We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Güneşimizin manyetik alanı kısa sürede herhangi bir şekilde güçlenebilir mi? Güneş, etrafındaki yakın yörüngede hapsolmuş herhangi bir şeyi çekebilir mi? Örneğin yörüngedeki bir nesne bir güneş lekesinin üzerinden geçerse ne olur?
Güneşimizin manyetik alanı, örneğin bir güneş lekesinin üzerinden geçerse, herhangi bir şeyi yörüngeden Merkür'den daha yakına çekebilir mi?
Neredeyse hiçbir şey güneş lekeleri kadar yakın yörüngede dönmez. Güneş lekeleri etkileyici derecede büyüktür. Dünya'nın bir güneş lekesinden geçebileceği kadar büyük. Daha büyük olanlar Jüpiter'in boyutuna yaklaşıyor, ancak bu hala Güneş'in çapının sadece 1/10'u kadar. Güneş lekeleri koronal kütle püskürmesine yol açtığında, fırlatılan malzeme ve fırtınanın yüksekliği, fırlatılmadan önce daha yükseğe ulaşabilir, ancak güneş lekelerinin çoğu, Güneş yüzeyinden sadece 1 güneş yarıçapının bir kısmını genişletir. Bu bir yörünge için delicesine yakın.
Güneşimizin manyetik alanı, örneğin bir güneş lekesinin üzerinden geçerse, herhangi bir şeyi yörüngeden Merkür'den daha yakına çekebilir mi?
Bununla ilgili üç problem var. İlk sorun, Güneş'in herhangi bir makul mesafedeki manyetik alanının, çoğunlukla önemsiz hale gelmesidir. Güneş lekeleri, yüksek mesafelerde çok az etkiye sahip yerel, bükülmüş manyetik alanlardır. Negatif ve pozitif kutupları güneşin yüzeyinde ve Merkür mesafesinden birbirine çok yakındır. En fazla 10 ya da 20 ark dakika arayla, 1 derecelik bir kesir. Bu mesafedeki herhangi bir manyetik kuvvet ihmal edilebilir.
Diğer bir problem ise Güneş'in bir mıknatıstan çok daha güçlü bir yerçekimi makinesi olmasıdır. Güneş'in manyetizmasının önemli bir etkiye sahip olması için yeterince yaklaştığınızda, Güneş gökyüzünün yarısını dolduracaktır. Güneşe bu kadar yakın olmak kötü bir gün olurdu. Asteroitler muazzam radyasyon altında buharlaşıyor olacaktı. Serbest iyonlar manyetizmadan etkilenir, ancak genel nesne yerçekimi ve radyasyondan gelen ısıdan daha fazla etkilenir.
Üçüncü bir sorun, uzaydaki hemen hemen her şeyin zayıf bir mıknatıs olmasıdır. Jüpiter bile kütle olarak nispeten zayıf bir mıknatıstır. Asteroitler ve kuyruklu yıldızlar onlara biraz doğal manyetizmaya sahip olabilir, ancak çok fazla değil. Gezegenler bir manyetik alan oluşturabilir, ancak kütlelerine göre bu genellikle önemsizdir. Yıldız nesneleri arasındaki manyetik etkileşim çok önemli değil.
Ancak, yüklü parçacıklar için bu çok önemlidir ve uzayda uçan parçacıkların çoğu yüklüdür. Yüklü bir parçacık, manyetik alanlardan önemli ölçüde etkilenir, ancak herhangi bir boyuttaki herhangi bir şey, çok daha az.
Şimdi, eğlence olsun diye, güneşin yörüngesinde Merkür'ün yörüngesinde dönen bazı neodimyum mıknatıslar gönderecek olsaydık... peki, ısı mıknatısları yok edebilir, ama şimdilik bunu görmezden gelelim. Bu teorik, yapay manyetik uydular, bir güneş lekesi üzerinden uçtuklarında yörüngelerindeki tümsekleri gösterir mi? Belki. Cıva mesafesinde etkilerin oldukça küçük olacağını düşünüyorum.
Güneş lekesinin oluşturduğu yörüngesel tümseklerin boyutu, kütlesine göre mıknatısın gücüne bağlı olacaktır, bu nedenle Neodimyum mıknatıs uyduları, yörüngelerinde güneş lekesi kaynaklı tümsekleri ölçmek için iyi bir seçim olacaktır. Senin için matematiği çalıştıramam, ama manyetizması, kütlesi ve yörünge mesafesi olan bir mıknatıs seçerseniz ve güneş lekesinin boyutunu ve gücünü tanımlarsanız, belki buradaki biri etkiyi hesaplayabilir. Yine de oldukça küçük olacağını düşünüyorum. Manyetik olmayan veya zayıf mıknatıslar olan göktaşları hakkında konuştuğunuzda, etkisi muhtemelen çok küçük olacaktır.
Güneş, yörüngesindeki demir bir asteroidi içine çekebilir mi? - Astronomi
Asteroid Vesta [resim: Falling star.com aracılığıyla NASA'nın Vesta görevi]
Asteroitler, fotoğraflarında daha ilginç şeyleri saklayan çizgiler oluşturarak astronomları rahatsız ederdi. Ama şimdi asteroitler vardır ilginç şeyler. İşte onların hikayesi.
İlk asteroit 1801'de Yeni Yıl Günü'nde keşfedildi.
