Evet, 'Kalıtsal' Korkutucu, Ama Bu Yeterli mi?
Daha mı üzgün olmalıyım? Annesinin cenazesinden eve döndükten sonra Annie Graham'a (Toni Collette) sorar. Kocası Steve (Gabriel Byrne) ne diyeceğini bilemez. Bu keder ve kafa karışıklığı karışımı Ari Aster'in kalıtsal, o zamandan beri en etkili korkutma makinesi olarak gösterilen yeni bir korku filmi Cinci, ve karakterlerinin iç yaşamlarının çelişkilerini incelerken en rahatsız edici olanıdır.
2018 dünya serisi oyun 4
Başarılı bir galeri sanatçısı olan Annie'nin ailesindeki ölüm konusunda kararsız olması için bir nedeni vardır. Annesi Ellen, bunama hastalığına yakalanmadan önce bile sıkıcı, psikolojik tacizci bir kadındı; daha sonraki yıllarda, sevgisini yalnızca garip ergen torunu Charlie'ye (Milly Shapiro) ayırarak, herkese yabancılaşma noktasına kadar eziyet etti. Annie, Charlie'nin bodur sosyal gelişimi ve bazı yönleri Ellen'ın akıl sağlığı sorunlarını yansıtan tuhaf davranışları hakkında endişelenir. Ama Annie'nin gerçekten korktuğu şey, kendisinin de bükülmüş bir soy ağacında sallanan çürük bir elma olabileceğidir.
Burada korkunç derecede ilişkilendirilebilir bir şey var - kendi kendini gerçekleştiren bir kehanet olarak ailevi kaygı. Annie, Ellen olmaktan o kadar mı endişeleniyor ki, bilinçsizce kendini dönüşüme zorluyor mu? Görüntü yönetmeni Pawel Pogorzelski'nin esprili, geometrik olarak hassas geniş ekran kompozisyonlarında oluşturduğu, Graham'ların geniş, ormana bitişik evinin içinde kötü hisler bir gaz sızıntısı gibi birikiyor. Annie'nin işi, Aster'ın görsel ve tematik efekt için kullandığı ayrıntılı, oyuncak ev tarzı dioramalar; Annie'nin bir tür kukla ustası olarak kendi hane halkının ölçekli temsilleri üzerinde uğraştığı imajı, Ellen'ın ailenin manipülatörü rolünü üstlenme olasılığını derinleştiriyor. Ancak Charlie ve ağabeyi Peter'ın (Alex Wolff) başına gelen ve annelerinin mikro yönetimsel incelemesinden kaçan garip şeyler de vardır: ipuçları, halüsinasyonlar ve söylenmemiş şeyler.
Kendi kafasının içinde klostrofobik olarak kapalı bir kadın ile çevresinde (atölyesi ve yatağının ayakucu da dahil olmak üzere) yığılan görünmeyen güçler arasındaki bu yan yana kalıtsal ilk gerilimi ve gizemi. Genel olarak konuşursak, etkili ve kalıcı korku filmleri, çoğu zaman karakterlerinin durumlarının (gerçek) gerçekliğini reddetmelerini veya inkar etmelerini sağlayarak, mümkün olduğunca uzun bir süre boyunca birden fazla yorum yolunu açık tutar: Mia Farrow'un paranoyayı savuşturduğunu düşünün. Rosemary'nin Bebeği, ya da Jack Nicholson'ın gözlerine inanmayı reddetmesi Parlama, ya da filmde lanetlenmek yerine kaybolduklarında ısrar eden öğrenci film yapımcıları Blair Cadısı projesi.
kalıtsal bu dersleri içselleştirdi ve Graham'ların başına gelenlerin tam olarak ne olduğunu tahmin etmeye devam ediyor. Aster'in sabrı takdire şayan ve aynı zamanda, tecrübeli tür hayranlarının bile beklediğinden daha erken ve daha korkunç bir şekilde bahsi yükseltmekteki acımasızlığı da öyle. Charlie'yi tuhaflıkların çoğunun odağı haline getirdikten sonra (Shapiro unutulmaz), Aster aniden aşırı önyargıyla onu denklemden çıkarır ve Peter'ı hem gölgelerde gizlenen her şey hem de Annie'nin giderek artan öfkesi ve çılgınlığı için tek şef olarak bırakır.
