,
Çin'in batı sınırlarında yer alan ve 1955'te kurulan özerk Xinjiang eyaleti (Mandarin'de “ Yeni Sınır ”), Çin hükümetinin terörle mücadele bahanesiyle Uygur nüfusuna yönelik şiddetli baskısına sahne oluyor. Büyük çoğunluğu (9 milyon) Çin'in uzak batısında yaşayan, Türkçe konuşan ve ezici çoğunluğu müslüman kökenli bir halk olan Uygurlar, tarihsel olarak Türkistan'dadır. 18. ve 19. yüzyıllarda Rus ve Çin kolonizasyonundan sonra Rus Türkistan'ı ile Doğu Türkistan (Çin) arasında bölünmüş olan Orta Asya'nın bu bölgesi Kazakistan, Kırgızistan, Özbekistan ve Türkmenistan'ı da kapsamaktadır. Bugün, birden fazla göçün sonucu olarak, orada 500.000 ile 1 milyon arasında tahmin edilen Uygur diasporası vardır.
İç Savaşların Kargaşasında Sincan
Türk nüfusu 10. ve 11. yüzyıllarda Orta Asya'da Budizm ve Hristiyanlığın aleyhinde olacak şekilde müslümanlığı seçti. Çin imparatorluğu 1659'da Sincan'ı fethetti. 19. yüzyılın sonunda kapitalist güçler (Büyük Britanya, Fransa, Rusya, Amerika Birleşik Devletleri, Japonya vb.) tarafından parçalandı. Pan-Türk milliyetçileri bağımsız bir devlet yaratmak için bundan yararlandı, Doğu Türkistan Türk İslam Cumhuriyeti (1933-1934), Han (Çin'deki etnik çoğunluk: bugün ÇHC'nin %92'si) 1933'te aralarında seçim yapmak zorunda kaldılar. İslam veya İnfaz.
1944'te yeni nesil Kazak ve Uygur milliyetçileri SSCB'nin yardımıyla Doğu Türkistan Cumhuriyeti'ni kurdu. Stalin'in cisimleştirdiği Rus bürokrasisi, Japon emperyalist tehdidine karşı koymaya çalışıyordu. Milliyetçiler din üzerinden konsolide olarak Han'a baskı uygulamaktaydılar.
Çin Komünist Partisi liderliğindeki köylü orduları 1949'da iktidarı burjuva milliyetçisi Kuomintang'ın elinden aldı. Stalin ve Mao için iktidara geliş sürecinde zorunlu bir taviz olarak verilen, uçak kazasının kurbanı olarak görülen Doğu Türkistan hükümetini fiziksel olarak tasviye etme kararı aldılar. SSCB'yi örnek alan Çin devleti, ülkeyi birleştirir (Birleşik Krallık tarafından geri alındığından beri Tayvan ve Hong Kong hariç), kapitalistleri ve toprak sahiplerini devirir, kadınları özgürleştirir, dinler devletini ayırır ve nüfusu okuryazar yapar.
Ancak 1952'de ortaya çıkan "Sosyalizm" , başından beri ayrıcalıklı ve totaliter bir bürokrasinin kontrolü altındaydı. Mao rejimi, Uygurları geleneksel kıyafetleri içinde ve onların dillerini konuşurken öne çıkarırken, Sincan Üretim ve İnşaat Kolordusu (CPCX) aracılığıyla Han yerleşim merkezlerinin kurulmasını teşvik etti.
"Yerel bir militan üssün yokluğunda, askeri kolonilerin kurulması ve 1949'dan sonra Sincan'ın kurtarılması ve güvence altına alınmasının teşviki, büyük ölçüde, bölgeyi yönetmek için kadroları sağlayan, aynı zamanda bölgeleri veya bölgeleri kontrol etmek için Hans'ın kitlesel göçünün desteklenmesine dayanıyordu. yerli nüfusun merkezlerini seyrelterek veya izole ederken kilit stratejik eksenler (sınırlar, bölgesel sermaye, ana ulaşım eksenleri vb.). Bu kitlesel akın büyük ölçüde, başlangıçta iç savaştan terhis edilen ve daha sonra safları Çin'in iç kesimlerinden gelen nüfus, ardından Kültür Devrimi sırasında kampanyaya gönderilen gençler tarafından takviye edilen eski askerlerin yerleştirilmesini mümkün kılan CPCX aracılığıyla kanalize edildi. (Remi Castets, "Büyük Batı'nın kolonizasyonu ve gelişimi arasında: Xinjiang'da demografik ve ekonomik kontrol stratejilerinin etkisi ", Outre-Terre, n° 3, 2006)"
Kapitalist Çin Sincan'ı Sömürgeleştiriyor
Hans'ın oranı 1949'da %6.7'den 2010'da Sincan'ın “ özerk bölgesi ”nde %39'a yükseldi. Bu arada, bürokrasinin çoğunluğu Deng Xiaoping'in önderliğinde 1992'de kapitalizmi restore ettiğinde devletin doğası değişti.
