Dumanlı Ayna: Farklı Bir Hikaye
Kelebek etkisine göre küçük bir rahatsızlık büyük bir değişime neden olabilir. Bu nedenle, küçük bir karar veya tesadüfi bir şans, geleceği tahmin edilemez şekillerde belirleyebilir. Bu önermeden yola çıkarak sanatçı Eduardo Villacís, büyük harflerle farklı bir hikaye anlattığı bir sergi yarattı.
“Dumanlı ayna” başlığı altında, bir grafik romanı da bulunan bu sergi, Aztek uygarlığının Avrupa çapında sözde genişlemesini yeniden yaratan tablolar, heykeller ve diğer sanatsal nesneleri gösteriyor. Sergi, Amerika’nın Avrupa kıtasını fethetmiş olsaydı nasıl olacağını araştırıyor. Bu duruma ulaşmak için yazar, zamanımızı belirleyen olayları değiştirir. Her şey Kristof Kolomb’un Amerika’ya gelişiyle başlar.
Kolomb’un Amerika’ya gelişi
Diyelim ki hikaye bize anlatılanın tam tersiydi. Kolomb 1492’de Amerika’ya vardığında, Aztekler onu ve ekibini yakaladılar, bu yüzden ondan ya da keşiflerinden bir daha haber alamadılar. Böylece, zamanın belgeleri, Columbus’un yasadışı bir göçmen olarak kabul edildiğini ve bilinen bir dilde soruları cevaplamayı reddettiği için tutuklandığını söyleyecektir.
Aztek uygarlığı, Avrupalıların Amerika’ya ulaşmak için kullandıkları gemileri ve silahları ve taşıdıkları haritaları elinde tutacaktı. Yıllar içinde Aztekler kendi ateşli silahlarını geliştirdiler ve okyanusu geçebilecek gemiler inşa ettiler. Ruhsal liderlerinden birinin bir vizyona sahip olmasından sonra, cesur Aztek savaşçıları bu insanların geldiği toprakları keşfetmek için denize açıldı.
Améxica’da medeniyet nasıl başladı?
O zaman, Avrupa nüfusu Kara Ölüm tarafından yok edildi ve Kilise’nin egemenliğine girdi. Aztekler, bir kuşun kanatlarını taklit eden tüyler giymiş ve kıyamette anlatılanlara benzer canavarları taklit eden teknelerle geldiklerinde, Katolik yetkililer onların melek olduklarını, diğerleri ise şeytan olduklarını düşündüklerinden, ordulara direnmemelerini emrettiler. .
Aztekler tarafından keşfedilen bu yeni topraklara Améxica, yani Meksika olmayanlara denildi. Améxica’nın fethinde, İngilizler ve onunla birlikte dilleri ve kültürel referansları gibi birçok halk yok edildi. Aztekler şehirlerini kurdular ve tanrılarının onuruna piramitler inşa ettiler. Başkentleri, Vatikan’ı yıktıkları ve büyük bir piramit oluşturdukları Roma’da kuruldu.
Mitler ve efsaneler
Şu anda Améxica’nın fethiyle ilgili birçok efsane ve efsane var. Orada yaşayan Aborjinlerin medeni bir dili yoktu ve yazmak için arkaik semboller kullanıyorlardı. Liderleri savaşçı değil, tam tersiydi. Bunlar, tıpkı tanrılarının ordusunun üyeleri gibi, kendilerini saldırılara karşı savunamayan şişman insanlardı.
Aborjinler arkaik dinleri benimsemiş, insanları tanrılarına kurban etmek yerine tanrılarını kurban etmişlerdir. Çoğunluk dini, adı tanrısı Henry’den gelen henrismo idi. İsim, yıllar sonra araştırmacıların tahtaya yazdıkları ve tanrılarının (Inri) kurbanını temsil eden garip sembolleri deşifre ettiklerinde biliniyordu. Her Pazar tanrılarının bedenini ve kanını yiyip içtikleri için uygulamaları saçmaydı; çocukların cinsel uygulama olmadan doğabileceklerine inanıyorlardı ve bu nedenle manevi liderlerine baba diyorlardı.
Efsaneler, Kuzey Amerika’da erkeklerin çok uzun olduğunu ve sırtlarına tırmanabileceğinizi söylüyor. Bazıları o kadar beyazdı ki şeffaftı. Atları tanımayan ve onları binmekten rahatsız bulan Aztekler, aborjinleri binek olarak kullanmayı tercih ettiler.
En verimli oldukları için Almanları tercih ettiklerini söylüyorlar. Ama şüphesiz onları en çok etkileyen şey, sahip oldukları çok miktarda vücut kıllarıydı. Hatta bazılarının dilinde kıl olduğunu söylüyorlar. Bu gerçek, onun insanlığı hakkında bir tartışmaya yol açtı. İtiraz edenler, eğer insan olsaydılar, maymunlara da vatandaşlık vermeleri gerektiğini söylediler.
sigara içilen aynanın arkasında
Azteklerin Avrupa’yı nasıl fethettiğinin ve Avrupa sakinlerini gözden düşüren mitlerin ve efsanelerin ortaya çıkışının öyküsü, Amerika sömürgeleştirildiğinde olanların tersinden başka bir şey değildir. Ve galiplerin tarihinin şiddet kullanımını haklı çıkarmaya ihtiyacı var ve bu meşrulaştırmada itibarsızlık ortaya çıkıyor. O zamanın kaybedenleri karşı koyacak bir sese sahip değildiler, bu yüzden Eduardo Villacís bu fantastik hikaye aracılığıyla onlara geri döndü.
Komikliğin ötesinde tarihin bu çarpıtılması, ırkçılık, dini hoşgörüsüzlük, sömürgecilik ve kazananın kendi hakikat ve tarih vizyonunu nasıl empoze ettiğinin bir yansımasıdır. Bu hikayenin saçmalığını anlayarak, tarihte şansın bir yeri olduğunu ve Amerika ve tarihi hakkında sahip olduğumuz birçok mit ve inancın önyargılarımıza dayandığını anlayabiliriz.
*Görüntüler çizgi romanda ve “Sigara İçen Ayna” adlı sergide sunulanlardır.