Sözde "Altın Korsanlık Çağı" yaklaşık 1700 ila 1725 arasında sürdü. Bu süre zarfında, binlerce erkek (ve kadın) geçimini sağlamak için korsanlığa yöneldi. "Altın Çağ" olarak bilinir çünkü korsanların gelişmesi için koşullar mükemmeldi ve Karasakal , "Calico Jack" Rackham veya "Black Bart" Roberts gibi korsanlıkla ilişkilendirdiğimiz birçok kişi bu süre zarfında faaldi. . İşte bu acımasız deniz haydutları hakkında bilmediğiniz 10 şey!
Korsanlar Nadiren Hazine Gömülü
Bazı korsanlar hazineyi gömdü - en önemlisi o sırada New York'a teslim olmak ve umarım adını temize çıkarmak için giden Yüzbaşı William Kidd - ama çoğu asla yapmadı. Bunun nedenleri vardı. Her şeyden önce, bir baskın veya saldırıdan sonra toplanan ganimetlerin çoğu, onu gömmek yerine harcamak isteyen mürettebat arasında hızla paylaşıldı. İkincisi, "hazine" nin çoğu, kumaş, kakao, yiyecek gibi çabuk bozulan mallardan veya gömüldüğünde çabucak mahvolabilecek diğer şeylerden oluşuyordu. Bu efsanenin ısrarı kısmen, gömülü korsan hazinesi avını içeren klasik roman "Hazine Adası" nın popülerliğinden kaynaklanıyor .
Kariyerleri Uzun Sürmedi
Çoğu korsan çok uzun sürmedi. Zor bir işti: çoğu savaşta veya kendi aralarında kavgalarda öldürüldü veya yaralandı ve tıbbi tesisler genellikle mevcut değildi. Karasakal veya Bartholomew Roberts gibi en ünlü korsanlar bile korsanlıkta sadece birkaç yıldır aktifti. Bir korsan için çok uzun ve başarılı bir kariyere sahip olan Roberts, 1719'dan 1722'ye kadar sadece yaklaşık üç yıl boyunca faaliyet gösterdi.
Kuralları ve Yönetmelikleri Vardı
Şimdiye kadar yaptığınız tek şey korsan filmleri izlemek olsaydı, korsan olmanın kolay olduğunu düşünürdünüz: zengin İspanyol kalyonlarına saldırmak, rom içmek ve teçhizatta dolaşmaktan başka kural yok. Gerçekte, çoğu korsan ekibinin tüm üyelerin onaylaması veya imzalaması gereken bir kodu vardı. Bu kurallar gemide yalan söyleme, hırsızlık veya kavga etme cezalarını içeriyordu. Korsanlar bu makaleleri çok ciddiye aldılar ve cezalar ağır olabilirdi.
Tahta Yürümediler
Üzgünüm ama bu da başka bir efsane. "Altın Çağ" sona erdikten sonra tahtada yürüyen birkaç korsan hikayesi var, ancak bunun o zamandan önce yaygın bir ceza olduğunu gösteren çok az kanıt var. Korsanların etkili cezaları olmadığından değil, dikkat edin. Bir suç işleyen korsanlar, bir adada mahsur kalabilir, kırbaçlanabilir, hatta "sallanarak" bir korsanın bir ipe bağlandığı ve sonra denize atıldığı acımasız bir ceza olabilir: daha sonra geminin bir tarafından aşağı sürüklendi geminin altında, omurganın üzerinden ve sonra diğer tarafa geri dönün. Bu, gemi diplerinin genellikle midye ile kaplandığını ve genellikle çok ciddi yaralanmalara neden olduğunu hatırlayana kadar kulağa çok da kötü gelmiyor.
İyi Bir Korsan Gemisinin İyi Görevlileri Vardı
Bir korsan gemisi, bir gemi dolusu hırsız, katil ve rezilden daha fazlasıydı. İyi bir gemi, subayları ve net bir işbölümü olan iyi çalışan bir makineydi. Kaptan nereye, ne zaman gideceğine ve hangi düşman gemilerine saldıracağına karar verdi. Ayrıca savaş sırasında mutlak komuta da vardı. Malzeme sorumlusu, geminin operasyonunu denetledi ve ganimeti paylaştırdı. Boatwain, marangoz, cooper, topçu ve navigator gibi başka pozisyonlar da vardı. Bir korsan gemisi olarak başarı , bu adamların görevlerini verimli bir şekilde yerine getirmelerine ve emirleri altındaki adamları denetlemelerine bağlıydı.
