İkinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgiden sonra, Japonya'nın silahlı kuvvetleri oluşturması yasaklandı. 1947'de kabul edilen Japon Anayasası, askeri çatışmalara katılmayı yasal olarak reddetmektedir. Özellikle “Savaştan Vazgeçmek” olarak adlandırılan ikinci bölümde şöyle diyor:
Adalet ve düzene dayalı uluslararası barış için içtenlikle çabalayan Japon halkı, sonsuza dek ulusun egemen hakkı olarak savaşı ve uluslararası anlaşmazlıkların çözümü için silahlı kuvvet tehdidini veya kullanımını reddetti. Önceki paragrafta belirtilen hedefe ulaşmak için, kara, deniz ve hava kuvvetlerinin yanı sıra diğer savaş araçları da gelecekte yaratılmayacak. Savaş hali hakkı tanınmıyor.
Bununla birlikte, zaten 1952'de Ulusal Güvenlik Kuvvetleri kuruldu ve 1954'te Japonya Öz Savunma Kuvvetleri kendi temelinde oluşturulmaya başladı. Resmi olarak, bu örgüt silahlı kuvvetler değildir ve Japonya'da sivil bir kurum olarak kabul edilir. Japonya Başbakanı, Öz Savunma Güçlerinden sorumludur.
Japon Öz Savunma Kuvvetleri'nin sayısı nispeten az olmasına ve şu anda yaklaşık 247 kişi olmasına rağmen, yeterince savaşa hazır ve modern ekipman ve silahlarla donatılmış durumdalar.
Öz Savunma Kuvvetleri'nin oluşumundan sonra, esas olarak şunlarla donatıldılar: silah Amerikan üretimi. 1960'ların ikinci yarısına kadar, Japon kara birimleri için ana hava savunma aracı, 12,7 mm uçaksavar makineli tüfekler ve 40-75 mm kalibreli uçaksavar silahlarıydı.
Bununla birlikte, nispeten kullanımı kolay uçaksavar silahları, uzun süre kara kuvvetlerinin hava savunma sistemlerinin belkemiğini oluşturdu. Böylece, 1979 itibariyle, 5 ordu, 12 piyade tümeni, 1 mekanize bölüm ve 5 tugaydan oluşan Japonya Öz Savunma Kuvvetleri, 180 kara askerine sahipti. Hizmette 000'den fazla vardı tanklar, 800'den fazla zırhlı personel taşıyıcı, 1 topçu parçası ve 300'den fazla 300-35 mm kalibreli uçaksavar topu.
12,7 mm uçaksavar makineli tüfek yuvaları
İkinci Dünya Savaşı sırasında, savaş sonrası dönemde Japon Öz Savunma Kuvvetlerine de tedarik edilen 12,7 mm Browning M2 makineli tüfekler aktif olarak kullanıldı. Dörtlü 12,7 mm uçaksavar makineli tüfek M45 Quadmount, çekili bir versiyonda ve M2, M3 ve M5 yarım paletli zırhlı taşıyıcılara monte edildi.
Çekilmiş dörtlü bağlar çoğunlukla sabit nesnelerin hava savunması için kullanıldı ve yarı paletli ZSU, nakliye konvoylarına ve mobil birimlere eşlik etmek için kullanılabilir. Dörtlü 12,7 mm'lik yuvaların hava hedefleriyle, insan gücüyle ve hafif zırhlı araçlarla savaşmak için güçlü bir araç olduğu kanıtlanmıştır.
Birleşik M12,7 treyler üzerinde 45 mm ZPU M20 Quadmount
1947'de, M45 Quadmount uçaksavar silahının çekilen versiyonu için, tekerlek tahrikinin ateşleme konumunda ayrıldığı ve krikolara asıldığı kompakt bir birleşik M20 römork oluşturuldu.
ZPU M45 Quadmount'un ateşleme pozisyonundaki ağırlığı 1087 kg idi. Hava hedeflerinde etkili atış menzili yaklaşık 1000 m'dir.Ateş hızı dakikada 2300 mermidir. Tesisattaki kartuş kutularının kapasitesi 800 mermidir. Hedefleme, elektrikli sürücüler tarafından 60 derece / s'ye kadar bir hızda gerçekleştirildi. Elektrik akımı bir benzinli jeneratörden geldi. Yedek güç kaynağı olarak iki kurşun-asit pil kullanıldı.
