Splinter Cell: Çift Ajan İncelemesi
Karar
Temel Özellikler
- İnceleme Fiyatı: 39,99 £
”'Platformlar: Xbox 360, Xbox, PS2, PC – Xbox 360 sürümü gözden geçirildi.”'
Eskiden Sam Fisher'dan nefret ederdim - işte bunu söyledim. Yıllarca onu zavallı adamın Solid Snake'i kadar değil, iyi oyun pahasına güzel grafikleri tercih edenler için casus kahraman olarak reddettim. Herkes gibi ben de Sam'in Xbox'taki ilk görünümüne hayran kaldım. Pürüzsüz animasyona, çarpıcı ışıklandırmaya, Sam'in bir dizi harika özel hareketi kusursuz bir şekilde çekmesine hayran kaldım. Ama ne kadar çok oynarsam, oyunun sizi bir şeyler yapmanın bir yolu ile yönlendirme şeklinden o kadar nefret etmeye başladım ve çizgiyi aşarsanız, son kötü yerleştirilmiş kontrol noktasına geri döndü. Metal Gear Solid 2'nin size deney yapma, oynama ve sadece eğlenme fırsatı verdiği yerde, Splinter Cell sizin uyum sağlamanızı ve oyunu istediğiniz gibi oynamanızı istedi. Gerçekte, ilk iki Splinter Cell'i bir angarya buldum - iyi görünen bir angarya, ama yoluma çıkmaktan kaçınmaktan mutlu olduğum bir angarya.
Sonra beklenmedik bir şey oldu. Splinter Cell: Chaos Theory oynadım ve aniden her şey tıkırdadı. Oyun daha esnekti, seviyeler daha açık ve çekiciydi ve sürünen, sürünen, tırmanan ve tekno-büyücünün karışımı işe yarıyor gibiydi. Oyun, kontrol noktaları ve tasarruf konularında daha cömertti ve seviyeleri aşağı yukarı istediğiniz sırayla geçebileceğinizi hissettiniz. Sonuç, tartışmasız Metal Gear Solid 2'den bu yana en iyi casusluk oyunuydu.
Ve şimdi, Double Agent ile geri dönüşümüm tamamlandı. Ubisoft, Chaos Theory tarafından belirlenen ince temelleri aldı ve sadece onun sayesinde değil, ünlü selefini bile geride bırakan yeni nesil bir gizli oyun inşa etti. grafiksel iyileştirmeler - bunlar bariz ve etkileyici olsalar da - ne de büyük oyun ince ayarları veya onay kutusu özelliklerinin eklenmesiyle, bunlardan birkaçı olsa da kuyu. Bunun yerine Ubisoft, oyuna yepyeni bir boyut kazandıran başka bir boyut ekledi.
Bunun ne olduğunu bilmiyorsanız, ipucu başlıkta. Ailede bir ölümün ardından Sam karanlık tarafıyla yüzleşir ve bu noktada NSA şimdiye kadarki en zorlu görevini yayınlar. NSA karargahındaki çocuklara gizlice bilgi aktarırken, bir terör örgütünün içine sızacak ve emirlerini yerine getiriyormuş gibi yapacak. Kötülerle birlikte oynamazsa, güvenlerini kaybedecek ve görevde başarısız olacak, ancak çok iyi oynarsa, NSA'nın onu reddetme olasılığı var. Evet (klasik video fragmanı seslendirmesinin ciddi tonlarını benimseyin) Sam artık ikili bir ajan ve başarısızlığın hayatına mal olabileceği bir bıçak sırtında yürüyor.
Ahem (öksürük). Bütün bunların özeti şudur. Sam'in dayanak noktası hâlâ gizlice gizlice girmek, belge çalmak ve silahlı muhafızlara gölgelerden saldırmak gibi klasik şeyler ama bu sefer bunu görünürde terörist tarafta yapıyor. Bir Rus tankerini ele geçirmesi, Şanghay gökdelenindeki haydut bir bilim insanının planlarını çalması gerekebilir. veya bir yolcu gemisine bomba yerleştirmek, ancak her zamanki gibi hedefler vermiş ve onları taşıması beklenmiştir. dışarı. Ancak, kötü terörist görevleri yerine getirirken, Sam'in ölümcül maddelerden örnek alması, gizli dosyaları taraması ve NSA kuvvetlerini uyarması bekleniyor. gider ve oyunun güzelliği, her birine karşı bu farklı ve bazen karşıt hedef setlerini oynamak zorunda olmanızdır. diğer.
Birinin 24'ü izlediğinden şüpheleniyorum, çünkü bu şeylerin çoğu ikinci sezonda gördüğümüz çifte ajan saçmalıklarını hatırlatıyor. Oyunun en gerilim dolu anları, Sam'in eğitim kursları vermesi veya yardım etmesi gereken organizasyonun kendi depo üssünde geçiyor. mühimmatın hazırlanması, ancak boş zamanlarını gizlice dolaşmak, hata vericileri ve kişisel dosyaları ve planları geri beslemek için kullandığı yer. NSA. 25 dakikalık bir zaman sınırının kullanılması, bu bölümleri oldukça sıkı hale getiriyor ve gadget'ların kullanımına veya kilit alanlarda şüpheli davranmaya ilişkin kısıtlamalar, franchise'a çok ihtiyaç duyulan gerçekçilik katıyor. Dakikalar geçtikçe dram, kısıtlı bir alanda neredeyse fark edilmenizdeki gerginlik ve hafif sıkıntı var. O adamın boğazını öylece söküp ciğerlerine dolduramayacağınızı anladığınızda, çünkü bu Sam'in boğazını patlatmasına yardımcı olabilir. örtmek. Oyun, bazı güzel senaryolu 'hızlı' olaylar aracılığıyla garip duygusal yumruk bile atıyor. Masum haber ekibi pilotunu vurup NSA ile puan kaybediyor musunuz, yoksa bilerek kaçırıyor ve yeni keşfettiğiniz şeytani dostlarınızla itibarınızı mı kaybediyorsunuz? Seçim sizin ve oyun ilerledikçe seçimlerinizin nihai sonuç üzerinde giderek daha fazla etkisi oluyor.
