Jakobitizm - Jacobitism
|Jakobitizm|


James Francis Edward Stuart , Jacobite davacı 1701 ve 1766 arasında
|Aktif||1688–1780'ler|
|İdeoloji|
|Liderler|
|Askeri liderler|
|Operasyon alanı||Büyük Britanya Krallığı ve İrlanda Krallığı|
|Müttefikler|
|Rakip (ler)|
Jacobitism ( / / JAK -ə güle-tiz-əm ; İskoç Gal : Seumasachas ,[ˈƩeːməs̪əxəs̪] ; İrlandalı : Seacaibíteachas , Séamusachas ) Stuart House'un İngiliz tahtınarestorasyonunu destekleyen büyük ölçüde 17. ve 18. yüzyıldan kalma bir hareketti. Adı türetilmiştir Jacobus , Latin versiyonunda James .
Ne zaman James II ve VII 1688 sonrasında sürgüne gitti Şanlı Devrim , İngiltere Parlamentosu Terk savundu İngiliz tahtı ve onun Protestan kızım için sunulan Mary II ve kocası William III . Nisan ayında, İskoç Konvansiyonu , Şikayet Maddelerinde listelenen eylemleriyle İskoçya tahtını "kaybettiğini" hükmetti.
Devrim, hükümdar ve insanlar arasında bir sözleşme ilkesini yarattı; bu ihlal edilirse, çıkarılabilir. Jacobites, hükümdarların Tanrı tarafından veya ilahi hak tarafından atandığını ve 1688 sonrası rejimi gayri meşru hale getirerek kaldırılamayacağını savundu . Bu en tutarlı farklılık olsa da, Jakobitlik karmaşık bir fikir karışımıydı ve pek çoğu Stuarts'ın kendisinin karşı çıktığı bir durumdu; içinde İrlanda , onun için tolerans anlamına Katolikliğe James desteklenen, fakat aynı zamanda İrlanda özerklik ve o karşı 17. yüzyıl arazi yerleşim, geri vites. 1745'te İskoç Jacobites'in 1707 Birliği'ne ve ilahi hakka karşı çıkması, onu uygulanabilir bir hareket olarak sona erdiren iç çatışmaların merkezinde yer aldı.
İrlanda dışında, Jakobitizm batı İskoç Yaylaları , Perthshire ve Aberdeenshire'da ve Batı Lancashire , Northumberland ve County Durham gibi Katoliklerin yüksek oranda olduğu Kuzey İngiltere bölgelerinde en güçlüydü . Sempatizanlar ayrıca Galler'in bazı bölgelerinde ve Batı Midlands ve Güney Batı İngiltere'de , İç Savaş döneminin Kraliyet kaleleri ile bir dereceye kadar örtüşen bulundu . Hareketin uluslararası bir boyutu vardı; Birçok Avrupalı güç, daha büyük çatışmaların bir uzantısı olarak Jacobites'e sponsor olurken, birçok Jacobite sürgünleri yabancı ordularda görev yaptı.
İrlanda'daki 1689-1691 Williamite Savaşı'na ve İskoçya'daki eşzamanlı çatışmaya ek olarak, 1715 , 1719 ve 1745-6'da İskoçya ve İngiltere'de açık Jacobite isyanları vardı ; 1708 ve 1744'te Fransız destekli başarısız işgal girişimleri ; ve birkaç başarısız olay örgüsü. 1745 ayaklanması, Britanya devleti için kısaca ciddi bir kriz iken, İngiliz birliklerinin Kıta Avrupası'ndan geri çağrılmasına yol açarken, çöküşü ve Fransız desteğinin 1748'de geri çekilmesi, Jakobitizmi ciddi bir siyasi hareket olarak sonlandırdı.
Siyasi arka plan
Jacobite ideolojisi , 1603'te İngiltere, İskoçya ve İrlanda'nın ilk hükümdarı James VI ve I ile ortaya çıktı . Temeli , konumunun ve yetkisinin Tanrı'dan geldiğini iddia eden ilahi haktı ve tebaanın görevi itaat etmekti. Hükümdarın kişisel yönetimi, Parlamento ihtiyacını ortadan kaldırdı ve üç krallığın hepsinde yaygın olmayan kavramlar olan siyasi ve dini birliği gerekli kıldı.
"İlahi hak" , her ikisi de kralın üzerinde bir otorite olduğunu öne sürdükleri için, Papa ve Protestan uymayanlara Katolik bağlılığıyla da çatışıyordu . 17. yüzyıl 'gerçek din' ve 'iyi yönetim' inancı biriydi ve aynı şey, bir alandaki anlaşmazlıklar diğerini besledi; Milenyumculuk ve İkinci Geliş'in yakın olduğuna olan inanç, birçok Protestanın bu tür meseleleri acil ve gerçek olarak görmesi anlamına geliyordu .
Birliğe doğru ilk adım olarak James, İngiltere , İskoçya ve İrlanda kiliseleri arasında standart uygulamalar oluşturmaya başladı . Bu, 1625'ten sonra I. Charles yönetiminde devam etti , ancak Laudian uygulamalarını İngiltere Kilisesi'nde uygulamak ve Parlamento olmadan karar vermek siyasi bir krize yol açtı. İskoçya'da da benzer önlemler 1639-1640 Piskopos Savaşlarına ve bir Covenanter hükümetinin kurulmasına neden oldu .
Küçük bir Katolik soylu grubu tarafından düzenlenen Ekim 1641 İrlanda İsyanı , toprağa el koymanın, siyasi kontrolün kaybının, Katolik karşıtı önlemlerin ve ekonomik düşüşün kümülatif etkisiydi. Kansız bir darbe olarak tasarlanan liderler, kontrolü çabucak kaybederek her iki tarafta da zulümlere yol açtı. Mayıs ayında, bir Covenanter ordusu indi Ulster İskoç yerleşimciler desteklemek; İngiliz Parlamentosu, Charles'ın kendisine karşı kullanacağından korkarak bir orduyu finanse etmeyi reddetti ve Birinci İngiliz İç Savaşı Ağustos'ta başladı.
1642'de İrlandalı isyancıları temsil eden Katolik Konfederasyonu Charles'a bağlılık ilan etti, ancak İrlanda'daki tavizler onlara her üç krallıkta da Protestan desteğine mal olduğu için, Stuartlar güvenilmez bir müttefikti. Buna ek olarak, Mart 1642'de Charles tarafından onaylanan Maceracılar Yasası , çoğu Konfederasyon üyelerine ait olan İrlandalı Katoliklerin topraklarına el koyarak isyanın bastırılmasını finanse etti.
Sonuç, Konfederasyon, Ormond Protestan Dükü altındaki Royalist güçler ve Ulster'de Covenanter liderliğindeki bir ordu arasında üç yönlü bir yarışma oldu . İkincisi, İngiliz hükümeti ile giderek daha fazla anlaşmazlık içindeydi; Charles'ın Ocak 1649'da idam edilmesinden sonra, Ormond , İrlanda'nın 1649-1652 Cromwell döneminde fethine direnmek için bu grupları birleştirdi .
