İşte bu, bu Penza "Mortirolog".
Manevi alan alanında bir darbe daha verildi. Küresel sosyal felaketleri insanlığa getiren 1917. yüzyılın Rus Ortodoks Kilisesi'nin tarihine ve Evren Kilisesi'ne Mesih'in ve kutsal şehitlerin inancı için sayısız acı veren bir döneme girdiğini söylemek abartı olmaz. 1917'de Rusya'da zafer kazanan Tanrı ile mücadele ideolojisi, Rus Kilisesi'ne sadece ilk Hıristiyanlarınkiyle karşılaştırılabilir zulümlerle şiddetle saldırdı. Anavatanımızdaki Kutsal Kilise - 1919-1922 ve 1937'yi yok eden bu darbeler, daha sonra Kilise'nin sürekli zulmüne karıştı ve 1938-1000'de zirveye ulaştı ve daha sonra Rusya Vaftizinin 70. yıldönümünde farklı şekillerde devam etti. . Bu uzun, XNUMX yıldan fazla bir süre boyunca, kilise hiyerarşilerinden eski dini düzende yaşayan sıradan köylülere - acımasız baskılar çeken - binlerce ve binlerce Ortodoks Hristiyan ölüm cezasına çarptırıldı ve Mesih adına hapishanelere ve kamplara gönderildi. vicdan özgürlüğü, Sovyet hükümeti tarafından ilan edilen sözcüklerle.
Ve Penza'da üç kişi vardı: Alexander Dvorzhansky, Sergey Zelev ve inançları nedeniyle mahkum edilmiş binlerce vakayı gözden geçiren başpiskopos Vladimir Klyuev, Penza bölgesindeki FSB ofisi çalışanlarını görevlendirdi; İdarenin arşivinde ve bütün bu çalışmaların bir sonucu olarak, 583 sayfalarında “Mesih'in imanı için kurbanların Penza martyrolojisi” - “Dürüst olan inançla yaşayacak” hazırladılar. Mortirolog üzerindeki çalışmalar 17 yıl kadar sürdü. İmandan etkilenen insanların daha fazla 2200 ismini içerir. Mağdurlar farklı şekillerde: kim üç yıla kaldıysa ve birisi en yüksek önlemi aldı. Şaşırtıcı bir şekilde, son kadınlar arasında rahibeler var. Trenleri havaya uçurmuş, kolhoz tanesini çalmış veya sürtünen parçalara kum dökmüş olabilirler. Davalarına bakılırsa basitçe vuruldular çünkü onlar ... rahibelerdi. El ele geçirebilecek erkekleri değil, kadınları vurdular. silâh. Yoksa Sovyet hükümeti cesaretlerinden ve söyleyebileceklerinden çok korkuyor muydu? Böyle bir “ceza” nın zaten haksız olduğu gerçeği hiç şüphesiz, özünde ve basitçe suçludur.
Sayfa "mortirologist"
Bununla birlikte, Kilise'nin kendisi ölümünü düşündü ve Ortodoks inancını itiraf etmek için şehitlik olarak nitelendirdiği bir şehitlik olarak görüyor ve ölümlü yaşamın layık bir tacı olarak Tanrı'nın bir armağanı olarak Hıristiyan erdemlerinden biri olarak saygı görüyor. Şehitlik anlamı, Kurtarıcı'yı haçın acılarına maruz bıraktıktan sonra, çarmıha gerilmesinde ve Tanrı ile ebedi birlikteliğinde, İsa'nın sevgisi için tamamen ve son reddetmekten ibarettir. Rab İsa Mesih'in kendisi, kutsal Havariler aracılığıyla, Kutsal Kitap'ta tekrar tekrar şöyle konuştu: “Ama eğer Ben ve ben için düşman olan biri varsa, reddedilmesine izin ver, haçını al ve Ben gelmem için” (Matt. 16, 24).
Ve insanlar arasında şehitlik bu feat her zaman saygı görmüştür. Büyük saygı ile eski Hristiyanlar, eski sirklerin arenalarında aslanların parçaladığı çarmıhlarda çarmıha gerilmiş şehitlerin anılarını koruyorlardı. Dürüst kalıntıları haçlardan çıkarıldı, onurlarla gömüldü ve bir tapınak gibi dürüst kanları, sirk arenalarındaki inananların elleri tarafından kazındı. Yaşamları ve eylemleriyle ilgili efsaneler, kuşaktan kuşağa, ağızdan ağıza dikkatlice geçirildi. Her şeyi alamazsınız, ona ve kendinize yüksek sesle ve kendinize gülebilirsiniz, ama bunu geçmek imkansızdır, çünkü bunların hepsinde olduğu gibi, diğer birçok şeyde olduğu gibi kültürümüzün, medeniyetimizin, üzerinden geçmek imkansızdır.
