Brooklyn’de doğan ve New York’taki High School of Music and Art ve the Art Students League’de ve Ohio’daki Toledo Üniversitesi’nde okuyan Evelyn Statsinger (1927-2016), 1940’ların sonlarında Chicago’da okumak için Chicago’ya taşındı. Chicago Sanat Enstitüsü Okulu (SAIC). Okulun Chicago Sanat Enstitüsü’ne yakınlığı ve ansiklopedik sanat koleksiyonu, bir zamanlar kendisi hakkında “Her şeye bakarım” diyen Statsinger’ın çekici yanlarından biriydi.
Pek çok yazar, Statsinger’ın özellikle doğayla ilişkisi hakkında yorum yaptı. Güncel sergisi için basın açıklaması, Evelyn Statsinger: Akımlar küratörlüğünü Dan Nadel’in yaptığı GRAY New York galerisi (8 Nisan – 18 Haziran 2022), şu ifadeyle açılıyor:
[For] on beş yıldır dikkatle izliyorum [the] hem ormanlarda hem de tarlalarda bitki ve hayvanların günlük yaşamı…. Özel olarak gözlemlenen şeylerin küçük parçaları bütünü temsil etmeye başlar ve gerçek şeylerin yan yana gelmesi hayali kombinasyonlar oluşturur. Kombinasyonlar yoruma açık ve belirsizdir, böylece izleyici ressamla aynı zarafet halinde dolaşabilir.
Statsinger’ın doğayı yakından gözlemlediği ve doğadan ilham aldığı aşikar olsa da, Japon sanatının çalışmalarında oynadığı rolden bahsetmenin de aynı derecede önemli olduğunu düşünüyorum. Statsinger’ın Japon sanatına ilgisi erken başladı. Jason Foumberg’e göre, Chicago’daki Richard Gray Gallery’deki 2015 sergisi için kapsamlı katalog makalesinde:
[…] 1940’ların sonlarında erken bir estetik atılımın zirvesinde, Chicago Sanat Enstitüsü Okulu’ndaki öğrencilik yıllarında, Statsinger müzenin Asya sanat koleksiyonuna özel erişim elde etti ve birkaç gününü oradaki her bir Japon baskısını ayrıntılı bir şekilde incelemeye adadı.
Kariyeri boyunca tekil bir yol keşfeden Statsinger, 1965’te Japonya’da bir yıl geçirdi (daha sonra tekrar geri döndü). Sanırım en iyi işini 1970’lerin ortalarında yapmaya başladı. Kağıt üzerinde sekiz resim ve beş eser akımlar 1982 ve 1992 yılları arasında yapıldı. Çizimler Statsinger’ın bu ortamda neler başardığının bir göstergesiyse, çalışmalarının bu yönüne ayrılmış koca bir sergiyi hak ediyor. Dokunuşu ve çizgiye, desene, gölgelendirmeye ve yakından ilişkili tonlara verdiği önem, bu çalışmaları incelemeyi bir zevk haline getiriyor – örneğin, bir manzara olabilecek şeyin üzerinde yükselen yarım dairenin üzerinde uzanan kaşık benzeri bir şekil görülüyor. “Conflagrations”ın sol alt köşesinde. Bileşimsel olarak, çizimler, “Shiftings” (1983)’deki gibi bir ufuk çizgisinin kullanılması nedeniyle daha gelenekseldir. Bu çizimlerde tekrar, desen ve doku nesneleri ve yüzeyleri çağrıştırır. Statsinger, aynı anda hem mikroskobik hem de makroskobik, hücresel ve kozmolojik bir dünya yarattı; açıklanamaz ve esrarengiz bir arada var olur. Bizimkine paralel bir dünyaya girdik. New York’ta görülmesi ve belki de benimsenmesinin bu kadar uzun sürmesi şaşırtıcı değil.
