₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪
“Haksızlığa uğradım,” dedi Shen Zechuan, “Eğer şimdi bir şey olursa bu tamamen Shen Lanzhou’nun suçu.”
Xiao Chiye konuştu, “Serbest kaldığından beri sorun üstüne sorun çıktı. Xiaofuzi, İmparatorluk Koleji, Pan Rugui… Nasıl oluyor da her olayın altından sen çıkıyorsun?”
Shen Zechuan alaycı bir şekilde konuştu, “Bu doğru. Neden hepsinin benimle bir ilgisi var? Bunun nedenini bilmiyor musun? O zamanlar, Kalıtsal Prens beni Chashi Obruğu’nda buldu. Eğer kılıcını beni öldürmek için kullansaydı, bugünkü bu olaylar asla yaşanmayacaktı.”
Xiao Chiye yapraklarla dolu dalı indirdi ve “O zamanlar, hayatta kalmak ve rezil bir varlığı sürüklemek için savaştın. Bugün yaşamanın nasıl bir his olduğunu yeni mi fark ettin?” dedi.
Shen Zechuan’ın gözlerindeki sakinlik o kadar durgundu ki Xiao Chiye bunu gerçeküstü bulmuştu.
Bu adam son derece garipti.
O gün şölende de durum aynıydı. Her hareketi, “geçmişi geride bırakmış olmanın” gizli etkisini taşıyordu. Ancak Xiao Chiye, beş yıl önce o karlı gecede onu ısırdığında Shen Zechuan’ın gözlerindeki bakışı hâlâ net bir şekilde hatırlayabiliyordu.
Gerçeklikten bu kadar kopukluk, kavrayamadığı dipsiz bir uçurum gibi görünüyordu. Bu nefret nöbetleri, başkaları onun sınırının nerede olduğunu söyleyemeyinceye kadar yıpranmış gibiydi. Şölendeki herkes onu küçük düşürmüştü ama o sadece başını eğmiş ve gülümsemişti. Xiao Chiye onu farklı bir ışıkta gördüğünü söylediğinde, gerçekten ciddiydi.
Bir adam bu kadar sırıtıp buna dayanabiliyorsa, o sakinliğin altındaki karanlık, tam tersine Xiao Chiye’yi daha da rahatsız ediyordu.
“Hayatta olmak nasıl bir duygu?” Shen Zechuan tekrar gülümsedi. “Zhao Zui Tapınağı’ndayken bunu her gün ve her gece hissedebiliyorum. Artık serbest bırakıldığıma göre, yaşamanın kolay olmadığını görüyorum. Hayatıma değer veriyorum. Ve korkuyorum. Ama benden bu günahı omuzlayıp tüm o insan hayatlarını kendi hayatımla ödememi istiyorlar. Ben, Shen Lanzhou, sadece tek bir hayatım var. Hepsini ödemek için bu nasıl yeterli olabilir? İkinci Genç Efendi’nin ve muhtelif soyluların cömert olacağı ve benim için çok zor olmayacağı umuduyla birçok yönden kendimi herkese sevdirmeye çalışıyorum. Bugün sana bir hesap vermemi istiyorsun. İkinci Genç Efendi, en azından bana bir sebep söyle.”
Xiao Chiye bunları dinlediği sırada fikrini çoktan değiştirmişti. Keskin bir burnu vardı ve Shen Zechuan bu kadar uyumlu ve uysal bir şekilde iş birliği yaptığında her zaman belirsiz bir şekilde huzursuz hissetmişti. Ama Shen Zechuan ne tatlı sözlere ne de zorlamaya boyun eğmişti. Xiao Chiye onu ne kadar zorlamaya çalışırsa çalışsın, yalanlarından gerçekleri ayırt edemiyordu.
Shen Zechuan’ın söylediklerinin tek kelimesine bile inanmamıştı. Shen Zechuan’ın o gece söylediği gibi, herkes sadece eğlenmek için vakit geçiriyordu. Madem öyle, neden ciddiye alsındı ki?
