Stratejik bombardıman uçağı B-52, uçuşta modifikasyon "C" (B-52S). Kitlesel roketlerden önce, bu uçaklar Amerikan nükleer gücünün bel kemiğiydi. Kaynak: Richard Lockett, Air-and-Space.com
Balistik füze kuvvetlerinin ...
hem Birleşik Devletler hem de Sovyetler Birliği durumunda, temsil
stratejik nükleer savaş potansiyeli
en gelişigüzel düzeyde, en üst düzeyde, düzeyde,
en az kontrol edilebilir.
Bunun uygulaması оружия daha düşük seviyeli bir çatışmada,
durumun kontrolsüz bir şekilde şiddetlenmesine yol açması muhtemeldir,
hangisi büyük ölçüde olabilir
ilk çarpışmanın ölçeğine göre orantısız.
Sonuç olarak, ICBM'lerin ve SLBM'lerin kullanımı
provokasyonlara rasyonel veya güvenilir bir cevap değildir,
ciddi olsa da daha az tehdit oluşturan
ulusun hayatta kalmasına yönelik acil bir tehditten.
Bu nedenle, diğer şeylerin yanı sıra, ulusal güvenliğin
esneklik, verimlilik talep etmeye devam edecek
ve seçici uygulama imkanı
insanlı stratejik silah sistemleri
soğuk, sınırlı ve genel savaş boyunca.
Curtis LeMay
hem Birleşik Devletler hem de Sovyetler Birliği durumunda, temsil
stratejik nükleer savaş potansiyeli
en gelişigüzel düzeyde, en üst düzeyde, düzeyde,
en az kontrol edilebilir.
Bunun uygulaması оружия daha düşük seviyeli bir çatışmada,
durumun kontrolsüz bir şekilde şiddetlenmesine yol açması muhtemeldir,
hangisi büyük ölçüde olabilir
ilk çarpışmanın ölçeğine göre orantısız.
Sonuç olarak, ICBM'lerin ve SLBM'lerin kullanımı
provokasyonlara rasyonel veya güvenilir bir cevap değildir,
ciddi olsa da daha az tehdit oluşturan
ulusun hayatta kalmasına yönelik acil bir tehditten.
Bu nedenle, diğer şeylerin yanı sıra, ulusal güvenliğin
esneklik, verimlilik talep etmeye devam edecek
ve seçici uygulama imkanı
insanlı stratejik silah sistemleri
soğuk, sınırlı ve genel savaş boyunca.
Curtis LeMay
Nükleer caydırıcılık
Nükleer caydırıcılık kavramı, saldırıya uğrayan taraf için kabul edilemez bir hasara neden olabilecek yeterince güçlü bir nükleer veya nükleer olmayan saldırı yapmaya teşebbüs eden bir düşmanın, bizzat bir nükleer saldırının kurbanı haline gelmesidir. Bu darbenin sonuçlarından korkmak, rakibin saldırmasını engeller.
Nükleer caydırıcılık kavramı çerçevesinde misilleme ve misilleme amaçlı karşı grevler vardır (herhangi bir şekilde ilk grev bu maddenin kapsamı dışındadır).
Temel farkları, düşmanın saldırdığı anda bir misilleme saldırısının gerçekleştirilmesidir - devam eden bir saldırı olgusunu tespit etmekten (erken uyarı füzesi sistemini tetiklemek), saldırıya uğrayanın topraklarında düşman füzelerinin ilk savaş başlıklarını patlatmaya kadar. ülke. Ve alıcı - sonra.
Misilleme saldırısının sorunu, bir füze saldırısı veya başka herhangi bir nükleer saldırı türü konusunda uyarıda bulunan sistemlerin (bazıları vardır) dedikleri gibi arızalanabilmesidir. Ve bu tür vakalar birden fazla oldu. Çoğu zaman, hem Sovyet hem de Amerikan ordusu tarafından misilleme amaçlı grev algoritmalarına koşulsuz ve körü körüne bağlı kalmak, sadece elektroniklerin anormal tetiklenmesi nedeniyle küresel bir nükleer savaşın kasıtsız bir şekilde başlamasına yol açabilir. Misilleme grevi için emir verme otomasyonu da aynı sonuca yol açabilir. Bu durumlar, yanlışlıkla grev riskini azaltmayı amaçlayan misilleme amaçlı bir nükleer saldırı emri verme sırasındaki bazı değişiklikleri gerektirdi.
Sonuç olarak, füze saldırı uyarı sisteminin (EWS) psikolojik nedenler de dahil olmak üzere belirli bir düzeyde gerçek bir saldırı sonucu çalıştırılmasının yanlış olma olasılığı vardır - buradaki bir hatanın maliyeti: sadece engelleyici derecede yüksek.
Daha akut olan bir sorun daha var. Karşılıklı yıkıma ne kadar inanırsak inansak da, aynı ABD bugün, komutanın misilleme grevimize vereceğinden daha hızlı bir sürpriz nükleer saldırı yapma olasılığına sahip. Bu hıza, kısa (2000-3000 km) mesafelerden ilk vuruşta balistik füze denizaltıları kullanılarak ulaşılabilir. Böyle bir grev onlar için büyük bir risk taşır - bu tür karmaşık operasyonlarda çok fazla şey ters gidebilir, gizliliği korumak ve grevin gizliliğini sağlamak son derece zordur.
Ancak yine de mümkündür. Onu organize etmek çok zor.
Soğuk Savaş'ın şafağında SSCB'nin de böyle bir fırsatı vardı.
Düşmanın böyle bir darbe indirmesi durumunda, bir misilleme grevi yapma emrinin uygulayıcılara ulaşmama riski vardır. Ve böyle bir darbe indirmesi gereken kara kuvvetleri basitçe yok edilecek - tamamen veya neredeyse tamamen. Bu nedenle, bir misilleme grevine ek olarak, kritik bir fırsat misilleme greviydi ve olasılığıdır.
Düşmanın ilk saldırısından sonra misilleme grevi yapılır, bu onun misilleme grevinden farkıdır. Bu nedenle, ona neden olan kuvvetler ilk darbeye karşı yenilmez olmalıdır. Şu anda, hem Rusya'da hem de Amerika Birleşik Devletleri'nde, balistik füzelerle donanmış denizaltılar, garantili bir misilleme grevi aracı olarak görülüyor. Teoride, düşmanın ilk saldırısı kaçırılsa ve nükleer savaş yapabilecek tüm kuvvetler yerde kaybolsa bile, denizaltılar bunu atlatmalı ve karşılık olarak saldırmalıdır. Uygulamada, ilk saldırıyı planlayan herhangi bir taraf, misilleme güçlerinin yok edilmesini sağlamaya çalışacak ve karşılığında onlar da bunun olmasını engellemelidir. Bugün bu gereksinimin nasıl karşılandığı ayrı bir konudur. Gerçek şu ki, öyle.
Stratejik denizaltıların savaş istikrarını sağlamak, onlara sahip olan herhangi bir ülke için nükleer caydırıcılığın temelidir. Çünkü sadece onlar misillemenin garantörleri. Bu Amerika Birleşik Devletleri, Rusya ve Çin için geçerlidir. Hindistan yolda. İngiltere ve Fransa, denizaltılar dışındaki nükleer caydırıcılığı genel olarak terk ettiler.
Ve bu bizimkimizin başladığı yer tarih.
