Titanic’i kurmak ne kadara mal oldu
Kısa süre önce The Vintage News adlı bir makaleyle dikkat çekici bir başlık olan bir link aldım: “Titanik kopyası 435 milyon dolara mal oldu ve 2018’de piyasaya çıkacak”. İlgimi çekti, bu yüzden makaleyi okumaya direndim.
Avustralya milyarderinin modern tarihteki en büyük ticari deniz felaketlerinden biri olduğu için ünlü olan RMS Titanik’in tam boyutlu kopyasını inşa ettiğini bildirdi. Titanic II’yi inşa etmek, daha fazla öğrenmek için biraz kazmaya karar vermiştim gibi ciddiyetli bir fikirdi.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, proje terk edildi; Bu nedenle bilet rezervasyonu planlamayın. Ancak makalede dikkatimi çeken bir açıklama vardı:
“Yeni gemi yaklaşık 435 milyon dolara mal olacak. Bu orijinal maliyetin yaklaşık on katıdır. Bugünkü parayla orijinal Titanik’in maliyeti 44.57 milyon $ ‘dı. ”
Maliyetlerin değerlendirilmesi, benim için iki nedenden ötürü makul görünmüyordu. Özel yatlar hakkında, Titanic’in yarısından daha azını inşa etmenin maliyeti hakkında okudum. Bu nedenle 435 milyon dolar, 840 stateroom’a sahip 292 metrelik bir okyanus gömleği inşa etmek için yetersiz görünüyordu. Bugün, 416 birinci sınıf oda, bugünkü herhangi bir özel yat için süslenmişti.
İkincisi, kopyanın yalnızca orijinalin maliyetinin yalnızca 10 katı kadarına inşa edilebileceği makul gözükmüyordu. Dolar, son 100 yılda bundan daha fazla satın alma gücü kaybetti.
Bu yüzden kazmaya devam etmeye karar verdim. Sonuç ilginçti ve öğrendiklerimi burada paylaşıyorum. Amacım, karşılaştırmaların tarihsel ve günümüz fiyatları arasında ne kadar kötü olabileceğini göstermek ve daha da önemlisi, doğru bir sonuç elde etmek için fiyat karşılaştırmalarının nasıl hesaplanacağını açıklayan metodolojiyi sağlamaktır.
Tarihi ile Günümüzdeki Maliyetlerin Karşılaştırılması
Orijinal Titanik inşaat maliyeti 1,5 milyon pounddu. 1912’de tamamlandığında elde edilen GBP / USD 4.86 döviz kurunda maliyet yaklaşık 7.3 milyon dolardı ancak bugün bir doların 100 yıl önce bir dolardan çok daha düşük bir miktarda aldığını biliyorduk. Dolayısıyla, doların satın alma gücünün devalüasyonunu ayarlamamız gerekiyor.
Tarihi fiyatların cari dolar cinsinden ifade edilmesi için hesaplama genellikle Tüketici Fiyat Endeksi ile yapılır. Ne yazık ki, TÜFE, gerçek yaşam maliyetinin doğru ölçümleri yerine siyasi amaçlara ulaşmak için sıkıştırılmış ve değilmiş- tir. Bunun yerine tarihsel fiyat karşılaştırmaları yapmak için altın kullanıyorum.
Altın tutarlı bir ölçme çubuğu. Bugün altın onsu, 100 yıl önceki bir onsla aynı. Dolar ve diğerleri gibi ulusal para birimi ‘ölçüm birimlerinin’ aksine, bir metre, avlu, litre veya pint gibi bir ons veya altın bir gram, zamanla değişmeyen ölçüm birimleridir. Bunların hepsi zamanla devalüasyona uğrar. . Dahası, altın satın alma gücünü uzun süreler boyunca korur, ancak altın kullanmak bir komplikasyon getirir.
