Daniel Craig’in James Bond rolünde oynadığı beş film, 2007’de rolü ilk aldığında onu bu kadar tekil bir şekilde büyüleyici yapan şeyin bir parçası. Casino Royale tamamen sıradan ve sıradan bir şeye sıçradı. Craig başlangıçta, smokinli, martini yudumlayan bir kadın avcısının istismarlarına dayanan bir franchise için bir güvenlik açığı getirdi. Seleflerinden sadece hırpalanarak (ve hırpalanarak) ayrılmakla kalmadı, aynı zamanda aşık olarak ve kalp kırıklığı yaşayarak da ayrıldı. Craig aracılığıyla, Ajan 007 esasen bir erkeklik makyajı geçirdi, çünkü 2007’de Bond’u maço, tarihsel olarak duygusuz bir playboy olarak tasvir etmek sadece yabancılaştırıcı ve gerici değil, sıkıcı ve demodeydi.
Craig’in Bond filmlerinin arkasındaki yaratıcılar, gişe rekorları kıran filmi nasıl yenileyeceklerini ve tarihsel olarak dolu, aşırı erkeksi bir aksiyon yıldızını pek çok cinsiyetçi imalarla nasıl yeniden şekillendireceklerini düşünmeye önemli ölçüde zaman harcadılar. Cevapları her zaman onun acısını artırmaktı. fakat Ölmek İçin Zaman Yok, bu taktik sadece kulağa yanlış gelmiyor, Bond’u bir klişe haline getiriyor. Bond’un geçmişinin travması – sonunda ona ihanet eden Vesper Lynd’e (Eva Green) duyduğu aşk biçiminde – Craig’in Bond filmlerinin her birinde giderek daha inandırıcı olmayan bir şekilde beliriyor.
nereden almak hayalet kaldı, Cary Joji Fukunaga’nın Ölmek İçin Zaman Yok Bond’a L’ye aşık olması için ikinci bir şans verirve Seydoux’nun Madeleine Swann’ı, gerçek erkek çocuk hisleriyle bağını formüle dayalı doğasını vurgulayacak şekilde genişletiyor. Anlıyoruz, Bond sadece kurnaz, seksi bir süper casus değil, aynı zamanda insan ilişkilendirilebilir insani şeyler isteyen: iyi bir kadın, en iyi tomurcuk, bir çocuk. Bu, titizlikle sorunsuz lider adamlarıyla, oradaki mülayim, riskten kaçınan gişe rekorları kıranların büyük çoğunluğundaki dinamiğe çok benziyor.
Ölmek İçin Zaman Yok‘in prologu, bir ev işgali gerilim filmi damarında Madeleine’in arka planını biraz sunuyor. Genç Mll. Swann zengin ama parçalanmış bir aileye mensuptur. Depresif bir alkolik olarak kodlanan annesi, aşka aç olan çocuğunu kafasından vurmadan önce, maskeli bir Michael Myers özentisi tarafından vurulmadan önce, Lyutsifer Safin’in (Rami Malek) hantal adıyla tanıyacağız. Madeleine bir kavga çıkarır, ancak sonunda kendini biraz aile babası olarak gören psikopatın kendisi tarafından sulu bir mezardan kurtarılır.
İtalya kıyılarında Bond ile keyifli bir kaçamak için yetişkin Madeleine’e hızlı ileri sarın. Kaotik hayatlarını arkalarında bırakıp, sonsuza kadar sürecek bir romantikliğin peşinden koşan iki aşık, “dünyada her zaman var” – bu, bok yelpazeye çarpmadan önce kelimenin tam anlamıyla dakikaları olduğu anlamına geliyor. Bu senaryodaki bok geçmişte kaldı. Bond için, Vesper Lynd’in hayaleti güven sorunlarını körüklüyor, Madeleine ise çocukluk sorunları ve onu bırakmayı reddeden ürkütücü maskeli adam hakkında daha fazla temkinli. Vesper’ın mezarı patlayıcı bir tuzak olduğu ortaya çıktığında ve mekanik bir göz küresi olan hırlayan bir guido Bond ve Madeleine’i bir grup uşak ve ısrarcı bir makineli tüfekle köşeye sıkıştırdığında Bond, Madeleine’in masum olduğuna dair yalvarmasına rağmen onu sattığından şüphelenir. . Bu yüzden onu şehir dışına bir sonraki trene bindirir ve inatla onu bir daha asla görmeme niyetini belirtir. Soğuk ve kara kara düşünen yalnız kurt olan klasik Bond, sadece önümüzdeki iki buçuk saat içinde tahmin edilebileceği gibi çözülmek üzere tekrar saldırır.
