Bülent Ersoy, yıllar önce kestirmiş olmasına rağmen hepimize, hepimizden daha taşaklı olduğunu gösterdi.
Bu kadınadamdan korkanlar grubu vardı Yüzkitabı internet sitesinde. Bendeniz de oraya üyeydim efenim. Çünkü çocukluğumdan beri kafa karıştırıcı, gittikçe daha ürkütücü bir imge olarak taşıyorum Bülent Ersoy'un resmini kafamda. Gözlerini belerterek "yavrucuum" dediği zaman çıkmaz bir sokakta üstüme doğru geldiğini hayal eder, iyice tırsardım.
Bülent Ersoy çok acılar çekmiş bir figürdür. İki alttaki yazıda bahsettiğim Süleyman Demirel'den, Adnan Menderes'ten, Turgut Özal'dan bir farkı yoktur aslında. Bu ülkede hiçbir tanınmış homoseksüelin yapmaya cesaret edemediğini, hem de 12 Eylül günlerinde yapmış, cinsiyetini değiştirmiş, bunun ceremesini çekmeye razı olmuş, yıllarca ülkesine geri dönememiştir.
Cem Karaca da yıllarca ülkesine geri dönememiştir. Ama döner dönmez "Turgut Özal Beyefendi ve Semra hanımefendi"ye saygılarını sunarak benim gibi post-12 Eylül romantik ergen solcularının kafasındaki yeri göğü inleterek "Parka"yı söyleyen koç Cem Karaca efsanesini yerle bir etmiştir. Salih'e Cem Karaca öldüğü gün ne hissetiğini sorduğumda "Benim için Cem Karaca 1987 yılında zaten ölmüştü baba" demişti. Peki şimdi sorayım bir kere daha. Kim daha taşaklı?
Dönelim Bülent Ersoy'a. Bülent Ersoy da Semra Özal'ın kucağına oturarak şarkı söylemedi mi? Söyledi. Peki ona niye kızmadık? Çünkü onun zaten politik bir iddiası yoktu. Hayatımızın orta yerinde hakettiği yere yavaş yavaş oturuverdi. Hepimizden daha yırtıktı, istediğini aklında tutmadan söylüyor, hiç bekletmeden yapıyor, sahneden yakışıklı Armağan'ı kaldırıyor, bir başka Armağan'ı susturuyor, yakışıklı Armağan'la sonunu önceden bildiği bir maceraya atılıyor, yine kazık yiyor ama sineye çekebiliyordu. Seçtiği yolun, hele ki bu ülkede, kendisine hayatının sonuna kadar mutsuzluk getireceğini bildiği için, "sonsuza kadar mutlu yaşadılar" cümlesine baştan metelik vermediği için, Armağan'ın kendisine kazık atmasından önce geçireceği sınırlı zamanda doyasıya mutlu olmaya çalışıyordu. Oldu da...
Sonra bir gün gündemin ortasına "bam" diye düşüverdi. Bir kaç yıl öncesine kadar düşündüğüm ama söyleyemediğim, bir kaç yıldır ise düşünmeyi bile unuttuğum bir repliği bir Pazar akşamı Türkiye'nin göbeğine bırakıverdi.
Brecht'in bir dizesi vardır. "Duvara 'savaş istiyoruz' yazan ilk önce vuruldu" diye. Onu hatırlayıverdim birden. Duvara savaş istiyoruz yazanlar vuruldu mu bilmiyorum ama ben hiç "barış istiyoruz" diye yazamadım. Barış istemek taraf olmakla eş anlamlı hale getirildi ve susturuldu. Barış istiyorsan onlardansın. Onlar da hemen bu fırsatı kullanıp destek verdiler Bülent Ersoy'a. Ama o olmayan sikine bile sallamadı bu desteği. Çünkü gencecik insanların ölmemesini istemenin tarafı olmaz.
İnsanların ölmemesini istemek uzun zamandan beri günah bu toplumda. Düşünebilirsin, hiçbir şey yapmadan izleyebilirsin, ama söyleyemezsin. Bu ülkede çok ciddi bir ot tüketimi vardır ama hep "kayıp gençlik"e atılır boku. Bu ülkede ensest ya da çocuk tacizi ciddi bir sorundur ama herkes yokmuş gibi davranır. Bu ülkede barış isteyenlerle, ibneler arasında da bir fark yok artık. Sen kimseye söylemeden barış istemeye devam edebilirsin, ibneler kimseye söylemeden ibneliklerini yaşamaya devam edebilirler, yeter ki sesinizi çıkarmayın.
Hayatı boyunca istediğini yapan, söyleyen Bülent Ersoy gene yaptı yapacağını. Lafı ağzımızdan, hatta iyice derinlere kaçtığı nefes borumuzdan aldı. Yüzkitabı internet sitesindeki "Bülent Ersoy'dan korkanlar" grubu yöneticisi tarafından kapatıldı. Kapatılma sebebi benim bu yazıyı yazma sebebimle aynı. Rap diliyle söylersem RESPECT!
Şimdi "Bülent Ersoy'a haddini bildirelim", "Bülent Ersoy'u vatandaşlıktan atalım" "Şerefsiz Bülent Ersoy'a askerlik hakkında söylediklerine tepki gösterelim (aynen bu türkçeyle)" "DTP ve PKK'nın cinsel tercih sözcüsü Bülent Ersoy'u kınayanlar" veeee son olarak "Papaz ölünce Hristiyan, Dink ölünce Ermeni olduk. Allahım Bülent Ersoy'u koru" grupları var. Niye? Kendi sözleriyle tribünlere oynamadığı, tabuları yıktığı için. O buna o kadar alışkın ki. "Erkek değilim lan ben kadınım!" demek ne kadar taşak istiyorsa, "oğlum olsaydı askere göndermezdim" demek de o kadar taşak ister. Peki şimdi sorayım son kez? Kim daha taşaklı?
Ben değilim. Bir Yüzkitabı solcusu, bir internet aydını olarak hayatımda ilk defa önünde saygıyla eğiliyorum Bülent Ablamın. RESPECT!