Yüz yıl önce, genç Sovyet Cumhuriyetini dış ve iç düşmanlardan korumak için Kızıl Ordu ve Kızıl Deniz Kuvvetleri kuruldu. 23 Şubat 1918, birlikler ilk ateş vaftizini alarak, Sovyet Rusya'nın Pskov ve Narva yakınlarındaki derinliklerine giren Alman birimlerini yendi. Bu gün, Kızıl Ordu'nun doğum günü olarak kabul ediliyor, ancak tarihte hala sıcak tartışmalar yaşanıyor.
Bazı araştırmacılar, birliklerin Narva yakınlarında tamamen mağlup olduğuna inanıyor. Fakat her durumda ordu, savaşlarda yaratıldı ve bir kereden fazla, Bizim Anavatanımızı en zor zamanda savundu.
1917 yılı Rusya için oldukça zordu. Birinci Dünya Savaşı hala devam ediyordu, ancak ülke aslında ordusuz kaldı. Şubat devrimi sonrasında liberal demokratlar iktidara geldi. “Zafere Savaş” sloganını ilan ederek, aynı zamanda eylemleriyle, hala savaşmak için savaşan çar ordusunu yok ettiler. Ordudaki Geçici Hükümetin ilk kararında, başkanlık kaldırıldı, anında disiplini yorgun askerlerin saflarında parçalayan demokratik yönetim yöntemleri getirildi.
Hayal edin: Zor bir savaş devam ediyor ve bu davada önce bir avukat olan Guchkov, Savaş Bakanı olarak atandı ve kısa süre sonra Geçici Hükümet Başkanı olan Kerensky, kendisinin Yüksek Komutan olduğunu ilan etti.
Polonya'ya bağımsızlık tanıyan hükümet bu nedenle imparatorluğun ulusal eteklerinde egemenliklerin geçit törenine neden oldu. Mart ayının sonunda, Merkez Rada kısa süre sonra bağımsız bir “halk cumhuriyeti” ilan eden Ukrayna'daki milliyetçi partiler temelinde kuruldu. Transkafkasya, Orta Asya ve yurtdışından cömertçe finanse edilen Baltık Devletleri'ndeki milliyetçiler faaliyetlerini artırdılar. Rusya İmparatorluğu gözlerimizin önünde dağılıyordu.
Feat kraliyet generalleri
Ekim ayına kadar 1917, Geçici Hükümet ülkenin kontrolünü kaybetti. Ve bu devrimin neredeyse kansız olduğu gerçeğine rağmen. Silahlı ayaklanmanın Petrograd ve Moskova'da kazanmasından sonra, Sovyet iktidarının zafer yürüyüşü başladı. Ancak zaten Aralık ayında İngiltere ve Fransa, silahlı bir müdahalenin hazırlanması ve Rusya'nın etki alanlarına bölünmesi konusunda bir anlaşma imzaladı. ABD, Japonya ve diğer ülkeler - bunlara hem I. Dünya Savaşı'nda Rusya'nın muhalifleri hem de eski müttefikleri katıldı. 14, 1918 yılında devletler arasında, basit bir zafere güvenerek vasıfsız bir Rus ayısının derisini paylaşmaya çalıştı. Genç cumhuriyet cephelerin halkasındaydı. Bu şartlar altında Kızıl Ordu kuruldu. Tüm bunların, 1991’te SSCB’ye ne olduğunu yankıları.
1918'in başlangıcında, müdahaleciler Rusya'nın herhangi bir bağımsızlığını duymak istemiyorlardı, ancak beklenmedik bir geri çekilme ve birliklerinde devrimci bir duyarlılıktan korkuyorlardı, belirli koşullar altında iç devrime destek vermeye karar verdiler. Rusya’da İç Savaş’ın patlak vermesinde belirleyici faktör olan müdahale oldu.
İngiltere, Fransa, ABD, Japonya ve diğer ülkeler Kolçak ve Denikin, Yudenich ve Wrangel ordularını sağladı. silah ve mühimmat, teçhizat ve üniformalar, modern teçhizat, tanklar ve uçaklar.
