The Sultanate of Women (Turkish: Kadınların Saltanatı) was a period of extraordinary political influence exerted by wives and mothers of the Sultans of the Ottoman Empire. This phenomenon in the early modern period, approximately between the years 1533 and 1656, began during the reign of Suleiman the Magnificent with his marriage to Hürrem Sultan (also known as Roxelana). These sultanas were either the wives of the Sultan, referred to as Haseki Sultans, or the mothers of the Sultan, known as Valide Sultans. Many of these women were of slave origins, as was expected of the sultanate, since traditional marriage roles were considered too large of a risk for the Sultan, who was expected to have no personal allegiances outside his title. During this time, Haseki and Valide Sultans held political and social power, which allowed them to influence the daily running of the empire, as well as requesting the construction of buildings, and philanthropic works.
The period commonly known as the Sultanate of Women was novel for the Ottoman Empire, but not without precedent. The Seljuks, predecessors to the Ottoman Empire, often had women of nobility playing an active role in public policy and affairs, despite the concern of other male officials. page needed]
However, during the fourteenth century, the agency of women in government began to shrink considerably. This was the age of Ottoman expansion where most Sultans elected to “lead from the horse,” moving with a court of advisors, viziers, and religious leaders as the army conquered new lands. page needed] In addition, Ottoman policy from the fifteenth century onward was to send young princes and their mothers to provincial governorships in Anatolia. In effect, this kept all of the women with connection to the higher levels of government far away from any place where they could hold meaningful power. Additionally, the practice of fratricide—in which an ascendant sultan would execute all his brothers to secure his throne—made the mothers and wives of princes even more dependent on their men.
Fortunes began to change, however, with the beginning of the 16th century, and the concurrence of two significant events: the end of Ottoman expansion, and the merging of the imperial harem into the palace proper. During the reign of Suleiman the Magnificent, it became clear that the empire had reached its outer limits, with borders stretching thousands of miles in nearly every direction. The sultan simply could no longer afford to go on extended military campaigns, especially after the failure of the Siege of Vienna. The vastness of the empire also made the Beylerbeylik system increasingly impractical and, as a result, the princes began to move back to the capital. However, with their primary military and economic strength neutralized, there was no longer a need for the practice of fratricide.
In addition, Suleiman’s reign famously marked the merging of the imperial harem into the palace and political sphere, as he became the first sultan to be officially married, to the woman later known as Hürrem Sultan. Prior to the Sultanate of Women, the sultan did not marry, but had a harem of concubines who produced him heirs, with each concubine producing one son only and following her son to the provinces they were assigned to lead instead of remaining in Istanbul. The first Haseki Sultan was the wife of Suleiman the Magnificent, Roxolana, who later became known as Hürrem Sultan after her conversion to Islam.
Roxolana was mistakenly assumed to be of Russian descent, likely due to a mistranslation of her name. European visitors thus treated her as Russian; however, her ancestry was Ukrainian. The name by which the Turks referred to her, Hürrem, meant “Laughing One,” or “Joyful,” a testament to her character. Scholars are unsure of the date of her arrival to the Imperial Harem, the collection of concubines held by the Ottoman Sultan, but documents on the birth of her first son acknowledge her presence in 1521. Her significance was established with her marriage to Suleiman after the death of his mother, becoming the first wife of a sultan in more than two hundred years. Roxolana was freed from slavery and the new title Haseki Sultan (Imperial Consort) was created for her, which continued to be attributed to later wives of sultans. She primarily engaged in philanthropy, particularly in the building of communal spaces where subjects could spend time. The most prominent was the Haseki Sultan Complex in Istanbul, including a women’s medical center, school, mosque, and kitchen to feed the poor, which was built in the 1530s. She died in 1558 in Istanbul, after the passing of her eldest and youngest sons. Nearly five hundred years after her death, the false claim of Russian heritage was removed from Roxolana’s tomb in January 2019.
