Churchill hepsi ile geldi
Gerçekte, daha doğrusu, yasal olarak, Hitler karşıtı koalisyon yalnızca 1 Ocak 1942'de kuruldu. Ancak, üç büyük güç çok daha önce gerçek müttefikler olarak etkileşime girmeye başladı.
Ve bu, denizaşırı ülkelerde, aslında Sisli Albion'da olduğu gibi, birçok kişi Sovyet Rusya'nın Wehrmacht'a karşı direnişinin uzun sürmeyeceğinden emin olduğunda bile oldu. Winston Churchill, şüphesiz sadece yardım etme ihtiyacından değil, aynı zamanda Sovyet Rusya ile müzakere etme ihtiyacından bahseden ilk kişi oldu.
İngiltere Başbakanı 22 Haziran 1941'de yaptığı ünlü konuşmasında, yalnızca ülkesinin Nazi Almanyası'nın tüm muhalifleriyle yan yana savaşmaya hazır olduğunu vurgulamakla kalmadı, aynı zamanda "Nazizme karşı savaşan herhangi bir kişi veya devletin yardımımızı alacağını" vurguladı.
I. Stalin, bildiğiniz gibi önce sözü, bir buçuk ay önce hükümet başkanı olarak değiştirdiği yardımcısı V. Molotov'a verdi ve kendisi de halka hitap etti. 3 Temmuz. Kısa bir konuşmada Molotov, SSCB'nin Hitler ile tek başına savaşmadığı gerçeğini belirtmekle yetinmek zorunda kaldı.
Ancak Sovyet liderinin unutulmaz konuşmasında, SSCB'nin Nazi Almanyası ile mücadelesinde yalnız bırakılmayacağına dair bir kesinlik vardı. O gün seyirci yardım edemedi, ancak Stalin'in ayrı ayrı konuşmasında sadece "tarihi İngiliz Başbakanı Sayın Churchill'in Sovyetler Birliği'ne yardım konusunda yaptığı konuşma ”, aynı zamanda ABD hükümetinin ülkemize yardım sağlamaya hazır olduğuna dair bir bildiri.
ABD'nin doğrudan savaşa girmesi söz konusu olmamasına rağmen, denizaşırı ortak, tanınmış Ödünç Verme programını benimseyerek, kendileri için ödeme yapmaya istekli olan herkese askeri malzemeleri zaten reddetti. Hem Londra hem de Washington, Sovyetler Birliği'ni bu programa dahil etmek için bir an önce müzakere etme ihtiyacının farkına vardılar.
Ve SSCB, İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri liderleri kendi aralarında aktif yazışmalara ancak daha sonra başlasalar da, yaklaşan toplantıları koordine etmek fazla zaman almadı. O zamana kadar, Amerikan tarihçi Robert Jones'un ifadesine göre, Amerikan askeri endüstrisi henüz yeni doğan bir devletten yeni çıkıyordu ve Lend-Lease, gelişimi için güçlü bir teşvik haline geldi.
Başkan Roosevelt, tarafsızlık eylemini ve daha fazlasını atlatmak için muazzam çaba sarf etmek zorunda kaldı. Unutmamalıyız ki, 1940 seçimlerinde Roosevelt, rakibi Cumhuriyetçi Wendell Weekley tam olarak aynı pozisyonda iken Amerika Birleşik Devletleri'nin Avrupa savaşına katılmasına karşı çıkmıştı.
Cumhuriyetçi muhalifler, kendi aygıtındaki izolasyoncular, hatta Katolikler - ancak o zaman ABD'nin bir Avrupa kavgasına karışmasına karşı çıkmadılar. Demokratik Amerika'da, dolarlar için basit bir satışa kadar, kelimenin tam anlamıyla her şeye itiraz edildi, dikkat edin, silahlar ve askeri malzemeler.
Sadece ticaretle biraz daha kolaydı, ancak burada bile Cumhuriyetçi Parti üyelerinin bakan olarak atanması gibi bir önlem almak gerekliydi. Zaten 1940'ta Henry Stimson Pentagon'a ve Donanma Frank Knox'a başkanlık etti ve asıl mesele iş dünyasını temsil etmeleriydi.
Kremlin'de seni bekliyorlar
Sovyetlere yardım etme zamanı geldiğinde, cumhurbaşkanı eğrinin önünde olumlu bir karar verdi ve ilgili müzakereleri ertelememeyi tercih etti. Bu büyük ölçüde ve aynı zamanda sınırsız kişisel güveni nedeniyle asistanı Harry Lloyd Hopkins'e Moskova'daki ilk misyonu yönetmesini teklif etmenin nedenidir.
