Benim hikayem biraz daha farklı aslında. Ben aile zoruyla değil, arkadaş zoruyla kapandım. 6. sınıfa giderken çok komik, neşeli ve sportif bir kızdım. O zamanlar sınıfta çok yakın bir arkadaşım vardı, bana regl olunca kapanacağını söylerdi. Daha doğrusu, ailesinin onu zorlayacağını. Ben de kendini yalnız hissetmemesi için, ailem konusunu dahi açmamış olmasına rağmen “Benim ailem de kapanmamı ister” demiştim.
Aradan bir yıl geçti, biz 7. sınıfa geldik, bir akşam beni ağlayarak aradı. Regl olduğunu ve yarın okula kapalı geleceğini söyledi. Ailesi onu zorla kapatacakmış ve çok utandığını söyledi. Bana “Beraber kapanalım” dedi. Ben de o zamanlar böyle bir şeyi zerre kadar düşünmüyordum ve yapamayacağımı söyledim. Sonra kızın ablası beni aradı ve epey bir zorladı. Ben de büyük olduğu için ve çok çok fazla ısrar ettiği için “Tamam” dedim ve beraber kapandık.
Açıkçası karakteri türbana uyan bir insan değildim, ama bir kere kapanmış bulundum. Kendimi türbanla çok kısıtlanmış hissediyorum ve şu an 11. sınıftayım, hala kapalıyım ama çoğu türbanlıdan çok daha farklı bir düşünce tarzım ve davranışlarım var. İç dünyam asla görünüşüme uymuyor, açılmak istiyorum ama ailemden değil çevremden çok korkuyorum. Gelecek tepkiler beni çok kaygılandırıyor, ne yapmalıyım nasıl yapmalıyım bilmiyorum.
(Görsel: Inès Longevial)