Bir sonraki Dünya Çapında Ebeveynlik röportajımız için, kocası ve ikiz çocukları ile birlikte Mumbai’de yaşayan yazar ve nöroçeşitlilik danışmanı Gopika Kapoor ile konuştuk. Burada görücü usulü evlilikleri, büyükanne ve büyükbabalara derin saygıyı ve Hindistan’da otizmli bir çocuk yetiştirmeyi anlatıyor…
Gopika’nın geçmişi: Mumbai’de doğup büyüyen Gopika, şimdi ikizleri Vir ve Gayatri’yi birlikte büyüttüğü avukat kocası Mohit ile birlikte yaşıyor. “Gazetecilik yüksek lisansımı Boston’da yaptığım iki yıl dışında, tüm hayatım boyunca Mumbai’de yaşadım” diyor. “Bu çılgın, aşırı kalabalık, kaotik şehir evim olduğu için geri taşındım.”
Ancak oğluna üç yaşında otizm teşhisi konulduğunda, Gopika okul sisteminde gezinmek, ezici bir sosyal damga ile yüzleşmek ve gelişmekte olan bir ülke bağlamında yazılmış otizm hakkında kaynaklar ve kitaplar bulmak için mücadele etti. Oğlu için savaşırken öğrenebileceği her şeyi öğrendikten sonra otizm terapisti oldu ve şu anda Hindistan’ın önde gelen engellilik savunucularından biri. Son kitabı Beyond the Blue, Hindistan’da otizmli bir çocuk yetiştirme konusundaki güzel ve dürüst hikayesini paylaşıyor.
Bugünlerde Gopika’nın çocukları 17 yaşında ve gelişiyor. Gayatri, şiir yazmayı, ukulele çalmayı ve aile bulldogunu kucaklamayı seven yaşlı bir ruhtur. Vir görsel bir düşünürdür. 1000 parçalık yapbozları bir araya getirerek kendi radyosunu ve pille çalışan arabasını yaptı. Gopika, “Gayatri ‘sıcaklık, güneş ışığı, bilgelik’, Vir ise ‘cesur’ anlamına geliyor” diye açıklıyor. “İki çocuk da isimlerinin hakkını veriyor.”
Mumbai’deki gecekondu mahalleleri ve yüksek binalar
Lüks bir dairede: Kapılı bir site içinde üç yatak odalı bir dairede yaşıyoruz. Hindistan’da zengin ve fakir arasında büyük bir uçurum var. ‘Mumbai’de yaşıyorum’ demek yerine, sık sık ‘Mumbai’mde yaşıyorum’ derim, çünkü bir gecekondu mahallesinde yaşayan veya bir chawl’de (çok aileli apartman) yaşayan biriyle aynı hayatı yaşamıyorum. bir ailenin bir odayı paylaştığı evler). Ülkenin farklı bölgelerindeki insanlar tamamen farklı şekillerde yaşarlar; kendi mutfakları, dilleri, kıyafetleri ve kültürleri ile.
Temsili filmler ve kitaplar hakkında: Beyaz Kaplan filmi, Katherine Boo’nun All the Beautiful Forevers filmi gibi bana çok gerçek geliyor. Sosyal bilimci Deepa Narayan-Parker, Chup (sessizlik veya sus anlamına gelen) kitabında, kadınlara – hatta başarılı bankacılara, mühendislere, doktorlara, avukatlara bile – aileleri ve toplulukları içinde sessiz kalmalarının nasıl öğretildiğini inceliyor. Buna inanıyorlar. Mahesh Rao’nun yazdığı Polite Society adlı komik bir roman da var.
Favori bir ritüelde: Ailemiz masa oyunlarını ve filmleri sever, ancak özellikle ‘Hintli’ yaptığımız bir şey havandır. Tahıllar, ghee ve diğer Ayurvedik otlar gibi ateşe sunu verirsiniz. Doğumları, düğünleri ve ölümleri kutlamanın bir yolu ama aynı zamanda doğum günlerini ve yıldönümlerini kutlamanın ve sadece evin atmosferini temizlemenin bir yolu. Çocuklarımız küçükken kucağımıza otururlardı ama bugünlerde mantraları okuyup adaklarımızı koyuyorlar. Hepimizi iyi hissettirdiği için birkaç ayda bir havan yaparız.
Yaratıcı problem çözme hakkında: Hindistan’da yaşamla ilgili en çok sevdiğim şey, ‘jugaad’ adı verilen ve elinizdeki kaynakları kullanarak sorunları çözmek anlamına gelen bir terimdir. Hindistan’da yaptığımız gibi sınırlı kaynaklara sahip olmak sizi yaratıcı ve dirençli kılar; Uygun olanı bulana kadar çözümler aramaya devam edersiniz. Örneğin, sızdıran bir borumuz olduğunda Vir, tesisatçı gelene kadar su damlacıklarını yakalamak için bir şişe taktı. Ve engelli çocuklar karantina sırasında kendilerini izole hissettiklerinde, bir arkadaşım ve ben onlar için bir Facebook grubu oluşturduk. Jugaad içimize o kadar yerleşmiş ki, örnekleri düşünmek bile benim için zor oldu!
Aile yemeklerinde: Öncelikle roti (ekmek), pirinç, dal/köri ve sebzelerin yanı sıra tavuk, koyun eti veya balık yiyoruz. Benim rahat yemeğim basit bir kase dal ve pirinç; uzun bir günün sonunda yerini bulur. Herkes baharatlı bir damak tadına da alışıktır. Baharat toleransım orta derecede yüksek ama acı biberi ısıran insanlar tanıyorum! Çok baharatlı yemekleriyle tanınan restoranlara gidiyorlar ve sürekli terli alınlarını siliyorlar.
Görücü usulü evliliklerde: Sosyal grubumda, insanların %50’sinin aşk evliliği, %50’sinin görücü usulü evlilikler yaptığını söyleyebilirim. Kesinlikle damgalanma yok. Sosyal grubumdaki bir kişi kimseyi bulamayınca anne babasına dönüp ‘İyi, baktım çalışmıyor, lütfen bana bir eş bulun’ diyorlar. Geleneksel görücü usulüyle giden ve düğünden önce sadece iki kez görüşen ve şimdi çok mutlu olan insanlar tanıyorum. Bir aşk evliliğiniz varsa, bu ideallere romantizmle girersiniz – özellikle Hindistan Bollywood filmleriyle beslendiğinden – ancak görücü usulü bir evlilikte çok fazla beklentiniz olmadan gidersiniz, bu yüzden her şey bir bonus.
Hamilelik ve doğum hakkında: Hindistan dünyanın en büyük nüfuslarından birine sahip olduğundan, burada her zaman hamilelik ve doğum oluyor. Hamileliğin yedinci ayı civarında, aileler bir ‘godh-bharai’ planlarlar. Kadın akrabalar şarkı söylemek, dans etmek ve anne adayını kutsamak için gelirler, kucağını meyve, para, hediyeler ve tatlılarla doldururlar. Benim için çocuklarım doğduktan altı gün sonra kocamın annesi ve büyükannesi de büyük bir çay partisi düzenledi. Şişkin ve uykusuz, geniş ailemle takılmak için makyaj ve takı takıp kıyafetlerimi sıktım. Göğüslerim deli gibi akıyordu! Neyse ki, ikizlerin beslenmesi gerektiğini iddia ederek odama kaçtım ve tüm misafirler gidene kadar orada kaldım.
Otizmli bir çocuk yetiştirmek üzerine: İkizlerimiz üç yaşındayken oğlumuz Vir’e otizm teşhisi kondu. Birdenbire terapi ve eğitim gibi boğuşmam gereken o kadar çok şey vardı ki, aynı zamanda normdan farklı bir çocuğa sahip olmanın köklü sosyal damgası da vardı. Hindistan’da, gelişimsel engeller konusunda büyük bir farkındalık eksikliği var, bu nedenle genellikle anne suçlanıyor: ‘Hamilelik sırasında iyi yemek yemedin.’ ‘Çocuğunuzla yeterince zaman geçirmiyorsunuz.’ ‘Çocuğunuzla yeterince konuşmuyorsunuz.’ Ailem ve arkadaşlarım destek olurken, diğer insanlarla uğraşmak zordu – bana Vir’in dersleri için ‘uygun’ olmayacağını söyleyen koçlar, Vir’e ve bana şüpheyle bakan anneler, onunla dalga geçen çocuklar.
Okul sisteminde gezinirken: Bir nörotipik çocuğum ve nörodiverjan çocuğum olduğu için okullarla ilgili deneyimlerim taban tabana zıttı. Kızımla yolculuk oldukça sorunsuz geçti. Vir ile farklı bir oyun oldu. Çoğu Hint okulu kapsayıcı olduğunu iddia ediyor, ancak gerçekte değil. Teşhisini açıklarsak bir okula kabul edilmek son derece zordu, bu yüzden biraz ‘jugaad’ yapmaya ve hiçbir şey söylememeye karar verdik. Sonunda bir okula girdik, ancak bir ay sonra müdürün ofisine çağrıldılar ve onlara Vir’in zorluklarından bahsetmedikleri için azarlandılar. Bir noktada ayrılmamız gerektiğini söylemelerine rağmen, okul sonunda geldi ve Vir’in bir gölge öğretmeniyle kalmasına izin verdi.
Mücadeleyi sürdürmek üzerine: O zamandan beri Vir, daha küçük sınıflara ve daha az yoğun müfredata sahip iki ‘özel’ okula gitti. Buna rağmen, kendimi sürekli onun hakları için savaşmak zorunda buluyorum, örneğin ona sınavları için bir yazar almak gibi (Hindistan’daki engelli çocuklar sınavlarını fiziksel olarak daha küçük bir çocuğa yazdırabilir; büyük çocuk dikte eder). Sahip olduğum ayrıcalıklara sahip biri için bir mücadeleyse, imkânları veya bağlantıları olmayan insanlar için ne kadar zor olduğunu hayal bile edemiyorum. Bu yüzden otizmli insanları savunmayı kendime misyon edindim.
Cinsiyet beklentileri hakkında: Her ne kadar daha iyiye gitse de, erkek ve kız çocukları arasında hala bir ayrım var – bir erkek çocuğun doğumunu bir kız yerine kutlayan ailelerden (çünkü aile adını taşıyacak) çocukların katılmaya teşvik edildiği etkinliklere (kızlar için iğne işi ve sanat, erkekler için spor) ve çocukların takip etmesi beklenen kariyerler (erkekler için STEM; kızlar için öğretmenlik ve hemşirelik). Kızımın bana öğretmeninin kızlardan erkeklerin kübiklerini temizlemelerini istediğini söylediğini hatırlıyorum – ve kızım bunu reddetti!
Kayınvalidelerle bağlantıda: Kocamın ebeveynlerine ilk adları yerine ‘anne’ ve ‘baba’ diyorum. Eğer bir kadınsanız, söz şudur: Bir kişiyle evlenmezsiniz, bir aile ile evlenirsiniz. Kocamın ailesiyle evlendiğimden beri, onun ailesi artık benim ailem. Ayrıca, kocasının anne babası yaşlandıkça onlara bakmak da kadının görevidir. (Kendi anne babana gelince, eğer bir erkek kardeşin varsa, onlara kardeşinin karısı bakar.) Kocamın anne ve babası 70 ve 71 yaşında ve oduna dokun, sıhhatlerinin en iyisi. Şu anda kendi başımıza yaşıyoruz, yani geleneksel Hint tarzındaki sorumluluk henüz bizim için gerçekleşmedi. Daha fazla bakıma ihtiyaçları varsa, yapacağız; için mutlu olacağız.
Büyükanne ve büyükbabaya saygı konusunda: Büyükanne ve büyükbabaların torunlar üzerinde büyük etkisi vardır. Geleneksel olarak, çocuğun hangi yiyecekleri yiyeceği ve hangi okula gideceği gibi büyük kararlar alırlardı; doğumdan önce, babanın annesi, anne adayı için jinekolog bile seçebilir. Ancak bu günlerde, bizde yasaları koymak yerine büyükanne ve büyükbabalara danışılıyor. Kayınvalidemi arayıp ‘Çocukları bir dans kursuna kaydettirmeyi düşünüyorum, ne düşünüyorsun?’ diye soruyorum. Onunla harika bir ilişkim var, bazen çocuklarınız üzerinde özerklik istediğiniz için bir çekişme olsa da, aynı zamanda kayınvalidelerinize saygı duyuyorsunuz. Çoğu insan savaşlarını seçmeyi öğrenir; anahtar bu.
Geleceğe dair umutlar üzerine: Benim hayalim, tüm çocukların katılmasına izin verilmesi. Herkesin kazanan olamayacağını ve madalya alamayacağını biliyorum ve bunu bile istemiyorum. Sadece engelli çocuklara bir şans verilmesini istiyorum. Örneğin çocuklarım tepelerde dokuz gün kampa gitti. Gergindim ama ‘Tamam, teslim olacağım’ dedim. telefon erişimim yoktu; Çocuklarımın mutlu görünüp görünmediğini görmek için sadece Facebook fotoğrafları arasında gezinebildim. Ama çocuklar geri döndüler ve oğlumda bu güven kaplamasını görebiliyordum. Dokuz gün hayatta kalmıştı. Bir çadırı diğer üç oğlanla paylaşmıştı. Kurucuya şöyle yazdım: ‘Farklı çocukları olan tüm ebeveynler, tek istediğimiz onların katılabilmeleri. Ona bunu verdin ve onun hayatında yarattığın farkı bilmiyorsun.’ Genelde bu çocuklar kenara itiliyor, ama ben onların oyun alanında, doğum günü partisinde, okulda olmalarını istiyorum ve sonra büyüyebilecekler ve onlara bir şans verilecek. işyeri, sosyal vb. Bir toplum, hatta küresel bir topluluk olarak böyle bir fark yaratır. Sadece daha nazik olmamız gerekiyor. Umarım bir gün her şey büyük ölçüde değişir, ama o zamana kadar bebek adımları.
Teşekkürler Gopika!
PS Türkiye ve Galler de dahil olmak üzere Dünya Çapında Ebeveynliğimiz dizisi.