Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Vietnam Savaşı sırasında, asıl görevi gerilla oluşumlarıyla savaşmak olan, özellikle geceleri olmak üzere, benzersiz bir tipte özel savaş uçakları yaratıldı. 1964 yılında uygulanmış olan "ganship" (Eng. Gunship - topçu gemisi) adını alan bu silahlı uçağın konsepti, güçlü bir makineli tüfek silahlanmasının bir tarafının kurulmasını ima ediyordu. Yangın, uçak bir virajdayken savaştı ve hedef, devasa bir hayali huninin merkezinde gözüküyor.
Başlangıçta, 7,62 mm kalibreli makineli tüfek taşıyıcıları, tanınmış askeri nakliye C-47'i temel alan AC-47 uçağıydı. Bu makinenin lisanslı versiyonu, SSCB'de Lee-2 adı altında bilinmektedir.
ABD ordusu, Çinhindi’nin özel koşullarında ilk “ilişkilerin” oldukça başarılı bir şekilde uygulanmasından sonra, daha yüksek kalibreli silahlara sahip daha hızlı ve kaldırma makineleri alma isteğini dile getirdi. Bu uçakların temeli askeri nakliye oldu: C-119 ve C-130. Üzerlerine monte edilmiş top silahlarının kalibreleri sürekli artmaktadır. Tüfek kalibre makineli tüfekler, 20-mm otomatik topun yerini АС-119 ile değiştirdi. 130’teki dört motorlu turboprop AC-1972’te, 40-mm Bofors L / 60 ve 105-mm obüs ile desteklenmiştir. O zamanın en gelişmiş arama ve hedefleme-navigasyon sistemleri uçakta kuruldu.
Aşağıdaki görevler "gemiler" e atanmıştır: doğrudan havacılık birlik desteği; düşman iletişimlerinin devriye ve bozulması; önceden belirlenmiş düşman hedeflerine veya devriye sırasında hedefleyen hedeflere saldırmak; üsleri ve önemli tesislerinin gece savunmasını sağlamak.
Askeri harekatların deneyimlerinin gösterdiği gibi, “savaşlar” geceleri hava savunma sistemlerinin olmadığı ve radar yönlendirmeli uçaksavar silahlarının olmadığı alanlarda çok başarılı bir şekilde çalıştı. İyi örtülü hava savunma sistemi olan "Ho Chi Minh Yolu" ndaki "soygunları" kullanma girişimleri ciddi kayıplara neden oldu. Ayrıca çatışmanın son aşamasında, hafif tüfekle donanmış birimlere karşı kullandıkları deneyimler başarısız oldu. silah gündüz 1972'te küçük Viet Cong birimleri bile Sovyet yapımı Strela-2 MANPADS'e sahipti. Vietnam Savaşı'nın son düşürülen uçağı, AU-119 Güney Vietnam hava kuvvetlerinin gündüzleri bir MANPADS füzesi tarafından vurulmuş olan “savaş gemisi” idi.
ABD Hava Kuvvetleri'ndeki "Vietnam destanı" nın tamamlanmasından sonra, AC-130H modifikasyon uçağı hizmette kaldı. Düşmanlıkların uzun süre sona ermesi onları işsiz bıraktı, mürettebat cephaneyi yalnızca atış menzili ateşinde kullandılar. Havadaki silahlardan gerçek hedeflere ateş etme şansı daha sonra ABD'nin Grenada işgali sırasında yılın Ekim 1983'inde tanıtıldı. Ganship'ler birkaç küçük kalibreli uçaksavar topçu aküsünü bastırdı ve ayrıca denizcilerin inişi için yangın örtüsü sağladı.
Onların katılımıyla sonraki operasyon “Sadece Sebep” idi - ABD'nin Panama'yı işgal etmesi. Bu operasyonda Rio Hato ve Paitilla hava üsleri, Torrijos / Tosamen havaalanı ve Balboa limanı ve bir dizi askeri hedef AC-130'in hedefi oldu. Savaş uzun sürmedi - Aralık 20 1989 ile Ocak 7 1990 arasında. Uçaklar çöp sahası olarak görev yaptı. ABD ordusu bu operasyonu “ganshipov” için özel olarak adlandırdı. Neredeyse tamamen hava savunma eksikliği ve çok sınırlı bir çatışma alanı AU-130'i "havanın kralları" yaptı. Uçak mürettebatı için savaş, atışla eğitim uçuşlarına dönüştü. Panama’da “ganship’lerin” mürettebatı klasik olan taktikleri uyguladılar: iki uçak bir dönüşte, belli bir noktada bir çemberin iki zıt noktasında olacaklardı, tüm ateşleri dünyanın yüzeyinde 15 metrelik bir çapa sahip bir dairede yıkıldı. Kelimenin tam anlamıyla, top ateşleme sektöründe olan her şey. Savaş sırasında uçak gündüz uçtu.
