İşte ben böyle bir hal içindeyim. Aslında derin keder...
Aslında mektubunu yırttım. Hatta günlüğünü kestaneleri kızartmak için sobada kullandım.
Kestaneleri sevmiyorum sevgilim.
Üstüne üstelik bir romanım var, senin yazdığın günlüğün yanında solda sıfır ya, işte neden budur ki yaktım onu.
Uff...
Uyandığımda adını unuttuğum herhangi bir Amerikan sinema filminde olan dijital göstergeli lanet saatimde 04:44 yazıyordu. Yani gösteriyordu.
Unutamamıştım bu dörtlerin hayatımıza kattığı ruhani saygısını.
Ayağa kalktım, gramofona doğru yöneldim.
Dedim ki;
------------------------------------------------------------------------------------
Üç şey söylemiş olabilirim, biraz olgunluk biraz da çocukluk yazgısı nedeniyle.
İçimde karıştırdığım bu tatlı pekmez ya boğazımdan bir ekmekle geçer ya da üstüne soğuk bir su içerim.
Sen bunu biraz düşünüver ve kendinde biraz yaşa, içine dön, aklımı çel, dağları del ve bana kahve yap.
Lokum getir, kuş lokumu.
Muhtemelen içinde açacağım bu derin konu, sırat köprüsüne dayanıverecek.
Korkma, bir kahve yap, geceyi bekle.
Seninle yürüyeceğim bu gece.
Gece yürüyüşü...
-Mühendisleri getireceklermiş sanırım.
-Böyle giderse gece oynanacak.
-Buradayız.
------------------------------------------------------------------------------------
-Ben senin yavrun değilim.
-O da nereden çıktı şimdi yavrusu?
-O çocuğa yavrum, bana oğlum diyorsun...
Bir kalıp sabunla on mazgal yıkadı yağmur.
Hani nerede güneş, ırmak, akarsu, göl...
Çocuk aklına yazmıştı bir kere, her şey mavi olmalıydı, yer, gök avara. Çimenler mavi, turnalar mavi. Elleri armut toplayan anneler susuyordu bugün.
Avlularda turna ne arıyor ki?
Güvercin denize düşmüş. Hatları kopuk mevsimin.
-Sizi duyamıyoruz merkez?
-Ma. ertele... sa.n.r..