Yeni şehitler hakkında bilgi, kilisenin zulmünün başlamasından bu yana Rusya'da toplanmaya başladı. Bu nedenle, 18’in Ortodoks Rus Kilisesi 1918’in Kutsal Konsey’inin karar noktalarından birinde, “Yüce Kilise İdaresine, Kilise’nin tüm zulümleri ve Ortodoks inancının itirazlarına karşı şiddet olayları hakkında canlı yayınlar ve yayınlar yoluyla bilgi toplamalarını ve bildirmelerini isteyin” dedi.
Bu yüzden “Mortirologa” yazarları, varoluştan çıkarmak için ellerinden gelen her şeyi yaptılar, baskı yılları boyunca dini inançları için haksız yere zarar görmüş isimleri. Ve şimdi Penza sakinleri, kimlikleri, inançları için işkence görmüş, bu kitapta kaderi gözleri önünde açığa çıkmış. Bunlar, farklı kökenlerden insanlar, eğitim ve meslekleriyle, ancak bir şekilde bin yıllık tüm Rus maneviyatının, kültürünün ve devletliğinin temeli olan Ortodoks inancına bağlıydı. Bunun iyi veya kötü olması - yine, burada hiçbir şey değiştirilemez. Demek öyleydi! Ortodoksluk, eski Rusya'nın baskın dini olarak tüm eğitim kurumlarında incelenmiştir. Babalar ve büyükbabalar çocuklara Mezmurları okumayı öğrettiler, Tanrı'nın sözü tapınakların müstehcenleri tarafından telaffuz edildi; Kilise kutlamaları, dini alaylar, azizlerin yüceltilmesi - bütün bu olaylar, insanlar kilise tatillerinde çalışmadıklarından, yalnızca manevi değil, aynı zamanda Rus halkının laik yaşamının da temelini oluşturdu. Bir Rus insanının tüm hayatı, tüm yaşamı, tüm özlem ve girişimleri Tanrı'ya iman ile aşılandı ve kutsallaştırıldı. İnanç ruhu ve Tanrı korkusu Rus halkında her zaman yaşamıştır ve Tanrı'nın verdiği zamanın gelmesiyle, birçok insan Hristiyan ideallerini değiştiremez, geçmişi reddedebilir, manevi desteklerini kaybedemezdi.
Ve bir tane daha - birinin kaderi ...
Modern araştırmalar, modern Rus toplumunun önemli bir kısmının Sovyet sisteminin ve yeni piyasa ekonomisinin tahribatına tam olarak adapte olamadığını göstermektedir. Stres ve psikolojik rahatsızlık yaşarlar. Birçoğu, satışı sürekli büyüyen antidepresanları alıyor. Fakat sonuçta, aynı şey 1917 yılından sonra da gerçekleşti ve neredeyse büyük ölçüde, ancak o zaman hiç kimse psikoterapistleri duymamıştı ve alkol ana antidepresandı.
Üstelik, 1917'ten hemen sonra Rus Kilisesi, Sovyet yetkililer adına düşmanca bir tutum yaşadı ve o zaman ilk darbelerin din adamlarına etkisi oldu. "Martyrology" deki din adamları temsilcilerinin kişiliğinin yarısından fazlasını oluşturması şaşırtıcı değildir. Rahiplerin çoğu, Penza eyaletindeki ünlü ve saygın insanlardı. Eğitimli ve kültürlü insanlar. Ahlaki niteliklere sahip insanlar. İnanç ve hakikatle, bazen onlarca yıl boyunca aynı cemaatte Tanrı'ya ve insanlarına hizmet ettiler: kiliseler, sadakalar ve okullar inşa ettiler, sosyal yardımlaşma ile mücadele ettiler, yerel tarihe karışmışlar, manevi edebiyat yayınladılar. Sonuç olarak, yeni Sovyet toplumunun tarafının yarattığı canavarca saldırıların nesnesi haline geldiler, bunun için sadece dışsal değil, aynı zamanda içsel olarak düşmanları gerekli kıldılar. Ve bu arada, onların yerini almaya gelenler, manevi kültürleri ve topluma karşı ahlaki görevleri bu kadar yüksekti?
