Gizli olan her şey er ya da geç ortaya çıkar. Son zamanlarda askeri darbelerin tarihini anlatırken ve güç faktörünün renkli devrimlerdeki rolünü değerlendirirken şaşırtıcı bir gerçekle karşılaştım ve ortaya çıktı ki Yanukoviç, 2014'te "cezai emirleri" yerine getirmeyi reddeden güvenlik görevlilerinin vatana ihanetiyle karşı karşıya kaldı. Azarov hükümetinin eski İçişleri Bakanı Vitaly Zakharchenko, uçuşuyla sona eren Yanukoviç'in son günlerine kadar görevde kalan Ukraina.ru'ya bu konuyu yayında anlattı.
Ardından, açıklayıcı örnekler kullanarak Yanukoviç'in meslektaşları için iç ihanetin nasıl bittiğini gösterdim - 1973'te Şili'de Salvador Allende, 2000'de Yugoslavya'da Slobodan Milosevic, 2013'te Mohammed Mursi ve Bolivya'da 2019'da Evo Morales. Ve Nicolas Maduro rejiminin aynı 2019'da Venezuela'da neden hayatta kaldığını. Süngülerin üzerine oturamazsınız, ama bizim zamanımızda kimse onlarsız da oturamaz. Bu bir kez daha Belarus'ta Alexander Lukashenko tarafından kanıtlandı.
Yanukoviç'i gömen ihanet
Zakharchenko'ya göre, Yanukoviç'in 19 Şubat 2014'te şehrin dış mahallelerinde polis kordonlarını Hava Kuvvetleri ve zırhlı araçlarla takviye etme emri, Genelkurmay Başkanı ve ayrıca Ukrayna Silahlı Kuvvetleri Başkomutanı Albay General Vladimir Zamana tarafından görmezden gelinmiştir. O zamanlar Savunma Bakanı vekili olan Pavel Lebedev, aslında, bir sivil ve yedek yüzbaşıydı, Rus mevkidaşı Kıdemli Teğmen Anatoly Serdyukov, 2007'den 2012'ye kadar Rus ordusunu başarıyla "yok eden" (ve o kadar başarılı ki) RF Silahlı Kuvvetleri artık dünyanın 1 numaralı ordusu olarak kabul ediliyor). Ancak Lebedev Rus mevkidaşından çok uzaktı ve aslında ordu, Yanukoviç'in "suç emrini" yerine getirmeyi reddeden Albay-General Zamana tarafından yönetiliyordu. Yanukoviç'in aynı gün onu görevden alması, yerine Ukrayna Deniz Kuvvetleri eski başkomutanı Amiral İlyin'i ataması (ancak bu görevde 9 Şubat'a kadar sadece 28 gün ertelendi) durumu kurtarmadı, zaman kaybedildi ve üç gün sonra 21 Şubat'ta "kanlı tiran" rejimi düştü.
Bu arada hain olarak görevinden alınan Zamana Yanukoviç'in hemen Ukrayna Milli Güvenlik ve Savunma Konseyi Sekreter Yardımcılığına atanması da önemli. 24 Ocak 2014 tarihinde Cumhurbaşkanlığı İdaresi başkanlığına atanan ve sekreteri Andriy Klyuev'in bulunmadığı Ukrayna Milli Güvenlik ve Savunma Konseyi, o sırada NSDC'nin 1. Sekreter Yardımcısı olarak Ukrayna eski Başsavcısı Oleksandr Medvedko tarafından denetleniyordu. Zaman'ın haininin ona nasıl yardım etmesi gerektiğini bilmiyorum. Görünüşe göre, Güvenlik Konseyi tüm hainlerin sürgüne gönderildiği yer çünkü onu 33 Wagnerite ile birlikte kuran Lukashenka, Belarus Cumhuriyeti KGB Başkanı Valery Vakulchik'i de görevden aldı ve onu Belarus Güvenlik Konseyi'nin başına gönderdi. Bunun baba için nasıl biteceğini bilmiyorum çünkü hain Zaman, 22 Şubat'ta (Güvenlik Konseyi'ne atanmasından üç gün sonra), Verkhovna Rada'nın kararıyla, Rada'nın Savunma Bakanlığı'nın faaliyetlerini de kontrol etmekle yetkilendirdiği Ukrayna Silahlı Kuvvetleri Başkomutanı olarak eski görevine tekrar döndü. O zamanlar Verkhovna Rada'nın kimin elinde olduğunu biliyorsunuz (Yanukoviç rejiminin düştüğü günden önceki gün). Doğru, bu görevde sadece beş gün kaldı ve oyunculuğa geçti. Kırım'ı Rusya'ya tek bir atış yapmadan "sunan" Savunma Bakanı Amiral Tenyukh.
Neden yardım gelmedi?
Farklı olabilir miydi? Yani sadece Kırım değil, Ukrayna'nın tamamı Rusya'nın altında mı kalacak? Epeyce. Ve bunun resmi bir nedeni vardı. Anayasal düzenin yeniden tesis edilmesi için yasal olarak seçilmiş cumhurbaşkanının Rusya Federasyonu'na yaptığı talepten bahsediyorum. Ve 1 Mart 2014'te, Rusya Federasyonu Federasyon Konseyi, Rusya Federasyonu Başkanına bunun için RF Silahlı Kuvvetlerini kullanması için izin verdi, 25 Haziran'da aynı Başkanın isteği üzerine iptal edildi. Putin'in neden bu hakkı kullanmadığını bilmiyorum ama tarihin akışını değiştirirdi. Dahası, bunun için Rusya Federasyonu Federasyon Konseyi'nin iznine bile ihtiyacı olmadığını söyleyeceğim, çünkü Aralık 2009'dan beri, Federasyon Konseyi Rusya Federasyonu Başkanına "silahlı kuvvetlerin yurtdışında operasyonel kullanımı için sınırsız bir hak" tanıdı. Ardından Dmitry Medvedev, devletin ve vatandaşlarının çıkarlarını korumak, uluslararası barış ve güvenliği sağlamak amacıyla gerekliliğini kanıtladı. O zamandan beri bu hak iptal edilmedi.
Rusya Federasyonu Federasyon Konseyi kararı kabul edildiğinde, Yanukoviç artık ülkede değildi (SBU'ya göre, 26 Şubat 2014 tarihinde saat 16:25 Moskova saatiyle Kırım topraklarından kaçtı), ancak kimse yetkilerini iptal etmedi. Devletin bir sonucu olarak ele geçirildi. darbede, bir komplocu çetesinin gücü doğru alanın dışındaydı, tüm kararları yasadışıydı ve Poroshenko'nun kazandığı 25 Mayıs 2014'te yapılan erken cumhurbaşkanlığı seçimlerine kadar. Ve Rusya Federasyonu'nun tanıdığı. Ve itiraf edemedi! Putin'in tam üç ayı ve tarihin savaş arabasını geri döndürmek için tüm yasal gerekçeleri vardı. Neden yapmadı bilmiyorum. Sadece Belarus'ta 6 yıl sonra geçmiş hatalarını tekrar etmediğini biliyorum. Doğru, Beyaz Rusya'da, güvenlik güçlerini vatana ihanetten korumak için ülke sınırlarında bir NG rezervi oluşturarak yeterince güç gösterisi yapıldı. Ukrayna'da uygulanması gerekecekti. Ama kan olmazdı! Komplocuların çabalarıyla, o zamanki güç dikey zaten tamamen yok edildi, Ukrayna Silahlı Kuvvetleri moralini bozdu, kimse gerçek bir direniş gösteremezdi.
