Eten Allen'ın Massachusetts'ten karabina. Hedefleme çerçevesini ayarlama kolu ve tetiğin arkasındaki desteği kilitleme düğmesi açıkça görülebilir.
Maskenin arkasındaki yüzü tanıyamıyorsun
Gözlerde - dokuz gram kurşun
Hesaplaması kesin ve nettir.
O öfkeye tırmanmayacak,
O dişlere kadar silahlı
Ve çok, çok tehlikeli!
V. Vysotsky, 1976
Gözlerde - dokuz gram kurşun
Hesaplaması kesin ve nettir.
O öfkeye tırmanmayacak,
O dişlere kadar silahlı
Ve çok, çok tehlikeli!
V. Vysotsky, 1976
Çağın başında askeri işler. En son tanıştığımızda Amerikan İç Savaşı'nın "karabina destanı" ndan bir dizi karabina ileancak, o kadar çok vardı ki hepsini tek bir malzemeye sığdırmak imkansızdı: bu, onu tamamen okunamaz hale getirecekti. Bu nedenle, makaleyi ikiye bölmek ve Kuzey ve Güney Amerikan süvarilerinin karabinaları hakkındaki hikayemize devam etmek zorunda kaldım.
Allen'ın karabina. Alıcının soldaki görünümü. Alttaki vidayı gevşeterek deklanşörü çıkarmak kolaydı
Massachusetts'ten Ethen Allen, Amerikan İç Savaşı sırasında büyük bir üreticiydi. оружия... 18 Eylül 1860'da Allen, Thurber ile birlikte, daha sonra bir karabinaya dönüştürdükleri bir makat yükleme tüfeğinin patentini aldı. Bu silah resmi olarak hizmet için kabul edilmedi, ancak aynı karabinalar hem izciler hem de milisler tarafından sık sık silahlandırıldı. Savaş sona erdikten sonra, bu karabinalar bazı kuzey eyaletleri tarafından atlı milis birimleri için kabul edildi.
Allen'ın karabina. Görünüm
Karabina, alıcının oluklarında bir dirsek kolu ile kaldırılıp indirilebilen bir cıvataya sahipti. Başlangıçta Allen'ın 1860'da patentini aldığı nipel kapaklı bir kartuş kullanmak üzere tasarlandı. Bununla birlikte, "nipel kartuşları" başarılı olmadı, bu nedenle karabina daha kabul edilebilir mühimmat için yeniden tasarlandı. Dahası, tasarımın öne çıkan özelliği, her iki tipteki kartuşların kullanımına uygun olan deklanşörüydü. Bunun için, forvet için aynı anda iki kanal sağlandı. Biri merkezde, diğeri ise ilkinden biraz daha yüksekte yer alıyor. Tetik ikisini de eşit şekilde vurdu!
Karabinanın dezavantajı, önce frezelenen ve ardından elle istenen boyuta getirilen alıcının üretiminin karmaşıklığıydı!
Frank Wesson'un karabina 1859 ile 1888 arasında üretildi. Worcester, Massachusetts'te. Illinois, Indiana, Kansas, Kentucky, Missouri ve Ohio dahil olmak üzere birçok kuzey eyaleti, İç Savaş sırasında bu karabinayı satın aldı. Rimfire metal kartuş kasaları için hazneli ilk karabinalardan biriydi ve .22 .32, .38, .44 kalibrelerde üretildi. Daha sonra, hepsi başarılı bir şekilde merkezi savaş kartuşları için dönüştürüldü.
Wesson karabina alıcısı. Doğru görüş. Karabinanın bir özelliği, iki tetikleyicinin varlığıydı ve ilkine basılarak namlu cıvatadan ayrıldı ve yükleme hattına yükseltildi. Haznedeki boş bir kasa veya kartuş, bu fotoğrafta sapı açıkça görülebilen bir manuel çıkarıcı kullanılarak çıkarıldı.
Prototipi, 1859 gibi erken bir tarihte Frank Wesson ve NS Harrington tarafından patentlendi ve 1862'de Frank Wesson, geliştirilmiş bir model için bir patent aldı. Diğer tüm avantajlara ek olarak, karabina da oldukça hafiftir. Yani, 24 "namlu ile sadece 6 pound ağırlığındayken, 28 ve 34 inç namlu modelleri sırasıyla 7 ve 8 pound ağırlığındaydı. 1866'da, Amerikan ordusunun 8000 kopya satın aldığı bu türbinlerden yirmi bin yapıldı.
