Tam olarak ne yapmaya çalıştığımı ben de bilmiyorum. Ne kadar kasıntı bir insan olduğumu fark ettiğimden beri bir şeyler beni dürtüyor. Tam anlamıyla soyunamıyorum, evet biliyorum. Herkese -annem, babam, erkek arkadaşım, en yakın arkadaşım, kardeşim, ex iş arkadaşlarım dahil- sürekli yalan söylüyorum ve aslında en çok ben sıkıldım bu durumdan. Daha kötüsü bu yalanları "an"ı kurtarmak için de söylemiyorum, genel olarak olduğundan farklı görünme kaygısı, yaşadığım şeyin adı (evet, eşşek kadar olmuş olabilirim ama bunun da ayrımına yeni varıyorum) ve bu kaygının altında yatan temel iki etmenden birisi -kendisinden bu şekilde söz edeceğim- Aunty K ve diğeri de kitaplar. Yanlış okumadınız, kitaplar. Harcı olmayan okumasın abi, bunu bilir bunu söylerim. Benim harcım değilmiş, şimdi uyanıyorum kapitalizmin acı gerçeklerine. Okumayı bıraktım mı? Ne yalan söyleyeyim bırakamadım henüz ama azalttım! Yakındır yani.
Sadede gelelim. Yes, i am a big lier bitch!
Şimdilik bu kadar... Şu anda kendimi gerçekten kötü hissediyorum. (Yok öyle bir şey, bu da yalan... Aslında Amerikan filmlerini izleye izleye bu hale geldim ben. Hep bir poz kesmeler filan...)