Bazı devrimciler vardır ölmeden gömülürler. Gözyaşlarıyla gezerler.
Oysa onlar devrim için en ön sırada göğüs gerenlerdir.
"Ancak kendinde devrim yapanlar devrimci olabilir," demişti Ludwig Wittgenstein bir zamanlar. Samuel Beckett peşi sıra geldi: "Hep denedin, hep yenildin. Olsun. Gene dene, gene yenil. Daha iyi yenil."
Hangimiz yenilmedik ki? Gel gör ki, düzenin istediği yenilgiyi kabul etmemiz değildi, kendimize yenilmemizdi. Eğer bugün onlarca, yüzlerce, binlerce yenilgiye rağmen halen yenilmediysek, toplumsal muhalefetin yerlerde süründüğü bir dönemde halen ayakta durabiliyorsak, korkular, baskılar, acılar karşısında gözyaşlarıyla da olsa halen haykırabiliyorsak, bu, unutmadığımız, unutturulmak için ellerinden geleni ardına koymayanların varlığına rağmen unutturmayacağımız geçmişimiz ve o geçmişi yürekleri ve sevgileriyle örüp bize teslim edenler sayesindedir.
Unutmayacaklarımızdan biri de sensin İbrahim Gezgin Yoldaş. Mücadelen ve biriktirdiklerin bizlerin hazinesidir. Ta ki emperyalist kapitalist sistemi yerle bir edene dek.
KanaryalI İbo, 17 Mart 1962 yılında Tekirdağ'ın Muratlı ilçesinde doğdu, İbo'nun CHP'li olan emekçi ailesi İstanbul'un Kanarya semtine taşınır. Aile bir taraftan yaşam mücadelesi verirken, babası bakkalcılık yapamaya başlar. Ibo ortaokuldan sonra YeşilköyTicaret Lisesi'nde ögrenimine devam ederken, okuldaki öğretmenin etkisiyle sol anlayış ve fikirlerle buluşur. Devrimci hareketle tanışan İbo, okulunda forum, boykot vs türünden işlerin örgütlenmesinde doğrudan yer almaya başlar. Okul dönüşlerinde trenlerde 30 Mart, 1 Mayıs katliamı protestolarını tüm yolcuların içinde gerçekleştirilmesinde en öndedir. O dönemin hızlı bir şekilde artan faşist saldırı ve katliamlarına karşı direniş çizgisi izleyen Devrimci Yol'un başta Kanarya olmak üzere tüm Sefaköy çalışmalarında yer alır. Kanarya'daki faşist yuvaların dağıtılmasında korkusuzca davranarak faşistlerin korkulu rüyası olur. Faşistler ona ve ailesine gözdağı vermek için bakkal dükkanlarını bombalarlar, İbo'yu kurşunlarlar; o hiç umutsuzluğa ve korkuya kapılmadan mücadelesine devam eder.
Faşizme karşı mücadelenin daha da yükseltilmesi için basta Türkiye'de önemli bir merkez olan Sancak Tül Fabrikasi olmak üzere, Küçükçekmece'de etkili MHP'nin dağıtılmasına yönelik kurulan ilk ekipte çekinmeden yerini almıştır. Küçükçekmece ve çevresinde ciddi anlamda faşist yuvaları dağıtmaya yönelik saldırı ve operasyonların katılımcısı ve aynı zamanda da örgütleyicisidir. Artık faşist çeteler tamamen rahatsızdırlar. Bu dönemde faşistlerin, çeşitli kahvehane taramalarını ve ilerici, sol ve CHP'li kişilerin öldürülmelerine yönelik saldırı planlarını rahat bir şekilde gerçekleştirmeleri mümkün olamamaktadır. Çeşitli saldırı ve cinayetleri isleyen faşist gruplar Sancak Tül fabrikasına saklanmaktadır. Bu fabrikaya adeta Türkiyenin çeşitli illerinden komandolar getirilerek Küçükçekmece'ye yönelik susturma, yok etme ve ezme faaliyetlerinin tasarlanıp gerçekleştirildiği bir merkezdir. İbo'nun da içinde olduğu Devrimci Yol timi bir gece Sancak Tülün bombalanması ve Küçükçekmece'de çeşitli faşist yuvalara yönelik saldırıları başarıyla gerçekleştirerek güvenli bir şekilde geri çekilirler. Grup kaza ve kayıp vermeden ayrıldıktan sonra İbo ve bir arkadaşı Kanarya'da bağlantıları olan bir eve giderler. Orada silah bakimi, temizligi vs yaparken İbo'nun elindeki silah patlar ve İbo ayağından vurulur. Yanındaki arkadaşı hafif yaralanır. Silah sesinin duyulması üzerine ev halkı uyanır. İbo kanlar içindedir. Diğer yaralı arkadaşı da aranmaktadır. İbo evdekilerin yardımıyla bir ev doktoruna götürülür. Diğer arkadaşı hafif yaralı olduğu için evi terk eder. İbo bir ihbarla yakalanır. Uzun süre Sağmacılar Cezaevi'nde hapis yatar, 12 Eylül sonrasında tahliye olur. Cunta koşullarında arkadaşlarıyla beraber cuntaya direnme ve teşhir faaliyetleri ve örgütlenmesini yaparken yakalanır. Mahkemeden tahliye olur. Yaşam mücadelesi, savrulmalar derken hayatın tüm zorlukları onun amansız bir hastalığa yaklanmasına yol açar.
Uzun bir süre bu hastalığa faşizme karşı vermiş olduğu mücadele gibi direndi, ancak 17 ocak 2018 günü hastalığa yenik düşerek hayata gözlerini yumdu. O sıra neferiydi, "Bizimle Hep Yaşayacak!"
Mustafa Kumanova
(ÖZGÜRLÜK)
"Devrim politik iktidarın ele geçirilmesidir; veya devrim bir üretim tarzından bir ileri üretim tarzına geçiştir" şeklinde karşı karşıya getirilmeye çalışılan bu iki tanım, kendi başlarına hem doğru, hem de eksiktir; ve eksik oldukları için de yanlıştır. Marksist devrim teorisinde böyle karşı karşıya getirilen bir ikilem yoktur. İktidar meselesi her devrimin ana meselesidir; ama bütünü değildir. "Proletarya ve müttefiklerinin iktidara el koymasıdır" şeklindeki devrim tanımı tek başına eksiktir ve dolayısıyla her eksik tanım gibi yanlıştır. Tarihte proletaryanın iktidarı ele geçirdiği halde sosyal dönüşümü sağlayamadığı, Paris Komünü gibi pek çok devrimci girişimi olmuştur. Bu tanıma göre bütün bu hareketleri devrim saymak gerekecektir. Aynı şekilde ikinci kavram da eksik olduğu için nitelik belirleyici değildir. Bu tanıma göre "yukarıdan devrim"le Almanya'yı feodalizmden kapitalizme yükselten Bismarc yönetimini devrimci saymak gerekecektir.
Marksist devrim anlayışı, sürekli ve kesintisiz bir ihtilâl sürecini öngörmektedir. Devrim, halkın devrimci girişimiyle -aşağıdan yukarı- mevcut devlet cihazının parçalanarak, politik iktidarın ele geçirilmesi ve bu iktidar aracılığıyla -yukarıdan aşağıya- daha ileri bir üretim düzeninin örgütlenmesidir.
