“Önce sakin ol.”
Yu Il Han önce sakinleşmek istedi ama yine de söyledi.
[Ah, sesimi yükselttiğim için özür dilerim.]
Kang MiRae de bağırdığını fark ettikten sonra sakinleşti. Yu Il Han tekrar onayladı.
“Demek bağlantı daha önce vardı, değil mi?”
[O zindan bir zamanlar biz Yıldırım Tanrısı da dahil olmak üzere dört klandan oluşan bir ittifak tarafından temizlendi. Ve bu 6 hafta önceydi.]
“Ve?”
[Ancak bugün tekrar temizlemek için girdiğimizde geri dönülmez şekilde kötüleşti. Na YuNa’nın koruyucu meleği Feyta, bağlantıların üzerinden en az 5 hafta geçtiğine karar verdi.]
Bağlantı, onu temizledikten hemen sonra olursa, Yıldırım Tanrısı klanı elbette sinirlenir ve bir kayıp duygusu hissederdi.
Ancak Yu Il Han, en azından bunun Il Han’ın Dünya’ya geri dönmesinden kaynaklanmadığı anlamına gelmediğini duyunca rahatladı.
Objektif olarak düşününce, iki olay arasında hiçbir ilişki olmamasına rağmen, bu yüzden ciddi bir depresyona girmek üzereydi. Yu Il Han felaketleri taşıyan bir tanrı değildi ve sırf onun dönüşü yüzünden Dünya’nın gürültülü hale gelmesi saçma olurdu.
Sanrıları sona erdiğine göre artık karşı önlemler alma zamanı gelmişti. Yu Il Han, Kang MiRae’ye sormadan önce ejder soyunu parçalayan elflere baktı.
“Olay yerinde misin?”
[Biz. Başlangıç olarak Front Line Alliance ile Kore hükümeti, medya ve yabancı ülkelerde bağlantılarımız olan tüm hükümet personeli ile temasa geçtik, ancak ne zaman geleceklerini bilmiyoruz…]
“Cephe Hattı İttifakı mı?”
Kang MiRae’nin canavarca bağlantıları yeni bir şey değildi ama onun sözlerine karışan yeni bir kelimeyi umursuyordu. Kang MiRae sesini alçalttı ve açıkladı.
[Bunu sizinle daha yüksek standartta silahlar takas eden 26 klan arasındaki bir bağlantı olarak düşünebilirsiniz. Bu klanların büyümesi ancak diğerlerinden daha hızlı olabileceği için…]
“Yardım etmeleri iyi. Bana yerini söylersen hemen oraya giderim.”
[….Sizi bekleyeceğiz.]
Aramasını bitirip başını kaldırdı. Bir ejder soyunu parçalamayı henüz bitirmiş olan ve onları parçalara ayırmaya çalışan elfler, neler olduğunu sormak için ona baktılar.
“Durum değişti.” dedi Il Han elflere.
“Önce sana ekipmanını vereceğim. Yeni başladığın için üzgünüm ama bence önce savaşa girmen gerekecek.”
“Bu sözleri bekledik!”
Kalkan savaşçısı Jirl, sökme bıçağını kaldırırken sevindi. Diğerlerinin de benzer ifadelere sahip olduğunu gören Il Han güldü ve başının üzerinde garip bir ifade sergileyen Erta’yı onayladı.
“Cennetten bilgi var mı?”
[Hiçbiri. Şimdiye kadar, Na YuNa’nın yanında olan Feyta üst makamlara rapor vermeliydi. Bilseler de yapacakları bir şey yok! Bu doğru. Tek yapabileceğimiz patlamış mısır yerken acı çekmeni izlemek!] (Erta)
“Sakin ol. Bize görevler ve ödüller verebilirsin.”
Erta, Il Han’ın tek başına Cennet’in tüm deposunu soyabileceğinden endişeliydi ama endişelense bile şu anda olanları durduramayacaktı.
O içini çekerken Il Han devam etti.
“Sanırım Liera’ya eve ve Mir’e bakmasını söylemeliyim. Kim bilir neyin ortaya çıkabileceği bir yere 1. seviye bir çocuk getiremem.”
[Hayatın pratikten ibaret olduğunu söyleyerek onu olay yerine bırakabileceğini düşündüm.] (Erta)
“Ben bir çeşit aslan mıyım?”
Kısa süre sonra, haberci aracılığıyla tam yer hakkında bilgilendirildi. Bununla birlikte olay yerinin fotoğrafına baktı ve orada her an patlayacakmış gibi duran bir zindan kapısı vardı. Ancak, daha ezici olan şey, kapının etrafındaki her şeyi temizledikten sonra güçlerini konuşlandıran Yıldırım Tanrısı Klanıydı.
