Juba I, Numidia kralı, MÖ 46.
Numidia kralı Juba I, Büyük Roma İç Savaşı sırasında Pompey ile ittifak kuran ve MÖ 46'da Sezar tarafından yenilmeden önce MÖ 49'da Sezar'ın ordularından birini yenen bir Afrika kralıydı.
Juba'nın babası Hiempsal, Pompey'e çok şey borçluydu. 88'de M.Ö. büyük general Marius'un oğlu olan genç Marius'u, partileri Sulla tarafından Roma'dan sürüldükten sonra kısa bir süre için korumuştu. Genç Marius onurlu bir esaret altında tutulmuştu ve çok geçmeden babasına katılmak için kaçmayı başarmıştı. Bu Hiempsal'ın tahtına mal oldu. Marius'un Kuzey Afrika'daki komutanı Cn. Domitius Ahenobarbus, onu tahttan indirdi ve Hiarbas'ı tahta geçirdi. Bu, Pompey'in Afrika'ya inip Domitius'u yendiği ve Hiempsal'ı restore ettiği MÖ 81'e kadar sürdü. Juba böylece Pompey'e biraz sadakat borçluydu, Sezar ise daha sonra Roma'daki Marian partisini temsil ediyor olarak görüldü.
Juba, Caesar'la doğrudan MÖ 62'de, Sezar'ın bir praetor olarak hizmet ettiği zaman çatıştı. Sezar, genç bir Afrika asilzadesi olan Masintha'yı Kral Hiempsal'a karşı savunmayı seçti. Juba, babasının davasını tartışmak için Roma'ya gönderildi. Konu mahkemeye geldiğinde tartışmalar o kadar şiddetliydi ki bir noktada Sezar Juba'yı sakalından yakaladı. Dava, Hiempsal'a haraç olarak hükmedilen Masintha'ya karşı açıldı. Juba ve destekçileri Masintha'yı ele geçirmeye çalıştı ve Juba'nın adamları ile Sezar'ın partisi arasında Sezar'ın zaferiyle sonuçlanan bir sokak savaşı başladı. Masintha, hizmet yılının sonuna kadar Sezar'ın evinde saklandı ve daha sonra Sezar'ın İspanya'daki görevine başlamak için şehri terk etmesiyle Sezar'ın çöplüğünde Roma'dan kaçtı.
Juba, babasının tahtını MÖ 62 ile MÖ 50 arasında bir noktada devraldı. Bu geçen yıl, o yılın Tribünlerinden biri olan C. Scribonius Curio'nun eylemleriyle Sezar'dan daha da uzaklaştı. Curio, başlangıçta Pompey'in bir destekçisiydi, ancak sadakati, büyük borçlarını temizleyen Caesar tarafından satın alındı. Curio'nun görevde olduğu yıl boyunca önerdiği yasalardan biri, Juba'nın Numidia krallığının bir Roma eyaletine dönüşmesini sağlayacaktı.
MÖ 49'da Curio, Kuzey Afrika'da Sezar'ın Lejyonlarından ikisinin başına geçtiğinde, Juba'nın Pompey'in tarafını tutması kaçınılmazdı. Pompey'in Kuzey Afrika'daki kuvvetlerine Utica şehrinde iki lejyonla konuşlanmış olan P. Attius Varus komuta ediyordu. Curio, Utica'nın doğusuna bir şekilde indi ve batıya şehre doğru yürüdü, Utica dışında küçük bir zafer kazandı ve Varus'u surların içinde güvenlik aramaya zorladı (Utica kuşatması).
Bu işler olurken, Juba güçlü bir ordunun başında yaklaşıyordu. İlk başta Curio akıllıca karşılık verdi ve 150 yıl önce Utica kuşatması sırasında Scipio tarafından kullanılmış olan güçlü bir konum olan Castra Cornelia'ya geri çekildi. Kalan iki lejyonunu topladı ve takviye için beklemeye hazırlandı.
Juba, Curio'yu bir isyanla başa çıkmak için eve dönmek zorunda kaldığı ve Bagradas Nehri'nde (Utica'nın ve Castra Cornelia'nın doğusunda) generali Saburra'nın komutasında küçük bir ordu bıraktığı söylentisini yayarak bu güçlü konumundan çekmeyi başardı. Curio tuzağa düştü, kampını terk etti ve ezici bir yenilgiye doğru ilerledi (Bagradas Nehri Savaşı, MÖ 49). Savaşta öldürüldü ve iki lejyonunun çoğu öldürüldü. Hayatta kalanların çoğu Varus'a teslim oldu, ancak daha sonra Utica'ya vardıktan sonra Juba tarafından katledildi.
Juba'nın zaferi sadece üç yıl sürdü. MÖ 46'da Sezar, Scipio ve Cato liderliğindeki son büyük Pompeia ordusunu yenmek amacıyla nihayet Afrika'ya geldi. Juba ordusunu topladı ve Scipio'ya katılmak için yoldayken Sezar'ın yanında beklenmedik bir müttefik belirdi. P. Sittius, birkaç yıldır Kuzey Afrika'da paralı asker olarak çalışan Romalı bir servet askeriydi. MÖ 46'da büyük bir ordu ve filoya komuta etti ve ağırlığını Sezar'ın arkasına atmaya karar verdi. Sittius, Moritanya kralı Bocchus ile ittifak halinde Numidia'yı işgal etti ve Juba'nın başkenti Cirta'yı ele geçirdi.
Juba geri dönmek zorunda kaldı ve Scipio'ya katılmak için sadece 30 fil gönderdi. Kısa bir süre sonra Sittius'a karşı faaliyet gösteren Huba, Scipio'ya katılmaya ikna edildi ve General Saburra'yı Sittius ve Bocchus ile ilgilenmeye bıraktı. Bu hareket tam bir felaketle sonuçlandı. Saburra Sittius ile savaşta yenildi ve öldürüldü.
Juba, Scipio'ya üç lejyon zırhlı piyade, 800 iyi silahlanmış süvari, daha önce bahsedilen otuz fil ve çok sayıda hafif silahlı piyade ve süvari dahil büyük bir ordu getirdi. Bu büyük birliğin Scipio için gerçek değeri çok azdı. Numidya süvarileri, geldikten kısa bir süre sonra bir süvari çatışmasında yenildi. Thapsus'un son belirleyici savaşı sırasında Numidya filleri kısa süre sonra uçtu ve Numidya ordusunun geri kalanı genellikle etkisizdi. Juba, yenilgi alanından kuşatma için hazırladığı Zama şehrine kaçmaya çalıştı, ancak şehrin vatandaşları daha az istekliydi ve şehir kapıları ona kapatıldı.
Bu gerilemeyi Saburra'nın yenilgisi ve Cato'nun Utica'daki intiharı haberleri takip etti. Juba ve Romalı general M. Petreius, Juba'nın evlerinden birine çekildiler ve orada hiç umutları kalmamış, muhtemelen bir düelloda kendilerini öldürdüler.
Juba'nın küçük oğlu, yine Juba, Roma'ya götürüldü ve Sezar'ın zaferinde yer aldı. Daha sonra Sezar ve ailesi tarafından genç Octavianus'a hizmet ederek büyütüldü. Octavianus'un kendi iç savaşları sırasında yaptığı hizmetin bir ödülü olarak Juba, II. Juba (MÖ 30) adıyla babasının krallığına iade edildi, ancak beş yıl sonra Moritanya'ya taşındı ve burada yaklaşık elli yıl iktidarda kaldı.
Erken yaşam ve eğitim
Juba II, Numidia'dan bir Berberi prensiydi. Numidia Kralı I. Juba'nın tek çocuğu ve varisiydi, annesinin kimliği bilinmiyor. MÖ 46'da babası Julius Caesar (Tapsus, Kuzey Afrika'da) tarafından yenildi ve MÖ 40'ta Numidia bir Roma eyaleti oldu. [1] Babası Romalı General Pompey'in müttefikiydi.
Bazı modern bilim adamları, Sezar'ın MÖ 46'daki zaferindeki yaşını dört ya da altı olarak vererek, tipik olarak belirtilen doğum yılı MÖ 52-50'ye yol açar, bu da biyografisini yazan Duane Roller'in yanlış olduğuna inanır. Roller bunun yerine doğumunu MÖ 48'in başlarında yerleştirir, çünkü Yunanca terim brefos bebek anlamına gelen onun için kullanılmıştır. 4 ila 6 yaş arası bir çocuk için kelime pais eski kaynaklarda onun için kullanılmamıştır. Bu nedenle, Roller yaşını zafere 2 aydan 2 yıla kadar yerleştirir, bu da aslında MÖ 48 ile 46 arasında bir doğum yılı aralığını gösterir. [2]
Juba II, Julius Caesar tarafından Roma'ya getirildi ve Sezar'ın zafer alayına katıldı. Roma'da Latince ve Yunanca öğrendi, romanlaştı ve Roma vatandaşlığı aldı. [1] Çalışmalarına kendini adayarak, Roma'nın en iyi eğitimli vatandaşlarından biri olduğu söylenir ve 20 yaşına geldiğinde ilk eserlerinden birini yazdı. Roma Arkeolojisi. [1] Julius Caesar ve daha sonra büyük yeğeni Octavian (gelecekteki İmparator Augustus) tarafından büyütüldü. Juba II, büyürken, Octavianus'a askeri kampanyalarda eşlik etti ve lider olarak değerli bir deneyim kazandı. MÖ 31'de Actium Savaşı'nda Octavianus'un yanında savaştı.
