Majestelerinin Tiyatrosu - Her Majesty's Theatre


Majestelerinin Tiyatrosunun Dış Görünümü, 2010
|Adres||
Haymarket


London
Birleşik Krallık
|Koordinatlar||Koordinatlar :|
|Toplu taşıma||
Charing Cross Charing Cross


|Sahip||LW Tiyatroları ( Crown Estate'ten kiralanmıştır )|
|Tanımlama||Derece II *|
|Tür||West End tiyatrosu|
|Kapasite||4 seviyede 1.216|
|Üretim||Operadaki Hayalet|
|İnşaat|
|Açıldı||1705|
|Mimar||Charles J. Phipps|
|İnternet sitesi|
|Resmi internet sitesi|
Majestelerinin Tiyatrosu bir olan West End tiyatro üzerinde yer Haymarket içinde City Westminster , Londra. Mevcut bina Charles J. Phipps tarafından tasarlandı ve 1897'de tiyatroda Kraliyet Dramatik Sanat Akademisi'ni kuran aktör-yönetici Herbert Beerbohm Tree için inşa edildi . 20. yüzyılın başlarında, Tree, Shakespeare ve diğer klasik eserlerin muhteşem prodüksiyonlarını üretti ve tiyatro, George Bernard Shaw , JM Synge , Noël Coward ve JB Priestley gibi büyük oyun yazarlarının prömiyerlerine ev sahipliği yaptı . Birinci Dünya Savaşı'ndan bu yana, geniş sahne tiyatroyu büyük ölçekli müzik yapımlarına uygun hale getirmiş ve buna göre tiyatro müzikallere ev sahipliği yapma konusunda uzmanlaşmıştır . Tiyatro rekor müzikal tiyatro ishal, özellikle Birinci Dünya Savaşı hissi ev sahipliği yapmış Chu Chin Chow ve en son üretim, Andrew Lloyd Webber 's Phantom of the Opera Majestelerinin 1986 ve 2020 Mart tarihleri arasında sürekli oynanan .
Tiyatro, 1705 yılında mimar ve oyun yazarı John Vanbrugh tarafından Kraliçe Tiyatrosu olarak kuruldu . Müziğin eşlik etmediği meşru drama, Londra'daki iki patent tiyatrosu dışında hepsinde kanunen yasaklanmıştı ve bu yüzden bu tiyatro kısa sürede bir opera binası haline geldi . 1711 ile 1739 yılları arasında George Frideric Handel'in 25'den fazla operasının prömiyeri burada yapıldı. Joseph Haydn’ın Londra’daki konser dizisi 1790’larda burada gerçekleşti. 19. yüzyılın başlarında, tiyatro taşımak oldu Opera grubu barındırılan Theatre Royal, Covent Garden 1847 yılında, ve ilk Londra performanslarını sundu Mozart 'ın La Celemenza di Tito , Cosi fan Tutte ve Don Giovanni . Aynı zamanda gibi operaları gala Londra barındırma dönmeden önce, 19. yüzyılın Majestelerinin Tiyatrosu Bale barındırılan Bizet 'in Carmen ve Wagner ' in Yüzük Döngüsü . Tiyatro, Her Majesty's Theatre olarak yeniden adlandırılmadan önce Haymarket'teki Queen's Theatre olarak da biliniyordu .
Tiyatronun adı hükümdarın cinsiyetine göre değişir. İlk olarak 1714'te George I'in katılımıyla Kral Tiyatrosu oldu . 1837'de Majestelerinin Tiyatrosu olarak yeniden adlandırıldı. Son olarak, tiyatro 1901'den 1952'ye kadar Majestelerinin Tiyatrosu olarak biliniyordu ve II . Elizabeth'in katılımıyla Majesteleri oldu . Tiyatronun kapasitesi 1.216 koltuktur ve bina 1970 yılında İngiliz Mirası listesinde 2. Derece * olarak listelenmiştir . LW Tiyatroları binaya 2000 yılından beri sahiptir. Altındaki arazi Crown Estate'ten uzun vadeli olarak kiralanmıştır .
Tarih
17. yüzyılın sonu, Londra oyuncuları arasında yoğun bir rekabet dönemiydi ve 1695'te , iki tiyatrosunda drama performansı üzerinde tekele sahip olan United Company'de bir bölünme vardı. Dramatist ve mimar John Vanbrugh , bunu patent tiyatrolarının ikilisini kırmak için bir fırsat olarak gördü ve 1703'te Haymarket'te yeni bir tiyatro inşası için 2.000 sterlinlik eski bir ahır avlusu satın aldı. Yeni işte, oyun yazarlarına ve oyunculara gidecek kâr payını artırmayı umuyordu. Muhtemelen Kit-Cat Club üyeleri arasında, abonelik yoluyla parayı topladı :
Onları kurtarmak için [yani, Thomas Betterton'un şirketi], bu nedenle, gerekli Tahminlerine göre, Sir John Vanbrugh tarafından Hay-Market'te görkemli bir tiyatro inşa etmek için yeni bir Proje oluşturuldu. Her Abonenin kendi Hayatı için, her Abonenin, her biri Yüz Pound değerinde otuz Nitelikli Kişinin Aboneliği, Girişine daha fazla Ödeme yapılmaksızın, orada yayınlanması gereken Eğlencelerin ne olursa olsun kabul edilmesiydi.
—John Vanbrugh'un yeni tiyatro için abonelik bildirimi
Tiyatro, 1663'te inşa edilen Theatre Royal, Drury Lane'e ve 1660'ta kurulan Lincoln's Inn'e ( 1728'de inşa edilen Theatre Royal, Covent Garden'ın öncüsü) ilk alternatifi sağladı . Tiyatronun sitesi, Londra'da kullanılmaya devam eden en eski ikinci sitedir. Bu üç post Fetret tiyatro şekil ve modern tiyatro kullanımını tanımladı.