İşçi sınıfının tarih sahnesine bağımsız bir güç olarak çıkmasından itibaren, sosyalist harekette sapmalar daima devrim teorisinin bu ikili niteliğinden birisini abartmak veya ihmal etmek şeklinde ortaya çıkmıştır.
Mahir Çayan. Kesintisiz Devrim.
‘’Cumhuriyet, kapitalist toplumun siyasal üstyapısının olası biçimlerinden biridir, üstelik bugünkü koşullar altında en demokratik biçimdir.’’ Lenin. Marksizmin bir karikatürü Sf.51/52
‘’Biz, proletarya için, kapitalist rejimde en iyi devlet biçimi olarak demokratik cumhuriyeten yanayız; ama unutmaya da hakkımız yoktur ki, hatta en demokratik burjuva cumhuriyetinde bile, halkın nasibi, ücretli kölelikten başka bir şey değildir. Sonra, her devlet, ezilen sınıfa karşı yöneltilmiş’’özel bir baskı gücü’’dür. O halde, hiç bir devlet, ne özgürdür, ne de halk devleti. Bunun böyle olduğunu, Marx ve Engels, 70 yıllarında, partili arkadaşlarına bir çok kez açıklamışlardır.’’ Lenin. Devlet ve İhtilal. Sf. 27
Ve onlar; liderdirler, liderler
devrim savaşında masa başında
oturmazlar, bu savaşta
en ön safta savaşırlar...
Düşenler devrim için, devrim
yolunda vuruşarak düştüler.
Kalbimize, ruhumuza ve bilincimize
gömüldüler...
Onlar; kurtululuşa kadar savaş
şiarını devrim yolunda kanlarıyla yazdılar...
Yolumuz; devrim yolunda
düşenlerin yoludur...
Kurtuluşa kadar savaş ...
Mahir Çayan.
RASYONALİZM.
Devrimci dünya görüşü olmayanın, görece bağımsızlığını kullanma sınırının, son tahlilde maddenin belirleyiciliğine kadar olduğunu kavraması mümkün mü? Olmadığından PKK’nın kendi rolünü abartması kadar CB/TC nin de rolüne güçler dünyasının efendileri tarafından ayar verilmesi, geçiş süreci yaşanıyor. Gelişimin önemli yönlerinden biri de bu. Görece bağımsızlıklarını zorlayanlar maddi gerçeklik duvarına toslamak üzere hızla yol almaktadırlar.
Neden Afrin, savaş,zam, zulüm, işkence vb. varken biz ağırlıkla dünya görüşü ve kendi gündemimizi tartışmaya çabalıyoruz? İnsanın başına ne gelirse düşüncesinden gelir! Dünya görüşün ne ise tüm olay ve gelişmeler karşısında düşündüklerine dolayısıyla yaptıklarına yansır. Şimdi, hep birlikte, doğru dünya görüşü ve dolayısıyla teori olmadan devrimci pratik olmaz diyerek, doğabilimsel kolektif mücadeleyi yükseltemezsek ! Şimdi sen ve hepimiz toplumsal ve sınıfsal mücadele tarihinin, tüm çelişkilerin bileşkesinden damıtarak ortaya çıkardığı son gelişim Devrimci Yol’daki devrimci deney birikimlerinin üzerinde yükselip, geliştirip, aşamazsak; ne Afrin’e, ne Kürt sorununa, ne de ikide bir yakındığın örgüt ve cephe sorununa vb. çözüm bulamayacağız... Sorunumuz devrimci dünya görüşünde birlikte mücadeleyi geliştirebilmek... Nasıl 71 sonrası THKP-C nin mücadeleyi getirdiği yerden yükselmek gerekiyorduysa bugünde o... Çelişki yumağındaki bütün çelişkilerin çözülmesi, herkesin aynı düşüncede olması ve aynı örgütlenmede birleşmesi hayaliyle değil, bu doğabilimsel yolda gelişmek isteyen mücadele verenlerle birlikte yürümeliyiz. Toplumsal muhalefetin en solundaki doğru devrimci eğilimin yani devrimci yolda doğabilimsel gelişim sağlanamaz geliştirilip aşılılamazsa, verilecek tüm tepkiler ve yapılacaklar, eksikliğinden yanlış olacaktır. Unutma !
Neden Devrimci Yol’un dünya görüşünden bahsediyoruz da başka bir ‘’siyasetin’’ değil? Sınıflar ve toplumsal mücadeleler alanında tüm gelişmeler ve sonuçlar çelişkilerin bileşkesi olarak ortaya çıkar. Türkiye devrimci mücadelesinin sınıflar ve toplumsal mücadelelerin deney birikimlerinin geldiği son gelişim noktası Devrimci Yol’dur. Çelişkiler yumağının, doğabilimsel yani devrimci gidiş yönünün gösteren ifadesidir. Bu çelişkiler yumağının içerisindeki olumlu olumsuz tüm yönlerle ilgilenmek gerekir! Lakin temel görevi unutmadan. Bu aynı zamanda kadrolaşma ve partileşme sürecini de ifade etmektedir. Bunun için dir ki, devrimci dünya görüşünün ifadesi olan öz ve sözleri herkesin anlamasını bekleyen bir anlamsızlıkla değil, anlayanlarla bu mücadelenin geliştirilmesi gerekmektedir. Düşüncelerin deney labaratuvarı sınıflar ve toplumsal mücadeleler alanına uygulandığında ortaya çıkan sonuçları devrimci dünya görüşünden doğru tahlil edebilmek gerekir. Gelinen nokta:’’ Üreten biziz, yöneten de biz olacağız’’ sloganında özetleyebileceğimiz noktadır. Bu devrimci deneyler üzerinde yükselen mücadelenin doğrudan demokrasi doğrultusunda gelişileceği açıktır.
Sorunu temel halkadan kavrayarak çözme eksikliği giderilmeden, hiçbir sorunu çözebilmek mümkün değil.
Yukarıda belirli bir bilgi birikimine sahip olunduğu var sayılarak yapılan kısa özetin ve tartışılanların devrimci dünya görüşüne sahip olmadan anlaşılabilmesi mümkün mü? Anlaşılıp anlaşılmayacağı herkesin kendi sorunu! Ancak, anlayanlarla yola devam etmenin doğruluğu ve bunun doğabilimsel zorunluluğumuz olduğu gerçeğin ta kendisidir. Yani bir çelişkiler yumağı içerisinde bir çok çelişkinin ve farklı fikirlerin olmasının ötesinde, doğabilimsel doğru yönün geliştirilebilmesi ve bu doğrultuda mücadeledir devrimcilik. Konumuzun özü düşünceyle maddenin değişimidir. Konumuzun özü düşünceyle maddede hareketin birlikte değişiminin ve gelişiminin mücadelesidir.
Tartışılanları ve mücadeleyi geliştirebilmek için böylesi bir yaşam ve mücadele içerisinde olmak gerekir. Düzenin yeniden üretilmesi ve bekasından ibaret çıkar, güç, çoğunluk, iktidar, en akla uygun yönetici vb. ağırlıklı hesap kitaplarla yaşananın doğru bir hedefe götürmeside mümkün değildir. Gerisi boş laf ve doğabilimsel gerçekleri kendine uygun hale getirme çabasından ibaret RASYANOLİZASYONdur. Bunun içindir ki; sözlerin özleri ve anlamı gayet açık ortadadır. Bunun için; algı operasyonları, manipülasyon ve realizasyonlarla yaratılan değerlerin çarpıtılıp yıpratılması uğraşı beyhudedir.
