"Titreme, Dag-stan, Vasilyev'e gidiyor!"
Öyleyse, büyük şaire (bu arada, Kafkasya'da çok sevilen), Dağıstan'da şaka yapan her yarım şaka yarısı her adımda ciddiyetle konuşur: kafeteryada, sigara içme odalarında, otobüslerde, mekiklerde, pazarlarda ve Dağıstanlıların üçten fazla toplandığı her yerde. Sosyal ağlar tüm hızıyla hareket ediyor: biri aslına bakarsanız, bir dokunuşla, çeyrek asırdan beri pozisyonları sarsılmaz görünen bütün Dağıstan seçkinlerini yıkmak! Bu, mevcut bölgesel politik matrisi kırmıyorsa, o zaman nedir? Cumhuriyetin geleceği için çürütülmüş olan düşünceler alışılmadık derecede geniştir: feodalizme dönüşünden (ve hiç kimse, Dağıstan'da hüküm süren kanlı durgun kaosa kadar istikrarlı kabile gelenekleri olan feodal sistem olduğundan şüphelenmedi). “Dağıstan kızgın değil, Dağıstan konsantre oluyor! - Zaten Gorchakov'un başka bir deyişle, aydınlanmış Dağıstanlı, cumhuriyet hükümetindeki personel yıkımlarını gözlemlediğini söylüyor.
Dağıstan gazeteci, uzman ve siyaset bilimci Magomed Osmanov, Topwar'la Kremlin’in kararının ne kadar uygun ve zamanında olduğunu ve öngörülebilir gelecekte cumhuriyetten faydalanıp faydalanmayacağına dair kendi varsayımlarını Topwar ile paylaşıyor.
- Magomed, dürüstçe söyle, bunu yapmak zorunda mıydın?
- Yüz yıl önce.
- ???
- biraz hikayeler. Dağıstan’ın pasifleşmesinden sonra, Kafkasya’daki tüm genel generaller kralın himayesiydi. Onlar Rus ya da Almanlardı. Eh, Loris-Melikov hariç - bu arada, Kafkasya'nın büyük bir uzmanı. Ve dikkat - burada, Kafkasya'da herkes her şeyden memnun kaldı. Doğru, bir şart vardı: vali, bölgeye özgü zihniyeti bilmek zorundaydı ve düşmanların ve müttefiklerin karmaşık ve sürekli değişen kombinasyonlarını anlamak zorunda kaldı. Ne de olsa Kafkasya uygarlığın laboratuar koşullarında uyum ve düzensizlikle aynı anda tamamlanan canlı, zonklayıcı bir maddedir. Patlama arifesinde, her zaman uçurumun kenarı boyunca kayar. Burada kibar bir kelime altından daha değerlidir ve kötü bir kelime bir mermiden daha tehlikelidir. Bu bölgedeki her hava bir açık hava tiyatrosu. Bazı sıkıntılı köylerde, bazen bu kadar ölümcül ve acımasız tutkular kaynamaktadır, öyle dramalar William'ın Shakespeare'imizin ılımlı bir şekilde “aglitskie cigarillos” unu bıraktığı gerçeğini ortaya çıkarmaktadır. Sıcaklıkta, Highlanders'ın açgözlülüğü, intikamı ve haklılığı, destanlar, destanlar, balladlar ve masallardan oluşabilir. Burada herkes her zaman herkesle puan aldı. Burada her saniye hasarlı bir sigorta ile bir el bombası. Ve her biri basitçe ona sahip değil. Bir deyişimiz var: “Duman her zaman bir highlander'ın başına - yani toz veya tütün içilmelidir”. Kan davası bugüne dek yok edilmedi. Ve sadece merhamette akıllı bir Rus varlığı (evet, Udmurt bile), ama gerçek bir “Çarın hizmetindeki bir egemen olan”, bütün bu tutkuları bir uçurumun üstündeki bir ip cambazı gibi dengeleyebilen, insanlarının gözlerinde gözlerinin kime gözüktüğünü bilmek konusunda huzursuz ve becerikli davrandı. Kraliyet chervonets, kitlelerin delice kanlı yaratıcılığıyla durmadan sonsuz kaosun içine düştü.