Charles II , Üçüncü İngiliz İç Savaşı'nda İskoç desteği karşılığında Konfederasyon ile olan ittifakını reddetti ve Ormond 1650'de sürgüne gitti. 1652'deki yenilgi , Katolik ve Kraliyet topraklarına toplu el konulmasına ve İngilizler arasında yeniden dağıtılmasına yol açtı. Parlamento askerleri ve Protestan yerleşimciler. Üç krallık İngiliz Milletler Topluluğu'nda birleştirildi ve monarşi 1660'ta yeniden kurulduğunda ayrı statülerini yeniden kazandı.
Charles'ın hükümdarlığı, Protestan Avrupa için bir tehdit olarak görülen Fransa'nın XIV.Louis'in yayılmacı politikaları tarafından yönetildi . Kardeşi ve varisi James 1677'de Katolikliğe geçtiğini açıkladığında, onu İngiliz tahtından çıkarmak için bir girişimde bulunuldu . Bununla birlikte, İngiltere ve İskoçya'da yaygın destekle Şubat 1685'te kral oldu; Katolik bir hükümdar, 'doğal varisi' dışlamaktan daha çok tercih edildi ve Protestan muhaliflerin isyanları hızla bastırıldı. Ayrıca geçici olarak görüldü; James 52 yaşındaydı, ikinci evliliği 11 yıl sonra çocuksuzdu ve Protestan kızı Mary varisiydi.
Dini, James'i, erkek kardeşinin yönetimindeki konumu gelişmemiş olan İrlandalı Katolikler arasında popüler yaptı. 1685'e gelindiğinde, Katolik toprak sahipliği 1600'de% 90'a kıyasla% 22'ye düştü ve 1673'ten sonra, bir dizi bildiri onları silah taşıma veya kamu görevi yapma hakkından mahrum etti . Tyrconnell'in 1. Kontu Katolik Richard Talbot, 1687'de İrlanda Lord Milletvekili olarak atandı ve James'ten sağ çıkabilecek bir Katolik müessesesi inşa etmeye başladı. Kısa bir saltanat döneminden korkan Tyrconnell, üç krallığı da istikrarsızlaştıran bir hızla ilerledi.
James , Kraliyet İmtiyazını kullanarak uyguladığı dini hoşgörü tedbirlerini onaylamayı reddettiklerinde İngiliz ve İskoç Parlamentolarını reddetti . Bunu yapmak, din konusundaki anlaşmazlıkları yeniden başlatmakla, 1685'te isyan edenleri ödüllendirmek ve kendi destekçilerinin altını oymakla tehdit etti. Ayrıca , Fransız Protestanlara karşı hoşgörüyü kaldıran ve 40.000'i Londra'ya yerleşmiş tahmini 400.000 mülteci yaratan 1685 Fontainebleau Fermanı'nın etkisini de görmezden geldi .
Haziran 1688'deki iki olay hoşnutsuzluğu isyana çevirdi; birincisi, James'in oğlunun doğumu , bir Katolik hanedanı olasılığı yaratır. İkincisi, kurulu kiliselere saldırı sinyali veriyormuş gibi görünen Yedi Piskopos'un yargılanması ; beraat etmeleri İngiltere ve İskoçya'da yaygın bir sevinç yarattı ve James'in siyasi otoritesini yok etti.
1685'te, James'in baypas edilmesi durumunda pek çok kişi iç savaştan korkuyordu; 1688'e gelindiğinde, başbakanı Sunderland Kontu bile, yalnızca görevden alınmasının bunu engelleyebileceğini hissetti. Sunderland , Mary ve kocası Orange of Orange'ın silahlı müdahaleye destek olacağına dair gizlice William'a bir Davet düzenledi . William , 5 Kasım'da 14.000 adamla Brixham'a indi ; ilerledikçe James'in ordusu firar etti ve 23 Aralık'ta sürgüne gitti. Şubat 1689'da William ve Mary İngiltere'nin ortak hükümdarları olarak atandılar, ardından Mart ayında İskoçya izledi.
İrlanda'nın çoğu hala Tyrconnell tarafından kontrol ediliyordu ve James, 12 Mart 1689'da 6.000 Fransız birliğiyle karaya çıktı. İrlanda'daki 1689-1691 Savaşı iki tekrar eden eğilimi vurguladı; James ve halefleri İrlanda ve İskoçya'yı İngiltere'nin ana ödülüne ikincil olarak görürken, Fransız desteği daha geniş Dokuz Yıl Savaşını desteklemeyi amaçlıyordu , zorunlu olarak Stuarts'ı yeniden kurmak değil. Mayıs 1689'daki seçimler, 1613'ten beri Katolik çoğunluğa sahip ilk İrlanda Parlamentosunu oluşturdu. Cromwellian arazi ele geçirmelerini kaldırdı, Williamites'in topraklarına el koydu ve İrlanda'yı "İngiltere'den ayrı bir krallık" ilan etti, 1691'deki yenilgiden sonra iptal edilen tedbirler.
İskoçya'da küçük bir Jacobite ayaklanması bastırıldı. İrlanda Yakubi mağlup edildi Birkaç gün sonra Boyne Temmuz 1690 yılında, zaferi Beachy Head Fransız geçici kontrolünü verdi Manş . James, İngiltere'nin derhal işgal edilmesini teşvik etmek için Fransa'ya döndü, ancak İngiliz-Hollanda filosu kısa süre sonra denizdeki üstünlüğünü yeniden kazandı ve fırsat kaybedildi.
1691 Limerick Antlaşması İrlanda'daki savaşı sona erdirdi; Sürgündeki Stuarts adına gelecekteki ayaklanmalar İngiltere ve İskoçya ile sınırlıydı. İskan 1701 Yasası İngiliz tahttan Katolik men ve ne zaman Anne 1702 yılında geçen Stuart hükümdar oldu onun varisi onun Protestan kuzeni Hannover'in Sophia o değil Katolik üvey kardeşi James. İrlanda 1800 yılına kadar ayrı bir Parlamento tuttu, ancak 1707 Birliği İngiltere ve İskoçya'yı Büyük Britanya Krallığı altında birleştirdi . Anne bunu seleflerinin başaramadığı birleşik Protestan krallığı olarak gördü.
Sürgündeki Stuarts, İngiltere, İskoçya ve İrlanda'nın üç krallığında ellerinde tuttukları desteğe dayanarak iktidara dönüş için ajitasyon yapmaya devam ettiler. Bunu yapmak, çoğunlukla Fransa tarafından sağlanan harici yardım gerektirdi, oysa İspanya 1719 Rising'i destekledi . İsveç , Prusya ve Rusya ile de farklı zamanlarda görüşmeler yapılırken , bunlar hiçbir zaman somut sonuçlar vermedi; Stuart'lar bir kaldıraç olarak faydalıyken, yabancı destekçileri restorasyonlarına pek ilgi duymuyordu.
Üç krallıktaki Jacobite destekçileri
İngiltere, İskoçya ve İrlanda'nın üç krallığındaki Jacobite desteği, kısmen belirli dini topluluklara ve siyasi inançları ilahi hak , kutsal krallık ve vazgeçilemez kalıtsal hak gibi temel Stuart doktrinlerini kapsayanlar arasında kök saldı . Bununla birlikte, bireysel Jacobites'in motivasyonu, Stuarts'ın eski krallıkları arasında büyük farklılıklar gösteriyordu: motivasyon oluşturmak, "genel olarak, en çok yazanların harekete geçmemesi ve eylemde bulunanların çok az yazması" gerçeğiyle karmaşık bir hal alıyor. Tarihçiler, hareketi, Mahkeme karşıtı, 'Ülke' ideolojisinin devrimci bir uzantısı olarak; yürütme gücünün büyümesine karşı aristokratik bir tepki; feodalizm ve kapitalizm arasında basit bir çatışma; veya İskoçya ve İrlanda'da milliyetçi duygunun bir ürünü olarak.
