Mani, anonim (söyleyeni belli olmayan, ortak) halk şiirinin en kısa nazım şekillerindendir. Tabiat, sevgi, ayrılık, gib konular işlenmiştir manilerde. Kimi manilerde umulmadık bir sürprizle karşılaşabilir insan. Maniler küçük ve bağımsız bir şiir türüdür de. Maniler, genellikle dört dizeden oluşurlar. Genellikle yedili, sekizli hece ölçüsüyle söylenirler. Dört, beş, onbirli heceli maniler de vardır. Kafiye düzeni genellikle aaba’dır. Kimi manilerdeaaab, abcb gibi kafiye düzenlerine de rastlanır. Manilerde asıl anlam son iki mısrada (dizede) bulunur. Özellikle iki mısra anlamı hazırlayıcı niteliktedir. Bu ilk iki mısraya doldurma dizeleri denir. Bunlara üst de denilir. Asıl anlamı taşıyan son iki mısraya da alt denilmektedir. Bazı manilerde ilk iki mısralar doldurma mısra durumundadırlar. Bazı manilerde ilk mısra sadece kafiyeyi belirten tek kelimeden ibarettir. Böyle manilere ayaklı mani denir. Manilerde cinaslı kafiye çok kullanılır. Kafiyeleri cinaslı kelimelerden oluşan manilere cinaslı mani denir. Maniyi tek kişi söylediği gibi karşılıklı söylenenleri de vardır. Bu manilerde aranılan, beklenen söz altında kalmamaktır. Halk arasında mani söylemek yerine mani yakmak, mani düzmek, mani atmak deyimleri de kullanılır. Karşılıklı mani söylenen manilerde maniye başlayana manici başı denir.