David Swanson tarafından, Demokrasiyi deneyelimTemmuz 17, 2022
Lockheed Martin yöneticileri nerede tatil yapıyor?
Son Tatil Yerinde!
Joe Biden ve İsrail son çare olarak İran'a saldırmayı planlıyor.
Silah tüccarları hiçbir şeyi son çarelerden daha iyi sevmezler. Rusya'ya göre Ukrayna'yı işgal etmek son çareydi. ABD'ye göre Ukrayna'ya sonsuz silah sevkiyatı son çare
Kazan-kazan! Sadece geçmiş on yılların amansız ve kasıtlı tırmanışına aldırmayın. Baltıklar'ın Sovyetleri 30 yıl boyunca nasıl kovduğunu silin. Dostum, Last Resort'ta bedava içki ve şezlong dağıtıyorlar!
Savaş destekçileri, ABD'nin 2007'de acilen İran'a saldırması gerektiğini söyledi. Bu, mümkün olan en son çareydi. ABD saldırmadı. İddiaların yalan olduğu ortaya çıktı. 2007'deki bir Ulusal İstihbarat Tahmini bile geri çekildi ve İran'ın nükleer silah programı olmadığını kabul etti. Last Resort'u kullanmamaktan kötü bir şey çıkmadı. Yine 2015'te son çare İran'a saldırmaktı. ABD İran'a saldırmadı. Kötü bir şey olmadı.
“Son çare” şeklindeki bitmek bilmeyen asılsız iddiaların önemli olacağını düşünürdünüz. Hatta herkesin savaş yerine denemeyi düşünebileceği sonsuz olasılıkların, organize toplu katliam fikrini son çare olarak tutarsız hale getireceğini bile düşünebilirsiniz. Yine de, yoklama gösterileri Bir savaşın son çare OLMADIĞINI açıkça ilan etmediğiniz sürece, herkes her savaşın Son Çare'nin ilk dürüst-iyilik savaşı olacağını varsayıyor.
Tabii ki, onlarca yıldır, ilk çare, son çare veya indirimli tatil kara site esir kampı olarak İran'a saldırmaya gerek olmadığına dair güçlü bir vaka var.
Nükleer silah programına sahip olmak, yasal, ahlaki veya pratik olarak savaş için bir gerekçe değildir. ABD'nin nükleer silahları var ve hiç kimse ABD'ye saldırmak konusunda haklı çıkmayacaktı.
Dick ve Liz Cheney'in kitabı, Olağanüstü, bize “İran nükleer silahı ile Amerikan nükleer silahı arasında ahlaki bir fark” görmemiz gerektiğini söyleyin. Gerçekten mi? Ya daha fazla çoğalma, kazara kullanım, çılgın bir lider tarafından kullanım, toplu ölüm ve yıkım, çevre felaketi, misilleme tırmandırma ve kıyamet riski. Bu iki ulustan birinin nükleer silahı var, nükleer silah kullanmış, diğerine nükleer silahlar için planlar sunmuş, nükleer silahların ilk kullanım politikasına sahip, nükleer silah bulundurmayı yasaklayan liderliğe sahip, nükleer silahları altı ülkede tutuyor. diğer ülkeleri ve Dünya'yı ve denizleri ve gökleri sık sık nükleer silah kullanmakla tehdit etti. Bu gerçeklerin diğer ülkenin elinde bir nükleer silahı zerre kadar ahlaki, ama aynı zamanda biraz daha ahlaksız yapacağını düşünmüyorum. Bir görmeye odaklanalım deneysel bir İran nükleer silahı ile bir Amerikan silahı arasındaki fark. Bir var. Diğeri değil.
Merak ediyorsanız, Daniel Ellsberg'in yazdığı gibi, bildiğimiz, bildiğimiz diğer milletlere özel ya da gizli nükleer tehditler yapan ABD başkanları. Kıyamet Günü Makinesi, Harry Truman, Dwight Eisenhower, Richard Nixon, George HW Bush, Bill Clinton ve Donald Trump'ı içeriyorlardı. Barack Obama da dahil olmak üzere diğerleri sık sık İran ya da başka bir ülkeyle ilgili olarak “Tüm seçenekler masada” dedi.
2015 yılında, belirtildiği gibi, savaş destekçileri ABD'nin acilen İran'a saldırması gerektiğini söyledi. Saldırmadı. İddiaların yalan olduğu ortaya çıktı. Nükleer anlaşmanın destekçilerinin iddiaları bile İran'ın kontrol altına alınması gereken bir nükleer silah programına sahip olduğu yalanını güçlendirdi. İran'ın nükleer silah programı olduğuna dair hiçbir kanıt yok.
ABD’nin İran’ın nükleer silahları hakkında yalan söylediği uzun tarih, Gareth Porter’ın kitabı Üretilen Kriz.
Savaşın veya savaşa yönelik adımların savunucuları (yaptırımlar Irak'a karşı savaşa doğru bir adımdı) şimdi acilen bir savaşa ihtiyacımız olduğunu söyleyebilirler, ancak aciliyet için hiçbir argümanları olmayacak ve iddiaları şu ana kadar açık yalanlar.
İran herhangi bir suçtan suçluysa ve bu iddiayı destekleyecek kanıtlar varsa, Amerika Birleşik Devletleri ve dünya bunun kovuşturulmasını talep etmelidir. Bunun yerine, Birleşik Devletler hukukun üstünlüğünü yıkarak kendini izole ediyor. Anlaşmaları yırtıp atarak ve son çare olarak tehdit ederek güvenilirliğini yok ediyor. 2013'teki bir Gallup anketinde ve 2017'deki bir Pew anketinde, ankete katılan ülkelerin çoğunluğu, dünyadaki barışa yönelik en büyük tehdit olarak en çok oyu Amerika Birleşik Devletleri'ne aldı. Gallup anketinde, ABD'deki insanlar İran'ı dünyadaki barışa yönelik en büyük tehdit olarak seçti - yüzyıllardır başka bir ülkeye saldırmayan ve ABD'nin militarizme harcadığının %1'inden daha azını harcayan İran. Bu görüşler açıkça insanlara haber medyası aracılığıyla anlatılanların bir işlevidir.
ABD / İran ilişkilerinin tarihi burada önemli. ABD, İran'ın 1953'teki demokrasisini devraldı ve acımasız bir diktatör / silah müşterisi kurdu.
ABD, 1970’lerde İran’a nükleer enerji teknolojisi verdi.
2000 yılında CIA bunu çerçevelemek amacıyla İran'a nükleer bomba planları verdi. Bu, James Risen tarafından bildirildi ve Jeffrey Sterling, Risen'in kaynağı olduğu iddiasıyla hapse girdi.
İran'a saldırma hareketi, uzun süredir devam ediyor, onun için tüm argüman kategorileri (İranlıların Irak direnişini körüklediği gibi) gelip gitti.
İran, yüzyıllar boyunca başka hiçbir ülkeye saldırmamış olsa da, ABD İran tarafından o kadar iyi olmamıştı.
Birleşik Devletler, Irak’a İran’a saldırması için Irak’a yardım etti, İran’a kullanılan ve Irak’a (artık var olmadıklarında) 1980-2002’te (artık mevcut olmadıklarında) kullanılabilecek bazı silahları Irak’a sağladı. Irak.