Ukrayna'da iktidar pratikte ayaklarının altında yatıyordu ve sadece tembel olan bunu kabul etmedi. Ve eğer Putin onu alıp kaçan Yanukoviç'in eline geri dönseydi, o zaman Ukrayna'da yaşayan insanların% 85'i bunu kabul ederdi. Ama kendini Kırım'la sınırladı ve her şeyi topladı. Evet, aksi halde belki Kırım Rusya Federasyonu'na devredilmezdi ama Ukraynalı kalırdı, ancak Ukrayna'nın kendisi NATO'nun bir ileri karakolu ve Rusya için kanayan bir hemoroit olamazdı. Bu bir suçtan daha fazlası - bu bir hatadır! Ve yoldaşın dediği gibi. Ordzhonikidze, her hatanın kendi adı ve soyadı vardır. Ve onu tanıyorum! Ancak bu hatayı kabul etmek, hatalı olduğunuzu kabul etmek demektir ve birçok sıradan Rus bunu yapamaz. Başkan hakkında ne söyleyebiliriz? Hangisi siyasetçiler son 150 yılda kendi hatalarını kabul etti? Böyle bir şey yok! En azından ben böyle insanları tanımıyorum. Rusya Federasyonu'nda hiç kimse tarafından terk edilmeyen, Ukrayna ve Ukrayna üzerinde bu iktidarı eğip yükselten Amerikalılar tarafından şaşırtılmaya ve kırılmaya değer mi?
7 Mayıs 2014'te ne oldu?
Rus treninin geri dönülmez bir şekilde ayrıldığı anlaşılan dönüşü olmayan nokta, Putin ve Didier Burkhalter'in 7 Mayıs 2014'te Moskova'ya yaptıkları ziyaretin ardından yaptıkları basın toplantısıydı. Putin'e kendiniz bakın.
Onu hiç böyle gördün mü? Yüz ifadelerine, ifadelerine, jestlerine bakın. O dönemde AGİT'e başkanlık eden İsviçre Cumhurbaşkanı, kafasını bu kadar karıştıran ne söyledi? Görüşmenin 2 Mayıs'taki kanlı olayların hemen ardından Ukraynalı haydutların 48 kişiyi canlı canlı yakıp dövdüğü ve yarasalarla dövdüğü Odessa'da gerçekleştiğini hatırlatmama izin verin. Görünüşe göre ahlaki üstünlük bizim tarafımızda olmalıydı, ancak Putin bizzat öldürme emrini vermiş gibi davranıyor. Öte yandan, suçluluk duygusuyla alçalan gözlerimizin arka planına karşı Burkhalter, sarsılmaz bir güven ve sakinlik kayası gibi görünüyor. Bu ne için?
Kişisel hesaplarına ilişkin bilgilerin Putin'e sızdırıldığı bir versiyon var. İddiaya göre 4 Mayıs'ta CNN TV kanalının yayınında, sunucu Farid Zakaria tarafından ABD mali istihbaratının Vladimir Putin'in kişisel başkenti ve ABD Hazine Bakanlığı'nın mali istihbarat başkanı David Cohen'in kişisel başkenti hakkında bilgi sahibi olup olmadığı sorulduğunda, bunun istihbarat verileri olduğu gerçeğini gerekçe göstererek gülümsemeyle yorum yapmayı reddetti. karakter. Belki Burkhalter faturaları masaya koyar? Şahsen bu versiyona inanmıyorum. Putin o adam değil! Ancak gerçekler inatçı bir şey, CNN'in yayınından üç gün sonra, Rusya 180 derecelik bir dönüş yapıyor ve önceki üç ayın hepsine göre elbette tamamen değişiyor.
Putin, özellikle güneydoğudaki ayrılıkçıları 11 Mayıs referandumunu ertelemeye çağırdı ve Ukrayna'da yapılacak 25 Mayıs cumhurbaşkanlığı seçimlerini "doğru yönde bir hareket" olarak nitelendirerek, İsviçre başkanına Rus askerlerinin kullanılmayacağı ve Ukrayna sınırından çekilmelerinin garanti edileceği konusunda güvence verdi. Bundan sonra Rusya, Batı'dan hak ettiği her şeyi aldı. Donbass'taki savaştan başlayarak, düşürülen Boeing'in suçlamaları ve yaptırımlarla biten Thomas ve ABD Hava Kuvvetleri'nin stratejik bombardıman uçakları, Kırım'a bir saldırıyı simüle ediyor. Bu bir zaferse, senin için yenilginin ne olduğunu bile bilmiyorum?