Alman piyade tanksavar silahları (bölüm 2)
Almanların Sovyetler Birliği'ne saldırmasından kısa bir süre sonra, Wehrmacht'ın emrindeki tanksavar tüfeklerinin ışığa karşı sınırlı etkili olduğu anlaşıldı. tanklar ve orta T-34 ve ağır HF ile savaşmak için kesinlikle uygun değildir. Bu bağlamda, Alman piyade, Birinci Dünya Savaşı sırasında olduğu gibi, doğaçlama araçlar kullanmak zorunda kaldı: el bombaları, patlayıcı ve mayınlı mühendislik damaları. Demetlerde, 5-7 Stielhandgranate 24 (M-24) el bombası vakaları kullanılırdı, bir bel kemeri, tel veya ip kullanılarak saplı bir el bombasına bağlandı. Dahası, her el bombası 180 g patlayıcı içeriyordu, çoğu zaman “tokmak” amonyum nitrat bazlı suretlerle donatıldı.
Alman talimatlarına göre, alt şasiyi altına bir el bombası atması ya da tanka atlayarak, tank kulesinin kıç boşluğunun altına yerleştirmesi ve ardından ızgara sigortasını çalıştırması önerildi. Zırhlı araçların bu imha yönteminin, bunu yapmaya cesaret eden biri için aşırı riskli olduğu açıktır.
Benzer şekilde, ancak çok daha az sıklıkta TNT ve Melinite 100-200 g taşları tanklara karşı kullanıldı, 5-10 parça demetleri halinde birleştirildi ve bir halat halkası ya da tahta sap ile donatıldı, ayrıca 1 kg Sprengbüchse 24 mühendislik mühimmatı (bir tutamak (kulplu)) yıl). Su geçirmez kutunun dışındaki tutamağı kullanarak 1924 m'ye kadar olan bir mesafeden fırlatılabilir.
Alman mühendislik mühimmatı Sprengbüchse 24, prize takılı bir ateşleyici kordon ve bir ateşleyici kordon ve bir ateşleyici ile donatılmış ANZ-29
Sprengbüchse 24, su geçirmez çinko veya çelik bir kap içerisinde taşıma sapı ve detonatörler için üç delik bulunan bir parça patlayıcı (TNT veya pikrik asit) idi. Elde tutulan bir tank karşıtı bomba olarak kullanılması durumunda, iletken olmayan bir uzunlukta 10-15 mm kordonu ateşlemek için standart ANZ-29 ateşleyiciler kullanılmıştır. Ayrıca, DZ-1 basınç sigortasını takarken 35 kg şarjları, tankların raylarının altına yerleştirilebilir.
Alman piyadeleri, kendi el bombalarına ve mühendislik mühimmatlarına ek olarak, savaşın ilk döneminde tank karşıtı salkımların üretimi için 33 bin üniteden daha fazlasını ele geçiren yakalanan Sovyet RGD-300 bombalarını kullandı. RGD-33 Wehrmacht tarafından Handgranate 337® adı altında kabul edildi ve 1943 yılına kadar aktif olarak kullanıldı. Buna ek olarak, Almanlar Doğu Cephesinde kışkırtıcı şişeleri kullanmaktan çekinmedi, elbette Kızıl Ordu'dan daha küçük bir ölçekte.
Savaş karşıtı mayınlara gelince, savaşın ilk döneminde oldukça sınırlı bir şekilde kullanılıyorlardı. Bununla birlikte, tellermin 35 anti-tank mayınlarının (T.Mi.35), itme aksiyonlu bir sigortaya sahip olması, bir halat veya telefon kablosunun yardımıyla ateş hücrelerine ve piyade çukurlarına dik hareket eden tankların şasisinin altına sürüklenebileceği öngörülmüştür.
30'un sonunda Almanya'da zırhlı araçlarla ve uzun vadeli silah uygulamalarıyla mücadele etmek için, zırhın üzerine yapışkan bir bileşik içine batırılmış bir keçe dolgusu ile tutturulmuş kümülatif bir Panzerhandmin madeni (Alman Anti-tank tanksavar madeni) tasarlandı. Depolama ve taşıma sırasında, yapışkan yüzey koruyucu bir örtü ile örtülmüştür.
430 g'nin bir TNT ve amonyum nitrat karışımından ve 205 g'nin bir tetril detonatörü karışımından 15 g, 50 g madenlerinin içine yerleştirildi, ana yük çelik kaplamalı kümülatif bir huniye sahipti ve 4,5 mm normal zırhına girebildi. Panzerhandmin, bir el bombasından standart bir rende sigortası ile ve 7-XNUMX gecikme süresi ile paketlenmiştir. Teorik olarak, mayın el bombası olarak hedefe fırlatılmış olabilir, ancak hedefe başı vurarak zırhına yapışacağının garantisi yoktu.
Mücadelenin gerçek deneyimi, yapışkan madenin zırh delinmediğini ve tozlu ya da nemli bir yüzeye sabitlemenin imkansız olduğunu gösterdi. Bu bağlamda, 1942'in başlangıcında, alüminyum alaşımlı bir gövdeye sahip daha sofistike bir şişe şeklinde Panzerhandmine 3 (PHM 3) kabul edildi.
Önceki modelden farklı olarak, bu mühimmat mıknatıslarla zırh üzerine monte edildi. Ek olarak, Panzerhandmine 3 ayrıca mayınları ahşap bir yüzeye bağlamak için metal saplı metal bir halka ile tedarik edildi. Madenin "boynunda" kemer üzerinde süspansiyon için bir bez halkası vardı. Panzerhandmine 3, standart bir ızgara sigortası ve 39 yavaşlaması olan bir Eihandgranaten 39 (M-7) el bombasından bir patlayıcı kapak ile donatıldı. “Yapışkan maden” ile karşılaştırıldığında, manyetik maden daha ağır hale geldi, ağırlığı 3 kg'a ulaştı ve patlayıcı kütlesi 1000 g idi, aynı zamanda zırhın girişi 120 mm'ye yükseldi, bu da zaten ağır tankların ön zırhını delmeye izin verdi.
Yakında, üretimdeki şişe şeklindeki bir madenin manyetik formu, Hafthohlladung 3 veya HHL 3 (ekli şekilli şarj) olarak bilinen bir madenle değiştirildi. Zırh penetrasyonu 140 mm'ye yükseltildiğinde, bu mühimmat daha basit ve üretimi daha ucuzdu.
Madenin gövdesi, bir getinkax plakaya tutturulmuş saplı bir teneke huniydi, dibine taşınması sırasında emniyet halkasıyla kapatılmış üç güçlü mıknatısın tutturulması. Sapta savaş kullanımı için hazırlık ile yavaş yavaş 4,5-7 ile bir el bombası bir sigorta yerleştirilir. 40 kg cinsinden mıknatıs dayanma kuvveti. Madenin kütlesi, 3 kg idi ve bunun yarısı patlayıcıya düştü.
1 - Patlayıcı. 2 - İşle. 3 - Patlatıcı soketi. 4 - Sigorta sigortası için diş. 5 - Sigortanın yeri. 6 - Mıknatıs montaj cıvataları. 7 - Getenax plakası. 8 - Mıknatıslar.
1943'in ortasında, gelişmiş bir Hafthohlladung 5 (HHL 5) ortaya çıktı. Kümülatif bir huni biçiminde yapılan değişiklikler ve patlayıcı kütlesinin 1700 g'ye yükseltilmesi, 150-mm zırh veya 500 mm betonun delinmesine izin verdi. Bu durumda, yükseltilmiş madenlerin kütlesi 3,5 kg'dir.
