We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Caldwell Sınıfı Muhripler
Caldwell Sınıfı Muhripler, ünlü "gömme güverteli"lerin ilkiydi ve kısmen yeni tasarımı ve çeşitli enerji santrallerini test eden deneysel gemilerdi.
Aralık 1913'te, tasarım 1916 Mali Yılında finanse edilecek olan Destroyer 16 için genel özellikler yayınlandı. Bu, standart 1.000 tonluk bir genel geliştirme gerektiriyordu, ancak varsa üçlü torpido kovanları ve uçaksavar silahları vardı.
Yeni düzen, 1.000 tonlukta karşılaşılan yunuslama ve yuvarlanma miktarını azaltmak amacıyla benimsendi. Bunu sağlamak için kiriş ve gemi ortası kesiti artırılmıştır. Bu, motor gücünde büyük bir artış olmadan yüksek bir hızı korumak için çekişin azaltılması gerektiği anlamına geliyordu. Bu, 1.000 tonluk yükseltilmiş kasara kullanılarak yapılmış olsaydı, gemi, geminin ortasında oldukça zayıf olurdu. İnşaat ve Onarım Bürosu, gömme güverte düzeninin kullanılmasını önerdi. Yeni gemiler, kuru gemiler olarak kalmalarını sağlamak amacıyla 1.000 tonluk pruva fribordunu elinde tutacaktı. Gömme güverte daha sonra alt kıç tarafına doğru hafifçe eğimlendi. Bu onlara 1.000 tonluktan daha uzunlamasına bir güç verdi (bu daha sonra fitiller ve Clemson temel gövdede çok fazla değişiklik yapılmadan inşa edilecek sınıflar).
Tasarım Mayıs 1915'te tamamlandı. Bu aşamada bir dizi başka değişiklik yapıldı. İki bel tabancası, kadırga aşağıda olacak şekilde gemi ortasındaki bir platforma taşındı. Projektör platformuna bir harita evi kuruldu ve yay, denizaltıları çarpacak kadar güçlü hale getirildi.
Muhrip operatörleri, gemilerinin savaş filosunu korumak için var olduğunu ve düşman gemilerine torpido saldırıları gerçekleştirmediğini hiçbir zaman gerçekten kabul etmemişti. Ana silah olarak torpidoları kullanan 700 tonluk daha küçük bir saldırı teknesi lehine tartışmışlardı. Buna karşılık, Donanma Genel Kurulu, muhripin ana rolünü, silahlarını düşman torpido botu saldırılarını kırmak için kullanmak, ikincil bir rol de filo keşifçisi olarak gördü. Topun gücü ve dayanıklılığı bu nedenle hızdan ve torpido bataryasından daha önemliydi. Bu savaşı kaybeden muhrip operatörleri, Destroyer 16 tasarımını kabul ettiler, ancak filonun yeterince fazla sayıda gemi elde etmek için 'hız dışında batarya ve diğer niteliklerden makul bir fedakarlık yapmaya istekli olduğunu' belirttiler!
Orijinal plan, gemilerin iki vidalı bir türbine güç sağlayan dört kazan tarafından çalıştırılmasıydı. Haziran 1915'te Buhar Mühendisliği departmanı, merkezi şaftta yüksek basınçlı bir ana türbin ve dişli seyir türbini ve dış şaftlarda daha düşük basınç türbinleri bulunan üç vidalı bir sistem kullanılmasını önerdi. Ortadaki iki duman borusu birleştirilecekti, böylece üç hunisi olacaktı.
Altı gemiye 3 Mart 1915'te izin verildi.
Sadece Cramp tarafından inşa edilen iki gemi Buhar Mühendisliği planını takip etti (Conner DD-72 ve Stockton DD-73). Sınıfın diğer dört üyesinin ikiz vidaları vardı ve bunların dışında hepsi Gwin dört huni vardı. Caldwell (DD-69), ayrı seyir türbinlerine sahip General Electric yapımı Curtiss dişli türbinlere sahipti. korkak (GG-70), Gwin (DD-71) ve manley (DD-74) hepsinde Parsons dişli türbinler vardı.
Yeni tasarımın bir takım sorunları vardı. Su çekiminin azalması, pervaneleri suya yeterince derine sokmak için eğimli bir omurgaya sahip olmaları gerektiği anlamına geliyordu. Başı önceki tasarımlardaki kadar yüksek tutmasına rağmen, baş kasaranın olmaması onları ağır denizlerde çok ıslak gemiler haline getirdi. Duman yığınları da sorunlara neden oldu ve torpido kovanları ve güverte yapılarının kıç tarafına taşınması gerekiyordu. Sonuç olarak, radyo odasının köprüye daha yakın bir yere taşınması gerekiyordu (bu, sonunda bir avantaj olarak görüldü).
Caldwell sınıfı gemiler, 1.000 tonluk geminin kıç tarafını korudu ve 30 deniz mili yaptı. Seri üretilen Wickes sınıfı, tırmıklı bir kıç benimsedi ve 35 knot'a ulaşabildi.