Giuseppe Piazzi, Mars ve Jüpiter arasındaki Ceres'i keşfetti. Gökbilimciler orada "kayıp bir gezegen" olduğunu düşündüler ve Piazzi'nin onu bulduğunu varsaydılar. En büyük dört asteroit, 19. yüzyılın neredeyse sonuna kadar genellikle gezegenler olarak adlandırıldı.
Asteroitler ayrıca gezegenler, küçük gezegenler ve küçük güneş sistemi gövdeleri olarak da adlandırılmıştır.
Pallas, Ceres'ten bir yıl sonra keşfedildiğinde, William Herschel iki gezegenin benzer yörüngelerde olmasının tuhaf olduğunu düşündü. Ve teleskopla gezegenlerden çok yıldızlara benziyorlardı. Herschel onların gezegen olmadığını, yeni bir tür nesne olduğunu düşündü. Onlar için "asteroid" (yıldız benzeri) adını önerdi. 2006 yılında Uluslararası Astronomi Birliği (IAU) Ceres'i resmi olarak cüce gezegen ve diğer asteroitler olarak küçük Güneş Sistemi gövdeleri.
Asteroitler, Güneş Sistemi'nin yapımından arta kalanlardan bazılarıdır.
Gökbilimciler, gezegenlerin oluştuğunu düşünüyorlar. yığılma. Toplanma, daha büyük ve daha büyük nesneler halinde bir araya toplanan materyallerdir. Jüpiter ve Mars arasındaki boşlukta yığılma başladı, ancak malzeme bir gezegen olarak bir arada durmadı. Jüpiter'in yerçekimi onu parçalamaya devam etti ve asteroit kuşağını yarattı. Asteroitler, erken Güneş Sistemi'nden değişmemiş malzeme içerdikleri için şimdi gökbilimciler için ilgi çekicidir.
Çeyrek milyondan fazla bilinen asteroit var ve bunların 12.000'den fazlasının adı var.
Ceres en büyük asteroit ve aynı zamanda en küçük cüce gezegendir. Çapı sadece 940 km (580 mil)'dir. Asteroitlerin çoğu çok daha küçüktür. Milyarlarca en küçüğü olabilir. Ancak asteroit kuşağındaki tüm malzemeleri toplayabilseniz bile, pek bir gezegen yapmaz. Ay kadar büyük bir şey yapmak için 25 asteroit kuşağı gerekir.
Asteroit kuşağı göründüğü kadar kalabalık değil.
İç Güneş Sistemi'nin bir diyagramı çok sayıda asteroit olduğunu gösteriyor, ancak bu onu kalabalık gösteriyor. Aslında, kayış 1 AU'dan daha fazladır. Bir AU - astronomik birim - Dünya'dan Güneş'e olan mesafedir, 150 milyon km (93 milyon mil). Tüm bu kayalar için çok yer var.
Ceres hariç, asteroitler her türlü şekle sahiptir.
Ceres bir cüce gezegen olarak listelenmiştir çünkü yerçekiminin onu bir top şekline çekmesi için yeterli kütleye sahiptir. Bu asteroit resimleri koleksiyonunda bazılarının nasıl göründüğünü görebilirsiniz.
Neredeyse tüm asteroitler kayadan yapılmıştır, ancak yaklaşık %5'i metalik - demir ve nikeldir.
Dünyadaki meteorlar çoğunlukla asteroit kuşağından geldi. Demir göktaşları, demir cevherinden demir elde etme teknolojisine sahip olmayan eski insanlar tarafından çok değerliydi.
Asteroit kuşağının dışında asteroitler var.
Dünya'nın yörüngesini geçen asteroitlerle çok ilgileniyoruz. Bunlara Yakın Dünya Nesneleri (NEO) denir. Bunların 600'den fazlası ayrıca Potansiyel Olarak Tehlikeli Asteroitler (PHA) olarak sınıflandırılmaktadır. Uluslararası Astronomi Birliği'nin Küçük Gezegen Merkezi bunları yakından takip ediyor ve yenilerini arayan başka projeler var. Ne yazık ki, bir tane bulursak ne yapacağımızı henüz bilmiyoruz. Milyonlarca yıl önce Dünya'ya çarpan bir asteroid dinozorların yok olmasına neden olmuş olabilir.
NASA'nın Şafak misyon asteroit kuşağını ziyaret etti.
Temmuz 2011'den Ağustos 2012'ye kadar Şafak asteroit Vesta'yı inceledi ve ardından Ceres'in yörüngesine gitti. Görev Kasım 2018'de tamamlandı.
Bir asteroit keşfeden kişi, Küçük Gezegen Merkezi'nin kurallarını ihlal etmediği sürece, genellikle ona isim verir.
İlk asteroitler tanrıçaların adlarını aldı. Ancak şimdiye kadar liste, kaşiflerin ve ailelerinin, bilim adamlarının, yazarların, sanatçıların, film yıldızlarının ve çok daha fazlasının isimlerini içeriyor. İsimler kopya, saldırgan veya yaşayan siyasi veya askeri figürler olamaz.
Bir asteroit keşfeden en genç kişi İtalya'daki Luigi Sannino idi.
Eylül 1999'da 18 yaşındaki Sannino, Monte Viseggi Gözlemevi'nde P. Pietrapiana ile gözlem yaparken daha sonra Palmaria olarak adlandırılan asteroidi buldular.
İçeriğin telif hakkı ve kopyası 2021 Mona Evans'a aittir. Tüm hakları Saklıdır.
