"Mahkeme hikayeler Rusya'da kalan ve dürüst bir şekilde görevlerini yerine getirmiş olan bize düşmeyecek, ancak bunu önleyenlere, Vatanlarının çıkarlarını unutan ve Rusya'nın geçmişinde ve geleceğinde bariz düşmanları olan yabancılara hapşırma ”dedi.
General M. D. Bonch-Bruevich
General M. D. Bonch-Bruevich
Sovyetler Birliği'nde bile, Beyaz hareketinin monarşik olduğu bir efsane vardı: "Beyaz Ordu, Kara Baron tekrar kraliyet tahtı bizim için hazırladı." Sovyet sonrası dönemde, bu efsane, beyazların Rus devleti yurtseverliğinin taşıyıcıları olarak görülmeye başlanmasıyla önemli ölçüde tamamlandı.
Beyazların Rusya'yı kurtardığını ve “kanlı kırmızıların” onu öldürdüğünü söylüyorlar. Gerçekte gerçekte beyazlar, Rus yanlısı sermayenin ve küresel sermayenin sıradan paralı askerleriydi. Rus Batı yanlısı, liberal-burjuva toplumun seçkinleri (Şubat listeler), çarlığı devirip otokrasiyi yıkıp, Rus medeniyetinin periferik bir parçası haline getirerek Rusya'nın “tatlı Avrupa ”'sını kurmayı hayal ediyordu. Ancak, işe yaramadı. Batılılaştırıcılar, Rusya'yı ve Rus halkını hiç tanımıyorlardı. Batı yanlısı Geçici Hükümetin yıkıcı, aptalca davranışlarıyla ağırlaştırılmış bir Rus huzursuzluğu başladı.
Fevralista-Batılılar hızla Bolşeviklerin merkezde aldığı milliyetçi ve Kazakların eteklerinde kırılmış yalakta ve güç kaybettiler. Ancak Paris veya Venedik'te sessizce kabul etmek ve yaşamak istemiyorlardı. Ayrıca, dış bir düzen vardı: Batı'nın sahipleri, bir zamanlar ve herkes için ana medenî ve jeopolitik muhalifleri olan Rus medeniyetini ve Rus süper kahramanlarını yok etmek istedi. Bu nedenle acımasızca devam etmekte olan İç Savaş'ı (köylü savaşı Şubat ayından hemen sonra başlayan, ceza devrimi gibi başladı) yeni ve daha ciddi bir düzeye aktaran milliyetçi ve beyaz hükümetler ve orduların oluşturulmasına başladı. Sonuç olarak, beyazlar Batı'nın ustalarının paralı askerleri olarak hareket etti.
Anavatanı göğüsleriyle korumaya başlayan kefillerin ve kornetlerin “inanç, kral ve Anavatan için” ve şu anda gözlerinde yaşlarla savaşmaktan kurtulan efsanevi resmi “Tanrı Çar'ı korusun!” Tamamen yanlıştı. En önde gelen ve yetenekli beyaz generallerden biri olan Korgeneral Ya. A. Slashchov-Krymsky, Beyaz Orduyu terk edip Kızıllara gitti. Bir yazı yazdı: "Fransa'nın hizmetinde Rus vatanseverliği sloganları". Hepsi bu Beyaz hareketin özü, “birleşik ve bölünmez Rusya” kurtuluşu sloganı kapsamında Batı sahiplerinin hizmetiydi. Buradan, bilinçaltı düzeyde, insanlarla ilgili olarak hain bir rol oynadığını anlayan veya bilinçaltı seviyede hisseden beyaz seçkinlerin ahlaki çürümesi geliyor.
Batı ve Japonya'dan maddi yardım ve askeri yardım alan Beyaz hareket, batı ve doğu işgalcilerinin doğrudan müdahalesi (işgal) şeklinde, vatansever hareketinin dış biçimlerini bile kaybetti. Böylece, Sovyet karşıtı devrim, Batı yanlısı bir güç olarak ortaya çıktı ve Rusya'nın bütünlüğünün ve bağımsızlığının kaybına, Rus medeniyetinin ve süper ulusların tamamen yok olmasına yol açtı. Büyük Rus bilim adamı D.I. Mendeleev, “Rus çalışmaları” yaratmaya başladı; bu düşüncede asgari şartı koymuştur: “Rusya’nın“ hayatta kalması ve bağımsız büyümesini sürdürmesi ”. Bu, kesinlikle Rus devletliğinin asgari, değişmeyen ve temel görevidir. Aynı zamanda, Rusya büyük bir gelişmiş güç halini alırsa, Rus devletinin görevi asgari düzeyde değil de (Stalin’de olduğu gibi) yüksek düzeyde gerçekleştirilir. Beyazlar “eski Rusya” nın kalıntıları üzerinde iktidar için savaştılar ve Batı'nın ustalarının altına girdiler. Vatanseverlik yok (kelimeler hariç), bir “iş” - güç ve mülkiyet, insanları parazitleştirmeye devam etme yeteneği.