Diğer tüm nükleer ülkelerin aksine, Amerikalılar yalnızca denizaltıların değil, aynı zamanda bombardıman uçaklarının da yardımıyla garantili bir misilleme saldırısı gerçekleştirme olasılığını güvence altına alabildiler.
Tuhaf görünüyor. Sovyet ICBM'lerinin bile Amerikan topraklarındaki hedeflere çok motorlu bir uçağın kalkışını ve nükleer bir patlamanın zarar verici faktörlerinin menzilinin ötesinde geri çekilmesini organize etmek için normal koşullar altında gerekenden daha az uçuş süresine sahip olduğu gerçeğini hesaba katarak.
Amerikalılar ise bombardıman uçaklarının toplu olarak fırlatılarak hava üslerine uçan ICBM'lerin saldırılarından bu füzelerin hedeflerine ulaştığından daha hızlı çıkabilmesini sağladı.
Dünyada tek olanlar.
General LeMay ve bombardıman uçağı
Tarihte neyin daha önemli olduğu hakkında hala tartışmalar var - nesnel süreçler veya bireylerin rolü. ABD Hava Kuvvetlerinin nükleer caydırıcılık sistemindeki görevleri ve kabiliyetleri ve nükleer savaşın yürütülmesi durumunda hiçbir ihtilaf yoktur. Bu, çok özel bir kişinin erdemidir - ABD Hava Kuvvetleri'nden bir general (eskiden ABD Hava Kuvvetleri'nin bir subayı), II.Dünya Savaşı'na katılan, Stratejik komutanı havacılık Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri komutanlığı ve daha sonra Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Curtis Emerson LeMay. Biyografisi mevcut по ссылке.
Curtis Emerson LeMay, Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri Komutanı, Stratejik Hava Komutanı. 1951 Kaynak: Wikipedia.
LeMay, ancak savaşta yaşayabileceğine inanılan insanlardan biriydi. Bir benzetme gerekirse, Wagner'in "Flight of the Valkyries" filmindeki inişe komuta eden "Apocalypse Now" filmindeki kurgusal Yarbay Bill Kilgore gibi bir karakterdi. LeMay psikolojik olarak bu türden biriydi, ama çok daha acımasız ve kabul edilmelidir ki çok daha zekiydi. Örneğin Tokyo'nun cehennem bombardımanı, görev için onun fikriydi. SSCB ile ABD arasında bir nükleer savaşı kışkırtmaya çalıştı. Birçoğu onu bir manyak ve bir psikopat olarak görüyor. Ve bu genel olarak doğrudur. "Taş Devrine bomba atmak" sloganı onun sözleridir. Bununla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri Lemay'in acımasız tavsiyesine uymuş olsaydı, ellili yılların sonlarında zorla Soğuk Savaş'ta güçlü bir hakimiyet ve zafer elde etmiş olabilirdi. Bu bizim için kesinlikle kötü bir seçenek olacaktır.
Ama Amerika için iyidir.
Amerika Birleşik Devletleri Vietnam'da LeMay'in tavsiyesine uysaydı, bu savaşı kazanabilirdi. Ve eğer Çin ve SSCB, generalin eleştirmenlerinin korktuğu gibi buna müdahale ederse, görünüşe göre Sovyet-Çin ayrılığı aşılacak ve Amerika on milyonlarca cesetle büyük savaşına girecekti - ve görünüşe göre, bugün şimdi olduğu gibi bu kadar küstahça davranmazlardı. Ya da her şey, Amerikalıların hızlı beyin yıkamasıyla yerel bir çarpışmaya mal olurdu.
Bu arada, her halükarda, Vietnamlılar gerçekte olduğundan daha az ölürdü.
Genel olarak, o bir manyak, tabii ki bir manyak, ama ...
Böyle bir kişi, askeri bürokrasi içinde genellikle barış zamanında hizmet edemez. Ama LeMay şanslıydı. ABD Hava Kuvvetlerinin Soğuk Savaş'ın başlangıcında karşı karşıya kaldığı görevlerin ölçeği kendisi için oldukça "askeri" hale geldi ve LeMay, Stratejik Havayı inşa etmeyi başararak en yüksek güç kademelerinde uzun süre oyalandı. Onun görüşlerine göre komuta edin. 1965'te Hava Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı görevinden, "paramiliter" bir bürokrat olan Savunma Bakanı (Sekreter) R. McNamara ile yaşadığı anlaşmazlık nedeniyle istifa etti. Ancak o zamana kadar her şey zaten yapılmıştı, gelenekler ve standartlar belirlenmişti, Lemey'in çalışmalarını sürdüren kadrolar eğitilmişti.
Havacılığın ani bir nükleer saldırıya karşı aşırı derecede savunmasız olduğuna ve genellikle bundan kurtulamayacağına inanılıyor. Balistik füzelere karşı son derece olumsuz bir tavrı olan LeMay (mantıksız nedenlerle de dahil olmak üzere) bombardıman havacılığını ve personelini her şeyin üstüne koydu, genellikle savaş pilotları hakkında aşağılayıcı bir şekilde konuşuyor, yani bombardıman havacılığına karşı kişisel tutumu önemli bir rol oynadı. rol), kendisine bunun uygulanmayacağı böyle bir bombardıman havacılığı yaratma görevini üstlendi.
Ve onu yarattı. Soğuk Savaş sırasında Amerikalıların gösterdiği stratejik havacılığın kesinlikle eşi görülmemiş savaş hazırlığı, büyük ölçüde onun erdemidir.
LeMay, 1948'de Stratejik Hava Komutanlığı'nı (SAC) devraldı. Zaten ellili yılların ortalarında, o ve astları, SSCB ile bir savaş için bombardıman havacılığını hazırlamanın temelini oluşturacak bir dizi fikir oluşturmuşlardı.
Öncelikle ve en önemlisi, bir düşman saldırısı konusunda uyarı alırken, bombardıman uçaklarının bu darbenin verileceğinden daha hızlı bir şekilde saldırıdan çıkması gerekir. O kadar zor değildi, ancak 1957'de SSCB uzaya bir uydu fırlattı. Kıtalararası balistik füzelerin "komünistler" arasında ortaya çıkmasının çok da uzak olmadığı anlaşıldı. Ancak SAC bunun önemli olmadığına karar verdi - uçuş süresi onlarca dakika içinde ölçülecek ve saatler değil, bu, bombardıman uçaklarının hava saldırısından nasıl daha hızlı çıkarılacağını ICBM'den daha hızlı öğrenmek gerektiği anlamına geliyor. savaş başlığı, erken uyarı sisteminin tespit noktasından hedefe kadar olan mesafeyi uçuracaktır.
Fantezi gibi geliyor ama sonunda anladılar.
İkinci adım (daha sonra iptal edilmesi gerekiyordu), gemide nükleer silahlarla havada savaş göreviydi. Sadece birkaç yıl yapıldı ve genel olarak gerekli değildi. Bu nedenle onunla başlayalım.
Havada savaş görevi
Chrome Dome Operasyonunun kökenleri ellili yıllara kadar uzanıyor. Ardından ilk girişimler, kullanıma hazır nükleer bombalarla havada bombardıman uçaklarının savaş görevini yerine getirmeye başladı.
General Thomas Power, B-52'yi havada nükleer bombalarla tutma fikrinin yazarıydı. Ve tabii ki CAC LeMay'in komutanı da bu fikri destekledi. 1958'de SAC, diğer şeylerin yanı sıra 24 saatlik eğitim uçuşlarının eşlik ettiği Operation Headstart adlı bir çalışma programı başlattı. Ve 1961'de Chromed Dome Operasyonu başladı. Önceki operasyonun geliştirmelerini uyguladı, ancak zaten yeterli (ve aşırı olmayan) güvenlik önlemleri ile ve çok daha büyük bir ölçekte (uçuş personelini ve uçağı çekmek açısından).
