Yayın tarihi: 13.10.2009
Yirminci yüzyıl, kodların, anlamların ve işaretlerin inceliklerini çözerek beklenmedik, basit ve biraz korkutucu bir sonuca vardı: Dili konuşan kişi değil, dil kişiyi “telaffuz eder”. İşaret sistemi, bir kişinin düşüncesini belirler ve ona sözde serbest manevra için sadece küçük bir alan bırakır. Dilsel ve kültürel kodların tüm çeşitliliğini tek bir evrensel yapıya indirgeme girişimleri kendilerini haklı çıkarmamıştır. Ptolemaios ve Kopernik arasında başka bir çatışma vardı. Ve insan bir kez daha sarsılmaz merkezden çevresel yörüngeye geçmeye zorlandı. Sınırsız entelektüel özgürlük ve nesnellik yanılsamasından ayrılmak zorunda kaldım. Bu olaya genellikle “dil devrimi” denir ve sanatta postmoderniteyi sonsuz bir kod karıştırma oyunu olarak ortaya çıkarmasına rağmen, en çok bilimsel alana yansımıştır.
21. yüzyıl, insanı bu sefer sosyal ve duygusal alanda beklenmedik bir başka kargaşaya getiriyor. Kısaca özü şu şekilde formüle edilebilir: Eşyayı yaratan ve kullanan kişi değil, eşya insanı yaratan ve kullanandır. Üstelik bu süreç, basit ve yeni olmayan “olmak ya da sahip olmak” çarpışmasından çok daha derindir. Daha ziyade, bir kişinin yavaş yavaş kendi eşyalarının bir tezahürüne, yeni bir melez özneye, bir insan nesnesine dönüşmesiyle ilgilidir. Bu dönüşümü fark etmemek aslında oldukça zor, bu yüzden çağdaş sanata oldukça net bir şekilde yansıyor. Bu, modern Çin avangard fotoğrafçılığı durumunda özellikle önemlidir. Onun için, bir insan nesnesinin imgesi merkezi ve şeffaf hale gelir.
Çin avangard fotoğrafçılığındaki insan imgesinin özellikle ilgi çekici olmasının üç nedeni vardır. İlk sebep: “Her şey Çin’de yapılır”. Dünyadaki çoğu şey Çin’de yapılır, tüm ülke sürekli üretim bağlamında var olan devasa bir fabrikadır.
İkinci neden: Çin toplumu için olduğu kadar Rus toplumu için de tüketim dünyasında bir atılım, nispeten yeni bir fenomendir ve bu nedenle keskin bir şekilde algılanır.
Üçüncü ve ana sebep: Çinliler bu fenomeni az çok tarafsız bir şekilde yansıtabilirler. Avrupalılar ve Amerikalılar arasında, kendi benzersizliğine sıkı sıkıya inanan bireycilik fikri üzerinde, bir insan nesnesinin ortaya çıkma süreci (dikkat genellikle ona odaklandığında) keskin bir şekilde olumsuz ve neredeyse özgürlüğe bir saldırı olarak histerik tepki. Böylesine yüksek bir bireycilikten yoksun olan Çinliler, bu süreci basitçe kaydedip tanımlayabiliyorlar.
Çinli fotoğrafçıların çalışmalarında, bir insan nesnesinin tek bir görüntüsünün farklı kırılmaları görülebilir: devasa şeyler arasında kaybolmuş bir adam, bir vida adam, bir oyuncak adam, bir manken adam. Özellikle güçlü, basit şeylerin görüntüleri, birlikte baskı yapan ve kesinlikle kendi kendine yeterli, insanlar için olmayan, insanlardan ayrı ve göründüğü gibi, insanlar yerine var olan şeyler. Bu fotoğrafların manzara veya natürmort türleriyle hiçbir ilgisi yok, oldukça spesifik portreler.
Çin avangard fotoğrafçılığının biçimsel resimsel araçları birçok açıdan geleneksel Çin resmininkilere benzer: “dağlar ve sular” türünün karakteristik süs kompozisyonları, nesnelerin anlamsal ölçeklenmesi, mekanın düz aktarımı, özel bir sembolik yapı yaratır. görüntü. Çin fotoğrafçılığı, paradoksal bir şekilde görsel bir mesaj için, Avrupa fotoğrafçılığından çok daha metinseldir. Avrupa sanatı, hatta kavramsal sanat için bile, fotoğraf esasen plastik bir gerçektir, bu yüzden Avrupa sanatı şekillendirme ve stile bu kadar çok önem verir. Çin sanatında, metin ve görüntü arasındaki çizgi, görünüşe göre, metinsel ve görsel ilkeleri bütünleştiren hiyeroglif yazı sistemi ile ilişkili olan o kadar açık değildir. Fotoğrafların bu metinsel doğası, insan varlığının algılanmasından kaynaklanan gerilimi büyük ölçüde keskinleştirir. İzleyiciye, herhangi bir özel estetik veya anti-estetik biçimsel yorumdan yoksun, çıplak bir insan-şeylik iç yapısı sunulur. Canlı bir anlam (veya anlamsızlık) teli çok renkli yalıtımdan yoksundur ve bu nedenle oldukça güçlü bir şekilde sarsılır.
Karakteristik olarak, bir insan nesnesinin imgesi o kadar güçlüdür ki, yalnızca sanat fotoğrafçılığında değil, aynı zamanda foto muhabirliğinde de vücut bulur. World Press Photo 2009, bu görüntüye dayanan iki Çinli yazar dizisi tarafından kazanıldı: askeri fotoğrafçıların ünlü çekimlerinin oyuncak askerler kullanılarak yeniden üretildiği bir dizi ve kahraman sporcuların sadece Ekrandaki önemsiz öğe. Çinli fotoğrafçıların eserlerinde de bu kadar anlaşılır ve bize yakın olan, ancak merkezi bir yer işgal etmeyen, izlerken refleks korku ve rahatsızlığa neden olan hümanizme karşı direniş motifi var.
Bu nedenle, Çin avangard fotoğrafçılığı, bir insanın gözlerine bakmak için cerrahi olarak soğuk ve tarafsız bir fırsat sunuyor. Sadece hayranlık ve hayranlık duymadan bakın. Histeri ve suçlayıcı pathos olmadan. Bir göz atın. Bu korkutucu olabilir. Bu korkutucu olmalı. Ve bu korkutucu.