Hiçbir zaman büyülenmeyeceğini düşünürsün ve aniden, bir çocuk sana, hatırladığı ilk anılarından birinde bir rol verir. Kim olduğunun meçhullüğü başında dikilmiş beklerken kendin üzerine bahse girmeye nasıl böylesine hevesli oldun? Ama bilirsin; nehrin gözlerinin önünde akması gibi, yaşamının da her bir tüyü ve çekirdeği avucunun içindeydi. Fark etmedin: Ulaşabileceğini düşündüğün hiçbir meyve, sana o saçma oyuncakla oynarken aldığın tadı veremeyecek. Tebrikler: boş bakışlarına.
Nehir ardında. Kendi gölgen seni büyülüyor fakat görmüyorsun. Çabalamakta serbestsin, ancak oyun çoktan bitti.