“Hayalim hiç savaşa sahip olmak değil.
Ama bu sadece bir rüya, ama şimdilik uyanık olmalısın.
ve verimli, modern yapmaya devam et silâh
Tüm birlik türleri için. "
S.P. Yenilmez
Ama bu sadece bir rüya, ama şimdilik uyanık olmalısın.
ve verimli, modern yapmaya devam et silâh
Tüm birlik türleri için. "
S.P. Yenilmez
"Savaşmak, inşa etmek, ekmek yetiştirmek halkımızın kaderidir." Bu şiirsel cümle kısaca bir Rus insanının yaşamının özünü yüzyıllar boyunca aktarıyor. Ekmek yetiştirdiler ve atalarımızı kurdular, ama her şeyden önce aileyi, evi ve ülkenin sınırlarını korumayı düşündüler. Rus silahları her zaman yenilmezdi. Ve bunda asıl hak, onu yapan ustalara aittir. Yirminci yüzyılda, roketler ülkemizin ana silahı haline geldi. Roket sistemlerinin en ünlü tasarımcılarından biri olan Sosyalist Emek kahramanı, Lenin'in kazananı ve üç kez Devlet Ödülü, bir efsane adamıdır - Sergei Pavlovich Invincible.
Bu nadir, savaş soyadı nereden geldi? Kursk eyaletinin yerlisi olan Sergey Pavlovich'in büyükbabasının, o zamanlar sıradan Rus eğlencesi olan yerel yumruk mücadelelerinin sürekli katılımcısı olduğu bir efsane var. Ve tabii ki, bu iyi yapılmış eğlencelerde kesinlikle son rolle oynayamadı, bu yüzden “Yenilmez” takma isminin tüm ırka yayılan ona takılması nedendi.
Gelecekteki tasarımcı Pavel Fyodorovich Invincible'ın babası, Psel nehrinin sağ kıyısında bulunan küçük bir kasaba olan Oboyan'da doğdu. Birinci Dünya Savaşı arifesinde, St Petersburg'a taşındı, Metal İşleri'nde torna operatörü olarak bir iş buldu. Ve kısa süre sonra, bir sürücü tamircisinin oldukça nadir bir mesleğinde ustalaşmayı başardı. Grevlere katılmak için Pavel Fyodorovich ilk önce gözetim altına alındı ve daha sonra tamamen Üsküp kentindeki Ryazan eyaletine gönderildi. Şubat Devrimi 1917’ten sonra, derhal başkente döndü ve burada Clement Voroshilov’a kişisel bir sürücü olarak bağlandı. Pavel Fyodorovich, İç Savaş sırasında Tsaritsyn'de birlikte yaşadı, ama burada sık sık az bilinen Stalin'i taşımak zorunda kaldı. 1919'in sonunda Pavel Fyodorovich Moskova'ya gönderildi, ancak yol boyunca tifo alındı, Ryazan'dan uzak olmayan bir trenden çıkarıldı ve birkaç ay boyunca uzandığı hastaneye gönderildi. Orada yerel telefon santralinde çalışan gelecekteki tasarımcı Elena Andreevna Motina'nın annesi ile tanıştı. Kısa bir süre sonra gençler evlendi ve birkaç yıl sonra, 13 Eylül 1921, ilk çocuğu doğdu ve adı Sergey idi.
O zamanlar iç savaş düşmeye başladı, ama şehirlerde yaşamak zordu, iş yoktu, aileyi besleyecek hiçbir şey yoktu. Tifusa maruz kaldıktan sonra henüz tam olarak güçlenemeyen Pavel Fedorovich, küçük memleketine gitmeye karar verdi. Yerinde, tanıdıklar ona Shchigrovsky bölgesinde yeni bir devlet çiftliği Nikolskoye'nin yaratıldığını söyledi. İşte gelecekteki tasarımcının babası ve baş tamircisine girdi. O sırada, Sergey bir yaşındayken Elena Andreyevna, kendi Ryazan bölgesine elveda dedi ve yeni bir yerde yer edinmeyi başaran kocasına gitti.
Tüm Sergei Pavlovich’in yalınayak çocukluğu Nikolsky ve çevresinde geçti. Köyün kendisi eski bir mülkdü. Invincibles ailesinin müştemilatları olan kendi küçük evleri vardı - daha önce avlu insanlarının yaşadığı yer. Doğrudan camların altında ineklerin otlattığı bir mera vardı. Ancak, hayvanlar oğlanın ilgisini çekmedi. Tüm dikkatini babasının sorumlu olduğu mekanik atölyelere yönlendirdi. Sergey'de kabarık bir lokomotif, bir dövmenin parlak bir şekilde yanan bir ateşi, örsünden bir demircinin darbelerinden dökülen kıvılcım bir demet tarafından silinmez bir izlenim bırakıldı.
