“Oligarşi” terimi yine popüler hayal gücümüze girmeye devam etmekte. Günümüzde EDSA İnsan Gücü Devrimi’nin kutlanmasıyla, bu devrimin sadece “devrim” kelimesinin anlamıyla ima ettiği şeyi başardığına işaret edecek olanlar vardır. Diktatör Ferdinand Marcos’un tekil iradesini çeşitlendirilmiş ekonomik çıkarların diğerleriyle değiştirmek siyasi seçkinlerin elindedir.
Bu düşüncenin neden devrimin mirasına dönüştüğünü anlamak kolaydır. İnsan Gücünden bu yana geçen 34 yıl içinde, ülkemizin demokratik kurumları (özellikle bürokrasi), yolsuzluk, cezasızlık, baskı ve himaye kültürü altında gelişen siyasi ve ekonomik seçkinlerin heveslerine tabidir. Toplumumuz ve ekonomimiz, diğerleri arasında kaynaklar, enerji, çevre, sağlık, barış ve düzende tekrar eden krizlere maruz kalmaktadır.
Oligarşi Nedir?
Sınıf, din, cinsellik ve etnik köken boyunca toplumsal bölünme, uyum, dayanışma ve söylem girişimlerini engeller. Duterte yönetimi, bu oligarşik menfaat ağının yer değiştirmesine neden olan dudak hizmetini geliştirmektedir. Başkan, bu ya da o oligark için nefretini ilan ederken, sadece yerleşmiş bir oligarşik çıkarlar grubunu kendi eski ve yeni oligarkların bir karışımı ile değiştiriyor.
İdarenin ABS-CBN yayın serisinin iptalini güçlü bir şekilde sürdürme girişimi, oligarşik yer değiştirme ve devrimin bu hain girişimlerine bize çok açık bir bakış sunuyor.
Bu konulardaki görüşlerimizi güçlendirmek için, belki de şimdi tekrar sormak için iyi bir zaman:
- Gerçekten oligarşi nedir?
Belki de oligarşilerin siyasi medeniyetler içindeki ısrarını gösteren gösterge, oligarşinin en baskın tanımlarından biri Yunan filozofu Aristoteles’ten geliyor. Politikada Aristoteles, bir oligarşiyi, varlıklı erkeklerin yoksul vatandaşlarından daha büyük ayrıcalıklara sahip olduğu, devlet üzerindeki varlıklıların kuralı olarak tanımlar: “Çünkü demokrasi ve oligarşi arasındaki gerçek fark yoksulluk ve servettir. Erkekler servetlerinden dolayı nerede yönetiyorlarsa olsunlar, ister az ister çok olsun, bu bir oligarşi ve kötü yönetimin sonucudur” (III viii 1279b 17 – 20). (Vikipedi)
Aristoteles, bir toplumun serveti ve birikimini yanlışlıkla insanların elde edebileceği en yüksek fayda olarak gördüğü (kaçının hükmettiğine bakılmaksızın) ve böylece en varlıklı üyelerinin liderliğini onaylamaya istekli olduğu zaman bir oligarşinin ortaya çıktığı konusunda bizi uyarır. Diğerleri. Aristoteles için, bir oligarşi kendi kendini ve yıkıcı bir toplumu besler çünkü servet, ortak iyilikle bağdaşmayan bir sondur. Nihayetinde Aristoteles, bir “yönetim” in ancak gerçekten hem oligarşik hem de demokratik güçler siyasi kurumların birbirlerine karşı çok fazla güç veremeyeceği şekilde dengelendiği (veya boşa çıkarıldığı) gerçekten etkili olabileceğini ileri sürmektedir.
Faklı Tanımlarla Oligarşi
Yaygın olarak belirtilen bir başka tanım Alman sosyolog Robert Michels’den geliyor. Siyasi Partiler: Modern Demokrasinin Oligarşik Eğilimlerinin Sosyolojik Bir Çalışması (1911) adlı eserinde oligarşiyi “Seçmenlerin, görevlilerin ve yetkilerin, delegeler üzerinde etkilerini arttırmaktadır.” Olarak tanımlamaktadır. Bilim adamları şimdi “oligarşinin demir yasası” konusunu konuşmaktalar. Michels, bir örgüt ya da toplumdaki gücün zirvede olanlara yoğunlaşmasının, ister siyasi partiler, kiliseler ya da ulus-devletler olsun, herhangi bir insan örgütlenmesinin ölçeklendirilmesinin içsel ve kaçınılmaz bir etkisi olduğunu savunuyor.
Nedir kategorisi yazılarımız ile merak ettiğiniz tüm konular hakkında bilgi sahibi olabilirsiniz.
Oligarşi politik bir terimdir. Bir toplulukta, ülke de iktidarı elinde tutan kimselerin belli bir gruptan olması durumuna verilen isimdir. İktidara temel olarak bir sınıf veya mesleğin egemen olduğu durumdur.
Oligarşi kelimesinin ilk olarak ne zaman kullandıldığına dair kesin bir kanı olmasa da antik yunan döneminde kullanıldığı düşünülmektedir.
Oligarşi, kötü ve baskıcı bir yönteim şeklini ele almış olan az sayıda ki kişiden oluşan bir grup iktidarını temsil etmektedir. Yöneticiler dar bir zümre içersinden ve sürekli olarak aynı şekilde seçilmektedir.