Living As the Villainess Queen - Bölüm 62
Bölüm 62 – Ana Kahraman
Kutsal şehir, ataların Kutsal Ruhu tarafından korunuyordu; bu da orayı Lark tehlikelerinden tamamıyla güvenli kılmıştı. Tohumlar, var olmaktan başka hiçbir sebepleri olmaksızın, çevrelerinde doğal olarak uyandı. Kendi amaçlarına hizmet ediyorlardı; onları filizlendirmek için bir Anika’nın gücüne gerek yoktu.
“Bunu sadece endişelendiğim için söylüyorum, Jin Anika. Emin olmadığın hiçbir şeyi yapmana gerek yok, ”dedi Kasser, endişelendiği sesinden anlaşılıyordu.
“Tohumu test etmeyeceğim. Yapmayacağım.” Ona güven verdi.
Kasser gözlerinin içine baktı; kızmadığına ya da başını çevirmediğine rahatlamıştı.
“Senin iyiliğin için. Ramita bir sudur. ”
Eugene, Marianne’ın sözlerini hatırladı. Anikalar’a göre, Ramitaları sadece kendilerine özgü bir su görüntüsü olarak tezahür ediyordu.
ÇN: Tezahür etmek = ortaya çıkmak, kendini göstermek, belirmek.
“Su?” Tekrarladı. “Ne demek istiyorsun?” diye sordu.
“Ramitalar, suyun görüntüsüne göre sınıflara ayrılır. Bunu en iyi bilmesi gereken bir Anika’ya açıklamak tuhaf … ama hiçbir şey bilmediğini varsayarak, bir şans vereceğim. ”
Ona baktı ve minnettar gülümsemesini gördü, bu yüzden elinden geldiğince açıklamaya başladı …
“Anikalar on yaşına geldiklerinde uyanır. Bu zaman zarfında rüya gibi bir vizyon yaşarlar. Orada gördükleriyle Ramitalarının gücünü tahmin edebilirler.
Bazıları bir rezervuar, diğerleri bir gölet ve hatta bir kuyu görebilir. Ancak basit gerçek şu ki, rüyalarındaki su kütlesi ne kadar büyükse, seviyesi o kadar yüksek ve bir Anika’nın gücü de o kadar büyük olur.
Ancak Ramitalar’ın da, herhangi bir su kütlesi gibi, bir sonu vardır. Ramitaları bitmesin diye, onu ne kadar kullandıklarına her zaman dikkat etmeliler. ”
“Ah, anlıyorum …” Eugene derin bir düşünceyle mırıldandı ve omurgasından hafif bir ürperti indi.
Başlangıçta Ramitalar’ın yalnızca Sang-je tarafından bilindiğini düşünmüştü. Bu, Eugene’nin yazdığı ve en iyisini bildiğine inandığı olay örgüsünden başka bir sapma mıydı?
Bu, hikayedeki en önemli detaylardan biriydi!
Neden bunların hiçbirini bilmiyorum? Hayal kırıklığına uğramıştı. Ya Flora? Merak etti.
Flora, romanının ana karakteriydi. Karanlık güç Mara’nın vücut bulmuş haline gelen Jin Anika’ya karşı savaşacak kadar güçlü tek Anika’ydı. Flora’nın Ramita’sı güçlüydü; ancak yine de Ramita’sı, Mara Ordusu’nu yenmesinin tek nedeni değildi. Kimse, hatta Sang-je bile onu Ramita’sının aşırı kullanımı konusunda uyarmamıştı.
Flora farklı mıydı? Ana karakter olduğu için özel miydi?
“O halde, tüm gücünü kullanırsan ne olur?” Diye sordu Eugene.
“Bilmiyorum. Ama bu ideal olmazdı. ” Kasser devam etti. “Ramitalar beraberinde doğduğun bir şeydir. Bu senin bir parçan. O parçan boşalırsa, büyük ihtimal bir dengesizlik yaratacaktır… Dayanamayacağın bir tanesini. ”
“Tüm yeraltı suları tükendiğinde yüzeyin çökmeye başlaması gibi mi?”
“Evet, bu mükemmel bir benzetme.”
Eugene duraksadı ve bir şeyler üzerinde düşündü, ancak hayal kırıklığını içinde tutamadı. Bu, kendi yarattığı bir romandı. Neden onun hakkında hiçbir şey bilmiyordu ?!
“Neden hiçbir şey hatırlayamadığımı anlamıyorum.” Kızgınlıkla fısıldadı.
Kasser, bunu hafızasını kaybettiğinden dolayı öfkelenmesi olarak algıladı. Ona tam desteğini vermemesi, özellikle de hafızasını geri kazanmasını istemediği için yardımcı olmaması onu incitti. O zamanki gibi değildi, şimdi onu seviyordu.
Karşısındaki adamdan habersiz olan Eugene de derin düşüncelere dalmıştı. Bildiği kadarıyla, Jin’in içinde hiç Ramita yoktu. Eugene, Jin’in bu versiyonundaki rüyasında nasıl bir su kütlesi gördüğünü merak etti. Belki de küçük bir su birikintisiydi?
Sang-je’nin her Anika’nın Ramita seviyesini bir sır olarak saklaması iyi bir stratejiydi. Ramita seviyeleri, sosyal sınıflarına müdahale edecek ve en fazla Ramita miktarını kimin elinde tuttuğunu belirlemek için Anikalar arasında bir rekabete dönüşecekti.