Altı yaşında bir çocuk, kendisini komşu Long kasabasında bulunan ilkokulda bağımsız olarak tanımladı. Yaşlandıkça, öğrenmenin temellerini anlamak için hala çok erken olmuş, ancak daha kıdemli yoldaşlarının gerisinde kalmak istemedi. Nikolskoye köyünden gelen okul çocukları, kural olarak, hep birlikte kalabalık oldu. Davetsiz Sergey, kağıdın üzerine kâğıt üzerine bir kâğıt torba koydu ve kâğıt ve kurşun kalemlerle bağladı ve onlara bağladı.
1928'te, çocuk yedi yaşındayken, Yenilmez aile, Shchigry kasabası ilçe merkezine taşındı. Burada Pavel Fedorovich bir sürücü kursu müdürü olarak işe girdi ve kısa süre sonra metal işçisinin arteline geçti. Sergey birinci ve ikinci aşamadaki okullara katıldı ve şehirdeki son üç sınıf №1'ta tamamlandı. İyi çalıştı, matematik onun için özellikle kolaydı. Yaşı için yenilmez, mekanik konusunda iyiydi, mankenlikten hoşlanıyordu ve on dört yaşında, buhar türbini üzerinde bir planör Moskova sergisine gönderildi.
Daha sonra tasarımcı çocukluk yıllarını şöyle yazdı: “Mükemmel öğretmenler, iyi yoldaşlar, iyi insanlar ve harika doğa ile çevrilendim. Çalışma ve çalışma tutumu, karakter oluşumu, beden eğitimi ve ahlaki eğitim bana okul, aile ve şehir ortamı tarafından verildi. Elbette, Sovyet hükümetinin aşırılıkları vardı, insanlar zordu. Ancak ruhlarda boşluk yoktu. Toplumda bir bilgi kültürü kuruldu. Ve bugünün dolar tarikatından çok daha iyi. ”
1938'te, Rakipsiz final sınavlarını başarıyla geçti ve lise diploması aldı. Daha fazla seçim için zaman geldi. Sergei, Moskova Kırmızı Afiş Makine Mühendisliği Enstitüsü'ne girme konusunda kesin bir karar aldı. NE Bauman. Yavaş yavaş ailesine elveda diyerek, Invincible başkentte kendisini zehirledi: “En iyi ve tek koyu mavi elbisemi giydim. Ayakkabı yoktu, spor terlikleri giydi. O yıllarda böyle bir kombinasyon olağandışı değildi: hafif sanayi mallarının eksikliği yaygındı. ” Eşiğin dışına çıkmadan önce Pavel Fedorovich oğlunu kucakladı ve eline otuz ruble koydu. O zamanlarda çok para değildi, ama Sergei Pavlovich babasına ne kadar zorlaştığını çok iyi biliyordu.
Sermaye enstitüsünün altı fakültesi vardı - üç askeri ve üç sivil. Her bir askeri fakülte ilgili bir mektup indekslemesine sahipti: “H” - mühimmat fakültesi, “O” - zırhlı, “E” - topçu. Yenilmezler fakülteyi "H" seçti. Giriş sınavları yedi konuda yapılmalıydı: Rusça yazılı, edebiyatla ilgili yazılar, matematik, fizik, kimya, tarih VKP (b) ve bir yabancı dil. Testler bir ay sürdü, seçim hem sert hem de titizdi. Dokuz başvuranın sekizi kaldırıldı. Sergey Pavlovich, gelen “şanslılar” arasındaydı.
