CHICAGO – Alberto Aguilar, Ulusal Meksika Sanatı Müzesi’nde. Kelimenin tam anlamıyla değil, şu anda değil, ama son zamanlarda buradaydı ve meşguldü. Bu önemli çünkü Aguilar, nerede olursa olsun, etrafındaki her şeyden sanat yapıyor. Dört çocuğu daha küçükken, bu genellikle ev hayatı anlamına geliyordu ve sonsuza dek kendi ve diğer insanların evlerinde çamaşır ağaçlarından, koli bandından, sandalyelerden ve hulahoplardan geçici heykeller düzenliyordu. Los Angeles’a yaptığı bir ziyarette, sokakta dökülen pembe çiçeklerden çizgiler yaptı; Havana’da, tavuklarla savaşmak için kurutulan mısır koçanlarını kullandı. Chicago Sanat Enstitüsü’nde, sergi duvar boyasından arta kalan duvar boyalarından geometrik duvar resimleri yaptı. Burayla orası arasında, şuyla bu arasında, o yüzlercesini çizdi. Geçiş Çizimleriakıllı karalamalar ve kelime oyunları çoğunlukla sarı mini-yasal kağıt pedler üzerinde kalemle yapılır, burada basılı çizgiler bir duvar halısında desen veya köstebek sosunda kullanılacak 50 bileşenden oluşan eğimli bir liste için iskele olabilir.
Bunlardan herhangi birini yapmak ve özellikle Aguilar’ın pratik sanatçısı olduğu yirmi yıldır bunu yapmak, çok özel bir dizi beceri ve tutum gerektirir. Bunlar arasında usta bir aranjör, kullanılabilir sistemlerin geliştiricisi ve potansiyel görücüsü olmanın yanı sıra yorulmak bilmeden oyuncu ve doğaçlamacı, renklerle cesur ve asla fazla ciddi olmayı içerir. Birisi bu şekilde düşündüğünde ve hareket ettiğinde pek çok şey mümkündür ve bu olasılığın çoğu, Yo Soy Museo: Alberto Aguilar’ın Yeni Eserleri NMMA’da, Şubat 2023’e kadar.
Yo Soy Müzesi ilk başta sanatçı küratörlüğünde koleksiyon gösterileri kategorisine ait gibi görünüyor. Dağınık bitkisel lif kılı, kemikli çıkıntılar ve bir Op Art ressamını utandıracak eşmerkezli siyah beyaz bir desen içeren baş döndürücü bir maske de dahil olmak üzere müzenin holdinglerinden bir dizi maskeye sahiptir. Seramik hayvanlar, çanak çömlek ve cam eşyalar, sanat kitapları, minyatür heykeller, soyut ahşap kabartmalar, fotoğraflar, duvar askıları, posterler ve daha fazlası var. Sunum düzenli ve dengeli, cam vitrinler, çok sayıda yükseltici ve kaide, uzun duvar etiketleri ve izleyicilerin oturması için bir çift bank ile tamamlandı. Çok uzak çok iyi. Aslında, Aguilar’ın müthiş bir koleksiyon şovunun küratörlüğünü yapabileceğinden şüphem yok, bunun dışında Yo Soy Müzesi öyle bir şey değil. Öyle olsaydı, kesimi sadece maskeler yapardı. Ve her biri eski bir müze sergi afişinin ortasına asılmazdı. Ortaya çıkan üst üste bindirmeler, Comáac adlı yerli bir Sonoran kabilesi tarafından yapılan, sapkın bir şekilde zorlayıcı olan o op art maskesinden, 17. yüzyıldan kalma bir azizler ve melekler tablosunu gösteriden kısmen gizler. İnanç Görüntüleri – estetik açıdan hoş – örneğin, nötr tonları ve işaretleri, çağdaş Meksika sanatının bir sergisi için bir posterde kullanılan soyutlamayla eşleşen oymalı bir ahşap köpek maskesi.
Bitişik, 27 fotoğrafik otoportreden oluşan bir ızgarayla kaplı bir duvardır. Poster-maske yan yana dizilişlerinden farklı olarak, bu Aguilar’ın yüzünün her birinde durumsal bir destek var: kara bir kedi, bir ters sepet, bir buket çiçek, bir dış mekan tabelası, boş bir pirinç çuvalı, dikey panjurlar, bir duvar kafa büyüklüğünde bir delik ile sahilde. Neyin kılık değiştirebileceğinin sınırı yok gibi görünüyor – bir dilim beyaz ekmek bile işe yarayabilir. Bunların çoğu komik, ama hepsi değil – sadece kırmızı ve siyah basketbol topu olan bir adam hakkında biraz üzücü bir şey var ve kafalarında çanta olan insanlar rehin ve işkence durumlarını hatırlıyor. Komikten trajik olana kadar bu çeşit kayıtlar, benim sanatın kapsayıcı ilkesi olarak kabul ettiğim şeyle uyum içindedir. Yo Soy Müzesiama aynı zamanda daha genel olarak Aguilar’ın pratiği: malzemelere, durumlara ve benliğe doğru yaklaşım verildiğinde hemen hemen her şey başka bir şeye dönüşebilir.
