1918’in ortasındaki İngiliz Ordusu, farklı özelliklerde ve savaş yeteneklerinde birbirinden farklı, çeşitli sınıf ve tiplerde tanklara sahipti. Örneğin, daha ağır olan "elmaslar" engebeli arazide yüksek manevra kabiliyeti gösterirken, hafif tanklar daha yüksek hızlarda farklılık gösteriyordu. Aynı zamanda, makinelerin önemli bir kısmı nispeten zayıf bir çekinceye sahipti ve sadece makineli tüfekler ile donatılmıştı. Mevcut tüm tankların çalışma deneyiminin incelenmesi, yeni konseptlerin oluşmasına ve gelecek vaat eden zırhlı araç mimarilerinin ortaya çıkmasına neden oldu.
Tahta kukla tank Orta Tank Mark D
Neredeyse hiç kimse mevcut sorunlara en iyi çözümün, hafif ekipmanların yüksek hareket kabiliyetini ve ağır vasıtaların mücadele niteliklerini birleştiren orta tanklar olduğundan şüpheliydi. Bu bağlamda, 1918'in ikinci yarısında, aynı anda birkaç benzer proje başlatıldı. Bunlardan biri Orta Tank Mark D - "Orta Tank, Tip D" adını aldı. İlginç bir şekilde, “D” projesi ile ilgili çalışmalar Ekim ayında 1918'te başlamıştır, yani. Savaş bitmeden sadece birkaç hafta önce. Sonuç olarak, tank savaş alanına girme şansını hızla kaybetti, ancak proje hala durmadı ve teste ulaştı.
Gelişmiş tank, mobilite ve ateş gücü açısından özel gereksinimlere sahipti. Makine en az 3 m genişliğindeki çukurların üstesinden gelmek ve herhangi bir yöne hedeflerine saldırabilmek zorundaydı. Bu tür sorunların çözümü, tankın alışılmadık bir teknik görünümünün oluşmasına yol açtı. Zamanındaki diğer “kara gemilerinin” geçmişine rağmen, yeni Orta Tank Mark D çok dikkat çekici ve sıradışı görünüyordu. Bununla birlikte, aynı zamanda, modern bakış açısıyla tanıdık bazı çözümler projede kullanılmalıdır.
Projenin ana fikirleri, Kasım ayında tam boyutlu bir ahşap yerleşim planının ortaya çıkmasıyla 1918'in son aylarında ortaya çıktı. Bu ürünün incelemesinin sonuçlarına dayanarak, gerekli değişiklikler belirlendi ve ardından proje gerektiği gibi değiştirildi. Gövde bazı değişiklikler geçirdi, yerleşik birimlerin bileşimi hafifçe değişti. Diğer orijinal teknik çözümler geri dönüştürülmedi.
Orta Tank Mark D projesi, engebeli arazide yüksek manevra kabiliyeti gösterebilecek kadar büyük bir savaş aracının inşasını önerdi. Bu sorunları çözmek için, tasarımcılar mevcut sistemlere çok az benzeyen yeni bir alt takım geliştirdiler. Bu nedenle, geniş açmaların üstesinden gelmek için, mümkün olan en yüksek kaide sahip paletli bir tahrik ünitesi kullanılması önerildi. Standart olmayan palet yapısı sayesinde genel geçirgenlik artırıldı.
Orta tank "D" nin ana elemanı, orijinal tasarımın zırh gövdesiydi. Gövde, 8-10 mm kalınlığında zırh plakalarından birleştirilmiştir. Cıvata ve perçinlerin yardımı ile, metal levhalardan monte edilen bir çerçeve üzerine ayrı ayrı plakalar monte edildi. Davanın düzeni şimdi klasik olarak adlandırılana yakındı. Yaşanabilir hacim, kendi içinde kontrol ve savaş bölümlerini birleştirerek, gövdenin önüne yerleştirilmişti. Santral ve iletim altında büyük kıç bölmesi verildi. Aynı zamanda, makine yerine sabit bir tekerlek yuvası kullanılan bir döner kuleye sahip değildi.
