Vasily Vasilyevich, bir toprak sahibinin ailesinde, Ekim 14'te Cherepovets 1842'te doğdu. Hayatının ilk sekiz yılını babasının Pertovka köyü yakınlarındaki mülkünde geçirdi. Gelecekteki sanatçının büyük bir ailesi, serflik ve serf köylülüğü pahasına yaşadı. Vereshchagin'in ebeveynlerinin ev sahibinin ortamında göreceli olarak insancıl olduğu bilinmesine rağmen, Basil sık sık serflere ve aristokrat keyfiyete karşı baskı sahneleri gözlemledi. İzlenilebilen çocuk, insanların küçük düşürülmesini ve insanlık onurunun ihlal edilmesini acı içinde algıladı.
Sekiz yaşındayken, ebeveynler küçükler için Vasili'yi Alexander Cadet Kolordu'na gönderdiler. Nicholas döneminde okuldaki kurallar, Harplerin hizmet etme arzusuna katkıda bulunmayan kaba tatbikat, baston disiplini, despotizm ve kalpsizlikle ayırt edildi. Çalışmaları sırasında Vereshchagin'in karakterinin ana özelliklerinin ortaya çıkarıldığı görüldü. Bir kişinin haksızlığına veya aşağılanmasına şiddetle tepki gösterdi. Polislerin liderlerinin soylu ailelerinden gelen öğrencilerden yana olan Harplerin mülk kibirleri ve kibirleri Vereshchagin'e bir araç öfke duygusu uyandırdı.
Alexander Cadet Corps'tan mezun olduktan sonra Vasily, St. Petersburg'daki Deniz Piyadeleri'ne girdi. Çalışmaları boyunca Vereshchagin'in en iyi öğrenciler arasında olduğu ve ilk etapta eğitim kurumundan mezun olduğu noktalara dikkat çekti. Burada gelecekteki ressamın artan iradesi, üstünlük mücadelesinde dinlenmeyi ve eğlenceyi feda etmek ve düzenli olarak uykusuz kalmak zorunda kaldığı ifade edildi. Ancak, önümüzdeki yıllarda özellikle Fransızca, Almanca ve İngilizce dillerinde akıcılık kazanılan bilgi onun için çok yararlı oldu.
1860'te Vasilya Vasilyeviç, ortanca adamlarına terfi etti. Ondan önce parlak bir kariyer donanma subayı açmıştı. Bununla birlikte, halen Deniz Piyadeleri'nde okurken Vereshchagin'in bir sanatçı olduğu tespit edildi. Çocukluğundan beri resim yapma arzusu vardı ve 1858'ten bu yana, Sanatçıları Teşvik Derneği Derneği'ne düzenli olarak katıldı. Vereshchagin'in hizmeti bırakma isteği ciddi zorluklarla karşılaştı. Birincisi, ailesi bu aleyhte en kararlı şekilde isyan etti. Anne, resim derslerinin yaşlı, soylu bir ailenin temsilcisi için uğraştığını ve babasının oğluna maddi yardımı reddetme sözü verdiğini söyledi. İkincisi, deniz kuvvetleri departmanı Deniz Piyadeleri'nin en yetenekli mezunlarından biriyle ayrılmak istemedi. Ebeveynlerin ve şeflerin iradesinin aksine, Vasily Vasilyevich askeri kariyerinden ayrıldı ve St. Petersburg'daki Sanat Akademisi'ne girdi.
V.Vereschagin - Sanat Akademisi öğrencisi 1860
Akademik liderlik derhal Vereshchagin için gerekli olan parasal sübvansiyonu ve sevdiği çalışmalarına kendini adadığı tüm manevi özen ve çalışkanlığı tahsis etti. Zaten çalışmanın ilk yıllarında, Vasily dikkat çekici başarılar gösterdi, çizimleri düzenli olarak teşvik ve ödüller aldı. Ancak, Akademi'de öğrenilen Vereshchagin ne kadar uzun olursa, yerel “çalışmalar” dan memnuniyetsizliği o kadar güçlendi. Hakim eğitim sistemi, doğanın zorunlu olarak idealleştirilmesini içeren klasisizm geleneklerine dayanıyordu. Yapıtlarındaki öğrencilerin eskilik, din ve mitoloji konularına değinmeleri gerekiyordu. Antika bir şekilde tasvir etmek için ulusal tarihin rakamları ve olayları bile gerekliydi. Bu arada, o zaman Rusya’daki durum, sosyal ve politik yaşamın olağanüstü aciliyeti ile ayırt edildi. Feodal sistemin krizi tırmandı, devrimci bir durum ortaya çıktı. Otokrasi köylü reformunu hazırlamak ve uygulamak zorunda kaldı. Kentteki fakirlerin ve köylülerin dayanılmaz yaşam koşullarını ortaya koyan birçok canlı resim, şiir, dramatik eser ortaya çıktı. Bununla birlikte, Güzel Sanatlar Akademisi'ndeki çalışmalar, Vereshchagin de dahil olmak üzere, sanatsal gençliğin bazı üyeleri arasında hoşnutsuzluğa neden olan ileri dönem görüşlerinden boşanmaya devam etti.
Deniz Harp Okulu'ndan mezuniyet döneminde Vasili Vereshchagin. Fotoğraf 1859 - 1860
Vasili Vasilyevich'in demokratik görüşleri, gerçekçiliğe olan bağlılığı her geçen gün güçlendi ve gelişti. Sanatçının Homer's Odyssey'deki bir çalışma taslağı Akademi Konseyi tarafından övgüyle karşılandı, ancak eğitim sisteminde yazarın kendisi tamamen hayal kırıklığına uğradı. Krokiyi kesip yaktığı ile ilgili olarak klasisizmle uğraşmaya karar verdi. Vereshchagin, okulu 1863'in ortasında, bağımsız sanatçı Artel'i yaratan ünlü “on dört isyan” öncesinde kısa bir süre önce terk etti.
Kafkasya'ya ilk gezi sırasında Vasili Vereshchagin
Genç ressam Kafkasya'ya gitti, ulusal imajları, milli yaşamın sahnelerini ve sıradışı güney doğasını gözler önüne seriyordu. Gürcistan Askeri Yolunda Vasili Vasilyeviç bir yıldan fazla yaşadığı Tiflis'e ulaştı. Ekmeğini çizim dersleri vererek kazandı ve boş zamanlarının tümünü Ermenistan, Gürcistan, Azerbaycan halklarını inceleyerek her şeyi ilginç ve karakteristik bulmaya adadı. Gerçek hayatın gerçek görüntüsü, onu “cümle” yapmak - Vasili Vasilyevich'in sanatın anlamını ve amacını görmeye başladığı şey budur.
O yıllarda, Vereshchagin sadece kurşun kalem ve suluboya ile çalıştı, yağlı boya kullanmak için yeterli deneyime ve bilgiye sahip değildi. 1864'ta amcası Vereshchagin'de öldü, sanatçı büyük bir miras aldı ve eğitimine devam etmeye karar verdi. Bu amaçla, Fransa'ya gitti ve ünlü sanatçı Jean-Leon Gerome ile staj yapmaya başlayan Paris Sanat Akademisine girdi. Çalışkanlık ve coşku Vasily Vasilyevich'in çok kısa sürede önemli bir başarı elde etmesine izin verdi. Fransız, yine de, hiçbir şekilde sorgusuzca talimatlarına uymak istemeyen yeni öğrencinin yeteneklerini çok takdir etti. Jerome, resim klasiklerinin resimlerinin kopyalanmasını tavsiye eden sonsuz antika çizimleri sundu. Aslında, burada St. Petersburg Sanat Akademisinin teknikleri geliştirildi. Bununla birlikte Vereshchagin, yalnızca doğadan çalışmaya önem veriyordu. 1865'in baharında, Kafkasya'ya geri döndü. Sanatçı hatırladı: "Paris'ten tam olarak zindandan kaçtım, çılgınlık içinde çılgınca çizmeye başladım." Altı ay boyunca, genç sanatçı Kafkasya'daki pek çok yeri ziyaret etti, popüler yaşamın dramatik hikayelerine özel ilgi gösterdi.
Bu dönemin çizimleri, halkın cehaletini ve karanlığını kullanarak, yerel dini geleneklerin vahşiliğini, dini fanatizmi kınamaktadır.
1865'in sonunda Vereshchagin, St. Petersburg'u ziyaret etti ve ardından tekrar Paris'e gitti, burada yine istekli bir şekilde çalışmalarına başladı. Kafkas seyahatlerinden, eğitimine katılan bir başka Fransız ressam olan Jerome ve Alexander Bida'yı gösteren çok sayıda kalem çizim getirdi. Avrupa'da az tanınan halkların hayatından egzotik ve orijinal resimler usta sanatçılar üzerinde olumlu bir etki yarattı. Ancak Vasily Vasilyeviç için bu yeterli değildi, çalışmalarını kitle izleyicisine sunmak istedi.
1865-1866 kışı boyunca, Vasily Vasilyevich Paris Akademisi'nde sebat etmeye devam etti. On beş ya da on altı saat boyunca sanatçının çalışma günü, konser ve tiyatroları ziyaret etmeden, dinlenmeden ve yürümeden sürdü. Çiziminin tekniği daha mükemmel ve kendinden emin bir hale geldi. İş boyalarına yakından bürünerek ustalaştı ve resim yaptı. Vereshchagin'in resmi eğitimi 1866'in ilkbaharında tamamlandı, sanatçı Akademi'den ayrıldı ve Rusya'ya döndü.
