Genetik mühendisliği bir organizmanın genetik yapısını değiştirmek için teknolojiyi kullanma sürecidir - bir hayvan, bitki veya bir bakteri.
Bu, Ulusal İnsan Genomu Araştırma Enstitüsü'ne (NHGRI) göre, iki veya daha fazla farklı organizmadan izole edilmiş ve daha sonra tek bir moleküle dahil edilen rekombinant DNA (rDNA) veya DNA kullanılarak sağlanabilir.
Rekombinant DNA teknolojisi ilk olarak 1970'lerin başında geliştirildi ve ilk genetik mühendisliği şirketi Genentech 1976'da kuruldu. Şirket, insan insülini için genleri bakterilerin insan insülini üretmesine izin veren E. coli bakterilerine ayırdı.
Gıda ve İlaç İdaresi (FDA) tarafından onaylandıktan sonra, Genentech 1982 yılında ilk rekombinant DNA ilacı, insan insülini üretmiştir. İnsanlara yönelik ilk genetik olarak yapılandırılmış aşı, 1987 yılında FDA tarafından onaylanmıştır ve hepatit B için olmuştur.
1980'lerden beri, genetik mühendisliği daha çevre dostu bir lityum-iyon pilinden HoneySweet Plum gibi enfeksiyona dayanıklı ürünlere kadar her şeyi üretmek için kullanılmıştır. Genetik mühendisliği tarafından yapılan, genetik olarak değiştirilmiş organizmalar (GDO) adı verilen bu organizmalar, hastalıklara karşı daha az duyarlı olacak şekilde veya belirli çevresel koşullara dayanacak şekilde yetiştirilebilir.
Ancak eleştirmenler genetik mühendisliğinin tehlikeli olduğunu söylüyor. 1997'de, bir farenin, arkasından büyüyen bir insan kulağına benzeyen bir fotoğrafı, genetik mühendisliğini kullanmaya karşı bir tepki oluşturdu. Ama fare genetik mühendisliğinin bir sonucu değildi ve kulak herhangi bir insan hücresi içermiyordu. Laboratuarda kıkırdak dokusu üretmenin bir yolunu göstermek amacıyla, Ulusal Bilim Vakfı'na göre, 3 yaşındaki bir çocuğun kulağının cildinin altında kulak biçimindeki bir biyobozunur örgüden yapılma bir kalıp implante edilerek oluşturuldu.
Genetik mühendisliği bir veya daha fazla genin doğrudan manipülasyonunu içerirken, DNA da selektif ıslah yoluyla kontrol edilebilir. Hassas yetiştirme, örneğin türlerin üremesinin izlenmesini ve sonuçta ortaya çıkan yavruların istenen özelliklere sahip olmasını içeren organik bir tarım tekniğidir.
Hassas yetiştiriciliğin kullanılmasına ilişkin yeni bir örnek, yeni bir pirinç çeşidinin oluşturulmasıdır. Çin'deki pirinç bitkilerini silme konusundaki sel sorunuyla ilgili olarak Kaliforniya Üniversitesi Davis Üniversitesi'nde bitki patolojisi profesörü Pamela Ronald daha fazla sele dayanıklı bir pirinç tohumu suşu geliştirdi.
Mali'ye özgü bir yabani pirinç türünü kullanarak, Ronald Sub1 adlı bir geni tanımladı ve normal pirinç çeşitlerine, normal üründen ziyade 17 gün boyunca suya daldırılmaya dayanıklı pirinç üreterek hassas pirinç yetiştiriciliğini tanıttı.
Ronald, yeni, sert pirinç pirinci Xa21 soyunun çağrısını yaparak, gelecek yıl içinde herbisit toleranslı veya böceklere dirençli soya, pamuk ve mısır da dahil olmak üzere dünya çapında ticari olarak yetiştirilen diğer GDO'ların saflarına katılmayı umuyor. Çin'deki çiftçiler için, dünyanın en iyi üretici ve pirinç tüketicisi, ailelerini desteklemek için mahsulü yeterince hasat edebilmek, kelimenin tam anlamıyla bir yaşam ve ölüm meselesidir.
Ronald, genetik mühendisliği yerine hassas bir üreme kullandığı için, pirinç genetik mühendisliği eleştirmenleri arasında kabul görerek umutla karşılayacağını söyledi.
Ronald, "New York'taki bir Dünya Bilim Festivali" sunumunda "çiftçiler sel toleransı nedeniyle verimde üç ila beş kat artış yaşadılar," dedi. "Bu pirinç, genetiklerin yoksul insanların hayatlarını iyileştirmek için nasıl kullanılabileceğini gösteriyor."
Bir sorun var mı? Hayatı Küçük Gizemlere e-postayla gönderin ve cevap vermeye çalışalım. Soruların hacmi nedeniyle maalesef tek tek yanıtlayamayız, ancak en ilgi çekici sorulara cevaplar yayınlayacağız, kısa süre sonra tekrar kontrol edin.