Hayatımın en güçlü anlarından biri, Denver'ın yaklaşık iki saat güneyinde bir Aşk'ın seyahat durağında gerçekleşti. Yalnızdım, bir kaldırıma tünemiş, simit yiyor ve rahatlamış hissediyorum. Biraz fazla boş kaldım, kalbim servislerden çıkış yapmayan her mil ile daha sert atıyordu - o zamandan bu yana uzun sürücülerde yıllarca defalarca tekrar etmeyi başardığım bir deneyim geniş açık Batı.
Kalp atış hızım yavaşladıkça, rahatlamam kendini başka bir şeye yerleştirmeye başladı: hayal ettiğimden daha derin bir yalnızlık hissi, bir otoyolda araba yarışını izlerken hissedebileceğim. Bir hafta boyunca, güneybatı boyunca zikzaklı bir solo yolculuğa çıkmıştım. Bu yalnızlık için çok minnettarım, sadece otoyol boyunca hiçbir yerde benzin istasyonunda bulabileceğiniz garip tür, kendimi birkaç gün geçirerek kendime verdiğim tür. Kaldırım kenarında otururken, bir gün ona bakabileceğim için anın ve kendimin içinde olduğunun farkındaydım. Seyahatin rahatlatıcı momentumunu, yalnız sürüş büyüsünü - bağımsızlığı ve bunu iddia etmem gereken özgürlüğü düşündüm. Yolda, Amerikan Batı'nın fonunda, New York'ta evdeyken bazen yalnızlığa dönüşen yalnızlık böyle bir şey hissetmiyordu. Hiç bu kadar açık olmamıştım, diye düşündüm ve bir daha asla bu kadar özgür olamayacağım.
Brooklyn'de eve döndüğümde, hayran olduğum bir batılı yazara gönderilen bir e-postayla yolculuktan bahsettim ve kısa süre sonra tekrar bu yönde ilerlemek isteyebileceğimi ima ettim. “NYC durmak için mükemmel bir yer” diye cevapladı. "Batıya git, genç bayan!" Daha sonra tonu beni patlayıcı olarak vurdu. 19. yüzyılın batıya doğru genişlemesinin yankısını sevdim, ikimizin de bildiğimiz romantik bir fikre göz kırpması gibi gözüküyordu. Batıya gidin, hayal gücünüzü ateşleyin, bağımsızlığınızı bulun, sorunlu bir nesile katılın. Batıya çıkın ve eski batıda kökleri olan bir klişe olan Dodge'den kurtulun. Bu efsaneleri sarsmak zor.
Hiç kimsenin gitmesine izin vermem gerektiğini hiç hissetmemiştim, ama batıya doğru her artımlı itme, beni doğuya bağlayan ipliklerdeki başka bir dikişi ortaya çıkardı, büyüdüğüm yer dikilmiş olduğum bir elbise gibi . “Batıya Git” i her çağrışımda bu fikri biraz daha derinlere çekebildim. Sonunda, Colorado'ya taşınmak neredeyse küçük görünüyordu - sadece son dikiş geri alındı, son bir sürüm.
Hareketime kadar geçen haftalarda, benzin istasyonundaki kaldırımda bu duyguyu çağıran önceki yolculuğumu hatırladım. Yıllar boyunca, engebeli batı bireyciliği efsanesi sık sık yalnız seyahat ettiğim gerçeğiyle karışmıştı ve kendimi batıya yapılan gezilerde en bağımsız ben olduğuma ikna etmiştim. Colorado'ya taşınmayı seçtiğimi umuyordum, her zaman böyle hissedebileceğim bir hayat seçmeyi istedim.
Aklımda net ve keskin bir görüntü ortaya çıktı: ben, kendi arabamda, şehirden ve ülke genelinde kendi başıma sürüyorum. Bu görüntü beni tüm hayatımı doldurma stresinden geçirdi. Beni 2022 yılına kadar ödeyeceğim bir 2013 Subaru satın almaya ikna etti. Çok sayıda şey yaptı - arkadaşlarının doğudaki büyük yaşam olaylarını kaçırdı, yağlı Çin yemeği olmadan aylar sürdü, romantik bir partnerle tanışma olasılığı küçük bir dağ kasabası - buna değer hissediyorum.
Sonra bir şey oldu, aynı anda gülünç ve uyanık hisseden bir şey oldu. Tam olarak altı yıl boyunca New York'ta bekardım. Bunun için New York lapa lapa suçlamayı, zamanlamayı suçladım, online randevunun sonsuz seçeneklerini suçladım. Ve kendimi suçladım: bir ayağını kapıdan tamamen dışarıda değil, sürekli olarak eşikte teetering. Her zaman başka bir yere gitmekle tehdit ediyordum, her zaman kendime aşk bulmak istediğimi söylüyordum, ama aynı zamanda sevginin beni kalmak istediğimden emin olmadığım bu yere bağlayacağından korkuyordum.
Beni güçlendirilmiş bağımsızlığa götürmesi gereken arabayı satın aldıktan iki gün sonra, bir tarih olduğundan emin olmadığım bir tarihe gittim. Eamon da emin değildi. Onu bir yıl içinde görmedim, iş arkadaşlarımızın olduğu part-time işten ayrıldığımdan beri, müzik, kitaplar, kamp, pasta hakkında ofis sohbetinde masum ama kapsamlı mesajlar alıp verdiğimizden değil. Ona büyük, bariz bir şekilde aşık oldum. Bana sorduğunda, kalbim mideme yaslandı ve telefonum neredeyse ellerimden ve tren arabasının üzerinden atladı.
O tarih birkaç taneye dönüştü ve birbirimizi olabildiğince görmeye çalıştık. Mutluydum, kafam karıştı, ayrılıyordum. Her şeyden serin bir şekilde uzaklaşan sağlam bağımsızlık imajım bir anda ortadan kalkmadı. Ama diğer görüntüler onunla yarışmaya başladı.
Eamon'un benimle batıya sürülmesine karar verdiğimizde, beni yanlış anlamayın: Çok sevindim. Ayrıldıktan sonra birbirimizi görmeye devam edip etmeyeceğimizi bilmiyordum - o zamana kadar gerçekten olmalıydım - ve birlikte geçirebileceğimiz her anı sütlemek istedim. Onunla birlikte kilometrelerce gidecek yeni yerler görmek istedim. Onunla gevrek otel sayfaları arasında ve arkadaşların rahat evlerinde gece geçirmek istedim. Arabamda bütün gün onun yanında oturmak, en sevdiğimiz şarkıları paylaşmak ve günlerce birbirimizi daha iyi tanımak istedim.
Hevesle istediğim bir şey alıyordum, ama aynı zamanda bir şeyden vazgeçiyordum. Hatalı batı mitlerinin ortaya koyduğu başka bir hikaye düştü - kendime batıdaki sürüş hakkında anlattığım hikaye, diğer tarafında olacağım kişi. Bu hikaye amacına hizmet etmişti: İstediğim şeyin peşinden gitmek istediğim yere gitmeme güven verdi. Beni bir seçim yapmaya itti.
Eamon ile batıya gitmek o hikayenin bir sonraki parçası değildi. Başka bir şeyin başlangıcıydı. Ve gerçek, her zaman olduğu gibi, herhangi bir efsaneden daha zengin, daha tatlı ve daha karmaşıktı.
Yayınlanan 22-04-2020