IKEA'dan eve ve hayata dönüş üzerine kısa bir hikâye.
27.08.2018 - 15:23 | Arzu Nilay Kocasu
Birbirini tekrar eden, tekrar ettikçe reflekse dönüşen ve en sonunda size her ne yapıyorsanız onu farkında dahi olmaksızın yaptığınızı hissettiren bir dizi eylemle geçen sıradan bir iş günü. Rutin, alelade; kafanızdaki saatler ileriye doğru değil, ofisten çıkacağınız âna doğru geriye işliyor.
Son üç, iki… bir ve nihayet her adımınızı hep aynı ölçüyle attığınız o binanın dışındasınız. Biraz oksijen iyi geldi ama yeterli değil. Duygularınızı körelten o karanlığı hemen aydınlatacak büyüklükte bir Güneş yok, en azından sizin güneş sisteminizde.
Her sabah sizi ofisinize götüren yolu tersine tepip, evinizin kapısını açıyorsunuz. Salondaki şu koltuğa oturup biraz soluklanın bakalım. Tüm aile evde sizi bekliyor. Hayata dönmek gibisi yok.