Bir keresinde bir arkadaşım tarafından, yarattıkları bir proje hakkında bir kişinin alabileceği en iç karartıcı geri bildirimin “burada bir sürü harika şey var” ifadesi olduğunu söylemiştim – bunun anlamı, her ne sebeple olursa olsun, projenin bütününde olduğudur. içerebileceği orijinal, yaratıcı çekirdeklere rağmen çalışmaz. Şahsen ben bu ifadeyi diğerlerinden biraz daha fazla iltifat (ya da daha az kazma) olarak görüyorum; Vaktimi, ilhamsız veya tamamen türev bir şeyden ziyade, yeterince çerçevelenmemiş ve ele alınmamış “bir sürü harika şey” içeren bir projeyle geçirmeyi tercih ederim.
Sorunların çoğu Merak etme CanımKatie Silberman’ın yazdığı bir senaryodan Olivia Wilde tarafından yönetilen, dır-dir ilginç, yaratıcı fikirlerle dolu, ancak bu fikirler yardımcı olamaz, ancak türev hissederler. Endişelenme Sevgilim 1950’lerde, bir çölün ortasında bir banliyö cenneti hakkındadır, burada her sabah mutlu, iyi giyimli eşler, ön bahçelerinde toplanmadan önce kocaları için cömert kahvaltılar hazırlar ve erkekler arabalara yığılıp işe giderken el sallarlar. çöl.
Bütün erkekler, Frank (Chris Pine) adlı karizmatik bir lider ve onun ilk ve zarif karısı Shelley (Gemma Chan) tarafından yönetilen Zafer Projesi adlı gizemli bir kıyafet için çalışıyor. Eşler, çekici elbiseler ve dolgun makyajlar içinde sabahlarını ovalayarak ve süpürerek geçirirken, küratörlüğünü ve anlatımını Frank’in yaptığı radyo yayınlarını dinler ve Shelley’nin öğrettiği dans derslerine katılırlar.
En lüks haliyle homojenliktir. Bu ev kadınları lüks bir mağazada alışverişe gider, halka açık havuz başında dedikodu yapar, bir sürü güzel kokteyl içer ve akşamları kocalarının dönüşüne hazırlanmak için özenle hazırlanmış akşam yemekleri hazırlarlar. Kahramanımız Alice (Florence Pugh), bu yüzyıl ortası-modern oyuncak bebek evi ütopyasında bir şeylerin ters gittiğinden şüphelenmeye başlamadan önce bile, film bu konuda açık. Ve nasıl olmaz? Bu konum, M.Ö.’den anti-feminist mahalle gibi görünüyor. Stepford hanımları 50’lerin manastır dünyasıyla buluşuyor Pleasantville şehrin pastel faşizmiyle tanışıyor Edward Makaseller.
Eşlerin kendilerinin çöle yürümelerinin yasak olduğu ve tek bir kadının herhangi bir işi olmadığı bu alaylı, planlı toplulukta uğursuz bir şey olmamasına imkan yok. Ve film, sonunda kahramanımızın merakıyla kesintiye uğrayacak olan mutlu durağanlığı tanıtmak için evlerinden birinde bir kokteyl partisinde gülen çok sayıda çiftle başladığında, bu haliyle inandırıcı değil.
Film, Alice ve kocası Jack’in (Harry Stiles) birlikte mutlu bir hayat yaşadıklarına dair bizi temin etmeye çalışıyor – Alice’in başlangıçta bize birkaç seks sahnesi göstererek çok tatmin olduğuna yemin ediyor, bunların hepsinde Alice’in zevk almak yerine zevk aldığı görülüyor. Ama önemli değil. Amerikan tarihinin bu dönemi hakkında ne bildiğimizi ve aynı zamanda bu tür yerli-cennet dünyasında geçen filmler hakkında bildiklerimizi bilen seyircinin, filmin estetiğinin “50’lerin beyaz eşya reklamlarının hayata geçmesi” olduğunu satın alması imkansız görünüyor. A-Tamam, her seviyede herkes için.