Yıllarca ABD, İran’a şeytani bir millet olarak etiketlendi, saldırdı ve yok İran ordusunun bir parçası olarak tanımlanmış olan, kötülükler listesindeki diğer nükleer olmayan millet terör örgütüsahte bir şekilde İran’ı da dahil olmak üzere suçlarla suçladı. 9-11 saldırıları, öldürülen İranlı bilim adamları, finanse muhalefet İran’daki gruplar (ABD’nin de dahil olduğu terörist olarak nitelendiriliyor) uçağı İran üzerinden, açık ve yasadışı tehdit İran'a saldırmak ve askeri güçler kurmak her taraf İran sınırları, zalim empoze ederken yaptırımlar ülkede.
Washington’un kökleri İran’da yeni bir savaş için bastırıyor 1992’ta Savunma Planlama Rehberliği, 1996 kağıdı aradı Temiz Bir Mola: Alemin Güvenliğinin Sağlanması İçin Yeni Bir Strateji, 2000 Amerika'nın Savunmalarını Yeniden İnşa Etmekve 2001 Pentagon notunda açıklanan Wesley Clark Irak, Libya, Somali, Sudan, Lübnan, Suriye ve İran: Bu ulusları saldırı için listeledi.
Bush Jr.’ın Irak’ı, Obama Libya’yı devirdiğini, diğerleri ise devam etmekte olduğunu belirtmekte fayda var.
2010'te Tony Blair dahil İran, Chen Cheney'nin devirmeyi hedeflediğini söylediği benzer bir listede. Washington’daki 2003’te güçlü olanların arasındaki çizgi, Irak’ın bir cakewalk olacağıydı. gerçek erkekler Tahran'a gidiyor. Bu eski unutulmuş notlardaki argümanlar, savaşçıların halka anlattıkları değil, birbirlerine söylediklerine çok daha yakındı. Buradaki kaygılar, kaynaklar açısından zengin bölgelere egemen olan, başkalarını korkutup kukla hükümetlerinin kontrolünü sağlayacak temeller oluşturmasıdır.
Elbette “gerçek erkeklerin Tahran'a gitmesinin” sebebi, İran'ın Afganistan veya Irak'ta, hatta 2011'ta Libya'da bulunan silahsız ulusun bulabileceği fakirleşmiş silahsız millet olmamasıdır. İran çok daha büyük ve daha iyi silahlı. ABD’nin İran’a büyük bir saldırı başlatması veya İsrail’in yaptığı gibi misilleme yapacak ABD birliklerine ve muhtemelen İsrail'e ve muhtemelen Amerika Birleşik Devletleri yanı sıra. Ve Amerika Birleşik Devletleri hiçbir kulübe olmadan bunun için misilleme yapacak. İran, ABD hükümetinin İsrail hükümeti üzerindeki baskısının İran’a saldırmamak konusundaki baskısının farkında değil. güven verici ABD'nin gerektiğinde saldıracağı İsrailliler ve İsrail ordusuna fon sağlamayı durdurmak veya Birleşmiş Milletler'de İsrail suçları için hesap verebilirlik önlemlerini veto etmeyi durdurmakla tehdit etmeyi bile içermiyor.
Başka bir deyişle, ABD’nin İsrail’in saldırılarını engellemek isteme iddiası inandırıcı değildir. Tabii ki, ABD hükümeti ve ordusundaki birçok kişi Amiral William Fallon gibi önemli isimler ortadan kalkmış olmasına rağmen İran’a saldırmaya karşı çıkıyor. İsrail ordusunun çoğu karşı Ayrıca, İsrail ve ABD halkından bahsetmiyorum. Ancak savaş temiz ya da kesin değil. Milletlerimizi yönetmesine izin verdiğimiz insanlar başka bir saldırıya geçerse, hepimiz riske gireriz.
Elbette en fazla risk altında olan, İran’ın halkı, diğerleri kadar barışçıl insanlar veya belki de daha fazlası. Her ülkede olduğu gibi, hükümeti ne olursa olsun, İran halkı temelde iyi, saygın, huzurlu, tıpkı senin gibi ben de. İranlı insanlarla tanıştım. İran'dan insanlarla tanışmış olabilirsiniz. Benziyorlar Re-Tweet. Farklı bir tür değiller. Kötü değiller. Ülkelerinde bir “tesise” karşı “cerrahi grev” neden olur Birçoğu çok acı verici ve korkunç ölümler için ölüyorlardı. İran'ın bu tür saldırılar için misillemede bulunmayacağını hayal etseniz bile, bu saldırıların kendi başlarından meydana geleceği şeydir: toplu cinayet.
Ve bu ne başarırdı? İran halkını ve dünyanın çoğunu Birleşik Devletlere karşı birleştirecek. Bu, nükleer silahların bir ülkeyi silahların kalkınmasına yaklaştırması dışında, nükleer silahların geliştirilmesi için şu anda mevcut olmayan bir program olan nükleer silahların geliştirilmesi için bir yeraltı İran programının dünyanın gözünde haklı çıkacaktır. Çevresel hasar muazzam olurdu, emsal son derece tehlikeli bir hale geldi, ABD askeri bütçesini kesmekle ilgili tüm konuşmalar bir savaş çılgınlığı dalgasına gömüldü, sivil haklar ve temsili hükümet Potomac’a atıldı, nükleer silahlanma yarışı ek ülkeler ve herhangi bir anlık sadist kaçış, eve haciz verilmesi, öğrenci borcunun artırılması ve kültürel aptallık katmanlarının biriktirilmesiyle ağır basacaktı.
Stratejik olarak, yasal olarak ve ahlaki olarak silah bulundurma savaş için zemin değildir ve silah bulundurma arayışı da yoktur. Ve ikisini de ekleyebileceğim gibi, Irak’ta akılda tutulması gereken teorik olarak mümkün silahların peşinde koşmak mümkün değildir. İsrail'in nükleer silahları var. Birleşik Devletlerin diğer ülkelere göre daha fazla nükleer silahı var. Amerika Birleşik Devletleri, İsrail ya da başka bir ülkeye saldırmak için bir neden olamaz. İran’ın nükleer silahlara sahip olduğu ya da yakında varacağı iddiası, her halükarda, sadece yeniden canlanan bir bahanesiydi. debunkedve yıllar ve yıllar boyunca bir zombi gibi tekrar canlandı. Ancak bu, bu ne zaman olursa olsun savaş için gerekçe göstermeyen bir şey için bu sahte iddianın gerçekten saçma bir parçası değildir. Gerçekten saçma olan kısım, 1976’te İran’a nükleer enerji gönderen ABD olmasıdır. 2000’te CIA verdi İran hükümeti (hafifçe kusurlu) bir nükleer bomba inşa etmeyi planlıyor. 2003'te İran, nükleer teknolojisi de dahil olmak üzere masada her şeyle ABD ile müzakereler önerdi ve ABD reddetti. Kısa süre sonra, ABD bir savaş için olta balıkçılığı yapmaya başladı. Bu arada, ABD liderliğindeki yaptırımlar önle İran, rüzgar enerjisini geliştirirken, Koch kardeşlerin İran ile ticaret cezasız.