Nedemiş Mahir ? Rasyonalizasyon mu ?! Kendi dünyamızda yorumlayıp, ona uydurmaya mı çabalıyoruz?
Devrimci dünya görüşüyle tanışan ayrı bir dünyayla tanışdığı gibi doğabilimsel sorgulamaylada tanışır. Bazıları yargılamayı öğrenmiş! İş düşüncenin özünü kavramak olduğunda, işler karışır. İşine geleni yargılamakla sonuca ulaşacağını sanan bir eğilim kabul görmeye de başlamıştır. Yargılama ve bilimsel sorgulama arası fark ortadan kalkınca herkesin işine gelen pragmatik bir doğrusu olmuştur. Gerçekle olan ilinti, onu kendine uygun hale getirmek için rasyonalize etmek ve bunu gerçek yerine koyan çarpıtmayla RASYONALİZM dir.
Doğabilimsel gerçekleri algı operasyonlarıyla kendine rasyonalize edip, masa başı değilse’’tezgah’’başında ‘’derdine deva keskinlikle’’ mekanını kullanmaya kalkanlara, malesef hatırlatmak gerekiyor ! Söz konusu olan öz, mekan değil sınıflar mücadelesinin gelişimine çözümler getirebilmektir. Herşeyi ifrata vardırıp içini boşaltarak değer ve üretimleri yıpratma ve yok etme uzmanı ‘’ülkem insanının halleri !’’ Eğer kendine rasyonalize ettiğin biçimiyle, mekanla/doğru arası düz bir ilişki olsaydı; ‘’eminiz ki’’şimdiye kadar sınıflar mücadelesinin en doğru çözümünü çoktan bulmuş olurdun! Bundan dolayı da kitleler akın akın saflarına katılıyor olurdu ! Bu dünya görüşsüzlüğünün ikilemlere sıkıştırılmış, indirgemesi:‘’Pratikte önde olan işi götürür’’ PRAGMATİZMİ gibi, ülkeye uyup uymadığı da önemli değil düşünce üretiğini sanan alıntılarla, Osmanlıdan jön Türk’lüğe oradan bön Türk’lüğe gelişen yabancı hayranlığıdır. Bu ikilemlerin daha kaba şekli dağ/ şehir, ceza evi/ dışarısı, Kandil/ ülke, içerisi/ dışarısı, öncü/ kitle vb. düzlemleri sürekli karıştırıp ikilemlerle kıyaslamaktır. Ya üretim!? Çözüm!? Yanlışların, günahların rasyonalizesi mi?
Sorunun özü çelişki yumağındaki çelişik yönlerin arasındaki birlikte hareket halini doğru diyalektik yani doğabilimsel tahlillerle geliştirebilmek. Çelişki bütünü ve hareketi sonucu ortaya çıkan gelişmeleri, zaman unsurunu devredışı bırakıp üzerinden geçen zamanı göz ardı edip, gelişimin gidiş yönünü belirleyen çelişki dışında bir başka çelişkiye yükleme çabası, ne kadar ahmakça oportünist bir çabadır? Bilgisizlik hiç bir şeyin kanıtı olamaz. Eğer geçmişte yaşananları yok sayan, çarpıtan realizasyonlarla uğraşılırsa, boş bir perde gelecek film izleniyordur! Bizler, gelişimin yönünü belirginleştiren çelişkinin aşılması çabasıyla, bu boş işlerle uğraşmama kararındayız.
Çelişkilerin görünen yönlerinin ele alınması temeldeki gelişimi gözardı edilmesini beraberinde getirebilmektedir. Üst yapının belirleyiciliğini, alt yapı üst yapı ilişkisinde maddeyi yoktan var edeceğini sanmak doğabilimsel, gerçekleri inkar demektir. Son tahlilde ya da son kertede maddenin belirleyiciliğini inkar eden idealizmdir.Bu noktada düşünceyle madde arasınaki görece bağımsızlık ya da maddeyi algılamanın bire bir olamayışı, bilmin zorunluluğunu ortaya çıkarmaktadır. Düşüncenin bu görece bağımsızlığının sınırları maddede hareketin sınırlarına kadardır. Ya da madde en son tahlilde düşünceyi belirlemektedir. İşte insanlar alemine ait ikilemlerin anlamsızlığı ve lüzumsuzluğu burada açığa çıkmaktadır. Uçuk bağlantı yoktur. İfrata varan yeniden yaratılan madde yoktur. Olayın özü, olanın değişim kapasitesinin düşünceyle doğru kavranmasıdır. Sorunumuzun özü bilgimizin oluşumu, düşüncemizin maddi gerçekliği algılamasının, maddeden görece bağımsızlığı ve özerkliğinin devrimci tahlilidir.
Görece özerkliğin sınırı, son kertede maddi yaşamın belirleyiciliğinin sınırlarına kadardır.
Aynı özde, doğal gerçeklikten teorik olarak görece bağımsız ve onu değiştirmek mücadelesindeki düşünceler ve pratiğiyle deney labaratuarında ortaya çıkanların sonuçları da, o düzlemdeki maddi gerçekleriyle sınırlandırılmıştır.
Dünya görüşünden daha alt düzlemlere doğru ilerlendiğinde demokratik merkeziyetçilik ya da liderlik ve demokrasi anlayışı ve de hayata geçirilmesi mücadelesi ortaya çıkar. Konunun özlü noktalarından birisi olan liderlik ve demokrasi ya da başka bir değimle, demokratik merkeziyetçilik anlayışındaki çarpıtmalardır. Bırakalım devrimci dünya görüşünün ve ustaların, konuyu tartışıp mücadeleleriyle deney birikimi haline getirdiklerini, Devrimci Yol’da bu konuların nerelerde tartışıldığından haberi dahi olmayanların, boş laf ve keskinlikleri içler acısıdır. Çok kısa bir soruyla meselenin özünü ortaya koyalım. Devrimci Yol’un dünya görüşü neydi? Senin dünya görüşün ne? Ki vaad ettiğin cennetlerine akın akın koşan kitlelere dilinden düşürmediğin sokaklarında neyi öneriyorsun?
Tüm Dünya deney birikimlerinin farklı biçimleri olsa da özde tek sonucu ortada dururken, aynı şeyleri deneyip farklı sonuç çıkaracağını mı savunuyorsun? Tüm bu temsili sistemler ezilen halklar ve sınıfların iktidarı haline gelemedi ve kalıcılaşıp, bir KRATOKRASݰye dönüştü! Tüm düşünceler ve projeler denendi pratikte yaklaşık aynı sonucu verdi. En sonuncusu akıllı dizayn kurtarıcılık Gramşi, Althusser vs derken SYRIZAcılık aynı sonuca çıktı. Şimdi senin bir çözümün yoksa aynı şeyleri deneyerek şapkadan tavşan mı çıkaracaksın? Yoksa hala onlar tam uygulayamadı ben doğrusunu uygularım diyen bir lafkalabalığı mısın? Şu anda var olan adına hala sosyalizm denilen sistemleri, kısacası yer yüzüne inemeyen cennetleri mi vaad ediyorsun. Kurduğun komiteler ve sonuçta partinin bir gün mutlaka halkın öncüsü olarak iktidara gelip onları kurtaracağını mı vadediyorsun? Birileri durmadan, sınıf içeriğini kaybetmiş soruları ve sorunlarıyla öğretilmiş ikilemlerini ve doğrularını tekrarlayıp konuyu saptırırken’’ Kürt sorununa cevap vermeden bu ülkede kimse siyaset yapamaz’’ gibi ‘’siyasal çözümleriyle’’ vadedilen cenetlerinin ne olduğunu ya da bir çözüm mü bulmuşlardı da konuşuyorlardı? Bunun gibi sosyal şöven tavırlar ve dünya görüşleriyle sınıf içeriğini kaybedip CB/TC ye Suriye’de Rusya ile ve Esad’la işbirliği sonucu Kürtleri yok etmenin akılcılığını önerecek kadar rasyonalize ‘’eski dostlar’’ en akıllı kurtarıcının kendileri olduklarını mı ispat ediyorlar? Biz burjuva demokrasisi onun ürünü Cumhuriyet, laiklik vb. savunmaktan öteye aşma mücadelesinde ve temsili sistemlerden doğrudan sistemlere gelişme yönünde mücadele çabasındayız. Hala ne diyorsun?