Yeterince yüksek bir zırh nüfuzu ve zırhın şekline bakılmaksızın zırh üzerine dik açıyla yerleştirme kabiliyeti, İkinci Dünya Savaşı sırasında kullanılan herhangi bir Sovyet tankının korumasının üstesinden gelmeyi mümkün kıldı. Bununla birlikte, pratikte HHL 3 / 5 kullanımı zordu ve daha büyük risk aldı.
Manyetik madeni, hareketli zırhlı araçların savunmasız yerlerine yerleştirmek için, siper veya başka bir sığınağın bırakılması ve tankın yakınına yaklaşılması ve madenin zırhın üzerine yerleştirilmesinden sonra sigortanın başlatılması gerekiyordu. Patlama sırasında şarapnel tarafından sürekli yıkılma bölgesinin yaklaşık olarak 10 m olduğu göz önüne alındığında, bir avcı tankında hayatta kalma şansı çok azdı. Aynı zamanda piyade de kendine fedakarlık için muazzam cesaret ve hazırlık gerektiriyordu. Ölümcül tehlikeye maruz kalmadan bir mayın kurma fırsatı olan Alman asker, şehirdeki çatışmalar sırasında veya hareket kabiliyetini yitirmiş ve piyadelerinin kapsamadığı bir tankta yalnızca sığınaktaydı. Bununla birlikte, manyetik mayınlar önemli miktarlarda üretildi. 1942-1944 içinde 550 thous'tan daha fazla HHL 3 / 5 savaşın son günlerine kadar savaşta kullanılan kümülatif mühimmat üretildi.
Alman piyadelerinde hizmet veren tanksavar manyetik mayınlara ek olarak, Panzerwurfmine 1-L (PWM 1-L) kümülatif el bombaları vardı. Kelimenin tam anlamıyla, el bombası adı olarak çevrilebilir: El tanksavar tankı. 1943'teki bu mühimmat Luftwaffe'nin paraşütçüleri silahlandırması emriyle yaratıldı, ancak daha sonra Wehrmacht tarafından aktif olarak kullanıldı.
Stielhandgranate 1 fragman bombası yakınında birikimli Panzerwurfmine 24-L bombası
El bombası, bir ahşap sapın tutturulduğu damla şeklinde bir teneke gövdeye sahipti. Sapın üzerine atma sırasında güvenlik kapağını çıkardıktan sonra açılan kumaştan yapılmış yaylı bir dengeleyici yerleştirildi. Dengeleyici yaylardan biri ataletsiz bir sigortayı ateşleme pozisyonuna getirdi. 1,4 kg ağırlığında bir el bombası, RDX ile XTUMX g bir alaşım alaşımından 525 g ile yüklendi ve bir 60 ° açıyla 130 mm zırha girebilir, zırh ile dik açılarda bir araya geldiğinde, zırh penetrasyonu 150 mm idi. Kümülatif jetin çarpmasından sonra, zırhın içinde yaklaşık 30 mm çapında bir delik oluşurken zırhın zararı oldukça belirgindi.
Her ne kadar 20 m'yi aşmayan kümülatif bir el bombası attıktan sonra, hemen bir siperde ya da parçalardan ve bir şok dalgasından koruyan bir engelin arkasında derhal yer almak gerekliydi, genel olarak PWM 1-L'nin manyetik mayınlardan daha güvenli olduğu ortaya çıktı.
1943'te, 200 binden fazla tanksavar tanksavar bombası askerlere verildi, çoğu Doğu Cephesi'ndeki birimlere girdi. Muharebe kullanım deneyimi, kümülatif savaş başlığının orta ve ağır tank zırhına karşı yeterli etkinliğe sahip olduğunu göstermiştir, ancak askerler el bombasının kullanımının çok uzun ve uygun olmadığını belirtmiştir. Kısa süre sonra, selefi PWM 1-L ile aynı baş kısmı olan serideki kısa bir Panzerwurfmine Kz (PWM Kz) piyasaya sürüldü.
