Bir doktorun oğlu olan Miles Copeland, 16 Temmuz 1916'da Birmingham, Alabama'da doğdu. Alabama Üniversitesi'nde ileri matematik okuduğu, ancak mezun olmadığı bir yer kazandı. (1)
Gençliğinde müzisyen olmak için güçlü bir istek duydu ve 1940'ta üniversiteden ayrıldı ve Ray Noble, Benny Goodman ve Glenn Miller gibi grup liderleriyle trompetçi olarak çalıştı. (2) "Bir caz grubu müzisyeni olarak en yüksek doları (o dönem için demek istiyorum) ve hatta meslektaşlarımın hayranlığını kazandım. Big band caz çalmaktan daha önce ya da sonra herhangi bir meslekten ya da uğraştan daha çok keyif aldım. " (3)
Pearl Harbor'dan sonra Copeland, Birleşik Devletler Ordusuna katıldı. Bir aile dostu John Sparkman onu William Donovan ile tanıştırdı. Kısa bir süre sonra, Ocak 1942'de Karşı İstihbarat Kolordusu olan İstihbarat Polisi'ne katıldı. (4) 1945'te Stratejik Hizmetler Ofisi'ne katıldı. Londra'dayken, Harley Street cerrahlarından birinin kızı olan Lorraine Adie ile tanıştı ve evlendi. , daha sonra önemli bir arkeolog oldu. (5)
Copeland, 1947'de Merkezi İstihbarat Teşkilatı'na katıldı ve sonraki üç yıl boyunca Şam'daki ABD Büyükelçiliği'nde siyasi ataşe olarak çalıştı. Copeland, o sırada sadece 200 ajandan biriydi ve "gizli yoldaşlarını, yeni bir oyuncak ve çalma lisansı verilen masum çocuklara benzetiyordu." (6) Mart 1949'da Suriye darbesinin desteklenmesine yardım etti. 1953'te İran Başbakanı Muhammed Musaddık'ın devrilmesi olan Ajax Operasyonuna katıldı. (7)
Copeland, 1953'te resmen CIA'den ayrıldı ve danışmanlık firması Booz Allen Hamilton'a katıldı. Ancak, ajans için resmi olmayan bir kapak operatörü olarak kaldı. Priscilla L. Buckley'e göre: "Miles Copeland, altı ayak iki ya da üç, sarışın, güler yüzlü, gevşek bacaklı, rahat giyimli, Arapça'yı akıcı bir şekilde konuşabilen iyi bir ole-boy Alabama'lı bir adam gibi büyük bir ayıydı. yarım düzine başka dil." (8)
Temmuz 1957'de bir endüstriyel danışmanlık ve halkla ilişkiler firması Copeland ve Eichleberger'in ortağı olarak Beyrut'a geldi. Ancak, aynı zamanda James Jesus Angleton için bir ajan olarak çalıştı. (9) Şehirdeki CIA ajanı Wilbur Crane Eveland ile de çok yakındı. Asıl görevinin Kim Philby'yi gözetlemek olduğu iddia edildi. Angleton, Copeland'a, "Eğer Philby'ye göz kulak olursam, tüm masrafları o ödeyecekti - masraflar eğlence masrafları şeklindeydi, çünkü karşı casusluğumu sosyal temas kapsamındaydım. İş." Copeland, hem FBI'ın hem de MI5'in kendisinden "Philby'nin Sovyetler için casusluk yapıyor olabileceğine dair işaretleri bildirmesini" istediğini iddia ediyor. (10)
Philby bir Sovyet ajanı olarak çalışıyordu ve Moskova'ya kaçtığında yakın arkadaşı olan Copeland harap oldu. Daha sonra, Angleton da dahil olmak üzere CIA ajanlarının Philby'ye çok fazla bilgi verdiğini söyledi. "Philby'nin sağladığı, CIA'in tepkileri hakkında geri bildirimdi. Onlar (KGB), CIA'ya gönderilen raporların inanılıp inanılmadığını doğru bir şekilde belirleyebildiler... 1944'ten sonraki tüm döneme baktığınızda, mesele şu ki, 1951'e kadar, oldukça büyük olan tüm Batı istihbarat çabası, eksi avantaj diyebileceğiniz şeydi. Hiçbir şey yapmasak daha iyi olurdu." (11)
CIA'den ayrıldıktan sonra Miles Copeland, casusluk faaliyetleri hakkında iki kitap yazdı. Pelerin veya Hançer Olmadan: Yeni Casusluk Hakkındaki Gerçek (1974) ve Oyun Oyuncusu: CIA'in Orijinal Siyasi Operasyonunun İtirafları (1989). için de yazdı Ulusal İnceleme ve başkan olma kampanyasında George H. W. Bush'u destekledi. O yıl başkanlık alanındaki tek adam "akıllılığı, sağduyusu ve durumumuzun gerçeklerini uluslararası oyun tahtasında kavrayabilme yeteneği". (12)
Ocak 1976'da Miles Copeland, Kere Gazete, CIA ajanlarının İngiltere'deki sendikalarda faaliyet gösterdiğini yazdı. CIA yetkilileri, İngiltere'nin mevcut işçi huzursuzluğunun daha iyi ücretten daha uğursuz bir hedef tarafından motive edildiğine inandığını açıkladı. Gazete, "Militan sendikacılar otoriteyle doğrudan karşı karşıyalar... Dışarıdan bakıldığında, İngiltere devrim öncesi bir duruma doğru ilerliyor olabilir." Buna göre Zaman Dergisi "Bunun anlamı, daha militan sendikalar içindeki bazı bilinen Marksist sempatizanların hükümeti devirmeye çalıştığıydı." (13)
Seumas Milne, yazarın İçindeki Düşman (1994), 1990 baharında Copeland'ın Arthur Scargill'i "hem iç güvenlik servisinin, MIS'in hem de CIA'nın kendisine karşı medya kampanyasını başlatmaya yakından dahil olduğuna dair güvenilir bilgiye sahip olduğu" konusunda uyardığını iddia etti. Scargill'e, "Görüşlerinizi beğenmiyorum Bay Scargill ve asla beğenmedim, ama size nasıl davranıldığına katılmıyorum. Tuzağa düşürülüyorsunuz" dedi. (14)
Miles Copeland, 14 Ocak 1991'de Oxfordshire'daki Padocks Hastanesinde öldü. (15)
Yabancı gözlemciler genellikle ABD Merkezi İstihbarat Teşkilatına Ian Fleming'in kötü şöhretli SMERSH'sinden daha fazla güç ve etki atfederler. Ama ön sayfada çıkan bir hikaye Zamanlar Londra'da - CIA ajanlarından oluşan güçlendirilmiş bir gücün İngiliz işçi hareketindeki yıkıcıların izinde olduğu - neredeyse bir Misyon: Akıl almaz görünüyordu. Baş kaynak, denizaşırı ABD firmalarına güvenlik sorunları konusunda tavsiyelerde bulunduğunu söyleyen Miles Copeland adlı bir Amerikalıydı. Copeland söyledi Zamanlar CIA ajanlarının Britanya sendikalarında faaliyet gösterdiğine dair "hiç şüphe yok". CIA yetkilileri, İngiltere'deki mevcut işçi huzursuzluğunun daha iyi ücretten daha uğursuz bir hedef tarafından motive edildiğine inandığını açıkladı. Bunun anlamı, daha militan sendikalar içindeki bazı bilinen Marksist sempatizanların hükümeti devirmeye çalıştığıydı.
Öfkeli okuyucular Zamanlar ABD'nin müdahalesini protesto eden mektuplarla. Yerel CIA personeline ev sahipliği yapan Londra'daki Amerikan büyükelçiliği, iddiayı şiddetle yalanladı. Geçen hafta Zamanlar Editör Yardımcısı Louis Keren'in ön sayfadaki bir makalesini bastı ve büyükelçiliğin inkarının anlaşılabilir olmakla birlikte fazla ciddiye alınmaması gerektiğini öne sürdü; CIA sadece görevini yapıyordu, "Militan sendikacılar otoriteyle doğrudan karşı karşıyalar," diye yazdı Keren. "Dışarıdan bakıldığında, İngiltere devrim öncesi bir duruma geçiyor olabilir." NS Zamanlar ve Keren, Copeland'ın bir sonraki bombası için hazırlıksızdı. Bir takip mektubunda Zamanlar, Copeland hikayesini geri çekti ve şunu itiraf etti: "Bilgileri doğrulayacak hiçbir gerçeğim yoktu." İfadelerinin daha çok hüsnükuruntu olduğunu öne sürdü.
Belki de Copeland'ın görünüşte ajans işlerinden haberdar olan eski bir CIA çalışanı olarak ünü, Zamanlar. Diğer tanıdıklar, 57 yaşındaki Copeland'ı istihbarat geçmişiyle ticaret yaparak bir CIA uzmanı statüsü kazanmış bir adam olarak tanımlıyor. CIA hakkında malzeme arayan gazeteciler tarafından kolayca erişilebilir. Birini hatırlıyor: "Miles, CIA'i kılıf olarak kullanan tanıdığım tek adam." Bununla birlikte, Editör Keren ısrar ediyor: "Hala inanıyoruz Zamanlar hesap doğru."
1990 baharında, Arthur Scargill, Sheffield genel merkezinde beklenmedik bir telefon aldı. Emekli bir üst düzey CIA görevlisi ve son zamanların istihbarat uzmanı Miles Copeland, zor durumdaki madencilerin lideriyle konuşmak için sabırsızlanıyordu. Son zamanlarda Britanya'da tanınmış bir şahsa karşı en vahşi medya ve yasal kampanyalardan birinin başlatılmasının üzerinden sadece birkaç gün geçmişti. Ülkenin en tanınmış sendikacısı ve pişmanlık duymayan sınıf savaşçısı olan Ulusal Maden İşçileri Sendikası başkanı, alenen zimmete para geçirme ve yolsuzlukla suçlandı. Muhalifler tarafından bile "vahşi ilkeli" olarak tanımlanan adamın, ceplerini grev yapan madencilere yönelik zorluk fonlarıyla doldurduğu ve Sovyetler Birliği ve Libya'dan gizlice temin edilen milyonlarca sterlini tuzladığı söyleniyordu. Sendikanın genel sekreteri Peter Heathfield de benzer suçlamalarla karşı karşıya kaldı. İddialar her geçen gün daha da tuhaflaşıyordu. Scargill'in Albay Kaddafi'den sadece nakit değil, silah da talep ettiği iddia edildi. Robert Maxwell'inkiyle Günlük Ayna - amigo kız olarak, Scargill'in düşmanları onun için öttü. Bazıları Noel'e kadar hapiste olacağını tahmin etti. Magazin basınında ve prime-time televizyonunda patlak veren şey, hem Tory a hem de İşçi partilerinden düşman sendika liderleri ve politikacılar tarafından, cezai kovuşturma ve kamu soruşturması çağrılarıyla coşkuyla ele geçiriliyordu. Başbakan Yardımcısı Sir Geoffrey Howe, Avam Kamarası'nda polisin harekete geçmeye hazır olduğunu duyurdu.
Scargill, bazıları tarafından rock grubu The Police'in bateristinin babası olarak bilinen Copeland ile başını sallıyordu. İki adam birkaç kez televizyon sohbet programı stüdyolarında gayri resmi olarak tanışmışlardı. Ama bu sefer Amerikalı konukseverlik odasındaki küçük konuşmalardan vazgeçti ve vahşice konuya girdi. "Görüşlerinizden hoşlanmıyorum Bay Scargill ve asla beğenmedim," dedi, "ama size nasıl davranıldığına katılmıyorum. Tuzağa düşürülüyorsunuz." Copeland, madencilerin liderini bulmak için defalarca girişimlerde bulunmuş, hatta NUM'un avukatı John Hendy QC'yi Londra'daki Lincoln's Inn odalarında acil bir mesaj bırakmak için aramıştı. Şimdi nedenini açıkladı. Eski CIA görevlisi, tartışmayı bir konferans telefonundan dinleyen Scargill ve Heathfield'ı, hem iç güvenlik servisinin, MIS'in hem de CIA'nın medya kampanyasını başlatmaya yakından dahil olduğuna dair güvenilir bilgiye sahip olduğu konusunda uyardı. Copeland, bunların madencilerin liderliğine yönelik yolsuzluk iddialarını çerçevelemek için farklı şekillerde yardımcı olduklarını söyledi. Ancak, sözlerini genişletmeyi reddetti ve derhal etere kayboldu. Copeland, emekli olduktan sonra da CIA'nın güçlü Londra istasyonuyla yakın ilişkilerini sürdürdüğü iyi biliniyordu. Huysuz yaşlı casusun gerçekten içeriden bilgi mi kullandığı yoksa bunun yerine bilinçli tahminlere mi güvendiği - ya da sadece NUM başkanının büyüyen paranoyasını körüklemek isteyip istemediği - bir spekülasyon meselesi olarak kalmalıdır. Copeland kısa bir süre sonra öldü.
Miles Copeland'ın ölüm haberi Çöl Kalkanı Çöl Fırtınası'na dönüşürken bize ulaştı. Onun zamanında Copeland, Orta Doğu'daki ABD istihbarat operasyonlarında önemli bir oyuncuydu. Wild Bill Donovan'ın savaş zamanı OSS'sinin emektarı ve CIA'nın kurucu babası olan Miles Copeland, Orta Doğu ve Afrika'daki eski İngiliz ve Fransız koruyucularının bağımsızlıklarını kazandığı kırkların sonlarında Şam'a gönderildi. Amerikan hedeflerini ilerletmek için kullanılabilecek güçler ve çıkarlarla bir hedef ülke içinde çalışmaya inanıyordu. O ve CIA yardımcısı, merhum Archibald Roosevelt, İran'da Musaddık'ın devrilmesini tasarlamakla, Nasır'ın ABD'ye olan düşmanlığını yumuşatmakla ve Oseyfago'nun kendi önem duygusu dayanılmaz hale geldiğinde Nkrumah'ın devrilmesini kolaylaştırmakla tanınıyor. (Diğer operasyonlarının çoğu o kadar başarılıydı ki hiçbir zaman ortaya çıkmadı.) Copeland, Teşkilat içinde, büyüklük ve gizliliğin temel uyumsuzluğu nedeniyle Domuzlar Körfezi gibi büyük paramiliter operasyonlara karşı çıktı.
Miles Copeland girdi Ulusal İnceleme kitabı ne zaman yörüngede Milletler Oyunu James Burnham'ın dikkatini ve hayranlığını çekti. için çığır açan birçok makale yazdı. Ulusal İnceleme Yetmişlerde, sevgili CIA'i ve genel olarak istihbarat topluluğu, basından ve Senatör Frank Church'ün istihbarat komitesinden yıkıcı saldırılara maruz kaldığında. Görkemli bir parçada bizi Langley'deki, kükreyen odun ateşi, duvarlarındaki kupalar ve Virginia kırsalına bakan penceresiyle aslında bir pencere olmayan "Annenin" (Jim Angleton'ın) konforlu panelli ofisine brifing için götürdü. Firmanın "en üst düzey kirli hile uzmanları" bir araya toplanmıştır (Copeland, Jack Anderson'ın tam olarak kimliğini tespit etmediğini, Copeland'ın neşeyle belirttiği gibi)... Konuşma sırasında Copeland, CIA'in bu konuda başarısız olup olmadığını soruyor. Allende'yi utandırmak için Şili ekonomisini sabote etme planı. Jojo şöyle yanıtlıyor: "Bizim yardımımız olmadan Allende'nin yaptıklarını geliştiremezdik."
Miles Copeland, altı ayak iki ya da üç, sarışın, güler yüzlü, gevşek bacaklı, rahat giyimli, Arapça ve yarım düzine başka dilde akıcı bir Alabama diline sahip olan ve neredeyse elli yıl Londra'da yaşamak, silmek için hiçbir şey yapmamıştı. Alabama'da bir doktorun oğlu olarak doğup büyüdü, üniversiteyi hiç bitirmedi. Ray Noble ve Glenn Miller gruplarında trompet çaldı ve II. Paone'de, elinde bir kadeh kırmızı şarapla masanın karşısına oturur ve harika hikayeler anlatırdı... John Foster Dulles ve oğlanların bir Cumartesi sabahı oturup basına nasıl açıklayacaklarını merak ettikleri gibi. Suriyeliler, sürgündeki bir Suriye askeri subayının diplomatik örtülü bir CIA görevlisinin arabasının bagajında ülkeye kaçırıldığını keşfetti. Miles, genç bir yardımcı boğazını temizlediğinde ve sesinde amirlerinden duyduğu korkuyla çekinerek şöyle dediğinde, Miles bize bir dizi önerinin yapıldığını ve reddedildiğini söyledi: "Bay Sekreter, neden sadece hakikat?" Miles, gözleri beklentiyle kırışarak koltuğunda arkasına yaslandı: "Bu önerinin Sekreter'in nazik yaşlı yüzüne getirdiği Makyavelist kurnazlık," dedi, "hepimiz için bir ilham kaynağıydı." Miles Copeland'ın son parçası Ulusal İnceleme 1988 kampanyası sırasında yazılmıştır. Her zamanki üslubuyla, George Bush'un o yıl başkanlık alanındaki tek adam olarak seçilmesine yönelik ateşli bir savunma olan "Bush için Hayaletler" olarak nitelendirdi. uluslararası oyun tahtası." Tanrıya dua edin, hayatta olduğu gibi bu değerlendirmede de haklıydı.
Ortadoğu üzerine siyasi danışman, yazar ve bir zamanlar casus olan Miles Copeland Sr., Pazartesi günü İngiltere'nin Oxfordshire kentindeki Padocks Hastanesinde öldü. 74 yaşındaydı ve Oxfordshire ve Washington'da evleri vardı.
Birmingham, Ala.'nın bir yerlisi olan Bay Copeland, kalp yetmezliğinden öldü. Birmingham Haberleri.
Bay Copeland 20'li yaşlarındayken Glenn Miller Orkestrası'nda aranjör ve trompetçiydi. 1940 yılında Ordu'ya katıldıktan sonra casus olarak kariyerine başladı ve Merkezi İstihbarat Teşkilatı'nın öncüsü olan Stratejik Hizmetler Ofisi'ne atandı.
Bay Copeland, O.S.S.'nin karşı casusluk şubesinde görev yaptı. ve ardından CIA'e katıldı. bu ajans 2. Dünya Savaşı'ndan sonra kurulduğunda. Öncelikli olarak Ortadoğu'da çalıştı ve 1947'den 1950'ye kadar Suriye'nin Şam kentindeki ABD Büyükelçiliği'nde siyasi ataşe olarak çalıştı.
Birkaç Dış Servis görevinde çalıştıktan sonra, 1957'de bir Washington danışmanlık firması kurmak için Hükümetten ayrıldı. Ortadoğu Liderlerinin Dostu
Bay Copeland, Fransızca ve Arapça da dahil olmak üzere 10 dilde akıcıydı ve doğuştan gelen bir kurnazlığa sahipti ve ona Mısır Devlet Başkanı Cemal Abdül Nasır ve İran Şahı gibi arkadaşlar kazandırdı.
Birbirleriyle sık sık çatışan liderlerle iyi ilişkiler kurmayı başardı ve başarısını şu şekilde açıkladı: "Bu adamların her birine birer birey olarak saygı duyuyorum ve seviyorum ama her birinin siyasi görüşlerine açıkça ve şiddetle katılmıyorum. o kadar ki hiçbiri benim diğerleriyle siyasi işbirliği yaptığımdan şüphelenemez."
Aralarında "The Game of Nations", "Without Cloak or Dagger" ve otobiyografisi "The Game Player"ın da bulunduğu birkaç kitap yazdı.
Ayrıca Arap hükümet liderlerine sınırlı dağıtımı olan "Devrimci Hükümetin Örgütsel Sorunları, antik ve modern dünya arasında köprü kurmaya çalışan modern Arap liderinin portresi" başlıklı bir kitapçık yazdı ve kitap halinde "Aslan ve Kertenkele: Ortadoğu'da Liderlik Sorunları."
Bir arkeolog olan karısı Lorraine tarafından hayatta kaldı; üç oğlu, bir rock müzik rezervasyon acentesi olan Ian; Rock sanatçısı Sting'in yöneticisi Miles Jr. ve rock grubu The Police'in eski davulcusu ve şimdi bir besteci olan Stewart ve bir film yapımcısı olan kızı Lennie.
(1) Anthony Mağarası Kahverengi, Kan İhaneti (1995) sayfa 486
(2) Priscilla L. Buckley, Ulusal İnceleme (11 Şubat 1991)
(3) Mil Copeland, Oyun Oyuncusu: CIA'in Orijinal Siyasi Operasyonunun İtirafları (1989) sayfa 10
(4) Shareen Blair Brysac ve Karl E. Meyer, Kingmakers: Modern Ortadoğu'nun İcadı (2009) sayfa 353
(5) Joan Riddell Cook, New York Times (19 Ocak 1991)
(6) Shareen Blair Brysac ve Karl E. Meyer, Kingmakers: Modern Ortadoğu'nun İcadı (2009) sayfa 355
(7) Joseph Trento, CIA'in Gizli Tarihi (2001) sayfa 167
(8) Priscilla L. Buckley, Ulusal İnceleme (11 Şubat 1991)
(9) Anthony Cave Brown, Kan İhaneti (1995) sayfa 477
(10) Mil Copeland, Pelerin veya Hançer Olmadan: Yeni Casusluk Hakkındaki Gerçek (1974) sayfa 146
(11) Michael Howard Holzman, James Jesus Angleton, CIA ve Karşı İstihbarat Zanaatı (2008) sayfa 125
(12) Priscilla L. Buckley, Ulusal İnceleme (11 Şubat 1991)
(13) Zaman Dergisi (4 Şubat 1976)
(14) Seuma Milne, İçindeki Düşman (1994) sayfa 1-2
(15) Joan Riddell Cook, New York Times (19 Ocak 1991)
Profil: Miles Copeland
Güvenlik görevlisi Frank Wills, bantlanmış kapıları keşfeder ve DC polisini uyarır. [Kaynak: Bettmann / Corbis] Beş hırsız (bkz. 17 Haziran 1972), Washington'un Watergate otelindeki Demokratik Ulusal Komite (DNC) Genel Merkez ofislerine zorla girerken (bkz. 17 Haziran 1972) tutuklandı ve DNC'nin altıncı katın tamamını işgal ettiği ofis kompleksi. [Washington Post, 18.06.1972 Gerald R. Ford Kütüphanesi ve Müzesi, 7/3/2007]
keşif - DC Metropolitan Polisinin üç sivil polis memuru tarafından silah zoruyla şaşırırlar. DNC başkanı Lawrence O'8217Brien'ın ofisinin bitişiğindeki sekreterlik ofisinden iki tavan paneli kaldırıldı. Bu panellerin üzerine O'8217Brien'ın ofisini izleyebilecek bir gözetleme cihazı yerleştirmek mümkündür.Hepsi cerrahi eldiven giyen beş şüpheli, aralarında konuşmaları ve telefon görüşmelerini kilit açma, kapı çalma ve çeşitli hırsızlık aletlerini izleyebilen, sesle etkinleştirilen iki gelişmiş gözetim cihazına ve çoğu 100 dolar değerinde 2.300 dolar nakite sahip. faturalar sırayla. Ayrıca bir telsizleri, polis bandına ayarlanmış bir kısa dalga alıcısı, 40 rulo pozlanmamış film, iki adet 35 mm kamera ve üç adet kalem boyutunda göz yaşartıcı gaz tabancası var. Adamların yakalandığı yerin yakınında iki açık çekmeceli bir dosya dolabı var. Bir DNC kaynağı, adamların dosya çekmecelerinin içeriğini fotoğraflamaya hazırlanıyor olabileceklerini tahmin ediyor.
