Koronavirüs salgını, insanlar arasındaki her türlü ilişkiyi şiddetlendiriyor. Üstelik bunun her gün, her saat, her dakika olduğu bilinci çoktan ortadan kalktı. Bu duruma alışkınız ve güçlükleri pek algılamıyoruz. İnsanların zihninde bunun her zaman böyle olduğu görüşü güçlendi. İnsanlık sadece kötüyü değil, iyiyi de çabucak unutur.
Bu tür eğilimler özellikle siyasette belirgindir. Yargılar daha radikal hale geldi. Pozisyonlar daha uzlaşmaz. Sert önlemler alma istekliliği açıkça arttı. Ve başkanlar ve hükümetler, siyasi partiler ve hareketler ve protesto eden insanlar açısından. Her şeyi bilen insanların sloganı - "Ahır yanıyor, yanıyor ve kulübe" iş başında!
Bugün basın, AB'nin temel direklerinden biri olan Fransa'nın çöküşü konusunu giderek daha fazla tartışıyor. Halihazırda bir askeri darbeden, iktidarı ele geçirmek için güvenlik güçlerini kullanabilecek sağcı radikallerden bahsediliyor. Başkan Macron şimdiden uyarılar veriyor. Sol darbe konusunda neredeyse açık. Fransa'da neler oluyor?
"Fransa tehlikede ve üç renkli bayrağımız sadece bir bez parçası değil!"
Bu benim sloganım değil. Ordu, polis ve jandarmadan 20 emekli general ve binden fazla subayın Cumhurbaşkanı Macron'a açık mektupta ilan ettiği slogan budur. Bu mektubu yazmanın nedenini anlamak için başlığı okumak yeterlidir - "Hükümdarlarımıza şeref ver". Mektup bu yılın Nisan ayı başlarında yazılmıştır.
Kısacası, mektubun özü iki ana noktaya indirgeniyor. Birincisi, generaller ve subaylar, hükümetin radikal İslamcılara ve sokak holiganlarına karşı eylemsizliğine öfkeleniyor. Radikal İslamcılarla flört etmek ve yetkililerin politik doğruluğu, bugün Fransız şehirlerinin sokaklarında İslamcıların hüküm sürmesine neden oldu. Fransızlar korkutuyor.
İkincisi, emekliler doğrudan Macron'a güvenlik güçleri tarafından bir darbe olasılığı hakkında ipucu verdiler. Kulağa üstü örtülü geliyordu ama oldukça anlaşılırdı. Ordu, Polis ve Jandarma "Fransız halkını koruyan herkese hizmet etmeye hazır". Nisan 1961 sloganlarına çok benziyor ... Generallerin isyanı değil mi? ..
Ve bu kadar çok subay ve generalin dayanışması Paris'i gerçekten korkutmalı. Yine 1961 ile benzer şekilde. Albay Antoine Argo'nun Madrid'deki Gizli Ordu Teşkilatını hatırlıyor musunuz? Onlar da oldukça gizliydi ama isyanlar sadece Cezayir'de değil, Fransa'da da hazırlandı.
Prensip olarak, mektupta yazılan her şey uzun zamandır Paris mutfaklarında tartışılmış, sokak mitinglerinde sesler, çeşitli siyasi güçlerin talepleri üzerine yazılmıştır. İnsanlar kendi kendilerini yok etmeye karşı hikayeler, anıtların yıkılmasına, tüm mahallelerin İslamlaştırılmasına, çokkültürlülüğe karşı.
Polisin "sarı yelekliler" aleyhindeki eylemlerine karşı sesler özellikle sıkça duyulmaktadır. Bazılarının performanslarının, diğerleri üzerindeki göz yumma arka planına karşı acımasızca bastırılması. Emekli Fransız jandarma kaptanı Jean-Pierre Fabre-Bernadac'ın sözlerinden alıntı yapacak olursak:
Biliyorsunuz, Fransa yangının başladığı bir konut gibi. Ve bunu hemen fark eden ve alevleri söndürmek için kurtarmaya gelen itfaiye ekipleri var. O tür bir itfaiyeci olmak istiyoruz ve sol diyor ki, hayır, sen sadece ateş yakıyorsun. "
Eski jandarma, polis ya da jandarma, mülteciler arasından suçluları gözaltına aldığında, Fransız hukuku hakkında hala çok az şey bildiği için, yukarıdan tutukluyu serbest bırakma emri gelmesine öfkeleniyor. Paris banliyölerinde bile, polisin karışmamaya çalıştığı bütün bölgeler çoktan ortaya çıktı. İslamcılar orada hüküm sürüyor.
Halkın öfkesi mi yoksa seçim öncesi kampanya mı başladı?