M45 Quadmount uçaksavar silahları, askeri yardımın bir parçası olarak müttefiklere geniş çapta tedarik edildi. Birleşik bir M20 römorkundaki bir dizi dörtlü ZPU, Öz Savunma Kuvvetleri'nin uçaksavar birimlerine girdi ve 1970'lerin ortalarına kadar çalıştırıldı.
Mitsubishi Type 2 üzerinde Sumitomo M73 ağır makineli tüfek
Amerikan Browning M12,7 makineli tüfeğinin lisanslı bir kopyası olan 2 mm Sumitomo M2 ağır makineli tüfek, Japon kara birliklerinde daha yaygın hale geldi.
Bir tripod makinesindeki bu silah, kara ve hava hedeflerine ateş etmek için hala aktif olarak kullanılıyor ve ayrıca çeşitli zırhlı araçlara monte ediliyor.
20 mm uçaksavar silahı VADS
1970'lerin başında, 12,7 mm'lik dörtlü eskiydi ve bu bağlamda, 1979'da Hava Öz Savunma Kuvvetleri, Amerikan 20 mm M167 Vulcan uçaksavar silah montajını benimsedi. Bu çekilen birim, temelinde oluşturulan havacılık top M61 Vulcan, elektrikli tahrike sahip olup 1000 ve 3000 dev/dak atış hızında atış yapabilmektedir. Hızlı hareket eden hava hedeflerinde etkili atış menzili - 1500 m'ye kadar Ağırlık - 1800 kg. Hesaplama - 2 kişi.
1980'lerin başında, Sumitomo Heavy Industries, Ltd (topçu birliği) ve Toshiba Corporation (elektronik ekipman), M167'nin lisanslı üretimine başladı. Japonya'da bu kurulum VADS-1 (Vulcan Hava Savunma Sistemi) olarak adlandırıldı.
20 mm uçaksavar silahı VADS-1kai
Japon yapımı 20 mm uçaksavar silahları, geliştirilmiş radar telemetreleri aldı. Şu anda, hava üslerini korumak için kullanılan yaklaşık üç düzine 20 mm Japon uçaksavar "Volkan", VADS-1kai seviyesine yükseltildi. Tesislerin donanımına gece kanallı bir gözetleme ve arama televizyon kamerası ve bir lazer telemetre eklendi.
40 mm'lik çekili uçaksavar silahları ve kendinden tahrikli uçaksavar silahları
40 mm Bofors L60 otomatik uçaksavar silahı, II. Dünya Savaşı'nda kullanılan en iyi uçaksavar silahlarından biriydi. Yüksek muharebe ve hizmet ve operasyonel özellikleri nedeniyle birçok devletin silahlı kuvvetleri tarafından kullanılmıştır.
40 mm uçaksavar makinesi Bofors L60, istiflenmiş konumda
ABD'de, bu uçaksavar silahı, 40 mm Otomatik Silah adı altında lisans altında üretildi. Üretim maliyetini basitleştirmek ve azaltmak için uçaksavar makineli tüfek tasarımında bir dizi değişiklik yapıldı.
Silah, dört tekerlekli bir çekilen vagona monte edilmiştir. Acil ihtiyaç durumunda, ek prosedürler olmadan, ancak daha az doğrulukla "tekerleklerden" çekim yapılabilir. Normal modda, daha fazla stabilite için şaryo çerçevesi yere indirildi. Seyir pozisyonundan muharebe pozisyonuna geçiş yaklaşık 1 dakika sürdü. Yaklaşık 2000 kg'lık bir uçaksavar silahı kütlesi ile çekme bir kamyon tarafından gerçekleştirildi. Hesaplama ve mühimmat arkada bulunuyordu.
Ateş hızı 120 dev / dak'ya ulaştı. Yükleniyor - manuel olarak eklenen 4 çekim için klipler. Silah, 3800 m menzilli yaklaşık 7000 m pratik bir tavana sahipti, 0,9 kg ağırlığındaki bir parçalanma mermisi, namluyu 850 m / s hızında terk etti. Çoğu durumda, bir düşman saldırı uçağına veya pike bombardıman uçağına 40 mm'lik bir parçalanma mermisinin bir vuruşu onu yenmek için yeterliydi. 58 metre mesafeden 500 mm homojen çelik zırhı delebilen zırh delici mermiler, hafif zırhlı yer hedeflerine karşı kullanılabilir.
