Sabahları bizim evde bir telaş... Egeyi "hiç acelesi olmayan çocuk" kıvamında doğurduğumdan kabahat bende olabilir. Tüm sabah ritüellerini ucu ucuna yapınca, arkamda böyle bir masa ve tezgah kalmakta. Birde Rudolfun sabah tuvalet-park-yürüyüş üçlemesi olunca, evi böyle dağınık bırakıp çıkmam gerekiyor. Bırakıp çıkmak değilde döndüğümde evi böyle görmek canımı daha çok sıkıyor.
Günaydın olsun diyelim, işe girişelim.