Uçan Uzay Gemileri, Kodlama Krizi ve Aşkı Öğrenmek
Daha önceki bir blogda, zihinsel engelli kardeşim Max ile hayatımı Disney'in yeni Star Wars dizisi The Mandalorian'ın konusuyla nasıl ilişkilendirdiğimi yazmıştım. Gerçekliğimin bu versiyonunda, günlük hayat benim uzay gemim, Max Grogu (bebek Yoda) ve ben Mandaloryalıyım.
Ben Mandalorian'ım çünkü 1) Dıştan Max/Grogu'dan daha güçlü ve bağımsız olarak daha yetenekli görünüyorum 2) Max/Grogu adına savaşlarda savaşırım ve 3) hayatım boyunca sık sık sadece özgür olmayı istemek arasında güreştim. Max/Grogu'nun sorumluluğu ve fiziksel olarak zayıf olan ve sürekli bir yaramazlık ve kriz kaynağı olan bu garip yaratığın, uzay gemimde benimle birlikte sürmesine isteksizce izin vermem gereken bu aşırı güçlü hissedilen görev.
Ayrıca, hikayeyi takip ederseniz, kısa süre sonra Max'in yukarıda belirtilen tüm şekillerde Grogu gibi olduğu - ve - aynı zamanda Grogu gibi, zaman Max'in neredeyse süper doğal güçlere sahip olduğunu ortaya çıkarır - insanları ona çekerken ve bir şekilde Max'in bakıcılarının çoğu, Max'in hayatlarını nasıl şekillendirdiğini veya kurtardığını size söyleyecektir - ve çok az kişinin katlanmak zorunda kaldığı şeylerden kurtulur - ve bu nedenle, güçleri ancak karanlık gerçekten tehdit ettiğinde ortaya çıkar.
Ve The Mandalorian ve Grogu gibi, Max ve benim hayattaki ortak amacımın temelde sürekli bir fetih için evreni dolaşmak, birbiri ardına öngörülemeyen koşulların üstesinden gelmek, sadece sürekli ortaya çıkan olaylarda rolümüzü oynamak olduğu yavaş yavaş benim için daha belirgin hale geliyor. ve her gün burada, sadece karanlık tarafa direnmek için çalışan birçok gücün büyük planı.
Tüm bunlar boyunca, Grogu/Max konuşmasa da birlikte nasıl çalışacağımızı öğreniyoruz - ve Grogu/Max'in yeteneklerinden daha ağır basan yetenekleri olduğu ortaya çıkıyor - ve Mandaloryalı/Ben'e gerçek bir savaşçı olmanın ne anlama geldiği öğretiliyor. sadece korumak, ama sevmek, son derece masum ve yine de derinden bilge, benzersiz ve neredeyse kutsal olan bir şeyi sevmek.
…Ayrıca Mandaloryalı gibi, Grogu/Max daha önce 1000 kez yapma dediğim bir sürü düğmeye basmadan ve şimdi çıkışı açmayı başarmadan önce bir anlığına arkamı dönememeye alıştım. biz uçuşun ortasındayken kapı kapağı…
Şimdi, Disney'in Mandaloryalı versiyonunun ötesine geçerek - nihayetinde benden çok daha az organize ve daha tepkisel olan bir adam, muhtemelen bir ofis işinde hiç çalışmadığı için - ama her neyse - en azından kaosu kontrol ediyormuş gibi davranmaya ihtiyacım var, ben Herhangi bir hafta içinde yönetmekte olduğumuz kriz düzeyini kategorize etmek için kendime bir kod sistemi geliştirdim.
Bunu yapmak, uzay gemimi daha kolay uçurmama yardımcı oluyor, çünkü kod sistemimi, kendi kişisel beklentilerime göre gerçek gerçeklikte oynanan mürettebatı hızlı bir şekilde uyarmak ve çarpmalara karşı kendilerini ayarlamak için kullanabiliyorum. ani başlayan meteor fırtınasından geliyor.
