Lutatius Antlaşması - Treaty of Lutatius
|tip||Barış Antlaşması|
|bağlam||Kartaca ve Roma arasındaki İlk Punic Savaşı'nı sona erdirme antlaşması|
|Draft||MÖ 241|
|İmzalanmış||MÖ 241|
|arabulucular|| • Hamilcar Barca


• Gaius Lutatius Katulus
|Müzakereciler|| • Gisco


• Gaius Lutatius Katulus
• Quintus Lutatius Cerco
|Taraflar|| • Kartaca


• Roma
Lutatius Antlaşması arasındaki anlaşma oldu Kartaca ve Roma sona eren Birinci Pön Savaşı 23 yıl sonra. Savaş sırasında savaşmanın çoğu Sicilya adasında ya da etrafındaki sularda gerçekleşti ve MÖ 241'de konsolos Gaius Lutatius Catulus , son kalelerinin blokajını kaldırmaya çalışan bir Kartaca filosunu yendi . Yenilgiyi kabul eden Kartacalı Senato, Sicilya'daki Hamilcar komutanlarına bir barış anlaşması imzalamalarını emrettiRomalılarla, hangi şartlarda müzakere edebileceğini. Hamilcar, teslimiyetin gereksiz olduğunu iddia ederek reddetti ve barış koşullarının müzakere edilmesi , adanın bir sonraki en kıdemli Kartacalı olan Lilybaeum'un komutanı Gisco'ya bırakıldı . Bir anlaşma taslağı hızla kabul edildi, ancak bu onay için Roma'ya sevk edildiğinde reddedildi. Konuyu çözmek için on kişilik bir komisyon gönderildi. Bu da Kartaca'nın hala Sicilya'da tuttuğu şeyi teslim edeceğini kabul etti; yakındaki birkaç ada grubundan vazgeçmek; Romalılar tarafından tutulan mahkumların serbest bırakılmasını sağlamak için fidye ödenmesi gerekmekle birlikte, tüm Roma mahkumlarını fidye olmadan serbest bırakmak; ve 82 yıl boyunca 82.000 kg (81 uzun ton ) - 3.200 yetenek tazminatı ödeyin . İlk taslağı da müzakere eden muzaffer Gaius Lutatius Catulus'tan adını aldı.
MÖ 237'de Carthage acı ve zorlu bir iç savaştan kurtulurken, isyancılara kaybolan Sardunya adasını kurtarmak için bir sefer hazırladı . Romalılar, Romalılar'ın bunu bir savaş eylemi olarak gördüklerini söylediler. Onların barış koşulları Sardunya ve Korsika'nın çekilmesi ve 1.200 ek yetenek tazminatı ödenmesiydi. 30 yıl süren savaşın zayıflamasıyla Kartaca, Roma ile tekrar çatışmaya girmek yerine Sardunya ve Korsika'dan feragat etmeyi kabul etti ve anlaşmaya ek ödeme eklendi.
Birincil kaynaklar
Birinci Punic Savaşı'nın hemen hemen her yönü için ana kaynak , tarihçi Polybius'tur ( M.Ö. 200 - c. 118 ), M.Ö. 167'de Roma'ya rehin olarak gönderilen bir Yunan . Eserleri şimdi askeri taktikler hakkında kaybolan bir el kitabını içeriyor, ancak bugün MÖ 146'dan sonra veya savaşın bitmesinden yaklaşık bir yüzyıl sonra yazılan Tarihleri ile tanınıyor . Polybius'un çalışmaları Kartaca ve Roma bakış açıları arasında olduğu kadar geniş ölçüde tarafsız ve büyük ölçüde tarafsız kabul edilir.
Kartaca yazılı kayıtları MÖ 146'da başkentleri Kartaca ile birlikte imha edildi ve bu nedenle Polybius'un Birinci Punic Savaşı hakkındaki açıklaması, şimdi kaybolan birkaç Yunan ve Latin kaynağına dayanıyor . Polybius analitik bir tarihçiydi ve mümkün olan her yerde, yazdığı olaylarda katılımcılarla kişisel olarak röportaj yaptı. Tarihlerden oluşan kırkın ilk kitabının sadece bir kısmı Birinci Punic Savaşı ile ilgilenir. Polybius'un hesabının doğruluğu son 150 yılda çok tartışıldı, ancak modern fikir birliği bunu büyük ölçüde yüz değerinde kabul etmek ve modern kaynaklardaki antlaşmanın detayları neredeyse tamamen Polybius'un hesabının yorumlarına dayanıyor. Modern tarihçi Andrew Curry "Polybius'un oldukça güvenilir olduğu ortaya çıkıyor"; Dexter Hoyos onu "son derece bilgili, çalışkan ve anlayışlı bir tarihçi" olarak tanımlıyor. Diğer, daha sonra, savaşın tarihi ve onu sona erdiren antlaşma var, ancak kısmi veya özet şeklinde. Modern tarihçiler genellikle Diodorus Siculus ve Dio Cassius'un tarihlerini de dikkate alır ve bazen daha eski kaynaklara dayanan 12. yüzyıl Bizans kronikler Joannes Zonaras da kullanılır. Tümü, Polybius gibi, bilgilerinin çoğunu daha eski, şimdi kaybolan hesaplardan alır. Klasikçi Adrian Goldsworthy , "Polybius'un hesabının genellikle diğer hesaplarımızdan herhangi biri ile farklılık gösterdiğinde tercih edilmesi gerektiğini" belirtir.