Genellikle 40-mm "Bofors", PUAZO tarafından yönlendirilen 4-6 silahtan oluşan uçaksavar pillerine indirgendi. Ancak gerekirse, her uçaksavar silahının hesaplanması ayrı ayrı hareket edebilir.
1950'lerin ikinci yarısında - 1960'ların başında, Amerika Birleşik Devletleri Japonya'ya yaklaşık iki yüz 40 mm'lik çekilmiş uçaksavar silahı transfer etti. Jet savaş uçaklarının özelliklerindeki hızlı artış, hızla eski haline geldi. Ancak Japon Öz Savunma Kuvvetleri'nde "Bofors" (L60) 1980'lerin başına kadar kullanıldı.
Çekilmiş 40 mm uçaksavar silahlarına paralel olarak Japonya, 35 ZSU M19 aldı. Üstü açık bir tarete monte edilmiş iki adet 40 mm makineli tüfekle donanmış bu araç, 1944 yılında M24 Chaffee hafif tankının şasisi üzerinde yaratıldı. Yatay ve dikey düzlemlerde rehberlik - bir elektrohidrolik tahrik kullanarak. Mühimmat - 352 mermi. Patlamaları ateşlerken ateşle mücadele hızı, 120 m'ye kadar olan hava hedeflerinde bir dizi ateşle dakikada 5000 mermiye ulaştı.
ZSU M19
Dünya Savaşı standartlarına göre, uçaksavar kendinden tahrikli silahın iyi verileri vardı. 18 ton ağırlığındaki araç, kurşun ve hafif parçacıklara karşı koruma sağlayan 13 mm zırhla kaplandı. M19 karayolunda 56 km / s hıza çıktı, engebeli arazideki hız 20 km / s'yi geçmedi.
Almanya'nın teslim edilmesinden önce, birliklere az sayıda kendinden tahrikli uçaksavar silahı sağlandı. Ve bu makineler Alman havacılığına karşı kullanılmadı. Düşmanlıkların sona ermesiyle bağlantılı olarak, pek çok ZSU M19 piyasaya sürülmedi - 285 araç.
Kore'de yer hedeflerine ateş etmek için 40 mm kıvılcımlarla donanmış kendinden tahrikli uçaksavar silahları aktif olarak kullanıldı. Patlamalarda mühimmat çok hızlı bir şekilde tüketildiğinden, kasetlerde yaklaşık 300 mermi daha özel treylerlerde taşındı. Kore Savaşı'nın sona ermesinden kısa bir süre sonra tüm M19'lar hizmet dışı bırakıldı. En az yıpranmış araçlar Müttefiklere teslim edildi ve geri kalanı hurdaya çıkarıldı.
ZSU M19'un kısa hizmetinin ana nedeni, Amerikan ordusunun Sovyet T-24-34 ile savaşamayan hafif M85 tanklarından reddetmesiydi. M19 yerine ZSU M42 Duster kabul edildi. M19'a benzer uçaksavar silahlarına sahip bu kendinden tahrikli silah, 41'de M1951 hafif tankı temelinde yaratıldı. 22,6 tonluk bir savaş ağırlığı ile araba, karayolu üzerinde 72 km / s hıza çıkabilir. Önceki modele kıyasla, ön zırhın kalınlığı 12 mm arttı ve şimdi gövdenin alnı, 14,5 m mesafeden ateşlenen 23 mm zırh delici mermileri ve 300 mm mermileri güvenle tutabiliyordu.
Yönlendirme bir elektrikli tahrik kullanılarak gerçekleştirilir, kule saniyede 360 ° hızla 40 ° dönebilir, tabancanın dikey yönlendirme açısı saniyede 3 ° hızla -85 ila + 25 ° arasındadır. Yangın kontrol sistemi, verilerin manuel olarak girildiği bir ayna görüşü ve bir hesaplama cihazı içeriyordu. M19 ile karşılaştırıldığında, mühimmat yükü artırıldı ve 480 mermiye ulaştı. Kendini savunma için 7,62 mm'lik bir makineli tüfek vardı.