Numidya tahtının restorasyonu
MÖ 30'da Octavianus, Juba II'yi Numidia kralı olarak restore etti. [3] [4] Juba II, Numidia'yı Roma'nın müttefiki olarak kurdu. Muhtemelen MÖ 26 ile MÖ 20 yılları arasında Hispania'da bir sefer sırasında Augustus'a yaptığı hizmetlerden dolayı İmparator, II. Kleopatra Selene ile evlenmesini ayarlayarak ona büyük bir çeyiz verdi ve kraliçesini atadı. [5] MÖ 25'te Numidia (Batı Numidia hariç), Roma eyaleti Afrika Proconsularis'in bir parçası olarak doğrudan Roma İmparatorluğu'na ilhak edildi ve Juba II, Mauretania'yı krallığı olarak aldı. [3]
Moritanya'da Hükümdarlık Düzenle
Strabon'a göre, Romalıların müttefiki olan Mauretanya kralı II. Bocchus'un ölümü üzerine, krallığı kısa bir süre doğrudan Roma tarafından yönetildi (MÖ 33 - MÖ 25), daha sonra MÖ 25'te Juba II onu Augustus'tan aldı. [6] Juba II ve Kleopatra Selene Moritanya'ya taşındıklarında, yeni başkentlerini seçtiler. sezaryen (modern Cherchell, Cezayir), Augustus'un onuruna. Caesaria ve başka bir şehir olan Volubilis'teki inşaat ve heykel projeleri, Mısır, Yunan ve Roma mimari tarzlarının zengin bir karışımını sergiliyor.
Kleopatra'nın Juba II'nin politikaları üzerinde önemli bir etkisi olduğu söyleniyor. Juba II, sahne sanatlarını, bilim araştırmalarını ve doğa tarihi araştırmalarını teşvik etti ve destekledi. Juba II ayrıca Moritanya ticaretini de destekledi. Moritanya Krallığı, Roma İmparatorluğu için büyük önem taşıyordu. Mauretania, tüm Akdeniz'de, özellikle İspanya ve İtalya ile ticaretle uğraştı. Moritanya balık, üzüm, inci, incir, tahıl, ahşap mobilya ve senatör cübbeleri için mor şeritlerin üretiminde kullanılan bazı kabuklu deniz ürünlerinden hasat edilen mor boyayı ihraç etti. Juba II, eski Fenike boya üretim sürecini yeniden kurmak için Iles Purpuraires'e bir birlik gönderdi. [7] Herkül Sütunları'nda (modern Cebelitarık Boğazı) bir kasaba olan Tingis (modern Tanca), önemli bir ticaret merkezi haline geldi. İspanya'daki Gades, (modern Cádiz) ve Carthago Nova'da (modern Cartagena) Juba II, Augustus tarafından fahri Duovir (bir Roma kolonisi veya kasabasının baş sulh hakimi) olarak atandı. [8]
Mauretanian sikkelerinin değeri ve kalitesi büyük beğeni topladı. Yunan tarihçi Plutarch onu "zamanının en yetenekli hükümdarlarından biri" olarak tanımlar. MÖ 2 ile MS 2 arasında, Doğu Akdeniz danışmanı olarak Gaius Caesar (Augustus'un torunu) ile seyahat etti. MS 21'de Juba II, oğlu Ptolemy'yi eş hükümdar yaptı. Juba II, MS 23'te öldü. Juba II, Moritanya Kraliyet Mozolesi'nde ilk karısının yanına gömüldü. Ptolemy daha sonra Mauretania'nın tek hükümdarı oldu. [9]
- Yunan Ptolemaik prenses Kleopatra Selene II (MÖ 40 - MS 6) ile ilk evliliği. Çocukları şunlardı:
- MÖ 10 / MÖ 5'te doğdu [10]
- Kleopatra ile Juba'nın adı geçmeyen bir kızı bir kitabede geçmektedir. Mauretania'lı Drusilla'nın bu kız olduğu öne sürülmüştür, ancak bir torunu olabilir. Drusilla, Antonius ve Kleopatra'nın torunu olarak tanımlanır veya Moritanya'lı Ptolemy'nin kızı olabilir. [10]
- Roma Arkeolojisi, iki kitapta [14]
- benzerlikler, en az on beş kitapta [14]
- Resim Üzerine, en az sekiz kitapta [14]
- Tiyatro Tarihi, en az on yedi kitapta [14]
- Hanno'nun Gezintisi, muhtemelen Navigator Hanno'nun periplusunun bir çevirisi [14]
- Euphorbion'da, bir broşür [14]
- Libya, en az üç kitapta [14]
- Arabistan üzerine, Juba'nın Latince olabilecek tek eseri [15]
- Asur üzerine, iki kitapta [14]
- Athenaeus tarafından alıntılanan altı satırlık özdeyişler günümüze ulaşmıştır [14]
Yazılar Düzenle
Juba, tarih, doğa tarihi, coğrafya, gramer, resim ve tiyatro üzerine Yunanca bir dizi kitap yazdı. Όμοιότητες olarak bilinen Yunan ve Roma kurumlarının bir karşılaştırmasını derledi.benzerlikler). [11] Arabistan rehberi Roma'da en çok satanlar arasına girdi. Sadece eserlerinin parçaları hayatta kaldı. Çok çeşitli konularda, kuşkusuz kendi üretken çıktısını tamamlayan önemli bir kütüphane topladı. Yaşlı Pliny, ondan 65 kez otorite olarak bahseder. Doğal Tarih ve Atina'da, Ptolemy Gymnasium'unda yazılarının tanınması için bir anıt inşa edildi. [12] [13]
Juba II'nin on eseri geçici olarak tespit edildi, ancak hepsi parça parça:
Juba'nın eserleri yalnızca başkaları tarafından hem Yunanca hem de Latince yapılan alıntılarda veya alıntılarda hayatta kalır. Bunlardan yaklaşık 100 tane var, yaklaşık yarısı Yaşlı Pliny'de. Doğal Tarih. [15] Diğerleri Athenaeus, Plutarch, Aelian, Harpokration, Dioscorides, Galen, Philostratus, Herodian, Tatian, Ammianus Marcellinus, Solinus, Miletoslu Hesychius, Bizanslı Stephanos, Photios, Etimolojik Magnum, NS jeoponika ve klasik yazarlar üzerine çeşitli scholia. [14]
Juba oyunlar yazmış olabilir, ancak bunlar alıntılanmamıştır ve isimleri bilinmemektedir. Varsayım, Athenaeus'taki bir pasajın okunmasına dayanır. Juba'ya sahte gibi görünen iki geç alıntı var. Photios, başka türlü bilinmeyene atıfta bulunur Kelimelerin Bozulması ÜzerineFulgentius belirli bir alıntı yaparken fizyoloji. Her ikisi de Juba'nın özgün eserlerinin özeti olabilir. [16]
Bilime Katkılar
Juba II, sanat ve bilimlerin tanınmış bir hamisiydi ve çeşitli keşif gezilerine ve biyolojik araştırmalara sponsor oldu. Genç Pliny'ye göre, Juba II, Kanarya Adaları ve Madeira'ya bir sefer gönderdi. [17] Juba II, Kanarya Adaları'na özellikle vahşi köpekler bulduğu için bu ismi vermişti (kanarya - itibaren canis - anlam köpeklerin Latince) adada.
Flavius Philostratus onun anekdotlarından birini hatırladı: "Juba'nın konuşmasında fillerin avlanırken birbirlerine yardım ettiklerini ve tükenen birini savunacaklarını ve onu tehlikeden çıkarabilirlerse, onları kurtaracaklarını okudum. Doktorlar gibi etrafında duran aloe ağacının gözyaşlarıyla yaralarını mesheder." [18]
Juba'nın Yunan doktoru Euphorbus, Yüksek Atlas'ta bulunan sulu sütleğenlerin güçlü bir müshil olduğunu yazdı. [19] MÖ 12'de Juba bu bitkiye adını verdi. Sütleğen Euphorbus'tan sonra, Augustus'un kendi kişisel doktoru ve Euphorbus'un kardeşi Antonius Musa'ya bir heykel adamasına cevaben. [19] Botanikçi ve taksonomist Carl Linnaeus adını verdi Sütleğen doktorun onuruna tüm cinse. [20] Sütleğen daha sonra çağrıldı Euphorbia regis-jubae ("Kral Juba'nın sütleğen") kralın doğa tarihine katkılarını ve cinsi fark etmedeki rolünü onurlandırmak için. Palmiye ağacı cinsi Küba Juba'nın da adıdır.
MÖ 81'de Hiempsal kısa bir süre sonra tahttan indirildi, Pompey Sulla tarafından Numidia'da kral olarak geri getirilmesi için Afrika'ya gönderildi ve bu nedenle Hiempsal ve daha sonra Juba Pompey'in müttefiki oldu. Bu ittifak, Juba'nın Roma'ya yaptığı bir ziyaret sırasında, Caesar'ın müvekkilini Juba'nın babasına karşı savunduğu bir duruşma sırasında ve daha da ilerisinde, MÖ 50'de, tribün Gaius Scribonius Curio'nun açıkça önerdiği bir dava sırasında Julius Caesar'ın sakalını çekerek ona hakaret etmesi sırasında güçlendi. Numidia'nın özel olarak satılması gerektiğini.