Muhafız Farkedilen Bantlı Kapı - Tutuklamalar, bir Watergate güvenlik görevlisi olan Frank Wills'in, bir merdiven boşluğunu otelin bodrum garajına bağlayan bir kapının kilitlenmemesi için bantlandığını fark etmesiyle gerçekleşir, güvenlik görevlisi bandı çıkarır, ancak on dakika sonra kontrol edip bulur. kilit bir kez daha bantlanmış, gardiyan polisi arar. Polis, bodrumdan altıncı kata çıkan tüm merdiven boşluğu kapılarının, kilitlenmelerini önlemek için benzer şekilde bantlandığını tespit etti. Merdiven boşluğundan DNC ofislerine giden kapı yalpalamıştı. Ofislerin aranması sırasında hırsızlardan biri masanın arkasından atlar ve teslim olur. [Washington Post, 6/18/1972] Hırsızlığa müdahale eden FBI ajanlarına başlangıçta, hırsızların ofislere bomba yerleştirmeye çalışıyor olabilecekleri söylendi. “bomb”'in gözetleme ekipmanı olduğu ortaya çıktı. [O.T. Jacobson, 7/5/1974 ]
Martinez için Son Görev - Hırsızlardan Kübalı göçmen ve CIA ajanı Eugenio Martinez, hırsızlığı hatırlayacak. Pentagon Belgelerini sızdıran Daniel Ellsberg (bkz. 9 Eylül 1971) hakkında suçlayıcı materyal bulmak için bir psikiyatristin ofisini zaten başarılı bir şekilde soymuşlar ve bir aydan kısa bir süre önce DNC ofislerini başarıyla dinlemişlerdir (bkz. 27-28 Mayıs 1972), ancak Martinez, meslektaşlarının zayıf planlama ve amatörce davranışları nedeniyle giderek daha fazla rahatsız oluyor (bkz. 1972 Haziran Ortası). Bu onun son ameliyatı olacak, diye karar verdi. Martinez'in eski kod adıyla “Eduardo” olarak adlandırdığı takım lideri E. Howard Hunt, önceki hırsızlıktan elde edilen malzemeye açıkça ilgi duyuyor ve daha fazlasını bulmak için ikinci kez ofislere gitmek istiyor. Martinez, Hunt'ın bu akşam için biri DNC ve diğeri Demokrat aday George McGovern'ın kampanya ofisleri için planlanan iki operasyonu olduğunu öğrenince dehşete düştü. Eski CIA ajanı ve şimdiki Nixon kampanya güvenlik yetkilisi James McCord (bkz. 19 Haziran 1972), ekibin elektronik uzmanı, aceleye getirilmiş, neredeyse doğaçlama plandan eşit derecede rahatsız. Hunt, tüm hırsızların kimliklerini alır ve bir evrak çantasına koyar. Başka bir hırsız olan Frank Sturgis'e CIA günlerinden kalma sahte kimliği "Edward J. Hamilton'ın kimliğini verir ve her hırsıza beladan kurtulmaları için nakit olarak 200 dolar verir. İlginç bir şekilde Hunt, hırsızlara otel odalarının anahtarlarını saklamalarını söyler. Martinez daha sonra şöyle yazar: "Nedenini bilmiyorum. Bugün bile bilmiyorum. Unutma, bana önceden böyle şeyleri sormamam söylendi.
Kapıları Bantlamak - McCord Watergage ofis kompleksine giriyor, oturum açıyor ve sekizinci kattan garaja kadar tüm merdiven boşluklarının kapılarını bantlamaya başlıyor. Herkesin ofisten çıkmasını bekledikten sonra ekip içeri girmeye hazırlanır. Gonzalez ve Sturgis, bodrum katındaki garajın bandının kaldırıldığını not eder. Martinez operasyonun iptal edileceğine inanıyor, ancak McCord, Hunt ve diğer takım lideri Beyaz Saray yardımcısı G. Gordon Liddy'yi devam etmeye ikna ettiğine katılmıyor. Hırsızlar içeri girdikten sonra bandı çıkarmak McCord'un sorumluluğundadır, ancak bunu başaramaz. Polis içeri girdiğinde ekip DNC ofislerine iyice girmiş durumda. Martinez hatırlayacaktır. 'Çıkış yolu yoktu'. “Yakalandık.” Barker, hâlâ otelde olan Hunt'a gizlice onların keşfedildiğini haber verebilir. Martinez daha sonra, ikinci hırsızlığın tamamının bir tuzak mı yoksa bunun gibi bir şey mi olduğunu merak edecek, çünkü ilk seferinde çok kolaydı. Hepimizde bu duygu vardı. Polis hızla hırsızların otel anahtarlarını ve ardından kimliklerinin bulunduğu evrak çantasını buldu. Tutuklandıkları için, nadiren konuşan ve daha sonra bir fısıltıdan öteye gitmeyen McCord, durumun sorumluluğunu üstlenir. Herkese ağzını kapalı tutmasını emrediyor. “Adlarınızı vermeyin”, diye uyarıyor. “Hiçbir şey. İnsanları biliyorum. Endişelenme, biri gelecek ve her şey yoluna girecek. Bu şey çözülecek.” [Harper's, 10/1974 Spartacus Schoolnet, 8/7/2007]
'Üçüncü Derece Hırsızlık' - Beyaz Saray basın sekreteri Ron Ziegler, Beyaz Saray ve Nixon başkanlık kampanyasının Watergate hırsızlığına karışmış olabileceği yönündeki iddialara, bunu "üçüncü sınıf bir hırsızlık girişimi" olarak nitelendirerek ve "belirli unsurlar" konusunda uyararak yanıt verecek. [Washington Post, 5/1/1973] Washington Post şimdilik bunu yerel bir hırsızlık olarak ele almayı seçiyor ve yönetici editör Howard Simons, bunun olabileceğini söylüyor. “deli Kübalılar” tarafından işlenen bir suçtan başka bir şey olamaz [Bernstein ve Woodward, 1974, s. 19]
CIA Operasyonu? - Önümüzdeki haftalarda ve aylarda, hırsızlıkta CIA'nın rolüyle ilgili spekülasyonlar ortaya çıkacak. Nixon Beyaz Saray, McCord tarafından önlenen bir girişim olan Watergate komplosunun suçunu CIA'e yüklemeye çalışacak (bkz. 19-23 Mart 1973). 1974 tarihli bir kitapta, McCord, komploya katılımı hakkında şunları yazacak: "Watergate operasyonu bir CIA operasyonu değildi. Kübalılar başkaları tarafından bunun bir CIA operasyonu olduğuna inandırılmış olabilir. Aslında öyle olmadığını biliyorum.' Bir başka yazar, Carl Oglesby, hırsızlığın Nixon'a karşı bir CIA komplosu olduğunu söyleyerek aksini iddia edecek. Eski CIA görevlisi Miles Copeland, McCord'un hırsızları tuzağa düşürdüğünü iddia edecek. Gazeteci Andrew St. George, Nixon kampanya direktörü John Mitchell'in eşi Martha Mitchell tarafından desteklenen bir bakış açısıyla, CIA Direktörü Richard Helms'in hırsızlık olayını gerçekleşmeden önce bildiğini iddia edecek. Kasıtlı gafları hırsızların tutuklanmasına yol açan çifte ajanın 8220. Şimdiye kadar Watergate komplosunda CIA'in parmağı olduğuna dair somut bir kanıt ortaya çıkmadı. [Spartacus Okul Ağı, 8/2007]
E-posta güncellemeleri
Katkıda bulunanların History Commons veritabanına neler eklediğini özetleyen haftalık e-posta güncellemelerini alın
Bağış yapmak
Bu siteyi geliştirmek ve sürdürmek çok emek yoğun. Yararlı bulursanız, lütfen bize yardım edin ve elinizden geleni bağışlayın.
Şimdi Bağış yap
Gönüllü
Bu çabamızda bize yardımcı olmak isterseniz, lütfen bizimle iletişime geçin. Programlama (Java, JDO, mysql ve xml), tasarım, ağ oluşturma ve tanıtım konularında yardıma ihtiyacımız var. Bu siteye bilgi katkıda bulunmak istiyorsanız, sayfanın üst kısmındaki kayıt ol bağlantısına tıklayın ve katkıda bulunmaya başlayın.
Bizimle iletişime geçin
Aksi belirtilmedikçe, metinsel içeriği her biri zaman çizelgesi, Creative Commons Attribution-NonCommercial-ShareAlike kapsamında lisanslanmıştır
Miles A. Copeland
Miles A. Copeland'ın 31 yıllık kariyeri, bir üniversite öğretmeni, mucit, araştırmacı ve akıl hocası olarak elde ettiği başarıların gücü ile işaretlenmiştir. Endüstri-üniversite işbirliğine yenilikçi yaklaşımı, Kanada'daki telekomünikasyon ve mikro elektronik endüstrilerinin hızlı gelişimini destekledi. Northern Telecom (Nortel) ile birlikte, anahtarlamalı kapasitörlerin direnç eşdeğerleri olarak kullanımı üzerine çığır açan bir makale yazdı ve bu, çip üzerindeki filtre RC zaman sabitlerinin kapasitör boyutlarının oranına bağlı olabileceğini gösterdi. Bu, çip üzerinde analog filtreler uygularken sıradan dirençlerle mümkün olandan çok daha iyi entegrasyon, tekrarlanabilirlik ve doğruluk sağlar. Daha sonra Nortel'de geliştirilen “filtre kodeği” anahtarlamalı kapasitör filtrelemesini kullandı. Bu yenilikle şirket, tamamen elektronik anahtarlama ağlarına geçişte erken lider oldu. Miles'ın lisansüstü öğrencileri tarafından yapılan diğer araştırma çalışmaları, çip üstü kapasitörler ve transistörlerin eşleştirilmesi ve CMOS/BiCMOS teknolojilerinde çip üstü transformatörlerin ve indüktörlerin nasıl tasarlanacağı hakkında çokça alıntı yapılan çalışmaları içeriyordu. Bu, Ghz frekanslarında tam entegre çip üstü radyoların tasarımını destekledi.
IEEE Üyesi olan Dr. Copeland, Ottawa, Ontario, Kanada'daki Carleton Üniversitesi'nde Fahri Profesördür.
İçindekiler
CIA kariyeri
Copeland'ın ilk gönderileri arasında, Orta Doğu'da uzun bir kariyere başlayan Suriye'nin Şam'ı (Eylül 1947) vardı. Stephen Meade ile birlikte Mart 1949 Suriye darbesini desteklemede rol oynadı. Archibald Roosevelt (Theodore Roosevelt'in oğlu) ve yeğeni Kermit Roosevelt Jr ile yakın işbirliği içinde çalışarak, 1953'te İran Başbakanı Muhammed Musaddık'a karşı düzenlenen teknik darbe olan Ajax Operasyonunun düzenlenmesinde etkili oldu.
1953'te Copeland, danışmanlık firması Booz Allen Hamilton'da özel hayata dönerken, CIA için resmi olmayan bir kapak operatörü olarak kaldı. Kral Faruk'u deviren ve Mısır'da iktidarı ele geçiren, Nasır'a Mukhabarat'ın geliştirilmesi konusunda tavsiyelerde bulunan ve Nasır'ın en yakın Batılı danışmanı olan Cemal Abdül Nasır ile görüşmek için Kahire'ye gitti. Bu rolde ABD'nin ekonomik kalkınmasını ve teknik askeri yardımını teklif etti. O sırada ABD, bölgesel istikrarsızlığı ABD çıkarlarına ters olarak değerlendirdi. "Yeni savaş sonrası dönem, savaş öncesi dönemin karakteristik tavrının aksine, Amerika Birleşik Devletleri'nin Ortadoğu'nun siyasi ve ekonomik işlerine yoğun bir katılımına tanık oldu. Bölgedeki Amerikan çıkarlarının temel nedenlerini sağlayan üç sektör: Sovyet tehdidi, İsrail'in yaratılması ve petrol."
1955'te Copeland CIA'e döndü. ABD'nin Fransa, Birleşik Krallık ve İsrail'in işgal için gizli anlaşmasını engellediği Süveyş Krizi sırasında ABD, Mısır'ın bağımsızlığını ve Süveyş Kanalı'nı kontrol etmesini destekledi. Hareketin, bölgenin petrol kaynakları üzerindeki İngiliz kontrolünü sona erdirmek ve ABD'yi meşru ulusal çıkarlarının arkasına yerleştirerek Sovyetler Birliği'nin bölgesel hükümetler üzerindeki etkisini önlemek amacıyla Copeland tarafından savunulduğu söyleniyor. Krizden sonra Nasır yine de SSCB'ye yaklaştı ve Aswan Barajı'nda devasa askeri teknoloji ve mühendislik yardımını kabul etti. John ve Allen Dulles ile müttefik olan Copeland, o zamanlar "Copeland'ın Nasır'a suikast planlarına karışması" da dahil olmak üzere bu eğilimi tersine çevirmeye çalıştı.
1958'de Suriye, Birleşik Arap Cumhuriyeti'nde Mısır ile birleşti ve Kral II. Faysal Irak milliyetçileri tarafından tahttan indirildi. Copeland, Irak rejimi ve Saddam Hüseyin ve Baas Partisi de dahil olmak üzere iç muhaliflerle temasları denetledi.
Copeland, 1961'de Küba'nın başarısız Domuzlar Körfezi İstilası gibi büyük paramiliter CIA operasyonlarına, büyüklükleri nedeniyle gizli tutmanın imkansız olduğu gerekçesiyle karşı çıktı.
1957'den 1968'e kadar Copeland, ailesiyle birlikte, çocuklarının Amerikan Toplum Okulu'na devam ederek büyüdüğü Beyrut'ta görev yaptı.
Emeklilik
CIA'den emekli olduktan sonra, Copeland dış politika kitapları, bir otobiyografi ve yayınlar için makaleler yazdı. Ulusal İnceleme. 1970'lerde CIA'i Kilise Komitesi de dahil olmak üzere eleştirmenlere karşı savunmak için siyasi çabalarda aktifti. 1988'de Copeland, istihbarat camiasının George H. W. Bush'u ezici bir çoğunlukla desteklediğini iddia eden "Bush için Hayaletler" başlıklı bir makale yazdı. Guardian gazetecisi Seumas Milne, 'İçerideki Düşman' kitabının girişinde, 1990 baharında Copeland'ın İngiliz madenci sendikası liderleri Arthur Scargill ve Peter Heathfield'ı CIA ve MI5'in kendilerine karşı bir medya kampanyası başlatmaya dahil oldukları konusunda uyardığını yazdı. ve onlara karşı yozlaşmış iddiaların çerçevelenmesine yardımcı oldu.
Copeland ayrıca daha sonra CIA'in MK-ULTRA programından LSD'ye benzer bir ilacın Demokrat başkan adayı Edmund Muskie'ye kaymış olabileceği ve eşine E. Howard aracılığıyla sözlü saldırılara karşı iyi bilinen duygusal tepkisine neden olabileceği yönündeki şüphelerini de yazdı. Hunt veya G. Gordon Liddy. Copeland, hem röportajlarda hem de kendi kitaplarında CIA operasyonları hakkında cesur iddialarda bulunmaya devam edecekti.
Ayrıca emekliliğinde "Game of Nations" masa oyununu yarattı. Copeland, 1991 yılında Oxfordshire, Princes Risborough'daki Padocks Hastanesinde kalp yetmezliğinden öldü. O, Oxfordshire'daki St Peter ve St Paul Kilisesi Mezarlığı'na gömüldü.
Miles Copeland ile Bir Tura Çıkmak
Plak işinin kalabalığın toplandığı Batı Hollywood barlarından herhangi birinde bir süre durun ve er ya da geç Miles Copeland III'ün adının anıldığını duyacaksınız - profesyonel veya aleyhte.
Görünüşe göre herkesin, I.R.S.'nin açık sözlü başkanı ve kurucusu Copeland hakkında bir fikri var. Records ve Sting, The Bangles and Squeeze'in menajeri - en azından özel olarak.
Rastgele bir günde örnek yorumlar:
İsminin açıklanmasını istemeyen genç, öfkeli bir plak yöneticisi şunları söyledi: “Miles bir katil. O vicdansız. Pazarlık masasının diğer tarafındaysa, bir anlaşma yapmak için kendi annesini buharlardı. O lanet olası bir köpekbalığı."
Daha yaşlı, daha sakin arkadaşı, "O adil, düzgün bir adam. Sert burunlu, ama sırtındaki gömleği sana verirdi."
Bazı insanlar kayda geçiyor - en azından söyleyecek olumlu şeyleri olanlar.
A&M Records'un yönetim kurulu başkanı Jerry Moss, Copeland ile çeşitli projelerde yer aldı. Copeland'ı överek şunları söyledi: "Çok çalışkan, çok çalışıyor, bu işte önemli olan çok fazla dayanıklılığa sahip. Ona her zaman en büyük saygım olmuştur."
Copeland'ın I.R.S. dağıtımını yapan MCA Entertainment Group'un başkanı Irving Azoff. etiket ekledi: "Miles hakkında çok kötü şeyler duyuyorsunuz - onun zor ve kötü biri - ama tüm bunlara inanmayın. O iyi bir menajer, iyi bir iş adamı ve yetenekleri tespit etmekte harika."
Copeland'ın nüfuzu nedeniyle düşmanlar teyplerden ve not defterlerinden uzak durur. Ama Copeland onların pusuya yattığını biliyor. Aslında, tartışmanın merkezi olmaktan zevk alıyor gibi görünüyor.
Copeland soğuk, gri bir öğleden sonra, gözlerden uzak Hollywood Hills malikanesinin verandasında, "Kimse benim sıkıcı olduğumu söylemedi," dedi. "Bunun için mutluyum. dedikleri zaman hoşuma gidiyor bir şey benim hakkımda."
Copeland zeki ve zekidir, size her zaman onun iki adım önde olduğu hissini verir. Ancak 41 yaşındaki beyaz saçlı hakkında ilk fark ettiğiniz şey inanılmaz yoğunluğu. Bunun buzdağının görünen kısmı olduğunu hissediyorsunuz - altında kaynayan, kaynamaya hazır bu duygu kazanı var. Onunla konuşurken gergin bir şekilde o patlamayı bekliyorsunuz.
Halk, bu eğilime Sting'in 1985 tarihli konser filmi “Bring on the Night”ın bazı hoş olmayan sahnelerinde tanık oldu. Bir sahnede, bir kostüm tasarımcısını yanlış takım elbise giydiği için azarladı.
"İnsanlar benim böyle olduğumu düşünüyor - katı burunlu, sert ve duygusuz" dedi. "Beni daha iyi bir ışıkta gösteren başka görüntülerim vardı, ama onu kullanmadılar. Ama cehennem. . . Bunun için uykumu kaçırmayacağım."
Diğer plak şirketleri Copeland'ın I.R.S. yönergeler, muhtemelen bozulurlardı. Kadroya Alarm, Timbuk 3 ve Fine Young Cannibals gibi sıra dışı, ticari açıdan riskli eylemler hakim.
Şehrin muhteşem manzarasını sunan bir verandada otururken, "Ticari olduklarını düşündüğüm için imza atmıyorum," dedi.
“Öncelikle imza attığım sanatçıları insan olarak sevmeliyim ya da imzalamam. Bu büyük bir etiket değil - sadece 35 eylem. Sadece para kazanmak için iş yapmak istemiyorum. Hayat sevmediğin insanlarla ve sevmediğin müziklerle çalışmak için çok kısa."
Copeland'ın imrendiği şey, nispeten küçük bütçelerle kayıt yapabilen kışkırtıcı, sıra dışı sanatçılar. İşi, küçük çaplı kayıtlarla kar elde etmeye dayanıyor.
“Bir sanatçı 5.000 plak satabilir ve maliyetleri düşük tutarak kar edebilir” dedi. “Çoğu etiket bu tür sanatçılara dokunmaz. Ancak bu sanatçıların söyleyecekleri ilginç, farklı ve deneysel olabilir. Onlar da bir çıkışı hak ediyor. Benim için çalıştıkları sürece, sanatçılara istedikleri tüm sanatsal özgürlüğü veriyorum - bu, sanatlarını finansal sorumlulukla dengelemek anlamına geliyor.”
Ancak bazen, bu "ilginç" eylemlerin büyük satıcılar olduğu ortaya çıkıyor - özellikle de I.R.S.'den henüz ayrılan R.E.M. Yedi albümden sonra Warner Bros.'dan milyonlarca dolarlık bir sözleşmeyi kabul etti ve 1985'te ayrılmadan önce en çok satan iki albümü tebeşirleyen Go-Go's. Copeland'ın imparatorluğu, elbette, başka bir uzun soluklu yönetici olarak başarısı üzerine inşa edildi. devleşen eylem: Polis.
Copeland'ın en yeni girişimi No Speak serisidir - eskiden Climax Blues Band'den Peter Haycock, Wishbone Ash, William Orbit ve Copeland'ın Police'in davulcusu olan kardeşi Stewart gibi gazilerin düşük maliyetli rock enstrümantal albümleri.
Copeland ayrıca I.R.S. I.R.S adlı bir şirket aracılığıyla filme ayrılıyor. Gündeminde dört düşük bütçeli film bulunan World Media. İlki yönetmen Penelope Spheeris'in “The Decline of Western Civilization, Part II: the Metal Years”.
Uzun zamandır sıra dışı pop ve rock'ın kalesi olarak bilinen I.R.S. ayrıca Seduce, Nuclear Assault ve Chrome Molly gibi heavy metal gruplarına da ayrılıyor.
