Yaşları 5 ile 18 arasında olduğu tahmin edilen 100 milyon çocuk ve genç, hayatlarının büyük bir kısmını daha az gelişmiş dünyanın şehir sokaklarında geçiriyor. Bu "sokak çocukları" nın çoğu, bilindiği üzere, sokakta "çalışıyor". Evlerinde yaşıyorlar ama ailelerinin yetersiz gelirine ellerinden geldiğince katkıda bulunmaya zorlanıyorlar: ayakkabı parlatarak, gazete satarak, çöpleri taşıyarak, yalvararak ve fuhuş yaparak. Sokak çocukları olarak adlandırılan bu sokak çocuklarının geri kalanı, şehrin sokaklarında yaşıyor, çalışıyor ve uyuyor ve aileleriyle asgari düzeyde ya da hiç bağları yok.
Dünyanın bazı yerlerinde, artan sayıda sokak çocuğu ve sorunları görmezden gelinmiştir. Sağlık veya halk eğitimi istatistiklerinde veya ulusal nüfus sayımlarında görünmeyen bir nüfusu oluştururlar. Hem az gelişmiş ülkelerde (EAGÜ'ler) hem de sanayileşmiş ülkelerde bu soruna geleneksel yanıt, çocukları devlet reform okullarında veya izole konutlarda kurumsallaştırmak olmuştur.
Diğer durumlarda, sokak çocukları görmezden gelinmiş veya genel bir baş belası olarak görülmüştür. Bazı ülkelerde "ölüm mangaları" sokak çocuklarına kasten işkence yapıyor ve onları öldürüyor - artan sokak suçu istatistiklerine verdikleri tepkiler. Geçtiğimiz on yılda 5.000'den fazla Brezilyalı sokak çocuğu bu tür kanun dışı gruplar tarafından öldürüldü. Brezilya'daki insan hakları grupları, özel güvenlik güçlerinin sokakları temizleme çabalarının bir parçası olarak sokak çocuklarını ve diğer düşük gelirli gençleri öldürdüğünü iddia etti. Güney Afrika, Kolombiya, Haiti, Guatemala, Tayland ve diğer yerlerden gelen raporlar, benzer şiddet eğilimlerine işaret ediyor.
Altında yatan nedenler.
Sokak çocukları hakkında en sık sorulan iki soru şunlardır: Nereden geliyorlar ve neden bu kadar çok var? Önerilen bazı nedenler arasında hızlı kentleşme, ulusal borç sorunları, ekonomik durgunluk ve kuraklık, ormansızlaşma ve diğer çevresel bozulma türleri yer alıyor. Hızlı nüfus artışı, sürdürülemez tarım uygulamaları ve kırsal çiftçilerin pahasına kent sakinlerini sübvanse eden hükümet politikaları, EAGÜ'lerdeki artan sayıda aile ve gencin ekonomik fırsatlar arayışı içinde şehirlere taşınmasına neden oldu.
EAGÜ'lerin nüfusunun yaklaşık üçte biri şimdi kentsel alanlarda yaşıyor. Birleşmiş Milletler, 15-20 yıl içinde EAGÜ'lerin ağırlıklı olarak kentsel hale geleceğini ve şehir sakinlerinin çoğunun düşük gelirli, marjinal mahallelerde ikamet edeceğini tahmin ediyor. Giderek daha fazla aile büyük şehirlerin yakınındaki gecekondu bölgelerine yerleştikçe, kırsal alanlarda bulunan sosyal ve akrabalık ağlarını kaybedecekler. Giderek artan kentsel tabanlı yoksulluğun yan etkileri yıkıcıdır: eğitime erişim eksikliği, ailelerin parçalanması, yetersiz beslenme, yetersiz sağlık hizmetleri, bulaşıcı hastalıklara yatkınlık, AIDS'e ve cinsel yolla bulaşan diğer hastalıklara (STD'ler) karşı savunmasızlık, fiziksel ve cinsel istismar ve uyuşturucu kullanımı ve fuhuş. Yoksul kent sakinlerinin çocukları en çok doğrudan etkilenir,ve artan sayıda çocuk sokağa dönerek ailelerinin ekonomik olarak ayakta kalmasına katkıda bulunmak zorunda kalıyor.
Son yıllarda genç nüfusun artması ve EAGÜ'lerdeki ekonomik durgunluk, çocukların ve gençlerin işgücüne katılımının artmasına yol açtı. Çalışan çocukların toplam sayısına dair dünya çapında tahminler - hem sokak çocuklarını hem de kentsel sokaklarda ayaktan çalışmanın ötesinde çeşitli ortamlarda gelir elde eden çocukları içeren bir terim - 89 milyon (Uluslararası Çalışma Örgütü) ile 145 milyon (BM) arasında değişmektedir. .
Menial Labour.
Sokak çocuklarının gerçekleştirebileceği işler tipik olarak az resmi beceri gerektiren ve nispeten az gelir getiren türden bir iştir - sigara, sakız, şeker veya gazete satmak; çöpleri çekmek; arabaları veya ön camları yıkamak; arabaları korumak; veya turistler için bagaj taşımak. Daha az iştah açıcı gelir kaynakları arasında dilencilik, hırsızlık, soygun, fuhuş ve uyuşturucu kaçakçılığı yer alır.
EAGÜ'lerde çalışan sokak çocuklarının yaşları değişmekle birlikte, dört gibi küçük çocuklar sokak köşelerinde veya otobüslerde dilenci veya satış yaparken bulunabilir. Küçük çocuklara genellikle ebeveynleri veya kardeşleri eşlik eder ve aile işletmelerinin bir parçası olarak çalışırlar.
Sokakta çalışan çocukların önemli bir yüzdesi kızlardan oluşmaktadır ve bunların çoğu, seyyar satıcı ve seyyar satıcı olarak istihdam edilmektedir. Latin Amerika'da yapılan bir araştırma, sokaklarda satıcı, hizmetçi, garson, bulaşıkçı ve fahişe olarak hem sokaklarda hem de sokakta çalışan kızlar buldu. Diğer kızlar dilencilik, hırsızlık, çöplükte çöp toplama, sokak köşelerinde şarkı söyleme, çanta veya valiz taşıma veya başka türden el emeği kabul etme işleriyle uğraştı.
Kızların çoğu ya tam zamanlı ya da yarı zamanlı çalışıyor ama eve dönmeye devam ediyor. Sokak kızları, erkeklere göre açıkça daha fazla cinsel sömürü riskine maruz kalıyorlar, ancak aynı zamanda cinsiyetleri nedeniyle ekonomik sömürüye daha açıklar. Bazı Latin Amerika ülkelerinde, sokak kızlarının ve diğer çalışan kızların yaşamları erken cinsel ilişkiye girme ve istismarla karakterizedir; AIDS dahil olmak üzere cinsel yolla bulaşan hastalıklara maruz kalma; ve istenmeyen gebelikler. Önemli sayıda kız çocuğu genelevlerde veya sokaklarda fahişe olarak çalışmakta ve bu da onları cinsel yolla bulaşan hastalık kapma riskinin daha da artmasına neden olmaktadır.