Operasyonun bir parçası olarak, Amerika Birleşik Devletleri termonükleer bombalarla bir dizi bombardıman uçağı uçurdu. Amerikan verilerine göre aynı anda 12 araca kadar havada olabilir. Çoğu zaman, uçağın mühimmatında iki veya dört (bomba türüne bağlı olarak) termonükleer bomba olduğu belirtilir.
Savaş görevi süresi 24 saatti, bu süre zarfında uçak birkaç kez havada yakıt ikmali yaptı. Mürettebatın yüklere dayanabilmesi için, mürettebat amfetamin içeren ilaçlar aldı ve bu da bu tür uçuşları yapmalarına yardımcı oldu. Komutanlık, bu tür ilaçları kullanmanın sonuçlarını biliyordu, ancak bunları çıkarmaya devam etti.
Muharebe görevinin kendisine ek olarak, Hava Kuvvetleri'ndeki taktik konuları ve "Sert Kafa" (Sert Kafa) (Hard Head) (Hard Head) ve "Hard Head" (Sert Baş Head) Grönland'daki ABD erken uyarı radarının durumunu Tula üssünde görsel olarak izlemek için. Bu, SSCB'nin istasyonu sürpriz bir saldırı ile yok etmediğinden emin olmak için gerekliydi.
Zaman zaman bombardıman uçakları, Danimarka hükümeti ile Danimarka'nın nükleer silahlardan arındırılmış statüsüne ilişkin anlaşmaları ihlal ederken Grönland'a indi.
Aslında, ABD Hava Kuvvetleri, Donanma ile aynı yöntemlere başvurdu - stratejik nükleer silah taşıyıcıları, düşmanın onları hiçbir şekilde elde edemediği alanlara çekildi ve bir saldırıya hazırdı. Gökyüzünde sadece okyanusta denizaltılar yerine uçaklar vardı. Bombardıman uçaklarının savaş istikrarı, genellikle okyanus üzerinde hareket halinde olmaları gerçeğiyle sağlandı. Ve SSCB'nin bunları elde etmek için herhangi bir yolu yoktu.
Bombardıman uçaklarının uçtuğu iki alan vardı: kuzey (Amerika Birleşik Devletleri'nin kuzeyi, Kanada ve Batı Grönland'ı kapsayan) ve güney (Akdeniz ve Adriyatik denizleri üzerinde).
1966'da seçilen Chromed Dome Operasyonu yolları
Chromed Dome Operasyonunun rotalarından biri
Bombardıman uçakları ilk bölgelere çıktılar, havada yakıt ikmali yaptılar, bir süre görevdeydiler, sonra Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü.
Operasyon 7 yıl sürdü. 1968'e kadar.
Chromed Dome sırasında, zaman zaman nükleer bombaların kaybolduğu veya imha edildiği bombardıman kazaları meydana geldi. Beş önemli felaket yaşandı, ancak son ikisinin sonuçlarının ardından program kısıtlandı.
17 Ocak 1966'da, bir bombardıman uçağı bir KS-135 tankeriyle çarpıştı (bir yakıt ikmal çubuğu bombacının kanadına çarptı). Bombacının kanadı patladı, gövde kısmen tahrip edildi, sonbaharda dört termonükleer bomba bomba bölmesinden düştü. Afetin ayrıntıları internette "Palomares üzerinde uçak kazası" talebiyle mevcuttur.
Uçak, İspanya'nın Palomares kenti yakınlarında yere düştü. Fünyelerin patlayıcılarını iki bomba patlattı ve radyoaktif içerikler 2 kilometrekarelik bir alana dağıldı.
Bu olay, uçak sortilerinin sayısında altı kat azalma ile sonuçlandı ve nükleer caydırıcılığın ana görevlerinin balistik füzeler tarafından gerçekleştirildiğini savunan R. McNamara başlatıcıydı. Aynı zamanda hem OKNSH hem de SAC görevdeki bombardıman uçaklarının azaltılmasına karşıydı.
Buna daha sonra geri döneceğiz.
İki yıl sonra, 1968'de, Grönland'daki bölgenin radyoaktif kirlenmesine neden olan ve Thule üssünde bir felaket olarak tarihe geçen başka bir felaket oldu. Bu Chromed Dome'un sonuydu.
Ama iki şey söyleyelim. Birincisi, bombaların kaybolduğu daha önceki benzer kazaların operasyonu kesintiye uğratmamasıdır. Palomares'ten önce uçuşların yoğunluğunu hiç etkilemiyorlardı.
Neden ki?
Elbette burada siyasi faktörler etkiledi. Bölgenizi kirletmeden bölgenizde bir bomba kaybetmek bir şeydir. Diğeri başkasının üzerinde. Ve hatta enfeksiyonla. Ek olarak, nükleer silahların kendi topraklarında konuşlandırılmayacağına dair garantiler veren, nükleerden arınmış bir statüye sahip bir ülke üzerinden. Ancak başka bir şey daha da önemliydi - balistik füzelerin sayısı yetersiz görülürken, Birleşik Devletler "Krom Kaplı Kubbe" nin risklerini oldukça kabul edilebilir görüyordu. Maliyetlerin yanı sıra - bombardıman uçaklarının amfetamin sakat mürettebatı üyeleri şeklinde. Üstelik ciddi şekilde yaralanan da olmadı.
Bütün bunlar, bombardıman uçaklarının nükleer caydırıcılıkta oynadıkları rol için haklıydı. Sağladıkları garantili misilleme yeteneği için.
Ancak "Krom Kubbe" nin sona ermesinden sonra bu fırsat hiçbir yerde ortadan kalkmadı.
Yerde savaş görevi
Chromed Dome Operasyonu tamamlandı. Ancak Amerika Birleşik Devletleri hala bazen nükleer silahlarla hava muharebe görevine başvurdu.
Örneğin, 1969'da Nixon, 18 bombardıman uçağını üç gün boyunca bir saldırıya hazır olarak kaldırdı ve elinde tuttu. Bu provokasyona Dev Mızrak Operasyonu adı verildi. Nixon, bunu SSCB'nin gözdağı verme eylemi olarak planladı. Ancak SSCB'de korkutulmadılar. Yine de, 1969'da, ilk saldırıda yalnızca 18 bombardıman uçağının kullanılması artık kimseyi etkileyemezdi.
Bu türden normal uçuşlar artık gerçekleştirilmiyordu.
Ancak bu, SAK'ın, genel olarak Hava Kuvvetlerinin veya Pentagon'daki birinin, misilleme aracı olarak bombardıman uçaklarının kullanımıyla hayal kırıklığına uğramasından kaynaklanmıyordu. Bir şey değil.
Sadece bu zamana kadar bombardıman uçaklarını hava saldırısından çekmenin istenen ve planlanan yöntemleri o kadar parlatılmıştı ki gereksiz hale geldi.
Yetmişli yılların başında, gerektiğinde bazı bombardıman uçaklarının balistik füzelerin etkisinden çekilmesini mümkün kılan yerde savaş görevi uygulaması nihayet şekillendi. Bu, Lemey altında başlayan Stratejik Hava Komutanlığının çok uzun ve sıkı çalışmasının sonucuydu.