Taşkent Şchigry'de ölçülü bir hayattan sonra, Sergey'in Moskova mesafelerine, yaşamın başkenti hızına uyum sağlaması çok zordu. İlk kurstan sonra, diğer öğrencilerle birlikte pratik eğitim için Ukrayna'ya gitti. Kharkov ve Debaltsevo’dan geçen Sergey, Donetsk’te sona erdi ve burada kentin mühimmatı üreten cephanelerin dışında çalışan bir “sayı” fabrikası olarak tanımlandı. Uygulama günleri boyunca, “H” fakültesi öğrencileri, ürün yaratma döngüsünün tamamında ustalaştı, Almanya ile yakın ekonomik bağların sonucu olarak işletmelerde ortaya çıkan yeni makinelerle tanıştı. Invincible'ın notlarında atölyede bir vakanın açıklamasını bulabilirsiniz: “Üretim hattında küçük bir işlem bulamadım. Kendini tahriş etti. İstasyonun başı tuhaflığı fark etti ve sonra şöyle açıkladı: “Sizden - kursiyerler - sadece bu yerde kadınlarımız var. Emeklilik ve sabrın gerekli olduğu yerlerde yalnızca kadın karakterinin yardımcı olacağını uzun zamandır anladık. ” İkinci kurstan sonra, gelecekteki tasarımcı, Sverdlovsk bölgesindeki Nevyansk şehrinde bulunan mekanik bir tesiste çalışmaya gönderildi. Eğitimsel bilgilere ek olarak, bu gezi efsanevi Ural yerlerini görme fırsatı buldu. Sergei Pavlovich şunları yazdı: “Abartmadan diyeceğim - enstitüdeki eğitim süreci mükemmel bir şekilde organize edildi. Pratik olarak kombine uygulama ve teori. Ben, ilden gelen çocuk ülkeyi görebildi. ”
Yenilmezlerin yerleşik yaşam ritmi savaş tarafından yok edildi. 22 Haziran Sergey Pavlovich'in 1941 grubu, son kesme teorisi sınavlarından birini geçti. Radyoda, Molotof'ın faşist Almanya’nın harikulade saldırısı ve Anavatan savunması çağrısı hakkındaki sözleri taş gibi geldi. Savaşın başlamasından sonraki ikinci günde, Invincible ondan orduya gönüllü olarak kaydolmasını isteyen bir not verdi. Daha sonra yirmi yıl eksik kaldı. Alınacağından emin olan Sergei Pavlovich eşyalarını topladı, Moskova'da da okuyan küçük kardeşi Viktor'a veda etti ve Bauman bölge komitesine gitti. Ancak orada öğrencilerle ilgili olarak hükümetin özel bir karar vereceğini açıkladılar. Nitekim, birkaç gün sonra Stalin, kurumun birinci ve ikinci kurslarındaki öğrencilerin aktif orduya çağrıldığını bildiren bir emir yayınladı. Üçüncü ders çalışmalarına devam etmek için ayrılırken, lisans öğrencileri endüstri uzmanlarına mühendis olarak uzmanlık çalışmaları için gönderildiler.
Yeni okul yılının başlamasından iki ay önce kaldı. Ancak Sergey Pavlovich ve sınıf arkadaşları etkinlik için istekliydi, herkes Anavatan için bir şeyler yapmak istedi. Böyle bir fırsat kısa sürede kendini sundu Bauman Enstitüsü'ndeki üç yüz öğrenciden, 30 Haziran ayında cephe hattına gönderilen özel bir inşaat taburu düzenlendi. Diğer öğrencilerle birlikte Sergei Pavlovich, Zlazhazhye Sloboda köyü yakınlarındaki Snopot istasyonundan on kilometre uzakta bir ormanın ortasına dikildi. Görevleri, Desna boyunca ana savunma hattının inşasına katılmaktı. Ahırları çağırdıkları gibi adamları köyün kulesine yerleştirdiler. Tam olarak köyün eteklerinde bulunan aynı kuleler kütüğe göre sökülmüş ve odun ateşi yakma noktalarının yapımında kullanılmıştır. Sonra DZOTy askere teslim oldu ve ateş yaktılar. En zoru Sergey Pavlovich'e göre toprak işleri oldu. Öğrencilerden oluşan bir tabur nehir kıyısını yuttu - tüm çalıları ve dalları temizledi, tanksavar bir hendek inşa etti. Günlük rutin zordu: sabah dördüncü, akşam on bir, akşam saatlerinde kapat. Birincisi, kişi başına oran yedi metreküp yeryüzü idi, daha sonra 10'a yükseldi. Genellikle eller bir kürek tutmuyordu, ama komutanlar çağırdı - Almanlar çok hızlı bir şekilde saldırdı. Tabur çocuklar tarafından korunuyordu. Hiçbirinde silah yoktu, ama yakınlarda bir ordu birimi vardı, gerekirse yardım etmeye hazırdı.
Yaz sonuna yaklaşırken, inşaat taburunun savunmasının yapıldığı yer bitmişti. Batıdan gelen cannonade açıkça duyuldu. Sermayeden ürünlerin teslimatı durduruldu, kısıtlamalar getirilmeye başlandı ve Nazi uçağının pozisyonu uçmaya başladı. Tasarımcı şunları yazdı: “Hava saldırılarından birinden sonra ben ve yoldaşlarım bir Alman bombasının kalıntılarını topladık. Bomba tipini anlamak, incelemek ve belirlemek, parçaları yok ederek sigortanın hassasiyet derecesini belirlemeye çalışmak, devre tasarım özelliklerini tartışmak konusunda uzman olduğumuzu hissettik ”dedi. 5 Eylül'de emir, birkaç hafta içinde taburun Moskova'ya geri gönderilmesiyle geldi. Sergey Pavlovich zaten başkentte bulunuyordu. Bir ay sonra, Udmurtya'daki enstitüsünün İzhevsk şehrinde tahliyesinin başladığını öğrendi.
