Işık tanrısına karşı komplo teorisyenleri
Apollo - bu, eski Yunanlıların ışık tanrısı olarak adlandırdığı şeydir. Ancak çoğu kişi için bu kelime, öncelikle Amerikan insanlı ay uçuşlarının programıyla ilişkilidir. Bazı nedenlerden dolayı, birçok insan Amerika Birleşik Devletleri'nin gezegenimizin bir uydusuna yalnızca bir kez indiğini düşünüyor. Aslında, Amerika Birleşik Devletleri altı başarılı inişi tamamladı. Son keşif gezileri sırasında - Apollo 15, Apollo 16 ve Apollo 17 - Yankees, yanlarında bir Lunar fitil aracı bile aldı. Bu çok hantal bir cip. Muhtemelen birçoğu onu resimlerde ve fotoğraflarda görmüş.
1972'de, son çıkarma gerçekleştiğinde, sıradan Amerikalılara Ay'ın sonsuza dek Amerika Birleşik Devletleri'nin "mülkü" haline geldiği görüldü. Elbette mesele, yüzeyinin mülkiyetiyle ilgili değil (hukuki yönler ayrı ve çok zor bir konudur). Tam o sırada ay kolonilerini ve hatta 2000 yılına kadar uydunun yüzeyini çizecek şehirleri temsil etmek popülerdi. Bütün bunlar bildiğiniz gibi olmadı. Güzel fanteziler yerine geçen Aralık ayında Trump tarafından imzalanan 1 numaralı Direktifi aldık. ABD'nin uydumuza tekrar uçma planlarından bahsediyor. Ay yine bir numaralı hedef haline geldi, NASA'nın Mars hırsları yine feda edildi.
Ama Amerika neden bunca zamandır aya uçmadı? Sonuçta, muazzam bir deneyim yaşandı ve Teknoloji... Komplo teorisyenlerine göre, sebep basit - Birleşik Devletler her şeyi icat etti. Aya uçuş olmadığını ve elde edilen tüm kanıtların sahte olduğunu söylüyorlar. Şimdi böyle bir bakış açısının saçma olduğunu ayrıntılı olarak anlamayacağız. Bununla birlikte, Ay komplosunun Amerikalıların kendileri tarafından icat edildiğini belirtmek gerekir: geleneksel olarak yazarının belirli bir Bill Kaysing olduğuna inanırlar. 1976'da Ay'da Hiç Bulunmadık kitabını yayınladı. Kaysing ayrıca "Günde Bir Dolarla Nasıl Yaşanır" kitabını ve bilim için diğer "paha biçilmez" eserleri yayınladı. Buna karşılık, Alexei Leonov da dahil olmak üzere Sovyet kozmonotlarının yanı sıra ABD ve SSCB'den bilim adamları, Ay komplosuna karşı her zaman keskin bir şekilde şüpheciydi.
Prestij paradan daha değerlidir
Amerikalıların 60'ların başında SSCB'ye karşı hissettikleri duyguları tarif etmek zordur. O zamana kadar, Sovyetler Birliği yalnızca uzaya ilk insanlı uçuşla değil, aynı zamanda tarihteki ilk yapay yeryüzü uydusuyla da övünebilirdi. Ve Sovyet "Luna-2" dünyada bir uydunun yüzeyine ulaşan ilk istasyon oldu. Pek çok Amerikalı, SSCB (veya en azından uzay bileşeni) ile olan yüzleşmenin sonsuza kadar kaybolduğunu gördü. Ancak NASA uzmanları için değil. O zaman denizaşırı siyasetçiler komünistlere karşı bir üstünlük sembolüne ihtiyaçları vardı ve bunu tam anlamıyla elde ettiler: Apollo programının başarılı bir şekilde uygulanmasından sonra, Sovyet uzay endüstrisi kendini sonsuza kadar bir yakalama rolünde buldu. Muhtemelen çok modüllü yörünge istasyonlarıyla ilgili her şey hariç.
Başarı Amerikalılara çok çok pahalıya mal oldu. NASA tarih sitesinin küratörü Steve Garber'a göre, Apollo programının nihai maliyeti 20 standartlarına göre 25,4 milyar ila 1969 milyar dolar arasında değişiyordu. Ya da günümüz standartlarına göre yaklaşık 140 milyar. Karşılaştırma için: NASA'nın yıllık bütçesi şu anda 20 milyar dolar. Bununla birlikte, herhangi bir kişi, aya uçuşlarda harcanan miktarın kelimenin tam anlamıyla astronomik olduğunu çok iyi anlar. Muhtemelen, tüm insanlığı bazı küresel kozmik tehditlerden kurtarmanın maliyeti budur. Amerika Birleşik Devletleri'nin gelecekte böyle bir harcama yapabileceği bir diğer durum, böyle bir yatırımın getireceği inanılmaz faydaların net bir şekilde anlaşılmasıdır. Dahası, kâr birden fazla olmalı ve neredeyse garantili olmalıdır. Son olarak, üçüncü seçenek - büyük ölçekli bir uzay projesi dünyanın önde gelen ülkeleri tarafından birlikte finanse edilebilir. Uluslararası Uzay İstasyonu buna bir örnektir. Her ne kadar ISS'nin genellikle maliyeti nedeniyle eleştirildiğini hatırlıyoruz.