Vanbrugh tiyatrosu: 1705-1789
Tiyatro arazisi 1740 yılında yenilenebilir bir kira kontratıyla tutuldu ve nihayet bugün olduğu gibi Crown Estate'e aitti . Bina, cadde cephesinin alınması gerekliliği nedeniyle ertelendi ve üç bölmeli bir giriş, 130 fit (39.6 m) uzunluğunda ve 60 fit (18.3 m) genişliğinde bir tuğla kabuğa yol açtı. Colley Cibber , seyirci donanımlarını cömert olarak nitelendirdi, ancak kötü oynamaya yönelik tesisler.
Vanbrugh ve Congreve, Kraliçe Anne'den 14 Aralık 1704'te bir Komedyen Şirketi kurma yetkisini aldılar ve tiyatro 9 Nisan 1705'te ithal İtalyan şarkıcılarla Gli amori d'Ergasto'da ( Ergasto'nun Aşkları ) kraliçe Tiyatrosu olarak açıldı. opera, Jakob Greber , bir sonsöz ile Congreve. Bu, Londra'da gerçekleştirilen ilk İtalyan operasıydı. Opera başarısız oldu ve sezon mayıs ayına kadar oyun ve operaların yeniden canlandırılmasıyla mücadele etti. İlk yeni oyun Mary Pix tarafından The Conquest of Spain idi . Tiyatro, oyuncuların seslerinin oditoryumda taşınamayacak kadar büyük olduğunu kanıtladı ve ilk sezon bir başarısızlıktı. Congreve ayrıldı, Vanbrugh diğer ortaklarını satın aldı ve oyuncular yaz aylarında Lincoln's Inn Fields tiyatrosunu yeniden açtı. İlk yapımlar sözlü diyaloğu tesadüfi müzikle birleştirse de, İtalyan operasının soyluları arasında tamamen söylenen bir zevk büyüyordu ve tiyatro operaya adanmış hale geldi. Blenheim Sarayı'nın inşasına giderek daha fazla dahil olmaya başladıkça , Vanbrugh'un tiyatro yönetimi giderek kaotik hale geldi ve "sayısız kafa karışıklığı, verimsizlik, kaçırılan fırsatlar ve kötü yargı belirtileri" gösterdi. 7 Mayıs 1707'de, artan kayıplar ve işletme maliyetleriyle karşı karşıya kalan Vanbrugh, on dört yıllığına tiyatrodaki bir kira kontratını Owen Swiny'ye önemli bir zararla satmak zorunda kaldı . O yılın Aralık ayında, Lord Chamberlain'in Ofisi , "tüm Operaların ve diğer Musicall sunumlarının gelecek için yalnızca Hay Market'teki Majestelerinin Tiyatrosunda yapılmasını" emretti ve müzikal olmayan diğer oyunların orada gösterilmesini yasakladı.
1709'dan sonra tiyatro İtalyan operasına ayrılmıştı ve bazen gayri resmi olarak Haymarket Opera Binası olarak biliniyordu. Genç George Frideric Handel onun İngiliz début üretti Rinaldo iki lider özellikli, tiyatroda 1711 Şubat 24, kastratoların çağından Nicolo Grimaldi ve Valentino Urbani . Bu, özellikle Londra sahnesi için bestelenmiş ilk İtalyan operasıydı. Eser iyi karşılandı ve Handel tiyatro için yerleşik besteci olarak atandı, ancak kayıplar devam etti ve Swiney alacaklılarından kaçmak için yurtdışına kaçtı. John James Heidegger tiyatronun yönetimini devraldı ve 1719'dan itibaren sahneyi kemerlerle tiyatronun güneyindeki evlere doğru genişletmeye başladı. Handel'in tiyatrodaki prodüksiyonlarını desteklemek için Galler Prensi de dahil olmak üzere zengin sponsorların aboneliğiyle bir "Kraliyet Müzik Akademisi" oluşturuldu . Bu sponsorluk altında Handel, 1739 yılına kadar 25'den fazla orijinal operasını yöneten Handel, 1729'dan 1734'e kadar Heidegger ile yönetimde ortak oldu ve Ben'in yeniden canlandırılması da dahil olmak üzere tiyatro için tesadüfi müziğe katkıda bulundu. Jonson 's The Alchemist , 14 Ocak 1710'da açılıyor.
George I'in 1714'te katılımıyla , tiyatro, Kral Tiyatrosu olarak yeniden adlandırıldı ve tahtı işgal eden bir dizi erkek hükümdar sırasında böyle adlandırıldı. Şu anda sadece iki patent tiyatrosunun Londra'da ciddi tiyatro göstermesine izin veriliyordu ve patent mektupları olmadığı için tiyatro opera ile ilişkili kaldı. 1762'de Johann Christian Bach , 19 Şubat 1763'te Orione de dahil olmak üzere tiyatroda üç operanın prömiyerini yapmak için Londra'ya gitti. Bu, İngiltere'deki ününü sağlamlaştırdı ve Kraliçe Charlotte'un müzik ustası oldu .
1778 yılında tiyatro için kira nakledildi James Brook için Thomas Harris , sahne müdürü Theatre Royal, Covent Garden ve oyun yazarı için Richard Brinsley Sheridan £ 22,000 için. Aynı yıl iç mekanın Robert Adam tarafından yeniden modellenmesi için ödeme yaptılar . Kasım 1778'de The Morning Chronicle , Harris ve Sheridan'ın
... önemli bir masrafla, evin seyirci bölümünü neredeyse tamamen yeni inşa etti ve bir kısmı tiyatroyu daha hafif, zarif ve hoş hale getirmek için hesaplanan ve bir kısmı da kolaylık ve kolaylık için bir kısmı hesaplanan çok çeşitli değişiklikler yaptı. şirketin rahatlığı. Ön parçanın yanları, Gainsborough tarafından boyanmış , oldukça pitoresk ve güzel olan iki figürle süslenmiştir ; Eve bir tiyatrodan ziyade büyük bir türbeyi andıran veya cenaze törenleri için bir yeri andıran kasvetli bir görünüm veren ağır sütunlar kaldırıldı.