Modernize edilmiş PWM Kz bombasında, dengeleyici tasarımı değiştirildi. Şimdi dengeleme, fırlatma sırasında kulptan çıkarılan bir tuval şeridi ile sağlandı. Aynı zamanda, el bombasının uzunluğu 530'ten 330 mm'ye düşmüş ve kütle 400 g kadar düşmüştür .. Ağırlık ve ebatlardaki azalma nedeniyle, atma mesafesi 5 m kadar artmıştır.Genel olarak, PWM Kz mevcut tüm anti-tank mühimmatıydı, genel olarak, PWM Kz mevcut olan tüm tankların orjinaline nüfuz etme ihtimalini garantileyen bir mühimmat mühimmatı idi. O zaman seri tanklar. Bu, 1943'in ikinci yarısında SSCB'de PWM Kz temelinde, RPG-6 anti-tank bombasının hızla yaratıldığı ve PWM Kz gibi düşmanlıkların sonuna kadar kullanıldığı gerçeği ile doğrulandı.
El yapımı tank karşıtı el bombaları ve kümülatif manyetik mayınlar, Nazi Almanyası'nın silahlı kuvvetlerinde yaygın. Ancak aynı zamanda, Alman komutanlığı, anti-tank kullanımıyla ilişkili risklerin farkındaydı "оружия son şans "ve piyadeleri, personelin şarapnel ve şok dalgası riskini en aza indiren ve barınaktan ayrılmalarına gerek kalmayan tank karşıtı silahlarla donatmaya çalıştı.
Alman piyade, 1939'ten Alman piyadelerinin tank karşıtı cephaneliğinde bir 30-mm Gewehr Panzergranate 30 kümülatif tüfek bombası (G.Pzgr.30) aldı. El bombası, standart 7,92-mm Mauser 98k karabina namluya monte edilmiş bir harçtan dumansız toz ile boşta bir kartuş kullanılarak vuruldu. 45 ° yükseklik açısındaki çekimin maksimum menzili 200 m'yi aştı Görme - 40 m'den fazla değil.
Uçuş sırasında el bombasını dengelemek için, kuyruk kısmında, harçın yivli kısmıyla çakışan hazır kesimli bir kemer vardı. El bombasının başı kalaydan yapılmış ve kuyruk yumuşak alüminyum alaşımdan yapılmıştır. Baş kısmında kümülatif bir huni ve 32 g kütleli bir trotl yükü vardı ve arka kısımda bir patlayıcı kapak ve bir alt sigorta vardı. El bombası ve atılan kartuşlarla birlikte parafine doymuş preslenmiş mukavvalarda nihai formda birliklere teslim edildi.
Normal boyunca 30 g ağırlığında biriken bir G.Pzgr.250 bombası, yalnızca hafif tanklar ve zırhlı araçlarla savaşmayı mümkün kılan 30 mm zırhını delebilir. Bu nedenle, 1942'ta “büyük” Grosse Gewehrpanzergranate (gr. G. Pzgr.) Aşırı kalibreli savaş başlığına sahip tüfek bombası hizmete girdi. Çıkarma işlemi olarak, uzun bir Dultz ve bir tahta mermi içeren bir manşonlu güçlendirilmiş bir kartuş kullanıldı, ateşlendiğinde el bombasına ilave bir ivme kazandırdı. Aynı zamanda, geri tepme kayda değer şekilde daha yüksekti ve atıcının omuzları yaralanma riski olmadan üst üste 2-3 çekiminden daha fazla dayanamadı.
El bombası kütlesi 380 g'a yükselirken, gövdesi 120 / 50 oranında 50 g TNT-heksojen alaşımı içermekteydi. Açıklanan zırh penetrasyonu 70 mm idi ve bir tüfek bombası fırlatıcıdan elde edilen maksimum atış aralığı 125 m idi.
