28 Nisan 2013 Pazar
umut(?)
Aileleriyle güle eğlene gezenleri izliyordu, arkasında deniz efekti eklenmiş bir film gibi. İnsanların denize dönük oturmasını taklit etmişti; deniz içini açar diyorlardı. Öyle miydi pek düşünmemişti, sadece yapıyordu; aileler de önünden geçiyorlardı; "bak sen yalnızsın, hep yalnız kalacaksın" şarkısının korosu misali. Tek yalnız kendisiydi sanki.
İnsanlara iyilik yapmayı severdi; iyilik yap, birgün karşına gelecekler demişlerdi. O'da insanlara yardım ediyordu, doğaya ve tüm canlılara iyi davranıyordu; nedenini unutmuştu ama karşısına gelmediğini ve gelmeyeceğini biliyordu.
İnanç demişlerdi, inan mutlaka olur. İnandığı ne varsa hiç biri olmuyordu, olmamıştı ama inanmaya inanmıştı. Her kim ihtiyaç duyduysa teselliye; onlara da aynısını yinelemişti, mutlak bir inançla. İnancı sağlam sanıyorlardı, O'da inancına sarılıyordu, tek kurtarıcısı gibiydi.
Öldüğüne değil, intihar ettiğine inanamamışlardı; bunca zaman vaaz verenler. Oysa inançlı ve neşeli bir insandı, hayat doluydu; nasıl olurdu da böyle bir insan intihar etmiş olabilirdi. Kesinlikle inanılmazdı.
Oysa kimsenin anlamadığı da buydu; inancı verenler, inancı sarsıldığında yıkılıp yitenleri görmemişlerdi. Bir gece yüreğinde tükettiği son demle; kalmayan umuduyla ölüme inanmaya karar vermişti. İnancı ilk kez gerçekleşmişti, ilk ve tek kez inandığını gerçekleştirmesine izin vermişti; hayat.