Tianzong Dağı.
Boşluktaki görünmez yelkovan yavaş yavaş tüm noktayı işaret eder, gün batımı yavaş yavaş ormana batar ve göz kapaklarından görüş alanına puslu kan kırmızısı bulaşır.
Shen Xiaoqi’nin eli şiddetli bir şekilde seğirdi ve komadan uyandı.
“…..” Bu Wei’ye seslenmek istedi, çatlamış dudakları kıpırdadı ama ses çıkmadı. Uzun bir süre sonra bilinci yavaş yavaş netleşti ve birden kendini bir tepenin tepesindeki açık alanda yatarken buldu. Başının tepesi, akşam karanlığının son ışınları altında yanıyormuş gibi görünen ateşli kırmızı bir anka ağacıyla yoğun bir şekilde kaplıydı.
Dağın zirvesine nasıl ulaştılar?
Shen Xiaoqi bunun hakkında pek düşünmedi, dikkatini tamamen uzakta olmayan ve burada asla görünemeyecek bir şeye çekti — bu bir şişe suydu.
Yerde bir şişe maden suyu yatıyordu!
Birkaç saniye boyunca, Shen Xiaoqi çaresiz bir durumda halüsinasyon gördüğünü düşündü, ancak hayatta kalma içgüdüsü, mantığını tamamen gölgede bıraktı. Ne yaptığını anladığında dik yokuşu çoktan var gücüyle çıkmış ve su şişesini sımsıkı kavramıştı. Hatta aşırı titreme nedeniyle kapağı çevirerek açtığında birkaç damla döküldü.
Burada nasıl su olabilir? Kim koydu? Zehirli mi olacak?
Shen Xiaoqi hiçbir şey düşünemedi. Tüm aklı ve duyuları boğazındaki son derece tatlı sıvıya odaklanmıştı ve başka bir şey düşünemiyordu. Durmadan önce tüm şişe suyu midesine boşalttı. Sanki rüyadaymış gibi bir süre olduğu yerde kaldı, elindeki boş su şişesine baktı.
Hemen ardından, bir anda bir şey hatırladı ve aklı patladı——
Bu Wei!
Shen Xiaoqi aniden başını çevirdi ve çok da uzakta olmayan bayılan kızı göremeden her şey bir anda oldu.
Bir patlama ile toprak sıçradı, aniden ağırlığını kaybetti ve altındaki zemin çöktü. Tüm kişi sayısız ölü ot ve yüzen tozla birlikte yer çukuruna düştü!
……
“İkinci keşif ekibi herhangi bir ilerleme kaydetmedi!”
“İlk takım hedefi bulamadı!”
“Altı keşif ekibi, arama menzilini çevredeki alana genişletiyor!”
Telsizden ihbar sesleri peş peşe geldi. Sayısız üniformalı polis memuru, polis köpeklerini karmaşık ilkel dağlar ve ormanlar arasında güçlükle yürümeye yönlendirdi. Aniden, havlama sesi birbiri ardına çınladı.
Qin Chuan telefonunu kaldırdı: “Bu, Dördüncü Keşif Ekibi! Bir keşif var!”
Polis köpeği ormanda çılgınca koştu, ardından kriminal polis ve arama kurtarma personeli geldi. Bir süre sonra sadece toprak yamacın arkasındaki dikenli çalılardan gelen köpek havlamasını duydular. Bir anda herkes çok sevindi ve Qin Chuan neredeyse çukurlara basıp ayaklarını kırmasını umursamadı. Öne koştu, arama ve kurtarma ekibi tarafından donatılmış palayı çıkardı ve dikenli çalıları yarmak için şiddetli bir şekilde kesti.
“Havlamak!” “Hav hav!”
Arama kurtarma ekibi üyeleri heyecandan sustular: “Elbette bulduk!”
Qin Chuan palayı fırlattı ve aceleyle başka hiçbir şeyi umursamadı ve elleriyle dikenli çalıları zorla kenara itti——
……
“Öhö, öksür, öksür…”
Çukur duman ve tozla doluydu ve düşüş en az iki metre derinliğindeydi, neredeyse Shen Xiaoqi’nin ciğerlerini boğazından düşürüyordu.
