We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Konfederasyonlar Ft Sumter'a ateş ediyor
Ft Sumter, Güney'deki Charleston Limanı'nın ortasında bulunan bir Federal kaleydi. Konfederasyonlar, Konfederasyonların saldırdığını ve savaşın devam ettiğini reddettiklerinde Birliğin kaleyi boşaltmasını istedi.
Federal hükümetin Güney'de bir dizi kalesi ve askeri tesisi vardı. Güney eyaletleri çekilirken, birçoğu devlet güçleri tarafından hızla geri alındı. En büyük istisnalardan biri Charleston ve çevresindeki federal tesislerdi. Oradaki federal birlikler Fort Moultrie'de yoğunlaşmıştı. Charleston limanının ortasında, Sumter Kalesi, boş ve hala yapım aşamasındaydı. 15 Kasım'da Binbaşı Robert Anderson, Charleston'daki Federal birliklerin komutanlığına atandı. Hemen Fort Moultrie'nin savunulabilir olmadığı sonucuna vardı. Kullanılmayan Fort Sumter, derin sularla çevrili limanın ortasında yer aldığı için savunulabilirdi.
Buchanan yönetimi, Charleston'daki durum hakkında ne yapacağı konusunda kararsızdı. Sonunda Savaş Bakanı Binbaşı Don Carlos Buell'i Binbaşı Anderson'la görüşmek üzere Charleston'a gönderdi. Binbaşı Buell, Binbaşı Anderson'a Charleston'daki Federal tesisleri savunması için talimat verdi. Ayrıca tehdit edildiğini hissettiğinde harekete geçmesi talimatı verildi.
Vatandaşlar, askerlere karşı artan bir düşmanlık göstermeye başladılar. Güney Carolina valisi Pickens'ın Ft Sumter'ı ele geçirmeyi planladığı haberi Binbaşı Anderson'a ulaştığında, Binbaşı Anderson harekete geçti. 26 Aralık gecesi Binbaşı Anderson, komutasını topladı ve gecenin karanlığında Fort Sumter'a taşındı. Güneyli kendini ihanete uğramış hissetti. Statükoyu korumak için Anderson'la bir anlayışları olduğuna inanıyorlardı.
Ft Sumter meselesi için için için için yanan devam etti. Buchanan yönetimi, kaleyi ikmal etmek için hiçbir çaba göstermedi. Kale, saldırılardan neredeyse zaptedilemez olsa da, düzgün bir şekilde güçlendirilir ve stoklanırsa, 68 asker ne yazık ki kaleyi savunmak için çok azdı. Washington'un bilmediği ek olarak, Binbaşı Anderson'ın uzun bir kuşatmaya dayanacak malzemeleri yoktu.
Lincoln göreve geldiğinde Ft Sumter meselesi onun endişesine hakimdi. Giderek zor bir seçim gibi görünen şeyle başa çıkmak zorunda kaldı. Lincoln güç kullanmaktan korkuyordu, çünkü bu, Virginia gibi henüz ayrılmamış olan Güney eyaletlerini etkileyebilirdi. Öte yandan Binbaşı Anderson, Kuzey'de bir kahraman oluyordu. Ayrıca Lincoln, Ft Sumter'dan vazgeçerse, aslında Konfederasyon'un ayrılmasına katılacağını hissetmeye başlamıştı. Ft Sumter'ı tutamadıysa, Birliği bir arada tutmak için yapabileceği hiçbir şey yoktu.
Sonunda danışmanlarından çeşitli tavsiyeler aldıktan sonra Lincoln, kaleyi yeniden ikmal etmeye karar verdi.
Davis yönetimindeki Konfederasyon hükümeti, kalenin yeniden ikmal edilmesine izin veremeyeceğini hissetti ve Davis, Konfederasyon Dışişleri Bakanı Robert Toombs'un muhalefetine rağmen - "Sayın Başkan, şu anda bu intihar, cinayet ve her arkadaşını kaybedecek" dedi. Kuzeyde" Dağlardan okyanusa uzanan bir eşekarısı yuvasına nedensizce saldıracaksınız ve şimdi sessiz kalan lejyonlar içimizi dolduracak ve bizi ölümüne sokacak. Bu gereksizdir; bizi yanıltırsa ölümcüldür."
11 Nisan öğleden sonra General Beaulegrad, Binbaşı Anderson'a resmi bir teslim olma talebi yayınladı. Binbaşı Anderson onu aldığında reddetti, ancak Konfederasyon temsilcilerine, sadece birkaç gün daha bekleselerdi, yiyeceksiz olacağı için kalenin teslim olmaya zorlanacağını söyledi. Konfederasyon temsilcilerinden biri olan Albay Chesnut, bunu raporuna dahil edip edemeyeceğini sordu. Anderson onayladı. Beauregard daha sonra Başkan Davis'ten talimat istedi. Davis, Anderson'dan teslim olma zamanı konusunda kesin bir taahhüt alabilirse bombardımanı durdurmayı kabul etti. Gece yarısı 12. Konfederasyon temsilcileri yine garnizonun teslim edilmesini istedi. Anderson, 15'ine kadar teslim olacaklarını, ancak önemli bir şartla, sadece kaleye yeniden ikmal yapılmaması durumunda cevap vereceklerini söyledi. Bu, Konfederasyonlar için yeterli bir cevap olarak görülmedi. Müttefikler ayrılmaya başlarken Anderson, "Bu dünyada bir daha karşılaşmazsak, Tanrı bir sonrakinde karşılaşmamızı nasip etsin" dedi.
Böylece saat 4:30'da konfederasyon bataryaları Fort Sumter'ı bombalamaya başladı. Konfederasyon bombalaması etkiliydi ve geçici bir teknede yüzen bir pil içeriyordu. Anderson'ın karşı ateşi, mühimmat eksikliği ve sınırlı sayıda askeriyle sınırlıydı. Sonunda, bombardıman başladıktan 34 saat sonra, Anderson teslim oldu.
Bu, Fort Sumter'ın 1865'te Sand Bar'dan çekilmiş bir fotoğrafı.
Bu, Fort Sumter'ın 1865'te çekilmiş bir fotoğrafı, Fort Sumter'ın parapetinde işaret ışığını gösteriyor.
Bu, Konfederasyon Bayrağının uçtuğu Fort Sumter'ın içinin bir fotoğrafı.
Bu, Fort Sumter'daki Amerikan Bayrağının yükseltilmesinin bir fotoğrafı.
Harpers Weekly'den alınan bu resim, bombardıman sırasında Fort Sumter'ın içinden bir manzarayı gösteriyor.
Bu, Morris Adası'ndaki Fort Putnam'ın içinin, Sumter'a 1200'den fazla atış yapan silahları gösteren bir fotoğrafı. Cooley, Sam A. (Samuel A.) fotoğrafçı
Yakalamadan Sonra
İlk Ateşkes
Ft Sumter'deki Dergiler
Kaleye Ateş Eden Konfederasyonlar
Batı'nın Yıldızı
Batı'nın Yıldızına Ateş Eden Konfederasyonlar
Ft Johnson'dan Ft Sumter
Ft Sumter'in İç Görünümü
Ft Sumter'ın Hazırlanması
Ft Sumter'deki Binbaşı Andersons Odası
Yok Edilen Kale
Ft Sumter'ın dış görünümü
Fort Sumter ve Fort Moultrie Ulusal Tarihi Parkı
Charleston şehri hem Amerikan Devrimi'nde hem de Amerikan İç Savaşı'nda kilit bir rol oynadı. Bu eşsiz milli park, Charleston Limanı çevresinde, tarihimizi şekillendiren yerlerin ve insanların benzersiz hikayelerini paylaşmaya yardımcı olan birkaç site içermektedir.