Vatanseverlik hakkında çok fazla konuşma var ve hatta yakın zamanda “vatanseverlik” kavramını “son vahşilerin sığınağı” olarak düşünenler bile var. Amiral gibi sahte yurtsever filmler ortaya çıkıyor. Beyaz hareketin liderlerine anıtlar kurulur. Umrumda değil Ancak askeri tarihçilere hatırlatmak ve kamuoyuna, sınıflarına bakılmaksızın, Rusya’nın gerçek yurtseverlerinin gerçek uzlaşmasının, sınıfımız ne olursa olsun, Anavatanımıza yönelik ciddi davalar sırasında gerçekleştiğini söylemek istiyorum. Birlikte İç Savaş alanlarında savaştılar ve hem müdahalecileri hem de Rusya'nın iç düşmanlarını yendiler.
150-bininci Çarlık subayı ordusunun, 72 800'in eski görevlileri Kızıl Ordu'da ve Beyaz Ordu'da sadece 35 bin'ini görevlendirdi. 1919’in başlangıcında, eski subaylar ve kraliyet ordusunun generalleri, Kızıl Ordu’nun komutanlarının yüzde Xn’inden fazlasını oluşturuyordu. 53 görevlileri ve Genelkurmay generali hakkında bilgi verdi. 600 ordu komutanları 100'ten - kraliyet subayları ve generaller. 82 ön komutanlarından - 20 kraliyet generalleri ve memurları. Cepheler, ordular ve bölümler genelkurmay başkanlarının tümü, Çar ordusunun bütün generalleri ve subaylarıdır. Birçoğu kalıtsal soylulardır.
Bu nedenle, Ağustos 1919’ten bu yana, Doğu Cephesi'ne, çarlık ordusunun genel generali “Kırmızı Baron” Vladimir Alexandrovich Olderogge tarafından komuta edildi. Birliklerin nihayet Kolçak'ı mağlup etmesi liderliği altındaydı. Aynı zamanda, bir diğer önemli kırmızı cephe (Güney), Çar ordusunun Korgeneral Vladimir Nikolaevich Egorev tarafından yönetildi. Komutasındaki birlikler durdu ve Denikin’in Moskova’ya doğru koşan ordularını yendi. 1918’in sonbaharından itibaren, Kuzey Cephesi, Çar Ordusunun Korgeneralliği olan Dmitry Pavlovich Parsky ve öncülüğünde, bu görevdeki 1919'in ilkbaharında yerini Korgeneral Dmitry Nikolaevich Nadezhny aldı. Liderlikleri altında Kızıl Ordu, İngiliz-Amerikan-Fransız müdahalecilerini Rus Kuzeyinden attı.
Beyaz hareketin liderleri, yabancı küratörlerin öncülüğünde, eşzamanlı ve aynı anda farklı yönlerden hareket etmeye çalıştılar. Ekim ayında Petrograd'da Yılın 1919'i beklenmedik bir şekilde birliklerini Yudenich'e taşıdı. Çarlık ordusunun albaylarından Sergey Dmitrievich Kharlamov'un komutasındaki 7 Ordusu ve Çar ordusunun büyük generallerinden Sergey İvanoviç Odintsov komutasındaki ayrı bir askeri grup tarafından karşılandı. Kasım ayının ortasında, Yudenich’in birlikleri yenildi ve kalanlar yurt dışına kaçtı.
Rusya için para
Çar Ordusu Korgeneral Başkanı Mikhail Dmitrievich Bonch-Bruyevich başkanlığındaki Yüksek Komutan'ın karargahı Silahlı Kuvvetlere liderlik etmek üzere kuruldu. Kızıl Ordu'nun yaratılması emrindeydi ve Alman birimlerine doğru ilerleyen birlikleri, Çar Ordusu Korgeneralı Dimitri Pavlovich Parsky tarafından yönetiliyordu. Birçok yönden, onun sayesinde, 23 Şubat'ını Kızıl Ordu'nun doğum günü olarak kutlarız.