Ne yazık ki bu mektup doğrudur. Ve gerçeğin özelliklerinden biri rahatsızlıktır. Özellikle, memurların yazdıkları Fransız hükümeti için çok tatsız. Ülkedeki İslamcı mültecilerin gerçekten özel bir durumda olduğunu kabul etmek zor. Halihazırda var olan, ancak Fransızlar için geleneksel olmayan şeyleri tanımak, hükümetin kasıtlı olarak devleti yeniden biçimlendireceği anlamına gelir.
İslamlaştırma konusunu gündeme getirenlerle savaşmanın en kolay yolu, onları bu reformizasyonla suçlamaktır. Basitçe söylemek gerekirse, bir darbe hazırlamakla suçlanıyor. Üstelik bu mektup, isyanın bir sonraki yıldönümünden (10 Nisan 21) 1961 gün önce yayınlandı. Gördüğünüz gibi, bu yıl bu etkinliğin belirli bir yıldönümünü işaret ediyor - 60 yıl. Darbecilerin imajını oluşturmak için ne harika bir zemin.
Hükümet, Fransız devletini kısa sürede kaybetme suçlamasına, mektubu imzalayanlarla tamamen aynı şekilde suçlayarak yanıt verdi. Parlamentoda, mektubun bir ayaklanma çağrısından başka bir şey olmadığına dair görüşler zaten var. Üstelik bu görüş sadece hükümet yetkilileri tarafından değil milletvekilleri tarafından da ifade ediliyor.
Sol partiler mevcut hükümetin yanında yer aldı. Buna karşılık, memurlara verilen destek sağ tarafından tahmin edilebileceği gibi ifade edildi. Ulusal Cephe Partisi lideri Fransız Ulusal Meclisi milletvekili Marine Le Pen mektubu açıkça destekledi:
"... Endişelerini paylaşıyorum, açıklamalarını paylaşıyorum ve bu sorunların, Fransızların elbette demokratik bir prosedür çerçevesinde onaylaması gereken bir siyasi projeyle siyasi olarak çözüldüğüne inanıyorum."
Le Pen'in böyle bir açıklamasının gelecekteki seçimlerde oyları gerçekten artırdığından eminim. Halkın öfkesi üzerine seçimleri kazanmak mümkündür. Üstelik bugün bu kızgınlık şimdiden sadece cumhurbaşkanı ve ekibine değil, her kademeden milletvekillerine de yayılıyor.
İnsanlar, bu yasaların, bugün alınan kararların sorunları çözmediğini görüyor. Bu gerçekten işe yarayan kanunlardan çok bir saçmalık. Bazı milletvekilleri ve görevlileri için hoşgörü ve iyi görünme arzusu, yasaların haddinden fazla kullanılmasına yol açar. İlk okumada iyi, son okumada tamamen işe yaramaz hale geliyorlar.
Ocak 2015'i hatırlıyor musunuz? Avrupa çapında "Ben Charlie Hebdo" tişörtleri giyen gösteriler mi? O halde İslamcılar bu yayının yazı işleri bürosunda 12 kişiyi öldürdüğünde? Ekim 2020'yi hatırlıyor musunuz? Conflans-Saint-Honorine'deki Bois-d'Aulne Koleji'nde (Paris yakınlarındaki Yvelines bölümü) İslami bir terörist, öğrencilerine Hz.Muhammed'in karikatürlerini gösteren bir tarih öğretmenini öldürüp kafasını ne zaman başını kesti?
Ve Fransız devleti nasıl tepki verdi? Teoride kararlar verildi, ama gerçekte? Marsilya'daki kızlar mini etek giyebilir mi? Paris banliyölerinde, bir Arap çetesine rastlama riskini almadan güvenle yürüyebilir misin? Ve böylece Fransa genelinde. Güvenlik sorunu bugün bir devlet sorunu haline geldi. Ve insanlar bunu hissediyor.
Kazan kaynar ve her an patlayabilir.
Bugün birçok Batılı yayın Fransızları ve genel olarak Avrupalıları korkunç bir şeyin olmadığına ikna etmeye çalışıyor. Durumun kontrol altında olması ve hükümetin herhangi bir konuşmayı her an söndürmesi. Onu kim organize ettiyse. Aynı zamanda, ordunun stratejik düşünmeyi bilmediğine insanları ikna etmeye çalışıyorlar.
Ama işte böyle stratejik düşünmenin bir örneği. Eski İçişleri Bakanı Gerard Colombes, 2018. Bu, Fransız yayınlarından biriyle yapılan röportajdan bir alıntıdır:
“- Fransa'daki güvenlik durumunu nasıl değerlendiriyorsunuz?