—Kasım 1778, The Morning Chronicle
İyileştirmelerin masrafı gişe makbuzlarıyla eşleşmedi ve ortaklık feshedildi ve Sheridan, bankacı Henry Hoare'den aldığı 12.000 £ 'luk tiyatrodaki ipotekle ortağını satın aldı .
Şirketin bir üyesi olan Giovanni Gallini , 1753 yılında tiyatroda ilk kez sahneye çıkmış ve dans ustası konumuna yükselmiş ve uluslararası bir üne kavuşmuştur. Gallini Harris'in hissesini almaya çalışmış ama reddedilmişti. Şimdi ipoteği satın aldı. Sheridan, tiyatronun mali işlerini bir avukat olan William Taylor'ın eline bıraktıktan sonra kısa sürede iflas etti. Sonraki birkaç yıl tiyatronun kontrolü için bir mücadele gördü ve Taylor, 1781'de Sheridan'ın ilgisini satın aldı. 1782'de tiyatro , eskiden tiyatroda sahne ressamı olan Michael Novosielski tarafından yeniden düzenlendi . 1783 yılının Mayıs ayında, Taylor alacaklıları tarafından tutuklandı ve Harris'in kira sözleşmesini ve etkilerinin çoğunu satın almasıyla zorunlu bir satış yapıldı. Daha fazla yasal işlem, tiyatrodaki çıkarları Novosielski de dahil olmak üzere bir mütevelli heyetine devretti. Mütevelliler, tiyatronun ya da diğer alacaklıların ihtiyaçlarına aleni bir ihmalkarlıkla davrandılar, sadece kendilerini zenginleştirmeye çalıştılar ve Ağustos 1785'te Lord Chamberlain, alacaklıların çıkarları için girişimin yönetimini devraldı. Bu arada Gallini yönetici olmuştu. 1788'de, Lord Chancellor "bu işe saygı duyan tüm davalarda mülke zarar verme arzusu ortaya çıktığını ve muhtemelen bu mahkemede tüketileceğini ve muhtemelen [ilgili tarafların] başvurduğu mahkemede tüketileceğini gözlemledi ... [ilgili taraflar] rahatlama için ". Evi yönetmesi için Gallini'ye vermek yerine, Novosielski tarafından alınan kutu makbuzlarıyla performanslar kötüye gitti. Para, bitmeyen davalarda israf edilmeye devam etti veya kötüye kullanıldı. Gallini tiyatroyu devam ettirmeye çalıştı, ancak amatör sanatçılar işe almak zorunda kaldı. Dünya bir performansı şu şekilde tanımladı: "... dans, eğer öyle denilebilirse, ağır süvarilerin hareketleri gibiydi. Çok fazla tıslandı." Diğer zamanlarda, Gallini, şirket hayatlarını kurtarmak için kaçarken sahneyi şarj eden ve donanımları tahrip eden memnuniyetsiz bir izleyiciye karşı kendini savunmak zorunda kaldı.
Ateş
Tiyatro, 17 Haziran 1789'da akşam provaları sırasında yandı ve dansçılar, kirişler sahneye düştüğü için binadan kaçtı. Yangın kasıtlı olarak çatıya çıkarılmıştı ve Gallini, suçluyu yakalaması için 300 sterlinlik bir ödül teklif etti. Tiyatro yıkıldıktan sonra, her grup bir değişim için kendi planlarını yaptı. Gallini, yakındaki Little Theatre'da opera yapmak için Lord Chamberlain'den bir lisans aldı ve RB O'Reilly ile Leicester Fields'de bir lisans gerektiren yeni bir bina için arazi elde etmek için bir ortaklığa girdi . İkili tartıştı ve her biri girişimin kontrolünü diğerinden almayı planladı. Yetkililer her ikisine de Leicester Fields için patent vermeyi reddettiler, ancak O'Reilly'ye Oxford Street Pantheon'da opera göstermesi için dört yıllığına izin verildi . Bu da 1792'de yanacaktı. Bu arada Taylor, King's Theatre'ın alacaklılarıyla bir anlaşmaya vardı ve kira kontratının geri kalanını Edward Vanbrugh'dan satın almaya çalıştı, ancak bu şimdi O'Reilly'ye vaat edildi. Tiyatronun, şimdi bir Taylor taraftarının eline geçen bitişik topraklara doğru genişlemesi gerektiğinden başka bir karmaşıklık ortaya çıktı. Sahne, kiracılar arasında daha fazla yıpratma savaşı için hazırlandı, ancak bu noktada O'Reilly'nin Pantheon'daki ilk sezonu sefil bir şekilde başarısız oldu ve alacaklılarından kaçınmak için Paris'e kaçtı.
1720'ye gelindiğinde, Vanbrugh'un tiyatroyla doğrudan bağlantısı kesildi, ancak kira ve kiralar bir dizi güven ve fayda yoluyla hem kendi ailesine hem de karısının ailesine devredildi ve Vanbrugh Greenwich'te yeni bir ev inşa etti . Yangından sonra, Vanbrugh ailesinin tiyatroyla olan uzun süreli ilişkisi sona erdi ve tüm kira sözleşmeleri 1792'de teslim edildi.
İkinci tiyatro: 1791–1867
Taylor, 1791'de sitedeki yeni bir tiyatroyu tamamladı. Michael Novosielski, genişletilmiş bir alanda tiyatronun mimarı olarak yeniden seçildi, ancak bina 1807'de Malcolm tarafından şu şekilde tanımlandı:
üç sütun, iki pencere, bir saçaklık, alınlık ve korkuluktan oluşan Dor düzenine ait çok muhteşem bir binanın başlamasıyla rustik işçilikte taş bir bodrumla cepheli. Bu, devam ettirilseydi, Londra'nın ihtişamına önemli ölçüde katkıda bulunacaktı; ama talihsiz parça, ona birleştirilmiş tuğladan yapılmış iğrenç ve absürd yapıya bir folyo olarak kalmaya mahkumdur ki bunu tarif etmeye sabrım yok.
- Eleştirmen Malcolm, Old and New London'da (1878) alıntılanmıştır.
