Yönetmen: Jonathan Hacker
Oyuncular: Samuel West, Tom Hollander
Sertifika: 18
Path of Blood'ı İngiltere'de çevrimiçi izleyin: Apple TV (iTunes) / Amazon Instant Video
İngiliz film yapımcısı Jonathan Hacker tarafından yönetilen - daha doğrusu bir araya getirilen - bu üzücü, ürpertici ve derinden iç karartıcı belgesel, El Kaide piyadeleri tarafından çekilen ev filmlerini Suudi Arabistan güvenlik güçleri tarafından çekilen görüntülerle karıştırarak, faaliyet gösteren terörist hücrelerin bir portresini veriyor. Suudi Arabistan'da 11 Eylül'den sonra. Üzücü görüntüler (izleyicilere cesetlerin ve parçalanmış bedenlerin birden fazla çekimi olduğu tavsiye edilmelidir) ve tamamen korkunçtan kara komik arasında değişen sekanslara sahip, bu genellikle izlemesi zor bir filmdir, ancak söyleyecek bir şeyleri olan önemli bir tarihi belge olmaya devam etmektedir. kötülüğün sıradanlığı ve saf genç erkeklerin nasıl radikalleştirildiği hakkında.
Samuel West'in (Tom Hollander'ın 'Cihad'ın Sesi'ni okuduğu) kısa ve öz anlatımı dışında herhangi bir başyazı olmadan sunulan film, gülümseyen ve kıkırdayan bir genç adam olarak bir dizi çıkışla, duraklamaya erken başlıyor, sadece “Ali Kardeş” olarak anılan, defalarca kamera karşısında yapması gereken açıklamayı anlamamakta ve kamera dışındaki arkadaşları tarafından dikkati dağılmaya devam etmektedir. Videonun yaklaşan şehadetiyle ilgili olması, Ali'ye hiç uymuyor gibi görünüyor.
Bu naiflik, cehalet ve beceriksizlik, film boyunca tekrarlanıyor ve öyle ki, Chris Morris'in Dört Aslan'ındaki beceriksiz teröristleri tuhaf bir şekilde anımsatıyor. Bir keresinde, bir saldırı yolunda iki terörist arasında bir telsiz konuşması duyuyoruz ve biri utanarak arabasının benzininin bittiğini itiraf ediyor. (“Tamamen boş mu yoksa biraz kaldı mı?”) Başka bir çekimde, bir adam ölüm ilanını kaydetmeye hazırlanıyor ve “bandanayı tut - saçın harika görünüyor” deniyor.
Birkaç kez, film teröristlerin bir saldırı planladığını ve hatta gerçekleştirdiğini gösteriyor ve ardından film, korkunç sonrasında Suudi Arabistan güvenlik görüntülerine kesiliyor. Bu gülümseyen, gülen genç adamlar arasındaki karşıtlık çarpıcıdır, kendilerini bir dakika çölde el arabası yarışları yaparken filme alırken, bir sonraki dakika yıkıcı saldırılar gerçekleştirirler.
Film boyunca benzer zıtlıklar söz konusudur. Özellikle bir sahne bu kadar ürpertici olmasaydı garip bir şekilde tatlı olurdu – maskeli adamlar takla atıp silah doğrultma alıştırması yaparken, onlara aynı hareketleri yapan ve ekran dışından biriyle aynı hareketleri yapan maske takan iki ya da üç küçük çocuk eşlik ediyor. aslında daha iyi olduklarına işaret ediyor. Ancak çocukların bu dehşete erken yaşta maruz kaldığı fikri, filmin en korkutucu ve rahatsız edici sahnesinde korkunç bir zirveye ulaşıyor: Ekran gitmeden önce Amerikalı bir rehinenin (mühendis Paul Marshall Johnson Jr.) işkence ve sorgulamasını görüyoruz. siyah ve korkunç infazını duyuyoruz, bu da bir çocuk sesiyle “bu babamın bıçağı” diyor.
Başyazı eksikliği, görünüşte mutlu ve neşeli bu genç adamların ölüme, yıkıma ve kendi şehitliklerine neden bu kadar kolayca döndüklerinin ardındaki daha derin sebepler konusunda esasen karanlıkta kaldığınız anlamına geliyor. Akran baskısı, karizmatik bir işe alım figürünün varlığı gibi şüphesiz bir rol oynar ve film sizi bunların yıkıcı etkileri hakkında düşünmeye zorlar. Sonuç olarak, film, eski teröristlerin hükümet tarafından yeniden eğitildiğini (veya programdan çıkarıldığını) gösterdiğinde, hem yüksek düzeyde beyin yıkamayı hem de genel bir eğitim eksikliğini kabul ediyor, ancak bıraktığınız ezici izlenim, böyle olduğu yönünde. önlemler neredeyse yeterli değil.