Kriz kodlama sistemim şöyle:
Yeşil Kod: Bu, krizlerin olmadığı bir hafta. Max'in sağlığı ve enerjisi nispeten iyi ve istikrarlı, tüm bakıcı personel de sağlıklı ve düzenli olarak programlanmış vardiyalarında çalışabiliyor ve ben de sağlıklıyım.
… Ve geminin dışından sürpriz saldırılar düzenlenmiyor - kış buz fırtınaları ve elektrik kesintileri, okyanusta yüzerken Portekizli Savaş Adamı sokmaları, yeni varyantlardan ani Covid dalgalanmaları, Medicaid, Medicare düğümleri arasındaki bozulmalar gibi. ve CVS, Max'in günden güne kötü nöbetler geçirmesini önleyen ilaç kokteyllerinden birini veya daha fazlasını yeniden doldururken - ve liste uzayabilir (ps - evet, bunların hepsi gerçek hayattan örneklerdir) ama bence asıl meseleyi anladınız.
Sistemdeki bir sonraki adım, doğal olarak, Sarı Kod…
Sarı Kod: Bu, az önce listelediğim olası kriz salgını alanlarından bir veya ikisinde - ancak bundan daha fazla değil - küçük bir rahatsızlık yaşadığımız zamandır - VEYA, listelemediğim bir alan, belki de henüz oluşmadığı için. Henüz olmadı, ancak emin olun, önümüzdeki birkaç hafta içinde ekleyeceğim bazı yeni örnek alanlar olacak.
Mevcut bağlamda, bu hafta bir Sarı Kod haftasıdır çünkü Max, büyük olasılıkla bir hafta önce bitirdiği antibiyotiğin neden olduğu kabızlıktan bazı zorluklar yaşıyor. Bu, tuvalette kaka kazalarını yönetmek için fazladan zaman harcanmasını gerektirdi, ancak bu onu veya beni normal aktivitelerimizin çoğunu yapmaktan alıkoymadı ve bu harika!
Ek olarak, hafta ortasında bakıcı olmadan tam bir gün geçirdik, bu yüzden başka topları bırakıp doldurmak zorunda kaldım, ancak o günü önceden planlamıştı ve arka arkaya birkaç Yeşil haftamız olduğundan beri şimdi bir günlük personel eksikliğini özümseyebilir ve şu an için kendimizi hala dirençli hissedebiliriz.
Yani Code Yellow haftaları oldukça yönetilebilir. Mürettebat için 'tamam, farkında olun, çünkü bu bok çok hızlı bir şekilde yanlara gidebilir' gibi bir uyarı görevi görürler.
Ve, onların kredisine göre, Max ile uçup bunu bir pandemide yapan iki yıl, mürettebat gerçekten farkında olmayı ve uygun ayarlamalar yapmayı öğreniyor.
Bu, mümkünse uykudan fedakarlık etmememizi sağlamak gibi şeyler yapmak anlamına gelir. Ayrıca, başka nelerin kolayca bırakılabileceğini görmek ve ME ile daha fazla ilgilenmek için zaman sağlamak için haftanın hedeflerini tekrar gözden geçiriyoruz. Temel olarak, stratejimiz enerji ve esenliğe öncelik vermek ve korumak haline gelir - geçen meteor yağmuru bizi aniden yoğun bir fırtınaya sürüklerse başarı için çok önemli faktörler.
Code Orange: Pekala, Cod Orange'ı vurduysak, geminin sallandığını anlayabilirsiniz, ancak mürettebat en azından hala bağlı.
Belki Max'in vücudu başka bir sağlık krizi geçirdi ve kendimizi birkaç uzun gün boyunca banyoda ve/veya her gün doktor muayenehanelerinde buluyoruz… ve belki de bunun üzerine bir başka sürpriz saldırı bize bir kış gibi geliyor. Max'in öksürüğünün kötü olduğu ve her 4 saatte bir nebulizatör makinesinden astım tedavisine ihtiyacı olduğu bir hafta boyunca birden fazla gün boyunca elektrik kesintilerini nasıl atlatabileceğimizi anlamaya başlamamızı gerektiren buz fırtınası…
Ve sonra, Kırmızı Kod var: Hasta bir Max'e bakarken ve kış fırtınasına hazırlanırken karşılaştığınız durum budur ve sonra… bir bakıcı oda arkadaşının Covid olduğunu söylemek için arar ve o çıldırır çünkü Max'i ifşa ettiğini düşünüyor. Şimdi hepimiz tecrit altına girip bekleyip Max'in öksürüğüne, dondurucu soğuklara ve kış buz fırtınasına ek olarak Max'in de Covid-19 geliştirip geliştirmeyeceğini görmeliyiz.