Izhevsk'te tüm öğrenciler özel dairelere yerleştirildi. Sergey Pavlovich ve kardeşi, yaşlı bir çiftle Azina Caddesi'ndeki küçük bir evde yerleşmişlerdi. Geldikten sonraki ertesi gün, Invincible, Silah Komiserliği'nin Izhevsk Mekanik Fabrikası'nda bir turner tarafından belirlendi. Burada, Sergei Pavlovich vardiyası için tüfek tankları için on dört mil çevirmeyi başardığı için ilk yıl boyunca elde edilen takım tezgahları üzerinde çalışma becerilerini edindi. Bu arada, üçüncü sınıf öğrencileri için saat altıda kısaltılmış bir çalışma kayması kuruldu. Yenilmez akşamları saat sekizden, gece saat ikiye kadar çalıştı. Sonra eve koştu ve yatağa gitti. Ve sabah saat dokuzdan akşama kadar akşama kadar öğrencilerden Moskova'dan gelen öğretmenlerin derslerine katıldım. Bu yıllarda eğitim süreci en yüksek taleplerle ayırt edildi. Seanstan sonra en az bir tane “kuyruk” bulunmasına izin verilmedi.
1943 yazında, Baumanka öğrencileri Moskova'ya döndü. Elbette tatil yok. Yenilmez yine bir iş buldu. Boru dökümhanesinde, 100 kilogramlık hava bombalarının gövdelerinin atıldığı atölyede, asansörlerin tamircisi olarak çalıştı. O zamandaki değişimi on altı saat sürdü.
Enstitünün dördüncü yılında, öğrencilerden bir uzmanlık seçmeleri istendi. Sergei Pavlovich roket teknolojisine odaklandı. Bu konudaki dersler ve atölye çalışmaları Katyuşa'nın geliştiricilerinden biri olan ünlü Profesör Yury Pobedonostsev tarafından yapıldı. Diploma öncesi uygulama Araştırma Enstitüsü-1'ta düzenlenen Yenilmez. Yılın galibi 1945'teki başarılı savunmasından sonra Sergey Pavlovich daha fazla istihdam konusu ile karşı karşıya kaldı. Bu arada, mezunların isteklerine göre, dağıtım komisyonu nadiren dinledi. Bununla birlikte, aynı günlerde, gelecekteki tasarımcı, tez başkanı Profesör Pobedonostsev ile bir konuşma yaptı. Yuri Alexandrovich şöyle karar verdi: “Moskova'da kalıcı bir konutunuz yok. Moskova yakınlarındaki Kolomna'ya Boris Shavyrin’in harç bombardımanına gitmenizi öneririm. Beklentileri iyi olan Özel Tasarım Bürosunda çalışıyor. ” Sergey Pavlovich kabul etti. Pobedonostsev dağıtım komisyonuyla konuştu ve yakında Yenilmez ile ilgili belgeler yedinci kuşağı kontrol etmek için özel bir bölüme gitti.
Kolomna'daki gizli tasarım ofisi (SKB-101) ile Sergei Pavlovich'in gelecekteki hayatıydı. Bu girişimde, sıradan bir tasarım mühendisinden General'e kadar uzun bir yol kat etti. Burada, Oka Nehri'nin en güzel kıyılarında ya da daha doğrusu yerel kütüphanede genç uzman gelecekteki eşi Laura Ivanovna Kuvshinova ile bir araya geldi. Gençler her gün bir araya geldi: güçlü ve zeki Sergei'nin voleybol ve atletizmdeki tüm yarışmalara katıldığı stadyumda, Laura'nın amatör performanslarda çalıştığı kulüpte, Komsomol toplantılarında, danslarda, gönüllülerde. Kısa süre sonra evlendiler ve birlikte güzel ve uzun bir yaşam sürdüler.
Sergey Pavlovich'in ilk gelişmelerinden biri BMB-2 denizaltı karşıtı bombardıman için yükleme mekanizmasıydı. Geçen yüzyılın ellili yıllarında, Invincible, o zaman bir topçu mucizesi gibi görünen geri tepmesiz silahlar B-10, B-11'in yaratılmasında aktif rol aldı. Tanksavar mermileri, en azından bir araba gövdesine, en azından bir at grubuna monte edilebilen küçük bir tripoda monte edilmiş gövdelerden uçtu. Ancak, bu sadece tasarımcının yaratıcı faaliyetinin başlangıcıydı. 1957'de hükümet, modern silahların yaratılmasında atılım yapmak için girişim için yeni bir görev belirledi. Birkaç departman içeren KB-1 tasarım bürosunun organize edilmesi için bir emir imzalandı. Yeni birimi kurşun yenilmez emanet edildi. Sergey Pavlovich başkanlığındaki ekip, üç yıl boyunca ilkel bir temel kullanarak sıfırdan başlayarak, düşmanla baş etme yöntemlerimizi kökten değiştiren bir sistem tasarladı ve üretti tanklar. Ülkenin ilk güdümlü tanksavar füze sistemine "Bumblebee" adı verildi. Çalışma sırasında, diğer endüstrilerde önemli bir rol oynayan bir dizi gelişmiş teknik çözüm uygulandı.