Diğer büyük grup, daha önce yazıldığı gibi köylüdür. Kilise cemaatçisi olan köylüler genellikle çok dindardılar, kilise konsey başkanları olarak görev yaptılar, kilise korolarında seslendirdiler ve aktif olarak rahibelere yardım ettiler. Ortodoks geleneklerin biriktiği ve yüzyıllarca korunduğu ana sosyal grup olan Rusya'daki köylülük olduğunu düşünmek abartı olmazdı. Bu nedenle, iman için mağdurların sayısı, kollektifleşme yıllarında kamulaştırılan ve sürgün edilenlere atfedilebilir. Sovyet iktidarı boyunca Rus Ortodoks Kilisesi'ne üyeliği nedeniyle bastırılan din adamlarına ve mesaiye ilaveten, kitapta ayrıca doğrudan kilise işlerine gitmeyen, ancak yine de acı çeken, katedral, tapınak yapımcıları ve kilise lehtarları.
Kitabın sonunda özel bir bölümde yetiştirilen özel bir bastırılmış din adamları, kanonik Patrik Kilisesi'ni kaçıran ve ölümüne kadar asla uzlaşmamış olan tadilatçı ve Gregoryen eğilimlerin temsilcileridir. Yine de, kabul görmüş kanonik yoldan kopmasına rağmen, inanç için de acı çektiler.
Ryrolojide belirtilen kişilerin mutlak çoğunluğu, RSFSR Ceza Yasası'nın 58 maddesi, yani Sovyet karşıtı faaliyetler nedeniyle cezai sorumluluğa getirildi. İkincisi, çok geniş bir şekilde yorumlandı; bu, rejimin düşmanlarıyla savaşmayı mümkün kıldı; bu, siyasi temeli olduğu kadar, davanın cezai bileşeninden çok fazla bir şey yapılmadı. Ve dini faaliyetler Sovyet karşıtı ajitasyon türlerinden biri olarak görüldüğü için, ilk olarak 58 makalesine giren din adamları olduğu açıktır.
Ve bu da bir rahibe ve aynı zamanda ...
Kitap, medeni haklardan mahrum bırakma gibi bir önlem olduğu gerçeğini ihmal etti ve istisnasız bütün din adamlarına ve tapınak personeline uyguladı. Bu baskıcı önlemin başlangıcı, 1920 yıllarına dayanıyor. “Lyshentsy” aslında toplumdan atıldı. Devlet kurumlarında çalışma hakkı yasaklandı, Sovyet okullarında ve diğer eğitim kurumlarında okuyamadı ya da ortak çiftliklere katılamadılar. Sovyet toplumunun dışlamaları oldu, özünde açlık ve ölüme mahkum edilen insanlar. Ancak 10 çocukları ve daha fazla insanın olduğu dinle ilgili insanların aileleri büyüktü. Ve ebeveynlerin tutuklanması, küçük çocukların ruhları için derin bir şok edici hale geldi. Anne babalarının, babalarının ve annelerinin kötü bir şey yapmadıklarını, yetkililere karşı kötülük planlamadıklarını biliyorlardı, çünkü “köleler sadece iyi ustalara itaat etmiyorlar, aynı zamanda sert olanlara da uyuyor” - ve bunu hatırladılar. Yine de, yetkililer bu çocukları yetimhaneye mahkum ettiler ve çocuk evlerinde, çocuk evlerinde sefil bir varlık sürüklediler, “haklı” Sovyet kolektifleri tarafından alay edildi ve hakaret edildiler. Kalplerinde, Sovyet liderlerinin hiçbirinin ilgilenmediği bir şey vardı.