Yılın yaz 1866 Vasily Vasilyevich ölen amcası - Cherepovetsky semtinde bulunan Lyubets köyünde, geçirdi. Dışardan, Sheksna Nehri yakınında bulunan mülkün sakin hayatı, tüccarların mavnalarını çeken burlatzian kalabalığın patlamasıyla kırıldı. Etkilenemeyen Vereshchagin, bu yerde görülen sıradan insanların hayatlarından sahte hayvanlara dönüşen trajik resimlerden etkilendi. Sanatçıya göre yalnızca ülkemizde, burlam emeği kitlesel bir nitelik kazanmış gerçek bir felaket oldu. Bu konuda Vereshchagin, yağlı boyalarla mavna çekiçleri çizdiği, fırça ve kurşun kalemle çizdiği eskizler çizdi - iki yüz elli üç yüz kişiden oluşan birkaç burtyakh ekibi, bir zug treninde. Plana göre, Vereshchagin’in tuvalinin Repin’in ünlü Volge’deki Barge Haulers’in resminden önemli ölçüde düşük olmasına rağmen, Vasily Vasilyevich’in, Ilya Efimovich’den (1870-1873) birkaç yıl önce resmin temasını tasarladığı dikkat çekiyor. Ayrıca, burjuva kaderi drama, Repin'den farklı olarak Vereshchagin, psikolojik değil, epik yöntemlerle ortaya çıkarmaya çalıştı. Kamunun dikkatini çekmeyi amaçlayan geniş çaplı bir taslak çalışması, o zaman Rusya'nın sosyal ülserlerinden birine yapılmadı. Miras sona erdi, sanatçının tüm zamanını ve gücünü rastgele kazanca vermek zorunda kaldı. Sonsuza dek sanat tarihinde, sadece doğadan yaratılmış eskizler ve etkileyici eskizler.
1867'in ortasında Vasily Vasilyevich yeni yolculuğuna başladı - Türkistan'a. Sanatçı, evden çıkmasına neden olan nedenler hakkında şunları yazdı: “Gittim, çünkü Kafkasya'da yaşadığım çok fazla okuduğum ve okuduğum gerçek bir savaş olduğunu öğrenmek istedim.” Bu sırada, Rus ordusunun Buhara Emirliği'ne karşı aktif düşmanlıkları başladı. Gerçekleşen olaylar, taktik ya da savaş stratejisi açısından değil, savaşçı partilerin her birinin halkının mücadele ettiği, yaşadığı ve acı çektiği koşullar altında, yalnızca sosyo-politik bir olay olarak ilgiliydi. O sırada Vasili Vasilyeviç'in hiçbir anti-militarist inancı yoktu, savaş hakkında fikir ve görüş bulamıyordu. Rus birliklerinin komutanı Konstantin Kaufman tarafından davet edildi ve onunla birlikte göreve geldi.
Vereshchagin, Orta Asya halklarının yaşamını gösteren bir dizi eskiz ve çizim yazmak için Taşkent'e uzun yolculuk ve on sekiz ay boyunca Türkistan çevresinde sayısız gezi gerçekleştirdi; yerel kaleler, şehirler ve kasabalar; tarihi anıtlar Vasily Vasilyevich, gelenekleri dikkatlice inceledi, insanlarla tanıştı, ziyaret edilen hanları, camileri, çay evlerini, pazarları ziyaret etti. Albümlerinde renkli Tacikler, Özbekler, Kırgızlar, Kazaklar, Yahudiler ve Çingeneler, yanı sıra kendisine gelen Persler, Afganlar, Çinliler ve Kızılderililer vardı - farklı sosyal statü ve yaşta insanlar. Aynı zamanda, sanatçı güney doğanın güzelliğini, görkemli dağları, verimli bozkırlarını, çalkantılı nehirleri belirtti. 1860'in sonunda Vereshchagin tarafından yapılan eskizler ve çizimler serisi, 19. yüzyılın ortalarında Orta Asya halklarının yaşam ve yaşamının canlı bir ansiklopedisi olan eşsiz bir eseri temsil ediyor. Aynı zamanda sanatçının kendisinin tekniği de kendinden emin ve etkileyici hale geldi. Çizimler, en ince ışık efektlerini ve ışık ve gölge geçişlerini iletmeyi öğrendi, doğa ile olan ilişkinin azami doğruluğu ile ayırt edildiler. Sanatçının yağlı boya ile çalışma yeteneği de artmıştır.