İyi haber şu ki, seviye tasarımı hala harika, bol çeşitlilik ve gizli ajan fantezilerinizi gerçekleştirmeniz için bolca şans sunuyor. Kutup buzunun altında yüzebileceğiniz, bir serseri muhafızın altına bir delik açabileceğiniz ve onu dondurucu suya sürükleyebileceğiniz bir oyuna bayılmalısınız. Ve bir dakika içinde bir gökdelenin dışına ittiğiniz bir seviyeye nasıl karşı koyabilirsiniz? bir sonraki havalandırma deliklerinden sürünerek, sonra kapalı bir yere inmek için cam bir asansörün üstüne atlayarak kattan mı? Ve hazır buradayken, dünyayı gerçek hissettirmeye yardımcı olan o alaycı küçük dokunuşları sevmekten kendinizi alamazsınız. Gizlice girdiğiniz e-postalardaki şirret yorumlar, lazerinizle casusluk yapabileceğiniz saçma sapan konuşmalar mikrofon. Oyun, mükemmel bir şekilde monte edilmiş bir hapishaneden kaçış dizisini bile atıyor ve – kim düşünebilirdi ki? - romantizm dokunuşu. Michael Ironside tarafından seslendirilen bir karakterle işler ne kadar romantik olursa olsun.
Bu arada Xbox'ta görselliği ile göz kamaştıran seri, 360'da yine aynısını yapıyor. Çoğu açıdan, Yüksek Çözünürlüklü Splinter Cell'in ve geçen yıl bir PC'de Chaos Theory oynayanların görünmesini beklediğiniz gibi görünüyor. özellikle X05'te gördüğümüz ilk renderlardan sonra ilk izlenimlerde bu kadar göz kamaştırıcı olmayabilir - tüm kir, kıllı kollar ve dinamik kaslar. Ama baktığınızda burada harika şeyler var; Fisher'ın savaş yaralı kafatasındaki ayrıntı miktarı, ince odak kaydırma ve bulanıklık efektleri, muhteşem hava durumu ve kutup ve yolcu gemisi seviyelerinde ortaya çıkan HDR aydınlatma efektleri. Hepsi bir araya gelerek oyuna daha önce hiç elde edilmemiş gibi cesur bir his verirken, animasyon her zamanki gibi güçlü. Bu arada, Chaos Theory'deki müziğin biraz daha güçlü olduğunu düşünürken, ses de eşit derecede iyi; 5.1 sisteminizde çalındığında incelik ve dinamikler konusunda gerçek bir ders ve kulaklıklarla deneyimlendiğinde neredeyse midenizi bulandıran atmosferik.
Aslında, Double Agent'ı suçlamak oldukça zordur. PDA arayüzü ve envanter sistemi mükemmele yakın bir düzeye getirildi, hedefler açık ve mantıklı bir şekilde tamamlandı ve savaş sistemi de olduğu kadar esnek ve rafine Kaos Teorisi'ndeydi, yani, beladan kurtulmak için bıçaklamak ve ateş etmek istiyorsanız, oyun zorlaştırmıyor, ancak kolay modun üzerindeki herhangi bir şeyde görevleri tamamlamayı zorlaştıracak. Tek yakınmam muhtemelen 3 boyutlu harita, ki bu haritayı anlamak biraz zor, ama burada bile onu seviyorum. diğer karakterlerin hareketlerini izlemenize ve herhangi bir keşfetti. Ana hikaye on ila on iki saat içinde bitmiş olsa bile, geri dönüp kaçırdığınız hedefleri bitirmek ya da sadece daha kötü veya daha kötü oynamak için çok cazip olacaksınız. bu sefer daha güzel ve bu da sizi Mercs vs Spies aksiyonu ve özel kooperatif ile en iyi çok oyunculu modlardan biri haline getiriyor. misyonlar
Sonuç olarak, bu sadece serideki en iyi Splinter Cell değil, muhtemelen Metal Gear Solid 1'den bu yana en tutarlı harika casus oyunu. (Biliyorum, biliyorum, MGS2 şaşırtıcı bir deha eseridir, ancak çılgın kavramsal unsurlarıyla tehlikeye atılmıştır, ki bu daha da fazla MGS3). Double Agent aynı zamanda yılın en iyi aksiyon oyunlarından biridir ve herhangi bir 360 sahibine denemesini şiddetle tavsiye ederim. Yani, Splinter Cell ilk çıktığından beri seriden nefret ediyorsanız, fikrinizi değiştirmek için çok geç değil. – Double Agent, Chaos Theory'nin iki katı eğlenceli olmayabilir, ancak görmezden gelmek için yarım akıllı olmanız gereken bir oyun.
"'Karar"'
Splinter Cell'in kendisini büyüklerle birlikte ortaya koyduğu oyun. Sneak-em-up'lar bundan daha iyi olamaz.