Okumak üzere olduğunuz makale, Alex Aragona tarafından kaleme alınmış ve Faruk Pak tarafından Türkçe ’ye çevrilmiştir. 12 Ağustos 2021 tarihinde Checkmate Anarchists başlığı altında yayınlanmıştır.
Anarşistlerin sıklıkla duyacağı bir itiraz, genel bir anarşist ilkeler dizisinin teoride çekici olduğu, ancak pratikte insan ilişkilerinin her zaman organize karar almaya, kuralların ve yasaların oluşturulmasına ve sonuç olarak hiyerarşi ve kurumsal gücün yaratılmasına yol açtığıdır. Başka bir deyişle, maksimum bireysel özgürlük durumuna ulaşmak bu dünya için değildir- ve şu ya da bu toplumda gerçekleşmiş olsa bile, kısa ömürlü bir deney olacaktır. Buna cevaben, bazı anarşistler bunun neden böyle olmayacağını açıklamaya çalışırlar. Burada, bu itirazı öne süren eleştirmenin aslında doğru olduğunu söyleyeceğim- ama bu, anarşist düşünceye pek de bir itiraz değil.
Bir eleştirmenin bunu anarşist düşünceye bir itiraz olarak görmesinin -ya da bir savunucunun bunu kurtulması gereken bir tuzak olarak görmesinin- tek yolu, anarşiyi birçok farklı yapı üretebilecek bir dizi ilke ve temelden ziyade bir toplumdaki ideal düzenlemelerin ve yapıların sıkı bir taslağı olarak yanlış tanımlamalarıdır. Dolayısıyla yukarıda sunulan iddialarda anarşist değerlerle bağdaşmayan hiçbir şey yoktur.
Bir dereceye kadar, sosyal organizasyonla ilgili tüm tartışmalar, kurallar ve kişinin altında yaşamak istediği düzen türü hakkındadır. Bu anlamda herhangi bir toplum, davranışlar ve eylemler üzerinde bir tür kısıtlamaya yönelik bir eğilimdir. Başka bir deyişle, mutlakiyetçi, tam bir özgürlük duygusu uygularken diğer insanlar (ya da terbiyeli olmak istiyorsanız hayvanlar) arasında yaşamanın bir yolu yoktur. Örneğin, 23:00’ten sonra gürültü kısıtlamaları olan bir topluluğa gönüllü olarak girmeyi düşünün. Bu, kelimenin tam anlamıyla, en sevdiğiniz gürültü çıkarma faaliyetini gerçekleştirme özgürlüğünüzün kısıtlanmasıdır, ancak bu, birinin örtülü veya açık olarak kabul edebileceği bir kısıtlamadır. Anarşistlerin nihai hedefi, herhangi bir bireyin başkaları veya topluluk üzerindeki etkisi ne olursa olsun, istediği her şeyi yapması için mutlak özgürlük olsaydı, anarşistler bu topluluk kuralını ilke olarak kabul edilemez ve birbirlerinin suratlarına yumruk atmayı ve birbirlerinin mallarını çalmayı tamamen kabul edilebilir görürlerdi.
Öyleyse, anarşist bir toplum, kişilerarası ilişkilerin, üretimin ve ticaretin en temel biçiminin ötesine nasıl geçebilir ve piyasa dışı etkileşimleri veya topluluk meselelerini nasıl ele alabilir? Çeşitli sosyal organizasyon biçimlerinin, ekip yapılarının, oylama mekanizmalarının veya başka herhangi bir şeyin, merkeziyetçi olmayan bir modelde belirli görev ve rollere sahip bir delegasyonda neden demokratik yollarla bir rol sahibi olamayacağının nedenlerini düşünmek zor olurdu. Bu bilgi yapılarına ve hiyerarşilerine gönüllü olarak girilecek olsa da (ve kuvvet tekelini veya sizi hapse atma münhasır hakkını talep etmeyebilirler), birinin geleneklere veya diğer topluluk kararlarına uygun olarak hareket etmesini veya belirli eylemlerden kaçınmasını gerektiren bağlayıcı sosyal görevlerin hiçbir suretinin olmayacağını düşünmek için bir neden yoktur – piyasa odaklı anlaşma ve düzenlemelere benzer olarak.
Anahtar, grupların ve toplulukların davranışları, belirli kaynakların kullanımını vb. düzenleyen veya yönlendiren kararlara nasıl ulaştığıdır. Bugün bildiğimiz şekliyle devletlerin olmadığı bir dünya ve söz konusu toplumu etkileyen önemli kararların, içindeki en eski ailenin patriğinin irade ve kaprisleriyle alındığı bir topluluk hayal edilebilir- çünkü her zaman böyle yapılmıştı. Bu, yalnızca bir yönden “anarşist” olacaktır. Alternatif olarak, önemli, piyasa dışı kararların, önce topluluk girdisinin toplanması, ardından konuyla ilgili bir tartışma veya tartışma için bir forumun teşvik edilmesi ve daha sonra, belki de son olarak, belki de bir oylamaya sunulması yoluyla alındığı bir topluluk da hayal edilebilir. Herhangi bir işlem için üçte iki çoğunluk gereklidir. Bu eylem, bir kuralın oluşturulması veya ayarlanması, topluluk üyelerinin ek tartışmalara katılma çağrısı veya hatta bir alt komitenin oluşturulması veya daha küçük bir gruba sorumluluğun devredilmesi için anlaşma olabilir. Demokratik, hayatınızı etkileyen her bir öğe için oy kullanmak veya el kaldırmak anlamına gelmez- bu, bir şekilde bu öğeler üzerinde bir tür girdi ve kontrol sahibi olmakla ilgilidir. Merkezi olmayan, herkesin her eylem öğesinden sorumlu olduğu anlamına gelmez- karar verme gücünün nerede olduğu ile ilgilidir.
Elbette, tam olarak farklı sosyal yapıların, hiyerarşilerin, kuralların, davranış kurallarının vb. nasıl görüneceği, anarşistlerin ayrıntılı olarak ortaya çıkarmaya çalışabileceği (veya yapması gereken) bir şey değildir- her ne kadar eğilimler veya akımlar üzerinde düşünebilseler de. Mesele şu ki, anarşist bir toplumun bir tür organize karar alma eğiliminde olacağını, belirli kurumların yaratılmasına ve akabilinde bir tür kuruluşa ve kurallara bağlılığa yol açacak bir toplum olduğunu anlamak çok önemlidir.
Anarşistin yüzleşmesi gereken, bu iddiayı çürütmek değil, daha çok sıralayacaklarımıza odaklanmaktır: Gruplar tarafından gönüllü, organize karar vermeyi ne tür altyapılar mümkün kılar; ne tür sosyal veya topluluk kurumları meşrulaştırılabilir (ve haklı olarak ne türden bir özerkliğe sahip olabilirler); kurallar ve yasalar nasıl bir yere sahip olacak. Etkileşime, organizasyona, örgütlenmeye, işbirliğine, yapılar yaratmaya, karar verme yetkisine vb. yönelik insan eğilimi anlayışını anarşist temellerle uzlaştırmak, entelektüel eylemin başladığı yerdir.