İrlanda
Jakobitizmin İrlanda siyasi tarihindeki rolü tartışılmaktadır; bazıları bunun geniş tabanlı bir halk hareketi olduğunu ve 1688 ile 1795 yılları arasında İrlanda Katolik milliyetçiliğinin ana itici gücü olduğunu iddia ediyor. Diğerleri ise bunu, kökleri günah çıkarma ve hanedan bağlılıklarına dayanan pan-İngiliz bir hareketin parçası olarak görüyor, 19. yüzyıl İrlandalılarından çok farklı. milliyetçilik.
Tarihçi Vincent Morely, İrlanda Jakobitliğini, daha geniş hareket içindeki ayırt edici bir ideoloji olarak tanımlar ve "Stuarts'ın Miles atalarını, Katolikliğe olan bağlılığını ve İrlanda'nın kendi tacına sahip bir krallık statüsünü vurgulamaktadır ." 18. yüzyılın ilk yarısında Jakobitizm, "politik olarak bilinçli Katoliklerin birincil bağlılığıydı".
James'e İrlanda Katolik desteği, öncelikle dinine ve taleplerini yerine getirme istekliliğine dayanıyordu. 1685'te Galyalı şair Dáibhí Ó Bruadair , Katolikliğin ve İrlandalı dilinin üstünlüğünü güvence altına almak için üyeliğini kutladı. Tyrconnell'in Katolik alaylarının yaratılmasıyla orduyu genişletmesi, Diarmuid Mac Carthaigh tarafından, yerli İrlandalı "Tadhg" ın silahlanmasına ve İngiliz Protestanı "John" üzerindeki hakimiyetini ortaya koymasına olanak sağladığı için memnuniyetle karşılandı.
Tersine, İrlandalı Protestanların çoğu, onun politikalarını "Protestan ilgisini ve İrlanda'daki İngiliz ilgisini tamamen mahvetmek" olarak gördü. Bu, Protestan Jakobitliğini, Katolikliğe karşı çıkan ancak James'in görevden alınmasını yasadışı olarak gören "doktriner din adamları, hoşnutsuz Muhafazakâr toprak sahipleri ve Katolik din değiştirenler" ile sınırlandırdı. Birkaç İrlanda Kilisesi bakanı, yeni rejime bağlılık yemini etmeyi reddetti ve en ünlü propagandacı Charles Leslie olan Jüri Üyesi oldu .
James sürgün edildikten sonra, yönetim Tyrconnell tarafından kontrol edildiğinden, İrlanda krallıklarını yeniden kazanma girişimine başlamak için en iyi yer gibi görünüyordu. Mayıs 1689'da James, 1666'dan beri İrlanda'nın ilk Parlamentosunu aradı ve öncelikle savaş çabalarını finanse etmek için vergi istedi. Tyrconnell , yeni ilçe tüzükleri çıkararak , Katolikleri şehir şirketlerine kabul ederek ve "sadakatsiz üyeleri" ortadan kaldırarak ağırlıklı olarak Katolik bir seçmen ve aday sağladı . Kuzeydeki birçok bölgede seçimler yapılmadığından, Avam Kamarası 70 üye eksikti ve 230 milletvekilinin 224'ü Katolikti.
Daha sonra ' Vatansever Parlamentosu ' olarak anılan meclis , James'i haklı kral ilan ederek ve onu deviren "hain tebaasını" kınayarak açıldı. Ancak, toprak reformu konusunda bölünmüştü; 1662 İskan Yasası'ndan yalnızca küçük bir azınlık yararlandı , çoğunluğu James ve Tyrconnell dahil Lordların üyeleri . Avam Kamarasındaki çoğunluk , konumun 1641'de geçerli olan konuma geri dönmesini istedi ve eski mülklerinin yarısının önerisini reddetti.
Bu bölünmeler daha sonra İrlandalı Jakobitler arasındaki 'Barış' ve 'Savaş' fraksiyonları arasındaki savaşta yeniden ortaya çıkacaktı, ancak Commons ezici bir şekilde el konulan toprakların tamamen restorasyonundan yana olduğu için Tyrconnell Lordları tasarıyı onaylamaya ikna etti. İrlanda parlamentosu ile James arasındaki farklar daha ciddiydi; önceliği İngiltere tahtıydı, bir Fransız diplomat ise "İngilizleri kızdıracak herhangi bir şey yapamayacak kadar İngiliz bir kalbi" olduğunu gözlemledi. Bu nedenle, İngiltere ve İskoçya'da "Protestan tebaasını tatmin edemeyecek" önlemlere direndi ve "boğazına pek çok sert şey çakacak bir halkın eline düştüğünden" şikayet ederek,
Parlamento, yalnızca asgari taleplerine uyması halinde vergileri oylayacağını açıkça belirttiğinde, 1650'ler öncesi Katolik toprak sahiplerinin mülklerine iade edilmesini gönülsüzce onayladı ve çoğunluğu Protestan "isyancıların" 2.000'inin mülklerine el koyan bir Attainder Yasası geçirdi. Ayrıca, İrlanda'nın "ayrı bir krallık" olduğu ve İngiltere'de geçirilen yasaların geçerli olmadığı iddiasını kabul etti, ancak İrlanda yasalarının İngiliz Parlamentosu tarafından onaylanmasını gerektiren Poynings Yasası'nı kaldırmayı reddetti . Kendi Katolikliğine rağmen James, İrlanda Protestan Kilisesi'ni destek üssünün önemli bir parçası olarak gördü; toprak sahiplerinin yalnızca kendi dinlerinin din adamlarına ondalık ödemek zorunda kalacağı konusunda anlaşmaya varılmasına rağmen, yasal üstünlüğünü koruduğu konusunda ısrar etti .
James yenilgiden sonra İrlanda'yı terk Boyne "kendileri için shift" onun destekçileri anlatan 1690 yılında. Bu, bazılarının onu, sadık takipçilerini terk eden "Seamus an chaca" veya "boktan James" olarak tasvir etmesine yol açtı. Bununla birlikte, Gal bilgini Breandán Ó Buachalla , itibarının daha sonra "geri dönmeye mahkum ... haklı kral" olarak yeniden kazanıldığını iddia ediyor ve Charles O'Kelly ve Nicholas Plunkett gibi üst sınıf İrlandalı Jacobite yazarlar, görünüşü için "yozlaşmış İngiliz ve İskoç danışmanları" suçladı. firar.
1691'den sonra, 1689 Parlamentosundan alınan tedbirler iptal edildi, ceza kanunları Katoliklerin kamusal yaşamını yasakladı ve Attainder Yasası daha fazla arazi müsaderesini haklı çıkarmak için kullanıldı. 12.000 Jacobite askeri , çoğunluğu daha sonra Fransız İrlanda Tugayı tarafından emilen Vahşi Kazların Uçuşu olarak bilinen diasporaya sürgüne gönderildi . Her yıl Fransız ve İspanyol orduları için yaklaşık 1000 adam askere alındı ve bunların çoğu "Stuart davasına somut bir bağlılıkla" oldu. Fransız İrlanda Tugayı'nın unsurları, 1745'te İskoç Jacobite ayaklanmasına katıldı.