Ama insanlar yalan söyleyebilse de geride kalan izler yalan söyleyemezdi. Qudu’daki Dokuz Düşünce Okulu’nun* arasına karışması gerekiyordu ve bire on, bir şey kanırtabilirdi. Shen Zechuan, Li Jianheng’ın yanında bir adam yerleştirmek istemişti ve bu kişinin uzman olmayacağı kesindi. Shen Zechuan’ın şu anki durumuna bakarsak, sadece bir ayakçıya ya da bir görevliye rüşvet verebilirdi.
* 九流 Dokuz Düşünce Okulu, yani, Konfüçyüsçü, Taoist, Yin-Yang, Hukukçular, Mantıkçılar, Mohistler, Siyasi Stratejistler, Eklektikler, Ziraatçılar.
Bu Li Jianheng’ın meselesi hem içinde hem de dışında şüpheliydi. Bunu iyice araştıramazsa, gelecekte belaların sonu gelmezdi. Xiao Chiye, Prens Chu ile payını paylaştığından beri, kendini daha az uyur bulmuştu.
“Oynamak için seni aramaya geldim. Bu nasıl bir sorguya dönüştü?” Xiao Chiye konuyu değiştirdi. Daldaki yaprakları üfledi ve hayıflandı, “Son zamanlarda birinin senin hakkında soruşturma yaptığını duydum. Bu, Prens Chu’nun itibarını kapsıyor, o yüzden doğal olarak gelip sana sormam gerekiyor.”
“Oynamak için beni bulmaya her geldiğinde,” dedi Shen Zechuan, “Bir geceliğine uykum kaçacak.”
Xiao Chiye konuştu, “Bunu böyle ifade edemezsin. Kolay bir zaman geçirmiyorsun ve ben de iyi vakit geçirmiyorum. Aramızdaki kin dolu sayfayı çevirebilir ve geçmişi geride bırakabiliriz.”
Shen Zechuan güldü, “Zhongbo’nun Altı Makamı’nda on binlerce kişi hayatını kaybetti. İkinci Genç de benimle barış yapmak istiyor.”
“Şimdi zaman farklı.” Xiao Chiye sonunda dalı attı. Ayağa kalktı, “Artık Hua Klanı’nın iltimasına ve Dul İmparatoriçe’nin samimiyetine sahip adamsın. Seni gücendirmeye nasıl cüret edebilirim? Bana İkinci Genç Efendi demen kulağa çok mesafeli geliyor. Şu anda birbirimiz az da olsa tanıdığımız söylenebilir. Değil mi? Lanzhou.”
Shen Zechuan sadece gülümsedi ve “İkinci Genç Efendi, güle güle,” dedi.
Xiao Chiye atına bindi ve ona yukarıdan baktı. “Başparmak yüzüğünü bana ne zaman geri vereceksin, Lanzhou? Yıpranmış bir başparmak yüzüğü bir metelik bile etmez ve onu saklamak seni iğrendirecektir. Ama neden bana geri vermek yerine, onu bir hazine gibi görmekle ilgileniyor gibisin?” dedi.
“Takıyorum,” dedi Shen Zechuan, Xiao Chiye’ye, “Sadece kötülüğü savuşturmak için İkinci Genç Efendi’nin vahşi aurasına güvendiğimden. Yani onu sana bu kadar kolay geri vermeyi nasıl hazmedebilirim?”
Xiao Chiye kırbacını bir “şak” sesiyle savurdu ve “Bilmiyor musun? İkinci Genç Efendi’nin sahip olduğu aura tam olarak şeytani bir aura,” dedi.
Shen Zechuan olduğu yerde durdu ve onu dörtnala uzaklara doğru koşarken izledi. Gülümsemesi soldu, ardında sadece anlaşılmaz bir durgunluk kaldı. Alçalan güneş batmıştı ve ayaklarının altından yansıyan turuncu ışık, Xiao Chiye’nin yavaş yavaş ortadan kaybolan gölgesine doğru uzanıyordu.
Yıldızlar gece göğünü süslemişti. Büyük Üstat Qi yeni çizilen haritayı açtı ve Shen Zechuan’a gösterdi.
“Eski Doğu Sarayı’nın sınıra asker gönderme yetkisi yoktu. Ancak, çeşitli ülkelerin garnizon birliklerinin tertipleri hakkında Savaş Bakanlığı’ndan samimi bilgiler almaya geldi. Bu, Libei Büyük Komutanlığı’na ait.”