Ne yazık ki, hem okuyucu hem de yazar için bu kurgusal bir örnek değildi.
Gerçekten de Ocak ayında tüm bu şeylerin arka arkaya gerçekleştiği bir dönem vardı. Aslında, Ocak ayının büyük bir bölümünde Orange veya Red Code'daydık.
Mürettebatı övmek istiyorum çünkü baştan sona odaklanmış ve sakin kaldılar.
Ancak, fırtınadan çıktığımızda, mürettebatın bunalmış ve endişeli olduğu açıktı. Fırtına bizi geçtikten ve Yeşil Kod statüsüne geri döndüğümüzden sonraki gece ortaya çıktı.
O gece, gece yarısı bir kısraktan uyandım ve kalbim hızla atıyordu ve durmuyordu. Kendime rüyanın gerçek olmadığını söylemem, kalp atışım yavaşlamadan önce kalp krizi geçirmediğimi söylemem birkaç dakika derin nefes almamı aldı.
Aslında, son iki yıl bana - birçok sinir bozucu şekilde - vücudumun - tüm insan bedenleri gibi - başka bir çıkış yolu olmadığında stresi ifade etmenin yaratıcı yollarını nasıl bulacağını gösterdi. Gerçek şu ki, 2020–2022 haftalarının çoğunda Kırmızı Kod ve Turuncu Kod durumu arasında oyalandık.
Bu nedenle, Max + Pandemic'in bende geliştirdiği oldukça sert bir cilt, ama kesinlikle aşılmaz bir cilt değil. Sanırım hepimiz bu zamanlarda derilerimizi sertleştirmeye meydan okuyoruz, yine de.
Ocak ayındaki bu son Kırmızı Kod dönemi, pandemi için iki yıllık bir dönüm noktasıydı, ancak Max'in yaşadığı ve pandemiden hemen önce kanser tedavilerinden kurtulduğu yıllar göz önüne alındığında, ailemiz için şimdi 6. yılına yaklaşıyoruz. değişen derecelerde değişen krizler arasında sürekli hareket halinde olmak.
Bununla birlikte, bu kış hakkında düşündüğüm şey, şimdiki yıldan önceki her yılın bir sonraki maraton için nasıl antrenman yaptığıdır. Herkes 'bu krizden önceki haline ne zaman döneceğiz' diye sorup duruyor. Ama bu sonuçsuz bir soru. Kriz bizi öyle değiştirir ki 'geri dönüş' olmaz, sadece takılıp kalır ve sonunda umutla ilerlemeye devam eder.
Çoğumuzun henüz aşılanmadığı ve o zamanlar dehşet verici olan ve Covid'den yüksek ölüm rekorları kıran olayların ortasında Güneydoğu'yu vuran ve yoğun elektrik kesintilerine neden olan epik bir kış havası yaşadığımız geçen kışı hatırlıyor musunuz? Bak, bu kış için çok iyi bir antrenmandı, değil mi?
Son Ocak ayının stresini kesinlikle hissetmiş olmama rağmen, zihnimin ve bedenimin bir yıl öncesine göre fırtınayı atlatmak için kesinlikle daha donanımlı olduğu da doğruydu ve bu bana zamanla gerçekten büyüdüğümü gösteriyordu. — oldukça dağınık görünse bile, çoğu zaman.
Şimdi, çok geriye bakmamakla ilgili bu dersi uzun zaman önce öğrendiğimi düşünürdünüz, çünkü Max kesinlikle bana pek çok ders verdi. Ancak bu son iki yılda, Max'le birlikte yaşamaya başladığımdan ve pandeminin gerçeğe dönüştüğünden beri, ben de yanlışlıkla 'yoluma dönebileceğim' veya 'Max ve Covid 19 dışındaki kendi önceliklerime dönebileceğim bir zamanı bekliyordum. '.
