Paul Talbot, dövme endüstrisinde buluşacağınız en canlı ve gerçek insanlardan biri. Bir zamanlar bir müzisyen, bir zamanlar Grammy'lere ve bir zamanlar başarılı bir grafik tasarımcıya aday gösterildi. Ödül almaya ya da dövme trendlerini takip etmeyi umursamayan, modernizm sonrası bir dövme sanatçısıydı.
Talbot isyankar ve aklını konuşan biri. Müvekkillerine ve dövme sanatına önem veriyor ve tesadüfen eşi, kızı ve oğlu onun gibi işlerde çalışıyor.
Grafik stiliniz “Andy Warhol'un 20 yıllık kirli prova odalarından ve biraya batırılmış serseri konserlerinden sürüklendiğini” olarak gösterildi (Guitar Magazine aracılığıyla). Dövme sanatınızdaki müzik ve pop kültürünün etkilerini açıklamak?
Bu benim en sevdiğim teklif. Müzik ve pop kültürü etkiler… Dövme sanatını etkilemezler. Onlar dövme sanatı! Dövme arkaplanından gelmiyorum. Bu tür geleneksel pinup kızlarından, kafataslarından ve ejderhalarından gelmiyorum. Benim için sanat, kelimenin tam anlamıyla, Jamie Reid'in eserleriyle başladı. Sanatın ne olduğunun gerçekten farkında olduğum ilk sefer buydu. “Kraliçeyi Koru” albüm kapağını (ref: Sex Pistols) gördüm ve her neyse, gerçekten kazdım. Sonra çocukken “2000 AD” çizgi roman gibi bir şey çıkıyor. Ve sanırım bu iki şey bir araya gelerek beni sanattan gerçekten çok seviyordu. Sonra beni en çok heyecanlandıran şeyin mutlak favorim olan Bastian'ı ilk gördüğümde olduğunu düşünüyorum. Ve hala bu güne, New York’taki MOMA’da ilk kez şahsen çalışmalarını gördüğümde, beni gözyaşlarına düşürdüğü tek sanatçı. Onun önünde duruyorum ve “Ah Tanrım” (ağlayarak); ne salak. Ama sadece muhteşemdi. Aynı şekilde “2000 AD” nin ilk sanat tarzı muhteşem ve o fabrika rekoru kırıyor (görünüşü)… Her zaman erkeğin adını unutuyorum.
Warhol’un “Fabrikası” ndan mı bahsediyorsunuz?
Sanırım “Fabrika Kayıtları” isimlerini nereden alıyorlar? Adamın adını hatırlayacağım (grafik tasarımcı, Peter Saville); O zamanlar “Yapılandırmacılık” ya da buna benzer bir şey olduğunu bilmiyordum. Bütün bunlar çocukken araştırmam gereken şeylerdi, internet yokken çok daha zordu. Sağ?
Çünkü “kütüphane” denen bir şeye gitmeli ve “kitap” denilen bir şeye bakmalısınız.
Somut bir şey.
(Gülüş.) Evet, gerçekten tutabileceğiniz bir şey. Fakat bütün bu şeyler o tür müziktedir. Ve bu çeşit pop kültürünü sevdim. Beni hiç bir Rönesans resminde görmüyorum… Rönesans'ta yanlış olan bir şey yok, sadece benim için yapmıyor. Beni sadece üşüten şeylerden biri. Şimdi dövme yapmak yok (beni soğuk bırak). Dövme yapmaktan hoşlandığım şey onun içsel doğasıdır, birinin cildine iğneler sokuyorsunuz ve orada sonsuza kadar kalıyor.
Bu isyan ve direniş ile ilgili. Sanki seninle uyum sağlamak istemiyorum ve hala kimseyle uyum sağlamak istemiyorum. Hepsi akranlarım olan bu insan odasında bile, hala onlarla uyuşmak istemiyorum. Bilirsin, “Üye olarak beni alacak herhangi bir kulübe katılmayı reddetti” diyen kişi kimdi? Bence Groucho Marx. Ben aynı adamım.
Bu güne kadar takım elbise dolu bir odadaki en serseri adam ve serserilerle dolu bir odadaki en serseri olmak istiyorum.
Asla hiçbir şeye uymak istemiyorum. Gelgitle yüzmeyi sevmiyorum. Ve dövme yapmaya geldiğimde asla oturamayacağım ve adamları kopyalayacağım. Şimdi, tarihsel olarak, özellikle çığır açıcı olduğumu düşünmüyorum. Etrafımdaki tüm erkeklerin dövmesiyle aynı şekilde dövme yapıyorum. Ben aynı araçları kullanıyorum. Ben de tamamen aynı işlemi kullanıyorum. Ama dünyamı kullanıyorum ve etkim yapıtları oluşturmak. Bu yüzden dövme etkisi göremiyorsunuz, çünkü dövme etkisi yok.
