“Stirlitz, ben de kalmanı isteyeceğim!” Kim efsanevi televizyon filmi "Seventeen of Spring of Spring" in cümlesini bilmiyor! Veya aynı kasetteki başka bir kopya: “Bizim zamanımızda kimseye, hatta kendinize güvenemezsiniz. Yapabilirim Bu sözler, büyüleyici Leonid Bronev tarafından gerçekleştirilen Gestapo şefi Gruppenführer Muller'den başkası tarafından söylenmedi. Ama sonra - filmde. Ve RSHA IV Genel Müdürlüğü (AMT 4 - gizli siyasi polis) başkanı Heinrich Muller'ın hayatı neydi? Nazilerce “savaşta yoldaşlar” tarafından tamamen güvenilebilir miydi, yoksa gizlice tamamen farklı insanların çıkarlarına mı bakıyordu? Bu adamın kaderinde birçok gizem var. Bazılarını anlamaya çalışalım.
Schellenberg Anıları
1956'te, New York'taki Harper'da kayda değer bir kitap yayınlandı. Bunlar, Reich güvenlik servisinin siyasi istihbarat şefi (RSHA’nın VI) başkanı SS tugayeti Walter Schellenberg’in anılarıydı. Şimdi bu hatıralar ülkemizde yayınlanmaktadır. Heinrich Muller'a onlara önemli bir rol verilir.
İlk olarak Schellenberg bu kişiyi tarafsız olarak nitelendiriyor. Haberleşmede keskin olan kaba, kendi kendine hiçbir şey yoktur, başka bir deyişle - Armor tarafından oluşturulan görüntünün tam tersi. Bununla birlikte, Schellenberg'in kişisel izlenimleri ile ilgilenmiyoruz, ancak bu şekilde Gestapo şefiyle ilgili olayları sunuyor. Eski brigadenführer, özellikle, 1943'in baharında Muller ile yaptığı görüşmeyi hatırlıyor. Schellenberg’e göre, Gestapo başkanı o dönemde Almanya’nın yenilgisinin kaçınılmazlığından bahsetti ve Stalin ile ilgili üst düzeylerden bahsetti. “Stalin'in doğru yolda olduğuna inanmaya giderek daha fazla meyilliyim. Batılı devlet adamlarından ölçülemeyecek kadar üstündür ve mümkün olan en kısa sürede onunla bir uzlaşmaya varmalıydık. ” Bunlar Muller'in kelimeleri. Schellenberg kitabının yazarı bu şekilde tepki verdi.
“Ciddiye almadığımı iddia ettim ve bu tehlikeli sohbeti şakaya çevirmeye çalıştım:“ Öyleyse, Yoldaş Muller, bundan sonra “Heil Stalin!” Diyeceğiz. Ve Papa Muller, NKVD bölümünün başı olacak. ” Muller öfkeyle bana baktı ve şöyle dedi: "Batıdan enfekte olmuşsun." Belki de kendini daha net ifade edemedi. Sohbeti kestim ve hoşçakal dedim, ama Muller'ın garip monologu aklımdan çıkmadı. Artık görüşlerini tamamen değiştirdiği ve artık Almanya'nın zaferi hakkında düşünmediği bana açıkça belli oldu. ”
Daha sonra Schellenberg, Gestapo başkanı açıklamalarından bahsetmiyor, ancak sanki geçerken, aşağıdakileri rapor ediyor: “1943'in sonunda, Muller Rus gizli servisiyle temas kurdu. 1945'te Komünistlere katıldı ve Rus esaretinden dönen bir Alman subay olan 1950'te, 1948'te Muller'ı Moskova'da gördüğünü söyledi. Bu toplantıdan kısa bir süre sonra Müller öldü. ”
Hepsi bu. Gördüğünüz gibi, Schellenberg “yeniden doğuş” ve Muller'in kaderi hakkında belirli bir sansasyonel nüans hakkında bilgi vermeye çalışmamaktadır. Aksine, sanki uzun süre önce kurulmuş ve yadsınamaz bir şekilde, neredeyse barizliği ile sıkılmış ve ek bir gerekçeye ihtiyaç duymayan bir durumdan bahsediyoruz gibi son derece kuru ve özlüdür.
