Geçen yüzyılın otuzlu yaşları, ilk kez Sovyetler Birliği'nde ortaya çıkan yeni bir tür asker - paraşütçü oluşumlarının doğuşuyla işaretlendi.
Sovyet hava birliklerinin doğum tarihi 2 Ağustos 1930 olarak kabul edilirken, Voronezh yakınlarında iki aşamada bir eğitim tatbikatı sırasında 12 kişilik bir birimin indiği düşünülür. Bir yıl sonra, Leningrad Askeri Bölgesi'nde, 164 kişilik havadan bir iniş müfrezesi kuruldu. Eylül 1935'te, Kiev Askeri Bölgesi tarzında, köprü kafasını “ele geçiren” 1188 savaşçının uçak ve silahlarla 1766 savaşçının iniş ve inişini sağlayan iki saat boyunca 1800'den fazla kişi indi. Ertesi yıl, Belarus Askeri Bölgesi'nin tatbikatları sırasında 5272 kişi zaten havaya uçuyor ve XNUMX askeri teçhizat (silah, zırhlı araba ve hafif uçak) olan insanlar piyade bölümünün uçakları tarafından uçuyor tanklar).
Bu tatbikatlara birçok ülkenin askeri saldırılarıyla katıldılar, ancak yalnızca Almanlar bu yeni hizmet kolunun ne kadar açılacağını, ki bu bir yıldırım stratejisine tam olarak uyduğunu fark etti.
29 Ocak 1936, Alman Hava Kuvvetleri (Luftwaffe) komutanı Hermann Goering, Nazi Almanyası'nın havadaki oluşumlarını başlatan bir paraşüt taburu kurulmasını emreder. Tabur, Berlin yakınlarında bulunan Stendal-Borstere kentinde konuşlandırıldı. Paraşütçülerin eğitimi için eğitim merkezi de buradaydı.
Bu birimler İskandinavya'daki operasyonlar sırasında 1940'in baharında vaftiz edildi. İniş üniteleri, II. Dünya Savaşı'nın ilk aşamasında Belçika, Hollanda, Yunanistan, Danimarka, Norveç ve Polonya'daki operasyonlar sırasında başarıyla kullanıldı ve müttefiklerinden “Green Devils Goering” lakabını aldı.
Luftwaffe'nin havadaki birimleri Alman silahlı kuvvetlerinin seçkinlerine aitti, onlar için en gelişmiş silah, teçhizat ve teçhizat türleri geliştirildi.
küçük silâh Denizciler
Personel en iyi silahlardan biri olan "Luger P-08" (rütbe ve dosya) ve "Walter P-38" (görevliler) ile silahlandırıldı. Ünlü hafif makineli tüfekler “Erma MP-39 / 40” (askerlerimiz için Schmeiser olarak biliniyorlardı) özellikle iniş kısımları için geliştirildi; Fallschirmlandunsgewehr-42 saldırı tüfeği (FG-42); makine MP-44; işaret roketlerinin ateşlenmesine, yüksek patlayıcı parçalanmaya, patlayıcı ve duman bombalarına izin veren yivli bir namlulu işaret tabancası "Kampfpistole"; tanksavar tüfekleri PzB 39 ve sPzB 41.
Hafif topçu silahlarını taşımak için, orijinal küçük traktör Kettenkrad kullanıldı ve daha sonra dev Me-321 nakliye uçaklarının temeli olan personel ve teçhizatı transfer etmek için dünyadaki en büyük Me-323 planör oluşturuldu.
Büyük iniş pisti Me-321
Bu çerçevede, son derece başarısız bir sabitleme sistemine sahip olan RZ1 (yılın en fazla 1940'ına kadar) RZ16 (en fazla 1941'a kadar) ve RZ20 (RZ - Ruckenpackung Zwangauslosung sırt çantası paraşütü) ana paraşüt sistemi türlerinden biri olarak kullanılması şaşırtıcıdır. eski İtalyan sistem Salvatore dayalı koşum sling. Bu sistemin tek avantajı, oldukça düşük irtifalardan düşmesine izin vermesiydi 100 - 120 m (Kıbrıs'taki operasyon sırasında, paraşütçülerin bir kısmı irtifadan 75 m'ye düşürüldü).