MÖ 49 Ağustos'ta Sezar, Curio'yu Afrika'yı Cumhuriyetçilerden alması için gönderdi. Kendine aşırı güvenen ve Afrika valisi Publius Attius Varus'u (Varus) düşük saygınlıkla tutan Curio, kendisine verilenden daha az lejyon aldı. Bagradas Nehri Savaşı'nda (MÖ 49), Curio, Varus'un ordusunu hızla bozguna uğratan ve bu sırada Varus'u yaralayan cesur, yokuş yukarı bir saldırıda ordusuna liderlik etti. Bu başarıdan cesaret alan Curio, hatalı istihbarat olduğu kanıtlanan şeye göre hareket etti ve Juba'nın ordusunun bir müfrezesi olduğuna inandığı şeye saldırdı. Aslında, kralın kuvvetlerinin büyük kısmı oradaydı ve ilk başarıdan sonra, Curio'nun kuvvetleri Saburra (Juba'nın askeri komutanı) tarafından pusuya düşürüldü ve neredeyse yok edildi. Curio, birliklerinin kalıntıları ile bir tepenin üzerinde kuşatıldı ve savaşta öldü. Sadece birkaçı gemilerinde kaçmayı başardı ve Kral Juba birkaç senatörü teşhir ve idam için Numidia'ya geri götürdü.
Sezar'ın Afrika'ya gelişiyle, Juba başlangıçta Publius Cornelius Scipio Salvito'ya katılmayı planladı, ancak krallığı Sezar'ın müttefiki II. Bocchus ve bir İtalyan maceracı Publius Sittius tarafından batıdan işgal edildi. Bu nedenle geride sadece 30 fil bıraktı ve ülkesini kurtarmak için eve yürüdü.
Scipio daha fazla asker olmadan savaşamayacağını biliyordu ve yardım için Juba'ya umutsuz bir mesaj gönderdi. Juba, Sabura ile birlikte krallığının savunma komutanlığını hemen terk etti ve Thapsus Savaşı için 3 lejyon, yaklaşık 15.000 hafif piyade, 1.000 süvari ve 30 fil ile Scipio'ya katıldı. Ancak, Scipio'nun ana hatlarından uzakta kamp kurdu. Scipio'nun ordusunun kesin yenilgisini gören Juba, savaşa katılmadı ve 30.000 adamıyla kaçtı. Romalı general Petreius'la kaçtıktan ve geri çekilmelerinin kesildiğini görünce bir intihar anlaşması yaptılar ve bire bir savaşa girdiler. Fikir, kişinin onurlu bir ölümle karşılaşmasıydı. Kaynaklar sonuca göre değişir, ancak Petreius'un Juba'yı öldürmesi ve ardından bir kölenin yardımıyla intihar etmesi muhtemeldir. [1]
Juba I
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Juba I, Juba da yazıldığından Iuba, (doğmak C. MÖ 85 — MÖ 46, Thapsus yakınlarında öldü), Kuzey Afrika'da Jül Sezar'a karşı savaşlarında Pompey ve Roma Senatosu'nun yandaşlarının yanında yer alan Numidia kralı (MÖ 49-45).
Babası II. Hiempsal'ın yerine 63 ila 50 yaşları arasında geçen Juba, kişisel bir hakaret nedeniyle (muhtemelen 63'te) Sezar'a karşı şiddetli bir düşmanlık kazandı. Buna ek olarak, Sezar'ın destekçilerinden biri olan tribün Curio, 50'de Numidia'nın bir Roma eyaleti olarak dahil edilmesini başarısız bir şekilde önerdi. 49'da Curio, Pompey'in güçlerini kovmak için Afrika'ya indi, ancak Juba tarafından yenildi ve öldürüldü, bunun üzerine kendisini tüm Kuzey Afrika'nın potansiyel efendisi olarak gördü.
Pompey ertesi yıl öldü, ancak Afrika direnişi Metellus Scipio'nun (Juba'nın müttefiki olduğu) altında devam etti. 46'da Sezar'ın kendisi onları boyun eğdirmek için geldi. Juba, piyade, süvari ve fillerden oluşan büyük ordusunu bölmek zorunda kaldı çünkü krallığı Sezar'ın müttefiki Moritanya kralı Bocchus ve bir İtalyan maceracı Publius Sittius tarafından batıdan işgal edilmişti. Juba, Thapsus'ta Pompey'in diğer yandaşlarıyla birlikte yenildi ve batıdaki generali Sittius tarafından öldürüldü. Cato (Uticensis) tarafından Utica'dan kovulan ve sakinleri tarafından geçici başkenti Zama'dan kovulan Juba intihar etti.
MÖ 81'de Hiempsal kısa bir süre sonra tahttan indirildi, Pompey Sulla tarafından Numidia'da kral olarak geri getirilmesi için Afrika'ya gönderildi ve bu nedenle Hiempsal ve daha sonra Juba Pompey'in müttefiki oldu. Bu ittifak, Juba'nın Roma'ya yaptığı bir ziyaret sırasında, Caesar'ın müvekkilini Juba'nın babasına karşı savunduğu bir duruşma sırasında ve daha da ilerisinde, MÖ 50'de, tribün Gaius Scribonius Curio'nun açıkça teklifte bulunmasıyla Jül Sezar'ın sakalını çekerek ona hakaret etmesi sırasında güçlendi. Numidia'nın özel olarak satılması gerektiğini. MÖ 49 Ağustos'ta Sezar, Curio'yu Afrika'yı Cumhuriyetçilerden alması için gönderdi. Kendine aşırı güvenen ve Afrika valisi Publius Attius Varus'u (Varus) düşük saygınlıkla tutan Curio, kendisine verilenden daha az lejyon aldı. Bagradas Nehri Savaşı'nda (MÖ 49), Curio, Varus'un ordusunu hızla bozguna uğratan ve bu sırada Varus'u yaralayan cesur, yokuş yukarı bir saldırıda ordusuna liderlik etti. Bu başarıdan cesaret alan Curio, hatalı istihbarat olduğu kanıtlanan şeye göre hareket etti ve Juba'nın ordusunun bir müfrezesi olduğuna inandığı şeye saldırdı. Aslında, kralın kuvvetlerinin büyük kısmı oradaydı ve ilk başarıdan sonra, Curio'nun kuvvetleri Saburra (Juba'nın askeri komutanı) tarafından pusuya düşürüldü ve neredeyse yok edildi. Curio, birliklerinin kalıntılarıyla bir tepenin üzerinde kuşatıldı ve savaşta öldü. Sadece birkaçı gemilerinde kaçmayı başardı ve Kral Juba, birkaç senatörü gösteri ve idam için Numidia'ya esir aldı.
Sezar'ın Afrika'ya gelişiyle, Juba başlangıçta Publius Cornelius Scipio Salvito'ya katılmayı planladı, ancak krallığı Sezar'ın müttefiki II. Bocchus ve bir İtalyan maceracı Publius Sittius tarafından batıdan işgal edildi. Bu nedenle geride sadece 30 fil bıraktı ve ülkesini kurtarmak için eve yürüdü.
Scipio daha fazla asker olmadan savaşamayacağını biliyordu ve yardım için Juba'ya umutsuz bir mesaj gönderdi. Juba, Sabura ile birlikte krallığının savunma komutanlığını hemen terk etti ve Thapsus Savaşı için 3 lejyon, yaklaşık 15.000 hafif piyade, 1.000 süvari ve 30 fil ile Scipio'ya katıldı. Ancak, Scipio'nun ana hatlarından uzakta kamp kurdu. Scipio'nun ordusunun kesin yenilgisini gören Juba, savaşa katılmadı ve 30.000 adamıyla kaçtı. Romalı general Petreius'la kaçtıktan ve geri çekilmelerinin kesildiğini görünce bir intihar anlaşması yaptılar ve bire bir savaşa girdiler. Fikir, kişinin onurlu bir ölümle karşılaşmasıydı. Kaynaklar sonuca göre değişir, ancak Petreius'un Juba'yı öldürmesi ve daha sonra bir kölenin yardımıyla intihar etmesi muhtemeldir. Ώ]
Juba I (Numidya kralı)
Juba I (jōō´bə) , MÖ 85 dolayları #821146, Kuzey Afrika'daki Numidia kralı. Pompey'in partisine katıldı ve MÖ 49'da Sezar'ın elçisi Curio'yu bozguna uğrattı. Metellus Scipio'nun yanında savaştı ve Sezar'ın Thapsus'taki zaferinden sonra canına kıydı. Oğlu, yenilgisine rağmen, Juba II, NS. MS 20, Roma'da eğitim gördü ve muhtemelen önce Numidia'da, sonra Mauretania'da (M.Ö.25) kral olarak yeniden kral oldu. Augustus ona Antonius ve Kleopatra'nın kızı Kleopatra Selene'yi evlendirdi. Çok bilgili Juba II, uzun tarihi ve coğrafi eserler yazdı.
Bu makaleden alıntı yap
Aşağıdan bir stil seçin ve metni kaynakçanız için kopyalayın.
Alıntı stilleri
Encyclopedia.com size Modern Language Association (MLA), The Chicago Manual of Style ve American Psychological Association'dan (APA) ortak stillere göre referans girdileri ve makalelerden alıntı yapma olanağı verir.
"Bu makaleden alıntı yap" aracında, mevcut tüm bilgilerin o stile göre biçimlendirildiğinde nasıl göründüğünü görmek için bir stil seçin. Ardından metni kopyalayıp kaynakçanıza veya alıntı yapılan eserler listesine yapıştırın.