Sullivan's Island, uzun zamandır Charleston Limanı'nın ilk savunma hattı olarak hizmet etti. Hastalığın yayılmasını önlemek için inşa edilen karantina istasyonları, köleleştirilmiş Afrikalılar da dahil olmak üzere limana gelen herkesi kontrol etti ve resmi tahkimatlar yabancı istilaya karşı korunmaya çalıştı. Sullivan Adası'ndaki ilk kale olan Fort Moultrie, Haziran 1776'da Kraliyet Donanması tarafından saldırıya uğradı ve kale hala tamamlanmadı ve dokuz saatlik savaşın ardından İngiliz kuvvetlerini sürmeyi başardı. İngilizler 1780'de Charleston'u ele geçirdikten sonra yerine başka bir kale inşa edildi ve üçüncü bir tuğla Fort Moultrie, ikincisi ihmal ve yıkıcı bir kasırgadan muzdarip olduktan sonra 1809'da tamamlandı. Adını 1776'da Kraliyet Donanması'na karşı savaşan komutanın onuruna verilen Moultrie Kalesi, 19. yüzyılın ikinci yarısında ve 20. yüzyılın başlarında modernize edildi ve bugün kale, karmaşık tarihinin önemli dönemlerini yansıtacak şekilde restore edildi. 1776'daki Palmetto-log kalesinden II. Dünya Savaşı Liman Giriş Kontrol Karakolu'na.
Amerikan Tarihinde Bir Dönüm Noktasını Keşfetmek: Fort Sumter'ı Ziyaret Etmek
Çoğu kişiye İç Savaşın nerede başladığını sorun, Charleston'daki Fort Sumter derler. Savaşın ilk atışları, Amerikan tarihinin en kanlı ve en trajik olaylarından birini başlatan Charleston limanının ağzındaki bu ABD Ordusu kalesindeydi.
Ancak İç Savaşın temel nedenleri, 12 Nisan 1861'in o vahim sabahının çok ötesine uzanıyor ve o günün sonuçları, Konfederasyon birliklerinin küçük, rüzgarlı bir adadaki küçük ama son derece stratejik kaleyi ele geçirdiğini gösteren çatışmanın çok ötesine uzanıyor. Milli Park Sisteminin bir parçası olan Fort Sumter Ulusal Anıtı, bu karmaşık ve büyüleyici tarihi anlatmaya çalışıyor. Aynı zamanda Charleston'daki en güzel yerlerden biri olur.
Gadsden's Wharf'ın bir zamanlar durduğu yerde, South Carolina Akvaryumu'nun hemen yanında bulunan Özgürlük Meydanı'ndaki Fort Sumter Ziyaretçi Eğitim Merkezi'nde gezinize başlayın. Gadsden's Wharf, bir zamanlar köleleştirilmiş Afrikalıların Güney Carolina'ya girdiği yerdi. Ziyaretçi merkezi, yolculuklarının hikayesini ve Fort Sumter'da ilk atışlara yol açan ABD'deki köleliğin ekonomik, sosyal ve politik tarihini anlatıyor. Sergileri keşfetmek için kendinize bir saat veya daha fazla zaman ayırdığınızdan emin olun. Deneyimi daha da zenginleştiren kale gezisine bir bağlam ve tarih veriyorlar.
Kaleye ve ziyaretçi merkezine giriş ücretsizdir, ancak adaya çıkmak için feribot bileti satın almanız gerekir. Fort Sumter, Charleston'daki en popüler turistik yerlerden biridir ve feribot biletleri düzenli olarak tükenmektedir, bu nedenle biletlerinizi önceden satın aldığınızdan emin olun.
Fort Sumter'a giden feribotu almak için iki yer var. Biri ziyaretçi merkezi, diğeri ise Mount Pleasant'taki limanın karşısındaki deniz müzesi Patriots Point. Ada gezisi günün en güzel anlarından biridir. Limanda yunusları görme ihtimaliniz yüksek ve güzel Battery'nin ve çan kuleleriyle bezeli Kutsal Şehir'in ikonik Charleston silüetinin en iyi manzarasını kesinlikle göreceksiniz. Tur rehberleri yol boyunca önemli yerlere işaret ediyor.
Fort Sumter'a girdikten sonra, kalenin kalıntıları arasında yürüme ve dolaşma şansınız olacak. Fort Sumter artık tarihi bir site, çalışan bir kale değil. Şimdi çoğu harap durumda, ancak aslında 1948'e kadar hizmet dışı bırakılmadı. İç Savaş ile II. Dünya Savaşı'nın sonu arasında, Fort Sumter'a çeşitli eklemeler ve değişiklikler yapıldı ve bu değişim katmanları bugün ziyaretçiler tarafından görülebilir. . Rangers, genel bakış sunmak ve soruları yanıtlamak için hazırdır. Turlar düzenli olarak planlanmaz, ancak o gün kalenin ne kadar meşgul olduğuna bağlı olarak, sorarsanız genellikle kullanılabilir.
Bir barut fıçısının kazara patladığı bir buçuk metre kalınlığındaki duvarlara, eğri kemere ve eğik tuğla duvarlara hala takılı olan İç Savaş dönemi mermilerini aradığınızdan emin olun. Hala hazır duran ve denize bakan devasa ve eski topları kaçırmayın ve yanınızdaki çocukların onlara tırmanmak isteyeceğini bilin. Onlara izin verme. Tuğlalar ve toplar da dahil olmak üzere Fort Sumter'daki çoğu şey kırılgan ve tarihidir ve çocuklar istemeden incinebilir veya toplara zarar verebilir.
Charleston'a dönmek için feribota binmeden önce, kaba, kalın duvarların hemen dışındaki kumsalda ve limana açılan kumsal boyunca birkaç dakika yürüyün. Muhtemelen Charleston'daki en güzel manzara.
Fort Sumter Hakkında
Kale, bir Devrimci Savaş vatanseveri olan Güney Carolinian Thomas Sumter'ın adını almıştır. 1812 Savaşı'ndan sonra Amerika Birleşik Devletleri tarafından inşa edilen bir dizi kıyı kalesinden biri olan kalenin inşaatına 1829'da başlandı. Bu yapı üzerinde çalışanlar arasında köleleştirilmiş işçiler ve zanaatkarlar da vardı. 26 Aralık 1860'ta Binbaşı Robert Anderson 85 kişilik garnizonunu kaleye taşıdığında hala bitmemişti. 20 Aralık 1860'ta Güney Carolina delegeleri özel bir toplantıda toplandı ve Federal Birlik'ten ayrılmak için oy kullandı.
Anderson adamlarını Fort Sumter'a taşıdıktan sonra, Güney Birliğin ayrılmasını istedi. Birlik reddetti. 12 Nisan 1861'de, yakındaki Fort Johnson'dan Güney Carolina Konfederasyon birlikleri kaleye ateş açtı. İki günlük bombardıman, Birliğin kaleyi teslim etmesiyle sonuçlandı.
14 Nisan'da, Binbaşı Anderson ve adamları kaleden dışarı yürüdüler ve New York'a giden gemilere bindiler. Sumter'ı 34 saat boyunca, "bölge tamamen yanana, ana kapılar yangınla yok olana, geçit duvarları ciddi şekilde yaralanana, şarjörler alevlerle çevrili olana" kadar savundular.
İç Savaş başlamıştı.
Güney, Konfederasyonların tahliye edildiği 17 Şubat 1865'e kadar kaleyi elinde tuttu. Charleston şimdi Birlik elindeyken, kale 1861'de teslim edildiğinde indirilen ABD bayrağı, Fort Sumter'ın üzerine kaldırıldı. Bu tarihe kadar neredeyse iki yıl boyunca, Fort Sumter'da 7 milyon pounddan fazla metal ateşlendi. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en önemli tarihi anıtlar arasında kabul edilir.
Ziyaret Edilirken Bilinmesi Gerekenler
Hava durumunu önceden kontrol edin. İçerideki sergiler, kalenin ve ünlü savaşının hikayesini anlatırken, görülecek ve yapılacak harika şeylerin geri kalanı dışarıda. Hava sıcaksa, güneş kremi ve böcek kovucu getirin.
Kalede pikniğe izin verilmezken, vapurda bir snack bar var. Harika manzaranın tadını çıkarırken yemek için doldurulabilir bir su şişesi ve atıştırmalıklar getirmek de akıllıca. Ayrıca tarih kitapları, İç Savaş hatıraları ve diğer Fort Sumter hatıralarını satan küçük bir kitapçı da var.