Tutkulu kenar
- Peki ya İmam Şamil? Onun içinden geçti mi?
- Şamil onun oldu, çünkü o zaman bütün insanlar işgalcilere karşı koştular. Bir lider gerekli. Ve Shamil bunun için herkesten daha iyi geldi. Tabii ki, hemen otorite, üst düzey bir güven kredisi istedi. Ona verildi. Ve dağlarda, kredi basit: Bir ceza istiyorum, tatlı bir tane istiyorum. Dağıstan ve Çeçenya'yı fethederek, az sayıda insan, otuz yıllık Kafkas savaşı boyunca dağcıları neredeyse bütün Rus ordusundan daha fazla kesmiştir. Ama o da ince çizgide yürüdü ve her an ölmeye hazırdı. Muridlerinin döküldüğü tüm kanı kendine aldı. Ve aynı Ruslar ona Kaluga'da kaldıkları süre boyunca kendisine sorduğunda, kendi halkına duyduğu acımasız zulmün sebebi neydi, kaçınılmaz olarak cevapladı: “Ne istiyorsun? Ne de olsa, bunlar kötü insanlar, soyguncular, ancak bir kılıç kafalarının üzerinde ıslık çaldığında iyi işler yapabiliyor! ” Adamları, bizim hakkımızda, Dağıstanlar hakkında konuştu.
- Çok ücretsiz değil ...
- Olduğu gibi. Dağıstan tutkular ülkesidir. Ve onlar, bildiğiniz gibi, acımasız insanlar, çoğunlukla ahlaksızlıktan uzak, başkasının kemikleri ve kaderleri üzerinde kariyer yapıyorlar. Buradaki ilklerin her biri - yüksek özgüven. Her saniye - sadece yetersiz. Ve herkes bir şeye takıntılı - başarı ne pahasına olursa olsun. Ve başarı paradır, halkın, yetkililerin ve bileşenlerinin dikkatini çeker. Dağıstan'daki güç paradan bile daha fazlası. Bu yüzden yetkililer iktidara acele ediyorlar - yine de para olacak. Doğru, bütçe, ama bu aslında kendi. Uçan cümleyi “Kafkas Esirinden” hatırlıyor musun: “Yünü devletle karıştırmaz mısın?”? Sonra bütün Rusya ona güldü. Ama Kafkasya değil. Çünkü gerçek Kafkasyalı hayattan alınmıştır. Bütçe için para vardı - senin olacak. Aynı Said Murtazaliyev'e bakın. Bu kader değil - şarkı! Dünya standartlarında sporcu, gangster, işadamı, resmi, hayırsever, Emekli Sandığı'nın direktörü ve sonuç olarak - bir kaçak, Suudi Arabistan vatandaşı, Interpol müşterisi. Hayat değil, havai fişekler! Her maceracı böyle bir biyografiye sahip değildir. Hayatının tarihine göre, böyle bir gerilim kaldırılabilir - indirebilirsiniz.
Ulusal politika
- Şamil dünyevi yaşamın zevklerini çekmedi mi?
- Bu arada Shamil kesinlikle paraya kayıtsız kaldı. Yalnızca iktidar ve nitelikleriyle ilgileniyordu - üstelik savaş koşullarında. Naibası hakkında ne söylenemezdi. Sadece dünyevi adına olanlar, maddi değerleri ve efendilerine ihanet etti.