Devam eden başka bir alan hata ayıklamaIrak’a yapılan 2003 saldırısının oluşumunu neredeyse tam olarak paralel kılan bir olay da, ABD Başkanı için 2012 adaylarıİran’ın denetçilerin ülkesine girmesine izin vermemesi veya sitelerine erişmesine izin vermemesi. Aslında İran, anlaşmadan önce gönüllü olarak kabul edildi IAEA'nın gerektirdiğinden daha katı standartlar. Ve elbette, çelişkili olsa da ayrı bir propaganda dizisi, IAEA'nın İran'da bir nükleer silah programı keşfettiğini savunuyor. Nükleer silahların yayılmasını önleme anlaşması (NPT) uyarınca İran’ın gerekmez Tüm tesislerini ilan etmek ve son on yılın başlarında, ABD, Almanya, Çin ve diğerlerinin İran’a nükleer enerji ekipmanı sağlamasını engelleyerek aynı antlaşmayı ihlal ettiği için bunu yapmamayı tercih etti. İran, NPT'ye uymaya devam ederken, Hindistan ve Pakistan ve İsrail bunu imzalamadı ve Kuzey Kore ondan geri çekilirken, ABD ve diğer nükleer güçler, silahları düşürmeyi başararak, diğer ülkelere silah temin ederek sürekli olarak ihlal ediyor. Hindistan olarak ve yeni nükleer silahlar geliştirerek.
ABD askeri üslerinin imparatorluğu İran'a benziyor. Dene resim orada yaşasaydın, bunun hakkında ne düşünürdün. Kim kimi tehdit ediyor? Kime karşı en büyük tehlike kim? Mesele şu ki İran’ın ABD’ye ya da başkalarına saldırmakta serbest olması gerekmiyor çünkü ordusu daha küçük. Mesele şu ki, bunu yapmak ulusal intihar olur. Aynı zamanda İran'ın yüzyıllarca yapmadığı bir şey olurdu. Ama olurdu tipik ABD davranışı.
Daha saçma bir dokunuşa hazır mısın? Bu, Bush’un Usame bin Ladin’e gerçekten fazla düşünmeme konusundaki yorumuyla aynı ölçekte. Hazır mısın? İran'a saldırma savunucuları kendilerini itiraf İran nükleer bombaları olsaydı onları kullanmayacaktı. Bu Amerikan İşletme Enstitüsü'nden:
“ABD için en büyük sorun, İran'ın nükleer silah alıp test etmemesi, İran'ın nükleer silah alıp kullanmaması. İkincisi, bir tanesine sahip olduklarından ve kötü bir şey yapmadıklarından dolayı, tüm sayıcılar geri dönecek ve 'Bakın, size İran'ın sorumlu bir güç olduğunu söyledik. İran'ın onları hemen kullanmak için nükleer silah almadığını söylemiştik. ' Sonunda İran'ı nükleer silahlarla problem olarak tanımlayacaklar. ”
Anlaşıldı mı? Bir nükleer silah kullanarak İran kötü olurdu: çevresel hasar, insan hayatının kaybı, çirkin acı ve acı, yada, yada, yada. Fakat asıl kötü olan, İran'ın nükleer bir silah edinmesi ve Nagasaki'den bu yana diğer ulusların yaptıklarını yapmasıydı: hiçbir şey. Bu gerçekten kötü olurdu çünkü savaş argümanına zarar verecek ve savaşı daha da zorlaştıracak, böylece İran'ın Amerika Birleşik Devletleri yerine ülkesini uygun görmesini sağlayacaktı. Elbette onu çok kötü yönetebilir (burada da dünya için bir model oluşturmamıza rağmen), ancak ABD onayı olmadan da çalıştırırdı ve bu nükleer yıkımdan daha kötü olurdu.
Irak'ta denetimlere izin verildi ve çalıştılar. Silah bulamadılar ve silah yoktu. İran'da denetimlere izin veriliyor ve çalışıyorlar. Bununla birlikte, IAEA etki bozucu ABD hükümeti. Yine de, savaş savunucularının IAEA ile ilgili yıllarca iddia ettiği allık yedeklenmedi IAEA'dan gelen herhangi bir gerçek iddia ile. Ve IAEA’nın savaş sebebi için ne kadar az malzemesi sağladığı olmuş geniş ölçüde reddetti olmadığında gülmekten.
Başka bir yıl, başka bir yalan. Artık Kuzey Kore’nin İran’a nükleer bomba yapmalarına yardım ettiğini duymuyoruz. Hakkında yalan İranlı destek of Irak direnişleri solmuş. (Amerika Birleşik Devletleri, Fransızlara Almanlara direnişini bir noktada desteklemedi mi?) En son uyuşma “İran 911 yaptı” yalanıdır. İntikam, savaş girişimlerinin geri kalanı gibi, aslında savaş için yasal ya da ahlaki bir gerekçe değildir. Fakat bu son kurgu vazgeçilmezler tarafından dinlenmeye başlandı bile. Gareth Porter, diğerleri arasında. Bu arada, 911’te olduğu kadar Irak’ın direnişinde de rol oynayan Suudi Arabistan, hepimizin gurur duyduğu iyi eski önde gelen ABD ihracatının rekor miktarlarında satılıyor: kitle imha silahları.
Ah, neredeyse tamamen tamamen solmayan başka bir yalanı unutuyordum. İran vermedi deneyin havaya uçurmak bir Suudi büyükelçi Washington DC’de, Başkan Obama’nın rollerin tersine çevrilmesi halinde tamamen övgüye değer olacağını düşündüğü bir eylem, ancak Fox News’in bile yaptığı bir yalan zor bir mide. Ve bu bir şey söylüyor.
Ve sonra o eski bekleme: Ahmedinejad, “İsrail haritadan silinmeli” dedi. Bu, belki de, John McCain’in İran’ı veya Bush’u bombalamakla ilgili şarkı söyleme seviyesine yükselmemesine rağmen, nükleer saldırı dahil tüm seçeneklerin açık olduğuna yemin ediyor masa, çok rahatsız edici geliyor: “Haritadan silindi”! Ancak, çeviri kötüdür. Daha kesin bir çeviri “Kudüs'ü işgal eden rejimin zaman sayfasından kaybolması gerekirdi” idi. İsrail hükümeti, İsrail ulusu değil. İsrail hükümeti bile değil, şu anki rejim. Cehennem, Amerikalılar her zaman kendi rejimleriyle ilgili olduğunu söylüyorlar, siyasi partiye bağlı olarak her dört ila sekiz yılda bir değişiyorlar (bazılarımız her iki partiye de dokunulmazlık olmadan bile her zaman diyoruz). İran, Filistinliler bunu onaylarsa iki devletli bir çözümü onaylayacağını açıkça belirtti. ABD, her ne zaman birileri aptalca bir şey söylediğinde füze saldırısı başlatsa, doğru tercüme edilmiş olsa bile, Newt Gingrich'in veya Joe Biden'in evinin yakınında yaşamak ne kadar güvenli olurdu?