Moritanya Krallığı
Moritanya Krallığı MÖ 225 civarında, üçüncü yüzyılda ortaya çıktı. Sakinleri, günümüzün etnik taksonomilerine dayanan Berberi soyundan geliyor ve şu anda günümüz Cezayir'inin batı kısmına ait.
Mauretania, tarihte ünlü olacak Berberi Mauri halkının bir krallığıydı. Bölgeye "Batı Ülkesi" anlamına gelen Mauharim adını verenler Fenikeliler'di. Bu daha sonra Mauretania olarak bilinecekti. Mauretanian krallığının genellikle Numidia krallığından daha yavaş geliştiği kabul edilir.
Atlas'ın dağ masifi Moritanya'yı Fenike talasokrasisinden, daha sonra Kartaca'dan ve Roma'nın ilk fetih girişimlerinden korudu. Moritanya halkı, Moulouya Vadisi gibi verimli bölgelerde ve ayrıca Atlantik kıyısı boyunca kırsal yaşamın yanı sıra şehirlere de sahipti. Bununla birlikte, kabilelerin kimliklerini Roma zamanlarında ve hatta ötesinde korudukları dağlık bölgelerdeydi.
Mauri, MÖ 406'da Sicilya'ya yapılan bir keşif seferi kadar erken anıldı.
Moritanya Krallığı'ndan önce
Mauretania Krallığı ortaya çıkmadan önce, bölge Berberi halkı tarafından işgal edildi. Tarihçiler mimarinin bir kısmına bakarak Tichitt geleneği hakkında bir şeyler keşfettiler. Bu gelenek, Tichitt yakınlarında bulunan ve MÖ 2.000 ile MÖ 200 arasına tarihlenen 400 kadar yerleşim yerinin kalıntılarına dayanmaktadır. Alan darı ekimine dayanıyordu, ancak çevrenin giderek kuraklaşmasıyla bu daha sonra terk edildi.
Tichitt geleneği, Guilemsi'ye kadar uzanan kuru taş duvar kalıntılarıyla tanımlanır. Guilemsi'de yakın zamanda bulunan kalıntılar, cenaze amaçlı olduğu anlaşılan ve Tichitt yakınlarında bulunanlara çok benzeyen birçok anıt içeriyor. Ayrıca, Moritanya Krallığı ortaya çıkmadan önce de bölgede hayvancılığın olduğunu gösteren, kayalara boyanmış farklı hayvan resimleri de bulunmaktadır.
Moritanya'nın Oluşumu
İkinci Pön savaşı sırasında, Doğu ve Batı Numidia arasındaki savaş, Kral Masinissa'nın Roma ile müttefik olma kararıyla kararlaştırıldı. Bu ittifakı kurduktan sonra Afrika'ya döndükten sonra, Kral Masinissa için bir koruma sağlayan Moritanya Kralı Baga oldu. Böylece savaş kararlaştırıldı ve Kral Baga'nın Roma'ya yardım etme kararı tarihte hayati bir an oldu. Mauretania'nın bilinen ilk kralıydı.
Moritanya Kralları
Mauretania'nın bir sonraki bilinen Kralı Kral I. Bocchus'tur. MÖ 110'da Kral olmuştur. Aradaki krallar tarihe geçmez. Romalılara karşı bir savaşta yardım ettiği Jugurtha'nın kayınpederiydi. Savaşlarında galip geldiler, ancak Bocchus, Jugurtha'nın Romalılara karşı uzun bir savaşı kazanamayacağını gördü ve Jugurtha'yı onlara teslim etmek için Romalılarla işbirliği yaptı. Böylece, bir ittifak umuduyla Romalılara tekliflerde bulundu. Jugurtha bu tuzağa düştü ve Romalılara teslim edildi. 80 yılına kadar hüküm sürecekti.
Bir sonraki kral, oğlu II. Bocchus tarafından takip edilen Kral Mastanesosus'du.
Kral II. Bocchus adına madeni paralar
Kral Bocchus II'nin saltanatı MÖ 49'da başladı. Saltanatının başlangıcında Mauretania, Bocchus ve küçük kardeşi Bogud arasında ortaklaşa yönetiliyordu. Bocchus II, Mulucha Nehri'nin doğusuna, kardeşi ise Mulucha Nehri'nin batı kısmına hükmetti.
Unvanları Kral Julius Caesar tarafından tanındı. Numidia'yı işgal edecekler ve Juba'nın başkenti olan Cirta'yı fethedeceklerdi. Savaşın sonunda Sezar, Bocchus'a II. Masinissa topraklarının bir kısmını verecekti. Boccus ve Bogud, Sezar'ın yanında daha fazla savaş yapacaktı.
Sezar'ın ölümünden sonra kardeşler arasında sorun çıkacaktı. Bogud, Mark Antony'yi desteklerken Bocchus, Octavian'ın yanında yer alacaktı. MÖ 38 civarında, Kral Bocchus İspanya'da sefer yaparken Bogud'un topraklarını ele geçirdi. Bocchus böylece Mauretania'nın tek hükümdarı oldu ve Octavianus tarafından tanındı. Bogud, Anthony'nin kampanyalarında ölecek ve böylece yönetimine karşı tüm muhalefeti sona erdirecekti. MÖ 33'te Bocchus'un ölümü üzerine Mauretania'yı Romalılara devredecek ve böylece Mauretania'yı Roma'nın bağımlı bir devleti yapacaktı.
Bocchus'un ölümü tüm Krallığı hükümdarsız bıraktı. Vasiyetine rağmen, imparator Augustus, belki de dağ kabilelerinin Romalılar için zorlu sorunlar oluşturacağından korktuğu için doğrudan kontrolü ele almak istemedi ve bunun yerine yerel bir hükümdar seçmeye karar verdi. Bunun yerine Augustus, son Numidya kralının oğlu olan Juba'yı kral yaptı. Juba, çocukluğunu Roma İmparatorluğu'nda geçirdi ve 40 yıl boyunca tamamen sadık bir müşteri kral olarak hüküm sürmeye devam edecekti.
Juba'nın Mauretania'da bir dereceye kadar yaptığı şey, Masinissa'nın Numidia'da yaptığıyla birçok paralellik içeriyor. Juba, tamamen Helenleşmiş ve üretken bir Yunan Yazarı olan barışçıl bir adamdı. Başkenti, büyük Roma Kralı onuruna Caesarea olarak yeniden adlandırıldı ve bölgeyi kentleştirmeye başladı. Yerine oğlu Ptolemaus geçti.
Kral Juba II Kraliyet Mozolesi, Cezayir (eski adıyla Moritanya Krallığı). Jean Claude Golvin'in tablosu
Ptolemaus, imparator Gaius tarafından Roma'ya çağrıldığı ve idam edildiği MS 40 yılına kadar hüküm sürdü. Bu idamın nedeni bilinmiyor. Bölgenin taşralılaştırılmasından önce gerçekleşen bu eylem, birkaç yıl sonra bastırılan ancak ağır kayıplarla sonuçlanan bir isyanın fitilini ateşledi. Bu noktada özyönetim ve Moritanya krallığı sona erdi.
Atlas, Moritanya Kralı
Kral Atlas, MÖ 500'den önce Moritanya'nın efsanevi bir kralıydı. Göksel kürenin icadı ile kredilendirildi.
Ticaret ve başarılar
Moritanya'nın Akdeniz kıyıları, MÖ 400'den önce Kartaca ile ticaret için ticari olarak kullanılan limanlara sahipti. İç kısım, Kartaca ve gelecekte Romalılarla büyük miktarda ticaret yapan Berberi kabileleri tarafından kontrol edildi.
Mauretanian kralları bir bütün olarak bölgede Roma İmparatorluğu'nun gelişiminden ilham alan büyük ölçekli bir kentleşme gerçekleştirdiler. Özellikle Kral Juba, muhtemelen Birinci, İkinci ve Üçüncü Pön Savaşlarının sona ermesini takip eden barış dönemi nedeniyle, Mauretania'nın ticaret ve ticaret ve refah. Moritanyalılar, Moritanya'nın Kartaca'ya karşı Roma'yı ve Numidia'ya karşı Roma'yı desteklediği dönemlerde Roma'dan bazı vergi muafiyetleri alma avantajına da sahipti.
Romalılar döneminde liman tesisleri geliştirilmiş ve geniş ticaret gerçekleştirilerek bölgenin etkisi Pön döneminden bu yana görülmemiş bir boyuta taşınmıştır. Bunların çoğu, Roma İmparatorluğu'nun bağımlı bir devleti olarak İtalya'ya ihraç edildi, ancak bu, Moritanya krallığına pek çok bağımlı devletin sahip olmadığı bir derecede ekonomik bağımsızlık verdi.
Moritanya krallığının ayrıca iyi eğitimli ve disiplinli orduları ve İmparatorluğu için savaşmaya fazlasıyla istekli bir halkı vardı, İmparatorluğun kendisine istediği ölçüde, Roma İmparatorluğu'nun lideri Augustus cesaret edemedi. Krallığın doğrudan yönetimini üstlendi. Moritanya askerleri, daha sonraki zamanlarda Antoninler Duvarı'nda bulunan Roma askerleri arasında olabilir.
Moritanya krallığı tarihi şekillendirdi ve Roma'nın Afrika'daki birçok başarısından sorumluydu. Afrika'da bağımsızlığını kazanan ve Roma İmparatorluğu'nun bile hafife alınmaması gerektiğini bildiği bir güç gösteren bir bölge örneğiydi.