“İnsan aktivitesi şaşırtıcı olabilir.”
[Evet, harika.] (Erta)
“Eğer buradaysa, o binaların fiyatları ne kadar? Bir de, bakalım, bir, iki, üç…”
[Bence bir köylü gibi düşünmeyi bırakmanın zamanı geldi!] (Erta)
Yu Il Han yeri onayladı ve elflerin takması için ekipmanı dağıttı ve miğfer takmadıkları için Paté ve Phiria’ya fazladan bir maske verdi.
“Çıkarma. Ortalığı karıştırırsın.”
“Evet efendim!”
İki elf itaatkar bir şekilde neden diye sormadan maskelerini taktılar ve diğer iki elf de miğferlerinden dolayı yüzleri görünmedi. İyi, mükemmel.
“Eğer olay yerine varırsak önce sessizce bekle ve benim yaptığımı yap. Ben savaşırsam sen de savaş ve hareket edersem beni takip et. Burada sorun yok, değil mi?”
“Evet efendim!”
Bir insan, miğferindeki bir melek ve dört elf hemen atölyeden ayrıldı ve hareket etmeye başladı.
Şehrin gecesi çok gürültülüydü ve bu çok ironikti. Şu anda Kore’de potansiyel bir felaket vardı. Bu yerden çok uzak değildi ama bu insanlar dünyayı umursamadan gülüyor ve sohbet ediyorlardı.
“Aman Tanrım. Ne kadar sağlam ve ağır bir zırh kuşanıyoruz ama hızımız azalmak yerine arttı!”
“Jirl, kapa çeneni.”
Elfler, Il Han’ın onlara verdiği ekipmanın performansından çok memnundu ama aslında küçük farklılıklar vardı.
Bunun nedeni, silahlarının hepsinin efsane dereceli olması, ancak zırhlarının benzersiz ve efsane derecelerine bölünmüş olmasıydı. Yu Il Han’ın yaratılışından beklendiği gibi muhteşemdiler ama kendilerini biraz huzursuz hissetmekten alıkoyamadılar. Bununla birlikte, Jirl zırhı hakkında bu kadar pervasızca övündüğünden, bu kadar kötü hissetmesine şaşmamalı.
o anda
“Eee? Majesteleri!”
Astları arasındaki konuşmayı dinleyen Yu Il Han, deri ve kumaş işleme konusunda daha fazla beceri geliştirmesi gerektiğini düşündü ve gittikleri yönde bir flaş belirdiğinde acı bir şekilde gülümsedi.
“Kyak!”
“Gördün mü? Yine bir şey mi oluyor? Haber mi?”
Gece yollarında yürüyen insanlar da ışık sütununa baktıktan sonra birbirlerine fısıldadılar. Bazıları acilen bir yere seslenirken sarhoşlukları gitmiş gibi görünüyordu.
Işık sütunu sadece bir anlığına ortaya çıktı ama Il Han emindi. Bu sadece Kang MiRae’nin Dünya’da yapabileceği şimşekti.
Yıkıcı gücü kasıtlı olarak azaltan ve parlaklığı artıran ışık sütunu, ‘Burada!’ diyen bir sinyal. Sihir kontrol becerileri şakaya gelmezdi.
Dareu’daki tüm ejder türlerini katleden Yu Il Han seviyesinde olmasa da bu üç ay boyunca kendi yolunda büyümüş gibi görünüyordu. Tabii ki, muhtemelen ona verdiği efsane dereceli asadan da kaynaklanıyordu.
“Orada inanılmaz bir yetenek var. Majesteleri, Dünya’da o seviyede çok insan var mı?”
“Sorun değil çünkü yok. Acele edelim.”
Şehirden çıktılar ve doğruca ışık sütununun yayıldığı yere koştular. Çok geçmeden Il Han birkaç kişinin varlığını hissetti. Kang MiRae birçok insanı aradığını söyledi ama etkisi alay edilecek bir şey değilmiş gibi görünüyordu.
“Hm.”
Elfler, uzun süre saklanarak yaşadıkları için görme, duyma veya koku alma yoluyla bilgi toplama konusunda ustaydılar. Doğal olarak, onların varlığını hissetme seviyeleri neredeyse Il Han’ınkiyle aynı seviyedeydi.
“Yani o kadar çok yetenekli insan yok.”
“Bizden pek farklı olmayanlar olsa da… Majesteleri onlardan farklı.”