AC 130N
Irak'ta “Çöl Fırtınası” sırasındaki koşullar tamamen farklıydı. 4 sıralama yapan 130 filosundaki 4 uçağı AC-50H, toplam uçuş süresi 280 saatini aştı. "Silah savaşlarının" temel amacı, Scud balistik füze fırlatıcılarının imhası, hava hedeflerinin radar tespiti ve Irak iletişimiydi. Ancak görevlerle baş etmediler. Operasyon sırasında, çöl koşullarında, sıcağa ve kum ve toza doymuş havada, uçağın kızılötesi sistemlerinin tamamen yetersiz kaldığı, sadece ekranlarda büyük bir parlama sağladıkları ortaya çıktı. Dahası, Al-Khafi savaşındaki kara kuvvetlerini desteklemek için bir savaş sırasında bir AC-130H Irak hava savunma füze sistemi tarafından vuruldu, uçağın tüm mürettebatı öldürüldü. Bu kayıp, Vietnam zamanından beri bilinen gerçeği, hava savunma sistemlerine doymuş alanlarda, böyle uçakların yapacak bir şeyleri olmadığını doğruladı.
1987'te, “uçan topun” yeni bir modifikasyonu ortaya çıktı - АС-130U. Özel Harekat Kuvvetleri Komutanlığı (SOCOM) emri ile uçak Rockwell International tarafından geliştirilmiştir. Daha gelişmiş elektronik teçhizat ve silahlar nedeniyle, artan savaş yetenekleriyle önceki değişikliklerden farklıdır. Toplamda, yılın 1993'sinin başlangıcına göre, AC-12U uçağının X-NUMX'i normal AC-130H'de değiştirilecek olan teslim edildi. Önceki değişikliklerde olduğu gibi, AC-130U, C-130H Hercules askeri nakliye uçağının güçlendirilmesiyle oluşturulmuştur. AC-130U silahı beş namlulu 130-mm top (25 cephane, 3000 ateşleme hızı / dak.), 6000-mm top (40 mermi) ve 256-mm (105 mermi) içerir. Tüm silahlar hareketlidir, bu nedenle pilotların gerekli yangın doğruluğunu sağlamak için uçağın yörüngesini sıkı bir şekilde tutması gerekmez. 98-mm topunun büyük kütlesine rağmen (25-mm Vulcan topuyla karşılaştırıldığında) ve mühimmatının arttırılmış başlangıç hızı ve mermilerin kütlesi artmakta, böylece ateşleme menzili ve etkinliği arttırılmaktadır.
AC-130U’nun etki potansiyelini arttırması beklenen uçakta, olumsuz hava koşullarında ve geceleri de savaş misyonları gerçekleştirilirken, uçakta çok çeşitli hedef navigasyon ve radyo elektroniği teçhizatı monte edildi. Mürettebatın kokpitin arkasındaki ses geçirmez bir bölmede uzun bir uçuşta iyi bir performans göstermesini sağlamak için ekip üyeleri için yerler vardır.
AC 130U
AC-130U uçağı, özellikle tehlikeli görevlerin uygulanması için hazırlanırken takılan çıkarılabilir zırh korumasının yanı sıra havada yakıt ikmal sistemleri ve yerleşik kontrollerle donatıldı. Amerikalı uzmanlara göre, bor ve karbon liflerine dayanan umut verici yüksek mukavemetli kompozit malzemelerin yanı sıra Kevlar kullanımı nedeniyle, zırh kütlesi 1000 kg (metal zırh ile karşılaştırıldığında) kadar azaltılabilir. Uçağa, hava savunma sistemlerine ve yanlış hedeflerin salınmasına karşı etkili elektronik önlem sistemleri ile donatılmasına özellikle dikkat edildi.
“Ganship” in güncellenmiş versiyonu başarıyla Balkanlar'daki ve Somali'deki 90'te yayınlandı. 2000’te, bu makineler Irak ve Afganistan’da başarıyla çalıştırıldı.
