Gözlerimizin hemen önünde, küresel satranç tahtası yeniden biçimleniyor. Amerika Birleşik Devletleri Asya-Pasifik bölgesi için Orta Doğu’dan ayrılıyor. ABD ile Çin arasındaki APR'deki çatışma ön plana çıkıyor. Bu nedenle, 2013 yılında Rusya’nın Orta Doğu ve Suriye’de kazandığı söylenemez, bazı açılardan ABD’nin bize zafer verdiği iddia edilebilir. Amerikalılar Orta Doğu’dan ayrılarak, sadece stratejik üslerin, keşif ve insansız hava araçlarının gerisinde kalmayı bırakarak tüm meselelere müdahale eden “ağabey” rolünü bıraktı.
Ancak, bu “kaos bölgesini” içine çekiyorlar (CARS, Güney Sudan, Irak ve Mısır'daki son olaylar, parçalanmaya, bölgenin kaosuna doğru seyrinin devam ettiğini teyit ediyor) Rusya, Avrupa, Çin ve İran. Bu durumda, üç güç merkezi var - Suudi Arabistan, Türkiye ve İsrail. Amerika Birleşik Devletleri'nin hesaplanması basit ve zekicedir - tüm büyük oyuncular Orta Doğu'da boğulmalı. İslam dünyası, yayılmış bir karınca yuvasına benziyor ve görünüşe göre, çok fazla kan olmadan sakinleşemiyor. Amerika Birleşik Devletleri kaynakları serbest bırakıyor ve Asya-Pasifik bölgesine odaklanıyor. Diğer oyuncular zaman ve kaynak harcamak zorunda kalacaklar.
Burada Suudilerin “Arap Avrupa Birliği” nin kurulmasına devam etmeye devam ettiği belirtilmelidir. Böylece, Aralık 12’te, altı Körfez İşbirliği Konseyi’nin üye ülkeleri (GCC) birleşik bir emir oluşturmaya karar verdiler. Suudi Arabistan, müttefikleri, Konsey'in askeri yapısını tam teşekküllü bir organ olarak yeniden biçimlendirme gereğine ikna edebildi. Arap Yarımadası'nın kendini savunma güçleri, 1982 yılında kuruldu ve şimdi yaklaşık 30 bin kişi var. Şimdi birleşik kuvvetlerin gücü 100 bin kişi olmalıdır. Ortak bir askeri komuta oluşturma kararı ile birlikte GCC, birleşik bir askeri akademi ve bir askeri doktrin geliştirmek için bir araştırma enstitüsü kurmaya karar verdi. Böylece, "Arap Birliği" nin askeri bileşeni güçlenmeye devam ediyor.
Suudi Arabistan, rakipleri ezmeye ve düşman devletleri ezmeye çalışırken bölgede istikrarsızlaştırıcı bir rol oynamaya devam edecek. Öyleyse, Suudi Arabistan Büyükelçisi Büyükelçi Muhammed Bin Necef Bin Abdül Aziz El-Suud bahsedilenÜlkesinin Suriye’deki isyancı güçleri silahlandırmak için bağımsız bir karar vermesi, çünkü “Suriye rejimi tarafından binlerce çocuk öldürülürken boşta oturamazlar”. Suudi büyükelçisine göre, bölgedeki Amerikan diplomasisi Orta Doğu’daki istikrarı tehdit ediyor. New York Times’ta bir Suudi politikacı, “İran ve Suriye’deki birçok Batı politik eyleminin Orta Doğu’da istikrar ve güvenlik riski taşıdığına inanıyoruz” dedi. “Batı, bir rejimin hayatta kalmasına, diğeri de bölgedeki artan silahlanma riskleri ile uranyum zenginleştirme programına devam etmesine izin veriyor.”
Bu muhalefet, Suriye muhalefet temsilcilerinin Batı temsilcilerinin barış görüşmelerinin Cumhurbaşkanı Beşar Esad'ın iktidardan çıkarılmasına yol açmayacağı konusunda özel olarak bilgilendirdiklerini bildirdikten sonra meydana geldi. Londra'daki muhalif patronların zirvesinde, Suriye'nin mevcut siyasi sisteminin ana unsurlarının koruyacağı bildirildi. Aksi takdirde, Esad rejiminin çöküşünün çöküşü kaosa ve Suriye'nin cihatçılar tarafından emilmesine yol açacak. Bu nedenle, Suudi Arabistan Suriye'deki savaşta kendi konumunu sürdürmeye ve Suriye muhalefetini desteklemek için finansal ve askeri bir strateji düzenlemeye karar verdi.