1918'in sonunda, Sovyet Rusya'nın tüm Silahlı Kuvvetleri Yüksek Komutanlığı'nın görevi kuruldu, cephelerin ve orduların operasyonel yönetimi için bir Alan Karargahı ve tüm gerekli ve eğitim rezervleriyle cephelerin ve orduların sağlanması için tüm Rusya ana karargahı kuruldu.
Sergey Sergeyevich Kamenev, Genelkurmay Başkanı Çar Çar ordusu Albay Doğu Cephesi'nin komutanı olarak kendini iyi tanıyan baş komutanlığına atandı. Saha Genel Merkezi Başkanı, Çar Ordu Ordusu Genel Müdürü Pavel Pavlovich Lebedev ve Çar Rus Ordusu Genelkurmay Başkanı Çar Ordu Ordusu Genel Sekreteri Alexander Alexandrovich Samoylo tarafından yönetildi.
Rus Deniz Genelkurmay Başkanlığı filo 1918 başında neredeyse tam güçle Sovyet hükümetinin yanında yer aldı ve şimdi İç Savaş boyunca İşçi Köylü Kırmızı Filosu'na liderlik etti.
İşte ilk komutanı Amiral Vasily Mihayloviç Altfater, RKKF'ye kabul başvurusunda yazdı: “Şu ana kadar sadece elimden geldiğince ve elimden geldiğince Rusya'ya faydalı olmayı düşündüğüm için hizmet ettim. Ama ben bilmiyordum ve sana inanmadım. Hala çok fazla bir şey anlamadım, ama Rusya’yı çoğumuzdan daha fazla sevdiğinizden emin oldum. Şimdi size kendim olduğumu söylemeye geldim. ”
Çar ordusunun üst düzey generallerinin temsilcilerinden özel bir organ oluşturulmuştur - Rusya ordusunun neredeyse bütün generallerini içeren (şimdiki ordunun genel rütbesi olan) Cumhuriyetin bütün Silahlı Kuvvetleri Baş Komutanı Özel Toplantı. Bunlar Alexey Andreevich Polevanov, Andrei Meandrovich Zayonchkovsky, Vladislav Napoleonovich Klembovsky, Alexey Alekseevich Manikovsky ve Birinci Dünya Savaşı'nın en ünlü komutanı - süvari general Alexey Alekseevich Brusilov.
İç Savaşın bitiminden sonra, bütün bu insanlar çeşitli pozisyonlarda görev yaptı, askeri akademilerde ve kolejlerde çalıştı, gençlerin zengin deneyim ve bilgilerini aktardılar ve Sovyet askeri bilimini geliştirdiler. Savaş öncesi yıllarda, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nı kazandığımız bir derin saldırı operasyonları teorisi geliştirildi.
İki isim daha isimlendirmek imkansız: Çarlık ordusunun eski bir memuru olan Sergey Georgievich Lazo ve empressin kişisel sayfası olan Alexey Alekseevich Ignatiev (“İki Güç Genelinin Genel Müdürü”) sayıyor. 1920 yılındaki Lazo, Japon işgalciler tarafından ele geçirilen Primorye'deki ayaklanmanın hazırlığı için Askeri Devrim Merkezinin başıydı. Japonlar Sergei Georgievich'i yakalamayı başardılar, acımasızca işkence yaptılar ve onu hala bir lokomotif ocağında canlı canlı yaktılar. 1912'ten bu yana Ignatiev, Fransa'da askeri bir ataşecilik yaptı ve Birinci Dünya Savaşı sırasında onun aracılığıyla Rus ordusu için askeri silah, mühimmat ve teçhizat satın alındı. Şubat Devrimi'nden sonra, kalan parayı - 225 milyon altın ruble (şu anki döviz kuruyla 2 milyar dolar) kişisel hesabına havale etti ve bu parayı Geçici Hükümete veya müttefiklerine veya Beyaz Muhafız'a vermedi. Ancak, Fransa ile Sovyet Rusya arasında diplomatik ilişkiler kurulduğunda, Paris'teki Sovyet elçiliğine geldi ve şu miktarla bir kontrol yaptı: "Bu para Rusya'ya ait." Ignatiev, Kızıl Ordu’daki askerlik görevine geri döndü, Genelkurmay’a askeri rütbe verildi. Suvorov askeri okullarının kurulmasını başlatan oydu.