Pragmatik ikilemlerini aşamayıp, organik bir yapıda ihtiyaç ve sorumlu olunan konu ve yerde söz söylemesi gerekenin önder olduğunu düşünmek nasıl bir anlayıştır? Anlamayı, anlama mücadelesini bırak, kendi derdine derman olacak realizasyonla yaratığı ikilemlerden birini’’pragmatik gerçeğini’’seçerek devrimci örgüt ve önderlik işini bir çırpıda çözüvermek nedir? Organik canlı bir yapı olan örgütlenmeden yaratığı ikilemlerle; kıçı ile başı arasında başı tercihinin önderlik olduğunu sanan bir komedi. Böylesi canlı bir yapıyı mekanla sınırlı bir yerlere sıkıştırmak devrimcilik adına yapılabilir mi?
Yaşama dair öz, sadece maddede hareketin yorumlanması değil, düşüncede hareket ve üretimlerle madde hareketin değiştirilmesi. Düşünceyle maddenin değiştirilmesi mücadelesi.
Var olan dünya görüşünün özeleştirisi yapılamadığı durumlarda, kendini geliştirerek devam etmesi kaçınılmazdır. Özeleştiriyi pratikte yapılan edilenler düzleminde anlayan ve bu bağlamda kendini geliştirememe sonucuna varan anlayışsızlıkla, geçmişde düşündüklerinin rasyonalize geliştirilmesi de kaçınılmaz sonuç oluyor. Geçiştirilmek, kendine’’vicadanen’’ uygun hale getirilmek istenen yanlışlıklar, dünya görüşü özeleştirisi verilemediğinden yeni biçimlerde devam ediyor. Her yenilgi sonrası yaşanılan ve herkesi kapsayan geçmiş değerlendirmeleri düşüncelerin ve pratiğin ortaya çıkartığı sonuçlar unuturulmaya geçiştirilmeye çabalanıyor. Siyasal envanterin sağlaması aynı dünya görüşünün gelişmesiyle sonuçlanıyor. ‘’Sol’’ ortaya çıkan fikir farklılıkları ve siyasal düşünce farklarını malum yöntemlerle çözmeye başladığında ‘’Kendi iç meseleleri. Olur böylesi dönemlerde vb.’’diyenlerin bu gün girdiği kılıklara bakmayın, sadece ellerine geçmişteki gücün yeniden geçmesini bekliyorlar. İnsanın başına ne gelirse düşüncesinden ya da düşüncesizliğinden gelir. Safsatayı realize edip gerçek sanıyorlar. Kapitalizmin finans kapital çağında, sınıflar mücadelesinin ortadan kalktığını düşünecek kadar ve bu sayede demokrasi ve insan haklarının barışın gerçekleşebileceğini düşünecek kadar bu işe vakıf olmuşlar! Egemen sınıflara akıl verme görevini kendilerine yakıştırmış durumlarına bile bakmıyorlar. Sosyal şöven tavır ve dünya görüşlerini geçmişten bu yana geliştirerek sadece kılık değiştiriyorlar! Kimine göre: Rusya gibi nüfuz alanları mücadelesinde en gerici diktatörlükleri ve dinci faşist gericileri çıkarları için desteklemekte beis görmeyen bir KRATOKRASİyle° vb. Kürtlerin işini halletmek güçlü ve akıllı dizayn kurtarıcılık! Kimine göre, Almanya ya da ABD soy kırımı kabul ettiği için insan haklarına saygılı demokratik bir ülke haline geliveriyor. Ne kadar da basitmiş! Ya soy kırıma uğrayanlar ? Eline fırsat geçince kendinden zayıfları yok etmeyecek kadar insan haklarına saygılı demokratik hale geliveriyorlar, değilmi?! Bırakın artık bu safsataları. Bu bir dünya görüşü sorunudur. Ve devrimci özeleştirisi olmadan, bugüne doğru sadece gelişimi sözkonusu olur... Bu bağlamda çıkarların hangi çıkarlar olduğunu tartışmak sosyal şöven sosyal demokratların işidir. Devrimci görevimiz bu yeni saldırganlığa doğru tavrı ve tepkiyi gösterebilmektir...
Bunun gibi, geçmişten bugüne ‘’Teorik olarak bazılarının söylediklerinin hiç bir anlamı yok. Türkiye’de pratikte işi götürenler işi bitirir’’ tarzı’’dünya görüşlerini’’ bugün de tekrarlıyorlar. Hala teorik ideolojik bir birlik varmış gibi davranışıyla eski dostlar siyasetinde ilerliyorlar. Geçmişte yapılan belki de en doğru işi, yardım teklifi olsada kabul etmemekle yapanlara sitem ederek ‘’amatör ruhla dağlara çıktık’’ türü, uluslar arası yardımları kabul ederek reel Dünya’larında ‘’işi bitiren, başarıyı elede edenlere’’ öykünüyorlar... Geçmişteki dünya görüşlerini’’ilerleterek geliştiriyorlar!’’ Çelişkilerin bileşkelesi olarak ortaya çıkanları yadsıyarak, yaratığı ikilemlerinden pragmatik birini seçerek geçmişi ve geleceği değiştireceğini umuyor.
Amacımız kimsenin kalbini kırmak değil dünya görüşünün önemini tartışabilmek. Lakin geliştiremediği düşüncesine ve dünya görüşüne hala tek gerçek muamelesi yapılmak, iyi durmuyor!
İki kutuplu dünyanın yıkılışı sonrası yeniden paylaşımın ve nüfuz alanlarının tekrar belirlenmesinin, sömürü ve sistemlerin yeniden şekilendmesinin bir geçiş süreci yaşanıyor. Bu durumu, eski dönemin kavram ve tahlilleriyle açıklamak yetmez duruma geliyor. Naziler bile neo olmuş! Finans kapital, emperyalizm neo liberal imaj yenileyip neo sömürgeci oluyor! Sistem ve metodlarda yapılan değişiklikler, maddeyle düşüncenin ya da üst yapıyla alt yapının bağlarının zayıfladığı bir geçiş sürecini yaratıyor. Eski üst yapı kurumlarından yeni sömürgecilik yöntemlerine ayak bağı olanlar yıkılmaya ve yeniden şekillendirilmeye başlıyor. Bu geçiş süreci, uluslar arası kurumlar NATO vs. dahil devletin etki alanı ekonomik çerçeveden tamamen uzaklaştırılıp, bir çok kurumu özelleştirmeye doğru ilerliyor. Özelleştirilme emperyalist metropollerde gelişkinliğine karşın, henüz tamamlanmamış durumda bulunuyor. Ağırlıklı ve hala; askeri güç ve toplumsal kontrolle ilgili görülüyor.
