Birinci Dünya Savaşı'nın sonunda Müttefikler, İttifak Güçlerinden çatışma sırasında verilen tüm zararların tazminini talep ettiler. Bir Müttefik Tazminat Komitesi kuruldu ve 1921'de Almanya'nın yıllık taksitler halinde 6.600.000 milyon sterlin ödemesi gerektiğini bildirdi.
Almanya halkı, miktarın büyüklüğü karşısında çileden çıktı. Adolf Hitler ve Alfred Hugenberg gibi milliyetçi politikacılar, iktidara gelirlerse tazminat ödemeyi bırakacaklarını iddia ettiler. İngiliz ekonomist John Maynard Keynes bir kitap yazdı. Barışın Sonuçları bu tazminat programının yalnızca Alman ekonomisini yok etmekle kalmayıp, Avrupa'daki diğer ulusların mali toparlanmasına da zarar vereceğini iddia etti.
Alman hükümeti 1923'te ödemelere yetişemeyince Fransız ve Belçika birlikleri Ruhr'u işgal etti. Bunu Almanya'da büyük enflasyon ve artan işsizlik izledi. Müttefik Tazminat Komitesi Amerikalı bir bankacı olan Charles G. Dawes'tan sorunu araştırmasını istedi. Nisan 1924'te yayınlanan raporu, sabit bir ölçekte yıllık tazminat ödemelerini başlatmak için bir plan önerdi. Ayrıca Alman Devlet Bankası'nın yeniden düzenlenmesini ve dış kredilerin artırılmasını tavsiye etti.
Dawes Planı başlangıçta büyük bir başarıydı. Para birimi istikrara kavuştu ve enflasyon kontrol altına alındı. Amerika Birleşik Devletleri'nde büyük krediler toplandı ve bu yatırım işsizliğin düşmesine neden oldu. Almanya ayrıca önümüzdeki beş yıl boyunca Versay Antlaşması kapsamındaki yükümlülüklerini yerine getirebildi. Wall Street Çöküşü Alman ekonomisi için sorunlar yarattı ve bu nedenle, 1929'da tazminatları değerlendirmek üzere başka bir bankacı olan Owen Young yönetiminde yeni bir komisyon kuruldu.
Young'ın raporu, toplam tazminat miktarının yaklaşık dörtte üç oranında azaltılması gerektiğini ve Almanya'nın 1988'e kadar kayan bir ölçekte yıllık ödemeler yapması gerektiğini önerdi. Young Planı ilgili tüm hükümetler tarafından kabul edildi, ancak Almanya'da ciddi şekilde eleştirildi. sağcı politikacılar tarafından Reichsbank Başkanı Hjalmar Schacht da plana karşı çıkarak görevinden istifa etti.
Almanya'da işsizlik artmaya devam etti ve 1931'de tüm tazminat ödemelerinin askıya alınmasına karar verildi. Ertesi yıl Lozan'da bir alacaklılar konferansı tazminatları iptal etti. Bu zamana kadar Almanya, başlangıçta talep edilen miktarın yalnızca sekizde birini ödemişti.
Dönüm ve Bir Katırın Arkasındaki Gerçek’
Hepimiz eski kölelere bir katır vaadiyle '822040 akre' hikayesini duyduk. Siyah tarih derslerinin temel taşıdır ve Spike Lee'nin film şirketinin adıdır. Söz, yeni azat edilmiş kölelere bir tür tazminat sağlamaya yönelik ilk sistematik girişimdi ve zamanına göre şaşırtıcı derecede radikal, sonuçları itibariyle proto-sosyalistti. Aslında, böyle bir politika bugün herhangi bir ülkede radikal olurdu: federal hükümetin, önceden Konfederasyon toprak sahiplerinin sahip olduğu özel mülke büyük miktarda el koyması ve bunun eski siyah kölelere sistemli bir şekilde yeniden dağıtılması. Çoğumuzun duymadığı şey, fikrin gerçekten siyah liderlerin kendileri tarafından üretildiğidir.
Nasıl olduğunu yeterince vurgulamak zor devrimci Bu fikir şuydu: Tarihçi Eric Foner'ın kitabında belirttiği gibi, Yeniden Yapılanma: Amerika'nın Bitmemiş Devrimi, 1863-1877, “Burada, Güney Karolina ve Georgia kıyılarında, Güney toplumunun köleliğin sona ermesinden bile daha radikal bir dönüşüme uğraması bekleniyordu.” Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ırk ilişkileri tarihinin ne kadar derinden farklı olacağını hayal etmeye çalışın. bu politika uygulanmış ve uygulanmış olsaydı, eski köleler, ekonomik olarak kendi kendilerine yeterli olma, inşa etme, tahakkuk etme ve devretme şansları olsaydı, gerçekten toprak, mülk sahipliğine erişebilseydi varlık. Ne de olsa, Amerika'nın başlıca vaatlerinden biri, ortalama insanların sahip olma olasılığıydı. Kara, ve bu tür mülkiyetin gerektirdiği her şey. Çok iyi bildiğimiz gibi, bu vaat, sayıları yaklaşık 3,9 milyon olan ulusun eski kölelerinin ezici çoğunluğu için gerçekleştirilmeyecekti.
Amerika'nın borçlu olduğu şey: Tazminatlar nasıl görünecek ve kim ödeyecek?
Bazıları, ekonomik dengeyi yeniden sağlamak için tazminat gerektiğini söylüyor.
Amerika'nın kölelik soyundan gelenlere borçlu olduğu şey
Bu rapor, ABC News'in Amerika Birleşik Devletleri'ni kasıp kavuran ırksal hesaplaşmayı inceleyen ve bunun kalıcı bir uzlaşmaya yol açıp açamayacağını araştıran çığır açan bir ay süren dizisi "Dönüm Noktası"nın bir parçasıdır.
20. yüzyılın başlarında, Siyah bir adam olan Richard Givens, Virginia, Greensville County'deki bir kutu değirmeninde işçi olarak çalıştı.
ABD Nüfus Sayımı kayıtlarına göre, 1939'da tüm yıl boyunca 300 dolar kazandı, Givens'in sekiz kişilik bir aileyi desteklemek için kullanması gereken bir gelirdi.
Görünüşe göre bu önemsiz miktar (bugün sadece yaklaşık 5,500 dolar değerinde), o zamanlar için anemikti - beyaz olmayan erkeklerin ortalama maaşından (460 dolar) ve o sırada beyaz erkeklerin kazandığının yaklaşık dörtte birinden (1.112 dolar) daha azdı. ABD Ticaret Bakanlığı, Sayım Bürosu'ndan veriler.
Givens için bu ekonomik boşluk, birçok Siyah çağdaşı gibi, köleliğin sona ermesinden 75 yıl sonra vardı ve bugün de devam ediyor. Birçoğu, bu boşluğun varlığının Amerika'daki sistemik ırkçılık tarafından - eşitsizliği sürdüren yasa ve kurumların bir bileşimi - tarafından sürdürüldüğünü ve bu yanlışları ele almak için tazminat gerektirdiğini söylüyor.
Köleliğin sona ermesinden bu yana, Siyah Amerikalılar ekonomik olarak beyaz meslektaşlarına yetişmek için hararetli ve çoğunlukla beyhude bir yarış içindeler. Brookings Enstitüsü'nün 2016 tarihli bir raporuna göre, siyah-beyaz servet farkı çok büyük oldu ve olmaya devam ediyor - ortalama beyaz ailenin net değeri, ortalama Siyah aileden 10 kat daha fazla.
Ayrıca, Senato Ortak Ekonomik Komitesi'nin 2020'de Siyah Amerika'nın Ekonomik Durumu adlı raporunda, Siyah ailelerin medyan serveti, 2020'de beyaz ailelerin 1/10'undan daha az olmaya devam ediyor.
