kibir üzerine
"bir perişan adama bakan herkes cesur olur, bir perişana hitap etmek için herkes kendini cesur bulur."
(böyle buyurdu zerdüşt)
bu cümle, aslında insanoğlunun nasıl da kibirli ve aynı zamanda acıyan bir varlık olduğunu çok net bir şekilde gözler önüne seriyor. insanoğlu; kendisinden aşağı gördüğü kişi için dışından acırken, diğer yandan da "ben böyle değilim." diyerek içinden kendisini rahatlatma peşindedir.
duyguyu duygu yapan asıl olay; onu bir başkasına hissettirmemizden geçer. içten içe yaşadığınız her duygu -sevinç, mutluluk, üzüntü, keder, acıma- bir başkası tarafından fark edilmediği sürece tamamlanmamış olacaktır. fakat kibir böyle değildir. kibri kibir yapan, gizliliğidir.
kibir, kişinin kendi içinde vermiş olduğu -ortaya çıkması zor- bir savaştır. bu savaş kaybedilirse eğer kişi kibrine yenik düşmüş olacaktır. şayet kazanılırsa, savaşın sonucu olan bir dışa vurum gerçekleşecektir. bu dışa vurum esnasında kibrin yıkıcı bir duygu olduğunu kişi anlayacak ve sonrasında kibrinden arınacaktır.
tabii bu savaşı başlatacak kıvılcımın ne olduğunu, ancak savaşanlar bilecektir.
okuduğunuz için teşekkürler, hoşça kalın :)