Kim titiz, ayrıntılı yönlendirmeden hoşlanmaz?
İçeri girmenin bir yolu olarak, Alice’in bir zamanlar felç geçiren ve şimdi mahallelerine musallat olan, uzun beyaz bir gecelik içinde ortaya çıkan ve Gotik bir romandaki sıkıntı içindeki bir kadın gibi uzaklara bakan Margaret (Kiki Layne) ile tanışıyoruz. Bir zamanlar çöle kendi başına gelen kadın, Zafer Projesi’nin gerçek çalışmasını gördüğünde ısrar ediyor ve bu konuda gizemli şeyler mırıldanıyor. Ama kimse ona inanmaz, Alice bile, ta ki Alice çöle girip daha sonra hatırlayamadığı bir şey görene kadar.
(Sidenote: sadece ben miyim, yoksa filmdeki tek Siyah kadının, beyaz kadın kahramanımızın bütün bir filmde yapmaya çalıştığı şeyi yapmamış olarak temsil edilmesi duygusuz bir dokunuş mu? Bir hikayede garip görünüyor Kiki Layne’i direnişin ilk gözleme haline getirmek için temel olarak “kadınlara inanmamak”la ilgili ya da belki bir Siyah kadının ve beyaz bir kadının aynı deneyime sahip olabileceğini ve aynı şikayette bulunabileceğini, ancak yalnızca beyaz kadının bunu yapabileceğini meta-kabul etmektir. hakkında bir hikaye anlatılacak kadar inandırıcı bir lokma verildi mi? İçimden bir ses bunun son olmadığını söylüyor çünkü filmin öyle olduğunu düşünmüyorum. o hırslı veya derin, ama bilmiyorum.)
Alice’in yavaş yavaş (ki filmin ilk üçte ikisi için yaptığı) Frank’in İlerleme Döngüsü tarzı planlı topluluğun göründüğü gibi olmadığını anlamasını izlemek, oldukça ilginç ve gereksiz hale gelecek ve bu çok talihsiz bir durum çünkü film gösteriyor çok yaratıcı biçimsel dokunuşlarla aydınlatması; ev aletleri ve yapıları hakkında (kendisine saldıran ya da kendisine saldırmaya zorlayan) birçok sarsıcı şey varsanısı görür ve çoğunlukla siyah-beyaz Busby-Berkley senkronize dans sahnesini, kötüleşen palyaço gibi mutlu kadınlarla resmeder. korkunç yüzler ve pozlardan oluşan bir baraja. Bunların hepsi çok ilginç, ancak Alice’in bir saatlik şüphelerinden sonra, travmasının sürekli olarak tekrar edilmesi bıktırıcı hale geliyor ve zorlu kontrol ve sınırlama olması gereken bir gelişme için fazla kontrollü ve kontrollü hissediyor!
Sonra tekrar, biz bir izleyici olarak kendimizi hızla kapana kısılmış hissedebiliriz, tüm bu anlamsız tekrarlara katlanmak zorunda kalabiliriz, öyle ki, duygusal olarak Alice’in kötü durumuyla özdeşleşmek zorunda kalabiliriz. Amaç buysa, etkili ve etkileyicidir. Ama yine de, film, nihai patlamasının derinden yıkıcı hissetmesi için ihtiyaç duyduğundan çok daha uzun süre yavaş yavaş kendini tutuyor.
Florence Pugh, çekici, inandırıcı bir aktris ve onun çevresinin ürkütücülüğüyle başa çıkmasını ve eğer varsa, polo süveterli karizmatik bir kült lider olan Frank ile yüzleşmesini izlemek en iyilerinden biri. filmin bölümleri. Umutsuzca kocasına şüphelendiği şeyi söylemeye çalışmasını ve onu reddetmesini ya da ona inanmayı reddetmesini izlerken gerçek bir acı hissettim. Film, “inanmayan” kadınlarla dolu, öyle ki, gerçekten üzücü hale geliyor. Bir doktor ona bir yatıştırıcı reçetesi zorlar, esprili en iyi arkadaşı Bunny (Olivia Wilde, kendisi) onu ciddiye almayı reddeder. En azından söylemek sinir bozucu.