Ve sonra, Shamil bir istisnaydı. Dağıstan böyle bir hükümdardan daha fazlasını bilmiyordu. Titanlar bıraktı - tutkuları ve yardımcısıyla birlikte naibler ve müritlerle yer değiştirdiler. Murtazalieva yazın. Ve devrimden ve İç Savaştan hemen sonra geldiler. Bu, Bolşeviklerin iktidara giren ulusal politikalarıydı. Vladimir Ulyanov-Lenin, bildiğiniz gibi, tecrübeli bir Russophobe idi. Bu tarihsel bir gerçektir: Kollarındaki yoldaşlarına yazdığı mektuplarda Ruslara aptal veya aptalları çağırmadı. Evet ve bütün İç Savaş, kalın yapraklı Russophobia'da yer aldı. Yüzyıllarca Kafkasya'da inşa edilen Rus devletinin direk yolu bir anda anında çamurla karışmıştı. Bolşevikler, aynı yaylaları Kazaklara yerleştirmeye başladılar ve onlara zengin Kazak arazileri verdiler. Birçoğumuz buna önderlik etti. Ayrıca Kazaklarla birlikte yaylaların geleneksel olarak zor bir ilişkisi vardı. Rus iktidardan yıkıldı-yerli koymaya başladı. Ve sonra başladı ... Onlar bile böyle bir kararla, büyük çapta bir patlama nedeniyle Kafkasya'nın tamamı için vapur "Titanik" için bir bilet aldıklarından şüphelenmediler. En korkunç rüyalarda, Bolşevikler, Dağıstan Naib'in açgözlülüğünün ölçeğini hayal etmediler.
“Fakat sonuçta, onlarca yıldır toplum çatışma olmadan var oldu…”
- nispeten. Yine de Birlik güçlü olacaktı ve Dağıstan'daki Kızıl Ordu korkuyordu. Herkes bir ineğin içinde uyuyan ve hiç durmadan bıyık çeken bir ayı uyandırmanın imkansız olduğunu anlamıştı. Dahası, Rusya periyodik olarak dişlerini gösterdi. 1979’te, Dağıstan’dan gelen askerleri trende kaosa yerleştirip hizmet yerine koyduğunu hatırlıyorum. Tüm istasyonlardaki nüfusu yağmaladı, kadınlara tecavüz etti ve istasyon duraklarını yıktı. Bu tren takma adı "Wheels'daki Wild Division". Böylece, bu “vahşi bölünme” ıssız Kazakistan bozkırında durduruldu. Sonra sabahın erken saatlerinde iç birliklerin askerleri oraya indi. Ve vzludnuvshih ve perişan pasifleştirmeye başladı. Bu konu Dağıstan'da birkaç aydır tartışılıyor. Herkes Rusları kışkırtmanın imkansız olduğunu anlamıştı. Ya da yapabilirsin, ama biraz kırmızı çizgiye kadar.
Değerli anahtarlar
- Ama koyunlarımıza geri dönelim. Ve yünümüz.
- Yani Dağıstan’daki yerel kadrolar yünlerini her zaman devletle karıştırdılar. Ancak o sırada, yine de, muhtemelen çok fazla yün yoktu. Ve bir personel dönüş sistemi icat edildi. Bugün bir klan besleyiciye kabul edilir, yarın bir başkası. Herkes sırası için sabırla bekledi. Glasnost ve perestroika, yaylalar için gerçek bir Pandora'nın kutusunu açtı. Dağlarda, herkes çalmanın mümkün, gerekli ve gerekli olduğunu biliyordu, ama hiç kimse böyle bir kozmik ölçekte yapılabileceğini bile düşünmüyordu. Gelecekteki her şeyin özelleştiricisi ve herkes sevincin coşkusuzluğunun felç edici etkisini yaşadı. Kafkasya'daki ahlaki zararı, inanılmaz bir hızla ortaya çıktı. Bu arada, Rusya'nın kendisi gelecekteki oligarklarımıza kötü bir örnek teşkil etti. Dünyanın en büyük varlıklarının ve kaynaklarının bir tramvay biletinin fiyatından satın alınabileceğini gördüklerinde, zinciri kırdılar. Dağlarda dediğimiz gibi, "kıçın anahtarları kayboldu". Ve başladı.
