Üşüyor musun geceleri? Butun yatak sana kalmışken, neden yalnız yatmak kötü olsun? Neden ağlıyorsun yastıklara? Yalnızken daha mutlu değil miydin sen? Bu yüzden öldürmemiş miydin beni?
Öyle demiştin, yoksa bu da mı yalandı? Boşuna mı öldüm ben?
Sen değildin aslında beni öldüren, ben bilerek izin vermiştim sana.Ben görmüştüm kendi yokoluşumu gözlerinde. Yinede 'Senin için olsun' demiştim. Sense 'Zayıf' olduğumu düşünmüştün. Ne kadar cesaretli olduğumu, sonunu bilerek kendi kaderimi yazıyor olduğumu anlayamamıştın. Anlatmaya çalışmamıştım. Sen benim kadar derin olma istemiştim. Benim düşüncelerim hayat bulmasın zihninde demiştim. Çünkü sen kaldıramazdın.Ağır gelirdi benim fısıltılarım sana. Biliyordum.Senin aksine, ben seni kendinden iyi tanıyordum.
Benim en büyük hediyem, sana 'Güçlü' olduğunu düşündürtmekti. Herşeyi kendi kontrolunde sanıyordun. İyi de ediyordun. Egosu yüksek olan insanlar daha mutlu bu hayatta. Egonu, ben kendi ellerimle yaratmıştım oysaki. Dünya senin etrafında dönüyor sanıyordun. Oysa içinde yaşadığın Dünya, benim Dünyamdı.Çiçeğinden, böceğine, gökyüzündeki yıldızlara kadar. Dilek tutmak istediğinde, ben kaydırıyordum o yıldızları. Bahçeden koparıp bana butun saflığınla getirdiğin çiçekler, zaten benimdi. Bunun da farkında değildin diğer herşey gibi. Çocuktun sen, ben bir gün büyüyeceğini düşünüyordum. Ama senin büyümen imkansızdı. Bu yüzden ben büyüdüm. Ufak bedenime çok olan ruhum, daha da yaşlandı senin sayende. Çünkü ben hem kendi düşüncelerimle, hem senin yarattığın kırgınlıklarla savaşıyordum. Bütün cephelerimde ağır bir savaş vardı. Ve ben tam kazanırken, hep kaybediyordum.
Yalnızken daha iyiydin dimi sen? O zaman neden benden sonra hiç yalnız kalamadın? Neden başedemedin kendinle, benden sonra derinleşen düşüncelerinle? Benim en büyük intikamım da buydu işte. Ben, omuzlarına zihnimin bütün ağırlığını yükleyip gitmiştim senden.
Sonra bir sigara yakmıştım, bir sigara yakıp, bende seni öldürmüştüm.