Amerikalıların her şeyi ne kadar dikkatli planladığını ve hazırladığını hayal etmek zor. Bu düzeyde bir organizasyonu karşılayamayız. En azından emsal yok.
Hava Kuvvetlerinin hiçbir yerinde tam savaşa hazır olma durumu yoktur. Bu nedenle, kuvvetlerin bir kısmının savaş görevine tahsis edilmesi uygulandı. Sonra bir değişiklik yapıldı. Uçak, askıya alınmış termonükleer bombalar ve seyir veya aerobalistik füzelerle, ayrıca bir termonükleer savaş başlığıyla park edildi.
Personel, tüm personel için iyi bir moral sağlamak için gelişmiş bir ev ve eğlence altyapısına sahip bir pansiyonu temsil eden özel olarak inşa edilmiş yapılardaydı. Bu tesislerdeki yaşam koşulları, ABD Silahlı Kuvvetlerinin diğer türlerindekinden olumlu şekilde farklıydı. Ve bu aynı zamanda Lemey'in erdemiydi. Hizmetteki uçuş ekibi için en üst düzeyde konforun yanı sıra çeşitli avantajlar, ödemeler ve benzerlerini elde eden oydu.
Oda doğrudan bombardıman uçaklarının park yerinin bitişiğindeydi. Personel, oradan ayrılır ayrılmaz kendilerini hemen uçağın önünde buldu.
Her hava üssünde, hangi uçak mürettebatının bir koşu sırasında uçaklarına binmesi gerektiği ve hangisi - arabalarda dağıtıldı. Her uçak için, mürettebatı kendisine teslim etmesi gereken görevli ayrı bir araç tahsis edildi. Bu emir, onlarca yıldır kesintiye uğramadı ve hala yürürlükte. Arabalar hava üssünün filosundan alındı.
Ayrıca, park yerinden en hızlı şekilde çıkmanın sağlanması gerekiyordu. Bunu sağlamak için B-52 bombardıman uçağının belirli tasarım özellikleri vardı.
Uçağın tasarımı, mürettebatın bombardıman uçağına girip çıkmak için merdivene ihtiyaç duymayacağı şekildedir. Uçağın kalkması için herhangi bir yapının kaldırılmasına gerek yoktur. Bu, B-52'yi dünyadaki neredeyse tüm bombardıman uçaklarından ayırır.
Önemsiz bir şey gibi görünüyor. Ama örneğin Tu-22M'ye bir göz atalım. Ve kendimize şu soruyu soralım, acil bir kalkış sırasında kaç dakika kaybedilir - geçit temizliği?
Ve eğer çıkarmazsan, havalanamazsın. B-52'nin böyle bir sorunu yok.
Daha sonra motorları çalıştırma aşaması geldi. B-52'nin iki başlatma modu vardır.
Birincisi, sıralı motor çalıştırmalı normaldir. Böyle bir başlangıçla, 4. motor sırayla harici bir elektrik akımı ve hava kaynağından, ondan beşinciden (diğer taraftan) çalıştırıldı. Bu motorlar geri kalanı çalıştırmak için kullanıldı (4. aynı anda 1., 2. ve 3. başlattı, 5. aynı zamanda 6., 7. ve 8.'yi başlattı). Uçak ve ekipman konusunda teknisyen gerektiren hızlı bir prosedür değildi. Bu nedenle, alarm durumunda farklı bir tetikleme yöntemi kullanıldı.
Normal başlatma - uçak, bir basınçlı hava kaynağına (sağda) ve elektrik kaynağına bağlıdır. Kaynak: media.defense.gov
İkincisi, "kartuş başlatma" dır. Veya modern Amerikan jargonunda - "go-cart".
Yöntemin özü aşağıdaki gibidir. Her B-52 motorunda, prensip olarak seyir füzelerinin motorlarını döndürene benzer, sadece tekrar kullanılabilir bir ateşleme cihazı vardır.
Pyrostarter, bir gaz jeneratöründen, gaz jeneratöründen gelen gazların akışı üzerinde çalışan küçük boyutlu bir türbinden ve bombardıman uçağının turbojet motorunun şaftını tahrik eden bir ayırma cihazına sahip küçük boyutlu bir dişli kutusundan oluşur.
Gaz jeneratöründeki gazların kaynağı, değiştirilebilir bir piroteknik elemandır - bir kartuş, kupa büyüklüğünde bir tür kartuş. "Kartuşta" depolanan enerji, turbojet motorun şaftını çalıştırmadan önce döndürmek için yeterlidir.
Bu, panik görevleri sırasında kullanılan tetikleyicidir. Birdenbire tüm motorlar çalışmazsa, B-52 bazı motorlarda taksi yolu boyunca hareket etmeye başlar ve geri kalanını yol boyunca başlatır. Bu aynı zamanda teknik olarak sağlanır. Böyle bir fırlatma için hiçbir ekipman, yer personeli veya herhangi birinin yardımına gerek yoktur. Fırlatma, kelimenin tam anlamıyla bir düğmeye basılarak gerçekleştirilir - yerleşik elektrik sistemi çalışmaya başladıktan sonra, doğru pilot "tüm motorları çalıştır!" ("Tüm motorları çalıştırın!") Düğmeyle aynı anda tüm ateşleyiciyi çalıştırır ve gazı istenen konuma getirir. Kelimenin tam anlamıyla 15–20 saniye içinde motorlar çalıştırıldı.
Böyle bir başlangıç böyle görünüyor. Motorları çalıştırmadan önce zaman. İlk olarak, mürettebatın inişi gösterilir (merdivene ihtiyaç yoktur), ardından kartuşun montajı, ardından fırlatma. Koyu duman - pirrostartördeki egzoz gazları. Duman kaybolur kaybolmaz motorlar çalıştırıldı. Herşey.
Bombacının SSCB'ye karşı bir savaş saldırısından dönebilmesi ve alternatif bir havaalanına inmesi gerekmesi durumunda, arka iniş takımı direklerinden birinin boşluğunda yedek kartuşların taşındığı özel bir dirsek vardı. Kurulum çok basitti.
Motorları çalıştırdıktan sonra uçak, taksi yolları boyunca piste doğru ilerledi. Ve burada en önemli an başlıyor - Batı'da MITO olarak bilinen minimum aralıklarla kalkış - Minimum aralıklı kalkış.
Böyle bir kalkışın özgüllüğü nedir? Uçaklar arasındaki zaman aralıklarında. Soğuk Savaş SAC düzenlemeleri, kendisiyle kalkan veya ilerideki herhangi bir uçak arasında yaklaşık 15 saniyelik bir aralık gerektiriyordu.
60'larda böyle görünüyordu. Film kurgu, ama içindeki uçaklar gerçekten uçtu. Ve bu hızla. Bu bir montaj değil.
Bu son derece tehlikeli bir manevradır - böyle bir kalkış sırasında pistte ikiden fazla uçak vardır ve bu, kazanılan hız nedeniyle herhangi bir acil durumda kalkışı artık kesintiye uğratamayacaktır. Arabalar dumanlı bir pistte havalanıyor. Karşılaştırma için: SSCB Hava Kuvvetlerinde, acil bir durumda bile, ağır uçaklar dakika aralıklarla, yani Amerikalılardan 4-5 kat daha yavaş havaya yükseldi. Sahip olduğumuz diğer tüm gecikmeleri hesaba katmadan bile.
Daha fazla video, sadece filmden değil. Burada bombardıman uçakları arasındaki aralık 15 saniyeden az.
