Çocukluğumda okuduğum bu romanı yıllar sonra bir de şimdiki yaşımda, büyüklerin gözü ile okumanın doğru olacağını düşündüm. Sadece 5 yaşında olan Zeze’nin fakirlik dolayısı ile kendisine yarattığı hayal dünyasında ben de kayboldum diyebilirim. Ailesi ile olan ilişkisi, kendisine kalkan olarak kullandığı hayal dünyası ve kendisinden çok büyük olan Portuga ile arkadaşlığı harikaydı. Zeze’nin sevgiye olan muhtaçlığı okurken gözlerimiz doldurdu. Her şeyi sorgulayan bence üstün zekalı olan bir çocuğun yaşadıkları çok güzel bir dille yazılmıştı. Bahçesindeki şeker portakalı fidanı onun en iyi arkadaşlarından bir tanesiydi.
Kitabın sadece çocuklar için olduğunu düşünmüyorum kesinlikle, her yaşta okunmalı...
Altını çizdiklerim;
“Bilinç büyür, büyür ve başımızla yüreğimizi doldurur. Gözlerimizde ve yaptığımız her şeyde kendisini gösterir” S- 66
“Büyükler birtakım masallar anlatıyorlar ve çocukların her anlattıklarına inandıklarını düşünüyorlar.” S-101
“İnsan yüreğinin, bütün sevdiklerini içine alabilmesi için çok büyük olması gerektiğini bilmelisin” S- 121
Arka Kapaktan;
Çok yoksul bir ailenin oğlu olarak dünyaya gelen, dokuz yaşında yüzme öğrenirken bir gün yüzme şampiyonu olmanın hayalini kuran Vasconcelos’un çocukluğundan derin izler taşıyan Şeker Portakalı, yaşamın beklenmedik değişimleri karşısında büyük sasrıntılar yaşayan küçük Zeze’nin başından geçenleri anlatır.