Suriye artık ABD ile ilgilenmiyor. Anlaşılan Washington, Suriye'deki herhangi bir senaryo için hazır: çöküşten Esad'ın zaferine kadar. Asıl öncelik İran, Pakistan ve Afganistan ile ilişkiler. Amerikalılar zaten Rusya'yı Ortadoğu çatışmasına soktular ve şimdi Moskova ile Çin ile müttefik ilişkiler kurmaya çalışacaklar, Rusya'yı “sarı tehdit” ile şantaj yapacaklar. Asya-Pasifik bölgesindeki yüzleşmenin sonucu, hangi tarafı Rusya - ABD veya Çin alacağı sorusu üzerine inşa edilecek.
Anlaşılan, Barack Obama tamamen ve Afganistan'dan ayrılmaya hazır. 2014’te koalisyon kuvvetlerinin Afganistan’dan çekilmesinin doğrudan bir sonucu Orta Asya’daki yerel askeri çatışmaların tehdidi olacak, Taliban’ın pozisyonları güçlenecek, uyuşturucu ve göçmenlerin akışı artacak ve İslamcılar daha aktif hale gelecektir. Tacikistan'da, İslamcıların konumunun keskin bir şekilde güçlenmesi ile bir iç savaş devam edebilir. Tacikistan ve Afganistan arasındaki sınır neredeyse açık. Orta (Orta) Asya'nın İslamlaştırılması süreci hızlanacaktır. Bu bölgedeki İslamcıların konumunun güçlendirilmesi, başta Suudi Arabistan olmak üzere Arap monarşilerinin konumlarının güçlendirilmesine yol açacaktır. Dahası, Orta Asya cumhuriyetlerindeki doğal sebepler (yaşlanma) nedeniyle hükümet değişikliği başlayacaktır. Özbekistan’da bu konuda özellikle zor bir durum. Ayrıca, bir devlet olarak Kırgızistan'ın yer almadığı, bölge ve ceza klanlarının orada hüküm sürdüğü belirtilmelidir. Rusya, aslında geri dönmek için Orta Asya'ya daha fazla dikkat etmek zorunda kalacak.
Rusya'yı Orta Asya'ya iade etme ihtiyacı diğer ülkelerde de anlaşılmaktadır. Bu nedenle, resmi Kabil adına, Afganistan Ulusal Meclisinin alt meclis başkanı Abdul Rauf Ibrahimi ele Devlet Duma başkanı Sergey Naryshkin ve güvenlik sağlama konusunda yardım istedi ve altyapı projelerinin ortak yönetimi için bir öneride bulundu. Kabil, ülkenin altyapısının geliştirilmesinde, uyuşturucu kaçakçılığıyla mücadelede ve Afgan polisinin oluşumunda yardım istiyor.
Amerikan-İran detentisi, Birleşik Devletler'in Orta Doğu'yu Uzakta bıraktığını öne süren bir başka gerçekti. Enerji güvenliği faktörünü de not etmek gerekir. Orta Doğu yakında Batı için ana enerji kaynağı olmayacak. Şeyl devrimi sayesinde, birkaç yıl içinde Amerika Birleşik Devletleri sadece enerjiyi tam olarak sağlayamaz, aynı zamanda ihracatçısı olur. Bu nedenle, Ortadoğu’nun ABD için ekonomik önemi önemli ölçüde azaldı. Aksine, APR'nin stratejik, ekonomik ve politik rolü sürekli artmaktadır.
ABD’nin “Pasifik tersine dönmesi” son yıllarda Çin’in şu anda dünyada GSYİH bakımından ikinci, ihracat açısından ise ilk sırada yer alan Çin’in ekonomik gücünü kademeli olarak politik etkiye dönüştürdüğü gerçeğiyle bağlantılı sahibi. " Daha önce Çin bu adımlardan kaçınmıştı. Pekin’in davranışındaki bu değişiklik, çeşitli faktörlerden kaynaklanıyor. Birincisi, Göksel İmparatorluğu, küresel politik sistemdeki bir değişiklik tarafından buna zorlanmaktadır. İlk olarak, uluslararası ilişkilerin iki kutuplu yapısı çöktü, her şey gezegenin arkasındaki “izlemeye” bağlıyken, SSCB ve ABD. Sonra ABD tek kutuplu bir dünya inşa etme girişimi başarısız oldu. Dünyadaki politik sistemin çok kutupluluk derecesinde yeniden yapılandırılması var; burada küresel öneme sahip birkaç oyuncu ve bölgesel düzeyde daha fazla oyuncu var. Göksel İmparatorluğu'nda, APR'nin etki alanı olduğuna inanıyorlar. Batı’da ve ABD’de Asya’da tahakkuk etme süresi sona ermiştir.