Schellenberg hatıralarının tarihçiler arasında sahiciliği sorunu ortaya çıkmadı, kanıtlandı. Başka bir şey, yazarın kendisinin ne kadar doğru olduğu. Küçük bir soruşturmaya devam edeceğiz.
Oscar Linda Kayma
Heinrich Muller
9 Mart 1945, Müller'in Berlin'in eteklerinde bulunan yerel polis karakollarından birine seyahat etmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, dava onu başkentte alıkoydu ve kendisine Sturmbannführer'e yaptığı seyahatte kendisini değiştirmek için Otto Frishke'yi görevlendirerek arabasını ve şoförünü verdi. Frishke'den ayrıldıktan on iki dakika sonra, araba patladı. Bombanın gücü, arabanın, sürücünün ve yolcunun çok az kalmasına neden oldu. Terörist saldırısı! Şimdi Muller'ın ofisi kaynamış suyun sıçradığı bir karınca yuvasına benziyordu. Herkese, şefin kendisine bulaştıkları belliydi.
Soruşturma kuruldu: bomba arabanın kaputunun altına gizlendi. Bu, yalnızca Muller makinesine erişimi olan biri tarafından yapılabilir. Kısa süre sonra aralarında Gestapo'nun garajında çalışan bir Oscar Lind olan şüphelilere karar verdiler. Kanıtların çoğu ona işaret etti. Linda'yı tutuklamaya karar verildi, ama o ... ortadan kayboldu. Birinin onu uyardığı ortaya çıktı. Bununla ilgili bilgi yok. Fakat iz bırakmadan ortadan kayboldu mu?
Eski izcinin vahiy
Linda ismi, günümüzde İvan Antonoviç Pavlov ile söyleşilerinde tekrar ortaya çıktı (hadi onu arayalım). Emekli bir KGB albayının gerçek ismini açıklamamasını istedi: yaşlı güvenlik görevlisi halkın dikkatini çekmek istemedi.
Bu nedenle, 1960’te, arşivlerde çalışan Kaptan Pavlov, savaş sonrası Berlin’de Sovyet’in karşı istihbaratının dikkatine gelen, ancak Alman vatandaşlarının işleriyle ilgilendi ancak onlardan ödün vermeyen kanıtlar olmadığı için serbest bırakıldı. Bununla birlikte, memurlar, bu insanların suçlu olup olmadıklarına bakılmaksızın, kendilerini bir kez kancalarında bulmuş olanları “yönlendirmeye” devam etti. Alman yoldaşlarla istişareler yapıldı; bu sırada, ustanın bulunduğu yere, şimdi ne yaptığını açık bir şekilde netleştirdi.
Hitler'in ardında - Gestapo Şefi
Ivan Pavlov'un miras aldığı işler, çok yaygın bir şekilde tasarlanan Solo Operasyon'un ilk aşaması haline geldiğinde çok önemliydi. Bu operasyonun özü aşağıdaki gibiydi. Sovyet karşı istihbaratının serbest bıraktığı her Alman vatandaşı yetkililere sadık değildi. Birkaç yıl Sibirya kampını tamamen hak eden bir kaç kişi vardı. Bu gerekliyse, NKVD uzmanları “bir meleği zaman sınırının altına bile getirebilir”. Almanlar hakkında ne söyleyebiliriz! Bazıları gerekli bilgileri bedenlerimize aktarma pahasına özgürlüklerini almak zorunda kaldılar. Başka bir deyişle, Sovyetler ile işbirliği yapmayı kabul ederek, önemli sırları bulanıklaştırdılar.