Copeland, “Orada yepyeni bir yeraltı metal sahnesi var” dedi. "Bazı yönlerden eski günlerdeki punk sahnesine benziyor - büyük şirketlerle anlaşma yapamayan birçok iyi grupla. Bu yüzden bazılarını imzalayacağız - iyi olanları, maceracı görünenleri."
Copeland, müzik işine girmek için ona neyin sahip olduğunu hala tam olarak bilmiyor. CIA'in kurucularından birinin oğlu, dünyayı dolaşan çocukluklarından birini yaşadı. Ancak bir Amerikan vatandaşı olan Copeland, sonunda Londra'ya yerleşti - burada hala yılın bir bölümünde yaşıyor.
Beyrut'taki Amerikan Üniversitesi'nden yeni mezun olmuş ve hayal kırıklığı başlayınca uluslararası siyasette kariyer yapmaya yönelmişti. İngiltere'de yeni bir kariyer düşünürken, Beyrut'tan tanıdığı ve yöneticiye ihtiyacı olan bir pop grubuyla karşılaştı. Grubun Wishbone Ash olduğu ortaya çıktı. Bana işi teklif ettiler, dedi. "Aptalca bir fikirdi.Neden müzik işine girmiyorsun?”
Wishbone Ash, kadrosunu Climax Blues Band, Renaissance, Al Stewart ve Joan Armatrading'i içerecek şekilde genişletmesine izin verecek kadar başarılı oldu. Ancak 1975'te feci bir tura destek vererek parasını kaybetti.
Bu durgunluk döneminde, daha sonra Sting ve Copeland'ın erkek kardeşi Stewart'ın davulda olduğu bilinmeyen bir grup olan Polis'e ayarlandı.
Copeland, "Bir kuruşum yoktu ve çok borçlandım" dedi. “Bu rekoru kırmak için son 100 poundumu Polise harcadım. Bunu duyduğumda, 'Aman Tanrım, işte bu!' dedim. Şarkı 'Roxanne' idi. O şarkıyı duydum ve kafamda bir ampul yandı - reggae, punk ve pop hepsi bir arada. Ne kadar güzel bir fikir!
"Hayatımı ve onların hayatını değiştiren bir anı sıfırlamak zorunda kalsaydım, bu stüdyoda 'Roxanne'i ilk duyduğum andı. Top yuvarlanmaya başladı."
Daha sonra Polis, Copeland'ın şöhret bileti olduğu ortaya çıktı. Herşeyden dahafazla
Aksi takdirde, birkaç yıl önce ayrılan o grubu yönetmek, onu müzik sektöründe bir güç haline getirdi. Artık solo bir sanatçı olan eski polis yıldızı Sting, Copeland'ın yönetim kadrosundaki ekmek ve tereyağı sanatçısı.
70'lerin ortası, başka bir nedenle Copeland için çok önemli bir zamandı. Punk hareketi patladığında tesadüfen İngiltere'deydi. O sırada parasız olmasının da önemli olduğunu gözlemledi. “Çok para kazanıyor olsaydım ve iş harika olsaydı, punk sahnesine girmeyebilirdim. Her şeyi kaçırmış olabilirim.”
Ancak bir ajan ve yönetici olarak gelişen hareketin girişimcilerinden biri olduğu ortaya çıktı. Bir ajan olarak Billy Idol, Blondie, Patti Smith ve ünlü Sex Pistols gibi önemli isimlerle çalıştı. 80'lerin başında bu ülkede, yeni plak şirketi I.R.S.'yi öne çıkarmak için punk sahnesine dair bilgisini kullandı.
1979'da kurulan I.R.S. Records, Cramps ve Dead Kennedys gibi punk eylemleri için bir çıkış noktası olarak hızla ün kazandı. Aynı zamanda Wazmo Nariz, Skafish, Klaus Nomi ve Henry Badowski gibi tuhaf sanatçılar için de büyük şirketlerin ilgisini çekemeyecek kadar ticari olmayan bir sığınaktı.
I.R.S. 80'lerin başında Go-Go'lar ve R.E.M. ile ana akıma sıçradı, daha sonra eski Go-Go'lardan Belinda Carlisle'ı kaydetti. Ama R.E.M. ve Carlisle sonunda şirketten ayrıldı ve şimdi de eleştirmenlerce beğenilen bir I.R.S. grup, başka bir etikete atlamaya çalışıyor.
Bu çıkışlar I.R.S. anlamına mı geliyor? ticari amaçlı eylemler için yanlış mı?
Copeland, "Bütün bunlar, bu şirketin, büyük şirketlerin sunabileceği anlaşmalarla eşleşecek paraya veya kaynaklara sahip olmadığı anlamına geliyor" dedi. "Bütün anlamı bu."
yapar Olumsuz yani, etiketinin ucuz olduğu konusunda ısrar etti - bazı çevrelerde itibarı.
Harcamamız gerekeni harcıyoruz, dedi. "Parayı çöpe atmıyoruz"
Copeland, R.E.M.'nin çıkışının "arkadaşça" olduğunu söyledi, ancak Carlisle'ınki görünüşe göre değildi: "Daha fazla para için (bir hit albümden sonra) ayrıldı. Başarımızın meyvelerinden aldatıldığımızı hissettik. Bunun için kızgın hissediyorum. Belinda'ya ya da Danny Goldberg'e (başkan yardımcısı) karşı hiçbir sıcaklık hissetmiyorum."
Soğuk görünüşte karşılıklı. Goldberg, ayrı bir röportajda, "Belinda ve benim hakkımda kesinlikle gereksiz olduğunu düşündüğüm kötü şeyler söyledi. (I.R.S.'den ayrıldı) çünkü MCA tarafından çok daha iyi bir anlaşma teklif edildi - daha fazla avans, daha iyi bir telif. Miles, I.R.S.'de mutlu olduğunu söylüyor, ancak Miles ile ilişkilerini gerçekten geren anlaşmazlıklar vardı."
Ancak Copeland, şüphesiz onun yerini alacak başka bir para kazanma eylemi bulacaktır. Copeland'dan nefret edenler bile onun yeni yetenekler bulmadaki hünerini kabul ediyor. Bu yeni eylemlerden biri tıkladığında, kayda değer bir heyecan var, diye ısrar etti:
“Zor bir durum işe yaradığında duyulan memnuniyeti seviyorum” dedi. “Bu yüzden tüm bu zorlukları ben yaratıyorum. Diğer insanların tuhaf olduğunu düşündüğü bu bilinmeyenleri buluyorum. Ve bu eylemler olgunlaşır ve kârlı hale gelir. Bu zorluklardan kurtuluyorum. Orada başka neler var. . . "
Gizli Ajan Adam
Washington müttefiklerinin sokaklarında çıldırmış, müttefiklerine ihanet eden yabancı hükümetlerden kaçanlara sırlar satan çift ajanlar ve bugünlerde casuslar gölgelerin dışında ve olay yerinde. Yine de casusluk bir zamanlar olduğu gibi değil ve en az bir Soğuk Savaş gazisi, düşmanca hükümetleri devirmeyi, suikast planlamayı ve kirli numaralar yapmayı sevgiyle hatırlıyor. Hepsinden önemlisi, emekli CIA memuru Miles Copeland (en büyük oğlu Miles Copeland III, Polis müdürü ve solo Sting Ian, müzik rezervasyon ajansı FBI'ın kurucusu ve en küçük oğlu Stewart, ilk olarak Curved Air'in davulcusu ve daha sonra Polis için) gizli ajanların sırlarını hükümetten ve özellikle basından sakladıkları eski güzel günleri özlüyor.
Ayrıca bakınız
Tekrar İzlemeye Değer En İyi 25 Müzik DVD'si
DHS'ye Beyaz Milliyetçi Terör Hakkında Ne Yaptıkları Soruldu. Çevreciler Hakkında Rapor Gönderdiler
Ayrıca bakınız
Liza Minnelli'nin Özel Hayatları (Gökkuşağı Burada Bitiyor)
'Vol Yapımında Kara Şabat. 4#039: 'Mutlak Pandemonium'du#039
Alabama, Birmingham'da doğan Copeland, 1940'ta ABD Ordusuna katıldı. Karşı İstihbarat Birlikleri'ne (CIC) atandı ve 1942'de ilk ABD gizli istihbarat teşkilatı olan yeni Stratejik Hizmetler Ofisi'ne (OSS) transfer oldu. Savaştan sonra Copeland Şam'da karakol şefiydi, “Suriye'yi koyalım”, hatırladığı kadarıyla “askeri bir diktatörlük kurarak demokrasiye giden yolda”. Bu başarısından dolayı kendisine cumhurbaşkanlığı ünvanı verildi. Copeland, 1947'de kurulduğunda Merkezi İstihbarat Teşkilatı'na üye oldu ve 1950'de teşkilatın Kirli Hileler Departmanı Siyasi Eylem Kurmay Başkanlığı'na atandı. benden daha çok hükümetleri zorla veya başka şekilde değiştirme konusunda.
Copeland, Afrika ve Orta Doğu'da faaliyet gösteren en büyük özel güvenlik servisi olduğunu iddia ettiği kendi '8220özel CIA'sını kurmak için 1957'de hükümet hizmetinden ayrıldı. Bugün yetmiş iki yaşındaki Copeland ve tanınmış bir İngiliz arkeolog olan eşi Lorraine, İngiltere'nin Oxford yakınlarındaki sakin Aston Rowant mezrasında taş bir kulübede yaşıyor.
Beyaz Saray, terörle mücadele görevinin CIA kısmını verdi. Daha önce yapılmış olandan farklı olarak ne yapacaklarını düşünüyorsunuz?
Biliyorsun, burada gerçek bir solucan konservesi açıyorsun. CIA'in terörle mücadele uzmanları ile her yerde çoğalan bu yeni tür arasındaki fark, CIA'in teröristleri tanıyan, birkaçıyla konuşan, hatta onlarla yaşayan operatörlere sahip olmasıdır. ya da benim gibi gerçekten terörist olanlar. Düşmanı anlıyoruz, Beyaz Saray'a danışmanlık yapan bu anlık uzmanlar hayatlarında hiç bir teröristi görmedi ve onları adi suçlular olarak görüyorlar. Belki öyleler, belki de değiller, ama bu son “uzmanların” yanıldıkları nokta, onları sadece Amerikalılarmış gibi yargıladıkları için suçlu olduklarını varsaymaları, neyin ne olduğuna dair Amerikan fikirleriyle yetiştirilmiş olmaları. doğru ve yanlış olan şey. Durumla ilgili olmayan ahlaki yargılarda bulunurlar. Suçla mücadelede etkili olabilecek şey, kendi gözlerinde doğru ya da yanlış, asil bir amaç için uğraştıklarını düşünen yanlış yapanlarla başa çıkmada etkili olmayabilir. Pentagon onları öldürmek istiyor, CIA onları kazanmak istiyor.
Kim kazanıyor?
Mesele kazanmak değil. Sadece farklı bakış açıları. Amerika Birleşik Devletleri başkanı, kendisini görevde tutmak için neyin gerekli olduğunu söylemek zorunda. Bir iç dış politikamız, bir de dış dış politikamız var. Daha da önemlisi iç dış politika, Amerikan kamuoyunun doğru olanı yaptığını düşünmesini sağlamak için yapması gereken şeydir. Doğru olup olmadığı önemli değil. Amerikan halkı, demokratik bir toplumumuz olduğu için onun doğru olanı yaptığını düşünmek zorunda. Şimdi, Amerikan halkı Beyrut'ta olanlardan [Haziran 1985'te TWA 847 uçuşunun kaçırılması] konusunda oldukça öfkeliydi. Bir şeyler yapmak istediler. Sonuçlarına bakmaksızın insanları cezalandırmak istediler. Başkanın onlara bir şeyler söylemesi, tehditler savurması, Amerikan halkına Tanrı aşkına bir şeyler yaptığımızı göstermesi gerekiyordu. Ancak hükümet içindeki profesyoneller bunun sonuçları konusunda endişeliydi. Çünkü Amerikan halkını memnun etmek için gereken şey, Amerikan kültürü içinde yetişmeyen, ama bizimkinden oldukça farklı kültürlerde büyüyen birçok insanı memnun etmek için gereken şey değildir. Şu anda dünyanın çoğu bize karşı. Silahlarımızı çektiğimizde, köyleri bombaladığımızda ve bir sürü kadın ve çocuğu öldürdüğümüzde ve hatta teröristlerin öldürdüğünden çok daha fazlasını & hatta dünyayı kendi aleyhimize çevirdiğimizde. Ve Amerikan halkı umursamıyor. Umurumda değil. Ama görevi ABD hükümetinin yurtdışındaki çıkarlarını gözetmek olan insanlar, ilgilenmek zorundalar. Yaptığımız her şeyin sonuçlarını düşünmek zorundalar. Ve savaş gemilerini sürüklemenin sonuçlarının kesinlikle yanlış olduğunu biliyorlar. Aslında bunlar teröristlerin kışkırtmak için terör eylemleri yarattıkları sonuçlardır. Terörizmin amacı öldürmek, sakatlamak veya yok etmek değil, terörize etmek, korkutmak, öfkelendirmek, mantıksız tepkileri kışkırtmak. Terörizm, eylemlerin kendisinden kazandığından daha fazlasını tepkilerden kazanır.
Peki bununla nasıl başa çıkıyorsunuz?
Onların kim olduğunu bilmelisiniz. Bunu yapmalarının nedenlerini bilmelisiniz. Ve onları şu ya da bu şekilde manipüle etmeniz gerekiyor. Bir şekilde sorunun üstesinden gelmeliyiz. İsrailliler Lübnan'a girdi ve on binlerce insanı öldürdü. 'Bu çok abartılı, 5.000 kişiyi öldürmedik' diyorlar. Tamam, diyelim ki sadece 2.000 kişiyi öldürdüler, bu çok mütevazı bir tahmin. Ama Lübnan'ı yok ettiler. Daha sonra birbirlerine karşı gruplar kurdular, kaosu olduğundan on kat daha kötü hale getirdiler. Şiilere yardım etmek yerine Şiiler İsraillileri memnuniyetle karşıladı ve biz ABD olarak İsraillilere bir milyar dolar verdik. Bir milyar verdik çünkü başka birinin ülkesini yok etmek çok paraya mal oluyor. Şiilere fıstık ve Kızıl Haç malzemeleri verdik. Yapmamız gereken oraya gitti ve Şiilere dedi ki: "Bakın, çok haksızlık yapıldı. Portakal bahçelerinizi geri koyacağız ve sizi ticari olarak geri alacağız. . . . “
Potansiyel teröristler için cevabınız bu mu? Onları tatlı tutmak için onlara çok yardım ediyor musun?
Hayýr. Haydi bu adamlarýn terörist olma nedenlerine dönelim. Portakal bahçeleri yok edildiği ve yapacak bir şeyleri olmadığı için teröristtirler. Çiftliklerine bile gidemiyorlar çünkü İsrailliler onları sınırların dışında ilan etti ve çoğunu yok etti. Şimdi, CIA'nın işi, tüm bunları hükümetimize açıklamak. Bu, CIA'in asıl işidir ve Beyaz Saray'a gidip başkana, bu teröristlerin terörist olmasının tek sebebinin kendilerine yapılan muameleden kaynaklandığını ve yapacak başka bir şeyleri olmadığını açıklamaktır. Aslında, size oldukça açık bir şekilde söyleyeceğim, eğer insanlar memleketim Alabama'ya gelip çiftliklerimi yok edip beni tekmeleyip çocuklarımı tekmeleseler, tıpkı Fransızların terörist olması gibi, ben de bir terörist olacağım. Dünya Savaşı'nda Almanlar altında. Anlaşılabilir. CIA bunu anladı ve çok iyi anladı ve cumhurbaşkanına açıkladı. Ama Kongre'den baskı aldık. Kongre üyeleri dış işleri umursamıyor. Bir sonraki seçimleri umursarlar. Yeniden seçilmek için seçmenleri arasında onları yeterince popüler yapan şeyleri yapmak zorundalar. Ve onların seçmenleri bu dünyada tek bir yeri umursar, o da Amerika Birleşik Devletleri.
Bana ne yapmamız gerektiğini söyledin. Zarar verildiğine göre şimdi terörle mücadele için ne yapmalıyız?
Pekala, dünyadaki çoğu terörist iki kategoriye ayrılıyor. Birinci tür, son kırk yıldır bu aileyi tanıdığım ve dinlediğim Filistinliler gibi insanlar. Adamın çocuk felci var, sakat. İyi çocuklar, güzel bir aile olan bazı genç çocukları var. İsrailliler akşam saat altıda geldiler ve "Herkes dışarı! Herkes dışarı!” Hepsi dışarı çıktı ve İsrailliler onun evini yerle bir etti. Diyor ki: “Ben lanet bir şey yapmadım! Ben sadece portakal bahçelerime bakıyorum!' 8221 dediler ki, 'Altı ay önce evinde bir terörist vardı.'8221 Birincisi, olmadığını söyledi ve doğruyu söylediğine inanıyorum. . Ama İsraillilerin onun olmadığına inanmak için iyi bir nedeni yoktu ve hiçbir isim, hiçbir bilgi yoktu. Elçiliğimizin bildirdiği bilgiler bunlar. Bu resmi, FKÖ bilgi ofisinden duyduğum bir şey değil. Şimdi o iki genç çocuk orada durup ailelerinin yok edilmesini ve anneleri evden çıkmayı reddedince aşağı kata tekme atmasını izledi. Terörist olmayacaklarını hayal edebiliyor musunuz? Hava kuvvetleri veya topçuları yok. Bir Şii bana şunu sordu: 'Terör kullanmamamız gerektiğini söylüyorsun. Ne kullanalım? İsrail ile barışmalısın. İsrail ile barışmak mı? Az önce topraklarımı yok ettiler! Hiçbir şeyim yok! Evim basık! Bütün köy yıkıldı! Bu sadece Şiiler konuşuyor. Bunu kendi büyükelçiliğimiz söylüyor. Çok az insanın bildiği bir şey biliyorsun ve bunların hepsini bir kenara bırakman gerektiğini düşünüyorum, ama gerçek şu ki, Amerikan dışişleri hizmetinde çok sayıda vatansever var. Hayatında böyle vatansever görmedin. Hepsi doğru ya da yanlış Amerikan politikası için savaşıyor. Orta Amerika, Vietnam, Ortadoğu hariç her yerde. Orta Doğu'daki tüm kariyer servisi, tüm zamanını kendi hükümetiyle savaşarak geçiriyor. Kabloları almak için Bilgi Edinme Özgürlüğü Yasasını kullanabileceğinden şüphe duyan herkes, İsrail'in bu noktaya kadar bu desteğini durdurması için kendi hükümetimize yalvarıyor. İsrail'i desteklemekten bahsetmiyorum, İsrail'in onları nefret ettiren davranışlarına son verin. Ve onları tekmeledikleri bu insanlara karşı destekliyoruz. İsrailliler nasıl iktidara geldi? Terörizm. Hükümet başkanlarının kendileri terörist olduğu için terörizm hakkında bir şeyler bildiklerini düşünüyorsunuz. Aslında, etkili teröristleri olmasaydı İsrail orada olmazdı. Ama terör hakkında hiçbir şey bilmiyorlar. Mossad'dan [İsrail istihbarat teşkilatı] bir arkadaşım şöyle dedi: "Terörizm İsrail'i yok etmeyecek, ama bizim terörle mücadelemiz olabilir, çünkü bize günde bir milyon dolara mal oluyor. Bizi iflasa sürükleyebilir.”
Peki terörizme verilecek cevap nedir?
Dediğim gibi, bu insanların terörist olmasının nedenini bulmalıyız. CIA'in işi, neden terörist olduklarını bildirmektir. Şimdi iki kategori olduğunu söyledim. Birincisi, mahrum bırakılmış ve mahvolmuş insanlar. İkinci kategori şudur: Bu adamların çoğu bir yaşam biçimi bulmuşlardır. Eski Batı'daki silahşörler gibiler. Mercedes kullanıyorlar. Artık profesyonel teröristler var. Karlı bir iş. Belki başlangıçta suçluydular, suça meyillilerdi, ama şimdi kendilerini haklı çıkarmak için siyasi motivasyonları var. Onları bulamayacaksın. Birçoğu Paris'te ve Fransız polisi umursamıyor. Gerçek şu ki, şu anda Sovyet vekillerinin bizim vekillerimizle yüzleştiği bir “vekil savaşı” veriyoruz. Bizimle Sovyetler arasındaki bugünkü savaş, bölgesel savaşların bir mozaiğidir. Sovyet politikası, kendileri için toprak kazanmak değil, onu bize inkar etmek, bizi Afrika'dan gelen hammaddelerden, bizimki gibi son derece teknolojik bir toplum için sahip olmamız gereken kobalt, magnezyum, krom ve hatta bundan mahrum bırakmak için bir inkar politikasıdır.
Terörün arkasında Sovyetlerin olduğunu mu söylüyorsunuz?
Hayır, dertleri istismar ederler. Bugün dünyadaki terörizmin çoğunu Sovyetler kışkırtmıyor. Kilit kişileri içeri girip ortalığı karıştırmaları için eğitebilirler, ancak bu, gidebildikleri yere kadardır. Beyrut limanına bir gambot çektiğimizde Sovyetler seviniyor. Bunu seviyorlar. İnsanların bizden nefret etmesini sağlıyor. Beyrut'taki TWA kaçırma olayıyla ilgili yapmamız gereken şey, CIA'in önerdiği gibi lanet şeyi hemen bitirmekti.
Ve bunu nasıl yapardık?
Şiileri serbest bırakın. Unut gitsin. Bunu kaybettik.
Bu şekilde boyun eğmek daha fazla terörizmi teşvik etmez mi?
Hayır. Onları cesaretlendiren şey, tüm o ana zamanları televizyonda geçirmek. Aldıkları reklamı istiyorlardı. Ve bizim ahmak gibi görünmemizi istediler ki bunu başardılar. Bir savaşta, ara sıra savaşları kaybedersiniz. Yapılacak en iyi şey kayıplarınızı azaltmak ve cehennemden çıkmak. Onu dışarı sürüklememizi umuyorlardı.
Medyanın kontrolden çıktığını mı düşünüyorsun?
Medya her zaman kontrolden çıkar. Kontrol altında olmaması gerekiyor. Özgür bir toplumda yaşamak zorunda olduğumuz şey budur. Medyanın yapmak istediğini yapmasını engelleyemezsiniz. Ancak, sırları olanlar için bunları medyaya vermemeleri için kurallar koyarak, medyanın bilgiyi ilk etapta almasını engelleyebilirsiniz.