İrlandalı şairler, özellikle Münster'de , James'in ölümünden sonra davayı savunmaya devam ettiler; 1715'te Eoin O Callanain, oğlu James Francis Edward Stuart'ı " taoiseach na nGaoidheal " veya " Gaels'in reisi " olarak tanımladı . İngiltere'de olduğu gibi, 1720'ler boyunca, James'in 10 Haziran'daki doğum günü Dublin'de ve Kilkenny ve Galway gibi kasabalarda kutlandı . Bunlara çoğu kez, Yakup yanlısı popüler sempatilerin kanıtı olarak öne sürülen isyan eşlik ediyordu. Diğerleri, isyanların 18. yüzyılda kentsel alanlarda yaygın olduğunu ve bunları bir "ritüelleşmiş çatışmalar dizisi" olarak gördüğünü iddia ediyor.
Yakupcu retoriği ve rapçiler veya haydutlar arasındaki sembolizmle birleştiğinde , bazı tarihçiler bunun Stuart restorasyonu için devam eden popüler desteğin kanıtı olduğunu iddia ediyorlar. Ancak diğerleri, "retorik Jakobitliğin statükodan hoşnutsuzluğun aksine, Stuarts'a desteği ne kadar yansıttığını" tanımlamanın zor olduğunu savunuyor. Yine de, iktidardaki Protestan azınlık arasında yeniden dirilen Katolik Jakobitizm korkusu, on sekizinci yüzyılın büyük bölümünde Katolik Ceza Yasalarının yürürlükte kalması anlamına geliyordu.
Ne 1715'te ne de 1745'te İngiltere ve İskoçya'dakilere eşlik edecek bir İrlanda ayaklanması yoktu; Bir öneri 1691'den sonra, İrlandalı Jacobites çeşitli nedenlerle yerel bir isyana dayanmak yerine Avrupalı müttefiklere yöneldi. 1720'lerden itibaren birçok Katolik , Hanoveryan rejimine sadakat yemini etmeye istekliydi, ancak Papa'nın ve ayrıca Starkların otoritesinden vazgeçmeyi gerektiren Abjurasyon Yemini'ni değil .
1750'lerde Jacobite davasının etkili bir şekilde yok olmasından sonra, birçok Katolik üst sınıf, Stuarts'ın desteğini çekti. Bunun yerine, mevcut devlet içinde Katolik şikayetlerinin giderilmesi için çalışan Katolik Sözleşmesi gibi örgütler yarattılar . Ne zaman Charles 1788 yılında öldü İrlandalı milliyetçiler, alternatif kurtarıcı için aralarında baktım Fransız First Republic , Napolyon Bonaparte ve Daniel O'Connell .
İngiltere ve Galler
İngiltere ve Galler'de Jakobitizm, çoğu zaman James'in Dışlama Krizi sırasında tahtta kalma hakkını destekleyen Muhafazalar ile ilişkilendirildi . Tory ideolojisi, ne "zaman ne de kanun hukukunun [...] gasp günahını iyileştiremeyeceğini" ima ederken, ortak Tory ve Jacobite temaları olan ilahi hak ve kutsal krallık Whig'in "özgürlük ve mülkiyet" kavramlarına bir alternatif sunmuş olabilir . Aralarında Eveline Cruickshanks'ın da bulunduğu bir azınlık akademisyen, 1750'lerin sonlarına kadar Muhafazakarların kripto-Jacobite partisi olduğunu, diğerlerinin de Jakobitizmin "Toryizmin bir kolu" olduğunu savundu.
Bununla birlikte, İngiltere Kilisesi'nin üstünlüğü Tory ideolojisinin de merkezindeydi: James'in politikaları tarafından tehdit altında göründüğünde, onun görevden alınmasına yakından dahil oldular. İskan 1701 Yasası İngiliz tahttan Katolikler hariç Tory idaresi tarafından kabul edildi; büyük çoğunluk için, Stuart Katolikliği aktif desteğe karşı aşılmaz bir engel oluştururken, Tory direnişsizlik doktrini de onları hüküm süren bir hükümdara karşı sürgünleri desteklemekten caydırdı.
1690'dan 1714'e kadar olan dönemin çoğunda, Parlamento ya Muhafazakârlar tarafından kontrol ediliyordu ya da Whiglerle eşit şekilde bölünmüştü; George , Anne'nin yerini aldığında , çoğu yeni rejimle uzlaşmayı umuyordu. Mar Kontu yükselen 1715 led, "onlar ile Tories marka kullanılan Jacobitisme, şimdi kapıların dışarı presum edilir" gözlemledi. Ancak George, 1710-1714 Tory hükümetini , Hannover'e zarar verdiğini düşündüğü Utrecht Barışından sorumlu tuttu . Lord Bolingbroke ve Mar Kontu gibi eski Muhafazakâr bakanları tecrit etmesi onları önce muhalefete, sonra da sürgüne sürükledi. 1714 ile 1742 yılları arasında iktidardan dışlanma, birçok Muhafazanın Jacobite mahkemesiyle temas da dahil olmak üzere mevcut hükümeti değiştirmek için fırsatlar aradığı anlamına geliyordu.
1715'te, 29 Mayıs, Restorasyon Günü ve 10 Haziran'da James Stuart'ın doğum günü, özellikle de Bristol , Oxford , Manchester ve Norwich gibi Tory ağırlıklı kasabalarda , 1715 Rising'de sessiz kalmalarına rağmen, koordineli kutlamalar yapıldı . 1730'larda, Galler'deki ve başka yerlerdeki birçok 'Jacobite' gösterileri yerel gerilimler, özellikle Metodizme düşmanlık tarafından yönlendirildi ve Konformist olmayan şapellere yönelik saldırılara sahne oldu.
1715'teki çoğu İngiliz katılımcı, Lancashire gibi Kuzeybatı'nın geleneksel Katolik bölgelerinden geliyordu . 1720'ye gelindiğinde, İngiltere ve Galler'de sayıları 115.000'in altındaydı ve çoğu , İngiliz Katolik cemaatinin başı olan Norfolk Dükü de dahil olmak üzere 1745'te sadık kaldı, 1715'teki rolü nedeniyle ölüm cezasına çarptırıldı, ancak affedildi. Öyle olsa bile, sempati karmaşıktı; Norfolk'un ajanı Andrew Blood, Manchester Alayı'na katıldı ve daha sonra başka bir eski subay olan John Sanderson'ı at ustası olarak işe aldı. İngiliz Katolikler, sürgünlere 1770'lere kadar mali destek sağladı.
1689'da, İngiltere Kilisesi'ndeki din adamlarının yaklaşık% 2'si William ve Mary'ye bağlılık yemini etmeyi reddetti; bir liste toplam 584 din adamını, okul yöneticisini ve üniversite öğretim üyesini Jüri Üyesi olarak tanımlamaktadır . Pek çok sempatizan İngiltere Kilisesi içinde kaldığı için, bu neredeyse kesin olarak sayılarının altında kalıyordu, ancak Jüri Üyeleri orantısız bir şekilde Jacobite ayaklanmalarında ve ayaklanmalarda temsil ediliyordu ve birçok "şehit" sağladı. 1720'lerin sonlarına doğru, doktrin ve kurucularının ölümü üzerine tartışmalar kiliseyi bir avuç dolusu kişiye indirdi, ancak 1745'te idam edilenlerin birçoğu İngiltere'deki son önemli cemaat olan Manchester'dan geldi .