“Hongyan Dağları ile desteklenmiş ve batısı Luoxia Geçidi’ne çıkıyor, doğu ise Biansha On İki Kabilesi’ne bakıyor.” Shen Zechuan doğu yakasındaki Hongyan Dağları’nı işaret etti. “Sonbahar yaklaştı. Biansha Süvarileri için yetersiz bir mera var, bu yüzden sınırdaki karşılıklı ticaret pazarını soymak zorundalar. Xiao Jiming askerlerini konuşlandırmak istiyor. Peki neden bugünlerde Qudu’ya arama talimatı bildirisigönderilmiyor?”
“Çünkü Masejteleri ağır bir şekilde hasta.” Büyük Üstat Qi bunun üzerine düşündü. “Bu yıl baharda, Xiao Jiming sadece bir bildiri sunmuştu. Qudu’da bir muhbiri olduğu kesin. Bugün itibariyle konuşlandırma için henüz bir bildiri göndermediğine göre, bunun tek bir anlamı olabilir.”
Shen Zechuan kısık sesle konuştu, “Majestelerinin fazla ömrü kalmadı.”
“Öyleyse, imparatorluk mahkemesini tam olarak kimin güvence altına alabileceği, Xiao Jiming’in şu an zamanını beklemesinin nedeni.” Büyük Üstat Qi bir fırça çıkardı, mürekkebe batırdı ve Li Bei’nin çevresine bir daire çizdi. “Prens Chu’nun tahta çıkması sadece Xiao Klanı’na fayda sağlayacak. Hua Klanı ile çok uzun süredir anlaşmazlık içindeler. Zhongbo olayı nedeniyle, başkalarının kontrolü altında olmanın dezavantajlı konumuna düştüler ve durumu lehlerine çevirme fırsatı şimdi önlerinde. Xiao Jiming kesinlikle bu fırsatı kaçırmayacak.”
“Ama laoshi* da o gün dedi.” Shen Zechuan Qudu’yu işaret etti. “Qudu’nun kapıları kapalı kaldığı sürece Xiao Chiye, Libei’nin rehinesi olarak kalacak. O Dul İmparatoriçe’nin elindeyken, Xiao Jiming nasıl hareket edebilir?”
* Laoshi: öğretmen
“Madem lafını açtın,” Büyük Üstat Qi fırçasını bir kenara fırlattı. “O zaman sana başka bir konuyu anlatayım.”
“Laoshi, lütfen konuşun.”
“Sana göre Xiao Chiye nasıl bir adam?”
Shen Zechuan haritaya bakmak için gözlerini indirdi ve yanıtladı, “Uyanık. Akıllı. Adımları takip etmeyi sevmiyor.”
“Sanırım öyle.” Büyük Üstat Qi, uygun bir kelime bulamıyormuş gibi başını kaşıdı. Bir anlık hayal kırıklığından sonra masanın üzerine yayıldı ve gizemli bir şekilde Shen Zechuan’a, “Bence o, Gökler’in işleri tersine çevirmek için Libei’ye gönderdiği bir fırsat. O doğuştan yetenekli,” dedi.
Shen Zechuan fırçasını salladı ve ” Laoshi neden böyle söylüyor?” diye sordu.
Büyük Üstat Qi hemen masanın altına girdi ve kendi elleriyle yazdığı kitabı çıkardı. Yıllar geçtikçe yaşlandığını ve unutkan olduğunu düşünmüştü ve bu yüzden birçok konuyu kağıda geçirmişti. Hışırtı sesleri ile birkaç sayfayı çevirdi, sonra tekrar masanın üzerine eğildi ve kitabı Shen Zechuan’a itti.