Birçok reklamveren gibi farklı kaynaklardan ilham aldınız, ancak zamanla kendi kişisel sesinizi geliştirdiniz. İnsanların ne yaptığınızı anlamaları biraz zaman aldı mı?
Kesinlikle. Sonuçta ne yaptığımı anlamam biraz zaman aldı. Ona tekrar bakabilmek için yeterince yapmalısın, sonra da “Ah evet, söylemeye çalıştığım şey bu” dedi. O zaman insanlar öyle olduğunu düşünüyorlardı. bir şeye karşı duruyorum ve hayır, sadece dövme hayranı olarak giyeceğim hiçbir şey görmedim. Bu yüzden giyeceğim şeyler yapıyorum. Başlangıçta, bir ipucu olmadan biraz asi oldu. Sağ? Sanki neye karşı isyan ediyorsunuz? Herhangi bir şey, herhangi bir şey. Ama şimdi ilerlediğimde ve çalışmalarımın önceki bölümlerine baktığımda, yapıtımı daha iyi anladığımı ve çalıştığım ortamı anladığımı fark ettim.
Yine, sanat eserimi sonsuza dek başka bir insana koyduğumu anlamak ve bu insanın bir kez yaptıktan sonra daha iyi görünmesini ve onunla mutlu ve rahat olmasını istiyorum. Şimdiye kadar sahip olduğum en iyi iltifat, insanların yeni bir dövme yaptırmaları ve arkadaşları fark etmemeleridir ve giderler, “her zaman o dövmeyi yaptırmadın mı?” – ve sonra iyi bir iş yaptığımı biliyorum. , çünkü (bu demektir ki) en yakın arkadaşları onları onsuz hayal edemezler, bu tamamen uygun olduğu anlamına gelir.
Sen grafik tasarımcısıydın – yani görsel bir iletişimci. Bu iş deneyimi, dövme müşterilerinizle çalışmayı kolaylaştırdı mı?
Evet, tasarımcı olarak geçmişim kısa sürdüğü için gerçekten rahat olduğum ve bu özete çalıştığım anlamına geliyor. Bazı sorunların içine girdiğimde, dövme müşterileri bazen bir Yaratıcı'da brifinglere alışkın olmuyor. Bu yüzden e-posta yoluyla veya bazı sosyal medya platformlarında bir DM aracılığıyla bunu yapmaya çalışmak gerçekten zor. Bu yüzden benimle konuşabilecekleri bir günü yapılandırmam gerekti, kişiden kişiye. Ve bunun onlar için daha hızlı olduğunu buldum. İstediklerini seslendirebilirler. Bazı insanlar bunu diğerlerinden daha zor buluyor – herkes aynı değil. Gidiyorum, size ne olduğunu söyleyeyim, bir şey yapmaya başlayayım, hoşunuza gitmeyen bir şey görmeye başlarsanız, sonra bana durmamı söyleyin, tartışalım. Ve bazen onların gitmelerini sağlamak için tamamen yanlış yola gideceğim, “Ah hayır, bundan hoşlanmıyorum”.
Biliyorsunuz, ve bu “rock yıldızı” statüsünü kovalamak istememeyle ilgili başka bir şey.
Bir rock yıldızına yaptıklarından hoşlanmadığını söylemeyeceksin, çünkü onları bir kaide üzerine koyduğunu biliyorsun ve ben bir kaide üzerine oturmak istemiyorum! Ben sadece çalışan bir adamım, benimle oturun ve her gün yapabileceğim en iyi işi yapıyorum.
Prestijli Londra Dövme Konvansiyonundayız, ancak her dövmecinin davet edilemeyeceğini biliyorsunuz. Öyleyse, hayatta bir seçim olduğu ve burada olduğunuz gerçeği, benim açımdan özel olarak kabul edilebilecek kadar kalabalıktan sıyrılıyorsunuz. Ancak, sen hala bir insansın.
Sonuçta olması gereken bu. İnsanlarla çalışırken, insan beynini aklınızda tutmalısınız: bu bir insan sürecidir. Bu yüzden bunların hiçbirinin engellenmesine izin vermem. Aslında, sosyal medyadan o kadar da sikişmiyorum. Aslında hiçbir sosyal medyamı yapmıyorum, çünkü bundan nefret ediyorum! Karen (karısı ve menajeri) yapıyor. Son 12 ayda, sosyal medyamla hiçbir ilgim yok ve gerçekten pek bir şey paylaşmıyoruz. Ve bu benim işimde kesinlikle sıfır fark yarattı. Bu yüzden bu noktada buna ihtiyacım olup olmadığını sorguluyorum. Biliyorsun, bu sadece bana sıkıcı geliyor. Beslenir, muhteşem sanat eseri olmaktan ziyade gözlük gibi ödüllendirilir. Bilirsin? Mesela, bir erkeğin aletini emen bir civcivin gerçekçi bir resmini dövmek istersem, bu sosyal medyada inanılmaz bir Japon gömleğinden daha çok hoşlanacak. Bu size sosyal medya hakkında ne söylüyor? Bu mutlak saçmalık. Ve bu, Roma'nın son günleri gibi, Hıristiyanlara aslanlara atılmakta olduğumuz noktada gülüyor. İnsanlığımızı sorgulamamız gerekiyor.
