Valentin Le Qu Le Qu itibaren Texas
Aşağıdaki bölüm, bu serideki tüm incelemelerimde aynı kalacak, ancak önümüzdeki birkaç gün içinde bireysel çalışmalar hakkındaki düşüncelerimi eklemeye çalışacağım. Calibre kütüphanemi birkaç gün önce yeniden düzenledim ve bu diziye rastladım. Sonunda vazgeçmeden önce dokuzuncu romana kadar yaptığımı unutmuştum. Ve gerçek şu ki, aslında Ward'ın birkaç hikayesinden bile keyif aldım. Tabii ki, arkada kendi cinsiyetimden bu şekilde olmaktan ne kadar nefret edebileceğimi ya da herhangi bir şekil ve biçimde göze çarpan rahatsız edici hikayelerden zevk almam için sınıflandırma duygusunun benim için ne kadar kökleşmiş olması gerektiğini kendime soruyorum. . Savunmamda, bu seri başka bir dile çevrilmekten kazançlı olan ve büyük olasılıkla sadece bir dizidir. Evet, Almanca versiyonu daha iyiydi, bu yüzden sadece kitapların bazı bölümlerini İngilizce olarak yeniden okuduğumda insanların Ward'ın yazdıklarını neden eleştirdiklerini gerçekten anladım. Back Dagger Brotherhood serisi, türü kesinlikle muazzam bir şekilde etkiledi ve hepsi kötü değildi. İki erkeğin yağsız seks yapmasına rağmen - hikayeyi okumadım, bu yüzden daha fazla bir şey söyleyemem - ana akım bir paranormal romantizm romanında eğik çizgi eşleştirme hakkında yazmaya cesaret etti. O, unapologetically orada en sinsi, en komik komplo satırları yazdı ve hayranları tarafından cesaretlendirdi, sert eleştirmenlere rağmen, bunu yapmaya devam etti. Benim sorunum; ve bunu tartışmak ya da en azından nereden geldiğimi anlamak için, kurgunun boşlukta mevcut olmadığı konusunda anlaşılmalıdır, bu nedenle modern medyada temsil önemli ve etkilidir; Ward bayanlarına da kötü davranıyor. Cishet erkeğinin fiziksel başbakanlarına odaklanan hikayeleri umursamıyorum, ancak tam teşekküllü, ilginç kahramanlar yaratmanın maliyeti olamaz. İnsanların zaten ele aldıkları birçok şey var: "Üstün" bir ırkta cinsiyetçiliğin varlığı, içinde sınıfçılığın varlığı - içeriğin her zaman onlardan daha aşağı olduğunu, vampirlere hizmet etmesinin, tüm dünya inşası ve öykülere genellikle rastgele çözümler, vb. şu anda temelde beni rahatsız eden şeyler. Ama ilk okuduğumda kalkanlarım çöktü. Onları oldukları gibi kabul ettim. Ve bu beni daha da rahatsız ediyor. Kurgu bir boşlukta mevcut olmadığından ve bir kitabı kapattığımda bile, içerik benimle kalır. Yani, bu dizi tarafından eğlenmek ya da karakterleri sevmek kesinlikle sorun değil. Karakterlerin kişilikleri ve koşulları karşısında birçok ilişkinin anlamlı olduğunu da görebiliyorum. Ancak Ward, belirli çatışmaları kabul etmek için daha fazla ve gereksiz, insan-acı / öfkeden daha fazla zaman harcayabilirdi. * * * * * İlk başta, Lover Eternal benim favorilerimden biriydi, ama fikrimi çabucak değiştirdim. Güzel ve Çirkin'i bir kez çok fazla izlediğimde, yarı kötüye kullanım ilişkilerinin biraz romantik olduğu izlenimi altında kaldım. Lover Eternal'ın ilişkisi özellikle taciz edici değildi, bana Belle ve Canavar'ı hatırlatan çok garip bir güç dinamiği vardı. Her halükarda, daha sonra hikayenin düzeninden rahatsız olmaya başladım. Keşke hala ona hayran olduğu şekilde tapabilseydim, ama gerçekten yapamam. Sanki yazarın bakış açısıyla, sadece bir amaç içindeydi. “Onun birisiyle yatışmasını istiyorum, bakalım ...” Tabii ki, önceki kitapların hepsi Ward'ın o zamanlar kadar deneyimli olmadığı gerçeğinden muzdaripti -en azından tür. Ama sonra, daha yeni romanlarının önerdiği kadar eksantrik olmadığı gerçeğinden de yararlandılar. ;)
Love. Absolutely loved this book. It was pretty original (books appearing out of nowhere?) and it was so delightfully whimsical. I've since added every other title the author has written to my wishlist and they're high on my priority list of books to pick up. It was such a sweet book. Two weeks later, I'm still thinking about it and smiling. 2014 Reread: I loved this book just as much on the 2nd reading of it. The characters are so delightful and real. There's just enough of a magical element to keep it from being real, but not so much that it becomes a fantasy novel. It's the kind of magic that I like to believe really exists. Sarah Addison Allen's books all make me feel like I'm coming home and I close the last page with a happy little sigh.
I can forgive this book for it's sins (many of the negative reviews make fair and acurate observations) because it always felt sincere and authentic. I didn't find anything profound in here, no insights or fresh perspectives, and the flecks of magical realism almost feel like asides, but as a scruffy memoir I think it works.
Hasta ahora el libro me mantiene cautivo de la narración, espero pronto compartir con uds algo del mismo. Salud!!!!!!