Yukarıdakilerin hiçbiri baskıya tabi tutulmamıştır. Ve daha genç olanlar, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki Kızıl Ordu'nun zaferine değerli katkılarda bulundu. Boris Mikhailoviç Shaposhnikov, Alexander Mikhailovich Vasilevski, Fyodor İvanoviç Tolbukhin, Leonid Aleksandroviç Govorov - Çarlık ordusunun memurları, Sovyetler Birliği'nin Marshaları oldu.
Bir komplo var mıydı?
Sivil ülke tahrip olmuş ekonomiyi geri kazanmaya başladıktan sonra, ancak SSCB liderliği düşmanların bizi yalnız bırakmayacağının farkındaydı, yeni bir savaş kaçınılmaz. Ve temelde farklı bir karakterde olacak, modern silah ve teçhizata ihtiyaç duyacak, motor savaşı olacak. 1931’teki bir parti ve ticari varlıkta konuşan Stalin, “50 - 100 yıllarında Batı’nın ileri ülkelerinin gerisinde kalıyoruz. Ya bu mesafeyi 10 yıllarında çalıştırırız ya da eziliriz. ”
Bu nedenle, sanayileşmenin göz korkutucu görevlerini, tarımın kollektifleşmesini ve kültürel devrimi, Sovyet liderleri kararlarını ve askeri unsurlarını ortaya koydu. Böylece, ilk beş yıllık planların planları, bu tür bir sanayi tabanının yaratılmasını öngördü, böylece Silahlı Kuvvetlerimiz dünyanın en büyük gücü olan savaşı batı ya da doğuda yapabiliyor, kazanabiliyordu ve ardından devletler koalisyonuyla.
Bu görevin nihai çözümünden önce, iki yılımız olmadı, ancak Batı’daki hemen hemen tüm Avrupa’yla karşı karşıya kaldığımız ve Japonya’nın doğusundaki muhtemel saldırıları önlemek için önemli bir grup topluluğumuza zorlandığımızda, İkinci Dünya Savaşı’nın seyrini ve sonuçlarını değerlendirdik. Transkafkasya ve İran, yönetim planlarımız matematiksel olarak doğru idi.
Koleksiyonculuk, tarımsal üretkenlikte çarpıcı bir artışa izin vermiştir ve savaş sırasındaki önemli ölçüde toprak kaybına rağmen, hem nüfusa hem de Silahlı Kuvvetlere istikrarlı bir gıda arzı sağlamıştır. Kültürel devrim, anavatanlarına, kahramanlarına ve yaratıcılarına sınırsızca bağlı bir nesil insan yetiştirmektir.
Kızıl Ordu, yeni olsa da, selefinin en iyi özelliklerini yavaş yavaş emerek sıfırdan doğmadı. tarihi farklı ideologlara sahip koşullar. Sovyet askeri sanatı boş bir ifade değil. Pek çok insan hala meşru bir soru soruyor: o zaman savaşın ilk dönemindeki başarısızlıklarımızın nedenleri nelerdir, neden bu kadar büyük kayıplara uğradık ve Moskova ve Stalingrad'a geri çekilmek zorunda kaldık? Cevaplar farklıydı. Bu sürpriz bir saldırı ve birliklerimizin tank karşıtı savunma ve kontrol organizasyonundaki taktiklerinde ciddi hatalardır. Örneğin, savaş öncesi görüşümüze göre, topçuların tanka erişilemeyen yönlere yerleştirilmesi gerekiyordu. Bu nedenle, Alman takozları neredeyse engellenmeden savunmamızın derinliklerine girdi ve onlarla birlikte motorlu piyadeleri de sürükleyerek birliklerimizin önemli gruplarını kuşattı.