200 yılı aşkın bir süredir, sömürge Amerika ve ardından ABD bir köle devletiydi, sonra bir apartheid devletiydi - Güney'deki Jim Crow yasaları ve kırmızı çizgi çizme gibi aktif ırkçı uygulamalarla - finansal kurumlar beyaz olmayan insanlara ipotek vermeyi reddediyor veya Onlara yalnızca sınırlı alanlarda, genellikle evleri ve düşük değerli mülkleri olan ipotekler.
Avukatlar ve uzmanlar, devam eden sistemik ırkçılığın, siyah Amerikalıları eğitim almaktan adil ücret almaya, ev satın almaya, iş kurmaya ve nesilden nesile servet aktarmaya kadar her konuda dezavantajlı hale getirdiğini savunuyorlar - sağlam ekonomik sağlık elde etmek için gereken tüm bileşenler.
Bazı savunucular ve uzmanlar, tazminatın cevap olduğunu söylüyor. Duke Üniversitesi'nin Sanford Kamu Politikası Okulu'nda ekonomist ve profesör William "Sandy" Darity ABC News'e verdiği demeçte, bunlar yalnızca sistemik ırkçılığın neden olduğu servet farklılıklarını ortadan kaldırmaya yardımcı olmakla kalmayacak, aynı zamanda "şifaya varacak bir tazminat biçimi" de olacak.
Konu tartışmalı. Köleleştirilmiş insanların siyah soyundan gelenlere tazminat ödenmesinin ulustaki ekonomik dengenin yeniden kurulmasına yardımcı olabileceği iddiaları ortaya atılmış olsa da, ne kadar ve kime ödenmesi gerektiği konusunda olağanüstü bir soru var.
Peki tam olarak ne borçlu? Bu, hangi ekonomi uzmanına sorduğunuza bağlı.
Tazminat hesaplama
Darity ve yardımcı yazar Andrea Kirsten Mullen'ın yeni bir kitabı var, "Buradan Eşitliğe: Yirmi Birinci Yüzyılda Siyah Amerikalılar için Tazminatlar", tazminat miktarları için geçmiş tahminleri analiz ediyor ve yenilerini sunuyor.
Illinois Üniversitesi Urbana-Champaign ekonomisti Larry Neal 1983'te Amerika'nın köleleştirilmiş insanların Siyah torunları için 1.4 trilyon dolar tazminat borcu olduğunu tahmin etti. Neal, bu rakamı, 1620 ile 1840 yılları arasında köleleştirilmemiş işçiler tarafından kazanılan ücretlerin miktarına dayandırarak, kölelerin bakımıyla ilgili maliyetleri (yiyecek, barınma, bakım vb.)
Darity ve Mullen'e göre, 2019 yılına kadar yüzde 4, yüzde 5 ve yüzde 6 faizle bileşik hale gelen bu 1983 rakamı, hesaplamalarına göre sırasıyla 5,7 trilyon dolar, 8,1 trilyon dolar ve 11,4 trilyon dolar olacaktı.
Ayrıca Neal'ın hesaplamasında büyük bir kusur olduğunu öne sürüyorlar: İç Savaştan önceki 20 yılı hesaba katmıyor.
Virginia Üniversitesi ve California Üniversitesi'nde eski bir ekonomi profesörü olan Roger Ransom ve California Üniversitesi'nde emekli bir ekonomi profesörü olan Richard Sutch, 2019'daki ölümünden önce, hesaplamalarını iki ülke arasındaki kölelikten elde edilen kâra dayandırdılar. 1806 ve 1860. Darity ve Mullen, 2018'de %4, %5 ve %6 faiz oranlarında birleştirilen yöntemlerinin 14 milyar dolar, 19.7 milyar dolar ve 27.7 milyar dolar olacağını tahmin ettiler. Ama aynı zamanda Ransom ve Sutch'un metodolojisindeki kusurlardan da bahsettiler. Hesaplamanın ülkedeki ilk 30 yıllık köleliği hesaba katmadığını, köle ticaretinden elde edilen karı atladığını ve köleleştirilmişleri kendi bakım masrafları için ücretlendirdiğini ve bunun sonucunda "siyah tazminatları için en düşük faturayı aldık" iddiasında bulunuyorlar. inceleyin," Darity ve Mullen kitaplarında yazıyor.
Daha karmaşık hesaplamalardan biri, Connecticut Üniversitesi'nde kamu politikası profesörü olan Thomas Craemer'e ait. 1776-1865 yılları arasında köleleştirilmiş insanların çalıştığı (24 saatlik işgünü varsayılarak) saat sayısıyla "hakim piyasa ücretini" çarpmıştır. 2019 için %4, %5 ve %6 faiz oranlarıyla hesaplanan bu model, sırasıyla 16.4 trilyon dolar, 17 trilyon dolar ve 17.7 trilyon dolara çıkıyor.
Darity ve Mullen'e göre Craemer'in hesaplamasındaki sorun, "esir köleleştirilmiş Afrikalıların yokluğunda hüküm sürecek olan varsayımsal köle olmayan emek ücreti" yerine "köle olmayan emeğin piyasa ücretine" dayanmasıdır. Bu, Darity ve Mullen'e göre biraz daha düşük bir hesaplama sağlar.
Bu nedenle, Darity ve Mullen, net değere dayalı olarak kendi hesaplamalarını yaptılar. 2016 Tüketici Finansmanı Anketine göre, ırka göre ortalama hanehalkı servetindeki farkı 795.000 $ olarak belirtiyorlar.
Darity ve Mullen kitaplarında "Ortalama bir siyah hane 3.31 kişiden oluşuyorsa," diye yazıyor, "bireysel siyah Amerikalılar için servetteki ortalama açık yaklaşık 240.000 dolar olurdu."
Daha sonra, ABD Sayım Bürosu'nun tahmini 10 milyon Siyah hane ile 795.000 doları çarparak 7.95 trilyon dolarlık bir tazminat faturasına ulaştılar.
Ayrıca alternatif bir hesaplama sunarlar. Siyah nüfus, Amerikan nüfusunun yaklaşık %13'ünü oluşturmaktadır. Ülkenin toplam hanehalkı serveti 2018'in ikinci çeyreğinde 107 trilyon dolara ulaştı. Bu miktarın yüzde 13'ü 13.91 trilyon dolar. Siyah Amerikalıların, nüfus sayımı verilerine göre, ulusun servetinin en fazla %3'üne sahip olduğu tahmin edildiğinden, bu da 3.21 trilyon dolara tekabül ediyor.
Darity ve Mullen, hanehalkı servetindeki farkı ortadan kaldırarak, "10.7 trilyon dolarlık bir tazminat harcaması gerektirecek" ya da köleliğin 40 milyon uygun Siyah torunları için kişi başına 267.000 dolar gerektiğini yazıyor.
Uygunluk, dedi Darity, birinin atalarının mal olarak tutulup tutulmadığını öğrenmek için soy araştırması yoluyla kurulabilir, bazılarının söylediği bir görev, Kongre Üyesi Jim Clyburn, bir röportajda korktuğunu söyleyen en üst düzey Demokratlardan biri de dahil. Tazminatlar "köleliğin kaldırılmasından bu yana nesiller boyunca gelişen genişleyen aile ağaçları nedeniyle kimin uygun olacağı konusunda tartışmalı tartışmalara yol açacaktır."
'40 dönüm ve bir katır'
Tazminat için emsal teşkil etmekten kaçınma çabaları, kısmen eski kölelerin ve onların soyundan gelenlerin, kölelik ve ayrımcılık altında çektikleri acılar için bir tür tazminat arayışında olmaları nedeniyle ortaya çıktı. Bu çabalar çok az şey başardı.
Belki de İç Savaştan sonra siyahları ayağa kaldırmayı amaçlayan en iyi bilinen önlem, General William Sherman'ın arazi vaadi ve onu çalıştırmak için katır ödünç vermesiydi.
