Burma'daki iç savaş: "Tanrı Ordusu" ve Karen halkının bağımsızlığı mücadelesinin diğer peripetiği
Burma’nın devlet egemenliğinin ilanı (şimdi Myanmar), iktidara gelen Faşizm Karşıtı Halk Özgürlüğü Birliği’nde ciddi çelişkilerin ortaya çıkmasına neden oldu. ALNS'nin sosyalist ve komünist kanadı arasındaki şiddetli ilişkilerin sonucu, hükümet güçleri ve Burma Komünist Partisi'nin silahlı oluşumları arasındaki bir iç savaştı, daha doğrusu Arakan eyaletinde faaliyet gösteren Kırmızı Bayrak ve ülkenin kuzey ve doğusunda faaliyet gösteren Beyaz Bayrak. . Ancak, Komünistler tarafından başlatılan iç savaş, Çin’in siyasi yolunun serbestleşmesinden sonra gerilemeye başlarsa, ulusal azınlıkların ayrılığı ülke için çok daha ciddi bir problemdi.
Myanmar çok uluslu bir devlettir. Nüfusun yaklaşık yarısı, ülkenin devletliğinin kökeninde duran Budist halkı olan Birmanya (Myanmar) 'dan oluşuyor. Nüfusun geri kalanı, Moğol ırkı ırkına ait ve Tibet-Birmanya, Tay dili, Mon-Khmer dilleri konuşan çok sayıda etnik grup tarafından temsil edilmektedir.
İngiliz sömürge egemenliği sırasında İngilizler, ülkenin en büyük ve devleti oluşturan insanları olarak Burmalılar ile tam da onları sömürgeci rejimin direğine dönüştürmek için Burmalı'ya karşı çıkan çok sayıda ulusal azınlık arasındaki çelişkileri oynamayı başardı. Doğal olarak, Burma egemenliğinin ilanı, ulusal azınlıklar tarafından kendi ulusal bağımsızlıklarına yönelik bir şans olarak algılandı. Dahası, ayrılıkçı duyarlılık, sömürgeci idarenin ayrılmasından önce birkaç Burma devletine bağımsızlık sözü veren İngilizler tarafından aktif olarak desteklendi.
Merkezi hükümetin direniş merkezlerinden biri, Burma eyaletinde, Burma'nın Güney-Doğusunda ortaya çıktı. Bu bölgenin ana nüfusu Karen'dır - insanlar, daha doğrusu Tibet-Birmanya dil ailesinin Karen şubesine ait etnik gruplar ve kabileler topluluğu. Modern Myanmar'da, Karen nüfusu 7'e kadar milyonlarca kişiye sahiptir ve komşu Tayland'da sadece yaklaşık yarım milyon Karen yaşamaktadır. Olayları Burma topraklarında ortaya çıkan ünlü “Rambo - 4” filminde ana karakter, merkezi otoriteler tarafından ezilen ulusal azınlık tarafından temsil edilen Karen halkına yardım ediyor.
Uzun bir süre boyunca Güney Karen, komşu keşişlerin kültürel etkisine maruz kaldı. Şimdi Burma'nın en barışçıl insanlarından biri olan Mona, Burma yasalarına uygun bir şekilde yerleşmeden çok önce ülke topraklarında yaşıyordu. Aşağı Burma'da ilk devletleri yaratan Khmer akrabaları olan keşişlerdi. Doğal olarak, daha sonra Burma'nın kuzeyden genişlemesi ve keşişlerin en tutkulu kısmının çıkarılmasıyla birlikte monarchal krallıkların yenilgisi, yalnızca mon topraklarının pasifleştirilmesine değil, aynı zamanda keşişlerin bir kısmının komşu Karen topraklarına uçmasına katkıda bulundu. O zamandan beri, Karen'ın feodal elitleri, diğerlerinin yanı sıra, merkezi Burma gücünün nefretini emen, Mon etkisine maruz kaldı.
