Mümtaz, ağabeyi dediği amcasının oğlu İhsan’ın
hastalandığından beri doğru dürüst sokağa çıkmamıştı.
Doktor çağırmak, eczaneye reçete götürüp ilaç getirmek,
komşunun evinden telefon etmek gibi şeyler bir tarafa
bırakılırsa, bu haftayı hemen hemen ya hastanın başı ucunda,
yahut da kendi odasında, kitap okuyarak, düşünerek,
yeğenlerini avutmağa çalışarak geçirmişti. İhsan iki gün kadar
ateşten, halsizlikten, arka ağrılarından şikayet etmiş, sonra
birdenbire zatürree fevkaladelik halini ilan etmiş, evin içinde
korkudan, telaştan, üzüntüden, bir türlü ağızlardan düşmiyen
ve bakışlardan eksilmiyen temennilerden saltanatını, o yıkım
psikolojisini kurmuştu.
Herkes, İhsan’ın hastalığının verdiği üzüntü ile uyuyor,
onunla uyanıyordu.
Bu sabah, tren düdüklerinin büsbütün başka korkularla
kanattığı uykusundan, Mümtaz gene bu üzüntü ile uyandı.
Saat dokuza yaklaşıyordu. Bir müddet yatağının kenarına
oturup düşündü.