Böylesi geçiş dönemlerinde, bundan önceleri küçük burjuva diktatörlükleri ve orta sınıf itifakları bir çok değişik biçimle ve yaklaşık aynı özde ortaya çıkanlar, bu geçiş dönemide mutlaka kendi özgülüyle, daha uzun süreleri kapsayacak gelişmelere ilerliyor. Bu yeni gelişmeler arasında Rusya’nın nüfuz alanları mücadelesinde çıkar ve imtiyazlarını savunmada diğerlerinden pekte geri kalmadığını en gerici diktatörlükleri ve dinci faşist gericileri çıkarları için desteklemekte beis görmediği ortadadır. Son PYD satışı bu yolda hızla ilerlediğinin göstergesidir. Bu geçiş sürecinin kendi özgülünde ortaya çıkan yeni durumu yeni bir değimle ifade etmek doğru olur KRATOKRASݰ. Devlet kapitalizmi ya da asker sivil bürokrat ve oligark ların ortak yönetimi. Bu bağlamda çıkarların hangi çıkarlar olduğunu tartışmak sosyal şöven sosyal demokratların işidir. Devrimci görevimiz bu yeni saldırganlığa doğru tavrı ve tepkiyi gösterebilmektir...
Bu geçiş sürecinin yaratığı görece özerklikleri kullanma ya da patronun en iyi ortağı olduğunu ispatlama yarışı zaman zaman kontrolden çıkan, rolerini abartan durumları da geliştirebiliyor. Örneğin bu rolünü abartan sadece PKK değil CB/TC de bu rolünü abartmaya çabalıyor. Görece bağımsızlığı, eski sömürgecilik metodunda yerel işbirliğiyle yatırımların pazarlığını yapmaya kalkarken, neo sömürgecilik metodunda muatabın direk uluslararası tekeler haline geldiğinin farkında değil. Tokatın nereden geldiğinin şaşkınlığını yaşıyor. Alacaklının borçluya bağlılığı, satıcının alıcıya bağlılığından daha sıkıdır. Delikten süpürülmeme zamanı hızla yaklaşıyor. Görece bağımsızlığı zorlayanlar maddi gerçeklik duvarına toslamak üzere hızla yol alıyor.
Şimdi, insanın başına ne gelirse düşüncesinden gelir diyerek! Şimdi, hep birlikte doğru dünya görüşü, dolayısıyla teori olmadan devrimci pratik olmaz diyerek, doğabilimsel kolektif mücadeleyi yükselteme zamanıdır ! Şimdi sen ve hepimizin toplumsal ve sınıfsal mücadele tarihinin, tüm çelişkilerin bileşkesinden damıtarak ortaya çıkardığı son gelişim Devrimci Yol’daki devrimci dünya görüşünün ve devrimci deney birikimlerinin üzerinde yükselip, gelişme zamanımızdır. Eski sistemleri, temsili demokrasileri, cumhuriyet ve laikliği geliştirip, aşıp doğrudan demokrasi yolunda gelişme zamanıdır.
ÜRETENLER YÖNETEN OLACAK, DOĞRUDAN DEMOKRASİ MUTLAKA KAZANACAKTIR.
KURTULUŞA KADAR SAVAŞ.
° Kratos/ Devlet. Kratokrasi/ Devlet sistemi.
ÖZGÜRLÜK YAYIN VE ÜRETİM KOLEKTİFİ
İnsanın toplu yaşayışa geçişi ve sınıfların ortaya çıkışı ile birlikte savaş karşısında barış olgusu toplumsal tarihin hemen her döneminde arzulanan, özlenen ve aranılan olmuştur. Toplumsal sisteme geçişin öncesinde de, antropologların en son elde ettikleri kanıtlar ışığında, insan türleri arasında gerçekleşen rekabet, yok etme ya da melezleşme göz önüne alındığında, komünal tarzda yaşam içerisinde kıskançlık ve bencillikten uzak üretim yapıp paylaşan insan toplulukları arasında dahi barışın tesisi insan soyunun devamı için öncelik ihtiva etmiştir. Aksi takdirde insan soyu bugüne kadar varlığını sürdüremezdi. Ne zaman ki devletler ve sınıflı toplum ortaya çıktı büyü de bozuldu.
Özgür yurttaşlar ve köleler, patrici ve plebler, asiller ve köleler, toprak ağaları ve köylüler ve nihayetinde patronlar ve işçiler... Kapitalizm ile birlikte emeğin yoğunlaşması ve sermaye ile çatışması günümüze değin gelişerek gelen her süreçte ezen, sömüren, yöneten egemen sınıfın saltanatını sürdürme uğruna toplumsal, başka bir deyişle sınıflar, kültürler ve cinsiyetler arası barışı zedelemelerine ve sömürülerini gizlemek ve maskelemek adına barışın tesis edilmesini önlemelerine sahne olmuştur. Barışa dinamit koyarak çıkarlarını katlayanlar, sermaye sahibi ve yönetenler ya da yönetenleri belirleyenler olmuştur.Toplumsal dokuyu bozmuş, insanları ve halkları bir birine düşürmüş ve sonuçta bir birine düşman halklar yaratarak düzenlerini 'güven' içinde sürdürmüşlerdir. Çoğu zaman cinsler arası düşmanlığı körükleyen ve kadınları aşağılayan, yok sayan, meta durumunda gören zihniyeti geliştirmiştir. Zaman zaman halklar ve kimlikler arası çatışmaları gündeme getirmiş, kimi zamanda emek sermaye çelişkisinin en azgın biçimde sürdürerek toplumsal dokuyu zedeleyen ve barış iklimini sabote eden durumları yaratarak egemenliklerini sürdürmüştürler.
Kapitalizm ile birlikte kadın ve çocuk emeğini nasıl pazarladıklarını, karlarını nasıl katladıklarını biliyoruz. Sermaye nerede bir çıkar görürse oraya her türlü egemenliğinin kurarak, düzeninin oluşturur. İnsani ve vicdani her türlü değeri özne yerine koyarak metalaştırır. Artık akıl da vicdan da metalaştırılmıştır ve artık özne alınıp satılan bir nesnedir.
Egemen sınıf, her türden, "cinsler arası, kültürler arası, halklar arası, inançlar arası" ortamı terörize ederek militarist rejimleri ya da yönetimleri işbaşına getiriyor. Ülkemizde ise 30 yılı aşkındır çatışma ortamı sürüyor. Bu çatışmanın özünde de Kürt halkını yok sayan imha ve inkar politikası yatıyor.
Yıllardır egemen güçler, kardeşi kardeşe düşman ederek bir arada yaşamın varlığını ortadan kaldırıyor. Düşmanlığın ve linç kültürünün gelişmesi için her türlü ortamı oluşturup saldırılarını o ölçekte gerçekleştiriyor. Bu çatışmada kadınlar ve çocuklar her zaman olduğu gibi iki kere katlediliyor. Onlara karşı her türlü fesat 'kültürünü' geliştiriyor ve şiddetin en alasını uyguluyor. Savaşın acıması yoktur. Çatışmanın hangi ucunda olursa olsun bundan daha çok kadınlar ve çocuklar etkileniyor. Yaşamları karartılarak bir bütün halk yokluğa ve yoksulluğa mahkum ediliyor.
