Bir bakkal vardı. Bu bakkalın da yeşil tüylü, güzel sesli bir papağanı vardı. Adamın dükkânında durur, bekçilik ederdi. Alışverişe gelenlere hoş nükteler söyler, latifeler yapardı.
Bu değerli kuş, insanlarla konuşurken gerçek bir insan gibiydi. Ayrıca bir papağan gibi öterken de pek maharetliydi.
Bir gün bakkalın, dükkândan ayrılıp evine gitmesi gerekti. Papağan, her zamanki gibi dükkânı bekliyordu. Ansızın kedinin biri, bir farenin peşinden dükkâna daldı.
Papağan, kediden çok korktu. Can korkusuyla dükkânın bir köşesinden diğer köşesine uçtu. Uçarken çok telaşlı olduğundan, etrafına dikkat edemedi ve gülyağı şişesine çarptı. Şişe devrildi.
Bir süre sonra dükkân sahibi geldi. Bir de ne görsün? Dükkân, yağ içinde! Her taraf gül yağı olmuş. Adam, bu duruma çok kızdı, öfkelendi; bağırdı çağırdı.
Bu öfkeyle papağanın kafasına öyle bir vurdu ki zavallı hayvanın kafası kel oldu. Üstelik dili de tutuldu.
Dudu kuşu, birkaç gün hiç konuşmadı. Bu arada bakkal, çok sevdiği bu hayvana vurduğu için pişman oldu. Kendi kendine;
- Ah keşke elim kırılsaydı da dudumun kafasına vurmasaydım, demeye başladı.
Adam, bununla da kalmadı. Papağanı konuşsun diye çok dua etti. Fakirlere sadaka dağıttı. Adam, böylece üç gün üç gece şaşkın şaşkın ve endişe içinde bekledi.
Üçüncü gün alışveriş için dükkâna kel bir adam geldi. Papağan, adamı görünce birdenbire bağırdı:
- Ey kel adam! Sen neden kellere karıştın? Yoksa sen de şişeden gül yağı mı döktün?
Kel adam, bu sözlere çok şaşırdı. Bakkala dönüp;
- Bu tatlı papağan şimdi ne demek istedi? diye sordu.
Bakkal, olanları kısaca anlattı. Sonra adama şöyle dedi:
Zavallı hayvan, gül yağını döktüğü için çok sıkıntı çekti. Onun için seni öyle kel görünce, senin de başına aynı şeyin geldiğini düşündü. Ne de olsa o bir hayvan. Onun anlayışı da o kadar işte. Her şeye kendi küçük penceresinden bakıyor.