Altı yıl boyunca, Life Is Strange serisi, bizi birbirimize, arkadaşlara, ailelere ve topluluklara bağlayan bağlar hakkında sürekli hikayeler anlattı. En son giriş olan True Colors, alt metnin yalnızca metin değil, oyunun temel mekaniği haline geldiği ilk zamanı temsil ediyor. Bir dizi olarak Life Is Strange‘in gücü, insanların neden böyle olduklarına dair daha derin soruları her zaman yanıtlamaya çalışmasıdır, ancak orijinal Life is Strange kahramanı Max Caulfield’ın en iyi arkadaşının hayatını çözmeye çalışmasıyla veya Sean’la karşılaştırıldığında bile. ve Life is Strange 2‘den Daniel Diaz giderek acımasızlaşan Amerika’nın insafına kaldığı için True Colors daha derine iniyor. Serinin diğer kahramanlarının yeteneklerinin ötesinde bir düzeyde insanların hayatlarını araştırabilen yeni bir kahramana sahiptir. Bu yetenek, oyunun bazı yenileri geçmesine izin verir,
10 yaşındayken ağabeyi Gabe’den ayrılan koruyucu aile sisteminin bir çocuğu olan Alex Chen olarak oynuyorsunuz. On yıldan fazla bir süre önce aileden tesise ve tekrar geri döndü, sonunda Gabe onu takip etti ve davet etti. Colorado’daki pastoral küçük bir köy olan Haven Springs’teki yeni evine. Burası bir hayata başlamak için yeterince huzurlu bir yer gibi görünse de, konu büyük sırrına ve oyunun doğaüstü geldiğinde Alex çaresizdir: Alex, insanların duygularını yalnızca dev patlamalar olarak görüp okuyabilen, süper güçlü bir empatiktir. Psychodelic renkler, ancak duygu yeterince güçlüyse, aslında onu miras alacaktır. Ne yazık ki, koruyucu aile sistemi tam olarak dünyadaki en mutlu yer değil, Alex’in kendisini, kontrolünün ötesinde felç edici depresif dönemler ve aşırı öfke nöbetleri tarafından tüketildiğini bulduğu anlamına geliyor.
Ve böylece, Alex yeni hayatına başlarken, Haven Springs onu birden fazla şekilde etkilemeye başlar. Kasabayı büyük bir trajedi vurduğunda, barışı korumak bir zorunluluk haline gelir ve bu kasabayı korumak kadar kendini korumakla da ilgilidir. Çoğunlukla, True Colors, diğer Life Is Strange oyunlarıyla aynı şekilde çalışır: Alex olarak, oyunun size izin vereceği her şeyle ve herkesle dolaşıp etkileşime girersiniz, zaman zaman sizi etkileyen diyaloglar yoluyla önemli, yaşamı değiştiren seçimler yaparsınız. dünya ve hikayenin seyri. Teknik düzeyde, özellikle görseller açısından, serideki geçmiş oyunlara göre birkaç belirgin iyileştirme var. Bu en muhteşem ve bereketli Life is Strange oyunudur ve bir bedeli olmasına rağmen karakter performanslarında muazzam, etkileyici bir gelişme sağlar. Test ettiğimiz PS5 bağlantı noktası, şehirde dolaşırken kare hızında bazı ağır darbeler aldı ve başka yerlerde kekeledi.
Yine de mekanik olarak önemli bir ekleme var: Alex’in güçlerini kullanma ve bir kişinin zihninden gerçek duyguları okuma veya ortamdaki bir nesneyle ilişkili duygusal bağları ve hatıraları hissetme seçeneği sıklıkla olacak. Alex, en iyi ve gülünç haliyle, bir müşteri hizmetleri temsilcisiyle dışarıdan sivil bir telefon görüşmesi yapan birini görebilir, ancak gücünü, yalnızca onların dahili olarak mutlak bir yürümeye başlayan öfke nöbeti geçirdiğini duymak için kullanır. Alex, en ürkütücü anında korkmuş bir çocuğu okuyabilir, ancak korkunun fiziksel olarak ateş püskürten bir uçurum ağzı olarak tezahür ettiğini ve her an çocuğu yutmaya hazır olduğunu görebilir. True Colors‘ın görmediğimiz bir şekilde görsellerle oynamasına izin veriyor ve PS5‘te DualSense’in düşünceli bir kullanımı var’
Alex’in hayatını, insanlığın en kötü ve en ilkel içgüdülerinden saklanamayan bir cehennem manzarası yapmak çok kolay olurdu, ama neyse ki, True Colors bundan daha fazla kısıtlama gösteriyor. Vibe daha çok, kalp ağrısının ve hayal kırıklığının sürünerek Alex’i her zaman sular altında bırakmak yerine yana kaydırdığı bir “hayat sana hızlı gelir” yaklaşımıdır. Kısıtlama, karanlığın ve olumsuzluğun karaya hakim olduğu anları çok daha iyi hale getirir. Ancak, uzun mesafeler için, sarkaç neredeyse diğer yönde çok fazla sallanır. True Colours bir anlatı olarak neredeyse fazla nazik. Her bir karakterin ve NPC’nin, rahat ve yatıştırıcı olsa da, acımasız duygusal riskler göz önüne alındığında, samimiyetsizliğe dayanan bir temel güzelliği vardır. Her şeyde bir Gilmore Girls-y havası var; piçlerin çoğunun bile çekiciliği var, ve başlamak için çok fazla piç yok. Diğer Life Is Strange oyunları – hatta Dontnod’s Tell Me Why – bu konuda daha dengeliydi.