İngiliz sömürge yönetimi, "böl ve fethet" ilkesini izleyerek güney Karen'da monarşilerden etkilenen güvenilir yardımcılar gördü. Karen liderleri kendileri, almaya hevesli tarihsel Birmanya intikamı. Buna ek olarak, Hinayana ("küçük savaş arabası") Budizm'in Birmanya - sadık takipçilerinden farklı olarak Karen, İngiliz misyonerlerin inancını kabul ederek hevesle Hıristiyanlaştırıldı. Bugün, çoğunlukla Irrawaddy Deltası'nda bulunan Karen'ın% 25 kadarı kendilerini Hıristiyanlar olarak tanımlamaktadır - Baptistler, Yedinci Gün Adventistleri, Katolikler. Aynı zamanda, Hıristiyanlık karmaşık bir şekilde geleneksel kabile inançlarının korunmasıyla birleştirilir.
Karen Hıristiyanları, İngiliz sömürgecileri tarafından olumlu algılanıyordu ve askerlik ve kamu hizmetlerine girme avantajları vardı. Japonlar Burma'yı işgal ettiği yıllarda, Karen aktif olarak yeni yetkililere direnerek İngilizlerin rehberliğinde hareket etti. Savaş sonrası Burmalıların tamamının seçtiği ve sonradan Karen oluşumlarının büyüdüğü Japon yanlısı Burma’nın bağımsızlığının silahlı çatışmasının başlangıcı da bu zamana kadar uzanıyor. Karen’ın İngilizler, Japonlar ve Birmanya müttefikleri tarafındaki savaşa katılımına misilleme olarak (1944’ten önce) Karen köylerini tahrip etti, sivilleri öldürdü; bu iki halk arasındaki ilişkileri de etkileyemedi.
İngiliz sömürge yönetiminin, savaştan sonra Karen devleti sorununu çözme sözü vermesine rağmen, gerçekte bu konuda hiçbir adım atılmadı. Dahası, Burmalı sosyalistlerin liderliği ile Karen liderleri arasındaki gerginlikler arttı. Kurtuluş ilanında, birçok İngiliz askeri, eski İngiliz askerleri, Burma'nın silahlı kuvvetlerinde görev yaptı. Belli nedenlerden dolayı, yetkililer ordudaki Karen bileşeninden kurtulmaya çalıştı. Böylece, Birmanya ordusu genelkurmay başkanlığı görevinde bulunan ve milliyetten bir Karen olan General Dan Smith görevden alındı ve tutuklandı.
Çıkarlarını korumak için, Karen Ulusal Birliği kuruldu. Bir lider Vaftizci olan General Bo Me (1927-2006) önderliğinde, siyasal kariyerine İngiliz tarafındaki Japon karşıtı direnişe katılarak başladı. Genç yaşlarına rağmen, Karen ulusal hareketinde liderlik pozisyonlarını hızla alabildi. Karen Ulusal Birliği, 1949’te Karen devletinin Burma’dan bağımsızlığını ilan ettikten sonra, Karen Ulusal Kurtuluş Ordusu (KNLA), bir asırdır Burma’nın iç savaşının en ciddi aktörü olarak kaldığı Bo Mea’in doğrudan gözetimi altında kuruldu. Bu yapıların amacı, Karen eyaleti bölgesinde ve Karen etnik gruplarının yoğun olarak doldurduğu diğer bölgelerde bağımsız bir Cochol eyaletinin (“Kurtarılmış Topraklar”) oluşturulmasıydı.
İlk başta, Karen isyancıları Burma pozisyonlarına o kadar ciddi bir şekilde saldırmayı başardı ki, dünya topluluğu Burma'nın tek bir üniter devlet olarak var olma ihtimalinden şüphe ediyordu. Özellikle, 1949’te, Karen, Karen eyaletinin toprakları üzerinde tam kontrol sahibi olmak yerine, Birmanya'nın başkenti Yangon’u (Rangoon) kuşattı.
