Alan Parker - Alan Parker


Bayım
Alan Parker


Alan Parker, Nisan 2008
|Born||


Alan William Parker
14 Şubat 1944
Islington , Londra, İngiltere, Birleşik Krallık
|Öldü||31 Temmuz 2020
(76 yaşında)|
Londra, İngiltere, Birleşik Krallık
|Eğitim||Dame Alice Owen Okulu|
|Meslek||Film yapımcısı|
|aktif yıllar||1971-2003|
|Eş (lar)||


Annie Inglis
(m. 1966; div. 1992)
Lisa Moran
|çocuklar||5, Nathan dahil|
|İnternet sitesi||alanparker


Sir Alan William Parker(14 Şubat 1944 - 31 Temmuz 2020) İngiliz sinemacıydı. Genç yaşlarında başlayan erken kariyeri, televizyon reklamlarında metin yazarı ve yönetmen olarak geçti. Birçoğu yaratıcılık için ödül kazanan yaklaşık on yıllık film reklamlarından sonra senaryo yazmaya ve yönetmenliğe başladı.
Parker'ın çok çeşitli film yapım stilleri kullandığı ve farklı türlerde çalıştığı biliniyordu . O da dahil olmak üzere, müzikaller yönettiği Bugsy Malone (1976), Fame (1980), Pink Floyd - Duvar (1982), Taahhütleri (1991) ve Evita (1996); Midnight Express (1978), Mississippi Burning (1988), Come See the Paradise (1990) ve Angela's Ashes (1999) dahil olmak üzere gerçek hikaye dramaları ; Shoot the Moon (1982) dahil olmak üzere aile dramaları ve Angel Heart (1987) ve David Gale'nin Hayatı (2003) gibi korku ve gerilim filmleri .
Filmleri on dokuz BAFTA ödülü, on Altın Küre ve altı Akademi Ödülü kazandı . Filmi Birdy , Ulusal İnceleme Kurulu tarafından 1984'ün En İyi On Filminden biri olarak seçildi ve 1985 Cannes Film Festivali'nde Grand Prix Spécial du Jury ödülünü kazandı . Parker atandı İngiliz İmparatorluğu'nun Düzeninin Komutanı İngiliz sinema sektörüne yaptığı hizmetler için ve şövalye hem aktif edildi 2002 He de İngiliz sinema ve Amerikan sinemasının bir kurucu üyesi olmanın yanı sıra, Büyük Britanya Yönetmenler Birliği ve çeşitli film okullarında ders veriyor.
2000 yılında sinematografi, video veya animasyon alanında büyük başarı için Royal Photographic Society Lumière Ödülü aldı . 2013 yılında İngiliz Film Akademisi'nin bir yönetmene verebileceği en büyük onur BAFTA Akademi Burs Ödülü'nü aldı . Parker kişisel arşivini 2015 yılında British Film Institute Ulusal Arşivine bağışladı .
İlk yıllar
Parker , Kuzey Londra Islington'da , terzili Elsie Ellen oğlu ve ev ressamı William Leslie Parker'da işçi sınıfı bir ailede doğdu . İngiliz romancı ve senarist Ray Connolly , "her zaman meydan okurcasına tavırla işçi sınıfı" olarak kalmasını kolaylaştıran Islington belediyesinde büyüdü . Parker, eğlenceli bir şekilde büyümesine rağmen, arkadaşlarının iyi vakit geçirirken her zaman ortaokul sınavlarına çalıştığını hissettiğini söyledi. Film yönetmeni olma arzusu olmayan "sıradan bir geçmişi" vardı ve ailesinden herhangi birinin film endüstrisine katılma arzusu da yoktu. Filmlerle ilgili her şeye en yakın geldiği zaman amcalarından esinlenen bir hobi olan fotoğraf öğrenmektir: "Fotoğrafa bu erken giriş hatırladığım bir şey."
