Her yokuşu tecrübe ettikten sonra yorulmadan yine de ileriye bakmayı istiyor insan. Nefes aldığı sürece acaba bir yerlerde gülümsetecek, küçücük bir ışık var mı diye. Gülümsemeye çook ihtiyacımız var.
Belki çoğu kez beklediğimiz gibi olmuyor. Umutlar kocaman çiçekler açmıyor. Olsun diyorsun. Bir yaprak bile yeşerse, o da bir şeydir. İncecik bir yaprak büyüse… Minicik bir tomurcuk çıksa incecik dalların üzerinde… Her şey işte o minicik, incecik başlangıçlardan çoğalıp büyümez mi sonuçta?
Şimdi ilk baharın sevimli yüzü mahcup ve üzgün olsa da kendini göstermeye başladı. Çiçek açmış ağaçlar, yeşermiş çimenler, bazen az da olsa otların arasından narin boynunu uzatmaya başlamış kır çiçekleri…
Dışarı çıkıp nefes almayı, sabahın tatlı serinliğinde kuşların cıvıltılarını dinlemeyi istiyorsun. Ne kadar çirkinlik varsa hem gözünün önünden, hem de kalbinden, zihninden silmeyi istiyorsun. İnsanları sevmeyi, sevmeyi bilmeyenlere de öğretmeyi istiyorsun. Unutanlara da hatırlatmayı… Affetmeye hazır mıyım, diye soruyorsun kendi kendine… Tekrar el ele tutuşmaya hazır mıyım? Acıları unutmaya, yeniden dirilmeye, kucaklamaya hazır mıyım? İnsanlara teklif etmeyi isterdim çekinmeden: Haydi önce güvenelim birbirimize, sonra da sevelim koşulsuz! Var mısınız?
Yaşadıkça gidilen yol, tırmanılacak yokuş bitmez. Öyleyse hataları düzeltme şansı da hep var demektir. Sabahın tatlı serinliğinde kuş sesleri… Ağaçlar pembe beyaz çiçekler açmış. Bir sincap hızla ağacın tepesine doğru tırmanıyor. Şimdi bir simit ve demli bir çayla güne, bütün günlere umutla başlamak var. Şimdi… buna çok ihtiyacım var.