Quaker lideri William Penn bu onların kişisel ilişkiye dayanıyordu ve onun birikimi atlatamadı rağmen, James tanınmış olmayan konformist destekçisiydi. İngiliz Jakobitizminin bir başka unsuru, sürgündeki Stuarts'ın Whig kuruluşuna potansiyel bir alternatif sunduğu bir avuç hoşnutsuz radikaldi. Bir örnek, 1719'da infaz edilen bir Jacobite yazıcı olan John Matthews'du; onun broşürü Vox Populi vox Dei , dönemin çok az Tory'sini destekleyeceği bir doktrin olan Locke'cu toplumsal sözleşme teorisini vurguladı .
İskoçya
İskoç Jakobitizminin İngiltere'dekinden daha geniş ve daha kapsamlı kökleri vardı. Hükümet ordusuna katılan 11.000'e kıyasla, 1715'te 20.000 İskoç Jacobites için savaştı ve 1745'te görev yapan 9.000 ila 14.000'in çoğunluğunu oluşturuyordu. Bunun nedenlerinden biri, kiracıların zorlanabileceği İskoçya kırsalının bazı kısımlarında feodalizmin sürekliliğiydi. ev sahiplerine askerlik hizmeti vermek. Jacobite ordularının bir özelliği olan Highland klan üyelerinin çoğu bu şekilde yetiştirildi: Üç büyük ayaklanmanın hepsinde, rütbenin büyük kısmı liderleri isyana katılan az sayıda kuzeybatı klanı tarafından sağlandı.
Buna rağmen, birçok Jacobites, efsanenin Katolik, Galce konuşan İskoçyalılardan çok Protestan Ovaları'ydı. 1745'e gelindiğinde, İskoçların% 1'inden daha azı Katolikti, uzak kuzeybatı ve birkaç soylu aileyle sınırlıydı. Kadronun çoğunluğu ve Jacobite liderlerinin çoğu Protestan Piskoposluk cemaatlerine aitti.
17. yüzyıl boyunca, İskoç siyaseti ile din arasındaki yakın bağlantı, rejim değişikliklerine kaybedenlerin kirk'ten atılması anlamına geliyordu. In 1690 , üzerinde 200 din adamları çoğunlukla içinde, konumlarını kaybetmiş Aberdeen ve Banffshire 1620s beri, bir kuvvetle Episcopalian alanı. 1745'te, Jacobite askerlerinin yaklaşık% 25'i ülkenin bu bölgesinden geldi.
Episkopalizm, vazgeçilmez kalıtsal hakkı, mutlak itaati vurguladığı ve kıdemli Stuart çizgisinin zımni olarak ifade edilmesi doğal düzenin ihlali olduğu için sosyal muhafazakarlar arasında popülerdi. Kilise 1788 yılına kadar Stuarts için dualar sunmaya devam ederken, birçoğu 1714'te Hanoveryanlara bağlılık yemini etmeyi reddetti. Bununla birlikte, 1690'da bile, önemli bir azınlık yeni rejime uyum sağladı ve bu sayı İskoçların kurulmasından sonra önemli ölçüde arttı. 1712'de Piskoposluk Kilisesi .
Aberdeen'den Profesör James Garden gibi piskoposluk bakanları, 1707 Birliği'ni "isyan, adaletsizlik, baskı, bölünme ve yalancı şahitlik günahları [...] tarafından kışkırtılan İskoçya'da meydana gelen bir dizi felaketten biri olarak sundular. Muhalefet, 1707 sonrası Büyük Britanya Parlamentosu tarafından uygulanan 1708 Vatana İhanet Yasası , İskoç akranlarını Lordlar Kamarası'ndan yasaklayan 1711 kararı ve vergi artışları da dahil olmak üzere dayatılan tedbirlerle güçlendirildi . Kendi tercihlerine rağmen, Stuarts bu gruba hitap etmeye çalıştı; 1745'te Charles, İngiliz destekçilerini yabancılaştıracağı endişelerine rağmen, "sözde Birlik" i fesheden deklarasyonlar yayınladı.
Bununla birlikte, Birlik sonrası mevzuata muhalefet Jacobites ile sınırlı değildi. Pek çok Presbiteryen, 1712'de Piskoposluk Kilisesi'nin kurulmasına ve diğer hoşgörü önlemlerine karşı çıkarken, en kötü vergi isyanları , Stuarts'a karşı antipati ile tanınan bir kasaba olan Glasgow'da gerçekleşti . İngiltere'de olduğu gibi, bazıları Birliğe Hanoveryan bağlantısından daha az itiraz etti; 1745'te Jacobite'nin kıdemli komutanı olan Lord George Murray , Charles'la defalarca aynı fikirde olmayan ancak "Hanover Seçmenleri nedeniyle savaşlara [...] karşı çıkan bir İttihatçı idi.
İdeoloji
Tarihçi Frank McLynn, Jakobitizmin yedi ana itici gücünün olduğunu belirterek, hareketin "yalnızca Yıldızları yeniden kurmayı amaçlayan samimi adamlar [..] içerdiği halde," nadiren [...] olumlu bir doktrin "olduğunu ve" bir kaynak sağladığını "belirtiyor. her türden siyasi muhalefet için meşruiyet ".
Dört ana ideolojik ilkesi, Jürisizler, Yüksek Kilise Anglikanları ve İskoç Piskoposlukları tarafından paylaşılan bir teolojiye dayanıyordu . Birincisi, kralların ilahi haklarıydılar , insana ya da parlamentoya değil, Tanrı'ya hesap verebilirliklerine; ikincisi, monarşi ilahi bir kurumdu; üçüncüsü, devrilemeyen veya iptal edilemeyen, vazgeçilemez kalıtsal haklarla tacın inişi; ve son olarak, öznenin onaylamayabileceği hükümdarlara karşı bile pasif itaat ve direniş göstermeme şeklindeki kutsal emir.
Ancak Jacobites, 'mutlak' ve 'keyfi' güç arasında bir ayrım yapmaya çalıştılar. Hükümdarın ve öznenin haklarının ve görevlerinin kesin yorumu, farklı yazarlar arasında farklılık gösteriyordu; Nonjuror Charles Leslie, belki de en aşırı ilahi sağ kuramcı olmakla birlikte, hükümdarın "Tanrı'ya yemininin yanı sıra sözüne bağlı olduğunu" savundu. halkı "ve" adalet ve şeref yasaları ".
Jacobite politik söylemi, ilahi olarak onaylanmış otoritenin toplumun temel ahlaki koruyucusu olduğunu, yokluğunun ise parti çatışmasına yol açtığını savundu. 1688 Devrimi'nin Whigs, dini muhalifler ve yabancılar gibi çıkarlarını gözeten azınlıkların devletin kontrolünü ele geçirmesine ve zayıfları ezmesine izin verdiğini iddia etti. Bununla birlikte, bu tür duygular her zaman tutarlı bir şekilde Jacobite topluluğu içinde tutulmadı veya yalnızca Jacobites ile sınırlı değildi: birçok Whig ve İngiliz Kilisesi din adamları da 1688 sonrası verasetinin "ilahi olarak buyurulduğunu" savundu.
