Ne zaman öldüğünü anımsayamıyordu.
Karanlık, kalbini henüz tam kaplamamış, ona son bir anımsama fırsatı vermişti.
Küçüklüğünde öbür çocuklar gibi oyuncakları olsaydı sonraki yolculukları bu denli dalgın geçmezdi. Okul dönüşü kopardığı bir çiçeğin kendisiyle gelmeyip, ellerine gölgesini bırakarak, hiç belli etmeden kaybolduğu günü görüyor şimdi. Gülümsüyor, itirazsız bir uzanış çekiminde. İçinde olmadığı ama yaşanmışlığını ona bitiştiren günü.
Bu, diyor, sorusu olmayan yanıtlardan.