Rachel biletine bir göz attı. “Kapı 4A, koltuk numaram 7a.” “Birlikte gideceğimizi umuyordum.” dedi adam. “Fakat korkarım ki bu mümkün olamayacak; çünkü benim koltuk numaram 12D. Koridor tarafındaki koltuk. 7A pencere kenarında. Oturduğun yerden yıldızları seyredebilirsin.” Rachel yıldızları evinden de seyredebilirdi. “İşte uçağımız.” dedi adam. Rachel, uçağın motorlarının homurtusunu işitebiliyordu. Sanki çelik çeliğe sürtünüyormuş gibi, kulak tırmalayıcı bir sesti. Kocaman bir 747’ydi. Üst kısmı kırmızı, altı ise gümüş rengiydi ve uçağı boydan boya altın renkli bir ejderha resmi süslüyordu. Rachel bundan hiç hoşlanmamıştı. Rachel biniş sırasının gelmesini fötr şapkalı adamla birlikte bekledi. Biletlerini üzerine mükemmel oturmuş, altın renkli daracık bir takım giymiş olan genç bir adam aldı. Adamın isimliğinde “Altın Çocuk” yazı yordu fakat yüzü platin gibi soluktu. Uçağın kapısında, kıyafetleri bankodaki kadının aynı olan iki kadın bekliyordu. Ayakta durdukları için, Rachel eteklerinin ayak bileklerine kadar uzun olduğunu görebiliyordu fakat bir tarafları da dizlerine kadar yırtmaçlıydı. Her ikisinin isimliğinde de “Yeşim Kız” yazıyordu. Uçağa girdiklerinde, fötrlü adam Rachel’e nereye oturacağını gösterdi. Rachel yerine oturdu ve camdan dışarıya bakmaya başladı. Uçağın kalkmasını bekledikleri süre içerisinde, hava kararmaya başlamıştı. Buna rağmen, Rachel henüz tek bir yıldız bile görmemişti.