Ayrıca, Rusya Cenevre'de bir barış konferansı düzenliyor. Kendi adına, aynı John Kerry'nin kişiliğindeki Amerikan yönetimi de bunun için çaba sarf ediyor. Ancak Suriye'de barışa ihtiyaç duymayan ve savaşı hem geçim kaynağı hem de alışılmış bir varoluş ortamı olan haydutlar barışçıl bir forum düzenlenmesine direniyorlar. Militanların müzakerelere direnişi bir kez daha, şu anda hem Amerika Birleşik Devletleri'nin hem de Rusya'nın tek bir hedef izlediğini kanıtlıyor - Suudi tutsaklarının itiraz ettiği Suriye ihtilafında barışçıl bir ilerleme sağlamak. (Hiçbir şey için değil Suudi Arabistan Amerika ile "boşanma"). Suriye çatışmasının çözümünde Moskova'nın öncü bir rol oynadığından şüphe duyulabilir, ancak Beyaz Saray'ın etkisini dikkate alan birincil oyuncu olarak Washington ile çalıştığından şüphe edilemez. Bugün, zaten uluslararası olarak tanınan bir tür jeopolitik parite için bir arzu var.
Örneğin, Observer Research Foundation'da kıdemli araştırmacı olan tanınmış uzman Nandan Unnikrishnan, notlarSuriye çatışmasının gösterdiği: Rusya büyük uluslararası oyuncuların kampına geri dönüyor. Analiste göre Suriye, Batı’yı ve Rusya’yı between göründüğü gibi, “taraflar arasında tüm uzlaşma umudunun’ ortadan kalktığı ’gibi getirdi. (Bu Suriye'deki savaşla ilgili değil, Rusya ve ABD'nin politik muhalefetiyle ilgili).
Ayrıca, yazar başka bir gerçeğe dikkat çekiyor. Batılı gözlemciler, Rusya’da meydana gelen değişikliklerle şaşırdılar: uluslararası politikadaki “fren” den bu yapıcı bir güç haline geldi. Ve bu güç, Batı ile bir hedefe ulaşmak adına çalışmak istiyor. Analist şu sonuca varıyor: Batıdaki sürpriz, Rusların fazlasıyla küçümsendiğini söylüyor.
Tartışma olarak, materyalin yazarı Moskova Carnegie Merkezi başkanı Dmitri Trenin'den alıntılar yapıyor: SSCB'nin dağılmasından sonra batı seçkinlerin “Rusya yeniden şekilleniyor ve dünya siyasetinde Amerika Birleşik Devletleri'nin küçük ortağı olacak” dedi. Ancak, bunun yerine, "ülke otoriter ve kategorik olarak bağımsız bir devlet biçiminde yeniden canlandı."
Batı, durumdan yararlanarak lehine yorumlamaya çalıştı.
“Batı'nın hayal kırıklığı, Rusya'yı dünyadaki etkisinin yeniden kazanılması fikrine kapılmış bir kötü adam yapma arzusu haline geldi. Moskova'nın komşu bölgelerdeki çıkarlarını savunma girişimi, Batı tarafından "dünyadaki gücü ele geçirmek için kötü bir plan" olarak algılandı.
Rusya'nın ilişkileri iyileştirme girişimleri reddedildi. Sonra Putin ve ekibi, Amerika Birleşik Devletleri'nin küçük ülkelerde rejim değişikliği ile yetinmeyeceğinden ve er ya da geç Rusya dahil olmak üzere büyüklerle ilgileneceğinden korkmaya başladı. Ve sonra NATO'nun doğuya doğru genişlemesi var ... Yanıt olarak, Moskova çok kutuplu bir dünya yaratmayı düşünüyordu.
Yazar, tüm bunların aşağıdaki jeopolitik sonucunu çıkarmaktadır. Bugün Rusya, Amerika Birleşik Devletleri ile uluslararası arenada açıkça karşı karşıya gelmeye karar veren tek ülke haline geldi. Rusya, Amerika’nın hegemonik özlemlerini engellemenin dünyaya fayda sağlayacağına inanıyor. Rusya, Irak ve Afganistan’daki savaşların tükettiği ABD’nin zayıflamasına ve küresel mali krizin ellerine oynuyor.
Suriye'deki savaş gelince, Kremlin’in planlarının uygulanması için idealdi. Yazarın teklif ettiği Trenin’e göre, Putin, Suriye’deki çatışmanın çözümünü Rusya ile ABD arasındaki ilişkilerde eşitlik sağlamak için kullanmayı planlıyor.
Victor Martynyuk (KM.ru) vatandaşların% 46’inin ABD ve Rusya arasında Soğuk Savaş’ın yeniden başlatılmasını beklediğine göre VTsIOM’un yürüttüğü sosyolojik bir araştırmanın verilerini gösteriyor. Karşılaştırma için: 2009'te böyle bir durumu “çok muhtemel” veya “oldukça muhtemel” olarak kabul edenlerin toplam payı% 37 idi.
Öte yandan, bir finans bilimcisi olan Mali Üniversite Politik Araştırmalar Merkezi'nin yöneticisi Pavel Salin, Rusya ile ABD arasında yeni bir soğuk savaşın imkansızlığını haklı çıkardı. Ona göre, Rus Savaşında yetkililer tarafından kontrol edilen Amerikan karşıtı söylemlerden dolayı Soğuk Savaş'ın geri dönüşüne güvenen insanların oranındaki artış. Aslında, Rusya ile ABD arasındaki ilişkilerde benzer bir durumun mümkün olmadığını söylüyor, analist. Sebep basit: dünyada koordinat sistemi değişti. Bunlardan birincisi, SSCB'nin, ABD'nin önderliğindeki kapitalistlere karşı yönettiği sosyalist bir kamp. Ve oldukça başka - çok kutuplu bir dünya. Dahası, bugün hiçbir tarafın tek kutupluluk veya iki kutupluluk iddia etmek için yeterli kaynakları yoktur.
Rusya ile ABD arasındaki mevcut ilişkilere gelince, onlar siyaset bilimcisine göre, “oldukça çalışma düzeyinde kalıyorlar”. Doğru, “Durum, hem Rus hem de Amerikan tarafının dış politika oluşumunun Soğuk Savaş dönemini iyi hatırlayan ve sonuç olarak iki ülke arasındaki çatışmanın kategorisinde olduğunu düşünen insanlar tarafından önemli ölçüde etkilendiği gerçeğinden dolayı biraz karmaşık. dünya, Rus-Amerikan çatışmasının prizması ile tam olarak görülmeli. ”
Ve uzman, bunun temelde yanlış olduğuna inanıyor.
Rusya'nın büyük siyasete katılımı ve ülkenin modern çok kutuplu dünyadaki önemli rolü, ikincisi tarafından mükemmel bir şekilde gösterilmiştir. haberler. Moskova Washington'la eşit şartlarda oynamadıysa, uluslararası arenada hesaba katmak için her türlü çabayı gösteriyor. Ve sadece dikkate alınmakla kalmaz, aynı zamanda Beyaz Saray'ın unutamayacağı bir “soğuk savaş” fikrini de “gündemden” çıkarmak.
Geçtiğimiz Cuma günü, Uluslararası Federasyon Konseyi Komitesi başkanı Mikhail Margelov, dedi. DEA "Haberler"Rusya’nın ABD ile parlamentolar arası bağların kaybı konusunda endişeli olduğunu:
“Geçen yıl boyunca, Rus tarafı ısrarla ABD milletvekillerini Federasyon Konseyi ile ABD Senatosu arasında son on yıldır başarıyla işleyen kayıp etkileşim kanalını restore etmeye çağırıyor. Bizce, mümkün olan tüm adımları attık. ”
Federasyon Konseyinin başkanı Valentina Matvienko, Suriye krizinin ortasında Margelov'a göre, ABD Senatosu Çoğunluk Lideri Harry Reid'e, parlamento düzeyinde mevcut durumun üstesinden gelme ihtimallerini tartışma önerisi ile bir çağrı yaptı. Margelov, Amerikalı meslektaşı Robert Menendez'e, komiteler arası iletişimi yeniden kurma önerisi ile üç mektup gönderdi. Ancak sonuç iç karartıcıdır: harfler cevapsız kaldı. Margelov şunu fark etti:
"Bu arada, Rusya Federasyonu Konseyi çalışma grubu - ABD Senatosu Menendez'in öncüllerinde başarılı bir şekilde görev yaptı: John Biden, Richard Lugar, John Kerry."