Bu içerik Mona Evans tarafından yazılmıştır. Bu içeriği herhangi bir şekilde kullanmak isterseniz, yazılı izne ihtiyacınız vardır. Ayrıntılar için Mona Evans ile iletişime geçin.
Asteroitler
Uzayda asteroit kuşağı denilen bir alan var. Bu kuşak Mars ve Jüpiter arasında bulunmaktadır. Milyonlarca asteroitin bulunduğu yer burasıdır. Asteroit kuşağı, gezegenlerle aynı yönde hareket eden eliptik bir yola sahiptir.
İlk asteroit 1801'de keşfedildi, buna Ceres denir. Aynı zamanda en büyüğüdür. Çevresi yaklaşık 960 kilometredir. Ceres de tıpkı bir gezegen gibi güneşin etrafında dönüyor. Bir yörüngeyi yapmak 4.6 Dünya yılını alır.
Bununla birlikte, tüm asteroitler bu kadar büyük değildir. Bazıları sadece birkaç yüz metre genişliğindedir. Bilim adamları, güneş sisteminin oluşumundan arta kalan "çöp" olduklarını düşünüyorlar.
Bazen bir asteroit yörüngesinden çekilir. Bir gezegenin veya daha büyük başka bir nesnenin yerçekimi onu çekebilir. Bazen bir asteroit bir gezegene çarpar. Bu bir kratere neden olur.
Bizi asteroitlerin sürekli bombardımanına karşı koruduğu için Jüpiter'e teşekkür edebiliriz. Güneş'in yerçekimi asteroitleri iç gezegenlere doğru çeker. Ancak asteroit kuşağı Jüpiter'e daha yakın. Jüpiter'in yerçekimi kuvveti, asteroitleri Dünya'dan uzaklaştırır. Ayrıca Merkür, Venüs ve Mars'ı da korur.
Bununla birlikte, etkiler tamamen imkansız değildir. Bilim adamları 1950 DA asteroitinin Dünya'nın yakınından geçeceğine inanıyor. Bu, gezegenimiz için asteroit çarpışmasının en büyük şansı. Ancak bilim adamlarının 2880 yılına kadar yaklaşmayacağını tahmin etmelerine gerek yok!
Hem asteroitlere hem de kuyruklu yıldızlara uzay görevleri yapıldı. Bilim adamları, Dünya'nın nasıl evrimleştiği hakkında ipuçları elde etmek için onları inceler. Örneğin, bazıları bir asteroidin çarpmasının, dinozorların yeryüzündeki yok olmasına yol açan bir olaylar zincirine neden olduğuna inanıyor. Kuyruklu yıldızların etkileri gezegenimize su getirmiş olabilir. Bilim adamları, bu uzay kayalarının bize güneş sistemimizin oluşumu hakkında çok şey anlatabileceğine inanıyor.
- Ebeveynler, silikat mantolara ve amper demir çekirdeklerine farklılaşacak kadar sıcaktı.
- Daha küçük parçalara çarpışmalarla paramparça oldum
- Daha büyük parçalanmış nesneler, Hirayama asteroit ailelerinin ataları olabilir.
- Bazıları ana asteroit kuşağından kaynaklanır.
- yapanlar meteor yağmuru kuyruklu yıldızların geride bıraktığı enkaz izleridir.
- Ay'dan veya Mars'tan düşen nadir meteorlar bulundu.
Meteoritler, güneş sistemindeki en eski kayaçlar arasındadır (radyoaktif yaşları 4.6 Gyr) ve bu nedenle güneş sisteminin oluşumundan arta kalanlardır.
Kuyruklu yıldız nedir?
Oort Bulutu ve Kuiper Kuşağı, kuyruklu yıldızların doğum yeri gibi görünüyor, bu nedenle kuyruklu yıldız adı verilen bu küçük cisimlerin ne olduğunu öğrenmek önemlidir. Kuyruklu yıldız, Güneş'in etrafında dönen toz ve kaya ile karıştırılmış bir buz ve gaz topudur. Güneş sisteminin kurulduğu zamana kadar uzanırlar. Kuyruklu yıldızlara genellikle “kirli kartopu” denir çünkü bunlar bir buz, kaya ve toz parçaları karışımından oluşur.