Birinci Pön Savaşı
Kökeni
Roma Cumhuriyeti olmuştu agresif genişleyen Birinci Pön Savaşı öncesi bir yüzyıldan güney İtalyan anakara. MÖ 272'de Arno Nehri'nin güneyindeki yarımada İtalya'yı fethetti . Bu dönemde , başkenti Tunus'ta bulunan Kartaca , güney İspanya'ya , Kuzey Afrika'nın kıyı bölgelerinin çoğuna , Balear Adaları , Korsika , Sardunya ve Sicilya'nın batı yarısına askeri ve ticari bir imparatorlukta egemen oldu. . MÖ 264'te Kartaca ve Roma, Batı Akdeniz'de önde gelen güçlerdi. İki devlet, resmi ittifaklar yoluyla karşılıklı dostluklarını defalarca iddia etmişlerdir : MÖ 509, MÖ 348 ve MÖ 279 civarında. İlişkiler iyi, güçlü ticari bağlantılar vardı.
MÖ 264'te iki şehir , Sicilya'nın kuzeydoğu ucundaki Messana (modern Messina ) şehri üzerinde savaşa gitti . Roma seçkinlerinin pek çok üyesi Sicilya'da yer edinmede stratejik ve parasal avantajlar gördü. Kilitlenmemiş Roma Senatosu konuyu savaşa karar veren halk meclisinin önüne koydu . Kartaca liderleri ezici denizcilik üstünlüklerinin savaşın uzak tutulmasına ve hatta gelişmeye devam etmesine izin vermesini beklediler . Sicilya'daki önceki iki yüzyıllık savaş üzerindeki deneyimleri, belirleyici eylemin imkansız olduğuydı; Askeri çabalar ağır kayıplardan ve büyük masraflardan sonra yok oldu.
MÖ 264–249
Savaşın 23 yıl sürmesi durumunda, Roman-Yunan tarihinin en uzun savaşı ve antik dünyanın en büyük deniz savaşı. İlk dokuz yılı boyunca Romalılar Sicilya'da iyi kurulmuşlardı ve Kartacalılar birkaç büyük deniz savaşında yenildiler; Bunlardan kısa bir süre sonra, Roma filosu bir fırtınada imha edildi , çoğunluğu Romalı olmayan Latin müttefikleri olan toplam 464 ve 100.000 adam kaybından 384 geminin kaybolduğu tahmin ediliyor . Romalılar hızla filolarını yeniden inşa ettiler, ancak MÖ 253'te başka bir fırtınaya 150 gemi daha kaybetti. Tekrar inşa ettiler ve MÖ 250'de Lilybaeum Sicilyası üzerindeki ana Kartacalı üssünü 200 savaş gemisiyle engelledi .
Kartacalılar MÖ 249'da Drepana ve Phintias'taki zaferlerle ablukayı kırdılar . Bu yenilgiler Romalıları öylesine moralsiz hale getirdi ki denizcilik faaliyetlerini yedi yıl boyunca küçük çaplı operasyonlarla sınırladılar. Savaş, Romalıların Kartacalıları kararlı bir şekilde yenmeye ve en azından Sicilya'nın tamamını kontrol etmeye çalıştığı bir mücadeleye dönüşmüştü. Kartacalılar, sahiplerinin bir kısmını veya tamamını geri kazanma ve karşılıklı olarak tatmin edici bir barış anlaşması müzakere etme beklentisiyle, rakiplerinin kendilerini yıpratmasını beklemek için geleneksel politikalarını sürdürüyorlardı. Roma daha güçlü kara temelli bir güçtü ve Sicilya'nın çoğunu kontrol altına almıştı. Kartacalı liderliği Kuzey Afrika'daki kontrol alanını Numidyalılar pahasına genişletmeyi tercih etti ve muhtemelen Sicilya'yı ikincil bir tiyatro olarak gördü.