1868 baharının ortasında Vereshchagin, Semerkand'da bulunan Buhara Emir'in Rusya'ya “kutsal bir savaş” ilan ettiğini öğrendi. Ordunun ardından, sanatçı düşmana doğru koştu. Vasily Vasilyevich, Samarkand'ın eteklerinde yılın Mayıs 2'inde 1868'i açan katliamı bulamadı, ancak trajik sonuçlarına titredi: “Savaş alanını hiç görmedim ve kalbim kanamaya başladı”. Vereshchagin, yoğun Rus birlikleri Samarkand'da durdu ve şehri keşfetmeye başladı. Bununla birlikte, Kaufman komutasındaki ana güçler Semerkand'ı terk edip, emire karşı savaşmaya devam ettiğinde, şehir garnizonu, Şahısabz Hanlığı'nın sayısız birliği tarafından saldırıya uğradı. Yerel halk da isyan etti, Rus askerleri kendilerini kaleye kilitlemek zorunda kaldı. Durum felaketti, rakipler gücümüzü seksen kez aştı. Vereshchagin fırçasını bir silaha değiştirmek ve savunucuların saflarına katılmak zorunda kaldı. İnanılmaz cesaret ve enerji ile kalenin savunmasına katıldı, savaşçıları yakın dövüş savaşlarına soktu, keşif sıralamalarına katıldı. Mermi, sanatçının silahını diğer tarafa böldüğünde, savaşta bacağından yaralanmasının yanı sıra şapkasını kafasından indirdi. Serinlik ve cesaret, askerleri ve dekolte memurları arasında yüksek bir ün yarattı. Kuşatma kaldırıldıktan sonra Rus askerleri hayatta kaldı, Vereshchagin'e dördüncü dereceden St. George's Haçı verildi. Vasili Vasilyeviç sürekli giydi. Bu arada, sonraki tüm ödülleri kesin olarak reddetti.
Semerkand ve savunma Vereshchagin'in iradesini ve karakterini sertleştirdi. Savaşların dehşeti, insanların çektiği acılar ve ölüm, ölenlerin görüşleri, başlarını mahkumları kesen düşmanların zulmü - tüm bunlar sanatçının zihninde silinmez bir iz bıraktı, ona işkence yaptı ve üzüldü. 1868'in kışında, sanatçı Paris'i ziyaret etti ve ardından Petersburg'a geldi. Kuzey başkentinde Vereshchagin, aktif bir organizasyon geliştirdi ve Türkistan sergisini düzenledi. Kaufman'ın desteği sayesinde, Orta Asya'dan mineralojik, zoolojik ve etnografik koleksiyonlar kentte sergilendi. Burada Vereshchagin ilk önce onun çizimlerini ve resimlerini sundu. Sergi büyük bir başarıydı, basın sanatçının eserleri hakkında konuşmaya başladı.
Sergi kapandıktan sonra Vasily Vasilyevich yine bu kez Sibirya yollarıyla Türkistan'a gitti. Sibirya'ya yapılan bir gezi, siyasi sürgünlerin ve hükümlülerin zorlu yaşamını görmesine izin verdi. Orta Asya'da Vereshchagin sürekli seyahat etti, yorulmadan çalıştı. Kırgızistan ve Kazakistan'a gitti, Çin sınırından geçti, tekrar Semerkant'ı ve Kokand'ı ziyaret etti. Geziler sırasında sanatçı defalarca yerel sultanların soyguncu çeteleriyle savaşlara katıldı. Ve yine, Vereshchagin, el ele dövüş sırasında kendini ölümcül tehlikeye sokarak olağanüstü cesaret ve cesaret gösterdi.
Türkistan'da toplanan materyalleri özetlemek için, sanatçı 1871'in başında Münih'e yerleşti. Resim alanındaki sürekli alıştırmalar boşuna değildi. Sanatçı rengarenk bir uyum içinde akıcıydı, göz alıcı renkler uzay ve ışık havası ortamını kolayca ve doğru bir şekilde aktardı. Resimlerin çoğu, eskisi gibi, on dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında Orta Asya'nın yaşamını göstermeye kendini adadı. Diğer tabloların çizimleri, Türkistan’ın Rusya’ya eklenmesi savaşının bölümleriydi. Kesin gerçekleri taşıyan bu çalışmalarda, sıradan Rus savaşçılarının kahramanlığı, barbarlık ve Buhara Emirliği'nin geleneklerinin vahşeti aktarılıyor.