Buz, kaya ve tozdan oluşan katı bir yüzey, bir kuyruklu yıldızın çekirdeğini oluşturur. dokunsal 2 1969'da keşfedilen Comet 67P/Churyumov–Gerasimenko adlı bir kuyruklu yıldızın çekirdeğini ayrıntılarıyla anlatıyor. Çekirdeğin iki ayrı lobu vardır, bunun geçmişte 2 kuyruklu yıldızın çarpışmasının sonucu olabileceğini düşündürür, yine küçük cisimlerin dinamik doğasını vurgular! Çekirdeğin sağ kenarındaki “dağlar” 100'lerce metre yüksekliğindedir. Ayrıca çekirdeğin üst merkezi yakınında meydana gelen gaz çıkışına da dikkat edin. Bir kuyruklu yıldız, Güneş'in yerçekimi tarafından iç güneş sistemine "çekildiğinde", güneş radyasyonu basıncı ve artan sıcaklık, çekirdekteki malzemenin buharlaşmasına ve daha önce çekirdekte donmuş olan gaz ve tozun serbest kalmasına neden olur. Bu olduğunda, Dünya'dakiler bazen komayı ve kuyruğu aşağıda ayrıntılı olarak anlatıldığı gibi görebilirler. dokunsal 3. Koma, Güneş'in aydınlattığı, çekirdeği doğrudan çevreleyen gaz ve tozdur. Bu dokunsalda çekirdek, komanın dibine doğru yükseltilmiş bir alan olarak bulunur ve solda etiketlenir ve muhtemelen Dokunsal 2'de araştırılana benzer yapılara sahiptir. kuyruklu yıldızın diğer özellikleri. Güneş rüzgarı adı verilen Güneş'ten dışarıya doğru yayılan basınç nedeniyle, komadaki malzemenin bir kısmı kuyruğu oluşturan kuyruklu yıldızdan "üflenir". İşte hikayeye ilginç bir bükülme giriyor: Toz ve gaz, güneş radyasyonundan farklı şekilde etkilenir. Daha yoğun ve kütleli toz, güneş radyasyonundan daha az etkilenir ve yörüngedeki çekirdek nedeniyle daha fazla kavisli bir yol tutar. Daha az yoğun gaz, çekirdekten kolayca taşınır ve bu nedenle doğrudan Güneş'ten uzağa işaret eden çekirdekten uzaklaşır. Bu resimde gösterilmiştir dokunsal 3 Güneşimize yaklaşan bir kuyruklu yıldızın anatomisini gösteren.
Neptün'ün Yörüngesini Paylaşan Üç Yeni 'Truva' Asteroit Bulundu
Carnegie Enstitüsü Karasal Manyetizma Departmanı (DTM) ve Hilo, Hawaii'deki İkizler Gözlemevi'nden araştırmacılar, "Trojan" asteroitleri olarak adlandırılan, Neptün ile kabaca aynı yörüngeye kilitlenmiş üç yeni nesne bulundu. Keşif, Neptün'ün büyük kuzeni Jüpiter gibi, yörüngesinde kalın Truva atları bulutlarına ev sahipliği yaptığına ve bu asteroitlerin muhtemelen ortak bir kaynağı paylaştığına dair kanıtlar sunuyor. Ayrıca bilinen Neptün Truva atlarının toplamını dörde çıkarır.
Science Express'in 15 Haziran tarihli çevrimiçi sayısında yer alan çalışmanın baş yazarı Carnegie Hubble Fellow Scott Sheppard, "Bilinen Neptün Truva Atları popülasyonunu dört katına çıkarmak heyecan verici" dedi. "Bu süreçte, hem bu asteroitlerin kararlı yörüngelerine nasıl kilitlendikleri hem de neyden yapılmış olabilecekleri hakkında çok şey öğrendik, bu da keşfi özellikle ödüllendirici kılıyor."
Yakın zamanda keşfedilen Neptün Truva Atları, Güneş çevresinde gözlemlenen yalnızca dördüncü kararlı asteroit grubudur. Diğerleri, Neptün'ün hemen ötesindeki Kuiper Kuşağı, Jüpiter Truva Atları ve Mars ile Jüpiter arasındaki ana asteroit kuşağıdır. Kanıtlar, Neptün Truva Atlarının ana asteroit kuşağından veya Jüpiter Truva Atlarından daha fazla sayıda olduğunu gösteriyor, ancak Güneş'ten çok uzakta oldukları için gözlemlenmesi zor. Bu nedenle gökbilimciler, onları tespit etmek için hassas dijital kameralarla donatılmış dünyanın en büyük teleskoplarına ihtiyaç duyar.
Truva asteroitleri, Lagrange noktaları olarak bilinen, gezegeni yörüngesinde yaklaşık 60 derece yönlendiren veya takip eden iki noktadan biri etrafında kümelenir. Bu alanlarda, gezegenin ve Güneş'in yerçekimi kuvveti, asteroitleri gezegenle senkronize kararlı yörüngelere kilitlemek için birleşir. Alman Astronom Max Wolf, 1906'da ilk Jüpiter Truva Atı'nı tanımladı ve o zamandan beri, bu gezegenin yörüngesi boyunca yürüyen 1800'den fazla asteroit tespit edildi. Truva asteroitleri bir gezegenin yörüngesini paylaştığı için, gökbilimcilerin gezegenlerin nasıl oluştuğunu ve güneş sisteminin nasıl geliştiğini anlamalarına yardımcı olabilirler.
Araştırmacılar, Truva atlarının diğer gezegenleri de kuşatabileceklerini teorileştirdiler, ancak bunun kanıtı ancak son zamanlarda ortaya çıktı. 2001 yılında, ilk Neptün Truva Atı gezegenin önde gelen Lagrange noktasında görüldü. 2004 yılında, aynı zamanda mevcut çalışmanın yazarı olan Gemini Gözlemevi'nden Sheppard ve Chadwick Trujillo, Şili'nin Las Campanas kentinde Carnegie'nin Magellan-Baade 6.5 metrelik teleskopunu kullanarak ikinci Neptün Truva atını buldu. 2005 yılında iki tane daha buldular, toplamı dörde çıkardılar ve yörüngelerini doğru bir şekilde belirlemek için Hawaii'deki 8.2 metrelik İkizler Teleskopu'nu kullanarak onları tekrar gözlemlediler. Bilinen Neptün Truva Atlarının dördü de gezegenin önde gelen Lagrange noktasında bulunur.
