Novel Günleri - Bilgilendirme!
Bölümün tamamını okumak için üye olmalısınız! Üye olmak için tıklayınız.
47. Bölüm Bölüm 47
Koca Ayak iki küsür metre boyundaydı ve tam bir maymuna benziyordu. Yüzü bir yana, tüm bedeni siyah kürkle kaplıydı. Uzun kolları dizlerine uzanıyordu. Bir insan gibi yürüyordu. Yüzü, tüyü olmayan tek yeri, kırışıklarla kaplıydı. Ölüm döşeğindeki ihtiyar bir adamı andırıyordu.
Ama kolları bir insanın beli kadar kalındı.
-Koo-rook!
Kuru, çatlak dudakları kımıldadı.
‘Bize sırıtıyor.’
Kırışık yüzünden pek belli olmasa da onlara sırıttığı aşikardı. Sungyoon bu provokasyona öfkelenmedi. Eğer aldığı bilgiler doğruysa, bu onun yenebileceği bir canavar değildi ve korkuya kapılmış, sırtı ürpermişti.
“T… Tim! Ne yapacağız?”
Kadın yanındaki adama bakarak bunu sordu. Sesi titriyordu ama korkusunu gizlemek için elinden geleni yapıyordu. Fakat Tim isimli kişinin bu soruya cevabı yoktu.
Onları izleyen Sungyoon’un gözleri keskinleşti. Bu korkunç canavar tarafından kovalandıkları açıktı ve duyduğu kadarıyla, bu canavarı öldüremezlerdi.
‘Bunu öldürebilselerdi buraya kadar getirmezlerdi.’
Sungyoon durmadan bir yerlere bakıyor, kaçış rotası bulmaya çalışıyordu ama beklendiği gibi, bulamadı. Koca Ayak bu çıkmazın tek yolunu kapatıyordu.
‘Kahretsin!’
Sungyoon yavaşça geri çekilmeye başladı. Adamla kadın da aynını yaptılar. Ama Koca Ayak’tan o kadar uzaklaşamıyorlardı. Canavar durmadan aradaki mesafeyi kapatıyordu. Hızlı yürüyor değildi ama boyu uzundu ve uzun bacakları kolayca aradaki farkı azaltıyordu.
Tim isimli adam önce yanındaki kadına sonra Sungyoon’a baktı. Gözlerinde karmaşık duygular vardı.
Ooh-doohk!
Dişlerini sıktı.
“Onu oyalarım. Kaç, Emily!”
Kalkanını öne uzattı.
‘Ah, onu oyalayacak mı?’
Sungyoon rahatladı. Neyse ki canavarı buraya getirmekten sorumlu olanlar bedelini ödeyecekti. Adam dönüp baktığında, Sungyoon adamın canavarı bir şekilde onun yoluna çıkaracağını ve kaçıp gideceğini düşünüp endişelenmişti.
“Ama Tim!..”
“Çabuk!”
Acaba sevgili miydiler? Yoksa arkadaş mı? Belki de sadece yol arkadaşıydılar. Kardeş de olabilirlerdi. Kesin olan tek şey, aralarında derin bir ilişki olduğuydu.
Elbette çok üzücü bir durumdaydılar. Hiçbir şey hissetmediğini söylese yalan olurdu. Ama onlaa yardımcı olmak istemiyordu.
‘Dişli Domuz’u zar zor öldürdüm. Koca Ayak’a karşı bir şey yapabilmem imkansız.’
Aksini düşünseydi buna cesaret değil, kibir denirdi. Altın Mücevher’ini aktifleştirse belki sorun olmazdı ama Altın Mücevher’den öylece vazgeçemezdi.
Üstelik hiç tanımadığı insanlar için canını tehlikeye atmak istemiyordu. Yaşadığı ihanetler onu yabancılara karşı duyarsızlaştırmıştı.
“Arkadaki!”
Tim bağırdı. Muhtemelen Sungyoon’a sesleniyordu.
“Başını belaya soktuğum için üzgünüm ama kız kardeşimi sana emanet edebilir miyim?!”
‘Küçük kız kardeşiymiş.’
Sungyoon sessizce durumu değerlendirdi.
‘İkisinden birine yardım etmemde bir sakınca olur mu?’
Adam Koca Ayak’ı başarılı bir şekilde oyalarsa çok sorun yaşamadan kadınla birlikte kaçabilirdi. Labirente gelebildiğine göre Bağlayıcı olmalıydı.