Aynı zamanda, bu sistemin önemli dezavantajları vardı:
- paraşüt kubbesini açarken güçlü sarsıntı;
- paraşüt bağlaması paraşütçülerin iniş yönünü kontrol etmesine izin vermedi;
- yüksek oranda düşüş.
Bu eksiklikler, paraşütçülerin, paraşüt kubbesini (Alman paraşütçülerin ünlü "dalışı") açarken meydana gelen güçlü dinamik etki nedeniyle yaralanmayı önlemek için oldukça karmaşık bir paraşüt tekniğine hakim olmalarını gerektiriyordu. Ayrıca, paraşütçü iniş sırasında paraşütü kontrol edemediği için ağaçlara, binalara, suya dayanabilir. İniş yönünün kontrol edilememesi rüzgardaki dönüş nedeniyle iniş hızını (3,5 - 5,5 m / s) söndürmeyi imkansız kılmıştır. Bu nedenle, inişe oldukça güçlü bir darbe eşlik etti. Paraşütçülerin gövdesi, montaj sisteminin özellikleri nedeniyle 45 ° 'lik bir açıyla öne doğru eğildiği için, iniş sırasında aynı anda ayak parmakları, dizleri ve elleri ile yere değdi. Grev kuvvetini engellemek için paraşütçü bir öneri attı.
Dinamik yüklerin eşlik ettiği havadaki ve yerdeki akrobatik takla saldırıları, inişin "ışık" olarak gerçekleştiğini gösterdi. Silahlardan, paraşütçü sadece bir tabancaydı. Tüm teçhizat ve diğer silahlar özel kaplarda ayrı ayrı atıldı. Ayrıca özel bir kask, koruyucu dizlik ve dirseklik geliştirmek gerekiyordu.
Ek olarak, sistemin özellikleri hatların uzunluğunu ayarlayarak paraşüt gölgesinin hızlı bir şekilde söndürülmesine izin vermedi. Güçlü bir rüzgâr paraşütçü sık sık sırtında devrildi ve yere sürükledi. Özel koruyucu dirsek pedleri ve dizkapakları kullanılsa bile yaralanmaların sık görülmesi şaşırtıcı değildir. Gerekirse paraşüt hatlarından hızla kurtulmak için paraşütçü bir tür kompakt kesiciye ihtiyaç duyar.
Bütün bu sorunlar müttefikler tarafından bilinmiyordu, çünkü paraşüt sistemleri bu eksikliklerden özgürdü ve paraşütçü her zaman, hatları kesmek için fırlatma sırasında gözaltında olan düzenli bir savaş bıçağıyla bunu yapma şansına sahipti.
Paraşüt hatlarından hızlı serbest bırakılması için, Luftwaffe, mayıs 24'taki faşist Almanya 1937'in havadan gelen birimleri için hizmete giren özel bir bıçak kesici görevlendirdi.
Bıçak “Fliegerkappmesser - FKM” (uçuş kesici) veya “Kappmmesser” (bıçak kesici) olarak adlandırılmıştır.
Batı literatüründe, bu bıçak “Luftwaffe Fallschirmjäger-Messer” (Luftwaffe paraşüt bıçağı), “Alman yerçekimi bıçağı” (Alman yerçekimi bıçağı), “Luftwaffe yerçekimi bıçağı” (Alman Hava Kuvvetleri yerçekimi bıçağı), “(Paratrooper yerçekimi bıçağı”) olarak da bilinir. paraşütçü paraşütçü yerçekimi bıçağı), Bundeswehr yerçekimi bıçağı (Bundeswehr yerçekimi bıçağı) ve Bundeswehr düşme bıçağı (bir acil durum Bundeswehr bıçağı) vb.
Bıçak stroporeza'nın çeşitli modifikasyonları
Alman silah ustaları, yalnızca Üçüncü Reich’ten kurtulmak için değil, aynı zamanda hala Bundeswehr ve bazı NATO ülkeleriyle de hizmet veren, dünyanın en ünlü ordu bıçaklarından biri haline gelen, basit, kompakt ve güvenilir bir bıçak yaratmayı başardılar.
Toplamda, bu bıçağın beş değişik modifikasyonları bilinmektedir, bunlardan ilk ikisi Nazi Almanyası'nın varlığı sırasında, diğer üçü savaş sonrası dönemde üretilmiştir.