Tank gövdesi nispeten dar ve yüksek kavisli bir ön tabaka aldı. Yanlarında, yürüyen aksam elemanlarını gövdeye göre ileri doğru hareket ettirmek için gerekli olan kirişler ve kalkanlar tutturulmuştur. Bazı verilere göre, gövde, rayların içinde bulunan yerleşik hacimlerin varlığı ile ayırt edildi. Aynı zamanda çok uzun bir dikey tarafa sahipti. Gövdenin önünde, çatı yoktu, çünkü bu yerde silahlı bir güverte vardı. Kıçta, küçük yükseklikte kesilmiş bir piramit şeklinde yapılmış bir motor bölmesi kapağı vardı. Kıç dikeyden farklı açılarda bulunan birkaç zırh plakasından yapılmıştır.
Konaklama için оружия gövdenin ön kısmına yerleştirilmiş sabit bir tekerlek yuvası kullanılması önerilmiştir. Ön kısmı kasanın ön plakası ile aynı hizada idi ve şeklini tekrarladı. Yan kesimler kavislidir. Bu nedenle, ana gövde kısmının ötesine çıkmış ve bir çeşit eskrim nişi oluşturmuşlardır. Kulenin kıçları da yuvarlatılmış bir şekle sahipti ve bu tabaka diğerlerinden yükseklikte farklıydı. Bu bağlamda, kabinde, gözetleme yuvalarına sahip küçük bir taretin olduğu, arka kısımda kabarık bir kavisli çatı ele geçirilmiştir.
Santralın montajı ve iletimi için teknenin merkezi ve arka kısımları verilmiştir. Tankın büyüklüğü ve ağırlığı ile ayırt edildiğinden uygun bir motora ihtiyacı vardı. Bununla birlikte, güçlü bir elektrik santralinin kurulumu için serbest hacim sıkıntısı yoktu. Orta D tank, 240 hp'de derecelendirilmiş Armstrong Siddley Puma karbüratör motoru ile donatılmıştır. Motor, arka tahrik tekerleklerini sürmek için gereken nispeten basit bir tasarımla mekanik bir şanzımana bağlandı.
Bir gösteri yarışında Tank "D"
Projenin amaçlarından biri araziyi arttırmaktı. Bunu çözmek için, mevcut sistemlere benzeyen orijinal şasi tasarımının kullanılması önerildi, ancak aynı zamanda göze çarpan bazı farklar vardı. Her iki tarafın altında sözde kullanarak. Kablo süspansiyonu, 28 küçük çaplı destek makaralarına monte edildi. Aynı zamanda, silindirlerin taban kirişi, silindirlerin sadece bir kısmı zeminde dururken, diğerleri normal olarak üzerinde yükselirken ve gerginlikler olarak kullanıldığından kavisli hale getirildi. Aynı zamanda, tank, o dönemin İngiliz zırhlı araçları için karaktersiz özelliklere sahip, her iki tarafta da beş adet destek silindiri aldı. Tahtanın ön ve arka kısımlarına kılavuzlar ve büyük çaplı tahrik tekerlekleri yerleştirildi. Şasenin tüm ana parçaları zırh yan kalkanlarıyla kapatıldı.
Tank Orta Tank Mark D sıradışı tasarım yeni bir tırtıl aldı. Tek bir döküm kamyonu yerine, sözde bir sistem kullanıldı. iskelet tipi Böyle bir tırtıl temeli, geniş genişlikteki paletlerin tutturulduğu dar bir metal zincirdi. Bu, minimum montaj ağırlığına sahip kabul edilebilir bir destek yüzeyi elde etmeyi mümkün kılmıştır.
