Yahudi ve Hristiyanlar Cennete Giremez!
Yahudi ve Hristiyanlar Cennete Giremez!
BAKARA SÛRESİNİN 62. ÂYET-İ KERÎ-MESİ “YAHUDİ VE HRİSTİYANLAR CENNETE GİRECEK” DEMİYOR.
Bakara Sûresinin 62. âyet-i kerîmesi olan:
﴿ اِنَّ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَالَّذ۪ينَ هَادُوا وَالنَّصَارٰى وَالصَّابِـ۪ٔينَ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَهُمْ اَجْرُهُمْ عِنْدَ رَبِّهِمْ
وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ﴾
“Şüphesiz o kimseler ki iman etmiştir-ler, bir de o kimseler ki Yahudi olmuştur-lar, ayrıca Hristiyanlar ve Sâbiîler; (bun-lardan) her kim Allâh’a ve o son güne inanmış, salih bir amel de işlemişse; onlar için Rableri nezdinde ecirleri vardır.
Onlar üzerine hiçbir korku yoktur ve ancak onlar mahzun olmayacaklardır.” âyet-i kerîmesiyle, Mâide Sûresi’nin 69. âyet-i kerîmesi olan:
﴿اِنَّ الَّذ۪ينَ اٰمَنُوا وَالَّذ۪ينَ هَادُوا وَالصَّابِؤُۧنَ وَالنَّصَارٰى مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَعَمِلَ صَالِحًا فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ﴾
“Şüphesiz o kimseler ki inanmışlardır, o kişiler ki Yahudi olmuşlardır, bir de o Sâbiîlerle, Hristiyanlar;
İşte (bunlardan) her kim Allâh’a ve o son güne inanır, ayrıca sâlih bir amel de işlerse, artık onlar üzerine hiçbir korku yoktur ve ancak onlar mahzun olmayacak-lardır.” âyet-i kerîmesini yanlış yorumlayan bir takım İlahiyat prof’ları, Yahudi ve Hristi-yanların Muhammed (Sallallâhu Aleyhi ve Sel-lem)e inanmadan sadece Allâh’a ve âhirete inanmakla cennete girebileceklerine hükmet-mişler, böylece kendile¬ri kâfir oldukları gibi bu fikirde kendilerine uyanları da küfre sok-muşlardır.
Evvelâ şunu ifade edelim ki:
Burada îman şartlarından ikisi zikredil-mişse de bu, iki şarta îmânın kurtuluş için yeterli olacağı anlamına gelmez. Zîrâ başka bir âyet-i kerîmede:
﴿ وَمَنْ يَكْفُرْ بِاللّٰهِ وَمَلٰۤئِكَتِه۪ وَكُتُبِه۪ وَرُسُلِه۪ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ
فَقَدْ ضَلَّ ضَلَالًا بَع۪يدًا ﴾
“Her kim Allâh’ı, meleklerini, kitapla-rını, peygamberlerini ve o son günü inkâr ederse, muhakkak ki o, (dönüşü düşünüle-meyecek şekilde) pek uzak bir sapmayla (hak yoldan) sapıtmıştır. (Nisa Suresi: 136) buy-rulmuş olması, meleklere, kitaplara ve pey-gamberlere îmân etme şartlarından birini ihlâl edenin haktan uzaklaştığını göstermekte yeterlidir.
Dolayısıyla burada îman şartlarından iki önemli husus açıklanmış, diğer şartlar da bunların zımnında değerlendirilmiştir. Aksi takdirde Kur’ân-ı Kerîm’in âyetleri arasında bir çelişki olduğunu düşünmemiz lazım gelir ki, bu da bizi Kur’ân-ı Kerîm’in Allâh-u Te‘âlâ’dan başkası tarafından tertip edildi-ğini düşünmek gibi kâfir edici bir zanna sü-rükler.