Yeni Truva atlarından biri, güneş sisteminin düzlemine diğer üçüne göre daha dik eğimli bir yörüngeye sahip. Sadece bunun böyle dik bir yörüngesi olmasına rağmen, asteroitleri gözlemlemek için kullanılan yöntemler, güneş sisteminin geri kalanıyla eğim dışında olan nesnelere duyarlı değildir. Bu Truva Atı'nın varlığı, onun gibi daha pek çok şeyin olduğunu ve Neptün'ün Truva atlarının bir bütün olarak karmaşık, iç içe geçmiş yörüngeleri olan kalın bulutları işgal ettiğini gösteriyor.
Trujillo, "Böyle büyük bir yörünge eğimine sahip bir Neptün Truva Atı bulduğumuza gerçekten şaşırdık." Dedi. "Eğilmiş Neptün Truva Atı'nın keşfi, güneş sistemi düzleminden düzleme yakın olmaktan çok daha fazla uzak olabileceğini ve Truva atlarının gerçekten Neptün ile birlikte dönen nesnelerin bir "bulut" veya "sürü" olduğunu ima ediyor."
Büyük bir yüksek eğimli Neptün Truva atı popülasyonu, değiştirilmemiş ilkel asteroit gruplarının güneş sisteminin düzlemi ile yakından hizalanması gerektiğinden, güneş sistemi tarihinin erken dönemlerinden kalma olasılığını ortadan kaldıracaktır. Bu bulutlar muhtemelen Jüpiter'in Truva bulutlarına çok benziyordu: Dev gezegenler Güneş'in etrafındaki yollarına yerleştikten sonra, Truva bölgesinde olan herhangi bir asteroit kendi yörüngesinde "dondu".
Sheppard ve Trujillo ayrıca bilinen dört Neptün Truva atının tümünün renklerini ilk kez karşılaştırdılar. Hepsi yaklaşık olarak aynı soluk kırmızı tonundadır, bu da benzer bir köken ve tarihi paylaştıklarını düşündürür. Kitaplarda sadece dördü ile kesin olarak söylemek zor olsa da, araştırmacılar Neptün Truva atlarının Jüpiter Truva atları ve dev gezegenlerin dış düzensiz uyduları ile ortak bir kökeni paylaşabileceğine inanıyorlar. Bu nesneler, dev gezegen bölgesinde oluşan, çoğu sonunda gezegenlerin bir parçası haline gelen veya güneş sisteminden atılan sayısız küçük cismin son kalıntıları olabilir.
Bu makale, Şili'deki Las Campanas Gözlemevi'nde bulunan Carnegie 6.5 metrelik Magellan Teleskopları ile toplanan verileri içermektedir ve kısmen Hawaii, Hilo'daki Gemini Gözlemevi'nde elde edilen gözlemlere dayanmaktadır. Çalışma için finansman, NASA ve Ulusal Bilim Vakfı (Amerika Birleşik Devletleri), Parçacık Fiziği ve Astronomi Araştırma Konseyi (Birleşik Krallık), 8. Ulusal Araştırma Konseyi (Kanada), CONICYT (Şili) içeren Gemini ortaklığı tarafından sağlandı. , Avustralya Araştırma Konseyi (Avustralya), CNPq (Brezilya) ve CONICET (Arjantin).
Hikaye Kaynağı:
tarafından sağlanan malzemeler Carnegie Enstitüsü. Not: İçerik, stil ve uzunluk için düzenlenebilir.
29 Nisan Asteroid 2020: Asteroitler nedir ve nasıl oluşur?
Mevcut tahminlere göre, Asteroid '1998 OR2', bu yıl Dünya tarafından uçulacak en büyük asteroit olacak. En yakın yaklaşım 29 Nisan saat 05:56 civarında olacak.
Asteroit '1998 OR2' 1998 yılında kuruldu. 3 yıl 8 aylık bir süre içinde, asteroid Güneş'in etrafında dönüyor, yani 4 yılda bir Dünya'ya gelmeye veya ziyaret etmeye devam edecek. 6,3 milyon km'nin Dünya'dan 2,3 milyon km uzaktaki Dünya-Ay mesafesinin 16 katı olduğunu söyleyelim. Saatte yaklaşık 32.000 km hızla seyahat ettiği söyleniyor ve ilginç özelliği ise maske takıyormuş gibi görünmesi. COVID-19 salgınına karşı savaşmak için maske takmamız bize bir hatırlatma gibi.
Asteroitler uzay kayaları olarak da bilinir. Güneş sisteminde seyahat eden kayalık kalıntılardır. Bilim adamları, güneş sisteminin ilk günleri hakkında ipuçları içerdiğinden, asteroitleri inceleyebilmeleri için güneş sisteminin ilk günleri hakkında bilgi sahibi olmaya her zaman heveslidirler.
Güneş sistemimiz yaklaşık 4,6 milyar yıl önce Güneş'i çevreleyen bir gaz ve toz koleksiyonundan oluşmuştur. Gaz ve tozun çoğu gezegenleri oluşturdu ve kalıntıların bir kısmı arta kaldı. Size, genç güneşin güneş bulutsusu içinde hiçbir zaman gezegen olacak kadar büyük olmayan gezegenimsi kalıntıları olarak bazı enkazların parçalandığını söyleyelim. Jüpiter'in devasa yerçekimi nedeniyle diğer enkaz asla bir araya gelmedi.
Asteroitler nedir?