Bu ve eğitim eksikliği, özellikle komuta personeline, onların savaş tecrübesi yetersizliği. Savaşta iki yıllık bir deneyime sahip olan Almanlar, bu konuda büyük bir avantaj kazandı.
Bir düşünelim: yalnızca Eylül 1939-th ile Haziran 1941-th arasında, yine 125 bölümleri kurduk, 77 askeri okulları ve 10 akademileri açtık. Komutanlık personeli şiddetle eksikti. Eğitim, savaş tutarlılığı yetersizdi.
Bazı tarihçiler, yenilginin ana nedenlerinden birinin, savaş öncesi yıllarda Kızıl Ordu'nun komutan personelinin kitlesel siyasi baskısı olduğunu iddia ediyor. Bunun açık bir yalan olduğunu güvenle beyan ederim. Frunze Akademisi'nde savaş tarihi ve askeri sanat derslerinde okurken, Mareşal Tukhachevsky başkanlığındaki Sovyet rejimini devirmek için bir komplo olduğunu öğrendim. Bu nedenle, komplocuların çoğu haklı olarak mahkum edildi ve en önemlisi - mevcut mevzuata tam olarak uygun olarak.
Ne yazık ki, adli hatalardan kaçınmak mümkün değildi. Örneğin, General K. Rokossovsky sahte bir ihbar nedeniyle mahkum edildi. Ancak bu hatalar zaten düzeltildi. Konstantin Konstantinovich, 1940'te tekrar rehabilite edildi ve Büyük Vatanseverlik Savaşı ile mekanize kolordu komutanı olarak tanıştı. Tüm savaş öncesi yıllarda - 1936'tan 1941'e - siyasi nedenlerden dolayı, SSCB Silahlı Kuvvetleri'nin komutanından ve politik personelinden 2218, mahkum edildi; Tabii ki, her yaşam çok değerli ve eşsiz olmasına rağmen.
Başka nedenler var, ama asıl bunlardan biri Haziran 22'teki 1941'te, daha önce benzeri görülmemiş bir askeri araç olan ülkemize düştü, dünyada hiçbir devletin dayanamayacağı bir darbe oldu. Bu gücün dörtte biri, Fransız silahlı kuvvetlerini bir gün 44'unda İngiliz sefer kuvveti ile birlikte yenmek için yeterliydi. Almanya'ya ek olarak, Finlandiya, Macaristan, Romanya, İtalya, İspanya, Slovakya ve Hırvatistan Sovyetler Birliği ile savaşa girdi. Batı Avrupa’nın tüm ülkelerinden gelen gönüllüler Sovyet-Alman cephesinde savaştılar. Bunlardan lejyonlar oluşturuldu, sonra bölünmelere dönüştürüldü: "Wallonia", "Flanders", "Charlemagne", "Hollanda", "Danimarka", "Bohemia ve Moravia" ve diğerleri. Bu ülkelerden yarım milyondan fazla asker ve subay Sovyet esaretindeydi.
Fransa faşistlerinin işgalindeki direniş hareketinde, yaklaşık 20 binlerce Fransız öldürüldü. Ve Sovyet-Alman cephesinde, faşistlerin yanında savaşıyor, 50 binden fazla. Moskova savaşında Almanlar, özellikle Fransız gönüllü birimlerini Borodino alanına gönderdi.
Düşmanların İtirafları
Faşist Almanya için Sovyetler Birliği topraklarında yapılan savaş, temel olarak Batı Avrupa’daki kampanyadan farklıydı, birimlerimiz ve birimlerimiz cesurca savaştı ve düşmanlarına büyük zararlar verdi.