Nitekim Allâh-u Te‘âlâ:
﴿اَفَلَا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْاٰنَ وَلَوْ كَانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللّٰهِ لَوَجَدُوا ف۪يهِ اخْتِلَافًا كَث۪يرًا﴾
(Habîbim! Allâh’ın, senin hakkındaki şâhitliğine dâir şüphelerinden kurtulmak için) hâlâ mı Kur’ân’ı iyice düşünmeyecekler? Eğer (kâfirlerin iddia ettiği gibi) o (Kur’ân-ı Kerim), Allâh’tan başkası tarafından (yazıl-mış) olsaydı, elbette içerisinde (nazım bozuk-luğu ve mânâ çelişkisi gibi) birçok ihtilaf bu-lurlardı. (Nisâ Sûresi:82) buyurarak, Kur’ân-ı Kerîm’de çelişki bulunmamasını, onun Ken-disi tarafından indirilmiş olduğunun en bâriz bir delili olarak öne sürmüştür.
Dalâletten kurtulmanın şartlarından biri de peygamberlere îmân etmek iken, Rasûlüllâh (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)e îmânı olmayan kimselerin sadece Allâh’a ve âhirete inanmakla kurtulabileceklerini söylemek, Kur’ân-ı Kerîm’in bir çok âyetinin açık be-yanlarını reddetmekten başka bir mânâ taşı-maz.
İşte bu âyet-i kerîmeyi onüç asırdan beri bu görüşe göre tefsir eden tüm müfessirler, burada zikredilen iki şartın hasr için olmadı-ğını, yani kurtuluş için bu iki şartın yeterli olmadığını, zîrâ diğer âyet-i kerîmelerde baş-ka şartların da zikredildiğini, Kur’ân-ı Kerîm âyetleri arasında bir çelişki olmayacağına gö-re, burada da bu şartların geçerli olduğunu söylemiştir.
Ama son devirde Ezher’in başına belâ olan ve masonluğa intisabı belgelerle tescilli olan Abduh ve onun bu batıl görüşünün iz-leyicisi olan Süleyman Ateş, bir de onların bu yanlış görüşünü naklederek tanbura bir nağme daha ilave eden Hayreddin Kara-man, Ahmet Şahin ve Bekir Karlığa gibiler, Rasûlüllâh (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)in, saha-benin ve onüç asır ulemasının cumhurunun görüşüne zıt bir beyanda bulunmuş ve:
“Îman şartları Yahudi ve Hristiyanlar için ikidir, onlar sadece Allâh’a ve âhirete inanmakla cennete girebilirler” diyerek bü-yük bir iftira ortaya çıkarmışlardır.
İşte biz elinizde olan bu eserde bunların bu görüşünün ne kadar yanlış olduğunu âyet-i kerîme ve hadîs-i şerîfler ışığında size an-latmaya çalışacağız.
Evvelâ şunu ifade edelim ki îman şartla-rı hiçbir kula göre farklılık arz etmez, herke-sin altı esasa inanması şarttır ki, bunların beşi Kur’ân-ı Kerîm ile, kadere inanma şartı ise, Hadîd Sûresinin 22. ve Kamer Sûresi 49. âyet-i kerîmelerinin işaretiyle, sahih hadîs-i şerîflerle, özellikle Cibrîl hadisi diye bilinen meşhur hadîs-i şerîfle (Müslim, Îman:1, no:8, 1/37) sabittir. Ama:
﴿ وَمَا اٰتَاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ ﴾
“O Rasûl size ne verdiyse onu alın” (Haşr Sûresi:7) âyet-i kerîmesi göz önünde bu-lundurulduğunda kadere îmânın da âyetle sabit olduğu anlaşılır.