O'Reilly'nin bir destekçisi olan Lord Chamberlain, Taylor'a gösteri iznini reddetti. Tiyatro, 26 Mart 1791'de özel bir şarkı ve dans gösterisiyle açıldı, ancak halka açılmasına izin verilmedi. Yeni tiyatro, büyük ölçüde borçluydu ve Taylor'a dört farklı mülk sahibi tarafından farklı revizyon şartlarında kiralanan ayrı arazileri kapsıyordu. Tiyatronun daha sonraki bir yöneticisinin yazdığı gibi, "Mülkiyet tarihinde, muhtemelen yasal labirentin bu kadar zor olduğu paralel bir durum olmamıştır." Tarafları uzlaştırmaya çalışan Carlton House ve Bedford House'da toplantılar yapıldı . 24 Ağustos 1792'de taraflarca bir Genel Opera Emanet Senedi imzalandı. Tiyatronun genel yönetimi, Galler Prensi tarafından atanan ve daha sonra bir genel müdür atayacak olan asiller komitesine verilecekti. Hem King's Theatre hem de Pantheon'un alacaklılarını tazmin etmek için kârlardan fonlar ayrılacaktı. Komite hiçbir zaman toplanmadı ve yönetim Taylor'a devredildi.
William Taylor
Yeni tiyatroda operanın ilk halka açık performansı 26 Ocak 1793'te gerçekleşti, Lord Chamberlain ile ruhsat konusundaki anlaşmazlık çözüldü. Bu tiyatro, o zamanlar İngiltere'nin en büyüğü idi ve Theatre Royal, Drury Lane şirketinin evi olurken, bu şirketin ev sineması 1791-94 arasında yeniden inşa edildi.
1793'ten itibaren, tiyatronun doğu tarafındaki Haymarket cephesindeki yedi küçük ev yıkılmış ve yerine büyük bir konser odası konmuştur. Joseph Haydn , 1794-95 yıllarında Londra'ya ikinci ziyaretinde Johann Peter Salomon'un sponsorluğunda bir dizi konser verdiği bu salondaydı. Kendisi tarafından yönetilen, bazıları prömiyer olan kendi senfonilerini sundu ve 20 konser için her birine 50 sterlin ödedi. Londra'da karşılandı ve Mayıs 1795'te 12.000 florinle Viyana'ya döndü.
1794 yılında Drury Lane şirketinin ayrılmasıyla, tiyatro ilk Londra performanslarını barındıran, opera döndü Mozart 'ın La Celemenza di Tito , 1806 yılında Così Fan Tutte ve Die Zauberflöte 1811 yılında, ve Don Giovanni 1816 yılında Arasında 1816 ve 1818, John Nash ve George Repton cephede değişiklikler yaptı ve oditoryumun kapasitesini 2.500'e çıkardı. Ayrıca , yangınlardan ve tadilatlardan kurtulan ve hala var olan Royal Opera Arcade adlı bir alışveriş pasajı da eklediler . Tiyatronun arka tarafı boyunca uzanır. 1818-20 yılında İngiliz prömiyer Gioachino Rossini 'nin operalar Il barbiere di Siviglia , Elisabetta, regina d'Inghilterra , L'italiana Algeri , La CENERENTOLA ve Tancredi , gerçekleşti ve tiyatro İtalyan Opera Binası'nın olarak tanındı 1820'lerde Haymarket.
1797'de Leominster için parlamento üyeliğine seçildi , bu da ona alacaklılarından dokunulmazlık sağlayan bir pozisyondu. Bu parlamento 1802'de dağıldığında Fransa'ya kaçtı. Daha sonra geri döndü ve tiyatroyla olan ilişkisini sürdürürken 1806'dan 1812'ye kadar Barnstaple Parlamentosu üyesi oldu . Taylor sanatçılar veya bestecilerin kabul makbuzların biraz ödenen ve yönetim onun döneminin çok yaşamış Kral Bench , bir borçlu cezaevinde de Southwark'tan . Burada Lady Hamilton'ın yanında bir daire tuttu ve lüks içinde yaşadı, cömertçe eğlendi.
John Ebers
Kitapçı John Ebers , 1821'de tiyatronun yönetimini devraldı ve Rossini operalarının yedi Londra prömiyeri ( La gazza ladra , Il turco in Italia , Mosè in Egitto , Otello , La donna del lago , Matilde di Shabran ve Ricciardo) e Zoraide ) takip eden üç yıl içinde orada gerçekleşti. Ebers, tiyatroyu 1824'te Giambattista Benelli'ye devreder ve Rossini, eşi Isabella Colbran'ın performansıyla beş aylık bir sezon kalan yönetmenliğe davet edildi . İki operası, Zelmira ve Semiramide , sezon boyunca İngiliz prömiyerlerini aldı, ancak tiyatro büyük kayıplara uğradı ve Benelli, besteciye veya sanatçıya ödeme yapmadan kaçtı. Ebers, Giuditta Pasta'yı 1825 sezonu için meşgul etti , ancak tiyatronun kirasındaki büyük artışla birlikte onu iflasa zorlayan davalara karıştı ve ardından kitapçılık işine geri döndü.
Pierre François Laporte
1828'de Ebers, 1841'deki ölümüne kadar (1831-33'te kısa bir boşlukla) pozisyonu elinde tutan Pierre François Laporte tarafından tiyatro yöneticisi olarak seçildi. Rossini'nin Paris operalarından ikisi ( Le comte Ory ve Le siège de Corinthe ) vardı. Bu dönemde tiyatrodaki İngiliz prömiyerleri ve Laporte aynı zamanda Vincenzo Bellini ( La sonnambula , Norma ve I Puritani ) ve Gaetano Donizetti'nin ( Anna Bolena , Lucia di Lammermoor ve Lucrezia Borgia ) operalarını İngiliz halkına tanıtan ilk kişi oldu. . Laporte yönetiminde, Giulia Grisi , Pauline Viardot , Giovanni Battista Rubini , Luigi Lablache ve Mario gibi şarkıcılar , Londra sahnesinde tiyatroda ilk kez sahneye çıktılar. Bu dönemin müzik yönetmenleri arasında ünlü ve eksantrik Fransız arp sanatçısı Nicolas Bochsa da vardı . 1827'de atandı ve altı yıl bu görevde kaldı. Ne zaman Kraliçe Victoria 1837 yılında tahta çıkan, tiyatro adı Majestelerinin Tiyatrosu, İtalyan Opera Evi olarak değiştirilmiştir. Aynı yıl, Samuel Phelps olarak görev yaptığı Londra ilk sahneye çıkışını Shylock'un içinde Merchant of Venice , diğer oynayan, tiyatroda Shakespeare burada oyunlarında.