Sistem bir taraftan imha ederken, diğer taraftan da tedavi eder gibi görünerek baskı ve şiddetin dozajını arttırmaya devam ediyor. Kimi- 'demokratik' adımlar atılıyor gibi görünse de, sistematik olarak muhalefet edenlerin en demokratik hakları dahi ellerinden alınıyor. Polis copu, gazı, kurşunu hiç eksik olmuyor. Bir mezhebin egemenliği hala devlet güvencesinde korunuyor ve kollanıyor. İşte, biz kadınlar toplumun şekillenmesinde üzerimize düşen görevi başkalarına ya da erkekler devrettiğimiz için olumsuzluklara müdahil olmada geç kalıyoruz. İrademizi oluşturmada etkisiz kalıyoruz. Biz kadınların etkisiz kalmasını bizzat sistem istemekte, üretenin kadın olduğunu ,insan yaşamında ne kadar önemli bir konumda olduğumuzu ve etki gücümüzü bildiğinden her türlü engellemeleri yapıyor. Bizleri bölüp parçalayarak yönetim sistemlerinin geleceğini teminat altına alıyor. Her türden ayrımcılığı körükleyip toplumun her kesiminden taraftar yaratarak bizim etki gücümüzü azaltıyor. Laik, dinsiz, türbanlı, başı açık gibi kavramlarla toplumu politikanın dışında tutmada sorunlarına yabancılaşmayı sağlamada başarılı oluyorlar. Ölenin de öldürenin de kardeş olduğunu haykırarak, tüm anaların gözyaşının dinmesi gerektiğini savunarak, barış ortamı içinde halkların, inançların, kültürlerin, yaşam tarzlarının bir arada olduğu daha yeşil bir çevre, insanca yaşanacak bir ülke ve daha güzel bir dünya yaratmak biz kadınların elindedir.
Sükriye Ercan 05.02 2018
(ÖZGÜRLÜK)
Muhittin ÇOBAN
Unutulmuyor
Be delikanlım
Dağlarımızda yaktığın
Sarı kırmızı sevda kokan ateşin
Unutulmuyor
Be yiğidim
Çukurovanın aç, sefil
Sokaklarına bıraktığın
İşgal işgal ayak izlerin
Unutulmuyor
Be kavgadaşım
Bahar bahar gülüşün
Unutulmuyor
Anılarımıza kattığın anıların
Dün gibi değil
Bugün gibi
M.Çoban
Kalmalar gibi bir de gitmeler vardır. Her kalış güzellikte kalış olmadığı gibi her gidişte güzelliğe gidiş değildir; tıpkı unutmak ve unutmamak gibi.
Hepimizin için de dayanılması güç gitme sevdası vardır. Gitmelere yönelik renkli, heyecanlı, serüvenli, zaferli hayaller kurarız.
Gitmek hep bir güzelliktir bizim için. Bizi bekleyen bir güzellik vardır gitmek istediğimiz yerde. O güzellik bir kurtuluştur, bir başarıdır, tarifsiz bir zaferdir. O zaferi tatma sevdasıyla sarı kırmızı yanar dururuz.
Giderken kalanlara dönüp şöyle bir bakarız; ya bakarken bakışlarımızda kalanlara yönelik bir küçümseme edası vardır, ya da gitmenin verdiği bir hüzün.
Giderken bazen bir kolumuzdan geride kalanlar çeker, bir kolumuzdan bizi bekleyenler. Gitmelerle kalmaların ortasında kalırız. En tehlikelisi de tam da burasıdır. Kararsızsak çekiştirilir dururuz. Sonrası lime lime olmaktır.
Sen bizim hep gidenlerimizden oldun Nafiz, kararsızlık yaşamayan gidenlerimizden.
Yolu seçtin!
Yolculuğu seçtin.
Çukurovanın sarı kırmızı güneşinde yana yana gitmeler için de oldun.
Kalmak senin için tükenmekti, yaşarken ölmekti.
Yolun şiirli, öykülü, türkülü bir sevdaydı.
Bu sevda hiç sönemedi yüreğinde.
Hani dedik ya unutmak ve unutmamak!
Bir de unutulmak ve unutulmamak vardır, gitmelerin kalmaların yanında.
Hani kimi şeyleri unutmak isteriz ya, unutursak huzura kavuşacağız, uykularımız haram olmayacak deriz ya, işte öyle. Bir de hiç unutmak istemediklerimiz vardır, dönüp dönüp anımsamak istediklerimiz, yani kulağımız da küpe gibi taşıdıklarımız.
Unutunca ihanet etmiş gibi gelen!
Senin de unutmak istediklerin çoktu, tıpkı unutmak istemediklerin gibi.
İşte bunlardı sana doğruları bulduran, işte bunlardı hiç usanmadan, yılmadan yolcu yapan, işte bunlardı seni sarı kırmızıya sevdalı kılan, zifiri gecenin içinde toplu iğne başı gibi ışıldayan sarı kırmızı umuttu seni yollara düşüren.
İnsanlık tarihi sandığımız gibi vefalı tarih değildi, bunu bilendin.
Tarihimiz unutulanlarla dolu.
Kim bilir belki (kim bilir belki si burada fazla) bizler de unutulanların safında yerimizi alacağız.
Esamemiz bile okunmayacak!
Varsın okunmasın diyecek kadar da mütevazıydın.
Unutulmamak için, tarih yazmak için, popüler bir lider olmak için yola çıkanlar her yolu mubah sayar, bunu bilenlerimizdendin.
Bunu bilerek yola çıkan bir yolcuydun.
Her gidiş zamanlı gidiş değildir, tıpkı her kalışın zamanlı bir kalış olmadığı gibi.
Sen de tıpkı öteki sarı kırmızı sevdalılarımız gibi zamansız gidenlerimizden oldun.
Çok zamansız!
xxx
Unutmamak!
Unutturmamak kalanlara düşen bir görevdir.
Sen gittin, erken gitmeyi seçtin.
Biz kaldık; şimdilik kaldık!
Her hayat elbet bir gün ebedi bir gidişle nihayetlenecek.
Bundan kaçış yok!
Tıpkı bu hayatın tekrarı olmadığı gibi!
Unutmalı, vefasızlı gitmeler vardır!
Sen bunların safında yer almayacak kadar hayatın umut yüklü sokaklarına ayak izlerini bırakanlardansın.
Seni anlatmak, ayak izlerini çizmek, sarı kırmızı umudunu umut olarak destanlaştırmak biz kalanlara düşer.
Hep derim, hep demeye devam edeceğim, her bir kitap karanlık sokaklarımızı aydınlatan bir sokak lambasıysa eğer, her bir devrimcide cehaletimizi cehaletsizleştiren bir bilgedir.
Bilgeler bilgeliyle vardır, tıpkı bilgelikleriyle bilgi taşıdıkları gibi.
Sen bu hayata yük olmamayı seçenlerimizdendin.
Bilgelikte burada başlıyor sanırım.
Rahatsızlığını (kanseri) hepimizden örgüt sırrı gibi sakladın.
İstemedin hastalığının konuşulmasını.
Senin hastalığından daha önemli dertleri vardı insanın.
Savaş gibi, barış gibi!
Hatta tüm bunlardan daha önde olan yoksulluk gibi, açlık gibi.
İşsizlik artarken, hayatta pahalanıyordu.
Alım gücü azalıyor, sağlıklar bozuluyordu.
Faşizm her yerde örgütlenirken, güçlenirken, şiddetini artırırken Halk örgütsüzleşiyor, zayıflıyor, eziliyordu.
İşte bunlar konuşulmalıydı.
Sen bu dertlerinin önüne geçmek istemedin.