Gerçekten nefesimi tutuyorum bazen onu bekliyorum, hatta bazen o zamanı ŞİMDİ veya YAKINDA olmaya zorlamaya çalışıyorum.
Ve bu nedenle, gerçekte olanın gerçekliği yüzünden defalarca dövülüyorum.
Bunu geçen yıl fark ettim ve aslında bir süredir “Ben sadece cevap vermek için buradayım” diyorum bile.
Bunu mantram olarak taşıyarak, mürettebatı daha derin bir teslimiyet yerine götürmeye çalışıyorum - ama gerçek şu ki, mürettebat şimdiye kadar son derece asi ve böyle bir emri gerçekten somutlaştırmaya karşı dirençliydi.
Şimdiye kadar, 2022 kışında, mürettebatın biraz daha sıraya girdiğini hissedebilir ve buna tanık olabilir miyim - kafamdaki o vahşi ve uğuldayan düşünce bedeni sonunda sakinleşmeye başlıyor - göğüs ve bağırsaktaki o ağırlık kalkmaya başlıyor. - iç huzurun tatlı bir nefesinin gün ışığına çıkması gibi bir şeye yer açmak.
Peki, mürettebatın çekişmesi neden bu kadar zor oldu, diye soruyor bir sonraki kişisel sorgulama katmanına?
Çünkü her yeni teslimiyet katmanının arkasında her zaman bir keder okyanusu vardır.
En azından benim için, 'bırakma' sürecinin ölümle gelmemesi nadirdir. Fiziksel değil, ama bazen gündemlerimizin, inançlarımızın veya yaşam tarzımızın, fikirlerimizin veya algılanan kimliklerimizin ölmesi, fiziksel bir ölüm kadar travmatik olabilir, hatta bazen daha da travmatik olabilir.
Max'in şu anki kız kardeşi olabilmek için kesinlikle birçok ölümden geçtim. Ve en sonuncusu, yeni ve değerli bir şeyin ortaya çıktığını görmeden önce kimliğimin ve kişisel gündemimin ölmesine izin vermem oldu.
Belki de bazı kültürlerde bakıcı olarak tanımlanmak ve yürüyüşünüzü yönlendirmesine izin vermek asildir ve adım atmak kolay olabilir. Ama bu kültürde, gerçekten çok fazla değil.
Benimle tartışmaya can atıyorsanız, lütfen gerçekçi olun ve hayatlarını kronik hastalara, engellilere ve yaşlılara sadece bu insanlara ödenen ücretlere göre bakmaya adayanlara verdiğimiz değere bakın. Gerçek beklentimiz, insanların çok azının midesini kaldırabildiği bu işi -kakayı, yaraları ve çişleri temizlemek gibi- toplumumuzdaki diğer bazı emekçilerin ücretli izin veya sağlık hizmetlerine yeterli erişim gibi faydaları olmadan yapmasıdır.
Çok uzak olmayan bir mesafede bakıcılık, bir zamanlar kölenin rolüydü ve daha sonra 'yardımcı' rolüydü. Bu bir hizmet eylemidir, ancak aniden engelli bir aile üyesi için bunu yaparken bulanlar için fedakarlık ve tecrit derinden hissedilir.
Son zamanlarda bunun üzerinde çok fazla marine ediyorum ve bunu, Self'e hizmet etmek için yaşama kültürümüzdeki popülerliğin etkilerinin yanı sıra düşünüyorum.
Biz gerçekten harika kendini gerçekleştirenlerden, kendi kendini güçlendirenlerden, kendi kendini iyileştirenlerden, kendi kendine yeni başlayanlardan ve Kendin Yapçılardan oluşan bir toplumuz.
Benliği o kadar çok seviyoruz ki, sosyal medyada bir marka haline gelebilir ve başkalarına kendilerini ruhsal, fiziksel, zihinsel olarak nasıl daha iyi hale getirebileceklerini göstererek bir 'etkileyici' olarak milyonlar kazanabilir.
