Uzun zaman önce bir yolcu atını tepeden köye doğru sürdü. Aşağıda bir tarlaya bakan ve bağıran , kollarını sallayan bir grup köylü gördü.Köye yaklaştığında köylüler ona doğru koştu ve bağırdılar . ” Tarlada canavar var, İmdaat”
Yolcu tarlaya baktı. Gördüğü tek şey bir karpuzdu. ” Aptal olmayın,o bir canavar değil bir karpuz ” dedi.
Köylüler bundan hoşlanmadı. “O bir canavar “dediler. “Hayır” dedi yolcu. Köylüler sinirleniyordu “O bir canavar “diye haykırdılar.
” Herkes onun bir karpuz olduğunu bilir” dedi yolcu.
Köylüler yolcuyu attan yaka paça indirdiler ve ördeklerin yüzdüğü bir çamura attılar. Adam üstü başı batmış bir halde ,atını da bırakıp kaçıp gitti.
Ertesi gün tepeden bir atlı daha geldi. Aynı şekilde bu yolcudan da yardım istediler. Yolcu tarlaya baktı ve durdu.
“Evet, işte canavar orada” Kılıcını çekip atını mahmuzladı ve tarlaya doğru saldırdı. Atıyla yanından süratle birkaç kez geçerek , kılıcıyla karpuzu paramparça etti. Geri döndüğünde köylüler çılgınca bu yolcuyu alkışlıyordu. O kadar mutlu oldular ki yolcuyu köylerinde misafir ettiler.
Bu süre içerisinde yolcu köylülerin hayatını ve bölgede nasıl yaşadıklarını ilgiyle ve dikkatle dinledi. Onlara bildiği şeyleri anlattı ve öğretti. Öğrettiklerinden biri de yavaş yavaş karpuz ile canavar arasındaki farktı.
Gitme zamanı geldiğinde , köylüler yolcuyu tepeye kadar uğurladılar. O sırada bir grup tarlayı göstererek gülmeye başladı ” Bakın bir karpuz”
“Evet “dedi yolcu. ” bazende bir canavar” dedi ve yoluna devam etti.
Sonuç : Bir çatışma ve çözümü üzerine yaklaşım hikayesi
Kaynak: Revell Jane- Norman Susan NLP,ELT in your Hands, London; Safirre Press 1997