Bu defa heykellerine hayran olduğum Alman sanatçı Thomas Schütte'nin Retrospektif sergisi olağanüstüydü! 1954 doğumlu Oldenburg'da doğan ve Düsseldorf'ta yaşayan 1980'lerin başında Düsseldorf Kunstakademie'de Gerhard Richter’in öğrencisi olan Thomas Schütte, çağdaş heykel sanatının en önemli mucitlerinden biri olarak kabul ediliyor.
Kariyeri boyunca çok yönlü bir şekilde farklı yöntem, tarz, form, malzeme ve tekniklerle ürettiği heykellerinde hem Almanya'nın yakın tarihini hem de dünyadaki güncel sorunları ele alıyor.
Daha yakından incelediğinizde; üç boyutta olduğu gibi iki boyutta da (gravür, suluboya) çalışmakta ve rahat, tekniksel ustalığını birçok medya yelpazesinde (seramik, bronz, çelik, alüminyum, cam) kullanmaktadır. Sürekli olarak, yıllar sonra anıtsal genişlemelerin ortaya çıktığı minyatür eserler üreterek ölçekle ilgili denemeler yapıyor.
Sanatçının tekrarlayan temaları, kamusal alan için mimarlığın temsilinden heykellere kadar çeşitlilik gösteriyor. Sanatçının kendisinin de dediği gibi her türlü moda dışı konuları içeriyor; “Çiçekler, yüzler, portreler, evler, ihmal ettiğimiz her şey ve gelenek kalıntıları”.
Schütte'nin farklı sanat tarzlarından ödünç alma özgürlüğü, klasik heykellerden minimal sanat ve geniş ifade yelpazesi, groteskten meditasyona, sanatın çok az sanatçının ustalaştığını iddia edebileceği formları yeniden oluşturma yeteneği üzerine bir nesne dersidir.
“Three Acts” altbaşlığı, Pompidou Centre koleksiyonuna ait olan, sergideki en eski çalışmalardan birini yansıtıyor (Dreiakter, 1982).
Ziyaretçi, Monnaie de Paris'in iç mekânlarından dış avlularına, Schütte'nin tüm eserlerini üç aşamada, üç tema alanı boyunca ve üç düzeyde okumaya, sergi alanlarına sürekli girmeye, bazen tek bir çalışma içinde keşfetmeye davet edilir: Erkek figür (kahraman) ve kadın (ilham perisi) arasındaki diyalog, ötekiliği ve ahireti çağrıştırmasıyla iç içe geçmiştir. Birinci katta sergi, modelden mimarlığa ve anıta kademeli olarak kendini belli ediyor.
Dieter Schwarz'in sergi kataloğunda bulunan sözlerini alıntı yapmak için, her çalışma içerisinde ve her iş arasındaki diyalog içinde ve iç mekân veya iç avluda, “sanatçı tarafından sahnelenen dramatik bir olayla” ilgili bir performans yer alıyor. Çeşitli nesnelerin dramatizasyonu yoluyla, sanatçının kendi eserinde kısaca görünmesi ve izleyicinin vizyonu ve seçilen konunun sürekli sorgulanması ile, karakterleri ve düzenlemeleri, derin belirsizlikleriyle izleyiciye imgelem özgürlüğü veren Thomas Schütte, teatralliğin enerjisi ile oynuyor ve “oyun” a gönderme yapıyor...
15 Mart 2019 da açılan sergi 16 Haziran’da sona erdi ama yolunuz Paris’e düşerse mutlaka Monnaie de Paris’e uğrayın derim. Her defa güzel bir sergiye rastlarsınız.
Yazı: İnci Aksoy