Rüzgarda
Yüzen Bir Anı
Kan sürekli olarak kuma doğru damladı, paslı ve kahverengi hale geldi ve eğitimsiz gözlerimin bile Nora'nın bacağındaki kanadın tıbbi müdahale gerektirdiği açıkça görüldü.
Ve bunun gibi.
Güneşin 14 gününe rağmen solgun ve titrek olan Nora tekrar koklamaya başladı ve sesimi sabit tutmak için derinlemesine geldim ve öfkemi sardım.
“Biri bunu kapatmalı.” Kendimi oyaladım, çünkü orada olan tek kişi bendim.
Vermont çiftliğindeki şair * kimdi? Bir şey duyduğunda çiftçilik yapıyor, ayıklıyor veya ekiyordu. Önce fısıltı, sonra kuvvetli bir rüzgâr olana kadar, daha güçlü ve yüksek sesle, karaya doğru gürleyen, ona doğru hızla koşan.
Yaraya baktı. “Aman Tanrım, muhtemelen bir hastaneye ihtiyacım var.”
“Mmmm” diye mırıldandım. Millerce yıldır hiçbir akıllı yaşam görmemiştik - ve balinalardı. Geri dönmek zor bir gündü, haritayı doğru okuyorsam ve buna kimler bağlı olabilir?
Eteklerini toplar ve mümkün olduğunca çabuk eve koşardı, rüzgar onu geçmeden önce kağıt ve kalem bulmak için.
Çünkü o rüzgar bir şiirdi, eğer yakalanıp kaybolmadan yazabilseydi.
İlk yardım çantası için teçhizatı araştırdım. “Şu anda bir wifi bağlantısı ve bir YouTube videosu için vermeyeceğim şey”, diye şaka yaptım.
Çantamdan bulabildiğim en az kirli tişörtü çıkardım ve baskı uygulamak için kullandım. “Tutun,” dedim ona. Fışkırma değildi - bu iyi bir haberdi. Kanamayı durdurabilirsek, onu göz yıkama solüsyonu ile temizleyebilirim. Ama nasıl kapatabilirim? Sütür ekipmanım olsa bile yetenek setimde değildi.
Bazen hazırdı. Ve öfkeyle yazar, bütün kelimeleri rüzgârdan alır.
“Üzgünüm,” diye fısıldadı ve yine, öfkemi tuttum ve bastırdım. Biz diğerlerinden ayrıldık, çünkü Nora kaçtı, bazı mağara oluşumlarını keşfetmeye kararlıydı ve siz yalnız kürek çekmiyorsunuz. Hiç. Kabukları acımasızdı ve bakla fark etmeden çok geride kaldık. Sonra hava karanlıktı ve onu sudan çıkarttım.
İlk başta endişelenmedim; Rotayı biliyordum. Bu yüzden arkaları açtım ve Nora'nın kapandığını gördüm. Fakat ertesi gün fırtınalar bizi yakaladı, daha da geride bıraktı ve konumumuzu belirsiz bıraktı.
Bazen hiç hazır değildi ve rüzgârın arkasından uçarken, müziğini duyabilen bir sanatçıyı ararken acı çekiyordu. Şu an hazır bir sanatçı. Duymaya, hareket etmeye, harekete geçmeye hazır.
“Sadece ana kampa geri dönmeliyiz” dedim sessizce. İz lideri olan Brenda'nın uydu telefonu vardı. Destek minibüsü teslim alınması planlanıyordu… hangi gündü? Kafamı salladım. Çok üşüdüm. Dondurucu. Bu kabarma sıcağında nasıl bu kadar soğuk olabilirim?
Gömleğini bacağından kaldırdım ve tekrar baktım ve titreme beni rahatsız etti. Kanama olsa da, önemli ölçüde yavaşlamıştı. Adım adım.
“Baskıya devam et,” dedim.
Bu rüzgar benim için geldiğinde, “çantalarını topla” veya “kayıklarını yükle” diyor. Bana dağ geçitlerinden ve çöl yollarından, denizde dans eden gemilerden fısıldıyor.
Deniz meltemi yükseldi ve yüzüme kum esiyordu. Gazlı bez pedleri, tuzlu su çözeltisi, buz torbası. Prezervatifler. Neden cehennemde prezervatif kullandık? İkinci gün dışarıda as bandajını başka bir kıza verdiğimi hatırlıyorum. Başka? Dil baskılayıcılar ve sıska kağıt bant.
96 yaşına kadar yaşayan ve hala sonuna kadar şiirler yazan ve çiçek yetiştiren bir şair olmak istiyorum.
Teyp. Koli Bandı. Dişli kutusunda ilk yardım çantası değil. Bu kapalı tutardı. Olmaz mıydı? Sadece bir gün, eğer sert bir şekilde kürek çekirsem Eğer doğru yerde olsaydık. Eğer o kadar soğuk olmasaydım.
Sadece bir gün daha.
Nora artık ağlamıyordu. Uyuyordu. Onu keskin bir şekilde salladım ve uyandı.
“Biraz su iç,” dedim sert bir şekilde ve onu şişeme fırlattı. “Bir şeyler ye. Bir protein çubuğu. ”
Kaset tuttu. Muşambayı açtım ve uyumaya bıraktım. Tüm paketleri boşalttım ve yavaşça, onları düzenli olarak doldurdum. Ateş yakmak için çok yoruldum. Karanlık geldiğinde, teslim etmekten çok mutlu oldum.
96 yaşında olmak ve bahçemde viski içmek ve yüzümü göğe kaldırmak istiyorum çünkü bir şeyler duyuyorum. Çünkü rüzgârın arttığını hissediyorum ve dağda bir gürleyiş hissediyorum.
İlk ışıkta, onu kayık içine aldım.
İkinci teçhizata baktım, dişli çoktan yüklendi ve hepsini çıkarmayı bildiğim her kuralı bozdu. Ama beynimdeki dişi kertenkele, gitmem, suya girmem, hız için her şeyi feda etmem için bağırıyordu ve ben de öyle yaptım. Hayatta kalmak için sadece ihtiyacımız olanı aldım: su, filtrasyon şişesi, protein barlar, güneşten korunma, koli bandı. Küreklerim benim silahlarımdı.
Nora uykuya daldı ve çıktı. Yardım etmedi, ama sızlanmadı.
96 yaşındaki ayaklarıma sıçramak ve yürüteçten veya görme gözümdeki köpeğimi veya hoverboardumu kapmak ve dağdan inmek istiyorum.
Boynumdaki buzlu kavrama öğleden sonrayı hafifletmeye başladı. Güneşe, Leo sevgilim yüksek ve parlak kalmak için çağırdı. Yunuslar sıçradı ve bana şarkı söyledi. Go-go-go! Denizin kendisi beni ileri doğru itti, burada şişiyor, batıyor ve beni dürtüyordu.
Dokuz saat. On. Onbir. Ama güneş beni uyanık kalacak kadar sevdi, limanı bulmama izin verecek kadar uzun, başka bir kayakçının beni görmesine ve yardım için bağırmasına yetecek kadar.
Beni eve götürecek kadar uzun.
Olabildiğince hızlı koşuyorum.
Koşuyorum, rüzgarda şiirimi yakalamak için.
Ruth Stone, Şair, 1915–2011
Kay Bolden tarafından hoşunuza gidebilecek diğer hikayeler: