Tank Marino gibi inşa edilmiş tüm tekneler. Fotoğraf, ilk operasyondan ve ilk kayıplardan önce, Nisan 1918'in ortasından daha geç olmamak üzere çekildi. Fotoğraf Dieselfutures.tumblr.com
Birinci Dünya Savaşı sırasında, sözde özel bir tekniğin oluşturulmasını gerektiren konumsal kilitlenme. Bazı deniz operasyonlarında benzer süreçler gözlemlenmiştir. İtalya'daki tipik koşullarda özel sorunları çözmek için, “deniz tanklar"- Grillo tipi torpido botları.
Savunma ve saldırı
İtalya Krallığı Mayıs 1915'te savaşa girdi ve Avusturya-Macaristan İmparatorluğu ana rakibi oldu. Çatışma hem karada hem de Adriyatik'te gerçekleşti. Zamanla, Kraliyet İtalyan Donanması, Avusturya-Macaristan filosunu üslerine kilitleyen güçlü bir torpido botu grubu oluşturmayı başardı. Ancak, tam bir zafer çok uzaktaydı.
Avusturya-Macaristan Donanması mevcut riskleri dikkate aldı ve önlemler aldı. Pula ve Split üslerinde, bomlardan kıyı topçularına kadar mevcut tüm savunmalar konuşlandırıldı. İtalya'nın gemileri veya botları, ateş eden veya torpido fırlatan bir silahın mesafesine güvenli bir şekilde yaklaşamadı.
Teknenin genel görünümü. Şekil Naval-encyclopedia.com
Düşmanın ana kuvvetlerinin bulunduğu Pula limanı filo. Bu nesneye yapılan başarılı bir grev bölgedeki durumu önemli ölçüde değiştirebilir - hatta Avusturya-Macaristan filosunu savaştan çekebilir. Ancak, mevcut yollarla saldırı mümkün olmadı.
Orijinal Çözelti
Torpido botları düşmanın yüzey kuvvetlerine karşı en etkili araç olarak görülüyordu, ancak birkaç bom bariyer hattı nedeniyle Pula sularına giremediler. Bununla birlikte, bu sorun 1917'de çözüldü. SVAN'dan mühendis Attilio Bizio, yüzen bariyerlerin üstesinden gelmek için uyarlanmış özel bir tasarıma sahip bir torpido botu oluşturulmasını önerdi.
Yeni konseptin özü, hafif düz tabanlı bir tekneye, bomların üzerine tırmanabileceği bir çift tırtıl zinciri ile donatmaktı. Bu tür fırsatlar “barchino saltatore” (“atlama teknesi”) kavramına yansır. Daha sonra, bitmiş ekipman resmen Tank Marino ("deniz tankı") olarak adlandırıldı. Kurşun teknenin adıyla, tüm seri genellikle Grillo ("Kriket") olarak adlandırılır.
Teknenin izdüşümleri. Şekil Naval-encyclopedia.com
1917-18 başında. planları oluşturuldu. SVAN bazı testler yapmak, “deniz tankı” projesini tamamlamak ve ardından bir dizi dört tekne yapmak zorunda kaldı. Önümüzdeki aylarda, bitmiş ekipman ilk kez Pula üssüne gerçek bir saldırıya katılacaktı.
tasarım Özellikleri
Geliştirme çalışmaları en uygun çözüm arayışıyla başladı. "Tırtıl taşıyıcısının" çeşitli varyantlarını test ettik ve gövdenin en avantajlı konturlarını belirledik. En başarılı seçenekler bitmiş projede uygulama bulmuştur.
Grillo projesi orta boy, tamamen ahşap düz tabanlı bir teknenin yapımını içeriyordu. Teknenin uzunluğu 16 m, genişliği 3,1 m'dir, Taslak sadece 700 mm'dir. Yerinden Olma - 8 ton Eyalet genelinde mürettebatta dört kişi vardı.