2000'li yıllarda burjuva devlet, Uygur dilini standart Çince lehine eğitimden geri itti (Giulia Cabras, “ Direniş ve adaptasyon arasında, Uygur dilinin Urumchi'nin Çin uzayındaki yeri ”, Perspectives chinoises no. 2, 2017 ). Devletin etnik azınlıklara burs tahsisinde kademeli olarak geri çekilmesi, eğitimin serbestleştirilmesi ve maliyetinin artması, en yoksul kategorilerin niteliklerinde bir düşüşe yol açmıştır.
" Çin eğitim sisteminin azınlıkların toplumsal yükselişini kolaylaştırması gerekiyor. Bununla birlikte, merkezi Devletin kısmen mali bağlantısının kesilmesi, öğrenim ücretlerinde bir artışa yol açmıştır. Aynı zamanda, öğretmenlerin ücretlerinin belediyelerin sorumluluğunda olması, Han'ın yaşadığı kentsel alanlara göre daha az imkâna sahip olan kırsal alanları cezalandırmaktadır. Çin ekonomisinin liberalleşmesiyle birlikte, çalışmaları sürdürmek için belirli bir finansal kolaylık giderek daha gerekli hale geliyor. Daha varlıklı Han aileleri çocuklarını daha uzun eğitimlere ve daha iyi kurumlara gönderirken, ulusal azınlıkların çocukları ortaokul ve lise arasındaki okul sisteminden toplu olarak ayrılmaktadır. (Remi Castets, "Büyük Batı'nın kolonizasyonu ve gelişimi arasında: Xinjiang'da demografik ve ekonomik kontrol stratejilerinin etkisi ", Outre-Terre, n° 3, 2006)" 1990'da Uygurlar nüfusun %54'ünü, ancak tarım işçilerinin %76'sını, yönetici ve idarecilerin %30'unu temsil ediyordu. Eşitsizlik ayrıca, sosyal korumanın olmadığı bir ülkede Uygurlar arasında Hanlara göre 3,6 kat daha yüksek bebek ölümleri ve 2,5 yıl daha düşük yaşam beklentisi ile ölçülmektedir (Rémi Castets, “ Le mal -Being of the Uygurs of Xinjiang ”, Çin Perspektifleri No. 4, 2003).
Han yerleşimcileri ile çoğunluk Uygurlar arasındaki bu ekonomik eşitsizlikler ve bu sosyal eşitsizlikler, milliyetçi ve İslamcı küçük burjuvazinin kontrolü altında kalan sömürgecilik karşıtı bir harekete yol açmaktadır. Şubat 1997'de Guldja'da (Çince Yining) iki Uygur öğrencinin Çin polisi tarafından " yasadışı dini faaliyetlerle " suçlanarak Ramazan ayında tutuklanmasının ardından üç haftalık gösteriler ve ayaklanmalar gerçekleşti. Ayaklanma yüzlerce ölü binlerce kayıpla son buldu. 11 Eylül 2001 ABD ikiz kuleler saldırıları, Çinli yetkililer için cihatçılık ve islamcı terörizmle mücadele kisvesi altında Uygur kültürüne ve Sincan nufusuna saldırmak için bir fırsattı. Temmuz 2009'daki Urumçi isyanları, Shaoguan'daki (Guangdong sahil eyaleti) bir oyuncak fabrikasında çalışan iki Uygur işçisinin ölümünün ardından hala Hans ve Uygurlar arasındaki gerilimi işaret ediyor. Çin hükümeti kaynaklarına göre, bunlar 197 kişinin ölümüne ve 1.680 kişinin yaralanmasına neden oldu.
Çin Kapitalizminin Ekonomik Çıkarları
"Bir Devletin demokratik rejimi, ayrılma özgürlüğünü tamamlamaya ne kadar yakınsa, pratikte, büyük Devletlerin menfaatleri için,ekonomik ilerleme ve aynı zamanda çıkarları açısından ayrılma eğilimleri daha nadir ve zayıf olacaktır. (Lenin, Sosyalist Devrim ve Ulusların Kendi Kaderini Tayin Hakkı, 1916)"
Ulusal azınlıkların baskısına karşı mücadele, proletaryanın güçlerini tüm Çin ölçeğinde birleştirebilmesinin, ezilenleri kendi saflarında toplayabilmesinin ve sömürücülerin elinden iktidarı alabilmesinin, Sosyalist Asya Sovyetleri Federasyonunun yolunu açabilmesinin koşuludur.
-Grupe Marxiste Internationaliste (GMI)14 Mayıs,2022
(Enternasyonalist Marxist Gurup, Sürekli Devrim Kollektifi Fransa Seksiyonu)