Potansiyel orta tankın tüm silahları, gövdenin ön kabinde bulunacaktı. Makineli tüfekler ve topların kullanılmasını içeren çeşitli silahlı teçhizat çeşitleri göz önünde bulunduruldu. En güçlü kompleksin, 57 mm tabanca ve iki tüfek kalibre makineli tüfek içerdiği düşünülüyordu. Bununla birlikte, silahın bu versiyonu taslaklardan çıkmadı ve deneysel ekipman daha az güçlü bir silah aldı.
Makineli tüfekler için üç bilyalı montaj kolu, ön kesimlerin ortasına ve levhalara yerleştirildi. 7,7-mm makineli tüfek Hotchkiss kullanılması önerildi. Makineli tüfek ortamlarının tasarımı ileri yarımkürede ve tankın yanında oldukça geniş sektörlerde bombardıman hedeflerine izin verdi. Ateşi hızlı bir şekilde büyük açılara transfer etme görevi aynı anda farklı makineli tüfekler kullanılarak çözülebilir. Binlerce kartuş şeklinde mühimmat uygun raflarda yaşanabilir bölme içinde taşınmalıdır.
Bilinen verilere göre, orta tank "D" nin ekibi dört kişiden oluşacaktı. Araba bir sürücü, asistanı, komutanı ve atıcı tarafından sürüldü. Tüm mürettebatın işleri, gövdenin ön insanlı bölümünde bulunmakta ve birbirlerinden ayrılmamaktadır. Sürücü ve asistanı, bölmenin ön kısmına yerleştirilmiş ve ön kapaktaki tavan kapakları veya görüş yuvaları ile yolu görebiliyordu. Komutan, kabinin arka tarafına yerleştirildi ve görüntüleme yarıklarına sahip bir taret kullanıldı. Tankın içine erişmek için, sürücü ve komutanın kapakları kullanıldı. Ayrıca, gövdenin sol tarafında başka bir yuvarlak kapak yerleştirildi.
Durum ve mevcut durumdan bağımsız olarak, sürücünün bir tank kullanması gerekiyordu. Asistanının asıl görevi, santralin çalışmasını izlemekti. Komutan, her şeyden önce, savaş alanını gözlemlemek ve hedefleri aramaktı. Nişancı silahlara hizmet etti. Uygun koşullar altında, yardımcı sürücü ve komutan atıcıya yardımcı olabilir ve iki makineli tüfek kontrolünü ele geçirebilir. Böylece mürettebat, en azından tüm mevcut silahların aynı anda kullanımı için teorik olarak mümkündü.
Engellerin üstesinden gelmek üzere uyarlanan orijinal şase, tankın boyutları üzerinde önemli bir etkiye sahipti. Orta Tank Markası D'nin toplam uzunluğu 9,15 m'ye ulaştı, genişlik 2,2 m'yi aşmadı, yüksekliği 2,5 m'den fazla değildi. 13,5 km / s iyi bir yolda. Enerji rezervi 18 km idi. Tank, 35 m yüksekliğinde bir duvara tırmanabilir ve 37 m'den daha geniş bir hendekten geçebilir.
Potansiyel tank, havayla dolu büyük iç hacimlerle ayırt edildi. Sonuç olarak, yüzdürme kabiliyeti sınırlıydı ve sadece bariyerlerle değil su bariyerlerini geçebildi. Ancak, suyun gerçek özellikleri çok yüksek değildi ve su kütlelerinin kesişimine önemli kısıtlamalar getirdi.
Araba soğutmasız kıyıya tırmanabilirdi.
Orta D projesinin gelişimi, Birinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra tamamlandı. Daha sonra imzalanan ateşkes ve barış antlaşmasına rağmen, İngiltere’nin yeni projelere imza atması, bununla birlikte bazı projelerde çalışmaların devam etmesine yol açtı. 1920’te test için ilk prototip üretildi. Yakında bu araba, sürüş performansını kontrol etmenin planlandığı çöp sahasına gönderildi. O sırada prototipin silahları olmadığı belirtilmelidir. Bununla birlikte, nispeten hafif makineli tüfeklerin yokluğu, ana özellikler üzerinde gözle görülür bir etkiye sahip olamaz.