Geri tepmesiz tabanca B-11
Aynı zamanda, Invincible, bir başka projenin, Scorpion ATGM'nin geliştirilmesini destekleyen SKB başkanı Boris Ivanovich Shavyrin ile çok büyük bir çatışma yaşadı. Asi çalışanı açmak için geldi, işten çıkarılma ile tehdit edildi. Ancak, neyse ki, bütün farklılıklar nihayetinde çözüldü. İşinde, Shavyrin gerçek bir profesyoneldi ve Invincible'ın Tanrı'dan bir tasarımcı olduğunu çok iyi biliyordu. Sergey Pavlovich asla haklı çıkmadı. 1965'teki ölümünden önce Boris Ivanovich halefini Yenilmez olarak ilan etti. Savunma Sanayii Bakanlığı bu seçim ile oy birliği ile anlaştı.
Bumblebee pahalı bir silah olduğu ortaya çıktı. Her lansman binlerce rubleye mal oldu. Yenilmez, en yüksek üretilebilirliği ve çoklu maliyet indirimlerini birleştiren yeni bir sistem geliştirmeye başladı. Altmışlı yılların başında, güdümlü tanksavar silahları saflarında başka bir devrim gerçekleşti - “Malyutka” kompleksi ortaya çıktı. Yeni ATGM iki yıl içinde kuruldu. İnsanlar zaten deneyime sahipti, eleman tabanı daha iyi hale geldi, ancak Sergey Pavlovich’in ekibi neredeyse her gün çalıştı. Ve iyi sebeplerden dolayı. Yenilmez küçük bir askeri-teknolojik mucize yaptı. Roket kompleksi "Bebek" ülkeye beş yüz rubleye mal oldu ve verimlilik ve yönetim kolaylığı açısından, kompleks Batı Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen tüm anti-tank sistemlerini aştı. Altmışlı ve yetmişli yıllarda, yabancı uzmanlar Sovyetler Birliği MiG-21, Kalaşnikof saldırı tüfeği ve aslında “Malyutka” yı Sovyetler Birliği'nin “kartvizitleri” olarak görüyorlardı. On yıl sonra, Sergei Pavlovich, Krizantem adı verilen daha modern bir ATGM sistemi geliştirdi.
Kolomna'da ATGM "Krizantem" çekimi. Kara Kuvvetleri roket kuvvetlerinin ve topçuların muharebe kullanımı için 1000 eğitim merkezinde yapılan final sınavları Fotoğraf http: // multimedia.minoborony.rf
Altmışlı yılların ortalarında, hükümet mobil stratejik füze sistemleri geliştirmeye başladı. Rekabetçi bir temelde, çalışma Kolomna SKB ve Moskova Araştırma Enstitüsü-1'e verildi. Tasarımcının zor çalışması sonucu mobil stratejik sistem "Gnome" oldu. Roket, binlerce kilometre uzunluğunda bir 11 menziline sahipti, altmış ton ağırlığındaydı ve tanktan biraz daha büyük boyutlara sahip paletli bir şasiye yerleştirildi. Ancak komisyon, Muskovitleri tercih etti, roketlerinin ağırlığının doksan tona ulaşmasına rağmen, büyük bir tekerlekli konveyöre geçti. Zaten girişimin başına gelen Sergei Pavlovich (1965 yılı) “Gnome” u terk etmek zorunda kaldı.
En ciddi planlama ve düzenleme koşulları altında, seçkin bir tasarımcının çeşitli sorunları hızla çözmeyi başarmasının ilginç bir örneği. Tasarım bürosu, elbette ki son derece gerekli olan bir pilot tesis hakkına sahip değildi. Ustinov'un desteğiyle, teknolojik ekipman ve makinelerle dolu Oka Nehri kıyılarına büyük garajlar ve depolar yapıldı. Arıza bulmak imkansızdı. Makinelerin depolandığı depolar durdu. Onları yasaklayan hiç kimseyi içermeyin. Bu tesis, daha sonra Kolomna Savunma Teşebbüsü olarak bilindiği gibi, Makine Yapı Tasarım Bürosuna atanan görevlerin çoğunun çözülmesinde çok yardımcı oldu.