Juba I, Numidia kralı, d.46 M.Ö. - Tarih
Aşağıdaki yazının amacı, on dokuzuncu yüzyıldan beri Britanya'da bulunan Numidya madeni paralarının bir dağılım haritasını paylaşmaktır. Bu sikkeler eski Kuzey Afrika Numidia Krallığı'nda basılmıştır ve MÖ 1. yüzyılın ortalarında MS 1. yüzyılın başlarında basılanlar ve MÖ 2. yüzyılda basılanlar olmak üzere iki ayrı gruba ayrılır.
|Britanya'dan kaydedilen Numidya madeni paralarının dağılımı (C. R. Green tarafından çizildi). Yukarıdaki harita Portable Antiquities Scheme, Historic England's Pastscape veritabanı, JG Milne, Finds of Greek Coins in the British Isles (Oxford, 1948) ve RD Penhallurick, Ancient and Early Medieval Coins from Cornwall & Scilly'den (Londra, 2010).|
|Güney Lincolnshire'da bulunan Numidia, Kuzey Afrika'dan Kral Juba I, MÖ 60-46'ya ait aşınmış gümüş bir dinar (resim: PAS).|
Diğer birçok erken dönem Roma dışı türle karşılaştırıldığında, Britanya'dan bilinen Numidya sikkeleri nispeten az olsa da, özellikle Britanya'dan gelen Yunan özerk sikkelerinin kaydına hakim olan MÖ dördüncü ve üçüncü yüzyıllara ait Kartacalı sikkeler, yine de en azından yeterli olması için yeterlidir. kayda değerdir ve mekansal dağılımları biraz ilgi çekici görünmektedir. Genel olarak, bu Kuzey Afrika sikkeleri iki gruba ayrılır; birinci grup, Numidia Kralı I. Juba (MÖ 60) ve oğlu Juba II'nin (MÖ 29–AD 24) sayılarını temsil eder. Bunlardan, burada incelenen malzemede (Darlington yakınlarındaki Piercebridge'den) Juba II'nin yalnızca tek bir sikkesi kaydedilirken, Juba I'in sekiz tanesi rapor edilmiştir. Genel olarak, MÖ 1. yüzyılın ortaları, MS 1. yüzyılın başlarına ait bu sikkeler, 1806'da Bath'da bulunan biraz şüpheli bir sikke istifinde batılı bir aykırı değer bulunmasına rağmen, İngiltere içinde belirgin bir iç, orta ve doğu dağılımına sahiptir. I. Juba'nın bu Kuzey Afrika sikkelerinin İngiltere'de ne zaman ve nasıl bulunduğuna ilişkin olarak, 1960'larda Numidia Kralı I. (C. AD 50). Benzer şekilde, Portable Antiquities Scheme veri tabanında kaydedilen bir dizi sikke, Mildenhall yakınlarındaki 'Kuzey Suffolk' ve Sutton (tümü Suffolk) gibi Roma sikkelerinin MS birinci yüzyıl istiflerinde tek başına bulundu. Bu istiflerdeki en son sikkeler sırasıyla MS 82, MS 79 ve muhtemelen MS 37'ye aittir, oysa 'Kuzey Suffolk' istifinin PAS kaydına eklenen raporda, 'Juba I'in Sikkelerinin M.S. Benzer ağırlık ve büyüklükte olan Roma dinarı ile Britanya. As such, the Numidian coins of Juba I and Juba II are probably best seen as genuinely ancient imports to Britain, arriving from the Continent with Roman coins either towards the end of the Late Iron Age or in the immediate post-Conquest period.
|Map of the western and central Mediterranean in the period c. 148 BC, showing the extent of the Kingdom of Numidia in the reign of Micipsa, depicted here in light pink (image © Ian Mladjov, as per the licence).|
The second group consists of coins of the second century BC that were minted by two of the early, great Numidian kings, Masinissa (202 BC) and Micipsa (148 BC), chiefly the latter. Masinissa was the first king of the unified Kingdom of Numidia, which was established in the aftermath of the defeat of Carthage in the Second Punic War of 218 BC. Micipsa was his son, who initially ruled Numidia with his brothers for a short period before becoming sole king through until his death in 118 BC. What is particularly of note here, however, is the very different distribution of these coins within Britain compared to those of Juba I—whereas the latter are found primarily inland in central and eastern Britain, the second-century BC coins have a distribution that is in the main coastal, western and southern. This contrast is clearly visible on the above distribution map and suggests that we could well be dealing with a rather different phenomenon to that which led to the presence of the first group of North African coins in Britain. In other words, if the coins of Masinissa and Micipsa are indeed ancient losses, then they probably arrived in Britain in a different manner and/or at a different time to the coins of Juba I and Juba II.
With regard to whether or not these second-century BC coins are, in fact, ancient losses, and when and how they might have arrived, two further points are of particular relevance. First, there are now a number of these coins known from Britain, as the above map shows, and they have not only been found widely distributed along the southern and western coasts of Britain, but also over a long period of time, from the early nineteenth century through until the early twenty-first. As such, the notion of them all being losses from modern collections might seem somewhat implausible. As Martin Biddle has noted with reference to a number of other primarily second-century BC coins from North Africa found in Britain (those of Ptolemaic Egypt), 'the proverbial absent-minded college don or cathedral canon, dropping items of his collection here, there and everywhere. has never seemed a very convincing character. The number of finds and the very various dates and places of their discovery demand some other explanation.' Whilst there are significantly fewer Numidian coins known from Britain than there are Ptolemaic issues, never mind Carthaginian, there are still arguably enough of them now recorded from a sufficiently wide area for this point to have a degree of validity in their case too. In other words, these coins probably similarly ought to be given the benefit of the doubt and treated as genuinely ancient losses, given their number, distribution and varying dates of discovery, unless there is obvious evidence to the contrary.
|A Numidian coin of Micipsa (148 BC), found close to the Severn Estuary at Woolaston, Gloucestershire, and recorded as CCI 00.1404 (image: PAS)|
Second, some of the find-spots of these early Numidian coins are of considerable potential interest. One of the coins of Micipsa plotted on the above map was, for example, discovered over four feet down at Mount Hawke (St Agnes), Cornwall, in 1981. Even more significantly, another was dug up in the nineteenth century at the massive and important prehistoric fort of Carn Brea, Cornwall, which was refortified in the Iron Age and has been the site of substantial finds of Celtic coins of the later second-century and first-century BC. Needless to say, such find-spots and circumstances are highly suggestive, with the Carn Brea coin in particular often thought likely to have been a pre-Roman loss, given where it was found. Indeed, it is worth noting in this context that Roger Penhallurick in his recent detailed survey of ancient and medieval coinage from Cornwall indicated that he considered both of the Cornish coins of Micipsa to be probably genuine pre-Roman imports, perhaps having arrived in Britain in the later second century BC. Similarly, that there was some sort of association between the two coins of Micipsa found in southern Dorset and the nearby and recently-excavated major Iron Age port of Poole Harbour, Dorset (discussed in a previous post), is not at all implausible. In this light, it can be observed that J. G. Milne, at least, certainly considered both of the Dorset coins to be genuine pre-Roman imports of the second century BC, brought to Britain by Mediterranean traders who used that harbour.
This is really the limit of what we can say about this second, earlier group of North African coins found in Britain at the present time. In sum, there would indeed seem to be a case for considering these second-century BC Numidian coins to be genuine ancient losses that, given their distinct and very different distribution, arrived in Britain separately from the issues of Juba I and Juba II, perhaps in the second-century BC itself. Quite what mechanism they found their way to Britain by is open to debate, but Milne's suggestion that these and other Greek coins of the second century BC travelled here with traders from the Mediterranean (who were perhaps seeking tin) has not only been endorsed by Malcolm Todd and others, but could also help to make sense of the primarily coastal, western and southern distribution of these early Numidian issues, for what it is worth. Indeed, it might be legitimately wondered whether their presence might not in fact somehow represent a much smaller-scale, second-century BC continuation of the earlier and increasingly well-evidenced Carthaginian trading contact with Britain, which seems to have taken place principally in the third century BC and before.
The content of this post and page, including any original illustrations, is Copyright © Caitlin R. Green, 2015, All Rights Reserved, and should not be used without permission.
E-Coins.tv
CoinWeek Ancient Coin Series tarafından Mike Markowitz için CoinWeek …..
NORTH AFRICA IN antiquity was a greener place. Climate change and centuries of deforestation and overgrazing have caused extensive desertification of lands that once fed and sustained ancient empires. The kingdom of Numidia, which emerged in the third century BCE in parts of Tunus ve Cezayir, produced an extensive coinage. The history of this kingdom is closely entwined with the story of Kartaca and its long wars against the rising power of Roma.
Numidians were the ancestors of the modern people known as Berbers. Only fragments of the Numidian language survive, written in Punic (Carthaginian script), Greek, and eventually Latin letters. There were two main tribal groups: the Massylii in the east and the Masaesylii in the west. Numidians were skilled horsemen and Numidian cavalry was highly prized as allies or mercenaries by ancient armies, so it is not surprising that horses often appear on the coins.
SyphaxKings of.NUMIDIA, Syphax. Circa 213-202 BC. Æ 26mm (10.04 gm). Diademed and bearded head left / Horseman galloping left • and Punic legend “sphq hmmlkt” in cartouche below. Mazard 10 SNG Copenhagen 492. Good VF, black patina. Extremely Rare. Image: CNG. Kings of Numidia, Syphax Æ Quarter Unit. Circa 213-200 BC. Bare head left / Horseman galloping right [globe] and Punic legend below. MAA 3 Mazard 9 SNG Copenhagen -. 2.92g, 24mm, 12h. Very Fine. Extremely Rare. Image: Roma Numismatics, Ltd.