Almanya Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Günaydın Albay General F. Halder:
4 Temmuz. Goth tank grubunun merkezi, standart araç sayısının yüzde 50'inin saflarda kaldığını bildirdi;
13 Temmuz. Tanklardaki kayıplar ortalama yüzde 50'tir;
23 Temmuz. Bazı bileşiklerde, memur memuru kayıpları yüzde 50'e ulaştı;
1 Ağustos. Yedek, ana komut bölümleri - 0.
Gerçek şu ki Alman rezervlerinin neredeyse tamamı, Kızıl Ordu'nun etrafını saran oluşumları ve birimleri ile mücadele içinde. Etraftaki askerler kendilerini Moskova, Kiev ve Leningrad stratejik bölgelerinde çabalarını artırmalarını engelleyen Güney ve Kuzey Ordu Grupları Merkezinin 50 bölümlerine (% 26) zincirledi.
Hepimiz biliyoruz ki Sovyet авиация savaşın ilk günlerinde, havaalanları da dahil olmak üzere çok sayıda uçak kaybetti. Aynı zamanda, savaşın ilk ayında, Sovyet pilotları hava savaşlarında 1284 düşman uçağı düşürdü. Karşılaştırma için: İngiltere'ye yapılan hava saldırısı boyunca Almanlar 1733 uçağı kaybetti.
Sovyet askerlerinin ve subaylarının 1941'taki cesaret ve kahramanlıkları, sadece Wehrmacht'ın bir yıldırım düşmesine karşı stratejik planlarını engellemekle kalmadı, aynı zamanda Moskova yakınlarındaki belirleyici bir karşı saldırı için temel teşkil etti. Gelecekte, Kızıl Ordu birlikleri sadece cesaretle değil ustalıkla hareket etti. Ünlü Alman komutan Mareşal Manstein anılarında, Sovyet-Alman cephesinde Wehrmacht'ın Kızıl Ordu'dan bir buçuk kat daha fazla bölüm kaybettiğini kabul etmek zorunda kaldı.
Savaş tecrübesi kazanan Sovyet komutanları övgüye değer Alman generallerini tamamen aştı. Mart ayında Goebbels, günlüğüne 1945 yazdı: “Bu tür liderlerle rekabet edemeyeceğimiz izlenimini edindim. Stalin, tıpkı film yıldızları gibi, olağanüstü bir askeri yetenek sergileyen Sovyet marşallarını onurlandırmak için her türlü nedene sahiptir. Führer tamamen benimle aynı fikirde. ”
Komünist Partinin zaferine büyük katkı sağlandığı belirtilmelidir. Savaş sırasında o gerçekten savaşçı oldu. Cephede üç milyon komünist öldü. Ancak aynı yıllarda partiye altı milyondan fazla insan katıldı. “Lütfen beni bir komünist olarak düşünün”, Sovyet ideologlarının propagandası değil, partiye katılan ve saldırıya ilk yükselen tek kişi olma ayrıcalığını alan Kızıl Ordu ve Deniz Kuvvetleri askerlerinin gerçek mahkumiyetleri.
1945 sonbaharında, Sovyet hükümetinin izniyle, Batılı uzmanlar ülkemize Nazilerin neden olduğu zararın derecesini değerlendirmek için ülkemize geldi. Donetsk, Zaporozhye, Dnepropetrovsk, diğer büyük şehirlerin yanı sıra büyük sanayi tesislerini (Dneproges, Zaporizhstal) ziyaret ettiler. en az 25 yıl sür. ” Bu Batılı uzmanların yeterliliğinden kuşku duymuyorum, ancak birçok kez yanıldıklarından gurur duymak istiyorum. Altı ay sonra, Dneproges elektrik verdi ve Zaporozhye Metalurji Tesisi ilk ton çeliği eritti. Savaş sonrası ilk beş yıllık plan boyunca, SSCB savaşla tahrip olan ulusal ekonomiyi neredeyse tamamen restore etti, yiyecek rasyon kartlarını iptal etti, uzaya atılmasının temellerini attı.