Craig’in basın turunda bir şekilde açıkladığı gibi, Ölmek İçin Zaman Yok “ilişkiler ve aile” ile ilgilidir. Yeterince doğru – bu filmin, DNA’larına dayalı olarak kurbanları hedef alan nanobotlarla bulaşan bir virüs olan Herakles adlı özellikle kötü bir biyolojik silahın seri üretimiyle ilgili büyük uluslararası komplo, sonuçta çok daha az endişe verici hissettiren yeterince tehditkar bir olasılık. ve arsa için olması gerekenden daha merkezi. Herakles’in genetik ve coğrafi erişimi göz önüne alındığında, bu silahın etnik temizlik için kullanılabileceği, ancak Malek’in Safin’i bunun yerine bazı tarafsızlık ipuçlarını ima ediyor. Yenilmezler-daha iyi için-tarz-azaltma-iyi hedefi.
Bu arada, MI6 başkanı M (Ralph Fiennes), modern savaşta düşmanın algılanamazlığı hakkında devam ediyor, çünkü biliyorsunuz, virüs algılanamaz. (“COVID çağında bağ” düşünce parçalarına işaret edin.) Bunların hiçbiri yeterince yüksek riskler hissetmiyor, çünkü Ölmek İçin Zaman Yok Craig’in bu rolde uzun zamandır vaat edilen sonunu tahmin edemeyecek kadar Bond’u daha iyi inşa etmekle ilgileniyor. Problem şu Ölmek İçin Zaman Yok diğer tüm modern kahramanlar gibi, kayıplarının ancak aile içi mutluluk dolu bir hayatı kaçırıyorsa yas tutmaya değer olduğunu öne sürüyor.
Madeleine’den ani ayrılmasından beş yıl sonra Bond, Jamaika’nın yerlileri arasında yaşayan cıvıl cıvıl bir bekardır. Eski CIA arkadaşı Felix (Jeffrey Wright) onu, Phoebe Waller-Bridge’in senarist olarak buraya dahil olduğunun en büyük kanıtı olan gizli CIA ajanı Paloma (Ana de Armas) ile tanıştığı Havana’ya gönderecek bir göreve yönlendirir.
Paloma, tartışmasız tüm filmdeki en iyi dövüş sahnesini alıyor – bu, stiletto destekli yuvarlak ev tekmelemenin zevki – ve de Armas, Bond Kızı kinayesini komik ve biraz kaotik, aslında inanılmaz derecede “dağınık kadın” olarak adlandırılan bir şekilde güncelliyor. yetkili. Keşke karakteri de Bond’un kol şekerini nasıl daha gerçek ve sevimli hale getireceğine dair bir odak grup çalışmasının ürünü gibi hissetmeseydi. Ayrıca hikayeye anlamlı bir şekilde dahil edilmiş olsaydı da yardımcı olabilirdi – Paloma’yı ve onun tüm alt planını filmden çıkarabilir ve neredeyse başka hiçbir şeyi filmden çıkarabilirdiniz. Ölmek İçin Zaman Yok değiştirmek gerekecekti.