“Yakında geliyoruz.”
Hemen sessizleştiler ve Il Han’a doğru toplandılar. Gizlenmesinin etkilerini alacaktı.
Sivillerin girmesinin yasak olduğu yere geldiler. Canavarlar akın etmeye başladığında bu anlamsız olsa da… Il Han acı acı güldü ve elflerle bu çizgiyi aştı.
Pek çok canavar güçleriyle zindanlar yarattı, ancak zindanların çoğu meleklerin yaptığı Yıkım Tuzaklarından meydana geldi. Melekler aptal olmadıkları için, o Yıkım Tuzaklarını pek insan varlığının olmadığı yerlere dağıttılar, ancak bu sefer, bu olayın merkezindeki zindan tesadüfen ve şanssız bir şekilde bir şehrin yakınında oluyor.
Elbette yakınlarda bir zindanın olduğu çok iyi biliniyordu ama para, yaş ya da diğer kaçınılmaz sebeplerden dolayı evlerini terk edip başka bir yere taşınamayan pek çok insan vardı.
Ancak bu olay nedeniyle evlerini terk etmekten başka çareleri kalmayacaktı, çünkü bir kısım askeri personel sivilleri tahliye ederken bir kısmı da oraları tamamen boşaltıyordu.
“Hiç yaklaşamaz mıyız?”
Tanıdık bir ses. Metal Knights’ın klan ustası Michael Smithson olduğu ortaya çıktı. Biraz yorgun bir kadın sesi bu soruya cevap verdi. Magic Dragon klanının klan lideri Takagaki Asuha’ydı.
“Daha önce Kantou bölgesinde buna benzeyen birçok kapı gördük. Yani, Zindan Dalgasının meydana geldiği gün. Ne demek istediğimi anladınız, değil mi?”
O yerde bir Zindandan Kaçış’ın gerçekleşmek üzere olduğunu anlamayan hiçbir aptal yoktu.
“Kapı her an açılabilir ve şimdi girmenin intihardan farkı yok. İzcilik yaparken canımızı kaybetme ihtimalimiz nedeniyle kaçmak zorunda kalsak da en az 30 bin 2. sınıf ve 200’ün üzerinde 3. sınıf vardı. Bilinmesi gereken, bu çok küçük bir kısım. Bu türlerle mücadele etmek çok zor, onlara avantaj sağlayacak bir ortamda mücadele edemeyiz.”
Soğukkanlı ve akıcı bir İngilizce. Kang MiRae’nin sesiydi. O noktada Il Han ve dört elf, klanların boşalttığı geniş açıklığa girebildiler ama gizlendiği için o yerdeki hiç kimse Il Han’ın gelişini fark edemedi.
“Dürüst olmak gerekirse, daha güvenli bir şekilde savaşmamız bizim için iyi… Bu sizin tezgâhınız değil mi Bayan Kang? Oldukça soğuk kalplisiniz.”
“Şu anda bile sivilleri tahliye ediyoruz. Ayrıca sivil kayıplar olsa bile Yıldırım Tanrısı Klanı’nın bir üyesini burada kaybedersek gelecekte daha büyük bir felakete davetiye çıkarmış oluruz. lider olarak soğukkanlı. Tabii ki herhangi bir sivil can kaybına izin vermeye niyetim yok” diye ekledi.
İçinde soğuk bir ses barındıran kesin bir irade vardı. Michael Smithson ne kadar inatçı ve kendini beğenmiş olursa olsun, ona karşı olumlu bir tavır sergilemekten kendini alamadı. Yu Il Han, Kang HaJin’in Kang MiRae ile daha fazla konuşmasını engellediğini görebiliyordu. Na YuNa her zamanki gibi gülümsüyordu.
“Kahretsin, gerçekten Susanoo’nun şimdi ortaya çıkmasını istiyorum.”
Buradaki Cephe Hattı İttifakı, Susanoo’nun kahramanlığını yandan gören tüm üyelerdi. Susanoo’yu arayan seslerin olması doğaldı.”
“Emin değilim. Dürüst olmak gerekirse, hiçbiri bu kadar büyük olmasa da daha önce pek çok olay yaşandı. Ancak, onun figürünü hiçbir yerde bulamadık ve bu da demek oluyor ki… Öbür dünyada mı gitti yoksa öldü mü, değil mi?”
“Ölmek mi? O mu? Bayan Malatesta. Bu çok komik.”
“Bunu komik bulduğun için şanslısın. Tabii ki bu bir şaka. Biri onu öldürdü diye ölecek biri değil.”
“Susanoo, ha.”
Eser sayesinde artık insan konuşmasını anlayabilen Paté biraz heyecanlı bir sesle Il Han’a fısıldadı.
“Sözlerine göre, Susanoo denen kişi Dünya’nın en güçlüsü gibi görünüyor. Sizden daha güçlü olmasa da Majesteleri, ama oldukça iyi görünüyor!”
“O benim.”
“Majestelerinden beklendiği gibi! İnsanlar arasında bile saygı görüyorsun!”
Son birkaç gündür sıkı bir eğitimden geçen elflerin hepsi dalkavukluk içinde gözlerini açtı. Yine de bunların hiçbirinin Il Han üzerinde işe yaramaması üzücüydü.
O anda, zaten dolu olan açıklığa yeni insanlar geldi.
“Bump Clan’dan 129 kişi burada. Kapı henüz açılmadı, değil mi?”
“Caycicle Klanından 58 kişi de geldi. Vanguard’ın bulunduğu yer Kore olduğu için yerimizde duramadık.”
Hepsi en az 2. sınıftı. Daha yüksek seviyeli olanlar bile 80. seviye civarında görünüyordu. Magia Klanı’nın klan ustası Dünya’da pek çok şey olduğunu söyledi, ama seviyelerinin bu kadar yüksek olmasına bakılırsa haklı görünüyordu.
“Açıklığı genişleteceğiz! Az önce gelen klanlar için, lütfen sizi yönlendirdiğimiz yere gidin!….. YuNa.”
“Uhh evet. Şimdi küçük amcamı arayacağım. O apartman kompleksini boşaltmam ve açıklığı genişletmem gerekiyor, değil mi?”
Sadece Kang MiRae ve Na YuNa’nın kararlarıyla yüz milyarlarca won (≈yüz milyonlarca dolar) anında yok oldu. Yu Il Han, devasa binaların yetenek kullanıcıları tarafından yıkıldığı sahneyi izledi ve onlara silah satmanın akıllıca bir karar olduğu sonucuna vardı.
“Diğer insanlarla çatışmamaya dikkat et.”
“Evet efendim!”
Elflere emir veren Il Han telefonunu çıkardı ve Kang MiRae’ye mesaj attı.
[Vardım.]
Başkalarıyla sohbet eden Kang MiRae, kontrol etmek için telefonunu çıkardığında titreşimi hissetmiş gibiydi. Yu Il Han’ın mesajını kontrol ettikten sonra dudaklarında bir gülümseme belirdi.
“İyi.”
“Neyin iyi, MiRae?”
“Fuu.”
Na YuNa’yı görmezden gelen Kang MiRae, onun telefonunu açtı. Yu Il Han’ın telefonu çaldı.
[Buraya geldiğinde görmeliydin ama zindan birazdan açılacak. Feyta’nın sözlerine göre zindan Dünya ile bir anda asimile olmayacak ve zindandan sonsuza kadar o canavarlar çıkacak. Merak ettiğin veya sana yardımcı olabileceğimiz başka bir şey var mı?]
Orada. Yu Il Han hafifçe gülümsedi ve bir kez daha telefonuna dokundu.
[Yönetmeyi sana bırakacağım ve sahip olduğun en güçlü yıldırım büyüsünü hazırlayacağım. Ve gerekli olduğunu hissettiğin zaman ateş edebilirsin.]
[Anlaşıldı.]
Talebi biraz garip gelse de Kang MiRae, durumun kontrolünü Kang HaJin’e bırakmadan hemen önce kabul etti ve sihrini hazırlamaya başladı. Zeki Na YuNa’nın onu yandan parlattığını gören Il Han gülümsedi.
“Teehee. Ne kadar basit kadınlar.”
[Kötü adam gibi konuşma alışkanlığını düzeltemez misin, şeyh?] (Erta)
Dareu’da boş vakti varken Dünya’da savaşmayı düşünürken yaptığı bazı silahlar vardı. İçinde her türlü büyünün barındığı ejder türü cesetler kullanılarak yapılmış özel silahlar! Ve Kang MiRae’nin desteğiyle içlerinden biri bugün ışığı görecekti.
Bunun neye sebep olabileceğini düşünen Il Han gülmeden edemedi.
Yu Il Han kendisinin bir felaket tanrısı olduğunu düşünmüyordu ama aynada yüzünü kontrol ederse bunu inkar edemezdi.
Şu anda, gerçekten bir felaket tanrısıydı.
İnsanlara değil canavarlara felaket getiren bir felaket tanrısı!