Pekala, Beyrut'ta kurallar nasıl işleyecekti? Ortaya çıkan çılgınlığı nasıl önleyebilirdin?
Biliyorsunuz, şu anda Türkiye'ye bir uçak inerse, üzerinde hava korsanları olduğunu tespit ettikleri anda ne olur biliyor musunuz? Hiçbir şey değil. Tüm iletişimi kestiler. “Filanları serbest bırakmanızı istiyoruz.” Sessizlik. Türklere göre orada oturup çürüyorlar. Yani hiçbir haber yok. Basına yanlış bilgi vermek etik değil. Basınla bir tür düşmanlık ilişkimiz var. Onları susturmak için yapmamız gereken bir şey yok, ama Amerikan halkının çıkarına olan her şeyi basına söylemek ve basının bilmesi veya düşünmesi kesinlikle caizdir. Ve bunu istedikleri gibi kullanabilirler. Olması gerektiği gibi şüpheli olabilirler. İyi bir basın mensubu, kendisine söylenenlerden şüphelenir.
CIA vizyonunuz Batı demokrasisine nasıl uyuyor?
[Gülüşmeler.]
Hadi ama Miles Copeland'ın demokrasi ilkeleri nelerdir?
Size demokrasiden bahsedeyim. İlk etapta Suriye'yi hatırlıyorum. Suriye'ye demokrasi getirmeye karar verdik. Arapça bir tercümanımız var ve işaretlerimiz var. Seçime gidecektik. Bu 1946, . İşaretler diyor ki, Çıkın ve Seçtiğiniz Adaya Oy Verin. Elçiliğe gelip "Bakın, bu işaretler hiç iyi değil ve bizim seçimimizin adayının kim olduğunu bize söylemezler" diyen insanlar vardı. Amerika Birleşik Devletleri'nde, gerçek demokrasiye sahip olsaydık, bu olurdu. iyi bir şey ol. Ancak, genel nüfusun, çok dar görüşlü bir temel dışında, konularda karar vermek için kendilerini yeterince bilgili tutamayacağı gerçeğinden dolayı, gerçek demokrasi şu anda imkansızdır. Ortalama bir insan, yapabileceği en iyi şey, yapmasına izin verilmeyen bir şeydir ve bu, dürüst ve yetkin olduğu bilinen bir erkeğe oy vermektir. Ama şimdi bir adayın size sorunlarının ne olduğunu söylemesi ve bu temelde seçilmesi gerekiyor. Amerikan halkına dış politika hakkında Amerikan halkının anlayamadığı pek çok şey olduğu fikrini satmalıyız, çünkü dış politika her şeyden önce insanları kendi standartlarına göre yargılamayı gerektirir. Vurgu, güvendiğimiz insanları seçmede olmalıdır. CIA'in demokratik bir hükümette bir kurum olarak çalışabileceği yerde, dürüst ve vatansever olmadıkça kimsenin CIA'ye giremeyeceği kriterler koymalıyız. Ve bence bunda başarılı oldular. CIA'deki adamlar şimdiye kadar gördüğün en dar kafalı insanlar.
CIA direktörü olarak en yüksek notunuzu kim alıyor?
İki kişinin adını vermem gerekiyor ve tamamen farklı nedenlerle. Bence George Bush en iyisiydi. CIA hakkında hiçbir şey bilmediğini bilerek geldi ama fikirlerine güvenebileceği insanları nasıl yargılayacağını biliyordu ve onları dinledi.
İkinci kim?
Dick Helms. Helms bir kongre komitesine yalan söyledi. Bu onun şanslı özelliklerinden biri, bir kongre komitesine yalan söylemeye istekli olması. William Colby bunu yapacak cesarete sahip değildi. Vatanseverliği olmadığı için bir komiteye yalan söylemedi.
Bir dakika, vatanseverlikten mi yoksun?
Kesinlikle. Gazetelere sızacağını bildiği şeyleri neden bir gruba söylesin ki? Onlara yalan söylemeliydi. Gerçekten vatansever bir Amerikalı olsaydı, onlara gerçeği söylemeyi düşünmezdi.
Ve Helms yalan yere yemin etmekten yüksek not mu alıyor?
Benimle ve hükümette kariyer sahibi olan herkesle. Kesinlikle. İsterseniz buna yalancı şahitlik diyebilirsiniz ve belki de öyleydi ama bunun için hapse girmeye razı olmalıydı.
CIA'deysen yeminli yalan söylemende bir sakınca var mı?
Öyle bir şey demedim. Eğer bildikleriniz doğruyu söylemenin ulusal çıkarlara zarar vereceği anlamına geliyorsa, bu sizin yükümlülüğünüzdür. . . .
Ulusal çıkarlara kim karar veriyor?
Sana zorluk çıkarmamı mı istiyorsun yoksa bir cevap mı istiyorsun?
Her ikisi de.
Tamam, size bir cevap vereceğim: CIA, bir kişinin bir birey olarak kendisine bir kongre komitesine ya da bir başkasına yalan söyleme hakkını iddia etmesi imkansız olacak şekilde kurulmuştur. Ama ne söyleyip söyleyemeyeceği yemin ettiği günden itibaren bellidir. Patronu olmayan, güvenlik yetkisi olmayan kişilere yalan söyleyebilir. Çoğu kongre üyesinin güvenlik izinleri yoktur. Senatör Frank Church bana bir şey sorduğunda ve 'yemin eder misiniz' dediğinde, 'Senatör, yemin edeceğim ve size gerçeği söylemeyi düşünmüyorum' dedim.& #8221 Şahsen ben Colby'yi çok severim. O çok iyi bir adam ama CIA başkanı olmak için yanlış türden bir adam. O iyi bir adam.
CIA'in başına geçmek için kötü biri mi olmalısın?
İyi bir asker gibi hazırlıklı olmalısınız. İyi bir asker dindar olabilir ve İncil'i okumuş olabilir, ancak dışarı çıkıp insanları öldürmesi gerekir. CIA'in ayrı bir ahlaki değerleri olmalıdır. Bu anlamda, ahlaksız olmalısınız.
Bir zamanlar CIA patronlarınız tarafından Mısır Devlet Başkanı Nasır'ı öldürmenizi istediği doğru mu?
Eski patronum Frank Wisner, Gamal Nasser'a suikast yapma olasılığını araştırmam için bana emir verdi. Zavallı Wiz bunu yapmaktan bile hoşlanmadı. Ama emir doğrudan Beyaz Saray'dan geldi. O sırada İngiltere'nin dışişleri bakanı olan Anthony Eden, dünyanın Nasır olmadan daha mutlu bir yer olacağına inanıyordu ve Süveyş fiyaskosundan sonra bu inanç muazzam boyutlara ulaştı. Biraz alaycı bir mizah anlayışına sahip olan İngiliz istihbaratının başı, eğer onun adamları ya da bizimkiler Nasır'ı profesyonelce öldürmediyse, Eden muhtemelen bunu kendisinin 'amatörce' yapacağını söylerdi. 8221 ve sonuçlar “dağınık olurdu.” Eden’'nin tutumu “En azından buna bakmalıyız” idi. Washington'daki karşıt numarası John Foster Dulles'a o kadarını söyledi ve Dulles bunu tartıştı. Aslında, "Tony'yi susturmak için her şey" diyen Başkan Eisenhower ile. Emir, başkandan dışişleri bakanına, CIA direktörüne &mdash Foster'ın kardeşi Allen &mdash'a aktarıldı. Frank Wisner'dan Kermit Roosevelt'e bana. Nasır'ı ziyaret edecektim, onunla kahve içecektim, 'Şu köşede ilginç bir vazo var' diyeceğim ve başını çevirip baktığında, içine siyanür hapı koyma hareketi yapacaktım. kupasını sırf beni yakalayıp yakalayamayacağını görmek için.
Yaptın mı?
Bir nevi, “şuraya bak” numarasını kullanmak zorunda değildim. Nasır, söyleyeceklerime sırf can sıkıntısından başka yöne bakmaya devam etti. Orada Nasır'la oturup limonatasına ya da kahvesine nasıl gizlice bir şeyler sokacağımı kafamda prova ederken, teorik olarak ne kadar kolay olacağını gördüm. Nasır deneyinden döndüğümde, arkasındaki felsefeden bunu yapmanın tüm yollarına kadar tüm suikast meselesine girdim.
suikast felsefesi?
Çok önemli. Tüm bu Watergate sonrası liberaller, suikastın bir zamanlar savaşa sağlıklı bir alternatif olduğunu unutuyorlar. Suikast için tek bir gerekçe vardır: hayat kurtarmak, çok sayıda hayat. Birçoğunu kurtarmak için bir hayat. Ancak bir strateji silahına gelince, bu farklı bir hikaye.
gerekçesi nedir?
Sözde kirli oyunlar savaşını haklı kılan rasyonelleştirme, bunun milyonlarca kişinin ölebileceği gerçek bir savaşın yerini almasıdır. Böyle bir gerekçe verildiğinde, her şey olur. Örneğin kirli oyunlar savaşında bazen kendi tarafınızda harcanabilir bir insanı öldürüp diğer tarafı suçlayarak puan kazanabilirsiniz. Ama bu tür saçmalıklar sadece “olasılıkların” değerlendirildiği toplantılarda konuşulur. Bu toplantılarda kelimenin tam anlamıyla herhangi bir şey önermek caizdir.
Bir CIA hedefi, 1960 yazında Kongo Başkanı Patrice Lumumba idi. . .
Pekala, şimdi, bunun ne kadar büyük bir komedi olduğunu göstermek için size kısa bir hikaye anlatacağım. O zamanlar çok iyi tanıdığım Kongo'daki CIA istasyon şefi, Dışişleri Bakanlığı'na girme hırsını besleyen çok ayık, muhafazakar bir adamdı. O gerçekten bir CIA adamı olduğu için, Dışişleri Bakanlığı'ndaki işi sadece bir kılıftı ve karısının utancına varacak şekilde CIA işinin gerektirdiğinden daha düşük bir seviyedeydi. Bu yüzden asıl endişesi, partilere davet edilmediğinden ve akşam yemeklerinde yeterince yüksekte oturmadığından şikayet eden karısıydı. Kongo'daki bu berbat işi nasıl bulduğunu merak ediyordu. Bir gün Washington'dan bir mesaj geldiğinde kaderinin üzüntüsünü düşünüyordu. Bu, Beyaz Saray'dan geldiği için ciddiye aldığınız bir şey olduğu anlamına gelen bir kod kelimesi vardı. Normalde, karargahtan bir emir aldığınızda, ilk seferde asla itaat etmezsiniz çünkü bunu kastettiklerinden emin değilsinizdir. Bir adam sana, kendini kurtarmak için bir şeyler yapmanı söylüyor olabilir, bunu emretmiş gibi kayıtlara geçmiş olabilir. Yani her zaman ikinci sefere kadar beklersiniz. Ama eğer Beyaz Saray kod kelimesi varsa, onu ciddiye alsan iyi edersin. Beyaz Saray'dan gelen mesaj, Lumumba'ya suikast düzenleyeceğini ve aşırı önyargıyla sonlandırmanın yollarını araştırmak için olduğunu söyledi. Gözlerine inanamadı. Yapmak istediği son şey, belki de karısı dışında birini öldürmekti! Ama bu şey Lumumba'yı öldürmesi gerektiğini söylüyordu ve bunu nasıl yapacağına dair en ufak bir fikri yoktu. Sonra başka bir kablo geldi ve birinin bilimsel bölümden çıktığını söyledi. Ve bu garip küçük Dr. Strangelove tipi ortaya çıktı. Yani bu adam sadece Beyaz Saray'dan bir emir almakla kalmıyor, aynı zamanda ona nasıl yapılacağını gösterecek olan bu sürüngeni de ele geçirdi! İstasyon şefi az önce başını havaya kaldırdı, "Bunun canı cehenneme" dedi ve Dr. Strangelove'a defolup gitmesini söyledi.
CIA'de başka neler yaptın?
Pekala, suikaste olan ilgimden dolayı psikofarmakoloji bölümünün kapısına dayandım. İki kategori vardır: doğal ölümler gibi gösterilenler ve ancak suikast oldukları biliniyorsa amaçlarına hizmet edenler. Birinci tür için, çoğu zehir içeren çeşitli yöntemler vardır. Bir şekilde kurbanınızın vücuduna, her biri kendi başına zararsız olan, ancak diğeriyle karıştırıldığında zehirli hale gelen iki ayrı maddeyi farklı zamanlarda sokarsınız. Bu tuhafların ne bulduğuna inanamazsınız! Bu tür şeylere girişen kongre alt komitesi sadece en ufak bir bakış açısına sahip oldu.
Neyi kaçırdılar?
Bir adamı, ona gönderdiğiniz bir mektubun üzerine, sadece mektubu parmaklarında tutmasıyla sistemine giren belirli bir maddeyi koyarak öldürebilirsiniz. Alkol, aspirin tabletleri, hatta kahve veya çay gibi hemen hemen her şeye alerjisi olabilir ve hatta az bir miktarını alırsa düşüp ölür. Bir çift köpeği ve hatta kendi köpeklerini bile belirli bir sinyal üzerine onu ölümüne vahşileştirecek şekilde programlayabilirsiniz. Hayal edebileceğiniz ve hayal bile edemeyeceğiniz kadar çok şey yapabilirsiniz. Ama onu öldürmek zorunda değilsin, sadece onu aptal yerine koyabilirsin.
Örneğin?
Bir konuşma yapmak üzereyken limonatasına bir LSD hapı koyabilir veya üzerine elektrikli bir fan “tehlike gazı” üfletirebilir ya da notlarını sadece ellerinde tutarak özümsemesi için doktor yapabilirsiniz. onun Tanrı olduğunu düşünmesine yetecek kadar halüsinasyon malzemesi. [Endonezya cumhurbaşkanı] Sukarno'nun en iyi, en heyecan verici konuşmalarından biri, anladığım kadarıyla, bir CIA ajanı olan yardımcılarından birinin tıraş losyonunu değiştirmesinden sonra yapılmıştı. Ajan, Sukarno'nun en çılgın saçmalıklarının o soğuk ayıkken yapıldığını ve bir halüsinojenin ancak bir gelişme sağlayabileceğini unutmuştu!
Bugünün CIA'sı hakkında ne düşünüyorsunuz?
Örgütün kendisi harika ve Bay Casey zirvede, ancak hükümet hareket etmesine izin vermiyor ve basın, yürütmeye çalışabileceği herhangi bir gizli operasyonu önleme niyetinde. Bildiğiniz gibi, aksine New York Times, Victor Marchetti ve Philip Agee, şikayetim, CIA'in yeterince Amerikan karşıtı hükümeti devirmediği veya yeterince Amerikan karşıtı lidere suikast düzenlemediği yönündeydi, ama sanırım yaşlanıyorum. Ajansı hareketsiz tutan şey Kongre ve yanlış bilgilendirilmiş kamuoyudur. Modern iletişim olduğu gibi, tarihteki en bilgili insanlar olmamız gerekiyordu, ama değiliz. En bilgili biziz, ki bu neredeyse aynı şey değil.
Amerikan siyasetine aktif bir ilgi duyuyor gibisin. Oğullarınız ilginizi paylaşıyor mu?
Benim izlenimim, en büyük oğlum Miles'ın Cumhuriyetçi kongre kampanyalarına gerçekten katkıda bulunduğu, ancak o kadar da emin değilim. Bu, oğlumun ailenin diğer üyelerine güvenmediği faaliyet alanlarından biri. [Gülüyor] Oğlum Miles ve bugünlerde herkesin onun hakkında söylediği her şeyin önceden temize çıkarılmasını istiyor.
Miles'ın 1988'deki başkanlık için aklında biri var mı?
Miles'ın gözünü Kongre Üyesi Jack Kemp'te [Cumhuriyetçi &mdash New York] olduğunu biliyorum. Sanırım bu onun adayı, ama bilmiyorum. [Miles Copeland III, Jack Kemp'i veya Kongre veya başkanlık için herhangi bir Cumhuriyetçi veya Demokrat adayı desteklediğini reddediyor.] Her zaman birkaç yıl sonrasını planlıyor. Miles işleri hakkında oldukça ketumdur. Benim yerime o CIA'de olmalıydı. Evet, ben “blah falan filan,” ve o “sus sus”. Sahip olduğu gücün tüm imalarını düşündüğünden emin değilim.
Ne demek istiyorsun?
Bir dahaki sefere bir Polis konserine gittiğinizde &mdash, diyelim ki, 70.000 genç aklın Polisin içine koymaya karar verdiği her şeye açık olduğu Shea Stadyumu'ndaki gibi bir konsere gidin ve bu soruyu kendiniz cevaplayabilirsiniz.
1950'lerde ABD ve Mısır
Amerika Birleşik Devletleri 1950'lerde Mısır'ın komünist bir uydu devlet olmasını engellemek için ne yaptı?
Cevap
1950'lerde ABD'nin Mısır'a yönelik dış politikasının hedefleri, Amerika ve Batı Avrupa'nın Ortadoğu'daki petrole erişimini korumak, Atlantik Tüzüğü'nde ifade edilen kendi kaderini tayin etme ideali doğrultusunda bölgedeki İngiliz sömürge yönetimine son vermek, Komünizmin yayılmasını ve özellikle Sovyetler Birliği'nin bölgedeki etkisini kontrol altına almak ve Arap devletlerini yabancılaştırmadan İsrail'in bağımsızlığını desteklemek.
Bütün bunlarda ABD Dışişleri Bakanlığı, Mısır'ı Arap devletleri arasında doğal lider olarak gördü ve onu bir müttefik haline getirmeye ve Mısır toplumundaki Batı yanlısı unsurları teşvik etmeye çalıştı.
Temel sorunlardan biri, ABD'nin Mısır'a yönelik politikasının çeşitli hedeflerinin çoğu zaman birbiriyle çelişmesiydi. Bir örnek olarak, ABD, Mısır'ın kendisini İngiliz sömürge yönetiminden kurtarma arzusuna sempati duydu - tıpkı ABD'nin yaptığı gibi - ve ülkenin siyasi ve askeri liderlerine tam Mısır öz yönetimini desteklediğini vurguladı. Ancak ABD, Sovyetler Birliği'nin Avrupa'ya genişlemesine karşı çıkmak için İngiltere ile de müttefikti.
O zamanlar Avrupa petrolünün neredeyse tamamı Süveyş Kanalı'ndan geliyordu. Britanya imparatorluğundan elini çekiyordu, ancak Mısır'da Süveyş Kanalı'nı savunmasız bırakmak konusunda güçlü endişeleri vardı. Britanya'nın Ortadoğu'daki kalıcı askeri varlığı, petrol nakliye yollarını, kanalı ve petrol sahalarını Sovyet Kızıl Ordusu'nun oluşturduğu tehdide karşı korumaya yardımcı oldu. Mısır ise sadece Britanya'nın çıkmasını istedi ve ABD her zaman onun tarafını tutmadığında hayal kırıklığına uğradı.
Kendi içinde çelişen hedeflere başka bir örnek - ABD, "halkların kendi kaderini tayin hakkını" destekledi. Aslında bu, ABD'nin komünizme ve özellikle Sovyetler Birliği'ne neden karşı olduğunu çerçevelemenin bir yoluydu: çünkü komünizme totaliterdi ve bireylerin özgürlüklerini eziyordu. Bununla birlikte, ABD'nin aklında, kendi tarihsel durumunu ve Aydınlanma'nın mirasçıları olan diğer Batı Avrupa devletlerinin ve bireysel özerklik ideallerini üstlenen bir özyönetim modeli vardı. Diğer yerler, yalnızca batı tarzı kapitalist demokrasiler olarak büyümek için bir şans isteyen, filizlenen liberter kaleler değildi.
Eisenhower'ın Dışişleri Bakanı John Foster Dulles, bu ikileme Ortadoğu, Asya ve Afrika gibi yerlere kitlesel yardım içeren bir "Marshall Planı" stratejisi uygulayarak yaklaştı. Dünya Savaşı tarafından harap olan güçlü demokratik geleneklere sahip Avrupa ülkeleri), "halk", ülkelerini kapitalist, batı yanlısı demokrasilere dönüştürmeye kararlı değildi.
Dulles'in Dışişleri Bakanlığı, örneğin Mısır gibi ülkelerin doğal olarak iki aşamalı bir süreçten geçeceğine inanıyordu. İlk olarak, nispeten yozlaşmış eski rejimler (askeri darbelerle en azından yıkıcı bir şekilde) bir kenara atılacak ve daha sonra hükümetler, ülkenin çeşitli fraksiyonlarını bir araya getirecek ve örgütleyecek nispeten otoriter rejimler tarafından kontrol edilecektir. İkincisi, kalkınma yardımı ve dünyanın geri kalanıyla ticari bağların kurulmasıyla, ülkeler tam teşekküllü demokrasiler olarak (barışçıl bir evrim süreci yoluyla umuluyordu) ortaya çıkacaktı.
Bu, Üçüncü Dünya ülkelerinin "doğal" evriminin gerçek bir tanımı olsa bile, bunların hiçbiri tek başına gerçekleşemezdi. Tek tek ülkelerin dışındaki daha büyük siyasi güçler iç politikalarını etkiledi.
ABD için, Dulles'ın Sovyetler Birliği ve Çin'in totaliterliğinin genişlemesine karşı çıkma ve onun çerçevesini çizdiği şekliyle "içerme" hedefi bir ikilem yarattı. Sömürgeci güçler Üçüncü Dünya'daki eski sömürgelerinden ayrıldığında, ortaya çıkan güç boşluğu, ABD'nin kendisini çeşitli yerlerde yerli, ancak otoriter ve hatta diktatör rejimlere destek verirken bulması anlamına geliyordu. Bunun, deyim yerindeyse, komünist müdahaleye karşı bu ülkelerin sınırlarını kordon altına alacağı ve ABD'nin orada, Dışişleri Bakanlığı'nın "ulus inşası" dediği, genellikle infüzyon anlamına gelen "ulus inşası" ile meşgul olması için bir fırsat sağlayacağı düşünülüyordu. büyük ekonomik ve askeri yardım. Nihai hedef, bu ülkelerin, işleyen, Batı yanlısı demokrasilere barışçıl evrimiydi.
Bu, 1950'lerde ABD'nin Mısır'a yönelik politikasının şablonuydu. Ne yazık ki başarı beklentileri açısından Mısır'ın kendi algıladığı çıkarlarıyla sadece kısmen uyumluydu. Özellikle Mısırlı liderler genellikle komünizme hiçbir zaman sempati duymadılar, ancak Sovyetler Birliği'nin devralması gibi bir şeyden korkmadılar. Aslında, Ortadoğu diplomatik çevrelerinde uzun süredir yerleşmiş bir uygulamayı takiben, bir büyük gücü diğerine karşı kendi lehlerine oynamanın yollarını aradılar.