ABD Başkanı F. D.Roosevelt ve yardımcısı H.L. Hopkins
O zamanlar Amerika Birleşik Devletleri'nde, SSCB'ye yardım etmenin neredeyse kendi zararına olduğuna inanılıyordu ve ayrıca, ana ülkenin ve ana kolonilerin Almanlara saldırmasını önlemek için çok çalışması gereken İngiltere'den gerekli kaynakları almak zorunda kalacağına inanılıyordu. Bu bağlamda, Roosevelt, finansal kaynakları tükenebilecek bu müttefikin, gemileri ve diğer ekipmanları kiralayarak kendisine büyük ölçekli krediler sağlaması gerektiğinde ısrar etti.
Ödünç Verme ile ilgili benzer planlar ve açıklamalarla Hopkins misyonu, iki havacı General McNarney ve Teğmen Alison ile birlikte Stalin'i görmeye gitti. Görünüşe göre, Rus müttefiki için neredeyse asıl sorun, savaşın ilk saatlerinde elde ettikleri Almanların hava üstünlüğü olduğundan, onlardan ayrıntılar isteniyordu.
Harry Hopkins'e daha geniş bir plan verildi: Malzemelerin ölçeğini tartışmak ve rotalarını belirlemek. Buna ek olarak, ABD başkanının gözlemci ve yıpratıcı yardımcısı, Kızıl Rusya'nın direnmeye gerçekten kararlı olduğundan emin olmak zorundaydı.
Hatta F. Roosevelt, Sovyetlerin Almanya ile barışmaya hazır olup olmadığından şüphe duymayan, neredeyse tüm Amerikan basınının pozisyonunu "paha biçilmez" çalışanına kendi sözleriyle hatırlattı. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kitle iletişim araçlarının konumunun üç aydan daha uzun bir süre sonra bile pek değişmemiş olması karakteristiktir. Örneğin Midwest'in en popüler gazetesi olan Chicago Tribun 17 Ekim'de şunları yazdı:
Aklı başında bir kişinin ... demokrasinin çıkarlarına ihanet eden Stalin'e inanmaya devam etmesini, ihanet etmeyeceğine ve Hitler'le yeni bir anlaşma yapmayacağına inanmasını beklemek saçma olurdu.
Roosevelt, Stalin'in resmi statüsü olmayan bir kişiyle yaptığı konuşmadan tatmin olacağından tam olarak emin değildi, çünkü Hopkins sağlık sorunları nedeniyle Ticaret Bakanı görevinden bile ayrıldı. Bu nedenle, Amerikan başkanı sıra dışı hareket etmek zorunda kaldı.
Harry Hopkins onunla birlikte Moskova'ya tek gerçek güçleri götürüyordu - sadece o sırada ABD Dışişleri Bakanı vekili olan Samner Wallace'tan bir telgraf. Amerikan başkanının Stalin'e gönderdiği en uzun mesajı içermiyordu, burada diğer şeylerin yanı sıra Hopkins'e bir tür açık çek yetkisi verildi. Roosevelt şunu yazdı:
Sizden Bay Hopkins'e benimle şahsen konuşsanız sahip olacağınız güvenle davranmanızı rica ediyorum.
Hopkins Moskova'ya 30 Temmuz'da Rus cephesinde işler bir kez daha kötüye giderken geldi. Bununla birlikte, şehir neredeyse barış zamanında olduğu gibi yaşamaya devam ettiği için Amerikalı konuğu şaşırttı.
Temmuz 1941'de Moskova sokaklarında
Hopkins, Kremlin'de gecikmeden kabul edildi ve müzakerelerin Kirovskaya metro istasyonuna, Yüksek Komuta Karargahı'nın yeraltı binasına aktarılması gerekmesine rağmen, taraflar istedikleri her şeyi sadece üç gün içinde birbirlerine iletmeyi başardılar.
Parçalar, tonlar, dolarlar
O zaman bile, malzeme miktarı önceden kararlaştırıldı, Kızıl Ordu'nun ihtiyaç duyduğu ana silah türleri ve malzemeler belirlendi. Hatta karşılanması gereken toplam hacimler ve miktarlar da belirtildi.
Dolaylı verilere göre, Sovyetler Birliği'ne 1 milyar dolarlık toplam tedarik maliyetinin sonradan birdenbire ortaya çıktığına inanmak için her türlü neden var. Bir şey ama Harry Hopkins nasıl mükemmel sayılacağını biliyordu.
Bu bağlamda, aynı zamanda, Amerika Birleşik Devletleri'nin Amerika Birleşik Devletleri'ndeki tüm askeri üretimin ölçeğini belirleyebildiğine dikkat edilmelidir. Roosevelt Kütüphanesi'ndeki materyallerde, 1941 mali yılının sözleşmelerine ve yükümlülüklerine atıfta bulunarak, "Ödünç Verme-Kiralama dahil olmak üzere üretilmesi gerekenlerin toplam miktarı 48 milyar 700 milyon dolar" olduğu açıkça belirtiliyor.