Fort Sumter: İç Savaş Başlıyor
11 Nisan 1861 öğleden sonra, beyaz bayraklı küçük bir açık tekne, Charleston şehrini çevreleyen dar yarımadanın ucundan itildi. Gemi, iki ay önce Montgomery, Alabama'da kurulan Konfederasyon Devletleri hükümetini temsil eden üç elçiyi taşıyordu. Köleler, yolcuları limanın yaklaşık üç buçuk kilometre ötesinde, ABD Ordusu'ndan Teğmen Jefferson C. Davis'in Konfederasyonun yeni atanan başkanıyla hiçbir ilişkisi olmayan, gelen delegasyonla karşılaştığı Fort Sumter'ın baş döndürücü gövdesine götürdü. Davis, elçileri, Noel'den hemen sonra 87 subaydan oluşan küçük bir garnizonla orada saklanan ve tutkuyla ayrılıkçı Güney Carolina'da federal gücün son tehlikeli sembolü olan askerleri askere alan kale komutanı Tümgeneral Robert Anderson'a götürdü.
Bu Hikayeden
Video: İç Savaş Tarihinde Yürümek
İlgili İçerik
Konfederasyonlar kalenin derhal boşaltılmasını talep etti. Bununla birlikte, silahlarını ve kişisel eşyalarını taşımalarına ve Yıldızları ve Çizgileri selamlamalarına izin verilecek olan Anderson ve adamları için Charleston'dan güvenli bir şekilde taşınma sözü verdiler ve Konfederasyonlar bunu kabul etti, "Uzun süredir devam ettirdiniz. Anderson, bu tür adil, erkeksi ve nazik ifadeler için onlara teşekkür etti. Hükümetime olan yükümlülüğüm, itaatimi engelle.' Anderson sert bir şekilde, limanı çevreleyen Konfederasyon topu onu önce parçalara ayırmasaydı, birkaç gün içinde açlıktan kıvranacağını ekledi. Elçiler ayrılırken ve küreklerinin sesi tunç grisi sularda kaybolurken, Anderson iç savaşın muhtemelen sadece birkaç saat uzakta olduğunu biliyordu.
Yüz elli yıl sonra, bu savaşın derin etkileri hâlâ Amerikan kalplerinde, kafalarında ve siyasetinde, köleliğin Afrikalı-Amerikalılar için kalıcı sonuçlarından devletlerin haklarına ilişkin yenilenen tartışmalara ve 'İptal' çağrılarına kadar hâlâ yankılanıyor. federal yasaların. Güney'deki birçok kişi, ayrılmayı bir onur meselesi ve el üstünde tutulan bir yaşam biçimini koruma arzusu olarak gördü.
Ancak savaş, tartışmasız bir şekilde Birleşik Devletler'in bir ulus olarak hayatta kalmasıyla ilgiliydi. Birçoğu, ayrılma başarılı olursa, ülkenin diğer bölümlerinin herhangi bir nedenle Birlikten ayrılmasını sağlayacağına inanıyordu. Gettysburg Koleji'nden tarihçi Allen Guelzo, “İç Savaş bir cumhuriyetin ayakta kalabileceğini kanıtladı” diyor. Avrupa'nın despotları, cumhuriyetlerin otomatik olarak ya dış saldırılara boyun eğmeye ya da içeriden parçalanmaya yazgılı olduğunu ileri sürmüşlerdi. Devrim, kendimizi dış saldırılara karşı savunabileceğimizi kanıtlamıştı. Sonra kendimize kurallar yazabileceğimizi Anayasa'yı oluştururken kanıtladık. Şimdi üçüncü test gelmişti: bir cumhuriyet kendini iç çöküşe karşı savunabilir miydi?
Nesiller boyu tarihçiler savaşın nedeni üzerinde tartıştılar. Güney Karolina'lı Orville Vernon Burton, "Savaşın nihayetinde kölelikle ilgili olduğunu o sırada herkes biliyordu" diyor. Lincoln'ün Çağı. Savaştan sonra, bazıları bunun gerçekten devletlerin haklarıyla, iki farklı kültürün çatışmasıyla, gümrük vergileriyle ya da sanayileşen Kuzey'e karşı tarımsal Güney'le ilgili olduğunu söylemeye başladı. Tüm bu yorumlar, İç Savaşı, siyah kölelerin kovulduğu iki asil medeniyetin çarpışması olarak tasvir etmek için bir araya geldi. W.E.B.'den Afrikalı-Amerikalı tarihçiler. Du Bois'den John Hope Franklin'e, revizyonist görüşe katılmamak için yalvardılar, ancak Jim Crow'un uzun döneminde köleliğin ayrılma siyasetini şekillendirmedeki önemini büyük ölçüde görmezden gelen hem Güneyli hem de Kuzeyli beyaz tarihçiler tarafından ezildiler.
Kitabın yazarı Harold Holzer, elli yıl önce kölelik sorununun çok yüklü olduğunu söylüyor. Lincoln Başkan-Seçilmiş ve 16. cumhurbaşkanıyla ilgili diğer çalışmalar, meselenin 1961'de savaşın yüzüncü yılını anmak için Afrikalı-Amerikalıların neredeyse hariç tutulduğu etkinlikler düzenlemekle görevli federal komisyonu fiilen felce uğrattığını söyledi. (Yüzüncüyüzüncü yıl düzenlemeleri tek tek eyaletlere bırakılmıştır.) O zamanlar, bazı Güneyli üyeler, köleliğe yapılan herhangi bir vurguya düşmanlıkla tepki gösterdiler, çünkü bunun o sırada filizlenen sivil haklar hareketini cesaretlendireceğinden korkuyordu. Afrikalı-Amerikalıların savaşın ve kökenlerinin görüşleri ancak daha sonra duyuldu ve bilimsel görüş değişmeye başladı. Holzer, “Onun kölelikle ilgili olduğuna dair bariz olana geri döndük“,” diyor.
Emory Thomas olarak, yazarı Konfederasyon Ulusu 1861-1865 ve Georgia Üniversitesi'nden emekli bir tarih profesörü, "Bölünme argümanının kalbi ve ruhu kölelik ve ırktı. Beyaz Güneylilerin çoğu, ırksal itaatten yanaydı ve statükoyu korumak istediler. Lincoln yönetiminin köleliği kısıtlayacağından endişeliydiler ve haklıydılar.
Elbette, 1861 baharında, hiç kimse ne dört yıllık savaşın insani maliyetini uyuşturacağını ne de sonucunu öngörebilirdi. Pek çok Güneyli, ayrılmanın barışçıl bir şekilde gerçekleştirilebileceğini varsayarken, birçok Kuzeyli, isyancıların aklını başına getirmek için küçük bir kılıç sallamanın yeterli olacağını düşündü. Her iki taraf da, elbette, ölümcül şekilde yanılıyordu. 'Savaş, 1865'te 1860'takinden çok farklı yeni bir ulus yaratacaktı', diyor Thomas. Savaş, 620.000 Amerikan hayatına mal olan ve Güney'in pamuk ekonomisini temelden değiştiren ve dört milyon köleyi maldan askere, vatandaşa ve nihayetinde ulusal liderlere dönüştüren ırksal ve ekonomik bir devrim getiren destansı boyutlarda bir çatışmaydı.
Ayrılmaya giden yol, Amerikan Devrimi'nin özgürlükçü ideallerini, insanların esaret altında tutulduğu gerçeğiyle birleştirmeye çalışan 1787 Anayasa Konvansiyonu'nda ulusun kurulmasıyla başlamıştı. Zamanla, Güney eyaletleri köle temelli ekonomilerini korumaya giderek daha kararlı hale geleceklerdi. Kurucu babalar, köleleştirilmiş nüfuslarının beşte üçünü sayan bir formüle dayanarak, köle devletlerine Kongre'de ek temsil hakkı vererek köleliğe yer vermeyi kabul ettiler. İyimserler, giderek daha maliyetli hale gelen bir uygulama olan köleliğin doğal olarak ortadan kalkacağına ve bununla birlikte seçim çarpıklığına inanıyorlardı. Bunun yerine, 1793'te çırçır makinesinin icadı, mahsulün üretimini ve onunla birlikte köleliği teşvik etti. 1800'de yaklaşık 900.000 Amerikalı köleleştirilmişti. 1860'a gelindiğinde, dört milyon vardı ve köle devletlerinin sayısı buna bağlı olarak arttı, bu da Güney'in “tuhaf kurumu” üzerinde yaklaşmakta olan bir ulusal kriz hissini körükledi.