Mısır, büyük güçleri birbirlerine karşı oynayarak tahakkümlerini savuşturma konusunda yüzyıllarca deneyime sahipti. ABD, Mısır'ın Britanya'ya karşı pozisyonunu ilerletmekte duraksadığında, Mısır, kısmen askeri ve ekonomik destek bulabileceği yer olduğu için ve kısmen de karşılığında ABD'den daha fazla taviz almanın bir yolu olduğu için Sovyetler Birliği ile ilişki kurmaya çalıştı.
Ayrıca bölgedeki diğer ülkelerde olduğu gibi Mısırlı liderlerin sahip olduğu siyasi güç de zayıftı.Amerikalı diplomatların anlayamadığı bir şekilde Ortadoğu liderleri, ülkelerinin ittifaklarını sürekli olarak ayarlamak zorunda kaldılar ve kalıcı, tek taraflı ittifaklar yapamadılar. Amerikan yanlısı bir ittifakın lideri olarak değil, bölgede kendi gücünü artırmak Mısır'ın bir hedefiydi.
Başkan Roosevelt'in II. Dünya Savaşı'nın sonunda Kral Farouk ile görüşmesinden başlayarak, Amerikalı diplomatlar (Truman'ın Dışişleri Bakanı Dean Acheson dahil) Mısırlı liderlere ABD'nin ülkenin kendi kaderini tayin etme çabalarını desteklediğine dair güvence verdi. Mısırlılar, ABD'nin Mısır'ı Britanya'dan kurtarmalarına yardım edeceği anlamına gelen bu güvenceleri her zaman duydular. Ancak bazen ABD'li diplomatlar bu tür bir dili, ABD'nin Mısır'ı Sovyetler Birliği'nden içeride veya dışarıda komünist yıkımdan koruyacağı anlamına gelmek için kullandılar. Bu iletişimsizlik kafa karışıklığına neden oldu.
Mısır'ın iç siyaseti, Mısır Kralı Faruk'un, Britanya'nın Süveyş Kanalı üzerindeki kontrolünü sürdürmesine ve Britanya'nın tüm birliklerini Mısır'dan çekmesine izin veren daha önceki bir anlaşmanın derhal feshedilmesini talep eden hiziplerle giderek daha fazla ittifak kurmasını sağladı. ABD, İngiltere'nin Mısır'ı ve kanalı derhal terk etmesi talebine uyma konusundaki isteksizliğine Kral'ı anlayışsız buldu. ABD'ye göre, Mısır'daki siyasi güç hızla yozlaşıyor ve daha radikal siyasi gruplara doğru "boşa gidiyor" gibi görünüyordu.
ABD Dışişleri Bakanlığı, başka bir hükümdardan daha sempatik bir duruşma bulacağı sonucuna vardı. Tarihçiler, ABD'li diplomatların ve CIA ajanlarının bu dönemeçteki müdahalesinin boyutu hakkında farklı sonuçlara ulaştılar, ancak memnun olmayan Mısırlı subaylarla görüştükleri ve en azından onlara, eğer bir askeri darbe olursa, ABD'nin bunu yapacağını vaat ettikleri oldukça açık görünüyor. buna karşı çıkmayacağını ve yabancı uyruklular ve mülkler korunduğu sürece ABD'nin olası İngiliz muhalefetini önleyeceğini söyledi.
Darbe Temmuz 1952'de gerçekleşti. İki subay, General Muhammed Naguid ve Albay Gamel Abdel Nasser, yeni Mısır liderleri olarak ortaya çıktı. Askeri hükümet derhal ABD askeri ve ekonomik yardımını istedi. Bir Dışişleri Bakanlığı yetkilisi kabul etti, ancak Dışişleri Bakanı ve Başkan, Mısırlı liderler için iç siyasi sorunlara neden olan anlaşmaya karşı çıktılar.
Başkan Truman ve Dışişleri Bakanı Acheson'ın yerine 1953'te Başkan Eisenhower ve Dışişleri Bakanı Dulles geçti. Dulles'ın kardeşi Allen, CIA başkanlığına getirildi.
Dulles kardeşler Mısır ordusuna askeri danışmanlar ve teçhizat sağladılar. Gizli temaslar yoluyla, hem Dışişleri Bakanlığı hem de CIA, Mısırlı liderlere, özellikle Nasır'a, potansiyel iç siyasi rakipleri yumuşatma ve propaganda kampanyaları yürütme konusunda önemli istihbarat eğitimi ve yardım verdi.
1954'te Nasır, Naguid'i geride bıraktı ve askeri hükümetin tek liderliğine yükseldi. Bunu çevreleyen kargaşa sırasında, Nasır, muhalefetinin ana fraksiyonu olan Müslüman Kardeşler'i, sözde suikastçının kendisine yedi el ateş ettiği, ancak kaçırdığı bir konuşma sırasında bir suikast girişiminden sonra dağıtmayı başardı. Nasır'a karşı halkın sempatisi arttı ve muhalefetini bastırmasına izin verdi. Nasır'ın güvenlik şefi çok daha sonra CIA'in Nasır'a konuşması sırasında giydiği kurşun geçirmez bir yelek verdiğini itiraf etti ve suikast girişiminin Nasır'ın yararına tasarlanmış bir tuzak olup olmadığı konusunu gündeme getirdi.
Mısır askeri teçhizat ve yardım aradı. Bu dönemde hem Devlet hem de CIA, Mısır'la resmi bir askeri ittifak kurmayı ve Mısır'ın İsrail'le bir barış anlaşmasına varılmasında liderliği ele geçirmesini umarak, bazen gizlice bunu sağladı. Ancak Mısır, ABD'den alabildiği kadar askeri ve ekonomik yardım aldı, ancak Batı ile askeri bir ittifakı reddetti. Nasır'ın niyeti, kendi bağımsızlığını korumak için Batı ve Doğu (yani ABD ile SSCB arasında) arasında bir "tarafsızlık" politikası benimsemek ve aslında bölgedeki ikisi arasındaki rekabeti son yıllarda artırmaktı. egemenliği savuşturmak ve her birinden mümkün olduğunca fazla yardım almak için.
ABD, 1950'lerin ortalarında, SSCB'nin, yakın zamanda Batı ülkelerinin sömürgesi olan Asya, Afrika ve Ortadoğu'daki ülkelere büyük miktarda para ve malzeme akıtmak için bir Üçüncü Dünya stratejisi geliştirdiğini kabul etti. Sovyetler, bu ülkelerdeki sömürgecilik karşıtı duyguları teşvik ederek ve orada sosyalist reformu destekleyerek Batı etkisine karşı koymayı umuyordu. Strateji oldukça başarılıydı, en azından bir süre için. Sonuç, Üçüncü Dünya'nın çoğunda Sovyetler Birliği'nin Amerika Birleşik Devletleri'nden daha olumlu görülmesiydi.
ABD ve İngiltere, Sovyetlerin yayılmasını önlemek için dünya çapında bir savunma ittifakları kordonu oluşturmaya çalıştı. Buna Avrupa'da NATA ve Güneydoğu Asya'da SEATO dahildir. İlk plan, ikisi arasındaki uçurumu kapatmak için bir Ortadoğu ittifakını da içeriyordu, ancak ABD ve İngiltere, Türkiye ve Irak (bölgesel nüfuzda Mısır'ın rakipleri) ile anlaşmaları resmileştirmeye başladığında, Nasır Mısır'ı bir kenara attıklarını hissetti. Nasır'ın fikri, Arap Birliği içinde onunla lider olarak bölgesel bir askeri ittifak kurmaktı. Nasır ile Batı arasındaki ilişkilerin kötüye gitmesi, 1955'te Nasır'ın Sovyetler Birliği'nden büyük ölçekli askeri teçhizat satışı talep ettiği ve aldığı ve ülkesini ve kendisini ABD'den uzaklaştırdığı bir dönüm noktası ile sonuçlandı. Gerçekten de, sosyalist reformları benimsedi ve "pan-Arap milliyetçiliğini", "tarafsızlığı" ve "Batı ile işbirliği yapmamayı" büyük ölçüde teşvik etti.
Buna rağmen, ABD, Nasır'ı gerçekten mutlu olduğu ekonomik yardımla mahkemeye vermeye devam etti. ABD, "tarafsız" bir Mısır'ın komünist bir Mısır'dan daha iyi olduğunu kabul etti ve Sovyetlerin bu andan itibaren Batı'nın onları kordon altına alma çabalarını engellemeyi amaçladığını ve bunu yapmak için askeri teçhizatının her yerde büyük satışlarını teşvik ettiğini kabul etti. bölge, özellikle İsrail'e karşı Arap milliyetçiliği fikrini desteklemenin yanı sıra. ABD, savaştan kaçınmak ve bölgedeki Sovyet etkisini azaltmak amacıyla İsrail ve Mısır'a bir yerleşime yönelik tavizler vermeleri için baskı yaptı.
ABD, Nasır ve İsrail Başbakanı Ben Gurion'un nihayetinde bir barış anlaşması imzalama konusunda aciz veya isteksiz olduğunu tespit ettiğinde, Başkan Eisenhower ve Dışişleri Bakanı Dulles, Nasır'ın blöfünü ona birkaç gizli yolla, özellikle de bölgesel güçleriyle ilişkileri ilerleterek karşılık vererek aramayı seçtiler. Arap rakipleri Irak, Suudi Arabistan ve Libya'da. ABD, diğer Arap devletlerinin Batı ile ittifak kurma olasılığıyla karşı karşıya kalan Nasır'ın kendisini kabul edilemez bulacağı bir durumda, yani tek bir güçlü "dost" olan Sovyetler Birliği'nde bulacağını hesapladı.
ABD, böyle bir sonuçtan kaçınmak için Nasır'ın İsrail'le bir barış anlaşmasına daha uysal hale geleceğine ve böylece diğer Arap devletlerine kıyasla geride bırakılmayacağına inanıyordu. Buna karşılık, Nasır bölgede Amerikan karşıtı söylemi artırdı ve Sovyetlerden, Suudi Arabistan, Ürdün, Libya ve Irak'taki Arap monarşilerini baltalamak için tasarlanan bölgede gizli istihbarat operasyonları kurma konusunda yardım için Nasır kabul etti. Sovyet askeri yardımını kabul etmek.
Sonuç, ABD'nin finanse etmeye istekli olduğu, ancak Sovyetler Birliği'nin Nasır'a kendisinin de yapmaya istekli olacağını söylediği Asvan Yüksek Barajı'nı inşa etme planları üzerinde gerçekleşti. Dışişleri Bakanı Dulles, Eisenhower'ın anlaşmasıyla, nihayet ABD'yi, Üçüncü Dünya'daki ülkelerin kendilerini kasıtlı olarak Sovyetler Birliği'ne karşı oynadığı durumlardan çıkarmaya karar verdi. 1956'da Dulles, Nasır'ın barajı finanse etmek için tek seçeneğinin Sovyetler Birliği'nin teklifini kabul etmek olduğuna inanarak, ABD'nin barajı finanse etmeyeceğini Nasır'a bildirdi. Dulles, Nasır'ın bunu yapmaktan son derece isteksiz olacağına inanıyordu. Nasır, Çin ile diplomatik ilişkiler açarak yanıt verdi.
Nasır, ABD'nin öngörmediği başka bir seçeneğe de sahipti: Mısır'ın ABD veya Sovyet finansmanı olmadan Asvan Yüksek Barajı'nın inşasını finanse etmek için kanal gelirlerini kullanabileceğini umarak aniden çok tehlikeli bir risk aldı ve Süveyş Kanalı'nı kamulaştırdı.
Buna karşılık, üç ay sonra İngiltere, Fransa (kanaldaki iki yabancı hissedar) ve İsrail Mısır'a saldırdı ve Mısır için hızlı ve kesin bir askeri yenilgiyle sonuçlandı. İsrailliler Sina Yarımadası'nın büyük bir bölümünü işgal etti ve İngiliz-Fransız kuvvetleri Süveyş Kanalı'nın Akdeniz ucundaki Port Said ve Port Fouad'ı işgal etti. Bütün bunları ABD'ye danışmadan yaptılar.
Eisenhower ve Dulles saldırı karşısında dehşete düştüler. Bunun Sovyetler Birliği'nden askeri bir tepkiyle sonuçlanacağına, çok daha büyük bir savaşı riske atacağına ve her halükarda Arap Ortadoğu'daki kamuoyunun ağırlığını tamamen Batı'ya ve Arap dünyasına atacağına dair bazı iyi kanıtlara inanıyorlardı. Sovyet kampı. Bu nedenle ABD, işgale şiddetle ve açık bir şekilde karşı çıktı ve BM'de, özellikle Kanada ile birlikte, bir ateşkes kararı ve askeri güçlerin geri çekilmesi çağrısı yapmak için çalıştı.
Buna ek olarak, ABD, elinde tuttuğu İngiliz tahvillerini satmakla tehdit ederek İngiltere'ye baskı yaptı, bu da İngiliz para biriminin devalüasyonunu zorlayacak ve İngiltere'nin gıda ve petrol ithal etme kabiliyetini tehdit edecekti. İngilizler yumuşadı, ateşkes ilan edildi ve işgal güçleri tahliye edildi.
Süveyş Krizinde, genel olarak Üçüncü Dünya ve özelde Arap devletleri, ABD'yi dostu olarak gördüler. Mısır'ın askeri kaybına rağmen, Nasır Mısır'ın kontrolünde Süveyş Kanalı ile iktidarda kaldı ve İngiliz, Fransız ve İsrailliler işgal ettikleri bölgeyi tahliye ettiler.
Önümüzdeki birkaç yıl boyunca, ABD'nin Mısır'a yönelik politikasına, ABD'nin herhangi bir Orta Doğu ülkesine (eğer yardım isterse) karşı çıkmak için yardım sunmaya hazır olduğunu belirten "Eisenhower Doktrini" olarak bilinen şey tarafından yönlendirildi. "Uluslararası komünizm tarafından kontrol edilen herhangi bir ulusun" askeri tehdidi. Gerçekte, doktrin birkaç nedenden dolayı oldukça pratikti.
Bölgedeki Batı yanlısı ülkeleri, anlaşmaları veya anlaşmaları müzakere etme zorunluluğu olmaksızın ABD yardımı sağlamanın basit bir yolu olarak iç veya dış "komünist tehditleri" harekete geçirmeye davet etti. Ayrıca, politika aslında Nasır'ın bölgedeki çoğu Batı yanlısı olan Orta Doğulu rakiplerinin altını oyma emellerini engellemeyi amaçlıyordu. Bununla birlikte, Eisenhower Yönetimi'nin "uluslararası komünizm" tabirini kullanarak Kongre'ye zorla kabul ettirdiği bir kararla bu politikaya kamusal bir şekil verildi. Bu, İdarenin fiili politikasını karanlıkta bıraktı ve genellikle kamuoyuna açıklanmış politikasıyla çelişiyordu.
Bunun pratik sonucu, her ülkedeki siyasi rüzgarlar değişirken, Dışişleri Bakanlığı ve CIA'in gizli yollarla bölgenin karmaşık iç siyasetine karışmasıydı. Bu, CIA'in "geri tepme" terimini icat ettiği Birleşik Devletler için istenmeyen ve istenmeyen sonuçlar yarattı. Darbeler ve karşı darbeler de dahil olmak üzere bu faaliyetlerin çoğu, CIA tarafından ilham alındı, etkilendi ve hatta yönetildi. Mısır'da, CIA operatörü Kermit Roosevelt, Jr. (Teddy'nin torunu), CIA ajanı Miles Copeland'ın yaptığı gibi, Nasır rejimiyle (ve bazen de aleyhine) son derece karmaşık ve yakın bir ilişki geliştirdi. Ancak ABD, on yılın geri kalanında Nasır'ın kendisinin tahttan indirilemeyecek kadar güçlü olduğu inancıyla hareket etti ve diğer Arap devletleriyle nüfuzunu pekiştirme girişimlerini sınırlamaya razı oldu.
Daha fazla bilgi için
L. Carl Brown, Uluslararası Politika ve Ortadoğu: Eski Kurallar, Tehlikeli Oyun. Princeton: University Press, 1984.
mil Copeland, Oyun Oyuncusu: CIA'in Orijinal Siyasi Operasyonunun İtirafları. Londra: Aurum, 1989.
Rami Ginat, Sovyetler Birliği ve Mısır, 1945-1955. Londra: Frank Cass, 1993.
Peter L.Hahn, Amerika Birleşik Devletleri, Büyük Britanya ve Mısır, 1945-1956: Soğuk Savaş'ta strateji ve diplomasi. Chapel Hill: Kuzey Karolina Üniversitesi Yayınları, 1991.
Matthew F.Hollanda, Amerika ve Mısır: Roosevelt'ten Eisenhower'a. Westport, CT: Praeger, 1996.
Mohrez Mahmud El Hüssini, Sovyet-Mısır İlişkileri, 1945-85. New York: St. Martin's Press, 1987.
"Başkan Dwight D. Eisenhower'dan Dışişleri Bakanı John Foster Dulles'a Süveyş Krizi Sırasında Ateşkes Konusunda 1 Kasım 1956 tarihli Not." John Foster Dulles Belgeleri, 1950-1959, Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi. Arşiv Araştırma Kataloğu 594643.
Karl E. Meyer ve Shareen Blair Brysac, Kingmakers: Modern Ortadoğu'nun İcadı. New York: W.W. Norton, 2008.
Ray Takeyh, Eisenhower Doktrininin Kökenleri: ABD, İngiltere ve Nasır'ın Mısır'ı, 1953-57. New York: St. Martin's Press, 2001.
Bibliyografya
Görüntüler:
Port Said'in Savunma Bakanlığı haritasının detayı, Mısır, Ekim 1956. Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi, Arşiv Araştırma Kataloğu 596269.
Dwight D. Eisenhower ve John Foster Dulles Toplantısının fotoğrafı, 14 Ağustos 1956. Ulusal Arşivler ve Kayıtlar İdaresi, Arşiv Araştırma Kataloğu 594350.
Miles Copeland New Memoir'da Polis, Go-Go's, Bilezikler ve Timbuk 3'ü Hatırlıyor
Houston'ın bağımsız sesini destekleyin ve Houston Press'in geleceğinin özgür kalmasına yardımcı olun.
Miles Copeland II, Orta Doğu'da uzun süredir CIA ajanıydı ve 1940'lardan 1960'lara kadar her türlü gizli casus görevinde yer aldı. Ve oğlu&mdashMiles A. Copeland III&mdashoften, yalnızca 1970'lerden &lsquo90'lara kadar rock and roll dünyasında benzer şekilde hassas beceriler ve müzakere taktikleri kullanmak zorunda kaldı.
Bir grup yöneticisi ya da plak şirketi yöneticisi olarak (Copeland, 1979'da IRS Records'u kurdu), REM, the Go-Go&rsquos, the Bangles, Squeeze, Wall of Voodoo, Wishbone Ash gibi sanatçıların ilk kariyerlerine rehberlik etmede bir eli vardı. , Cramps, Fine Young Cannibals, the English Beat ve Oingo Boingo.
En ünlüsü, polisin (davulda küçük kardeşi Stewart'ın yer aldığı) ukala bir sözde punk grubundan büyük ticari başarı elde eden bir stadyum doldurma juggernaut'una dönüşmesine yardım etti.
Yol boyunca, işini icat etmek ve ayakları üzerinde düşünmek zorundaydı, bu başına buyruk olmak ya da insanları yanlış yola sokmak anlamına gelse bile. Copeland, anılarında bir Luby&rsquos Kafeterya büfesinden daha fazlasını hazırlayarak kariyerini anlatıyor İki Adım İleri, Bir Adım Geri: Müzik Sektöründe Hayatım (336 s., 22,95 $, Jawbone Press).
California'dan arayan Copeland, başlangıçta hikaye dolu bir motivasyon/pazarlama kitabı yazmayı planladığını söylüyor. Ama "yıllardır" bir anı yazmak için o kadar çok insan peşindeydi ki, o sırayı değiştirdi. Pandemi sırasında zorunlu kesinti, süreci biraz hızlandırdı.
Bir müzik hayranı olarak, Copeland'ın kesinlikle "kulakları" vardı.&rdquo Aslında, temelde ısrar etmeseydi, piyasaya çıkmayabilecek iki büyük hit var: The Police&rsquos &ldquoRoxanne&rdquo ve Bilezikler &ldquoWalk Like An Egypt.&rdquo Copeland her ikisinin de olması için baskı yaptı. diğer yöneticilerin ve hatta bazı grup üyelerinin isteklerine karşı single olarak yayınlandı.
"Polis bütün punk olayına dalmıştı ve kendilerini bu şekilde satıyorlardı. Ama sonra albümü kaydettiler, gerçekten öyle hissettirmedi,&rdquo Copeland. &ldquoKonu &lsquoRoxanne olduğunda&rsquo bir baladdı ve [kaydı] benim için çalmak istemediler. Kızgın olmayan bir aşk şarkısıydı. Ve duyduğum an, ben biliyordu özeldi, bu yüzden A&M'ye onu çıkarmasını sağladım.&rdquo &ldquoRoxanne&rdquo grubun ilk single'ı oldu ve Amerika Birleşik Devletleri'nde onları kırdı.
&ldquoYürüyün Bir Mısırlı gibi&rdquo konusuna gelince, Copeland buna karşı direnince daha da şaşkına döndü. &ldquoHala, plak şirketinin bu kadar bariz bir hit gibi görünen bir şarkıyı nasıl görmezden gelebileceğini merak ediyorum. Ama geri dönen kelime, "oldukça ilginç" olduğuydu,&rsquo&rdquo hatırlıyor. "Bana göre, bunu yapan bu" İş! Onları serbest bırakmaya ikna etmem gerekti ve bir roket gibi fırladı.&rdquo Single&rsquos'un başarısı, MTV'de yoğun rotasyonda oynatılan ikonik videosuyla da desteklendi.
Geçmişte, punk/new-wave/ikonoklastik dostu I.R.S. Kayıtlar, havalı olmanın neredeyse ikinci el koduydu. Stax, Def Jam veya Subpop gibi, bazı insanlar plakları neredeyse bireysel eylemler kadar etikete göre satın aldı.