KBM başkanının atanmasından sonra, Sergey Pavlovich'in hayatı çok değişti. Halen, icat etmekle meşguldü, ancak zaten büyük ve küçük görevlere kendi çözümleri ve proje yönetimi ve atık depolama alanlarına ziyaretler ve çok daha fazlası dahil olmak üzere kelimenin çok daha geniş bir anlamıyla. Örgütsel çalışmalar çok çaba sarf etti. Önündeki sorunlar devlet ölçeğinde gündeme geldi, tasarımcı tüm fabrikaları ve enstitüleri kontrolünde aldı. Görünmez ipler Oka kıyılarından Sovyetler Birliği'nin düzinelerce kentine çekildi, yüzlerce binlerce farklı özelliğe sahip insan, amacı ve nihai şekli onlar tarafından bilinmeyen belirli “ürünler” için çalıştı. Anılarında rakipsiz bir örnek şöyle bir örnek veriyor: “Kendimi sık sık ünlü bilim adamlarının ya da parti işçilerinin eşliğinde buldum ve istemeden kameraların manzarasının altına düştüm. Daha sonra, muhabir resimdeki kişilerin isimlerini yazdı. Dürüstçe ismimi aradım ve foto muhabirlerinin yüzündeki sıkıntıyı gördüm. Sovyet gazetecilerin çoğu nadir soyadımı biliyorlardı, bilmemenin daha iyi olduğunu anladılar - ne fotoğraf ne de metni yine basılmayacaktı. Başarılı atışları mahvettiğimi ve ön çekim alanlarını önceden atlatmaya çalıştığımı anladım, ancak bu her zaman mümkün değildi. ”
MANPADS "Igla"
Gnome, Sovyet Ordusunu görmedi. Ancak, Yenilmez, taşınabilir Strela (1968) ve Igla (1981) insan taşınabilir hava savunma sistemleri ve Tochka (1975) taktik füze sistemleri tarafından geliştirilen tüm seri geldi. Sergei Pavlovich'in çalışmalarında özel bir yer operasyonel taktik kompleksi "Oka" yı aldı. Hükümet bu kompleksi yaratmaya karar verdiğinde, KBM bir kez daha ana şirketin statüsüne kavuştu. Volgograd fabrikası “Barikatlar” öncü araç, kontrol sistemi ekipmanı TsNIIAG ve araştırma enstitüsü 125 idi. Genel olarak, yüz elliden fazla araştırma enstitüsü, tasarım büroları ve ülkedeki fabrikalar bu projede çalıştı. Halen yurtdışından daha kötü bir element tabanına sahip olan, yetmişlerin ortasında Yenilmez, NATO ülkelerinde bile analogları olmayan dünya roket üretiminin bir başyapıtı yarattı. Radarın görünmez olduğu roketin savaş başlığı, yakın mesafeden 1000 m / s hızında hedefe koştu ve füzelere göre bir mandal düştü. "Oka" nın hizmete girmesinden birkaç yıl sonra, ilk sıradaki OTRK "Volga" nın geliştirilmesine başlandı.
Tochka-U kompleksinin 9М79 roketinin Kazakistan Ordusu, Sary-Ozek eğitim sahası tatbikatlarında başlatılması
Sekizinci yıl, Sergey Pavlovich şirketi için en verimli oldu. Çok sayıda yeni gelişme, bir sosyal tabanın gelişimi, ekibin başarılı bir şekilde gençleşmesi - her üç çalışan da otuz yıldan daha eski değildi. Başlıca alanlara ek olarak, Sergey Pavlovich, yerlerinden bağımsız olarak insanların çalışma koşullarını iyileştirmek için çok zaman ayırdı: atölyede, tasarım bölümünde veya kuruluşta. Tasarımcı, tasarımcıları fabrikaya davet etti ve estetik bürosunun organizasyonuna katkıda bulundu. Görgü tanığı hesaplarına göre on iki veya on dört saat çalıştı ve yalnızca Pazar günü dinlenmesine izin verdi.
Gorbaçov ülkede iktidara geldiğinde, birçoğunun çabuk değişme umudu vardı. Diğerlerinin yanı sıra, Sergei Pavlovich de yeni liderin reform fikirlerini coşkuyla kabul etti, Mikhail Sergeyevich'in mühendislik endüstrisinin önceliği konusundaki tezine duyduğu hevesle tepki verdi. Ve 1985’te, Yenilmez, RSFSR’nin Yüksek Sovyeti’ne milletvekili seçildi. Oturumlarda çeşitli düzeylerde sendika ve cumhuriyet bakanlıklarının liderleriyle görüşmek zorunda kaldı, seçim bölgesindeki işletmelerin yöneticilerinin dilekçelerine başvuruda bulundu. Bununla birlikte, zaman geçti ve ülkenin güncellenmiş liderliğinden gelen sözcüklerden ayrı olarak, ekonomideki gerçek ilerlemenin görünmemesi giderek daha belirgin hale geldi. Tasarımcı bu konuda şöyle yazdı: “KBM'nin başkanının gözüyle, ekonomik yönetimin çeşitli alanlarında kaosun nasıl büyüdüğünü gördüm. Sosyal üretimin tüm alanlarında disiplini gerçekleştiren performans düştü. Savunma sanayinde, katı hiyerarşik merdiveni nedeniyle, bu süreçler hissedilmedi, ama elbette bizleri neyin beklediğini hayal bile edemedik ... ”.