Asteroitler güneşin etrafında döner ve kayalık, metalik cisimlerdir. Nikel, demir vb. gibi birkaç kaya ve metalden oluşurlar. Asteroitler, gezegenlerden veya aydan çok küçük oldukları için küçük gezegenler olarak da bilinirler. Asteroitlerin atmosferi yoktur, ancak yörüngelerinde küçük uyduları olan ve hatta bazılarının iki uydusu olan yaklaşık 150 asteroitin bilindiği söylenir. Aslında, bazı asteroitler aynı zamanda iki katıdır; burada kabaca eşit büyüklükteki iki kayalık cismin yörüngesinde dolanırken bazıları da üçlüdür. 2013'te bilim adamları şaşırdılar ve en az bir asteroitin halkaları olduğunu keşfettiler.
Uzayda Asteroitler nerede bulunur?
Asteroitlerin çoğu, Mars ve Jüpiter'in yörüngeleri arasında büyük bir halka şeklindeki halkada asteroit kuşağında bulunur. Asteroitler güneşten yaklaşık 2 ila 4 AU (186 milyon ila 370 milyon mil / 300 milyon ila 600 milyon kilometre) yörüngede döner.
Bazen gezegenlerle olan yerçekimi etkileşimleri nedeniyle, bazı asteroitler değişir ve sonuç olarak Güneş'e ve Dünya'ya yaklaşırlar. Bu Asteroitler, Dünya'ya Yakın Asteroitler olarak adlandırılır.
Asteroitler Dünya'nın yörünge yolunu gerçekten geçtiklerinde, Dünya Çaprazları olarak adlandırılır ve bir asteroid, Dünya'dan .05 AU'dan daha az gelecekse, Potansiyel Olarak Tehlikeli Asteroid (PHA) olarak adlandırılır.
Ayrıca bazı gökbilimcilere göre Asteroitler Kuiper Kuşağı ve Oort Bulutu'ndaki güneş sistemine de ulaşıyor. Güneş sisteminde milyonlarca asteroit olduğu söyleniyor. Asteroit gazı kuşağının çapı 1 kilometreden veya 0,6 milden büyük olan 1.1 ve 1.9 milyon asteroit ve milyonlarca daha küçük asteroit olduğu bazı bilim adamları tarafından tahmin edilmektedir.
Asteroitler nasıl oluşur?
Asteroitlerin çoğunun şeklinin düzensiz olduğunu ve karanlık malzemeden yapıldıkları için onları uzayda tespit etmenin zor olduğunu ve uzayın karanlığına karşı bulunmalarının zor olduğunu biliyor musunuz? Asteroitler güneşin etrafında eliptik bir yörüngede dönerler ve oldukça düzensiz hareketleri vardır.
Yukarıda okuduğumuz gibi asteroitler, bir miktar kil, silikat ve çoğunlukla nikel ve demir olmak üzere farklı metal türlerinden oluşan kayalardan oluşur. Bazı asteroitlerde astronomlara göre altın ve platin gibi bir takım değerli metaller bulunur. Bazı asteroitlerde olivin ve piroksen gibi çok çeşitli mineraller de bulunmuştur ve bu mineraller Dünya'ya inen meteoritlerde de bulunur.
Asteroitlerin çoğu ayrıca, Güneş'in element bileşimini yakından takip ettiklerini gösteren çok miktarda karbon içerir. Şafak görevi gözlemi, suyun Vesta'nın yüzeyinden akmış olabileceğini ve asteroitlerin içlerinde su veya buz da içerebileceğini gösteriyor.
Hiç şüphesiz asteroitler kuyruklu yıldızlardan farklıdır.
Kuyruklu yıldızların genellikle kuyrukları vardır ve kuyruklu yıldız güneşe yaklaştığında süblimleşen buz ve döküntülerden oluşur. Ve yukarıda, asteroitlerin güneşe yaklaşsalar bile kuyruklarının olmadığını araştırdık. Gökbilimcilerin asteroit P/2010 A2 gibi bazı asteroitlerde kuyruklar tespit ettiğini söyleyelim. Bu, asteroit diğer asteroitler ile çarptığında ve bir kuyruk etkisi yaratan yüzeylerinden toz veya gaz çıkarıldığında olur. Bu nedenle, bu tür asteroitler "aktif asteroitler" olarak bilinir ve nadiren bulunurlar.
Diğer enteresan gerçekler
ʻGüneş sistemindeki Oumuamua yörüngesi.
- Daha önce, yıldızlararası araya giren ʻOumuamua hakkında bir makalemiz vardı. Daha önce bir kuyruklu yıldız olduğu düşünülse de, ʻOumuamua bir asteroit olarak yeniden sınıflandırıldı. Başka bir yıldızın güneş sistemimizi ziyaret ettiği bilinen ilk nesnedir ve gerçekte ne olduğuna dair birkaç teori vardır: uzaylı bir casus yazılım, bir kuyruklu yıldız, kayıp bir doğal asteroit. Ancak NASA, ilk olarak ʻOumuamua'yı Güneş etrafındaki yörüngesi nedeniyle bir kuyruklu yıldız olarak adlandırdı, ancak tüm kuyruklu yıldızların özelliği olan bir koma olmaması nedeniyle bir asteroit olarak yeniden sınıflandırıldı. Güneş sistemimizin dışına çıkan bir yörüngeye sahip birkaç asteroit biliyoruz. 2060 Chiron (diğer adıyla 95 P/Chiron) Satürn ve Uranüs arasında dönüyor. 5335 Demokles'in yörüngesi, Mars'ın yakınından Uranüs'ün ötesine kadar uzanır. 5145 Pholus, Satürn'den geçmiş Neptün'e kadar yörüngede.