İşinizin heyecan verici yönleri ve dövmeci olmanın heyecan verici olmayan kısımları nelerdir?
İnanılmaz bireyler ve harika yaratıcılarla dolu bu inanılmaz kongre ile sadece oturduğumuz yere etrafınıza bakmalısınız. Ve bunu her hafta sonu, istediğim zaman yapıyorum. Her yere uçabiliyorum. Sanatçılara çok benzeyen yerlere (harika sözleşmelere göre) giderken bir Kral gibi muamele görüyorum ve bu Londra istisnası. O fantastik. Neredeyse bizim için kırmızı bir halı çıkardılar, ki bu inanılmaz.
Yolculuk yapmak, insanlarla tanışmak ve sadece burada nasıl biri olduğunun önemi olmayan bir Dünyada vakit geçirmek – buraya bir Mohawk'lı bir Studio Ghibli onesie'de gelebilirdim ve kimse gözkapağı alamazdı. İstediğin kişi olabilirsin. Ve bunu seviyorum.
Dövme dünyasının ve alternatif dünyanın kabul edilebilir doğası: bu en büyük, en heyecan verici şeydir.
Sanırım heyecan verici olmayan şeyler, pazartesi günü kapalıyken, tuvaleti tamir etmek için stüdyoya girmek. Çünkü bir stüdyonuz varsa, bunu yapan sizsiniz.
Oğlunuz (@immoralyouth) ve kızı (@justbethtlbt) da dövmecidir. Gururlu bir baba mısın?
Kesinlikle. Dürüst olursam, kariyerlerini bu noktada kendimden daha fazla izleyeceğim, çünkü önlerinde her şeyi ve deneyimleyecekleri her şey var. Zaten benden daha iyiler! (Çünkü onlara öğrettim.) Ama en önemlisi, inanılmaz çocuklardır, çocukluğundan beri çizim yapan inanılmaz sanatçılar. Her ikisinin de işinde 10 yıl boyunca ne yaptıklarını görmekten çok heyecanlıyım – her biri sırasıyla. Oğlum şimdi seyahat etmeye başladı ve ikisi de sözleşmeler yapmaya başlıyor… Sadece onlarla güvenerek yaşamayı umuyorum.
İkisinin de sizinle aynı sektörde olması, genç yaşta adımlarını takip etmeye istekli olduklarını farz ediyorum.
Onların olmasını istemediğim tek şey müzisyenlerdi, çünkü hayatımın yarısını müzisyen olarak geçirdim ve asla bir kuruş yapmadım. Ben sadece “Yaşamak için müzik dinlemeyin” dedim. Kötü olacak! ”Yani konuştuklarında (dövme); biliyorsunuz, çünkü bu ikisi için de sanat ya da müzik olacaktı; Bu rotadan geçiyorlarmış gibi göründüklerinde, dedim ki, sadece yapmak istediğin şey olup olmadığını söyle (stüdyoya). Ve ikisi de yaptı. Her ikisi de dükkanda atölye asistanları olarak işe başlamışlardı ve sonra çizimleri iyi göründüğünde, ikisi için de oldukça hızlıydı – zaten 10 yaşındayken orospu çocuğu gibi çoktan çektiler. Gage (@immoralyouth) bir kayıt stüdyosunda büyüdü, bu yüzden biraz daha uzun sürdü, çünkü müzik dünyasında daha küçükken daha da fazlaydı (o zamanlar hala o dünyadaydım çünkü).
Bu yüzden, iklimlendirmek için belki biraz daha uzun sürdü. Beth (@jxstbethtlbt) ile muhtemelen 12 aydı, çünkü bir dövme stüdyosunda büyüdü. Her gün okuldan sonra eve gelme zamanına geldiği yer orasıydı. Bu yüzden resepsiyonda oturup ödevini yapardı. 14 yaşındayken istasyonları parçalıyordu. Gage ile biraz farklı bir şeydi. Ancak ikisi de beklediğinizden daha hızlı bir şekilde çalıştı. Ve ikisi de inanılmaz dövmeler yapıyorlardı. Öğrenmem uzun zaman aldı, çünkü bana dövmeyi öğreten insanlar çöptü.
Sizi dövme endüstrisinin Gene Simmons ailesini düşünmek uygun mudur? Yoksa “Paul Stanley” ailesi olmayı mı tercih edersiniz?
Paul Stanley benim mutlak kahramanımdı ve kolumun üstündeki yıldızları ve sanatımdaki tüm yıldızları görmenizin nedeni, Paul Stanley'nin başını salladı. Hala bu gün Paul Stanley olmak istiyorum. Çok fena. Bu saçmalık. Yanımda beyaz yüz boyasıyla ve siyah bir yıldızla sana yaklaşabilirsem ve kaçabilirim… (Gül.)