MÖ 249-241
MÖ 250'den itibaren Kartacalılar Sicilya'da sadece iki şehir tuttular: Lilybaeum ve Drepana ; bunlar sağlam bir şekilde güçlendirilmişti ve Romalılar müdahale etmek için üstün ordularını kullanmadan tedarik edilebilecek ve takviye edilebilecekleri batı kıyısında yer alıyordu. Ne zaman Hamilcar Barca 247 M.Ö. Sicilya üzerinde Carthaginians komutasını aldı o sadece küçük bir ordu verildi ve Kartacalı filosu giderek geri çekildi. 20 yıldan fazla süren savaştan sonra, her iki eyalet de mali ve demografik olarak tükendi. Kartaca'nın mali durumunun kanıtı, Ptolemaic Mısır'dan reddedilen 2.000 yetenekli kredi talebini içeriyor . Roma da iflasa yakındı ve donanmanın ve lejyonların insan gücünü sağlayan yetişkin erkek vatandaşların sayısı savaşın başlangıcından bu yana yüzde 17 azaldı.
M.Ö. 243'ün sonlarında, denize ablukalarını uzatmadıkları sürece Drepana ve Lilybaeum'u ele geçirmeyeceklerini fark eden Senato, yeni bir filo inşa etmeye karar verdi. Devletin tabutları tükendiğinde, Senato Roma'nın en zengin vatandaşlarına savaşın kazanılmasından sonra Kartaca'ya verilecek tazminatlardan geri ödenebilecek her biri bir geminin inşasını finanse edecek krediler için yaklaştı . Sonuç, hükümet masrafı olmadan inşa edilmiş, donanımlı ve mürettebatlı yaklaşık 200 büyük savaş gemisinden oluşan bir filo oldu. Kartacalılar, malzemeleri Sicilya'ya götürmek için kullanmayı amaçladıkları daha büyük bir filo yetiştirdiler. MÖ 10 Mart 241'de Gaius Lutatius Catulus ve Quintus Valerius Falto yönetimindeki Roma filosu tarafından durduruldu ve zorlu bir savaşta daha iyi eğitimli Romalılar, insansız ve kötü eğitimli Kartaca filosunu yendi. 250 Kartaca savaş gemisinden Romalılar tüm elleriyle 50-20 battılar ve 70'i ele geçirdiler. Bu kararlı zafere ulaştıktan sonra Romalılar Sicilya'daki Lilybaeum ve Drepana'ya karşı kara operasyonlarına devam ettiler.
Antlaşma
Yardım çabalarının yenilmesi ile Kartaca Senatosu başka bir filonun inşa edilmesi ve çalıştırılması için gerekli kaynakları tahsis etmeye isteksizdi. Her halükarda, Kartaca garnizonlarının bu yapılmadan önce teslim olmasının muhtemel olması muhtemeldi. Bunun yerine Hamilcar'a , hangi şartlarda olursa olsun, Romalılarla bir barış anlaşması müzakere etmesini emretti . Barış yapma emrini aldıktan sonra Hamilcar, teslim olmanın gereksiz olduğunu iddia ederek reddetti; siyasi ve prestij nedeniyle Hamilcar'ın Kartaca'nın 23 yıllık savaştaki yenilgisini resmileştiren antlaşma ile ilişkilendirilmek istememesi mümkündür. Adadaki bir sonraki en kıdemli Kartacalı olarak, barış şartlarını bozmak için Lilybaeum komutanı Gisco'ya bırakıldı.
Gisco, son zamanlarda muzaffer Sicilya Roma komutanı Catulus ile görüştü. Her yıl konsolos olarak bilinen iki kişiyi bir orduya atamak uzun zamandır süren Roma prosedürüydü . Catulus'un görev süresi sona erdi ve yerine yenisinin yakında Sicilya'ya ulaşması bekleniyordu. Bu onun kesin bir barışı sonuçlandırmaya istekli olmasına ve böylece uzun savaşı sona erdirmek için kredi talep etmesine neden oldu. Gisco ve Catulus, Kartaca'nın hala Sicilya'da tuttuğu şeyi teslim edeceğini kabul etti; Romalılar tarafından tutulan mahkumların serbest bırakılmasını sağlamak için fidye ödenmesi gerekmekle birlikte, tüm Roma mahkumlarını fidye olmadan serbest bırakmak; ve 20 yıl boyunca 2.200 gümüş - 57.000 kg (56 LT) - tazminat ödeyin. Bu terimler, halk meclisi tarafından reddedildikleri onay için Roma'ya yönlendirildi . Konuyu çözmek için on kişilik bir komisyon gönderildi. Komisyona Catulus'un kardeşi Quintus Lutatius Cerco başkanlık etti. Bazı tarihçiler Roma'da antlaşmaya karşı ve muhtemelen eski Konsül Aulus Manlius Torquatus Atticus liderliğindeki savaşı sona erdiren bir fraksiyon olduğunu savunuyorlar . Roma politika yapıcıları arasındaki bu olası anlaşmazlık, Atticus'un M.Ö. 241'de Cerco ile birlikte konsül seçilmesiyle örneklendi.