- Her gün gezegenimize yere ulaşabilecek kadar büyük ortalama 17 asteroit düşüyor. Yine de çoğu asteroit küçüktür ve genellikle yere inmeden önce yanarlar.
- Asteroitler, 65 milyon yıl önce dinozorların neslinin tükenmesinin nedeni olarak kabul edilir.
- Dünya'da görülen bazı asteroit yağmurları aslında Dünya yörüngesinden geçen kuyruklu yıldızlardan kaynaklanmaktadır. Kuyruklu yıldızlar Güneş'e yaklaştıklarında, Dünya aynı alanı geçene kadar uzayda yüzecek bir malzeme kuyruğu oluştururlar.
- Yıllar boyunca birkaç uzay aracı asteroitlere indi. NASA'ya göre, 2001 yılında 433 Eros'a inen NEAR Shoemaker da dahil olmak üzere en az 10 uzay aracı bu gök cisimlerine indi ve orada birkaç hafta hayatta kaldı. Dawn Uzay Aracı, 2011 ve 2012 yılları arasında aylarca Vesta asteroidinin yörüngesinde kaldı ve 2010'da Hayabusa, Itokawa'nın 2005 yılında aldığı asteroit örnekleriyle geri döndü.
- 2013 yılında keşfedilen bir asteroit olan Charilko'nun halkaları olduğu tespit edildi. Bu keşif, bilim adamları tarafından, bir yıldızın önünden geçtiğinde arka planın yanıp sönmesine neden olduğunu keşfettiklerinde yapıldı. Spesifik olmak için iki halkası vardır.
- Asteroit 4Vesta'nın karasal bir gezegene benzer farklı katmanlara sahip olduğu söyleniyor. Bu, izotoplardan salınan ısıya ek olarak merkezde iç ısı olduğu anlamına gelebilir. İzotoplardan gelen ısı tek başına erimeye neden olmak için yeterli olmaz.
- Asteroitler, diğer gezegenlere benzer özelliklere sahip oldukları için küçük gezegenler olarak bilinirler. Bazılarının yüzeylerinden asteroid Vesta gibi sular akıyor. 2015 yılında yüzeyde akan sulardan kaynaklandığı tahmin edilen oluklar gözlenmiştir. Daha küçük asteroitler daha büyük asteroitlere çarptığında, buzlarını daha büyük asteroit üzerine saldıkları varsayılmıştır. Bu buz yüzeyde akan suya dönüşür.
- Gezegenlerle benzerlikleri olsa da, yaşamı destekleyemeyecek kadar küçüktürler. Boyutları atmosferi tutamayacak kadar küçüktür ve yerçekimleri tam bir küre oluşturamayacak kadar zayıftır. NASA'ya göre, güneş sistemindeki tüm asteroitlerin kütlesi, Ay'ımızın kütlesinden daha küçüktür.
- Asteroitlerin yoğunluğu hakkında çok az bilgi var. Ancak Dünya'ya Yakın Asteroitlerden Dünya'ya dönen radyo dalgaları üzerindeki Doppler Etkisini kullanarak, asteroit Mathilde'nin yoğunluğunu ölçebildik. Yoğunluğu şaşırtıcı bir şekilde suyunkinden fazla değildi. Bu onları, belki de tamamen sağlam, ancak büyük bir enkaz yığını olduğu sonucuna varmalarına neden oldu.
- Güneş sistemimizde yaklaşık 4,6 milyar asteroit olduğunu tahmin ediyoruz. Onları, Güneş'e çok yakın olanlardan, güneş sisteminin dışında dönen bir asteroide kadar her yerde bulabiliriz. Şimdiye kadar bunlardan yalnızca yaklaşık 800.000 tanesinin haritasını çıkardık.
İkiz uzay aracı #8220moloz yığını” ikili asteroitleri incelemek içinSanatçının ikiz Janus uzay aracını bir çift ikili asteroit üzerinde incelemeye giderken gösteren illüstrasyonu. Kredi bilgileri: Lockheed Martin
NASA tarafından, gizemli bir güneş sistemi nesnesi sınıfı olan ikili asteroitlere ilk kez yakından bakmak için bir çift küçük uzay aracı fırlatma görevine resmi olarak izin verildi. Bu cisimler, Dünya ve Ay gibi uzayda birbirlerinin etrafında dönen asteroit çiftleridir.
3 Eylül'deki bir proje incelemesinde NASA, iki yüzlü Roma tanrısının adını taşıyan Janus görevine resmi olarak devam etti. Görev, bu asteroit beyitlerini daha önce hiç görülmemiş ayrıntılarla inceleyecek. Kilit Karar Noktası-C (KDP-C) olarak bilinen bu inceleme ve NASA onayı, projenin uygulamaya başlamasına olanak tanır ve projenin resmi takvimini ve bütçesini temel alır.
İkişer kişilik bir an olacak: 2022'de Janus ekibi, iki çift ikili asteroitin yakınında tek tek uçmak için milyonlarca mil seyahat edecek iki özdeş uzay aracı fırlatacak. Janus'un baş araştırmacısı Daniel Scheeres, gözlemlerinin bu farklı cisimlerin nasıl evrimleştiğine ve hatta zamanla parçalandığına dair yeni bir pencere açabileceğini söyledi.