“Ah, bu bana bir şeyi hatırlattı.” Eugene düşünce zincirini kırdı. “Uzun zaman önce olduğunu biliyorum, ama bir şeylerin kaybolduğunu söylediğini hatırlıyor musun? Bu neydi? Buldun mu?” diye sordu.
Eugene bir cevap bekledi ama cevap gelmedi. “Majesteleri? Uyuyor musunuz?” bir kez daha sordu.
Hâlâ cevap yoktu. Eugene, önünde yoğun bir gün olan birisini uyandıracak kadar acil bir şey olmadığına karar verdi.
“Ona sonra soracağım.” Sırt üstü yatmak için döndü.
İlk izlenimlerine rağmen, Kasser’in kolayca üzülecek türden bir insan olmadığını biliyordu. Önemli bir şey kaybolmuş olmalıydı. Ama bundan bir daha bahsetmemişti hiç, bunu biraz şüpheli buluyordu. Şu anda, ona samimi bir şekilde soracağı noktada değildiler.
Sonunda, kara kara düşünmesi gözlerini ağırlaştırdı ve onu yavaşça uykuya doğru itti. Ancak yapamayacağını anladı. Yüze ulaşana kadar koyun saymayı bile denemişti ama yorulmuyordu. Son günlerde geçirdiği her gece tam bir gece uykusu almıştı, ama bu gece uykusu sanki bir avcı gibi ondan kaçıyor gibiydi. Bu tuhaf olayın arkasındaki nedenleri düşünürken, gerçeği fark etti.
Bu gece farklı olan tek bir şey vardı …
Utançtan kıpkırmızı kesildi, seks yapmadıkları için uyuyamadığına inanamıyordu!
Bu olamaz! Yeterince yorgun değilim! Kendi kendine söyledi. Yarın uzun bir yürüyüşe çıkmalıyım.
Eugene, uyumasına yardımcı olmak için başka bir şeye odaklanmaya karar verdi. Kısa süre sonra düşünceleri Ramita’ya geri döndü …
Su.
Eugene kendini bir gölün sakin sularında yüzerken hayal etti. Vücudu kısa süre sonra gevşemeye başladı ve zihni uykuya dalmaya hazır gibi sakinleşti.
Aslında öyle olduğunu sanıyordu ama aniden olmadığını fark etti.
Oh hayır! Neden tekrar uyandım? Zihinsel olarak inledi.
Gözleri hâlâ kapalıydı. Ama vücudunun sallanmaya başladığını hissetti, sıçrayan su sesi zihnine alarmlar yolluyordu. Bu doğru değildi. Bir şeyler doğru değildi!
Eugene gözlerini açtı ve önündeki manzara karşısında nefesini tuttu.
Berrak mavi gökyüzü tam üstünde yükseliyordu. Üzerine bastığı sudan yansıyan sonsuz gökten başka bir şey yoktu.
Bu ne? Neredeyim ben?
Gökyüzü ve su, gözlerinin görebildiği kadar uzağa uzanıyordu, ta ki en uzağa, gökyüzünün denizle buluştuğu ince bir çizgiye kadar. Başka bir şey yoktu etrafta. Onu alttan yastıklayan suyun üzerinde kayıtsızca süzülüyordu.
Sarsıcı görüntü onu endişelendirmişti; Eugene şaşkınlıkla çığlık atarak ayağa fırladı. Nerede olduğunnu anlayabilmek için çaresizce etrafına bakındı, ama dolaşırken üstüne sıçrayan sudan başka bir şey görmüyordu.
Eugene ayaklarına baktı. Su çok derin değildi. Sadece ayak bileklerine kadar geliyordu.
Hayal mi kuruyorum? Merak ederek gözlerini sıkıca kapattı, sonra yavaşça yeniden açtı. Bu sefer kendi yatak odasındaki tavana bakarken buldu kendini.
Ha? Eugene gözlerini bir kez daha kapadı ve açtı. Hâlâ yatak odasındaydı, yatağındaydı, ancak şimdi yalnızdı. Daha da tuhafı, tüm bu zamandır rüya görüp görmediğinden emin değildi.
Kafasında Kasser ile konuşmasını tekrar etti. Yanına gelmişti ve beraber uyuyana kadar konuşarak yan yana yatmışlardı. Bu kadarı kesindi. Kanıt, çarşafında bırakılan vücut şeklindeki oyukta, buruşma biçiminde ve yarısının onun yanında toplanmasıydı. Kral genellikle erken kalkıyordu, bu yüzden uyanmadan çok önce ayrılması mantıklıydı.
Eugene uyuşmuş bir kafa ile doğruldu. Eğer sadece bir rüya ise, çok gerçekti bir rüya görmüştü.
Bazıları bir su deposu, diğerleri bir su birikintisi, hatta bir kuyu görüyor, kralın sözleri zihninde çaldı.
Olabilir miydi? Olamazdı. Bu sadece bir rüyaydı. Gördüğü şey çok gerçekçiydi; çünkü uyumadan hemen önce oldukça net bir şekilde resmedebilmişti.
Ama ya bu normal bir rüya değilse ve Ramita’sının gücünü gösteren bir rüyaysa?
Ne halt gördüm ben öyle?!