&ldquoYaptığımız pek çok şey, başka kimse değildi, yani bu bir boşluğu dolduruyordu. Arkama yaslanıp onu bir müzik türünü temsil eden ikonik bir etiket haline getirmeyi planlamadım,&rdquo diyor. "Sadece sevdiğim ve insanların ihmal ettiği ilginç grupları gördüm ve onlara plak yapma şansı verdim. Ve sevdiğim şey bu kadar çılgın olabilir&mdash orada zorunlu orada benim gibi başka insanlar ol!&rdquo
Ancak I.R.S.'nin tüm kayıtları kritik başarılar değildi. Copeland'ın anlattığı bir anekdot, İngiliz Alternatif TV grubuyla ilgili. Grup kayıtlarını açtığında Senil Man Up the Vibin (Birinci Kısım), Copeland garip ortam sesleri, konuşma parçaları ve ara sıra müzik aletinden başka bir şey duymadı. Bir kaset makinesinin kazara açık bırakıldığını varsaymıştı.
Hayır, lider Mark Perry ona söyledi, NS kayıt (burada kendiniz karar verebilirsiniz). Bazıları onu Lou Reed'inkiyle karşılaştırdı. Metal Makine Müziği, Reed'in sözde sadece bir sözleşmeyi yerine getirmek için ve onun plak şirketine son bir "siktir git" olarak teslim ettiği, çoğunlukla çığlık atan gitar geri bildirimlerinden oluşan bir disk.
&ldquoOnun aksine, Vibin&rsquo bir olması gerekiyordu gerçek a'dan kayıt gerçek sanatçı ve biz onu böyle sattık. Ancak, bunun tam anlamıyla bir felaket olduğu ortaya çıktı. Bence şu anda şimdiye kadar kaydedilen en kötü rekor olarak duruyor. Ve onu söndürme lüksüne de sahiptim!&rdquo Copeland diyor. "Oğullarım" araştırana kadar bana inanmadı. Sanırım muhtemelen üç dakika sürdüler!&rdquo
I.R.S.Austin, Teksaslı evli çift Pat ve Barbara MacDonald'dan oluşan sanatçı Timbuk 3, 1986'da &ldquoThe Future&rsquos So Bright, I Gotta Wear Shades&rdquo ile ilk 20'ye girdi. Bugün) Ray-Ban, Ford ve Clairol dahil olmak üzere şarkıyı TV reklamlarında kullanmak isteyen birçok şirketten. Grup, sanatsal bütünlüğü gerekçe göstererek hepsini geri çevirdi.
İronik olarak, Copeland, 1999'da Sting&rsquos &ldquoDesert Rose&rdquo için çekilen videoyla grubun (ve kamuoyunun) bu konuyla ilgili bir şekilde değişmesinden sorumluydu. Sanatçının Jaguar S-Type arabada Mojave Çölü'nde dolaşmasını içeriyordu. Pazarlama sinerjisine bakıldığında, Copeland Jaguar ile bir anlaşma yaptı ve onlara videoyu araba şirketinin devasa ticari kampanyasında kullanmaları için ücretsiz verdi. Şarkıya büyük bir poz verdi ve bir hit yaptı. Copeland, Cezayir için de baskı yaptığını söyledi ra¨ şarkıcı Cheb Mami unutulmaz, egzotik geri vokallerle karşımıza çıkacak.
&ldquoBundan önce, bir şarkının bir reklama, özellikle de yeni bir reklama yerleştirilmesi hayır-hayırdı. Levi&rsquos eski şarkıları birkaçlığına satın almıştı, ama bu Sting ve ben yapana kadar eşi görülmemiş bir şeydi,&rdquo Copeland diyor. &ldquoVe bu büyük bir başarı olduğunda, insanlar uyandı ve Rolling Stones ve diğer büyük sanatçıların bunu yaptığını gördünüz.&rdquo
Copeland, bir sonraki single'ı "ldquoAfter the Rain" için 10 milyon dolarlık ikinci bir ticari anlaşma hazırladığını söyledi. O yanıldı. Bununla birlikte, Sting hala 1999'da Copeland'ı kovdu.
Copeland, Go-Go'nun Rock and Roll Onur Listesi'ne girmesinden çok mutlu olduğunu ve birçok kişinin grubun profilini yükselttiğine ve başını sallamaya yardımcı olduğuna inandığı yakın tarihli belgesel için röportaj yaptığını söylüyor. Copeland, hala 1 numaralı rekora sahip tek kadın grup olduklarına dikkat çekiyor (ilk çıkış Güzellik ve Beat) her şarkıyı yazdıkları ve seslendirdikleri.
Bugün Copeland, rezervasyon ve multimedya ajansı Copeland International Arts'ın (CIA&hellipget it?) sahibidir. Ancak rock and roll yerine, dahil olduğu eylemlerin çoğu, Celtic Crossroads, Otros Aires, Zohar ve Bellydance Superstars gibi dünya müziği çeşitliliğindendir. Bir bakıma hem ajansın adıyla hem de babasının görev yaptığı Suriye, Mısır ve Lübnan'da gençlik yıllarında yetiştiği müzikle tam bir çember oluşturuyor.
Dünyanın her yerinde &ldquo&rsquo her türden ilginç müzik var ve beynimin bir gerisinde, enstrümantasyona karşı bir takdirim vardı. Ve o hardcore Arap müziğini Batılı bas ve davullarla karıştırdığınızda, onu ferahlatıcı bir şekilde görüyorsunuz” diyor. &ldquoPolis'e bakın, punk ve pop'u birleştirir. Normalde bu ikisini bir araya getirmezsiniz, ancak bazen gerçekten işe yarayabilir.&rdquo
En büyük başarısını birlikte elde ettiği gruba gelince, Copeland, grubun muazzam başarılı 2007/08 yeniden birleşme turunda kendi seçimiyle değil, hiçbir rolü olmadı. Bugün üyeler Sting, Andy Summers ve kardeşi Stewart ile ilişkileri sorulduğunda, Copeland itiraz ediyor.
&ldquoBence gerçek şu ki, orada bir şekilde bunu yaptınız. Sting, dağın zirvesine çıktığınız ve bir sonraki dağa baktığı bu insanlardan biridir. Copeland, "Arkasına bakılacak biri değil," diyor. Andy ve Stewart, yaptıkları şeyi yapıyorlar ve eminim ki bundan çok mutlular. Olduğum şeyi yapıyorum ve mutluyum. Şimdiki zamana ve bundan sonra ne olacağına bakıyorum. Şimdi en çok siyaseti ve bu çılgın dünyada neler olup bittiğini izliyorum!&rdquo
Houston Basınını Serbest Tutun. başladığımızdan beri Houston Basın, Houston'ın özgür, bağımsız sesi olarak tanımlandı ve bu şekilde kalmasını istiyoruz. Okurlarımıza yerel haberlerin, yemeklerin ve kültürün kapsamlı kapsamına ücretsiz erişim sunuyoruz. Cesur raporlama, şık yazı ve Profesyonel Gazeteciler Derneği'nin Sigma Delta Chi uzun metrajlı yazarlık ödülünden Casey Fazilet Gazetecilik Madalyası'na kadar her şeyi kazanan çalışanlarla, siyasi skandallardan en yeni yeni gruplara kadar her konuda hikayeler üretmek. Ancak yerel gazeteciliğin kuşatma altındaki varlığı ve reklam gelirlerindeki aksaklıkların daha büyük bir etkisi olduğundan, yerel gazeteciliğimizi finanse etmek için destek toplamak bizim için her zamankinden daha önemli. Houston'ı ödeme duvarları olmadan korumamıza izin veren "Destekliyorum" üyelik programımıza katılarak yardımcı olabilirsiniz.
Miles Copeland III
Miles Axe Copeland III (2 Mayıs 1944, Londra, İngiltere) I.R.S.'nin kurucusudur. Kayıtlar ve kardeşi Stewart'ın grubu "The Police"in eski yöneticisi.
Copeland, Birmingham'da doğan, ancak Londra'da ve Orta Doğu'da yaşayan müzisyen ve CIA operatörü Miles Copeland Jr'ın oğludur. 1962'de Birmingham-Southern College'a kaydoldu ve 1966'da lisans derecesi ile mezun oldu, ardından Lübnan, Beyrut'taki Amerikan Üniversitesi'nde ekonomi alanında yüksek lisans yaptı. İngiltere'ye döndüğünde, kariyerine Wishbone Ash grubunda konser organizatörü ve yönetici olarak başladı.
Copeland, 1974'te bir yetenek ajansı ve plak şirketi olan BTM'yi (British Talent Management) kurdu. Ertesi yaz, büyük Avrupa rock festivallerine talihsiz "Star-Trucking" turunu düzenledi. Ajans 1976'da kapandı ve Copeland, Illegal Records, Deptford Fun City Records, New Briston Records gibi Punk/New Wave etiketlerinin kurulmasına yardımcı oldu. 1978'de The Police'in müdürlüğünü üstlendi ve A&M Records'un desteğiyle başka bir yeni plak şirketi I.R.S.'yi kurdu. Kayıtlar. Bu plak şirketi The Buzzcocks, The English Beat, The Cramps, Fine Young Cannibals, Wall of Voodoo, Timbuk 3, R.E.M., The Alarm ve The Go-Go's'dan uzun bir dizi hit yayınladı.
The Police'in solisti Sting solo albümler kaydetmeye başladığında Copeland'ı yönetici olarak tuttu. Daha yakın zamanlarda, ajansı Copeland International Arts (CIA), çok çeşitli dünya müziği ve dans sanatçılarını yönetti.
Copeland ve eşi Arjantinli model Adriana Corajoria'nın Miles IV, Aeson ve Axton adında üç çocukları var.
Miles Copeland
Miles Axe Copeland III, 2 Mayıs 1944'te doğduğunda, gökyüzünde çok parlak bir yıldız vardı, ancak bunun hangi yıldız olduğundan kimse emin değil. Aynı zamanda yakın çevrede düşen V-1 ve V-2 roketleri de vardı, çünkü burası Londra'nın II. Miles'ın babası Miles Axe Copeland, Jr., O.S.S. için karşı istihbarat yapmak üzere İngiltere'de Amerikan ordusunda konuşlanmıştı. (Office of Strategic Services), burada Miles'ın müstakbel annesi British Intelligence S.O.E'de (Özel Operasyonlar Yöneticisi) olan Lorraine Adie ile tanıştı ve evlendi.
Miles'ın pasaportu doğum tarihini 2 Nisan olarak gösteriyor çünkü baba Miles orijinal başvuruda bir hata yaptı. Miles, hayatı boyunca 2 Nisan'da sürpriz doğum günü partileri düzenledi ve insanlar ona bir ay erken doğum günü dilerler. Nadiren yakın aile dışında kimse ona 2 Mayıs'ta mutlu yıllar diledi (Bu şans eserinin kendisine verdiği psikolojik zarar bilinmiyor).
Savaştan sonra aile, babası Miles ve küçük bir istihbarat subayı çekirdeğine, O.S.S. Bu, CIA'in kurulmasıyla sonuçlandı. 1948'de "Kültür Ataşesi" unvanıyla CIA ajanı olarak Suriye'nin Şam şehrine gönderildi. Şam'dayken, Suriye hükümetinin devrilmesinde doğrudan yer aldı; bu, bir ABD hükümeti ajanı tarafından gizli yollarla bir yabancı hükümetin ilk devrilmesidir. Şam'dayken, genç Miles, son zamanlarda Dünya Müziğine, özellikle Orta Doğu'dan gelen müziğe girmesiyle kullanışlı hale gelen Arapça'yı akıcı hale getirdi. Görünüşe göre yıllar içinde bu yeteneğinin bir kısmını kaybeden Miles'ın şu anki Arapça akıcılığı, yalnızca tek kelime Arapça konuşmayanları ikna ediyor. Bununla birlikte, Fransızca'da oldukça yetkindir.
Aile daha sonra Orta Doğu postaları ve Washington DC arasında gidip geldi. 1953'te baba Miles Jr. CIA tarafından ödünç alındı. Mısır gizli istihbaratı Muhabarat'ı organize etmesi için Cemal Abdül Nasır'a (Mısır Devlet Başkanı) gönderildi. Kısa süre sonra Nasır'ın en yakın batı danışmanı oldu. Lorraine Copeland'ın arkeolojiyle uğraştığı ve Miles III'ün mumya parçalarından madeni paralara kadar eski her şeyi toplamaya ilgi duyduğu yer burasıydı. Genç Miles, Nasır'ın yan binada oturan makineli tüfekli koruması Albay Hasan Tuhami ile de burada arkadaş oldu. Daha sonraki yıllarda, Sayın Tuhami'nin Mısır Başbakan Yardımcısı olması ve ekipmanları Mısır gümrüğüne sıkışıp o gece Kahire Üniversitesi'nde vereceği konseri tehlikeye atan Polis'in imdadına yetişmesi ile bu dostluk son derece faydalı oldu. Peder Miles'ın istismarları üç kitapta anlatılıyor: Game of Nations, The Real Spy World ve otobiyografisi The Game Player.
1957-68 yılları arasında Copeland ailesi, o şehrin en parlak günlerinde Lübnan'ın Beyrut kentinde görev yaptı. Miles liseye Amerikan Toplum Okulu'nda son sınıf başkanı olduğu yerde devam etti. Arkeolog annesiyle birlikte, eski uygarlıklara, özellikle de sanat ve mimarisine olan hayranlığını daha da geliştirdi. Bu ilgi onu Suriye, Ürdün, Lübnan ve Mısır'da geniş çapta seyahat etmeye götürdü. Yaz tatillerinde, daha önce birinci dereceden bir siyah kuşak kazanmış olan judo öğretti. Lübnan televizyonu için bir judo sergisi açan ilk kişiydi, ilk televizyon görüntüsüydü. Ayrıca Lübnan Ordusuna Judo öğretmek için bir lisans verildi. O ordunun sonraki yıllardaki etkisizliğinden dolayı hiçbir sorumluluk kabul etmez.
1962-66 yılları arasında, babasının doğum yeri ve çeşitli Copelands'e (kuzenler, büyükanne, vb.) ev sahipliği yapan Birmingham, Alabama'daki Birmingham Southern College'a (Tarih ve Siyaset Bilimi alanında lisans derecesi aldı) katıldı. Washington DC'deki Amerikan Üniversitesi'nde (Washington dönem programı) bir dönem geçirdi ve ABD hükümetinin çalışmalarını yakından ve kişisel olarak inceledi. 1966-69 yılları arasında Beyrut Amerikan Üniversitesi'nde Ekonomi alanında yüksek lisansını tamamladı. Kurslar, büyük ölçüde, bir üçüncü dünya ülkesinin 20. yüzyıla (büyük petrol gelirleri olmadan) nasıl getirileceğine odaklandı. Bu arada, iç savaşın tohumları toprak bulmaya başladığından Beyrut'ta zamanlar garipti ve bir noktada, Miles ve diğer Amerikalılar kendi korumaları için gizlice ülkeden kovuldular ve aylar sonra “nispeten güvenli” olarak kabul edildiklerinde geri döndüler. İlk müzik konserini 1968'de Üniversite'de, Beyrut'ta gerçekleşen ilk “psychedelic” tarzı tanıttı.
Bu, yakında bir İngiliz pop grubunu Beyrut'ta performans göstermesi için getirecek olan ve gösteriyi Miles'ın projeksiyon, siyah ışıklar ve “go-go” gibi bazı yapım fikirleriyle güçlendirmek isteyen yerel bir Lübnanlı konser organizatörünün dikkatini çekti. "kızlar. İngiliz grubu Ruperts People, tüm yaz boyunca performans sergiledi ve onları organizatörün hainliğinden ve genel birliktelikten kurtarmak için tamamen Miles'a güvendi. Miles kısa süre sonra bu konuda iyi olduğunu keşfetti ve meydan okumayı sevdi. Yaz bitti, Ruperts People İngiltere'ye döndü ve bu enerjik Amerikalıyı “Blighty”de onlara yardım etmesi için nasıl iple çekeceğini planladı.
1968'de, yakın arkadaşı Mısır'ın Lübnan Büyükelçisinin (Lübnan'daki en büyük casus ağını yönettiği biliniyor) oğlu Amer Ghaleb ile ilk iş ortaklığı olan Middle East Security Consultants'ı kurdu. Çeşitli olaylar hem CIA yerel şefinin hem de Büyükelçi Ghaleb'in bu girişime son vermesine neden oldu. Özellikle Miles'ın telefona cevap verme konusundaki talihsiz alışkanlığı, "CIA, size nasıl yardımcı olabiliriz?"
Bu noktada, Miles'ın renkli babasının izinden giderek uluslararası politikada, Orta Doğu işinde ve hatta CIA'de bir kariyere geçeceği varsayılabilirdi. Ama hayır - Peder Miles'ın zekice tahminleriyle harekete geçirilen tamamen farklı bir yol gelişti. Peder Miles'ın insan zihninin işleyişinden etkilenmiş olması anlamlıdır.
Üniversiteyi bitiren ve Orta Doğu'daki gelişmelerle biraz hayal kırıklığına uğrayan Miles, daha sonra Londra, İngiltere'de üs kuran aileye yeniden katıldı. Burada, onu müzik sektöründe hızlandırılmış bir kursa başlatan Ruperts People ile yeniden bir araya geldi.
Ne yazık ki, Miles, Ruperts People gibi "tatlı çocuk" pop grubunun gününün bittiği ve yerini pis müzisyen odaklı progresif rock çağının aldığı "eğitimli" hale geldikçe ortaya çıktı. Londra'nın kuzeybatısındaki bir kulüpte bir gece, Miles böyle iki "progresif rock" müzisyeniyle tanıştı ve bir grup oluşturmalarına yardımcı olmak için ilham aldı. Sonuç, Miles'ın Climax Blues Band, Renaissance, Al Stewart, Joan Armatrading, Curved Air ve Caravan ile sözleşme imzalamasına yol açan başarılı bir progresif rock grubu haline gelen Wishbone Ash oldu. Wishbone'un ilk LP'si ilk 30'a girdi ve İngiltere'nin önde gelen müzik basını tarafından En İyi Yeni Grup seçildi. Grubun üçüncü LP'si oybirliğiyle Birleşik Krallık Wishbone Ash'te Yılın Albümü seçildi ve daha sonra Miles'ın diğer müşterileri ABD'de çok sayıda turneye çıkarak Miles'ı ABD pazarındaki İngiliz gruplarını gezmenin her alanında rakipsiz bir uzman haline getirdi.
"Johnny'yi harekete geçiren nedir? Çevre mi yoksa genetik mi?” 162 IQ'su olan sertifikalı bir dahi olarak, dehanın eşi Adie'nin aile tarafında da bulunduğunu biliyordu. Kayınbiraderi Ian Adie, 3 yaşında antik Yunanca okuyordu, şu anda tüm Avrupa dillerini konuşabiliyordu, ayrıca Çince'yi akıcı bir şekilde konuşabiliyordu. Beyrut'a yaptığı bir ziyarette, (1) "Ham" ailesinin radyosunda Pekin Radyosunu açıp tüm şakalara gülerek ve (2) iki hafta sonra ayrıldığında Arapça dilini çözerek herkesi etkiledi. Aynı zamanda, Çin-Sovyet ilişkileri konusunda dünyanın önde gelen uzmanı haline gelen istihbarat "işinde" idi. Bu nedenle, uygun bir şekilde zeka ile donatılmış olarak, cesaretlendirici bir ortam inşa etmeye başladı. Çocuklarını gerçek dünyanın pikadillolarına ve entrikalarına maruz bırakmanın - o zamanlar ilgilensinler ya da ilgilenmesinler - ozmoz, algı, içgüdüsel anlayış ve umarım sonraki yıllarda işe yarayacak bilgelik kazandıracağına karar verdi. Yıllar içinde birinin “hobnobbing” çevresine dahil edildiğinde bu çok zor değildi: Mısır Devlet Başkanı Nasır (“Arap Dünyasının lideri”), Kim Philby (İngiltere'nin KGB'de general olarak görev yapan en ünlü casusu), Adnan Khasochggi (ünlü silah tüccarı ve genel tekerlek tüccarı) ve daha az sayıda ve güç, entrika ve genel kurukafanın perde arkası şahsiyetleri. Ailenin Pazar günü öğle yemeği, Sudan Kurtuluş Ordusu'nun neyin peşinde olduğu (Miles Peder Miles'ı Washington'da bir toplantıya götürdü) veya hangi askeri liderin Gana siyasetinde zirveye çıkacağına dair tartışmalara yer vermemekten daha olasıydı.
Tıpkı o sıralarda, yaşlı Miles, yakında üniversiteden mezun olacak olan Miles'a, CIA'de bir kariyerin düşüncelerinden en uzak olması gerektiğini açıkça belirtti. "Seni hayal kırıklığına uğratacak ve hayal kırıklığına uğratacak ve içinde hiç para yok" diye uyardı. CIA'e karşı çalışan iki güçlü güç olduğunun farkına varmıştı: biri "soldan", diğeri "sağdan". “Sol” genel olarak CIA'ya karşıydı ve tüm ABD'nin çıkarları için temel olarak eski “amaçlar araçları haklı çıkarmaz” argümanına rağmen, ahlaki gerekçelerle perde arkası kurukafalara karşı çıktı. “Doğru” temelde ve arsızca entelektüel karşıtıydı. Peder Miles, ilk günlerinde CIA'in kurulmasına dahil olduğunda, işe alım, konusunda uzman olan veya bu konuda ilk elden bilgi sahibi olan kişileri bulmaya odaklandı. Örneğin, “Rus Masası” personeli Rusça konuşmalı ve okumalıdır. Üniversite profesörleri ve yeni göçmenler bariz seçimlerdi. Sadece bilgiye değil, aynı zamanda algıya da sahip olacaklardı. Vietnam Savaşı ilerledikçe, CIA istihbarat toplama yerine daha fazla “operasyon” odaklı (gizli eylemler) oldu, bu da askeri tiplerin giderek daha fazla işe alınması anlamına geliyordu. Askeri akıl, tarihsel olarak entelektüelden ve anavatan için gizli sempati besleyebilecek göçmenlerden kesinlikle şüphelenir. Askeri zihniyet sonunda “devralırken”, artık Rusya ile hiçbir bağlantısı olmayan, dili konuşamayan, vb. kişileri “Rus Masası”na koymak politika haline geldi, bu nedenle gizli sempati tehlikesi yoktu. . CIA'in ve dolayısıyla ABD hükümetinin büyük uluslararası olaylar karşısında gafil avlandığı ve genellikle karanlıkta hareket ettiği son olaylardan da gördüğümüz gibi, bu "güvenli" politikanın (en hafif tabirle) sakıncaları vardı. veya tamamen yanlış bilgilerle.
Peder Miles'ın korkuları haklı çıkınca, tesadüfen oğlunu hükümet kariyerinden tamamen vazgeçirdi. Ayrıca oğullarının GERÇEK para kazanmasını istiyordu, asla yapmadığı bir şeydi. Ayrıca, ABD yasaları yabancı uyruklu vatandaşların Başkan olmalarına izin vermediği ve Miles Copeland III Londra'da doğduğu için, neden asla üst düzey bir adam olamayacağınız bir işe giriyorsunuz?