Gisco hızla komisyonla daha fazla taviz vermeyi kabul etti: Sicilya'ya yakın birkaç ada da teslim edilecekti; tazminat 3.200 yetenek seviyesine yükseltildi, ilave 1000 yetenek derhal ödenecek ve bakiyenin ödenmesine izin verilen süre 10 yıla indirilecek. Son anlaşmada, Catulus'un adını taşıyan Lutatius Antlaşması'nda resmileştirilen başka küçük hükümler de vardı. Hamilcar derhal Sicilya komutanlığını Gisco'ya teslim etti ve Kartaca'yı kabul edilen şey hakkında resmen bilgilendirdi.
Sardunya ve Korsika
Kartaca, 20.000 kişilik ordusunu Sicilya'dan Kuzey Afrika'ya tahliye ettikten sonra, bir ücret anlaşmazlığı içinde birliklerle dolup taştı . Sonunda birlikler isyan etti ve Kartaca'ya karşı döndü. Topraklarının kalbinde kurulan, deneyimli, Kartaca karşıtı bir ordunun haberi hızla yayıldı ve birçok şehir ve kasaba isyanda yükseldi; bazıları yeni fethedildi ve son zamanlarda sona eren savaşı finanse etmek için hepsi sert bir şekilde ezildi. İsyancı gücüne 70.000 adam eklediler ve gıda ve finans kaynakları sağladılar. Roma, Carthage'ın sıkıntılarından yararlanmayı reddetti ve son antlaşma şartlarına bağlı kaldı. İtalyanların isyancılarla ticaret yapmaları yasaklandı ancak Kartaca ile ticaret yapmaya teşvik edildi; Halen tutulan 2.743 Kartaca esiri fidye olmadan serbest bırakıldı ve hemen Kartaca ordusuna kaydoldu. Syracuse Roma uydu krallığının kralı Hiero'nun Kartaca'ya ihtiyaç duyduğu büyük miktarda yiyecek tedarik etmesine izin verildi ve artık kendi hinterlandından elde edemedi. 240'ın sonlarında veya MÖ 239'un başlarında Sardunya'daki Kartacalı garnizonlar isyancılığa katıldı ve memurlarını ve adanın valisini öldürdü. Kartacalılar adayı geri almak için bir kuvvet gönderdi. Geldiklerinde üyeleri de sakatlandı, önceki isyancılara katıldı ve adadaki tüm Kartacalıları öldürdü. O zaman isyancılar koruma için Roma'ya başvurdular ve bu reddedildi.
Muhtemelen MÖ 237'de, Sardunya'nın yerli sakinleri ayağa kalktı ve Roma kontrollü İtalya'ya sığınan iğrenç garnizonu sürdü. Afrika'daki savaş sona erdiğinde tekrar Roma yardımına başvurdular. Bu kez Romalılar hem Sardunya'yı hem de Korsika'yı ele geçirmek için bir sefer hazırladılar. Romalıların neden üç yıl öncesinden farklı davrandığı kaynaklardan belli değil. Polybius bu eylemin savunulamaz olduğuna karar verdi. Kartaca, Lutatius Antlaşması'ndan alıntı yapan ve Kartaca'nın 300 yıl boyunca tuttuğu adayı geri almak için kendi seferine uygun olduğunu iddia eden Roma'ya bir elçilik gönderdi. Roma Senatosu alaycı bir biçimde bu gücün hazırlanmasını bir savaş eylemi olarak gördüklerini belirterek Kartaca'dan Sardunya ve Korsika'yı talep etti ve barış şartları olarak 1.200 yetenek tazminatı ödedi. 30 yıl süren savaşın zayıflamasıyla Kartaca, Roma ile tekrar çatışmaya girmek yerine anlaştı. Korsika'yı içerdiği anlaşılan Sardunya'dan feragat edildi ve anlaşmaya ek ödeme eklendi.
Sonrası
Roma için anlaşma, İtalyan Yarımadası'nın ötesinde genişlemeye başladı. Sicilya , eski bir praetor tarafından yönetilen Sicilia olarak ilk Roma eyaleti oldu . Bundan böyle Roma, Batı Akdeniz'in önde gelen askeri gücü ve giderek bir bütün olarak Akdeniz bölgesi idi. Kartaca bu duruma bağlanmadı ve Kartaca MÖ 218'de Doğu Iberia'daki Roma korumalı Saguntum kasabasını kuşattığında, Roma ile İkinci Punic Savaşı'nı ateşledi .