Sağlıklı olarak doğduğun gibi son ana kadar dimdik yaşayacaktın.
Yaşadın da.
Bilip de soranlara bile gülerek iyiyim dedin son gününe kadar.
xxx
Gülen bir yüzdün sen.
Seni böyle tanıdık. Böyle yazıldın hafıza defterimize.
Ee sahi biz nasıl, nerde tanıştık?
O günü anımsamaya çalıştım alınca o talihsiz acı haberini.
17.01.2018 günüydü.
İnanamadım.
O an kabullenemedim temelli gidişini.
Anılarımız bir biri ardına koptu, üşüştü aklıma.
İnsanın içini acıtan dönüşü olmayan gidiş olduğu gibi bir daha geride bırakacak anıları yaşayamamaktı.
1979 senesinde tanışmıştık Adana Kiremithane mahallesinde.
Birlikte çalışmalar yaptık, geceyi gündüzü paylaştık, kavgalarımız kavgamız oldu.
Kiremit ocaklarının boz tozunu soluyarak gece kondular da yaşadın.
Doğansemt faşistlerin egemenliğindeydi.
Faşist işgali kırmak için nice çatışmalara girdin çıktın.
Polislerle de saklambaç oynardın.
Futbolu da güzel oynayanlardandın. Sadece Cezaevi’nin avlusunda futbol oynamadık seninle, Kiremithane İlk Okulunun bahçesinde de futbol oynardık. Basketbol direkleri bizim minyatür kalemiz olurdu. Çok kibar çalımlar atardın. Hepimizi sıraya dizerdin.
Ha bir de tatlıyı pek severdin; yanlış oldu, pek değil, pek çok severdin. Tatlı yemediğin gün krize girerdin.
Harput lokantasının yanında kahvehane, önünde de devasa bir sıtma ağacı (Okaliptüs) vardı. Öğleden sonra Okaliptüsun koyu gölgeliğinde tablasıyla gelir dururdu tatlıcı. Cemakenli tablasında ne yoktu ki? Şam tatlı, halka tatlı, taş kadayıf, baklava… Seni görünce yüzü gülerdi, tabi senin de.
Bulamayınca tatlı şekerli öksürük şurubu bile içerdin. Böyle demiştin: Gece uyanmışsın, canın tatlı istemiş, evde de tatlı olmayınca şurup içmişsin.
xxx
12 Eylül Cuntası olduğunda geceleri evlerde barınamaz olmuştuk. Güvenli bulmuyorduk evleri.
Akşamları kırlara çekiliyorduk.
İncirlik Hava Üssünün arkasındaki ağaçlık alana giderdik.
Kaç kez seninle nöbet tuttuk bilmiyorum ama sigaralarımızı avuçlarımızın içinde saklaya saklaya içerdik.
Yatmadan önce sessizce konuşarak 12 Eylülün değerlendirmesini yapardık, ne yapılmalı derdik.
İlk dağa seninle birlikte çıktım.
12 Eylülün ilk nüfus sayımı yapılacaktı. Sokağa çıkma yasağı olacaktı. Aranmıyorduk ama kıs kıvrakta yakalanmak istemiyorduk, e devrimciydik!
Ne yapalım dedik?
Mercimek Köyüne, yani bizim köye gidelim dedim. Bindik otobüse, Sen, ben ve Hüseyin Tepebaşı. Kadirli otobüsü bulamamıştık. Kadirli, Ceyhan Osmaniye yol çatısında indik. Hava kararmıştı. Epey yürümemiz gerekiyordu. Yürürken bir askeriye Cemsesiyle karşılaşabilirdik. Uzaktan her araç farını gördüğümüzde ta ki geçene kadar otların içine yatıyorduk. Kazasız vardık köye, doğru kalacağımız eve girdik. Sabahı yumuşak döşeklerde karşıladık.
Kalacağımız evi güvenli bulmadık. Sayım memurları geldiğinde bizi görür ihbar edebilirdi. Gece yatmadan bunu konuştuk. Sabah Noga çaylarımızı içtikten sonra Kızıldere köyüne gittik. Hüseyin’in tanıdıkları vardı. Bizi dağa çıkardılar. İki gece iki gündüz kaldık. Kayaların üzerinde battaniyelerimize sarılarak pinekledik.
O an dağın meşakkati dayanılmaz gelmişti.
Şehre, yani Adana’ya döndüğümüzde Nafiz’le çalışma yerlerimiz ayrıldı.
Mapusta buluşuncaya kadar birbirimizi bir daha göremedik.
xxx
12 Eylül’e rağmen köşesine çekilmemiş, başının çaresine bakıp kendi imkânlarıyla saklanmamış, izini kaybettirmemiş, aksine Cuntaya karşı daha bir örgütlü mücadele verilmesi gerektiğini savunmuş, örgütlü mücadelenin içinde safını alanlardan biri olmuştu Nafiz.
Kente kalamaz duruma gelince bir süre gizlenmek için yine üç arkadaşıyla Kızıldere köyüne gitmiş, arkadaşları tarafından Cebeli dağına çıkarılmış, Nur tepesinde konaklamışlardı. Burada kalacaklardı. Yanlarına battaniye almışlardı. Nur tepesine çıkarken mola verdiklerinde battaniyeleri unutmuşlardı. Nafiz tekrar geri dönerek alıp getirmiş.
Yanlarında getirdikleri erzaktan biraz yediler. Çok acıkmışlardı. Nur tepesine çıkartan arkadaşları üç gün sonra görüşürüz diyerek yanlarından ayrıldı. Sabaha kadar sırayla nöbet tutular. İlk nöbeti Hüseyin Tepebaşı, ikinci nöbeti Nafiz, üçüncü nöbeti Durhasan Şahin aldı. Hava aydınlanınca hepsi kalktı. Yatamamışlardı doğru dürüst. Yer sert gelmiş, sarındıkları battaniye ısıtmamıştı.
Durhasan arkadaşlarının uyandığını görünce, ben biraz çevreyi keşfe çıkayım demiş, Nur tepesinin sarp kayalıklı tepesine doğru tırmanmıştı. Bir daha arkadaşlarının yanına dönmedi.
Arkadaşları iki saat bekledi. Gelen giden yoktu. Bir saat daha beklediler. Geleceğini umdular. Gelmedi. Telaşlandılar. Telaşları kaygıya, sonra korkuya döndü. Durhasan’ı aramaya çıktılar. Yukarılara çıktılar aşağıya indiler, kampın etrafında tur attılar. Yoktu. Sesi soluğu çıkmıyordu. Kaçıp gitme ihtimaline hiç yer vermediler. Yakalandığını düşündüler. Bulundukları yerin güvenceli olamayacağını düşünerek hava kararmak üzereyken dağdan indiler, Adana’ya döndüler.
Durhasan Nur tepesine çıkarken çiğden kayganlaşan kayalığa basınca kaymış, aşağıya doğru yuvarlanmıştı. Çarpmalar sonucunda bayılmıştı. Ne kadar baygın kaldı bilmiyordu. Yüzüne dökülen suyla uyandığında başında çobanı gördü. Üstü başı kan içindeydi, vücudu morluklarla doluydu. Çobanın yardımıyla dağdan indirildi.
