Sevgili Blog,
Bugün habitatıma dönmüş olduğumu anladım; günlük sıradan işler, alışık olduğum sokaklarda caddelerde yürümek, rutubetli hava, kargalı martılı gökyüzü...
Ankara'da bir hafta geçirdikten sonra, bir anda dank etti "burada martılar yok!" Şehrin tanımı zihnimde martı ile kodlanmış, sanki.
Martıların çığlıklarının eksik olmadığı gökyüzünün altında olmak. İstanbul'un en net tanımı buymuş benim için, onu anladım.
Deniz kenarında olmak İstanbul'un ta kendisi, diyelim Kadıköy'de rıhtımda durup Haydarpaşa'ya bakmak çok özel, vapurla Beşiktaş'a geçerken Topkapı'yı seyretmek bambaşka, Boğaziçi'nde poyraz serin serin eserken yürümek benzersiz filan da, bütün bunlar martılar olmadan hep eksik hep sessiz, cansız sanki.
En olmadık zamanlarda karşımıza çıkan, uçan, konan, yürüyen, çığlık atan, bazen fazlasıyla gürültü yapan martılar olmasa, İstanbul başka bir yer olurdu.
Fotoğrafı büyütürseniz göreceksiniz, vapurun üstünde biri sağda biri solda iki martı var.
Bir İstanbul vapuru fotoğrafı için az bile!