Phillips Eğrisi, William Phillips tarafından geliştirilen ekonomik bir kavramdır ve işsizlik ve enflasyon arasında ayrılmaz bir ilişki göstermektedir. Phillips, görevine İngiltere’deki işsizlik oranları ve enflasyonun ekonomik verilerini inceleyerek başladı. Verileri iş döngüleri boyunca izledi ve işsizlik yüksek olduğunda ücretlerin düşük bir oranda arttığını ve işsizlik oranı düştüğünde daha hızlı olduğunu buldu. İş çevrimleri temelde uzun bir süre boyunca devam eden ekonomik faaliyettir. Başlangıçta, iş döngülerinin öngörülebilir olduğu düşünülüyordu, ancak o zamandan beri süre, sıklık ve büyüklük alanlarında düzensiz olduklarını kanıtladılar. Çoğu iş döngüsü üç ila beş yıl veya yaklaşık 44.8 ay sürer.
İlk başta Phillips’in teorisi kabul edildi. Çok sayıda insan iş arıyorsa, işverenler ücret oranlarını olduğu gibi bırakacaklardır. Ancak daha az insanın işe ihtiyacı varsa, işverenler çalışanları çekmek için neredeyse daha yüksek ücret vermeye zorlanacaktır. Phillips, eğriyi gözlem yoluyla topladığı kanıtlar üzerine tasarladı. 1861’den 1957’ye kadar işsizler grubu ve ücret enflasyonu arasındaki ilişkiyi inceledi. Sonuçları 1958’de rapor edildi. Teorisi gelişmiş ülkelerdeki diğer ekonomistler için bir model olarak kullanıldı ve 1960’larda evrensel olarak kabul edildi.
Phillips Eğrisinin Çürütülmesi
İki ekonomist, Edmund Phelps ve Milton Friedman, Phillips’in teorisine karşı çıktılar. Emek talebine göre kazançların artmasını ve düşmesini önerdiler. Hipotezlerinde, işverenler kararları enflasyona göre ayarlanmış satın alma gücüne dayandırmaktadır . 1970’lerde birçok ülkede stagflasyon yüksek enflasyon ve yüksek işsizlik ile sonuçlandı. Stagflasyon yavaş ekonomik büyüme ve fiyatların artmasıyla birlikte yüksek işsizliktir. Ekonomi durduğunda ortaya çıkar, ancak fiyatlar yükselir ve bu ekonomiler için olumsuzdur. 1970’lerde petrol fiyatları yükseldi ve birçok gelişmiş ülke için keskin bir enflasyon üretti.
Phillips’in teorisinde, işsizlik azaldıkça ücretler yükselir. Karşı teoride ücretler enflasyon ve yüksek işsizlik oranları ile birlikte yükseliyor. Bu nedenle, Phillips’in teorisi parçalanmış ve hükümetlerin ekonomileri geçici olarak manipüle ettiği kısa vadeli senaryolarda uygulanmıştır. Enflasyon yüksek bir oranda istikrar kazanırken eğri değişir, ancak bir miktar işsizlik vardır. Örneğin, işsizlik oranı uzun bir süre yüksekse ve enflasyon oranı yüksek fakat istikrarlıysa, eğri, işsizlik oranını yüksek enflasyona doğal bir eşlik olarak gösterecek şekilde kayar.
Geriye dönüp bakıldığında, eğri kusurludur. Çağdaş ekonomilerde, tekeller ve birlikler devreye girer ve bu durumlar işçilerin ücretleri etkilemesini önler. Modern ekonominin bir örneği, pazarlık edilen uzun vadeli sendika sözleşmesidir. Sözleşme saatte 10 TL olarak belirlenirse, çalışanlar ücret konusunda pazarlık yapamaz. İşi istiyorlarsa ücretleri kabul etmek zorundalar. Burada, emek talebi yoktur ve ücretleri etkilemez. İki teori üzerindeki akademik tartışmalar tartışılmaya ve geliştirilmeye devam etmektedir. İstihdam ve enflasyon arasındaki ilişkiyi gözlemlemek ekonomileri her yerde zorlamaktadır. İdeal ekonomiyi sürdürmeye çalışan ülkeler politikaların belirli karışımlarını hazırlar.
Phillips Eğrisi ve Sefalet Endeksi
Phillips Eğrisi makroekonomi konusu altındadır ve Sefalet Endeksi’nin her iki unsurunu da içerir (enflasyon ve işsizlik). Sefalet endeksi, işsizlik oranına enflasyon oranı eklenerek hesaplanır. Phillips eğrisi zor ve hızlı bir kural olsaydı, sefalet endeksi her zaman aynı olurdu. Ancak son yıllarda sefalet endeksi, siyasi tartışmalar için birincil faktör haline geldi ve hatta sefaleti yüksek olan ülkelerde liderliğin değişmesine neden oldu.