Miles'ın kariyerinin bu ilk döneminde, ilk plak şirketi olan BTM (British Talent Managers) Records'u kurdu, ilk kez kardeşi Ian'ı Vietnam'dan yeni işe alan bir Birleşik Krallık konser rezervasyon ajansında ortak oldu ve bir müzik endüstrisi dergisi başlattı. College Event, tüm sanatçıları hakkında parlak makaleler yazabilmesi için bir ön editör aracılığıyla adını bunun dışında tuttu. Tesadüfen dergi, turne sanatçılarının düzenli listelerini, ortalama ücretlerini, rezervasyon acentesinin kim olduğunu ve telefon numaralarını yayınlayarak Birleşik Krallık'ta konser rezervasyonunda devrim yarattı. Bu, o zamana kadar sanatçıları acenteden acenteye, organizatörden organizatöre alıp satan, çünkü kimin kim olduğunu ve onları nasıl ele geçireceklerini bilen bir aracı katmanını ortadan kaldırdı.
Ayrıca bu dönemde Miles, uykulu bir hukuk firmasında mutsuz, küstah, hevesli genç bir New York avukatıyla arkadaş oldu. İçinde olası bir çıkış senaryosu görerek, Miles'ı kendisiyle bir odada, Miles'la diğerinde bir New York ofisi kurmaya ikna etti. Bu avukat, artık efsanevi Allen Grubman'dı ve ofis, şu anda dünyanın en güçlü müzik ticareti hukuk firmasının başlangıcıydı.
1975'te Miles, Avrupa'da büyük bir hareketli festival turuna çıktı, tıpkı günümüzün "Startrucking 75" adlı ve onun birçok performansının yanı sıra Tina Turner, Lou Reed ve John McLaughlin'in Mahavishnu Orkestrası'nın yer aldığı Lollapalooza gibi. Türünün ilk örneği olan Startrucking, konsept olarak bir başarıydı, ancak Miles'ı yönetim şirketini feshetmeye ve yeniden başlamaya zorlayan finansal bir bataklıktı. Son saman, son birkaç gösteride, Lou Reed'in Yeni Zelanda'da kendini bir banyoya kilitlediği ve ne zaman çıkacağına dair bir belirti olmadığı için ortaya çıkmaması üzerine meydana geldi.
Bu telafi, hayatta paha biçilmez bir ders olduğunu kanıtladı. Yani yukarı çıkan aşağı da inebilir ve insan aşağı indiğinde gerçekten arkadaşının kim olduğunu öğrenir. Bunun bir sonucu, Miles'ın şimdi İngiltere'de kalması ve New York'taki ofisinden vazgeçmesiydi. Ayrıca dergi, plak şirketi ve rezervasyon ajansı ortaklığından da vazgeçti.
Miles'ın geri dönüşü, Birleşik Krallık'taki punk patlamasıyla aynı zamana denk geldi, burada bir yakınlık buldu çünkü punk rock'çılar Miles'ın artık parası olmaması umrunda değildi. Sadece birinin onlara dikkat etmesini istediler ve Miles yaptı.
1977-79 arasındaki bu anarşik dönemde, Miles, punk/new wave sahnesindeki hemen hemen her eylem için ajan, yönetici, yapımcı ve plak şirketi olarak çeşitli rollerde oynadı (1977'de Illegal Records, Deptford Fun City Records ve Step Forward'ı kurdu). : The Sex Pistols (ilk ve tek Avrupa turu için ajan olarak), The Clash (yaklaşık üç hafta), Johnny Thunders and the Heartbreakers, Cherry Vanilla, Generation X (Billy Idol ile), Blondie (ilk İngiltere'ye grup), Televizyon, John Cale, Lou Reed, Patti Smith ve daha fazlası. Punk sahnesindeki ilişkilerinin derinliği, onu sahneye adanmış ilk film olan Michael White'ın “Urgh! A Music War”, dünyanın her yerinde ara sıra televizyonlarda yayınlanmaya devam ediyor. Ofisi aynı zamanda punk hareketinin Rolling Stone dergisi, günün en ünlü ve etkili fanzini olan Sniffing Glue'un merkezi oldu. Miles'ın yardımıyla, fanzin birkaç yüz kopya satmaktan, büyük ölçüde sıkı çalışma, kulaktan kulağa ve doğru zamanda ve doğru yerde benzersiz bir ürünle gerçekleştirilen 20.000 tiraja ulaştı.
Firstars Management'ı yaratarak, Squeeze'in ve kardeşi Stewart'ın yeni grubu The Police'in yöneticisiydi. Miles, John Cale, Wayne County and the Electric Chairs, Chelsea, The Cortinas, Sham 69, The Cramps, The Fall, Alternative TV ve hem The Police's hem de Squeeze'in ilk single'larını kaydetti. 1978'de The Police'in ilk albümünü kaydetti ve Roxanne'i dinledikten sonra grubun büyük bir şirketin dağıtımını talep edeceğine karar verdi. The Police, A&M Records'a reddedemeyecekleri bir teklifte bulunarak o şirkete imza attı.
Miles daha sonra grubun ilk ABD turunu bağımsız olarak finanse etti, bu da ağızdan ağıza tekerlekleri harekete geçirdi ve daha sonra grubun dünyanın en sıcak grubu haline geldiğini gördü. Polis'te Miles, aynı pozitif enerjiye sahip ve sahip olduğu şeyleri yapmanın eski yollarına bağlılık eksikliği olan üç kişi buldu. Hiçbir fikir en azından düşünülemeyecek kadar çılgın değildi. Dördü de - Sting, Andy, Stewart ve Miles - bunun zıtlıkların bir kombinasyonu olduğunu erken fark ettiler - punk, pop, caz ve reggae'nin müzik karışımından kendi gruplarına ait "olmaması" gereken şeylerin birleşmesi. benzersiz, sadeleştirilmiş tur stili - bu onları farklı kıldı. Miles, olup bitenlerin özünü özetleyen ilk albümün adını hayal ettiğinde, “Outlandos d'amour” (aşkın kanun kaçağı-komandolarını birleştiriyor), hemen benimsendi. Miles, sonraki iki albümü “Regatta de Blanc” ve “Zenyatta Mondatta” olarak adlandırdı. Miles'ın üçüncü LP için orijinal adı “Trimondo Blondomina”ydı (üç sarışın üç dünyayı fetheder), ancak bu Sting için biraz fazlaydı. Ama gerçekte, grup aslında üç dünyayı da fethetmişti. Hindistan'da oynayan ilk Batılı gruptu ve Mısır'da oynayan çok az kişiden biriydi. Yıllarca süren askeri diktatörlüğün ardından Yunanistan'ı Rock & Roll'a yeniden açtılar. Polis, Arjantin ve Şili'deki büyük, kendinden geçmiş kalabalıklara gösteri yaptı. Bunların çoğu "Doğu'da Polis" ve "Dünyada Polis" videolarında yakalandı. Bu arada, Birleşik Krallık'ta 100.000'in üzerinde tiraja ulaşan ve The Police'in bu çeşitli egzotik ve pitoresk yerlerdeki fotoğraflarını içeren “The Police” başlıklı aylık bir dergi yayınlandı. Fotoğraf kredileri daha sık değildi: Miles Copeland III.
The Police'in başarısı ve onları kırmak için kullanılan yeni yöntemler, Miles'ın Jerry Moss'u (A & M'nin başkanı) Birleşik Devletler'deki A&M markalarının ABD versiyonunu ve I.R.S. Kayıtlar doğdu. Önümüzdeki birkaç yıl içinde şirket The Buzzcocks, The Beat, The Cramps, Wall of Voodoo, Timbuk 3, R.E.M. ve hepsi kız grubu The Go-Gos ile bir numaralı albüm. Bu albüm, tüm yıl boyunca ABD'de bir numaralı satıcı olarak sona erdi. Bu formül, markayı sektördeki en yenilikçi şirketlerden biri haline getirdi ve aynı zamanda The Police, Miles ve I.R.S. muazzam bir profil. 2 Temmuz 1982'de Miles, İngiltere Pazarlama Haftası dergisinin ön sayfasında “The Empire Built on Rock” başlığıyla yer aldı.
Bu dönem, basında onun başarılarını, tarzını ve başarılarını detaylandıran birçok makale, hatta onu çeşitli film yıldızlarıyla ilişkilendiren bazı ürkütücü makaleler yer aldı. Bütün bunlar “okuduğunuz her şeye inanmayın” fikrini pekiştirmeye hizmet etti. Miles artık babasının şakacı tavsiyesinin anlamını da ilk elden öğrenmişti: “Gerçeğin iyi bir hikayenin önüne geçmesine izin verme.” Medyanın, olumlu ya da olumsuz olsun, abartma ve süsleme eğilimi, takdire değer.
I.R.S.'ye dönüp bakınca Miras, sadece müzik pazarlamasında etkili olan plak şirketi değil, aynı zamanda işi, işe burada başlayan ve Miles'a kariyerlerini başlatma konusunda kredi veren şaşırtıcı derecede çok sayıda üst düzey yönetici ile doldurduğu ortaya çıkıyor.
Miles'ın bir diğer büyük başarısı, ilk başlangıcından grubun dağılmasından birkaç ay öncesine kadar yönettiği The Bangles ile oldu. 1986'da, tamamı kızlardan oluşan grup, yılın dünya çapında bir numaralı hiti olan “Walk Like An Egypt”e sahipti. Miles bu şarkıyı her zaman bir hit olarak görse de, ne grubun ABD ne de İngiltere plak şirketleri tarafından single olarak kabul edilmedi. Miles, ABD şirketiyle onu serbest bırakması için konuşamadı, ancak İngiltere şirketini dördüncü single olarak yayınlamaya ikna etmeyi başardı. Hemen dünya çapında sanal bir fenomen olarak başladı.
Tesadüf eseri, bu dönem MTV'nin de başlangıcına tanık oldu ve Miles, acemi ağ potansiyelini ilk fark edenlerden biriydi. Polis, MTV'nin sponsor olduğu ilk sanatçı oldu ve Miles, plak şirketinin MTV'de kendi şovunu, IRS Cutting Edge'i üretmesini sağlayan ilk (ve şimdiye kadar yalnızca) oldu. Bu roman şovu beş yıl sürdü ve on yılın sonraki yıldızlarının çoğunu televizyonda ilk kez ortaya çıkardı.
Ayrıca televizyon dünyasında Miles, Squeeze'in genç klavyecisi Jools Holland'ı büyük bir TV sunucusu/kişisi haline getirdi. Jools'un özel bir şeye sahip olduğuna inanmak, Polise onu yaklaşan TV özel programında sunucu olarak kullanmaya ikna etti. The Police VE Jools için çalıştı ve onu Channel 4'ün müzik programı “The Tube”da sunucu olarak beş yıllık bir sözleşmeye soktu. “The Tube” kursunu tamamladıktan sonra, Jools çok talep görmeye devam etti. Bir noktada Miles, zavallı piçi Atlantik'te (elbette Concorde'da) gidip gelerek New York'ta Lorne Michaels (Saturday Night Live'ın yapımcısı) için bir Pazar TV şovuna ve Çarşamba günleri Londra'da bir BBC şovuna ev sahipliği yaptı.
Bu arada, paralel ve simbiyotik bir yolda, üçüncü Copeland kardeş Ian, yeni dalganın önde gelen rezervasyon acentesi olarak güçleniyordu. Ajansı Frontier Booking International'ı (FBI) arayarak kısa süre sonra Miles'ın tüm gruplarının yanı sıra bir dizi başka grup için rezervasyon yapmaya başladı. Başarıları, Simon ve Schuster tarafından yayınlanan “Wild Thing” adlı kötü şöhretli otobiyografisinde anlatılıyor.
Miles, Yeni Müzik Semineri ve Juno Ödülleri'nde açılış konuşmacısı oldu ve South by Southwest'te konuşmacı olarak yer aldı. İngiltere'de kendisine, Miles'ın Birleşik Krallık'ın iyi ve kötü yanları hakkında konuştuğu, o ülkede oldukça kötü şöhretli bir program olan ve prime time'da ulusal olarak yayınlanan Kanal 4 Televizyonu için bir saatlik bir program verildi. Görünüşe göre o zamanki Başbakan Margaret Thatcher'ın favorisi. Program Danimarka televizyonu ve daha yakın zamanda kapitalist duygularını seven Norveç televizyonu tarafından alındı. İlginç bir şekilde, şovun Kanal 4'te bir kez daha yayınlanması planlandı, ancak programlama kurulunun birkaç solcu üyesi tarafından, yaklaşan ulusal seçimler üzerinde “gereksiz bir etkisi” olacağı korkusuyla yoğun lobicilikten sonra çekildi. Söylentiye göre, Muhafazakar Parti artık Miles'ın yardımı olmadan zafer talep edebileceğinden, olayların bu dönüşünde biraz hayal kırıklığına uğradı. Ayrıca Birleşik Krallık'ta ve başka yerlerde çok sayıda başka televizyon programı yaptı. The Police, Sting, The Go-Gos ve The Bangles'daki VH-1 "Behind The Music" programlarının dördünde ve İngiliz televizyonu için R.E.M'de çeşitli programlarda yer aldı.
1984'te The Police kalıcı kış uykusuna yattı ve Miles, Sting'i yedi solo albümle yönetmeye devam etti ve bugün filmlerin en büyük film müziği bestecilerinden biri olan kardeşi Stewart ile çalışmaya devam ediyor. Stewart'ın çeşitli gruplardaki ilgisini izliyor, Animal Logic (Stanley Clarke ile), Oysterhead (Trey Anastasio ve Les Claypool ile) ve The Police'in üçüncü üyesi Andy Summers ile projeler. Frances Ford Coppola'nın “Rumblefish” filminde onun için puanı güvence altına alarak Stewart'ın şu anki en büyük işi olan film müziklerini başlattı. Stewart, kemerinin altındaki sayısız film müziği ile güçlendi.
I.R.S. Records, aralarında The Fine Young Cannibals'ın 1989'da bir numaralı hit albümü olan Belinda Carlisle ve R.E.M. (1982'den 1988'e kadar). 1990 yılında I.R.S. EMI ailesine katıldı ve Concrete Blonde, Stan Ridgeway, dada ile hit oldu ve Pato Banton ve Doctor and the Medics ile Birleşik Krallık'ta 1 numaralı hit oldu. Bir başka imza, William Orbit'i içeren Torch Song oldu. William'ın grubun büyüsü ve bir prodüksiyon dehası olduğunu çabucak fark eden Miles, onu diğer IRS sanatçılarını üretmeye teşvik etti ve böylece William'ın yapımcılık kariyerini başlattı. (Son zamanlarda William, Madonna'yı üretti.)
Miles, 1987'de I.R.S. ile film çekmek için şirketin tabanını genişletti. Media, Inc. ve şirketin ilk filmi “The Decline of the Western Civilization Part II”, “The Metal Years” (yönetmen Penelope Spheeris), “ Bir Yanlış Hareket” (yönetmenliğini Carl Franklin'in yaptığı, senaryosunu Billy Bob Thornton'ın yazdığı ve 1992'nin En İyi Filmi seçilen) ve iki Akademi Ödülü'ne aday gösterilen “Tom and Viv” (1995). Miles'ın kendisi, Patrick Dempsey'in televizyonda evangelist olarak oynadığı “Bank Robber” filmlerinden birinde, özellikle uygun olduğunu düşündüğü bir rolde yer alıyor. Film bölümü, şirketi yeniden asıl iş olan müzik işine odaklamak için 1996'da kapatıldı. Dipnot olarak Miles, Sting'in “Bring on the Night” filmindeki iki unutulmaz sahnede de yer aldı.
Müzik yayıncılığı Miles için her zaman temel bir iş olmuştur. IRS Müzik, Yasadışı Şarkılar ve Bugle Şarkıları Londra ve Los Angeles'ta faaliyet göstermektedir. Miles, dünyanın her yerinden yazarları ve sanatçıları Fransa'nın Dordogne bölgesindeki 14. yüzyıldan kalma şatosunda bir araya getirdiği yıllık bir şarkı yazarı inzivasına ev sahipliği yapıyor. Bu, Celine Dion, Aerosmith, Jars of Clay, Toby Keith, Aaron Tippin, Keith Urban ve Jon Bon Jovi gibi platin satan sanatçılar için hitlere yol açtı. Katılımcılar arasında Cher (geri çekilmenin hayatının en büyük deneyimlerinden biri olduğunu iddia eden), Carole King, Ted Nugent, Jeff Beck, Jon Bon Jovi, Hanson, Keith Urban ve daha pek çoğu yer aldı.
1988'de Birleşik Krallık'ta rezervasyon acentesi kıdemli Phil Banfield'a katıldı, diğer birkaç acenteyi satın aldı ve şu anda Avrupa'nın üçüncü büyük rezervasyon acentesi haline gelen CODA'yı yarattı, danstan pop'a kadar çok çeşitli sanatçıları temsil etti. Kadrosunda Zucchero, Jeff Beck, Scissor Sisters, Supertramp, Michael Flatley'in Lord of the Dance, Bellydance Superstars ve Emma Shapplin'i temsil eden yüzün üzerinde sanatçıdan birkaçı var. Şirket özellikle DJ ve dans pazarında güçlü ve bu pazarda 1 ile 2 arasında dalgalanıyor.
Kardeşleri Stewart ve Ian ile birlikte Miles, 1985 yılında AMC Kanser Araştırma Merkezi'nden İnsani Yardım Ödülü'nün sahibi ve sahibiydi. Ödül programı şunları kaydetti:
On yedi yıl önce, ilk AMC İnsani Yardım Ödülü Judy'ye verildi
Holliday, parlak bir müzikal yıldız ve oyuncu. Bu gece gurur duyuyoruz
geleneği sürdürmek ve Miles, Ian ve Stewart Copeland ile onların ünlü ve çoğu zaman kötü şöhrete sahip müzik/eğlence endüstrisine katkılarını onurlandırmak.
Copeland Kardeşler, bireysel kariyerlerinin her birinin başlarında başına buyruk olarak kabul edildiler - yeni öncüler. Müzik menajeri Ian'a katılan Miles, müzik menajeri olarak yer aldı ve yetenekli bir besteci olan Stewart, The Police'de davulcu olarak çalıştı - hepsi ikonoklastlardı. Müzik endüstrisinin yerleşik kurum, uygulama ve tutumlarını alt üst ederken, Amerika Birleşik Devletleri'nde “yeni müzik”e öncülük etme yolunda ilerliyorlardı. Bir zamanlar hor görülen yöntemleri şimdi taklit ediliyor. Copeland Brothers'ı ve onların öncü ruhunu saygıyla anıyoruz.
Billboard Magazine de müzik dünyasına yaptığı katkılardan dolayı kendisine ödül verdi. İngiltere'de, Polis yıllarında İngiliz M.P. ile birlikte örgütlendi ve koştu. (Parlamento Üyesi) Anthony Steen, Polisin kazancının bir kısmını İngiltere'deki birçok genç müzik projesine bağışlayan The Outlandos Trust. Ayrıca Sting ve Trudie Styler's Rainforest Foundation'ı da desteklemiştir.
1997'de EMI, büyük bir konsolidasyon çabasıyla I.R.S. dahil olmak üzere bir dizi etiketi kapattığında, Miles, EMI tarafından dünya çapında dağıtılan bağımsız ARK21 etiketini kurdu. Kadroda Waylon Jennings, Leon Russell, Liquid Soul, Beautiful South, Human League, Belinda Carlisle, Paul Carrack, Howard Jones, Alannah Myles, Tony Williams ve Paul Thorn yer aldı. Etiketin yan kuruluşları arasında Mondo Melodia (dünya müziği), Pagan Records (tekno/dans) ve Pangea Records (Sting'in ortak sahibi olduğu ve “Leaving Las Vegas”, “The Object of My Affection”, “The Object of My Affection”, “The Object of My Affection” gibi film müziklerine adanmıştır. Mighty,” “Thomas Crown Affair” ve “Kızıl Gezegen”). 2001 yılında Pangea, ARK21'in tamamına sahip olduğu bir yan kuruluş oldu.
ARK21, dağıtımı 1999'da şu anda dünyanın bir numaralı plak dağıtıcısı olan Universal'a taşıdı. İlk başarı, Pagan etiketindeki varlığı ve Pangea etiketindeki “The Thomas Crown Affair” film müziği ile Avrupa'da elde edildi. , şirket aynı zamanda bir PBS özel olan Moody Blues Live'ı ARK21 etiketiyle yayınladı. Diğer benzersiz ve eleştirel beğeni toplayan albümler, George Harrison'ın müziğini içeren IMAX filmleri “Everest”, Sting'in müziğini içeren “Dolphins” ve The Moody Blues'un müziğini içeren “Journey Into Amazing Caves”in müzikleriydi.
1989'da Arjantinli model ve heykeltıraş Adriana Corajoria ile evlenen Copelands'in Los Angeles'ta ve Fransa'da Chateau Marouatte'de yaşayan Miles Ax IV, Aeson Armstrong ve Axton Emerson adında üç çocuğu var.
Bu evlilik ve İspanyol dilinin Copeland ailesindeki yaygınlığı, Latin Müzik pazarına, özellikle de Rock en Español'a olan ilgiyi artırdı. Sonuç olarak, Miles kendisini bu heyecan verici yeni müzikal meleze dikkat eden birkaç Anglos'tan biri olarak buldu. Manu Chao'nun ilk solo albümü Heroes Del Silencio, Mano Negra ve El Gran Silencio'nun yanı sıra Latin Amerika'nın en iyi Rock en Español yıldızlarının “Outlandos D’ Americas”ta The Police şarkılarının İspanyolca versiyonlarını seslendirdiği bir derleme yayınladı. Bu pazara en son imza atan Porto Riko'dan Tomas Rodriguez.
Daha yakın zamanlarda Miles, Cezayir ve Fransa'daki Raï müzik hareketinden etkilendi ve bu onu Raï Superstar Cheb Mami'nin Sting on Desert Rose ile Stings Brand New Day albümünden işbirliğini teşvik etmesine yol açtı. Bu, dünya çapında bir süper hit oldu ve Superbowl ve Grammy'de yapıldı (bu, her iki etkinlikte de Arapça ilk kez duyuldu). Ark 21, Ekim 1999'da ABD'de Cheb Mamis Meli Meli albümünü yayınladı. Bunu Khaled, Rachid Taha, Faudel ve Kazem Al Saher, Ragheb Alame ve Hakim gibi bir dizi diğer süperstar Arap sanatçı izledi.