İkincisi, partinin ve PRC'nin siyasi elitinin ulusal burjuvaziye yeniden doğmasıdır. Aslında, "Çin özelliklerine sahip" sosyalizm, ulusal sosyalizme dönüşüyor. Ulusal burjuvazi, ulusal çıkarları ve kendi “cebini” savunur. Sosyal ve ekonomik problemler kötüleştikçe, ulusal söylem artacaktır.
Üçüncüsü, küresel ekonomik kriz ve iç sorunlar nedeniyle Çin’in ekonomik büyümesi önemli ölçüde yavaşladı. “Çin fabrikası” ndaki sistem kusurları Çin'i büyük problemlerle tehdit ediyor. Pekin'in bir iç pazar oluşturması, kendi etki alanını yaratması gerekiyor. Aynı zamanda, sosyal hoşnutsuzluk da kanalize edilmelidir. Dış genişleme en açık yoldur.
Bu nedenle, Çin liderliği mevcut ekonomik gücünden siyasi faydalar elde etmek için acele ediyor. Bu, aynı zamanda komşularına, her şeyden önce tarihsel düşmanlarına, Japonya'ya ve özellikle de deniz ve havaya yönelik askeri potansiyellerin arttırılmasında bölgesel iddiaların gösterilmesinde de ortaya çıkmaktadır. Çin'deki hızlandırılmış askeri yapı, ABD ve komşuları için makul endişelere neden oluyor. Şu anda, ABD'nin hem uzay alanında hem de nükleer füze silahlarında olduğu kadar geleneksel silahlarda da Çin'e karşı tam bir avantajı var. Ancak durum hızla değişiyor. Uzmanlar, Göksel İmparatorluğu'nun uzayını, roketini ve askeri alanlarını mevcut hızda geliştirmesi durumunda, yaklaşık 15 yıl sonra, Çin'in ABD ile eşleşeceğine inanıyor. Ek olarak, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki durumu dikkate almak gerekir. ABD’nin jeopolitik bir felaket yaşayabileceği bir senaryo var: SSCB’nin kaderini tekrarlayacaklar. Bu durumda, Çin ATP'de üstünlüğü daha hızlı başarabilir.
ABD ile Çin ile yüzleşmenin bir ölüm kalım meselesi olduğu ortaya çıktı. Birleşik Devletler Çin’i “yedi savaşçı krallığa” düşürüp zayıflatabilirse, bölgedeki liderliğini ve büyük bir gücün durumunu koruyacaklar. Çin'i kazanamayacaklar - başka bir stratejik bölgede lider konumlarını kaybedecekler ve muhtemelen siyasi ve sosyo-ekonomik sorunların ağırlığı altında çökecekler.
Bunun ilk "Pasifik tersine dönme" devri olmadığı belirtilmelidir. Amerika, ilk kez 19. yüzyılın sonunda ve 20. yüzyılın başlarında, ABD'nin hızla gelişen bir sanayi gücü olduğu ve yılın 1898 savaşında kırarak eski sömürge imparatorluğu İspanya'yı sıktığı Pasifik bölgesi ile başa çıkmaya başladı. Sonra Amerikalılar Filipinlerleri ve Guam'ı İspanyollardan aldı. Birleşik Devletler İngiltere'yi zorlamaya başladı. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, Japonya mağlup edildiğinde, Amerikalılar APR'de ekonomik, politik ve askeri üstünlüklerini tamamladılar.
ABD, eski müttefikleri ve Asya-Pasifik bölgesindeki Çin ile ilişkilerde sorun yaşayan ülkelerle ilişkilerini artırıyor: Japonya, Güney Kore, Tayvan, Filipinler, Vietnam ve Avustralya. Ayrı durmak, Çin ile uzun bir yüzleşme geleneğine sahip olan ve Çin'i komşu devletlerin yardımıyla kuşatmak için stratejisine karşı dikkatli olan Hindistan'dır. Asya-Pasifik bölgesindeki bireysel bir oyuncunun rolü de Rusya tarafından oynanır. Şimdiye kadar, rolü küçüktür (SSCB ile karşılaştırıldığında), ancak yavaş yavaş artacaktır. Bir yandan, Rusya çoğu konuda Çin'le dayanışma içerisindedir, öte yandan, Pekin'in Asya-Pasifik bölgesindeki konumunun aşırı güçlenmesi - özellikle de milliyetçi kanat Göksel İmparatorluk'ta tutulursa - Uzak Doğu, Rusya'nın Doğu Sibiryası ve Orta Asya'daki Çin genişlemesinin gelişmesini tehdit edebilir. Bu nedenle Rusya, ABD ve Çin arasında manevra yapmalı, aynı zamanda ekonomik ve askeri pozisyonlarını (Pasifik'in gücü dahil) filo) Uzak Doğu'da.