CU Boulder'da Ann ve H.J. Smead Havacılık ve Uzay Mühendisliği Bilimleri Bölümü'nde seçkin profesör olan Scheeres, "İkili asteroitler, kendileri için yüksek çözünürlüklü bilimsel verilere sahip olmadığımız bir nesne sınıfıdır," dedi. “Onlarla ilgili elimizdeki her şey, size yakından olduğu kadar ayrıntı vermeyen yer gözlemlerine dayanıyor.”
Lockheed Martin'in Janus Proje Yöneticisi Josh Wood, NASA'nın SIMPLEx programı kapsamında 55 milyon dolardan daha az maliyete sahip olacak görevin, uzay araştırmalarında yeni bir çağın başlamasına da yardımcı olabileceğini söyledi. Janus'un ikiz uzay aracının küçük ve çevik olacak şekilde tasarlandığını ve her birinin bir bavul büyüklüğünde olduğunu açıkladı.
Wood, "Uzay aracımızı küçültebilmek için bir avantaj görüyoruz" dedi. “Teknolojideki ilerlemelerle artık güneş sistemimizi keşfedebilir ve önemli bilim sorularını daha küçük uzay aracıyla ele alabiliriz.”
Misyon, 1996 FG3 ve 1991 VH adlı iki ikili çiftle buluşacak - her biri farklı bir yörünge modeli sergiliyor. Örneğin 1991 VH adlı çiftte, tahmin edilmesi zor bir model izleyerek çok daha büyük bir “birincil” asteroitin etrafında dönen bir “moon” var.
Boyut olarak ABD Pentagon binasıyla karşılaştırılabilir olan 1996 FG3, 2050'de Dünya'nın 8.446.867 km (5.248.640 mil) yakınından geçecek. 1996 FG3'ün güneş sistemimizdeki asteroitlerin %99'undan daha büyük olduğu ve muhtemelen nikelden oluştuğu tahmin ediliyor. demir, kobalt, su, azot ve amonyak.
1991 Golden Gate Köprüsü ile karşılaştırılabilir bir boyuta sahip VH, Güneş'in yörüngesinde 1996 FG3'ten daha yavaş dönüyor ve 2145'te Dünya'nın 6.476.969 km (4.024.602 mi) yakınından geçmesi bekleniyor. 1991 VH'nin diğer tüm köprülerin yaklaşık %97'sinden daha büyük olduğu tahmin ediliyor asteroitler ve muhtemelen magnezyum silikat ve demir silikattan oluşur.
Burada, ikili asteroitlerin yörünge yolunun Dünya'ya göre bir simülasyonunu görebilirsiniz.
Sanatçının ikili bir asteroidi inceleyen bir Janus uydusu anlayışı. Kredi bilgileri: NASA
Janus, görev için görüntülerin ve verilerin bilimsel analizini üstlenecek olan Scheeres'in bulunduğu Colorado Boulder Üniversitesi tarafından yönetiliyor. Lockheed Martin uzay aracını yönetecek, inşa edecek ve işletecek.
Ekip, dinamik hareketi benzeri görülmemiş ayrıntılarla izlemek için bir dizi kamera kullanacak. Diğer hedeflerin yanı sıra, Scheeres ve meslektaşları, ikili asteroitlerin hem birbirlerinin etrafında hem de uzayda nasıl hareket ettikleri hakkında daha fazla şey öğrenmeyi umuyorlar.
Scheeres, “Onları yakından gördüğümüzde, cevaplayabileceğimiz birçok soru olacak, ancak bunlar yeni soruları da beraberinde getirecek” dedi. “Janus'un ikili asteroitlere yönelik ek görevleri motive edeceğini düşünüyoruz.”
Wood, misyonun her biri yaklaşık 80 pound ağırlığındaki ikiz uzay aracının bugüne kadarki herhangi bir küçük uydudan daha uzağa seyahat edeceğini de sözlerine ekledi.
2022'de patladıktan sonra, Dünya'ya geri dönmeden ve uzaya ve Mars'ın yörüngesinin ötesine sapan atmadan önce ilk olarak Güneş'in etrafındaki bir yörüngeyi tamamlayacaklar.
Meteor ve göktaşı nedir?
Bir meteor basitçe Dünya'ya inmeye çalışan ancak Dünya'nın atmosferi tarafından buharlaşan bir asteroittir. Dünya atmosferinin kayaya uyguladığı direnç, sıcaklığının yükselmesine neden olur. We sometimes see the glowing hot air created by these burning meteors and dub them “shooting stars.” Meteor showers occur when the Earth passes by many meteors at once. For example, if chunks of a comet melt off as it passes close to the sun, this debris can be left behind to later dazzle us Earthlings with a meteor shower.
Meteorites are meteors that survive the dive through the Earth’s atmosphere and manage to land on the surface of our planet. They are typically composed of either iron or stone, i.e. a mix of oxygen, silicon, magnesium, iron, and other elements.
Studying asteroids helps us understand the formation of our solar system and how our planet came to be. We don’t just have to wait for meteorites to find us to know more about their composition, however. The OSIRIS-Rex mission to the asteroid Bennu aims to take samples from the asteroid and bring them back to Earth. You can learn more about why Bennu was chosen for such a special mission on the OSIRIS-Rex mission page.
A version of this article was originally published on Quick and Dirty Tips as Asteroid, Meteor, Meteorite, and Comet: What's the Difference?
Read more from Quick and Dirty Tips.