Bu dolu anne-oğul dinamiği kalıtsal' En güçlü yanı, kısmen diğer birçok filmin (tür ya da değil) dokunmayacağı tabu ebeveyn kızgınlık duygularına değinmesi ve kısmen Collette ve Wolff'un sansasyonel olarak çok iyi eşleşmesi. Wolff'un şaşkın satır okumaları, suçluluk içinde boğulan hassas bir çocuğa işaret ederken, Collette, düşmanlık ve kendinden nefret arasında kör edici bir hızla geçiş yapıyor. (Annie'nin grup terapi seansı sırasındaki monologu, Düşünceniz İçin klibine biraz fazla gibi gelse bile, Oscar adaylığıyla ilgili ilk konuşmalar haklıdır.) Harika karakter oyuncusu Ann Dowd'un Joan rolüyle üçüncü bir mükemmel performansı daha var. Annie'nin destekleyici, alçakgönüllü varlığı bir soru işaretiyle noktalanan terapi grubunun bir üyesi. Her şeyin tehditlerle dolu olduğu bir filmde Joan'ın nezaketinin art niyetleri gizlediğini söylemek muhtemelen spoiler değil. Kendi çocuğunu kaybetme deneyimlerini anlatarak Annie'nin güvenini kazanan Joan, ona Charlie ile mezarın ötesinden iletişim kurmanın bir yolu olduğunu söyler.
Bu noktada kalıtsal sonunda tarot kartlarını masaya ve aynı zamanda hayal kırıklığına uğramaya başladığı yere koyar, bu da yapmaya çalıştığı şeyde başarısız olduğu anlamına gelmez. Aster burada bazı ağır şeylerle uğraşıyor -yas, travma ve kalıtsal psikoz- ama asıl amacı bizi korkutmak ve bu açıdan, filmi çoğunlukla tamamlanmış bir görev. Kalıtsal sahneleme ve ses tasarımının küçük titremeleriyle dolu (Charlie'nin dilini şaklatma alışkanlığı, filmdeki köpekbalığının temasına benziyor. çeneler ) ve evde yeterince rahatsız edici derecede yoğun görüntülerle övünmek, daha duyarlı izleyicilerin evde kalmalarını dilemesine neden oluyor. Stanley Kubrick'ten daha az değil Parlama, Aster, diğer insanları dehşet içinde izlemekten daha sinir bozucu bir şey olmadığını anlıyor ve oyuncu kadrosunun, minyatür sonsuzluklar gibi hissettiren geniş gözlü tepki çekimlerini tutarak çok fazla korkunç mesafe alıyor (Collette, inanılmaz dövülebilir özellikleriyle, filmin tepki çekimi MVP'sidir). Son birkaç yılın diğer sözde yüksek korku filmlerinden daha fazla, kalıtsal korkutucu. Sorun nedir?
en iyi savaş botu dövüşü
Sorunumun bir kısmı, Aster'in borçlarının çok yüzsüz olması. Bu çağrıştıracak bir şey Rosemary'nin Bebeği ve onu sökmek için bir başkası. çalmalarını da saydım Mefisto Valsi ve Listeyi Öldür. Annie'nin ailesini bir seans yapmaya zorladığı uzun (ve harika oynanmış olduğu söylenmelidir) sekans, bir bütün olarak film için bir metafor haline gelir. Annie, evinin etrafında dolaşan hayaleti varlığı kanalize etmeye çalışarak kendi kimliğini kaybeder. ilk yarısı kalıtsal ikinci film, Aster'ın yarım düzine korku klasiğinin hayaletlerini canlandırdığı ve onların kontrolü ele almasına izin verdiği, daha önce gördüğümüz şeylerin bir tür vurgulama makarası; sonunda, film, tamamen yerleşik bir drama veya belki de tam ölçekli bir diorama reprodüksiyonu yerine referansları için boş bir kap haline geldi.
Ellen'ın Annie için geride bıraktığı bir notu okuyor, kurbanlarımız ödüllerimizin yanında sonunda sönecek. Filmin konusu için bir iskelet anahtarı görevi gören ürkütücü, şifreli bir mektup - Ellen'ın ölüm ilanı gibi, yavaş yavaş bir büyünün ağırlığını alıyor - ama aynı zamanda yanlışlıkla nasıl ve neden olduğunu da özetliyor. kalıtsal ne yaptığını tam olarak bilmesine rağmen yanlış gidiyor. İçinde Rosemary'nin Bebeği ve öldürme Listesi, tekinsiz, daha büyük bir sosyal veya tarihsel gerçeklik hakkında yorum yapmanın bir yolu olarak kullanılır (Tüm Cadılar, 1960'ların sonları için mükemmel bir paranoyak mantradır), oysa kalıtsal film ilerledikçe görüntü küçülür. DSM-V ve Necronomicon'dan yola çıkarak psikodramayı paranormal aktivite ile dengeleyen bir şey yapmaya çalışmak iddialı ve buradaki oran kapalı. Karmaşık psikolojik mimarisini izlemek sinir bozucu. kalıtsal senaryo, kanlı, saldırgan bir darbenin ağırlığı altında çöker - ya da kendini ilk etapta bu darbe için bir numaradan başka bir şey olarak ortaya çıkmaz. Keskin bir saldırı için incelik ve öneriden fedakarlık ederek, kalıtsal ucuz bir tür ödül alır. Bu iyi, ama gerçekten sadece yeterince iyi. Daha mı üzgün olmalıyız?