Fırlatmadan önce Grillo tekne. Fotoğraf Pinterest.com
Gövdenin orta ve arka kısımlarına 10 hp kapasiteli Rognini ve Balbo markalı iki elektrik motoru yerleştirildi. Bunlardan biri pervaneye bağlandı ve tekneyi 4 deniz miline hızlandırdı, diğeri engelleri aşmaktan sorumluydu. 30 deniz miline kadar menzil sağlayabilen şarj edilebilir piller için gövdenin iç hacminin önemli bir kısmı verildi.
Teknenin kenarlarına yakın, güverte ve altta, metal profiller şeklinde iki dar uzunlamasına kılavuz sağlanmıştır. Kılavuz tekerlekler pruvaya, kılavuz ve tahrik tekerlekleri kıç tarafına monte edilmiştir. Bu cihazlara iki dar makaralı zincir takılması önerildi. Zincirin bazı kısımları bir engelle etkileşmek için bükülmüş kancalarla donatılmıştır. Zincir, kendi elektrik motorundan arka tekerleklerden birinden sürüldü.
Silah Grillo, İtalyan filosu ile silahlanmış iki standart 450 mm torpidodan oluşuyordu. Torpidolar yedekte havadaki araçlarda taşındı. Teknenin bir muharebe parkuruna gitmesi, araç kilitlerini açması ve sıfırlaması gerekiyordu silâh suya.
Çekirge su. Fotoğraf Dieselfutures.tumblr.com
Özel çalışma yöntemleri için sağlanan torpido botlarının özel tasarımı. Sınırlı akü kapasitesi ve kısa menzili nedeniyle, römorkör ile düşman limanı bölgesine teslim edilmesi önerildi. Daha sonra, maksimum 4 deniz mili hızıyla, tekne bomlara yaklaşmak ve “pistleri” açmak zorunda kaldı. Onların yardımı ile engeller aşıldı, ardından mürettebat yüzmeye devam edebilir. Torpidoları fırlattıktan sonra, Kriket de aynı şekilde yedekte dönebilir.
Böcek filosu
Tank Marino tekneleri basit bir yapıya sahipti, bu yüzden inşaatları çok zaman almadı. Mart 1918'de SVAN, KVMS'ye tamamen çalışır durumda olan dört tekneden oluşan bir dizi teslim etti. Hemen hemen ilk operasyonlar için hazırlıklar başladı.
Hafif "zıplayan" tekneler denizcilere bazı böcekleri hatırlattı. Bu nedenle onlara Grille, Cavalletta ("Çekirge"), Locusta ("Locust") ve Pulce ("Flea") adları verildi.
Üç işlem
Yeni torpido botlarının dahil olduğu ilk muharebe operasyonu 13-14 Nisan 1918 gecesi gerçekleştirildi. Çeken muhriplerin yardımıyla Cavalletta ve Pulce botları Avusturya-Macaristan Pula üssüne minimum mesafeye ulaştı. Mürettebat, limandaki bombaları geçmeye ve gemilere saldırmaya çalıştı. Ancak, bir geçit bulmak ve su alanına girmek mümkün değildi ve mürettebat geri dönmeye karar verdi.
İlk ve son görevinden sonra kriket. Fotoğraf Dieselfutures.tumblr.com
Dönüş yolculuğu biraz zaman aldı ve eskort gemileriyle görüşme şafak vakti gerçekleşti. Operasyonun komutanlığı, yedekte tekneli muhriplerin güvenli bir mesafede ayrılmak için zamanlarının olmayacağını düşündü - düşman onları fark edip onlara saldırabilirdi. Zor bir karar verildi. Kendi kurtuluşları ve gizlilikleri için, benzersiz tekneler sular altında kaldı.
Tam bir ay sonra, 14 Mayıs gecesi Grillo teknesi Pula'ya doğru yola çıktı. Kaptan Mario Pellegrini liderliğindeki ekibi, uygun bir yer bulmayı ve bomlardan geçişe başlamayı başardı. Dört engelin ilk satırında "gizli" tekne çok fazla gürültü yaptı ve düşmanın dikkatini çekti. Ancak komutan, tekne fark edilene kadar operasyona devam etmeye karar verdi.