By the middle of the 17th century, six sultans had reigned, several of whom were children when they came to the throne. As such, the valide sultan ruled virtually unopposed, both during their sons’ rule, and during interregnum. However, such radical prominence was not easily accepted by all. Even with a direct connection to the sultan, the valide sultan often faced opposition from the viziers of the sultan, as well as from public opinion. Where their male predecessors had won favor with the public through military conquest and charisma, female leaders had to rely on imperial ceremonies and the construction of monuments and public works. These public works, known as hayrat or works of piety, were often built extravagantly in the name of the sultana, as had been tradition for imperial Islamic women.
Other imperial women, such as Turhan Sultan contributed to the empire’s defense, spending large amounts of money on the reconstruction and fortification of key military strongholds. Some even symbolically participated in warfare as well. When her son Mehmed IV returned from a successful military campaign, she had a royal procession arranged to retrace his warpath, and share in the glory of his victory.
Weddings were also a common cause for celebration, and an opportunity for imperial women to promote charity while displaying their wealth and power. At one wedding as the daughter of Murad III was about to be wed to a prominent admiral, she had newly minted coins given out to all the onlookers, some making off with whole skirt-fulls of wealth.
And the death of an imperial wife or sultan’s mother could be even more extravagant. In one instance, the death of Hürrem Sultan brought throngs of mourners out to the streets, including the sultan himself, who was traditionally supposed to seclude himself in the palace during the funeral of a family member. Once again, during the ceremony coins and food were distributed to the attendees, to pay tribute to the queen’s generous and caring nature.
And ultimately, the most long-lasting accomplishments of many wives and mothers of sultans were their large public works projects. Often constructed as mosques, schools, or monuments, the construction and maintenance of these projects provided crucial economic circulation during a time otherwise marked by economic stagnation and corruption, while additionally leaving a powerful and long-lasting symbol of the sultanate’s power and benevolence. While the creation of public works had always been an obligation of the sultanate, sultanas such as Suleiman’s mother and wife undertook projects that were larger and more lavish than any woman before them, and most men as well.
Although it was a time of unprecedented power for royal women, they were not without significant opposition. To foreign ambassadors and emissaries however, many were more direct. On one occasion, when a Venetian ambassador tried to send a letter to the queen sultan through the grand vizier, the vizier refused to transmit the letter, claiming that the queen mother was nothing more than a slave, and held no power of her own. Of course, such passionate denial implies that in fact the valide sultan held a great deal of authority which the vizier resented. And in point of fact, many foreign ambassadors at the time reported to their own countries that if one wanted to do business with the Ottoman Empire, they ought to go to the Sultan’s mother before any other.
TURKISH TRANSLATION
Kadınların Saltanatı (Türkçe: Kadınların Saltanatı), Osmanlı Devleti Sultanlarının eşleri ve annelerinin uyguladığı olağanüstü siyasi etki dönemiydi. Modern çağın başlarında, yaklaşık 1533-1656 yılları arasındaki bu fenomen, Kanuni Sultan Süleyman döneminde Hürrem Sultan’la (Roxelana olarak da bilinir) evliliği ile başladı. Bu padişahlar ya Haseki Sultanları olarak adlandırılan Sultan’ın eşleri ya da Valide Sultanları olarak bilinen Sultan’ın anneleriydi. Bu kadınların birçoğu, saltanattan beklendiği gibi köle kökenlidir, çünkü geleneksel evlilik rolleri, unvanının dışında kişisel sadakatleri olması beklenmeyen Sultan için çok büyük bir risk olarak kabul edildi. Bu süre zarfında Haseki ve Valide Sultanları, imparatorluğun günlük işleyişini etkilemelerinin yanı sıra binaların ve hayırseverlik çalışmalarının yapılmasını talep etmelerine izin veren siyasi ve sosyal güç sahibi oldular.
