EMARE
By asliaarslan
Viyolonselin dilsiz notaları, ölümün peydahlanmış son pandomiması.
Sessizlik çanları çalmaya başladı.
Aydınlık, çığlıkların rengine boyanırken, bulutlar gökyüzündeki umutlarını yeryüzüne feda etti.
Küçük erkek çocuğunun ellerinde tuttuğu bilyeleri yere düştü; adam gülümsedi.
Mızıkanın ölüm şarkısı, korkuların son kaçışı.
Uğultular yükselmeye başladı.
Karanlık, geçmişe ışık tutarken, gelecek tek bir emarede gizlendi.
Küçük kız çocuğunun ellerinde tuttuğu papatyaları yere düştü; kadın gülümsedi.
Kar yağdı, yağmur sırtını döndü.
Ardı arkası kesilmeyen ve kan donduran ürpertici cinayetlere gebe bir şehir, mezarlığa dönüştü.
"Çocukluğumuz tohumumuzdur," diye fısıldadı Sırtlan'ın kül olan kalbi. "Tohumumuza kim su verdiyse o şekilde büyür ve yetişiriz."