Eylül 1999, yeni albümü Brand New Day ile Sting'in piyasaya yeniden girişini gördü. Bu albüm ve dünya turu (Ekim 1999 - Nisan 2001), Miles ve şirketin Sting'in tüm yönleriyle yoğun bir şekilde ilgilenmesini sağladı. Albüm dünya çapında 8 milyon kopya sattı. Tur 70 milyon hasılat elde etti. Miles farkında olmadan, Desert Rose single'ını tanıtmak için Jaguar ile benzersiz bir anlaşma yaparak kurumsal reklamcılığın kullanımında neredeyse devrim yarattı. Desert Rose videosunu ilk kez izleyen Miles, yanlışlıkla kullanılan Jaguar arabasının şarkı kadar iyi çıktığını fark etti. Jaguar'ın reklam hesabı yöneticisinin izini hemen buldu ve Stings şarkısının ve albümünün reklamını yapan büyük bir TV kampanyası karşılığında videoyu teklif etti. Sonuç, Sting AND Jaguar için dört kat satış artışı oldu. Sanat ve ticaretin bu sinerjik evliliği, o zamandan beri herkesin taklit etmeye çalıştığı nihai model haline geldi. Scott Donaton (McGraw-Hill) tarafından yazılan “Madison & Vine”da tam bir bölüm buna ayrılmıştır.
Birçok şirket, müzik kişilikleri ve çevreleriyle çalışırken kötü deneyimler yaşadı. Müzisyenler doğası gereği şüpheli ve düzen karşıtıdır. Çoğu, yalnızca paraya sahip olunacak bir tanıtım veya imaj geliştirme potansiyeli olduğuna inanmaz. Sting Jaguar reklamı bunu sonsuza dek değiştirdi. Miles'ın sanat ve ticareti karşılıklı avantaj için bir araya getirme becerisi, Miles'ın yapmaktan hoşlandığı ve iyi olduğu görünen bir dizi kazançlı konuşma anlaşmasına yol açtı.Bir yönetici, yayıncı, plak yöneticisi ve diğer eylemler için temsilci olarak, kendisinin bir "oyun" olmayı canlandırıcı bir meydan okuma olarak gördü.
2001'in sonlarında, Mondo Melodia etiketinin bir dalı olan Mondo Rhythmica, ABD, İngiltere ve Fransa'dan çıkan modern ritimlerle heyecan verici yeni hibrit Dünya Müziği seslerini piyasaya sürdü. Yayınlananlar arasında Trans Global Underground, Shabaz, Oojami, Shani, Zohar ve efsanevi Rachid Taha yer aldı. Mondo Melodia, Orta Doğu, İran, Yunanistan, İtalya, Fransa, Hindistan, Afrika, İspanya, Türkiye, Kuzey Amerika ve Latin Amerika'nın her yerinden sanatçıların yer aldığı ABD'deki en önemli dünya müziği kaynağı haline geldi.
Firstars Management ayrıca pop opera süperstarı Emma Shapplin, Moody Blues, Anglo-Latin rap sanatçıları Delinquent Habits ve Yunan opera yıldızı Mario Frangoulis ile sözleşme imzalayarak dikkatlice genişletti.
Emma Shapplin'in albümü ARK21 tarafından Mayıs 2002'de, Eylül ayında ve 2003'ün sonunda Amerika Birleşik Devletleri'nde çeşitli bölgelerde piyasaya sürülecek şekilde piyasaya sürüldü. Emma, Hollanda, Arjantin'de Top Tens ile İsrail, Yunanistan, Türkiye ve Kanada'da bir numaraya ulaştı. diğer ülkelerin ev sahibi.
11 Eylül, bu trajik olayların üzüntüsünün ötesinde, Miles için dramatik bir şoktu. Ertesi gün, Arap müzisyenlerden oluşan bir maiyetle (toplam 28 kişi) iki Arap yıldızı, merakla beklenen bir tur için ABD'ye uçmak üzere rezervasyon yaptırdı. Söylemeye gerek yok, ne Mısır'dan Hakim ne de Cezayir'den Khaled, ABD'yi gezmeyi uygun görmedi, üstelik artık uçuş yoktu. Neredeyse çoktan tükenmiş olan tur, Mart 2002'ye taşındı ve sorunsuz bir şekilde devam etti. Başlangıç tarihi, Belediye Başkanı Giuliani ve ardından Vivendi başkanı Jean-Marie Messier'in ev sahipliğinde New York'ta düzenlenen Dünya Ekonomik Forumu ile aynı zamana denk geldi. Bay Dünya Müziği ve Bay Kültürel Çeşitlilik olarak tanınan Miles'tan etkinlik için düzenlenecek konser için düet düzenlemesi istendi. Özet: kültürel çeşitlilik ve birlikte çalışan farklı kültürler. Miles, İsrailli süperstar Noa'yı, Khaled'e John Lennon'un “Imagine” şarkısını İbranice, Arapça ve İngilizce olarak söylemeye çağırdı. Bu Arap-İsrail, Yahudi-Müslüman işbirliği evi yıktı ve Miles'ın renkli kariyerindeki en güçlü müzik anlarından biri olmaya devam ediyor. Tasarıda ayrıca Miles, Hakim'i Porto Rikolu süperstar Olga Tañon ile geçen yıl Fransa'daki şarkı yazma etkinliğinde yazılmış bir Arapça-İspanyol düeti söylerken eşleştirdi. Bu şarkı o kadar güçlüydü ki ikili New York'taki Radio City Music Hall'da One World Jam için (kültürel çeşitlilik için) performans sergilemeye davet edildiler ve bu da ikinci büyük Arap yıldızının ana akım ABD televizyonunda şarkı söylemesiyle sonuçlandı. Bu geleneği takip eden Miles, ünlü yapımcı Narda Michael Walden'ın yardımıyla, gelecek (Ocak 2005) CD'si için ruh ikonu James Brown ile Hakim için yeni bir düet yarattı.
2001 ve 2002, dijital haklar, Napster, plak şirketleri ile sanatçı ilişkileri, korsanlık, CD yazıcıları vb. gibi konularda büyük tartışmalarla müzik sektöründe büyük değişikliklere sahne oldu. Birçok makale, genellikle plak şirketlerinin zararına olan her türlü kavramı açıklayan çıktı. . Miles, plak işinin birçok yönü hakkında güçlü ve sesli görüşlere sahip olsa da, Altın Kaz'ı haksız ve yanlış temsil edilen saldırılarla öldürmenin hiçbir değeri görmedi. Buna göre, RIAA (Amerika Kayıt Endüstrisi Birliği) dahil olmak üzere çeşitli web sitelerinden alınan çeşitli dergiler için birkaç makale yazdı. Argümana ve gerçek gerçeklere sağduyu getirmeye çalışırken, Miles kendini endüstrinin savunmasında açık sözlü olmaya istekli birkaç kişiden biri olarak buldu. Bu, sanatçı haklarına ilişkin bir California Senatosu duruşması için Sacramento'da kendilerine katılmasını isteyen RIAA'nın dikkatini çekti. Basın toplantısında Miles'dan endüstri sözcüsü olması istendi, Don Henley ise diğer tarafı temsil etti. Miles, hayatının çoğu sanatçıların çıkarlarını zorlamakla geçtiğinden, bir endüstri adamı olarak bir araya getirilmenin belli bir miktar beceriksizliğini kabul ediyor. Temel görüşü, eğer endüstri saldırıya uğrayacaksa. Yanlış bilgi ve varsayımlara değil, gerçeklere dayanmalı ve KESİNLİKLE sektörün İKİ sanatçıyı koruma yeteneğini, şirket haklarını, halkın yeni talebi tarafından kuşatılan varlıkları ve müzik alma yeteneğini zayıflatacak şekilde yapılmamalıdır. ÜCRETSİZ. Tartışma devam ediyor.
2002, ARK21 ve Mondo Melodia'nın şirket için heyecan verici fırsatları müjdeleyen birkaç kayıt girişimine girdiğini gördü. Biri DJ Quiks'in etiketi olan Bungalo Records ile, Quiks'in ilk sürümü Haziran ayında piyasaya sürüldü. İkincisi, Mısır'ın önde gelen plak şirketi Alam el phan ile bir ortak girişimdi ve şirkete bir dizi Arap süperstarı getirdi: Amr Diab, Nawal Zoughbi, Moustafa Amar, Samira Said, Mohamed Mounir, Ragheb Alame, vb.
Ortadoğu'daki olaylar, Miles'ın Arap bakış açısına sahip bir sözcü olarak talep gördüğünü gördü. İki kez Bill Mahers'ın Politik Olarak Yanlış programında ve bir dizi radyo programında yer aldı. Hatta Miles, haftada bir kez saat 12'den itibaren KRLA'da iki saatlik kendi talk show'unu başlattı. üç ay boyunca her Pazartesi saat 2'ye kadar. Tahmin edilebileceği gibi, Filistin/İsrail çatışması, Miles'ın her iki taraf arasında diyalog kurmaya çalışmasıyla öne çıkan bir temaydı. Bir gösteri, Tel Aviv'deki İsraillilerin durumlarını açıklayan telefonlarını içeriyordu, diğerlerinde Filistinliler yer aldı. Ne yazık ki, Miles bir barış girişimi gerçekleştiremedi, ancak yine de bir gün bunun mümkün olduğuna inanıyor. Miles şu anda haftalık bir Arap/İngiliz gazetesi olan An Nahar'da yazıyor ve Los Angeles merkezli aylık sanatçı eğlence dergisi Buzzine Magazine'in politik editörü.
ARK21, özellikle üçüncü dünyadaki halkların kötü durumlarına odaklanan hayırsever amaçlara sürekli desteğiyle, Hindistan'ın Kalküta kentinde yetim kızlara adanmış bir yardım kuruluşu olan Sabera Vakfı için ABD'de benzersiz bir derleme albüm yayınladı. Miles, kocası Antonio Banderas ile birlikte bu eşsiz hayır kurumunun büyük bir destekçisi olan Melanie Griffith'in ateşli bir ricasına zorlukla hayır diyemedi. Albümde Sting, Ricky Martin, Alanis Morrisette, Elton John, Cher, Luciano Pavarotti, Alejandro Sanz, Bob Dylan, Antonio'nun kendisi ve daha fazlasından eşsiz parçalar yer alıyor. Albüm Kasım 2002'de ABD'de piyasaya sürüldü.
Aralık 2002'de Miles, Rusya'daki ilk Noel konseri şenliği için Emma Shapplin ile Moskova'daydı. Emma, Placido Domingo, Jose Carraras, Sissel ve 380 kişilik bir orkestra ve koro ile sahne aldı.
Görüşlerini, deneyimlerini ve tavsiyelerini her zaman paylaşmaya istekli olan Miles, 10 Ocak 2003'te Hollanda müzik konferansı Eurosonic Noorderslag Seminerinin açılış konuşmacısıydı. Beverly Hills Barosu, Pollstar, Musician's Institute, UCLA, University of Montana, Vanderbuilt University, EDAM ve daha fazlası için ders verdi ve eğlence iş panellerinde oturdu.
Mart 2003'te Miles, müzisyenleri iyi çalışmalarından dolayı onurlandırmayı amaçlayan yeni bir organizasyon olan World Peace Music Awards Yönetim Kurulu'na davet edildi. Bu yıllık etkinliklerin ilki Haziran ayında güzel Bali adasında yapıldı. Üç saatlik gösteri, Pasifik Kıyıları boyunca büyük bir izleyici kitlesine yayınlandı. Miles, birçok yıldız eyleminin rezervasyonunda etkili oldu. 2005 yılında, etkinlik 11 Ağustos'ta Japonya'nın Nagasaki kentinde yapılacak.
Orta Doğu müziğine olan ilgisi ve ABD pazarına girmenin bir yolunu bulmanın bariz zorluğuyla Miles, Sting'in “Desert Rose” başarısından bu yana bir araç arayışındaydı. Bu şarkı, Amerikalı bir dinleyicinin bu tür müziği büyük ölçekte kabul etme potansiyelinin açık bir göstergesiydi. Şans eseri, Miles, Oojami'nin tesadüfen başlıklı “Bellydance Breakbeats” adlı bir göbek dansı yarışması içeren Mondo Rhythmica albümünün tanıtımı için bir promosyon düzenledi. Yarışma çok eğlenceliydi ve ana akım Anglo izleyicilerinin saf bir müzik gösterisinden çok, DAHA FAZLASI olmasa da bir dans gösterisini izlemeye geleceği gerçeğine işaret etti. İkisini bir araya getirerek, belki de Miles'ın aradığı araç buydu.
Sonuç olarak, 2003'ün ilk yarısında Firstars Management ekibi Orta Doğu dansı ve müziği içeren bir eğlence şovu yarattı. Bellydance Superstars ve Desert Roses adlı gösteri, William Morris Ajansı ve Lollapalooza 2003'ü organize eden Jane's Addiction'dan Perry Farrell'in dikkatini çekti. Kadın enerjisi ve seksilik ile farklı bir şeye ihtiyaç duyan gösteri tüm tur için rezerve edildi. öğleden sonra ikinci sahnede bir gösteri ve ana sahnede bir akşam sahnesi. Bu, oryantal dans sanatını 30 şehirde 500.000'den fazla kişinin önünde gerçekleştirerek, oryantal dans sanat formu için şimdiye kadarki en büyük pozu aldı. Gösteri o kadar başarılı oldu ki, Miles ve Firstars ekibi, Arap müziğinin yanı sıra göbek dansı sanatına hızla artan bir ilgi olarak gördükleri şeyden tam olarak yararlanmak için harekete geçtiler.
Şirket, piyasadaki her şeyden daha iyi yüksek kaliteli ürünler yaratmak için kapsamlı bir program başlattı. Amerika'nın en iyi öğretmenlerinin yer aldığı eğitici DVD'ler, Amerikalı en iyi dansçıların yer aldığı performans DVD'leri, oryantal dans CD'leri ve belgesel yapımcısı Jonathan Brandeis tarafından yönetilen uzun metrajlı bir Amerikan Bellydancer filmi. Şirket ayrıca Bellystar etiketi altında kaliteli bir oryantal dans giyim serisi yarattı. www.bellydancesuperstars.com adresine bakın.
Ana odağı şimdi “göbek dansı işine” kayarken Miles, 1972-78'de punk rock hareketine katıldığında deneyimlediği benzer bir alana girdi. Bir kez daha, ana akım düzen hem şaşkındı hem de mermerlerini kaybettiğine ikna oldu. Aynı zamanda, oryantal dans kurumu, tıpkı punk “kuruluş” gibi, bir yabancıdan ve Miles'ın niyetlerinden tamamen şüphe duyuyordu. Yetenekli kızlarla değil, sadece güzel kızlarla ilgilendiği haberi hızla yayıldı. Bu, elbette, ana akımda bir başarı elde etme şansına sahip olacaksa, güzel kızlarla ilgilendiğinin yarısı doğruydu. Ancak ilk kriter olarak yetenekle de ilgileniyordu.
Ana rezervasyon ajanslarından (Avrupa hariç) ve yerleşik destekçilerin çoğundan çok az yardım alan veya hiç almayan Miles, bir kez daha siperlere indi ve küçük arabasının yardımıyla 58 şehirlik bir Kuzey Amerika turu rezervasyonu yaptı ve büyük ölçüde terfi etti. ekibi ve Phoenix'teki maceracı bir tur pazarlama şirketi olan Insight Management ile Moody Blues aracılığıyla tanıştı. Bunun gerçek bir anlaşma olduğu oryantal dans topluluğu arasında yayıldıkça, tur birkaç şehirde kalabalıkları çekmeye ve satmaya başladı. Başlıca ön sayfa ve çift sayfa yayılma özellikleri Vancouver Sun, Seattle Times, Philadelphia Weekly, Eugene Register-Guard gibi gazetelerde ve birçok eğlence dergisinde olumlu olarak yer aldı.
Bu ivme ve olumlu tepki, 2004'ün son yarısında 7 ülkede 46 gösteri ile Avrupa'da daha da fazla tekrarlandı ve prestijli İngiliz gazeteleri The Daily Telegraph, The Daily Express ve İngiltere'nin bir numaralı Pazar gazetesinde parlayan makaleler yayınladı. Sunday Times (5 sayfa) ve İspanya, Fransa ve Birleşik Krallık'taki önemli televizyon programları. Fransa'nın bir numaralı reytingli programı “Le Plus Grand Cabaret du Monde”da sahne alan Bellydance Superstars, 10 milyon seyirciye sahne aldı.
Tüm bunların net etkisi, Miles'ın aslında misketlerini kaybetmediğinin ve basında çıkan haberler doğruysa, Riverdance'den bu yana en ateşli dans hissini yaşamak üzere olduğunun giderek daha fazla anlaşılmasıydı. 2004'ün sonunda, bu "merkezin solu" girişimi 700.000'den fazla kişiye canlı olarak ve 30'dan fazla televizyonda 100 milyondan fazla kişiye 180'den fazla gösteri gerçekleştirmişti (doğru sayıların bilinmediği Çin yayını hariç). 2005 yılı için yapılan yoğun rezervasyonlar ve yeni rezervasyonlarla, bir sanat formu olarak göbek dansının “ana sahnede” büyük bir şekilde başarılı olmak için her şansı olduğuna ve Bellydance Superstars'ın nihai standardı belirlemiş olduğuna artık hiç şüphe yok. dünya prömiyeri (ve hala tek) profesyonel göbek dansı topluluğu.
2005, Jonathan Brandeis'in yönettiği ve Miles'ın yapımcılığını yaptığı (ve finanse ettiği) uzun metrajlı belgesel “Amerikan Bellydancer”ın lansmanı ile başlar. Filme verilen yanıt ilginç olmalı, çünkü söylentileri “göbek dansı diyarında” oldukça tartışma yarattı ve Miles ve ekibi istemeden kendi filmlerinin yıldızları oldular. ABD'deki büyüleyici oryantal dans dünyasına dair saf bir belgesel olarak başlayan yönetmen Jonathan Brandeis (A&E, Bravo), Bellydance Superstars ve Desert Roses projesini çevreleyen ve ardından tartışmalara yol açan olayların - Bali, Endonezya ve diğer ülkelerdeki performanslarının - kısa sürede gördü. Lollapalooza, USA Today'de göbek dansının bir parçasıydı ve filme diğer tüm görüntüleri bir araya getirmesi için bir ip verdi. Yönetmenin ısrarı ve Miles'ın filmin sadece kendine hizmet eden bir çalışma olmaması için hazır anlaşması üzerine, yönetmene "siğilleri ve her şeyi" göstermesi için tam bir takdir yetkisi verildi. Sonuç olarak, bir sahne ünlü göbek dansı yıldızı Suhaila'yı Miles'la yaptığı bir tirada yakalar ve ona "göbek dansı hakkında hiçbir şey bilmediğini" söyler. Film, Şubat-Nisan ayları arasında sinemalarda gösterilecek ve 10 Mart'ta Bellydance Superstars'ın açılış galasında sahne alacağı Tiburon Uluslararası Film Festivali'nden başlayarak çeşitli film festivallerinde gösterilecek.
İlk çeyrekte DVD olarak da piyasaya sürülen Bellydance Superstars ve Desert Roses Live in Paris'te Folies Bergere. 3 Ekim 2004'te Paris'teki ünlü Folies Bergere'de çekilen bu 9 kameralı çekim, oryantal dans sanatının şimdiye kadar çekilmiş en muhteşem sunumu olacak.
2005 yılı, şirketin giyim ve ilgili “teçhizat” işine genişlemeye devam ettiğini görecek. Bu, Kasım ayında, büyük perakendeci Hot Topic ile atıl durumdaki Police ürün serisini yeniden başlatmak için genişletildi ve bu zincirle satışlarda hızla ilk 3'e yükseldi. (Miles, Sting, Stewart ve Andy ile devam eden Polis çıkarlarını temsil etmeye devam ediyor.)
Şubat 2005'te şirket bir I.R.S. I.R.S. ikonunu içeren, gömleklere yönelik tutarlı talebe yanıt veren tişörtler ve ilgili ürünler. adam.
Eğitici DVD'ler, 2005 yılında göbek dansında (bkz. www.bellydancesuperstars.com) ve kadınların kendini savunmasına adanmış heyecan verici ve benzersiz yeni bir çizgide belirgin bir şekilde yer alacaktır. Özellikle kadınlara adanmış tek bir video/DVD'nin olmadığını keşfederek ve onlara kendilerini bir soyguncu/saldırgana karşı savunmayı öğreten ve uzun zamandır aile dostu olan Joanne Harris, egzersiz ve egzersiz için bir “sistem” geliştirirken Amerika'nın Taekwondo kadın şampiyonu olmuştu. kadınlar için kendini savunma- şirket, Nisan 2005'te piyasaya sürülecek olan “Urban Knockout” başlıklı öngörülen dizinin ilkini yarattı.
2005 için birkaç belgesel film daha planlanıyor ve ayrıca Jordan Copeland (Stewart'ın en büyük oğlu ve New York Film Okulu mezunu) tarafından Bellydance Superstars'ın 2003 Lollapalooza turunda çekilen ikinci bir göbek dansı filmi “Behind the Shimmy”nin tamamlanması var. ve 2004 Avrupa turu. Şirket, “America at the Crossroads” hibesi kapsamında finanse edilen Public Broadcasting Corporation ile birlikte Arap müziği üzerine ilk belgeseli çekmeye başlar. Başlıklı, Masika Al Arabiva El Enteshar Se Amerika (Arap Müziği Amerika'da Başarılı Oluyor), en iyi Arap yıldızları, yukarı ve gelenleri ve ayrıca en iyi Batılı sanatçılarla işbirliklerini içerecek.
Zaten kutuda bulunan sekiz DVD başlığına ek olarak, Universal dağıtım yoluyla planlanan 15 albümün piyasaya sürülmesiyle müzik, işin önemli bir parçası olmaya devam edecek. Bu albümlerin çoğu “dünya müziği” arenasında olacak ve dünyanın en büyük yıldızlarından bazılarını içerecek.
19 Ocak 2005'te Miles, Hall of Fame müzesinde arşivlenecek olan Rock & Roll Onur Listesi'nde konuşuyor.
Son ilgi çekici makaleler şunları içerir:
Sunday Times (3 Ekim 2004)
Daily Telegraph (28 Eylül 2004)
Günlük Ekspres (2 Ekim 2004)
Arap Amerikan Ticareti (Haziran/Temmuz 2004)
Orta Doğu (Aralık 2004)
Arap Trendleri (Haziran 2004)
Los Angeles Times (14 Ocak 2005)