İleride müstakil başlıklar altında delille-riyle birlikte zikredeceğimiz muhtevayı oku-duğunuzda daha iyi anlayacağınız gibi, Allâh-u Te‘âlâ:
“Meleklerini, kitaplarını ve peygam-berlerini inkâr edenlerin dalâlette kaldıkla-rı”nı (Nisâ Sûresi:136),
“Allâh ile peygamberlerinin arasını açmak isteyerek ‘Kimine inanırız, kimine inanmayız’ diyenlerin gerçek mânâda kâfir olduklarını ve onlara alçaltıcı bir azap ha-zırladığını” (Nisâ Sûresi:150-151) ve:
“Ehli kitap da olsalar kâfirlerin ce-hennemde ebedî kalacakları”nı (Beyyine Sûre-si:6) Kur’ân âyetlerinde sarih ifadelerle beyan etmişken, zerre kadar îmânı olan bir Müslü-man: “Ehli kitap iki şarta inanmakla cennete girebilir” nasıl diyebilir?!
Şimdi insafla düşünecek olursak, bu âyetlerde zikredilen iki şart yeterli olacak ol-saydı, o zaman şunu hesap etmemiz gerek-mez miydi ki bu iki şartın içerisinde Rasûlüllâh (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)e inanma şartı zikredilmemişse de burada aynı zaman-da peygamberlere ve kitaplara îman şartları da bahsedilmemiştir.
O zaman adama:
“Yahudiler Mûsâ (Aleyhisselâm)a ve Tev-rat’a inanmasalar da sadece Allâh’a ve âhi-rete inanmakla cennete girebilecekler mi, Hristi-yanlar da Îsâ (Aleyhisselâm)a ve İncil’e inanmadan cennete girebilirler mi?” diye sormazlar mı!
Buna cevaben: “Evet girebilirler” deni-lirse, biz de: “Peki, Mûsâ (Aleyhisselâm)sız ve Tevrat’sız Allâh’ı ve âhireti nereden duya-caklar.” diye sorarız.
O zaman: “Allâh’a ve âhirete inanma şartlarına Mûsâ (Aleyhisselâm)a ve Tevrat’a inanma şartları da dahildir” diyecek olurlar-sa, bu sefer de biz:
“Açıkça zikredilmemiş olan bu şartları dahil ediyorsunuz da, diğer âyetlerde Rasû-lüllâh (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)e inanmaları gerektiği açıkça zikredilmişken, siz bu tercihi neye göre yapıyorsunuz?” diye sorarız.
Ayrıca Allâh’a ve âhirete inanan Ehli Kitab cennete gidecek olsa, peki biz cennete gidecek bu adamlarla, onları cizyeye bağla-yıncaya kadar savaşmakla niye emrolunduk. Nitekim Allâh-u Te‘âlâ:
﴿ قَاتِلُوا الَّذ۪ينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللّٰهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْاٰخِرِ وَلَا يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللّٰهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَد۪ينُونَ د۪ينَ الْحَقِّ مِنَ الَّذ۪ينَ اُوۧتُوا الْكِتَابَ حَتّٰى يُعْطُوا الْجِزْيَةَ عَنْ يَدٍ وَهُمْ صَاغِرُونَ ﴾
“O kendilerine kitap verilmiş olan kimselerle savaşın ki, onlar ne Allâh’a, ne de o son güne inanmazlar, Allâh’ın ve Rasûlünün haram ettiği şeyleri yasak gör-mezler, hak (olan İslâm) dîni(ni) de din ola-rak kabul etmezler, tâ ki onlar zelil (ve ha-kir) kimseler halinde cizyeyi (bizzat kendile-ri) elden versinler!” (Tevbe Sûresi:29) buyur-muştur.
Eğer onlar: “Kendileriyle savaşmakla em-rolunduğumuz Ehli Kitab Allâh’a ve âhi-rete inanmayanlardır” diyecek olurlarsa, o zaman biz: “Âyet-i kerîmede kendileriyle sa-vaşmamız emredilen Ehli Kitab’ın vasıfları sayılırken:
“Rasûlüllâh (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)in haram kıldığını haram görmeme” ve “Hak din olan İslâm’ı din olarak kabul etmeme” vasıfları açıklanmıştır.