Münih'i ziyaret eden ünlü koleksiyoncu ve hayırsever Pavel Tretyakov, Vasily Vasilyevich'in atölyesini ziyaret etti. Vereshchagin'in çalışmaları Tretyakov'u çok etkiledi, hemen satın almak istedi. Ancak, Vereshchagin, resim satışından önce halka bir gösteri düzenlemek, sanatsal ve kamusal inançlarını kontrol etmek istedi. Vereshchagin'in Türkistan eserlerinin sergisi Londra'daki 1873'teki Kristal Saray'da açıldı. Bu sanatçının ilk kişisel sergisiydi. Sürpriz izleyiciler çalışır. Alışılmadık ve içerik bakımından yeni, sanatsal ve gerçekçi biçimde güçlü ve etkileyici, salon-akademik sanatın geleneklerine uygun. İngiliz halkının büyük bir sergisi vardı ve genel olarak Rus sanatçı için benzeri görülmemiş bir başarı. Dergiler ve gazeteler övgüye değer incelemeler yayınladı.
Ölümcül şekilde yaralanan, 1873
1874'in başlangıcında Vereshchagin, Türkistan resimlerini St. Petersburg'da sundu. Yoksul halkı çekmek için haftada birkaç gün ücretsiz giriş yaptı. Ve bu sergi, Rusya kültürünün önde gelen isimlerinden canlı tepkiler uyandıran büyük bir başarıydı. Vereshchagin'in resimlerinden birinin arsasına dayanan Mussorgsky, “The Unutten” adlı müzikal ballad'ı yazdı ve Garshin, bu savaşta ölen savaşçılar hakkında tutkulu bir şiir besteledi. Kramskoy şöyle yazdı: “Bu inanılmaz bir şey. Ülkemizde veya yurtdışında ona eşit, sanatçının şu anda var olup olmadığını bilmiyorum. ”
Bununla birlikte, kraliyetliler, yüksek generallerle birlikte, resimlere olumsuz tepki verdiler, içeriğini Rus ordusunun şerefine sadık kalarak ağır ve yanıltıcı buldular. Ve bu anlaşılabilir bir durumdu - aslında, o zamana kadar, savaşçılar sadece çarlık birliklerinin zaferlerini tasvir ettiler. Generallerin Vereshchagin tarafından gösterilen yenilgi bölümleriyle anlaşması çok zordu. Ek olarak, resimlerinde Türkistan'ın Rusya'ya ilhak edilmesinin tarihi destanını sunarken, cüretkar sanatçı asla hükümdarlık imparatoru ve hatta generallerinden birini ölümsüzleştirmedi. Sergi başladıktan kısa bir süre sonra, yönetici çevreler organizatörüne gerçek bir zulüm başlattılar. Vatanseverlik karşıtı ve ihanetten Vasily Vasilyeviç'i olaylara “Türkmen” yaklaşımıyla suçlayan basında yazılar yer almaya başladı. Vereshchagin'in resimlerinin çoğaltılmasına izin verilmedi, Mussorgsky ballad bile yasaklandı.
Haksız ve çirkin suçlamaların etkisi altında, Vereshchagin, sinir krizi durumunda, hanedanların özel saldırılarına neden olan üç güzel resmini yaktı. Bununla birlikte, hükümet çevreleri arasındaki çatışma yoğunlaşmaya devam etti. Yalan söylemekle suçlandı, baş belası ve nihilist olarak temsil edildi. Sanatçının biyografisinin belirli bölümlerini hatırladılar, örneğin, donanma, keyfi olarak İmparatorluk Sanat Akademisi'nden ayrıldı. Genel olarak Türkistan dizisi yüzyıllarca kutlanan askeri-tarihi olayları sunma geleneğine açık bir meydan okumaydı.
Zulüm atmosferi Vereshchagin için o kadar dayanılmaz hale geldi ki, Türkistan tuvallerinin kaderini belirlemeye kararlı olmadan, sergi kapanmadan önce St Petersburg'u terk etti, Hindistan'da uzun bir yolculuk yaptı. Zaten bu seriyi satmak için mütevelli görevini verdikten sonra, zorunlu şartlara sahip olan alıcıya tabi olmak üzere: vatandaki resimlerin korunması, halka açık olmaları, serilerin ayrılmazlığı gibi. Sonuç olarak, Türkistan eseri Tretyakov'u aldı ve onları ünlü galerisine yerleştirdi.