Yaygın olarak Kadın Saltanatı olarak bilinen dönem Osmanlı İmparatorluğu için yeniydi, ama emsalsiz değildi. Osmanlı İmparatorluğu’nun öncülleri olan Selçuklular, diğer erkek yetkililerin kaygılarına rağmen genellikle soylu kadınların kamu politikası ve işlerinde aktif rol oynamasına neden oldu. sayfa gerekli]
Bununla birlikte, on dördüncü yüzyılda, hükümetteki kadın ajansı önemli ölçüde küçülmeye başladı. Bu, Osmanlı’nın yeni toprakları fethettiği sırada danışmanlardan, vezirlerden ve dini liderlerden oluşan bir mahkemeyle birlikte hareket ederek, çoğu padişahın “attan önderlik etmeyi” seçtiği Osmanlı genişleme çağıydı. Ayrıca on beşinci yüzyıldan itibaren Osmanlı politikası, genç prensleri ve annelerini Anadolu’daki valiliklere göndermekti. Aslında bu, yüksek devlet düzeyiyle bağlantılı tüm kadınları, anlamlı bir güce sahip olabilecekleri yerden uzak tuttu. Ek olarak, yükselen bir sultanın tahtını güvence altına almak için tüm kardeşlerini idam edeceği fratrisid uygulaması, prenslerin annelerini ve eşlerini erkeklerine daha da bağımlı hale getirdi.
Ancak servetler, 16. yüzyılın başında ve iki önemli olayın ortaya çıkmasıyla değişmeye başladı: Osmanlı genişlemesinin sona ermesi ve imparatorluk hareminin saraya uygun şekilde birleştirilmesi. Kanuni Sultan Süleyman döneminde, imparatorluğun dış sınırlarına ulaştığı ve sınırların neredeyse her yöne binlerce mil uzandığı anlaşıldı. Padişah, özellikle Viyana Kuşatması’nın başarısız olmasından sonra artık genişletilmiş askeri kampanyalara devam edemezdi. İmparatorluğun genişliği de Beylerbeylik sistemini giderek daha pratik hale getirdi ve sonuç olarak prensler başkente geri dönmeye başladı. Bununla birlikte, birincil askeri ve ekonomik güçleri etkisiz hale getirildiğinde artık fratrisid uygulamasına gerek kalmadı.
Buna ek olarak, Süleyman’ın saltanatı, imparatorluk hareminin resmi olarak evlenen ilk padişah olarak, daha sonra Hürrem Sultan olarak bilinen kadına saray ve siyasi alana birleştirilmesini meşhur etti. Kadın Sultanlığı’ndan önce padişah evlenmedi, ancak mirasçıları üreten bir cariye vardı, her cariye sadece bir oğul üretti ve oğlunu İstanbul’da kalmak yerine liderlik etmek için atandıkları illere kadar takip etti. İlk Haseki Sultan, Kanuni Sultan Süleyman Roxolana’nın karısıydı.
Roxolana’nın muhtemelen adının yanlış tercüme edilmesinden dolayı yanlışlıkla Rus kökenli olduğu varsayıldı. Böylece Avrupalı ziyaretçiler ona Rus muamelesi yaptı; ancak ataları Ukraynalıydı. Türklerin ona atıfta bulunduğu ad olan Hürrem, karakterinin bir kanıtı olarak “Gülmek” veya “Neşeli” anlamına geliyordu. Akademisyenler, Osmanlı Sultanı tarafından düzenlenen cariyeler koleksiyonu olan Imperial Harem’e varış tarihinden emin değiller, ancak ilk oğlunun doğumuyla ilgili belgeler 1521’de varlığını kabul ediyor. annesinin ölümü, iki yüz yıldan fazla bir sürede padişahın ilk eşi olur. Roxolana kölelikten kurtuldu ve onun için daha sonraki sultan eşlerine atfedilmeye devam eden yeni ünvanı Haseki Sultan (İmparatorluk Konsorsiyumu) yaratıldı. Öncelikle hayırseverlikle, özellikle öznelerin zaman geçirebileceği ortak alanların inşasıyla uğraştı. En göze çarpanı, 1530’larda inşa edilen fakirleri beslemek için bir kadın tıp merkezi, okul, cami ve mutfak da dahil olmak üzere İstanbul’da Haseki Sultan Kompleksi idi. En büyük ve en küçük oğullarının vefatından sonra 1558’de İstanbul’da öldü. Ölümünden yaklaşık beş yüz yıl sonra, Rus mirasının yanlış iddiası Ocak 2019’da Roxolana’nın mezarından çıkarıldı.
