TTina Turner’ın 1969’da Jack Robinson tarafından Vogue için çekilmiş muhteşem bir fotoğrafı, eşi Ike ile birlikte ABD turlarında Rolling Stones’u destekledikleri yıl. Tina’yı tam uçuşta gösteriyor gibi görünüyor; Fotoğraf çekiminden çağrı kağıtları, Robinson’un onu sahnede olduğu gibi stüdyoda dans etmeye ve şarkı söylemeye teşvik ettiğini gösteriyor. Yüzü, sanki bir anlık görüntüde yakalamayı başarmış gibi, fotoğrafın sağ alt köşesinde. Ağzı ardına kadar açık, yüzü buruşmuş, gözleri tavana kaldırılmış ve saçları yukarı doğru savrulmuştur.
Harika bir fotoğraf çünkü tıpkı Tina’nın 1969’da yaptığı gibi görünmeyi başarıyor. Aynı yılın Kasım ayında Madison Square Garden’da kaydedilen Ike ve Tina Turner şarkılarını dinleyin (yakın zamanda ünlü Rolling Stones canlı albümü Get Year’ın 40. yıl dönümü baskısında yayınlandı) Ya Ya Dışarı) . İkili, nefes kesen bir hızla birbiri ardına kapak yayınlıyor: Creedence Clearwater Revival’ın Proud Mary’si, bin danstan oluşan çılgın bir ülke, Tina’nın Beatles’ın yaratıcılığını özleyen şarkıda çıtırdayan cinsel enerji bulduğu Come Together yorumu.
Ne söylerse söylesin, sesi ham, temel ve inanılmaz derecede güçlü. Robinson’un merceği gibi, mikrofon da onu zar zor zaptediyormuş gibi görünüyor. Rolling Stones’a tüm saygımla, Turner’ları sahnede takip etmenin ne derece küstahlık gerektirdiğini merak ediyorsunuz.
Tina, Tennessee kırsalında büyüyen “gürültülü küçük bir kız” olan Anna Mae Bullock olduğu dönemden beri, Tina’nın sesi başından beri böyleydi. Annesi onu en yakın kasaba olan Knoxville’de alışverişe götürdüğünde, ağzından çıkanlara o kadar şaşıran esnafa o kadar huzursuz şarkı söylerdi ki, ona para yağdırırlar.
Sesi Pollock’ların ara sıra ibadet ettiği Knoxville’deki kilisedeki cemaatten etkilenmiş olsa da, bir sesle ve doğuştan bir performans sergileme arzusuyla doğduğunu iddia etti. Daha sonra, “Akciğerlerinin tepesinde şarkı söylediler ve Tanrı onlara sahipti” diye hatırladı.
Onun performans gösterme arzusunun ev hayatının sefaletiyle ilişkili olabileceğini keşfetmek için çocuk psikiyatristi olmanıza gerek yok. Ebeveynlerinin evliliği mutsuz ve bazen şiddetliydi. Annesi soğuk ve mesafeliydi ve Tina on bir yaşındayken ortadan kayboldu; Babası iki yıl sonra aynı şeyi yaptı.
Elbette, bir kayıt stüdyosuna ilk girdiğinde böyle görünüyordu, Ike’nin grubu The St Louis gece kulübü performansı sırasında mikrofonu alıp BB King’in You Know I Love You şarkısını söyledikten sonra Ike’ın canlı şovuna seçildiğinde böyle görünüyordu. Ritim Kralları. O zamana kadar, Ike’nin uzun bir müzik geçmişi vardı – ilk single’ı Rocket “88”, 1951’de Jackie Brenston ve His Delta Cats tarafından piyasaya sürüldü, bazı çevrelerde ilk rock’n roll rekoru olarak selamlandı (Brenston (aslında Ike’nin) saksofoncu, Delta Kedileri ritmin krallarıdır); Sun Records’ta yetenek avcısı ve yapımcı olarak çalışmış ve King ile piyano çalmıştı – ancak 1960’tan beri tanınan Tina Turner ortaya çıktığı andan itibaren yıldızın kim olduğu belli oldu.
İlk single’ları A Fool in Love pek göze çarpan bir şarkı değildi: kayıt bir demo olarak tasarlanmıştı, sesi başka bir şarkıcının kopyalaması için yalnızca bir ipucuydu. Ancak sessiz açılış çığlığından sonunda çıkardığı gırtlaktan gelen kükremelere kadar – plak şirketlerinin kurucu ortağının “pislik çığlığına” benzettiği bir ses – Tina şarkıya o kadar hakim oldu ki plan değişti. Ike Turner ve Kings of Rhythm, Ike ve Tina Turner Revue oldu. “A Fool in Love”, pop listelerine geçmeden önce bölgesel bir hit oldu.
Kontrol edici davranışının erken bir işareti olarak, Bullock’u – evlenmelerinden yıllar önce – adını değiştirmeye ve onu dehşete düşürerek markasını değiştirmeye zorladı; Onun mantığı, eğer onu terk ederse, onu başka bir Tina Turner ile takas edebileceğiydi.
Single’ın takipleri, pop izleyicisinin kur yapma numarasını tekrarlayamadı ve R&B listesiyle sınırlı kaldı.Gerçekte, Ike ve Tina’nın kayıt sanatçıları olarak ticari başarıları, kariyerleri boyunca değişkendi. Çektikleri her şeyin başarısız olduğu uzun kuraklıklar oldu; Deep River – Mountain High klasiği ABD’de o kadar kritik bir başarısızlıktı ki, yapımcısı Phil Spector iki yıl boyunca kayıt yapmayı tamamen bıraktı. Nutbush City Limits veya orijinal Creedence Clearwater Revival’ı gölgede bırakan ve nihai sürüm haline gelen Proud Mary cover’ı gibi büyük hitleri takip etme konusunda şaşırtıcı bir yetenek sergilediler – bir eşit kalitede listelerin alt kademelerinde bir şekilde durdu.
Bunun yerine, başarıları ve itibarları, Black America’nın chitling pistinde amansız bir turla bilenen canlı şovlarına dayanıyordu. Bu, kalbi zayıf olanlar için yaşayan bir arena değildi. Koşullar sertti – Tina, oyunculara bırakın soyunma odasını tuvalet bile sağlamayan kulüplerde oynadığını ve bunun sonucunda bir şişeye işemeye zorlandığını hatırladı – seyirci bazen gürültülü ve şiddetliydi; 1970’te Ike & Tina Turner’ın canlı performanslar festivali olarak yayınlanan lo-fi 1964 canlı kaydındaki kalabalık, neredeyse hiç kontrol altına alınamayan sürekli bir tantana halinde görünüyor.
Hayatta kalmak için öldürücü bir iş yapmak zorundaydın, Ike ve Tina bunu yaptı. Yüksek tempolu şarkılarını hızla çaldılar ve baladları yürek burkan destanlara döktüler; Tina ve yardımcı şarkıcıları Ikettes, inanılmaz bir incelik ve kendini bırakma dengesiyle dans ettiler. Sesi giderek daha kısık ve güçlü hale geldi; ve görünüşe göre gerçek kişiliğiyle çelişen gergin bir sahne varlığı geliştirdi (daha sonra bunu “ucuz ve cinsiyetçi” olarak reddediyor).
Sahne dışında, birlikte yaşamları o kadar berbattı ki, daha sonraki yıllarda Tina nasıl bir çift olduklarını açıklayamadı (grubun saksafoncusu Raymond Hill’den zaten bir oğlu vardı). Ike’ye uygulanan taciz o kadar büyüktü ki, sakatlıklarla performans sergilemeye alıştı ve kendi sözleriyle “seyirciyi ameliyatlarımdan uzaklaştırmak için makyaj, kocaman bir gülümseme ve bazı gösterişli dans hareketlerine” güvendi. Sahnede, nadiren başaramazlar.
Aynı durum onların kayıtları için de geçerlidir. Tina, otobiyografisi My Love Story’de partnerinin yeteneğini onaylamadı ve “tek bir müzik tarzına, tek bir vokal sunumuna ve defalarca aynı şarkılara saplanıp kaldığını” belirtti. Ona yönelik eleştirisinin yersiz hissettiği tek durum budur. Müzikleri hiçbir zaman gırtlaktan gelen belirli bir gücü kaybetmedi, ama aynı zamanda zamanla değişti ve değişti, 60’lar 70’lere dönüşürken güçlü bir funk-rock melezine kaydı; 1973’teki Nutbush City Limits’in yağlı, sıkıştırılmış gitarları ve synth’leri ya da ertesi yıl -gitarda T Rex’ten Marc Bolan’ın yer aldığı- Sexy Ida’nın ıslak funk ve kornası, kulağa kesinlikle yaptıkları müziğin yeniden okunması gibi gelmiyordu. 60’lar.
Sesinin altında yatan tüm güce rağmen, Tina bir peri masalı şarkıcısı olabilirdi: Led Zeppelin’in “Whole Lotta Love” parçasına yaptığı çarpıcı cover, orijinalin havasını geniş, yalvaran bir kaliteyle değiştirerek şarkıyı ters yüz ediyor; Tommy’nin film versiyonunda seslendirdiği The Who’s Acid Queen versiyonu da benzer şekilde dönüştürücü, bir rock şarkısını ciddi anlamda güçlü bir ruha dönüştürüyor. Aynı zamanda diğer insanların materyallerine bel bağladığından daha yetenekli bir söz yazarıydı: Herkesin standartlarına göre mükemmel bir balad olan Nutbush City Limits’i ve onun aynı derecede muhteşem devamı olan Sweet Rhode Island Red’i yazdı.
