tarih öncesi
Ocak - Şubat aylarında, Don Bölgesi, Kaledinians ve Alekseevts (Kornilovs) 'daki devrimci güçlerin 1918'ı ezici bir yenilgiye uğradı. İyi silahlanmış ve hazırlanmış bir orduyu kurma yeteneğine sahip Kazaklar, çoğunlukla beyaz (karşı-devrimci) harekete kayıtsızdı ve savaşmak istemediler. Birçoğu Sovyet yetkililerine sempati duyuyordu. Novocherkassk düştü. Kaledin intihar etti. Kalan Beyaz Kazaklar kaçtı.
Gönüllü Ordunun liderleri (YES), Alekseev ve Kornilov, ordunun omurgasını korumak için Don'u terk etmenin gerekli olduğuna karar verdi. Rostov her taraftan kuşattı. 1 (14) Şubat Gönüllü ordu, Kuban'a demir yolu ile geri çekilme ihtimalinden mahrum kaldı: gönüllüler, istasyondan ve Bataysk köyünden ayrılmak zorunda kaldılar. Güneydoğu devrim ordusu Avtonomov'un komutanının müfrezeleri tarafından işgal edildiler, yerel demiryolu çalışanları tarafından desteklendiler. Ancak Kornilov, Don'un sol yakasını elinde tutmayı başardı ve Avtonomov’un Rostov’a girme girişimleri de püskürtüldü. Aynı zamanda, Sivers sapmaları diğer taraftan Rostov'a yaklaşıyordu - Matveyev Kurgan ve Taganrog'dan.
Rostov'da daha fazla kalmak DA'nın ölümüne neden oldu. Kuban veya Salsk bozkırlarına gitmeye karar verdik. Ekaterinodar'da Kuban Rada Bolşeviklere düşmandı, eski pilot Pokrovsky'nin emri altında kendi “ordusuna” sahipti. Gönüllüler, Kuban Kazaklarının desteğini almayı ve Kafkas halklarının Sovyet karşıtı düşüncelerinden yararlanmayı umuyorlardı. Kuban Kazak birliklerinin alanı, ordunun konuşlandırılması ve diğer düşmanlıkların üssü olabilir. Ve Salsk bozkırlarında, kışlık evlerde biri oturabilir.
Kuban kampanyasının tehlikeli olduğunu belirtmekte fayda var. Kafkaslar tamamen kaos içindeydi. Türk birlikleri, Azerbaycan milliyetçileri tarafından desteklenen Transkafkasya'ya saldırdı. Ermeniler geri çekildiler, bolca kanıyorlardı. Gürcüler, Türk işgalinden kaçınmak için Almanya'nın altına girmeye karar verdiler. Daha önce kraliyet gücü, ordu ve Kazak birlikleri tarafından pasifleştirilen Kuzey Kafkasya, Rus Belaları koşullarında patladı. Dağıstan Türkiye'ye bakmaya başladı, gerilla savaşı başladı, çeteler yetiştirildi. Çeçenistan'da klanlar kendi aralarında kavga ettiler, ancak bütün çeteler Rusları katletti, Kazak köylerine saldırdı, Grozni'yi (sonra tamamen Rus şehri) ve petrol alanlarını yağmaladı. İnguş çeteleri benzer şekilde davranıyorlardı - Kazaklar, Osetliler, Bolşevikler ile düşmandılar. Vladikavkaz'a saldırdılar ve Çeçenlerle Kazaklara karşı birleştiler. Osetliler İnguş ve Bolşeviklere karşı Kazaklarla birleşiyorlardı. Kabardeyler tarafsızlığı korumaya çalıştılar, Çerkesler dağ köylerine oturdular. Küçük Terek Kazak ordusu, Çeçen-İnguş çetelerinin ve kırmızı müfrezelerin saldırılarına dayanamayarak düştü. Kuban ordusu hâlâ tutuldu, ama felaket kaçınılmazdı. Kafkasya gerçek bir "kıyma makinesi" haline geldi.
Dobrommia Birleşik Komiserliği Alayı Buz kampanyasında sahne alıyor. Şubat 1918
kampanya
Gönüllülerin geri çekilebileceği dar bir koridor kaldı. 9 (22) Şubat 1918, Gönüllü Ordu, Don'un sol yakasına geçti. General Kornilov konvoya girdi, yaşlı bir General Alekseev bir el arabasına bindi, tüm ordu hazinesi bagajdaydı. Kornilov, gerekirse Denikin'i asistan olarak atadı. Ancak, ilk ayrılan Denikin oldu - o kötü bir üşütmüş ve yere düştü. Savaşçı sayısı açısından “Ordu” bir alaya eşitti - yaklaşık 2,5 bin kişi. Gönüllülerin arkasında bagaj ve çok sayıda mülteci.