Asıl tehlike aslında yalanlar olmayabilir. Irak deneyimi birçok ABD vatandaşının bu tür yalanlara zihinsel olarak direnç göstermesini sağlamıştır. Asıl tehlike, başlatıldığına dair herhangi bir resmi açıklama yapmadan kendi başına bir ivme kazandıran savaşın yavaş başlaması olabilir. İsrail ve ABD, sadece sert veya çılgın konuşmuyorlar. Onlar olmuştur İranlıları öldürmek. Ve bunun hakkında utanılacak gibi görünmüyorlar. Adayların İranlıları öldürme isteğini ilan ettikleri Cumhuriyetçi cumhurbaşkanlığı birincil tartışmalarından sonraki gün, CIA görünüşte kesinleşti haber halka açıktı aslında İranlıları öldürmek, lafı olmaz binaları havaya uçurmak. Bazıları söylerdi ve söylemişti savaş çoktan başladı. Bunu göremedikleri için bunu görmeyenler de, ABD’den İran’ın geri dönmesini isteyen ölümcül mizahı kaçıracaklar. cesur uçağı.
Belki de savaş taraftarlarını sersemlemesinden çıkarmak için gereken şey bir parça tokattır. Bunu boyut için deneyin. itibaren Seymour Hersh Başkan Yardımcısı Cheney'in ofisinde düzenlenen bir toplantıyı açıklayan:
“Bir savaşın nasıl tetikleneceğine dair bir düzine fikir vardı. Beni en çok ilgilendiren şey neden inşa etmiyoruz - tersanemizdeyiz - İran'ın PT botlarına benzeyen dört ya da beş tekne inşa ediyoruz. Donanma contalarını üzerlerine çok sayıda silahla koyun. Ve bir dahaki sefere teknelerimizden biri Hürmüz Boğazlarına gittiğinde şut atmaya başla. Bazı hayatlara mal olabilir. Ve bu reddedildi, çünkü siz Amerikalıları Amerikalıları öldüremezsiniz. Bu tür bir şey - bu konuştuğumuz şeyler seviyesi. Provokasyon. Ancak bu reddedildi. ”
Şimdi, Dick Cheney tipik Amerikalı değilsin. ABD hükümetindeki hiç kimse sizin tipik Amerikanınız değildir. Tipik Amerikan’ınız mücadele ediyor, ABD hükümetini onaylamıyor, milyarderlerin vergilendirilmesini istiyor, yeşil enerjiyi ve eğitimi destekliyor, askeri gözlükler üzerindeki işleri destekliyor, şirketlerin seçimleri satın almalarının yasaklanması gerektiğini ve karşı karşıya kaldıkları için özür dileme eğiliminde olmadıklarını düşünüyor. Başkan Yardımcısı tarafından. 1930’lerde, Ludlow Değişikliği, neredeyse ABD’nin savaşa girmeden önce halkın referandumda oy kullanması gibi bir Anayasal şart haline geldi. Başkan Franklin Roosevelt bu teklifi engelledi. Oysa Anayasa zaten gerekli ve yine de Kongre’nin savaşa girmeden savaş ilan etmesini istiyor. Savaşlar neredeyse hiç durmadan devam ederken, 70 yıllarında bu yapılmamıştır. Geçtiğimiz on yılda ve Başkan Obama'nın Yeni Yıl Arifesinde 2011-2012 Çirkin Ulusal Savunma Yetkilendirme Yasası'nı imzalamasıyla, savaş yapma gücü cumhurbaşkanlarına devredildi. İşte İran’a yönelik cumhurbaşkanlığı savaşına karşı çıkmak için bir neden daha: cumhurbaşkanlarının savaş yapmalarına izin verdiğinizde, onları asla durduramazsınız. Bir başka sebep, artık kimsenin umurunda olmadığı sürece, savaşın bir suç olduğu. İran ve ABD, Kellogg-Briand Paktına taraf olan yasakları savaş. Bu iki milletten biri uyuşmuyor.
Fakat referandum yapmayacağız. ABD Yanlış Temsilciler Meclisi devreye girmeyecek. Bu geniş çaplı felakete yalnızca yaygın kamuoyu baskısı ve şiddet içermeyen eylemler yoluyla müdahale edeceğiz. Zaten the USA ve İngiltere İran'la savaşa hazırlanıyorlar. Bu savaş gerçekleşirse, Amerika Birleşik Devletleri Savunma Bakanlığı adlı bir kurum tarafından savaşılacak, ancak bizi savunmak yerine tehlikeye sokacak. Savaş ilerledikçe, İran halkına kendi iyiliği, özgürlüğü ve demokrasisi için bombalanmak istedikleri söylenecek. Ama kimse bunun için bombalanmak istemiyor. İran ABD tarzı demokrasiyi istemiyor. Birleşik Devletler bile ABD tarzı demokrasiyi istemiyor. Bu soylu hedeflerin, cesur birliklerimizin ve cesur dronlarımızın savaş alanındaki eylemlerine rehberlik ettiği söylenecek. Ancak hiçbir savaş alanı olmayacak. Cephe çizgileri olmayacak. Siperler olmayacak. İnsanların yaşadığı ve insanların öldüğü şehirler ve kasabalar olacaktır. Zafer olmaz. Bir “dalgalanma” ile ilerleme kaydedilmeyecek. Ocak 5, 2012, daha sonra “Savunma” Sekreteri Leon Panetta'ya Irak ve Afganistan'daki başarısızlıklarla ilgili bir basın toplantısı düzenledi ve sadece başarılı olduklarını söyledi. İran'da beklenebilecek bir başarı, İran'ın bir yoksul ve silahsız durumuydu.
Şimdi tüm medya baskılarının, karartmaların ve Irak ve Afganistan'a verilen zararla ilgili yalanların önemini anlamaya başladık. Şimdi Obama ve Panetta'nın neden Irak Savaşını başlatan yalanları benimsediğini anlıyoruz. Aynı yalanlar şimdi İran’daki bir Savaş için savaşılan her savaşta olduğu gibi yeniden canlandırılmalıdır. İşte bir video Bunun nasıl çalışacağını açıklamak, hatta bazı yeni katlanmış ve bir sürü of varyasyonlar. ABD kurumsal medyası savaş makinesinin bir parçası.
Savaşı planlama ve savaşı finanse etme oluşturur Kendi moment. Yaptırımlar, Irak'ta olduğu gibi, savaşa adım attı. Kesmek diplomasi az bırakır seçenekleri açık. Seçimsel pissing yarışmaları hepimizi al çoğumuz olmak istemediğimiz yerdeydi.
Bunlar bombalar büyük ihtimalle çalıştırmak insanlık tarihinin bu çirkin ve oldukça muhtemel terminali. Bu animasyon ne yapacaklarını açıkça gösterir. Daha da iyi bir sunum için, bunu yanlış biçimlendirilmiş bir arayanın bu sesiyle eşleştirin umutsuzca çalışıyorum George Galloway’ı İran’a saldırmamız gerektiği konusunda ikna etmek için.
Ocak'ta 2, 2012, New York Times rapor ABD askeri bütçesini azaltan endişeler, ABD’nin “Asya’da uzun bir kara savaşı için hazırlanıp hazırlanamayacağına” dair şüpheler uyandırdı. Genelkurmay Başkanı 5’in Ocak ayında düzenlenen Pentagon basın toplantısında Basın cesedine (sic), büyük kara savaşlarının bir seçenek olduğu ve bir ya da diğer tür savaşların kesin olduğu konusunda güvence verdi. Başkan Obama'nın o basın toplantısında yayınlanan askeri politika açıklaması ABD ordusunun misyonlarını listeledi. Birincisi terörle mücadele etmek, daha sonra “saldırganlığı”, daha sonra “giriş karşıtı / alan reddetme zorluklarına rağmen gücü öngörmek”, ardından eski eski KİS'ler, daha sonra yer ve siberleri, nükleer silahları fethetmek, ve sonunda - bundan sonra - Eskiden Amerika Birleşik Devletleri olarak bilinen Anavatanı savunmaktan bahseder.