Ancak 1865'te göreve başladıktan sonra, Başkan Andrew Johnson, serbest bırakılanlara toprak dağıtma çabalarını iptal etti. Akademisyen-aktivist W. E. B. Du Bois böylece "'kırk dönüm ve bir katır' vizyonunun … çoğu durumda acı bir hayal kırıklığına yol açtığını" gözlemledi.
Tazminatlar Almanya'nın geçmişini telafi etmesine yardımcı oldu. Amerika'ya da yardım edebilirler
Birkaç yıl önce Berlin'i ziyaret ettiğimde, şehrin sokaklarına Nazi rejimi tarafından ölüme gönderilen Yahudilerin adının yazılı olduğu levhaların sayısı beni şaşırttı.
Pek çok ziyaretçinin kolayca gözden kaçırabileceği sayısız mahalle anıtından da aynı derecede etkilendim: öğrencilerin Yahudilerin isimleri ve kısa biyografileriyle sıvadıkları bir ortaokul duvarı, bir sokak köşesinde bir Yahudi terzinin masasını gösteren bir heykeli ölüme gönderdiler. Gece yarısı Nazi polisi tarafından yakalanırken sandalye devriliyor.
Alman ulusu, Holokost sırasında işlenen geçmişteki vahşetlerini açıklamalar ve anıtlarla ve son 70 yılda Holokost'tan kurtulanlara 92 milyar dolar tazminat ödeyerek açıkça kabul etti. Alman hükümeti geçmişiyle yüzleşme konusunda takdire şayan bir iş çıkardı, ancak Luke Holland'ın yeni belgeseli “Final Account”un ortaya koyduğu gibi, aynı şey, Nazi döneminde yaşayan ve geçmişteki kötülükleri kabul etmeyi reddeden Alman halkı için de geçerli değil.
Amerika Birleşik Devletleri'nde ise, bunun aksine, yüzyıllardır süren köleliğin hem ulusumuz hem de bir halk üzerindeki sonuçlarını hesaba katmayı başaramadık.
Revizyonist tarihi ilerleten yasalar, ulusumuzun eyalet yasama organlarını süpürürken, kendi karmaşık geçmişimizle ulusal bir hesaplaşmayı tercih eden Amerikalılar, Almanya'dan bir ders alsa iyi olur. Bir ulus olarak gerçekten iyileşmek istiyorsak, önce hem köleliğin uzun tarihini hem de mirasının neden olduğu acıyı kabul etmeli ve kolektif yanlışlarımızı düzeltmek için somut adımlar atmalıyız.
27 Eylül 1951'de, Batı Almanya Şansölyesi Konrad Adenauer, hükümetinin, toplama kamplarından ve zorunlu çalışma kamplarından sağ kurtulanlara -Yahudiler ve Yahudi olmayanlara- ömür boyu aylık maaş ödemeye hazır olduğunu açıkladı. Bu, Varşova Gettosu'ndan Dachau'ya gönderilen babam ve Lodz Gettosu'ndan Auschwitz, Bergen-Belsen'e ve son olarak Almanya'nın Salzwedel kentindeki bir köle çalışma kampına gönderilen annem gibi insanları içeriyordu. Her ay aldıkları birkaç yüz dolar sonunda bir fırın satın almalarına yardımcı oldu - babamın Dachau'da öğrendiği bir ticaret.
Tüm Almanlar hükümetlerinin kararına katılmadı. Luke Holland, “Nihai Hesap”ta, röportaj yaptığı, Nazi döneminde yaşamış 250 Alman'ın çoğunun (çoğu SS'ye mensup veya toplama kampı gardiyanları olarak hizmet etmiş) eylemlerinin yıkıcı sonuçlarını kabul etmeyi nasıl reddettiğini ortaya koyuyor. Waffen SS'de bir subay olan Herman Knoth, SS'nin "Yahudilere ve muhaliflere ve toplama kamplarına yönelik korkunç ve acımasız muameleyle hiçbir ilgisi olmadığında... O birimle birlikte olmaktan asla pişman olmayacağım" konusunda ısrar ediyor.
Aynı şekilde, Hollanda'nın savaş sırasında altı milyon Yahudi'nin öldüğünü söylediğinde, SS Ölüm Birimi'nde görev yapan Karl-Heinz Lipok daha da pişmandı. "İnanmıyorum. Bu olamaz. Kusura bakmayın ama bunu böyle koyan Yahudiler. inkar ediyorum. Bu olmadı."
Görüşülen bir düzine adamdan sadece biri, eski SS subayı Hans Werk, kendisinin ve ulusunun suç ortaklığını kabul etti. Bir grup Alman lise öğrencisine gözlerinde yaşlarla söylediği gibi, “Bugün bu örgüte [SS] katıldığım için utanıyorum. İşlenen suçlardan utanıyorum. Milletin geçmişinin gerçeğine kör olmanıza izin vermeyin”. Werk'in görüşleri tüm öğrenciler tarafından paylaşılmadı. Yabancı düşmanı bir genç, Alman olmaktan utandığını söylediği için ona saldırdı - birçok çağdaş sağcı milliyetçinin paylaştığı bir görüş.
Ancak popülist bir itme paketinin olması, bunun yapılacak doğru şey olmadığı anlamına gelmez, bugün bile içselleştirmemiz iyi olurdu.
Almanya'nın tazminatlara yaklaşımından iki şey daha öğrenebiliriz: ülkemizi gerçekten iyileştirmek için, ulusun uzun kölelik ve ırkçılık tarihini toplu olarak kabul etmeliyiz ve Siyah topluluğumuza tazminat vermeliyiz.
Bu kolay olacağını söylemek değil. Almanya tazminat ödemeye karar verdiğinde, doğrudan zarar gören kişiler hala hayattaydı ve kolayca teşhis edilebiliyordu. Bugün kölelerin torunları için öyle değil.
13. Değişikliğin ABD kölelerini serbest bırakmasının üzerinden 156 yıl geçti. Değişikliğin onaylandığı yıl, Kongre Üyesi Thaddeus Stevens ve Senatör Charles Sumner bunu sevinçle karşıladılar - ancak gerçek ekonomik özgürlük olmadan siyasi özgürlüğün yalnızca yarım bir zafer olduğunda ısrar ettiler.
Bu Radikal Cumhuriyetçi liderler, savaş sonrası ırksal eşitsizliği çözmenin en iyi yolunun, yoksul Siyahlara ve yoksul beyazlara, onlara kendi ortak sınıflarını temsil eden politikacılara oy verebilen büyük bir orta sınıf olma fırsatını sağlamak için yeterli toprak ve ilk hükümet desteği vermek olduğuna inanıyorlardı. bölücü ırk çıkarlarından daha fazla.
Bugün bir seçenek, belirli ailelerin uğradığı hasarı onaracak, ancak tüm bir ırk tarafından değil, bir zamanlar onlara sahip olan Siyah ailelerin torunlarına belirli arazi parsellerini iade etmektir. Benzer şekilde, torunlarına nakit para sağlayan tazminatlar, anında fayda sağlar, ancak servet eşitsizliğine uzun vadeli çözümler getirmesi gerekmez. Toplu olarak tüm bir ırkın ekonomik durumunu yükseltebilecek bir yaklaşıma ihtiyacımız var.
Eğitim uzun zamandır nesiller arası hareketliliğe giden en kalıcı yollardan biri olarak görülüyor ve Siyah topluluklara hedeflenen yatırım, tüm bir nesli yükseltmenin bir yolu olabilir. Kongre, bireylere nakit hibeler yerine, bir Amerikan kolejine veya teknik ticaret okuluna kabul edilen her Siyah erkeğe veya kadına dört yıllık eğitim, yiyecek ve barınma bursunu sağlayacak bir “Amerikan Tazminat Eğitim Fonu” oluşturabilir. . Böyle bir fon, aynı zamanda, lise sonrası eğitim için yollar sağlayan, yeterince temsil edilmeyen azınlık topluluklarındaki devlet okullarına da para yönlendirecektir.