Bununla birlikte, hastalık, ölüm, keder, ebeveynlik, ilişkiler ve bizi tehdit eden canavarlarla empati kurmanın veya onları affetmenin maliyeti hakkında büyük sorular soran oyunun altında hala zifiri karanlık bir akıntı var. Oyunun en etkileyici olduğu yer, kolay cevapları olmayan sorular sormaktır ve en önemli olduğu noktalarda bunu fark eder. Oyundaki en üzücü anlardan biri, Alex’in, çocuğunun üvey babası olmayı hevesle isteyen hayatının aşkını kaybetmiş bir anneyi teselli etmesidir. Çözüm beklenmedik bir yerde sona eriyor, Alex kadının duygularını okuyor ve gizlice çocuğuna, şirketini soyduğu için kızdığını keşfediyor. Daha da etkileyici olanı, bunun çözümü kolay bir senaryo olmamasıdır. Alex, durumu etkilemek için güçlerini kullanıyor ve daha sonra büyük bir geri tepiyor. Bu, Alex’in çözemediği bir problemdir ve kendisini ve anneye desteğini sunmanın en iyi yolunu bulması gerekmektedir. Oyunda bu olgunluk seviyesini koruyan birkaç durum vardır ve son bölümü bu bağlamda mutlak mükemmelliktir: inanılmaz, iddialı bir soyut hikaye anlatımı, geçmişe dönüşler, ileriye dönük, tüyler ürpertici halüsinasyonlar ve güzel arınma dizisi. Ama genel olarak, oyun şuruplu tatlı ve yürekten olmaya karar veriyor. Yerel Nextdoor eşdeğerinin, sakinlerin iyi huylu şakalar anlattığı ilginç bir yer olduğu bir kasaba, yerel bar, sunucularına karşı iyi olan garip çiftlerle dolu, bir kiracı yaslıyken ev sahiplerinin kirayı isteyerek ertelediğidir.
Haven Springs, özellikle günümüzde ziyaret etmek için güzel bir yer. Bunlar, olumsuzluklarını ve korkularını daha sağlıklı bir şeye dönüştürmelerine yardımcı olan, aralarında bir empatiye sahip olmayı hak eden insanlar ve Alex’in bir insan olarak gerçekten kendine gelmesi için mükemmel bir yer. Ancak geri bildirim döngüsü biraz çarpık. Birkaç istisna dışında, Alex’in muazzam nezaketi ancak oyunun sonuna doğru geri geliyor. O aslında kasabada olan her şeyin katalizörü. Ama Alex’in kendini gerçekleştirmesi, tamamen yalnız olduğu zaman travmadan geliyor. Oyuncu olarak tipik video oyunu yapısı, tüm topluluğun yükünü omuzlayan tek kişi olarak, burada normalden daha adaletsiz hissediyor ve bir topluluk olarak Haven Springs fikrini kabul etmemizi isteyen bir oyun için, orantısız cömertlik biraz garip görünür. Asıl şikayet, bu serideki önceki oyunların, kahramanlarımızın yükselmek zorunda olduğu sinizmlerine sahip olmaları ve bunu yapma yolculuğunun daha çok bir mücadele gibi hissettirmesiydi, ki bu Life is Strange: True Colors‘da eksik olan bir şeydi. Doruğa kadar, Alex’in yolculuğu, sorunlara zor çözümlere ulaşsa bile, yönetim kurulu genelinde düşük riskler hissediyor. Alex’in sebat edip Haven Springs’i bulduğundan daha iyi bırakacağından asla şüphe yoktur.
Özellikle diğer oyunların bu kadar duygusal açıdan yıkıcı notlarla nasıl bittiği göz önüne alındığında, bu yaklaşımda haklılık var. Alex’in taviz vermeden sadece yardım edebilmesi o anda iyi hissettiriyor. Bu, derinliği ve anlatılmaya değer hikayeleri olan, iyi çizilmiş yerler ve karakterlerle, lokantalar ve dondurma dükkanları, çiçeklerle kaplı evler, altın gün batımları ve keyifli bahar festivalleriyle dolu bir oyundur. Sırf küçük bir çocuğun hayatı hakkında daha iyi hissetmesini sağlamak için tüm kasaba çapında bir LARP seansını bir araya getiren bir kasaba.
Geliştirici Güverte Dokuz sadece dokunma karanlığı verir asla ışık var ve orada olup sevinç emin hepsi daha iyisini yapma bazı küçük bir rol oynamak için güçlü olmak içinde olduğu için. Ancak bu vibe ile Alex’i en başta buraya getiren kargaşa arasındaki kopukluk elle tutulur ve bu iki endişe birleşebilirse oyun mükemmellik kazanabilir. Haven Springs’e uğramak hala iyi harcanan bir zaman – ama bu güçlü, duygusal olarak yankılanan bir ziyaretten ziyade hoş bir ziyaret.