Yazarların kredisine göre, görünürde bir kadın hisse senedi karakteri yok ve ekrandaki kadınların neredeyse hiçbirinin Bond’la şakalaşmakla ilgisi yok. Lashana Lynch’in Nomi’si, yeni Ajan 007, inkar edilemez derecede havalı, doğal bir kavgacı, ancak başlığa layık bir hiper-profesyonellik verme ihtiyacı nedeniyle duygusal olarak boş olsa da. Kötü şöhretli bir salatalık kadar havalı olan Bond, daha az umursayabiliyordu ve kayıtsızlığı, Nomi’nin dönüşünün terfi statüsüne getirdiği tehdit konusundaki endişesiyle kafiyeli. Bu dinamik, M’nin ofisine kimin girip giremeyeceğine dair tek taraflı bir rekabet, ilk kadın 007’nin belirsiz rolü hakkında bir tür kasıtsız meta-gag olarak tekrar tekrar ortaya çıkıyor.
Filmin ilerleyen saatlerinde Bond ve Nomi, Safin’in inine sızmak için bir araya geldiğinde – uzak bir adadaki beton bir saray ve filmin son ortamına biraz fazla yakından kulak veriyor. Sağanak — şövalyevari bir jest yapar ve 007 unvanını klasiklere saygısından dolayı Bond’a teslim eder mi? Bu hamle sonunda Bond’u kadın rakibinin gözünde meşrulaştırmaya hizmet ediyor; kendini onun sahasına empoze etmiyor, kendi ayrıcalığından dolayı onu erteliyor.
Ölmek İçin Zaman Yok‘nin Bond Girl’ü insancıllaştırma ve onurlandırma ve franchise’ı yeni bir nesil için temizleme girişimleri açıkça memnuniyetle karşılanıyor ve markayı canlı tutmak için çok önemli. Craig’in Bond’unun savunmasızlığını en öngörülebilir tezahürüne iten Fukunaga ve şirket, Bond’a bir aile vermeye karar verir. Bond karakteri için kesinlikle yeni bir yön olsa da, bu yeniden hayal gücü süper casusu Ethan Hunt, Dominic Toretto veya Marvel Sinematik Evrenin Hawkeye versiyonu gibi modern gişe rekorları kıran Wife Guys’dan ayırt edilemez kılıyor. Bu nedenle, Madeleine’in Bond’un çocuğunu kendisinden habersiz olarak doğurduğu ifşası, bir başka Hero Worth Rooting For’a aşılanmış bir düzine duygusal vuruş gibi tamamen ilhamsız geliyor.
Emin olmak, Ölmek İçin Zaman Yok güzel aksiyon sahneleri var. Havana’daki arbede, gösterişli kaosuyla dikkat çekiyor. Bond ve Madeleine, yanlarında 5 yaşındaki çocukları Mathilde (Lisa Dorah Sonnet) ile birlikte uzak kulübesinden kaçtıklarında, yaprak dökmeyen bir yerde sisli bir hesaplaşma, Bond’un tüm araçları birkaç mermi ve kurnazca bir tel kullanımıyla indirdiğini görür. Chez Safin’de, berelenmiş ve hırpalanmış bir Bond, bir düzine kadar köleyi sıkışık bir merdivenden dövüyor ve Fukunaga’nın uzun bir izleme çekiminde yakaladığı bu, Gerçek dedektif günler.
Yine de filmin sözde yüklü anlarından birkaçı olması gerektiği gibi oluyor, ki bu bir sorun çünkü filmin yöneldiği şeylerin çoğu bu duygusal dalgalanmalara dayanıyor. Bond’un eski dostu Ernst Blofeld’in (Christoph Waltz) Hannibal Lecter tarzı bir sorgulama sahnesinde dönüşü, yumruk ve tehditten yoksundur – Blofeld, filmde son derece ezici bir kötü adamdı. hayalet, bu yüzden buradaki ikinci turu, geri dönen bir kötü adamdan beklenen korkulu beklentinin hiçbirini taşımıyor. Bunun yerine işlevi, genişletilmiş Bond-iverse’i daha okunaklı hale getirmek için bir yapıştırıcı olan Madeleine ve Bond’u bir araya getirmektir. Bond Madeleine’e aşkını (yeniden) ilan ettiğinde – Craig’in uzun bir planla filmin en erotik sahnesinde bir Adonis gibi parladığını gören çarpıcı bir sahne – tatlı, tatlı sevişme vaadi Mathilde tarafından alt üst edilir, çünkü seks asla ebeveynlik kadar anlamlı olsun.