Her Siyah öğrenci koleje veya ticaret okuluna gitmek istemez, ancak bunu yapanlar, servet biriktirmelerini ve çocuklarına aktarmalarını sağlayacak türden bir eğitim alacaklardır. Bu, tam faydalarının gerçekleşmesi için on yıllar alacak uzun vadeli bir çözümdür. Ancak onlarca yıl beklemek, 1600'lerden beri Siyah Amerikalıların çektiği acının tanınması için yüzlerce yıl bekledikten sonra ödenmesi gereken küçük bir bedel gibi görünüyor.
Millet olarak, geçmişimizin tatsız gerçekleriyle hesaplaşmak için birkaç kritik an yaşadık: İç Savaştan sonra, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra ve bugün. Stevens ve Sumner gibi, önemli bir Siyah orta sınıf yaratmanın, çağdaş Atlanta'da gördüğümüz bir şey olan, ırk ilişkilerini kökten değiştireceğine inanıyorum.
Irkçılığı sona erdirmenin ve geçmişte işlenen yanlışları düzeltmenin kolay bir çözümü yok. Ancak önemli sayıda Siyah Amerikalıya Amerikan orta sınıfına katılma fırsatı vermek harika bir başlangıç olacaktır.
Steven J. Ross, USC'de Dean'in Tarih Profesörü ve Pulitzer Ödülü finalisti “Hitler in Los Angeles: How Jewish Foiled Nazi Plots Against Hollywood and America”nın yazarıdır.
Tazminatlar Nasıl Görünebilir
Kölelik tazminatları genellikle köleleştirilmiş kişilerin torunlarına nakit ödeme olarak teklif edilir. Köle sahibi birkaç üniversite ve şirket, köleleştirdikleri insanların torunlarına burs vermeye başladı. Siyah Amerikalılara yapılan nakit ödemeler dışında, teklifler Siyah topluluklara fayda sağlayan kapsamlı bir federal hükümet ekonomik kalkınma programını içeriyor. Ve bazı savunucular, Siyah Amerikalılara doğrudan beyaz Amerikalılardan ödeme yapılması için bir tazminat programı çağrısında bulundular, ancak bu öneriler aykırı değerlerdir.
Kölelik tazminatlarının tam dolar miktarının, HR 40 tazminat tasarısında önerildiği gibi, bir federal komisyon tarafından tazminatlar üzerine yapılan bir hükümet araştırmasının parçası olarak hesaplanması gerekecektir. Ülkenin 1776'daki bağımsızlığından sonra 1865'teki Kurtuluş Bildirgesi'ne kadar Amerika Birleşik Devletleri'nde yaşayan dört kuşak kölenin bugünkü defter değeri. benzer bir rakam.
Önceki Tazminat Programları
Siyah Amerikalılar için bir tazminat programı, ABD'nin başka durumlarda tazminat ödediği emsalsiz bir şey olmayacaktı.
- 1946'da, 31 yıllık varlığı boyunca 176 farklı Kızılderili kabilesine ve grubuna, alınan topraklar için 848 milyon dolar ödül veren bir Kızılderili Hak Talepleri Komisyonu kuruldu. 1994 yılında, bir Alacaklar Mahkemesi kalan 10 davayı 400-500 milyon $'a, toplam 1.3 milyar $'a karara bağlamıştır.
- Para, dağıtmaları için bireysel gruplara ve kabilelere verildi. Kişi başına yaklaşık 1.000 ABD Doları'na (2021 dolarında 10.000 ABD Doları) eşittir.
- 1988'de Amerika Birleşik Devletleri, II. Dünya Savaşı sırasında stajyer olan Japon-Amerikalılara tazminat ödedi. Tazminatlar, kamplarda hapsedilen insanlara 20.000 dolarlık çek şeklinde geldi.
ABD'ye ek olarak, Florida eyaleti, beyaz çetelerin Rosewood'un Siyah topluluğunu yaktığı ve en az altı kişiyi öldürdüğü 1923 Rosewood katliamından kurtulanlara tazminat ödedi. Bu ödemeleri onaylayan bir yasanın geçmesi 1994 yılına kadar sürdü; bu yasa, hayatta kalan dokuz kişiye her birine 150.000 dolar verdi ve torunları için bir burs fonu kurmanın yanı sıra soyundan gelenlere 500.000 dolar sağladı.
Kölelik Tazminatlarını Finanse Etmek
Kölelik tazminatı programı nasıl finanse edilecek? Açık harcama en uygun yaklaşımdır. Böyle pahalı bir programı desteklemek için gereken vergiler zahmetli olacaktır. Ve bunun bir örneği var: 1833'te Birleşik Krallık, Britanya İmparatorluğu'nun çoğunda Köleliğin Kaldırılması Yasasını çıkardı. Köle sahiplerine açık harcamalarla (bugün 2,4 milyar sterlin / 3,11 milyar dolar) 20 milyon sterlin tutarında tazminat ödeyerek köleleştirilmiş nüfusunu özgürleştirmek için ödeme yaptı.
Kölelik tazminatlarının maliyetini bir bağlama oturtmak gerekirse: Program, Herkes için Medicare için 20.5 trilyon dolar ve Yeşil Yeni Anlaşma için tahmin edilen 50-90 trilyon dolar için önerilen harcamalardan daha az maliyetli olacaktır.
Linda Johnson-Thomas kısa süre önce, büyükbabasının Virginia İlahiyat Fakültesi kampüsündeki 10 yıllık görev süresinin zorunlu çalışma olduğunu ve bunun sonucunda okuldan bir tazminat ödemesi aldığını öğrendi.
Trans Atlantik Köle Ticareti yoluyla ve Yeniden Yapılanma Dönemi'nden sonra - 1823 ve 1951'de - hatta bu seminer, Siyah Amerikalıların zorla çalıştırılmasıyla ilgiliydi.
Yüzlerce Siyah insan, çiftçilik ve bulaşık yıkama gibi emek-yoğun işlere çok az veya hiç tazminat ödemeden zorlandı.
CNN'ye göre Johnson Thomas, büyükbabasının kampüste yıllarca yaptığı işin yakın zamana kadar zorunlu çalışma olduğundan haberi yoktu. Johnson-Thomas, çıkışa verdiği demeçte, "Tek bildiğim ilahiyat okulunda büyüdüğüydü" dedi.
Seminer, 2019'da tazminat ödemek için 1,7 milyon dolar tahsis edildiğini duyurdu. Bu fonlar, köleleştirilmiş ve kampüste çalışmaya zorlanmış olanların doğrudan torunları içindi.
Johnson-Thomas ve iki kız kardeşi ilk alıcılar olmak üzere bu yıl 2.100 dolarlık ödemeler başladı ve şimdiye kadar 15 kişi daha tazminat aldı.
Johnson-Thomas CNN'e verdiği demeçte, "Yetmiş yıl sonra bir yanlış doğrulandı" dedi. "Birçoğunun özgürler diyarı olarak kabul ettiği yerde kaliteli bir eğitim, Afrikalı Amerikalılar için bir mücadele oldu. Bunun nesiller boyu devam edecek daha fazla güçlenme ve çeşitliliğin başlangıcı olmasını umuyorum."
Yerli Amerikalılar için tazminatlar, egemenliğe sahip olmaktan sadece duyulmaya kadar değişebilir
Bu rapor, ABC News'in Amerika Birleşik Devletleri'ni kasıp kavuran ırksal hesaplaşmayı inceleyen ve bunun kalıcı bir uzlaşmaya yol açıp açamayacağını araştıran çığır açan bir ay süren dizisi "Dönüm Noktası"nın bir parçasıdır.