Syphax, king of the Masaesylii, ruled from c.215 to 203 BCE. He formed an alliance with Rome during the İkinci Pön Savaşı and fought successfully against the rival Numidian tribe allied with Carthage. In 206, Syphax married a Carthaginian noblewoman named Sophonisba (Sapanba’al in Punic), who persuaded him to switch sides. The Roman historian Cassius Dio (c. 155-235 CE) described her as:
“…clever, ingratiating, and altogether so charming that the mere sight of her or even the sound of her voice sufficed to vanquish every one… (Book XVII, 51-52) “
Massinissa, the king of the rival Massylii, defeated Syphax with Roman aid in a great battle at Cirta (now Konstantin, Algeria). Syphax was captured and died in Roman captivity in 202 BCE. To avoid the humiliation of being forced to march in a Roman triumphal procession, Sophonisba took poison secretly provided by Massinissa, who was in love with her.
Syphax issued some rare bronze coins. There is a “unit” of about 10 grams [1] and a quarter unit of about three grams [2] . His portrait appears on the obverse, wearing the diadem, a headband that was the Hellenistic emblem of kingship. A rider on a galloping horse appears on the reverse with the Punic inscription sphq hmmlkt (“Syphax the King”). Like Hebrew, Punic was written without vowels.
VerminaVermina, silver tetradrachm, 14.43 gBritish Museum 1840.1010,2
NS British Museum possesses an apparently unique silver tetradrachm (BM 1840, 1010.2) in the name of Vermina, son of Syphax. It weighs 14.53 grams and was acquired in 1840. A beardless, diademed male head appears on the obverse and a galloping horse with a Punic inscription “Vermina the king” in a rectangular frame on the reverse. All we know about Vermina is that he survived his father’s defeat, made peace with Rome in 200 BCE, and retained a small kingdom in western Algeria (the British Museum attributes the coin to “Mauretania”).
Massinissa and MicipsaKings of Numidia, Massinissa or Micipsa, 203 – 148 or 148 – 118. Bronze circa 203-148 or 148-118, Æ 13.53 g. Laureate and bearded male head l. Rev. Galloping horse l. below, pellet. Müller 18a. Mazard 50. SNG Copenhagen 505. MAA 18a. In unusual condition for the issue. Struck on a very broad flan and with a lovely brown tone. Good very fine Ex Auctiones sale 13, 1983, 463. Image: Numismatica Ars Classica. Kings of Numidia, Massinissa or Micipsa Æ Half Unit. Siga mint, circa 203-148 BC or 148-118 BC. Diademed head left / Horse rearing left filleted palm frond in the background Δ above, Punic MN below. MAA 23 Mazard 60 SNG Copenhagen 499-501. 7.18g, 25mm, 12h. Image: Roma Numismatics, Ltd. KINGS of NUMIDIA. Massinissa or Micipsa. 203-148 BC or 148-118 BC. PB Unit (27mm, 11.24 g, 12h). Laureate and bearded head left / Horse rearing left Punic MN below. MAA 26 SNG Copenhagen 518. Near VF, tan and green patina, typical roughness. From the Continental Collection. Image: CNG.
Massinissa, who ruled from 203 to 148 BCE, is the most famous Numidian ruler [3] .
He enjoyed a remarkably long reign and played a crucial role in the Second Punic War, switching sides from Carthage to Rome. At the decisive Zama Savaşı (202 BCE), he led the right wing of the Roman army, with 6,000 Numidian and 3,000 Roman cavalry. His father was a chieftain of the Massylii. Polybius (c. 200 – 118 BCE), a Greek historian who knew Massinissa personally, called him “the best man of all the kings of our time.” The Numidian king lived for over 90 years, and remarkably, his tomb still survives.
Massinissa issued an extensive coinage in bronze, but because the coins are either un-inscribed or inscribed with just a few ambiguous Punic letters, his coins cannot be reliably distinguished from the coins of his sons who reigned after him: Micipsa, Gulussa, ve Mastanabal. The current practice of most cataloguers is to attribute the coins to “Kings of Numidia, Massinissa or Micipsa (?)” or similar. A large bronze “unit” of about 12-14 grams bears a bearded, laurel-wreathed head of the king within a dotted border on the obverse and a riderless horse on the reverse [4] . On a rare half-unit of about seven grams, a leafy palm branch, perhaps celebrating a military victory, appears behind the horse [5] .
A number of Numidian coins struck in lead survive from this period, perhaps an emergency issue because the supply of bronze ran short. Because lead is so soft, these are rarely found in high grade and are relatively inexpensive [6] .
AdherbalNUMIDIA, Kings of. Adherbal (?). Circa 118-112 BC. Æ 25mm (12.20 gm). Diademed and bearded head left / Horse prancing left star above, pellet below. SNG Copenhagen 498 Mazard 66 Müller 40 Laffaille 652. Good VF, brown patina, just a hint of roughness. Scarce. Image: CNG.
Adherbal (named for a famed Carthaginian admiral of the Birinci Pön Savaşı) was the son of Micipsa and the grandson of Massinissa. He ruled Numidia from 118 to 112 BCE, when he was killed by his adoptive brother, İugurta, who seized the throne and fought a bitter war against the Roman republic for six years [7] . Some bronze coins are doubtfully attributed to Adherbal’s brief reign. On the reverse, a starburst appears above a prancing horse [8] .
İugurtaFaustus Cornelius Sulla AR Denarius. Rome, 56 BC. Draped bust of Diana right, wearing diadem with crescent lituus behind, FAVSTVS downwards before / Sulla seated left on platform above kneeling figures of Bocchus, king of Mauretania, on left who offers an olive branch and Jugurtha, king of Numidia, on right, his hands tied behind his back FELIX downwards to right. Crawford 426/1 BMCRR Rome 3824-3825 RSC Cornelia 59. 3.97g, 18mm, 6h. Image: Roma Numismatics, Ltd.
Jugurtha was a son of Mastanabal, and therefore a grandson of Massinissa. Although his mother was a lowly concubine, Jugurtha was adopted by his uncle, King Micipsa:
Though he had common origins, Jugurtha seems to have grown up with all of the conventionally desired traits: strength, handsomeness, intelligence, skill at arms, athleticism. And he was popular with the people (Hildinger, 64) .
Jugurtha killed his co-ruler cousins Hiempsal and Adherbal and seized the throne solely for himself in 112 BCE. No coins are reliably attributed to Jugurtha’s reign (118-105 BCE) but he figures prominently on a historic Roman denarius issued 48 years after he was strangled to death in a Roman prison [9] . Faustus Sulla, a mint official, celebrated his father’s achievement in capturing Jugurtha, thereby winning the “Jugurthine War”. The reverse of the coin, depicts Jugurtha kneeling with his hands bound behind his back, while the victorious Lucius Cornelius Sulla is presented with an olive branch by his ally, King Bocchus of Mauretania.
IarbasKINGS OF NUMIDIA. Iarbas or Hiarbas (84-82 BC). AE. Obv: Male head right. Rev: Head of Africa right, wearing elephant skin headdress legend in right field. Mazard 95 Müller 88 (Uncertain). Condition: Fine. Weight: 9.43 g.Diameter: 24 mm. Image: Gitbud & Naumann.
Iarbas (veya Hiarbas) is an obscure figure who seized the Numidian throne around 88 BCE and ruled until 81 when he was captured and executed by the forces of Roman general Pompey the Great [10] . Some bronze coins are doubtfully attributed to Iarbas. They show a long-haired male head on the obverse and a personification of “Africa” wearing a distinctive elephant-skin headless on the reverse [11] . The North African forest elephant native to Numidia was probably hunted to extinction around the year 100 CE [12] .
Juba IKINGS of NUMIDIA. Juba I, Circa 60-46 BC. Drachm (Silver, 18mm, 3.60 g 12), Utica. REX IVBA Diademed, bearded, draped and cuirassed bust of Juba I to right, scepter over his right shoulder. Rev. (Punic legend) Octastyle temple with a flat roof and a small, central, pedimented tower. MAA 29. Mazard 84. SNG Copenhagen 523. Attractively toned and with a striking portrait. Some flatness, otherwise, nearly extremely fine. Image: Nomos AG. KINGS of NUMIDIA. Juba I. Circa 60-46 BC. AR Quinarius (14.5mm, 1.73 g, 10h). REX IVBA, laureate and draped bust of Victory right / Horse galloping right IOBAI HMMLKT (in Neo-Punic) above. MAA 30 Mazard 87 Müller, Afrique 52 SNG Copenhagen 525. Good VF, toned, a little off center, traces of find patina, a touch of porosity. Very rare. Image: CNG. Juba I., 60-46 BCE. Æs, Cirta 12,69 g. Head of Zeus-Ammon r.//Elephant Alexandropoulos 35. Rare in this condition. Image: Künker. KINGS of NUMIDIA. Juba I. Circa 60-46 BC. Æ Half Unit (22.5mm, 6.84 g, 1h). Cirte mint. Head of Africa right, wearing elephant skin / Lion advancing right, head facing. MAA 36 Mazard 93 Müller, Afrique 58 SNG Copenhagen 532. VF, brown surfaces. Image: CNG.
