Yıllar önce şişkinlikten muzdaripken tavsiye üzerine besin intolerans testi yaptırmıştım. İki ay boyunca yasak olan tüm süt ürünleri, pirinç, baklagiller, şeker, beyaz un ihtiva eden hiçbir şeyi ağzıma koymadım. Bir süre sonra enerjim o kadar yükseldi ki, sabahları yataktan neredeyse parendeler atacak kadar fit olarak kalkıyordum.
Sonra sıkıldım tabii bu yöntemden. Eskisi gibi beslenmeye başladım. Bir bırakınca ipin ucunu öyle bir kaçıyor, öyle bir kaçıyor ki, tutamıyorsun. Benim de enerjim düşmeye başladı, sabahları kolum kalkmamaya başladı. Aradaki farkı o zaman çok net olarak anladım.
Geçenlerde bir yazı okudum. Amerikalı bir aile bütün bir yılı şekersiz geçirmişti, ayda bir ödül olarak kendilerine tatlı bir şeyler alıyorlardı, sonra o tatlıdan da zevk almamaya başlamışlardı. Bunu Facebook sayfamda paylaşınca, bir arkadaşım etkinlik düzenlemeyi önerdi.
Bu etkinlikle birlikte şekeri bıraktık. Yine enerjim artmaya başladı. Yine aradaki farkı hissetmeye başladım. Ve aslında o enerji düşüklüğünün, kolumu kaldıramamanın uyuşmaktan öte bir şey olmadığını anladım.
Şekerin bu yüzyılın asıl uyuşturucusu olduğunu kabul etmek gerek. O yüzden her mutsuzluğumuzda tatlıya sarılmıyor muyuz? Acının karşılığı olarak tatlıyı kullanıyoruz, ama o tatlının acıyı bastırmak için kullanıldığını farketmiyoruz.
Şimdilik şekersiz hayat, oh ne rahat diyorum ve bundan sonra böyle olmasına niyet ediyorum.
Yazıda sözü geçen Amerikalı ailenin şeker deneyimi:
http://www.medunya.com/genel/sekersiz-bir-yil-bir-ailenin-buyuk-macerasi