DD-70 ve DD-71, Y-gun derinlik şarjlı projektörlerle tamamlandı. Sınıfın diğer üyelerinin çoğu da daha sonra kariyerlerinde Y silahları aldı.
Caldwell sınıfı gemiler ABD renklerinde sınırlı hizmet gördü. Altı kişiden dördü Birinci Dünya Savaşı sırasında hizmet gördü. USS Gwin (DD-71) Birinci Dünya Savaşı için çok geç geldi ve İkinci Dünya Savaşı'ndan önce hurdaya çıkarıldı. Altı kişiden beşi savaş arası dönemi yedekte geçirdi ve ikisi İkinci Dünya Savaşı'ndan önce hurdaya çıkarıldı. USS manley (DD-44) en seçkin ABD kariyerine sahipti, prototip hızlı ulaşım (APD) olarak hizmet etti ve Pasifik'te kapsamlı bir şekilde hizmet verdi.
korkak (GG-70), Conner (DD-72) ve Stockton (DD-73), 1940 yılında HMS olarak görev yaptıkları Kraliyet Donanması'na gitti. Lewes, HMS Leeds ve HMS Ludlow.
USS Caldwell (DD-69), Mart 1918'den Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Queenstown, İrlanda'dan deneysel çalışma için kısa bir ara vererek görev yaptı. 1922'de hizmet dışı bırakıldı ve 1936'da hurdaya satıldı.
USS korkak (DD-70) Birinci Dünya Savaşı'na hizmet etmek için çok geç geldi. 1919'da dört Navy Curtiss NC uçan teknesinin transatlantik uçuşunu desteklemeye yardım etti ve daha sonra yedekte yer aldı. 1922'de görevden alındı. 1939'da yeniden adlandırıldı. Conwayve 1940'ta Üsler için Muhripler anlaşmasının bir parçası olarak Kraliyet Donanması'na verildi. İngiliz hizmetinde HMS olarak yeniden adlandırıldı. Lewesve British Home Waters'da görev yaptı, avda yer aldı. Amiral Scheer 1940 yılında Güney Afrika'ya taşındı ve 1944-45 yıllarında Doğu Filosu'nda denizaltı ihalesi olarak görev yaptı.
USS Gwin (DD-71) 1920 yılına kadar işletmeye alınmadı ve 1922'de hizmet dışı bırakıldı. 1937'de kapatıldı ve çok sınırlı bir kariyerden sonra 1939'da hurdaya satıldı.
USS Conner (DD-72), Mayıs 1918'den Birinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Brest'te, Fransa'ya giden ABD asker konvoylarına eşlik etti. 1922'de hizmet dışı bırakıldı, ancak 1940'ta yeniden etkinleştirildi ve HMS olarak görev yaptığı Kraliyet Donanması'na verildi. Leeds. İngiliz hizmetinde, Kuzey Denizi'nde konvoy eskortu olarak görev yaptı ve tekrarlanan hava saldırılarından kurtuldu.
USS Stockton (DD-73), 1918'de Queenstown'da bulunuyordu ve bir denizaltıya yapılan bir saldırıda yer aldı. 1922'de hizmet dışı bırakıldı, 1940'ta yeniden görevlendirildi ve Kraliyet Donanması'na HMS olarak verildi. Ludlow.
USS manley (DD-74), Aralık 1917'den Mart 1918'e kadar, kendi derinlik yüklerinin patlamasıyla çok ağır hasar gördüğü zaman, Queenstown'da bulunuyordu. İki İngiliz römorkör tarafından güvenli bir yere çekildi, ancak aktif hizmete geri dönmek için zamanında tamir edilmedi. 1919'da Karadeniz'de diplomatik posta gemisi olarak görev yaptı. 1922'de görevden alındı, ancak 1930'da deneysel bir torpido ateşleme gemisi olarak kullanılmak üzere yeniden görevlendirildi. Daha sonra, İç Savaş sırasında İspanya açıklarında faaliyet gösteren bir dönem de dahil olmak üzere, bir süre için normal muhrip görevlerine geri döndü. 1939'da bir birlik nakliyesine dönüştürüldü ve 2 Ağustos 1940'ta APD-1 (Yüksek Hızlı Nakliye) oldu. Pasifik'teki yeni rolünde görev yaptı, Guadalcanal kampanyasında, Marshalls'ın işgalinde (Flintlock Operasyonu) yer aldı. , Saipan'ın işgali ve 1944'te Filipinler'in işgali. 1945'te Okinawa'nın işgali sırasında eskort gemilerinin taranmasına yardım etti, bu bir nakliye olarak zamanının bittiğinin bir işaretiydi. Haziran 1945'te DD-74'e geri döndü ve topçuları kamikaze saldırılarına karşı eğitmek için kullanıldı. 1946'da hurdaya çıkarıldı.
Sınıfın üç üyesi (Craven, Conner ve Stockton) 'Üs Muhripleri' anlaşmasının bir parçası olarak Eylül 1940'ta Kraliyet Donanması'na gitti. Caldwell ve Gwin Dünya Savaşı'ndan önce imha edildi. Sadece manley İkinci Dünya Savaşı sırasında ABD hizmetinde kaldı ve bu süre zarfında APD-1 olarak hızlı muhrip nakliyelerinin ilkine dönüştürüldü.