Dolar sadece 1912 yılında bir dolara kıyasla daha az satın alma gücü ile devalüasyonla kalmamakla kalmıyor, ayrıca altınla karşılaştırıldığında dolar da azalmış; bu da aslında tarihi ve cari fiyatları karşılaştırmak için altın kullanıldığında göz ardı edilmemelidir. Göz ardı edilse de, altın açısından bakıldığında, doların 100 yıl öncesine göre daha düşük kaliteli olduğu gerçeğini görmezden gelemeyiz. Altının satın alma gücüne etkileri olan söylenildiği gibi, daha az ‘ses’.
Dolayısıyla, dolardaki bu azalışı hesaplamamıza da katmak gerekiyor. Dolayısıyla, tarihi ve cari fiyatlar arasında doğru bir karşılaştırma yapmak için devalüasyon ve bertarafı içeren iki aşamalı bir süreç gereklidir.
Birinci Adım: Doların Devalüasyonunun Hesaplanması
1912’de ABD doları, 23.222 tane ince altın tanesi olarak tanımlandı ve ons başına 20.67 dolar karşılığı oldu. Titanic’i kurmak için harcadığı 7,3 milyon dolarlık altın miktarı 353,169 ons’a denk geliyor.
Ons başına 1,175 dolarlık güncel döviz kurunda, Titanik inşaat maliyeti için altının bu ağırlığı, kopyanın 435 milyon $ maliyetine yakın olan 415 milyon $ ‘a eşittir. Fakat hesaplamalar burada bitmiyor. Doların devalüasyonunu hesapladıktan sonra, doların tükenmesini faktörlendirmemiz gerekiyor.
Doların Darmadağın Edilmesi İçin Ayarlama
Tasarruf, para kalitesinin azaltılması sürecidir. Çöküşü Para Kabarcık [3] ‘da daha ayrıntılı olarak açıklarım, ancak bu sinsi pratiğin açıklanması için burada kısa bir bilgi vermek gerekir.
Tarih kitaplarında, ana madenin değerli madeni bir madalyonla değiştirdiği ve madalyonun yüz değerini değiştirmeden nasıl oluştuğu açıklanırken, madalyonun altındaki veya gümüş azalması madalyonun daha az satın alma gücüne sahip olduğu anlamına gelir. Para ihtiyacı olan Roma imparatorları ve ortaçağ kralları, halka, bu aynı antrenmana katılan sikkelerin değerinin değişmediğini kandırmak için umudunu kaybetmeyi umarak halkı mağdur ettiler. Başkan Johnson 1965’te ABD sikkelerinin gümüş içeriğini azaltmak için bakır ve diğer metalleri kullanarak aynı şeyi yaptı.
Paralar artık dolaşımda anlamlı bir para birimi değil, ancak bu doların borçlanmasının sona erdiği anlamına gelmiyor. Nedenini açıklamak için, bir doların temel niteliğine bakmamız gerekir; her dolar, Federal Reserve tarafından kağıt not olarak verilen nakit para birimi veya ticari bankalar arasında dolaşan para yatırma para birimi olup olmadığı gibi, bazı bankaların bir yükümlülüğüdür Bilanço defter tutma kayıtları.
“Dolar” olarak adlandırdığımız bu banka yükümlülükleri, banka bilançolarındaki varlıkların değeri olduğundan para birimi olarak değerlidir. Bu varlıklar başlıca krediler ve devlet iç borçlanma senetlerinden ve daha az oranda altından oluşmaktadır. Altın ile olan bu bağlantı var, çünkü ABD Hazine altın sertifikaları Federal Reserve’nin bilançosunda bir varlık. Bunlar Federal Reserve’e 261 milyon ons olduğu bildirilen ABD Altın Koruma Bölgesi’ndeki ilk talebi gösteriyor.
Bu nedenle kıymetli metali paralarla değiştiren baz metal yerine günümüzde debasite, banka bilançolarında banka yükümlülüklerine, yani dolar para birimine değer veren varlık karışımını değiştirerek ortaya çıkar. Krediler ve borçlanma araçları, banka varlıklarının giderek daha büyük bir bölümünü oluşturduğunda, bu banka varlıklarının altın bileşenini azalttığında, dolar düşer. Doların değer kaybetmiş bir parası gibi, günümüzde doların 1912’de olduğundan daha düşük bir altın varlığı anlamında bugünkü doların altın içeriği daha azdı. Dolayısıyla, bu değersizleşmeyi düzeltmek ve daha da önemlisi, bu etkiyi incelemek gerekiyor. Bozulma altının satın alma gücüne olmuştur.