Rus halkının anında Beyaz hareketin aşağılık özünü gördüğü açıktır. Bu, geniş halk desteğinin kaybına ve Beyaz Ordunun yenilgisine önceden karar verdi. Batı yanlısı liberal bir terfi ve eğitim alan, ancak yüreklerinde Rus kalan eski imparatorluk ordusunun subaylarının çoğu bile, Rus devletinin ve büyük Rusya'nın restorasyonunu gerçekten destekledikleri için bunu gerçekleştirdi ve Kızılları destekledi. Genelkurmay’ın general ve subaylarının yarısı, emperyal ordunun rengi, Kızıl Ordu’da hizmet vermeye başladı. Kızıl Ordu’da, Çar generalleri ve subayları neredeyse sadece ideolojik değil, yurtsever nedenlerle hizmet etmeye gitti. Bolşevikler, bir Avrupa (Batı) medeniyetinin çevresini değil, bağımsız bir güç olarak Rusya'nın gelişmesi için bir projeye ve programa sahipti. General M.D. Bonch-Bruyevich daha sonra şöyle yazdı: “Aksine, içgüdüsel olarak, nedense değil, Bolşevikler’e çekildim, içlerinde Rusya’yı çökertme ve imhadan kurtarabilecek tek gücü görerek.”
Ekstra olarak Kızıl Ordu’ya katılan Rus general ve subayların Genel A.A. Brusilov’un görüşlerinin özünü gösterdi. Polonya cephesinde tehdit edici bir durum yaşanırken, Mayıs 30’ta Brusilov 1920’in önderlik ettiği Rus ordusunun eski generallerinden oluşan “Eski görevlilere, nerede olursa olsun” temyiz başvurusunda bulundu: “Bu kritik tarihsel anda milli hayatımızın, biz, eski yoldaşlarınız, vatanınıza olan sevgi ve bağlılık duygularınıza hitap ediyoruz ve her türlü hakaret ve isteklerini yerine getirip getirmediklerini ve gönüllü olarak, Kızıl Ordu’ya avlanmalarını ve gönülsüz bir şekilde tüm hakaretleri unutmaya çağıran bir istekle size hitap ediyoruz. ve ile bu bir korku meselesi değil vicdan için, böylece dürüst hizmetimizle hayatlarımızı bağışlamamak, sevgili Rusya'yı kesinlikle savunmak ve yağmalamamasına izin vermek, çünkü ikinci durumda geri dönüşü olmayan bir şekilde kaybedilir ve soyundan gelenler bizi haklı ve doğru bir şekilde suçlayacaktır. sınıf mücadelesinin egoist duyguları nedeniyle, mücadele bilgimizi ve deneyimimizi kullanmadık, yerli Rus halkımızı unuttuk ve ana Rusya'mızı mahvetti. ”
Sovyet karşıtı tarihçi M. Nazarov bile “Rus Göçmenliği'nin Misyonu” adlı kitabında şöyle yazdı: “Beyaz hareketin İtilafa yönelmesi birçok insanın Beyaz kazandığında arkasındaki yabancı güçlerin Rusya'yı kendi çıkarlarına tabi tutacağından korkmasına neden oldu.” Kızıl Ordu gittikçe daha fazla Rusya’nın devletliğine ve egemenliğine kavuşan bir güç olarak algılanıyordu.
