Bugün, “Çocuğunu Girişimci Olarak Yetiştirmek İsteyen Ailelere 7 Öneri!” adlı bir yazıya denk geldim, kızdım. Kızgınlığımı atamadım, buraya da yazayım dedim.
Yazı, kendini “Girişim Savaşçısı” olarak tanımlayan Berke Sarpaş’ın öğütleri üzerine. Misal yazıdan bazı bölümler;
- “Ona asla harçlık vermeyin. Bunun yerine kendi harçlığını kendisinin kazanmasını sağlayın. Kendi gelirini kendisi yönetsin. Batı dünyasında 14 yaşındaki çocuklar McDonalds’da çalışıyor, Ben 8 yaşında eski oyuncaklarımı satarak işportacılığa başlamıştım. Belki siz çocuğunuzun henüz 6 yaşındayken sofrayı kurmaya yardımcı olması karşılığında şeker ikram edebilirsiniz.”
- “Ona karşılıksız bir şey vermeyin. Buna hiç alışmaması en doğrusu. Eğer bir şey alacaksa önce bunu hak etmeli. Ben kendi oğluma bir parça çikolata vermek için once yapbozunu tamamlamasını istiyorum. Hak etmeyi öğrenmeli. Merak etmeyin, bu onu maddiyatçı yapmaz. İstediklerini elde etmek için biraz emek harcamasına müsaade edin.”
- “Ona pazarlamayı öğretmeye başlayın. Birlikte TV reklamlarını izleyin, gazete/dergi ilanlarını gözden geçirin, buradaki satış mesajlarını inceleyin ve bunları birlikte analiz edin. Sonra ondan yenilerini hazırlamasını isteyin. Mesela size kartondan bir ürün ilanı hazırlasın.”
- “Hata yapmasına müsaade edin. Hatalar neticede bir öğrenmeye yol açıyorsa son derece gerekli ve faydalıdır. Mesela tabağı düşürerek kırdı. Ona neden düşürdüğünü sakince sorun ve açıklamasına izin verin. Ne yapsaydı düşürmezdi? Ne yapsaydı hasta olmazdı?”
Şimdi, inceden bir gencimizin hayatına fokuslanalım. Doğuyor. Sanırım artık 6 yaşından itibaren okula gitmeye başlıyor. Lise falan geçiyor. Üniversite sınavına hazırlanıyor. Hayatı sikiliyor o sene. Ki büyük ihtimalle, boktan bir lisede okuduğu için hiçbir şey bilmiyor, anlamıyor. Oldu, bir üniversiteye yerleşti varsayalım. 4-5 yılda bitiriyor, mezun oluyor. Erkekse askerlik falan +1 yıl daha. Sonra iş bul. Çalış. Evlen. Ev taksitine gir. 50 yaşına gelince evi olan, evli ve çocuklu, hayatta istediği hiçbir şeyi yapamamış birisin. Eğer anadan babadan hanlar hamamlar kalmadıysa, üç aşağı beş yukarı bu şekilde memleketin “okullu” büyük çoğunluğu. Velhasıl içinde bulunduğumuz düzen, 6 yaşında bir çocuğu alıp sığıra dönüştürmek konusunda tam bir uzman.
Bunun yanında, toplum olarak ahlaki bir standardımızın olmaması büyük bir sorun. Çok ayrıntıya gerek yok, Fransa’da IŞİD saldırısı sonrasında bizim milli maçın başında saygı duruşunu ıslıklayan şerefsizleri hatırlayın yeter. Dolayısıyla; yerelde ahlaksızlığımız, globalde ise kapitalizmin sert şartlarının etkisi memleketi yaraque gibi bir yer yapıyor.
Peki bu çerçevede biz ne yapmalıymışız? Yazıya göre çocuğumuza paylaşmak yerine kazanmayı öğütlemeliymişiz. Çocuğumuzu yanımıza alıp reklam izlemeliymişiz. Hatta göt kadar bebemizden bize bir ürün reklamı hazırlamasını istemeliymişiz. El kadar bebeye çukulat vermek için bir şeyler yapmasını sağlamalıymışız. Bu sayede çocuğumuz GİRİŞİMCİ olabilirmiş.
Lafı dolandırmaya gerek yok, yukarıdaki tavsiyeleri dinleyen insanın evladı dümdüz orospu çocuğu olur. Zaten bir yerden sonra istemese de o devasa küresel sistemin içine girecek. Bırakın bari en azından az biraz çocukluk yaşasın. Karşılıksız bir şeyler yapmanın, paylaşmanın güzelliğini görsün.