Film, ikinci perdenin sonunda büyük bükümünü ortaya çıkardığında garip bir tür arınma buluyor ve filmin gevşek uçlarının çoğunu düzgün ve tematik olarak rezonanslı bir yay ile bağlamaya başlıyor. Filmin üçüncü perdesi çok hızlı ilerliyor ve tematik kreşendo’su biraz ağır ilerliyor (sonsuza kadar mem-dom’da yaşayacak bazı makyaj kararlarıyla birlikte), ancak kendimi filmin yapmaya çalıştığı noktayı sevdim buldum. . Genel olarak tezi, erkekler gibi hissetmeye ihtiyaç duyan erkeklerle ilgilidir; bu, film üzerinde durduğu nüans hakkında netleşene kadar bu kadar öncü hissetmeyebilir; eşlerine zevk ve güvenlik sağlar. Ama çoğunlukla zevk. Hangisi… ilginç ve ürkütücü filmlerde temsil edilen anti-feminist kültürlerden ilk hoşgeldin ayrılışı Endişelenme Sevgilim pastişler.
Olivia Wilde yetenekli bir yönetmen ve stil seçimlerinin çoğu paranın üzerinde. Film çarpıcı, akılda kalıcı görsellere sahip, ancak daha da önemlisi, net bir canlılığa sahip: cesur ve göz kamaştırıcı bir renk paleti ve muhteşem aydınlatma. bir pay yakın çekimler ve bu da ilgi çekici. Topluluk ayrıca eşzamanlılık ve simetriye aşırı derecede vurgu yapıyor ve filmin dans sahneleri o kadar mükemmel koreografiye sahip ve filme alınmış ki, bir an için canlandırılıp canlandırılmadığını merak edebilirsiniz. Kim titiz, ayrıntılı yönlendirmeden hoşlanmaz? Şahsen, Wilde’ın bu becerileri başka bir projede nasıl keşfedeceğini dört gözle bekliyorum. Ayrıca bir filmin ses karıştırma ve foley sanatını fark etme şansını da seviyorum. Eğer buna meraklıysan, Endişelenme Sevgilim aslında sizin için sonik bir hediye olabilir.
Merak ettim, filmi izlerken, herhangi biri benimle kalacak mı? Şimdiye kadar, kendimi her şeyden çok bir tek kullanımlık çizgiyi düşünürken buldum. Ev hanımlarından biri olan Peg (bir şakacı Kate Berlant), bir akşam yemeği partisinde başka bir arkadaşına “Kendimi ifade ettiğim yer mezeler” diyor. Bu komik bir an, ama aynı zamanda üzücü, çünkü bu kadınların hiçbirinin temizlik, yemek pişirme ve ev hazırlama dışında bir mesleği olmadığının arka planında bir hatırlatma görevi görüyor. 50’lerin estetiği de doğası gereği “mükemmel”de ısrar ediyor. Nesnelerin uzaya yerleştirilmesi yoluyla görsel düzen ve dengenin fetişleştirilmesini içerir. Peg’in yaratıcılığını veya kişiliğini ifade etmesinin tek yolunun ordövr tabakları tasarlamak olması üzücü olmalı. Onun tuzağa düştüğü açıktır.
Ama aynı zamanda, kendisi de titizlikle tasarlanmış, inşa edilmiş ve koreografisi yapılmış bir filmde tuhaf bir an. Film, “kusursuz” olan bir saplantıyı, kendisini zanaat düzeyinde uygularken eleştiriyor mu? Bilmiyorum. Bazen kendi çıkarları anlatısını baltalar ve bunun tersi de geçerlidir. Bu gibi şeyler filmi dağınık hale getiriyor. Özellikle yararlı şekillerde dağınık değil.
Kaynak : https://lithub.com/the-slow-reveal-of-obvious-things-on-olivia-wildes-much-talked-about-debut-dont-worry-darling/