Kırık sol kolu tamamen hareketsizdi. Neyse ki, çimenler tarafından yastıklandı ve önemli bir şey olmaması için ayrıldı. Bilinmeyen bir süre sonra, Shen Xiaoqi sonunda kanlı öksürüğünü durdurdu, kırılmamış koluyla zar zor destek aldı ve altındaki ıslak topraktan kalktı. Aniden, ellerinin altındaki dokunuşun doğru olmadığını hissetti.
Daha yakından baktı ve önündeki şeyin yarı çürümüş bir yüz olduğu ortaya çıktı, griye bulanmış gözbebekleri doğrudan ona baktı.
Shen Xiaoqi’nin zihni tamamen boşaldı, tüm vücudu elektriklenmiş gibi titriyordu, sürünerek uzaklaşmak istedi ama uzuvları zayıftı.
“Ah ah…”
Sonuna kadar gerilmiş olan gırtlağından nihayet insanlık dışı bir çığlık kopana kadar bir asır geçmiş gibiydi: “Ahahahah….!!”
Bir trans halinde, ceset ağzı açık ve garip bir gülümsemeyle bir yüze dönüştü, kemikler yukarı doğru hareket ettirildi ve ellerini tuttu. Shen Xiaoqi bir deli gibi yuvarlandı ve sürünerek çığlık attı ve bacaklarını tekmeledi. Sesinin tonu tarif edilemeyecek kadar korkutucuydu, ta ki kafasının arkası bir gümbürtüyle çukurun kenarındaki taşa çarpana ve sonunda gözleri boşluğa düşene kadar.
Bilincini kaybetmeden önce, sanki biri nihayet koşarak çukurun kenarında durmuş gibi, başının üzerinde bir ses duydu.
“…Polis geliyor, dağları arıyorlar…”
“Çok geç…”
Shen Xiaoqi’nin kulakları uğulduyordu ve başka bir şey duyamadı, ani bir bilinç kaybıyla yere yığıldı.
Son ana kadar, bilinci kaybolmadan önce, boş maden suyu şişesini hâlâ elinde sımsıkı tutuyordu.
……
Çarpışma! Dikenli çalılar çıplak ellerle kenara itildi ve Qin Chuan vücudu desteklenmiş halde zıpladı, birkaç adım öne çıktı ve aniden durdu.
Polisler peş peşe geldi ve bir süre orada şaşkına döndüler.
Birkaç polis köpeği ileri geri koklayarak endişeyle havladı, ancak çimenlerle kaplı yokuşun arkasında kimse yoktu. Shen Xiaoqi ve Bu Wei’den bahsetmiyorum bile, bu polis grubu dışında bir hayalet gölgesi bile yoktu.
Qin Chuan nefes nefese kaldı ve saatine bakmak için elini kaldırdı, saat çoktan 8:05’ti – bu çekişmede sadece son dört dakika kaldı!
“Dördüncü keşif timi, durumu bildirin!” “Qin Chuan’a ne dersin?” “Dördüncü keşif timi, hemen durumunuzu bildirin!”…
Telsizde birbiri ardına bağırışlar duyuldu ama sahne ciddi ve gergindi, kimse cevap vermedi, hatta ses bile çıkarmadı. Orman arama ve kurtarma ekibi üyelerinden biri yardım edemedi ama neredeyse gözyaşlarına boğuldu ve “Ne yapalım, Yardımcı Qin; belli ki hiçbir şey yok, ama köpek neden havlıyor…” demeye devam etti.
Qin Chuan aniden elini sallayarak onu durdurdu. Öne çıktı ve bir süre dikkatlice aramak için çimlere çömeldi, sonra parmak uçlarıyla ölü dallardan dikkatlice bir şey çıkardı.
“Bu…”
“Kıyafetler.” Qin Chuan, dikkatli bir şekilde aranmazsa kimsenin fark etmeyeceği, tırnaklarının altındaki birkaç kumaş parçasına baktı: “Bu boya, Shen Xiaoqi’nin giydiği kamuflaj pantolonu olabilir.”
Kalabalık ileri atıldı ve daha yakından bakmaya zaman bulamadan, o anda uzakta bir hareket oldu, ağaçların tepesindeki kuşların uçmasına ve insanların yukarı bakmasına neden olan belirsiz bir çığlıktı.
“Havv hav hav !!”
Polis köpekleri sesin geldiği yöne doğru koştu. Qin Chuan aniden ayağa kalktı ve Tianzong Dağı’nın her köşesindeki tüm telsiz kanalları aynı anda kükremesiyle çaldı: “Takip edin!”