Oklahoma'da Muscogee Creek Nation Reservation halkı, uzun süredir devam eden egemenlik mücadelesini yeni kazandı. San Francisco'da Ohlone, kendilerine ait olacak bir toprak için savaşıyor. Ve New York'un kuzeyindeki Iroquois halkı, Birleşik Devletler'in gerçek tarihinin anlatılmasını ve yüzlerce yıl önce imzaladıkları anlaşmaların tanınmasını talep ediyor.
Juan Ponce de León, 1513'te Florida'da ülkeyi işgal eden ilk Avrupalı olduğundan beri, şu anda Amerika Birleşik Devletleri'nin sınırları içinde kalan yerli Amerikalılar, toprakları ve kültürleri için savaşıyorlar. Bugün yaşayanlar için, tazminatlar pek çok biçimde gelir; yıllara göre onlardan alınıp alınmadıkları da değişmektedir.
Michigan State Üniversitesi'nde hukuk profesörü olan Matthew Fletcher, Nightline'a verdiği demeçte, "ABD'deki Kızılderili kabileleri için tek boyutlu bir tazminat politikası olduğunu düşünmüyorum" dedi. “Federal olarak tanınan 574 kabile var. Hepsi benzersiz ve bireyseldir.”
New York Yerlileri hikayelerinin anlatılmasını istiyor
New York City, beş ilçesinde 110.000 kişi yaşayan Yerli Amerikalılar için en kalabalık kentsel alanlardan biridir. Brooklyn'de yaşayan disiplinlerarası sanatçı Ty Defoe, sanatının ve performanslarının Yerli Amerikalılara ve onların tarihine ses vermesini umuyor.
“Bunu belirli bir mercekten öğreniyoruz ve bu mercek beyaz, Batılılaşmış, [Avrupa merkezli] bir mercek, sömürgecilerin kahramanlar ve Yerlilerin kötü adamlar ve şeytana tapanlar olduğu efsanelerini sürdürüyor” dedi. "Yani bence altını çizmemiz gereken asıl şey, bu bilgiyi nasıl öğrendiğimizdir."
New York şehrinin, şehrin mühründe görülen gibi, Yerli Amerikalıları ve yerleşimcileri bir arada gösteren görüntülerle dolu olduğunu söyledi. Ancak onlara bakarken, Kızılderili anlatısıyla ilgili “bilgi eksikliği var” diyor, oysa onu gören bir kişi yerleşimcilerin hikayesini büyük olasılıkla biliyor.
Benzer şekilde, şehrin Columbus Circle merkezindeki sütunun üzerinde duran Kristof Kolomb heykelinin “tecavüz” ve “cinayeti” temsil ettiğini ve “indirilmesi gerektiğini” söylüyor. Şehrin şu anda heykeli kaldırma planı yok.
Defoe, heykelin korunmasını destekleyenlere atıfta bulunarak, "Bunun gibi bir sembol size inanmadığımızı söylüyor" dedi. "[Kızılderililer] bu kişinin büyük kültürel sistemlere sahip insanların zaten yaşadığı bir şeyi keşfettiğine inanıyor. değerler ve misyonlar. Bu, Büyük Birader'in elini tutup 'Sen yok' demesine benzer.”
“Toprakların çalınmasıyla, dilin silinmesiyle birlikte bir sessizlik yaşandığını düşünüyorum” diye ekledi. “Tarih ve yaşananlar hakkında düşündüğünüzde bu neredeyse stratejik bir soykırımdır. Ama bence önemli olan sesimizin duyulması.”
Defoe gibi şehirli Yerliler için Amerikan Kızılderili Topluluğu Evi (AICH) bir sığınak haline geldi.
AICH'in yönetici direktörü Melissa Lakowi:he'ne' Oakes, kuruluşunun New York City genelinde 72 farklı kabile ülkesini temsil ettiğini söyledi. Oakes, yer darlığının organizasyonunun önündeki en büyük engellerden biri olduğunu söyledi.
“Kuruluşumuzun üzerinden elli bir yıl geçti ve alanı korumakta zorlanıyoruz. . Mohawk Nation'ın bir üyesi olan Oakes, "Nightline"a verdiği demeçte, temel olarak Chinatown'daki başka bir organizasyonla kanepede sörf yapıyoruz çünkü gayrimenkul almaya gücümüz yetmiyor.
Finansman eksikliklerini gidermek için AICH, yerli olmayanlar tarafından bir dayanışma biçimi olarak sağlanan gönüllü bir “arazi vergisi” olan Manna-hatta Fonu'nu oluşturmak için yerleşimcilerle birlikte çalıştı.
Oakes, alan eksikliğinin temsil ettiği kişiler için görünürlük eksikliğine katkıda bulunduğuna inanıyor.
“Kültürümüz en güçlü özelliğimizdir” diye ekledi. “Bir Yerli olarak bundan yoksunsanız ve bu kentsel alanlara çıkıyorsanız… neredeyse sağlıksız. Yerli topraklardayız ve kendimizi hiçbir yerde görmüyoruz ve bu sürekli bir soykırım hatırlatıcısı oluyor, sadece halkımızın silindiğinin bir başka sürekli hatırlatıcısı oluyor.”
Oakes, Kuzey Amerika'daki Yerlilerin refahı hakkında endişe duyanların, onunki gibi kuruluşlara ulaşmasını ve müttefiklik hakkında daha derin konuşmalar yapmasını istedi.
New York'un kuzeyinde, Saint Lawrence Nehri kıyısında, İngilizce adı Loran Thompson olan Iroquois yaşlı Kanasaraken, uzun zamandır arkadaşları Ateronhiata:kon ve Tekarontake ile bir araya geldi.
Kanasaraken, 1977'de Yerli Halkların Hakları Bildirgesi'nin kabul edilmesini savunan Birleşmiş Milletler'deki ilk Kızılderili, Yerli ve Yerli delegasyonun bir parçasıydı. 2007'de kabul edilen deklarasyon, evrensel bir asgari standartlar çerçevesi sağladı. dünyadaki yerli halkın hayatta kalması, haysiyeti ve refahı.
Kanasaraken, Nightline'a verdiği demeçte, "Halkımız, ne kadar küçük olursak olalım, sadece toprağa tutunmak, özgür ve bağımsız insanlar olarak statümüze bağlı kalmak için nesiller boyu savaştı" dedi.
New York ve Kanada arasındaki sınırı aşan Iroquois Konfederasyonu, altı kabile ülkesinden oluşuyor. Kanasaraken'in üyesi olduğu St. Regis Mohawk bölgesi, beş orijinal ulustan biridir. Konfederasyon aynı zamanda dünyanın en eski demokrasilerinden biridir.
Kanasaraken bir zamanlar Mohawk Nation şefiydi ve şu anda Akwesasne'nin Ayı Klanının sözcüsü. Ayrıca, 1990'ların Oka Krizi de dahil olmak üzere, yıllar boyunca devlet kurumlarıyla birkaç başka arazi anlaşmazlığına da karışmıştı. Protestolara Ateronhiata:kon ve Tekarontake de katıldı.
Krizi hatırlayan Oakes, Kanasaraken'in nesline hayranlıkla baktığını, çünkü onun her zaman “toprağımızı ve insanlarımızı koruduğunu” söyledi.
Oakes, “Nightline”a, Yerli Halkın özgürlüğünü ve tanınmasını savunduğu ve genç nesle yardım ettiği için Kanasaraken'e saygı duyduğunu söyledi.
“Bu tür şeyler, bizden önceki nesilden gelen bilgi ve bilgelik… işte biz buyuz” dedi. “Büyüklerimizden gelen tüm bu öğretiler… yeri doldurulamaz.”
Kanasaraken, ABD'nin tüm tarihini dürüstçe anlatmak için halkına borçlu olduğunu söyledi.
"Bu dünyanın bir yerinde, gözlerini ve kulaklarını açıp Kuzey Amerika'nın zalimlerine baskı uygulayacak ve bu toprakların orijinal halklarına saygı duymalarını sağlayacak insanlar olacak" dedi. “Amerika halkına benden daha çok borçludur, halkına gerçeği olduğu gibi borçludur. Right from the first day [that] we met on the shores of the ocean all the way through to correct history, because all of the history that you’re being told in the public schools, it’s all lopsided.”
Reclaiming land lost long ago in California
Most tribes from outside of the original 13 colonies have some form of a treaty recognized by the United States, which gives them peace, land jurisdiction, natural resource rights and protection by the United States. The United States signed nearly 400 treaties with Native tribes before the Indian Appropriations Act of 1871, which made all Native tribes that had signed treaties beforehand “wards of the state.” Those that have come forward afterward have had to qualify through the Bureau of Indian Affairs and the Department of Interior -- a long and arduous process.
Fletcher says that there were over 100 tribes, mostly in California, that had drafted treaties with the federal government but were never ratified -- a “historical accident,” he said. Many of these tribes are still not federally recognized and have not been granted their land back or federal funding.
The Ohlone People, who once populated much of the Northern California coast, are one of these unrecognized tribes.
“Folks like us, the Lisjan, we don’t have a land base,” said Corrina Gould, a member of the Lisjan Ohlone. “So we’re homeless in our own lands, on our own territories.”
Gould and others in her tribe have been working to reclaim a piece of land in Berkeley, California, that was once a burial and ceremonial site for her ancestors -- called a shell mound. It’s one of many that existed in the Bay Area of San Francisco.
Although it’s now being used as a parking lot, the site was designated a Berkeley City landmark in 2002. On Thursday, the National Trust for Historic Preservation announced that it had placed the shell mound site on its 2020 list of America’s 11 Most Endangered Historic Places.
“We actually started fighting for this site over 20 years ago,” Gould, co-founder of the Sogorea Te’ Land Trust and Indian People Organizing for Change, told “Nightline.” “We’re fighting for this little postage stamp in the Bay Area.”
Like Oakes’ AICH, part of the funding for the land trust comes from a voluntary gift from local non-native residents, which the Ohlone call Shuumi.
She said her people’s “dream” would be to preserve the space and to use it to keep their traditions alive.
“We’re at this point right now where people are in the streets asking for the truth of history to be told,” she said. “No matter where you are in the United States, you're on stolen indigenous land. And it's important to find out what your history is and what's your connection who are those first people on whose land you're settled on? What was their language? What is their language? What is the name of them? And how then is it your responsibility to work and engage with those people?” she told Nightline.
Until now, the Ohlone People have relied on donated sites like the Sogorea Te’ Land Trust, a Native women-led organization, to hold community events and ceremonies. “The trust gives us a way to take care of land and to re-engage it in a sovereign kind of way,” said Gould.
Part of their journey includes reviving their Native language. Gould said her great grandfather was the last Chochenyo language speaker. Others in her family and community lost the language over the course of decades as a result of assimilation policies that began in the late 19th century, when Natives were forced to attend government- and church-operated boarding schools. These policies were implemented as part of the Natives’ treaty obligations.
Gould’s daughter, who has been able to learn Chochenyo, is now the language holder of the tribe and has been teaching her family and tribal members at the land trust.
Gould says there will be justice for her people when her descendants don’t have to tell stories of their history being erased. As part of their land battle, she emphasized that the Native connection to the land is one that’s familial. Most Native people consider land to be part of their family, which is why they often call it “mother earth.”
“We need to bring balance back to the earth so that when we leave this place, the next seven generations have clean air and clean water and good soil to grow food,” she said.
Still, even indigenous nations that have signed treaties have had trouble remaining sovereign.
The Supreme Court affirms indigenous sovereignty in Oklahoma
Just this summer, the Supreme Court ruled in a 5-4 decision that the Muscogee Creek Nation in Oklahoma should have jurisdiction over all native people within its borders -- the state had previously been prosecuting natives for crimes committed on the reservation.
“Today we are asked whether the land these treaties promised remains an Indian reservation for purposes of federal criminal law,” Justice Neil M. Gorsuch wrote in the majority opinion. “Because Congress has not said otherwise, we hold the government to its word.”
“I still get goosebumps thinking about that day, because it was a day we got to celebrate,” JoEtta Toppah, assistant attorney general of the Muscogee Creek Nation, told “Nightline.”
She says that since the Supreme Court’s ruling on McGirt v. Oklahoma, her caseload has tripled, causing her to seek additional staff to manage it and lobbying for additional funding from the federal government. She’s appreciative of the additional work, though, as it acknowledges the independence of her people.
“It gives us our right to the land,” she said. “Some of the biggest factors for a tribe are its people, its language, the culture and the land. So the land is a huge piece. And so, these cases are in essence giving the tribes a part of what makes their political government, their sovereign government, exist.”
The U.S. holds approximately 56 million acres of land in trust for various Native American tribes and individuals, according to the Department of Interior’s Bureau of Land Management.
Melody McCoy, a member of the Cherokee Nation and attorney with the Native American Rights Fund, said the way in which their land has been taken away over the years is like a folding napkin.
“The napkin gets folded and the U.S. comes to the tribes and says, ‘You know what, you don't really need all that land. . and it goes on and on until there is such little left.” But what happened with the Supreme Court in the McGirt case is that the original napkin that was promised to the tribe is now guaranteed again.
McCoy says the case also “sets a precedent for all tribes that have treaties or acts of Congress that have promised them homelands.”
“Those homelands are extremely important,” she said. “Second, probably, only to the sovereignty itself of tribes.”
McCoy represented 13 of the 17 tribes that, in 2016, settled with former President Barack Obama's administration for $492 million for the mismanagement of natural resources and tribal assets.
The Long History of American Slavery Reparations
During the colonial era, it was customary for masters to grant “freedom dues” to indentured servants who had completed their fixed term of service. They were given land at times but at the very least tools and livestock to help begin their new lives in freedom. When former slaves demanded land after the Civil War, they were harking back to this longtime custom, which the rest of the country (with the exception of the abolitionists) had long forgotten. Since the Reconstruction era, the reneged-upon promise of reparations—recompense to African-Americans for centuries of enslavement and racial oppression—has continued to fester like an open sore on the nation’s body politic.
Many Americans dismiss the idea of reparations as economically impractical, legally impossible and politically inflammatory. In the 20th century, however, several countries—most prominently postwar Germany but also the U.S.—have offered significant reparations for past atrocities. Though the issue of reparations for slavery never really died down, especially among African-Americans, the cause was given new life in 2014 by the author Ta-Nehisi Coates, whose landmark essay “The Case for Reparations” in the Atlantic has shaped the current debate on redress not just for enslavement but for a century of systematic racial discrimination sanctioned by the state.
The earliest calls for reparations came from the enslaved and those who objected to the permanent and hereditary nature of racial slavery in the English colonies. George Fox, the founder of the Quaker faith, called for freeing slaves after a term of service and, as early as 1672, argued that they should be compensated for their labor and not sent off “empty handed.” In the 18th century, the Quakers became the first Christian denomination to ban slave-trading and slaveholding among its members, and they were overrepresented in the Revolutionary-era abolition movement. Many heeded Fox’s injunction and gave their freed slaves material support for their new lives.
In the New England colonies, which became the hotbed of abolitionism in the 19th century, slaves led the way in demanding redress from the government. An extraordinary 1774 petition by a group of black slaves addressed to the Massachusetts General Court (the state assembly) declared, “Give and grant to us some part of unimproved land, belonging to the province, for a settlement.”
