Delhi’nin Kızıl Kale’sinden nehrin karşısında, Seelampur’un acımasız mahallesi, modern dünyadaki tüketicilerin, bozuk veya eskimiş elektronik ve elektrikli eşyalarını attıkları şeylerle yaşıyor.
Dünyanın en büyük e-atık pazarlarından birine ev sahipliği yapan Seelampur, Perşembe günü yayınlanan BM liderliğindeki bir raporda vurgulanan zorluğun bir örneğini veriyor.
Küresel E-Atık Monitörü 2020 raporu, dünyanın geçen yıl 53,6 milyon ton e-atık rekoru kırdığını ortaya koydu. Yalnızca yüzde 17,4’ü geri dönüştürüldü.
Raporda, “Resmi bir e-atık yönetim sistemine sahip ülkeler bile nispeten düşük toplama ve geri dönüşüm oranları ile karşı karşıyadır.” Dedi.
10,1 milyon tonla Çin, e-atığa en çok katkıda bulunan ülke oldu ve ABD 6,9 milyon tonla ikinci oldu. Hindistan 3,2 milyon tonla üçüncü oldu. Bu üç ülke birlikte geçen yıl dünyadaki e-atıkların yaklaşık yüzde 38’ini oluşturdu.
Geri dönüştürülmemiş tüm atıklardan çevreye verilen genel hasar hesaplanamaz olsa da, rapordaki mesaj kesin idi: “E-atıkları üretme, tüketme ve bertaraf etme şeklimiz sürdürülemez.”
Küresel ısınma, raporun “belgesiz” buzdolaplarının ve klimaların yetersiz geri dönüşümü nedeniyle 98 milyon ton karbondioksit eşdeğerinin atmosfere salındığını belirttiği için alıntılanan konulardan yalnızca biri.
Bu yılki koronavirüs kilitlenmeleri e-atık sorununu daha da kötüleştirdi.
Rapora katkıda bulunan diğer bir kişi olan Birleşmiş Milletler Üniversitesi’nde sürdürülebilir döngüler programında kıdemli bir program görevlisi olan Kees Balde, evde sıkışan insanlar dağınıklığı ortadan kaldırıyor ve kilitlenmeler nedeniyle çöpleri toplayan ve geri dönüştüren çok az işçi var. .
Yeni tüketiciler, daha çok hurda
Hindistan ve Çin’de olanlar, çamaşır makineleri, buzdolapları ve klimalar gibi ürünlere olan talebin hızla arttığı gelişmekte olan ülkelerde daha geniş bir sorunun belirtisidir.
Raporda, “Orta ve düşük gelirli ülkelerde, e-atık yönetimi altyapısı henüz tam olarak gelişmemiş veya bazı durumlarda tamamen yok” denildi.
Yeni Delhi merkezli bir araştırma ve savunma organı olan Bilim ve Çevre Merkezi’nin program müdür yardımcısı Dinesh Raj Bandela, Hindistan’ın e-atığa odaklanmasının toplamanın ötesine geçmesi gerektiğini ve üreticilerin daha uzun süre dayanan tüketim malları üretmeye teşvik edilmesi gerektiğini söyledi. ve daha az toksiktir.
Hindistan, Güney Asya’da e-atık için mevzuat taslağı hazırlayan tek ülke olmasına rağmen, toplanması henüz ilkel durumdadır.
Seelampur’da, kirli sokaklar labirenti, binlerce insanın çalıştığı hurda dükkanlarıyla dolu ve kuzey Hindistan’ın dört bir yanından toplanan hurdadan kurtarılabilecek her şeyi ayırıyor.
Her mağazanın dışında eski monitör ekranları, masaüstü bilgisayarlar, bozuk sabit telefonlar, cep telefonları, televizyonlar, voltaj dengeleyiciler, klimalar, buzdolapları, mikrodalgalar, elektrikli süpürgeler ve çamaşır makineleri yığınları var.
Eski elektrik kablosunun sarmaşıkları, elektronik çöp yığınlarının üzerine serpilir veya yuvarlanır.
Esnaf ve işçiler, özellikle gazeteciler olmak üzere, herhangi bir yabancının dar şeritlerden geçmesinden son derece şüphelidir. Konuşmaya istekli bir hurda e-atık satıcısı olan Mohammed Abid, Seelampur’da e-atık işleme yöntemlerinin herhangi bir yasayı çiğnediğini veya herhangi bir tehlike oluşturduğunu reddetti.
“Çevre için çok sorun yaratan belirli işler var, ancak bu piyasada çevreyi etkileyen veya kirliliği artıran böyle bir çalışma yapılmıyor – burada bu türden hiçbir şey yapılmıyor” dedi. Yakındaki açık kanal havayı doldurdu.
© Thomson Reuters 2020
Hintliler neden Xiaomi TV’leri bu kadar seviyor? Bunu, Apple Podcasts, Google Podcasts veya RSS aracılığıyla abone olabileceğiniz, bölümü indirebileceğiniz veya aşağıdaki oynat düğmesine basabileceğiniz haftalık teknoloji podcastimiz Orbital’de tartıştık.