Zaman ilerledikçe, Jacobite söylemi anaakım Toryizme yaklaştı; 1710 sonrası broşür yazarları, Stuarts'ın sürgüne gönderilmesini topluca ulustan ziyade "kötü niyetli" Whig fraksiyonuna bağlamaya başladılar. Yerleşim Yasası'ndan sonra, Jacobite propagandacıları yazılarında tamamen meşru unsurları önemsemediler ve 1745'e gelindiğinde, kalıtsal ve vazgeçilemez hakkın aktif teşviki büyük ölçüde birkaç İskoç Jacobites, özellikle de Episkopal Efendileri Pitsligo ve Balmerino ile sınırlı kaldı . Bunun yerine, sürekli bir orduya muhalefet, seçim yolsuzluğu ve sosyal adaletsizlik gibi popülist temalara odaklanmaya başladılar. 1750'lerde Charles, üç yıllık parlamentolar vaat etti, orduyu dağıttı ve basın özgürlüğü konusunda yasal garantiler verdi. Bu tür taktikler çekiciliğini genişletti, ancak aynı zamanda benzer tavizler vermeye hazır bir hükümet tarafından her zaman zayıflatılabileceği için riskler de taşıdı. Doktrin Jacobites ve onların daha geniş tabanlı destekçileri arasındaki gerilim, İskoçların çoğunun 1707 Birliği'ni dağıtmak gibi birincil bir hedefinin olduğu 1745 isyanında su yüzüne çıktı: Prestonpans'tan sonra, Charles'ın istediği gibi İngiltere'yi işgal etmek yerine müzakere etmeyi tercih ettiler.
Daha genel olarak, Jacobite teorisyenleri Aydınlanma düşüncesinde daha geniş akımları yansıtarak, algılanan modern çöküşe monarşist bir çözüme ilgi duyanlara hitap etti. Popülist şarkılar ve broşürler, Stuart hükümdarını geniş bir yelpazedeki rahatsızlıkları düzeltebilen ve sosyal uyumu yeniden tesis edebilen bir kral olarak sundu; Sürgünde İngiliz bifteği yemeye ve İngiliz birası tüketmeye devam eden bir adam. Tories'e itiraz etmek için özellikle hesaplanmış olsa da, Jacobite kitapçıları ve ajanları tarafından benimsenen çok çeşitli temalar düzenli olarak hoşnutsuz Whigleri ve eski radikalleri kendine çekiyordu: bu tür "Whig-Jacobites", II. James'in sürgün mahkemesi tarafından çok değerliydi, ancak esas olarak onu görmüş görünüyor Bir restorasyon durumunda taviz almanın kolay olacağı potansiyel olarak zayıf bir kral.
Topluluk
Jacobite ajanları, hoşnutsuzları işe alma girişimlerine devam ederken, en kararlı Jacobites genellikle, özellikle İskoçya'da nispeten küçük aile ağları tarafından birbirine bağlanmıştı; Perthshire ve Aberdeenshire gibi bölgelerdeki Jacobite faaliyetleri, 1715 ve 1745'te yoğun bir şekilde yer alan sınırlı sayıda etkili aileye odaklandı.
En güçlü toprak sahibi ailelerden bazıları kuruluş bağlılıklarını korudular, ancak küçük oğulların aktif Jakobitizme katılmalarına 'izin vererek' Stuart bağlılık geleneklerini sürdürdüler; 1745'te, Lewis Gordon'un kardeşi Gordon Dükü için bir vekil olduğuna inanılıyordu . Birçok Jacobite lideri, birbirleriyle ve sürgün toplumuyla evlilik veya kan yoluyla yakından bağlantılıydı. Bu, bazı tarihçilerin, özellikle de Bruce Lenman'ın, Jacobite ayaklanmalarını , bu görüş evrensel olarak kabul edilmese de, seçkinlerden oluşan küçük bir ağın Fransız destekli darbe girişimleri olarak nitelendirmesine yol açtı .
Jacobite sempatisinin aile gelenekleri, yazıtlı cam eşyalar veya gizli sembollere sahip yüzükler gibi nesnelerle güçlendirildi, ancak hayatta kalanların çoğu aslında 19. yüzyıl neo-Jacobite kreasyonları. Diğer aile yadigarları, hareketin olağandışı bir saygı düzeyini koruduğu infaz Jacobite "şehitleri" ni içeriyordu. 1745'te Jacobite ordusu tarafından yaygın olarak benimsenen tartan kumaşı, Diriliş'ten önce bile Stuart sempatisinin bir sembolü olarak portrelerde kullanıldı. Seçkin sosyal çevrelerin dışında, Jacobite topluluğu propaganda ve sembolik nesneleri, taşra eşrafına ve "orta sınıf" türlerine yönelik bir kulüpler, matbaacılar ve seyyar satıcılar ağı aracılığıyla dolaştırdı. 1745'te Prens Charles, gizli dağıtım için anma madalyaları ve minyatür resimler sipariş etti.
Jacobite topluluğunun daha göze çarpan unsurları arasında 18. yüzyılın başlarında kurulan İskoç Bucks Kulübü veya Galce Tory Sir Watkin Williams-Wynn liderliğindeki "Beyaz Gül Döngüsü" gibi içki kulüpleri vardı . Diğerleri arasında, büyük ölçüde Güney Galler seçkinlerinden oluşan "Deniz Serjantları" veya 1745'teki rolü için idam edilen Glamorganshire avukatı David Morgan liderliğindeki "Westminster'in Bağımsız Seçmenleri" yer alıyordu. Morgan dışında, üyelerinin büyük çoğunluğu yer almadı. 1745 Rising'de; Charles daha sonra "Galli Jacobites için benim için yaptıklarını yapacağını. Onların sağlıklarını içeceğim" dedi.
Jacobites büyük ölçüde kovuşturulması imkansız olan sembollere dayanıyordu, en yaygın olanı 1688'den sonra şu anda belirsiz olan nedenlerle kabul edilen York'un Beyaz Gülü idi . Eski bir İskoç kraliyet aygıtı olarak kullanılması, James II ile York Dükü olarak ilişkilendirilmesi veya Charles I'in "Beyaz Kral" olarak tasarlanması dahil olmak üzere çeşitli kökenler önerilmiştir .
Jacobite askeri birimleri genellikle düz beyaz standartlar ve beyaz paletler kullandı : Yeşil kurdeleler Whig derneklerine sahip olmasına rağmen tanınan bir başka Stuart sembolüydü . Bu sembollerin çoğu Tories tarafından, Charles II ile ilişkili meşe dalları veya meşe yaprağı gibi hükümet destekçilerini kışkırtmak için de kullanıldı. 29 Mayıs Restorasyon Günü , James Stuart'ın 10 Haziran'daki doğum günü veya "Beyaz Gül Günü" gibi Stuart sempatisinin sergilenmesi için bir fırsattı.
Reddet
Paris'e dönüşünde bir kahraman olarak karşılanmasına rağmen , Charles'ın perde arkasındaki resepsiyonu daha sessizdi. Jacobites'in resmi olmayan Fransız elçisi D'Éguilles , Lochgarry'yi "bir haydut" olarak tanımlayan ve George Murray'in bir İngiliz casusu olduğunu öne süren, kendisi ve diğer kıdemli Jacobitler hakkında düşük bir görüşe sahipti. İskoçlar, her ikisinin de sürekli güvencelerine rağmen, anlamlı İngilizce veya Fransızca desteğinin olmaması nedeniyle hayal kırıklığına uğradılar.