Juba I (Ywb’y in Punic) reigned as the Roman client king of Numidia from 60 to 46 BCE. His extensive silver coinage was based on the standard of the Roman denarius, and he also issued bronze coins on a local standard. On his silver denarius, he appears with a pointed beard and an elaborate wig or hairdo with rows of tight curls, and the Latin inscription REX • IVBA [13] (“King Juba”). The reverse shows a columned temple, with the Punic inscription of the same meaning (HMMLKT YWB’Y) On most examples, the Punic inscription is partly off the edge, or not fully struck up [14] .
There is a very rare silver quinarius (valued at one-half denarius) with a bust of Zafer on the obverse and a galloping horse on the reverse [15] . Juba’s heavy bronze “unit” (about 12.7 grams) depicts the head of Zeus-Ammon on the obverse and a walking elephant on the reverse [16] . The bronze half unit (about 6.8 grams) shows a personification of “Africa” wearing an elephant skin headdress on the obverse and a walking lion on the reverse [17] .
In the Roman civil war of 49 through 45 BCE, Juba sided with the forces of Pompey the Great. The Numidians defeated and killed Gaius Scribonius Curio, one of Julius Caesar’s lieutenants, at the Battle of the Bagradas (August 24, 49 BCE) [18] . Three years later, after Caesar arrived in North Africa, the combined forces of Juba and the Pompeians were routed at the Battle of Thapsus (April 6, 46 BCE). In the aftermath of the battle, Juba committed suicide. His son Juba II, who was educated in Rome, was restored to the Numidian kingdom by Emperor Augustus in 30 BCE, and later made king of Mauretania after Numidia became a Roman province. The royal coinage of ancient Mauretania will be examined in a future article.
Collecting Numidia
In major coin auction catalogs, ancient coins of Numidia are generally found right after the coinage of Ptolemaic Egypt and right before neighboring Mauretania. The standard reference for the coinage of Numidia and Mauretania is Mazard (1955), 265 pages, in French. Long out of print, second-hand copies currently sell for as much as $250-300 USD. Jean Mazard (1900-1984) was a jurist and numismatist who lived in Algeria and assembled an extensive collection of ancient North African coins that was later acquired by the famous Armenian-French collector Nadia Kapamadji (1901-1978). Bronze coins of Massinissa and his sons, and the silver coins of Juba I appear frequently in major auctions but other Numidian royal issues range from scarce to very rare.
Notlar
[1] CNG Mail Bid Sale 57, April 4, 2001, Lot 663. Realized $2,000 USD (estimate $1,000).
[2] Roma Numismatics E-sale 62, October 17, 2019, Lot 95. Realized £240 (about $307 USD estimate £150).
[4] NAC Auction 114, May 6, 2019, Lot 362. Realized CHF 450 (about $442 USD estimate CHF 500).
[5] Roma Numismatics E-sale 62, October 17, 2019, Lot 96. Realized £200 (about $256 USD estimate £75).
[6] CNG Electronic Auction 327, May 28, 2014, Lot 743. Realized $60 USD (estimate $100).
[8] CNG Triton V, January 15, 2002, Lot 590. Realized $400 USD (estimate $300).
[9] Roma Numismatics, E-sale 66, January 9, 2020, Lot 832. Realized £800 (about $1,044 USD estimate £1,000).
[11] Pecunem Auction 37, November 1, 2015, Lot 367. Realized €100 (estimate €130).
[13] There is no letter “J” in Latin. The letter did not come into general use until the 16th century.
[14] Nomos Auction 14, May 17, 2017, Lot 278. Realized CHF 1,400 (about $1,430 USD estimate CHF 500).
[15] CNG Triton XVIII, January 6 , 2015, Lot 798. Realized $2,200 USD (estimate $1,000).
[16] Künker Auction 182, March 14, 2011, Lot 402. Realized €1,200 (about $1,677 USD estimate €350).
[17] CNG Electronic Auction 392, March 1, 2017, Lot 351. Realized $525 USD (estimate $150).
Referanslar
Mazard, Jean. Corpus Nummorum Numidiae Mauretaniaeque. Paris (1955)
Müller, Ludvig. Numismatique de l’ancienne Afrique. Cilt III: Les monnaies de la Numidie et de la Mauritanie. Copenhagen (1862)
Sear, David. Greek Coins and Their Values, Volume 2: Asia and Africa. London (1979)
The Masaesyli and Massylii of Numidia
The North African Berber kingdom of Numidia (202-40 BCE) was originally inhabited by a tribe (or federation of tribes) known as the Masaesyli, to the west, and a coalition of smaller tribes, known as the Massylii, to the east. The meaning of these names is unknown but they are thought to be the indigenous terms for the people, not later designations. These tribes or coalitions were each ruled by their own king or chief and had a long-established culture by the time the Phoenicians founded Carthage in c. 814 BCE. This city would then greatly expand after c. 332 BCE when wealthy refugees from Tyre arrived, driven from their city after its fall to Alexander the Great, and the tribes would serve in the Carthaginian military which became increasingly important for defense as Carthage grew in power.
Both of these tribes or federations were allied to Carthage during the Second Punic War (218-202 BCE). Their respective regions are referred to as “kingdoms” but it is unclear whether they were traditionally ruled by a king or a tribal chief. By the time of the Second Punic War, however, a kingship had been established among the people of both regions. Masinissa (r. c. 202-148 BCE), a prince of the Massylii, was originally allied to Carthage but changed sides to support Rome while Syphax (died c. 202 BCE), king of the Masaesyli, first an ally of Rome, defected to Carthage.
Reklamcılık
Syphax was defeated by Masinissa and the Roman general Scipio Africanus in 203 BCE at the Battle of Cirta just prior to Scipio's victory over Hannibal at the Battle of Zama in 202 BCE. Following Rome's victory over Carthage, Masinissa became king and annexed the lands of the Masaesyli, uniting the entire region under his leadership as the Kingdom of Numidia. The Masaesyli tribe essentially vanishes from history after 202 BCE.
Numidia flourished under Masinissa's reign and that of his son Micipsa (c. 148-118 BCE) but after the Jugurthine War with Rome (112-105 BCE) lost its western regions to nearby Mauretania and in 46 BCE, following the Roman Civil War between Julius Caesar and Pompey the Great, was divided between Mauretania and Rome.
Reklamcılık
The last king of an independent Numidia was Arabio, who was killed in 40 BCE, and afterwards Numidia became a province of Rome. The king Juba II (c. 29 BCE - 23 CE) was installed in Numidia by Augustus Caesar, but by that time, the country had long been under Roman control and, further, Juba moved his capital to nearby Mauretania early in his reign and concentrated his efforts on that region. When Juba's son Ptolemy of Mauretania was murdered by the emperor Caligula in 40 CE, the Massylii dynasty ended and nothing further is recorded regarding them.
Sponsorship Message
This article was sponsored by Total War&trade
Ücretsiz haftalık e-posta bültenimize kaydolun!
CULTURE OF THE MASAESYLI & MASSYLIi
Evidence for the long history of the Masaesyli and Massylii of the region is, possibly, the Neolithic site of Msoura (also given as Mzoura) near modern-day Asilah, Morocco. The site is a ring of 168 megaliths astronomically aligned around a tumulus which, legend claims, is the tomb of the king Antaeus, best known from the Greco-Roman tales of Hercules. In the story, Antaeus cannot be defeated as long as his feet are touching the earth and so Hercules lifts him into the air and crushes him to death. The origins of the legend may have been inspired by a Numidian king who drew his strength from his land.
Both tribes/federations were polytheistic, practiced ancestor worship, and venerated the dead (especially past kings), followed a lunar calendar, and also worshipped the sun and the moon. The claim by later Greek and Roman writers that they worshiped stones most likely comes from sites like Msoura and is clearly wrong the Numidians were no more worshiping the stones than the people of Britain and Scotland were at Stonehenge or the Ness of Brodgar (two sites which are similar in construction to Msoura). Worship of anthropomorphic deities developed later in their history and, it is claimed, resulted in some of the most important gods to be exported to ancient Egypt: Amun, Osiris, and Neith. These deities are sometimes referenced by ancient historians as originating in 'Libya' which was a term often used for Numidia.
Reklamcılık
The Greek and Roman writers claim that the Phoenicians, ancestors of the Carthaginians, founded Carthage in c. 814 BCE under the Queen Dido. Upon their arrival, they encountered native peoples living a nomadic existence and these were therefore referred to as Numidae (nomads) which eventually gave rise to the practice of calling them Numidians. They are first referenced as 'Numidians' by Polybius (2nd century BCE) though they are also frequently cited as 'Libyans' by ancient writers. It appears that they called themselves the Masaesyli and Massylii but this is unclear and those terms may have been names others called them.
The lack of clarity regarding the names of the tribes (and whether they were single tribes or coalitions) reflects how little the later writers of their history knew about them. Numidian history was not written by Numidians but by the Romans and the Greeks and, naturally, focus only on those aspects of culture which interested them. The Roman writer Sallust (86-35 BCE), for example, was governor of Numidia and observed the culture first-hand but leaves out many details which are mentioned by other writers, presumably because these did not interest him personally.
Reklamcılık
Although the text of Numidia's ancient history is written by others, the people of the land did leave behind their own stories in their own way. The script known as Tifinagh (pronounced `Tiffany') was in use from at least the 3rd century BCE onward and, although the inscriptions in Tifinagh found thus far do not constitute any kind of text, they do attest to important people and events. It is possible that the ancient Numidians used the Tifinagh text the way the Norse used runes: as a means of celebrating events or communing with the gods, not as a form of everyday communication, but this is speculative. Tombs and monuments such as those at Thugga, the ruins at Tipasa, and the mausoleum of Medracen all attest to a highly advanced culture but no indigenous historical text, inscription, or reliefs accompany them.
