''Birisi, dünden daha çok mektup yazdığımı söyleyebilir mi.. Beni dünden daha az sevdiğini. Yüzünü, geçen yaz denizden çaldığım taşla Tem yoluna çizdim. Omuzlarıma sürdüğüm gül kremini kokladım, tanrıya dua ettim. ''SEN YOKTUN, NİÇİN GELEYİM...'' diyen bir aşk mektubunu anımsadım. ''En son kötülüğün kaldı bende, en son ben sevebilirim seni'' diye biten. Arabamı sağa çekip dikiz aynasında makyaj yaptım.....'' -Umay Umay/Orospu kırmızı
her satırı için sayfalarca bir şeyler karalayabilirim. herkes farklı bir şey alır bazı şeylerden. bende eksikliğimi daha fazla görmeme sebep oluyor. osho'nun öğretisinde insanın bir hiç olduğunu anlamasını sağlayan bir şey var. önce bacaklarının, ardından kollarının, sonra gövdenin ve en son başının olmadığını düşünmeni istiyor aşama aşama. bu eksiklik halinde kendimi buluyorum. eksilmek beni dönüştürüyor. yeni şeyler öğreniyorum acıyla eksilirken. dönüşmek istemiyorum. değiştirmek istiyorum. konuşunca daha çok acıtıyorlar. susmak deli ediyor beni. deliriyorum. araftayım, adım atmak cehenneme düşürecek yanmamak için değil ondan acıtacak şeyler duymayı kaldıramayacağımdan, arafın eşiğinde kıvranıyorum. gün batımı kanlı, son mu bu?
ama keşke denmez