Ben odaya girdiğimde sepetinde uyuyan köpek, önce burnunu kaldırıp havayı kokladı. Güvende olduğuna karar verdiğinden olacak, ardından tüylü başını sepete gömdü. Ben ise onun varlığını görmezden gelerek yanından geçip gittim ve önce Chogyal'ın masasına, oradan da ahşap dosya dolabının üstündeki gözetleme yerime atladım.
Dakikalar sonra Chogyal geldi. Eğilerek küçük köpeği okşadı ve her zaman bana özel olduğunu düşündüğüm o şefkatli ses tonuyla konuştu. Tüylerim ürpermişti, bu ihanet daha da derinleşmişti. Chogyal hayvanı okşayarak ve severek hayli zaman geçirdi. Sanki benim orada olduğumun farkında değil gibiydi. Ona iyi göründüğünü, tatlı bir yaradılışta olduğunu ve özel ilgi göstereceğini göstermiş oluyordu. Gerçi çok da sıska bir köpekti bu. Zamanında aynı şeyleri benim kulağıma da fısıldıyordu ve ben bunların samimi olduğunu, hissederek söylendiğini düşünüyordum.
Chogyal'ın bu sözleri o donuk gözlü, cansız tüylü, her şeye burnunu sokan hayvana söylediğini duyunca, bu iltifatların bana özel olmadığını, Chogyal'ın bunları dört ayağı ve tüylü yüzü olan herhangi bir canlıya söyleyebileceğini fark ettim.
Demek bizim ilişkimiz buraya kadarmış!