Parker , son yılında bilim üzerine yoğunlaşarak Dame Alice Owen Okulu'na katıldı . Reklam endüstrisinde kızlarla tanışmak için iyi bir yol olabileceğini umarak reklam alanında çalışmak üzere 18 yaşındayken okulu bıraktı.
Kariyer
1962–1975: Erken çalışma ve atılım
İlk işi bir reklam ajansının postanesinde ofis çocuğuydu. Ama her şeyden daha fazlası, yazmak istediğini ve işten sonra eve geldiğinde denemeler ve reklamlar yazacağını söyledi. Meslektaşları da onu yazmaya teşvik etti, bu da kısa süre sonra şirkette metin yazarı olarak göreve başladı. Parker, önümüzdeki birkaç yıl içinde farklı ajanslarla birlikte çalışarak metin yazarı olarak yetkin hale geldi. Böyle bir ajans Londra'da Collett Dickenson Pearce'dı ve burada her ikisi de daha sonra filmlerinin çoğunu çekecek olan yapımcı David Puttnam ve Alan Marshall ile tanıştı. Parker, Puttnam'e ilham vererek ve ilk film senaryosu Melody (1971) 'i yazmasıyla konuştuğunu söyledi .
1968'de Parker, metin yazarlığından çok sayıda televizyon reklamını başarıyla yönetmeye geçti. 1970 yılında Alan Marshall'a reklam verecek bir şirket kurmak için katıldı. Bu şirket sonunda İngiltere'nin en iyi ticari üretim evlerinden biri haline geldi ve neredeyse tüm büyük ulusal ve uluslararası ödülleri kazandı. Ödüllü reklamları arasında İngiltere Cinzano vermut reklamı ( Joan Collins ve Leonard Rossiter'in oynadığı ) ve yüz oyuncu kullanan bir Heineken reklamı vardı. Parker, daha sonra film yönetmeni olarak daha sonraki başarısı için reklamlarını yazma ve yönetme yıllarına değer verdi:
Geriye dönüp baktığımda, reklamlardan başka hiçbir yerde başlayamayan bir dizi film yapımcısından geldim, çünkü o zamanlar Birleşik Krallık'ta film endüstrimiz yoktu. İnsanlar gibi Ridley Scott , Tony Scott , Adrian Lyne'e , Hugh Hudson ve kendim. Bu nedenle reklamların inanılmaz derecede önemli olduğu kanıtlandı.
1971'de Waris Hussein filmi Melody'nin senaryosunu yazdıktan sonra Parker , senaryosunu yazdığı 1973'te No Hard Feelings adlı ilk kurgusal filmini çekti . Film, Luftwaffe'nin ardı ardına 57 gece şehri bombaladığı İkinci Dünya Savaşı sırasında Londra'daki Blitz'e karşı kasvetli bir aşk hikayesi . Parker bombalayan baskınlardan birinde doğdu ve "o filmdeki bebek ben olabilirdim" dedi. Hiçbir film yönetmenliği deneyimi olmadan, finansal destek bulamadı ve maliyetini karşılamak için evini ipotek etmekten kendi parasını ve fonlarını kullanma riskini almaya karar verdi. Film, 1976'da filmi satın alan ve birkaç yıl sonra televizyonda gösteren BBC'yi etkiledi. BBC yapımcısı Mark Shivas , ara dönemde Parker'ı İkinci Dünya Savaşı hikayesini yönetmesi için de sözleşme yaptı. Bugün için Play olarak gösterilen Jack Rosenthal tarafından yazılmıştır . Çalışma, Manchester'ın merkezindeki okul çocuklarının korunması için tahliye edilmesini içeren gerçek olaylara dayanıyordu . Evacuees bir kazanan BAFTA en iyi Uluslararası Drama da iyi TV drama ve Emmy.