Bu, Tina’nın müzik kariyerinin, 1976’da – onu kanlar içinde bırakan başka bir dayağın ardından – kocasından nihayet kaçmasıyla sona ermesi durumunda, pop tarihindeki yerinin kesinleşeceği anlamına geliyordu. Bir süreliğine, bu olabilecekmiş gibi göründü: Solo albümleri başarısız oldu ve TV yarışma programlarında görünerek iki yakasını bir araya getirdi. Kariyerini yeniden rayına oturtmak için İngiliz yapımcılar, British Electric Foundation’ın (Martyn Ware ve Heaven 17’yi oluşturacak olan Ian Craig Marsh) beklenmedik bir müdahalesi gerekti.
Music of Quality and Distinction albümündeki konuk sanatçı arkadaşları, istemeden yıldızının ne kadar düşük olduğunu ortaya koyuyor – Nolan kardeşlerden biri olan Gary Glitter ve TV sunucusu Paula Yates ile birlikte These Boots Are Made for Walking şarkısını söyleyerek göründü – ancak serbest bırakma bir kafa karışıklığı yumağıydı.Yapımcılığını BEF FANTASTIC yaptı. Sesini sentezleyicilere, Britfunk grubu Beggar and Co’nun kornalarına ve John McGeoch’un Siouxsie and the Banshees’inden ardı ardına sade gitara karşı ayarlayın, aynı zamanda oldukça temizdi.
Bu, yeni bir plak anlaşmasına ve kısmen Ware tarafından üretilen ve Ball of Confusion kadar sofistike olmasa da 80’lerin pop sahnesinde Turner için mükemmel bir alan bulan bir albüm olan 1984’ün Private Dancer’ına yol açtı. Zekice üretilmiş, sonik olarak rock, soul ve pop arasında bir yere yerleştirilmiş, kişisel geçmişlerinde nazikçe çalan şarkıları işler, her zaman bir hayatta kalanın bakış açısından söylenir: Mark’ın başlık parçasının hırpalanmış ama umut dolu striptiz kulübü performansı Knopfler; Turner’ın yaptığı, Buck’ın Fizz’i için inanılmaz derecede kasıtlı bir şarkı olan What Love Got to Do With It, zor kazanılan deneyimin acı-tatlı bir ifadesiydi.
Aslında, Er Dansçı’da her şeyi kendisi uydurdu ve her şarkının sözlerini tamamen içine aldı: Al Green’in Let’s Stay Together şarkısını heyecan verici okuması, kendisine beklenmedik bir fırsat sunulduğunu fark eden ve onu yakalamaya kararlı bir kadın olduğunu gösteriyor. iki el ile birlikte.
Özel dansçı, Tina’nın canlı bir sanatçı olarak gücünün yıllar geçtikçe azalmamış olması gerçeğiyle desteklenerek onu her zamankinden daha büyük bir yıldız yaptı; Kanıt olarak 1985 Live Aid’de Mick Jagger ile seksi görünümünü izleyin. Nadir görülen rock telif katmanlarına yükselişi tamamen hak edilmişti. Sesi hızla yolun ortasına doğru saptıysa, plaklarının satışları asla büyük miktarlarda durmadı ve bu, onun ne kadar harika bir şarkıcı olduğunu vurgulamadı. Power Ballad “The Best”, Bonnie Tyler için bir fiyaskoydu: Onu çok yönlü bir hit haline getirmek için Tina’nın sesi gerekti. Mad Max’in olay örgüsünden ayrı saçma bir söze sahip Başka Bir Kahramana (Thunderdome) İhtiyacımız Yok sesini kaydetti ama Tina bir şekilde onu sattı.
Albümleri ne kadar profesyonel olursa olsun, her zaman serpiştirilmiş vurgular vardı (1996’daki Wildest Dreams’ten Trevor-Horn’un yapımcılığını üstlendiği, buna bir örnektir) ve sesinin her zaman tamamen farklı bir ortamdan geldiği hissi vardı. şimdi yaşadığı yer. Muhtemelen bunu gösterdiğin için sana teşekkür etmeyecekti – Benim Aşk Hikayem’de, incelikli, sahne kişiliğinden boşanmış ve hayattaki daha ince şeylere düşkün bir hanımefendi olduğunu vurgulamakta o kadar dikkatliydi – ama Bettina Turner, kariyerinin sonuna kadar biraz dünyevi, cesur bir gevezelik halkası ona yapıştı, bir miktar ‘pis’ Çığlık “, Bettina Turner.
Diğer gönderilerimize göz at
[wpcin-random-posts]