Karen Ulusal Birliği'nin kendi ulusal devletini yaratma konusundaki niyetinin ciddiyeti, Karen halkının uyuşturucu kaçakçılığı ve uyuşturucu kültürlerinin yetiştirilmesine karşı savaştığı gerçeğiyle doğrulandı. Burma ve Çinhindi için genel olarak saçmalıkların eşiğindeydi - gerçek şu ki, ünlü “altın üçgen” bölgesinde (Burma, Tayland ve Laos sınırlarının birleştiği) bölgedeki iç savaşlara katılan silahlı grupların neredeyse tamamı bütçelerinin önemli bir bölümünü kullandı. uyuşturucu kaçakçılığı. Komünist kesintiler bile afyon haşhaş tarlalarının kontrolünü küçümsemedi.
Karen Ulusal Birliği, yalnızca Burma hükümetine karşı silahlı kanadının elleriyle (ulusal kurtuluş ordusu) askeri operasyonlar yürütmekle kalmadı, aynı zamanda kontrolü altındaki bölgelerde altyapı geliştirmeye çalıştı. Fırsatların en iyisine, yeni okullar, sağlık kurumları oluşturuldu, yerleşim birimleri arasındaki ticaret kolaylaştırıldı. Birman ordusunun Karen oluşumlarını etkisiz hale getirme çabaları, ikincisinin merkezi hükümetin kontrol edemediği dağlara çekilmesi gerçeği ile karmaşıktı. Sonuç olarak, Birmanya, isyancılarını destekleyen ve son kaynak ve insan kaynağı olan Karen köylerinin barışçıl nüfusunu telafi etti. Karşılaşma yılları boyunca bir milyondan fazla insan köylerini terk etti ve komşu Tayland'da mülteci oldu.
Karen’ın Burma’dan ayrılma isteği güçlenerek güçlenen devlet kuvvetleri, Karen State’in sivil nüfusuna karşı harekete geçti. Sivillerin imhası, Hıristiyan dinin taraftarlarına karşı baskı, yasaklı mayınların kullanımı - bunların hepsi Birmanya hükümeti ve Karen Ulusal Birliği savaşında bol miktarda mevcuttu.
Bu tür çatışmalarda olduğu gibi, Karen hareketini merkezi Birmanya gücünü zayıflatmanın doğal bir yolu olarak kullanan ABD ve Büyük Britanya gibi diğer devletler de Karen'a güveniyordu. Karen ulusal direnişine önemli yardım komşu Tayland tarafından da sağlandı. Tayland ve Burma arasında, Birmanya'nın bir süre Tayland krallığını yenmeyi ve başkentini işgal etmeyi başardığı yüzyıllar öncesine dayanan uzun süredir devam eden askeri-politik bir rekabet var. Doğal olarak, bu durumda Karen, Tayland liderliği tarafından, eski rakibi zayıflatmak için mükemmel bir araç olarak kabul edildi, sosyalist ideoloji ile daha da flört etti.
Güneydoğudaki Burma topraklarını kontrol eden 20.000 Karen ordusu, silahlar dahil olmak üzere Tayland'dan çok yönlü yardım aldı. Tayland topraklarında, Karen isyancılarının askeri kampları vardı. Uzun süren bir iç savaşın yardımıyla Tayland, Burma'yı bölgede bir rakip olarak ciddi şekilde nötralize etti, ancak hiçbir şey sonsuza dek süremez. Soğuk Savaş azalmaya başladıktan sonra Tayland, Karen ayrılıkçılarına desteğini önemli ölçüde azalttı. Myanmar olarak yeniden adlandırılan Burma, en yakın komşusu ve kraliyet hükümeti ile ilişkileri normalleştirdi, Karen oluşumlarını kademeli olarak topraklarından çıkarmaktan başka hiçbir şey kalmadı.