Ülkemizde, güvenlik koşulları nedeniyle MITO ağır çok motorlu uçak gibi bir kalkışa izin verilmeyecekti. Amerikalılarda önce stratejik havacılıkta müdavim oldu, sonra havacılığa kadar her türlü Hava Kuvvetleri kuvvetlerine göç etti.
Doğal olarak, bombardıman uçakları ile birlikte alarma geçen tankerler de pirost merkezlerinden fırlatma fırsatı buldular.
KS-135 uçağına yakıt ikmali yapan uçakların motorlarının "kartuşla çalıştırılması"
Başka bir video. Ancak bu, Soğuk Savaş'ın sona ermesinden sonra çoktan filme alındı. Ve burada tanker yok. Ancak havacılığı alarma geçirmenin tüm aşamaları vardır - personelin uçağa araçlarla teslim edilmesi dahil.
Gördüğünüz gibi, bir ICBM hava üssüne saldırmadan önce 20 dakika varsa, o zaman bazı uçakların altından kaçmak için vakti vardır. Deneyimler, 20 dakikanın 6-8 uçağı göndermek için yeterli olduğunu ve bunun Soğuk Savaş sırasında iki uçağın yakıt ikmali olarak hizmet verebileceğini göstermiştir. Bununla birlikte, bombardıman uçağının ve yakıt ikmal hava kanatlarının ayrı ayrı yerleştirilmesi, darbeden daha fazla B-52 çıkarmayı mümkün kıldı. Yakıt ikmali yapan, ancak bombardıman uçağı olmayan üsler çok daha az öncelikli hedeflerdi.
Kalkıştan sonra uçaklar, kendilerine yeni bir hedef verilecekleri veya kalkıştan önce atanan eskisini iptal edecekleri kontrol noktasına kadar takip etmek zorunda kaldılar. İletişim eksikliği, mürettebata önceden verilmiş olan savaş görevini yerde gerçekleştirme ihtiyacı anlamına geliyordu. SAC'de oluşturulan prosedür, mürettebatın iletişim olmadığında bile anlamlı bir savaş görevi yapabilmesini sağladı. Misillemeyi sağlamada da bir faktördü.
Bu sistem Amerika Birleşik Devletleri'nde 1991 yılına kadar vardı. Ve 1992'de SAC dağıtıldı. Şimdi böyle bir eğitim, deyim yerindeyse, "yarı demonte" durumda mevcuttur. Acil kalkışlar, tankerlerin katılımı olmadan yalnızca bombardıman uçakları tarafından uygulanmaktadır. Yakıt ikmalcileriyle ilgili sorunlar var. Bombacı uçuşları silahsız yapılmaktadır. Aslında, bu artık havacılığın her koşulda uygulayabileceği garantili bir misilleme grevi değil, sadece grev altından güçleri çekme uygulamasıdır.
Düşman olmadan otuz küsur yıl, savaşa hazır olmayı etkileyemezdi. Ama bir kez yapabildiler. Öte yandan, böyle bir bozulmaya sahip olurduk.
1990 yılında HBO, By Dawn's Early Light adlı uzun metrajlı filmi yayınladı. Onu 90'larda "Şafakta" adıyla, aşağı yukarı orjinaline yakın olarak adlandırdık. Şimdi Rusça sesle oyunculuk yapıyor (son derece zayıf, ne yazık ki, ancak "yeni" bir adla) internette mevcut, İngilizce (bu dili en azından biraz bilen herkesin orijinal haliyle izlemesi önerilir) Ayrıca sahip.
Film, bir yandan, özellikle SSCB'yi bombalamak için uçan bir bombardıman uçağının hikayesinde, en başından beri birçok "kızılcık" içeriyor. Öte yandan izlemesi şiddetle tavsiye edilir. Ve mesele şu anda bunun filme alınmaması bile değil.
Birincisi, neredeyse belgesel bir doğrulukla, bir bombardıman uçağının alarma kaldırılmasını, mürettebatı bunun bir savaş alarmı mı yoksa bir eğitim alarmı mı olduğu konusunda bilgilendirdiğini gösterir (motorları çalışan bir uçakta kalkışa hazırlandıktan sonra). Bunun bir savaş alarmı mı yoksa bir eğitim alarmı mı olduğunu kimsenin önceden bilmediği gösterilmiştir; her durumda, her alarmda herkese elinden gelenin en iyisini yapacağız. Bu arada bu da önemlidir, çünkü yerdeki personel 20 dakikadan fazla yaşayamayacaklarını anlarsa ve kaçamazlarsa (uçaklar henüz kalkmamışsa), çeşitli aşırılıklar olabilir. Amerikalılar onları "donanım düzeyinde" dışladı.
Kalkıştan sonra mürettebat, kod sinyallerinin günlüğünü (tablosunu) kullanarak görevi rafine eder, bunu bireysel kod kartlarıyla karşılaştırır ve bunları kullanarak savaş görevi olan bir kart seçer, bu durumda kontrol noktasında geri çağırma yoksa çarpıcıdır ( arsaya göre, yeni bir hedefe yeniden hedeflendiler - SSCB'nin Cherepovets'teki komuta sığınakları).
İkinci olarak, çekimin bir kısmı gerçek B-52'ler ve E-4 komuta uçaklarında gerçekleşti. Tek başına bunun için görülmeye değer, özellikle aynı yıllarda Tu-95'i uçuranların karşılaştırması çok ilginç olacak.
Filmden, alarma geçen bombardıman uçaklarının bir parçası. Başlangıçta, SAC'den bir Hava Kuvvetleri generali, Cheyenne Dağı'nın altındaki bir sığınakta, SSCB'den devam eden bir karşı kuvvet (misilleme grevini amaçlayan) grevi hakkında Başkan'a rapor veriyor, ardından SSCB'den bir mesaj, teletip yoluyla ne olduğunu açıklıyor. oluyor ve sonra Fairchild hava üssünde bir alarm gösteriyor. Planlardan bazıları gerçek bir B-52 içinde filme alındı. Motorların çalıştırılması da dahil olmak üzere, uçağın alarm vermeye ne kadar çabuk hazır olduğu iyi gösterilmiştir. Film yapımcılarının çok iyi danışmanları vardı.
Parça yalnızca İngilizce'dir. Havacılığın 4: 55'ten yükselişi.
Üçüncüsü, insan faktörü filmde iyi gösteriliyor - insanların rastgele hataları, kendilerini yanlışlıkla komuta pozisyonlarında bulan psikopatlar, bu durumda yanlışlıkla feci şekilde yanlış eylemlerde ısrar eden dürüst insanlar ve tüm bunların nasıl istenmeyen bir sonla sonuçlanabileceği - nükleer yıkım savaşı.
Burada önemli bir nokta daha var.
Arıza güvenliği veya neden bombardıman uçakları
Filmin konusuna göre, ABD ile ilişkilerini "yumuşatmak" ve geliştirmek istemeyen bir grup Sovyet ordusu, bir şekilde Türkiye'ye nükleer savaş başlığı ile donatılmış orta menzilli bir balistik füzeye sahip bir fırlatıcı teslim ediyor. Donetsk'e onun yardımıyla nükleer saldırı düzenlediği, böylece SSCB ile Amerika Birleşik Devletleri arasında ve SSCB'de darbe kisvesi altında bir nükleer savaşı kışkırttı.