Bunu ilk fark edenin ben olmadığımı biliyorum, hiçbir şekilde. Ancak kültürümüzdeki birçok kişinin bu eğilimleri entelektüelleştirmesine ve incelemesine rağmen, bunun hala her yerde tezahür ettiğini görüyoruz.
Birbirimizi masum bir şekilde 'hayalinizi yaşamaya', 'niyetinizi belirlemeye', 'sınırlarınızı belirlemeye' teşvik ettiğimizde bile olur - evet sadece gidin ve olmak istediğiniz kişi olun! neye inanmak istiyorsan ona inan! - gerçekler, hakikatten çok Öz'e tabi hale geldi bile…
Görünen o ki, Benlik kültürümüzde hemen hemen her şeyin ötesine geçmiştir…Sevgi, Bilgelik, Ayırt Etme, Affetme, Doğru İlişki, Aile, Geçiş Ayinleri, Yakınlık, Uzlaşma, Fedakarlık ve evet, Hizmet…
Şimdi, Benliği kutlamanın ve yüceltmenin tüm bu alt akımlarının özünde kötü olduğuna inanmıyorum. En azından kısmen, istismar ve baskıyı ifade eden uzun bir ilişkiler tarihi ile boğuşan bir toplumdan doğduklarına ve 'ruh sağlığının' önemine ve şiddet ve baskı döngülerinin sağlığımız üzerindeki etkilerine dair yeni bir anlayışa sahip olduklarına inanıyorum.
Ancak yine de, bu karanlığa verdiğimiz yanıtta bir şeyler ters gidiyor.
41 yıllık hayatıma dönüp baktığımda, hayatımda ne kadar çok şapka giydiğimi şimdi görüyorum. Genellikle 'Max'in kız kardeşi' olmanın dışında geçerli ve değerli bir Benlik kimliği bulmak için bilinçsiz bir çabadan kaynaklanır.
Uzun bir süre bu gerekliydi. Kendi kişisel değerimi, yeteneklerimi, erkek kardeşimin koruyucusu olmanın dışında - tek 'normal' kardeş olmanın dışında - kronik olarak engelli bir üyeyle yaşamanın zorluğu dışında bir insan olarak değerimi keşfetme süreciydi. ağabeyinin ihtiyaçları çok büyük olduğu için kendi ihtiyaçlarını karşılamayı öğrenmesi gereken kişi olmak.
Güçlü bir Benlik duygusuna sahip olmamaktan kurtulma sürecinde, Max'in sorunlarından olabildiğince uzağa kaçmak zorunda kaldım.
Dedikleri gibi, sarkaç sallanmalıdır.
Ama eninde sonunda, doğa yasalarının -ki bence Aşk'ın- sahip olacağı gibi, sonunda evime geri çağrılacak ve sürekli olarak aşırı uçlar arasında sallanan bir insan olmayı bırakma ve umarım sonunda bir tür merkez bulma şansı verilecekti. yerçekimi…Aşkın bana şu soruyu sorduğunu duyabildiğim bir yer:
Kardeşinizin şefkatli bekçisi olabilir misiniz - çünkü bu özel durumlarda ailenize hizmet etmek için yapılacak en sevgi dolu şey bu olurdu - VE, bunu nasıl yapacağınızı görebiliyor ve aynı zamanda kendinizi bu işin içinde kaybetmeden de görebiliyor musunuz? Bu ilişki tarafından tanımlanabiliyor ve ayrıca bireysel değerinizi bilip her ikisinde de sağlam durabiliyor musunuz?
Aslında şimdi bunu yapacak kadar akıllı mısın?
Pekala, dua ediyorum… Oraya geliyorum.
Geldiğimi iddia etmeye cesaret edemem… ama oraya gidiyorum.
