Enfal suresi meali, Enfal suresi açıklaması, Enfal suresi hakkında bilgi.
Enfal, savaşsız alınan ganimet ve hibe anlamına gelen “nefl” kelimesinin çokluğudur. Aynı zamanda Kuran’ın 8. suresinin de adıdır.
Enfal suresinin nazil oluşu, Bakara suresinden sonra ve Al-i imran suresinden önce olup, 30-36. ayetler hakkında ihtilaf bir yana, tamamen Medine’de nazil olmuştur. Bu surede 75 ayet, 1231 kelime ve 5244 harf bulunmaktadır. Surenin bu adı almasının sebebi, birinci ayetin harpte alınan ganimetlerin Allah’a ve Rasulüne ait olduğundan bahsetmekte oluşudur. Sure Bedir savaşından sonra nazil olmuştur.
Enfal suresinde ganimetlerin kimlere ait olduğundan müminlerin bazı vasıflarından, Bedir savaşı öncesi gelişen olaylardan, savaş esnasında ve savaş sonrası ortaya çıkan hadiselerden, inkarcıların ve münafıkların durumlarından, Firavun’dan, hicret sonrası Ensar ile muhacirlerin kardeş oluşlarından bahsedilmektedir.
Ganimetler (enfal) aynı zamanda İslam devletler hukukunun önemli bir konusunu teşkil eder. Hz. Peygamber ve ilk Müslümanlar Mekke’deki yurtlarından ve mallarından çıkarılıp da Medine’ye sığındıkları zaman, düşmandan elde edilen ganimetler hakkında tatbik edecekleri bir kanunları yoktu. Bedir harbinden Müslümanların galip çıkıp da Mekkeli müşriklerden bir çok ganimet elde etmesi üzerine çok geçmeden Kur’ân ganimetlerin taksimi konusunda bu hükmü getirdi. Konuyla ilgili olarak inen ayette, “Biliniz ki, ganimet aldığınız şeylerin beşte biri Allah’a ve Rasulüne, yakınlara, yetimlere, yoksullara ve yolculara aittir.” (Enfâl, 41) hükmü getirilerek ganimetlerin beşte dördü savaşanlara, beşte biri de devlete tahsis edildi. Ganimet (Enfâl). daha çok düşmanla savaştan elde edilen menkul ve gayri menkul mallara denilir. Savaşsız olarak, sulhen alınanlara ise “feyy” tabir edilir. Feyyin hepsi devlet hazinesine ve devlet başkanının emrine tahsis edilmiştir. Kur’ân’da, feyy’in Hz. Peygambere ait olduğunun belirtilmesi ve bu arada feyy’den bazı sınıfların da pay alacağının belirtilmesi (Haşr, 6-10), feyy’in, devlet başkanı.sıfatıyla Hz. Peygamber’in emrine ve takdir salahiyetine bırakıldığı anlamındadır. Nitekim Hz. Peygamber’in Medine döneminde Yahudilerden ve diğer topluluklardan aldığı arazi ve ganimetlerde zamanın şartlarına göre farklı takdir ve tatbikatı olmuş, Hz. Ömer de Irak topraklarını böyle bir yetkiyle ordu mensuplarına dağıt-mamıştır.