Bundan da anlaşıldığına göre Ehli Ki-tab’ın dünyada savaştan, âhirette de cehen-nemden kurtulmaları için sadece Allâh’a inanmaları yeterli değildir.
Bununla birlikte tüm îman şartlarına inanmaları, Allâh ve Rasûlünün haram kıl-dıklarını haram görmeleri ve:
﴿ اِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللّٰهِ الْاِسْلَامُ ﴾
“Allâh katında muteber din ancak İslâmdır” (Âli İmran Sûresi:19) âyet-i kerîmesin-de açıklanan hak dîni de din olarak kabul etmeleri gerekmektedir.
Demek ki Ehli Kitab’ın kurtuluşları için İslâm’a girmekten başka çareleri yoktur. Ak-si takdirde Allâh-u Te‘âlâ bu âyet-i kerîme-de, Allâh ve Rasûlünün haramlarını haram kabul etme ve hak dîni kabullenme şartını getirmeksizin: “Allâh’a ve âhirete inanma-yanlarla savaşın” demekle yetinirdi. Ama böyle yapmayıp da: “Allâh’a ve âhirete inanmaları onları kurtarmaz, Allâh ve Rasûlünün haramlarını haram kabul etmez ve hak dîni kabullenmezlerse onlardan cizye alıncaya kadar kendileriyle savaşın” buyu-runca, Yahudi ve Hristiyanların kurtuluşları-nın iki cihanda da ancak İslâm’a girmekle mümkün olacağını anlamış olduk.
Sahih kaynaklarda İbni Ömer (Radı-yallâhu Anhuma)dan naklen rivâyet edilen:
عَنِ ابْنِ عُمَرَ رَضِيَ اللّٰهُ عَنْهُمَا أَنَّ رَسُولَ اللّٰهِ صَلَّى اللّٰهُ عَلَيْهِ وَسَلَّمَ قَالَ: “أُمِرْتُ أَنْ أُقَاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَشْهَدُوا أَنْ لآ إِلَهَ إِلَّا اللّٰهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا رَسُولُ اللّٰهِ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ فَإِذا فَعَلُوا ذَلِكَ عَصَمُوا مِنِّي دِمَاءَهُمْ وَأَمْوَالَهُمْ إِلَّا بِحَقِّ الْإِسْلَامِ وَحِسَابُهُمْ عَلَى اللّٰهِ.”
“İnsanlar, Allâh’tan başka hiçbir ilah olmadığına, Muhammed’in de Allâh’ın Ra-sûlü olduğuna şâhitlik edinceye, namazı dosdoğru kılıncaya ve zekâtı verinceye ka-dar, onlarla savaşmamla emrolundum.
İşte bunu yaptıkları zaman kanlarını ve mallarını benden korumuş olurlar, an-cak (adam öldürenin kısas yoluyla öldürül-mesi ve nisaba malik olanlardan zekât alın-ması gibi) İslâm hakkı müstesnâ! (Ama dil-leriyle îmânı ikrar edip, icraatlarıyla da İslâm’ı tatbik ederken, içlerinde kâfirlik giz-lemişlerse, Müslüman görünmeleri âhirette onlara fayda vermez.
Çünkü âhiretteki) hesapları Allâh’a kalmıştır.” (Buhârî, Îman:15, no:25, 1/17) hadîs-i şerîfi de bu söylediğimizi destekler mâhiyet-tedir.
Zîrâ Rasûlüllâh (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem) zikredilen şartları yerine getirmeyen bütün insanlarla cihad etmekle emrolunmuştur ki Ehli Kitab da bu genel mefhuma dahildir.
Ayrıca ileride müstakil bir babta değer-lendireceğimiz gibi, bu hadîs-i şerîf bir insa-nın Rasûlüllâh (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)in peygamberliğine inanmakla da kurtulamaya-cağını, buna ilaveten İslâm’a girip İslâm şart-larını da yerine getirmesi gerektiğini açıkla-mış olmaktadır.