İtalyanların ikinci engelinin arkasında bir Avusturya-Macaristan bekçisi bekliyordu. Tekneye çarpmaya çalıştı, ancak darbeyi atlatmayı başardı. Bekçi ateş açtı ve çok çabuk hedefine ulaştı. Kaptan Pellegrini bir torpido cevabı emretti. Karışıklıkta, mürettebat gerekli tüm operasyonları gerçekleştirmedi ve nöbetçiye giden torpidolar patlamadı. İtalyan teknesi battı ve mürettebatı ele geçirildi. Savaştan sonra denizciler eve döndüler ve askeri ödüller onları bekledi.
Topçu teknenin kıç tarafına döndü - ve tahrik zincirlerini düşünmeyi mümkün kıldı. Fotoğraf Dieselfutures.tumblr.com
Tank Marino'nun muharebe kullanımının son bölümü ertesi gece 15 Mayıs'ta gerçekleşti. Bu kez Lokusta teknesi ilk seferine çıktı. Zaten engellerin kampanyasında fark edildi, spot ışıkları aydınlatıldı ve ateşlendi. Gizli bir saldırıdan söz edilmiyordu. Operasyon komutu tekneyi geri çağırdı ve güvenli bir şekilde eve döndü.
Orijinal hata
Orijinal konsept çalışmasının bir parçası olarak, İtalyan Deniz Kuvvetleri Deniz Kuvvetleri, engelleri aşabilecek dört torpido botu sipariş etti ve aldı. Hepsi gerçek operasyonlara katılmayı ve tamamen olumlu olmayan sonuçlar göstermeyi başardı. İlk çıkışlarında üç tekne kayboldu. Dördüncüsü kurtarılmayı başardı - çünkü düşman onu hala terk edebildiği zaman çok erken fark etti.
Locusta teknesi, filonun savaş yapısında tutuldu, ancak artık amaçlanan amacı için kullanılmadı. Nisan-Mayıs 1918'deki üç operasyon, büyük bir sorun kitlesinin varlığını ve nakit "atlama teknelerinin" savaş görevlerini çözemediğini gösterdi. Buna ek olarak, bir elektrik santrali kullanımı ve düşük özellikleri nedeniyle, tekne diğer operasyonlar için uygun değildi.
Avusturya'dan kopyalanan Avusturya-Macaristan teknesi. Öncüllerinden farklı olarak, test bile edilmedi. Fotoğraf Naval-encyclopedia.com
Elbette bu tip yeni tekneler yapılmadı. Olağandışı "paletli" araçlar, geleneksel yüksek hızlı torpido botlarını tercih etti. Yakında, bu teknik bir kez daha yüksek potansiyelini doğruladı. Locust, 1920 yılına kadar KVMS'de kaldı ve bundan sonra gereksiz olarak hizmet dışı bırakıldı.
Avusturya-Macaristan'da "deniz tankları" operasyonunun tüm özelliklerini bilmediğini ve bu nedenle orijinal konseptle ilgilendiğini belirtmek gerekir. Batık tekne Grille yüzeye çıkarıldı, çalışıldı ve hatta kopyalamaya çalıştı. Ancak, İtalyan gemisinin Avusturya-Macaristan kopyası savaşın sonuna kadar denize gitmeyi başaramadı. Ve yakında bu proje daha önemli konuların varlığı nedeniyle unutuldu.
Böylece, "deniz tankı" projesi hızla başarısızlığını gösterdi ve terk edildi. Tüm ileri denizcilik güçleri geleneksel görünüme sahip torpido botlarını kullanmaya devam etti. Ve su alanına girişteki engeller sorunu kısa sürede çözümünü buldu - bir bombardıman uçağı oldu авиация.