1840'lar boyunca, Dion Boucicault'un burada üretilmiş beş oyunu vardı: The Bastile [sic], bir "after-piece" (1842), Old Heads and Young Hearts (1844), The School for Scheming (1847), Confidence ( 1848) ve The Knight Arva (1848). 1853 yılında Robert Browning 'in Colombe Doğum Günü tiyatroda oynadı.
Benjamin Lumley
Laporte aniden öldü ve Benjamin Lumley 1842'de yönetimi devraldı ve Londra seyircilerini Donizetti'nin son operaları Don Pasquale ve La fille du régiment ile tanıştırdı . Başlangıçta Lumley ile Majestelerinin baş şefi Michael Costa arasındaki ilişkiler iyiydi. Verdi 'nin Ernani , Nabucco ve ben Lombardi 1845-46 onların İngiliz premieres aldı ve Lumley devreye ben Masnadieri besteci gelen. Bu operanın dünya prömiyeri 22 Temmuz 1847'de, Amalia rolünde İsveçli opera divası Jenny Lind ve 1847-48'de iki tane daha Verdi operası I due Foscari ve Attila'nın İngiliz prömiyerleri ile yapıldı . Bu arada, sanatçılar ihmal edilmiş hissetmeye devam ettiler ve tartışmalar devam etti. 1847'de Costa, nihayet opera şirketini Theatre Royal, Covent Garden'a transfer etti ve tiyatro, Majestelerinin Tiyatrosu olan sobriquet'i, 'İtalyan Opera Binası'nı bıraktı.
Siyah Kübalı gitarist Donna Maria Martinez'in Temmuz 1850'de tiyatroda ortaya çıkması büyük ilgi gördü.
Lumley , orkestrayı yönetmesi için Michael Balfe'yi görevlendirdi ve yeni bir opera için Felix Mendelssohn ile görüşmelere başladı . Jenny Lind Alice rolünde Mayıs 1847 on 4 début onu İngilizce yapmıştı Giacomo Meyerbeer 'in Robert le Diable Kraliyet ailesinin varlığında ve besteci de, Felix Mendelssohn . Tiyatronun etrafındaki insanların basını öyle bir şeydi ki, "sonunda ezilmiş ve yırtılmış elbiseler ve parçalara sarkan paltolar, mücadelede çürükler ve darbeler almış" olarak geldi. Tiyatroda bir dizi beğeni toplayan sezon boyunca sahne aldı, ulusal turnelere serpiştirildi ve İsveç Bülbülü olarak tanındı . Orkestranın Covent Garden'a ayrılması bir darbe oldu ve tiyatro 1852'de kapandı ve bir yangının rakibini kapatmasıyla 1856'da yeniden açıldı. Yeniden açıldıktan sonra Lumley, Verdi operalarının iki İngiliz prömiyerini daha sundu: 1856'da La traviata ve 1858'de Luisa Miller .
1830'ların başından 1840'ların sonlarına kadar Majesteleri Tiyatrosu, romantik bale çağının en parlak dönemine ev sahipliği yaptı ve tiyatronun yerleşik bale topluluğu, Ballet du Théâtre de l'Académie Royale de'nin yanı sıra Avrupa'nın en ünlü bale topluluğu olarak kabul edildi. Paris'te Müzik . Ünlü bale ustası Jules Perrot , 1830'da Majesteleri'nde bale sahnelemeye başladı. Lumley, onu 1842'de tiyatroya Başbakan Maître de Ballet'i (baş koreograf) atadı. Sahnelediği bale eserleri arasında Ondine, ou La Naïade (1843) vardı. La Esmeralda (1844) ve Catarina, ou La Fille du Bandit (1846) ve ünlü sapma Pas de Quatre (1845). Diğer bale ustaları romantik balenin süresince Majestelerinin Tiyatrosu bale için eser veren, en önemlisi Paul Taglioni (oğlu Filippo Taglioni dahil bale sahnelenen), Le Chevalier inconstant ou, Coralia (1847) ve Electra (1849, elektrik aydınlatmasından yararlanmak için bir balenin ilk üretimi). Arthur Saint-Léon , Pas de Quatre'nin devamı olarak kabul edilen La Vivandière (1844), Le Violin du Diable (1849) ve Le Jugement de Pâris (1850) gibi eserleri sahneledi .
İtalyan besteci Cesare Pugni , Lumley'in kendisi için yarattığı bir pozisyon olan 1843'te tiyatroya Bale Müziği Bestecisi olarak atandı . 1843'ten 1850'ye kadar tiyatroda sunulan hemen hemen her yeni baleyi besteledi. Pugni, 100'den fazla orijinal bale bestelemesinin yanı sıra, tiyatrodaki opera performanslarının araya girdiği sırada sıklıkla saptırma olarak gerçekleştirilen sayısız saptırma ve tesadüfi dansları besteleyen, türün en üretken bestecisi olmaya devam ediyor. Romantik bale dönemi boyunca tiyatro , aralarında Marie Taglioni , Carlotta Grisi , Fanny Elssler , Lucile Grahn ve Fanny Cerrito'nun da bulunduğu önemli balerinlerin performanslarını Perrot, Taglioni ve Saint- Léon'un eserlerinde sergiledi.
