Enam 125. ayette “Allah kimi doğru yola iletmek isterse onun kalbini İslam’a açar. Kimi de saptırmak isterse sanki göğe tırmanıyormuş gibi kalbini dar ve sıkıntılı eder. Allah inanmayanlar üstüne işte böyle murdarlık verir” diyor. Burada inanmayanlar için işin göğe yükseliyormuş gibi dar ve sıkıntılı olacağı geçiyor. Bu, bir nevi dünyadan kopuşun “zorluğunu” belirtir. Nitekim bir başka ayette şöyle denilir: “Allah’ı birleyen (Hanif)ler olarak, O’na (hiç bir) ortak koşmaksızın (yaşayın). Kim Allah’a ortak koşarsa, sanki o gökten düşmüş de onu bir kuş kapıvermiş veya rüzgar onu ıssız bir yere sürükleyip atmış gibidir.” (Hacc 31) Hasılı burada bağımsız düşünmeye, akletmeye büyük bir gönderme dikkat çekiyor. Nitekim tevhid de böyle oluyor. Hz İbrahim örneğindeki akletmeye dikkat.
Yine ayette şöyle denilir: “Allah’ın izni olmadan hiç kimse inanamaz. O, akıllarını kullanmayanların üzerinde murdarlık kılar.” (Yûnus 100)
O zaman; işin düzgün akletme ve mana ile bağını da iyi görelim vesselam. Akletmeyi nerede kesiyoruz, niye kesiyoruz? Bu soruların cevabı mühim çünkü bu iş kolay kolay akletmenin tersine düşmez.