Wikipedia'nın orman yangınlarıyla ilgili makaleleri, Üçüncü Çağ'ın sonlarına doğru orman yangınlarının jeolojik kanıtlarını ve 1900'lerde başlayan bireysel yangınlarla ilgili çok sayıda makaleyi kapsar. 1800'lerde yangınlarla ilgili yarım düzine makale dışında, Hiçbir şey insanlık tarihinin geri kalanındaki orman yangınları hakkında: ne bireysel yangınlarla ilgili makaleler ne de daha geniş kapsamlı makalelerde bahsediliyor.
Neden olmasın? 6000 yıllık kayıtlı tarihin çoğunda, büyük ölçekli, feci bir yangın olmadığına inanmakta güçlük çekiyorum. Avrupa, Çin, Mısır ve Mezopotamya, tam olarak dünyanın en yangına meyilli yerleri değiller, ancak ara sıra orman yangınlarına sahipler. Dahası, İspanyollar 1600'lerin sonlarında yangına meyilli Kaliforniya kıyılarına yerleşmeye başladılar ve İngilizler daha da yanıcı Avustralya'ya bir yüzyıl sonra yerleştiler, bu yüzden bu pek olası görünmüyor. Yangınlar hakkında yazmaya değer görülmüyor muydu?
Onlar neredeydi? Pek çok yerde, hem bilimsel/arkeolojik hem de yazılı kanıtlara göre, ancak Wikipedia'nın orman yangınlarının ve orman yangınlarının insanlık tarihinin büyük bir bölümünde olmadığı izlenimini verdiğini söylemekte haklısınız (örneğin bkz. Orman yangınları listesi - 19. yüzyıl öncesi hiçbir şey).
Bu izlenim tamamen yanlıştır, ancak nüfusun olmadığı veya okuryazar olmadığı yerlerde meydana gelen orman yangınları, daha yakın zamanlarda kolayca kaydedilebilecek şekilde kaydedilmezdi. Ayrıca, ateş genellikle araziyi temizlemek için kullanıldı. Böylece, örneğin antik ve ortaçağ Yunanistan'ında,
Ateş, peyzajın önemli bir bileşeni haline geldi.
Başka bir deyişle, şehirlerin dışındaki yangınlar muhtemelen kaydedilecek kadar önemli görülmedi. Orman yangınları kaydedildiği zaman bile, etkilenen alanın büyüklüğüne dair çok az gösterge vardır; araştırmacılara / araştırmacılara / bilim adamlarına bunu yapması için ödeme yapan hiçbir hükümet veya çevre kurumu yoktu.
Bununla birlikte, antik, orta çağ ve erken modern dönemlerden orman yangınlarının yazılı kayıtları (ayrıca bilimsel kanıtlar) vardır.
Antik çağda, Vitruvius, Thucydides, Theophrastus ve diğerleri, kendiliğinden çıkan orman yangınlarına atıfta bulundular. Örneğin, Thucydides, Peloponnesoslular tarafından Plataea'ya yapılan bir saldırı sırasında çıkan bir yangına atıfta bulunurken şöyle yazar:
Sonuç, şimdiye kadar insan gücü tarafından üretilen herhangi bir yangından daha büyük bir ateşti, ancak elbette ki onunla karşılaştırılamazdı. bazen rüzgarın bir dağ ormanının dallarını birbirine sürtmesiyle meydana geldiği bilinen kendiliğinden çıkan yangınlar.