JH Mapleson
1862'den 1867'ye kadar tiyatro James Henry Mapleson tarafından yönetildi , La forza del destino , Médée , Faust ve The Merry Wives of Windsor'un İngiliz prömiyerleri de dahil olmak üzere İtalyan, Fransız ve Alman operalarını sunan ve Mario, Giulia Grisi gibi şarkıcıların tanıtımını yaptı. , De Murska , Thérèse Tietjens , Antonio Giuglini , Charles Santley ve Christine Nilsson . 6 Aralık 1867 gecesi, tiyatronun aşırı ısınan bir sobadan kaynaklandığı düşünülen yangın sonucu tahrip olmuştur. Sadece tiyatronun çıplak duvarları kaldı ve Pall Alışveriş Merkezi'ndeki bitişik dükkanların çoğu ve Charles Sokağındaki Clergy Club oteli değişen şiddette hasar gördü. Batı tarafındaki Royal Opera Arcade, yalnızca yüzeysel hasarla hayatta kaldı. Tiyatronun yıkılmasıyla, Mapleson şirketini Theatre Royal, Drury Lane'e götürdü .
1850'lerde olarak, bir uçta romantik bale çağında ile böyle Perrot, Saint-Léon, Taglioni ve besteci Pugni olarak bale başlıca şahsiyetleri, katıldı Çarın İmparatorluk Bale ait St. Petersburg, Rusya . Londra'daki bale, 19. yüzyılın sonuna kadar süren Her Majesty's Theatre'daki yangından başlayarak önemli bir düşüş yaşadı. Londra'daki bale, Adeline Genée gibi dansçıların performans göstermeye başladığı 20. yüzyılın başlarına kadar diriltilmedi . Tiyatronun bale grubu Old Vic'de yeni bir ev buldu ve kısa süre sonra Vic-Wells Ballet'in adını aldı . Daha sonra, öncelikle Sadler's Wells Tiyatrosu'na taşınan şirket, Sadler's Wells Balesi olarak tanındı. Sonunda topluluk Kraliyet Opera Binası'nda sahne almaya başladı ve bugün bilindiği gibi Kraliyet Balesi oldu .
Üçüncü tiyatro: 1868–1896
Lord Dudley için eski tiyatronun kabuğu içinde 1868'de 50.000 sterlinlik üçüncü bir bina inşa edildi . Charles Lee and Sons ve ortakları William Pain tarafından tasarlandı ve George Trollope and Sons tarafından inşa edildi . Tasarımcılar, John Nash'in emekliliğiyle ilgili uygulamalarını devralmıştı . Yeni tiyatro, tuğla güvenlik duvarları, demir çatı makasları ve Dennett'in patentli alçı-çimento zeminleri ile yangına daha az duyarlı olacak şekilde tasarlandı. Oditoryum, en büyük gösteriler için yeterince büyük bir sahne ile dört kademeye sahipti. Opera için tiyatro 1.890, oyunlar için orkestra çukuru kaldırılarak 2.500 kişi oturuyordu. Dudley ve Mapleson arasındaki kirayla ilgili bir anlaşmazlığın ve balenin popülaritesinin azalmasının bir sonucu olarak tiyatro, Revivalist bir Hıristiyan gruba 31.000 sterline satıldığı 1874 yılına kadar karanlık kaldı .
Mapleson, daha sonra Scotland Yard'ın inşası için kullanılan bir alana 2.000 kişilik bir Ulusal Opera Binası inşa etmek için yapılan feci bir girişimin ardından 1877 ve 1878'de Majesteleri'ne geri döndü . Şirketin dönüşünde koltuklar, halılar ve hatta duvar kağıtları dahil tiyatronun tüm teçhizatı kaldırıldı. Tiyatronun tadilatı için 6.000 £ harcandı ve 28 Nisan 1877'de bina Vincenzo Bellini'nin Norma operasının açılışıyla tiyatro kullanımına geri döndü . Londra galası Bizet 'in Carmen Haziran 1878 on 22 oluştu ve sonraki mevsimlerde tiyatro barındırılan Carl Rosa Operası Firma (Rosa'nın eşi Euphrosyne Parepa , kısmen Majestelerinin opera onun adını yapmıştı) ve Fransız bir program oyunlar ve hafif opera . Şirket, 1879 Şubat'ında tiyatroda Selina Dolaro'nun ve Don José rolünde Durward Lely'nin oynadığı tiyatroda İngilizce olarak Carmen'i üreten ilk şirket oldu . 1882 yılında tiyatro Londra galası yapılır barındırılan Wagner 'in Yüzük döngüsü .
Mapleson 1887 ve 1889'da geri döndü, ancak The Times , repertuarın "uzun süredir geniş bir kitleyi çekmeyi bırakan , şarkıcıların yalnızca ikinci sınıf kalitede ve performans standardının son derece düşük olduğu eserlerden oluştuğunu" yorumladı. 25 Mayıs 1889'daki Rigoletto , evde verilen son opera performansıydı.
Phipps tiyatrosu: 1897-günümüz
Bu dönemde tiyatro teknolojisindeki hızlı ilerlemeler ile 1868 tiyatrosu hızla modası geçmiş ve halen Dudley ailesine ait olan tiyatronun alt kirası 1891'de sona erecekti. The Commissioners of Woods, Forests and Land Gelirler ( Crown Estate'in öncüleri ), 1912'ye kadar kira süresinin dolmadığı Royal Arcade hariç, tiyatronun bulunduğu tüm bloğun yeniden inşa edilmesini istemişti. Tüm binaların temininde ve planın finansmanında sorunlar yaşanmıştı. ancak tiyatro ve çevresindeki binalar 1892'de yıkıldı. Bir tiyatro ve otel için mimar Charles J. Phipps'ten planlar yaptırıldı . Şubat 1896'da Herbert Beerbohm Tree ile tiyatronun yapımı için 55.000 £ bedelle bir anlaşmaya varıldı . Planlar Şubat 1897'de onaylandı ve 16 Temmuz 1896'da yeni tiyatronun temel taşı atıldı. Phipps 1897'de öldü ve tiyatro onun son eseriydi.