"Duster" ın önemli bir dezavantajı, radar görüşünün olmaması ve merkezi bir uçaksavar bataryası yangın kontrol sisteminin olmamasıydı. Bütün bunlar, uçaksavar ateşinin etkinliğini önemli ölçüde azalttı. Bu bağlamda, 1956'da, ayna görüşünün bir radarla değiştirildiği M42A1'in bir modifikasyonu oluşturuldu. ZSU M42, 1951'den 1959'a kadar oldukça büyük bir seri halinde inşa edildi, General Motors Corporation yaklaşık 3700 adet üretti.
Japonya Öz Savunma Kuvvetlerine ait ZSU M42
1960 yılında Japonya 22 ZSU M42 satın aldı. Bu arabalar, sadeliği ve gösterişsizliği nedeniyle ekipler tarafından beğenildi. "Dasters" Mart 1994'e kadar ameliyat edildi. Ve ZSU Type 87 değiştirildi.
75 mm uçaksavar silahı M51 Skysweeper
Japon hava savunma birimleri tarafından savaş sonrası dönemde kullanılan en ağır uçaksavar silahı, Amerikan yapımı 75 mm M51 Skysweeper otomatik topuydu.
75 mm otomatik uçaksavar silahının görünümü, İkinci Dünya Savaşı sırasında uçaksavar topçuları için 1500 ila 3000 m irtifa aralığında "zor" olduğu gerçeğinden kaynaklanıyordu. Sorunu çözmek için, bazı orta kalibreli uçaksavar silahları yaratmak doğal görünüyordu.
Savaş sonrası dönemde jet savaş uçakları çok hızlı bir şekilde gelişti ve ABD Ordusu komutanlığı, yeni uçaksavar silah montajının 1600 km / 'ye kadar hızlarda uçan uçaklarla başa çıkabilmesi gerektiğini ortaya koydu. h 6 km yükseklikte. Ancak daha sonra ateşlenen hedeflerin maksimum uçuş hızı 1100 km/s ile sınırlandırıldı.
Hedeflerin yüksek uçuş hızı ve uzun bir atış menzilinde kabul edilebilir bir imha olasılığı sağlama ihtiyacı nedeniyle, 75'te hizmete giren 1953 mm uçaksavar topçu sistemi bir dizi gelişmiş teknik çözüm içeriyordu. o zaman.
Ateşlenen uçağın uçuş hızı sağlam olana yakın olduğunda, hedef parametrelere manuel olarak veri girmek kesinlikle etkisiz olacaktır. Bu nedenle, yeni uçaksavar kurulumunda, bir analog bilgisayar ile arama ve rehberlik radarının bir kombinasyonu kullanıldı. Oldukça hacimli ekipman, 75 mm M35 döner topun topçu birimi ile birleştirildi.
Tabanca yuvasının sol üst kısmına parabolik antenli bir radar monte edildi. 30 km mesafeye kadar hava hedeflerinin tespiti ve takibi sağlandı. Rehberlik elektrikli tahriklerle gerçekleştirildi. Silahın, ateşleme etkinliğini önemli ölçüde artıran otomatik bir uzaktan sigorta yükleyicisi vardı. Yüksek hızlı hava hedeflerinde etkili atış menzili - 6300 m'ye kadar Dikey nişan açıları: -6 ° ila + 85 ° arası. Ateşleme sırasında silah mühimmatı, özel bir yükleyici kullanılarak otomatik olarak dolduruldu. Pratik atış hızı, 45 dev / dak idi ve bu, bu kalibrede çekilen bir uçaksavar silahı için mükemmel bir göstergedir.
75 mm M51 uçaksavar silahının sınıfında ortaya çıktığı sırada, menzili, atış hızı ve ateşleme doğruluğu eşit değildi. Aynı zamanda, karmaşık ve pahalı donanım, nitelikli bakım gerektiriyordu ve mekanik stres ve meteorolojik faktörlere karşı oldukça hassastı.
Silahın hareketliliği arzulanan çok şey bıraktı. Bir savaş pozisyonuna transfer oldukça zahmetli oldu. İstiflenmiş konumda, uçaksavar silahı dört tekerlekli bir arabada taşındı, ateşleme pozisyonuna vardığında yere indirildi ve dört haç desteğine dayandı. Savaşa hazır olmak için güç kablolarını bağlamak ve rehberlik ekipmanını ısıtmak gerekiyordu. Güç kaynağı bir benzinli jeneratörden gerçekleştirildi.