Eski zamanlarda madeni paralar tükendiği zaman, halkın madalyonların daha az kıymetli metal olduğunu anlaması biraz zaman aldı. Nihayetinde, bozuk sikke, madeni paranın içeride olması beklenen uncoined değerli metal ağırlığına indirgenecek olsa da. Fakat fiyat indirilinceye kadar bozulma, tüm kıymetli madenlerin satın alma gücünün azaldığına işaret etti.
Bir başka deyişle, Roma İmparatorları ve ortaçağ kralları, bir süre için, değerli metal içerikleriyle bozuk sikkeleri harcayabilir ve debazmadan önce alabilecekleri kadarıyla aynı satın alma gücüne sahip olabilirler. Benzer şekilde, madalyonun içerisine verilmesi gerektiği eşdeğer olan, paslanmaz kıymetli metalin ağırlığı, madeni paranın bozulması konusunda farkındalık elde edilinceye kadar aynı alımlara sahip olacaktı.
Dolayısıyla, altın ve gümüşün satın alma gücü (hazırlanmış olsun olmasın), bu ara dönemde, mevcudiyetin bilinen haline gelmesinin bir sonucu olarak ortaya çıkıncaya kadar süren azalış gösterdi. Aynı sonuç günümüzde ortaya çıkıyor; bu da, eski zamanların bozuk sikkeleri gibi doların, fazla bir satın alma gücüne sahip olmaması, altının ise daha az olması anlamına geliyor.
Dolayısıyla, tarihsel fiyatları doğru bir şekilde belirtmek ve böylece bugünkü para birimi cinsinden anlaşılabilir kılmak için, bugün doların bozulmasını hesaba katmak için 1912’de kıyaslandığında altının eşdeğer satın alma gücünü belirlemeliyiz.
Günümüzde altın bir ons 1912’de olduğu kadar değerli değildir. Altın o zamandan beri çok daha fazla talep görmüştür, çünkü dünya klasik Altın Standardı üzerindeydi. Sonuç olarak, altının mevcut satın alma gücü, tarihi satınalma gücünden daha düşük; bu da, bugün Titanic’in bir kopyasını oluşturmak için, 353,169 ons altın alması ya da maliyeti dolar olarak ifade etmesi halinde – 415 milyon dolardan fazlasını gerektirmesi anlamına geliyor .
Korku Endeksi
Bu deşarjı hesaba katmak için, oluşturduğum güvenilir bir gösterge olan Fear Index’i kullanıyorum; bu, Amerika Altın Rezervi’nin piyasa fiyatının, dolaşımdaki toplam dolar miktarı olan M3’e bölünmesinin ağırlığıydı. Korku Endeksi yüzde olarak ifade edilir.
1912’de Korku Endeksi% 8 idi. Başka bir deyişle, M3’ün% 8’i altın tarafından desteklendi. Diğer% 92 banka bilançolarında varlık olarak kaydedilen krediler ve devlet iç borçlanma senetleri ile desteklenmiş olup, bazı geçmiş açıklamalar gerektiren bir başka noktayı vurgulamaktadır.
Açıkçası, doların desteklediği bu iki varlık çok farklı. Altın maddi bir varlık olduğu için, karşı taraf riski yoktur. Altın, sahip olduğunuz paradır. Buna karşılık, krediler ve borçlanma araçları sadece vaadlerdir. Karşı taraf riski taşıyan finansal varlıklardır.
Her bir doların bir bankanın bir sorumluluğu olduğu göz önüne alındığında, bu farklı banka varlık riski önemlidir. Özellikle, fiziksel altınla desteklenen dolarlar, M3’ü kapsayan tüm dolarlar değiştirilebilir ve kanunen eşdeğer sayılan olmasına rağmen, sözlerle desteklenen dolarlardan doğal olarak farklıdır.
