Gerçek bir yaşam hikayesi dinlemiştim.
Bir köyde bir çocuk yaşarmış, geçirdiği çiçek hastalığı yüzünden gözleri görmez olmuş.
Önceleri köydeki çocuklar, onunla oynarken, sonra sıkılmışlar, onu aralarına almaz olmuşlar.
Babası ona bir saz almış, o da bir taşa oturur, kendi kendine çalarmış.
Bir gün aşağı köyden, bir adam çocuğa der ki, sen nereden öğrendin böyle çalmayı?
Kendi kendime öğrendim der çocuk.
Ben sana daha da iyisini öğretirim der ve o günden sonra çocuğa saz öğretir.
Sonrasında da onu daha da ileri gitmesi için cesaretlendirir.
O ÇOCUK AŞIK VEYSEL'DİR!
Sabah duyduğum bir haber bu hikayeyi anımsattı bana.
8 yaşında hareket edemeyen bir çocuğa okuma yazma öğretmek için eve gelen öğretmeni…
Öyle ki sadece okuma öğretmekle kalmamış, her gün onu çalıştıra çalıştıra yürümesini sağlamış.
Her başarının arkasında bir öğretmen var. Mesleği öğretmenlik olmasa da,
yol gösteren, eğiten, ilham ve cesaret veren…
Allah herkesin karşısına iyi öğretmenler çıkartsın...
Yazıyı yazdıktan sonra karşıma bu laf çıktı, tam da üstüne geldi.
"Eğer hayatınızda bir çocuğa ilham olursanız, hayatınız başarılı geçmiş demektir."
Önünüz, arkanız, sağınız, solunuz güzelliklerle dolsun…
Sevgiler…