1819'da, Güneyliler köleliği korumak için ayrılma tehdidinde bulunduğunda bir kriz meydana geldi. Ancak gelecek yıl Missouri Uzlaşması suları sakinleştirdi. Hükümlerine göre, Missouri Birliğe köle bir devlet olarak kabul edilecek, Maine ise özgür bir devlet olarak kabul edilecekti. Ve kabul edildi, 1803 Louisiana Satın Alma ile edinilen arazi içindeki bir sınır çizgisinin kuzeyindeki gelecekteki bölgelerin kölelikten arınmış olacağı kabul edildi. Özgür eyaletlerdeki nüfus artışı Güney'in Temsilciler Meclisi'ndeki avantajlarını aşındırmış olsa bile, Güney'in ABD Senatosu'nda paritesi güvence altına alındı. 1850'de, altın zengini Kaliforniya'nın kabulü sonunda Senato'daki özgür eyaletler dengesini Kuzey'in lehine çevirdiğinde, Kongre, Güney'e verilen bir taviz olarak, Kuzey eyaletlerinin vatandaşlarının, Kuzey eyaletlerinin kaçak köleleri yakalamak için köle avcılarıyla işbirliği yapın. Ancak köleliği savunmak için ayrılmanın sadece bir zaman meselesi olduğu pek çok Güneyli lider için zaten açık hale gelmişti.
1850'lerde bölgesel çekişmeler hızlandı. Kuzeyde, Kaçak Köle Yasası, kayıtsız Yankee'leri bile radikalleştirdi. College of Charleston'dan tarihçi Bernard Powers, "Kuzeyliler kölelikle hiçbir şey yapmak istemediler" diyor. Kendi eyaletlerinde kaçak köleleri tutuklamaya zorlanabileceklerini, tekmeler ve çığlıklar içinde köleliğe bulaşmaya sürüklendiklerini anladıklarında kanun onları şok etti.' 1854'te Kansas-Nebraska Yasası, Kuzeylileri daha da sarstı. sonsuza kadar özgür kalacaklarını umdukları batı topraklarını köleliğe açarak.
Ertesi yılın sonlarında, Kansas Bölgesi, kölelik yanlısı ve kölelik karşıtı güçler arasında gerilla savaşına patlak verdi ve bu şiddet 50'den fazla ölü bırakacaktı. Yüksek Mahkeme'nin 1857 tarihli Dred Scott kararı, aslında kendi topraklarında köleliği yasaklayan özgür devlet yasalarının esasen yürürlükten kaldırıldığını ilan ederek Kuzeylileri daha da kızdırdı. Karar, köleliği ulusal bir kurum haline getirmekle tehdit etti. John Brown'un Ekim 1859'da Harper's Feribotu'na yaptığı baskın, köle sahiplerinin, kölelik karşıtlarının Güney'i işgal etmeye ve kölelerini zorla özgürleştirmeye yönelik uzun süredir devam eden korkularını haklı çıkarmış gibiydi. 1858'de Abraham Lincoln, Senato adaylığını açıklarken, ikilemi kısa ve öz bir şekilde tanımladı: “Bu hükümetin kalıcı olarak yarı köle yarı özgür olmaya dayanamayacağına inanıyorum.”.
Güney için bardağı taşıran son damla, Lincoln'ün 1860'ta oyların yalnızca yüzde 39,8'ini alarak cumhurbaşkanlığına seçilmesi oldu. Kuzey Demokrat Stephen A. Douglas, Anayasal Birlikçi John Bell ve Güney'in en sevdiği oğlu Kentucky Demokrat John Breckenridge'e karşı dört yönlü bir yarışmada Lincoln, Mason-Dixon hattının güneyinde tek bir seçim oyu alamadı. Charleston sosyetesi Mary Boykin Chesnut günlüğünde, Lincoln'ün seçim haberleri açıklandığında trende duyduğu tepkiyi anlattı. Bir yolcunun şöyle dediğini hatırladı: "İşte bu. Radikal Cumhuriyetçiler, sanırım hepimizi [John] Brown yapacak güce sahipler.'Lincoln kölelikten nefret etmesine rağmen, kölelik karşıtı olmaktan uzaktı, özgür siyahların Afrika'ya veya Orta Amerika'ya gönderilmesi gerektiğine inanıyordu ve açıkça tahrif etmeyeceğini ilan etti. zaten var olduğu yerde kölelik ile. (Köleliğin yeni bölgelere yayılmasına karşı çıkacağını açıkça belirtti.)
Ancak, Güney siyasetine egemen olan en radikal Güney milliyetçileri olan sözde Ateş Yiyenler artık uzlaşmayla ilgilenmiyorlardı. Güney Karolina'lı William Trenholm bir arkadaşına, "Güney Carolina, o gecenin günün ardından geldiği gibi kesinlikle Birlik'ten ayrılacak ve artık hiçbir şey onu Kuzey'de bir devrimden başka hiçbir şey engelleyemez veya geciktiremez" diye yazdı. “The. Fanatizmle alevlenen, kibirle gözleri kör olan Cumhuriyetçi Parti, adaletin kendileri için hazırladığı çukura atladı.' Charleston'da toplar ateşlendi, savaş müziği çalındı, her sokakta bayraklar dalgalandı. Genç ve yaşlı erkekler, milis birliklerine katılmak için akın etti. Çocuklar bile oyun arkadaşlarına “direniş konuşmaları” yaptı ve ev yapımı pankartlarla koridorlarda boy gösterdi.
Aralık 1860'ta, Lincoln'ün seçilmesinden bir aydan biraz daha uzun bir süre sonra, Charleston'da düzenlenen Güney Carolina'nın ayrılma kongresi, Güney'i, tüm güçlerden daha büyük bir bölgeye kollarını gererek, büyük Köle Tutma Konfederasyonu'na katılmaya çağırdı. Güneylilerin çoğu köle sahibi değilken, köle sahipleri sayılarının çok ötesinde bir güce sahipti: Ayrılıkçı kongrelerin yüzde 90'ından fazlası köle sahipleriydi. Güney Karolinalılar Birliği parçalarken, yalnızca Amerika Birleşik Devletleri'ni bir "köle sahibi Devletler birliği" olarak kuran kurucu babaları takip ettiklerini iddia ettiler. Kuzey'in iddia ettiği şey ne olursa olsun, özgürleşmeye yol açacak. Kilise çanları çalarken, şenlik ateşleri kükrerken ve gökyüzünde havai fişekler atılırken, delegeler sokaklara döküldü, 'Sudayız!' diye bağırdılar.
1861'de Charleston, onlarca yıldır ekonomik düşüşe tanık olmuştu. Sakinlerinin kibar tavırları ve zarif mimarisiyle tanınan şehir, daha çok sıkıntılı yaşlı bir beyefendi gibiydi. bir ziyaretçinin dediği gibi, dünyada biraz aşağılık, yine de eski saygınlığını hala hatırlıyor. Fransız, Yahudi, İrlandalı, Alman ve 17.000 kadar siyahın (yüzde 82'si köle) önemli azınlıkları olan ve toplam nüfusun yüzde 43'ünü oluşturan kozmopolit bir şehirdi. Charleston, sömürge zamanlarından beri köle ticaretinin merkeziydi ve iki metrekarelik bir alanda yaklaşık 40 köle tüccarı faaliyet gösteriyordu. Beyaz Charlestonlular, kölelerinin sadakatiyle alenen övünseler bile, onları yataklarında katleder bir ayaklanma korkusuyla yaşadılar. Mary Chesnut günlüğüne "İnsanlar [kölelerin] önünde sanki sandalyeler ve masalarmış gibi konuşurlar" diye yazdı. “İşaret yapmazlar. Kesinlikle aptallar mı? ya da bizden daha akıllı, sessiz ve güçlü, onların zamanını beklemek mi?”
Tarihçi Douglas R. Egerton'a göre, kitabın yazarı Meteorların Yılı: Stephen Douglas, Abraham Lincoln ve İç Savaşı Getiren Seçim, “neredeyse tüm savaşları yapacak olan küçük çiftçileri kazanmak için—Ateş Yiyenler acımasızca yarışta oynadılar ve onları, ayrılmayı desteklemezlerse, on yıl veya daha kısa bir süre içinde çocuklarının zenciler.”
Düşüşüne rağmen, Charleston Konfederasyonun Güneydoğu kıyısındaki en önemli limanı olmaya devam etti. Muhteşem liman üç federal kale tarafından korunuyordu: Şehrin Bataryasından bir mil uzakta bulunan Sumter minik Pinckney Kalesi ve Binbaşı Anderson'ın komutasının dayandığı, ancak silahlarının işaret ettiği Sullivan'ın Adası'ndaki ağır silahlı Fort Moultrie. deniz, karadan savunmasız hale getirir.
27 Aralık'ta, Güney Carolina'nın ayrılık ilanından bir hafta sonra, Charlestonlular, Anderson ve adamlarının Fort Moultrie'den daha savunulabilir Fort Sumter'a kaçtıklarını keşfettiklerinde uyandılar. Ayrılıkçılar için, Anderson'ın hareketi bir dergiye kıvılcım atmak gibiydi, diye yazdı Charlestoncu T. W. Moore, bir arkadaşına. Federal birlikleri Moultrie'den çıkarmayı bekleyen Konfederasyonlar için askeri bir gerileme olsa da, Anderson'ın hareketi Ateş Yiyenler'in Güney Carolina'nın barışçıl ayrılma çabalarından Washington'u suçlamalarına olanak sağladı.
Fort Sumter, 1820'lerde, beş tarafı, 650 savunucuyu barındıracak kadar geniş bir iç mekanı ve Charleston Limanı'na giden nakliye kanallarını sağlayan 135 top komutanlığıyla bir kıyı savunma kalesi olarak planlanmıştı. Ancak inşaat hiçbir zaman tamamlanmamıştı. Sadece 15 top monte edilmişti, kalenin içi silahlar, arabalar, taş ve diğer malzemelerin yığıldığı bir şantiyeydi. Kaledeki Ulusal Park Servisi tarihçisi Rick Hatcher'a göre, beş ayak kalınlığındaki tuğla duvarları, 1820'lerin donanmaları tarafından fırlatılabilecek herhangi bir top mermisine dayanacak şekilde tasarlanmıştı. O sırada kimse bilmese de, Fort Sumter çoktan eskimişti. Kaleye yöneltilen geleneksel silahlar bile, tuğla ve harcı tekrar tekrar döverek yok edecek top mermileri fırlatabilirdi.
Anderson'ın adamları İrlanda, Almanya, İngiltere, Danimarka ve İsveç'ten geldi. Gücü, yerli Amerikalıları da içeriyordu. Garnizon, piyade saldırısına karşı güvenliydi, ancak dış dünyadan neredeyse tamamen izole edildi. Koşullar kasvetliydi. Yiyecek, şilte ve battaniyeler yetersizdi. Topçular, kalın duvarlı kanatlarından Charleston'ın kulelerini ve köle ve asker çetelerinin Güney topçularını korumak için şimdiden burçlar diktiği adalar çemberini görebiliyordu.
Kavga için can atan milisler, çevredeki kırsal kesimden Charleston'a akın etti. Yakında 3.000'den fazla kişi, West Point'in Müfettişliği görevinden Konfederasyon'a hizmet sunmak için istifa eden, titiz ve titiz Pierre Gustave Toutant Beauregard tarafından yönetilen Fort Sumter ile karşı karşıya kalacaktı.
Tarihçi Allen Guelzo, "Güney'in bir ülke olduğunu kanıtlamak için kendi toprakları üzerinde egemenliği olduğunu kanıtlaması gerekiyordu" diyor. Yoksa hiç kimse, özellikle Avrupalılar, onları ciddiye almazdı. Sumter, Charleston Limanı'nın ortasında, aslında 'iddia ettiğiniz egemenliğe sahip değilsiniz' diyen büyük bir bayrak gibiydi. ’ ”
Üstlerinden gelen iletişimler ona yalnızca ara sıra ulaştığında, Anderson'a ağır sorumluluklar verildi. Kentucky doğup büyümüş olmasına rağmen, Birliğe olan bağlılığı sarsılmazdı. Önümüzdeki aylarda, ikinci komutanı Yüzbaşı Abner Doubleday'in New York'ta kölelik karşıtı biri ve uzun süre yanlış bir şekilde beyzbolu icat etmesiyle anılan adam, Anderson'ın 'eylemsizliği' karşısında hayal kırıklığını dile getirecekti. Doubleday daha sonra 8221 “ülkeye gerçek bir hizmette bulunduğunu sandığından şüphem yok” diye yazdı. Attığımız ilk kurşunun dünyayı sarsacak bir iç savaşın alevlerini yakacağını biliyordu ve o kötü günü mümkün olduğunca ertelemeye çalıştı. Yine de durumun daha iyi analizi, ona yarışmanın çoktan başladığını ve artık kaçınılamayacağını öğretebilirdi.' Ama Anderson, üzerine düşen rol için iyi bir seçimdi. Hatcher, “hem deneyimli bir asker hem de diplomattı” diyor. Savaştan kaçınmak için elinden gelen her şeyi yapardı. Muazzam bir itidal gösterdi.”
Anderson'ın uzak baş komutanı topal başkan Demokrat James Buchanan'dı. Güney'e sempati duyan bir Kuzeyli olan Buchanan, uzun kariyerini Güney'e ev sahipliği yaparak, hatta Güney Carolina'nın eyaletteki diğer tüm federal mülkleri ele geçirmesine izin verecek kadar harcamıştı. Aylarca kriz derinleşirken Buchanan bocalamıştı. Sonunda, Ocak ayında çarklı bir vapur gönderdi, Batı'nın Yıldızı, Sumter garnizonu için bir erzak yükü ve 200 takviye taşıyor. Ancak Charleston Limanı girişinde Konfederasyon pilleri ona ateş ettiğinde, geminin kaptanı gemiyi döndürdü ve kuzeye kaçtı ve Anderson'ın adamlarını kaderlerine bıraktı. This ignominious expedition represented Buchanan’s only attempt to assert federal power in the waters off Charleston.
Some were convinced the Union was finished. The British vice-consul in Charleston, H. Pinckney Walker, saw the government’s failure to resupply Fort Sumter as proof of its impotence. He predicted the North would splinter into two or three more republics, putting an end to the United States forever. The Confederacy, he wrote, formed what he called “a very nice little plantation” that could look forward to “a career of prosperity such as the world has not before known.” Popular sentiment in Charleston was reflected in the ardently secessionist Charleston Mercury, which scoffed that federal power was “a wretched humbug—a scarecrow—a dirty bundle of red rags and old clothes” and Yankee soldiers just “poor hirelings” who would never fight. The paper dismissed Lincoln as a “vain, ignorant, low fellow.”
While Buchanan dithered, six more states seceded: Mississippi, Florida, Alabama, Georgia, Louisiana and Texas. On February 4, the Confederate States of America declared its independence in Montgomery, Alabama, and named Mexican War hero, former Secretary of War and senator from Mississippi Jefferson Davis, its president. “The radicals felt they were making a revolution, like Tom Paine and Samuel Adams,” says Emory Thomas. Although Davis had long argued for the right of secession, when it finally came he was one of few Confederate leaders who recognized that it would probably mean a long and bloody war. Southern senators and congressmen resigned and headed south.