Sahada, tank hesaplanan özellikleri doğruladı. Zamanında en yüksek hızı geliştirdi ve diğer zırhlı araçlar için kabul edilemez derecede zor olan çeşitli engelleri aşabildi. Zamanın diğer tanklarından en önemli fark navigasyon olasılığıydı. Silahların kontrolü ve yokluğu onun bulunmamasından dolayı yapılmadı.
Aynı zamanda, yüksek teknik özelliklerin elde edilmesine doğrudan ilişkin eksiklikler tespit edildi. Tank Mark D'nin üretimi ve kullanımı çok zordu. Öncelikle ve en önemlisi, aşırı karmaşık şasinin montajı ve bakımı sırasında bir veya diğerinin zorlukları ortaya çıktı. Ayrıca, bazı durumlarda, uzun izler ve şasi tabanıyla ilişkili manevra kabiliyeti ile ilgili sorunlar olabilir.
Tankın taban konfigürasyonunda kontrolü ve bitirilmesi birkaç ay sürmüştür. İlk olarak, testler sadece karada yapıldı, ancak 1921'te deneyimli bir Orta Tank Mark D ilk defa rezervuara gitti. İlk olarak, test cihazları zırhlı aracın ford etrafında hareket etme yeteneklerini kontrol etti. Daha sonra, bazı küçük gelişmelerden sonra, tankı tamamen yüzdürmek için bir girişimde bulunuldu. Takip eden kontroller sırasında, makinenin böyle bir bağlamda belirli bir potansiyele sahip olduğu, ancak uygulamasının bir çok zorlukla ilişkili olduğu bulunmuştur.
Tank, herhangi bir ek araç kullanmadan gerçekten yüzebiliyordu. İzleri geri sararak, yaklaşık 5 km / s hızla yüzebiliyordu. Ancak, taslak kabul edilemez derecede yüksekti. Su üzerindeki testler sırasında, makine belirgin şekilde hafifletildi, ancak bu şekilde kılavuzların ve tahrik tekerleklerinin dingil seviyesine battı. Tüm zırhı ve silahları kurmak mutlaka bir yedek rezerv yüzdürme kaybına yol açacaktır. Sonuç olarak, tank küçük bir heyecandan bile korkuyordu. Karaya fırlatmak ve karaya çıkmak için, arabanın hala bulunması gereken sertlikte bir tabana ve plaja düz bir bölümü gerekiyordu.
Önerilen orta tank "D", hareket kabiliyeti ve manevra kabiliyeti yüksek özellikleri ile ayırt edildi, ancak göze çarpan kusurlardan mahrum değildi. Silahlanma ve zırh yeterince güçlü değildi ve montaj ve operasyon birçok sorunla ilişkilendirildi. Mevcut ekipmana göre asıl avantajlar eksikti ya eksikti ya da üst üste biniyordu ve belirli özelliklerde gecikme yaşanıyordu. Böyle bir zırhlı araç, İngiliz ordusunun ilgisini çekmedi. 1921'ta askeri departman Orta Tank Mark D projesine olan ilgisini göstermeyi bıraktı ve alternatif tasarımlar daha fazla destek almaya başladı.
Ancak, bu proje üzerinde çalışmak derhal durmadı. Müşterinin test etme ve eleştirilme tecrübesi göz önünde bulundurularak mevcut makinenin modernizasyonu için girişimlerde bulunuldu. Kısa süre sonra, orta tankın iki yeni versiyonu ortaya çıktı. Bazı raporlara göre, yeni projelerin doğrulanması mevcut bir prototip kullanılarak yapıldı. İki defa bir şekilde veya başka şekilde yeniden inşa edildi ve her seferinde performansta bir miktar iyileşme sağlandı. Bu durumda, yeni projelerin bir veya iki ayrı prototip kullanılarak test edildiğine inanmak için sebep var.
İlk yükseltme seçeneği Orta Tank Mark D * olarak belirlenmiştir. Bu projenin kasanın hafif bir güncellemesi sunduğu bilinmektedir. Anlaşılan, mevcut tasarımı, süspansiyon sistemlerinin optimizasyonu ile ama aynı zamanda genel mimarinin aynı anda korunması ile basitleştirmekti. Bazı raporlara göre, bu tür işlemler, yan plakaların tasarımında ve kapattıkları cihazların yeniden birleştirilmesinde bir değişikliğe yol açtı.
Bir sonraki proje Medium Tank Mark D ** şasinin yeni bir şekilde iyileştirilmesini sağladı ve üst yapı tasarımını etkiledi. İkincisi, mürettebatın farkındalığını arttırmayı mümkün kılan görüntüleme yuvalarına sahip ek bir taret aldı. İkinci taret, özel bir üstyapı üzerinde bulunan çatının önüne yerleştirildi. Şasi güncellenmiş parçaları aldı. İskelet yapısını korudular, ancak enine elemanlar şimdi ana zincire göre sallanabildiler. Bu, bir dereceye kadar arabanın ağırlığının toprağa dağılımını iyileştirmiş ve verimi arttırmış olmalıdır.
Mark D tankının iki yükseltmesi teknik ve operasyonel özelliklerde belirli bir artışa izin verdi, ancak istenen sonuçlara yol açmadı. Ünvanda iki yıldızla bir değişiklik yapılması durumunda, askeri bakanlığın mevcut önerileri gözden geçirme ve sonuç çıkarma vakti vardı. Vickers tarafından geliştirilen orta tank Orta Tank Mark I, kullanılması tavsiye edildi. “D” harfi altındaki zırhlı araç, birliklere girme şansını kaybetti.
Muhtemelen, mevcut gelişmeleri pratik uygulamaya getirme arzusuna dayanarak, Orta Tank Mark D projesinin yazarları onu yeni zırhlı araç türleri için temel olarak kullandılar. Aynı yıl, 1921 mevcut bir projeye dayanan yeni zırhlı araçlar yarattı. Diğer boyutlarda farklılık göstermişler ve ayrıca onboard ekipmanı da vardı. Bununla birlikte, bu gelişmeler mevcut kavramların seri üretime getirilmesine ve ardından orduda kullanılmasına izin vermedi.
Yerleşik prototip (veya prototipler) depolama için gönderildi. En azından yirmili yılların sonuna kadar Bovington ispat sahasında kaldığı bilinmektedir. Daha sonra, araç gereksiz yere atıldı. Artık deneyimli bir orta tank Orta Tank Mark D, sadece birkaç fotoğrafta görülebilir.
Orta Tank Mark D projesinin amacı, mevcut teknolojinin en iyi özelliklerini birleştiren, gelecek vaat eden bir orta tank oluşturmaktı. Görevler başarıyla çözüldü, ancak bunun fiyatı kabul edilemez bir tasarım ve işletme karmaşıklığıydı. "D" tankı ile paralel olarak geliştirilen benzer amaçlara sahip olan diğer örnekler, ordunun son seçimini belirleyen daha az hataya sahipti. Tasarımcılar orta tankı modernize etmeye ya da farklı bir sınıftaki yeni zırhlı araçların temelini oluşturmaya çalıştılar, ancak tüm bu girişimler İngiliz tank tasarımı tarihinde gözle görülür bir iz bıraksalar da ordunun gelecekteki donanımını etkilemedi.
Göre:
https://aviarmor.net/
http://landships.activeboard.com/
Fletcher D. İngilizlerin Tankları 1915-19. Crowood Press, 2001.
Fedoseev S. Birinci Dünya Savaşı'nın Tankları. - M.: Yauza: Eksmo, 2010.