Kız kardeşiyle kaçarsa, Tim Koca Ayak’ı durdurmak için elinden gelen her şeyi yapardı. Muhtemelen kendi canını feda ederdi. Sungyoon bir hesaplama yaptı.
“Bir şartım var. Koca Ayak’ı engellemekte başarısız olursan ikinizi de geride bırakırım.”
En kötü senaryoya hazırlıklı olmak zorundaydı. Adam onu oyalayamazsa canavar iki yeni hedef kazanırdı. Böyle bir durumda kadınla ilgilenemezdi.
“Kulağa iyi geliyor!”
Beklenmedik şekilde adam Sungyoon’un önerisini kabul etti. Belki de Sungyoon’un da başına bela açtığı için suçluluk duyuyordu.
“Tim! Bunu yapmak istemiyorum!”
“İnat etme! Şu anda tek çözüm bu!”
“Bunu yaparsam annemle babamın yüzüne nasıl bakarım?! Seninle birlikte savaşacağım. Bende de savaş ekipmanları var!”
“Daha önce hiç kullanmadın! Hep şifacı olarak arka planda kaldın! Savaşamazsın!”
Kardeşler tartışıyordu; birbirlerinin hayatından endişe ediyorlardı. Ama Sungyoon her an hayatını kaybedebilirdi ve bu didişme onu rahatsız etmişti.
“Lanet olsun! Böylesi bir zamanda ağabeyini dinlemelisin!”
Tim ona bağırdı. Sesindeki çaresizlik ortadaydı ama Emily başını iki yana salladı, gözlerinde yaşlar belirdi.
“İstemiyorum!”
‘Ümitsiz vaka.’
Kardeşlerin birbirlerine duydukları sevgi çok yoğundu, kadın kaçmak ve ağabeyini terk etmek istemiyordu. Sungyoon yavaşça onlardan uzaklaştı. Talihsiz bir şeydi çünkü ikisinden de hoşlanmıştı ama onlara katılmayı düşünmüyordu.
Hveek!
Tim’le tartışan Emily başını çevirip doğrudan Sungyoon’a baktı.
Sungyoon şaşkınlıkla irkildi.
‘Beni kurbanlık koyun gibi mi kullanacak yoksa?’
Neyse ki Emily, onun beklediğinden farklı bir şey söyledi.
“Üzgünüm, ama bizimle savaşabilir misin?”
Anlaşılan Emily, Koca Ayak’ı yenmek için Sungyoon’u yanlarına çekmek istiyordu. Sungyoon Koca Ayak’a baktı. Koca Ayak da onlara bakıyordu.
‘İmkansız.’
Berbat Mücevherlerinin onun kürkünü bile delip delemeyeceğinden emin değildi. Kör mızrak bıçağı kürkünü sıyırıp geçerdi ve zayıf kalkanı çatlardı. Canavarın yumruğunun başını karpuz gibi yardığı sahneyi capcanlı hayal edebiliyordu.
Ama bunu derhal reddedemezdi. Ona resmen ittifak teklif ediyordu ve Sungyoon bunu geri çevirirse, ikilinin onu yem olarak kullanıp kaçma olasılığı vardı.
Tabii yalan söyleyebilir, fırsatını kollayıp kaçabilirdi. Ama böyle yapmak istemedi.
‘Kahretsin! Karakterim gerçekten canımı sıkmaya başladı!’
Elinde değildi. Hayatını kaybedecekse bile şerefsizin teki olmak istemiyordu. Ona güvensinler diye süslü söyley söyleyip ardından sözünü çiğneyemezdi. Eski arkadaşı gibi olamazdı.
“Pardon?..”
Emily çaresizce sesini yükseltti. Koca Ayak Tim’e ulaşmıştı. Demir yumruğunu havaya vurdu; saldırı kaçınılmazdı.
“Üzgünüm ama yardımcı olamam. Yalnızca Mor Mücevher kullanabilirim.”
Mücevherleri çok düşük seviyeliydi. Dördüncü katı bile onlarla temizleyememişti.
“Altın Mücevher’in olduğunu görebiliyorum.”
Emily, Sungyoon’un bileğine baktı. Ne yazık ki kadın bir şeyleri hemen seçebilmişti.
“Bu şu anda kullanabileceğim bir Mücevher değil.”
“Eğer… eğer zorla aktifleştirirsen…”
‘Hayatımda ilk defa gördüğüm yabancılar için Altın Mücevher’i harcamamı mı istiyorsun?’
Bunu neredeyse yüksek sesle söyleyecekti ama kendini tuttu. Yoksa aralarında bir husumete sebep olabilirdi. Ancak Sungyoon’un kasvetli sessizliği, ne düşündüğünü belli ediyordu.