Ancak birçok kişi "kanatlı savaş gemileri" zamanının sona erdiğini düşünüyordu. ABD Kongresinde, "yüksek hassasiyetli silahlar" konusundaki coşku arka planına karşı, mevcut makinelerin kullanımdan kaldırılması ve yenilerinin yapımının finansmanının durdurulması gerektiği konusunda tartışmalar başladı.
Buna ek olarak, yeni bir "süper silah" ortaya çıktı - uzun süre boyunca devriye gezen, belirlenen hedeflere yüksek hassasiyetli grevler yapan, uzaktan kumandalı uçağıyla savaşan silahlı savaş. Elektroniklerin minyatürleştirilmesi ve yeni hafif ve dayanıklı kompozit malzemelerin oluşturulması alanında kaydedilen ilerleme, kabul edilebilir özelliklere sahip insansız uzaktan kumandalı şok aparatlarının oluşturulmasına olanak sağlamıştır. İHA'nın ana avantajları, elbette, ölüm riskini ortadan kaldıran veya pilotun yakalanmasını önleyen ve işletme maliyetlerini düşüren uzaktan kumandadır.
İHA MQ-9 Reaper
XXI. Yüzyılın başlarında Orta Doğu, Amerikan insansız hava araçlarının savaş kullanımının ana bölgesi haline geldi. Amerikan silahlı kuvvetlerinin Afganistan ve daha sonra Irak'taki operasyonlarında, İHA, istihbaratın yanı sıra, imha araçlarını hedef olarak belirledi ve bazı durumlarda düşmana havadan silahlarıyla saldırdı.
İHA'nın ilk uçağı, AGM-1C Hellfire füzeleri ile donatılmış keşif MQ-114 Predator'dı. Şubat ayında, 2002, bu birim ilk önce Usame bin Ladin'in suç ortağı Molla Muhammed Ömer'e ait olduğu iddia edilen bir SUV'ye çarptı.
İHA'ların yardımıyla El-Kaide liderleri için gerçek bir avlanma düzenlendi. Afganistan, Irak ve Yemen'deki bir dizi El Kaide komutanı “hedeflenen grevler” sırasında elendi.
Ancak Pakistan topraklarında meydana gelen ve "sivillerin" öldürüldüğü grevler birçok protestoya neden oldu. Pakistan tarafından baskı altında olan Amerikalılar, Shamsi havaalanında bulundukları MQ-9 Reaper'ı Pakistan'dan çekmek zorunda kaldılar.
İHA operasyonu sırasında bu silahların zayıf yönlerini ortaya çıkardı. Birçok "uzman" ın tahminlerine rağmen, uçaklar savaş uçaklarının görevlerinin çoğunu tam olarak yerine getiremedi. Kesin olarak kesinlikle gerekli ve kullanışlı olan bu cihazlar, esas olarak, modern uçaksavar silahlarına ve EW ekipmanına sahip olmayan çeşitli İslami "terörist gruplara" karşı mücadelenin spesifik koşullarında bir keşif ve gözetim aracı olarak talep edildi. Ancak, grev potansiyelleri bakımından İHA silahlandırması çok sınırlı kaldı, gerçek muharebe misyonları sırasında, bir kural olarak, bir çift Hellfire füzesinden oluşan mühimmat taşıdılar. Bu, küçük nokta hedeflerini veya araçları yok etmek için yeterliydi, ancak eylemlerini engellemek veya alan hedeflerini yok etmek için düşman üzerinde uzun süreli "yangın baskısı" imkanı vermedi.
İHA'ların uçaksavar silahlarının ateşine karşı savunmasızlığı ve meteorolojik faktörlere bağımlılığı insanlı araçlardan daha yüksek olduğu ortaya çıktı. Afganistan'daki saldırı ve keşif İHA'larının muharebe kullanımından başlayarak, 2013'in sonuna kadar, çeşitli olaylarda 420'ten daha fazla araç kaybedildi. Başlıca nedenler mekanik arızalar, operatör hataları ve çarpışma kayıplarıydı. Bu vakalardan, 194 A olarak sınıflandırılmıştır (bir dron kaybı veya cihaza 2 milyon USD'den daha fazla miktarda hasar), Afganistan'da 67 kazası, Irak'ta 41 meydana gelmiştir. Avcı tipi İHA'lar, 102 kategori A kazalarına maruz kaldılar: Reaper - 22, Hunter - 26. Ayrıca, medyada da belirtildiği gibi, İHA'larla ilgili olarak, kayıplar dikkate alındığında, insanlı hava taşıtları ile aynı yaklaşım kullanıldı. Zayiat kategorisinde, ateşe giren ve hasar alan araçlara girmedi, ancak derhal düşürülmedi. Eğer bu tür bir uçak üsse veya inişe dönerken hasar nedeniyle düştüğünde, bir uçuş kazası sonucu kırıldığına inanılıyor. Kayıp İHA'ların toplam maliyeti, insanlı uçaklara kıyasla düşük işletme maliyetlerinden elde edilen tasarruftan daha yüksektir.