Vasily Vasilyeviç'in Rusya'dan ayrılmasıyla hükümet çevreleriyle olan çatışması azalmadı. Yeni ivme, Hindistan'da bulunan Vereshchagin'in kendisine, İmparatorluk Sanat Akademisi tarafından 1874'te kendisine verilen Akademi profesörlüğünden gösterilmesinin reddedilmesiydi. Vereshchagin, sanattaki bütün ödülleri ve unvanları gereksiz gördüğünü reddettiğini açıkladı. Akademi'nin bazı sanatçıları bunu kişisel hakaret olarak kabul etti. Durumun ciddiyeti, emperyal ailenin üyeleri tarafından yönetilen temel mahkeme kurumlarından biri olan Sanat Akademisinin o zamanlar derin bir krizde olmasıydı. Geç klasikleşmenin modası geçmiş görüşlerini geliştiren Akademi güvenilirliğini kaybetti. Rusya'nın birçok ileri sanatçısı bundan uzaklaştı. Kamu reddi Vereshchagin bu hükümet kurumunun prestijini daha da düşürdü. Basılı basın makamlarındaki Vasilyevilyovich eyleminin tartışılması yetkililer boğulmaya çalıştı. Akademi'yi eleştiren yazılar ve Vereshchagin ile daha fazla ifade eden dayanışma yapmak yasaklandı.
Jaipur'daki savaşçı binici. 1881 hakkında
Hindistan'da iki yıl yaşayan sanatçı, birçok bölgeyi ziyaret etti, Tibet'e gitti. 1876'in başlangıcında Fransa'ya döndü ve 1882-1883'te tekrar Hindistan'ı dolaştı, çünkü ilk seyahat sırasında toplanan materyaller yeterli değildi. Önceki seyahatlerinde olduğu gibi Vereshchagin popüler hayatı dikkatle inceledi, kültürel ve tarihi anıtları ziyaret etti. Vasili Vasilyevich'i ne sağlık ne de güçten koruyarak çalıştı. Yabani hayvanların saldırılarını engelleme, nehirde batma, dağın tepelerinde donma, şiddetli tropik sıtmadan kurtulma fırsatı buldu. Hint döngüsünün doruk noktası, İngiliz sömürgecileri tarafından en iyi çekim yapan Hintli köylülerin en vahşi çekim sahnesini gösteren "Hintli İsyanı Bastırma" adlı suçlayıcı filmdi.
1877'un başında Rus-Türk savaşı başladı. Bunu öğrendikten sonra, sanatçı Paris'teki resimlerini derhal attı ve orduya girdi. Resmi içerik olmadan, ancak serbest dolaşım hakkıyla, Tuna ordusunun komutanının komutanları arasındaydı. Vasili Vasilyeviç birçok savaşta yer aldı, birçok savaşa tanık oldu. Her ücretsiz dakikada bir kurşun kalem ve boya kaptı, sık sık Türk mermileri altında çalışmak zorunda kaldı. Arkadaşlarına neden gönüllü olarak savaşlara katıldığını ve hayatını riske attığını sorduğu sorulara, sanatçı şöyle demiştir: “Toplumun gerçek savaş resimlerini vermesi, savaşa dürbünle bakması imkansız… Her şeyi hissetmeniz ve yapmanız, saldırılara, saldırılara, zaferlere ve mağlubiyetlere katılmanız gerekir. soğuk algınlığı, açlık, yaralar, hastalıklar ... Kişinin etini ve kanını feda etmekten korkmamalı, aksi halde resimler “öyle” olacaktır.
8 Haziran 1877, Tuna’ya büyük bir Türk gemisine karşı küçük bir torpido botunun saldırısına gönüllü olarak katılan Tuna’ya katılan Vasily Vasilyevich ağır yaralandı ve neredeyse öldü. Henüz iyileşmemiş olan sanatçı, Rus birliklerinin üçüncü kaleyi işgal ettiği Plevna'ya koştu. Plevna Muharebesi, sanatçının yaptığı bir dizi ünlü resmin temeli oldu. Baş Komutan Vereshchagin'in merkezindeki savaşın sonunda hangi ödülü veya emri almak istediğini sordular. "Elbette, hayır!" - Sanatçı yanıtladı. Rus-Türk savaşı ona büyük bir kişisel acı getirdi. Sevgili küçük kardeşi Sergei öldü ve başka bir erkek kardeşi Alexander, ağır yaralandı. Vereshchagin için sorun aynı zamanda onun kırkının yaklaşık kırk oldu. Bu, Rusya'ya iş göndermesini talimat verdiği bazı kişilerin ihmali nedeniyle oldu.
Balkan Vereshchagin serisi, hem sanatsal ustalık hem de ideolojik içeriği bakımından çalışmalarında en önemlisidir. Savaşın insan ve millet kitlelerine getirdiği acımasız eziyet, sıkı çalışma ve korkunç felaketleri anlatıyor. 1880 ve Petersburg'daki 1883'teki basında Vereshchagino sergilerinin açılmasıyla ilgili olarak, sanatçıyı destekleyen birçok makale yer aldı: “Resimlerinde parlak süngüler, muzaffer gürültülü pankartlar, pille uçan parlak filimler yok; önemli alayı. İnsanlığın eylemlerinin en iğrençini örtmek için icat ettiği tüm bu büyüleyici, tören atmosferi sanatçının ressamına yabancıdır, önünüzde yalnızca çıplak gerçeklik var. ” Vereshchaginsky resimlerinde topluma ilgi alışılmadık derecede yüksekti. Özel evlerde, kulüplerde, tiyatrolarda ve sokaklarda canlı bir tartışma yaşandı. Eleştirmen Vladimir Stasov şöyle yazdı: “Vereshchagin'in tüm tabloları eşit değil - hem zayıf hem de vasat olanları var. Her ne kadar bir kaç eserde hepsinde sadece en yüksek kalibreli inciler ve elmaslar olan sanatçı neredeydi? Bu düşünülemez bir şey. Ancak Rusya’da, yalnızca ülkemizde değil, tüm Avrupa’da benzer hiçbir şeyi olmayan Vereshchagin sergisinin büyüklüğünü kim hissetmiyor? Şu anki savaş ressamlarının en iyileri, cesaret ve gerçekçilik derinliği konusundaki Vereshchagin'den hala uzak ... Teknoloji açısından, ifade açısından, düşünce açısından, anlamda, Vereshchagin henüz bu kadar yükselmemişti. Sadece tamamen sanatsal anlamda ve hissiz olan kişi bunu anlamıyor ”dedi.
Yine de, yetkililer vatanseverlik karşıtı sanatçıyı, şu anda Türk ordusuna sempati duymak, Rus generallerini kasten itibarsızlaştırmakla suçladılar. George Gentleman unvanından Vasily Vasilyevich'i mahrum bırakma, tutuklama ve sürgüne gönderme önerileri bile vardı. Bu arada, sadece ülkemizde değil, Avrupa'da ve daha sonra Amerika'da da yönetici çevreler Vereshchagin resimlerinin suçlayıcı, militarist karşıtı etkisinden korkuyordu. Örneğin, sanatçı daha sonra ABD'den şunları yazdı: “Çocukları sergiye düşük bir fiyata sergiye götürme teklifinden bahsettim, resimlerimin gençleri savaştan uzaklaştırabildiği, bu“ baylar ”a göre istenmiyor.” Gazetecinin ünlü modern komutanların eserleri ile nasıl ilişkili olduğu konusundaki sorusuna Vereshchagin, “On dokuzuncu yüzyılın en büyük askeri teorisyeni Moltke (Helmut von Moltke - on dokuzuncu yüzyılın en büyük askeri teorisyeni) kendilerine hayran kaldı ve sergilerde her zaman ilk oldu. Ancak, askerlerin resimlerini görmesini yasaklayan bir emir verdi. Memurlara izin verdi, fakat askerleri değil. ” Sanatçı, eserlerindeki Vereshchagin'in savaşın trajik yönlerini çok yoğunlaştırdığına dair yıkılan eleştirilerine göre, sanatçı gerçekte gördüklerinin onda birini bile göstermediğini söyledi.
Ağır duygusal deneyimlerden dolayı, Vasily Vasilyevich, iç şüphelere yol açan ciddi bir sinir krizi geliştirdi. Nisan ayındaki Stasov mektubunda, 1882, “Savaşa benzer resimler olmayacak - işte bu! İşimi kalbime çok yaklaştırıyorum, öldürülen ve yaralanan herkesin üzüntüsüne ağlıyorum. Rusya'da, Prusya'da, Avusturya'da askeri sahnelerimin devrimci yönelimini tanıdılar. Peki, devrimcilerin çizmesine izin vermeyin, ama ben diğer arazileri arayacağım. 1884'te Vasili Vasilyeviç Filistin ve Suriye'ye gitti. Yolculuktan sonra, Müjde sahnesinde kendisi için olağandışı olan bir dizi resim yaptı. Ancak, sanatçı Avrupa sanatında benimsenen geleneklerden oldukça farklı, onları çok özgün bir şekilde yorumladı. Vereshchagin'in materyalist ve ateist olduğunu, doğaüstü mucizelere ve mistisizme inanmadığını eklemek gerekir. Çok fazla müzakere sonucunda kilisenin gerçek kutsallık olarak kabul ettiği İncil efsanelerini hayata geçirmeye çalıştı. Katolik din adamları bu resimlerden çok rahatsız edildiler: Başpiskoposlar kendilerine karşı temyiz başvurusunda bulundular, fanatik gruplar sanatçıyı aradılar, onunla skor yapmak istediler ve bir keşiş asit ve neredeyse Kutsal Kıyamet resimlerini döktü. Rusya'da, Vasili Vasiliyeviç'in tüm Müjde resimleri yasaklandı.