In 1783, a formerly enslaved woman from Massachusetts, Belinda Sutton, became the first to win reparations for her years in bondage. A striking petition on her behalf to the Massachusetts General Court recounted her abduction from Africa and argued that “by the laws of the land” she had been “denied the enjoyment of that immense wealth, a part whereof has been accumulated by her own industry, and the whole augmented by her servitude.” The court granted her petition, in part because her enslaver, Isaac Royall Jr., was a Tory who had resisted American independence. In 1787, Sutton petitioned again and won a pension from his estate. (Royall, her enslaver, made a substantial bequest to Harvard Law School. After student protests over this slaveholding connection, the school removed his crest from its seal in 2016.)
Reparations for Slavery – Top 3 Pros and Cons
Reparations are payments (monetary and otherwise) given to a group that has suffered harm. For example, Japanese-Americans who were interned in the United States during World War II have received reparations. [1]
Arguments for reparations for slavery date to at least Jan. 12, 1865, when President Abraham Lincoln’s Secretary of War Edwin M. Stanton and Union General William T. Sherman met with 20 African American ministers in Savannah, Georgia. Stanton and Sherman asked 12 questions, including: “State in what manner you think you can take care of yourselves, and how can you best assist the Government in maintaining your freedom.” Appointed spokesperson, Baptist minister, and former slave Garrison Frazier replied, “The way we can best take care of ourselves is to have land, and turn it and till it by our own labor … and we can soon maintain ourselves and have something to spare … We want to be placed on land until we are able to buy it and make it our own.” [2] [3]
On Jan. 16, 1865, Sherman issued Special Field Order No. 15 that authorized 400,000 acres of coastal land from Charleston, South Carolina to the St. John’s River in Florida to be divided into forty-acre plots and given to newly freed slaves for their exclusive use. The land had been confiscated by the Union from white slaveholders during the Civil War. Because Sherman later gave orders for the Army to lend mules to the freedmen, the phrase “forty acres and a mule” became popular. [1] [4]
However, shortly after Vice President Andrew Johnson became president following Abraham Lincoln’s assassination on Apr. 14, 1865, he worked to rescind the order and revert the land back to the white landowners. At the end of the Civil War, the federal government had confiscated 850,000 acres of former Confederates’ land. By mid-1867, all but 75,000 acres had been returned to the Confederate owners. [1] [4] [5]
Other efforts and arguments have been made to institute or deny reparations to descendants of slaves since the 1860s, and the issue remains divisive and hotly debated. An Oct. 2019 Associated Press-NORC Center for Public Affairs Research poll found 29% of Americans overall approved of reparations. When separated by race, the poll showed 74% of black Americans, 44% of Hispanics, and 15% of white Americans were in favor of reparations. [6]
Should the Federal Government Pay Reparations to the Descendants of Slaves?
Pro 1
Slavery led to giant disparities in wealth that should be addressed with reparations.
The wealth of the United States was largely built on the backs of slaves. As Ta-Nehisi Coates, author and correspondent for Atlantik Okyanusu, explained, “by 1836 more than $600 million, almost half of the economic activity in the United States, derived directly or indirectly from the cotton produced by the million-odd slaves. By the time the enslaved were emancipated, they comprised the largest single asset in America: $3 billion in 1860 dollars, more than all the other assets in the country combined.” [7]
African Americans were not compensated for their economic contribution, leading to decades of financial struggle. The most recent data available shows that black Americans held about 2.6% of US wealth while being 13% of the population. On average, white households had a net worth of $80,000 more than black households. [8] [9]
William A. Darity Jr., PhD, Duke University economist, and Kirsten Mullen, folklorist, stated, “The origins of this gulf in Black and White wealth stem from the immediate aftermath of slavery when a promise made to provide the formerly enslaved with 40 acres in land grants went unmet—while many White Americans were provided substantial ‘hand outs’ (typically 160 acres) of land in the west.” [1]
Experts from the Hamilton Project, the Federal Reserve, and the Brookings Institute noted, “Efforts by Black Americans to build wealth… have been impeded in a host of ways, beginning with 246 years of chattel slavery and followed by Congressional mismanagement of the Freedman’s Savings Bank (which left 61,144 depositors with losses of nearly $3 million in 1874), the violent massacre decimating Tulsa’s Greenwood District in 1921…, and discriminatory policies throughout the 20th century including the Jim Crow Era’s ‘Black Codes’…, the GI bill, the New Deal’s Fair Labor Standards Act…, and redlining. Wealth was taken from these communities before it had the opportunity to grow.” [10]
As Darity and Mullen conclude, “Public policy has created the Black–White gulf in wealth, and it will require public policy to eliminate it.” Reparations is one such public policy. [8]Devamını oku
Pro 2
Slavery left African American communities at the mercy of the “slave health deficit,” which should be addressed with reparations.
Health Policy Research Scholar Brittney Butler, PhD, explains, “The health effects of slavery and racism in the U.S has transcended generations and laid the foundation of poor health for Black families in the U.S…. The connection between health disparities and racism dates back to slavery. The Slave trade introduced European diseases to African and Indigenous populations, and prior to arriving to these shores, the long journey to North America and the horrible ship conditions increased risk for disease and mortality with the leading cause of death being dysentery. If they survived the treacherous journey, they were forced to live and work under inhumane conditions that further exacerbated their risk for chronic and respiratory diseases. During slavery, white physicians experimented on, exploited and discarded Black bodies under the auspice of advancing medicine … once the enslaved people were free, they had minimal access to health care and other basic necessities.” [11]
Post-slavery, health disparities continued in terms of differences in access to and care within the health care system, as well as higher levels of disease due to higher rates of exposure and differing life opportunities. Black Americans are more likely to be underinsured or uninsured, and less likely to have a primary care physician. High blood pressure, asthma, strokes, heart disease, cancer, and diabetes are more prevalent among African Americans than white Americans. [12] [13]
Oliver T. Brooks, President of the National Medical Association, stated, “It is known that the social determinants of health (SDoH) play as important a role in a person’s health as genetics or medical treatment. There are broadly six SDoH categories: economic stability, physical environment, education, food community and social content and healthcare systems. African Americans are adversely affected in this arena.” [13]
Brooks continued, in terms of COVID-19, “with poorer housing we cannot generally socially isolate at home each in a different wing of the house in some instances, there may be six people in a 2-bedroom apartment. We work in types of employment that will not allow us to work from home going out to work puts one at a higher risk of acquiring the infection. Many of these jobs also do not provide healthcare coverage.” [13] Reparations could bolster African American healthcare as well as the underlying social conditions that have resulted in the health disparity.Devamını oku
Pro 3
There is already precedent for the paying of reparations to the descendants of slaves and to other groups by the US federal government, US state and local governments, and international organizations.
The US federal government paid reparations to victims of Japanese internment camps via the Japanese-American Claims Act of 1948 ($38 million between 1948 and 1965), and the Civil Liberties Act of 1988 (a $20,000 payment to each survivor for a total of $1.6 billion by 1998). [14]
Victims of the Tuskegee Study, which infected 399 black men with syphilis and left them untreated, were paid $10 million in reparations and they and their families were given lifelong medical care by the US government. [14] [15]
Not only has the US paid reparations to victimized groups, but around 900 Washington, D.C., slaveholders were paid about $23 million in 2020 dollars to free 2,981 slaves in Apr. 1862 through the Compensated Emancipation Act in DC, which Lincoln also tried in several states where the acts failed. [16] [17]
North Carolina set up a $10 million reparations program for the estimated 7,600 people the state forcibly sterilized between 1929 and 1974. [18] Virginia paid $25,000 to each of the living survivors of about 8,000 people forcibly sterilized by the state. [19] Florida passed a $2 million reparations plan for victims of the 1923 Rosewood race riot. [14] [20] Chicago, Illinois, passed an ordinance to pay a minimum of $20 million in reparations to victims of police brutality from 1972 to 1991 under Police Commander John Burge. [21]
As of 2012, the German government had paid $89 billion to victims of the Nazis through a reparations program begun in 1952. The country continues to pay reparations. [22] In 2003, South Africa paid $85 million in reparations to 19,00 victims of apartheid crimes. [23]
Georgetown University offered reparations to descendants of the 272 slaves the Jesuits sold in 1838. Students voted for a $27.50 increase in fees to raise about $400,000 per year for a reparations fund. Virginia Theological Seminary ($1.7 million) and Princeton Theological Seminary ($27.6 million) have followed suit, and at least 56 colleges and universities have joined Universities Studying Slavery to explore the legacy of slavery at the institutions. In 2018, the Society of the Sacred Heart, an organization of Catholic nuns, paid reparations to descendants of people enslaved by the organization. [24] [25] [26] [27] [28] [29]
In 1998, German electronics company Siemens created a $11.9 million fund for slave labor used in World War II, following a similar announcement by German automaker Volkswagen. [30]
If reparations can be paid to groups other than the descendants of slaves by the government, and to the descendants of slaves by independent groups, then reparations can be paid by the federal government.Devamını oku
Con 1
No one currently living is responsible for righting the wrongs committed by long dead slave owners.
