BİR küçüçük ASLANCIK YOKMUŞ
- Bir aslan yavrusu alacağım.
- Kesinlikle olmaz!
Şakaydı elbet ama olmayabilirdi de, hatta kesinlikle değildi onun için. Onu da yapardım. Eve aslan giremez!di kesinlikle. Ya o, ya da aslan yavrusu!ydu.
Aslında çok haksız değildi. Devekuşu örneğinden de çok iyi biliyordum; saf bir ne zaman? ya da nereden? sorusuyla tabancanın nasıl patlayacağını, nasıl nefes nefese bir koşunun start alacağını, ben birazdan gelirim diye sofradan kalkıp, Botswana'ya, Kalahari Çölüne gidip, ne yapıp yapıp bir aslan yavrusuyla eve geri döneceğimi ve Metro-Goldwyn-Mayer filminin başlayacağını.
Bir he deyiverseydi o akşam sofrada, adı bile hazırdı bebeğimin; Simba.
Koşa koşa dönecektim eve iş çıkışlarında; parçalanmış terliklerin arasından geçip odama girecek, onu sırt üstü yatırıp gıdısını sevecek, on bir on bir maç yapan yelelerini okşayacaktım.
Aslan yattığı paramparça çamaşır sepetinden belli olacaktı. Gece olduğunda, La Fontaine masallarıyla uyutacaktım onu. Aydede göz kırparken penceremde, gözlerimi yumacaktım hırsız girmez evimde. Usulca yatağıma giriverecekti gecenin bir saatinde.
Oyunlar yapıp kulağımı ısırırken kaçacaktı uykum; sarılacaktım ona, yağmurun elleri kadar küçük patisini tutarken kapatacaktık gözlerimizi. Başucumda sabaha kadar çalan radyoda belki de Elton Johndan Can You Feel The Love Tonight? çalarken saracaktı kuyruğunu belime. Kalbim kalbine dayalı; kapalı gözlerini, kirpiklerini, nefes alışını, teslim olmuşluğunu izleyecektim ay ışığında.
Günler geçecek,
- " Zebra pirzola var mı? diye utanarak soracaktım kasaba; inanacaktım aslan sütü var diyen kel bakkala.
Bir kükreme sesi gelecekti daha zile parmağımı dokundurduğumda. Canımm diyecektim içimden, bir boğuşma başlayacaktı salonda, devrilmiş üçlü koltuğun yanında.
Gece Seğmenler Parkına dolaştırmaya gitmek için kapıdan çıkarken, asansör ışığının sönmesini, apartmanda evcil hayvan beslemeyi yasaklayan yöneticinin evine girmesini bekleyecektim. Daha az korkacaktım parktaki Pitbulldan, bankta otururken.
Sabahları güneş doğarken beraber gidecektik Eymir Gölüne, koşarak inecektik Or-Andaki tepeden aşağıya. Sonra da gelinciklerin arasında mekik çekerken, onu dibimdeki ağaca bağlayacaktım. Matrak olsun diye Y & S harfli kalp kazıyacaktım ağaca.
Praktikere gittiğimizde, otoparkta, camları yarı açık arabamda bekleyecekti. Kapıyı kilitlemesem de olurdu herhalde. Ne hissederdi müzik setimi çalmaya gelmiş hırsız, dikiz aynasında birden bir çift gözle karşılaştığında; o gece neler anlatırdı acaba diğer hırsız arkadaşlarına, sargılar içerisindeki omuzu, kulağıyla?
Tatile giderken Zafere rica etsem bakar mıydı acaba? Ya da onu da götürürdüm Bozcaadaya.
Nasıl bakardı Pamukkale Otobüsündekiler, arabadan indirdiğimde, çay molasında?
- Abi şu aslanı bi tutsanız falan mı derdi çaycı acaba?
Sizi çok sevdi derdim herhalde pansiyoncuya Tam bir deniz aslanı yapardım onu Ayazma Plajında.
Dönüşte Haymanada bisiklete binerken, arkamdan koştururdum 260 kiloluk vücuduyla;
bir he deniverseydi o akşam sofrada.
Şarkıyı bilirsiniz;
Bir küçücük aslancık varmış
Kırlarda ko, ko, koşar oynarmış
Babası onu çok severmiş...
diye giden.
Aslancık şarkının sonunda yalnız kalır. Annesi ve babası ormana giderler
ve bir daha geri gelmezler.
Ama bu yazım, düşlerimin derinliklerine giden ve bir daha hiç geri gelmeyecek bir küçük, küçücük aslancık için.
Şimdi yatıyorum; yarın sabah gün doğarken Eymir Gölüne gideğim.
Önce mutlaka muayenehaneye uğrar, uçmayan kazım Paytakı da yanıma alırım.
Belki göl kenarında ağacımın dibine oturur, göle küçük taşlar atarım...
düş hekimi yalçın ergir http://www.ergir.com