Aralık ayında 1987, Reagan ve Gorbachev daha kısa ve orta menzilli füzelerin ortadan kaldırılmasına ilişkin antlaşmayı imzaladılar. Açıkça ortalama (1000 ile 5500 kilometre arasında) ve daha küçük (500 ile 1000 arasında) olduğu belirtildi. Oka'nın bir dizi 400 kilometresi vardı ve kısıtlamalara uymuyordu. Ne sürpriz oldu, Sergei Pavlovich ve Antlaşma metninin kamuoyuna açıklanmasıyla ülkenin bütün askeri füze birlikleriydi. Tasarımcının kendisine göre:
“Pravda gazetesinde Antlaşma metnini okudum. ABD'de sırasıyla SS-22 ve SS-23 olarak bilinen OTP-12 ve OTP-23 tiplerinin füzelerinin imha edileceği açıkça belirtildi. Ve OTR-23, beş yüz kilometreden başlayarak, taraflarca kararlaştırılan sözleşme şartları uyarınca uygun olmayan Oka'mızdı ... İlk başta bunun bir çeşit hata, yazım hatası, anlaşılmaz bir yanlış anlaşılma olabileceğini düşündüm. Silahların azaltılması için tarafların eşit şartlarda anlaştığı ve sonra bir tarafın gönüllü olarak belge kapsamına girmeyen silahları imha etmeyi kabul ettiği süper güçler arasındaki anlaşma. Suç dediğim şey, en yüksek liderlik ihanetinin ... Ben zamanımın bir çocuğuyum ve ülkenin liderliğinin benzer şeyler yapabileceğini asla hayal etmedim ... "
Sonra haber Oka OTRK'nın tasfiyesi üzerine Yenilmez, çeşitli yüksek makamlara başvurdu. Kara Kuvvetleri Komutanı, füze kuvvetleri komutanı İvanovskiy ve füze kuvvetlerinin komutanı ve Genelkurmay Başkanı Akhromeyev'in Genel Müfettişi Penkin Ana Direktörü Mikhalkin ile bir araya geldi. Ne askeri departmanın en üst düzey yetkilileri ne de dahası, savunma sanayinin liderliği ABD ile yapılacak anlaşmanın detayları hakkında bir şey bilmiyordu, her şey en katı gizlilik atmosferinde gerçekleşti. Daha kusursuz ürünü olan “Oko-U” ve ön hat OTRK “Volga” üzerindeki tüm çalışmaların, hain belgenin bir parçası olarak durdurulması gerektiğine dair haberler tasarımcının kalbine gitti. Şirketi kelimenin tam anlamıyla kalkış üzerine “vuruldu”. Yenilmez, CPSU Merkez Komitesine, Savunma Bakanına ve Askeri Sanayi Komisyonunun liderliğine, olayla ilgili görüşlerini belirttiği bazı mektuplar yazdı ve ayrıca füze komplekslerinin yıkılmasını iptal etmesini istedi. Elbette, Antlaşmayı imzaladıktan sonra hiç şansı olmadığını, ancak sessiz kalamadığını çok iyi anladı. Bu olaylardan üç yıl sonra, SSCB Genelkurmay Başkanı Mareşal Akhromeev - kendisini öldürdü ve dürüst bir adam olarak, Babanın gözlerinin önünde nasıl öldüğünü göremediğini söylediği bir intihar notu bıraktı. Yenilmez kendini sonunda sinir yorgunluğu ile hastaneye aldı. Ayağa kalkmak için kelimenin tam anlamıyla onu tedavi etmek bir ay sürdü.
1988'in sonbaharında Sergei Pavlovich, Ekim Devrimi'nin yıldönümü vesilesiyle, Kremlin'e festival resepsiyonu için davet aldı. Büyük bir ziyafet sırasında Gorbaçov'un salonundan geçerek çevresini dolaştığını fark etti. Onun sevmediği üstesinden gelince, Invincible ülke liderine yaklaştı. Bir dizi ortak ifadeden sonra, tasarımcı kendisine onay için gönderilen (ve güvenli bir şekilde kaybedilen) en son operasyonel-taktik füze sistemi projesinden Mikhail Sergeyevich'e hatırlattı. Gorbaçov onu dinledikten sonra önümüzdeki günlerde bu konuda bir karar vereceğine söz verdi. Bu kez genel sekreter sözünü tuttu. Kısa bir süre sonra, İskender ismini almış olan yeni bir kompleksin oluşturulması üzerine çalışmaya başlaması için Kolomenskoye “Makine Mühendisliği Tasarım Bürosu” na sipariş verildi. İlk defa halka açıklandı 1999. Bir “buket” içinde Oka ve Oki-U'nun en iyisini bir araya getiren bu OTRK, eşsiz tasarım fikirleri ve en modern teknolojilerle doluydu, nesnel olarak sınıfında dünyada ilk olarak kabul edildi.