According to the Greek and Roman historians, the Numidians adhered to a vegetarian diet, abstained from alcohol, and engaged in regular exercise. Men would take a wife and then other women as concubines, so families were usually large. Children and adults often went naked around their homes and wore loose-fitting tunics without a belt at public gatherings they also wore sandals or went barefoot. Their high-energy, vegetarian lifestyle, coupled with the climate of the region, afforded them long lives and robust health.
The Numidians of the Massylii are often praised for their skill with horses, more so than the Masaesyli, and it is said that the people grew up in such close contact with their horses that they formed an unspoken bond and required neither saddle nor bridle to control their steeds (though they did use a whip or prod in battle). The Romans employed Numidian cavalry as mercenaries, as did Carthage, in the Second Punic War, which pit the tribes against each other according to their allegiance.
Reklamcılık
The Numidian cavalry were lightly armed with a javelin and possibly a sword or dagger. They rode using only a rope around the horse's neck, controlling it with their knees and voice, and were deployed effectively as shock troops. They would engage the enemy, hurl their javelins, and retreat, usually inflicting heavy casualties. Each federation of tribes was led by their king (or chief) who may originally have been a war-chief selected to lead in times of conflict and who led his troops as mercenaries in the wars of other nations.
THE TRIBES IN THE PUNIC WARS
During the First Punic War (264-241 BCE), Numidia fought for Carthage. When Carthage lost the war, Rome's heavy war indemnity drained the royal treasury and the city found it could not pay their mercenaries, many of them Numidian. The Numidians were part of the rebel army against Carthage in the Mercenary Wars (241-237 BCE) which started when negotiations on their payment broke down. This conflict was resolved by Hamilcar Barca (c. 285 - c. 228 BCE), the Carthaginian champion of the First Punic War, who had fought alongside many of these men against Rome but whose duty compelled him to defend his city.
Carthage suffered greatly following the war, due to their loss of territory and control of the Mediterranean, but especially because of the indemnity Rome insisted they pay. This crippling fine contributed to the Second Punic War (218-202 BCE) in which Numidians fought under Hamilcar's son Hannibal Barca and also for Rome under Scipio Africanus. The Numidian king Gala (died 207 BCE) of the Massylii tribe was allied to Carthage while Syphax of the Masaesyli fought for Rome.
When Gala died he was succeeded by his son Masinissa. Masinissa initially maintained the alliance with Carthage until he witnessed how effective Scipio was in battle and switched sides, knowing that Rome would win the war. Syphax, meanwhile, had become disillusioned with Rome and changed his allegiance to Carthage. At the Battle of Cirta in 203 BCE, Syphax's forces were defeated by Masinissa and Scipio Syphax was taken prisoner and brought back to Rome where he died and Masinissa was rewarded, following Rome's triumph over Carthage in 202 BCE, with Carthaginian lands in North Africa, including the territory of the Masaesyli in Numidia.
MASINISSA'S KINGDOM & THE THIRD PUNIC WAR
Masinissa married Sophonsiba, a Carthaginian noblewoman (daughter of the general Hasdrubal Gisco, d. 202 BCE) and the wife of Syphax, to strengthen the bond between the Massylii and Masaesyli federations but Scipio claimed she was among the spoils of war and had to be submitted to Rome along with any others. After she had been taken to Rome, Scipio said, Masinissa could work through the proper channels to have her returned. Sophonsiba was allegedly betrothed to Masinissa before he defected to Rome and only married Syphax after he switched his allegiance to Carthage (though this claim is challenged). When Scipio insisted that she be sent to Rome to appear in the Roman Triumph, Masinissa gave her a vial of poison with which she killed herself.
With Rome's support, Masinissa then began a reign which would last over 50 years. He expanded his territory, built grand monuments, and enlarged Numidian towns (such as Thugga and Hippo Regius) into cities. He established his capital at Cirta and improved the port city of Russicada. He was given a free hand by Rome in territorial expansion as long as whatever he pursued thwarted the interests of Carthage.
Masinissa encouraged raiding parties into Carthaginian territory at the same time that Rome was proposing to raze the city and have it rebuilt further inland. The Carthaginians met the Numidian and Roman threat with military force, breaking the treaty which had ended the war, and so started the Third Punic War (149-146 BCE) which ended with the destruction of Carthage. Masinissa died in 148 BCE, and the Numidian throne passed to his son Micipsa.
NUMIDIAN KINGS
Micipsa's younger brother, Mastanabal, had an illegitimate son named Jugurtha (c.118-105 BCE) who proved himself an able soldier in the service of Rome. After campaigning in Spain, Jugurtha was sent home to Cirta with a letter of recommendation strongly encouraging Micipsa to make him his heir. Micipsa already had two heirs – his sons Hiempsal I and Adherbal – but made Jugurtha an heir in accordance with Rome's wishes and stipulated in his will that Numidia would be jointly ruled by all three after his death.
When Micipsa died, however, Heimpsal insulted Jugurtha who promptly had him killed. Jugurtha then led his forces against Adherbal, captured him, and tortured him to death. Jugurtha then pursued a policy of doing precisely as he pleased which brought him into further conflict with Rome and initiated the Jugurthine War of 112-105 BCE which ended in a Roman victory and Jugurtha's imprisonment and death. The western lands of Numidia which had once been those of the Masaesyli were given to Bocchus I of Mauretania who had been instrumental in the betrayal and capture of Jugurtha. The eastern part of Numidia was ruled by Jugurtha's half-brother Gauda (c. 105 - c. 88 BCE) and then by his son Hiempsal II (c. 88-60 BCE).
Hiempsal II was driven from his throne by the people, reinstated by Rome, and succeeded by his son Juba I (60-46 BCE). Juba sided with Pompey during his war with Caesar, and when defeat was certain following the Battle of Thapsus in 46 BCE, he killed himself. Numidia was annexed by Caesar shortly after this engagement with the western part given to Bocchus II of Mauretania who had been Caesar's ally. The mercenary Publius Sittius, who had fought for Caesar's cause, was given the city of Cirta and possibly the area around it.
c. 44 BCE a Numidian warrior named Arabio, who had fought for Pompey and fled to Spain, returned and took the western regions from Bocchus II, had Sittius executed, and re-founded the kingdom of Numidia. He could not keep from becoming embroiled in Rome's conflicts following Caesar's assassination, however, and was executed by Sextus Pompey, son of Pompey the Great (warring against the forces of Mark Antony and Octavius Caesar), who suspected him of disloyalty.
After Sextus was executed, Octavius and Antony fought each other and, following Antony's defeat at Actium in 31 BCE, Octavius reorganized the provinces of Rome. After Julius Caesar's forces defeated Pompey's at the Battle of Thapsus, and Juba I had committed suicide, Juba's son (known as Juba II, c. 29 BCE - c. 23 CE) was taken to Rome to participate in Caesar's triumph. He remained in Rome where he was educated according to Roman custom and became completely Romanized. He went on military campaigns with the young Octavius and was instrumental in his victory at Actium. As part of Octavius' reformation, therefore, it was natural that Juba II would be given Numidia c. 29 BCE.
Juba II married Cleopatra Selene II, daughter of Mark Antony and Cleopatra VII, who encouraged Egyptian art and architecture in the kingdom. The pyramids of Numidia date from this period as does the Royal Mausoleum which still stands in Tipasa Province, Algeria. Juba II was a highly respected scholar and author of a number of works cited regularly by later ancient historians. He initiated no military expeditions but is said to have sponsored a number of scholarly missions of exploration and possibly archaeology. Under his reign, Numidian art, science, and civilization flourished, and this continued even after he moved his capital to Mauretania c. 27 BCE. He made his son, Ptolemy (c. 23-40 CE), co-ruler c. 21 CE and tutored him in how to reign in accordance with Roman customs.
After Juba's death in 23 CE, Ptolemy of Mauretania continued his policies and emulated him as a scholar and patron of the arts. His reign was so successful that Mauretania – which included the regions which had once been western Numidia – became one of the wealthiest Roman provinces. Ptolemy was murdered by the Roman emperor Caligula in 40 CE after Caligula had invited the scholar to visit him. The motivation behind the murder remains unclear. With Ptolemy's death, the Numidian dynasty of the Massylii which had been established by Masinissa ended.
CONCLUSION
Numidia had long been a Roman province and would continue as such after the fall of the Western Roman Empire in 476 CE. It became the Praetorian Prefecture of Africa, under the Eastern Roman (Byzantine) Empire, following the defeat of the Vandals in North Africa in c. 534 CE and was then known as the Exarchate of Africa, remaining under Byzantine control, until the Arab conquest of the region in the 7th century CE.
The region would be dominated by a number of different nationalities over the centuries until it won its independence from France in 1962 CE as modern-day Algeria and was free to direct its own fate. The story of the Masaesyli and Massylii has been seen largely as a footnote in Roman history and, unless excavations are encouraged in modern-day North Africa, will no doubt continue to be. The site of Msoura in Morocco, to choose only one example, has hardly been touched by modern archaeology and the Tifinagh script is often ignored by scholars. It is hoped that this situation changes in the future and a clearer picture of the people of ancient Numidia, and their grand history, will then emerge in its own right.List of site sources >>>