Yüksek savaş özelliklerine sahip 75 mm uçaksavar silahları, hesaplamaları için birçok sorun yarattı. Elektrovakum cihazlarındaki hassas radar ekipmanı, operasyonun ilk aşamasında genellikle güçlü geri tepmeye dayanamadı ve bir düzine atıştan sonra arızalandı. Daha sonra, elektroniğin güvenilirliği kabul edilebilir bir düzeye getirildi, ancak M51'in kurulumu Amerikan ordusunda hiçbir zaman popüler olmadı.
75 mm otomatik uçaksavar silahlarının güvenilirliği ve hareketliliği ile ilgili sorunlar, 90 ve 120 mm uçaksavar silahlarıyla birlikte sabit sermaye pozisyonlarına yerleştirerek kısmen çözüldü. Ancak, ABD'deki M51 Skysweeper hizmeti kısa ömürlü oldu. MIM-23 Hawk hava savunma sisteminin ortaya çıkmasından sonra, Amerikan ordusu 75 mm uçaksavar kurulumlarını terk etti.
75 mm uçaksavar silahı M51 Skysweeper, Japon askeri üssü Shimoshizu'nun (Kamp Shimoshizu) girişine yakın bir anıt olarak kuruldu
1959'dan sonra, Japonya'da konuşlu Amerikan birlikleri, hava üslerini örtmek için kullanılan 75 mm uçaksavar silahlarını Öz Savunma Kuvvetleri'ne devretti. Japonlar M51 kurulumlarını çok takdir ettiler. Bu silahlardan yaklaşık iki buçuk düzine kadarı 1970'lerin ikinci yarısına kadar önemli tesislerin çevresinde teyakkuz halindeydi.
Ayrıca, ordudaki eski ZSU M42'nin yerini alması beklenen Japonya'da bir "uçaksavar tankı" tasarlarken, 75 mm M35 otomatik döner silahı ana silah olarak yeni bir radar yönlendirme sistemi ile kullanma olasılığı vardı. olası seçeneklerden biri olarak kabul edilir. Böyle bir uçaksavar kendinden tahrikli silahın ateş gücü, gerekirse, düşman zırhlı araçlarına ve iniş gemilerine karşı etkin bir şekilde kullanılmasını mümkün kıldı. Bununla birlikte, daha sonra, hızlı hareket eden düşük irtifa hedeflerine ateş ederken yüksek bir yenilgi olasılığı sağlayan 35 mm saldırı tüfekleri tercih edildi.
35 mm çekili ve kendinden tahrikli uçaksavar silahları
1960'ların başında, 40 mm'lik çekili ve kendinden tahrikli uçaksavar silahlarının artık modern gereksinimleri karşılamadığı anlaşıldı. Japon ordusu, 40-mm "Bofors" un ateş hızından ve ilkel nişan cihazları nedeniyle hedefi vurma olasılığının düşük olmasından memnun değildi.
1969'da Japonya, çekilen ikiz 35 mm Oerlikon GDF-01 uçaksavar silahlarının ilk partisini satın aldı. O zaman, belki de, yüksek ateş doğruluğunu, atış hızını, menzili ve yüksekliğe erişimi başarıyla birleştiren en gelişmiş uçaksavar silahıydı. 35 mm uçaksavar silahlarının lisanslı üretimi, Japon mühendislik şirketi Japan Steel tarafından kuruldu.
Savaş konumunda çekilen 35 mm uçaksavar silahının kütlesi 6500 kg'dan fazlaydı. Hava hedeflerinde görüş mesafesi - 4000 m'ye kadar, yüksekliğe erişim - 3000 m'ye kadar Ateş hızı - 1100 dev / dak. Şarj kutularının kapasitesi 124 çekimdir.
Dört silahlı uçaksavar bataryasının ateşini kontrol etmek için, 15 km menzilli Super Fledermaus FC radar sistemi kullanıldı.
1981'de, Japon uçaksavar topçu birimleri, Japonya'da Mitsubishi Electric Corporation tarafından üretilen, geliştirilmiş bir ateş kontrol radarına sahip, yükseltilmiş 35 mm GDF-02 uçaksavar silahları aldı.