Ancak, o zamana kadar KBM işçilerinin saflarındaki Sergei Pavlovich artık orada değildi. 1989’te, CSPS’nin Merkez Komitesinin kararına göre, iş kolektifleri iş konseyi kuruldu. Çalışmaları sayesinde ve ayrıca “geniş” tanıtım ile karakterize ve kitlelerin faaliyetlerini teşvik ederek karakterize edilen “zamanın modası” nedeniyle, örgüt “sıkışan terminolojiyi” ifşa etme sürecine başladı. Çok sayıda toplantıda STK Sergei Pavlovich çamur atmaya başladı ve sonunda yeni bir genel tasarımcı oyu seçmeye karar verdi. Yenilmez, CPSU Merkez Komitesinden açıklama istedi. Orada cevaplandı: "Seçimlere katıl." Büyük olasılıkla, o kazanacaktı. Ancak 1989'in ilkbaharında tasarımcı bir istifa mektubu yazdı.
Gelecek yıllar Sergei Pavlovich'in hayatındaki en zorlardan biriydi. Her yıl çalışanlar için en az yüz dairenin yapıldığı ve ortalama ücretlerinin sektördeki neredeyse en yüksek hale geldiği KBM'de benzersiz ve benzersiz ürünlerin üretildiği adam, tarihin hemen hemen üstüne çıktı. Yenilmezler hiçbir şey bırakmadı - bütün birikimleri reform alevinde yakıldı ve sefil bir emekli maaşıyla yaşamak zorunda kaldı. Bir röportajda şöyle dedi: “Açıkçası, karım ve ben zor zamanlar geçirdik. Ahlaki ve finansal olarak. O yıllarda, Bilimler Akademisi bana "militarist" dedi. Topluma ilkel bir düşünce yüklendi, uçaklar, tanklar, roketler yapmayı bırakırsak, her yerde ortaklarımız ve arkadaşlarımız olduğunda, zengin bir yaşamın gelmesi bir yıl sürmezdi ... Şimdi bu sürecin acı meyvelerini topluyoruz. ” İnanılmaz bir şekilde, ama gerçek şu ki - doksanlı yıllardaki ulusal roketçiliğin dehası gerçekten üzülüyor. Doğru, tekrar tekrar Amerika Birleşik Devletleri ve bir dizi Arap ülkesinden ısrarlı teklif aldı. Çalışmayı, üniversitelerde ders okumayı, meslektaşlarıyla “konuşmayı” teklif ettiler. Kabul etmiş olsaydı ve oldukça yakında bir milyoner dolar olurdu. Ancak, Sergei Pavlovich her zaman kaçınılmaz olarak reddetti: “Bu tür konuşmaların ülkemizin savunma yeteneği için ne kadar riskli olduğunu tamamen anladım .... Soruları netleştirmek veya yönlendirmek bile çeşitli problemleri çözmenin anahtarı olabilir. Olası rakibe böyle hediyeler yapmayacağım. ”
Doksanlı yılların sonunda, olağanüstü bir tasarımcının hayatındaki siyah şerit sona erdi. Sorunlarını öğrenen, Rusya'nın önde gelen savunma işletmelerine danışmaya Yenilmez'i davet eden etkili vatandaşlar vardı. Yıllar sonra, şimdi OAO NPK KBM olan yerel KBM'de olumlu değişiklikler oldu. Bugün, organizasyon başkanı Sergey Pavlovich’in en sevdiği öğrencilerden biri - Valery Kashin. Yenilmez kendisi, Valery Kashin danışmanı olan Merkezi Araştırma Otomasyon ve Hidrolik Araştırma Enstitüsü baş araştırmacısı SEC “Reaktif” in bilimsel direktörü olan hayatının son günlerine kadar çalışmaya devam etti. 11 tarihinde, 2014 tarihinde, 93 tarihinde, XNUMX tarihinde yaşamını yitirdi.
Sergei Pavlovich Anavatanına coşkuyla aşıktı, yorulmadan yalnızca güçlü, iyi donanımlı bir ordunun devletin refahını ve ülke sakinlerinin barışçıl emeğini sağlayabileceğini hatırlattı. Dedi ki: “Birçok müttefiki kaybettik ve yenilerini kazanmadık. Bir zamanlar haklı olarak Rusya'nın sadece iki güvenilir ve sadık arkadaşı olduğunu söyleyen Rus Çar Alexander III'ün ifadesi, ordu ve donanma daha alakalı olabilir.
Kitaba göre, S.P. Yenilmez "Rus silahları. Roket Sistemleri Genel Tasarımcısı'nın notlarından ”ve onunla yapılan röportajlardan.