Parker daha sonra ilk uzun metrajlı filmi Bugsy Malone'u (1976) yazmış ve yönetmiştir . Parker'ın filmi yapma arzusu, hem çocukları hem de yetişkinleri benzersiz bir film konsepti ve tarzı ile eğlendirmekti:
Çocuklarla çok çalıştım ve o zamanlar kendime ait çok küçük dört çocuğum vardı. Böyle küçük çocuklarınız olduğunda, onlar için mevcut olan malzemelere karşı çok hassassınız ... Görebilecekleri tek film Walt Disney filmleriydi ... Bir film yapmanın güzel olacağını düşündüm bu çocuklar ve ayrıca onları almak zorunda yetişkinler için iyi olurdu. Bu yüzden kesinlikle dürüst olmak gerekirse, Bugsy Malone Amerikan filmine girmek için pragmatik bir egzersizdi.
Film, iki İngiliz Akademi Ödülü adaylığı ve Jodie Foster için iki BAFTA olmak üzere beş Ödül aldı .
1978-1990: Sonraki başarı
Parker daha sonra Billy Hayes tarafından hapsedilmesi ve esrarı ülkeden kaçırmaya çalıştığı için bir Türk hapishanesinden kaçışıyla ilgili gerçek bir hesaba dayanarak Midnight Express'i (1978) yönetti . Parker, filmi yapım tarzını genişletecek olan Bugsy Malone'dan radikal olarak farklı bir şey yapmak için filmi yaptı . Senaryo Oliver Stone tarafından ilk senaryosunda yazıldı ve Stone'a ilk Akademi Ödülü'nü kazandı . Müzik, film için ilk Oscar'ını kazanan Giorgio Moroder tarafından bestelendi . Midnight Express, Parker'ı hem ön film yönetmeni olarak kurdu, hem film hem de Oscar aday gösterildi. Bu filmin başarısı ona bundan sonra kendi seçtiği filmleri yönetme özgürlüğü de verdi.
Parker daha sonra sekiz öğrencinin hayatını New York'un Sahne Sanatları Lisesinde yıllarca takip eden Fame'i (1980) yönetti . Büyük bir gişe başarısı oldu ve aynı adlı bir televizyon dizisine yol açtı. Parker, Midnight Express gibi ciddi bir drama yaptıktan sonra müzikli bir film yapmak istediğini, ancak geçmişin tipik müzikallerinden çok farklı olduğunu söyledi:
Durduğunuz yerde bu tür bir şık MGM müzikalini istemedim ve sonra müzikal sayı var. Gerçek durumlarda ortaya çıkmasını istedim, ki öyle ... Okula gittim ve birkaç ay çocuklarla takıldım ... Sanırım filme koyduğum şeylerin çoğu çocuklardan çıktı.
Aktris Irene Cara , "Alan'ın herkesle çalışma şekli hakkında güzel olan şeyin, kendimizi gerçekten sınıf arkadaşı gibi hissetmemize izin verdiğini" hatırlıyor. Ancak Parker, önceki filmi Midnight Express'ten aldığı kötü şöhret nedeniyle filmde gösterilen gerçek okulu, Sahne Sanatları Lisesi'ni kullanma iznini reddetti . Okul bölgesi müdürü ona, "Bay Parker, Türk hapishaneleri için yaptığınız gibi New York Lisesi'nde yaptığınız riski göze alamayız."
Parker'ın bir sonraki filmi Kuzey Kaliforniya'da gerçekleşen evliliksel bir ayrışmanın hikayesi olan Shoot the Moon (1982) idi . Parker buna "yaptığım ilk yetişkin filmi" diyor. Bir kez daha önceki filminden farklı bir konuyu yönetmeyi seçti ve "Gerçekten farklı işler yapmaya çalışıyorum. Sanırım her seferinde farklı işler yaparak yaratıcılığını daha taze tutuyor." Filmin temasını "birlikte yaşayamayan, ancak birbirini bırakamayan iki kişi" olarak tanımladı. Soluk sevgi, anlamsız öfke ve çocukların gözünde kaçınılmaz şaşkınlık ihaneti hikayesi ." Onun yıldız, Albert Finney ve Diane Keaton , onların performanslarıyla Altın Küre adayı.
Filmin ayrıca kendi evliliğini incelemeye zorlandığını söyleyen Parker için kişisel bir önemi vardı: "Benim için yapmak acı verici bir filmdi çünkü içinde kendi hayatımın yankıları vardı. Bu bir evliliğin dağılmasıyla ilgiliydi. ve hikayedeki çocuklar kendi yaşlarıma oldukça yakındılar. Ay'ı vurmak kendi hayatımın çok, çok yakındı. " Yazar Bo Goldman ile gerçekçi bir hikaye geliştirmek için günler geçirdi ve evliliğinin "filmin sonucu olarak son derece güçlendiğini" söyledi.
1982'de Parker yönetmen, Roger Waters'ın karikatürist Gerald Scarfe tarafından yazdığı ve grafikleriyle , Pink Floyd kavramsal rock operasının film versiyonu, Boomtown Rats'ın baş yönetmeni Bob Geldof'un kurgusal rocker "Pink" rolünü oynadığı " Pink Floyd - The Wall " yayınlandı.
Parker , Matthew Modine ve Nicolas Cage'in oynadığı Birdy'yi (1984) yönetti . Vietnam savaşından dönen ancak hem psikolojik hem de fiziksel olarak yaralanan iki okul arkadaşının hikayesini anlatıyor . Parker, William Wharton'un kitabını okuduktan sonra bunu "harika bir hikaye" olarak nitelendirdi . Ancak, hikayenin doğası nedeniyle, nasıl bir filme çekileceğini bilmiyordu: "Kitabın şiirini alıp sinematik şiir haline getirip getiremeyeceğinizi bilmiyordum, ya da bir seyirci gerçekten o."
Film kritik bir başarıya dönüştü. Richard Schickel , Parker'ın "gerçekçiliği aştığını ... [ve] kişisel en iyisini elde ettiğini" söylerken, Derek Malcolm Birdy'yi Parker'in "en olgun ve belki de en iyi filmi" olarak görüyor . Eleştirmen Quentin Falk'ın yazdığı filmin mesajı, Parker'ın çalışmalarının çoğunda ortak olduğunu belirten "neşeli bir yaşamı onaylıyor". Parker'ın filmlerinin "güçlü hikaye ve zarif çerçeve" nin bir karışımını elde etmeyi başardığını, bu da tipik olarak tamamen görsel olan çok fazla yöneten diğer yönetmenlerden kaçındığını söyledi.
İle Mississippi Burning (1988), Parker En İyi Yönetmen dalında ikinci Oscar'a aday gösterildi. Film, 1964'te üç sivil hak çalışanının öldürülmesiyle ilgili gerçek bir hikayeye dayanıyor ve Gene Hackman ve Willem Dafoe'u canlandırıyor . Hackman En İyi Erkek Oyuncu adayı, film ise En İyi Film dahil beş Oscar'a aday gösterildi. En İyi Görüntü Yönetmeni ödülünü kazandı .
1991–2003: Daha sonraki çalışmalar
1991'de Parker , ruh grubu oluşturan işçi sınıfı Dublin'liler hakkında bir komedi olan Taahhütleri yönetti . Film uluslararası bir başarıydı ve başarılı bir ses albümüne yol açtı. Bir oyuncu bulmak için Parker, Dublin'de çalan tahmini 1.200 farklı grubun çoğunu ziyaret etti. 3.000'den fazla farklı grup üyesi ile bir araya geldi. Parker, bilinen oyuncuları seçmek yerine, çoğu hikayesi olmayan genç müzisyenleri "hikayeye sadık" kalmak için seçtiğini söylüyor. "Herkesi filmde oynadıkları karaktere çok yakın olarak seçtim. Gerçekten insan olarak kim oldukları dışında oynamıyorlar." Parker filmi yapmak istediğini söyledi, çünkü kuzey Londra'daki benzer bir işçi sınıfı geçmişinden gelen genç Dublinlilerin yaşamlarındaki zorluklarla ilgili olabilir.
Film eleştirmeni David Thomson , The Taahhütler ile Parker'ın "insanlar, mekan ve müzik için alışılmadık bir sevgi gösterdiğini gözlemliyor . Parker iyimserliğe yaklaştı." Parker, yaptığı "en eğlenceli film" olduğunu söyledi.
Evita (1996), Madonna , Antonio Banderas ve Jonathan Pryce'ın oynadığı bir başka müzikaldi. Andrew Lloyd Webber ve Tim Rice'ın skoru önceki müzikalden kaynaklandı, ancak film için kesildi. Parker, Madonna'nın Evita rolünü oynamak için güçlü bir istek duyduğunu hatırlıyor: "ilgili olduğu sürece kimse Evita'yı olabildiğince iyi oynayamazdı ve şarkı söyleyeceğini, dans edeceğini ve kalbini dışarı çıkaracağını söyledi ... ve tam da bunu yaptı ". Evita ,Madonna tarafından söylenen En İyi Orijinal Şarkı ödülünü kazanan beş Akademi Ödülü'ne aday gösterildi.
Parker'ın bir sonraki filmi, İrlandalı Amerikalı öğretmen Frank McCourt ve çocukluğunun gerçek yaşam deneyimlerine dayanan bir drama olan Angela's Ashes (1999) idi . Ailesi, babasının alkolizminden kaynaklanan ailenin sorunlarına yol açan finansal zorluklar nedeniyle Amerika Birleşik Devletleri'nden İrlanda'ya geri taşınmak zorunda kaldı.
Taahhütlerde rol alan Colm Meaney , Parker'ın filmlerinin teması ve stilindeki çarpıcı değişimi fark etti. O, "o Staggers tür ben. O şekilde gitmesidir eserinde çeşitliliği söyledi Evita için Angela'nın Külleri . O ekler 'Alan bir proje başladığında,' çok ilginç ve tamamen sol alanın dışında bir şey olacak. Parker Angela'nın Külleri gibi bir hikaye yapmanın sadece Evita gibi "büyük bir filme karşı tepkisi" olduğunu açıkladı ve "Filmin daha sonra insanlarla kalmasını istiyorsun ..." bana en büyük suçun sadece başka bir film yapmak olduğunu söylüyor. "Parker hangi filmlerin yazılacağını ve yönetileceğini dikkatle seçmenin önemli olduğunu söyledi:
Mentorum , büyük bir yönetmen olan Fred Zinnemann'dı ve eskiden tüm filmlerimi ölene kadar gösteriyordu. Bana her zaman bir sonraki filmde karar vereceğimde kafamda kalmaya çalıştığım bir şey söyledi. Bana film çekmenin büyük bir ayrıcalık olduğunu ve asla boşa harcamaman gerektiğini söyledi.
Bu nedenle, Parker film okullarını ziyaret edip genç film yapımcılarıyla konuştuğunda, onlara film yapmak ve bir hikaye anlatmak için mevcut olan yeni film teknolojisinin bir mesaj iletmekten daha az önemli olduğunu söyledi: "Söyleyecek bir şeyiniz yoksa, yönetmen olmanız gerektiğini düşünmüyorum ".
İngiliz film eleştirmeni Geoff Andrew , Parker'ı mesajını "dramatik aydınlatma, canlı karakterizasyon, açıklayıcı diyalog dizilerini düzenli olarak kesintiye uğratan şiddetli çatışma sahneleri ve underdog için uyuşan bir sempati ( keskin bir adaletsizlik duygusu ile liberal) ".