Bu babı sonlandırırken, diyalogçuların ilmine çok itimat ettiği ve tefsirini neşrettiği merhum Elmalılı Hamdi Yazır’ın bu âyet-i kerîmeyi nasıl tefsir etmiş olduğuna bakma-mız faydalı olacaktır:
İnsanlar Âdem’in sulbünden yeryüzüne indikleri zaman Cenab-ı Allâh kendilerine:
﴿ فَاِمَّا يَاْتِيَنَّكُمْ مِنّ۪ي هُدًى فَمَنْ تَبِعَ هُدَاىَ فَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ
وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ﴾
“Eğer Ben’den size bir hidayet gelir de kim benim hidayetime uyarsa, işte onlara herhangi bir korku yoktur ve onlar üzüntü de çekmeyecekler.” (Bakara Sûresi:38) buyura-rak, herhangi bir zamanda kendilerine gele-cek olan hidayetine uymaları şartıyla bu müjdeyi vaad etmemiş miydi?
İşte Âdem’in tevbesinin semeresi olan o İlâhî va’d, ebediyete kadar sürüp gidecek bir genel kanundur, bu âyet de bu İlâhî kanunun bir inkişafıdır.
Şu halde Yahudiler gibi zillet ve meske-nete düşenler ve Allâh’ın gazabına uğramış olanlar bile her ne zaman tevbe eder, Allâh’a ve âhiret gününe ciddî mânâda îman ederek, Allâh’ın son zamanda gönderdiği hidayete uyar ve ona göre sâlih amel işlerlerse o ga-zaptan kurtulurlar ve Allâh katında ecir ve mükafat bulurlar. Sonuçta bu âyet-i kerîme-nin sırrına mazhar olarak, korku ve hüzün-den kurtulurlar.
Lâkin bundan yararlanmak için görü-nüşte, yani insanlar arasında mü’min ve müslüman sayılmak yetmez, hatta belli bir süre sâlih kişi olarak yaşamış olmak da kâfi gelmez. O îmanda sebat edip, güzel bir sonla gitmek, yani son nefeste îman ve güzel amel ile Allâh’a kavuşmak lâzımdır.
Bu sûrenin baş tarafında:
﴿ اُوۨلٰۤئِكَ عَلٰى هُدًى مِنْ رَبِّهِمْ وَاُوۨلٰۤئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ ﴾
“İşte onlar Rabblerinden gelen bir hi-dayet üzeredirler ve gerçekten kurtuluşa erenler de ancak onlardır.” (Bakara Sûresi:5) müjdesinin kimlere mahsus olduğu bilinmek-tedir ve bunda:
﴿ وَالَّذ۪ينَ يُؤْمِنُونَ بِمَاۤ اُنْزِلَ اِلَيْكَ وَمَاۤ اُنْزِلَ مِنْ قَبْلِكَ ﴾
“Sana indirilene ve senden önce indiri-lenlere inananlar.” (Bakara Sûresi:4) şartı da bulunmaktadır.
Bunun için âhirete îman ve gerçek an-lamda yakîn de bütün peygamberlerle birlikte Muhammed (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)e ve ona indirilen kitaba îman etmiş olanlara mahsus bulunduğu tebliğ edilmişti. Şu halde:
﴿ مَنْ اٰمَنَ بِاللّٰهِ وَالْيَوْمِ الْاٰخِرِ ﴾
“Allâh’a ve âhiret gününe îman eden” cümlesiyle beyan buyrulan gerçek îmanın, Muhammed (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)in pey-gamber olarak gönderilmesinden sonra, Rasûlüllâh (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)in sonun-cuları olduğu bütün peygamberlere ve kitap-lara îmanla tefsir edilmesi lazım geldiğinde hiç şüphe yoktur.