"Martyrology" de bir çok farklı kaynak var. Yazarlar belgelerden alıntı yapar, hayatta kalan mektuplardan, sorgulama protokollerinin kopyalarından ve bireylerin hatıralarından alıntılar yapar; bu, içinde tarif edilen kişilerin yaşamını daha iyi anlamasını mümkün kılar. Ayrıca, mağdurların, akrabalarının, yaşadıkları evlerin, kiliselerin, bakanlıklarının gerçekleştiği kiliselerin ve çeşitli belgelerin hem devrim öncesi hem de araştırmacı fotoğrafları olan çok sayıda fotoğraf içermektedir. En kısa biyografiler “doğar, servis edilir, vurulur” veya böyledir: “10 yıllarına ITL mahkum edilmiştir”. Ve şimdi bu kısa çizginin ardında ne olduğunu düşünün: gece aramaları ve tutuklamalar, çocukların ağlaması, sevgili karısından ayrılma, uzun gece sorguları, dayak, platformda görüşme, eskortlar aracılığıyla transfer, kirli arabalarda aylarca süren vagonlar ve sonra - derin kar, nemli kışla, buz mezbahaları, kütük, hastalıklar, donma, ölüm, akrabalara kağıt kâğıtları, nadiren mektuplar, ruh soğukluğu ve tek bir düşünce üzerine nadiren mektuplar - “Ne için, Lord?” ve arkasındaki düşünce “Onları affet, Efendimiz” onlar senin değil ne olduğunu biliyorlar Hımm! "
Fakat yine de, bu insanların “siyaset” için değil, “parti kursu ile birlikte tereddüt etmemek” için tüm eziyetlerini yaşadıklarını, Ortodoks Kilisesi için Mesih'in idealine inanmaktan acı çektiklerini vurgulamak önemlidir. Ve bu acının esasında, ilk yüzyıllarda olduğu gibi, Hıristiyan ruhunun büyüklüğü tamamen ortaya çıktı. Penza topraklarıyla ilgili inanç ve Kilise için baskı altında tutulan toplam insan sayısından, 30'ten fazla kişi Rus Kilisesi tarafından azizler karşısında yüceltilmiş ve Konsey arasında Rusya'nın yeni şehitleri ve itirafçıları sayılmıştır. Bunlar arasında şehitler John (Pommer), Riga başpiskoposu; Voronej Başpiskoposu Tikhon (Nikanorov); Augustine (Belyaev), Kaluga Başpiskoposu; Peacock (Kroshechkin), Mogilev Başpiskoposu; Thaddeus (Varsayım), Tver Başpiskoposu; Tobolsk Piskoposu Hermogenes (Dolganev); Theodore (Smirnov), Penza Piskoposu; Başpiskopos John Artobolevski, Evfimy Goryachev, Vasili Yagodin; Rahip Philaret Velikanov, Mikhail Pyataev, Vasily Smirnov, Gabriel Arkhangelsky, Arefa Nasonov, Vasily Gorbaçov, Afanasy Milov, John Dneprovsky, Victor Avrupalılar, Peter Pokrovsky; deacons Mikhail Isaev, Grigory Samarin; şehit hegumen Methodius (Ivanov), hiyeromonk Pakhomiy Skanovsky (Ionov), hieromonk Gerasim (Sukhov); din adamları Archimandrite Gabriel Melekesky (Igoshkin) ve Archimandrite Alexander Sanaksarsky (Çirkin); rahip Ioann Olenevsky (Kalinin); Şehit Abbess Eva Chimkentskaya (Pavlova) ve rahibe Elena (Astashkina); Şehit Agrippina Kiseleva Karaganda. Rahip Nikolai Prozorov, 1981'teki Rus Yurtdışı Ortodoks Kilisesi tarafından kanonize edildi.
Bu “Mortirolog” da ilginç çünkü gerçekten çok sayıda benzersiz fotoğraf var.
Dört aday Penza piskoposundan kanonizasyon için temsil edildi: yaşlı rahip Ioann Olenevsky, piskopos Theodore (Smirnov) ve kendisiyle acı çeken rahip Gavriil Arkhangelsky ve Vasily Smirnov. Geri kalanlar diğer piskoposlar tarafından aday gösterildi. Penza'nın Yeni Şehitleri ve İtirafçıları Hafıza Günü, Vladyka Theodore'un (Smirnov) ve onunla öldürülenlerin ölüm günü olan Eylül ayının 4'ini kurdu.
Tabii ki, bugün şehitbilimde adı geçen neredeyse tüm insanlar rehabilite edildi. Fakat bu gerçek ne anlama geliyor? Bu, toplumumuzun demokratikleşmesinin doğal sonucundan başka bir şey değildir, ancak şehitliklerini yapan bu kişilerin biyografisine önemli bir şey eklemez.
Devam edecek ...