ÇOCUKLAR İÇİN BİRİNCİ ARAÇ İLERİYE ODAKLANMAKTIR!
Bu şiiri bana birkaç yıl önce sevdiğim bir dostum vermişti. Anne-babalar, öğretmenler ve çocuklara uğraşan herkesin yaptığı hayati işi bana mükemmel bir biçimde hatırlatıyor.
KÖPRÜ KURAN ADAM
Boş bir yolda yürüyen yaşlı bir adam akşamın karanlık soğuğunda geniş, derin, kocaman bir uçurum ile karşılaştı. Alaca karanlıkta aştı uçurumu ve o kasvetli akıntıda korkmadı. Ama öbür yakada güvenliği bulunca döndü ve bir köprü kurdu kabaran suları aşmak için.
“ihtiyar”, dedi ona eşlik eden cüce,
“Burada yaptığın işle gücünü boş yere tükettin. Yolculuğun bugün sona erecek ve bu yoldan bir daha hiç geçmeyeceksin. Sen zaten o derin ve geniş uçurumu aştın. Neden akşamın kabaran sularına karşı köprü kurasın.”
Adam, yaşlı ağarmış başını kaldırdı. Dedi ki:
“Dostum, geçtiğim yolda bugün ardımdan bir genç yürüdü. Ayakları onu da buraya getirecek, ve benim için bir hiç olan bu uçurum, belki o sarışın gence tuzak olacak. O da alacakaranlıkta geçecek buradan. Dostum, bu köprüyü onun için kurdum.”