Over 150 years ago, the Thirteenth Amendment was ratified on Dec. 6, 1865, ending slavery in the United States. [31] The first enslaved African arrived on American soil more than 400 years ago in 1619. [45] The last living survivor of the transatlantic slave trade, Matilda McCrear, who arrived in Alabama in 1860, died in Jan. 1940. [32]
As of Apr. 2020, millennials are the largest living adult age group in the United States. [33] Born in 1981 or later, the 72.1 million American millennials [33] would have to go back at least five or six generations to find a slave or slave owner in their lineage, if there were any at all.
Should people so far removed from slavery be held accountable for the damage?
Republican US Senator Mitch McConnell, JD, of Kentucky stated, “I don’t think reparations for something that happened 150 years ago for whom none of us currently living are responsible is a good idea…. We’ve tried to deal with our original sin of slavery by fighting a civil war, by passing landmark civil rights legislation. We elected an African American president.” [34]
McConnell continued, “I think we’re always a work in progress in this country but no one currently alive was responsible for that and I don’t think we should be trying to figure out how to compensate for it.” [34]
Steven Greenhut, Western Region Director for R Street Institute, also notes, “White Americans whose families arrived after the segregation era will wonder why they must pay for the sins of other people’s ancestors. Instead of solving problems, everyone will fight over money. It will end up only being about the money. This is not how to help a nation reckon with its past.” [35]
Scott Reader, a reporter, summarized, “The fact of the matter is I don’t believe in collective guilt. I don’t believe all Muslims can be blamed for the 9-11 terrorist attacks, that all gun owners are to blame for violence in our cities or that all Americans are responsible for the injustice of slavery.” [36]Devamını oku
Con 2
The idea of reparations is demeaning to African Americans and would further divide the country along race lines.
Reparations require the country to put a literal price on the generational traumas of slavery. How much is one slave’s suffering worth to the country? What is the compensation for several generations of enslaved ancestors? Determining those numbers could insult descendants and other Americans alike.
Coleman Hughes, a fellow at the Manhattan Institute, stated in 2019 testimony before Congress: “If we were to pay reparations today, we would only divide the country further, making it harder to build the political coalitions required to solve the problems facing black people today we would insult many black Americans by putting a price on the suffering of their ancestors and we would turn the relationship between black Americans and white Americans from a coalition into a transaction — from a union between citizens into a lawsuit between plaintiffs and defendants.” [37]
Hughes continued, “[P]aying reparations to all descendants of slaves is a mistake … [because] the people who were owed for slavery are no longer here, and we’re not entitled to collect on their debts. Reparations, by definition, are only given to victims. So the moment you give me reparations, you’ve made me into a victim without my consent.” [37]
Former NFL player Burgess Owens expands on the idea of victimhood: “At the core of the reparation movement is a divisive and demeaning view of both races. It grants to the white race a wicked superiority, treating them as an oppressive people too powerful for black Americans to overcome. It brands blacks as hapless victims devoid of the ability, which every other culture possesses, to assimilate and progress. Neither label is earned…. It is their divisive message that marks the black race as forever broken, as a people whose healing comes only through the guilt, pity, profits and benevolence of the white race.” [38]
Meanwhile, if reparations were paid, the country’s problems with racial inequality would not be solved and may actually be exacerbated.
Columnist Ron Chimelis explained, “Angry white Americans will say, ‘Stop whining about racism in modern America. Stand for the flag of the country that just sent you a check. We paid you, that’s it and we’re done.’ But we wouldn’t be done, because racism certainly does still exist in America. It’s more subtle than slavery, and it won’t be solved only through legislation because you can’t entirely legislate basic human respect.” [39]Devamını oku
Con 3
Reparations would be too expensive and difficult to implement.
While the potential cost of reparations is abstract without a definite plan, one estimate figured by William A. Darity Jr., an economist at Duke University, and Kirsten Mullen, a folklorist, based on Sherman’s “40 acres and a mule” order put the 2019 cost at $80,000 per African American descended from slaves, or approximately $2.6 trillion taxpayer dollars if estimating for about 30 million descendants of slaves. That estimate is about 55% of the $4.7 trillion US budget for 2019. [40]
Financial writer Brett Arends, took another approach to calculations, using the values assigned to generations of slaves in 1800, 1830, and 1860 and adding interest, resulting in a $16 trillion price tag for reparations. At the time of this 2019 calculation, the entire US national debt was $22 trillion. [41]
Beyond the financial difficulty of implementing reparations, there is the question of who would receive payments. Oprah Winfrey can trace her lineage to 19th-century slaves, but she’s worth an estimated $2.6 billion. [40] [42] Does her net worth negate a reparations payment?
Then there is the trouble of determining who is a descendant of slaves. Barack Obama, though African American, does Olumsuz have black American ancestry because his father was Kenyan and his American mother was white. [40]
Many biracial people or more recent black immigrants, though not descendants of American slaves, may have suffered the societal leavings of slavery but may not be included in reparations payments.
Further, Ancestry.com notes the unique difficulties of tracing African American ancestry in the South to prove slave ancestors, including “family members’ name and nickname changes, the passage of slaves from one family member to another without a deed of sale, and the dispersion of family members who were sold away from the rest of their families.” [43]
The article continued, “When slaves arrived on American shores, they often were given the surname of their first owner, if they had a surname at all. Others did not take the slave owner’s name until after Emancipation. As former slaves grew accustomed to their freedom in the years after the Civil War, many rejected their former owners’ names and created new surnames for themselves.” [43] Simply proving one is a definitive ancestor of slavery may be difficult.
Finally, as Joe Biden asked of reparations in 2020, “[W]ill it include Native Americans as well”? [44] According to one estimate, reparations to indigenous Americans would cost another $35 trillion. [41]
Simply determining who is eligible for reparations could come with a hefty price tag.Devamını oku
Discussion Questions
1. Should the federal government pay reparations to the descendants of slaves? Neden veya neden olmasın?
2. Should the federal government, state or local governments, or individual businesses offer contrition for slavery in other ways? If so, what ways and why? Değilse, neden?
3. Would paying reparations to the descendants of slaves help or hurt race relations in the United States?
Take Action
1. Learn more about the campaign for reparations from the National Coalition of Blacks for Reparations in America (N’COBRA), an organization founded in 1987.
2. Compare and contrast Ta-Nehisi Coates’ pro position on reparations with Coleman Hughes’ con position on reparations via their testimony to Congress.
3. Explore the logistics of a reparations program by reading about what David Frum calls the “impossibility of reparations.”
4. Consider how you felt about the issue before reading this article. After reading the pros and cons on this topic, has your thinking changed? Öyleyse nasıl? List two to three ways. If your thoughts have not changed, list two to three ways your better understanding of the “other side of the issue” now helps you better argue your position.
5. Push for the position and policies you support by writing US national senators and representatives.