Üniversite yemek salonunda bir dürüm, salata ve panini istasyonunda sıra aşçısı olarak çalışıyorsunuz. Emir alırsın, küçük sohbetler yaparsın, bahşiş kazanırsın. Söylemeye gerek yok, her gün birçok insanla etkileşime giriyorsunuz .
Gülümsemek senin işin.
Hoş olmak senin işin.
İyi olmak sorun değil. İş arkadaşlarınız havalı, yemek yapmayı ve insanlarla ilgilenmeyi seviyorsunuz. İnsanlar kibarlığınızı ilgi ile karıştırdığında mesele ortaya çıkıyor.
İşinde görünmeye başlayan bir adam var. Ona Tom diyelim. Tom, Facebook profilin sayesinde nerede çalıştığını öğrendi. Kampüste aynı kulüpte olduğunuz için Facebook arkadaşısınız. Soğuk görünüyor, bu yüzden öğle yemeği ısmarladığında ve küçük bir konuşma yapmak için oyalanmasına aldırış etmiyorsunuz.
Konuşmanın küçük olmaması dışında. Tom kulaktan kulağa sırıtıyor, karanlık gözlerinde parlak bir parıltı. İşini yaparken görmezden gelmeye çalıştığın sözsüz bir niyetle enerji ile dolup taşıyor. Her uğradığında, sadece seni çalışırken izlemek, gülümsemek ve el sallamak için gözünü yakalamak için biraz daha oyalanıyor.
Küçük sohbet yavaş yavaş takılma davetlerine, bir ara ailesinin restoranına uğrama davetlerine dönüşüyor. Birlikte gülüyorsunuz ve "Evet, belki!" Diyorsunuz. çünkü yemeklerini bekleyen diğer müşterilerle işte çalışıyorsunuz ve bir hayır, o dünyaya daha önce girmiş olsanız bile durumu tuhaf hale getirebilir.
İş arkadaşlarınız rahatsızlığınızı anlar ve Tom'dan kaçınmanıza yardımcı olmak için sizinle istasyonları değiştirmeyi kabul eder. Ancak bazen Tom sizi anladığı kadarıyla karşısına bir selam verir. Saklanabilmek için ne zaman uğradığını tahmin etmeye başlıyorsun.
Çünkü belki Tom'u yeterince uzun süre görmezden gelirseniz, pes eder. Belki ilgilenmediğini anlayacaktır. Onunla iş dışında bile konuşmuyorsanız neden bu kadar ısrarcı olduğunu merak ediyorsunuz ve her yerde çevrimiçi olarak böyle bir konuşma yapmak istemiyorsunuz.
Tom gelmeyi bırakır ve kendini daha rahat hissetmeye başlarsın. İşinize, cızırtılı panini ve iş arkadaşlarınızla sinerjiye geri döndünüz. Kendinizi öğle yemeği telaşında ve kapıya kadar dolanan müşteri hattında kaybedersiniz. Çok geçmeden, başka bir gün oldu ve kulaktan kulağa sırıtarak Tom'u görmek için yukarı bakarken bir sonraki müşteriden siparişini soruyorsunuz.
Siparişini istiyorsun ve o yeterince hoş. Takılmaktan bahsetmiyor. Ebeveynlerinin restoranından bahsetmiyor. Çizgi hareket etmeye devam ederken düğümler midenizde yavaşça çözülür.
Yine işinde kaybolmak üzeresin. Tom kayıtta. Yemeğinin parasını ödüyor.
Sonra senin adını söylüyor.
Ve iş arkadaşlarınızın ve sürekli büyüyen çizginin önünde şöyle diyor: “Hey, bence çok tatlısın! Bir ara dışarı çıkmalıyız! "
Çizginin sakinleştiğini hissediyorsunuz ya da belki de kulaklarınızdaki çarpma budur.
Bir sahneye neden olmak istemiyorsun, ama çığlık atmak istiyorsun.
Birine çıkma teklif etmenin zamanı veya yeri olmadığını anlamıyor mu? İşteyken güç dengesizliği olduğunu, nerede nazik olmanız gerektiğini, nerede isterseniz öylece ayrılamayacağınızı anlamıyor mu?
Sana bir not atamaz mıydı? Size özel mesaj mı gönderdiniz? Size gücün bir kısmını veren, izleyici yaratmayan bir konuya ulaşmış olamaz mı? Tom, duygularını büyük bir jest yaparak size yüklediği toplumsal baskının farkında mıydı?
Hayal kırıklığınıza rağmen, bir kahkahayı yönetiyorsunuz ve onunla daha sonra konuşacağınızı söylüyorsunuz. Elveda diyorsunuz ve mini buzdolaplarından birine girme dürtüsüne direniyorsunuz.
O gecenin ilerleyen saatlerinde Facebook messenger'da onu reddediyorsunuz. Onunla ilgilenmediğini ve onu yönlendirdiğine dair herhangi bir belirti verdiğin için üzgün olduğunu söylüyorsun. Arkadaşlığını takdir ettiğine dair onu temin et.
Tom cevap vermiyor.
Zamanla ziyaretler azalır. Tom işinize geldiğinde sinirlenmiş görünüyor. Gözleri kısıldı, sözleri kısa, her zaman kaşlarını çattı.