İlk sapan kesici modeli "M-1937" veya Tip I FKm, 1937-1941 yılları arasında Solingen'de Alman "Paul Weyersberg & Co" ve "SMF" (Solinger Metallwaffenfabrik Stoecker & Co) şirketlerinin işletmelerinde üretildi.
Bıçağın toplam uzunluğu 25,5 cm'dir, katlandığında - 15,5, bkz. Bıçak, düşme noktasına sahip bir kalem bıçağının klasik şekline sahipti, paslanmaz çelikten yapıldı ve bir kalınlıkta 10,5 - 10,7 mm uzunluğunda bir 4,0 - 4,2 cm uzunluğundaydı. Korozyonu önlemek için, tüm metal parçalar nikel kaplıydı.
Kulp kapakları meşe, ceviz veya kayın ağacından yapılmış ve bakır perçinlerle tutturulmuştur.
Bıçak, katlanamayan bir tasarıma sahipti, bıçağın yanı sıra içinde katlanır bir yığın vardı - düğümleri çözmek için bir uzunluk 9,3 cm. Bu yığın, mayın aramak için bir sonda olarak da kullanılabilir. Bıçağın tutacağında, egzoz kablosunu sabitlemek için bir tutamaç vardı.
Stroporez, sağ dizinde özel bir paraşüt pantolon cebine takıldı, bu düğmelere tutturuldu. Bıçağın cebinden çıkarılmasının yanı sıra, kaybını önlemenin kolaylığı için, bir ucundan sapın tutamağına ve diğerinin atlama teline tutturulmuş bir kordon vardı.
Katlandığında, bıçak sapın içine sabitlenmiştir. Bıçağın açılması tek elle yapılabilir. Bunu yapmak için tutucuyu sıkmak, ağzı aşağı yatırmak veya elin enerjisel bir dalgasını gerçekleştirmek gerekliydi, bunun ardından yerçekimi nedeniyle bıçak çalışma pozisyonuna getirildi (bu nedenle "yerçekimi" veya "atalet" bıçağı).
Bıçağın ilk modelini çalıştırırken, temel dezavantajı ortaya çıkarıldı - ayrılmaz tasarım pratik olarak alanda kirlendikten sonra bıçağın temizlenmesine izin vermedi.
Bu kusur, bir sonraki modelde - 1937 yılından savaşın sonuna kadar üretilen "M-1941 / II" (Tip II FKm) 'de giderildi. Yukarıdaki firmalara ek olarak, “E” de dahil olmak üzere diğer firmaların işletmelerinde bıçaklar üretildi. A. Heibig.
Yılın Modeli 1941 (M 1937 / II)
İkinci modelin temel farkı, bıçağı temizlemek ya da zarar görmüş bıçağı yenisiyle değiştirmek için bıçağı hızlıca parçalarına ayırma yeteneğidir. Ayrıca, bu işlemleri gerçekleştirmek için özel bir araç gerekmedi.
Ek olarak, koruma ve kilit kolu üzerindeki nikel kaplama yerine oksidasyon kullanıldı ve koyu renklere sahipti.
1942'den beri bıçakların bıçağı üzerindeki üreticilerin markalarının yerini fabrika kodları (Reichsbetriebnummer) almıştır. Yani, örneğin, "M7 / 43" damgalı bıçaklar "Paul Weuersberg & Co" ve "M7 / 13" - "SMF" tarafından yapılmıştır.
Savaş sırasında, bıçak üzerindeki hammadde kıtlığı nedeniyle, önce nikel kaplama çelik yerine, oksidasyon kullanıldı ve daha sonra tamamen parlatma ile karbon çelikten yapıldılar.
Bıçaklar sadece Hava Kuvvetleri birimlerinde değil, Luftwaffe ve tank birimlerinin uçuş personelinde de kullanılıyordu.
Luftwaffe hattı kesicilerin örnekleri İngilizlerin eline geçtikten sonra, İngiltere'de Özel Operasyonlar Direktörlüğü SOE (Özel Operasyon Yöneticisi) ve diğer özel amaçlı birimlerin özel bölümleri için bu tür bıçakların üretimine karar verildi.