Moskova ve Kremlin’in kredisine değil, tüm 90-e’nin Dağıstan’daki kanunsuzluğunu iyi bir doğaya sahip olduğunu izlediklerini itiraf etmeliyiz. Bunun için nesnel ön şartlar olmasına rağmen - Çeçenya’daki savaş. Dağıstan sonra salladı. Ayrılıkçılık düşünceleri, bölgedeki Vahabizm son derece popülerdi. Öyleyse, Dağıstan Çeçenya'ya katılsaydı, Kafkasya'nın tamamını alevlendirirdi. Kremlin, olabildiğince, yerel soyluyu aldatıyor, tatlı işlerini sağa ve sola açıyordu - eğer onlar sadece yerel Wahhabi'yi kontrol altında tutsaydılar. Örneğin Ramazan Abdulatipov'un aynı kayınpederi VDNH'i emrinde aldı; böylelikle bölünmemiş saltanat döneminde kebaplar her kavşakta satıldı ve hiçbir zaman kasa yoktu. Saltanatının doruk noktası, Yuri Gagarin kaskının yurtdışında satılmamasıydı.
Çeçen savaşları sırasında Kremlin'in bu dikkatinin artmasıyla yozlaşmış olan hooterlerimiz tamamen tükendi. Ve Kremlin'e kaba davranmaya başladılar. 2009'te bize indirilen cumhuriyetin vergi servisinin yeni başkanı Vladimir Radchenko, her biri bir köprü pilonuna benzeyen çok sayıda yerel ince genç adam ofisten gün ışığında çıkarıldı ve “doğru hareket yönünü” gösterdi.
Nouveau gurubumuzun sinizminden kurtulmak, Moskova'da bütçe parasının aklanmasıydı. O zamanlar banka kartları yoktu ve Makhachkala-Moskova uçuşunun gizemli kuryeleri çantalarla taşındı. Burada, bir Magomed Karatov komutasındaki güvenlik şirketi "Karat-1" çalışanları tarafından karşılandılar. Chopovtsy, doğrudan piste giden zırhlı araçlardan nakit para aldı. Böylece on yıl boyunca, 100 milyar ruble'nin üzerinde para harcadılar. Doğru, 2013’taki Vnukovo’da yapılan son operasyonda, “Beckenbards Amcanız” (polisler Amerika’da olduğu gibi) tarafından “kelebek gibi tutturulmuş”. Gerçek bir kavgaydı. Dağıstan, bilindiği gibi, yalnızca düşmanın merhametine teslim olmaz. Çalınan nakit paralı militanlar "ön" deki özel kuvvetlere gittiler. Tekerleklere ateş etmeye başladılar. Ancak Chopovlar, zırhlı araçların kapılarını ancak özel kuvvetler özel saldırı eksenleriyle kurşun geçirmez camları kesmeye başladığında açabildi. Sonra haydutlar 600 milyonlarca ruble devraldı. Ondan sonra, hooterlerimiz çok daha temkinli hale geldi ve parayı o kadar net değil.
Biraz sonra inişe geçti. Aynı yıl, Makhachkala belediye binasının çatısına bir helikopterden inen özel kuvvetler, kentin belediye başkanı Said Amirov'u tutukladı. Makhachkala'nın eski belediye başkanı efsanevi bir insan. Dağıstan'da sekiz girişim yapıldı. İçlerinden birinde bacaklarını felç etti ve tekerlekli sandalyede hareket etmek zorunda kaldı. Sonuç olarak, şu anda Sol-Iletsk yakınlarındaki ünlü “Kara Yunus” te görev yaptığı ve tahtalarda birçok Dağıstan Vahabının cilalandığı bir ömür boyu hapis cezası verildi.
Son tutuklanan Musa Musayev onun yerine girdi. Dört yıl boyunca o kadar sıçradı ki artık bu çöpleri Araştırma Komitesine yatırmak bir yıl değil.