Açıktır ki, Batı yanlısı burjuva liberal (gelecekteki beyaz) projesinin Rus karşıtı ve devlet karşıtı niteliği kargaşanın başlamasından önce bile olgunlaştı ve kendini gösterdi. İç Savaş sırasında Batı ile birlik, nihayet bu özü ortaya çıkardı. Projenin çöküşüne ve Romanov imparatorluğuna yol açan Şubat ayındaki Rus otokrasisini ezen Batı yanlısı burjuva liberal güçleriydi (Şubat listeleri). Batılılar, Rusya'yı batı kalkınma yolu boyunca yönlendirmeyi hayal ediyorlardı; onlar için devlet, sosyal ve ekonomik yapı idealleri İngiltere ve Fransa idi. Rusya’nın tepesi - büyük dükler, asalet, üst düzey subaylar, sanayiciler ve bankacılar, burjuvazi ve kapitalistler, çoğu siyasi partinin ve hareketin bir parçası olan generallerin, "aydınlanmış Batı" nın bir parçası olmayı hayal ettiler. Batılılar, "pazar" ve "demokrasi" için, "para sahiplerinin" sahiplerinin tam gücü idi. Ancak çıkarları, Rusya'nın ulusal çıkarlarına, Rus medeniyetinin matris koduna ve halkına uymuyordu. Bu radikal yarık ve Rus distemper neden oldu. Rusya'da, huzursuzluk (ulusal) çıkarlar 1917 yılında gerçekleşen en aşağılık biçimde ihlal edildiğinde başlar.
Batı yanlısı burjuva liberal (beyaz) projesinin özü, Rus karşıtı ve devlet karşıtı olması, "Önemli Noktalar" ve "Derinlikten" yazarlarına ve V.V. Rozanov'a ve "lanetlenmiş günlerin" görgü tanıklarına iyi yansımaktadır. - Bunin ve M. Priştin . Öyleyse, Bunin’in “Lanetli Günleri” nde her sayfada bir tutku görüyoruz - Almanların ordnung ve darağacıyla birlikte gelmesi beklentisi. Ve eğer Almanlar olmasaydı, o zaman en azından bazı yabancı türler - en kısa sürede Rusya'yı işgal etselerdi, mayınlara ve kafalarını kaldıran geri tepmelere geri döndüler. “Gazetelerde - Alman taarruzunun başlangıcı hakkında. Herkes diyor ki: "Ah, eğer öyleyse!" ... Dün B. iyi insanlar tarafından ziyaret edildi - ve hepsi tek bir sesle: Almanlar, Tanrıya şükür, hareket ediyor, Smolensk ve Bologoe ... Bazı Polonya lejyonları hakkındaki söylentiler aynı zamanda sözde bizi kurtarmaya gidiyorlar ... Almanlar, savaşa girdikleri, kavga ettikleri, fethettikleri ve "sadece demiryollarına giderler" - Petersburg'u işgal etmeye devam ettikleri gibi görünmüyorlar - Dün akşamki haberden sonra Petersburg'un Almanlar tarafından alındığı haberi gazeteler çok hayal kırıklığına uğradı ... Sanki Alman ordusu St. Petersburg'a girdi. Yarın bankaların serbestleştirilmesine ilişkin kararnamede ... V.V.'nin müttefiklere hakaret ettiği hakaret edildi: Rusya'yı işgal etmek yerine Bolşeviklerle müzakerelere başladılar ... "
Ve ayrıca: “Söylentiler ve söylentiler. Petersburg, Finliler tarafından alındı ... Hindenburg Odessa ya da Moskova'ya gitmiyor ... Her şey, birinden, bir mucizeden, doğadan yardım bekliyoruz! Şimdi her gün Nikolayevsky Bulvarı'na gidiyoruz: gitmedi, Tanrı korudu, bir sebepten dolayı yol kenarlarında beliren ve hala daha kolay göründüğü Fransız savaş gemisi. ”
Bu, M. Bulgakov’un, Beyaz Muhafız romanı üzerine yazılan Türbinlerin Günleri adlı oyununda çok güçlü bir şekilde gösteriliyor. Türbinler kardeşler ve arkadaşları bize, örnek almamız gereken insanlar gibi, Rus subay onur taşıyıcıları olarak sunuldu. Ama adalete bakarsak, o zaman “Beyaz Muhafız” ın - memurların ve ardıç adamlarının, tüfeklerin ve makineli tüfeklerin “gri insanlara” nasıl ateş ettiğini ve Almanlara ve kuklacılarına nasıl hizmet ettiğini görüyoruz. Neyi koruyorlar? Şöyle ki: “Hem yüze gelen teğmen istifleri, hem de geri dönen köylere çabuk ateş yaktı, hetman serdyuk ramrodları tarafından parçalanan sırtlar ve Alman ordusunun ana lütfeleri tarafından kağıt parçalarına verilen makbuzlar:“ 25 domuz için Alman domuzunu ona ver ” . Almanların şehir merkezine böyle bir makbuzla gelenlere iyi huylu ve şükran dolu kahkahalar. ”
Ve beyaz subaylar tarafından vurulmuş, savaşçıyı ve Almanları savunan ve aynı zamanda Rusya'da Fransız ve Senegalli'yi istila etmeyi hayal eden “gri” insanlar, eski “seçkin” lerin İç Savaş'a getirdiği Rus askerleri ve köylülerdir. Ve bu memurlar namus ve vatanseverlik örnekleri mi? Açıkçası değil. Generaller Brusilov ve Bonch-Bruyevich, Albay Shaposhnikov, görevlendirilmemiş subaylar Rokossovsky ve Chapaev - bunlar, genç nesli Anavatan aşkı ruhunda taklit etmeye ve eğitmeye örnek.