Boom!
“Koo-ook!”
Patlama gibi bir ses yankılandı. Emily çaresizce başını çevirdi. Tim, Koca Ayak’ın demir gibi yumruğunu zar zor durdurabilmişti, yine de kalkanı çığlık atar gibi çatırdıyordu. Çok zayıf durumdaydı.
Emily yine Sungyoon’a baktı. Sungyoon halihazırda mücadeleden uzaklaşmaya başlamıştı. Altın Mücevher’i aktifleştireceğine dair bir işaret vermedi. Nitekim, savaşa bile katılmayacak gibi görünüyordu.
Adam onu kötü hissettirdi. Birinin canı tehlikedeydi ama adam bir eşyayı, onun ağabeyinin hayatından üstün görüyordu. Fakat sesli söyleyemedi bunları. Bir bakıma Cevher seviyeli bir Mücevher, insan hayatından daha değerliydi.
‘Sadece Mor Mücevherlerim var demişti.’
Düşünceleri hızla karışıyordu. Sadece Mor Mücevherleri vardı, demek ki rütbe bakımından en düşük seviyelerdeydi. Ya labirenti yakın zamanda keşfetmeye başlamıştı ya da yeteneksizdi. Kısacası pek güçlü değildi.
Ama Tim’i bırakamazdı. Yılana sarılacaksa bile, boğulmak üzere olduğundan başka çaresi yoktu.
“Sana bir Mücevher veririm!”
Emily bağırdı.
“Bize yardımcı olursan sana kendi Mücevherimi veririm!”
Bunu duyan Sungyoon durdu.
Sungyoon’un ilgilendiğini görünce hemen devam etti: “M, Mavi Mücevher! Mor Mücevher’den iki derece daha üstün!”
Gökkuşağı derecesi arasında, beşinci güçlü Mücevher oydu. Ayrıca kişisel labirente erişmek için gereken Mücevher’di. Aklının çelinmediğini söylese yalan olurdu. Son günlerde daha üstün bir Mücevher arayıp durmuyor muydu?
Sungyoon yeniden Koca Ayak’a baktı. Tim’i köşeye sıkıştırıyordu. Çok güçlüydü ama Tim, beklediğinden daha iyi dayanmıştı. Sungyoon Cihazındaki Mücevherlere bir bakış attı. Parlak bir ışık yayıyorlardı.
‘Sınırlarını zorluyor mu?’
Bu, bir Mücevher’i zorla aktifleştirmekten farklıydı. Eğer kişi, bir Mücevher’in sınırlarını zorlarsa Mücevher kısa süre içinde mevcut derecesinin bir derece üstünde güç üretebilirdi. Geri tepme olarak ise Mücevher belli bir süre için gücünü kaybederdi. Eğer Mücevher çok zorlanırsa parçalanırdı. Temel anlamda, bu adam Koca Ayak’ı Mücevherlerini kaybedebileceğini bilerek engelliyordu.
‘Bir şansımız var mı?’
Onlara katılırsa zafer kesin olacak mıydı? Koca Ayak, Başlangıç Labirenti’nde var olmaması gereken bir canavardı. Ama büyük resme bakıldığında, o kadar güçlü bir canavar değildi. Üstelik Tim ve Emily eksiksizlerdi.
“Daha önce söylediğim gibi, ben düşük rütbeli bir Bağlayıcı’yım ve Altın Mücevherimi burada kullanmayı düşünmüyorum. Eğer işler daha kötü hale gelirse hemen geri çekilirim. Kabul ediyor musunuz?”
“T, tabii!”
Emily’nin yüzü aydınlandı. Adamın sözleri hala buz gibiydi ama bir şekilde yardımı kabul etmişti. İki kardeşin canavarı yenme ihtimali, onun gelmesiyle artmıştı.
Sungyoon mızrağını sıkıca tutarak mücadele alanına yavaş yavaş ilerledi.
Koca Ayak, kükreyerek Tim’in kalkanına vuruyordu. Sungyoon kararından caymamaya çalıştı.
‘Onlara güvenemem, ama…’
Tanımadığı kişilere nasıl güvenebilirdi? Savaştan sonra ona Mavi Mücevher verecekleri kesin değildi. Ama kesin olan iki şey vardı: Gerçekten de daha üst dereceli bir Mücevher istiyordu ve canavarın ona saldırması için canavarı yemleme şansları olmuştu. En azından başta kaçma şansına sahiplerdi ama kaçmamışlardı.