Amerikan İHA'larının iletişim hatları ve veri iletimi, iletilen bilgilerin müdahalesine ve ele geçirilmesine karşı savunmasızdı; bu, bazı durumlarda yürütülen kayıp operasyonların detaylarının taşıt kaybına veya istenmeyen tanıtımına neden oldu.
İHA'ların kullanımındaki birikmiş deneyim, onların mevcut yeteneklerini değerlendirmelerini sağladı ve ilk öfori'yi etkisiz hale getirdi. Ordunun gelişme ve uygulama konusundaki beklentileri hakkındaki görüşleri daha dengeli hale geldi. Başka bir deyişle, gerçek düşmanlıklar şu anda insanlı uçaklarla savaşmak için alternatif olmadığını kanıtlamıştır. Tüm eserleri için, dronlar yalnızca çok faydalı bir eklenti olarak düşünülebilir.
21. yüzyılda başlayan “İslami terörizm” e karşı küresel savaş, “partizmin karşıtı” savaş uçaklarına yeni bir ilgi artışı getirdi, ancak şimdi “terörle mücadele” olarak adlandırılıyor.
Bu çerçevede, ABD'deki AU-130 uçağının terk edilmesinin gerekliliği hakkındaki tartışma bir şekilde azaldı. Dahası, AC-130'in ilk sürümleri kapalıyken, genişletilmiş bir kargo bölmesine sahip C-130J'in en modern sürümüne dayalı olarak yenileri sipariş edildi. ABD Hava Kuvvetlerinin özel operasyon komitesi ağır silahlı C-130J uçaklarının sayısını iki katına çıkarmayı planlıyor, sayısının 37 birimlerine yükseltilmesi planlanıyor.
Amerikan özel kuvvetleri, ayrıca ağır silahlı “uçan toplara” ek olarak, ateş desteği ve diğer görevler dışında performans gösterebilen daha çok yönlü uçaklara sahip olma isteğini de dile getirdi.
MC-130W Savaş Mızrak
ABD'de daha önce, uçak MC-130'i destekleyen çeşitli özel operasyon değişiklikleri yapıldı ve hizmete girdi. Dört filo ile donanmışlardı ve özel operasyonlar sırasında insan ve malları teslim etmek veya almak amacıyla düşmanın topraklarının derinliklerine derin baskınlar yapmak için kullanılıyorlardı.
2010'te, uçağın savaş yeteneklerini arttırmak için 12 MC-130W güçlendirme ve güçlendirme programı başlatıldı. Modernizasyon sırasında, uçak yeni keşif, navigasyon ve nişan sistemleri ile donatıldı ve XMUMX “Bushmaster II” temel alınarak geliştirilen iki taraflı mühimmat beslemeli bir 30-mm GAU-23 otomatik topundan oluşan silahların üzerine monte edildi. Bushmaster II).
Tabancaya ek olarak, uçak 250 kiloluk (113,5 kg) GBU-39 veya küçük boyutlu (20 kg) güdümlü bombalar GBU-44 / B Viper Strike taşıyabilir. Bir AGM-176 Griffin süspansiyonu veya AGM-114 Hellfire güdümlü füzeler temin edilmektedir.
Bu tür bir silahlanma bileşimi, uçakta büyük kalibreli silahların bulunmamasına rağmen (AU-130 gibi), saha tahkimatlarına ve zırhlı araçlara ulaşmayı mümkün kılmaktadır. Şok fonksiyonlarına ek olarak, yükseltme işleminden sonra MC-130W Combat Spear adını alan uçak, uygulama alanını önemli ölçüde genişleten ve gerçekten evrensel hale getiren bir taşıyıcı veya tanker olarak da kullanılabilir.
Kokpit MC-130J Komando II
Daha önce piyasaya sürülen MC-130W uçağının güçlendirilmesi ve yükseltilmesine ek olarak, 2009'te, Georgia Marietta'daki Lockheed Martin fabrikası yeni bir MC-130J Komando II modifikasyonu üretmeye başladı.
MC-130J Komando II
Uzun gövde ve daha güçlü ve verimli motorlar nedeniyle, uçak daha yüksek taşıma kapasitesine ve menziline sahiptir. Özel harekat kuvvetleri için toplam olarak 69 uçağı MC-130J satın alınması planlanmaktadır. Diğer ülkeler, özellikle "terörle mücadele operasyonları" alanlarına bitişik olan ya da her türlü isyancı ile ilgili sorunlara sahip olan uçakları almaya ilgi duyduklarını belirtti.
Bununla birlikte, en yeni C-130J temelinde çok amaçlı “avlanma” birçok devlet için çok pahalıydı ve ayrıca ABD bunu tüm ülkelere tedarik etmeye hazır değildi. Bu bağlamda, Aleniya Aeromacchi uzmanları, bir C-27J Spartan taktik askeri nakliye uçağı geliştirmeye başladı. Yeni şok modifikasyonu MC-27J adını aldı. Paris Havacılık ve Uzay Salonu 2013'te, İtalyan “çetesi” zaten tam teşekküllü bir prototip olarak gösterildi.
MC-27J
C-27J'in mükemmel kalkış ve iniş özellikleri var, üssünde oluşturulmuş “boşluk” saha havalimanlarından ve sınırlı pistlere sahip havalimanlarından sorunsuz bir şekilde çalışabilecek. Yüksek yakıt verimliliği, kullanım kolaylığı ve bu sınıftaki uçaklar için çok düşük işletme maliyetleri ile karakterizedir.
“Ganship” ve ana makine arasındaki temel fark, GAN-30 23-mm topu ve ilgili silah kontrol sistemi dahil olmak üzere uçağın kargo bölümüne monte edilen modüler bir savaş sisteminin varlığıdır.
Silah sol tarafa monte edilmiştir ve kırılganlık genellikle paraşütçüleri düşürmek için kullanılan arka gövde kapısıdır. Ayrıca, özel bir makinedeki tabanca, kurulum ve demontajı kolaylaştıran standart bir kargo paletine monte edilmiştir.
Geliştirme şirketi uzmanlarının hesaplarına göre, tipik bir savaş senaryosunda, MC-27J, yaklaşık 3000 m yükseklikte çalışacak ve bu durumda topun eğik menzili yaklaşık 4500 m olacak. Gerekirse, 40-mm Bofors L70 topunun monte edilebileceği belirtildi. . Bu silahın çok iyi atış menzili var.
Uçağın MANPADS'den korunmasına özel önem verilmiştir. Bu amaçla, asma konteynırlar, elektronik ALJS sistemine karşı önlem alır. Sistemin temeli, geniş bir kızılötesi aralıkta kodlanmış çok spektrumlu girişim radyasyonu üreten bir otomatik lazer sıkıştırma istasyonudur. Roketin GOS kızılötesi alıcısının aydınlatılmasına ve roketin dümenlerini yönlendiren yanlış bir sinyalin oluşmasına yol açar, bu da seçilen hedefte roketin parçalanmasına yol açar.
Gelecekte, uçaktan yere yüzeye güdümlü füzeler ve diğer hassas güdümlü mühimmatların yerleştirilmesi planlanmaktadır. Karadan veya gemi rampalarından kullanıldığında roket motoru bulunan ve güdümlü füzeler ve bir GBU-176 / B Viper Strike güdümlü bombalar olarak sınıflandırılan AGM-44 Griffin güdümlü bombaların gelecek vaat eden İtalyan “kuvvetleri” ne kullanılmak üzere uyarlanacağı açıklandı. Mühimmat verileri, açık bir arka rampa veya arka kargo kapısı kapaklarına yerleştirilecek olan fırlatma tüpleri vasıtasıyla boşaltılacak ve böylece kargo bölümünün sıkılığını koruyacaktır.
Aynı zamanda, MC-27J, paraşütçü paraşütçüler veya çeşitli amaçlarla kargo taşıma ve paraşütçülük yapma yeteneğini korur, ayrıca keşif, gözlem ve keşif yürütme görevlerini çözme yeteneğine sahiptir. Geliştiricilere göre, uçak çok çeşitli görevleri çözebilecek: kuvvetlerine (özellikle özel harekat kuvvetleri) savaş desteği sağlama, "terörle mücadele operasyonları" için destek sağlama ve askeri personel ile sivil personelin kriz alanlarından tahliye edilmesini sağlama.
Bu uçağa ilgi gösterdi: Afganistan, Mısır, Irak, Katar ve Kolombiya. Aleniya AeroMacci, ganship sınıfı uçaklara yönelik küresel talepte önemli bir artış olacağını öngörmektedir, bu nedenle şirket gelecek 20-25 yıllarında en az 50 gibi uçaklar teslim etmeyi beklemektedir.
Ürdün Silahlı Kuvvetleri Özel Harekat Komutanlığına bağlı 32 hava filosu, Amerikan ATK firması CN-235'in temel nakliye varyantından yükseltilmiş iki adet çok amaçlı uçak AC-235 ile donanmıştır.
Uçaklar, 30-mm M230 topuyla (AN-64 Apache savaş helikopterine monte edilmiş topa benzer), 70-mm NAR, APKWS güdümlü füzelerle yarı aktif lazer güdümlü AGM-114 Hellfire füzelerine sahip. Ek olarak, uçakta sıkışma sistemleri, elektro-optik ve kızılötesi hedefleme sistemleri, lazer göstericiler ve sentetik açıklık radar istasyonları kuruldu.
Bu uçaklara ek olarak, benzer bir dönüşüm, Ürdün hava kuvvetlerinin bir parçası olan iki C-295 askeri nakliye uçağından biri tarafından gerçekleştiriliyor.
Ürdün ordusunun görüşlerine göre, "topçu uçağı", krallığın silahlı kuvvetlerinin savaş potansiyeline güçlü ve etkili bir katkı olacaktır. Uçak, özel kuvvetler için doğrudan havacılık desteği sağlayabilir, silahlı keşif yürütebilir, savaş koşullarında arama ve kurtarma yapabilir.
Çin’de bir süre önce Çin’deki “ganship” test edildi. Uçak, Sovyet askeri nakliye An-8'in lisanslı bir kopyası olan Shaanxi Y-12'e dayanıyor.
Ne yazık ki, bu uçağın silahlarının bileşimi ve özellikleri bilinmemektedir. Ve böyle bir makinenin PRC’de ortaya çıkması şaşırtıcı değil, PRC’de isyancılarla ilgili özel bir sorun yok. Uygur ayrılıkçılarına karşı savaş, sıradan polis yöntemleriyle başarılı bir şekilde yürütülüyor. Belki de uçak ihracat beklentileri ile yaratılmıştır.
Yukarıda da görüleceği gibi, dünyadaki "terörle mücadele uçaklarına" olan ilgi son zamanlarda önemli ölçüde artmıştır. “Silahlı nakliye işçileri” nin bir savaş alanı üzerindeki hedeflerden başka bir şey olmadığı sık sık önerilmektedir. Bu, kesinlikle orta menzilli bir hava savunma sistemine sahip bir düşman veya en azından radar rehberliğinde uçaksavar topçuları için geçerlidir. Kural olarak, bu tür hava savunma sistemleri her türlü “yasadışı silahlı oluşum” için mevcut değildir (DNR ve LC örneği bir istisnadır). Bu tür oluşumların sahip olduğu maksimum MZA ve MANPADS'dir. Modern MANPADS'ın menzili ve yüksekliği, teorik olarak "ganship" lere karşı savaşmayı mümkün kılar, ancak uygulamada, birkaç nedenden dolayı, bu gerçekleşmez.
"Ganshipov" un doğru kullanımı, kayıplardan başarıyla kaçınmanıza izin verir. 20 yıldan fazla bir süredir, USAF bu sınıfın tek bir aracını çarpışma hasarından kaybetmedi, binlerce saat boyunca uçtu ve tüm dünyada "sıcak noktalarda" binlerce mermi harcadı. MANPADS ve MZA hesaplamaları gece hedefi hedefleme, yakalama ve bombalama işlemini gerçekleştiremez. Aynı zamanda, yerleşik ekipman AC-130, günün herhangi bir saatinde başarıyla çalışmanıza olanak sağlar. Uçakların kendileri güçlü elektronik önlemlerle ve çok sayıda “ısı tuzağıyla” donatılmıştır. Halen geliştirilmiş ve seri olarak üretilmiş lazerle otomatikleştirilmiş, optik olarak elektronik baskılama sistemleri (AN / AAR-60 MILDS), büyük bir uçağı termal yönlendirme ile füzelerden etkili bir şekilde koruyabilir.
http://defense-update.com
http://www.aereo.jor.br
http://www.aviationnews.eu