Kısa süre sonra gr. G. Pzgr, PzB-39 tanksavar tabancası temelinde oluşturulan bir GzB-39 el bombası fırlatıcısından ateş edilmesi amaçlanan, güçlendirilmiş bir kuyruk bölümüne sahip bir el bombası ile hizmete girdi. Bir el bombası fırlatıcısına yeniden işlenirken, PTR namlu kısaltıldı, tüfek bombalarını çekmek için bir ağızlık ataşmanı ve yeni hedefleme cihazları monte edildi. Tanker tüfeği gibi, PzB-39, GzB-39 bombası fırlatıcı, istiflenmiş pozisyonda katlanmış bir bipod'a ve aşağı ve ileriye doğru dönen bir metal göbeğe sahipti. Silah tutacağına monte edilmiş el bombası fırlatıcısını taşımak için.
Daha fazla güç ve daha iyi stabilite nedeniyle, bir el bombası fırlatıcıdan ateşleme doğruluğu, tüfek harçlarınınkinden daha yüksekti. 75 m'ye kadar olan sabit hedeflerde ve 125 m'ye kadar olan sabit hedefler için etkili yangın mümkün oldu, bombanın ilk hızı 65 m / s'dir.
Zırh penetrasyon bombası gr rağmen. G. Pzgr teorik olarak orta tank T-34 ile mücadele etmesine izin verdi, zırhın delinmesi durumunda çarpıcı etkisi küçüktü. Yılın 1943'unun başında, büyük bir 46-mm Gewehrpanpangranat 46 (G. Pzgr. 46), Grosse Gewehrpanzergranate bombası temelinde geliştirilmiş kavrama 155 tüfek zırh delici bombası geliştirildi. Kümülatif savaş başlığındaki patlayıcı kütlenin 46 g'a yükselmesinden dolayı, zırh penetrasyonu G. Pzgr. 80, 61 mm'dir. Ancak bu Almanlar için yeterli değildi ve kısa süre sonra savaş başlığı uzunluğu ve çapı olan Gewehrpanzergranate 61 bombası (G. Pzgr. 61) hizmete girdi. 520-mm bombası kütlesi 200 g'ye ulaştı ve savaş başlığı 110 g'in patlayıcı yükünü içeriyordu, bu da zırh plakasını XNUMX mm'de dik açılarda delmeyi mümkün kılıyordu.
Aşağıda - Gewehrpanzergranate 46 tüfek bombası Üst - Gewehrpanzergranate 61.
Yeni el bombalarıyla çekim yapmak, tüfeğin namlusuna monte edilmiş bir tüfek harçından yapılmış olabilir, ancak pratikte, omuz üzerinde durularak birden fazla atış yapmak zordu. Bu bağlamda, tüfek poposunun açmanın duvarına veya toprağa dayanması önerildi, ancak aynı zamanda atış doğruluğu azaltıldı ve hareket eden hedefe ulaşmak neredeyse imkansızdı. Bu nedenle, G. Pzgr bombası. 46 ve G. Pzgr. 61 esas olarak bir GzB-39 bombası fırlatıcısını ateşlemek için kullanıldı. Referans verilere göre, el bombası fırlatıcıdan maksimum atış menzili, görünüşe göre, güçlendirilmiş bir kovma kartuşu kullanılarak yapılan 150 m'dir. Reaktif tanksavar el bombası fırlatıcılarının ortaya çıkmasından önce, GzB-39, takım-şirket bağlantısında kullanılan en güçlü ve uzun menzilli Alman piyade tanksavar silahı olarak kaldı.
1940’te, Luftwaffe paraşüt üniteleri, 61-mm tüfek bombası Gewehrgranate zur Panzerbekämpfung 40 veya GG / P-40’i (Alman. Anti-tank tüfek bombası) kabul etti.
