Haziran GST Konseyi toplantısı Chandigarh’ta planlanırken, Srinagar’ın ilk seçimi daha uygundu. Yemyeşil ortamlar ve serin iklim, GST tazminat ödemelerinin 30 Haziran tarihine kadar uzatılması konusunda ateşli bir savaşa hazırlanan Konsey üyelerinin ruh halini yumuşatabilirdi.
Pek çok Devletin neden bu ödemelerin uzatılmasını istediğini anlamak zor değil. Merkezin, GST rejimine geçişten sonraki ilk beş yıl içinde GST gelirindeki açığı (yıllık yüzde 14’lük bileşik oranda artmadıysa) telafi etme sözü, şimdiye kadar Devletlerin lehine iyi çalıştı. . Pandemi sırasında ve 2019-20’deki yavaşlamada geliri desteklemeye yardımcı oldu.
Ancak bu ödemeleri durdurmanın en iyisi olmasının birkaç nedeni var. Yıllık gelirde hedeflenen artış, Devletler genelinde vergi gelirlerinde GST öncesi büyüme oranlarına göre makul olmayan bir şekilde yüksektir. Eyaletler arasında eşit olmayan vergi geliri artışı, GST tazminat taleplerinde daha da anormalliklere yol açmıştır. Bazı Devletlerin son yıllarda tazminat ödemelerine çok bağımlı hale gelmesiyle, onları en erken zamanda bu gelir akışından uzaklaştırmak iyi bir fikir olabilir.
hatalı tasarım
Tazminat ödemesinin tasarımında iki temel kusur vardır. Birincisi, Devlet dolaylı vergi gelirinin GST sonrası dönemde yıllık yüzde 14 artacağını beklemek fazla iyimserdi. GST tarafından kapsanan vergilerdeki yıllık ortalama büyüme oranı, 28 Eyalette 13 FY ile 17 FY arasında yalnızca yüzde 8,09 idi. Diğer Devletler için veri mevcut değildir.
Daha büyük Devletlerde GST öncesi gelir artışını düşünürsek (grafiğe bakın), yalnızca Bihar yüzde 14’ün üzerinde bir büyüme kaydetti. Aslında, Maharashtra, Uttar Pradesh ve Tamil Nadu gibi en büyük Devletler, GST öncesi dönemde dolaylı vergi gelirlerini sadece yüzde 5-7 arasında artırdı.
Devletlerin, tüketime dayalı yeni GST rejimi kapsamında üretilen ve diğer Devletlere gönderilen malları vergilendirme hakkından vazgeçmeleri gerektiği doğrudur. Ancak yeni sisteme geçerken sıkı bir pazarlık yaptılar. Geçişte kaybetmeye devam eden Devletler arasında yer alan Odisha’da vergilerde GST öncesi büyüme sadece yüzde 8,9 oldu.
Şimdi, Eyaletler arasında vergi gelirindeki değişken büyüme oranı, hedeflenen büyüme tüm Devletler için aynı olduğundan, gelir artışı daha düşük olan Devletlerin daha yüksek tazminat ödemeleri alma eğiliminde olduğu anlamına gelmektedir. Tek bir büyüme hedefi yerine, tüketim modeline ve sanayi ve altyapı faaliyetinin doğasına göre her Devlet için farklı hedefler belirlenebilirdi.
Her Devletin ekonomisi farklı olduğu için – Pencap gibi bazı Devletler, ekonomide tarımın daha büyük bir payına sahiptir ve bu genellikle daha düşük bir oranda büyürken, Karnataka gibi diğerlerinin hızla büyüyen hizmetler sektöründen büyük katkısı vardır – tek bir büyüme oranı büyük bir anomaliye yol açmıştır. Pencap’ta vergilerdeki GST öncesi büyüme oranı yüzde 6 iken, Karnataka’da yüzde 12 daha güçlüydü.