Secessionists occupied federal forts, arsenals and customhouses from Charleston to Galveston, while in Texas, David Twiggs, commander of federal forces there, surrendered his troops to the state militia and joined the Confederate Army. Soon the only significant Southern posts that remained in federal hands were Fort Sumter and Florida’s Fort Pickens, at the entrance to Pensacola Harbor. “The tide of secession was overpowering,” says Thomas. “It was like the moment after Pearl Harbor—people were ready to go to war.” Buchanan now wanted nothing more than to dump the whole mess in Lincoln’s lap and retire to the quietude of his estate in Pennsylvania. But Lincoln would not take office until March 4. (Not until 1933 was Inauguration Day moved up to January 20.)
The new president who slipped quietly into Washington on February 23, forced to keep a low profile because of credible death threats, was convinced that war could still be avoided. “Lincoln had been a compromiser his whole life,” says Orville Vernon Burton. “He was naturally flexible: as a lawyer, he had always invited people to settle out of court. He was willing to live with slavery where it already was. But when it came to the honor of the United States, there was a point beyond which he wouldn’t go.”
Once in office, Lincoln entered into a high-stakes strategic gamble that was all but invisible to the isolated garrison at Fort Sumter. It was in the Confederacy’s interest to provoke a confrontation that made Lincoln appear the aggressor. Lincoln and his advisers believed, however, that secessionist sentiment, red-hot in the Deep South, was only lukewarm in the Upper South states of Virginia, North Carolina, Tennessee and Arkansas, and weaker yet in the four slaveholding border states of Delaware, Maryland, Kentucky and Missouri. Conservatives, including Secretary of State William H. Seward, urged the president to appease the Deep South and evacuate the fort, in hopes of keeping the remaining slave states in the Union. But Lincoln knew that if he did so, he would lose the confidence of both the Republican Party and most of the North.
“He had such faith in the idea of Union that he hoped that [moderates] in the Upper South would never let their states secede,” says Harold Holzer. “He was also one of the great brinksmen of all time.” Although Lincoln was committed to retaking federal forts occupied by the rebels and to defending those still in government hands, he indicated to a delegation from Richmond that if they kept Virginia in the Union, he would consider relinquishing Sumter to South Carolina. At the same time, he reasoned that the longer the standoff over Fort Sumter continued, the weaker the secessionists—and the stronger the federal government—would look.
Lincoln initially “believed that if he didn’t allow the South to provoke him, war could be avoided,” says Burton. “He also thought they wouldn’t really fire on Fort Sumter.” Because negotiating directly with Jefferson Davis would have implied recognition of the Confederacy, Lincoln communicated only with South Carolina’s secessionist—but nonetheless duly elected—governor, Francis Pickens. Lincoln made clear that he intended to dispatch vessels carrying supplies and reinforcements to Fort Sumter: if the rebels fired on them, he warned, he was prepared to land troops to enforce the federal government’s authority.
Rumors flew in every direction: a federal army was set to invade Texas. the British and French would intervene. Northern businessmen would come out en masse against war. In Charleston, the mood fluctuated between overwrought excitement and dread. By the end of March, after three cold, damp months camped on the sand dunes and snake-infested islands around Charleston Harbor, Fort Sumter’s attackers were growing feverishly impatient. “It requires all the wisdom of their superiors to keep them cool,” wrote Caroline Gilman, a transplanted Northerner who had embraced the secessionist cause.
For a month after his inauguration, Lincoln weighed the political cost of relieving Fort Sumter. On April 4, he came to a decision. He ordered a small flotilla of vessels, led by Navy Capt. Gustavus Vasa Fox, to sail from New York, carrying supplies and 200 reinforcements to the fort. He refrained from sending a full-scale fleet of warships. Lincoln may have concluded that war was inevitable, and it would serve the federal government’s interest to cause the rebels to fire the first shot.
The South Carolinians had made clear that any attempt to reinforce Sumter would mean war. “Now the issue of battle is to be forced upon us,” declared the Charleston Mercury. “We will meet the invader, and the God of Battles must decide the issue between the hostile hirelings of Abolition hate and Northern tyranny.”
“How can one settle down to anything? One’s heart is in one’s mouth all the time,” Mary Chesnut wrote in her diary. “The air is red-hot with rumors.” To break the tension on occasion, Chesnut crept to her room and wept. Her friend Charlotte Wigfall warned, “The slave-owners must expect a servile insurrection.”
In the early hours of April 12, approximately nine hours after the Confederates had first asked Anderson to evacuate Fort Sumter, the envoys were again rowed out to the garrison. They made an offer: if Anderson would state when he and his men intended to quit the fort, the Confederates would hold their fire. Anderson called a council of his officers: How long could they hold out? Five days at most, he was told, which meant three days with virtually no food. Although the men had managed to mount about 45 cannon, in addition to the original 15, not all of those could be trained on Confederate positions. Even so, every man at the table voted to reject immediate surrender to the Confederates.
Anderson sent back a message to the Confederate authorities, informing them that he would evacuate the fort, but not until noon on the 15th, adding, “I will not in the meantime open my fire upon your forces unless compelled to do so by some hostile act against this fort or the flag of my Government.”
But the Confederacy would tolerate no further delay. The envoys immediately handed Anderson a statement: “Sir: By authority of Brigadier-General Beauregard, commanding the provisional forces of the Confederate States, we have the honor to notify you that he will open the fire of his batteries on Fort Sumter in one hour from this time.”
Anderson roused his men, informing them an attack was imminent. At 4:30 a.m., the heavy thud of a mortar broke the stillness. A single shell from Fort Johnson on James Island rose high into the still-starry sky, curved downward and burst directly over Fort Sumter. Confederate batteries on Morris Island opened up, then others from Sullivan’s Island, until Sumter was surrounded by a ring of fire. As geysers of brick and mortar spumed up where balls hit the ramparts, shouts of triumph rang from the rebel emplacements. In Charleston, families by the thousands rushed to rooftops, balconies and down to the waterfront to witness what the Charleston Mercury would describe as a “Splendid Pyrotechnic Exhibition.”
To conserve powder cartridges, the garrison endured the bombardment without reply for two and a half hours. At 7 a.m., Anderson directed Doubleday to return fire from about 20 guns, roughly one half as many as the Confederates. The Union volley sent vast flocks of water birds rocketing skyward from the surrounding marsh.
At about 10 a.m., Capt. Truman Seymour replaced Doubleday’s exhausted crew with a fresh detachment.
“Doubleday, what in the world is the matter here, and what is all this uproar about?” Seymour inquired dryly.
“There is a trifling difference of opinion between us and our neighbors opposite, and we are trying to settle it,” the New Yorker replied.
“Very well,” said Seymour, with mock graciousness. “Do you wish me to take a hand?”
“Yes,” Doubleday responded. “I would like to have you go in.”
At Fort Moultrie, now occupied by the Confederates, federal shots hit bales of cotton that rebel gunners were using as bulwarks. At each detonation, the rebels gleefully shouted, “Cotton is falling!” And when a shot exploded the kitchen, blowing loaves of bread into the air, they cried, “Breadstuffs are rising!”
Humor was less on display in the aristocratic homes of Charleston, where the roar of artillery began to rattle even the most devout secessionists. “Some of the anxious hearts lie on their beds and moan in solitary misery,” trying to reassure themselves that God was really on the Confederate side, recorded Chesnut.
At the height of the bombardment, Fox’s relief flotilla at last hove into sight from the north. To the federals’ dismay, however, Fox’s ships continued to wait off the coast, beyond range of rebel guns: their captains hadn’t bargained on finding themselves in the middle of an artillery duel. The sight of reinforcements so tantalizingly close was maddening to those on Sumter. But even Doubleday admitted that had the ships tried to enter the harbor, “this course would probably have resulted in the sinking of every vessel.”
The bombardment slackened during the rainy night but kept on at 15-minute intervals, and began again in earnest at 4 a.m. on the 13th. Roaring flames, dense masses of swirling smoke, exploding shells and the sound of falling masonry “made the fort a pandemonium,” recalled Doubleday. Wind drove smoke into the already claustrophobic casements, where Anderson’s gunners nearly suffocated. “Some lay down close to the ground, with handkerchiefs over their mouths, and others posted themselves near the embrasures, where the smoke was somewhat lessened by the draught of air,” recalled Doubleday. “Everyone suffered severely.”
