Scarlett, söz dinleyerek tepsinin başına oturdu, midesine bir lokma bile girerse nefes alıp alamayacağını merak ediyordu. Dadı lavabodan aldığı büyük bir havluyu Scarlett'ın kucağına sererek boynuna bağladı. Scarlett, jambon sevdiği için önce ondan başlayıp lokmaları zorla yutmaya çalıştı. Çatalını yiyeceklere nefretle geçirirken, “Keşke evli olsaydım,” diye sızlandı. “Sürekli yapmacık olup istediklerimi yapamamaktan bıktım. Kuş kadar yiyormuş gibi görünmekten; canım koşmak isterken yürümekten ve iki gün dans edip hiç yorulmayacakken bir valsten sonra bayılacak gibi olduğumu söylemekten bıktım. Benim aklımın yarısına sahip olmayan aptal erkeklere, 'ne kadar şahanesiniz,’ demekten ve erkekler bana bir şey anlatıp önemli bir şey yaptıklarını düşünsünler diye hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranmaktan yoruldum artık... bir lokma daha yutamayacağım.”
“Sıcak bir çörek dene,” dedi dadı aynı kararlılıkla.
“Bir kızın koca bulmak için neden o kadar aptal olması lazım ki sanki?”
“Çünkü erkekler aslında ne istediklerini bilmezler, sadece istediklerini sandıkları şeyi bilirler. Onlara istediklerini düşündükleri şeyi vermek de bir kızı yaşlı bir kız kurusu olmaktan kurtarır. Erkekler kuş gibi yiyen, ürkek ve akılsız kızları istediklerini sanırlar. Bir erkek kendisinden daha akıllı olduğundan şüphelendiği bir kızla evlenmez."
“Peki erkekler evlendikten sonra karılarının aslında akıllı olduğunu öğrenince şaşırmazlar mı?”
“O zaman da iş işten geçmiş olur. Artık evlenmiş olurlar. Hem erkekler karılarının akıllı olmasından hoşlanırlar.”
“Bir gün canım ne isterse yapıp söyleyeceğim, insanlar beğenmezse de umrumda olmayacak.”
“Hayır, yapmayacaksın,” dedi dadı acımasızca. “Ben hayattayken böyle bir şey olmaz. Hadi artık çöreğini ye, sosa da batır canım.”