Daha sonra, Safin kaçınılmaz olarak Madeleine ve Mathilde’yi yakalar ve Bond’u Safin’in çocuğa zarar vermesini önlemek için kendini secde etmeye zorlar. Safin aniden Mathilde’ye olan ilgisini kaybettiğinde, bu herhangi bir sonuçtan arındırılmış bir ültimatomdur. Bond’un küçük kızı için her şeyi yapabileceği fikrini ortadan kaldırmamız gerekiyordu, ancak o an – acı verici bir şekilde basmakalıp, sonucunu her zaman – zaten bildiğimiz abartılmış bir senaryo – kırılganlığı ortadan kaldırıyor ve Bond’un duygusal soğukluğundan bir yumruk atıyor.
Sonra, suskun, duygusuz ve boş, mekanik kötülüklerinde anlaşılmaz oldukları için daha kötü olan kötü adamların artık abartılı eğilimini sürdüren yarım yamalak bir karakter olan Rami Malek’in Safin’i var. (Ayrıca bakınız: Waltz’ın Blofeld’i veya Jared Leto’nun Niander Wallace’ı Bıçak Koşucusu 2049.) Zen bahçelerine ve tatami hasırlarına düşkün, tuhaf bir şekilde sakin bir adam olan Safin (aslında, oryantalist minimalizmin dengesizliğin bir kısaltması olmasına yetecek kadar), son perdede tökezleyen uykulu bir son patrondur.
Hem Bond hem de Safin esasen günümüzün cüzamlılarıdır; bu, Bond serisinin görünüşte sonsuz rotasyonlarından geçen, ancak şimdi kaidelerini deviren – bir kez ve herkes için ölümlüler – türlerine bir yorum olarak hizmet edebilir. Ancak James Bond’un yüklü mirasıyla ve bu filmle biten hikayesinin yeni etkileriyle gerçekten boğuşmak yerine, Ölmek İçin Zaman Yok bir aksiyon filminin hareketlerini tembelce yaparken, izleyicilerin onun kaderinden etkilendiğini hissetmeleri için genel olarak derin bir neden yaratmaya çalışıyor.
Daha az alaycı olmak daha kolay olurdu eğer Ölmek İçin Zaman Yok Patlamalar ve araba kovalamalarıyla dolu hantal, yarı pişmiş bir drama etrafında bir avuç dağınık sahneye itmek yerine Bond’un insanlığına olan taahhütlerini ikna edici bir şekilde yerine getirdi. belki film aslında “aile ve ilişkiler hakkında”dır, ancak olduğu ölçüde, en büyük gişe rekorları kıran filmleri zar zor besleyen hayal gücünün kıtlığını, tüm modern kahramanlarımızın bir zamanlar yerini aldıkları kendini beğenmiş kadın avcıları kadar bayat hissedecekleri kaçınılmazlığın altını çizer. .
Yeni, gerçekten akılda kalıcı karakterler yaratmak, kitlelerin artık çekici veya uygun bulmadığı bir görüntüye üstünkörü bir şekilde yanıt vermekten ibaret olmamalıdır. Risk ve izleyicileri rahatsız etme potansiyeli gerektirir. Yapabilmek cinsiyetçi mecazlara başvurmadan yapılabilir. Keşke bunların hiçbirinin önemli olmadığını söyleyebilseydim ve Ölmek İçin Zaman Yok keyifli görüntüsünün erdemlerini aktarır. Ama sadece çok çabalıyor kastetmek Craig’in Bond’luk döneminin sona erdiğini ve izleyicilerin umursaması için gerçek bir neden olmadığını sürekli hatırlatarak, bu niteliklerin ön plana çıkmasına izin verecek bir şey.
Ölmek İçin Zaman Yok 8 Ekim’de sinemalarda.
Source link