Birkaç gün sonra arkadaşlarıyla iletişim kurdu Nafiz. Randevulaştılar. Buluşacakları yer Kiremithane de Harput Lokantasıydı. Çok kez Nafiz’le yemek yediğimiz lokantaydı. Randevu saatinde gitti. Her şey normaldi. Ta lokantaya girene kadar! İçeriden tek çıkamadı. Pusu kurmuştu polis. Geleceğini öğrenmişti. Eli arkadan kelepçelenerek çıkarıldı. İddianameye yakalanma tarihi 17.03.1981 olarak geçti.
25.05.1981 gününe kadar işkencede kaldı. Mahkemeye çıkarıldı, tutuklandı.
117 nolu “Yasadışı THKP/ C Devrimci Yol Örgütü Adana Grubu Sanığı” olarak toplu davaya dâhil edildi.
“Mensubu bulunduğu yasadışı Dev-Yol örgütü adına sorumlu yönetici mevkiinde görev alarak, örgütün gelişmesi, eylem ortaya koyması hususunda planlı çalışma gösterip, değişik yer ve zamanlarda bildiri dağıtmak, pankart asılması olaylarına katılmak, yönetmek, korsan gösterileri tertip etmek, örgüte ait silahları muhafaza etmek, gerektiğinde ilgililere tevdi etmek, saklamak ve bulundurmaktan eylemine uyan TCK.nun 146/1, 55/3, 173/2 maddeleri gereğince cezalandırılmasına…” diyerek hakkında dava açılmıştı.
Mapusta zorlu günler yaşadı. Arkadaşları gibi kendisinin de payına bitmek bilmeyen işkenceler düştü. Direndi.
13.02.1985 günü tahliye oldu.
Yasami boyunca boynu bükülmedi.
(ÖZGÜRLÜK)
Son Eklenenler
- 1917 KÖYLÜ DEVRİMLERİ
- DEMOKRATİK, ÖZGÜRLÜKÇÜ VE EŞİTLİKÇİ BİR ANAYASA İÇİN
- UĞURLAR OLSUN BÜLENT ULUER
- KABUSLAR ANLATILMALI
- YUNANİSTAN'IN GELECEĞİ
- KİRLİ SAVAŞINIZI VE HEDEF GÖZETMEYEN ŞİDDETİNİZİ KINIYORUZ
- OYUNDA SOSYALİZM
- SAHTEKARIN EN İYİ DOSTU TAMAHKARDIR
- KİMLİK POLİTİKALARI BİZİ SADECE BİR YERE KADAR GÖTÜRÜR
- ÜNAL KOLAY UNUTULMAYACAK!
- 1917'DE ŞİDDET VE DEVRİM
- YUGOSLAV SOSYALİZMİNİN YAŞAMI VE ÖLÜMÜ
- ÖZ, VAROLUŞTAN ÖNCE Mİ GELİR? - 2
- ÖZ, VAROLUŞTAN ÖNCE Mİ GELİR?
- BİLİNCİMİZ BİLİNCİMİZ Mİ???
- KİMİZ BİZ
- UNUTMA..!
- GERÇEKLİĞİN YALANINDA
- SÜRGÜNDEKİLERE DAİR
- ADALET
- AHMET PEHLİVAN (1953-Ölümsüz)
- SOL İÇİ TARTIŞMA KÜLTÜRÜ VE ŞİDDET
- Önce İnsan…
- FİNLANDİYA'NIN DEVRİMİ
- Hüseyin Cevahir'in Doğu Anadolu Raporu:
- HÜSEYİN CEVAHİR YAŞIYOR
- Gezi Direnişi
- #NURİYE VE SEMİH'E ÖZGÜRLÜK
- ÜRETENLERİN YÖNETİMİ DOĞRUDAN DEMOKRASİ.
- ASİ BİR DAMLA GÖZYAŞI - ULRİKE MEİNHOF
- İNSANLIK ONURU ZULMÜNÜZÜ YENECEK...
- İNSANLIK ONURU ZULMÜNÜZÜ YENECEK
- DEVRİMCİ TEORİ OLMADAN DEVRİMCİ PRATİK OLMAZ.
- KIZILDERE.
Beitragkategorie
-
August 2018
-
TMMOB İZMİR İKK'DAN MEŞALELİ YÜRÜYÜŞ
(Haberler)
2018-08-18 18:05:43
17.08.2018 TMMOB İzmir İl Koordinasyon Kurulu, Konak Belediyesi, Konak Kent Konseyi ve Karşıyaka Kent Konseyi 16 Ağustos 2018'i 17'sine bağlayan akşam Marmara Depreminin yıldönümü dolayısıyla Kıbrıs...
-
Geleneksel orman yangınlarına son!
(Haberler)
2018-08-18 17:55:39
Geçtiğimiz gunlerde İsveç'te onbinlerce hektar ormanlık alanda ağaçlar ve onbinlerce canlı yanarak can vermişti.En son Yunanistan'da 81 insanın ve binlerce canlının yaşamını yitirdiği yangın tüm...
-
Artvin'de, 'Cerattepe' etkinliklerine valilikten izin yok
(Haberler)
2018-08-17 13:58:50
Artvin'de madencilik faaliyetlerine karşı mücadele yürüten Yeşil Artvin Derneği üyelerinin 'Cerattepe için Artvin buluşması' adıyla 25 Ağustos'ta düzenlemek istediği piknik ve konser etkinliğine valilik...
-
KMO: DEPREMDE KİMYASALLARDAN KAYNAKLANABİLECEK SORUNLAR NASIL ÖNLENECEK?
(Haberler)
2018-08-17 13:55:45
TMMOB Kimya Mühendisleri Odası, 17 Ağustos Marmara depreminin yıldönümü dolayısıyla yaptığı basın açıklamasıyla deprem sonrası kimyasallardan kaynaklanan tehlikelere karşı yetkilileri bir kez daha...
-
Merhaba… Ben Kapitalizm!
(Üretim-Katkı-Tartışma)
2018-08-17 09:52:54
Merhaba… Ben Kapitalizm! – Columbia Üniversitesi'nin Nobel ödüllü öğretim üyesi Prof. Stiglitz’in yazısı *bu makale, www.ozguruniversite.org sitesinden alınmıştır. Columbia Üniversitesinin Nobel ödüllü...
-
IMF planı yok
(Haberler)
2018-08-16 18:10:03
Hazine ve Maliye Bakanı Berat Albayrak yabancı yatırımcılarla telekonferans yoluyla gerçekleştirdiği görüşmede, Türkiye'nin son dönemde yaşanan piyasa dalgalanmasından daha güçlü çıkacağını söyledi. Ülke...
-
17 AĞUSTOS'U DA UNUTMADIK, UNUTMAYACAĞIZ, UNUTTURMAYACAĞIZ!
(Haberler)
2018-08-16 17:00:49
16.08.2018 TMMOB Yönetim Kurulu Başkanı Emin Koramaz 17 Ağustos Marmara Depreminin 19. yılı dolayısıyla bir basın açıklşaması yaptı. UNUTMADIK, UNUTMAYACAĞIZ, UNUTTURMAYACAĞIZ! Bundan 19 yıl önce,...
-
SOLDAN GELEN NEOLİBERALİZM
(Üretim-Katkı-Tartışma)
2018-08-16 09:25:16
STEPHANIE L. MUDGE İLE BİR RÖPORTAJ (Ç.N.: Gelenekler iyi midir, kötü müdür? Hele ki yüzlerce yıllık despotik geleneklerin kök saldığı ve davranış ve tutumları manipüle ettiği bu topraklarda var olan...
- TMMOB İZMİR İKK'DAN MEŞALELİ YÜRÜYÜŞ (Haberler) 2018-08-18 18:05:43