Boş bir kartuş ve bir el bombası fırlatıcı ile donatılmış bir ağızlık eklentisi yardımıyla GG / P-40 bombası yalnızca Mauser 98k motorlarından değil, aynı zamanda FG-42 otomatik tüfeklerinden de ateşlenebilir. El bombasının ilk hızı 55 m / s idi. Uçuştaki stabilizasyon, atalet kabuğunun da bulunduğu kuyruk bölümünün sonunda altı bıçak kuyruğu ile gerçekleştirildi.
550 g ağırlığında, 175 g kütleli bir heksojen yükü ile donatılmış gelişmiş bir savaş başlığı bulunan ve 70 g ağırlığına sahip, silah şeklinde bir kümülatif bomba, 275 mm'ye kadar zırh delici özelliği sağladı. Maksimum atış menzili 70 m, nişangah - 40 m idi Zırhlı hedefleri vurma ihtimaline ek olarak, bu mühimmat iyi bir parçalanma etkisine sahipti. Her ne kadar GG / P-1942 tüfek bombası, ortaya çıktığı anda iyi bir savaş karakteristiğine, göreceli olarak yüksek güvenilirliğe, basit konstrüksiyona ve üretilmeye uygun olmamakla birlikte, savaşın ilk döneminde, Wehrmacht ile Luftwaffe'nin emri arasındaki çelişkiler nedeniyle fazla dikkat çekmedi. XNUMX'ten sonra, tankların güvenliğinin artması nedeniyle eski olduğu kabul edildi.
Tüfek bombalarına ek olarak, zırhlı araçlarda ateş etmek için tabanca bazlı kümülatif bombalar kullanıldı. El bombası, düz bir namlu ile standart bir 26 mm roketatardan veya kırık namlulu ve darbeli bir vurmalı tokma mekanizmasına sahip tek atışlık sinyal tabancaları temelinde oluşturulan Kampfpistole ve Sturmpistole bombası fırlatıcılarından vuruldu. İlk olarak, Walter tarafından tasarlanan Walter'ın 26-mm sinyal tabancaları, parçalanma ve kümülatif el bombalarının ateşlenmesi için uyarlandı. 1928 veya arr. Yılın 1934.
326 LP parçalanma bombası temelinde oluşturulan 326 H / LP atışı, mermi yükünün bulunduğu bir alüminyum manşona bağlı bir temas sigortasına sahip tüylü bir kümülatif mermi idi.
Atış menzili 250 m'yi aşsa da, kümülatif bir el bombası olan 50 m'den daha uzak olmayan bir mesafede etkili yangın mümkün oldu.Bir kümülatif el bombasının küçük kalibreli olması nedeniyle, yalnızca 15 g patlayıcı içeriyordu ve zırh penetrasyonu 20 mm'yi aşmadı.
Bir "tabanca" kümülatif el bombası tarafından vurulduğunda düşük zırh penetrasyonu nedeniyle, kurşun önleyici zırhlı hafif tankların bile durdurulması genellikle mümkün olmuyordu. Bu bağlamda, 26-mm sinyal tabancalarına dayanarak, daha büyük bir patlayıcı yükü yerleştirmenin mümkün olduğu, kalibreli bombaları atmak için yivli bir namlulu bir Kampfpistole bombası fırlatıcı oluşturuldu. Silah gövdesinin sol tarafında yeni bir mezun görme ve ruh düzeyi eklenmiştir. Aynı zamanda, yivli namlu, 326 LP ve 326 H / LP tabanca bombalarının kullanımına ya da 26-mm roket fırlatıcıları için benimsenen sinyal ve aydınlatma kartuşlarına izin vermedi.
61-mm Panzerwnrfkorper 42 LP bombası (PWK 42 LP), bir 600 g kütlesine sahipti ve aşırı kalibreli bir baş kısımdan ve hazır oyuklara sahip bir çubuktan oluşuyordu. Birikmiş savaş başlığı, RDX ile birlikte bir trotyl alaşımından 185 g içeriyordu. Zırh penetrasyonu 80 mm idi, ancak etkili ateşleme menzili 50 m'den fazla değildi.