- yüzyılın ortalarında, altı padişah hüküm sürmüştü, bunların birçoğu tahtta geldiklerinde çocuktu. Valide sultan, hem oğullarının iktidarı sırasında hem de interregnum sırasında neredeyse hiç kabul edilmedi. Ancak böyle radikal bir önem herkes tarafından kolayca kabul görmedi. Valide sultan ile doğrudan bağlantı olsa bile valide sultan, sultanın vezirlerinden ve kamuoyundan muhalefetle karşı karşıya kaldı. Erkek seleflerinin askeri fetih ve karizma yoluyla halkın lehine kazandığı yerlerde, kadın liderler imparatorluk törenlerine, anıtların ve bayındırlık işlerinin inşasına güvenmek zorunda kaldı. Hayrat veya dindarlık eserleri olarak bilinen bu kamu işleri, emperyal İslam kadınları için bir gelenek olduğu gibi, genellikle sultan adına abartılı bir şekilde inşa edildi.
Turhan Sultan gibi diğer emperyal kadınlar, imparatorluğun savunmasına katkıda bulunarak, kilit askeri kalelerin yeniden inşası ve güçlendirilmesi için büyük miktarda para harcadı. Hatta bazıları sembolik olarak savaşa da katıldı. IV. Oğlu Mehmed başarılı bir askeri kampanyadan döndüğünde, savaş yolunu izlemek ve zaferinin ihtişamını paylaşmak için kraliyet alayı düzenledi.
Düğünler de kutlama için yaygın bir neden ve emperyal kadınların servetlerini ve güçlerini sergilerken hayırseverliği teşvik etmeleri için bir fırsattı. Murad’ın kızı önemli bir amirale evlenmek üzereyken bir düğünde, tüm izleyicilere verilen paraları yeni çıkardı, bazıları tüm etek dolu servetle doluydu.
Ve emperyal bir eşin veya padişahın annesinin ölümü daha da abartılı olabilir. Bir örnekte, Hürrem Sultan’ın ölümü, bir aile üyesinin cenaze töreni sırasında geleneksel olarak sarayda kendini saklaması beklenen padişah da dahil olmak üzere tahtlar için sokaklara çıkardı. Bir kez daha tören sırasında kraliçenin cömert ve şefkatli doğasına saygı göstermek için paralar ve yiyecekler katılımcılara dağıtıldı.
Ve sonuç olarak, birçok eş ve sultan annesinin en uzun süredir devam eden başarıları, büyük bayındırlık projeleriydi. Genellikle camiler, okullar veya anıtlar olarak inşa edilen bu projelerin inşası ve bakımı, ekonomik durgunluk ve yolsuzluk ile aksi takdirde önemli bir süre boyunca önemli ekonomik dolaşım sağlarken, aynı zamanda saltanatın gücü ve yardımseverliğinin güçlü ve uzun ömürlü bir sembolünü bıraktı. Bayındırlık işleri her zaman saltanatın bir yükümlülüğü olsa da, Süleyman’ın annesi ve karısı gibi padişahlar, onlardan önceki herhangi bir kadına ve çoğu erkeğe göre daha büyük ve daha cömert projeler üstlendi.
Kraliyet kadınları için eşi görülmemiş bir güç zamanı olmasına rağmen, önemli bir muhalefet yoktu. Ancak yabancı büyükelçiler ve elçiler için birçoğu daha doğrudan idi. Bir vesileyle, bir Venedik büyükelçisi kraliçe sultana büyük vezir yoluyla bir mektup göndermeye çalıştığında, vezir mektubu göndermeyi reddetti ve kraliçe annenin bir köle olmaktan başka bir şey olmadığını iddia etti ve kendi gücüne sahip değildi. Tabii ki, böyle tutkulu bir inkâr aslında valide sultanın vezirinin hoşlandığı büyük bir otoriteye sahip olduğunu ima eder. Aslında, o zamanlar birçok yabancı büyükelçi kendi ülkelerine Osmanlı İmparatorluğu ile iş yapmak isterse Sultan’ın annesine daha önce gitmeleri gerektiğini bildirdi