Demans'ta lütuf nasıl bulacağınızı öğrenme
Siperlerden bir rapor.
Doktor genç. Benden oldukça genç. Belki kırklı yaşlarımın ortası kırklı yaşlarımın ortaları.
Aynı şekilde kayınpederime, bir çocuk doktorunun korkmuş bir üç yaşındaki çocuğa kibar davranacağı gibi davranır. Yavaş ve aydınlık ve kısa cümlelerle konuşuyor. Onlara bugün sadece soruları cevaplamakla ilgili olduğunu söyler. Onun ve onların ve bizim - kocam ve benim.
Hepimiz standart bir sınav odasında bir araya toplandık. Bir hemşire ilave sandalyeler getirmek zorundaydı, çünkü Carole ve George bunu tek başlarına ya da birbirleriyle yapamıyorlar. Kocam, tek oğulları, bensiz yapamaz.
Kayınvalidemin sadece bir sorum var. Aklı son zamanlarda döngülerde çalışıyor - tekrarladığı, tekrarladığı ve tekrarladığı dört ya da beş hikaye. Doktorun ofisinde, bir sorusunu defalarca sorar. Ayrılana kadar her iki veya üç dakikada bir.
Ve sonra evdeki tüm sürüş cevabını tekrar ediyor, tıpkı beynini buruşturmaya çalışıyormuş gibi.
“Beni onu uzağa atlatacak mısın?” Diye soruyor. “Uzun zamandır ona sahip oldum. Onu uzaklaştırmak istemiyorum. ”
“Tabii ki değil” diyor doktor.
Tabii ki değil, dedi kocam.
“Tabii ki değil” dedim.
Birimizin kaç kez söylediği önemli değil. Ya da yine de karşılayabilecekleri “uzakta” olmadıklarını. George'u kendi odasının olduğu güzel ve temiz bir tesiste yaşamaya göndermek gibi değildir ve oldukça korkunç olan diyet peccadillos'unu barındıracakları bir seçenektir.
Bizimle yaşıyorlar, çünkü artık kendilerini güvenli bir şekilde önemsemiyorlar, aynı zamanda tek emeklilik planlarının sosyal güvenlik olduğu ve bu da bir daire kiralamayacağı için. Evde güvende olmadıkları noktaya gelirlerse ne olacağı konusunda endişelenerek çok fazla enerji harcıyorum.
Oğulları olmasaydı ne yapardı, görmekte zorlanıyorum. Eğer yalnızlarsa ve toprak, son birkaç yılda olduğu gibi onların altına kaymıştır.
Doktorun ofisinde kaldık çünkü kayınpederim iki hafta önce tuvaleti kullanmak için sinema salonundan çıktı ve kayboldu. Sonunda onu yalnız otururken bulduk ve yanlış tiyatroda karıştı.
Onunla filmde olduğumuzu hatırlamadı. İki kere düştü, çünkü sinema salonlarında adımlar olduğunu hatırlamadı.
Doktor ona bir dizi soru içeren sözlü hafıza testi yaptırır.
Hangi yıl George? 1955.
Hangi eyaletdesin? Pensilvanya. (Nevada'da yaşıyoruz - 1980'lerden beri Nevada'da yaşıyor.)
Hangi ilçedesin? Cevap yok - bir ilçenin ne olduğundan emin değil.
Hangi mevsimdeyiz? Oh, pek emin değilim… ama orada olmalı.
Hangi gün? Çarşamba olmalı. (Pazartesi oldu.)
Tarih ne? 2 Şubat. (Doğum günü. Tarih 23 Nisan'dı.)
Sana üç kelime vereceğim. Elma. Tablo. Kuruş. Onları tekrar edebilir misin? Elmalı Kalem Tenny.
Elma. Tablo. Kuruş. Onları tekrar edebilir misin? Elma. Tablo. Kuruş.
Dünyayı geriye doğru heceleyebilir misin? W-O-R-L-D.
Güzel, geriye doğru heceleyebilir misin? L-O-R-D-B.
Bana bu üç kelimenin ne olduğunu söyleyebilir misin? Birinin dünya olduğunu biliyorum.
Karısı öne eğilir ve kulağıma fısıldıyor, Bu çok saçma bir test. Onları bile hatırlamıyorum.
Doktor, George’a artık araba süremeyeceğini söyleyerek randevuyu bitiriyor. Yemek yapamıyor - hiç yapmadığı kadar. Hiç yalnız olamaz. Sinemada tuvalete gitmemek. Peppermill'de kesinlikle poker oynamamak.
Onu uzak tutmamı mı sağlayacaksın? Ona uzun zamandır sahip oldum. Onu uzaklaştırmak istemiyorum.
Birbirlerini takip eden, merdivenlerin iki yüzü. Biri aşağıya indiğinde diğer fişler. İki yıl önce hastayken - hastanede uzun süre yatmayı gerektirecek kadar hastaydı, bunu bir huzurevinde birkaç hafta takip etti - kendi kahvesini nasıl kuracağını ya da çamaşır makinesini nasıl çalıştıracağını bilmiyordu.
Yaptığı son kahve kabından bitene kadar iyiydi. Ve sonra ayrı düştü.
Ben her zaman onun yumuşak ve tatlı olduğunu ve yaşlandıkça daha tatlı olduğunu ve daha da kaba olacağını düşündüm. Bu büyük patlama sesi var ve alıştığı yemeğe alıştı. Küçük ailesine - karısı ve oğluna - onun etrafında dönerdi.