1890’te sanatçının evine dönme hayali gerçek oldu. Başkentin eteklerinde yeni bir eve yerleşti, ancak çok kısa bir süre orada yaşadı, Rusya gezisine çıktı. Gençliğinde olduğu gibi, anıtlar, nüfusun hayatı, doğa, halk türleri, Eski Rus uygulamalı sanatına ilgi duyuyordu. Rus döngüsünün resimlerinde (1888-1895), en göze çarpan, halkın sıradan insanların yüzleri olan “olağanüstü Rusların” portreleridir.
1887 yılında, Vasily Vasilyevich, yılın Yurtseverlik Savaşı 1812'una adanmış yeni bir anıtsal dizi başlattı. Onun yarattığı yirmi kanvas, Rus halkına, milli gururlarına ve cesaretlerine, fatihlere ve Anavatana bağlılıklarına duydukları nefretlere dair gerçek ve görkemli bir yurtsever pathos destanı anlattı. Vereshchagin devasa bir araştırma çalışması yaptı, çağdaşlarının çoğu anılarını ve farklı Avrupa dillerinde yazılmış tarihi materyalleri inceledi. Şahsen eserlerinden haberdar olan Borodino Savaşı alanını şahsen araştırdı, birçok eskiz ve eskiz yarattı. 1812 serisi tuvallerin kaderi yıllardır çözümsüz kalmıştır. Büyük saray salonları ve müzeler için tasarlanan resimler, özel müşterileri aldatmadı. Hükümet, Vereshchagin'in yeni eserlerine düşmanlık ve güvensizlikle baktı; inatla bütün tabloları aynı anda satın almayı reddetti ve sanatçı, bütün ve bölünmez serinin bir veya ikisini satmayı kabul etmedi. Sadece Yurtseverlik Savaşı'nın yüzüncü yıldönümünün arifesinde, kamuoyu baskısı altında, Çar hükümeti tuval satın almak zorunda kaldı.
Yaşamının sonunda, Vasily Vasilyeviç uzun bir yolculuk yaptı. 1901’te, sanatçı Filipin Adalarını, 1902’te - Küba’da ve ABD’de, 1903’te - Japonya’da ziyaret etti. Alışılmadık derecede pitoresk Japon çalışmaları Vereshchagin'in çalışmasında yeni bir aşama haline geldi ve bu da beceri geliştirme konusundaki yorulmak bilmez çalışmasına tanıklık etti. Sanatçının Japonya’ya yaptığı gezi, kötüye giden siyasi bir durum yüzünden yarıda kaldı. Stajyerlik yapmaktan korkan Vereshchagin ülkeyi aceleyle terk etti ve Rusya'ya geri döndü.
Konuşmalarında hükümeti yaklaşmakta olan savaş konusunda uyardı, ancak başladığı anda altmış iki yaşındaki sanatçı cepheye gitmeyi ahlaki görevi olarak gördü. Vereshchagin, sevgili karısını ve üç çocuğunu evde bıraktı ve insanlara savaş hakkındaki gerçekleri tekrar söylemek, gerçek doğasını göstermek için askeri eylemlerin yoğunluğuna girdi. Amiral Stepan Makarov 31 Mart 1904 ile birlikte öldü, "Petropavlovsk" amiral gemisinde, Japon madenlerinde uçtu. Kelimenin tam anlamıyla bir yazının ölümüydü. Mucizevi bir şekilde, Petropavlovsk felaketi sırasında kurtarılan Kaptan Nikolai Yakovlev, patlamadan önce, Vasily Vasilyevich'in albümünü deniz panoramasını kaydederken gördüğünü söyledi.
Vereshchagin'in ölümü dünya çapında bir tepkiye neden oldu. Dergiler ve gazeteler hayatı ve eserleri hakkında yazılar yazdı. 1904'in sonunda, sanatçının St. Petersburg'da büyük bir ölümcül resim sergisi açıldı ve birkaç yıl sonra Nikolaev'de kendi adına bir müze inşa edildi. Vasili Vasilyeviç, güzel sanatlarda savaşın uluslararası çatışmaları çözmenin bir aracı olmaması gerektiği ve olamayacağı fikrini ifade eden ilk kişi oldu. Eğitim ve bilimin ilerlemenin ana motorları olduğuna inanıyordu. Hayatı boyunca, "barbarlık", despotizm ve şiddetin, düşmanların ve yoksun bırakılanların savunucusu olan şiddetli bir düşman olarak kaldı. İlya Repin, Vereshchagin hakkında şunları söyledi: "Kişilik devasa, gerçekten kahramanca - süper sanatçı, süpermen."
Http://www.centre.smr.ru sitesinden malzemelere dayanarak