Korsanlar Kendilerini Karayiplerle Sınırlamadı
Karayipler korsanlar için harika bir yerdi: çok az kanun vardı ya da hiç yoktu, saklanmak için çok sayıda ıssız ada vardı ve birçok ticaret gemisi geçti. Ancak "Altın Çağ" korsanları sadece orada çalışmadı. Pek çoğu, efsanevi "Black Bart" Roberts da dahil olmak üzere Afrika'nın batı kıyısındaki baskınları gerçekleştirmek için okyanusu geçti. Diğerleri , Güney Asya'nın nakliye yollarında çalışmak için Hint Okyanusu'na kadar yelken açtılar : Henry "Long Ben" Avery , şimdiye kadarki en büyük skorlardan birini Hint Okyanusu'nda yaptı: zengin hazine gemisi Ganj-i-Sawai.
Kadın Korsanlar Vardı
Bu son derece nadirdi, ancak kadınlar ara sıra bir bıçak ve tabanca bağlayıp denizlere çıkardı. En ünlü örnekler, 1719'da "Calico Jack" Rackham ile yelken açan Anne Bonny ve Mary Read idi. Bonny ve Read erkek gibi giyinmiş ve erkek meslektaşları kadar (veya onlardan daha iyi) savaştıkları bildirildi. Rackham ve ekibi yakalandığında, Bonny ve Read hem hamile olduklarını hem de diğerleriyle birlikte asılmaktan kaçındıklarını açıkladılar.
Korsanlık Alternatiflerden Daha İyiydi
Korsanlar dürüst iş bulamayan umutsuz adamlar mıydı? Her zaman değil: birçok korsan hayatı seçti ve bir korsan bir ticaret gemisini durdurduğunda, bir avuç tüccar mürettebatının korsanlara katılması alışılmadık bir durum değildi. Bunun nedeni, denizde “dürüst” çalışmanın, tüccar ya da askerlik hizmetinden oluşmasıydı ve her ikisi de iğrenç koşullar içeriyordu. Denizciler düşük maaş alıyor, maaşlarını rutin olarak aldatıyor, en ufak bir provokasyonda dövülüyor ve çoğu zaman hizmet etmeye zorlanıyordu. Birçoğunun bir korsan gemisinde daha insancıl ve demokratik yaşamı isteyerek seçmesi kimseyi şaşırtmamalıdır.
Tüm Sosyal Sınıflardan Geldiler
Altın Çağ korsanlarının tümü, daha iyi bir geçinme yolu olmadığı için korsanlığa girişen eğitimsiz haydutlar değildi. Bazıları yüksek sosyal sınıflardan da geldi. William Kidd, 1696'da bir korsan avı görevine çıktığında, ödüllü bir denizci ve çok zengin bir adamdı: Kısa bir süre sonra korsana dönüştü. Bir başka örnek de Barbados'ta bir gemiyi donatmadan ve 1717'de korsan olmadan önce zengin bir plantasyon sahibi olan Binbaşı Stede Bonnet : Bazıları bunu dırdırcı bir eşten kaçmak için yaptığını söylüyor!
Tüm Korsanlar Suçlu Değil
Bazen bakış açınıza bağlıydı. Savaş sırasında, ülkeler genellikle gemilerin düşman limanlarına ve gemilerine saldırmasına izin veren Marque ve Misilleme Mektupları yayınlarlardı. Genellikle, bu gemiler yağmayı sürdürdü veya bir kısmını mektubu yayınlayan hükümetle paylaştı. Bu adamlara “özel görevliler” deniyordu ve en ünlü örnekleri Sir Francis Drake ve Kaptan Henry Morgan'dı . Bu İngilizler asla İngiliz gemilerine, limanlarına veya tüccarlarına saldırmadı ve İngiliz halkı tarafından büyük kahramanlar olarak görüldüler. Ancak İspanyollar onları korsan olarak görüyordu.