Bıçağın İngilizce versiyonu, fabrikalarında ilk 500 sapan partisinin üretildiği Sheffield şirketi "George Ibberson & Co" tarafından geliştirildi.
"George Ibberson" şirketinin İngilizce kopyası
Bıçaklar, Alman M-1937 / II'nin tasarımını ve boyutlarını tamamen tekrarladı. Bunun istisnası, bıçakların küçük bir kısmı düz ahşap kulplarla yapılmış olmasına rağmen fiberglas bexoid oluklu siyah saplardı. Gelecekte, bu tür bıçakların üretimi, diğer Sheffield ve Yorkshire şirketlerinin fabrikalarında organize edildi. Toplamda, İngiltere’deki savaş yıllarında, 3200 civarında bıçaklar serbest bırakıldı.
Bazı haberlere göre, savaştan sonra kalan tüm bıçaklar bir araya getirildi ve Kuzey Denizi'nde su bastı.
Bir sapan kesicinin savaş sonrası ilk modeli - "BW Kappmesser für LL-Truppe" (Tip III FKm), Almanya silahlı kuvvetlerinde hava birimlerinin yeniden yaratılmasından bir yıl sonra, 1955'te piyasaya sürüldü. Bu bıçakların üretimi, çatal bıçak takımı üretiminde uzmanlaşmış şirketlerin - WKC (Weyersberg, Kirshbaum & Co) ve Anton Wingen Jr. Bıçak ayrılmaz bir tasarıma sahipti ve üzerinde yığın olmadığı için bıçak sapı savaş döneminin bıçaklarına göre daha inceydi. Bıçak, ağzı ve kilit kolu, korozyon koruması için nikel kaplamadır. Siyah tutma pedleri plastikten yapılmıştır ve daha güvenli bir tutuş için üç grup paralel şerit halinde yiv açılmıştır. Kontaminasyonu önlemek için, kolun ağzı oval menteşeli metal bir tapa (kapaklı kapı) ile kapatılmıştır.
Savaş sonrası ilk model (1955 yılı)
Ayrılmayan tasarıma geri dönen Almanlar, strop kesicinin ilk savaş öncesi modelini benimsediklerinde olduğu gibi aynı tırmıkla bastılar. Ek olarak, birçok havadan gazileri ellerinde bir askeri modelin tanıdık bıçağına sahip olmak istedi. Bu nedenle, zaten 1961'ta, strop kesicinin yeni bir sürümü çıktı. Bir bıçak "M-7340" (Tip IV FKm) olarak hizmete (Bundeswehr - 12-140-10-31-1963, Messer, Kapp - LL - Truppe) adı verildi. Bıçak tekrar katlanabildi ve görünüşe göre yılın 1941 modeline benziyordu. Aradaki fark, oluklu zeytin renginin plastik sapındaydı. “BUND” veya “BW” (Bundeswehr) yazıtı tutamağa basılmıştır. Bu bıçak WKC, Anton Wingen Jr., WMF (Württembergische Metallwarenfabrik), OWF (Otto Förster, Witzhelden) ve Carl Eickhorn Waffenfabrik AG tarafından üretildi.
Yılın Bundeswehr paraşüt bıçağı 1963
Bıçak halen paraşüt, tank ve uçak Bundeswehr'in parçaları.
Güvenilirliği ve pratikliği nedeniyle bıçak çok popülerdi. Askerlikten sonra, askeri personel onu çoğu zaman yanlarında bir sivil olarak kabul etti.
"Anton Wingen Jr." şirketinin girişimleri aynı zamanda sivil atalet bıçak modelleri üretti.
Atalet bıçakları şirketi Anton Wingen
1975'te dördüncü modelin bıçaklarının yapıldığı şirketlerden biri olan Carl Eickhorn Waffenfabrik AG iflas etti ve var olmaktan çıktı. Temelinde oluşturulan yeni AES şirketi (Annette Eickhorn Solingen) modifiye sıra kesici bıçaklar üretmeye başladı. Görsel olarak daha küçük boyutta olan önceki 1963 modelinden ve bıçağın koruması üzerinde bir şişe açacağı mevcudiyetinden farklıydı. Geliştiriciler, bıçağın daha teknolojik olarak ortaya çıktıklarından dolayı bıçağın parça sayısını azalttı.