SSCB'de, komploya göre, o anda, bir nükleer savaş belirtileri alındığında, ICBM'leri otomatik olarak başlatma emrini veren bir sistem çalışıyor. Hiç kimseye hiçbir şey sormayan bir tür "Çevre".
Donetsk ile yapılan provokasyona gülecekseniz (SSCB'de bir darbe girişimi 1991'de silahlı provokasyonlar olmadan gerçekleşmiş olsa da), burada Amerikalılar komployu parmaklarından emmişlerdir, o zaman otomatik olarak gülmeye gerek kalmaz. misilleme grevi - sadece bu süreci otomatikleştirmek için teknik beceriye sahip değiliz ve var ve var, bu yüzden bunu en yüksek iktidar kademelerinde yapmak isteyen, görünüşe göre her koşulda misilleme grevi garantisi veren birçok kişi var.
Filmde, tüm "kızılcıklarına" rağmen, böyle bir sistemin nasıl yanlış... Ve sonra Amerikalılar ikinci misilleme grevi kararıyla nasıl bir hata yaptılar. Çok yanıldık. Ve sonunda hem SSCB'ye hem de ABD'ye neye mal oldu? Buradaki sorun, böyle bir sistemin Donetsk üzerinde bir nükleer patlama olmadan ters gidebilmesidir. Bilgi ve zaman eksikliği koşullarında hareket eden insanlar daha da fazla hata yapabilir.
Gerçekliğe geçelim.
9 Kasım 1979'da, ana komutanın bilgisayarlarında görüntülenen Kuzey Amerika füze savunma sistemi NORAD, 2200 ICBM tarafından bir Sovyet nükleer saldırısı yayınladı. Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'nın SSCB'ye karşı misilleme grevine karar vermesi gereken süre, fırlatma komutasının geçmesinin zaman aldığı göz önünde bulundurularak hesaplandı. Gerekli reaksiyon süresi yedi dakikadan fazla değildi, o zaman çok geç olacaktı.
Aynı zamanda, SSCB'nin bu kadar aniden böyle bir yaylım ateşi açmasının hiçbir siyasi nedeni yoktu, istihbarat da olağandışı bir şey görmedi.
Bu şartlar altında Amerikalıların iki seçeneği vardı.
Birincisi, Sovyet füzelerinin gelişinin radarlar tarafından tespit edilmesini beklemek. Ancak bu sefer sadece altı ila yedi dakika arasındaydı, ICBM'nin başlatılmasının mümkün olmayacağına dair yüksek bir risk vardı.
İkincisi,% 100 başarı oranıyla füzelerle misilleme saldırısı yapmaktır.
Amerikalılar bir risk almaya karar verdi. Gerçek bir füze saldırısı olup olmadığından emin olmak için gerekli olan zamanı beklediler. Saldırı olmadığından emin olduktan sonra alarmı iptal ettiler.
Daha sonra yapılan bir soruşturma, arızanın sebebinin 46 sentlik bir çip olduğunu ortaya çıkardı. Küresel bir nükleer savaş başlatmak için kötü bir neden değil, değil mi?
Bir füze değişiminin başlamasını tetiklemiş olabilecek bazı olaylar bulunabilir. burada.
Bunda ve diğer birçok olayda önemli olan nedir? Saldırının devam edip etmediğini tam olarak belirlemenin hemen imkansız olduğu gerçeği. Dahası, bazı durumlarda bunu ancak çok geç olduğunda belirlemek mümkün olabilirdi.
Ek olarak, başka bir şeyi anlamak gerekir. Sovyet Donanmasının Amerikan denizaltılarını eritecek vakti olmayacağının garantisi yoktu - o zaman şimdi olduğundan farklı bir zaman vardı ve denizaltılarımız filo denizde çok vardı. Amerikan SSBN'lerini izleme vakaları da vardı. Tüm SSBN'lerin veya önemli bir kısmının, bir saldırı sinyali verdiklerinde yok edilmeyeceklerini garanti etmek imkansızdı. Yani, SSBN'ler misilleme grev potansiyelinin temelini oluşturdu.
Amerikalılara, o zamanki ilk Sovyet grevini kaçırırlarsa, misilleme amaçlı bir grevin yine de uygulanacağına dair güven veren şey neydi? Birinci sınıf denizaltılara ek olarak, bunlar bombardıman uçaklarıydı.
Her ciddi yanlış nükleer alarm vakasında, uçaklar başlangıçta, kokpitlerde mürettebatla, uçuş görevleriyle ve atanmış hedeflerle, askıya alınmış termonükleer silahlarla, yakıt ikmalcileriyle birlikte. Ve elbette, on ila on beş dakika içinde arabaların bir kısmı patlamadan çıkacaktı ve Amerikalıların bazen uçaklarını dağıttığı gerçeği göz önüne alındığında, bu oldukça büyük bir rol olurdu.
Ve SSCB'nin liderliği bunu biliyordu. Elbette bizden şüphelenmelerine rağmen Amerika Birleşik Devletleri'ne bir saldırı planlamadık. Ancak planlamış olsaydık, bombardıman uçakları faktörü, minimum kayıpla ani ve ezici bir saldırı gerçekleştirme görevimizi ciddi şekilde karmaşıklaştırırdı.
Bombalama planı aynı zamanda Amerikan siyasi sistemine de çok iyi uyuyordu - başarılı bir Sovyet başını kesme grevi durumunda, ordu, siyasi liderin uygun onayı olmadan bir misilleme grevi emri veremezdi. Amerikalılar, başkanın (ve örneğin başkan yardımcısının) öldürülmesi durumunda diğer liderlerin başkan olarak devralma sırasını belirleyen başkanlık haleflerinin bir listesine sahiptir. Böyle bir kişi göreve gelene kadar nükleer saldırı emrini verecek kimse yoktur. Doğal olarak, ordu isterse bu kısıtlamaları atlayabilecek, ancak bağlantı devam ederken birbirleriyle anlaşmayı ve tüm emirleri vermeyi başarması gerekiyor. Bunlar hiçbir kural ile öngörülmeyen yasa dışı eylemlerdir ve belirsizlik karşısında ciddi bir direnişle karşılaşacaklardır.
Amerika Birleşik Devletleri'nde kabul edilen prosedüre göre, ordu, siyasi liderliğin ölümü durumunda, halefler listesinden birini bulmalı ve onu Başkomutan olarak görmelidir. O zaman alır. Havadaki bombardıman uçakları bu sefer orduya verir. Bu nedenle, bir zamanlar hem SAC hem de OKNSh "Chromed Dome" un iptal edilmesine karşı çıktı. Ancak, daha sonra olağanüstü etkili bir yer görevi ile dışarı çıktılar.
Bombacı havacılığının ABD Hava Kuvvetlerinin nükleer caydırıcı sisteminde nasıl "çalıştığı" budur. Politikacılara yanılmama fırsatı verdi. Saldırmak için havalanan bombardıman uçakları geri çevrilebilir. Onlar uçarken durumu anlayabilirsiniz. Hatta ateşkes için pazarlık bile yapabilirsiniz.
Ama sonuçta, savaş gerçekten başladıysa ve onu durdurmak gerçekçi değilse, o zaman sadece işlerini yapacaklardır. Ve bu durumda bile, ek yetenekler sağlarlar - füzelerin aksine, savaş yarıçapı içinde bulunan başka bir nesneye yeniden hedeflenebilirler ve durum gerektiriyorsa mürettebat tarafından incelenebilirler. Acil durumlarda - herhangi bir hedefe, uçabilecekleri silahların kullanım çizgisine kadar. Birbirlerinden uzaktaki birkaç hedefi vurabilirler ve bazıları geri döndüğünde tekrar saldırmak için gönderilebilirler. Roketler bunların hiçbirini yapamaz.