İlk durak, Olginskaya köyü idi. Don’un yenilgisinden sonra bütün birlikler dağıldı. Bir Markov dekolmanı yaklaştı, ana güçlerden kesti ve Bataysk'tan geçti. Birkaç Kazak müfrezesine katıldı. Memurlar daha önce nötr geldiler ve Novocherkassk ve Rostov'dan kaçtılar. Alındı ve hafifçe yaralandı. Sonuç olarak, yaklaşık 4 bin süngü ve kılıç çoktan toplandı. YES, daha sonra bölünecek olan üç piyade rejiminde yeniden düzenlenmiştir: General Markov, Albay Nezhentsev'in Kornilov grevi ve General Bogayevski'nin Guerrilla komutasındaki Komutan. Ayrıca DA, Cadet Taburu ve Rostov Gönüllü "Alayı" ile konsolide edilen Genel Borovsky Cadet Taburu; Çekoslovak Mühendislik Taburu, süvari bölünmeleri ve bir topçu bölünmesi. Büyük bir mülteci konvoyuna orduyu terk etmesi emredildi. Şimdi köylere dağılabilir ya da daha da ileri gidebilirler. Fakat eski Devlet Duma Rodzianko başkanı da dahil olmak üzere hala çok sayıda sivil vardı.
Kornilov, Zimovniki'de (kabile sürüleri kampları) büyük miktarda yiyecek, yem ve tabii ki atların bulunduğu Salsk bozkırlarına gitmeyi teklif etti. Bahar erimesi yaklaşırken, büyük kuvvetlerin hareket etmesini önleyen ve Beyaz'ın zaman kazanmasına izin veren nehirleri dökerek karşı saldırı için elverişli bir anı bekleyin. Alekseev karşı çıktı. Zimovniki küçük takımlar için uygun, birbirlerinden oldukça uzak mesafelere dağıldıkları için. Yaşam ve yakıt için çok az mülk vardı. Birlikler küçük birimlere püskürtülmek zorunda kalacak ve kırmızı birlikler onları YES parçalarında kolayca imha edebileceklerdi. Ordu, Don ve demir yolların arasına sıkıştırıldı. Takviye, malzeme ve organize abluka akışından mahrum bırakılabilirdi. Ayrıca, gönüllüler Rusya'daki olaylardan vazgeçerek boşta kalmak zorunda kaldılar. Bu nedenle, Denikin ve Romanovski de dahil olmak üzere çoğunluk Kuban'a gitmeyi teklif etti. Daha fazla fırsat vardı. Tam bir başarısızlık durumunda, biri dağlara ya da Gürcistan'a koşabilir.
Ancak, buraya bir dava müdahale etti. Haber, Don General’in Baş Generali P.H. Popov’un (1600 tüfekleriyle 5 avcıları ve 39 makineli tüfeklerle ilgili) yürüyen şefinin önderlik ettiği gönüllü bir kopuşun Novocherkassk’ı Salsk bozkırları için bıraktığı ortaya çıktı. Bozkır kampanyası. Don Kazakları, Don'u bırakmak ve evlerinden ayrılmak istemediler, bir gerilla savaşı başlatacaklar ve tekrar Don bölgesini Bolşeviklere karşı yükselteceklerdi. General Popov, genelkurmay başkanı Albay V. Sidorin gönüllülere geldi. Gönüllüler, Kazakların güçlü bir şekilde ayrılmasıyla birleşmenin yararlı olacağına karar verdi ve orijinal kararı değiştirdi. Ordu doğuya gitme emri aldı.
Bu arada, eski Kuban Bölgesi topraklarında 28’in 1918’inde eski Kuban Bölgesi topraklarını ilan eden Kuban Konseyi, Ekaterinodar’daki başkenti ile bağımsız bir Kuban Halk Cumhuriyeti ilan etti. Kuban karşı-devrim merkezine karşı, Kızıllar ciddi kuvvetler topladı. Demiryolu ile, Azerbaycan ve Gürcistan üzerinden geçitler boyunca sürdük ve Kafkas cephesinden alaylarla yürüdük. Bütün kavşaklar askerlerle doluydu. Avtonomov, Sorokin ve Sivers'in Kızıl komutanları, kendi "ordularını" oluşturan güçlü bir kaynak üssü aldı. Askerlere karşı-devrimcilerin evlerini kapattıkları söylendi. Kafkasya’nın ciddi ön stokları vardı, yani silahMühimmat ve teçhizat yoktu.
Kuban Kazak, Kırmızı Komutan Ivan Lukich Sorokin
Kuban Rada, Şubat ayından sonra ortaya çıkan tüm geçici ve "demokratik" hükümetlerin kaderini tekrarladı (örneğin, Don hükümeti veya Merkez Rada). Rada boltolojide ve tartışmalarda “dünyadaki en demokratik anayasa” çalışmasıyla süslenmiştir. Kazaklar daha sonra dekolmanlara katıldı, sonra eve gitti. Kazak olmayanlar Sovyet yetkililerine sempati duyuyorlardı. Kuban Rada adına, Pokrovsky, başlangıçta 3000 avcılarıyla ilgili olan Kuban ordusunu kurdu. Kırmızı birliklerin ilk saldırılarını engelleyebildi. Sıkıntılı zamanlarda terfi eden tipik, enerjik ve acımasız bir komutan, egemenliğini iddia etti. A. I. Denikin ona şu açıklamayı yaptı: “Pokrovsky gençti, küçük rütbe ve askeri deneyime sahipti ve kimseye bilinmiyordu. Fakat kuvvetli bir enerji gösterdiğini, cesur, zalimce, zorba olduğunu ve “ahlaki önyargılarla” gerçekten ilgilenmediğini gösterdi. ... Olabildiği gibi, daha katı ve bürokratik insanların yapamadığı şeyleri yaptı: Bolşeviklerle savaşıp yenebilecek, ancak gerçek bir güç olan bir dekolte topladı ”(A. Denikin. Rus Sorunları Üzerine Denemeler) .
1 (14) Kuban Kazak ve askeri sağlık görevlisi Ivan Sorokin komutasındaki kırmızı manga Mata 1918, savaşsız Ekaterinodar'ı işgal etti. Pokrovsky güçlerini Maykop yönünde yönetti. Ancak, Kuban "ordusunun" konumu umutsuzdu. Gönüllü Ordusu ile bağlantısı olmadan, bir tuzak bekliyordu.
Gönüllüler doğuya taşındı. Yavaş hareket ettik, istihbarat gönderiyor ve vagon treni yarattık. Lukomskiy ve Ronzhin generalleri Kuban ile iletişim için ayrıldılar. Yolda bir sürü macera yaşadık. Tutuklandılar, ama sıyrılıp kurtuldu, bir yerden bir yere taşındı ve sonunda Kharkov'daki Ekaterinodar'da sona erdi. Bu arada, doğuya gitmenin tehlikeli olduğu belli oldu. Kırmızılar, YES'i keşfetti, küçük adımlarla onu rahatsız etmeye başladı. Kışlayan insanlar istihbarat alanında toplanan bilgiler iyi bir şey vaat etmedi. Kuban'a güneye dönmeye devam etti.
Şubat 25 gönüllüleri Kuban bozkırını atlayarak Yekaterinodar'a taşındı. Alekseevtsy ve Kornilovtsy, Khomutovskaya, Kagalnitskaya ve Yegorlykskaya köylerinden geçerek, Stavropol eyaletinin (Lezhanka) sınırlarına girdiler ve Kuban bölgesine tekrar girdiler, Rostov-Tikhoretskaya demiryolu hattını geçtiler ve Kuban, Kuban, Ust-Labus köyüne indiler.
Gönüllüler, sayıları sürekli artan kırmızı birimlerin üstün sayıları ile sürekli temas halindeydi. Ancak başarı onların arkasındaydı: “Ölüme eşlik edecek olan geri çekilme sayısının azlığı ve imkansızlığı, gönüllüler arasında kendi taktiklerini geliştirdi. Düşmanın sayısal üstünlüğü ve kendi cephanelerinin azlığı ile saldırmak ve sadece saldırmak gerektiğine inanç temeline dayanıyordu. Bu, manevra savaşı sırasında inkar edilemez olan gerçek, Beyaz Ordunun gönüllülerinin etine ve kanına girdi. Her zaman geldiler. Ek olarak, taktikleri her zaman düşmanın kanatlarına bir darbe attı. Savaş, bir veya iki piyade biriminin önden saldırı ile başladı. Piyade, nadiren zincirlere saldırdı, zaman zaman uzanarak makineli tüfeklere çalışma fırsatı verdi. ... Bir ya da iki yerde, bir "yumruk" cepheye çarpacaktı. Gönüllü topçu, istisnai durumlarda piyadeleri desteklemek için birkaç tur harcayarak sadece önemli hedefleri vurdu. Piyade düşmanı yerinden oynatmaya kalktığında, duraklama olamazdı. Düşmanın nümerik üstünlüğü ne olursa olsun, asla ilk gelenlerin saldırısına dayanamadı ”(Trushnovich A. R. Kornilov’un Anıları). Beyaz mahkumların almadığını, teslim olanların vurulduğunu belirtmek gerekir. Kanlı sivil katliamda “asil şövalyeler” yoktu.
