Gökyüzünden düşen buzlu çarşafların erotik seks arasından geçerken trafik yavaşlamaya başlamıştı. Önümde ne olduğunu görmek niyetiyle kontrol paneli penceremden dışarı baktım. Ne yazık ki, arabanın etrafında dönen kör edici karın ötesini zorlukla görebiliyorum. Millennium Falcon’u hiperuzayda uçuruyormuşum gibi hissettim ve her parçasının bu kadar tehlikeli olduğunu biliyordum.
Kar yolu kapladı, manzaranın geri kalanıyla onu kamufle etti. Neyse ki, farlarımın hendeklerde oluşturduğu gölgeler bana en azından yolun kenarının nerede olduğuna dair bazı ipuçları verdi. Bu ve bu yol hiç de alışılmadık bir şeydi. Onu birçok kez sürdüm. Cehennem, iyi havalarda muhtemelen gözüm kapalı yapardım, son birkaç yıldır o kadar çok sürdüm.
Altımda iyi bir kış lastiği seti vardı, bu da avantajımı biraz artırdı. Yine de, bir yanlış hareket ya da yolun merkezinin nerede olduğuna dair bir yanlış yargı ve sonunda felaketle sonuçlanırdım. Yine de sebat ettim. Kızıma, her hafta sonu gelip onu alacağıma söz vermiştim. Birkaç pırıltılı pul yüzünden kızımla vaktinde kaybedecek değildim.
Annesinden boşandığımdan beri, her iki haftada bir yolculuğa çıkmaya gayret ettim. Dürüst olmak gerekirse, artık buna gerek kalmadı. Birkaç ay önce on sekiz yaşına giren Sophie bir yetişkindi. İstediği gibi gelip gidebiliyordu ve artık ziyaret hakkı diye bir şey kalmamıştı. Ama hala lisede olduğu ve annesiyle yaşadığı için bu alışkanlığı sürdürdük. Gerçekten çok düşük görünüyordu – Sophie on dört gününün sadece üç gününü benimle geçiriyordu – bu yüzden en iyi şekilde yararlandım. Beni hep aynı saatte bekliyordu, ama bu gece muhtemelen biraz geç kalacağımı söyledim.
Olduğu gibi, otoyolda sadece 40 veya 50mph yaparak rahat hissettim. Büyük Kuzeybatı kötü hava ile ünlüydü, ancak Kanada’nın yolumuza gönderdiği bu şiddetli sistem savaşmadan çökmüyordu. Yani, anlaşmalıyım.
Tepeye tırmandığımda ve annesiyle birlikte taşındığı kasabaya baktığımda zaten kırk beş dakika gecikmiştim. Bu noktadan sonra oraya ulaşmak genellikle sadece on dakika sürüyordu, ama bu gece kimsenin tahmin etmediği bir şeydi. Çok uzaklarda da olsa sokak lambalarını gördüğüme sevindim, rahat bir nefes aldım. Bir dakika sonra cep telefonum çalmaya başladı. Aşağı baktım ve kızımın aradığını gördüm. Bardaklıktaki tüneğine uzanarak yarı kör bir şekilde açıp hoparlöre ayarladım.
“Hey melek!” Çocukluğundan beri sahip olduğum evcil hayvan adını kullanarak cevap verdim.
Sophie’nin sesi normalde sessiz olan arabayı doldurdu. “Merhaba baba!” diye yanıtladı. Hala yolda mısın?
Evet, öyleyim, ona haber verdim. Şimdi şehre bakıyorum.
Hafif bir duraklama oldu. Sesi şaşkınlıkla doldu. “Gerçekten mi? Orası çok kötü! Başardığına neredeyse şaşırdım. “
Seninle bir hafta sonunu hiçbir şey için kaçırmam, Sophie, diye güvence verdim. “Biraz kar bile yok.”
Alay etti. “Biraz kar mı? Baba, bu bir kar fırtınası. Bir de kötü! “
Her şey yolunda, Angel.
Kendimi mazur görmeden önce bir an için kısaca sohbet ettik ki yolu izleyebileyim. On beş dakika daha ve annesinin evinin önünde durdu. Soğuk havanın patlamasına kendimi hazırlayarak, arka kapıya doğru yer ayırttım. Giysilerimdeki karı silkelediğimde, Sophie orada beni bekliyordu.
“Merhaba baba!” ceketimi süsleyen kar taneciklerini önemsemeden beni kucaklayarak alkışladı. “Başardığına sevindim! Yollar nasıldı? “
“Korkunç,” dedi içtenlikle. Ancak, onları nazik ve yavaş alırsanız, yapılabilir. Kar küreme makinelerinin henüz çıkmadığına inanamıyorum. “
Köşeden bir sesle, “Buraya vardığın zaman, Mitchell,” dedi. Kime ait olduğunu çok iyi biliyordum. Sophie’nin annesi mutfağa girdi. “Tam olarak en iyi zamanınız değil.”
51 total views, 1 today