At 1:30 p.m., the fort’s flagstaff was shot away, although the flag itself was soon reattached to a short spar and raised on the parapet, much to the disappointment of rebel marksmen. As fires crept toward the powder magazine, soldiers raced to remove hundreds of barrels of powder that threatened to blow the garrison into the cloudless sky. As the supply of cartridges steadily shrank, Sumter’s guns fell silent one by one.
Soon after the flagpole fell, Louis Wigfall, husband of Charlotte Wigfall and a former U.S. senator from Texas now serving under Beauregard, had himself rowed to the fort under a white flag to call again for Anderson’s surrender. The grandstanding Wigfall had no formal authority to negotiate, but he offered Anderson the same terms that Beauregard had offered a few days earlier: Anderson would be allowed to evacuate his command with dignity, arms in hand, and be given unimpeded transport to the North and permission to salute the Stars and Stripes.
“Instead of noon on the 15th, I will go now,” Anderson quietly replied. He had made his stand. He had virtually no powder cartridges left. His brave, hopelessly outgunned band of men had defended the national honor with their lives without respite for 34 hours. The outcome was not in question.
“Then the fort is to be ours?” Wig-fall eagerly inquired.
Anderson ordered a white flag to be raised. Firing from rebel batteries ceased.
The agreement nearly collapsed when three Confederate officers showed up to request a surrender. Anderson was so furious at having capitulated to the freelancing Wigfall that he was about to run up the flag yet again. However, he was persuaded to wait until confirmation of the terms of surrender, which arrived soon afterward from Beauregard.
When news of the surrender at last reached the besieging rebels, they vaulted onto the sand hills and cheered wildly a horseman galloped at full speed along the beach at Morris Island, waving his cap and exulting at the tidings.
Fort Sumter lay in ruins. Flames smoldered amid the shot-pocked battlements, dismounted cannon and charred gun carriages. Astoundingly, despite an estimated 3,000 cannon shots fired at the fort, not a single soldier had been killed on either side. Only a handful of the fort’s defenders had even been injured by fragments of concrete and mortar.
Beauregard had agreed to permit the defenders to salute the U.S. flag before they departed. The next afternoon, Sunday, April 14, Fort Sumter’s remaining artillery began a rolling cannonade of what was meant to total 100 guns. Tragically, however, one cannon fired prematurely and blew off the right arm of a gunner, Pvt. Daniel Hough, killing him almost instantly and fatally wounding another Union soldier. The two men thus became the first fatalities of the Civil War.
At 4:30 p.m., Anderson handed over control of the fort to the South Carolina militia. The exhausted, blue-clad Union soldiers stood in formation on what remained of the parade ground, with flags flying and drums beating out the tune of “Yankee Doodle.” Within minutes, the flags of the Confederacy and South Carolina were snapping over the blasted ramparts. “Wonderful, miraculous, unheard of in history, a bloodless victory!” exclaimed Caroline Gilman in a letter to one of her daughters.
A steamboat lent by a local businessman carried Anderson’s battle-weary band out to the federal fleet, past hordes of joyful Charlestonians gathered on steamers, sailboats bobbing rowboats and dinghies, under the eyes of rebel soldiers poised silently on the shore, their heads bared in an unexpected gesture of respect. Physically and emotionally drained, and halfway starved, Anderson and his men gazed back toward the fort where they had made grim history. In their future lay the slaughter pens of Bull Run, Shiloh, Antie-tam, Gettysburg, Chickamauga and hundreds more still unimaginable battlefields from Virginia to Missouri. The Civil War had begun.
Fergus Bordewich’s most recent book is Washington: The Making of the American Capital. fotoğrafçı Vincent Musi is based in Charleston, South Carolina.
Fort Sumter
On April 12th, 1861 the first shots were fired on Fort Sumter, which led to the outbreak of America’s bloodiest war. Fort Sumter is a fascinating place to visit and only accessible by taking a 30 minute boat ride through the Charleston Harbor. After arriving at the fort, guests will have the opportunity to learn about the major events that led to the outbreak of the American Civil War. Historians will provide detailed information about the fort and its pivotal role in the war between the states.
The park also has a museum and small gift shop. After exploring the fort, cruise back to port, enjoying panoramic views of the Atlantic Ocean and Charleston's bustling harbor. The fort is quite large and requires a significant amount of walking and climbing stairs, so make sure you wear a comfortable pair of shoes. You should allow a minimum of one hour travel time and another hour to tour the fort. Buying tickets in advance either online or at the departure locations is highly recommended. The Fort Sumter ferry departs from the Fort Sumter Visitor Education Center in Liberty Square next to the South Carolina Aquarium and also from Patriots Point Maritime Museum.
Fort Sumter Hotel
NS Fort Sumter House is a seven-story condominium building located at 1 King St., Charleston, South Carolina, originally built as the Fort Sumter Hotel. Work began on April 1, 1923, and guests were accepted starting in April 1924, but the formal opening was on May 6, 1924. The hotel cost $850,000 to build. [1] The 225-room hotel was designed by G. Lloyd Preacher of Atlanta, Georgia. [2]
The hotel was the site of a tryst between John F. Kennedy and a Danish woman with connection to the Nazis. On February 6, 1942, just after Kennedy arrived in Charleston for service with naval intelligence, he spent three nights at the Fort Sumter Hotel with a former Miss Denmark, Inga Arvad. The FBI was monitoring Arvad and taped the encounters. The information was then passed to Kennedy's father, Joseph Kennedy, who, in an effort to separate his son from Arvad, had him reassigned to a PT boat in the Pacific, the now famous PT-109. John F. Kennedy remarked, "They shipped my ass out of town to break us up." [3]
Starting on July 22, 1942, [4] the hotel was used as the headquarters for the sixth naval district for $80,000 per year. [5]
It was refurbished and reopened as a hotel in 1946. [6]
In April 1947, Tennessee Williams and agent Audrey Wood met with Irene Selznick at the Fort Sumter Hotel to discuss her producing his newest play A Streetcar Named Desire (just recently renamed from the original title Poker Night). Tennessee Williams: Mad Pilgrimage of the Flesh by John Lahr, 2014, p. 127.
In 1956, the hotel considered an expansion of 60 to 100 rooms to accommodate the increase in convention business seen in Charleston. [7]
The hotel was sold to Sheraton Hotels in 1967 for $435,000. The chain spent a further $500,000 on renovations and renamed the property the Sheraton-Fort Sumter Hotel. [8] Sheraton sold the hotel to a group of local investors in 1973 for $850,000. They closed the hotel and spent $2 million converting the 225-room hotel into a 67-unit condominium complex. [9] The condo units were expected to sell from $36,000 to $120,000 for a penthouse unit. The addition of the penthouse units resulted in the creation of an eighth floor, but the change was barely noticeable from outside since it was done by reworking the roof of the building. [10]
Sonrası
The surrender of Fort Sumter sent shockwaves throughout the United States and Confederate States alike. Lincoln called for 75,000 volunteers which was filled immediately by some states while others were still reluctant to get involved. Patriotism on both sides had reached a high and young men began preparing for a full-scale war. While the Battle of Fort Sumter did not have any casualties it led to the bloodiest war in American History.
Fort Sumter would remain in Confederate hands throughout the war and would be the only hole in the Union Blockade. Several attempts were made to recapture the fort, but ultimately failed until General Sherman outflanked the Fort in his march up the coast. The Confederates then abandoned the fort and Major Anderson would return to raise the American flag that he had lowered.
Sonrası
Union losses in the battle numbered two killed and the loss of the fort while the Confederates reported four wounded. The bombardment of Fort Sumter was the opening battle of the Civil War and launched the nation into four years of bloody fighting. Anderson returned north and toured as a national hero. During the war, several attempts were made to recapture the fort with no success. Union forces finally took possession of the fort after Major General William T. Sherman's troops captured Charleston in February 1865. On April 14, 1865, Anderson returned to the fort to re-hoist the flag he had been forced to lower four years earlier.
