Birahane Darbesi
Birahane Darbesi , olarak da adlandırılır Münih Darbesi , Almanca Putsch bira mahzeni, Münih darbesi veya Hitlerputsch Adolf Hitler ve Erich Ludendorff'un başarısız bir ayaklanma başlatma girişimi Almanya karşı Weimar cumhuriyeti 8-9 Kasım 1923.
Birahane Darbesi Birahane Darbesine katılan Nazi paramiliter birlikleri, 9 Kasım 1923. Bundesarchiv, Bild 146-2007-0003 / CC-BY-SA
Darbe öncesi
Weimar Cumhuriyeti rejimine 1920'lerin başlarında Almanya'da hem sağdan hem de soldan meydan okundu ve Almanya modelinde yaygın bir ayaklanma korkusu vardı. Rus Devrimi . Komünistlerin öncülüğünde bir işçi ayaklanması gerçekleşti. Dizanteri 1920 baharında. Ordu ve gönüllü Freikorps ile şiddetli çatışmalar Nisan ayının başına kadar bastırılmadı. Orta Almanya'nın Mansfeld bölgesindeki madenciler Mart 1921'de polise karşı silaha sarıldılar ve Komünistler Genel grev , ancak başarı olmadan. Ancak cumhuriyet için en büyük tehlike sağdan geldi. Mart 1920'de, Berlin bölgesindeki birliklere komuta eden General Walther von Lüttwitz tarafından bir darbe girişiminde bulunuldu ve Wolfgang Kapp , Doğu Prusyalı bir yetkili. Freikorps oluşumlarından biri olan Ehrhardt Tugayı'nın yardımıyla Lüttwitz ve Kapp, Berlin'de iktidara geldi. Ancak Kapp Putsch, ordudan veya (bunu erken olarak gören) sağ partilerden beklenen desteği alamadı. Aynı zamanda, sendikaların önderliğindeki işçi sınıfı örgütlerinin katı direnişiyle de karşılaştı ve başarılı bir genel grev, Lüttwitz ve Kapp'ı sadece dört gün sonra girişimlerinden vazgeçmeye zorladı.
Wolfgang Kapp Wolfgang Kapp. UPI — Bettmann / Corbis
İçinde Bavyera hükümet Kapp Putsch'un ardından çöktü. Eyalet parlamentosundaki en güçlü blok olan Bavyera Halk Partisi, Başbakan Parlamento üyesi olmayan Gustav, Ritter von (şövalye) Kahr, Yukarı Bavyera valisi olarak atandı. Kahr, Berlin'deki merkezi hükümetle birkaç çatışmayı kışkırtmaya başladı. Politik olarak bağımlı olduğu paramiliter Ulusal Muhafızları (Einwohnerwehren) dağıtmayı reddederek, Berlin'deki Reich hükümeti ile muzaffer hükümet arasındaki Birinci Dünya Savaşı sonrası anlaşmayı ihlal etti. müttefik güçler . Sadece Haziran 1921'de bir Müttefik ültimatomunun ardından uydu. Onun gözünde Reich için tehlike sağdan değil soldan geliyordu. Böylece, Merkez Parti lideri Matthias Erzberger'in aşırı sağcılar tarafından öldürülmesinin ardından, Ağustos 1921'de Kahr, Reich'ın Cumhuriyeti Koruma Kararnamesi'ni yerine getirmeyi ve esas olarak sola karşı uygulanan Bavyera olağanüstü halinin kaldırılmasını reddetti. Bavyera Halk Partisi, Kahr'dan desteğini çekerek ve onun yerine Reich ile bir uzlaşma ayarlayan daha uzlaşmacı Hugo, Graf (kont) von Lerchenfeld'i getirerek karşılık verdi.
Bavyera, Haziran 1922'de Alman dışişleri bakanı Walther Rathenau'nun öldürülmesinin ardından Reich güvenlik önlemlerinin uygulanmasından tekrar kaçınmaya çalıştı. Bavyera ile merkezi hükümet arasındaki anlaşmazlık, Lerchenfeld ve Reich başkanı Friedrich Ebert arasındaki bir uzlaşmayla çözüldü. . Bavyera hükümeti, halkının mahkemelerini elinde tutmayı başardı ( Popüler ), normal mahkeme prosedürü dışında ve temyiz hakkı olmaksızın işleyen. Bu taviz Birahane Darbesi'nin ardından büyük bir öneme sahip olacaktı. Merkezci Demokratlar, Lerchenfeld hükümetini terk etti ve Alman Ulusal Halk Partisi ile ittifakı kısa sürdü. Kısa süre sonra onlar ve diğer sağcı gruplar tarafından, Reich yetkililerine karşı tutumunda fazla uzlaşmacı olduğu için devrildi. Yeni başbakan Eugen von Knilling, popülist ve milliyetçi duygusallık Lerchenfeld'den daha fazla.
Ocak 1923'te Ruhr'un Fransız ve Belçika birlikleri tarafından işgal edilmesi, kısa süre sonra Ren'de Fransızlar ve Almanlar arasında resmen ilan edilmemiş bir savaş durumuna yol açtı. Reich hükümeti, Fransız ve Belçikalıların madenleri ve fabrikaları çalıştırmaya yönelik girişimlerine pasif direniş ve tüm tazminat teslimatlarının yasaklanması emrini verdi. İşgal güçleri toplu tutuklamalar, sürgünler ve yalnızca Ruhr'u değil, aynı zamanda işgal altındaki Rheinland'ın büyük bir bölümünü Almanya'nın geri kalanından kesen ekonomik bir abluka ile karşılık verdi. Bu, özellikle Yukarı Silezya'nın kaybından sonra, ülkenin geri kalanının batı Almanya'ya ekonomik bağımlılığı göz önüne alındığında, Alman ekonomisine en ciddi darbeydi. Alman tarafında sabotaj ve gerilla savaşına başvurulmuştur. Fransızların uyguladığı abluka, ülkenin tüm ekonomik hayatını alt üst etmiş ve nihai durumu sağlamıştır. itici güç Para biriminin amortismanı için. Mark, 1 Temmuz'da dolara 160.000'e, 1 Ekim'de dolara 242 milyon dolara ve 20 Kasım 1923'te dolara 4.2 trilyona düştü. Takas diğer ticari işlemlerin yerini aldı, yiyecek isyanları patlak verdi ve büyük bir umutsuzluk ele geçirildi. nüfusun bölümleri. En ağır kaybedenler, birikimlerinin tamamen yok olduğunu gören orta sınıflar ve emekliler oldu. Dahası, reel ücretlerdeki düşüş işçi sınıflarını çok etkiledi. Öte yandan, birçok iş adamı ve sanayici büyük kârlar elde etti, spekülasyonlar yaygındı ve borcu olan herkes - örneğin arazileri üzerinde ipotek bulunan çiftçiler ve toprak sahipleri gibi - muazzam bir kazanç sağladı.
Paylaş: