Muhasebe amacıyla iki çeşit özsermaye vardır. Her işletme - ne kadar büyük olursa olsun, ister kamusal isterse özel mülkiyete ait olsun, ister yeni başlamış olsun ya da olgun bir işletme olsun, sahipleri vardır.
Hiçbir işletme ihtiyaç duyduğu tüm sermayeyi borçlanarak alamaz. Sahipler işe başlangıç ve devam eden sermaye tabanını sağlamakta olup bu genellikle sermaye olarak anılmaktadır. Öz sermaye temeli olmadan bir işletme tedarikçilerinden kredi alamaz ve borç alamaz. Siyasette söyledikleri gibi, sahiplerin oyunda bir miktar cildin olması gerekir.
Bir işletmedeki özsermaye her zaman sahiplerine zarar etme riskini taşır. Peki, sahipler ne bekliyorlar ve bu riski almak istiyor? Beklentileri arasında şunlar sayılabilir:
- İşletmenin işteki öz sermayeleri ile kazanç elde etmesini beklerler ve kârdan nakit dağıtımları ve mülkiyet paylarının değerindeki artışlardan ya hiçbir garantisi yok.
- Doğrudan işletmenin yönetimine katılmayı bekleyebilirler veya işletmeyi yönetmek üzere başkasını kiralamayı planlayabilirler. Küçük işletmelerde, bir yönetici yöneticilerden biri olabilir ve yönetim kurulunda oturabilir. Bununla birlikte, çok büyük işletmelerde bir işletme sahibi binlerce kişiden biridir; iş yöneticilerini denetlemek ve yönetici olmayan sahiplerin çıkarlarını korumak için bir temsilci yönetim kurulu seçerler.
- İşletmenin nihai ölümü doğrultusunda sahipler, işletme satıldığında veya diğer bir işletme tarafından satın alındığında veya işle birleştiğinde orantılı bir mülk paylaşımı elde etmek için gelirlerin orantılı bir kısmını almayı umuyor. İşletmenin kaputa dönmesi ve işin alacaklılarını ödemesinden sonra hiçbir şey kalmaması durumunda, hiçbir şey kalmayabilir.
Sahipler bir işe para yatırdığında, muhasebeci şirketin nakit hesabındaki bir artış olarak para tutarını kaydeder. Çift girdi muhasebesi kullanıldığında, işin içine yatırılan tutar sahiplerinin özkaynakları hesabında bir artış olarak kaydedilir.
Sahiplerin eşitliklerine daha yakından bakmak için, iki farklı kaynak arasında ayrım yapmanız gerekir. Her bir kaynak ayrı ayrı muhasebeleştirilir, bu da gerçekte yasal amaçlar için gerekli olabilir:
- Yatırım sermayesi: Bu tür sahiplerin öz sermaye hesapları, sahipleri işe yatırım yaptıkları para miktarını kaydeder ve bunlar yıllar önce olabilirdi.Sahipler zaman zaman ek sermaye yatırabilir, ancak genelde konuşursak, bir işte ek para yatırmaya zorlanamazlar (iş, değerlendirilebilir sahip olma payı ihlalinde bulunmazsa, bu alışılmadık). İşletmenin yasal biçimine ve diğer faktörlere bağlı olarak, bir işletme, yatırım yapılan sermayenin iki veya daha fazla hesabını sahiplerinden alabilir.
- Geçmiş yıl kazançları: Bir işletmenin elinde bulundurduğu ve sahiplerine dağıtılmayan, yıllar içinde kazanılan kazanç birikmiş karlar hesabında biriktirilir. Tüm kârlar her yıl dağıtılırsa, birikmiş karların sıfır dengesi vardır. Bir işletmenin yıllık kazançlarından hiçbiri dağıtılmadıysa, geçmiş yıl kazançları dengesi, kapıyı açtıktan sonra işletme tarafından kazanılan kümülatif kazançtır (yol boyunca herhangi bir kayıp olmaksızın). Bir işletme hiçbir zaman kâr elde etmediyse, birikmiş zararı birikmiş kârların genel olarak açığı olarak adlandırılan eksi bakiyeye neden olur.
Yıllık net gelirin bir bölümünü veya tamamını elinde tutup tutmamak bir işletmenin yaptığı en önemli kararlardan biridir; karın dağıtımları bir işletmenin en üst düzeyinde kararlaştırılmalıdır. Büyümekte olan bir işletme, varlıklarını genişletmek için ek sermayeye ihtiyaç duyuyor ve işin borç yükünün arttırılması, genellikle ek sermayenin tamamını sağlayamıyor. Bu nedenle işletme, sahiplerine vermemek yerine yılın kârının bir kısmını geri çekiyor. Uzun vadede, büyüme için ek sermaye sağladığı için bu en iyi eylem şekli olabilir.