Parker , Kevin Spacey ve Kate Winslet'in oynadığı bir suç gerilim filmi The Life of David Gale'in (2003) yapımcılığını ve yönetmenliğini üstlendi . Diğer bir aktivisti öldürmekten suçlu bulunduktan sonra kendisini ölüm sırasında bulan ölüm cezasının kaldırılması için bir savunucunun hikayesini anlatıyor . Film genellikle kötü eleştiriler aldı. Roger Ebert , oyunculuğun "görkemli bir şekilde yapıldığını" söylemesine rağmen, hikayeyi "aptal" olarak nitelendiren filmi beğenmedi.
Kişisel hayat
Parker, uzun bir hastalığın ardından 31 Temmuz 2020'de 76 yaşında Londra'da öldü.
Onur ve ödüller
Parker sekiz BAFTA ödülü, üç Altın Küre ve iki Oscar'a aday gösterildi . Büyük Britanya'nın Yönetmenler Birliği'nin kurucu üyesiydi ve dünyanın dört bir yanındaki film okullarında ders verdi. 1985 yılında, İngiliz Akademisi ona İngiliz Sinemasına Üstün Katkı için Michael Balcon Ödülü verdi. Parker atandı İngiliz İmparatorluğu'nun Düzeninin Komutanı içinde (CBE) 1995 Doğum Başarılar ve Şövalye Lisans içinde 2002 Yeni Yıl Başarılar film endüstrisine hizmetleri için. 1999 yılında Büyük Britanya'nın Yönetmenler Birliği tarafından Yaşam Boyu Başarı Ödülü'ne layık görüldü. 1998 yılında İngiliz Film Enstitüsü (BFI) Yönetim Kurulu Başkanlığına getirildi ve 1999'da yeni kurulan İngiltere Film Konseyi'nin ilk başkanı oldu .
2005 yılında Parker , uzun süredir ortağı Lord Puttnam'ın şansölyesi olduğu Sunderland Üniversitesi'nden fahri Sanat Doktorası aldı . 2004 yılında 26. Moskova Uluslararası Film Festivali'nde Jüri Başkanlığı yaptı . 2013 yılında, İngiliz Akademisi'nin verebileceği en büyük onur olan BAFTA Akademi Burs Ödülü'nü "hareketli görüntünün sanat formlarındaki üstün başarının takdiriyle " ödüllendirdi .
İngiliz Film Enstitüsü (BFI) birden onun filmi gösterildi ve yapımcı tarafından Parker bir sahnede röportaj dahil "Sir Alan Parker odaklanın" başlıklı bir etkinlikle Eylül ve Ekim 2015'ten Parker bir haraç üretti David Puttnam . Etkinlik çakıştı ve tüm çalışma arşivini BFI Ulusal Arşivi'ne bağışladı.
Filmografi
|Yıl||Başlık||notlar|
|1974||Bizim cissy||kısa filmler|
|ayak sesleri|
|1975||Evacuees||TV filmi|
|1976||Bugsy Malone|
|Alınmadım||TV filmi|
|1978||Gece yarısı treni|
|1980||şöhret|
|1982||Ay'ı Vur|
|Pink Floyd - Duvar|
|1984||Birdy|
|1986||Bir Şalgam Başkanının İngiliz Sineması Rehberi||belgesel|
|1987||Melek kalpli|
|1988||Mississippi Yazma|
|1990||Gel Cenneti Gör|
|1991||Taahhütler|
|1994||Wellville'e Giden Yol|
|1996||Evita|
|1999||Angela'nın Külleri|
|2003||David Gale'nin Hayatı|
Referanslar
- Resmi internet sitesi
- Alan Parker üzerinde IMDb
- Alan Parker Portreleri de Ulusal Portre Galerisi, Londra
|Önce


Nick Park
|NFTS Fahri Bursu||Sonra gelen


David Yates