Sır diye bir şey yok. Var olan bütün güçler, kaynağında ve sonunda tektir, bence. Yıllar ve uzaklıklar, yıldızlar ve mumlar, su ve rüzgar ve büyücülük, insanoğlunun elindeki yetenek ve ağacın kökündeki bilgelik. Hepsi bir bütün olarak yükselir. Benim adım, seninki ve güneşin gerçek adı veya bir su kaynağının veya doğmamış bir çocuğunki, bunların hepsi yıldızlar tarafından, yavaş yavaş söylenen, muazzam bir sözcüğün heceleridir. Bundan başka güç yoktur. Başka bir isim de yoktur.
"pek mi kaderci oluyorum? geniş alınlarımız var geniş tutulmuş yazılar için. bazen yağmurda yazılar akıyor gözlerimize doluyor. eğer bi de bir duvar oluştururlarsa gözlerin önünde ya da demir parmaklıklar, körlük yeğlenir."
Tanımaya başlıyorum kendimi. Ben yokum. Olmak istediğimle başkalarının gözündeki ben arasındaki boşluğum ben. Ya da o boşluğun yarısı, çünkü orada da hayat var. Sonunda ben oyum işte. Işığı söndür, kapıyı kapa, son ver koridorda terliklerini sürüklemeye. Rahat bırak beni odamda tek başıma. Aşağılık bir yer bu dünya.
Tek dileğim tanrılardan beni unutmaları. Ne üzgün, ne de hoşnut, özgür olmak, Bir hiç olan havaya can veren Rüzgar gibi özgür. Sevgi de nefret de arar bulur bizi. İkisi de başkasıyla, her biri ayrı ayrı. Tanrıların hiçbir şey Bağışlamadıkları kişi özgür olabilir ancak.