Alman piyade tabanca bombası Sturmpistole kümülatif el bombası PWK 42 LP şarj
Merminin büyük kütlesi ve buna bağlı olarak artan geri tepme nedeniyle, 1943'in başında kullanıma sunulan Sturmpistole "tabanca" el bombası fırlatıcısı omuz destekleri kullandı ve 200 m mesafesinde kalibre edilmiş bir katlama görüşü getirilerek atış doğruluğu artırıldı. Einstecklauf kuyruk bölümünde hazır yivlerle el bombası çekebildi ve çıkartıldıktan sonra sinyalde kullanılan eski düz delikli mühimmatla ateşlenebildi tabancalar. Savaş kullanım deneyimine dayanarak, 1943'in ikinci yarısında Sturmpistole bombası fırlatıcı yükseltilirken, namlu uzunluğu 180 mm'ye yükseltildi. Yeni bir namlu ve takılı bir popo ile uzunluğu 585 mm ve ağırlığı - 2,45 kg idi. Toplamda, 1944'in başlamasından önce, Carl Walther ve ERMA firmaları 25 000 el bombası fırlatıcıları Sturmpistole ve 400 000 adetlerini üretti. sinyal tabancalarını el bombası rampasına dönüştürmek için kullanılan gevşek gövdeler.
Ancak, sinyal tabancalarından dönüştürülen el bombası fırlatıcıları, Alman piyadelerinin tanklarla mücadeledeki yeteneklerini büyük ölçüde artırmadı. Hedeflenen “tabanca” el bombası fırlatıcısının atış menzili küçük olduğundan ve yangınla mücadele hızı dakikada 3 turunu geçmediğinden, piyade yaklaşmakta olan tankta birden fazla tur yapmak için zaman bulamamıştır. Ek olarak, otuz dördün ön zırhı ile geniş bir görüşme açısında, el bombasının kuyruğunda bulunan atalet sigortası her zaman düzgün çalışmadı ve patlama pozisyonu zırhın delinmesi için uygun olmadığında patlama meydana geldi. Aynısı, dahası, bol uygulama nedeniyle popüler olmayan kümülatif tüfek bombaları için de geçerliydi. Bir tüfek bombası fırlatıcısından ateş etmek için, bir harç yerleştirmek, içine bir el bombası koymak, özel bir kovucu kartuşu olan bir tüfek yüklemek ve sadece bundan sonra bir nişan almak ve ateş etmek gerekiyordu. Bütün bunlar stresli bir durumda, düşman ateşinde yaklaşmakta olan Sovyet tanklarını görerek yapılır. İlk kez, Doğu Cephesinde ilk roket fırlatıcı örnekleri göründüğü zaman, Alman piyadelerinin Sovyet tanklarıyla etkin bir şekilde başa çıkacak silahları bulunmadığı, Kasım 1943'a kadar güvenle ifade edilebilir. Ancak, tek kullanımlık ve tekrar kullanılabilir el bombası fırlatıcıları hakkında yapılan konuşma, incelemenin bir sonraki bölümünde ele alınacak.
Devam edecek ...
Göre:
http://weaponland.ru/board/
https://ww2aircraft.net/forum/threads/anti-tank-weapons.590/page-3
http://www.lonesentry.com/articles/ttt07/hafthohlladung.html
https://airsoft.ua/group.php?gmid=8906&do=discuss
http://wwii.space/granatyi-germaniya/
http://leuchtpistole.free.fr/Sommaire/En_Modele34.html
http://spec-naz.org/articles/oruzhie_i_boevaya_tekhnika/rifle_anti_tank_grenades_during_world_war_ii/
http://www.inert-ord.net/ger03a/gerrg2/ggp40/index.html
- Linnik Sergey
- [url = https: //topwar.ru/admin.php? mod = editnews & action = editnews & id = 146095] Alman piyade tanksavar silahları (bölüm 1) [/ url]
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.