Cumartesi akşamı Gökhan'ın nişanına gidecektik,
günler önceden fikren hazırlandık, hazırladık.
Giyeceğine kadar biliyor, sabırsızlıkla bekliyordu.
Nişanla düğünün farkını anlattırdı bize,
nişanda gelinlik olmadığını öğrendi,
kız tarafından evlenmek için izin istendiğini dinledi.
Ve fakat hayat işte!
Evdeki hesap çarşıya uymadı. Anne kuaföre gitti, baba tıraş oldu,
minik giyindi. Ve son bir tuvalete gidelim dediğimizde
cırcırımızın hala devam ettiğini gördük,
vazgeçip oturduk.
Ama tabii bu kadar fikren hazırlıktan sonra kıyamet koptu.
Ben nişana gidicem, iyileştiiiim, beni nişana götürün diye...
Eee o kadar kıyafetler giyilmiş, babetler yerlerinden çıkmış, hazırlanmış.
Biz de teyzemize çıktık yukarı.
Pür tuvalet evde takıldık...
.... Söylemesi ayıp, bu yoğun tuvalet günlerimizde
niye kek yiyemeyeceğini anlatıyordum. Normale döndüğünde her şey,
yiyebilirsin dedim.
Ve zor soru geldi. "ANNE NORMAL NE DEMEK?"
Bir çocuğa normal kelimesini anlatmaya çalışsanıza bir...
Bu sabah gitti okula bakalım, inşallah daha iyi olur bugün.
Sabah sordum, kızım normal ne demekti?
Nazan Öncel'in şarkısını söylemeye başladı:
"Normaaal, normal normaaaaal"