Korku Endeksinden biliyoruz ki, 1912’deki dolarların% 8’i özünde diğer% 92’den çok farklıydı ve bu gerçeği hesaba katmalıyız. Farklı destekleri dolarların farklı kalitede olması anlamına gelir ve bankacılık krizinde hızla beliren bir özelliktir.
Bu fark günümüzde birçok kişiye açık olmayabilir, ancak herhangi bir Amerikalı için 100 yıl önce açıkça görülebilir. 1907 Panik yaşadıklarında hepsi elinde bulunan 20 dolarlık altın madalyonun, 1912 yılında altına indirgenebileceği öngörülen 20 dolarlık altın sertifikasından esasen tamamen farklı olduğunu kabul eder; yani banka altın almışsa Onların taleplerini karşılıyorlar. Ayrıca, 20 $ ‘lık bir altın para, krizine neden olan başarısız Knickerbocker Bank’ ta dolarları yatırılmamış olsa bile, 20 $ ‘dan banka hesabına yatırılanlardan çok farklıydı.
İkinci Adım: Dolardaki Dağılımı Hesaplama
Bugün korku endeksi% 2. Dolayısıyla, M3’ün oluşturduğu doların sadece% 2’si altın tarafından desteklenmekte ve geri kalan% 98’i bankalara borç ve borçlarla desteklenmektedir [4].
Dolar 1912’de olduğu gibi altın için artık kullanılamaz olsa da, altın ile 7 gün 24 saat değiştirilebilirler. Dolayısıyla, doları destekleyen varlıklar, 1912 yılından bu yana doların ne derece alçaldığını hala belirlemektedir ve bu bozulma, doğru bir tarihsel fiyat karşılaştırması yapmak için altın kullanıldığında dikkate alınmalıdır.
Bugün ve 1912 arasındaki Korku Endeksindeki bu farkı hesaba katmak ve böylece doların bozulması faktörü için, yukarıda hesaplanan 415 milyon dolar tutarında bir düzeltme yapmamız gerekir; bu, Titanic’i inşa etmek için neye mal olacağını gerçek bir önlem almak için gereklidir. Bugünkü dolar açısından. Korku Endeksi 1912’de bugünkü gücün 4 katı olduğundan, 415 milyon doları dört çarpılarak ayarladık. Bu yüzden Titanic’i inşa etmenin 1912 maliyeti günümüz dolarından 1.66 milyar dolardı.
Titanik inşaatı için altın fiyatı elde etmek için, bugün altın tüketimini 1912’de satın alabilecek olana kıyasla çarparken, dört kez çarpmamız gerekiyor. Dolayısıyla maliyet 1,4 milyon ons olurdu.
Bunlar çarpıcı meblağlar fakat The Vintage News makalesinde bildirilen dolar tutarından çok daha gerçekçidir. Daha önemlisi, bu metodoloji herhangi bir tarihi fiyatı ifade etmek ve bugünkü dolar veya altın satın alma gücü açısından anlaşılabilir kılmak için kullanılabilir.
[2] Altının arz ve talebi, uzun süre izlendiğinde istikrarlı olduğu için, Altın’ın satın alma gücü tutarlıdır. Analizlerime bakınız: “Üstteki Altın Stok: Önemi ve Boyutu”
https://wealth.goldmoney.com/research/goldmoney-insights/the-aboveground-gold-stock
[3] Para Kabarcıkları: Açılmadan Önce Yapmanız Gerekenler, James Turk ve John Rubino, Dollar Collapse Press (2013).
[4] Bu analizin amaçları doğrultusunda, bugün bankaların sahip olduğu borçların ve borçlanma araçlarının 1912’de olduğu gibi aynı varsayılan riski taşıdığını varsayıyorum. Aslında, muhtemelen bugünlerde daha da risklidir, ancak bu analiz Bu yazının kapsamı dışındadır.