Irak ve İran vakaları elbette her ayrıntıda aynı değil. Ancak her iki durumda da, bizi savaşlara, savaşlara dayandırmak için ortak çabalarla uğraşıyoruz. bütün savaşlar dayandığı için, yalanlarda. Canlandırmamız gerekebilir ABD ve İsrail kuvvetlerine bu itiraz!
Irak'a değil, İran'a ek sebepler, savaş kurumunu sürdürmemek için çok çeşitli sebepler içeriyor. WorldBeyondWar.org.
kitaba göre Savaş asla adil değildir buraya eklediğim "son çareler" hakkında biraz bilgi içeriyor:
Bir kültür, Theodore Roosevelt'in savaş uğruna yeni bir savaş için açık arzusundan, her savaşın son çare olduğu ve olması gerektiği evrensel iddiasına geçtiğinde, elbette doğru yönde atılmış bir adımdır. Bu iddia o kadar evrensel ki, ABD kamuoyu söylenmeden bunu basitçe varsayıyor. Son zamanlarda bilimsel bir araştırma, ABD halkının, ABD hükümeti bir savaş teklif ettiğinde, diğer tüm olasılıkları zaten tükettiğine inandığını ortaya çıkardı. Bir örnek gruba belirli bir savaşı destekleyip desteklemedikleri sorulduğunda ve ikinci bir gruba, tüm alternatiflerin iyi olmadığı söylendikten sonra bu belirli savaşı destekleyip desteklemedikleri sorulduğunda ve üçüncü bir gruba, savaşı destekleyip desteklemedikleri soruldu. iyi alternatifler, ilk iki grup aynı destek düzeyine sahipken, üçüncü grupta savaşa verilen destek önemli ölçüde azaldı. Bu, araştırmacıları, eğer alternatiflerden bahsedilmezse, insanların var olduklarını varsaymadıkları sonucuna götürdü - daha ziyade, insanlar zaten denenmiş olduklarını varsaydılar.[I]
İran'a karşı bir savaş başlatmak için Washington DC'de yıllardır büyük çabalar var. En büyük baskılardan bazıları 2007 ve 2015'te geldi. Bu savaş herhangi bir noktada başlamış olsaydı, pek çok kez bu savaşı başlatmama tercihi seçilmiş olsa da, hiç şüphesiz son çare olarak tanımlanırdı. . 2013 yılında ABD Başkanı bize Suriye'ye yönelik büyük bir bombalama kampanyası başlatmak için acil "son çare" ihtiyacını söyledi. Ardından, büyük ölçüde halkın buna direnişi nedeniyle kararını tersine çevirdi. Seçeneği ortaya çıktı değil Suriye'yi bombalamak da mümkündü.
Her gece büyük miktarlarda viski tüketmeyi başaran ve her sabah viski içmenin son çare olduğuna, başka seçeneği olmadığına yemin eden bir alkoliği hayal edin. Hayal etmesi kolay, şüphesiz. Bir bağımlı her zaman kendini haklı çıkarır, ancak mantıksız bir şekilde yapılması gerekir. Ama herkesin ona inandığı ve ciddiyetle birbirlerine “Gerçekten başka seçeneği yoktu. Gerçekten diğer her şeyi denemişti. " O kadar mantıklı değil, değil mi? Aslında neredeyse hayal bile edilemez. Ve henüz:
ABD’nin Suriye’de son çare olarak savaşta olduğuna inanılıyor:
- Amerika Birleşik Devletleri Suriye'de barış için BM girişimlerini sabote etmek için yıllarını harcadı.[Ii]
- Birleşik Devletler, 2012’te Suriye’ye yönelik bir Rus barış önerisini elden çıkardı.[III]
- Ve Birleşik Devletler, 2013'te derhal “son çare” olarak bombalama kampanyasına ihtiyaç duyulduğunu iddia ettiğinde, ancak ABD halkı çılgınca karşı çıktı, başka seçenekler de takip edildi.
2015 yılında çok sayıda ABD Kongre Üyesi, İran'la nükleer anlaşmanın reddedilmesi gerektiğini ve İran'ın son çare olarak saldırdığını savundu. ABD'nin hızla küçümsediği bir teklif olan, İran'ın 2003'te nükleer programını ortadan kaldırma teklifinden hiç bahsedilmedi.
Amerika Birleşik Devletleri'nin hedeflediği kişilerin isimlerini bildiği davaların azınlıklarında olmasına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri'nin dronlu insanları son çare olarak öldürdüğü inancı yaygındır. olabilirdi oldukça kolay bir şekilde tutuklandı.[IV] '
Amerika Birleşik Devletleri'nin son çare olarak Usame bin Ladin'i öldürdüğüne inanılıyordu, ta ki söz konusu olanlar “öldür ya da yakala” politikasının aslında herhangi bir yakalama (tutuklama) seçeneği içermediğini ve bin Ladin'in o iken silahsız olduğunu kabul edene kadar. öldürüldü.[V]
Amerika Birleşik Devletleri'nin 2011'de Libya'ya saldırdığına, hükümetini devirdiğine ve son çare olarak bölgesel şiddeti körüklediğine inanılıyordu, ancak Mart 2011'de Afrika Birliği'nin Libya'da barış için bir planı olmasına rağmen NATO tarafından "uçuşa yasak bölge" ve bombalamanın başlaması, bunu tartışmak için Libya'ya seyahat. Nisan ayında, Afrika Birliği planını Libya lideri Muammer Kaddafi ile görüşebildi ve o, anlaştığını ifade etti.[Vi] NATO, tehlikede olduğu iddia edilen Libyalıları korumak için BM'nin yetkilerini almıştı, ancak ülkeyi bombalamaya devam etmek veya hükümeti devirmek için hiçbir yetkisi yoktu.
Neredeyse ABD’nin büyük bir medya kuruluşu için çalışan ve çalışmaya devam etmek isteyen herkes, ABD’nin 2003’te Irak’a son bir çare veya bir şey veya bunun gibi bir şey olduğu şeklinde saldırdığını söylüyor:
- ABD Başkanı, bir savaş başlatmak için cockamamie planlarına uyuyordu.[VII]
- Irak hükümeti, CIA'dan Vincent Cannistraro'ya ABD birliklerinin tüm ülkeyi aramasına izin verme teklifiyle başvurmuştu.[VIII]
- Irak hükümeti iki yıl içinde uluslararası çapta denetimli seçimler yapmayı teklif etti.[IX]
- Irak hükümeti, Bush’un yetkilisi Richard Perle’ye tüm ülkeyi teftişe açmak, 1993 Dünya Ticaret Merkezi bombalamasında bir şüpheliyi devirmek, terörizmle savaşmak ve ABD petrol şirketlerini desteklemek için bir teklifte bulundu.[X]
- Irak cumhurbaşkanı, İspanya cumhurbaşkanı tarafından ABD cumhurbaşkanı tarafından verilmiş olması durumunda, 1 milyar dolar tutarında bir miktar Irak’a gitmeyi teklif etti.[XI]
- Birleşik Devletler her zaman başka bir savaş başlatmama seçeneğine sahipti.