Bunların hepsi, çok büyük insani, teknik, finansal ve diğer kaynaklar belirli ulusal ekonomik sorunların çözümüne yoğunlaştığı zaman, sosyalist üretim tarzından kaynaklanmaktadır. Sovyet ordusu, 1946'ten itibaren çağrılmaya başladığında nükleer bir silah aldı. Organizasyonel ve personel yapısı, mücadele ve seferberlik hazırlık sistemi, yönetimi iyileştirildi. Yeni Silahlı Kuvvetler türleri oluşturuldu: Hava Savunma Kuvvetleri ve Stratejik Füze Kuvvetleri. Ordu ve donanma, Anavatanımızın özgürlüğü ve bağımsızlığı için güvenilir garantör oldu.
Ancak, düşmanlar yatıştırılmadı. SSCB ve müttefikleri için şiddetli bir soğuk savaş açıldı. Ülkedeki Batı istihbarat servislerinin çabalarıyla “beşinci sütun” büyüdü. SSCB'ye çok büyük mali kaynaklar atıldı - Baker o sırada ABD Dışişleri Bakanı'nı hatırlattı: “Sovyetler Birliği'ni yok etmek ve Soğuk Savaş'ı kazanmak için trilyonlarca dolar harcadık.”
SSCB'nin çöküşünden sonra ordu, iktidarı ele geçiren “demokratlara” müdahale etmeye başladı. Kötü düşünülmüş reformların bir sonucu olarak, tıpkı ülke gibi neredeyse çökmek üzere. Herhangi bir jeopolitik muhalifin saldırganlığını bastırmaktan ordu, militan gruplarla bile etkili bir şekilde savaşamayan bir orduya dönüştü. Siyasi olarak, demokratik Rusya'nın düşmanı kalmamış olması haklı çıktı.
Bundan gerekli dersleri öğrenmeliyiz. Bugün, dünyadaki askeri-politik durum ciddi biçimde ağırlaştırılmış ve İkinci Dünya Savaşı'ndan önce şekillenmiş olana benzemektedir. ABD ve müttefikleri Rusya'ya karşı daha kararlı ve cüretkar davranıyor, sınırlarımıza yönelik bir iç savaşı serbest bırakıyor, Ukrayna'da Suriye'deki terör örgütlerini açıkça destekliyor. Rusya neredeyse bir numaralı düşman ilan edildi, ona karşı ekonomik ve siyasi yaptırımlar uygulandı.
Amerika Birleşik Devletleri sınırları içerisinde bir füze savunma sistemi kurarak ve daha önce geliştirilen hızlı bir küresel grev kavramını uygulayarak (https://www.vpk-news.ru/articles/35866), Birleşik Devletler stratejik nükleer füze silahlarımızı etkisiz hale getirmeyi planlıyor ve son olarak ayrıca Baltık Devletleri ve Polonya'daki 1300 zırhlı araç birimlerine yerleştirilen orduyu yenmek. Her zamankinden daha fazla, ülke Silahlı Kuvvetlerimizi, savunma sanayimizi ve askeri bilimi daha da güçlendirmekle karşı karşıya.
Askeri bölgeleri restore etmek, Kara Kuvvetleri'ndeki birleşik kolları, bölünmeleri ve alayları yeniden oluşturmak, Donanmayı canlandırmak, VKS'yi güçlendirmek için gereklidir. Modern WWTE ile onları yeterli miktarlarda sağlamak gereklidir. Öyleyse, savunma sanayinin yeni bir sanayi üssünü yarat. Ve bunun için, savaştan önce olduğu gibi, zaman da şiddetle yoksundur. Yeni yöneticilere, yetkili inisiyatif uzmanlarına ihtiyacımız var. Bir mobilizasyon ekonomisine geçiş yollarını düşünmeniz gerekebilir (daha fazla ayrıntı için, bkz. “Sıfır Rezervler” sayfa 05). Hükümetimiz, bir sonraki Gaidar Forumu’nda açıklanan devlete ait işletmelerin daha da özelleştirilmesinde bu durumdan bir çıkış yolu görüyor. Bu pek makul bir çözüm değil.
Soru, yine Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndan önceki gibi: Bu görevleri çözeceğiz veya bizi ezecekler.