1990 tarafından. Karen ulusal hareketinin dini gerekçelerle bölünmesi de geçerlidir - Budistler, egemen Hristiyanları çıkarları konusunda ayrımcılık yapmak ve hakaret etmekle suçladılar ve kendi komünistleri - merkezi Burma hükümeti tarafında çabucak bulan kendi Demokratik Karen Budist ordusunu kurdular. Aynı zamanda, Karen Ulusal Birliği'nden daha radikal ve egzotik bölünmeler - Karen Ulusal Kurtuluş Ordusu ortaya çıktı.
Bunlardan biri, çocuk ve ergenler için dünya çapında meşhur olan ve yalnızca militanlarının çoğunluğunun değil (Çinhindi için ortak bir şey olan çocuklar ve gençler, her zaman Khmer Rouge ve diğer isyancı grupları arasında bolca bir araya gelen) Tanrı Ordusuydu. . Albay unvanını kendilerine ayıran kardeşler John ve Luther Hthu, yerel standartlarda bile çok genç olan on iki yaşında Tanrı Ordusunu komuta etmeye başladı. Küçük kardeşlerin ordusu, Ocak ayında militanlarının 10'u Tayland'ın Ratchaburi kasabasında bir hastaneye el koyduğunda 2000'taki dünya toplumunun dikkatinin merkezine geldi. “Tanrı'nın askeri” 700 ve ardından (kısmen serbest bırakıldıktan sonra) 200 hastane personeli ve hastaları tarafından rehin alındı. Bununla birlikte, Tayland özel kuvvetlerinin eğitimi, karizmatik kardeşlere olan inancından daha ciddi olduğu ortaya çıktı - özel bir operasyon sonucu teröristler tahrip edildi. Bir yıl sonra, Myanmar'da, Khtu kardeşlerin kendileri yakalandı.
Khtu kardeşlerin, Karen direnişinin daha ılımlı ve sayısız kanadını olumsuz olarak değerlendirdikleri, Karen ulusal kurtuluş ordusu etrafında konsolide ettikleri dikkat çekicidir - bağımsızlık mücadelesinin barışçıl bir sonucu için umutlar on yıllardır mücadele eden Karen hareketi gazilerini bile bırakmaz.
Ancak, Karen isyancılarının silahlı direnişi bir miktar yoğunlukla devam ediyor. 2012’te, Myanmar-Burma’nın merkezi liderliği ile Karen Ulusal Birliği arasında bir ateşkes anlaşması imzalandı, ancak iç savaşlar sırasında olduğu gibi, tüm Karen silahlı grupları liderliklerinin “oportünist” çizgisiyle aynı fikirde değildi. Bu nedenle, Karen eyaletinin toprakları ve Tayland sınır bölgeleri hala bölgenin sıkıntılı bölgelerinden biri olarak kabul edilmektedir.
Yukarıdaki Karen silahlı direniş incelemesinden çıkan sonuç şu şekilde çizilebilir. Karen ulusal hareketinin faaliyeti, komşu Tayland, Bangkok hükümetinin ardındaki İngilizler ve Amerikalıların çıkarlarına karşılık gelmekle birlikte, yalnızca ahlaki desteğin sempati ve güvencesine layık olmayan, aynı zamanda maddi ve askeri desteğe layık görülen ulusal kurtuluş olarak görülüyordu.
Dünyadaki ve bölgedeki politik durumdaki değişiklikler, Karen'ın yalnızca dünyadaki daha büyük aktörlerin ve bölgesel politikaların oyununda piyon olduğunu, bir araç olarak kullanıldığı zamanın sona erdiğinde kendilerine bırakıldığını gösterdi. Ve şimdi, Karen'ın yaşadığı bölgelerin bağımsız veya özerk varoluş umutları yalnızca kendilerine bağlı. Amerikalılar ve İngilizler, Burma'nın uyuşturucu üretimi ve kaçakçılığına dahil olan ulusal hareketleriyle daha da kötüleşti. Aşağıdaki maddede - "Altın Üçgen" deki "afyon savaşları" hakkında.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.