

Özellikle ilk on yılı kapsayan resimlerin psikolojisi, Miro?nun resminin genel dünyasına da çok yakın duruyor. Elbette birebir karşılaştırmada, bu değerlendiriş yanlış gibi duracaktır. Ancak, resimlerin taşıdığı soyut ekspresyonist dil, psikoloji ve imajinasyonların vardığı yerler, zaman zaman çok yakın birbirine...
E-Kitap>
1928 yılında A.B.D.?de doğan, ülkenin ünlü çağdas ressamlarından Helen Frankenthaler?in ?Retrospektif Sergisi? Şubat-Nisan ayları arasında, Los Angeles County Museum Of Art?la gerçeklestirildi. Sergi, sanatçının kırk yıla yaklaşan ve 1952 yılından 1988?e kadar uzanan çalışmalarından oluşturuldu. Aynı zamananda, 1969 yılından bu yana bütün dönemlerini kapsayan ilk sergisi de. Frankenthaler?in döşemenin üzerine yerleştirdiği büyük boyutlu tuallerine, geniş fırçalarla renkleri yağdırması ya da dökmesi, çesitli tekniklerle birlikte, temel olarak kullandığı yöntemlerden biri.
Ayrıca, tualin doğal rengini geniş boyutlarda fon olarak ya da boşluklar oluşturarak yorumlaması da, (1950?li yıllardan beri) teknik bir özgünlük olarak ortaya çıkıyor.
En önemli yapıtlarından sayılan ?Mountains and Sea? (Dağlar ve Deniz, 1952) adlı yapıtı da sergide yer aldı.
Daha önce New York Modern Sanat Müzesi?nde sergilenen resimler, Los Angeles?tan sonra, Detroit Sanat Enstitüsü?nde sergilendi.
Çocuk resminin taşıdığı spontanelik ve kaygısız biçimler hâkim resimlerde. Bu özgürlük, spontane, ekspresyonist anlatım biçemi, genelde tualin dışına taşan bir düzen ve kompozisyon içinde yer alıyor. Resimde görülen bu boşluklardaki devinimler, lekeler ve çizgilere, ancak gözle, daha çok da hayal gücüyle tamamlanabilecek, resmin dışında devam eden lekelerine kurgulanıyor.
Serginin öz yorumu olarak hiçbir şeyin bir başına kendi içinde bitmeyeceğinin anlatımları ile her şeyin kendi oluşumunu başka oluşumlarla ilişkilerinde var kılabildiğinin resimleri denebilir.
Özellikle ilk on yılı kapsayan resimlerin psikolojisi, Miro?nun resminin genel dünyasına da çok yakın duruyor. Elbette birebir karşılaştırmada, bu değerlendiriş yanlış gibi duracaktır. Ancak, resimlerin taşıdığı soyut ekspresyonist dil, psikoloji ve imajinasyonların vardığı yerler, zaman zaman çok yakın birbirine...
Frankenthaler?ın resimlerinde konuşan, yürüyen, uyuyan figürler, penguen ve uçurtma gibi formları gördüğümüzde, çoğunlukla lekelerin yarattığı imajinasyonlar ile pür ve spontane bir anlatımın kompozisyonları halinde gelişiyor.
Aynı alanda ve farklı dünyalardaki benzeşen duyarlılıkların başka başka yorumlanmaları ve seslendirilmeleri gibi...
?Sadece, renk ve lekenin sıcak uyumu ile cenneti duyumsamak mümkün mü?? ?Smalla?s Paradise? (1964) adlı resmin bu soruya yanıtı, ?evet!? Belki bir resmin herkese kendi cennetini duyumsatması da mümkün. Pastel koyu yeşil, açık yeşil, gülkurusu ve kompozisyonunun merkezinde ateş rengi, kırmızı, takibeden ait planda gece mavisi ve deniz mavisi. Resmin en alt plannda ise, tualin doğal rengi (bej) ve cennet de bu bosluğun üzerinde yeralıyor.
1970?li yıllara ait resimlerde, tek rengin nüansları, kendi içinde kırılmaları, farklı tuşlamaları içerisinde (5x7m) boyutlarını açan tuallerde, geniş alanlarda, tek ana rengin kapladığı ve yine tualin dışında da devam eden kompozisyonlardan oluşuyor.
1980?li yıllarda da paletteki renk ve boya yoğunluğu sürüyor. Yine geniş tuallerde ve şeffaflaştırılmış renklerin oluşturduğu geniş alanların üzerinde, küçük, etkili lekeler yer alıyor. Kırmızı, pembe, turuncu, mavi, yeşil, saman sarısı, mor lekeler gri, beyaz, pastel mavi ya da kum rengi tonlamalardan oluşan geniş alanlar üzerinde, adeta dans eden figürler gibi.
(Gösteri, Los Angeles, Haziran 1990)
*BÖLÜM 2: BALDESSARİ?DEN AKYAVAŞ?A...*
(c)Bircan ÜNVER, Sanatın Labirentlerinde... E-Kitap. Işık Binyılı - http://isikbinyili.org
© Ağustos 2008, IşıkBinyılı
© Ağustos 2008, IşıkBinyılı
Yazarın Diğer Yazıları
Bütün Yazıları »