1745 gibi erken bir tarihte, Fransızlar Avusturya Veraset Savaşının maliyetleriyle boğuşuyordu ve Haziran 1746'da Breda'da Britanya ile barış müzakerelerine başladılar . 1747 ve 1748'de Flanders'deki zaferler , gemilerinin İngiliz deniz ablukasından kaçınmak için güvendikleri, daha önce tarafsız olan Hollanda Cumhuriyeti'ni çekerek aslında konumlarını daha da kötüleştirdi . 1748'e gelindiğinde, Fransız nüfusu arasındaki yiyecek kıtlığı, savaşı bitirmenin acil bir mesele olduğu anlamına geliyordu, ancak Charles Fransa'da kalırken İngilizler Aix-la-Chapelle Antlaşması'nı imzalamayı reddetti . Fransızlar, ayrılma isteklerini görmezden geldikten sonra sabrını kaybetti; Aralık 1748'de Opéra'ya giderken yakalandı ve sınır dışı edilmeden önce kısa bir süre hapse atıldı.
Ayaklanma aynı zamanda, düşük seviyeli, devam eden bir isyanın Fransızlar için restorasyondan çok daha uygun maliyetli olduğu gerçeğinin altını çizdi. Stuarts'ın kendilerinin de kabul ettiği gibi, bu tür savaşlar yerel halk için yıkıcıydı; 1690'da geri çekilmeden önce Jacobite birliklerinin yol açtığı yıkımın Drogheda çevresindeki bölgenin iyileşmesi elli yıl aldı. Bu bölünmeleri açığa çıkararak, 1745 Ayaklanması, Jakobitizmi geçerli bir siyasi alternatif olarak büyük ölçüde sona erdirdi.
İngiliz yetkililer, Scottish Highlands'in başka bir ayaklanma için kullanılmasını önlemek için tasarlanmış bir dizi önlemi yürürlüğe koydu. Yeni kaleler inşa edildi, askeri yol ağı nihayet tamamlandı ve William Roy Highlands'in ilk kapsamlı araştırmasını yaptı. 1745'ten önce bile, klan sistemi değişen ekonomik koşullar nedeniyle ciddi bir baskı altındaydı; Kalıtsal Yargı Yasası ise, Highland şeflerinin feodal kontrolleri kaldırıldı yasaklama Yasası askerlik giyilen sürece Highland elbise yasadışı ilan etti.
Elibank arsa
1749'dan 1751'e kadar Charles İngiltere'de başka bir yükselişi keşfetmeye başladı; daha önce önerdiğinde babası James'i kızdıran bir teklif olan Anglikanizme geçmeyi düşündü. 1750'de gizlice Londra'yı ziyaret etti: İngiliz Jacobites, Charles'ın Prusya Kralı II. Friedrich'e yaptığı tekliflere rağmen, yabancı destek olmadan hiçbir şey yapmayacakları konusunda açıktı .
Elibank'tan Alexander Murray başkanlığındaki George II'yi yakalamak ya da öldürmek için bir komplo sonunda durdu, ancak Charles ajan olarak iki sürgün İskoç göndermeden önce değil. Biri, 1745'te Cameron alayını işe almaktan sorumlu olan Archibald Cameron'du : İddiaya göre İskoçya'ya döndüğünde kendi klan üyeleri tarafından ihanete uğradı ve 7 Haziran 1753'te idam edildi. adlarını ona "ihanet ettikleri" için yayınlayacak; Kalan İngiliz sempatizanlarının çoğu şimdi davayı terk etti.
Fransız desteğinin kaybı
1759'da Lagos ve Quiberon Körfezi'ndeki Fransız deniz yenilgileri, onları Charles'ı tahtına yerleştirecek olan İngiltere'nin planlı bir işgalini terk etmeye zorladı . Jacobites için genellikle son gerçekçi şans olarak kabul edilir. Charles alkolizme daha da daldı ve kısa süre sonra Fransız hükümeti tarafından tamamen terk edildi ve onun için çok az yarar gördü. İngiliz Jacobites fon göndermeyi bıraktı ve 1760'da Katolikliğe dönen Charles, Roma'daki yaşam tarzını desteklemek için Papalığa güveniyordu.
James Edward Stuart 1766'da öldüğünde, Holy See Charles'ı Büyük Britanya'nın yasal hükümdarı olarak tanımayı reddetti. 1788'de İskoç Katolikler, Hanover Hanesi'ne bağlılık yemini ettiler ve iki yıl sonra Kral George için adıyla dua etmeye karar verdiler.
Henry IX
Charles 1788'de öldüğünde, Stuart'ın tahta çıkma iddiası , Kardinal olan ve şimdi İngiltere Kralı IX. Henry'yi şekillendiren küçük kardeşi Henry'ye geçti . Fransız Devrimi sırasında mali sıkıntıya düştükten sonra , George III tarafından bir maaş verildi . Ancak, Jakobitizmin tüm eski destekçileri finansmanı durdurmuş olsa da, iddialarını hiçbir zaman tahttan teslim etmedi. Henry'nin 1807'de ölümünün ardından, Jacobite iddiaları Yerleşim Yasası tarafından dışlananlara geçti : önce Savoy Evi'ne (1807-1840), ardından Habsburg-Lorraine Evi'nin Modenese şubesine (1840-1919) ve son olarak Wittelsbach Evi'ne (1919-günümüz). Bavyera Dükü Franz, şu anki Jacobite varisidir. 1807'den beri ne o ne de selefleri iddialarını sürdürmedi. Henry, Charles ve James , Vatikan'daki Royal Stuarts Anıtı'nda anılıyor .
Analiz
Geleneksel Whig tarih yazımı, Jakobitizmi, yenildiği gibi asla kazanamayacağı görüşünü alarak, günümüz Parlamenter demokrasisine doğru ilerlemede marjinal olarak gördü. İleri görüşlü bireyciliğe karşı "sanayi öncesi ataerkilliği" ve "mistik sadakati" temsil eden bu Jakobitizm anlayışı, Macaulay'ın tipik "Muhafazakâr- Yakuplu toprak ağası" klişesiyle "bağnaz, cahil, sarhoş bir cahil" olarak pekiştirildi .
JCD Clark'ınki gibi daha yakın tarihli analizler, Jakobitizmin, Whig yerleşiminin tasvir edildiği kadar istikrarlı olmadığını savunarak, bunun yerine "Britanya tarihi boyunca devam eden sosyal ve politik muhafazakarlığın derin damarının" bir parçası olarak değerlendirilebileceğini öne sürüyor. Jacobite araştırmalarına daha fazla ilgi, özellikle İskoç Jacobites'in milliyetçi özlemlerinin yeniden değerlendirilmesiyle ve bunun devam eden bir siyasi fikrin parçası olarak yerini vurgulamasıyla ortaya çıktı.
Romantik canlanma
Jakobitizmin temsil ettiği siyasi tehlike azalırken, özellikle son 1745 isyanıyla ilgili olarak harekete nostaljik ve duygusal bir bakış ortaya çıktı. 1745'in kalıntıları ve hatıraları korundu ve Charles'ın kendisi "giderek daha duygusal ve duygusal bir dille" kutlandı. 1830'larda Episcopalian piskopos Robert Forbes (1708-1775) tarafından The Lyon in Mourning'in bölümlerinin yayınlanması , kaynak materyallerden oluşan bir koleksiyon ve 1745 ayaklanmasında Jacobite katılımcılarıyla yapılan röportajlar, bu anma eğilimini güçlendirdi.