Thucydides, rüzgar nedeniyle kontrolden çıkan bir askerin başlattığı yangından da bahseder. Görünen o ki, eski kaynaklarda orman yangınlarına yapılan atıfların çoğu, belirli olaylardan bahsetmiyor, sadece meydana geldikleri gerçeğinden bahsediyor. Homer, İlyada'da Akhilleus'un öfkesini tanımlamak için bir orman yangını kullanır:
Uzun bir kuraklıktan sonra bir dağ vadisinde alevlenen bir yangın gibi - ve yoğun orman alevler içindeyken, rüzgar her yöne büyük ateş dilleri taşırken - Akhilleus bile o kadar öfkeliydi ki…
ve yine savaşa hücum eden orduları anlatırken. Romalı şair ve filozof Lucretius (MÖ 55'te öldü) kitabında bahseder. De Rerum Natura bazı orman yangınlarının yıldırımdan kaynaklandığını söyledi. Yangının kendisi "korkunç çatlama ve kükreme ile alevli ısı" olarak tanımlansa da, daha sonra olumlu bir sonuç tanımlıyor:
Orman ağaçları ve toprağı ateşle pişirdi, / Sonra kaynayan damarlardan sızmaya başladı / Ey gümüş ve altından perçinler, / Kurşun ve bakırdan da, yakında toplanıyor / Toprağın oyuk yerlerine.
Bununla birlikte, çoğunlukla, eski yazarlar, insan eylemlerinin neden olduğu ormansızlaşmaya ve bunun sonuçlarına (örneğin, gemi yapımı için kereste eksikliği) odaklandılar.
İspanya'da, makale Katalonya'nın yönetilen çam ormanlarında ortaçağ ve mevcut yangın rejimlerinin karşılaştırılması Tortosa kenti yakınlarındaki dağlardaki ormanlarda yangın kayıtları olduğundan bahseder. Yazarlar 1370 ile 1466 arasındaki döneme baktılar ve şunu buldular:
1379-1466 boyunca, Port de Tortosa bölgesindeki yıllık ortalama yangın sayısı 0,62 (S.E.0.09) idi ve biri 1400-1409 on yılda ve diğeri 1420-1429 on yılda olmak üzere iki zirve yaptı…
Bunu da buldular
Yangınların çoğu şu anda yaz aylarında çıkıyor ve aynı durum 1370-1462 döneminde de görülüyor… Bu yangınlar aynı zamanda sırasıyla yanan alanın çoğunu veya söndürme çabasını da oluşturuyor. Ancak Orta Çağ döneminde sonbahar ve kış yangınları şimdikinden daha fazlaydı.
Rus Niconovsky Chronicle, güneşte karanlık noktaların da gözlemlendiği 1365 ve 1371 yılları için büyük yangınlar kaydeder. Chronicle şunları anlatıyor:
Güneşte sanki üzerine çivi çakılmış gibi koyu lekeler vardı ve karanlık o kadar büyüktü ki iki metreden fazla bir şey görmek imkansızdı… Ormanlar ve ormanlar yanıyordu ve kuru bataklıklar yanmaya başladı ve toprak kendisi yandı ve insanlar arasında büyük bir korku ve dehşet yayıldı.
İngiltere'nin Sherwood Ormanı'nda 1624'te bir yangın çıktı:
'1624'te, o yılın büyük kuraklığı sırasında, Sherwood Ormanı büyük bir yangına maruz kaldı ve White (Worksop, Dukery ve Sherwood ormanı), Britanya müzesinde korunan ve içinde böyle bir duman sisi olduğunu söyleyen bir el yazmasından alıntılar yaptı. ve insanların güneş tutulması olduğunu düşündükleri parçacıklar, ancak gerçek neden keşfedildiğinde, 'yargıçlardan ülkeyi oraya yükseltme ve yangını kırmak için hendek ve hendek yapmak için kazma, kürek ve kürek getirme emri geldi. Orman'. Dört mil uzunluğunda ve yarım mil genişliğindeki bu yangın Mansfield ile Nottingham arasındaki ormanda durduruldu. (Illingworth Butler 1946)
Ayrıca dünyanın başka yerlerinde de yangın olduğuna dair bol miktarda kanıt var. Stephen J. Pyne, yangınlar hakkında birkaç kitap yazdı ve Kuzey Amerika'daki Avrupa öncesi temas döneminin yanı sıra erken Avrupa yerleşimci dönemini de kapsıyor. Ayrıca Kuzey Amerika için makale var Ortaçağ ısınması, Rocky Dağları'nda son derece büyük orman yangını salgınlarını başlattı. Araştırmacılar, 800 ile 1300 arasında yangınların sıklığının arttığını ve ağaçların %83'ünün yandığını buldu. Yazarlardan biri, UGR'nin Stratigrafi ve Paleontoloji Bölümü'nden Gonzalo Jiménez-Moreno şunları açıkladı:
Orta Çağ Sıcak Dönemi'nde meydana gelen ve şu anda da meydana gelen bir şey olan sıcaklıklar arttığında orman yangınlarının sıklığının arttığını kanıtladık.