Deplasman (standart)
1.120 ton (tasarım)
Yer değiştirme (yüklü)
1.187 ton
En yüksek hız
18.500 shp'de 30kts
Motor
2 şaftlı türbinler
Menzil
20kts'de 2.500nm
Zırh - kemer
- güverte
Uzunluk
315ft 7in
Genişlik
30 ft 6 inç
silahlar
Dört adet 4 inç/50 tabanca
Mürettebat tamamlayıcısı
100
Sınıftaki Gemiler
USS Caldwell (GG-69)
USS korkak (GG-70)
USS Gwin (GG-71)
USS Conner (GG-72)
USS Stockton (GG-73)
USS manley (GG-74)
Birinci Dünya Savaşı Üzerine Kitaplar |Konu Dizini: Birinci Dünya Savaşı
USS Caldwell (DD 605)
16 Nisan 1946 hizmet dışı bırakıldı.
1 Mayıs 1965.
4 Kasım 1966'da hurdaya satıldı.
USS Caldwell (DD 605) için listelenen komutlar
Bu bölüm üzerinde hala çalıştığımızı lütfen unutmayın.
|Komutan||İtibaren||NS|
|1||Lt.Cdr. John Fancis Newman, Jr., USN||10 Haz 1942||22 Şub 1943|
|2||T/Cdr. Horatio Alonzo Lincoln, USN||22 Şub 1943||24 Şub 1944 ( 1 )|
|3||T/Cdr. George Wendelburg, USN||24 Şub 1944||12 Ara 1944 ( 1 )|
|4||Dunlap Roberts Robinson, USNR||12 Ara 1944||7 Ocak 1945 ( 1 )|
|5||Lt.Cdr. Richard Shaw Harlan, USN||7 Ocak 1945||30 Ocak 1945 ( 1 )|
|6||komutan Dunlap Roberts Robinson, USNR||30 Ocak 1945||24 Kasım 1945|
Komutlar bölümümüzü geliştirmeye yardımcı olabilirsiniz
Bu gemi için olayları/yorumları/güncellemeleri göndermek için buraya tıklayın.
Hataları tespit ederseniz veya bu gemiler sayfasını geliştirmek istiyorsanız lütfen bunu kullanın.
Caldwell'i içeren önemli olaylar şunlardır:
29 Aralık 1944
USS Iowa (Kaptan J.L. Holloway, Jr., USN) gemiden indirildi ve ardından Pearl Harbour için Seeadler Limanı'ndan ayrıldı. No.3 pervanesi sökülerek geminin güvertesine dikildi. Pearl Harbor Iowa gezisi sırasında USS Caldwell (Lt.Cdr. D.R. Robinson, USNR), USS Killen (Cdr. H.G. Corey, USN) ve USS Lamson (Cdr. J.V. Noel, Jr., USN) muhripleri eşlik etti.
Bu pasaj sırasında USS Iowa'nın günlük pozisyonları için aşağıdaki haritaya bakın.
9 Ocak 1945
USS Iowa (Kaptan J.L. Holloway, Jr., USN) Pearl Harbor'dan San Francisco'ya doğru yola çıktı. USS Caldwell (Lt.Cdr. R.S. Harlan, USN) ve USS Killen (Cdr. H.G. Corey, USN) muhripleri ona eşlik etti.
Bu pasaj sırasında USS Iowa'nın günlük pozisyonları için aşağıdaki haritaya bakın.
Medya bağlantıları
İçindekiler
Takiben S sınıfı yok ediciler ve O sınıf GCK'nin kuruluş Yılı sırasında sipariş edilen muhrip liderleri, donanma personeli, sonraki tüm için silah ve mühimmat konusunda tavsiyeler yayınladı. Yunan savaş gemileri kuruluş yılı gemileri, amaca uygunluk adına, standartlaştırılmış temel öncesi Laurentin silah kalibreleri ve stilleri kullandı. Buna göre, sonraki tüm muhrip tasarımlarında, yakın zamanda düzenlenen ve daha önceki türlerde kullanılan 102 mm'lik topların aksine, 127 mm kalibrelik bir ana top kullanılması özellikle tavsiye edildi. tüm komuta Birincil silah olarak daha fazla kullanım için yetersiz hissedilen 102 mm kalibre, gelecekteki tasarımlarda muharip olmayan gemilere düşürülecek ve ikincil bir silah olarak kullanılacaktı.
Ek olarak, Ptero-Greck çatışması sırasındaki deneyimlere dayanarak uçaksavar çalışmaları için 12,7 mm kalibrenin değiştirilmesini önerdi, bunun yerine yakın mesafedeki uçaklara karşı daha etkili savunma yapmak için kalibrenin 20 mm'ye çıkarılmasını önerdi. Buna göre, uu 4AF (1926) sınıfı bu tavsiyeleri uygulamaya çalıştı.