Zaten bu âyetin bilhassa bu noktadan İsrailoğulları’na hitap şeklinde kısa bir ifade olup, bütün bu açıklamaların İslâm dinine davet sadedinde ve:
﴿ وَاٰمِنُوا بِمَاۤ اَنْزَلْتُ مُصَدِّقًا لِمَا مَعَكُمْ وَلَا تَكُونُوۤا اَوَّلَ كَافِرٍ بِه۪ ﴾
“Sizin yanınızda bulunan kitabı doğ-rulayan bu kitaba (Kur’ân’a) îman edin ve onu ilk inkâr eden olmayın!” (Bakara Sûre-si:41) İlâhî emrini desteklemek için gelmiş ol-duğunda şüpheye yer yoktur.
Muhammed (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)in peygamberliğinden önce Allâh’a ve âhiret gününe îman eden ve iyi amel işleyenler bile Tevrat ve İncil hükmünce geleceğin büyük peygamberine îman ile mükellef idiler ki bu-na işaret olmak üzere:
﴿ وَاَوْفُوا بِعَهْد۪يۤ ﴾
“Ahdimi yerine getirin.” (Bakara Sûre-si:40) buyrulmuştu.
Böyle iken Muhammed (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)in peygamberliğinden sonra onu inkâr edenler arasında gerçek îman ehli bu-lunduğu varsayımına imkan kalır mı?
Allâh’a ve hesap gününe îmânı bulunan ve bu îman ile mütenasip salih amel işleyecek olan kimselerin Muhammed (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)in peygamberliğini inkâr etmelerine imkan tasavvur olunabilir mi?
Târih sayfalarının şahitliğinde Mu-hammed (Sallallâhu Aleyhi ve Sellem)in peygam-berliğinden daha açık, daha belirgin hangi peygamberlik vardır?
Şu halde gökyüzündeki yıldızlardan ba-zılarını kabul edip de güneşi inkâr edenlerin Allâh’a karşı îmanlarında ciddiyet ve sami-miyet tasavvur etmek, hak inançla bağdaştı-rılamayacak bir çelişki teşkil eder.
Dikkat çekici olan şey şudur ki, bu âyet-te îman, biri insanlara nazaran zahirî, diğeri Allâh katında geçerli olan hakikî îman olmak üzere iki defa zikredilmiş ve her şeyden önce “Îman edenler” sözü, Yahudilere, Hristiyan-lara ve Sâbiîlere mukabil (karşılık) tutulmuş-tur.
Bundan anlaşıldığına göre bu üçü, Kur’ân’ın sözkonusu ettiği îmânın mutlak olarak dışındadırlar. Bununla beraber zahirî îman sahipleri bunlarla eşit tutulmuş ve hep-sinin kurtuluşu kâmil îman ve salih amel şar-tına bağlı gösterilmiştir.
Demek ki, gerek zahirî mü’min olan Müslümanlar, gerek Müslümanların dışında kalan Yahudi, Hristiyan, Sâbiîler ve diğerleri Kur-ân’da yer aldığı şekilde Allâh’a ve âhi-ret gününe dış görünüşte ve içyüzüyle cidden îman eder ve salih ameller yaparlar ve bunda sebat gösterirlerse o zaman:
﴿ وَلَا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَلَا هُمْ يَحْزَنُونَ ﴾
“Onlara korku yoktur ve onlar mah-zun da olmayacaklar.” ifadesinin sırrına mazhar olacaklardır.
İşte böylece İslâm dîninin davetiyle ve hidayetiyle bütün insanlara açık ve cihan-şümûl bir din olduğu âşikâr olur. (Hak Dîni Kur’ân dili, 7/371-373)
Yazının Devamı ve çok daha fazlasını bu eserde bulacaksınız:
https://arifankitapevi.com/shop/yahudi-ve-hristiyanlar-cennete-girecek-diyenler-cennete-giremez/