Aşk, öğreniyorum, bize gerçek Şifayı nasıl uygulayacağımızı gösterir… çünkü gerçek sevgi eyleminin içinde Bağışlama, Umut ve İnanç ve bir Mizah Anlayışı ve Nazikliğe doğru bir kenar vardır - hem kendine hem de başkalarına karşı. - ve özellikle Kırmızı Kod haftalarında bir Genişleme - ve ayrıca zaman zaman Şiddet - ve ayrıca ve bu, hepinizin anahtarıdır, mürettebatın ortasında rahatsızlık konusunda yanlara gitmeden gerçek hizmet yerine adım atmaya yetecek kadar alçakgönüllülük. onların her zaman-önemli-kendi gündemleri.
Evet, Aşk bunların HEPSİ olabilir ve hızlı bir şekilde art arda, hatta tek bir cümlede - fırtınaların içine ve dışına, içeri ve dışarı ve içeri ve dışarı hareket etmek için bir rehber olarak hizmet eder - eğer bir sonsuzluk için bile olabilir. zorunlu.
Aşk, yalnızca yan yana hareketlerin bir modeli olmakla kalmayıp 360 derecelik bir varlık olma kapasitesiyle sallanan sarkacı durdurur.
Aşk, hem kendimizle hem de başkalarıyla ilişkilerin doğru olmasını sağlar.
Ve doğanın herhangi bir gücü gibi, dizginlenmeli, eğilmeli, nasıl kullanılacağını öğrenilmeli, nasıl somutlaştırılacağını öğrenilmelidir…Yoda gibi…Grogu gibi…Max gibi.
Ve bu tam olarak benim - ve Mandaloryalı'nın - bir bakıcı olmayı ve bu tuhaf ve olağandışı yaratığın, uçuşun ortasında düğmelere basmalarına ve çıkış kapağını açmalarına rağmen bizimle birlikte sürmesine izin vererek almaya yetenekli olduğum öğreti.
1949 Amerika'da bir dizi olay oldu; Los Angeles ilk kar yağışını kaydetti, 1.200 kiloluk bir inek Oklahoma'da bir siloya sıkıştı ve ABD'de hiçbir Afrikalı-Amerikalının linç edilmediği ilk yıldı. Aynı zamanda FBI'ın En Çok Arananlar listesi fikrinin ortaya çıktığı zamandı.
asla kırılmayan, kendi yolunu bulan, ateşle şıngırdayan, her zaman inanmak isteyen, başka her şey neden önemli olsun ki, her şey bir yolunu bulup dururken, yavaş yavaş kalbimi veren türden. Bir yabancıya, hiç ayrılmak istemeyeceklerini umarak, umarım yeterli olur, her şey zorlaştığında ve umarım bir gün, o kadar da sert olmadığımı bilerek, kendimi yeterli bulurum. gerçekten blöf dediğim bu 'korkusuz Varlık'ta.
2021'de hizmet verdiğiniz müşteriler ve onlara anlattığınız hikayeler hakkında bildiğiniz her şeyi yeniden düşünmenizi tavsiye ediyorum. Geri adım atmak.
Bu ay tüm yeni abonelerimize ve yazarlarımıza sıcak bir karşılama; sürülerinizde ortaya çıkıyorsunuz ve bunun için size teşekkür ediyoruz. Burada harika bir topluluk oluşturuyoruz ve yorumlarınızı ve makalelerinizi okumak harika.
Bu makalenin bir okumasını dinleyin: ❖ Tüm yaşamları boyunca çok önemli bir şey hakkında yanlış yönlendirilmiş kahramanlar hakkında hikayeler nesillerdir kültürümüzde ortaya çıkıyor ve bu güne kadar gişede izleyicileri memnun etmeye devam ediyor. Yoksul gerçekten bir prensti.
28 Temmuz 2022'de Güneş, Yeni Ay, Aslan'da Ceres kavuşumu Jüpiter RX'i üçgen yapacak, Merkür ise Uranüs'ü Merkür, Uranüs-Mars, Satürn'e T-karesinin bir parçası olarak veya düğümler ise sabit bir Büyük Haç ile kare yapacak. dahildir. Venüs, Kara Ay Lilith ve Yengeç burcundaki sabit yıldız Sirius ile kavuşum halindedir.