Wesson karabininin kalitesi, 7 Ekim 1863'te Missouri'de bir fuarda düzenlenen bir yarışmanın sonuçlarıyla kanıtlandı. Sonra ondan atıcı, 45 yarda mesafeden 100 üzerinden 300 kez büyüme hedefini vurdu. St. Louis'deki bir atış yarışması sırasında, benzer bir hedef 56 üzerinden 100 kez vurulurken, ikinci sıradaki tüfek 10'de 100 isabet aldı. yarda, 20 dakikada 200 atışa eşit bir atış hızı elde ederken.
Karabina esas olarak kuzey ordusunda kullanıldı. Ancak Kasım 1862'de Konfederasyonlar, Teksas'tan 10 karabina ve 5000 mermi mühimmat kaçırmayı başardılar. Bunun için bu operasyonu gerçekleştiren Harrison Hoyt, Ocak 1865'te mahkemeye çıkarıldı. Bu arada, o zamanki Wesson karabina 25 dolara mal oldu ve bunun için kartuşlar bin başına 11 dolardı. Serbest bırakılmaları 1888'e kadar sürdü.
.54 kalibreli Merril karabina, 1858'de Baltimore'dan James H. Merrill tarafından patentlendi. İlk versiyonda kağıt kartuşlar kullanıldı, ancak 1860'da ikincisi metal bir kılıf için geliştirildi. Başlangıçta, karabina daha çok bir spor silahı olarak görülüyordu: doğru, çok güvenilirdi, iyi bir özenle çok güvenilirdi, ancak oldukça karmaşık bir mekanizmaya sahipti ve en önemlisi, değiştirilebilir parçaları yoktu.
Merril karabininin üstten görünümü. Deklanşör kapalı
Kapak açık. Gördüğünüz gibi, bu karabininin cıvatası, alıcının üstüne uzanan bir kolla açılan bir pistona benziyordu. Bu kilitleme çok güçlüydü, tetikten çekiç tahriki oldukça karmaşıktı
Karabina, hem kuzeyliler hem de güneyliler tarafından en aktif olarak kullanıldı, çünkü savaşın başlangıcında Konfederasyonlar, depolarda çok sayıda bu tür karabinayı ele geçirmeyi başardı. Virginia süvari alaylarında en yaygın olarak kullanıldılar. Güneyliler bu karabinadan çok memnundu, ancak seçme fırsatı bulan kuzeyliler, kırılgan bir mekanizmaya sahip olduğuna inandıkları için oldukça olumsuz davrandılar. Böylece 1863'te Merril'in karabinalarının çoğu ordudan çıkarıldı. Buna dayanan bir tüfek ve Merrill tarafından tasarlanan, ancak belirli bir Jenks tarafından değiştirilen bir karabina orduya girmedi.
Maynard'ın karabina, İç Savaş döneminin çok orijinal bir örneğiydi, bazıları çok iyi, bazıları ise çok kötü konuştu. Tasarımı gerçekten benzersizdi. Gelişmiş kenarlı metal bir kartuşu vardı, ama ... astarsız. İçindeki yük, marka tüpün üzerine yerleştirilen kapsülden, genellikle balmumu bulaşmış, alttaki bir delikten tutuşturuldu.
Maynard kartuşlarının görünümü
Yani, bu karabinanın yaratıcısı, kartuşlarla ilgili sorun yaşamadığından emin oldu. Bir mermi, kurşun, barut (ve bu bol miktarda vardı!), Bir düzine başka fişek aldım - ve bunları gerektiği gibi kendiniz donatın. Önemli olan, manşonun birden fazla yeniden yüklemeye dayanabilmesidir. Ancak bununla birlikte, içindeki ateşleme deliğinden, toz gazları karabina mekanizmasına ve ardından atıcının yüzüne girdi. Bununla birlikte, ateş oranı açısından bu karabina, namludan doldurulan herhangi bir silahtan da gözle görülür derecede üstündü ve bu nedenle bu eksiklikler onu affetti.
Maynard'ın karabina alıcısı. Soldan görünüm. Önümüzde bir kol desteği ile kontrol edilen tipik bir ayrılık silahı olduğu açıktır.
Bu karabinayı da kullanan güneyliler, torna tezgahında bunun için muhafazaların nasıl keskinleştirileceğini öğrendi. Süvarilerde bu tür kılıflar yüz defaya kadar yeniden dolduruldu. Yani sınırlı yetenekleri için bu karabina çok uygun bir silah oldu!