Statsinger’in çalışmalarının New York’ta daha iyi bilinmemesinin başlıca nedeni, şehrin Sürrealizme, özellikle Kübizmi görmezden gelen ve/veya açıkça mecazi olan çalışmalara karşı uzun süredir antipati duymasıdır. Daha da önemlisi, Sandra Zalman’ın zekice tartıştığı gibi Amerikan Kültüründe Sürrealizmi Tüketmek (2015), 20 yılı aşkın bir süredir Modern Sanat Müzesi’nde resim ve heykel bölümünün baş küratörü olan William Rubin gibi otoriteler, Sürrealizmi modern sanat anlatılarına ve biçimci estetiğe yaptığı vurguya uydurmak istediler. Pek çok New York sanat dünyası uzmanının rutin olarak vurguladığı Kübizm, ızgara ve tüm kompozisyonun önemi, onları Statsinger’ın ve diğer pek çok kişinin çalışmalarını düşünmekten alıkoydu. Japon sanatının Statsinger’ın besteleri için önemini tartışan çok az eleştirmen olmasının da aynı nedenlerle olduğunu düşünüyorum.
Statsinger, Japon sanatından uygun düşmedi; Japon tahta sanatçılarının mekanı nasıl yapılandırdığına dair yönleri özümsedi – kendi görüşlerinde elde edebildikleri ölçekteki değişimler ve yakın ve uzak sıkıştırmaları. Ayrıca perspektife ve bir baskıya kaç farklı desen ve doku eklenebileceğine bakılmaksızın desen ve doku yan yana dizilişlerini de özümsedi ve değiştirdi. Bir Japon baskısındaki boşluk ile Statsinger’ın resimlerinde sıklıkla karşılaştığımız şey arasındaki temel fark, ilkinin Fuji Dağı’na veya uzaktaki başka bir dönüm noktasına açılması, ikincisindeki katmanlı alanın ise genellikle klostrofobik hissettirmesidir.
Serginin en basit ve figürlü resimlerinden biri olan “Orman Hediyesi”nde (1987), Statsinger ona hakim olan yeşillikleri ve portakalları uygulamak için kuru bir fırça kullanıyor, tuvalin ucu görünüyor. Badem şeklindeki merkezi olarak yerleştirilmiş, hacimsel form bir boşluk önerirken, desenler ve yaprak benzeri şekiller resim düzlemi ile birlikte uzandığından, diğer her şey bu okumayla çelişir. Statsinger, tutarsızlıklara ulaşmak için farklı formlara, kalıplara ve şekillere dayanır ve bunları bozar. Çalışmalarını diğerlerinden ayıran şey görsel muammaları. Yine de bu izleyiciye keyfi gibi gelmiyorlar.
“Central Forces” (1985) ve “State of Flux” (1987) filmlerinde neye bakıyoruz? Başlıklar, şeylerden ve istikrardan ziyade koşulları ve değişimi önerir. Statsinger’ın çalışması, mikroskop altında ve havadan görüntülenen organik ve inorganik örnekleri akla getirirken, neyin iyi huylu veya kötü huylu, büyüyen veya bozulan olduğunu söyleyemeyiz. Sanatçının yeşilleri, kahverengileri, kırmızıları ve portakalları tekrarlayan kullanımı, kaynak olarak doğayı önerir, ancak kompozisyonlar ve formlar mutlaka deşifre edilebilir değildir. Uzamsal sıkıştırma rahatsız edici ve sıkışık. Kırpılmış kenarlar, daha büyük, daha kapsamlı bir görünüm elde edemediğimizin altını çiziyor. Gördüklerimizi bir kategoriye koyma ve adlandırma yönündeki engellenmiş girişimlerimiz, gerçekliğin çokluğuna ve sonsuzluğuna dair ipuçları verir. Sonsuzluğu geniş terimlerle düşünmeye meyilliyiz. Statsinger, bunun tersinin de doğru olduğunu, her şeyin içerdiği görünürlük katmanlarının sürekli olduğunu öne sürüyor. Doğal dünyanın bu vizyonu, savaş sonrası diğer herhangi bir sanatçınınkinden farklıdır.
Evelyn Statsinger: Akımlar 18 Haziran’a kadar GRAY New York galerisinde (1018 Madison Avenue, 2nd Floor, Upper East Side, Manhattan) devam ediyor. Serginin küratörlüğünü Dan Nadel yaptı.
Kaynak : https://hyperallergic.com/740529/the-endless-realities-of-evelyn-statsingers-art/