“Ge Qingqing’in Savaş Bakanlığı’ndan almayı başardığı detaylar bunlar. Yongyi’nin* ilk yılında, yani sekiz yıl önce Xiao Chiye, Xiao Jiming’i Biansha’da savaşa kadar takip ettiğinde on dört yaşındaydı. Yaz ortasında Xiao Jiming, Hongyan Sıradağları’nın doğu yakasında üç Biansha Kabilesi tarafından kuşatıldı. Geri çekilme güzergahı yok edilmiş ve Hongjiang Nehri’nin önünde kapana kısılmıştı. Libei Prensi’nin takviye kuvvetleri üç günde oraya varamamıştı ve Xiao Jiming, hayatta kalmak için verdiği umutsuz savaşa devam etti. Ama üç Biansha Kabilesi’nin süvarileri uyanıktı. Bildiğin üzere, Libei’de bir Zırhlı Süvari Birliği var. Demirden yapılmış bir duvar gibi güçlü bir darbeye karşı koyabilirler fakat ileri geri takipler gerektiren bir savaşa yeterince çevik bir şekilde karşılık veremezler. Bunu çok uzun süre devam ettirirsen, tükenen Xiao Jiming’in askerleri olur.”
* Bu, belirli bir İmparatorun (bu durumda, İmparator Yongyi) hüküm sürdüğü bir dönemin adıdır. 元年 bir İmparator döneminin/saltanatının ilk yılıdır
Büyük Üstat Qi birkaç ağız dolusu şarabı mideye indirdi.
“Ama üçüncü gece, Biansha metcezirin çekilmesi gibi geri çekildi. Çünkü sıkı korunan ordu erzakları ateşe verilmişti. Yangın yayıldı ve arka düzenlerini kargaşaya sürükledi. Xiao Jiming, belirleyici bir savaşta savaşma fırsatını yakalamıştı ve bir gecede kuşatmayı kırdı. Ancak Libei’den gelen beyan bu noktada yok edildi. Aşağıdaki ayrıntılar, Shifu’nun öğrenmek için çok çaba harcadığı tüm bilgilerdi. Ciddiyetle korunan ordu erzaklarının nasıl ateşe verildiğini tahmin edebilir misin? İddiaya göre, üç Biansha Kabilesi, nehrin yakınında tuvalet amaçlı bir hendek kazıp inşa etmiş. Xiao Chiye sessizce Hongjiang Nehri’nden siperlere doğru ihtiyatla yol aldı ve yarım gece boyunca o pis ve kokuşmuş hendekte süründü.”
Bu noktada Büyük Üstat Qi çenesini sıvazladı.
“Yine de Libei böyle övülmeye değer bir faaliyeti bastırdı ve bunu bildirmedi. Sadece bu da değil. Xiao Chiye Qudu’ya geldi ve aylak bir serseriye dönüştü—ama bir serseri nasıl bu kadar dayanıklı olabilir? Sadece düşün. Bu şartlar altında, başarısız olursa, en büyük kardeşi ölecekti. Yine de o, yangını çıkarmadan önce Biansha birlikleri gardlarını indirene kadar iki gün boyunca uykuda bekleyebilirdi. O iki gün boyunca en büyük ağabeyinin hayatının tehlikede olduğunu biliyor muydu? Peki ya yangını doğru şekilde ayarlamamışsa ya da zamanlamayı tam olarak kavrayamamışsa? Bir dakika önce olsa, Biansha güçlenecekti. Bir dakika sonra olsa, Libei zayıflayacaktı! Yine de tam zamanını tutturdu. Olağanüstü bir iç görüye sahip olmasaydı bunu nasıl yapabilirdi?”
Shen Zechuan etkilenmiş gibiydi.
Sonunda, Büyük Üstat Qi şöyle dedi, “Dahası, bu delikanlı çılgın bir şekilde vahşi. Bunu yaptığında, yanında sadece bu kadar insan getirdi.”
Büyük Üstat Qi iki parmağını uzattı ve bir an durakladı.
“Lanzhou, Pan Rugui’nin beladan kaçınmak için onu İmparatorluk Ordusu’na transfer ettiğini sanıyordum ama bunun bir falso olduğu ortaya çıktı. İmparatorluk Ordusu’nun çoktan silindiğini düşünüyorlardı ama İmparatorluk Ordusu’nun geçmişi neydi? Hepsi, o zamanlar Sekiz Şehir’e girmek için İmparatoru takip eden askeri hanelerdendi. Sekiz Büyük Klan onları pek düşünmüyordu, bu yüzden yalnızca İmparator’un desteğine güveniyorlardı. Ama şimdi İmparator onları artık istemiyor ve bu yüzden bu yirmi bin adam efendisiz silahlar haline geldi. Ama Xiao Chiye’nin eline düşerlerse… o zaman Xiao Jiming’i Prens Chu’yu korumak için asker konuşlandırmaktan caydıracak başka ne olabilir?!”
Demek öyle!
Shen Zechuan’ın daha önce üzerinde kafa yorduğu kısım aniden aydınlanmıştı.
Xiao Jiming, Xiao Chiye’yi Qudu’da bıraktığından, bunun başkalarının kontrolü altındaki bir piyon olduğunu anlaması gerektiğini düşünüyordu. Ya bundan vazgeçmiş ya da sağduyulu davranmıştı. Eğer sağduyulu davranıyorsa Xiao Chiye’nin Prens Chu’ya bu kadar yaklaşmasına izin vermemeliydi ve vermemesi de gerekiyordu. Aksi taktirde, belasını arayacaktı. Ne yaparsa yapsın, her zaman diken üstünde olacak ve pislikleri temizleyecekti.
“Qudu’daki bu güz soğuğu zamanı tam bir hiddetle patlak vermek üzere. Nüfuzumuz ve gücümüz yok, bu yüzden bundan uzak durmak en iyisi olacaktır.” Büyük Üstat Qi’nin ağzı kurumuştu. Devam etti, “İmparatorluk Koleji olayı nedeniyle, Dul İmparatoriçe ile Xi Gu’an ve ayrıca Majesteleri arasında bir mesafe oluştu. Otoritesinin azalmamasını sağlamak için imparatorluk varisi meselesi acil olacaktı. Bugünlerde Prens Chu’ya bir şey olsaydı tıpkı elekle su çekmek gibi Xiao Klanı’nın çabaları boşa giderdi. Görünüşe göre Xiao Chiye’nin bugün seninle acilen buluşması, zaten tetikte olduğu için olmalı. Ancak, Dul İmparatoriçe’nin kendisi daha temkinli ve hassastır. O zamanlar Prens Ning’in tahta çıkmasını sağlamak için Doğu Sarayı’ndaki herkesi yok etmekten çekinmedi. Bu yüzden bugün beklenmedik durumlara karşı korunmak için Prens Chu’yu da yok edecek. Xiao Chiye, Prens Chu’nun güvenliğini sağlamak istiyor ama korkarım ki bunu başarmak kolay olmayacak.”
“Dul İmparatoriçe Xi Gu’an’ı kullanmayacağı için geriye kalan tek kişi Ji Lei.” Shen Zechuan’ın gözleri sakindi. “İmparatorluk Korumaları’ndaki uzmanlar bulutlar kadar bol. Ve işlerinde temiz ve verimlidirler.”
“İktidardakiler arasındaki kavga ise başka bir şey,” dedi Büyük üstat Qi. “Prens Chu’yu mu yoksa Dul İmparatoriçe’yi mi takip edeceğine karar vermenin zamanı geldi.”
Shen Zechuan elini uzattı ve haritayı kapattı.
₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪
İngilizce Çevirmenin Notu:
Prensleri ayırt etmeyi kolaylaştırmak için isimlendirmede bazı küçük değişiklikler yaptım:
– İmparatorluk Prensleri (yani, Li soyadına sahip meşru prensler): Prens Chu, Prens Ning
– Onurlandırılan (Unvan olarak verilen) Prens (yani diğer soy adlara sahip prensler; bölüm 1 dipnotlarında belirtildiği gibi, bunlar Ming Hanedanlığı döneminde imparatorluk bürokrasisinin unvanlı ve maaşlı görevlileridir, imparatorluk genelinde çeşitli tımarlar üzerinde nominal lordluk, tipik olarak İmparator tarafından verilir ve torunları tarafından miras alınabilir (geleneksel olarak, meşru en büyük oğul, yani meşru doğumun ilk oğlu): Libei Prensi, Jianxing Prensi
Çevirmen: @littleowlsekai
Editör: @pebbleshive
₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪₪