Kalkınma ve sömürge söyleminden bahsederken, John Perkins’in “Bir Ekonomik Tetikçinin İtirafları” adlı kitabındaki hikayesi aklıma geldi.
Bu kitap, batı ve doğu blokları arasındaki gerilimin arttığı 1982 yılında yazılmıştır. İki blok, üçüncü dünya ülkeleri üzerinde nüfuz elde etmek için şiddetle savaşıyor.
Kitap dramatik bir itiraf içeriyor. Amerika ile birlikte finans kuruluşlarının üçüncü dünya ülkelerindeki kaynakları kontrol etmek için nasıl komplo kurduklarını, düzenlediklerini ve tasarladıklarını anlattı. John Perkins’in kendisi bu kurumlardan birinde çalıştı.
Dünya Bankası, USAID ve diğer dış yardım kuruluşları aracılığıyla borç kredilerini kabul etmek için liderleri baştan çıkarmakla görevlendirildi. Bu görev, Ekonomik Tetikçi olarak adlandırılan bir grupla gerçekleştirilmiştir.
Ayrıca, Ekonomik Tetikçi (ETM), hedeflenen ülkelerin borç tuzağına düşmesini sağlamalıdır. Borçlarını ödeyemez duruma geldikten sonra, doğal kaynaklarının imtiyazından vazgeçmek zorunda kaldılar.
EHM’nin avı yakalamak için kullandığı tuzak şunları içerir: ekonomik hesaplamalar ve tahminler yoluyla yanıltıcı finansal raporlar hazırlamak, Amerikan yanlısı adayları destekleyerek hileli seçimleri manipüle etmek, rüşvet, haraç, seks ve hatta cinayet. Son vaka, ülkesinde “Castro” lakabıyla anılan Ekvador’un eski Devlet Başkanı Jaime Roldos’un başına geldi.
Bindiği helikopter kazasında hayatını kaybetti. Helikopter 24 Mayıs 1981’de düştü ve alev aldı. O dönemde birçok medya cinayetin arkasında CIA’yı suçladı.
Ekvador’un yanı sıra, sonunda Amerika’nın borç tuzağına giren diğer ülkeler Endonezya oldu. 1997-1998 yılları arasında Endonezya’nın maliyesini vuran krizin ardından, kaçınılmaz olarak çeşitli hüküm ve koşullarla yeni bir IMF borç paktı imzaladı ve ülkeye zarar verdi.
Washington Mutabakatı’na yansıyan pakt, sorunlu ekonomik ülkeleri boyun eğdirmek için bir Amerikan stratejisidir.
Ekvador ve Endonezya örneği, sömürgecilik sona erdikten sonra dünyanın nasıl bir duruma geldiğinin sadece küçük bir örneğidir. İşgal, artık yapısal hegemonya ve çeşitli sızma yoluyla sömürü ve fiziksel şiddete odaklanmadığından, bir bütün olarak bağımsızlığa kavuştukları anlamına gelmiyor.
Hegemonyanın nasıl kapsamlı bir şekilde çalıştığını anlamak için, tabiiyet tarihini çerçeveleyen iki söylem vardır: sömürge ve kalkınma söylemi.
Söylemi Anlamak
Söylem, Foucault tarafından oluşturulmuş bir terimdir. Foucault bunu çıplak gözle görülmeyeni ortaya çıkarmanın bir yolu ve aracı olarak tanımlar. Söylemde ortak bir güç oluşturan bilgi ve güç vardır.
İçindeki gizli güç, özneyi beklendiği gibi nasıl davrandıkları konusunda hegemonya etmek için bilinçsizdi. Söylemin kendisi bir boşluktan gelmez, var olur ve üretilir, düzenlenir, yetkililer tarafından kasıtlı olarak kontrol edilir ve bir boyun eğdirme aracı olarak yayılır (Arturo, 1984).
