Kendi fotoğraf arşivlerimde göz gezdirmeyi, desenler için şöyle bir bakmayı seviyorum. Fark ettiğim desenlerden bir tanesi benim yeni bir makara filme başlamak için favori yolumdu: oto portre.
Eminim hepiniz bazen kolunuzun uzunluğundaki oto portrelerinizi çekiyorsunuz. Kolay, eğlenceli ve sıkıntıdan birkaç saniyeliğine uzaklaştırıyor insanı. Siz, kendinizin en iyi modelisiniz: mükemmel görünüyorsunuz ve bu sonsuz fotoğraf çekme olayından asla sıkılmıyorsunuz (sadece, örnek olarak, bir numaralı adamım kamera görünce hemen kaçıyor). Artı olarak, orda olduğunuzu fotoğrafınızı çekecek kimse yokken başka nasıl kanıtlarsınız, değil mi?
Fotoğraf arşivlerime göz atarken otoportre fotoğrafları çekmek için başka çok özel bir sebep daha olduğunu fark ettim. Kameranıza bir yeni makara film taktığınızda, filmi sarmak için birkaç poz çekmeniz gerekir. Genelde kamerayı kendime yönelttiğimi fark ettim. Yani şimdi kesilmiş otoportrelerden oluşan hoş bir koleksiyonum var, her film türünden. Redscale, renkli negatif, siyah ve beyaz, tungsten… Bu zamana kadar sadece renkli pozitif film benden kaçabildi
Hepsi kol uzunluğunda çekilen şeyler değil, bazıları ayna karşısında çekilmiş. Bunlar, aynı zamanda kamerayı göstermek avantajı da kazandırıyor. Yani, gibi. İkinci fotoğraftaki Olympus Trip pek belli olmuyor ama birincideki Pentax gayet açıkça görünüyor.
Bu fotoğrafların yanmış, çizilmiş görünümlerini gerçekten seviyorum, bazen yüzümün yarısı yanıyor. Bu, makaranın başladığını bildiriyor sanki: bu benim, bu fotoğrafları ben yaptım dermiş gibi.
Sanırım benim film başlangıcı oto portrelerden favorim olan sıradaki fotoğraf. Şekilsiz, karanlık ve yüzümün yarısı gitmiş. Ama rengi seviyorum ve yüzümdeki fotoğrafçılığı ne kadar çok sevdiğimi gösteren gülümsemeyi.
Sizin de film başlangıcı oto portreleriniz var mı? Yorumlarda linkini gönderin, onları görmekten mutluluk duyacağım!