Herkes, Amerika Birleşik Devletleri'nin 2001 yılında Afganistan'ı işgal ettiğini ve o zamandan beri orada bir dizi "son çare" olarak kaldığını varsayıyor, Taliban sürekli olarak Bin Ladin'i yargılanmak için üçüncü bir ülkeye teslim etmeyi teklif etse de, El Kaide Afganistan'da savaşın çoğu süresince önemli ölçüde varlık göstermesi ve geri çekilme her zaman bir seçenek olmuştur.[XII]
Birçoğu, Irak hükümeti Kuveyt'ten savaş olmaksızın çekilmeyi müzakere etmeye istekli olmasına ve nihayetinde Kuveyt'ten koşulsuz olarak üç hafta içinde çekilmeyi teklif etmesine rağmen, ABD'nin 1990-1991'de "son çare" olarak Irak'la savaşa girdiğini iddia ediyor. Ürdün Kralı, Papa, Fransa Cumhurbaşkanı, Sovyetler Birliği Başkanı ve diğerleri böyle barışçıl bir çözüm çağrısında bulundu, ancak Beyaz Saray "son çare" konusunda ısrar etti.[XIII]
Düşmanlığı artıran, silah sağlayan ve militarist hükümetleri güçlendiren genel uygulamaların yanı sıra, savaştan kaçınmak yerine kolaylaştırmaya yönelik sahte müzakereleri bir kenara bıraksa bile, ABD savaşı yapım tarihi, sonsuz bir dizinin hikayesi olarak yüzyıllar boyunca geriye doğru izlenebilir. Barış için fırsatlardan her ne pahasına dikkatle kaçınıldı.
Meksika kuzey yarısının satışını müzakere etmeye istekliydi, ancak ABD bunu toplu öldürme eylemiyle almak istedi. İspanya meselesini istedi Maine uluslararası tahkime gitmek ama ABD savaş ve imparatorluk istiyordu. Sovyetler Birliği, Kore Savaşı'ndan önce barış görüşmeleri önerdi. Amerika Birleşik Devletleri, Vietnamlılar, Sovyetler ve Fransızlardan Vietnam için barış önerilerini sabote etti ve Tonkin Körfezi olayının savaş zorunlu hale getirdiği günden itibaren, başka herhangi bir seçenek yerine "son çare" konusunda amansızca ısrar etti.[XIV]
Yeterince savaşa bakarsanız, bir seferde bir savaş için bahane olarak kullanılan neredeyse aynı olayları ve başka bir durumda bu türden hiçbir şey olmadığını göreceksiniz. Başkan George W. Bush, İngiltere Başbakanı Tony Blair'e bir U2 uçağının vurulmasının onları istedikleri bir savaşa sokabileceğini önerdi.[XV] Yine de, Sovyetler Birliği U2 uçağını düşürdüğünde, Başkan Dwight Eisenhower savaşa girmedi.
Evet, evet, evet, cevaplanabilir, yüzlerce gerçek ve haksız savaş, destekçileri kendileri için bu statüyü iddia etse de, son çare değildir. Ancak teorik bir Adil Savaş, son çare olacaktır. Olur mu? Gerçekten ahlaki açıdan eşdeğer veya daha üstün başka bir seçenek olmaz mıydı? Allman ve Winright, Papa II. John Paul'ün "diğer tüm yöntemlerin etkisiz olduğu kanıtlanırsa bu saldırganı etkisiz hale getirme görevi" konusunda alıntı yapıyor. Ama "silahsızlandırmak" gerçekten "bomba veya istila" ile eşdeğer midir? Sözde silahsızlandırmak için başlatılan savaşları gördük ve sonuç, her zamankinden daha fazla silah oldu. Ne dersin koluna son verilmesi silahsızlandırmanın olası bir yöntemi olarak? Peki ya uluslararası bir silah ambargosu? Peki ya silahsızlanma ekonomik ve diğer teşvikler?
Ruanda'yı bombalamanın ahlaki bir “son çare” olacağı hiçbir an yoktu. Silahlı polisin yardımcı olabileceği ya da cinayetleri kışkırtmak için kullanılan bir radyo sinyalinin kesilmesinin yardımcı olabileceği bir an vardı. Silahsız barış işçilerinin yardım edebileceği birçok an vardı. Başkanın öldürülmesi için hesap vermeyi talep etmenin yardımcı olacağı bir an vardı. Bundan üç yıl önce Ugandalı katilleri silahlandırmaktan ve finanse etmekten kaçınmanın faydası olacaktı.
“Son çare” iddiaları, kriz anına zamanda geriye yolculuk yapmayı hayal ettiğinde genellikle oldukça zayıftır, ancak biraz daha geriye gitmeyi hayal ederse, çarpıcı biçimde daha da zayıflar. Biri asla diğeri olmadan ya da aptalca bir şekilde sona erdirmeden gerçekleşemese de, pek çok insan II.Dünya Savaşı'nı I.Dünya Savaşı'ndan daha fazla haklı çıkarmaya çalışıyor, bu da çok sayıda gözlemcinin II.Dünya Savaşı'nı önemli bir doğrulukla tahmin etmesine neden oldu. . Şimdi Irak'ta IŞİD'e saldırmak bir şekilde "son çare" ise, bunun nedeni 2003'te tırmanan savaştan kaynaklanıyorsa, bu, Saddam Hüseyin'i silahlandırmadan ve desteklemeden gerçekleşemeyecek olan önceki Körfez Savaşı olmadan olamazdı. İran-Irak savaşında vb. yüzyıllar boyunca. Elbette krizlerin haksız nedenleri tüm yeni kararları adaletsiz kılmaz, ancak daha fazla savaştan başka bir fikri olan birinin, kendi kendini haklı çıkaran yıkıcı bir kriz yaratma döngüsüne müdahale etmesi gerektiğini öne sürüyorlar.
Kriz anında bile, savaş destekçilerinin iddia ettiği kadar acil bir kriz mi var? Bir saat gerçekten burada işkence düşüncesi deneylerinden daha fazla mı çalışıyor? Allman ve Winright, savaşın son çare olması için tüketilmesi gereken savaş alternatiflerinin bu listesini öneriyor: "akıllı yaptırımlar, diplomatik çabalar, üçüncü taraf müzakereleri veya bir ültimatom."[XVI] Bu kadar? Bu liste, Ulusal Halk Radyosu şovunun "Düşünülen Her Şey" in her şey için ne olduğu mevcut alternatiflerin tam listesi içindir. Bunu "Dikkate Alınan Şeylerin Yüzde İkisi" olarak yeniden adlandırmaları gerekir. Daha sonra Allman ve Winright, hükümetleri devirmenin onları "sınırlamaktan" daha iyi olduğunu iddia ediyorlar. Yazarlar, bu argümanın "pasifist ve çağdaş adil savaş teorisyenlerine" meydan okuyor. Öyle mi? Sözde bu iki tür hangi seçeneği tercih ediyordu? "Muhafaza"? Bu çok barışçıl bir yaklaşım değil ve kesinlikle savaşın tek alternatifi de değil.