19. yüzyıl tarihyazımı, İskoç Jacobites'i, geniş bir bireysel motivasyon yelpazesine sahip olmaktan ziyade, Stuart House'a romantik bir bağlılıktan hareketle sundu. Bu, İskoçyalıların Viktorya dönemine ait bir "dövüş ırkı" olarak tasvir edilmesine uyuyordu ve İngiliz krallığına transfer edildiğinden beri "yanlış yerleştirilmiş sadakat" geleneği ile ayırt ediliyordu. Lowland ve kuzeydoğu eşrafının harekete katılımı daha az vurgulanırken, İrlandalı Jacobites 1745'te Charles üzerinde büyük ölçüde olumsuz bir etki olarak sunuldu.
1745 isyan hikayesi olan Waverley'in yazarı Walter Scott, romantik, nostaljik Jakobitizmi, Union'ın pratik faydalarının takdiriyle birleştirdi. 1822'de IV. George uzak akrabası Charles Stuart'ın halefi olarak Edinburgh'u ziyaret ettiğinde , Kral IV. George'un İskoçya ziyareti için yeniden keşfedilen İskoç geleneklerini içeren bir gösteri düzenledi . Tartan tantanalı derece popüler oldu ve daha önce isyan ve bozuklukla ilişkili Highland giyim, oldu İskoçya Ulusal Elbise . 1824, bazı Jacobite unvanlarının restorasyonunu ve 1829 Katolik özgürlüğünü gördü ; Siyasi Jakobitizm artık güvenli bir şekilde "daha önceki bir çağ" ile sınırlı kalırken, Culloden'deki Jacobite yenilgisinin şimdiye kadar büyük ölçüde göz ardı edilen yeri kutlanmaya başlandı.
Bu dönemde İskoçya'da birçok Jacobite halk şarkısı ortaya çıktı; Scott'ın meslektaşı James Hogg tarafından Jacobite Reliques'de bir dizi örnek toplandı , bunlardan birkaçı muhtemelen kendi besteledi. Alicia Spottiswoode ve Carolina Nairne gibi on dokuzuncu yüzyıl İskoç şairleri , Lady Nairne (" Bonnie Charlie " popüler olmaya devam ediyor) daha fazla örnek ekledi. Ancak hayatta kalan şarkıların nispeten az bir kısmı aslında ayaklanma zamanından kalmadır; Bilinen en iyilerinden biri İrlandalı şarkı Mo Ghile Mear daha yeni bir kompozisyon rağmen çağdaş lirik dayanmaktadır Buairt Gach lo ar Buan'da tarafından Seán Clárach Mac Domhnaill .
Neo-Jacobite canlanma
1880'lerin sonlarında ve 1890'larda siyasi Jakbitizmin kısa bir canlanması oldu. 1886'da Bertram Ashburnham tarafından kurulan Beyaz Gül Tarikatı'ndan başlayarak bir dizi Jacobite kulübü ve topluluğu kuruldu . 1890'da Herbert Vivian ve Ruaraidh Erskine , Jacobite politik görüşünü benimseyen haftalık The Whirlwind gazetesini kurdular . Vivian, Erskine ve Melville Henry Massue , 1891'de İngiltere ve İrlanda'nın birkaç yıl süren Meşruiyetçi Jacobite Ligi'ni kurdu . Vivian, bir Jacobite platformunda dört kez Parlamento için aday oldu - ancak her seferinde seçilemedi. Canlanma büyük ölçüde Birinci Dünya Savaşı ile sona erdi ve zamanın çeşitli toplumları şimdi Royal Stuart Society tarafından temsil ediliyor .
Edebiyatta ve popüler kültürde
Jakobitizm, tarihi romanlar ve spekülatif ve mizah kurgu için popüler bir konu olmuştur.
- Sir Walter Scott'ın tarihi romanları Waverley (1814) ve Rob Roy (1817) , birinci ve ikinci Jacobite isyanlarına odaklanır.
- Kaçırıldı (1886)İskoç yazar Robert Louis Stevenson'ın İskoçya'daki Jacobite sorunlarının entrikalarını konu alan tarihi bir kurgu macera romanıdır .
- 1920'lerde DK Broster , göz alıcı kahraman Ewen Cameron'ın yer aldığı Jacobite Üçlemesi'ni yazdı .
- Joan Aiken 'in Kurtlar Chronicles arka plan olarak Kral James III Stuart, tahtta olduğu İngiltere'nin alternatif tarih, var ve Hanoverli'ler onu devirmek için komplo.
- Bir hayali hesap içinde Yakubi / Hanover çatışma verilir Uzun Gölge , Chevalier ve Maiden , Cilt 6-8 Morland Hanedanı , yazar tarafından tarihsel roman bir dizi Cynthia Harrod-Eagles . Morland ailesinin gözünden, mücadelenin merkezinde yer alan dini, siyasi ve duygusal konulara içgörü verilir.
- Susan Fletcher'ın Corrag (aynı zamanda Witch Light olarak da bilinir ) (2009) , Glencoe Katliamı üzerine odaklanır . Tanınmış bir cadı olan Corrag'ın görgü tanıklarına anlatıyor.
- Outlander tarihi kitap serisi
İngiltere, İskoçya, İrlanda ve Fransa tahtlarına davacılar
- James II ve VII (6 Şubat 1685 - 16 Eylül 1701).
- James III ve VIII (16 Eylül 1701 - 1 Ocak 1766), James Francis Edward Stuart, aynı zamanda Chevalier de St. George , Su Üzerindeki Kral veya Eski Taklitçi olarak da bilinir. (James II Oğlu)
- Charles III (31 Aralık 1720 - 31 Ocak 1788), Bonnie Prince Charlie , Genç Şövalye veya Genç Pretender olarak da bilinen Charles Edward Stuart. (James III Oğlu)
- Henry IX ve ben (6 Mart 1725 - 13 Temmuz 1807), Kardinal Kralı olarak da bilinen Henry Benedict Stuart. (James III Oğlu)
Henry'nin ölümünden bu yana, Jacobite mirasçılarının hiçbiri İngiliz veya İskoç tahtlarına sahip çıkmadı. I. Charles'ın doğrudan soyundan gelen Bavyera Dükü Franz (1933 doğumlu), Stuart'ın evinin şu anki meşru varisidir. 1701 İskan Yasası'nın yürürlükten kaldırılmasının, kendisine herhangi bir ilgi göstermemesine rağmen, tahtı talep etmesine izin verebileceği öne sürüldü .
Dipnotlar
Referanslar
Kaynaklar
- BBC-İngiliz Tarihinin Etkileşimli Zaman Çizelgesi
- Yaylaların Genel Tarihi
- Guelph Üniversitesi Kütüphanesi, Arşiv ve Özel Koleksiyonlar, https://web.archive.org/web/20100106050248/http://www.lib adresinde sunulan nadir kitaplar bölümünde 500'den fazla Jacobite broşürü, tarihi ve edebiyatına sahiptir. .uoguelph.ca / resources / archival_% 26_special_collections / the_collections / digital_collections / scottish / Jacobite_site_0.htm
- Ascanius; veya Genç Maceracı