Vahşi doğada ve birkaç ağaçla kaplı çalılıklarda dönerken, aniden önlerinde bir görüş açıldı; yüksek bir yerde alev alev yanan bir ateş gibi büyük bir anka ağacı parlıyordu. Öngörülemeyen sahne herkesi hayrete düşürdü ve ardından polis köpeğinin yeri eşeleyip çılgınca yamacın gölgesinde bir yere doğru koştuğunu gördüler.
“Dördüncü keşif ekibi hedef Phoenix ağacını buldu. Polis köpeği bir şey buldu ve biz de takip ediyoruz!” Qin Chuan telsizi sağ omzuna koydu ve ayak uydurmak için iki adıma üç adım attı.
Arama ve kurtarma ekibi, insanların uzun yıllardır geçemediği ormanda tökezledi. Humus tabakasının altına gizlenmiş havadaki kökler, attıkları her iki adımda bir düşmelerini sağlayacak şekilde çaprazlanmıştı. Ama şu anda kimse acıyı umursamıyor. Pek çok insan kalkıp sonra düşmek ve düştükten sonra tekrar ayağa kalkmak için irade gücüne güvenir. Telsizden sürekli olarak her türlü gürültülü kükreme geliyordu:
“Sekizi yedi geçiyor!”
“Yediyi sekiz geçe kırk saniye!”
“Qin Chuan,” Müdür Lu’nun sabit sesi telsizden geldi. “Bir dakikadan az kaldı” dedi.
Herkesin zihnindeki sinirler gittikçe gerginleşiyor, neredeyse sınıra ulaşıyor ve görünmez ipuçları yavaş yavaş sonuna kadar yanıyor——
Qin Chuan arka azı dişlerini ısırdı ve tabancasıyla iki kez gökyüzüne ateş etti. Alacakaranlıkta düşen yapraklara sarılı sayısız kuş cıvıldadı ve uçup gitti!
Bu, yakındaki olası adam kaçıranları caydırmak içindir; bu bir polis arabasının kornasını çalmakla aynı şey ama kimse bunun böylesine dengesiz ve sapık bir adam kaçıran kişiye karşı işe yarayıp yaramayacağını bilmiyor. Qin Chuan’ın arkasındaki polisler birbiri ardına durdular ve boş boş karanlık gökyüzüne baktılar. Vadideki silah seslerinin yankısı dışında ortalık umutsuz bir sessizliğe büründü.
Arama ve kurtarma süresi belli ki çok kısa ve aceleci ama şu anda her saniye sonsuz uzun.
Tik tak-
Tam olarak 8:09’da, ayak seslerinin kaldırdığı yüzen tozlar yavaşça yere düştü.
Açıkçası ses yoktu ama sanki ağır bir çekiç boşluktaki görünmez bombayı parçaladı ve önden polis köpeğinin havlaması duyuldu!
“Buldum!”
“Orada!!”
Kükreme herkesin kulak zarını yırttı ve vadideki arama kurtarma ekipleri aynı anda başlarını kaldırdı. Dağın yarısında komuta arabasında, Müdür Lu aniden ayağa kalktı.
“Buldum!” Qin Chuan, önünde onlarca metre toplanmış olan polis köpeklerine doğru koştu. Kaç kez düştüğünü, süründüğünü ve tökezlediğini bile fark etmemişti. Sesi keskin ve tuhaftı ve tonu değişti: “Acil durum ekibini arayın! Ambulansı kaldırın! Çabuk!!—”
Yüksekten aşağıya bakan Bu Wei ve Shen Xiaoqi, yamacın dibindeki çimenlerin arasında sessizce yatıyorlardı ve vücutlarında herhangi bir nefes alma iniş ve çıkışları görülmüyordu.
Gölgelikten sızan bir ışık huzmesi soluk sarıdan koyu maviye döndü ve gece büyük perdesini açtı. Dünyada sadece gençlerin vücutlarından fışkıran kanlar son göz kamaştırıcı kıpkırmızı oldu.
……
Jiangyang İlçe Hastanesi, acil servisin dışında.
Kırmızı ışık söndü ve kapı itilerek açıldı. Aynı anda Jiang Ting aniden ayağa kalktı ve doktorun maskesini çıkarırken dışarı çıktığını gördü.