İlk başta, Kuban'da her şey yolundaydı. Zengin stanitsy, ekmek ve tuzla buluştu. Ama çabucak bitti. Kırmızı birimlerin direnci yoğunlaştı. Ancak Kornilovistler ileri atılıyorlardı, onlar için her kavga bir yaşam sorunuydu. Zafer hayattır, yenilgi soğuk bozkırda ölümdür. 2 (15) Mart ayında Vyselki istasyonu için ağır bir kavga yaşanıyordu. İstasyon birkaç kez el değiştirdi. Burada gönüllüler, Ekaterinodar’ın Kızıllar tarafından ele geçirilmesine ilişkin ilk söylentileri öğrendiler, ancak henüz kesin bir veri yoktu. Ayrıca, bir sonraki istasyon olan Korenovskaya'da, Sorokin'in zırhlı trenler ve çok sayıda topçu ile güçlü bir kopması oldu. 4 (17) Mart ayında ağır bir savaş başladı. Borovsky'lu Junkers ve öğrencileri alnına gittiler ve Memur ve Kornilov alayları kanatlara girdi. Kornilov'un atlanması Partizan alayını ve Çekoslovakya'yı attı. Son mühimmatı harcadılar. Kornilov beş kat zincirini bizzat durdurdu. Sonuç olarak, Kızıllar titredi ve gönüllüler kazandı.
Ancak Korenovskaya nihayet Ekaterinodar'ın düştüğünü doğruladı. 2 - 4 (15 - 17) savaşlarının Mart ayındaki savaşlarını öğrenen Pokrovsky, saldırıya geçti, Ekaterinodar yakınlarındaki Kuban'ın geçişine el koydu. YES ile bağlantı kurmak istedi. Ekaterinodar'ın çöküşünü öğrenen Kornilov, Kuban'ı geçmek için askerlerini güneye çevirdi, birliklerini dağ köylerinde ve Çerkes aullarında dinlendirmek için. Kuban kampanyasının stratejik fikri çöktü, ordu çok yorgundu, yüzlerce asker öldü ve yaralandı. Dinlenmek, daha uygun koşullar için beklemek gerekliydi.
Alekseev, ordunun Zakubanie'ye dönüşmesinden hayal kırıklığına uğradı, ancak Kornilov’un kararını gözden geçirmek ve değiştirmek konusunda ısrar etmedi. General Denikin, güneye dönme emrini “ölümcül bir hata” olarak değerlendirdi ve daha kararlıydı. General Romanovsky tarafından desteklendi. Denikin ve Romanovski'nin motifleri, yürüyüşün asıl amacı Ekaterinodar'ın kalmasına rağmen, sadece birkaç geçişin kalması ve ahlaki olarak bütün ordunun tam olarak tüm yürüyüşün son noktası olarak Kuban'ın başkenti olmasıydı. Bu nedenle, herhangi bir gecikme ve hatta hareketten hedefe doğru sapma, “ordunun moraline ağır bir darbe” ile tehdit altındadır ve yüksek mücadele ruhu, YES'in tek avantajıdır. Ancak Denikin ve Romanovski, Kornilov'u ikna edemedi. Başkomutan ikna olmamıştı: “Ekaterinodar yapsaydı, iki karar alınmazdı. Ama şimdi risk alamazsın. "
Gönüllü Ordusu, Mart ayının 5 - 6 (18 - 19) gecesinde güneye dönerek Ust-Labinsk'e geçti. Yenilen, ancak yenilmeyen Sorokin hemen takip etmeye başladı. Gönüllüler Kuban'a bastı. İleride, Ust-Labinsk köyünde Kızıl birlikler de bekledi, Kavkazskaya ve Tikhoretskaya askerleri ile trenler orada bekliyorlardı. Bogayevski ve Partizan alayı ağır bir geri tepme savaşı yürütürken, Sorokin'i geride tutarak, Kornilov ve Junker adamları Kızılların savunmasını kırdılar, nehrin üzerindeki köprüyü aldılar ve kuşatma halkasından ayrıldılar.
General L. G. Kornilov, Kornilov alayının memurları ile birlikte. Kornilov'un sağında - M. O. Nezhentsev. Novocherkassk. arasında 1918
Devam edecek ...