Fort Sumter Articles
Explore articles from the History Net archives about the Battle Of Fort Sumter
During the secession crisis that followed President Abraham Lincoln’s election in November 1860, many threats were made to Federal troops occupying forts in the South. Anderson, in command at the difficult-to-defend Fort Moultrie on Sullivan Island across the harbor from Charleston, began asking the War Department for reinforcements and making plans to move his men to one of the fortifications on more secure islands in the harbor—Castle Pinckney closer to Charleston or the unfinished Fort Sumter near the harbor’s entrance.
Following South Carolina’s secession on December 20, 1860, Governor Francis Pickens was pressured to do something about Anderson and his men since many believed that Anderson would not stay at Fort Moultrie but would take a better position at another of the harbor’s forts. On December 24, Pickens sent proxies to Washington to negotiate what would be done about the occupied forts and to ensure Anderson remained at Fort Moultrie. However, on December 26 Anderson put his plan into action: he assembled his men, loaded them and their families onto boats, and rowed to Fort Sumter. What followed was basically a siege of Fort Sumter, with supplies and communication controlled by Pickens.
On January 9, 1861, the Star of the West, a side-wheel merchant steamer that had been sent from New York with supplies and reinforcements for Anderson, was unable to reach Fort Sumter because Pickens had built up the harbor defenses and fired on it. Anderson, under orders to fire only in defense, could only watch as the ship was turned back.
Shortly after, on January 11, Pickens demanded surrender and Anderson refused. By January 20, the food shortage had become acute enough that Pickens was under criticism from moderates and sent food to the fort, which was refused by Anderson. Shortly after, Pickens allowed the evacuation of 45 women and children to provide some measure of relief.
On March 1, Brigadier General P. G. T. Beauregard arrived in Charleston. He had been appointed by Confederate president Jefferson Davis to take command of the military situation in Charleston. In the sort of twist of fate that would happen frequently during the war, Beauregard had been one of Anderson’s artillery students at West Point. Beauregard continued strengthening the harbor defenses and gun emplacements facing Fort Sumter.
Following his inauguration on March 4, 1861, Lincoln sent unofficial emissaries to observe the situation and report back to him while official negotiations with the Confederate government took place in Washington. He learned that Anderson would probably be out of food by mid-April. Anderson had indicated he needed supplies and reinforcements in early March and again on April 3, but did not received news or further instruction until April 8, when he received a letter from Washington informing him of that a relief expedition was being mounted. The Lincoln administration left the question of war up to the Confederates, which would be determined by whether or not they fired on the Federal supply ship and the fort, which the Federals did not intend to give up.
Ft Sumter - History
View of Fort Sumter in 1865 from a sand bar in Charleston harbor. Photo courtesy Library of Congress.
Associate Pages
Visitor Statistics Fort Sumter and Fort Moultrie NHP
877,894 visitors
#86 Most Visited National Park Unit
Source: NPS 2019 Visitor Attendance, Rank among 378 National Park Units.
Park Size
231 acres (Federal) 235 acres (Total)
Park Fees
There is no entrance fee to visit Fort Sumter, however, there are charges for the 35 minute ferry ride to and from the fort through a private concessionaire. The total tour takes approximately 2 hours and 15 minutes.
$22 - Adults
$20 - Seniors
$14 - Children
Free - Under Three
Tours run at various times throughout the year, from 9:30 a.m. to 4:00 p.m. in summer from two departure points, Patriots Point and Liberty Square. Check Spiritline Cruises for specific times.
Fort Moultrie, a unit of Fort Sumter, on Sullivan Island, is accessible by car, and has a small entrance fee. $3 adults (over 16), $5 (family up to four adults), $1 seniors. Under 16, free.
Fees subject to change without notice.
Hava Durumu
The sketch above shows the bombardment of Fort Sumter and Charleston harbor by Confederate gunboats, originally published in Harper's Pictorial History of the Civil War, 1894. Right: Lithograph of Fort Sumter. Image courtesy Library of Congress.
Fort Sumter
There were many causes to the Civil War. Causes of state's rights, hinging on the the predominant debate of whether slavery would be expanded into new territories of the United States and whether that expansion would give one side or the other, south or north, an advantage in that debate on new legislation. But no matter the actual underlying rationale for why the nation would go to war over the issues of the day, there is no denying the fact that when Abraham Lincoln won the presidential election of 1860 in a four way contest with three Democratic candidates, who split the vote and gave victory to the Illinois Republican, that the nation, as we knew it, would be doomed, without a conflict to resolve those issues. Lincoln did not believe in the expansion of slavery into the new territories, stating, "A house divided against itself cannot stand. I believe this government cannot endure permanently half slave and half free."
Sponsor this page for $100 per year. Banner veya metin reklamınız yukarıdaki alanı doldurabilir.
Tıklamak Sponsor olmak için buraya sayfa ve reklamınızı nasıl ayıracağınız.
Fort Sumter Then
Fort Sumter was the location where that debate came to its initial head. The first shot should have been directed toward Fort Moultrie, another Charleston harbor fort in Union hands when South Carolina announced its secession, but Anderson moved his defense to Sumter in the days following Confederate proclamations by General Pierre G.T. Beauregard that the Union surrender the forts. The first shot of the Civil War was fired into Fort Sumter at 4:30 a.m. on April 12, 1861 by a Confederate battery.
Four months after the state of South Carolina to secede from the Union, the decision of Union commander Major Robert Anderson to hold firm and not surrender this fort would secure the movement toward war. The next four years would be spent in a deathly struggle to answer the questions posed, test the will of a people on what that answer would be, and secure the fate of a nation.
Fort Sumter Dates of Importance
December 20, 1860 - 169 South Carolina delegates vote to secede from the United States of America.
April 12, 1861 - First shot fired into Fort Sumter, starting the Civil War.
April 14, 1861 - Fort Sumter evacuated by Union troops after 34 hours of shelling. Major Anderson and his command were allowed to keep their weapons and flag.
February 1865 - Union regains command of Fort Sumter.
April 14, 1865 - Anderson raises U.S. flag over Fort Sumter.
Aftermath of the Battle - Not only did the bombardment lead to the capture of Charleston harbor by Confederate forces, but it left a shambled fort behind. The Union bombardment of the location for the twenty months after April 1861 did not help as well. End of the War - On April 14, 1865, two days after the surrender by Robert E. Lee at Appommatox Court House, the United States held a flag-raising ceremony at Fort Sumter with now General Robert Anderson returning to the fort where he began the war in defense of the forts.
Image above: Fort Sumter before the battle from the direction of Fort Johnson. Courtesy National Park Service. Photo below: Ruins of the officer's quarters and powder magazine at Fort Sumter today. Courtesy National Park Service.
Fort Sumter Now
Fort Sumter - Start your tour of Fort Sumter at the Visitor Education Center downtown. This will help put the battle there in context prior to boarding the ferry for your actual visit to the fort. At the fort, museum exhibits, cannons, and a walk around this historic fort at the entrance to the harbor offers a chance to visualize the battle that started four years of Civil strife. Fort Sumter and Fort Moultrie were part of that four years of strife, too, withstanding a twenty month bombardment by Federal ironclads and shore guns from April 1863 forward. Confederate defenses held during that span, but southern troops would eventually evacuate the city of Charleston in February of 1865, leaving both forts behind.
Fort Moultrie - This fort is a unit of Fort Sumter and located on Sullivan's Island. It is accessible by car and contains exhibits, ranger guided tours, and a whole lot of history dating back to the Revolutionary War when this first fort on Sullivan Island was attacked by the British and repulsed by Colonial forces. Its history contains the story of American defenses of the coast from 1776 to World War II. This was the fort, in disrepair and less defensible that Fort Sumter, that Union Major Anderson and his men abandoned on the night of December 26, 1860 to take up the defense of the harbor from Fort Sumter. Unfortunately, access to Fort Sumter itself is not available from Fort Moultrie.