Batı tarafından üçüncü dünya ülkelerine zorunlu uygarlık yoluyla yayılmıştır. Batılılar, üçüncü dünyayı sömürgecilik döneminden bu yana empoze edilen hakim değerlerin ve bilgilerinin üzerine köle olarak koymaya çalışırlar. Öyle ki, üçüncü dünyadaki birçok ülke batının pençesine düşüyor.
Sonra onun görüntüsü, üçüncü dünya insanlarının zihninde zarif bir örnek olur. Buradan söylem, hegemonyanın bir aracı olarak ortaya çıkar ve sömürge ve sömürge sonrası dönemle birlikte yoğun bir şekilde başlatılmıştır.
Nasıl Do Koloni Kalkınma ve Söylem Çalıştır
Yavaş yavaş, söylem konusu birçok bilim insanına bu tür teslim süreçlerinin gizli çıkarlarını inceleme ve ortaya çıkarma konusunda ilham verdi. Bunlardan biri Edwar Said’dir. Edwar Said, sömürge söyleminde Oryantalizm olarak adlandırdığı şey hakkında yazdı.
Ona göre Oryantalizm, batılı insanlar (Avrupa) tarafından sadece kendi tarihlerine ve kültürlerine odaklanan değil, aynı zamanda daha geniş tarihsel sonuçları içeren bir fenomen politik epistemolojisine odaklanan doğu dünyası hakkında bir çalışmadır (Eiman Osman, Postcoloniality and Development:
Development as bir Koloni Söylemi). Kısacası, sömürge söylemi, baskının dar anlamının bir uzantısıdır.
Sömürgecilik sadece fiziksel sömürü değil, kültürel, politik, yerel değerlerin yerini batılıların getirip aşıladığı yeni değerlerin aldığı sömürge ülkelere yönelik ekonomik ve kurumsal değerler.
Kimliklerini kaybederler. Sonra yeni bir “batılı” kimlikle doğdular. Batı devletinin üçüncü dünya ülkeleri üzerindeki güç ilişkilerini sürdürme stratejisi olarak kabul edildi.
Bu, örneğin Hindistan ve Güney Afrika’da İngilizce eğitiminin kurumsallaştırılması sürecinde açıkça görülmektedir ve Gauri Viswanathan (1990) ve David Johnson (1996) tarafından incelendiği gibi, sömürge hükümet politikalarının bir parçasıydı.
Sömürge söylemi, toplumdaki kültüre, fikirlere, değer sistemlerine yönelik – el ele giden ve fiziksel şiddetin ayrılmaz bir parçası haline gelen saldırının yönlerini vurgularken, kalkınma söylemi, yeni işgal tarzının fiziksel zorlamanın ötesinde bir uzantısıdır.
Yeni bir fetih biçimiydi. Bu tür söylemin yaygınlaşması, Batı’nın komünizme karşı olmanın yanı sıra üçüncü dünya ülkelerine ekonomik canlandırma sağlamaya odaklandığı soğuk savaştan sonra yaygındır.
Açıkça, kalkınma söylemi, post-kolonyalizmde üçüncü dünyaya katılıp yardım ediyormuş gibi davranarak iyi niyetlerini çerçeveleyen bir batılı manipülasyon stratejisidir.
Ekvador ve Endonezya’da meydana gelen ve yukarıda açıklanan borç esareti, kalkınma söyleminin nasıl çalıştığının basit bir modelidir. Kalkınma kisvesi altında yeni bir emperyalizmdir.
Bu nedenle, kalkınma söylemiyle ilgili bir bütünü anlamak, Batı’nın üçüncü dünyayı nasıl algıladığını ya da tam tersini anlamanın en iyi yoludur. Aslında, en medeni ülke olarak algı, batıyı bu ülkelerdeki ekonomik, politik, sosyal ve kültürel sistemleri kontrol etmek için bir patron olmaya teşvik etmişti.
Amacı sadece kalkınmanın ilerlemesini bozmak değil, aynı zamanda üçüncü dünyanın gerçekliğini ve kendi imajını batının iradesine göre şekillendirmektir.
Kalkınma söylemini net bir şekilde şu şekilde tanımlamaktadır: “ Bu şekilde kalkınma , bilimsel bir bilgi meselesi olarak değil , gerçek ilerlemenin başarılmasıyla ilgili bir teoriler ve programlar bütünü olarak değil, daha ziyade kalkınmayı amaçlayan bir dizi politik teknoloji olarak görülecektir. yönetmek ve şekil vermek Üçüncü Dünya gerçeği ” (Arturo , 1984).
Geliştirme Söyleminin Kaldırılması
Üçüncü dünya ülkelerinde kalkınma söylemini analiz etmek ve ortadan kaldırmak için üç önemli faktör var. Birincisi, tarihsel koşullar aracılığıyla, ikincisi, söylemin yeniden yapılandırılması ve üçüncüsü, gelişmenin yayılması.
Tarihsel koşullar bizi soğuk savaşın sonunda kapitalizmin küresel ekonominin gidişatını kontrol ettiği dünyanın portresine götürüyor. (Batı tarafından dayatılan) aynı siyasi sistemi şimdi benimseyen üçüncü ülkelere başlangıçta, ülkelerindeki kalkınma sorunlarıyla ilgilenecek uluslararası kuruluşlardan yardım alacakları ümidi verildi.
Bağımsızlığına yeni kavuşan ülkelerde ekonomik çalışmalar aktif olarak yürütülmektedir.
Bu, daha ince bir yönde geçiş kontrolünün ilk aşamasıdır. Bu aşamada, birçoğu nihayet kendi güçlerinin tuzağına düşmeden önce uluslararası finans kuruluşlarının sunduğu program ve borç yardımını almak için gönüllü oldular.
Söylemin yeniden yapılandırılması, yalnızca üçüncü dünya ülkelerinde geçerli olan eski yapıyı değiştirmek ve ekonomik yapıya odaklanmak için değil, aynı zamanda Batı’yı sürdüren ve ayakta tutan bu yönlerin kurumsallaşması için sosyal ve siyaset dahil tüm yönlere dokunmak için çalıştırılırken. üçüncü dünya hayatları üzerinde hakimiyet.
Bu, kırsaldan kentsele, yerel-bölgesel, ulusal-uluslararası her düzeyde gerçekleşir.
Geliştirme dağıtımında, birkaç ana strateji vardır. İlk olarak, çeşitli etiketleme yoluyla. Başlangıçta üçüncü dünyanın geri, eğitimsiz, anormal olduğunu algılayarak ve diğer olumsuz terimleri içine alarak.
İkincisi, profesyonel alanların oluşumu yoluyla.
Burada kendi alanlarına yönelik çeşitli uzmanlık türleri oluşur. Ekonomi, siyaset de dahil olmak üzere bilim alanında uzmanlaşma, bilimin tarafsız görünmesini sağlamak için tasarlanmıştır, böylece bilim unsurlarının büyük ölçüde desteklediği gelişme seyri politik olarak kabul edilmez.
Üçüncüsü, kalkınmanın kurumsallaşmasıdır. “Bu süreç, uluslararası kuruluşlar ve ulusal planlama organlarından yerel düzeydeki kalkınma ajanslarına kadar çeşitli düzeylerde gerçekleşti. Bu kurumlar, bir bütün olarak ele alındığında kalkınma aygıtını oluşturan yeni iktidar alanlarının ağı olan kalkınmanın konuşlandırılmasının aracıları oldular ” (Arturo , 1984).
Kısacası, şimdiye kadar inandığımız her şey geçmişimizin meyvesi ve batılı değerlerin yetiştirilmesidir. Bu yüzden bazılarımız hala batıyı medeniyet yöneliminin merkezi olarak görürse şaşırmayın.