Mimari
Tiyatro , şimdi Yeni Zelanda Evi'nin bulunduğu bitişikteki Carlton Oteli ve restoran ile simetrik bir çift olarak tasarlandı . Cephe, her biri dokuz bölmeden oluşan üç bölümden oluşuyordu. Otel iki bölümden oluşuyordu, bir tiyatro ve iki bina zemin katın üzerinde bir kornişle birleştirildi. Binalar, Fransız Rönesansından esinlenen bir tarzda büyük kare kubbelerle örtülmüş çatı katları ile dört kata yükseldi . Tiyatronun birinci katında, ikinci kata yükselen ve daire fuayenin önünde bir sundurma oluşturan bir Korinth sütunu vardır . Bu, ana zemin kat girişlerinin üzerindeki bir gölgelik üzerindedir. Tiyatro doğu-batı ekseninde uzanmaktadır. Batı ucundaki sahne 49 fit (14.9 m) derinliğinde ve 69.5 fit (21.2 m) genişliğindeydi ve sözlü olarak tırmıktan ziyade düz olan ilk sahne. İç mekan, Gabriel'in Versailles'daki Operası'ndan sonra danışman mimar WH Romaine-Walker (1854–1940) tarafından tasarlanmıştır . Tezgahlar ve çukura, birinci katta elbise ve aile dairelerini barındıran iki kısmen dirsekli katman ve yukarıdaki katmanda üst daire, amfitiyatro ve galeri ile zemin seviyesinde girildi. Toplamda 1.319 koltuk vardı. Çağdaş görüş, projeyi eleştirdi. Edwin Sachs, 1897 tiyatro rehberinde şöyle yazmıştı: "Muamelenin Fransız Rönesansı tarzında olduğu düşünülmektedir ve baştan sona taş kullanılmıştır. Bununla birlikte, detay tatmin edici olarak adlandırılamaz, ne de dış cephe binanın amacını mimari olarak ifade edemez. . "
Tiyatronun modern görüşü daha cömerttir, İngiliz Mirası binayı hem Phipps'in en iyi eseri hem de Londra'daki en iyi planlanmış tiyatrolardan biri olarak tanımlamaktadır. Bina, Ocak 1970'te 2. Derece * olarak listelenmiştir . Binaların takdir edilmesi, bitişikteki oteli yeniden yapılanmadan kurtarmak için çok geç olmuştur ve 1963'te İngiliz mimarlar Robert Matthew , Johnson Marshall ve Partners tarafından tamamlanan Yeni Zelanda için yeni Yüksek Komisyon olarak tamamlanmıştır. Commonwealth Enstitüsü'nü tasarladı . 1995'te bu da II. Derece 1960'ların mimarisinin güzel bir örneği olarak listelendi. Nash ve Repton tarafından inşa edilen 200 yıllık Royal Opera Arcade, ikinci tiyatrodan günümüze kalanların tümü ve bir Londra pasajının en eski örneğidir.
Verim
Mevcut tiyatro 28 Nisan 1897'de açıldı. Herbert Beerbohm Tree tiyatroyu Haymarket Tiyatrosu'ndaki muazzam başarısından elde ettiği karla inşa etti ve tiyatronun yapımından 1917'deki ölümüne kadar tiyatronun sahibi, yöneticisi ve yaşadı. Kişisel kullanımı için, büyük, merkezi, kare Fransız tarzı kubbeye yerleştirilmiş bir ziyafet salonu ve oturma odası vardı. Bu bina, ilk yıllarında bazı opera performansları olmasına rağmen operada uzmanlaşmadı. Bir drama eşliğinde açıldı tiyatro Gilbert Parker 's Mighty Koltukları . Dickens , Tolstoy ve diğerlerinin romanlarının uyarlamaları, Molière ve Shakespeare'in klasik eserlerinin yanı sıra repertuarın önemli bir bölümünü oluşturdu . Tiyatro da dünya prömiyerini barındırılan JM Synge 'ın Tinker Düğünü 11 Kasım 1909 ve üzerinde George Bernard Shaw s' Pygmalion Henry Higgins gibi Ağacı ile, Bayan Patrick Campbell 1914 yılında Tree'nin yapımları kendi ayrıntılı ve tanınan edildi Eliza olarak genellikle canlı hayvanlar ve gerçek çim dahil olmak üzere muhteşem manzara ve efektler. Bunlar hem popüler hem de karlı kaldı, ancak son on yılında, Tree'nin oyunculuk tarzı giderek modası geçmiş olarak görüldü ve oyunlarının çoğu kötü eleştiriler aldı. Tree, ölümüne kadar gişede devam eden popülaritesini göstererek kendisini eleştirel kınamadan savundu.
1904 yılında Ağacı Drama Sanatları Akademisi (daha sonra kurulan RADA için 1905 yılında geçmeden önce tiyatroda merkezli bir yıl geçirdi), Gower Street içinde Bloomsbury . Tree, Akademi mezunlarını Majesteleri'ndeki şirketine götürmeye devam etti ve 1911'e kadar bu şekilde 40 kadar oyuncuyu istihdam etti.
Tiyatronun tesisleri doğal olarak yeni müzikal tiyatro türüne borçluydu . Chu Chin Chow 1916'da açıldı ve şaşırtıcı bir dünya rekoru için 2.235 performans sergiledi ( 1955'te Salad Days'e kadar ulaşılan bir rekor olan önceki müzikal tiyatro rekorunun neredeyse iki katı ). Majestelerinin de büyük oyuncu kadrosuna sahip büyük oyun prodüksiyonları gerçekleştirildi. George ve Ira Gershwin 'in Ah, Kay! 21 Eylül 1927'de Londra prömiyerini yaptı. Gertrude Lawrence ve John Kirby'nin rol aldığı filmde 213 performans sergilendi . Noël Coward'ın Bitter Sweet opereti 18 Temmuz 1929'dan itibaren 697 performans sergiledi. JB Priestley'in tiyatro uyarlaması The Good Companions 14 Mayıs 1931'de gösterildi.
