policing patrols with No s 4(AC), 207. 208 and a Flight from No 56 Squadron, but no action ensued and with the crisis over the Squadron returned to Hawkinge in the autumn on 1923. Commanded now by Squadron Leader A H Peck DSO MC, the Squadron was destined to stay there until a few weeks before the outbreak of World War II. During the first year at Hawkinge the Squadron flew in several defence exercises, but concentrated to a large extent on formation flying. As a result the Squadron performed at the Hendon Pageant in 1924 a performance that was the first in a number of highly successful and memorable displays.
A year later In October 1924 the Squadron became the first RAF unit to receive the highly maneuverable Gloster Grebe biplane. Initially there were some casualties as a result of wing weakness, however the fitting of interplane struts cured the problem and the Squadron built up from time that time. In 1925 the Squadron entered a new sphere of peace-time operations-that of Army Co-operation , whilst still maintaining the status and duties of a Fighter Squadron, these additional duties included a form of ground support and attack with guns and bombs. The Squadron still continued to display its multi-aircraft synchronised formation flying at Hendon and was chosen to fly escort for the President of France, King Fued of Egypt, the King and Queen of Afghanistan and the Prince of Wales.
In May 1929 Armstrong Whitworth Siskins 3as replaced the Grebes, but they lasted only three years before No 25 received Hawker Furies in February 1932. The last two years of the Siskin saw the Squadron largely engaged in Army Co-operation exercises although later more time was spent on interceptor tactics. In 1932 No 43 Squadron had already taken delivery of Furies and later when the Squadron s traditional rivals No 1 Squadron received Furies, the three Squadrons (25, 43 and 1 Squadrons) all came to acquire the reputation of a corps d elite prestige that was to remain with them long after the Fury had disappeared from service. With the Furies the Squadron pioneered the art of tied-together aerobatics, three of the aircraft being connected to each other in vic formation by bungee cord to take off, fly a whole aerobatic routine and land again without breaking the cord. Needless to say, this was a great draw at displays and featured more than once at the Hendon Empire Days (1933 1935). The Furies served with great success through the 1930s, culminating in a blistering attack on the airfield in the final Hendon display in 1937. In 1933 the Squadron had achieved such a high standard of proficiency that it won outright the prestigious Phillip Sassoon Fighting Area Trophy with a score of 99.9%.
Following the heady days of the 1920s and early 1930s, the Squadron was in for a period of indecision. During November 1936 the Squadron was the recipient of the first operational Fury MkIIs but was forced to relinquish them a year later in October 1937 to No 41 Squadron when 2-seater Hawker Demons arrived as replacements. These in turn were replaced 8 months later in June 1938 by the single seat Gloster Gladiators taken over from No 56 Squadron. These stayed for another 8 months and then came Bristol Blenheim Mk Ifs. This meant a great change for the pilots and their single-engine biplanes replaced by twin-engined monoplanes and also brought to the Squadron navigators and air-gunners, so the whole atmosphere of the unit altered.
Intended for nigh and long-range fighter air defence duties the Blenheim fighters were moved to Northolt in August 1939 for the defence of the London area. On the 3 September No 25 Squadron became a night fighter Squadron. On 15 September the Squadron moved to Filton to act as night cover for the British Expeditionary Force which was sailing from Cardiff en route for France. This detachment lasted until October when the Squadron returned to Northolt and then later to North Weald. With the Blenheim Mk Ifs there was also a detached flight of Blenheim Mk IVs at Martlesham. These were equipped with early airborne interception equipment and spent time co-operating in the early development on AI radar. When war came in September 1939 these Blenheims set up a system of patrols over the North Sea to detect any raiders against the UK, a plan that was scotched by the absence of any enemy aircraft. The Squadron s first operations other than these patrols took place at the end of November 1939, when it flew long-range fighter attacks against shipping and the seaplane base at Borkum. On 26 November 1939 the Squadron made a long-range daylight attack on the base but due to bad weather was unable to find its target 2 days later 6 of the Squadron aircraft and crews combined with No 601 Squadron to make another attempt and managed to strafe the base and shipping. In 1940 by recording the first kill, a Do17 using an AI radar. In May 1940 No 25 Squadron received 2 Westland Whirlwinds for evaluation as night fighters, however, the aircraft was found to be unsuitable for that role.