Bu, Amerikan Fail-Safe ifadesinin uygulanabileceği bir sistemdir. Bu durumda başarısızlık, yanlışlıkla yapılan bir nükleer saldırıdır. İlginç bir şekilde, 1964'te, bombardıman uçaklarının SSCB'ye tam olarak yanlışlıkla nükleer saldırı düzenledikleri Amerika Birleşik Devletleri'nde aynı adlı bir savaş karşıtı film çekildi, ancak bu kesinlikle pek olası değildi.
Amerika Birleşik Devletleri'nin rakipleri için bu, saldırmamak için ek bir teşviktir - sonuçta, artık darbe yalnızca ICBM'ler ve SLBM'ler tarafından değil, aynı zamanda çok fazla olabilen hayatta kalan uçaklar tarafından da verilebilirdi. Elbette, SSCB'nin ilk bakışta son derece zor olan hava savunmasını kırmaları gerekecekti.
Bu konu da dikkate alınmaya değer.
SSCB'nin hava savunmasını kırma olasılığı
Ülkemizin hava savunması genellikle her şeye kadir olarak düşünülmektedir. Diyelim ki, ülkenin hava savunma yetenekleri muazzamdı, yetenekler açısından gerçekten benzersiz bir sistemdi.
Ancak, bu olasılıklar nihayet sadece 80'lerde, kısmen 70'lerin sonunda oluştu.
Ondan önce her şey öyle değildi, tam tersi.
50'lerde SSCB'de hava savunma örgütü öyle bir organizasyondu ki, Amerikalılar bizim göklerimizi istedikleri gibi yönetiyorlardı. Sovyet hava sahasında tekrarlanan RB-47 keşif uçuşları cezasız kaldı. Düşürülen Amerikan uçaklarının sayısı birim olarak ve onların hava sahamıza saldırılarının sayısı aynı dönemde yüzlerce idi. Ek olarak, Sovyet havacılığı onlarca insanı öldürdü. Şu anda, SSCB'ye bombardıman uçaklarının az ya da çok büyük saldırısının başarılı olacağını garanti etmek mümkündü.
60'larda, bir dönüm noktası ana hatlarıyla belirlendi - uçaksavar füze sistemleri ve MiG-19 önleyicileri, Amerikan istihbarat görevlilerinin (ve dolayısıyla potansiyel olarak bombardıman uçaklarının) artık kaçamayacağı hizmete girmeye başladı. O yıl, Amerikalılar hava savunma sistemlerinden bir U-2 keşif füzesi sistemini kaybederken, bir MiG-19, Kola Yarımadası yakınlarında bir RB-47'yi düşürdü. Bu keşif uçuşlarında bir azalmaya yol açtı.
Ancak bu yıllarda bile hava savunmasının gücü yeterli olmaktan uzaktı. Amerikalılar ise yüzlerce B-52 ve binlerce orta boy B-47 ile silahlanmıştı; o yıllarda bu darbeyi püskürtmek teknik olarak gerçekçi değildi.
Amerikalıların SSCB topraklarındaki hedefleri vurma yetenekleri çok yavaş düşüyordu. Ancak önceden harekete geçtiler. Üçüncü modifikasyonun bombardıman uçakları, varyant "C" (İngilizce), termonükleer bir savaş başlığına ve 28 kilometreden fazla menzile sahip AGM-1000 Hound Dog füzeleriyle silahlandırıldı.
Bu tür füzeler, nesne hava savunması sorununun çözümüydü - şimdi uçaksavar füze sistemlerinin ateşine girmeye gerek yoktu, hedefleri uzaktan vurmak mümkündü.
Ancak bu füzeler, bombardıman uçağının savaş alanını büyük ölçüde azalttı. O andan itibaren, Birleşik Devletler birleşik saldırı fikrine ilişkin teorik bir çalışma başlattı - önce bazı uçaklar füzelerle saldırıyor, ardından bombalı uçaklar, hava savunmasındaki bir sonucu olarak oluşan "delik" i kırıyor. büyük nükleer saldırı.
Tazı Köpeği 1977'ye kadar hizmette idi. Bununla birlikte, 1969'da onlar için daha ilginç bir yedek bulundu - AGM-69 kompakt aerobalistik füzeleri, küçük boyutları ve ağırlıkları nedeniyle büyük miktarlarda bombardıman uçaklarına konulabilen hizmete girmeye başladı.
AGM-69 aerobalistik füzeli bombardıman uçağı. Füzelerin savaş başlıkları, kalkıştan önceki ortama bağlı olarak 17 veya 210 kilotonluk bir güce sahip olabilir.
Bu füzeler, B-52'ye Sovyet hava savunma hava alanlarına vurma ve ardından düşman büyük bir nükleer saldırıdan kurtulana kadar bombalarla hedefe ulaşma yeteneği verdi.
1981'de ilk modern seyir füzesi, "nükleer versiyonda" da bulunan AGM-86 hizmete girmeye başladı. Bu füzeler, bombardıman uçaklarını riske atmadan hedeflere saldırmayı mümkün kılan termonükleer savaş başlığına sahip versiyonda 2700 km'den fazla menzile sahipti. Bu füzeler, bir nükleer savaşta hala B-52'nin "ana kalibresi" dir. Daha ziyade, bu uçaklardaki nükleer bombalarla görevler 2018'den beri kaldırıldığından ve B-2 uçağı tek stratejik bomba taşıyıcıları olduğundan benzersizdirler.
B-52, kanat altı sert noktalarda ALCM ile. Gövdenin alt kısmındaki "anti-nükleer" boyaya dikkat edin.
AGM-86'yı bomba yuvası B-52'den fırlatın
Ama bir de eksi vardı. Şimdi, görevin alındığı şema uçuşta bile işe yaramadı - füzelerin verilerinin yerde hazırlanması gerekiyordu. Ve bu havacılığın doğal esnekliğinden yoksun bırakılması - bir bombardıman uçağının önceden atanan hedefler dışında herhangi bir hedefe saldıramamasının anlamı nedir? Ancak bazı uçaklar, seyir füze gemileri için yeniden tasarlandı.
Şimdi B-52'nin saldırısı uzun bir mesafeden bir seyir füzesi fırlatması gibi görünüyordu ve ancak o zaman aerobalistik füzeleri ve "işlerini" tamamlamak için bombaları olan "sıradan" bombardıman uçakları hayatta kalan düşmana doğru uçacaktı. büyük bir nükleer saldırı. Tek bir B-52'nin hedefe ulaşması, uçağın önündeki yolu nükleer bir "temizleme" gibi görünecektir.
Bu nedenle, seyir füzeleri yalnızca özel öneme sahip hedefleri yok etmek için değil, aynı zamanda SSCB'nin hava savunmasını "yumuşatmak" için de kullanılacaktı ve S-300 ve MiG-31'in ortaya çıkmasından önce, bu tür füzeleri vuracak hiçbir şeyimiz yoktu. .
O zaman hava savunması, termonükleer aerobalistik füzelerin saldırılarını arayacaktı. Ve zaten bu kavrulmuş bölgeden, kalan aerobalistik füzeleri ve bombaları olan bombardıman uçakları hedefe gidecekti.