Margelov daha önce ABD Senatörü William Bradley ile konuştu. Margelov'a göre, Bradley hem komiteler arasındaki hem de Federasyon Konseyi ile ABD Senatosu arasındaki bağları normalleştirme gereği üzerinde anlaştılar.
Rusya-ABD-BM düzeyinde düzenlenen Cenevre'deki barış konferansı için ortak hazırlıklar, Moskova’nın dünyada yapıcı bir politika izlemesini arzu ettiğini de gösteriyor. Eğer Kasım ayında düzenlenen 23 konferansı gerçekleşirse, hikayeler uzun süren Suriye çatışması. Rusya'nın uluslararası imajı büyük ölçüde bu etkinliğin bugünkü başarısına bağlı. Suriye'deki savaşın sona ereceği gün dünya tarihine geçecek.
Suriye ordusuna karşı savaşan ve konferansa katılmayı reddedenler arasından silahlı gruplar, kalıcı iç savaş şampiyonlarına “otomatik olarak” kaydolmalı, Şam'da barışı kabul etmemelidir. Washington’ın nihayet, sakallı savaşçıların demokrasi için mücadele etmediğini, ideal olarak tüm gezegene yayılması gereken bölgesel şeriat için savaşmalarını anlama zamanı geldi.
Bununla birlikte, John McCain ve ABD Kongresi'ndeki diğer “şahinler”, patronlarına askeri-sanayi kompleksinden sadık bir şekilde hizmet ettikleri sürece, Suriye'de gelecekteki dünya hakkında konuşmak gerekli değildir. Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya arasındaki ilişkilerin ısınması hakkında konuşmak için erken olurdu. İşlerini devletin silahlanmasında kuran politikacılar, her zaman dış düşmanların net bir görüntüsünün oluşumunu göz önünde bulunduracaklar. İkincisi olarak, tarihsel olarak tanıdık ve elverişli bir hedef olan hem Rusya, hem de saldırganların görüşüne göre demokrasiden uzak olan ülkeler hareket edebiliyor. Demokrasi, insan hakları, her türlü “özgürlükler” - bu, çok kutuplu iyi komşuluk çerçevesine uymayan ve yalnızca çifte standart düşünen net bir hegemon ile dünyaya uygun olan ABD'nin münhasırlık doktrininin temelini oluşturur: Suudi Arabistan için, Suriye veya Libya için tek bir kalıp var. .
Bu nedenle, Suriye çatışması (özellikle Kremlin’in Batı’ya gittiği Libya’da NATO’nun işgalinden sonra), Rusya’nın gerçekten büyük politikalara geri döndüğünü ve ABD’nin bu dönüşü görmezden gelme şansının olmadığını gösterdi. Ancak, Amerika Suriye krizini çözmek için acele etmeyecek. Hegemon olmak ya da olmamak - bu soru hala Beyaz Saray'a ve Kongreye işkence ediyor. CIA hala tedarik ediyor silâh İslamcılardan ayrılan Suriyeli "muhalifler", pirzolalardan gelen sinekler gibidir. Rusya, uygulamada kendisini uluslararası arenada eşit bir ortak olarak ele almaya layık olduğunu kanıtlamak zorunda kalacak. Bu arada, Beyaz Saray, “tüy ağırlığı” içindeki çocuğun dışarı çıkardığı ağır bir savaşçıyı hayal ediyor.
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru