Emek Sosyolojisi
Emek Sosyolojisi (Sociologie du Travail) 1950’li ve 1960’lı yıllarda, sanayi sosyolojisinin ana akımını oluşturan (çoğunlukla Anglo-Sakson) fabrikaya bağlı perspektifin yepyeni bir eleştirisini yapan bazı Fransız sosyologlarının yazılarıyla birlikte anılan bir çalışma sosyolojisi. Emek Sosyolojisi kapsamında üretilen metinler, bir yanda iş organizasyonu, teknoloji ve üretimdeki değişiklikler ile öbür yanda kişisel yabancılaşma, sınıf ve toplumsalsiyasal ilişkiler arasındaki, Kari *Marx’ın kurmaya çalıştığı bağları yeniden saptamıştır.Bu ekolün başlıca isimleri George *Friedmann, Michel Crozier, Pierre Naville, Alain Touraine ile Serge Mallet’dir. Bilhassa Mallet’nin çalışmaları, *yeni bir işçi sınıfının varlığı konusunda önemli bir tartışmayı kışkırtmış; fakat Emek Sosyolojisi’nin genelinde olduğu gibi onun yerleşik inançlara karşı çıkışı *teknikçilik ve •teknolojik determinizmle sınırlı kalmıştır.Bu ekolün İngilizcedeki sol yönelimli araştırma ve düşünceler üzerindeki etkisi, *vasıf ve *vasıfsızlaştırma, *emek süreci, *post-Fordizm ve esnek istihdam hakkındaki daha yeni tartışmalar nedeniyle önemli ölçüde silinmiş durumdadır. Michael Rose’un Servants of Post-Industrial Power? (1979) adlı çalışması İngilizcedeki harika tarih metinlerinden birisidir ve bu hareketin kuramları ile çalışmalarını analiz etmektedir.