Aya ihtiyacın yok mu?
Apollo misyonlarının bilimsel olarak yararsız olduğunu söylemem. İlk sefer çerçevesinde 20 kilogram ay kayası topladıysa, o zaman sonuncusu - 110. Öte yandan, bilime sağlanan faydalar açısından, tüm bunların harcanan paraya değmeyeceği oldukça açık. Gezegenler arası istasyonları ve otomatik ay gezgini kullanarak ayı keşfetmek mümkündü. Eleştirmenler, insan inişi sırasında kazanılan deneyimin, tam teşekküllü bir ay kolonisi yaratma söz konusu olduğunda paha biçilmez olduğunu savunacaklar. Ve kesinlikle haklı olacaklar. Öte yandan, şu anda böyle bir koloniye acil ihtiyaç olmadığı neredeyse kesin olarak söylenebilir. Daha önce olmadığı gibi. Hem Amerika Birleşik Devletleri hem de Sovyetler Birliği, Dünya'da birbirlerinin yok edilmesini garanti altına almaya yetecek kadar silaha sahipti. Ay üzerindeki bir üs, temelde hiçbir şeyi değiştirmez.
Ay'ın keşfinin, NASA astronotları tarafından kısmen "torpillenmiş" olması dikkat çekicidir. Kendilerini elbette istemiyorlar. Topladıkları örnekler, ay tozundaki yaşam desteğini sürdürmek için gerekli olan hafif elementlerin içeriğinin nispeten küçük olduğunu gösterdi. Ama her şey o kadar basit değil. Dünya'nın uydusunda demir, alüminyum ve titanyum var. Ve ayrıca helyum-3 - helyumun iki kararlı izotopundan daha hafif olanı. Atmosferi olmayan ay, yüzey katmanında önemli miktarlarda tutar. Bazı tahminlere göre 2,5 milyon tona kadar. Ay rezervlerinin termonükleer füzyon için kullanılabileceği ve yeryüzüne binlerce yıl boyunca enerji sağlayabileceği varsayılıyor.
Bu arada, Rusya burada gerçekten bir öncü olmak istiyordu. “Şimdi geleceğin termonükleer enerjisinden ve Dünya'da üretilemeyen yeni bir ekolojik yakıt türünden bahsediyoruz. Ay'ın helyum-3 üretimi için endüstriyel gelişiminden bahsediyoruz, "dedi, o zamanlar RSC Energia'nın 2005 yılında başkanı olan Nikolai Sevastyanov. ancak ekonomik 2013'ten sonra özel bir güçle alevlenen zorluklar, Rusya Federasyonu'nun neredeyse tüm ay emellerinin "kanatlarını kırptı". Şimdi Ay'da helyum-3 üretimi kesinlikle yarının meselesi değil. Ve yarından sonraki gün bile değil. Bunun için endişelenmeye değer mi? Muhtemelen değil. Hesaplamalar bir şeydir, ancak teknik ve finansal riskler başka bir şeydir. Ay kaynaklarının geliştirilmesi için para bulunacağını varsaysak bile, yeni zorlukların çıkarıldıkça ortaya çıkmayacağı bir gerçek değildir.
Yeni yarış olmayacak
Özetle. Amerikalı astronotlar, çeşitli nedenlerle Apollo programının sona ermesinden bu yana Ay yüzeyine inmediler:
- Ay'a insanlı seferlerin devasa bedeli;
- Ay (geniş anlamda - uzay) yarışında Sovyetler Birliği'ne karşı zafer;
- Bir kişiyi bir uydunun yüzeyine göndermenin kesin bir bilimsel imkansızlığının olmaması;
- Teknolojik riskler. Kolonistlerin ölüm tehlikesi.
Soğuk Savaş sırasında Amerikalıları aya yeni bir iniş yapmaya itebilecek tek şey, Sovyetler Birliği'nin inanılmaz yeni başarısıydı. Ancak, o zaman muhtemelen zaten Mars'la ilgili olurdu. Şimdi Amerika Birleşik Devletleri bir kez daha basit bir nedenden ötürü ayı hedefliyor: Amerikan astronotları için başka gerçek hedefler yok. Bir zamanlar Apollo programının yerini Uzay Mekiği programı aldı. Artık Apollo veya Uzay Mekiği yok. Ve ISS'yi 2020'lerin ortalarında terk etmek istiyorlar.
Burada açıklığa kavuşturmak gerekiyor: Amerikalılar, uydunun yüzeyine, yörüngesine kadar çok fazla girmek istemiyorlar. Bunun için NASA, ortaklarıyla birlikte, insanların yaşayacağı, ancak mürettebatın ISS'dekinden daha küçük olacağı yeni bir yörünge istasyonu Lunar Orbital Platform-Gateway inşa etmeyi planlıyor. Teorik olarak, bu istasyon Ay'ın kendisine inmek için ve hatta Mars'ın keşfi için bir "liman" olarak kullanılabilir, ancak bu yöndeki planlar çok belirsizdir ve henüz belirlenmemiştir. Lunar Orbital Platform-Gateway'in daha fazla ilerlemesinin, büyük olasılıkla Rusya olmadan çözülecek yeni görevler belirleyeceği varsayılmalıdır.