Oregon ve Washington'daki Mavi Dağlardan elde edilen kanıtlar, orman yangınlarının 1900'den önce daha yaygın olduğunu gösteriyor:
1900'den sonra yangınlar son derece nadir hale geldi, bu da hayvan otlatma ve yangın söndürme daha yaygın hale geldikçe kontrol faktörlerinde bir değişiklik olduğunu gösteriyor.
Yine de bir problem, insan faaliyetinin neden olduğu yangınları doğal olarak meydana gelenlerden ayırmaktır. Örneğin, Bohemya ve Moravya'da 1230'lardan kalma 30'dan fazla "Zdar (yanmış toprak) tipi yer adı" vardır, ancak bunların insan faaliyetinin neden olduğu yangınlarla mı yoksa doğal olarak mı meydana geldiğini söylemek mümkün değildir.
Yine de, insan faaliyetinin önemli olduğu açıktır:
Yangının meydana geldiği yılın tarihlendirilmesi ve daha az derecede, tarihi yangınların şiddetini ve kapsamını tahmin etmek için teknikler geliştirilmiştir, böylece bir alanın yangın geçmişini önemli ölçüde genişletir. Açık farkla, yangın izi çalışmalarından ortaya çıkan en önemli tema, Kuzey Amerika kıtasının Avrupa-Amerika yerleşimine eşlik eden yangın sıklığındaki düşüşü ve en düşük rakımlı ormanlardaki en büyük azalmayı teyit ediyor. Avustralya ve başka yerlerde de benzer düşüşler kaydedildi.
Kaynak: Philip Omi, 'Orman Yangınları: bir referans el kitabı' (2005)
Bununla birlikte, Kaliforniya'da doğal olarak meydana gelen yangınlar kaydedildi:
Bir etnografik rapor, Avrupa ile temastan önce San Diego İlçesinde, Kızılderili sakinlerinin çöle önemli ölçüde göç etmesine neden olan büyük bir orman yangınını anlatıyor.
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, zamanla ortadan kaybolan kanıt sorunu da var:
Tarih öncesi yangınların kanıtları Avrupa manzaralarından neredeyse tamamen kayboldu ve binlerce yıllık küresel yangın tarihinin çoğunun açıklanmadığını hayal edebiliyoruz.
Kaynak: Omi
Aşağıdaki yorumlarda, Pieter Geerkens, "taç yangınları ve diğerleri arasında" ayrım yapmanın çok geçerli bir noktasını ortaya koyuyor ve muhtemelen sadece (yıkıcı) ilki kaydedildi. Öte yandan, çalı yangınları "doğal döngünün bir parçasıdır" ve Bay Geerkens ekliyor:
Bitki örtüsü yangınlarının insan tarafından aktif olarak bastırılmasının yokluğunda, taç yangınları çok daha az sıklıkta görülür. Kabuk yakmak ve bir taç ateşi başlatmak için çok yüksek sıcaklıklar - dolayısıyla olağandışı bir çalı birikimi - gerekir.
Yine de tüm yıkıcı yangınlar taç yangınları değildir. Standın yerini alan yangın terimi, "meşceredeki ağaçların çoğunu veya tamamını öldüren" (taç yangınlarını da içerir) bir yangın için kullanılır. Makale Orman yangınlarında küresel eğilimler ve etkileri: değişen bir dünyada gerçeklere karşı algılar Stefan H. Doerr ve Cristina Santín'in bu konuda daha fazlası var.