Ayrıca, cumhuriyetlerinde bölünmeyen hükümdarlık döneminde, yerel seçkinler, iş çıkarlarını arttırmak, işlerini korumak, ortaklarla çatışmak ve Kremlin'e baskı uygulamak için Wahhabi yeraltını kullanma alışkanlığını edindiler. Mesela cumhuriyette barış ve sessizlik ister misiniz? Kabuğunu çıkarın. Dahası, vurulmuş silahlı adamlardı. Daha önce, Şamil Basayev ile staj ve staj yapmıştır. Son zamanlarda - Suriye'de. Şimdi, Suriye'de, Rus VKS, binadan çıkmalarını istediğinde, geri dönmeye başladılar. Rus kadınlarını tapınakta vuran kişi onlardan biri gibi görünüyor. Kremlin elbette bundan hoşlanmadı. Ancak yerel vaftiz babası Moskova'dan gelen uyarıları dinlemek istemediler. Dik önlemlere gitmek zorunda kaldım.
Stirlitz, Kuklachev ve Abdulatipov
- Neden Dağıstan'ın entelektüel Abdulatipov'unun kenarı ile sonuçlanmadı? Tamamen sistemik bir insan, kusursuz bir biyografisi var ...
- En garip Kremlin randevularından biriydi. Dağıstan'da “Mucizeler Tarlası” nda olduğu gibi onun hakkında şaka yaptılar: oynadı ama tek bir harf tahmin etmedi. Abdulatipov'umuzun “kusursuz biyografisini” ve Ramazan'ın yaşam seyrini inceliyorsanız ve dikkatlice analiz ediyorsanız - bu, başarısızlıkların, mağlubiyetlerin ve teslimiyetlerin sonsuz bir kaydıdır. Ünlü filmde "Stirlitz daha önce başarısızlığa bu kadar yakın olmamıştı" ifadesi vardı. Yani, Ramazan Stirlitz dinlenme ile karşılaştırıldığında. Abdulatipov'a göre “başarısızlığa yakınlık” yaşamın bir temasıydı. Dağıstan’da ona “Kremlin’in özel kaybeden” adını verdik. Kendin için yargıç ol. Primakov hükümetinde ulusal politika bakanı olarak, ülkedeki bütün ulusal politikada başarısız oldu. Havai fişekler gibi, ülkenin tüm eteklerinde kanlı etnik çatışmalar başladı. Cumhuriyetin Orta Çağ'da kaydığı ve Tacikistan’ın elçisi oldu ve Rusya ile ilişkiler her gün kötüye gitti. Belki de onun için en uygun görev Moskova Kültür Enstitüsünün rektörüydü. Ama orada bile o karışıklık başardı. Rektörlüğünün ofisinin keki üzerindeki kiraz, ünlü kukla Kuklachev bölüm başkanlığının görevine atanmıştı. Bu bir yolsuzluk bileşeni değilse, o zaman nedir? Ramazan'ın çocukluğundan beri kedilere hayran olduğunu varsaymadıkça. Ancak bu Dağıstanların tipik bir örneği değil. Enstitü personelinin bu atamadan itibaren gerçek bir ecstasy hissi yaşadıklarını söylüyorlar. Kedi sahibinin hala enstitüdeki kültüre hükmettiği gerçeğine bakıldığında, ecstasy henüz geçmedi. Dağıstan, Abdulatipov'un kariyerinin "muzaffer" tamamlanmasıydı. Stirlitz hala başarısız oldu. Ve başarısızlığından kaynaklanan kaza Kızıl Meydan'daki siperlerin arkasında bile duyuldu.
Dürüst olmak gerekirse, cumhuriyette bizim için düzenlediğimiz kursun geçirmez ahlak ve titanyum vicdanı olan bu açgözlülük tatilinden çok yorulduk. Muhtemelen yerel Dağıstan seçkinlerimizin hükümdarlığı boyunca geçmeyeceği bir dip yoktu. Ancak Leninistlerin ulusal kadroları alma ilkesinin sarsılmaz olduğu ve Kremlin'in manik bir ısrarla buna bağlı kalacağı bize göre görünüyordu. Ama hayır.
