12 Mart 2020’de Swift adlı bir uzay teleskobu, Samanyolu’nun yarısından bir radyasyon patlaması tespit etti. Bir hafta içinde, Swift J1818.0-1607 adlı yeni keşfedilen X-ışını kaynağının, evrendeki en güçlü manyetik alanlardan birine sahip, yavaş yavaş dönen bir nötron yıldızı türü olan bir magnetar(Işıma enerjisini sahip olduğu muazzam manyetik alanından sağlayan bir çeşit nötron yıldızıdır.) olduğu bulundu.
Her 1.4 saniyede bir dönen, bilinen en hızlı dönen magnetar ve muhtemelen Samanyolu’ndaki en genç nötron yıldızlarından biridir. Ayrıca, başka bir tür dönen nötron yıldızı olan pulsarlardan görüldüğü gibi radyo sinyalleri yayar. Bu tespit sırasında, sadece diğer dört radyo-nabız yayan magnetar biliniyordu, bu da Swift J1818.0-1607’yi oldukça nadir bir keşif haline getirdi.
ARC Yerçekimi Dalgası Keşfi Mükemmeliyet Merkezi (OzGrav) bir bilim insanı ekibi tarafından yönetilen son zamanlarda yayınlanan bir çalışmada, düşük seviyeden yüksek radyo frekanslarına giderken magnetardan gelen darbelerin önemli ölçüde zayıfladığı bulundu: Magnetar, dik radyo spektrumuna sahip. Radyo emisyonu sadece diğer dört radyo magnetarından daha dik değil, aynı zamanda tüm pulsarların ~% 90’ından daha diktir. Ayrıca, magnetarın sadece iki hafta içinde 10 kat daha parlak hale geldiğini keşfettiler.
Nispeten, diğer dört radyo magnetarı radyo frekansları boyunca neredeyse sabit parlaklığa sahiptir. Bu gözlemler, Bulaşık olarak da bilinen Parkes radyo teleskopuna takılan ultra geniş bant düşük (UWL) alıcı sistemi kullanılarak yapıldı. Çoğu teleskop, çok dar frekans şeritlerindeki radyo dalgalarını gözlemlemekle sınırlıyken, Parkes UWL alıcısı, aynı anda son derece geniş bir frekans aralığında radyo dalgalarını algılayabilir.
Daha fazla analizden sonra, OzGrav ekibi PSR J1119–6127 adlı son derece enerjik bir radyo pulsarıyla ilginç benzerlikler buldu. Bu pulsar, 2016’da da magnetar benzeri bir patlama geçirdi, burada da parlaklıkta hızlı bir artış yaşadı ve dik bir radyo spektrumu geliştirdi. Bu pulsarın ve Swift J1818.0-1607’nin patlaması aynı güç kaynağını paylaşıyorsa, zamanla yavaşça, magnetarın spektrumu gözlemlenen diğer radyo magnetarları gibi görünmeye başlamalıdır.
240 ila 320 yaş arasındaki genç magnetarın yaşı, hem dönme süresinden hem de zaman içinde ne kadar hızlı yavaşladığından ölçüldü ancak bunun doğru olması pek olası değildir. Magnetarların yavaşlama oranları, özellikle patlamalardan sonra, yıl süren zaman ölçeklerinde oldukça değişkendir ve yanlış yaş tahminlerine yol açabilir. Bu aynı zamanda magnetarların pozisyonunda herhangi bir süpernova kalıntısının (parlak yıldız patlamalarının kalıntıları) olmamasıyla da desteklenmektedir.
Baş yazar Marcus Lower, magnetarın gizemli özelliklerini açıklamak için bir teori önerdi: “Swift J1818.0–1607, zaman içinde bir magnetarın dönme özelliklerini alan daha sıradan bir radyo pulsarı olarak hayata başlamış olabilir. Bu, bir nötron yıldızının manyetik ve dönme kutupları hızla hizalanırsa veya süpernova materyali nötron yıldızına geri düşüp manyetik alanını gömdüğünde gerçekleşebilir. ”
Gömülü manyetik alan daha sonra binlerce yıl içinde yavaşça yüzeye geri dönecektir. Bu teorileri test etmek için Swift J1818.0–1607’nin aylar ve yıllar boyunca sürekli gözlemleri gerekmektedir.