Müzikaller, başarılı Broadway yapımları Follow the Girls (1945; 572 performans) ve Lerner ve Loewe müzikalleri Brigadoon (1949; 685 performans) ve Paint Your Wagon ( 1953; 478 performans). Leonard Bernstein 'ın Batı Yakası Hikayesi yoluyla Broadway'e transfer, 1039 performansları bir çalıştırmak için Aralık 1958 yılında açılan Manchester Opera House . Fiddler on the Roof'un Londra prömiyeri Chaim Topol'un oynadığı 16 Şubat 1967'de yapıldı ve prodüksiyon Her Majesty's'de 2.030 performans sergiledi. Orijinal sahne uyarlamasından kırk yıl sonra, André Previn'in The Good Companions adlı müzikal uyarlaması 11 Temmuz 1974'te prömiyerini yaptı, ardından Andrew Lloyd Webber ve Alan Ayckbourn'un 22 Nisan 1975'te başarısız olan işbirliği Jeeves izledi. başarı.
John Cleese düzenlenen (a Sharp Stick ile) gözünü çıkaran bir yarar olarak Uluslararası Af Örgütü 1976 yılında tiyatroda ve o kadar yayınlandı Majestelerinin de Pleasure . Bu, Peter Cook , Graham Chapman ve Rowan Atkinson gibi sanatçıların düzenlediği ve başrollerini paylaştığı The Secret Policeman's Balls'un ilkiydi . Mekan aynı zamanda 1983-1988 yılları arasında televizyonda yayınlanan popüler ITV varyete dizisi Live from Her Majesty's için de sahne oldu. Tommy Cooper bu programda çöktü ve 1984'te sahnede öldü.
Operadaki Hayalet
Opera'nın Hayaleti dünya prömiyerini 9 Ekim 1986'da tiyatroda yaptı, En İyi Yeni Müzikal dalında Olivier Ödülü'nü kazandı ve başroldeki performansıyla Olivier ödülü kazanan Sarah Brightman ve Michael Crawford rol aldı. Parça, Ekim 2011'de 25. yıldönümünü kutlayan ve Ekim 2010'da 10.000 performansı aşan Her Majesty's'de çalmaya devam ediyor. Tarihte en uzun soluklu ikinci West End müzikali ( Les Misérables'tan sonra ). Phantom , popülaritesinin devam etmesinin bir işareti olarak, 2006 BBC Radio 2 dinleyici anketinde "Ulusun Bir Numaralı Temel Müzikalleri" nde ikinci sırada yer aldı . Müzikal aynı zamanda Broadway'de en uzun süredir devam eden şovdur , 2004 yılında bir film haline getirildi ve 27 ülkede 145 şehirde 130 milyondan fazla kişi tarafından izlendi ve 2011 yılına kadar 3.2 milyar £ 'dan (5 milyar $) fazla hasılat elde etti. Tarihte başarılı eğlence projesi.
Majesteleri Tiyatrosu'nun "büyük dış cephesi" ve "sahnenin etrafındaki üç katmanlı kutu ve altın heykeliyle" lüks iç mekanı ve Fransız Rönesans tasarımı, Opéra Garnier'de geçen "bu Gotik hikaye için ideal bir yer" yapıyor . Orijinal Viktorya dönemi sahne mekanizması , tiyatro sahnesinin altında kalır. Tasarımcı Maria Björnson, müzikalden önemli bir sahnede, "Phantom'un gölde sanki sis ve ateş denizinde yüzüyormuş gibi seyahat ettiğini" göstermek için kullanmanın bir yolunu buldu. 5 Mayıs 2008'de yarışmaya ilk kez, gösteri üç günlüğüne sona erdi. Bu, tiyatroda 6 milden (10 km) fazla kablolama ve 120 oditoryum hoparlöründen oluşan gelişmiş bir ses sisteminin kurulmasına izin verdi.
Tiyatronun kapasitesi dört seviyede 1.216 koltuktur. Really Useful Theatres Group , daha önce Stoll-Moss Group'a ait olan dokuz diğer Londra tiyatrosuyla Ocak 2000'de satın aldı . 1990 ve 1993 yılları arasında, HLM ve CG Twelves ortaklığı tarafından yenileme ve iyileştirmeler yapıldı. 2014'te Really Useful Theatres, Really Faydalı Grup'tan ayrıldı ve tiyatronun sahibi oldu.
Notlar
Referanslar
- Adams, William Davenport. Drama sözlüğü (1904) Chatto ve Windus
- Çok sayıda arşiv materyali ile Tiyatro Tarihi (Arthur Lloyd)
- Tiyatro ve diğer Viktorya dönemi tiyatrolarının profili (Victorian Web)
- Burden, Michael , "Biagio Rebecca Draws the London Opera House: London's Kings Theatre in the 1790s", The Burlington , 161 (Mayıs 2019), s. 364–373.
- Yük, Michael (2019). "Eskrimde Diversions, Masquerading ve Elisabeth Félix'in ziyareti ile Londra'nın Renkli 1705-1844 Opera Binası". Sanatta Müzik: Uluslararası Müzik İkonografisi Dergisi . 44 (1–2): 19–165. ISSN 1522-7464 .
- Earl, John ve Michael Sell. İngiliz Tiyatroları Kılavuzu 1750–1950 , s. 116–17 (Theatres Trust, 2000) ISBN 0-7136-5688-3
- Larkin, Colin (ed). Guinness Who Who Who of Stage Musicals (Guinness Publishing, 1994) ISBN 0-85112-756-8
- Parker, John (ed). Tiyatroda Kim Kimdir , onuncu baskı, gözden geçirilmiş, Londra, 1947, s. 1184.
- İlgili Medya Majestelerinin Tiyatrosu Wikimedia Commons
- Majestelerinin Tiyatrosu resmi sitesi dan Gerçekten Faydalı Tiyatrolar Grubu
- "Herbert Beerbohm Ağaç arşivi, Bristol Üniversitesi Tiyatro Koleksiyonu, Bristol Üniversitesi" . 8 Haziran 2007 tarihinde orjinalinden arşivlendi . Alındı 26 Haziran 2007 .
- 2012 performansından sonra tiyatro ve çevrenin videosu