“Kurşun çıkarıldı, operasyon başarılı geçti ve tehlike ortadan kalktı denilebilir. Ancak iç organlar ve büyük damarlar yaralanmadığı halde nasıl bu kadar kan kaybı olabiliyor? İleride bir süre toparlanması gerekecek.Gençler önemini bilmemeli…”
Dünya dönüyordu ve doktorun sesi gittikçe uzaklaşıyor, yavaş yavaş hiçliğe dönüşüyordu.
“Neyin var senin… Hemşire! Hemşire!”
Jiang Ting’in gözleri boşaldı ve zihni transa girdi, sanki başkaları tarafından destekleniyormuş gibi hissetti. Bilincini geri kazanması birkaç saniye sürdü ve sağlık personeli tarafından bir sıraya kondu. Etrafı insan sesleriyle çevrili bir banka oturdu.
“İyiyim, iyiyim… Teşekkür ederim.” Jiang Ting’in elleri kontrolsüz bir şekilde titredi, hemşirenin aceleyle getirdiği sıcak bal suyunu dudaklarına götürdü ve bir yudum aldı.
“Yoldaş polis,” başhemşire kalabalığın arasından sıyrıldı ve çalan cep telefonunu uzattı: “Telefonunuz.”
Jiang Ting’in cep telefonu sonunda hayatta kalamadı. Sadece çalıyordu ama ekranı açmıyor ve arayanın kimliğini göremiyor. Ekrana baktı, aldı, kulağına koydu ve “Alo?” diye sordu.
“Hey, Danışman Lu, benim, Ma Xiang!”
Jiang Ting’in cevap verecek gücü yoktu, sadece beyaz duvardaki duvar saatine baktı.
“Tianzong Dağı olay yerinden haberler var. Danışman Lu, rehineler bulundu! – Anka Ağacı! Bu Wei ve Shen Xiaoqi yaşıyor, ikisi de yaşıyor!!”
Ma Xiang’ın çığlık sesi son derece gürültülüydü, haberi yeni almış olmalı. Jiang Ting bakışlarını geri çekti ve boğazından çıkan kelimeler, herhangi bir zayıflık belirtisi olmaksızın, boğuk ve düzdü. En ufak bir öfke ya da heyecan yoktu, sadece “Anlıyorum” dedi.
“Yardımcı Qin, kaçıran kişiyi bir gecede yakalamaya çalışarak insanları Tianzong Dağı’nın girişini ve çıkışını kapatmaya yönlendiriyor. Leopar, ayının kalbini yedikten sonra Belediye Bürosunun Kriminal Soruşturma Birimine saldırmaya cüret ediyor! Bu sefer yapmayacağız. tek bir sineği bile salıverin. Bu torunları kökünden sökmeliyiz!…”
Jiang Ting aramayı kesti ve telefonu yavaşça yanına fırlattı.
“İyi misin yoldaş polis?” Başhemşire onun hiç canlıya benzemeyen yüzüne endişeyle baktı: “Hadi arkadaşlar bu polisi kontrol için koğuşa götürün, tansiyon düşüklüğü olabilir ve birisine sorun. iki glikoz koymak için!”
Jiang Ting ona teşekkür etti ve küçük hemşire tarafından ilerlemesi için desteklendi. Sonra aniden durmak için çabaladı.
“Özür dilerim,” dedi o kadar ürkütücü derecede alçak bir sesle ki, insanın duyabilmesi için yaklaşması gerekiyordu ama yine de kibardı: “Zahmet olmazsa beni içeride ameliyat edilen polisin yanına koyar mısınız? …”
Başhemşire hemen kabul etti. Jiang Ting başını salladı, arkasını döndü ve dikkatlice desteklendi.
Akşam saat dokuzda, muayeneyi bitirmiş olan Jiang Ting, elinde bir infüzyon iğnesi ile koğuşta yatıyordu ve yanında buraya yerleştirilmek üzere öne doğru itilmiş olan Yan Xie vardı.
Baş uzman, insanları çeşitli tıbbi aletleri ve izleme ekipmanlarını düzenlemeye bizzat yönlendirdi ve tüm makineler ve hortumlar düzene girene kadar uzun bir süre meşgul oldu ve doktorlar ve hemşireler birbiri ardına çekildi. Kapı kapanır kapanmaz kar beyazı koğuş birdenbire sessizleşti, sadece kalp atış hızı monitörü yavaş bir bip sesi çıkardı ve kırmızı ve yeşil ışıklar yanıp söndü.
Jiang Ting başını çevirdi ve yanındaki hastane yatağına baktı.
Yan Xie bir solunum maskesi takıyordu ve yüzünün çoğu kapalıydı ama siyah saçlarının ve köşeli alnının altından kaşları ve gözleri hala açıkça görülebiliyordu.
“……..” Jiang durdu ve infüzyon iğnesini çıkardı.
Ellerinin üstü ince ve beyazdı. Soluk mavi kan damarları çok belirgindi ve iğnelerle birlikte bir damla kan da akıyordu ama o hiçbir şey hissetmemiş gibiydi. Komodinin üzerinde Yan Xie’nin yanına yürüdü, oturdu ve derin bir nefes aldı.
Yan Xie’nin kalp atışı ve hayati belirtileri çok stabildi. Solunumun iniş çıkışlarıyla oksijen maskesi sıcak beyaz havayla parlıyordu. Jiang Ting elini tuttu ve sıkıca tuttu, avucunda küçük bir acı noktasına kadar bastırılmış küçük yara izleri ve nasırlarla dolu elini hissetti.
Hafif acı, sonunda adamın hala hayatta olduğunu ve önünde yattığını doğrulamasını sağladı.
Jiang Ting sessizce nefes aldı, komadayken bile Yan Xie’nin kaşlarını çatmasını düzeltmek için elini kaldırdı ve ardından yakışıklı yüzüne daha yakından baktı. Gözlerinde farkına bile varmadığı sıcak ve hüzünlü bir duygu izi vardı.
“…Hala temkinli bir görünüşü var,” diye mırıldandı, “aptalca.”
Jiang Ting son derece yorgundu, alnını nazikçe Yan Xie’nin güçlü koluna yaslamak için eğildi.
……
Dağ ormanı tamamen karanlığa gömülmüştü, rüzgar ağaçların tepelerinden geçiyordu ve uzaktaki tepelerden vahşi hayvanların ulumaları belli belirsiz duyulabiliyordu. Birkaç polis arabası, farları açık olarak komuta aracını çevreledi. Qin Chuan’ın omuz soketinde bir uydu telefonu vardı, “Hmm, evet”, ellerini uzattı ve Gou Li’den yaralı parmaklarını sarmasına yardım etmesini istedi.
“Yaşlı Yan tehlikede değil mi? Tamam, ben gideceğim iyimser insanlar… Evet, iki kurban tepenin tepesinden düşmüş olmalıydı. Düştüler mi yoksa biri onları itti mi söylemek zor. Ayrıca orada tepenin tepesinde bir çukur var. İçinde genç bir erkek cesedi var. Li Yuxin’in itirafına göre, He Liang olmalı. Lao Gou ile şehir bürosuna gönderilmeye hazır… Merhaba! Fena değil neredeyse bir yıl gömülü kaldıktan sonra birkaç saat! …Evet, evet, anlıyorum, herhangi bir durum olursa hemen belediyeye haber veririm.”
“Yardımcı Qin, Yardımcı Qin!” Gao Panqing arabaya bindi ve “Çabuk gel, bir şey buldum!” dedi.
Qin Chuan’ın elleri, iki eline de sarı bir iksir bulaşan Gou Li tarafından yakalandı. Telefonu kapatamadı, bu yüzden başını eğerek duruşunu korudu ve omuz silkti: “Sorun ne?”
Gao Panqing elindeki kanıt çantasını kaldırdı ve arabanın parlak ışıkları altında çantada boş bir maden suyu şişesi gördü: “Bu, He Liang’ın cesedinin gömüldüğü çukurun dibinde bulundu ve orada. şişenin dibinde hala az miktarda su kalmış ve ayrı olarak takılmış bir şişe kapağı da var.”
——Maden suyu şişesi?
Qin Chuan kanıt çantasını aldı ve ona ışıkta baktı ve aniden “tısladı” ve derin bir nefes aldı: “… He Liang’ın cesedi geçen Temmuz’da gömüldü, değil mi?”
Gou Li şaşırmıştı: “Evet, artık hepsi beyaz kemikler.”
“Bu maden suyunun üretim tarihi… üç ay önceydi.”
Araba aniden sessizleşti; Qin Chuan, Gou Li ve Gao Panqing birbirlerine baktılar ve omurgalarında yavaşça bir ürperti izi yükseldi.