AES şirketinin bıçakları
Bıçağın bıçağı (uzunluk - 8,6 cm, popo kalınlığı 3,6 mm), paslanmaz çelik 440 A'dan yapılmıştır. Zeytin renkli sap, güçlendirilmiş poliamidden yapılmıştır. “AES” şirketinin ismi ve üretim yılı (AES 1978, AES 1979 vb.) Sapın orta kısmına yazılmıştır. Bıçağın toplam uzunluğu 28 cm idi.
Birkaç yıl sonra, şirket selefinin kaderi acı çekti - iflas etti. Şirketin hisseleri, Eickhorn markasını, patentlerini ve tüm fikri mülkiyet haklarını kullanma haklarının devredildiği İskoç şirketi “LBA Systems Limited” tarafından satın alındı. Bıçakların üretimi "AES", "Original Eickhorn-Solingen Limited" markası altında devam etti, ancak yeni adıyla "LL 80" (LL - sözde Luft-Lande - havadan yere). Geleneksel bir bıçağa sahip bıçağın yanı sıra, gri kesimli bir bıçak için seçenekler de vardı. Bıçaklar sivil ve askeri kullanıma yönelikti (sırasıyla siyah veya zeytin saplı).
Stroporez - araç LL80
Bütün bu bıçaklar piyasada bıçak paraşütçüler gibi gelişmişlerdir. Ancak, askeri birliklerde kullanılsalar da asla Bundeswehr ile silahlanmadılar. Yabancı edebiyatta bazen beşinci nesil Alman kesicileri (Tip V FKm) olarak adlandırılmaktadır.
2003 yılında, yasaları sıkılaştırdıktan sonra, Almanya'da bir bıçak kesici için ticari seçeneklerin üretimi durduruldu.
1980'in başında “LL-80” strop kesicisinin temelinde, acil durumlarda çalışan itfaiyeciler ve servisler için - itfaiyeciler, polis, vb. İçin bir bıçak versiyonu geliştirilmiştir. Bıçak iki versiyonda üretildi - "RT-1" (kırmızı kulplu) ve "RT-1 TAC" (siyah). Paraşütçü bir paraşütçüden farklı olarak, bıçağının kenarı bir kanca biçimindeydi ve bıçağın bir kısmı küçük dişli bir testere şeklinde keskinleşti. Ek olarak, bıçağın muhafızında konik bir çıkıntı vardı. Bıçağın toplam uzunluğu 22,2 cm, bıçağın uzunluğu - 8,5 cm, popo kalınlığı - 3,3 mm idi. Bıçak imalatında kullanılan paslanmaz çelik X55 CrMo14 (1.4110), kesici kenarın sertliği - 56 ünitesi kullanılmıştır. Rokvella. Bıçak ağırlığı - 210 gram.
Acil Durum Bıçakları "RT"
Bu bıçağın tasarımının pratikliği ve güvenilirliği ve ayrıca Luftwaffe paraşütçülerinin çevresi havası, kopyalarının dünyanın 50 ülkesinden daha fazlasında üretilmesine yol açtı. ABD'de, bu bıçak “Colt” şirketi tarafından “CSAR Tool LL80” (Colt Arama ve Kurtarma - kurtarma ve acil durumlar için bir bıçak) adı altında üretilmektedir.
Bıçağın toplam uzunluğu, yaklaşık 22 cm'dir, bıçağın uzunluğu 8,5 cm'dir, 3,3 mm kalınlığındaki bıçak, 440 A paslanmaz çelikten imal edilmiştir. Bıçak ağırlığı - 210 gram.
Amerikan bıçağı Colt arama ve kurtarma
Bıçak literatüründe, bir kesme bıçağı genellikle savaş bıçakları olarak adlandırılır. Ancak, yakın dövüşlerde kullanıldığına dair gerçek bir kanıt yoktur. Ayrıca, OTF bıçağının önden fırlatılması ile tüm bıçaklar gibi (önden dışarıya), bıçağın güçlü bir boşluğuna sahipti. Savaş özelliklerini geliştirmek için, bu bıçakların yabancı kopyaları pirinç mafsallarla desteklenmiştir, temel olarak sabit bir hançer biçimli bıçakla bıçaklar üretilmiştir.