Eşleştirilmiş 35 mm uçaksavar silahları, uçaksavar yangın kontrol istasyonuna kablo hatlarıyla bağlandı. Tüm ekipmanı, çatısında dönen bir darbeli Doppler radar anteni, bir radar telemetre ve bir televizyon kamerası bulunan, çekilen bir minibüse yerleştirildi. İstasyona hizmet veren iki kişi, silah ekiplerinin katılımı olmadan uçaksavar silahlarını hedefe uzaktan yönlendirebilir.
Öz Savunma Kuvvetlerinde 35 mm'lik çekilmiş uçaksavar silahlarının hizmeti 2010 yılında sona erdi. Hizmetten çıkarma sırasında, hizmette 70'den fazla ikiz ünite vardı.
1970'lerin ikinci yarısında, Öz Savunma Kuvvetleri'nin emri, Amerikan yapımı M42 Duster ZSU'nun eski olduğu sonucuna vardı ve ardından gelecek vaat eden bir uçaksavar kundağı motorlu silah için teknik gereksinimlerin onaylandığı sonucuna vardı. O zamana kadar Japonya, yabancı silah alımını neredeyse tamamen bırakmaya ve böylece kendi savunma endüstrisinin gelişimini teşvik etmeye karar vermişti.
Müteahhit olarak savunma sektöründe sağlam bir deneyime sahip Mitsubishi Heavy Industries seçildi. Referans şartlarına göre, yüklenici şirketin, hedeflerin aranmasını ve ateşlenmesini sağlayan bir elektronik araç kompleksi ile paletli bir şasi üzerine kendinden tahrikli bir uçaksavar topçu montajı yapması gerekiyordu.
Seçenekler gözden geçirildikten sonra, şasi olarak 74'lerin ortalarından beri üretimi devam eden Type 1970 tankı seçildi. Uçaksavar kundağı motorlu top ile ana tank arasındaki temel fark, iki adet 35 mm Oerlikon GDF saldırı tüfeğine sahip iki kişilik yeni bir tasarım kulesiydi. Dönen taret, namluların dikey nişan açısı ile -5 ila + 85 ° arasında herhangi bir yöne ateş etmenizi sağlar. Balistik özellikler ve atış menzili, çekilen 35 mm GDF-02 uçaksavar silahlarına karşılık gelir. Antenleri kulenin arkasında bulunan çevre ve hedef takip radarları, 18 km menzilde tespit ve 12 km mesafeden hedef takibi sağlıyor.
ZSU'nun ateşleme pozisyonundaki kütlesi 44 ton, 750 litre kapasiteli dizel. itibaren. 53 km/saate kadar karayolu hızları sağlayabilmektedir. Güç rezervi 300 km'dir. Kasanın koruması, temel şasi seviyesindedir. Kulenin kurşun geçirmez rezervasyonu var.
1987 yılında, uçaksavar kundağı motorlu tabanca, Tip 87 adı altında hizmete girdi. Seri üretim, Mitsubishi Heavy Industries ve Japan Steel Works tarafından ortaklaşa gerçekleştirildi. Toplam 52 araç müşteriye teslim edildi. Şu anda, uçaksavar birimleri yaklaşık 40 Tip 87 ZSU işletiyor, geri kalanı yazıldı veya depoya aktarıldı.
ZSU Type 87 toplanmış konumda, radar antenleri katlanmış
Ateşleme özellikleri açısından, Type 87, Alman ZSU Gepard'a karşılık gelir, ancak radar ekipmanı açısından onu geride bırakır.
Şu anda, Type 87 ZSU artık modern gereksinimleri tam olarak karşılamıyor ve uzun vadeli operasyon kaçınılmaz olarak tüm uçaksavar kendinden tahrikli silahların hizmet dışı bırakılmasına yol açacak veya büyük onarımlar gerektirecektir. Bununla birlikte, gelecekte Type 87'nin radikal bir modernizasyonu rasyonel değildir, çünkü bu makine eski Type 74 tankı temelinde yaratılmıştır.
Bu nedenle, modern paletli bir şasi üzerinde kombine bir füze ve top silahına sahip yeni bir Japon kendinden tahrikli uçaksavar silahının ortaya çıkmasını bekleyebiliriz.
Devam edecek ...