Pencap ve Delhi gibi bazı Eyaletler ve Birlik Bölgeleri, pandemi başlamadan önce bile yüksek tazminat ödemeleri talep etmeye başladı ve GST geliri için tek büyüme oranından kaynaklanan tutarsızlığın altını çizdi. PRSIndia’ya göre, Pencap için GST tazminatı gerekliliği, vergi gelirinin 19 MY’sinde yüzde 13’ünü ve FY20’de yüzde 20’sini oluşturuyordu. Delhi o yıllarda yüzde 12 ve yüzde 16’ya ihtiyaç duyuyordu.
ahlaki bir tehlike
GST gelirindeki bu korumalı artış, bazı Devletlerde mali savurganlığa yol açabilir. PRIndia’ya göre, çoğu Devlet, GST gelirinde hedeflenen artışın yüzde 88’ini FY19’da kendi başlarına başarabildi. Bu, FY20’de yüzde 77’ye ve FY21’de yüzde 64’e düştü. Himachal Pradesh, Punjab ve Uttarakhand gibi bazı Devletlerde tazminata bağımlılığın daha yüksek olduğunu söylemeye gerek yok, Arunachal Pradesh, Manipur ve Mizoram gibi diğerlerinde ise herhangi bir tazminat talep edilmedi.
Punjab, Bihar, Delhi ve Karnataka gibi Eyaletler/UT’ler için tazminat ödemesinin FY22’de vergi gelirinin yüzde 20’sinden fazlasını oluşturması endişe vericidir. Bihar ve Pencap gibi eyaletler de GSDP’nin yüzdesi olarak yüksek mali açıklar kaydediyor ve borçlanmaları da rekor seviyelere ulaşıyor. Korunan gelir, harcamaları artırmaları için onları cesaretlendiriyor olabilir. Şaşırtıcı bir şekilde, tazminat uzatma talebinde ön saflarda yer alan Kerala (vergi gelirinin yüzde 5’i GST tazminatından), bu ödemelere çok fazla bağımlı değildir.
Ödemeler devam etmeli mi?
Tartışmalı nokta, tazminat ödemelerinin devam etmesi gerekip gerekmediğidir. Bunun gereksiz olmasının birkaç nedeni var. Bir, MY22’deki GST koleksiyonlarında, FY21’e göre tüm Hindistan’daki büyüme yüzde 19 gibi güçlü bir büyüme oldu. Odisha yüzde 42 gelir artışı kaydederken, Pencap GST gelirini yüzde 24 artırdı.
GST sisteminin iyileşme yolunda olduğu ve salgınla ilgili sancıların en azından GST açısından geride kaldığı açıktır. Tükettiğinden fazlasını üreten devletler de koleksiyonlarda yüksek büyüme kaydetmiştir. Ekonomi daha da iyileştikçe, artık Devletleri el ele tutuşmaya gerek kalmayacaktı.
İkincisi, Devletlerin mali eksikliklerini gidermek için tazminat ödemelerine olan bağımlılıktan kurtulmaları gerekiyor. Birçok Devlet, mali durumlarını korkunç bir duruma getirerek, pandemi sırasında bile bedava ve gereksiz sübvansiyonlar vermeye devam etti. Açıkça, taahhüt edilen ödemeler onlara bu şekilde devam etmeleri için yer veriyor.
Üçüncüsü, Devletler, bu ödemelere bağlı kalmaya devam etmek yerine, kaçakların kapatılması ve daha iyi uyum yoluyla tahsilatları artırmaya gerçekten teşvik edilmelidir.
Dördüncüsü, ödemelerin devamı, hükümet tarafından daha yüksek borçlanma gerektirebilir, bu da tahvil getirileri ve finansal piyasalar üzerinde sonuçlar doğurabilir.
Devletlerin neden devam etmesi gerektiğine dair başka bir argüman dizisine sahip olacağı iki veya üç yıl sonra yerine, tazminat ödemelerini şimdi sona erdirmek en iyisi olabilir.
yayınlandı
22 Haziran 2022
Kaynak : https://www.thehindubusinessline.com/opinion/gst-compensation-to-states-can-stop/article65554145.ece