06.06.2010 - 01:00 | Son Güncelleme: 06.06.2010 - 01:00
Yeni bir Ergenekon tutuklusu: Hüseyin Yıldırım
Bir aydan beri, İstanbuldan çok uzakta, bir sayfiye beldesindeyim. Dün sabah, bir gazete haberi, bütün huzurumu altüst etti. Dondum kaldım. Gazetede; Atletizm Federasyonu As Başkanı Hüseyin Yıldırımın, Ergenekon dâvâsı dolayısıyle tevkif edildiği bildiriliyordu.
Bir aydan beri, İstanbuldan çok uzakta, bir sayfiye beldesindeyim. Dün sabah, bir gazete haberi, bütün huzurumu altüst etti. Dondum kaldım. Gazetede; Atletizm Federasyonu As Başkanı Hüseyin Yıldırımın, Ergenekon dâvâsı dolayısıyle tevkif edildiği bildiriliyordu.
Hüseyin Yıldırım, benim elli yıllık en yakın arkadaşlarımdan biri. Ergenekon dâvâsı, bir yeni askerî darbe için teşkilâtlanmak ise, Hüseyin Yıldırımın böyle bir hareketle milyarda bir bile ilgisi olamaz. Yani Sayın Recep Tayyip Erdoğanın veya Sayın Kemal Kılıçdaroğlunun bir askerî darbe istemeleri ne kadar mantıksız ise, H. Yıldırımın da bir askerî darbeye taraftar olması, böyle bir kuruluş içinde bulunması o kadar imkânsızdır. Çünkü kendimi bildiğim kadar onu da tanıyorum: 27 Mayıs darbesinden önce Sivasta, DP iktidarına en delikanlı duygularla birlikte bağlıydık. 1961 seçimlerinden sonra, AP Sivas teşkilâtında birlikte yer aldık. 1964-1968 yılları arasında, ben AP Sivas İl Başkanı idim. Hüseyin Yıldırım da benim yanımda, idare heyetinde idi. 27 Mayıs vahşetini birlikte yaşadık.
Sivasta, Hacı Bektaş Velî gecesini birlikte yaptık, birlikte konuştuk. Ama doğruları ortaya koyarak, milletimizin birliğini, dirliğini, huzurunu pekiştirmeye çalışarak halkın önüne çıktık. Ben, Sivasta, dört devre milletvekili seçimlerine girdim ve her seçimi kıl payı kaybettim. Ama o, hiçbir seçime katılmadı. Katılsaydı rahatlıkla kazanabilirdi. Önce, şöhreti vardı; kilosunda Türkiye boks şampiyonuydu. Sonra zengin bir iş adamıydı ve daha önemlisi Sivasta Alevî topluluğu daima iki milletvekili çıkaracak sayıdaydı. Sivas Alevîleri onu seviyordu. Ama o, siyaseti Meclis çatısı altında yapmayı, işini-gücünü bırakarak Ankaraya taşınmayı istemiyordu. Milletvekillerinin aylık maaşını, o, eşiyle dostuyla birlikte oturduğu davet masalarında harcıyordu. Cömert, cömert, cömert bir adamdır. Kazandığını dostlarıyla yemek, zevklerinden biridir. Mesela: Soyunun sopunun köyü olan Fethiyeye güzel bir ilköğretim okulu yaptırdığını, ayrıca Fethiyenin yol sıkıntısını da giderdiğini, belirtmek istiyorum. İstanbulda bulunan Sivaslıların zaman zaman yaptıkları 150-200 kişilik yemekli toplantıların bütün masraflarını o karşılıyordu. Mecidiyeköydeki iş yerinde onu ziyaret eden dostlarını, önce zengin sofralarda ağırladığına, sonra kendi şoförü ve arabasıyla yola vurduğuna çok şahit oldum. Haydi yeri gelmişken söyleyeyim: Yayımlanmış kitaplarımın birçoğunu, ondan aldığım borç paralarla çıkardığımı, ama bütün borçlarımı da zamanımda ödediğimi bilmelisiniz. 1995 yılında, İstanbula yerleşmeye karar verdiğimde, alacağım daire için bir milyar liraya ihtiyacım vardı. Bu paranın 500 milyon lirasını, borç olarak Enver Örenden, 500 milyon lirasını da Hüseyin Yıldırımdan aldım...
Bunları şunun için yazıyorum: Hüseyin Yıldırım, dükkânları, daireleri, otelleri... olan, paraya-pula, şöhrete katiyyen, ihtiyaç duymayan bir kimse. Bütün askerî darbeler, önce ticaret hayatımızı, iş adamlarımızı sıkıntılara sokuyor ve Türkiyenin çivisini yeni baştan koparıyor. Hüseyin Yıldırım, kendi ticaret hayatını da sarsacak bir hareketin içine neden girsin? Eski Adalet Bakanı Seyfi Oktayla yakından görüştüğünü, Seyfi Oktay İstanbula geldiğinde, kendi arabasını Oktayın altına çektiğini gerekçe gösterenler var. Ben Seyfi Oktayı tanımıyorum. Onun, Ergenekoncularla iş birliği içinde olduğunu katiyyen bilmiyorum. Bir an için kabul edelim ki, o iddia tamamen doğru. Böyle bir iddia yüzünden, bütün askerî darbelerden uzak duran, korkan, endişelenen bir iş adamını gözaltına almak doğru olabilir mi? Dağ bir fare bile doğurmayacaktır. Göreceksiniz.