İnsan yazılarının yanı sıra, ağaç halkalarında ve tortu birikintilerinden elde edilen kömür kayıtlarında orman yangınları da kaydedilmiştir.
Örneğin, sekoyaların ağaç halkalarını inceleyen 2009 tarihli bir araştırma şunu gösterdi:
52 sekoya ağacından elde edilen 3.000 yıllık bir kayıt, Kaliforniya'nın batısı Sierra Nevada'nın kurak ve genellikle 800'den 1300'e kadar ateşli olduğunu gösteriyor.
Ortaçağ Sıcak Dönemi olarak bilinen bu dönemde,
Sekoya bahçelerinde yaklaşık her 5-15 yılda bir doğal yangınlar meydana geldi.
Eski zamanlardan kalma vahşi yangınların kayıtlarıyla da ilgilendiğiniz için, burada Itihasa veya tarih olarak kabul edilen destan Mahabharata'da bahsedilen Hindistan'dan birinin kaydının kısa bir cevabını veriyorum.
Sanskritçe orman yangını/yangın yangını olarak adlandırılır Davagni veya davanala
destanda mahabharata Gangadwara'da modern gün olan bir orman yangını hesabı var Haridwar Hindistan'ın Himalaya Bölgesi'nde, popüler geleneğe göre Mahabharata tarihi olan MÖ 3102 civarında.
Kısa geçmiş - Kauravas'ın ebeveynleri ve Pandavaların annesi Dhritarashtra, Gandhari ve Kunti'nin Haridwar yakınlarındaki ormanda son günlerini geçirmek için emekli olduklarında aniden bir orman yangını çıktığı ve hepsinin yangına yakalandığı belirtiliyor. Aşağıda destandan bir alıntı var.
S. 59 Bir gün, kralların en iyisi Ganga'nın kıyısında bir noktaya gitti. Daha sonra kutsal derede yıkandı ve abdestini bitirerek yüzünü inzivaya çevirdi. Rüzgar çok yükseldi. Şiddetli bir orman yangını başladı. O ormanı her tarafı yakmaya başladı. Etraftaki hayvan sürüleri ve o bölgede yaşayan yılanlar yakılırken, yaban domuzu sürüleri kendilerini en yakın bataklıklara ve sulara götürmeye başladılar. O orman dört bir yanı sarsıldığında ve orada yaşayan tüm canlılar böyle bir sıkıntıya girdiğinde, yiyecek yememiş olan kral ne hareket edebiliyor ne de hareket edemiyordu. Senin iki annen de fazlasıyla zayıflamış hareket edemiyorlardı. Kral, yangının dört bir yanından kendisine yaklaştığını görünce, en hünerli araba sürücüleri olan Suta Sanjaya'ya seslenerek şöyle dedi: "Ey Sanjaya, ateşin seni yakmayacağı bir yere git. Kendimize gelince, bedenlerimizin bu ateş tarafından yok olmasına ve en yüksek hedefe ulaşmasına izin vereceğiz.' Ona, en önde gelen konuşmacı olan Sanjaya şöyle dedi: "Ey kral, kutsal olmayan bir ateşin yol açtığı bu ölüm, senin için bir felaket olacak. Bununla birlikte, bu yangından kurtulmanın hiçbir yolunu göremiyorum.
Sonra asil babanız orman yangını tarafından ele geçirildi. Bakanı Sanjaya, bu yangından kurtulmayı başardı.
Hinduizm yazıtlarında bahsedilen bazı vahşi yangın olayları da vardır, ancak bunlar gerçek bir tarihsel kayıttan çok mitolojiye yakındır ve tipik olarak uygun değildir. Yukarıdaki muhtemelen en iyi örnek Mitolojinin çok daha az parçasının ve daha fazla tarihin dahil olduğu durumda.