/SON YÜZYIL 5 İsrail ve Modern Dünyadaki Yahudiler
13 Aralık 1949da Kudüste Ben Gurion yeni İsrail Devletinin ilk başbakanı olarak ilk Knessetin (parlamento) günlüğüne şunu yazmıştı: Baselde anladım ki, Yahudi Devletinin gerçekleştiğini belki beş yıllık bir zaman içinde, ama mutlaka elli yılda herkes görecek. İlk Siyonist Konge 1897 yılında Baselde yapılmıştı!
Trajik bir biçimde, belki de kaçınılmaz olarak, siyonist kurucuların görüşleri, bir anlaşmazsızlık ve acımasız kararlılık havası içinde gerçekleştirildi. Altı milyon Yahudiyi kurtarmak için çok geç kalınmıştı. Savaş yıllarının acı öfkeleri bir yalıtılmışlık duygusuna, Siyonist hareket içinde kinci sürtüşmelere ve Arap, İngiliz, hatta Yahudi hedeflere karşı yönlendirilmiş fiziki şiddete yol açtı. İsrailin bağımsızlığı için mücadele altı Arap Devletinin üstün istilacı güçlerine karşı, sıkı bir savaş gerekirdi. Bu durum Yahudi fraksiyonlarının birleşmesine ve belki de soykırımın anısının bir ölçüye kadar, Yahudi kollektif psikolojisinin geri planına itilmesine yardım etti. Başarı kendi ödülünü getirdi. Yahudi anti-Siyonizmin sesi kesilen ve İsrail heryerdeki Yahudilerin çoğunluğunun yürekten desteğini kazandı. Göç kısıtlamaları kaldırıldı ve Avrupalı sığınmacılar ülkeye akmaya başladı. Bu akım, Ortadoğu çatışmasından beri durumları güvensiz hale gelen Arap ülkelerinden göç edenler tarafından izlendi. Devlet, ülkelerin çoğunluğu tarafından tanındı ve Mayıs 1949da Birleşmiş Milletlere kabul edildi. Arap devletleri aman vermez bir biçimde İsrailin varolma hakkını reddettiler. Bağımsızlık Savaşının bir mirası olarak uluslararası ilişkiler üzerinde sürekli zorlamalar yaratan ve yeniden istila edilme tehdidinin tekrar tekrar ortaya çıkmasına neden olan bir kuşatma kaldı.
Bu arada, Sovyetler Birliğinde yaşayan Yahudiler kozmopolitliğe ve Siyonizme karşı yürütülen; binlercisinin çalışma kampına sürüldüğü ve sonuç olarak öldürüldüğü çılgınca bir kampanyanın kurbanı oldular. Yaşam boyu komünist ve Sovyet vatandaşı olanlar, uydurma bir biçimde sadakatsizlikle suçlandılar ve önde gelen birçok Yahudi, kara yıllar diye bilenen dönemde (1948-1953) tasfiye edildiler. Daha olumlu bir düzlemde (savaştan sonra bazı Yahudilerin yeniden yerleştiği) Batı Almanyada arınma ve uzlaşma için bilinçli bir çaba gösteriyordu. Şansölye Adenauer, 1951de Parlamentoda yaptığı önemli konuşmada, Alman halkı adına işlenen, dile getirilemeyecek cinayetler için ahlaki ve maddi tazminatın zorunlu olduğundan söz ediyor ve hükümetin misli görülmemiş ıstırabın manevi olarak temize çıkarılmasına yol açacak olan sorunu maddi yönden onaracak, çözümlere istekli olduğunu ilan ediyordu. Ertesi yıl, İsrail ve Yahudi temsilcilerden oluşan bir grup ile varılan anlaşmada, Almanya, sağ kalanların rahatlaması ve durumlarının iyileştirilmesi amacıyla, kültürel ve eğitsel projeler için önemli miktarda ödemeyi kabul ediyordu. Manevi boyut da ihmal edilmiyordu; Kilise yeni bir kardeşlik ruhunu ortaya koyuyor ve genç Alman grupları İsraile giderek bir nedamet ve anlaşma jesti Yahudilerle yanyana çalışıyordu.
İsrailin, İngiliz ve Fransızların Süveyş Kanalı çıkartmasına katılması, 1956da Batılı güçlerle ve yeni ortaya çıkan Üçüncü Dünya Devletleriyle ilişkilerini kuvvetlendiren dönemi başlattı. Ancak Arap komşularıyla olan gerilimi arttırdı. 1967de Mısır, Sovyet desteği ile Altı Gün Savaşının kıvılcımı olan çatışmayı tahrik etti. İsrail, Eski Kudüsün ve kendisinden ve kendisinden birkaç kat büyük olan işgal edilen toprakların denetimini ele geçirmesine yol açan dramatik bir zafer kazandı. Zafer, ülkede ve dışarıdaki Yahudiler arasında ferahlama ve şenlikler getirdi; ancak İsrailin haksızlığa uğramışlığından ötürü daha önce elde etmiş olduğu uluslararası sempatinin önemli bir kısmını kaybetmesine neden oldu. Aynı zamanda Sovyetler Birliği ve uydularında olduğu kadar, Batıdaki sol kanat aydınlarının güçlü eski usul antisemitizm vurguları olana anti-Siyonist bir propaganda sağanağını yenilemelerine yol açtı. Eğer İsrail, Yahudi halkının cisimleşmesi ise, İsraile karşı politik retorik Yahudi düşmanı peşin fikirleri sömürebilir ve Siyonist Tehlike de bu arada Yahudi düşmanı nefret yaratıcılığı için uyarılabilirdi.
Polonyada Yahudilere karşı açılan küfür dolu propaganda kampanyası onların resmi görevlerinden, sonuç olarak da ülkeden kovulmalarına yol açtı. Sovyetler Birliğindeki anti-Siyonist etkilerinden biri, Sovyet vatandaşları olarak büyümüş olan insanların Yahudi kimliklerinin ayırdına varabilmeleri ve kendi ülkelerinde, kendilerini artık birer yabancı gibi hissetmeleriydi.
1970 yılında bir grup Yahudi Leningranddan bir uçak kaçırarak İsraile gelmeye teşebbüs ettiler. Tutuklandılar ve şiddetle cezalandırıldılar; ancak göç etme talebi Sovyetler Birliğinin her tarafına yayıldı ve Batıdaki Yahudiler tarafından Tevrattaki Bırakın Halkım Gitsin sloganı kullanılmaya başlandı... İlginç bir biçimde bu talep, artan çıkış izinleriyle karşılandı ve böylece kitlesel ölçekteki başvurular yüreklendirildi. Başvuru sahipleri için yaşam pek kolaylaşmadı. Hainler ve parazitler olarak damgalandılar; bununla beraber önemli bir miktar, 1980lerin öncesinde, yenilenmiş baskı politikası ortaya çıkmadan ülkeyi terketmeyi başardı.
devam edecek...