Gözlerimiz her direniş hikâyesinin ardında sağlam bir irade ve sloganlaşmış cümleler aramaya eğilimli. Oysa Picasso’da durum pek de öyle değil. İkinci Dünya Savaşı’nda Alman kuvvetleri Paris’i işgal etiğinde Picasso’nun orada kalmaya devam etmesi cesaret isteyen bir işti. Çünkü Hitler resimlerini kötülemişti ve işgal kuvvetlerinin sanatçılardan ve entelektüellerden pek haz ettiği söylenemezdi. Birçok ressam ve yazar -Léger, André Breton, Max Ernst, André Mason, Zadkine ve daha pek çoğu- Almanlar gelmeden önce Amerika’ya kaçmıştı. O ise inatla kalmayı tercih edenlerdendi. Sebebi ise çok basitti: Uyuşukluk!
Sevgilisi Françoise Gilot’un, “Picasso’yla Yaşamak” isimli kitabında anlattığına göre, Picasso’ya onca tehlikeye rağmen neden hala Fransa’da kalmakta inat ettiğini sorulduğunda şöyle demişti:
“Risk almaya çalıştığım yok ama şiddete veya korkuya boyun eğmeyeceğim. Burada kalmak istiyorum çünkü buradayım. Buradan ayrılmamı sağlayacak tek kuvvet buradan ayrılma isteği olur. Burada kalarak cesaret gösterisi yapmıyorum, sadece uyuşukluktan buradayım. Bu yüzden bedeli ne olursa olsun kalacağım”.