Böylece beyazlar, Ataman Krasnov gibi Almanlara, hatta Fransız, İngiliz ve Amerikalılara - Denikin ve Kolchak gibi güvenmeye hazırdı. Bu arada, kırmızı, ateşli bir şekilde Rus (Sovyet) devletliğini ve orduyu, müdahalecileri ve yerel kölelerini kovmak için yeniden yarattı. Aynı zamanda, herkesin entelektüel potansiyelleri gibi bir eğitim alabilecekleri sosyal parazitlerin olmayacağı bir ülke inşa etmek, onların Batı'ya bağlı kalmamak için güçlü bilim ve sanayi yaratmalarına izin verecek.
Rusya’nın modern liberal halkının temsilcilerinin çok sevdiği (görünüşte “kendilerini” gördükleri) Amiral A.V. Kolchak, Büyük Britanya’nın ve ABD’nin sahiplerinince temin edilen, Batı’nın bir paralı askeri olan gerçek bir “müteahhit” idi. Kelimenin tam anlamıyla Rus halkı hakkında, perestroyka'nın aşırı Rusofob'u olarak yazdı: “kölelerin psikolojisinden çıkamayan vahşi ve perişan (ve benzerlikten yoksun)”. Sibirya'daki Kolçak yönetiminde, bu ordunun zulmü, beyaz ordunun arkasındaki köylü isyanlarının beyazların yenilmesinde neredeyse ana etken haline gelmesini sağladı. Ayrıca, Kolçak, kaderi kraliyet tahtını ezdiği için Şubat ayının önde gelenlerinden biriydi.
Günümüzde Rusya, A. I. Denikin ulusal bir kahraman olmaya çalıştı. Hitler’e yardım etmediğini ve Büyük Vatanseverlik Savaşı’nda Kızıl Ordu’nun zaferini dilediğini belirtti. Ancak azalan yıllarda. Ve sıkıntılar sırasında, Denikin de facto, Batı'nın ustalarına hizmet etti. Rusya'da Devrim ve İç Savaş sırasında göze çarpan Rus yazar ve araştırmacı tarafından belirtildiği gibi, V.V. Kozhinov: “Anton İvanoviç Denikin koşulsuz olarak Batı'ya teslim edildi”. Biyografi A. I. Denikin D. Lekhovich, Beyaz Hareketi liderinin liberalizm olduğunu ve “Cadet Partisi'nin Rusya'yı İngiliz tipinin anayasal monarşisine götürebileceğini” ve “müttefiklere sadakat fikrinin [İtilaf” karakterini kazandığını ”ümit ettiğini umuyor.
Beyaz hareketini ve dış müdahaleyi ayıramazsınız, Sovyet karşıtı araştırmacıları beyazlar gibi. Onlar ayrılmaz bir şekilde bağlantılı. Batılı güçlerin ve Japonya'nın müdahalesi olmasaydı, Rusya'daki İç Savaş böyle bir ölçekte olmazdı. Bolşevikler, beyazlar, ayrılıkçı milliyetçiler, Basmachiler ve haydut gruplarının direniş merkezlerini çok daha hızlı ve büyük bir fedakarlık göstermeden bastırırlardı. Batı silah ve malzeme teslimi olmasaydı, beyazlar ve ulusal ordular faaliyetlerini genişletemezdi.