Bıçak "Kopmesser" konulu yabancı varyasyonlar
Genel olarak, strop makası askeri tarafından öncelikle uygun çok fonksiyonlu bir araç olarak kullanılmıştır. Özellikle “Luftwaffe kampfmesser M42” savaş bıçağı paraşütçü formasyonları ile hizmet veriyordu.
Paraşütçü Luftwaffe'nin Savaş Bıçağı
Özel Silahlar Askeri Bıçakları adlı kitabında, soğuk silahlar alanında tanınmış bir uzman olan Dietmar Paul, yakın dövüş savaşında bu bıçağın kullanımı hakkında sorulduğunda, Alman hava kuvvetleri gazilerinin böyle bir olayı hatırlayamayacağını yazıyor. Büyük olasılıkla, taşeronun bu kullanımı sadece Girit'teki ünlü “Merkür” operasyonu sırasında ortaya çıktı. Ancak, bu olağanüstü koşullar tarafından dikte edildi. Kötü hava koşulları ve hava savunmasına karşı güçlü bir muhalefet nedeniyle, paraşütçülerden bazıları doğrudan düşman pozisyonlarına fırlatıldı ve inişten hemen sonra savaşa girmek zorunda kaldılar, sadece bir tabanca ve bir stroporez taşıdılar (operasyon sırasındaki kayıplar; onun katılımı).
“Mercury” operasyonundan sonra birçok paraşütçü, stroporezlerini sürüklemeye başladı, bıçağa hançer bir şekil verdi, böylece inişten sonra, yakın dövüş silahı olarak kullanılabilecek tabanca ile birlikte bir bıçak taşımak zorunda kalacaklardı.
Adalet adına, savaş sırasında İngiltere’nin özel kuvvetlerinin el ele dövüşüne yönelik eğitim programının, sivri uçların sessiz bir şekilde çıkarılması için kazık dikme kullanımı da dahil olmak üzere, bir bıçağın İngiliz eşdeğeriyle mücadelesinde eğitim olduğu belirtilmelidir.
Daha önce belirtildiği gibi, Müttefik hava kuvvetlerinde özel bir paraşüt bıçağı kesiciye gerek yoktu. SSCB'de, bu bıçaklar yalnızca 50-lerde göründü. Geçen yüzyılın Üretimleri Ekim tesisinde (şimdi Saro işletmesi) Vorsma şehrinde düzenlendi.
Bıçağın bıçağı 13 cm uzunluğunda, tutamak - 10 cm uzunluğunda, bıçağın bıçağı içbükey şeklin çift taraflı bir testeresiydi. Güvenlik için bıçağın ucunda bir yuvarlama vardı. Bıçak, bıçağın ve tutamacın şekli ve boyutuna göre farklı versiyonlarda üretildi. Bıçak daha sonra plastikle değiştirilen deri kılıfla tamamlandı.
Sovyet paraşüt bıçakları
Bu stroporez, Hava Kuvvetleri ve Hava Kuvvetleri birimlerinin hizmetindeydi. Havadaki birliklerde, belli bir miktar hat birimlerinde alınmasına rağmen, esas olarak eğitim merkezlerinde kullanıldı. Genellikle, standart bir süngü, paraşütle atlama sırasında bir yedek paraşütün özel bir cebinde bulunan bir sivri uçlu kesici olarak kullanılmıştır.
50'in sonunda Strop kesicinin daha kompakt ve güvenli bir versiyonu piyasaya sürüldü. Günlük yaşamda, bıçak paraşüt modellerinden birinin adıyla "NP-58" olarak adlandırılır. Kılıcı, Alman bıçağı gibi, ağırlığının altında kulptan çekildi. Çift taraflı bileme işlemine sahip karbon çeliği bıçağında sereytor yoktu. Stroporez sapının astarı bakalitten yapılmıştır. Bununla birlikte, kullanımı, bıçağın boyut ve biçimindeki düşüşten ve bunun yanı sıra güçlü bir boşluktan dolayı, daha az kullanışlı ve pratik olduğunu göstermiştir. Bıçak, 1980-xx'in başlamasından önce üretildi.
Aynı bıçaklar Varşova Paktı ülkeleriyle de kullanılıyordu.