1860 yılında Mahlon J. ... Bu, Jocelyn ve Starr karabinalarının sayısından fazlaydı, ancak yine de diğer birçok modelden önemli ölçüde daha azdı.
"Gallagher", bir manivela mekanizması tarafından kontrol edilen oldukça sıra dışı bir cıvata tasarımına sahipti. Üzerindeki kol, o zamanın diğer birçok karabinasında olduğu gibi bir tetik koruyucusuydu, ancak onu aşağı bastırdığınızda, namlu önce ileri doğru hareket etti ve ancak daha sonra düştü. Bu, atıcının kullanılmış mermi kovanını çıkarmasına izin verdi, ancak bunu genellikle bir bıçakla yapmak zorunda kaldı! Daha sonra namlu yerine döndü ve kol üst konumda sabitlendiğinde kilitlendi. Namluda altı oluk ve 22,25 inç (0,57 m) uzunluk vardı. Karabina kalibresi 0,50 inç (12,7 mm) idi. Karabina uzunluğu 39,3 inç (0,99 m) idi.
Pratikte çok popüler değildi. İyi yapılmış olmasına ve mekanizmalarının çalışmasında nadiren sorun yaşamasına rağmen, atıcılar, bir çıkarıcı bulunmadığı için genellikle kullanılmış kartuşları geri almakta zorluk çekiyorlardı. Kartuşlar kağıt veya pirinçten yapılmıştı, ama ... alt kısmı kağıtla kapatılmıştı. Açıktır ki, bu tür bir mühimmat, orta ateş fişeklerine ve hatta kenar ateşine göre herhangi bir avantaja sahip değildi.
Burada anlatılacak olan son karabina, Amerika'da ilk olan William Palmer karabinadır. hikayeler карабин со скользящим поворотным затвором, принятый на вооружение армией США. Выпускался компанией EG Lamson & Co. в самом уже конце Гражданской войны.
William Palmer'ın karabina cıvata cihazının şeması
Karabina 1863'te patentlendi. Haziran 1864'te bu türden 1000 karabina sipariş edildi, ancak bunun için bir kalibre seçme sorunu nedeniyle ordularının teslimatı ertelendi. Başlangıçta ordu, 44 kalibrelik bir karabina istedi. Ancak 1864 yılının Kasım ayının sonunda .50'de durmaya karar verildi. Gerçek şu ki, o yıllarda kartuş üreticileri henüz uzun kolluların nasıl çekileceğini bilmiyorlardı. Ancak .50 kalibre kartuşun daha kısa bir kovanı vardı, ancak aynı zamanda aynı hacme sahipti ve içinde yeterince güçlü bir toz yükünün varlığını sağlayabilirdi. Sonuç olarak, Amerikan İç Savaşı sona erdikten yalnızca bir ay sonra 1001 karabina teslim edildi.
William Palmer karabina patenti 1863
Karabina en basit şekilde düzenlendi. Silindirik alıcı basitçe namluya vidalanmıştır. Silindirik kepenk, bütün bir çelik parçasından işlendi. Harici tetik, kartuşun kenarına çarptı ve namlu bir yere kilitlendiğinde, yani tetiğe karşı küçük bir kesik içine düştü. Yay çıkarıcı. Reflektör de yay yüklüdür, bu nedenle atıcıların ateşlemeden sonra kovanı sallamasına gerek kalmamıştır. Cıvata kilitlenmemişse tetik çekilemez, çünkü bu durumda burnu kartuşun kenarına ulaşmamıştır. Çekiç, ancak cıvata tamamen kilitlendiğinde janta serbestçe vurabilirdi.
Tüfek çok kompakt (sadece 945 mm uzunluğunda) ve hafif (ağırlığı sadece 2,490 g idi) çıktı.
Öyleyse, İç Savaş sona erdi, çok sayıda silah cephaneliğe ve satışa gitti ve ABD Ordusu, başladığı yerden yine aynı şeye geldi - her şeyden maksimum tasarruf. Bu yüzden, savaş sonrası süvarilerimin ihtiyaçları için, filmlerden iyi bilinen 1866 Winchester yerine Springfield tek atımlı karabina'yı katlama cıvatalı olarak seçtim. Daha sonra bu ona pahalıya mal oldu, ama bu tamamen farklı bir hikaye.