Ama bu tam tersi. Son zamanlarda ne kadar uyuduğuyla baş edemiyor. Onun için ne kadar az arkadaş olduğu ile. Uyuyabileceği tek yolu geri çekilinceye kadar ona seçiyor. Ve kendine çok fazla kaymış, neredeyse tanınmıyor. Belirgin bir nedenden ötürü öfkesini çok kolay bir şekilde kaybeder. O bile neden üzüldüğünü bilmiyor.
Çok ağlıyor, kızımı korkutuyor. Zoloft'u alıyor, ama gerçekten yardımcı olmuyor.
Dün gece arabamın arka koltuğunda, kızımın futbol maçına giderken gözlerini kapattı ve arabada kalmak ve oyun sırasında uyumak isteyip istemediğini ona her yarım milte bir sordu. Ağladı. Sadece kafası karışmış gibiydi.
On üç yaşında George ve Ruby arasında oturuyor. Biri ve sonra diğeri, ping pong topu gibi, eğer iyi olurlarsa sorar.
Sessizsin. İyi misin? Sadece çok sessizsin. İyi olduğuna emin misin? Yorgun musun? İyi misin? Sadece çok sessizsin. Oyun için endişeleniyor musun? Ne biliyor musun George? Sadece arabada kalabilir ve uyuyabilirsiniz.
Ruby sonunda söyleyene kadar büyükanne! İyiyim.
George sonunda söyleyene kadar, oyunu izleyeceğim.
Sonra Carole gözyaşları ve diyor ki, Güzel, tekrar sormayacağım. Artık hiç konuşmayacağım.
Sadece o yapar. Tabii ki. Onun döngülerinden bir başkası. Keşke kapatabilsem. Bilirsin, Shaunta, Ruby çok iyi bir atlet.
İşte geliyor. Onu durduramıyorum. Demans ve depresyon ile 74 yaşında bir kadın olmamasını sağlayamam. Öğretmen dönemlerini mutlu etmek için otistik oğlumun otizm gibi davranmamasını sağlayabildiğimden daha fazla akıl döngüsünü değiştiremiyorum.
Ona bunun uygunsuz olduğunu söyledim. Kocam ona söyledi. Bana söylendiğini hatırlamıyor. Tek başına, bu belirli zihin döngüsünün tamam olmadığını bilmiyor. Yapmış olsaydı, bugün üç kez bu konuşmayı daha önce yapmazdık.
Kamuoyunda onu yönlendirmek için daha saldırgan olurdum, ama burada arabada biraz başımı salladım ve onu bekledim.
Kendime bir gün Carole'nin verdiği zarafet seviyesine ihtiyacım olabileceğini hatırlatıyorum ve umarım çocuklarım bana verecek. Umarım Ruby'nin bundan bir şey aldığını söyler, ve korkunç bir vücut disforisi türü değil.
Kendime tekrar Ruby ile konuşmasını hatırlatıyorum ve almak üzere olduğu mesajı hafifletmenin bir yolunu bulmaya çalışıyorum. Çünkü acele saat trafiği ile pazarlık yaparken, dolu bir arabada durduramıyorum.
Bu yüzden onun üzerinde çok hoş bir figür var. Çok güzel bacakları var.
Kızımın bacaklarını ve figürünün güzelliğini, onu duyabilecek kadar uzun duran kişilere işaret ediyor. Yabancı insanlar. Garip adamlar. Kayınvalidemin zorlukla genç kızımın cesedini onunla tartışmasını engellemek için UPS insanının kapısını çarptım. Konuyu beklenmedik bir şekilde kontrol satırlarında ve doktor ofislerinde değiştirdim ve bugünkü oyun sırasında tekrar yapmak zorunda kalacağımdan eminim. En azından bir kere.
Ruby'yi dikiz aynasında görüyorum, kulak tomurcuklarını kulağına sokuyor.
İyi misin? Çok sessizsin.
Ben iyiyim büyükanne.
İnce. Oraya varana kadar başka bir şey söylemeyeceğim.
Sadece oyunumu düşünüyorum.
Biliyorsun, sen çok iyi bir atletsin. Bu yüzden üzerinde çok hoş bir rakam var. George, en güzel bacaklarına sahip değil.
Bu evde yaşamak, yaşlanmanın zararları konusunda özel bir PBS'nin ortasında yaşamak gibi. Atalet ve otuz yıl süren iki paketlik bir alışkanlık, beyninize nasıl delik açıp, banyoya nasıl gideceğinizi bilmek ve kendi başınıza arka tarafa oturan futbol babasına yanınızda oturmamayacağınızı hatırlamak gibi şeyleri nasıl yiyor? torununun figürünün ne kadar güzel olduğu hakkında, emilip alın. Tek emeklilik planınız olarak Sosyal Güvenlik’e güvenmek sizi çocuğunuzun bodrum katına indirecek.
Düz korkmuş: giriş-orta yaş baskısı gibi. Ve bunu atlatmanın tek yolu, sabırlı olmanın zarafetini aramak. Ve kendim için sağlık ve finansal seçimler yapmak, ben de onları yapacak kadar gençken.
Shaunta Grimes bir yazar ve öğretmendir. Reno'da kocası, üç süperstar çocuğu ve Maybelline Scout adında sarı bir kurtarma köpeği ile yaşıyor. Twitter'da @ shauntagrimes, Viral Ulus ve Asi Ulusu'nun yazarı ve yaklaşmakta olan orta sınıf romanı The Astonishing Belki ve orijinal Ninja Yazarı.