Onu görmezden gelmeye çalışıyorsun. Ona birkaç kez iyi olup olmadığını soruyorsunuz ve yanıtı her seferinde kısaltılmış, "İyi". Neyi yanlış yaptığını merak ediyorsun. Farklı bir şey söyleyip söylemediğini merak ediyorsun ve sonra ilk başta neden kendini suçlu hissettiğini merak ediyorsun.
Seninle Facebook'tan arkadaşlık etmiyor.
Hayatınızdan kaybolur.
Bir parçanız hala kötü hissediyor ama bir yanınız da rahatlamış durumda.
Durumun artmadığı için minnettarsın.
Bu kapitalist dev içinde kaybolmak o kadar kolay ki, bir yapılacaklar listesinden başka bir şey olmayan bu hayatta teması kaybetmek o kadar kolay ki Hayat oyunları o kadar ilgi çekici ki Hayattaki uğraşlar o kadar iyi tanımlanmış ki merak ediyorum , neden bu cennetsel dürtüye dokunulmadan hayatlarımızdan geçmek zorundayız ? Çünkü gerçekten ayaklarımızı yerden kesen bu sihirden neden etkilenmemek zorundayız ki, bu muhteşem büyünün neredeyse hepimizi etkilediği bir dünyada neden yaşayamıyoruz! Maslow'un ihtiyaçlar hiyerarşisinden veya tüm hissettiklerimizde öznellikten alıntı yapılabilir Ama bunu bir süreliğine unutalım ve biraz daha düşünelim Doğduk ve bize bir senaryo verildi. ebeveynler ve ebeveynleri, insan kabilesinin kökenine gidene kadar, ancak kökleri, herhangi bir insanın tasarladığı ilk düşünceden gelir. Senaryo, doğanın oyunlarının özü etrafında döner ve döner. İnsan ihtiyaçları karşılandığında, sadece oynamaya meyilli olduğumuz söylendi! Ama bizi temelinde tam bir BS olan endişe döngülerine ve sarmallarına iten hangi hikayeyi kendimize anlattık!
Projeye aşina olmayanlar için, DeFi Kingdoms liderlik ekibi toplulukla birlikte discord sunucusunda haftalık AMA'lar düzenliyor. Herkesin kaydı dinlemeye zamanı yok ya da sadece okuyabilecekleri bir şey istiyor, bu yüzden bu yazılı özetleri yazıyorum (çoğunlukla bir transkript tbh).
Daha önce hiç böyle bir açık pozisyon görmemiş olan ilk taşı iletişim ve pazarlama profesyoneli atsın: Linkedin'de beni takip edenler, düşük kaliteli bir seçim sürecinin nasıl çok pahalı olabileceğinden bahseden makalemi zaten okuma fırsatı buldular. Hatta aynı örneği fotoğrafta beni çok rahatsız eden bir konuyu tartışmak için kullanıyorum: profesyonel ajans.
1. Dizi izledikten sonra iş kurma fikriniz var mı? İşletmeniz bir darboğazla mı karşılaştı? Eğer bir yönünüz yoksa ve çözemiyorsanız, o zaman içtenlikle gitmenizi tavsiye ederim... dramaların peşinden gidin. (?) Blöf değil, en mükemmel iş örneğini gizleyen bir dram var. 2. Breaking Bad ve avukatı "Breaking Bad" dizisini izleyen arkadaşları, oyundaki avukat Saul Goodman'dan çok etkilenmiş olmalı, yüzünde nazik bir ifadeyle, ağzı açık ve duygusuz bir paralı asker karakteriyle Sal Goodman bilmeden oyunda vazgeçilmez bir rol oynadı ve hatta kendi dizisi "Desperate Lawyer" (Saul'u daha iyi çağırın) yarattı. Wentou'nun metin ve videosu, oyundaki Sal Goodman'ın TV reklamları, biliyor musunuz? Üründen (hizmet), rekabet stratejisinden, pazar konumlandırmasından, marka adından, hedef müşteri grubundan, iletişim ekseninden reklamcılığa, Sal Goodman'ın rolünün iş ortamı, "en düşük" olarak kabul edilebilecek süper süper süper süper süper süper süper eksiksizdir. marka iletişiminin maliyeti" Bir "değişim" modeli. Neden? Lütfen analizime bakın. 3. Sal Goodman'ın "İş Stratejisi" 1. Temel bilgiler Marka adı: Saul Goodman Ürün: Hukuki danışmanlık hizmeti Hedef müşteriler: Uyuşturucu bağımlılığı, alkollü araç kullanma, kaza... vb. Hukuki bilgi eksikliği, genellikle yalnızca kamu avukatlarının parasını karşılayabilir, ciddi avukatlar da "Özel Hukuki Bilgiye Sahip Tüketicilerden" kaçınır Korkulmaması gereken "ihtiyaçlar. Ana iletişim ekseni: Bu ülkedeki tüm erkek, kadın ve çocukların mahkum olana kadar masum olduğuna inanıyorum. Bölge: Albuquerque Şehri Slogan: Thrall'ı aramak daha iyi! (Saul'u aramak daha iyi) Reklam: İki olası + Saul'un iddiası + Saul'un Sloganı 2'yi aramak daha iyi suç durumunu simüle edin.
Giriş: AKIŞ/VOD BAĞLANTISI: https://www.youtube.