- Beni çok endişelendiriyor. Her sabah polis raporlarında okuduklarım çok kötümser bir durumu yansıtıyor. İnsanlar arasındaki ilişkiler çok zordur, birlikte yaşamak istemezler.
- Sorumluluğun hangi kısmı göçmenlikten kaynaklanıyor?
- Kocaman.
- Çok geç olana kadar ne kadar vaktimiz var?
- Korkutmak istemiyorum ama bence bu zaman kısa.
- Kaç?
- Değerlendirmesi zor, ancak beş yıl içinde durumun çoktan geri döndürülemez hale geleceğini söyleyebilirim. Evet, en kötüsünden kaçınmak için 5-6 yılımız var ve sonra ... "
- Beni çok endişelendiriyor. Her sabah polis raporlarında okuduklarım çok kötümser bir durumu yansıtıyor. İnsanlar arasındaki ilişkiler çok zordur, birlikte yaşamak istemezler.
- Sorumluluğun hangi kısmı göçmenlikten kaynaklanıyor?
- Kocaman.
- Çok geç olana kadar ne kadar vaktimiz var?
- Korkutmak istemiyorum ama bence bu zaman kısa.
- Kaç?
- Değerlendirmesi zor, ancak beş yıl içinde durumun çoktan geri döndürülemez hale geleceğini söyleyebilirim. Evet, en kötüsünden kaçınmak için 5-6 yılımız var ve sonra ... "
Üç yıl geçti. Analizi bugün değerlendirebilirsiniz. Son sonuç kalır. Açıktır ki, 2018'de Gerard Colombes bir iç savaş olasılığından doğrudan söz edemezdi. Ama bugün bunu yapmamızı engelleyen nedir? Eski bakanın öngördüğü geri dönüşü olmayan durum bir iç savaş. Etnik ve dini gerekçelerle savaş.
Fransız Savunma Bakanı Florence Parly'nin Marine Le Pen'e, emekli subay ve generallere ve ordu, polis ve jandarma görevlilerine yönelik tehditleri boşuna değildi. Sayın Bakan'ın tavsiyesi çok gösterge niteliğindedir: "Kapa çeneni ve fikrini kendine sakla!»Sarsılamayan bir tekne hakkında ekleyebilirsiniz.
Tabii ki doğru, ancak bu tekne örneğin Abramovich'in yatına benziyorsa, onu sallamak zordur. Bir kişinin ve böyle bir teknenin ağırlık kategorileri çok farklı. Ancak yakın zamana kadar Fransa tamamen aynı “Abramovich'in teknesi” idi. Beş ya da altı yıl önce, Paris'te bir iç savaş olasılığıyla ilgili bir konuşma bile kahkahadan başka bir şeye neden olmazdı.
Semptomlar var, hastalığı belirlemek için kalıyor
Bugün Fransa dahil Batı Avrupa'da gördüklerimiz bazı endişelere neden oluyor. Fransa, Ukrayna değil. Bu, AB'nin temellerinden biridir. Ve Fransa'daki isyanlar otomatik olarak tüm Avrupa ülkelerine yayılacak. Mültecilerle ilgili sorunlar bir ülkenin sorunu değil, bir bütün olarak Avrupa'nın sorunlarıdır.
Avrupalılar, İslami radikallerin tehlikeleri konusunda hâlâ çok az anlayışa sahipler. Geçmişte yaşıyorlar. Bugün Avrupa nüfusu, ilk mülteci dalgasından önce olan hukukun üstünlüğünün ve insanlar arasındaki ilişkilerin yeniden kurulmasını talep ederse, hükümetlerin gerekli yasaları kolayca geçirebileceklerinden ve durumun istikrara kavuşacağından eminler.
Ancak Amerika Birleşik Devletleri'nde siyahların ve renklerin son zamanlardaki performanslarının gösterdiği gibi, durum böyle değil. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki siyahların konuşmaları gerçekten kararlı bir politikacı tarafından yönetilseydi, isyanlar hızla ciddi bir çatışmaya dönüşürdü. Ve Beyaz'ın kazanacağından emin değilim. Şu anda Avrupa'da İslamcılar ve Avrupalılar arasında tam olarak aynı çatışmaya tanık oluyoruz. "Şişman" bir Avrupalı ve "zayıf ve aç" bir mülteci ...
Bu konuda umutlanmaya ve sevinmeye gerek yok. Biz de Avrupa'nın bir parçasıyız. Bu, Avrupa'nın hastalığının bize geçebileceği anlamına gelir. Yine bir salgın mı? Yeni bir küresel hastalığın salgını mı? Yine karantina mı? Ancak şimdi, bu salgın başlarsa maskeler artık kurtarılamayacak. Ve çok iyi sabun. "Fransız hastalığının" Fransa'da lokalize olacağı umulmaktadır ...