Bu ajanların bazıları, Batı'da yaşadı, toplumda önemli bir yere sahipti. Yayınladıkları sırların çoğu, savaşta hayatta kalan en büyük Alman kaygılarının ticari çıkarlarıyla ilgiliydi. Igrek yönetimi, yönetimin, NKVD ile gizlice işbirliği yaparak, desteklediği ve finanse ettiği siyasetçi X'in endişeye büyük zarar vereceğini bilmesi durumunda, böyle bir “rakamın” çok kötü olması gerekecektir. Şantajın özü buydu.
Solo Operasyon’un bir parçası olarak, Kaptan Pavlov, Moskova’daki 1956’te gözaltına alınan ve gazetecilik koruması altında tutulan Amerikan istihbarat memuru James West'in sorgularının kayıtlarını tanımak zorunda kaldı.
Bay West'in solosu
James West kim? Savaş yıllarında, CIA'in öncüsü olan ABD Stratejik Hizmetler Ofisi'nin (OSS) bir çalışanıydı. Savaş döneminde yaptıkları faaliyetlerle ilgili soruları yanıtlarken Muller girişimi hakkında konuştu. West'in iddia ettiği gibi, girişim Amerikalılar tarafından planlandı ve Amerikan istihbaratı için çalışan Oscar Lind aynı sanatçı olarak seçildi. Güdüler? O zaman, Alman komutanı temsilcileri ile Batılı müttefikleri arasında aktif görüşmeler yapıldı. Muller bu operasyon dışındaydı. Ancak OSS’den şüphelendiklerinden ve Batı’ya göre, Müller’in Sovyet ajanı olduğunu biliyorlardı. Olayların merkezine çok yakın olduğundan, istenmeyen bilgileri Sovyetlere aktarabilirdi. Lind'ün başarısız girişiminden sonra, birkaç girişim daha planlandı, ancak hepsi çeşitli nedenlerle gerçekleştirilmedi.
Ivan Antonovich Pavlov, Batı'nın ifadesine nasıl yorum yaptı? Muller'in gölge aktivitesine ilişkin bilgilere erişimi olmadığı için kesin bir şey söylemedi. Seninle küçük bir konuşmayız.
Julian Semenov ve müzakereler
Soldan sağa: Franz Josef Huber, Arthur Nebe, Heinrich Himmler, Reinhard Heydrich ve Heinrich Muller. 1939 yılı.
Julian, Semenov'un "Onyedi Bahar Anları" adlı romanının son sözcüsünde şöyle diyor: “Elbette Stirlitz, bir genelleştirme, bir üründür, daha doğrusu. Bir tane Stirlitz yoktu. Ancak, Stirlitz gibi birçok istihbarat memuru vardı. Ancak Batılı müttefiklerin Almanlarla müzakerelerinin gerçeği "dedi. Gördüğünüz gibi, gerçek doğrulandı. Sadece şimdi bu görüşmeler sır değildi. Müttefiklerinin başlamasından önce bile Stalin'i resmen bilgilendirdi. Ancak müzakerelerin en önemli detayları, nüansları ihmal edildi. Ayrıntılar için ne izci bulabilirim? Tabii ki, Reich'in tepesine yakın olanı. Ve eğer Muller Sovyetler Birliği için gerçekten çalıştıysa, o zaman onun girişimi, West ve Schellenberg'in vahiyleri ve Muller'ın savaştan sonra ortadan kaybolması anlaşılabilir hale geldi. Tabii ki, hem Schellenberg hem de West ve Albay Pavlov'un basitçe hepsini icat ettiği varsayılabilir. Ama sonra soru ortaya çıkıyor: neden? Peki nerede özdeş bilgi edindiler?
Bu nedenle, Julian Semenov’un romanında Muller hakkındaki yanlış algılanmasının hiç de mümkün olmadığı söylenemez. Sovyet istihbaratının efsanevi Stirlitz'e değil gerçek Muller'a çok şey borçlu olması muhtemeldir ...