Aynı zamanda, Amerikalılar bu atılımın başarılı olmasını sağlamak için muazzam çaba sarf ettiler. Tüm B-52'ler, alçak irtifalarda uçmalarına izin verecek şekilde yükseltildi. Hem gövdeyi hem de aviyonikleri etkiledi. Her zamanki gibi, yüzlerce metrelik yükseklikler hakkındaydı (500'den fazla değil). Ancak gerçekte, SAC pilotları sakince 100 metrede ve düz deniz yüzeyinin üzerinde - 20-30 metre yükseklikte çalıştı.
Denizden 30 metreden daha az bir yüksekliktedir.
B-52'ler, hem uçaksavar füzelerini hem de radar güdümlü füzeleri uçaktan uzaklaştırmayı mümkün kılan, havacılık tarihindeki en güçlü elektronik karşı önlem sistemiyle donatılmıştı. Vietnam'da bu teknik kendini en iyi yönden gösterdi - binlerce uçak sortisi yapan Birleşik Devletler birkaç düzine bombardıman uçağını kaybetti. 1972'de Amerika Birleşik Devletleri Kuzey Vietnam'ı büyük ölçüde bombaladığında, B-52'deki uçaksavar füzelerinin tüketimi çok fazlaydı ve bu uçakların kayıpları, onlara harcanan füze sayısına kıyasla orantısız bir şekilde azdı. .
Son olarak, B-52 tek kelimeyle sağlam ve dayanıklı bir makineydi. Bu da bir rol oynar.
52'lerde B-80'nin karakteristik bir özelliği, bir nükleer patlamanın ışık radyasyonunu yansıtmak için gövdenin alt kısmının beyaz rengiydi. Üst kısım, alçak irtifalı uçuş sırasında yerle birleşmek için kamufle edildi.
SSCB'nin hava savunmasında bu tür taktik şemalarla bir atılımın oldukça gerçek olduğu kabul edilmelidir, ancak 80'lerde Amerikalılar bunun için çok büyük bir bedel ödemek zorunda kalacaklardı. Ancak küresel bir termonükleer savaşta fiyattan bahsetmek bir şekilde anlamsız, ancak büyük zararlar verebilirler.
Yukarıdakilerin tümü, Amerikan ICBM'lerinin çoğunun yerde imha edildiği ve fırlatmak için zamanın olmadığı bir durum için geçerlidir. Yine de ICBM güçlerinin misilleme saldırısının yapıldığı bir durumda, ikinci dalgaya giden bombardıman uçaklarının görevi on kat kolaylaştırılacaktı. Temelde baskınlarına direnecek kimse olmayacaktı.
Sonuç
ABD Hava Kuvvetleri Stratejik Hava Komutanlığı örneği, nükleer misilleme saldırısı sağlayabilecek bombardıman havacılığına dayalı bir sistem oluşturmanın oldukça gerçekçi olduğunu göstermektedir. Potansiyeli sınırlı olacak, ancak diğer nükleer savaş yürütme araçlarının sağlamadığı bu yetenekleri garanti ediyor.
Olasılıklar şunlardır:
- Başladıktan sonra bir hedef belirlemek.
- durum değiştiğinde uçağı bir savaş görevinden geri çağırmak.
- grev süresinin eklenmesi, politikacıların düşmanlıkları durdurmak, Silahlı Kuvvetlerin kontrolünü yeniden sağlamak veya basitçe durumu çözmek için önlemler almasına izin vermek.
- bir savaş görevi sırasında bir savaş görevini değiştirmek.
- yeniden kullanım.
Tüm bu olasılıkları gerçekleştirmek için, büyük bir organizasyonel çalışma, bu tür görevlerin performansına, seçimine ve personelin en yüksek düzeyde eğitimine karakteristiklerine karşılık gelen uçak gereklidir.
Pilot B-52, nükleer bomba kullanımı için özel teçhizatta. Amerikalılar savaş hazırlıklarında "küçük şeyler" kelimesini bilmiyorlardı.
Savaşın henüz başlamadığı koşullarda, psikolojik olarak yüksek düzeyde bir disiplini yıllarca sürdürebilen sorumlu kişileri işe almamızı sağlayacak psikolojik bir seçime ihtiyacımız var.
Bunun yanı sıra, stratejik nükleer kuvvetlerin havacılık bileşeninin doğasının tam olarak anlaşılması gereklidir - örneğin, yalnızca seyir füzeleri ile bir misilleme saldırısı organize etmek son derece etkisizdir, durum, hedefler dışındaki hedeflere bir grev yapılmasını gerektirebilir. hazır uçuş görevleri var. Zaten başlamış olan bir nükleer savaş sırasında bu eksikliği gidermek imkansızdır. Seyir füzelerini kullanıma hazırlamak için gerekli personel ve teçhizat ile birlikte, savaştan önce uçağın dayandığı hava üslerinin imha edildiği koşullarda ikinci bir saldırı düzenlenmesi neredeyse imkansız olacaktır.
Uçak, uçuş görevine önceden hazırlanmadan ve herhangi bir yerden, herhangi bir amaçla mürettebatın bağımsız olarak kullanabileceği bomba veya diğer silahları teknik olarak taşıyamazsa, çatışmanın başlamasıyla hemen kendi içinde bir şeye dönüşebilir. . Maalesef bunu anlamıyoruz. Ve Amerikalılar anlıyor. Ve AGM-86 seyir füzelerinin SAC'de karşılaştığı direniş tam da bu düşüncelerden kaynaklanıyordu.
Bir görevden dönen bir Amerikan bombardıman uçağı, yakıt, bomba, yedek kartuşları yeniden düzenleyecek ekipman (eğer B-52 ise) alabilir; bu, bir füze değişiminden kurtulmuş bir havaalanındaki üstün komutan tarafından elle yazılan bir savaş emrini alabilir. grev yapar ve vurmak için tekrar uçar.
"Temiz" bir seyir füzesi gemisi, eğer füzeler yoksa veya bir uçuş görevinin yüklenmesini gerektiriyorsa, basitçe "beklemeye alınacaktır" ve bu füzeler için kontrol merkezi, uçak ekipmanını kullanan mürettebatın kendisi tarafından sağlanamaz.
SSRB'de, kontrol merkezi uçakta oluşturulan ve oraya yüklenen eski füzeler - KSR-5'ten X-22'ye, sadece mürettebat için görevler belirleyerek havacılığın esnek bir şekilde kullanılmasını mümkün kıldı. Yeni bir seviyede yapılmış olsa da bu tür silahları reddetmek ve Tu-95 ve Tu-160'ımızı "temiz" seyir füzesi taşıyıcılarına dönüştürmek, uçuş görevi önceden karada hazırlanmakta olan bir hataydı. Amerikan gelişmeleri bunu çok açık bir şekilde gösteriyor.
Bütün bunlar hiçbir şekilde ANSNF'nin nükleer üçlüdeki payının artırılması gerektiği anlamına gelmez. Hiçbir durumda. Ve bu, havadan fırlatılan seyir füzelerinin terk edilmesi gerektiği anlamına gelmez. Ancak Amerikalılar örneği bize bombardıman uçaklarının potansiyelini doğru bir şekilde değerlendirmemizi sağlamalıdır. Ve nasıl kullanılacağını öğrenin.
Örneğin, PAK DA şeklindeki bu tür fırsatları hesaba katın.
Hoş olmayan sürprizlerle daha sonra yüzleşmemek için, bu öngörülebilirdi, ancak kimsenin öngöremediği.