Bir ulus gerçekten saldırıya uğramış ve savunmada karşılık vermeyi seçmiş olsaydı, yaptırımlar ve listelenen diğer seçeneklerin her biri için zamanı olmayacaktı. Just War teorisyenlerinden akademik destek almaya vakti bile olmayacaktı. Kendini karşılık verirken bulacaktır. Bu nedenle Adil Savaş teorisinin işleyeceği alan, en azından büyük ölçüde, savunmaya dayalı olmayan savaşlar, "önleyici", "önleyici", "koruyucu" vb. Savaşlardır.
Aslında savunmadan atılan ilk adım, yakın bir saldırıyı önlemek için başlatılan bir savaştır. Obama Yönetimi, son yıllarda, bir gün teorik olarak olası anlamına gelecek şekilde “yakın” ifadesini yeniden tanımladı. Daha sonra, yalnızca "Birleşik Devletler için yakın ve devam eden bir tehdit" oluşturan insanları insansız hava araçlarıyla öldürdüklerini iddia ettiler. Elbette, olağan tanıma göre yakın olsaydı, devam etmezdi, çünkü olurdu.
İşte Adalet Bakanlığı'nın "Beyaz Kitap" tan "yakın" ı tanımlayan eleştirel bir pasajı:
"Bir operasyon liderinin Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı 'yakın' bir şiddet saldırısı tehdidi oluşturması şartı, ABD'nin yakın gelecekte ABD'li kişilere ve çıkarlarına yönelik belirli bir saldırının gerçekleşeceğine dair net kanıtlara sahip olmasını gerektirmez. "[XVII]
George W. Bush Yönetimi olayları benzer şekilde gördü. 2002 ABD Ulusal Güvenlik Stratejisi şöyle diyor: "En iyi savunmamızın iyi bir saldırı olduğunun farkındayız."[XVIII] ' Tabii ki, bu yanlıştır, çünkü saldırgan savaşlar düşmanlığı arttırır. Ama aynı zamanda takdire dürüst.
Savunmasız savaş önerilerinden, yaptırımlar, diplomasi ve ültimatomlar için zamanın olduğu krizlerden bahsettiğimizde, aynı zamanda her türlü başka şey için de vakti olur. Olasılıklar şunları içerir: şiddetsiz (silahsız) sivil temelli savunma: teşebbüs edilen herhangi bir işgale karşı şiddetsiz direnişin örgütlenmesinin duyurulması, küresel protestolar ve gösteriler, silahsızlanma önerileri, tek taraflı silahsızlanma beyanları, yardım dahil dostluk jestleri, anlaşmazlığı tahkime veya mahkemeye götürme, toplantı bir hakikat ve uzlaşma komisyonu, onarıcı diyaloglar, örnek olarak bağlayıcı antlaşmalara veya Uluslararası Ceza Mahkemesine katılarak veya Birleşmiş Milletleri demokratikleştirerek, sivil diplomasiyi, kültürel işbirlikleri ve sonsuz çeşitlilikte yaratıcı şiddetsizlik yoluyla liderlik.
Peki ya Amerika Birleşik Devletleri'nin çok korkulan ama gülünç derecede imkansız istilası ya da diğer taraftan bakıldığında bir ABD savaşı gibi gerçekten savunma amaçlı bir savaş hayal edersek? Sadece Vietnamlıların karşı koyması için miydi? Sadece Iraklıların karşılık vermesi için miydi? Ve benzeri. (Bunu, örneğin Suriye'deki ABD askerlerine bir saldırı değil, ABD'nin gerçek topraklarına bir saldırı senaryosunu içermek için söylüyorum. Ben yazarken, Birleşik Devletler hükümeti ABD'deki askerlerini savunmakla tehdit ediyor. Suriye, Suriye hükümeti onlara “saldırmalı”.)
Bu sorunun kısa cevabı, saldırganın geri çekilmesi durumunda, savunmaya gerek olmayacağı yönündedir. ABD’ye karşı direnişin, ABD’nin askeri harcamaları için haklı çıkmasına yol açması, bir K Sokağı lobici için bile çok fazla sarsıldı.
Biraz daha uzun cevap, Amerika Birleşik Devletleri'nde doğmuş ve yaşayan birinin ABD bombaları altında yaşayan insanlara şiddetsiz direnişi denemeleri gerektiğini öğütlemenin genellikle uygun bir rol olmadığıdır.
Ancak doğru cevap, her ikisinden de biraz daha zor. Hem yabancı istilalara hem de devrimlere / iç savaşlara bakarsak daha netleşen bir cevap. Bakılacak daha çok ikincisi var ve işaret edilecek daha güçlü örnekler var. Ancak, Adaletli Savaş karşıtı teori de dahil olmak üzere teorinin amacı, yabancı istilalara karşı şiddetsizliğin kullanılması gibi üstün sonuçların daha gerçek dünya örneklerinin üretilmesine yardımcı olmak olmalıdır.
Erica Chenoweth'inki gibi araştırmalar, zorbalığa karşı şiddetsiz direnişin başarılı olma olasılığının çok daha yüksek olduğunu ve başarının şiddetli direnişten çok daha kalıcı olduğunu ortaya koydu.[XIX], Yani 2011'de Tunus'taki şiddetsiz devrim gibi bir şeye bakarsak, bunun bir savaş olmaması dışında bir Adil Savaş için diğer tüm durumlar kadar çok kriteri karşıladığını görebiliriz. Zaman içinde geri dönülmez ve başarılı olma olasılığı daha düşük, ancak çok daha fazla acı ve ölüme neden olma ihtimali olan bir strateji savunulamaz. Belki bunu yapmak, bir Adil Savaş iddiası teşkil edebilir. Belki de Tunus'a demokrasiyi getirmeye yönelik 2011 ABD "müdahalesi" için anakronik bir Adil Savaş argümanı bile yapılabilir (ABD'nin böyle bir şeyi yapmadaki bariz yetersizliği ve sonuçlanacak garantili felaket dışında). Ama tüm öldürme ve ölme olmadan bir devrim yaptıktan sonra, tüm öldürme ve ölmeyi önermenin artık bir anlamı kalmaz - bin yeni Cenevre Sözleşmesi yaratıldıysa ve şiddetsiz başarının kusurları ne olursa olsun.
Örneklerin görece azlığına rağmen, yabancı işgallere karşı şiddetli bir direniş göstermediyse de, zaten bir başarı modeli talep etmeye başlayanlar var. İşte Stephen Zunes:
“Şiddetsiz direniş, aynı zamanda yabancı askeri işgali de başarıyla zorladı. 1980’lerde ilk Filistinli intifada sırasında, boyun eğdirilmiş nüfusun çoğu, İsrail’i Filistin Otoritesi’nin kurulmasına ve kentsel yönetimin çoğunun özerkliği için izin vermeye zorlayan alternatif kurumların kurulmasıyla etkin biçimde kendi kendini yöneten varlıklar haline geldi. Batı Şeria'daki alanlar. İşgal altındaki Batı Sahra’daki şiddetsiz direniş, Fas’a, Sahrawis’e kendi kaderlerini tayin etme haklarını verme zorunluluğunun oldukça gerisinde kalırken, en azından bölgenin yalnızca Fas’ın bir parçası olmadığını kabul ediyor.
İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya'nın Danimarka ve Norveç'i işgalinin son yıllarında, Naziler artık nüfusu fiilen kontrol edemiyordu. Litvanya, Letonya ve Estonya, SSCB'nin çöküşünden önce şiddet içermeyen direnişle kendilerini Sovyet işgalinden kurtardılar. Lübnan'da, on yıllardır savaşın harap ettiği bir ulus, otuz yıllık Suriye egemenliği, 2005 yılında büyük ölçekli, şiddetsiz bir ayaklanmayla sona erdi. Ve geçen yıl Mariupol, Ukrayna'daki Rus destekli isyancılar tarafından kontrolünden kurtarılan en büyük şehir oldu. Ukrayna ordusunun bombalamaları ve topçu saldırıları ile değil, binlerce silahsız çelik işçisi, şehir merkezinin işgal edilmiş bölümlerine barışçıl bir şekilde yürüdüğünde ve silahlı ayrılıkçıları kovduğunda. "[XX]
Naziler'e karşı sayısız direnç örneğinde ve 1923'ta Fransızların Ruhr işgaline karşı Alman direnişinde veya belki de Filipinler'in bir zamanlar başarısı ve Ekvador’un ABD askeri üslerini çıkarma konusundaki devam eden başarısı için potansiyel arayabilir. ve elbette Gandyan'ın İngilizleri Hindistan'dan kovma örneği. Ancak, yerli tiranlığa karşı şiddet içeren başarıların çok daha fazla sayıda örneği gelecekteki eylemler için bir rehber niteliğindedir.
Ahlaki olarak doğru olmak için, gerçek bir saldırıya karşı şiddet içermeyen bir direnişin, şiddetli bir müdahaleden daha başarılı olması mümkün görünmüyor. Sadece mümkün olduğu kadar yakın görünmesi gerekiyor. Çünkü başarılı olursa, bunu daha az zararla yapacak ve başarısının devam etmesi daha muhtemel olacaktır.
Bir saldırının yokluğunda, bir savaşın “son çare” olarak başlatılması gerektiği iddiaları devam ederken, şiddetsiz çözümlerin sadece makul derecede makul görünmesi gerekir. Bu durumda bile, bir savaş başlatmadan önce "son çare" olarak adlandırılmadan önce denenmeleri gerekir. Fakat çeşitlilikleri sonsuz olduğundan ve aynı mantıkla defalarca denenebileceklerinden, başka bir ülkeye saldırmanın son çare olduğu noktaya asla fiilen ulaşamayacaktır.
Bunu başarabilirseniz, yine de ahlaki bir karar, savaşınızın hayal edilen faydalarının, savaş kurumunu sürdürmekle yapılan tüm zararlardan daha ağır basmasını gerektirecektir (yukarıdaki “Adil Bir Savaşa Hazırlanmak Herhangi Bir Savaştan Daha Büyük Bir Adaletsizliktir” başlıklı bölüme bakın) ).
[I] David Swanson, "Çalışma İnsanların Savaşın Yalnızca Son Çare Olduğunu Varsaydığını Buldu," http://davidswanson.org/node/4637
[Ii] Nicolas Davies Alternet, "Silahlı Asiler ve Orta Doğu Güçleri Oynuyor: ABD Suriye'de Barışı Öldürmeye Nasıl Yardım Ediyor" http://www.alternet.org/world/armed-rebels-and-middle-eastern-power-plays-how- barışı-öldürmeye-yardım-suriye
[III] Julian Borger ve Bastien Inzaurralde, "Batı '2012'de Rusya'nın Suriye'nin Esad'ı kenara çekmesi teklifini görmezden geldi," https://www.theguardian.com/world/2015/sep/15/west-ignored-russian-offer-in -2012-sahip-Suriyeli-eşek-adım-kenara
[IV] ' Drone Savaşları Senatosu Komitesi İşitme'de Farea Al-muslimi ifadesi, https://www.youtube.com/watch?v=JtQ_mMKx3Ck
[V] Ayna, "Usame bin Ladin'i öldüren Donanma Mührü Rob O'Neill, ABD'nin teröristi yakalama niyeti olmadığını iddia ediyor" http://www.mirror.co.uk/news/world-news/navy-seal-rob-oneill-who- 4612012 Ayrıca bakınız: ABC Haberler, "Beyaz Saray Öldürüldüğünde Usame Bin Ladin Silahsız,"
http://abcnews.go.com/Blotter/osama-bin-laden-unarmed-killed-white-house/story?id=13520152
[Vi] The Washington Post, "Kaddafi, Afrikalı liderler tarafından önerilen barış için yol haritasını kabul ediyor,"
https://www.washingtonpost.com/world/african-leaders-arrive-in-libya-in-attempt-to-broker-cease-fire-gaddafi-hopes-for-sympathy/2011/04/10/AF0VH6ED_story.html
[VII] Http://warisacrime.org/whitehousememo adresine bakın.
[VIII] Washington’daki Julian Borger, Brian Whitaker ve Vikram Dodd, Guardian, "Saddam'ın savaşı engellemek için umutsuz teklifleri," https://www.theguardian.com/world/2003/nov/07/iraq.brianwhitaker
[IX] Washington’daki Julian Borger, Brian Whitaker ve Vikram Dodd, Guardian, "Saddam'ın savaşı engellemek için umutsuz teklifleri," https://www.theguardian.com/world/2003/nov/07/iraq.brianwhitaker
[X] Washington’daki Julian Borger, Brian Whitaker ve Vikram Dodd, Guardian, "Saddam'ın savaşı engellemek için umutsuz teklifleri," https://www.theguardian.com/world/2003/nov/07/iraq.brianwhitaker
[XI] Toplantı tutanağı: https://en.wikisource.org/wiki/Bush-Aznar_memo ve haber raporu: Jason Webb, Reuters, "Bush, Saddam'ın kaçmaya hazır olduğunu düşünüyordu: rapor," http://www.reuters.com/article/us-iraq-bush-spain-idUSL2683831120070926
[XII] Rory McCarthy, Guardian, "Bin Laden hakkında yeni teklif," https://www.theguardian.com/world/2001/oct/17/afghanistan.terrorism11
[XIII] Clyde Haberman, New York Times, "Papa, Körfez Savaşını 'Karanlık' Olarak Kınadı," http://www.nytimes.com/1991/04/01/world/pope-denounces-the-gulf-war-as-darkness.html
[XIV] David Swanson, Savaş Bir Yalan http://warisalie.org
[XV] Beyaz Saray Notu: http://warisacrime.org/whitehousememo
[XVI] Mark J. Allman ve Tobias L. Winright, Duman Temizlendikten Sonra: Adil Savaş Geleneği ve Savaş Sonrası Adalet (Maryknoll, NY: Orbis Kitapları, 2010) s. 43.
[XVII] Adalet Beyaz Kitabı Dairesi Başkanlığı, http://msnbcmedia.msn.com/i/msnbc/sections/news/020413_DOJ_White_Paper.pdf
[XVIII] ' 2002 Ulusal Güvenlik Stratejisi, http://www.globalsecurity.org/military/library/policy/national/nss-020920.pdf
[XIX], Erica Chenoweth ve Maria J. Stephan, Neden Sivil Direniş Çalışıyor: Şiddetsiz Çatışmanın Stratejik Mantığı (Columbia Üniversitesi Yayınları, 2012).
[XX] Stephen Zunes, "Aşağıdan Yukarıya Savaşa Alternatifler" http://www.filmsforaction.org/articles/alternatives-to-war-from-the-bottom-up/