geri kalanı Yo Soy Müzesi Cesur bir arşivcinin, sınırın her iki yanından önemli bir kalıcı Meksika sanatı koleksiyonuna ev sahipliği yaparken, onu kuran yerel topluluğa derinden bağlı kalmış bir kurumun uzak köşelerinde ortaya çıkarabileceği tür malzemelerle ilgileniyor. 1987. Artefakt nedir, sanat eseri nedir, dekor nedir, dekorasyon nedir, tek kullanımlık nedir – bunlar NMMA’daki kaygan sorular ve Aguilar’ın büyük bir coşkuyla ve aşırı stoktan yapılmış yüzer raflar dahil olmak üzere nefis öngörülemeyen sonuçlarla uğraştığı Gunther Gerzso katalogları ve renkleri ve şekilleri artıklardan türetilen bir çift hareketli duvar resmi Dia de Muertos boya ve aksesuarlar. Müze, her yıl düzenlediği Ölülerin Günü sergisiyle seviliyor. rendalar çağdaş sanatçılardan her yıl yeni görevlendirildi. Ayrıca, sevgiliden ayrılan sevdiklerinizin isimleriyle süslenmiş şeker kafatasları alabilirsiniz.
Sunak benzeri duvar boyutunda bir topluluk olan “Şimdiki Hafıza (Bir Revizyon)”, NMMA’nın tarihi için özel öneme sahip öğeler içeriyor: güneşte solmuş orijinal tabelası, Cesar Chavez ve Carlos Cortéz’in müze personeli ile çerçeveli bir fotoğrafı ve yönetim kurulu üyeleri, Cortéz’in arşivinden LP’ler, müzenin 10. yıl dönümü anısına bir mozaik, Cortez’in kişisel plak çalar, 30 yıllık solcu Meksika dergisi süreçMüzenin açılış sergisine katılan Belediye Başkanı Harold Washington’un bir fotoğrafı.
Ancak hiçbir şey olduğu gibi sunulmaz veya bir daha asla olmayacak, özellikle hatıralarla uğraşırken uygun bir değişkenlik. Kayıtlar, beyaz papel pikado pankartlarıyla gizleniyor; döner tabla ve dergi demetleri, hediyelik eşya heykelcikleriyle dolu oyuncak luchador halkaları için kaide görevi görür; plastik portakallar ve muzlarla dolu, ters çevrilmiş bir ses kubbesi Dia de Muertos sergiler, devasa bir asılı meyve kasesi olur; boyalı ahşap fotoğraf prop standları, bir dizi soyut kabartma gibi duvara asılır. Müzenin yemekhanesinden ustaca düzenlenmiş cam eşyalar, hediyelik eşya dükkanından kırık seramik jaguarlar, hatta sarmal bir hava sıkıştırma hortumu bile burada; kurum için bariz bir tarihsel öneme sahip olmasalar da, yine de kurumun tarihinin bir parçasıdırlar. Aguilar, ait oldukları gibi görünmelerini sağlar.
Çok az eşyadan biri Yo Soy Müzesi Aguilar’ın coşkulu yorumuna tabi tutulmamış olan, boya ve maskeleme bandından yapılmış 13 top setidir. Bunlar Luis Martín Gamez’in işleri, daha doğrusu onun eserinin kalıntıları: Gamez, NMMA’da bir tesis ortağı ve yıllardır kurum içi galeri ressamı. Toplar bir vitrin içinde hürmetle sunulur ve boyutlarına göre sıralanır, bu kuralı kanıtlayan bir istisnadır: her şey her zaman bir sanat eseri de olabilir. Oradan bu serginin başlığına gitmek çok uzak değil. Yo Soy Müzesibaşka bir deyişle, herkesin müze olabileceği anlamına gelir.
Yo Soy Museo: Alberto Aguilar’ın yeni eserleri 12 Şubat 2023’e kadar Ulusal Meksika Sanatı Müzesi’nde (1852 W. 19th Street, Chicago, Illinois) devam ediyor.
Kaynak : https://hyperallergic.com/761226/alberto-aguilar-national-museum-of-mexican-art/