“Kedi sahibi” Abdulatipov'un, biri ateşli bir ilahi arayışı olan Abdulatipov'un şoklarından sonra, Kremlin aniden ışığı gördü. Kremlin Dağıstanlı alimler, Çar’ın uygulamalarını hatırlatarak, ne tür lütufun (veya aydınlanmanın) nereden geldiğini ve nereden geldiğini bilmiyorum ama cumhuriyete bir Varyag atamaya karar verdim. Fakat onlar bir Rus tayin etmeye cesaret edemediler. Muhtemelen, onlar büyükbaba Lenin'in ilkelerinden çok etkilendiler ve onları emdiler. Atanan Kazak Vasilyev. Mesela ne sizin ne de bizim. Eh, siyah olmadığını, teşekkür ederim. Ve sonra olaylar inanılmaz bir hızla değişmeye başladı. Bir şok diğerini başardı.
Vasiliev her şeyi mükemmel hassasiyet ve yıldırım hızı ile yaptı. Yerel Kaifolov'un üzerine siyah bir intikam bulutu olarak düştü. Belediye Başkanı Musa Musaev, birincisini yıktı. Bundan sonra, güçlü bir Burlatz hareketi ile Moskova “somut otel” inin ranzalarına geniş bir yerel görevliler katmanı gönderdi. Şimdi, büyük çapta kalan yerel döküntülerin bütün oligarşileri Kuzey Kutbu'ndaki maymunlar gibi sallanıyor. Aniden batan güneşten hemen döndüler ve doğmadan önce yere düştüler. Kastanyetler gibi dişleriyle sohbet ederek, Araştırma Komitesi'nden kötü şeylerin kendilerine günden güne gelmelerini ve asfalt bir adalet silindiriyle geçmelerini bekliyorlar. Bu düşünce, yolsuzluk planlarının hiçbirinde bulunmayan sıradan bir Dağıstan’a alışılmadık derecede şiddet içeren bir olumlu duygu akışı yaşatıyor. Yine de kişisel olarak Vasilyev'e kişisel güvenliğini artırmasını tavsiye ettim.
- Oligarşlarla ilgili her şey açık - inişe gittiler. Sırada ne var?
- Ve sonra bölgenin kalkınması için anlaşılır bir program önerilmelidir. Dahası, bunlar makro projeler olmalıdır - Mechteb'de bulunan mersin balığı üreme kompleksinin inşası için bir proje olarak, tahminlere göre yılda beş ton somon havyarı üretecek. Bu kadar çok proje olmalı. Dağıstanlar toprağa iade edilmeli ve bol topraklarımız bütçe parasını aklamak için bir kara delik değil Rusya'nın ekmek sepeti haline gelmelidir.
Ve dahası. Şahsen, Vassiliev’in yerinde, cumhuriyetin onbinlerce genç sakininin mülkü olabilecek Uzak Doğu hektarı hakkında çok fazla düşünürdüm. Uzak Doğu hızla bir insan battaniyesini kaybediyor. Çinlilerle dolu, bölgeyi Marslı bir bölgeye dönüştüren taygaları kesti. Cumhuriyetimiz aşırı nüfuslu ve Dağıstanlılar tutkulu, hareketli ve girişimci. Bölgeyi geliştirmiş, bölgedeki tarımı artıracak ve Çinlileri dağıtacaklardı. Ancak bunun için bazı teşviklere ve azami idari desteğe ihtiyaçları var. Vasiliev bu görevle başa çıkarsa - kayıp seçkinlerimizi kamu hizmetinin rutusuna geri döndürme şansı var. Bekle ve gör. Kafkas dramasının ilk aksiyonu gerçekleşti. Aradan sonra ne olacağını görelim.