Buradan, Borç Verme-Kiralama kapsamında SSCB'ye yapılan tüm Amerikan yardımının, 2'de Amerika Birleşik Devletleri'nin askeri ve ilgili harcamalarının yüzde 1941'sini (iki!) Biraz aştığını hesaplamak kolaydır. Evet, daha sonra, ikinci milyar birinci milyara eklendi, ancak Amerikan savunma endüstrisi, savaşın sonraki dört yılı boyunca yerinde duramadı. Sadece ivme kazandı.
Ödünç Ver-Kirala'nın Kızıl Ordu ve Sovyet askeri endüstrisi için bir tür can simidi haline geldiği görüşü lehine konuşan bu tür göstergeleri hatırlamamayı tercih ediyorlar. Devletlerde Sovyetlere yardım ihtiyacının genel olarak sorgulandığını da hatırlamıyorlar.
Neden? Çünkü İngiltere'nin, diğer müttefiklerin, örneğin Çin'in ve Amerikan ordusunun ihtiyaç duyduğu şeyin önemli bir bölümünü aldı. 1941'de Krizden yeni ortaya çıkan ulusal işletmeyi geniş çapta askeri üretime çekmeyi mümkün kılanın, Ödünç Ver-Kirala kapsamındaki yabancı siparişler olması gerçeği, genel olarak çok az insan hatırlıyor.
Yine de, bunun resmi olarak teyit edilmemesine rağmen, ilk Moskova müzakere turu açıkça başarılı oldu. En önemli şey, gerçek bilim adamları gibi iki tarafın da kavramlar üzerinde anlaşabilmesiydi. SSCB'nin neye ve ne kadar çok ihtiyaç duyduğu, ABD'nin Ruslara neyi ve ne kadar tedarik etmeye hazır olduğu belli oldu.
Gelecekteki tedarikler için olası yollar da özetlendi. Neredeyse hemen, Kuzey'in asıl olması gerektiği anlaşıldı: ünlü PQ kısaltmasıyla ünlü Arktik konvoyları ve ardından JW, Sovyet Arkhangelsk'e gidecek. Dönüş karavanlarına QP ve RA adı verilecektir.
Gerçekte, arz hacimleri açısından, Arktik rotası nihayetinde diğer iki rotaya yol açtı: Uzak Doğu ve İran. Uzak Doğu'da askeri kargoların neredeyse yarısı SSCB'ye ulaştı. Alaska'dan da dahil olmak üzere, birkaç bin Amerikan Aerocobras, Boston ve Mitchell önümüze uçtu.
Güney (İran) rotası uğruna, İngiltere ve SSCB derhal askerleri eski İran'a getirdi ve ardından on binlerce "Studebaker" ı ve daha az reklamı yapılan diğer kargoyu Basra Körfezi limanlarından sürdü.
Müttefiklerin yardımının ilgisiz olmaktan uzak olacağı gerçeği, Sovyet liderini hiç de utandırmadı. İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri'nin hammadde tedariğinde kendisine yardım etme ihtimali, bir anlamda, müzakerelerin sonuçlarına aşina olan Sovyet uzmanlarını memnun etti.
Harry Hopkins, Kremlin'de hiç kimsenin Nazilerle barışı hayal bile etmediğinden emin oldu. Sonraki görüşmelerin şartlarını ve koşullarını ana hatlarıyla belirleyen Amerikalı politikacı, tamamen tatmin olmuş ve hatta esin kaynağı olmuş ABD'ye gitti.
Stalin açıkça tatmin olmuştu. Daha sonra, Hopkins'i genellikle "ondan hoşlanan ilk Amerikalı" olarak adlandırdı. Sonraki tüm olaylar için, iki çok önemli durum Stalin için netleşti.
İlk: sarf malzemeleri оружия, cephane ve denizaşırı yiyecekler çok yakında başlayacak ve acil durum malzemelerine ne pahasına olursa olsun sarılamayacaksınız. Kötü şöhretli devlet rezervi o zaman bile vardı. En iyi ihtimalle, 1942 baharına kadar tam kapasite ile çalışacak olan sanayi kuruluşlarının tahliyesi için çok acele etmeye gerek yok.
İkincisi: Amerikalılar er ya da geç, Pasifik bölgesindeki genişlemesi Amerika Birleşik Devletleri'ndeki iş dünyasının çıkarlarını doğrudan vuran Japonya ile savaşacak. Ve bu, Kwantung Ordusu tarafından işgal edilen Mançurya'nın sırtından bir bıçaklanma gerçekleşmeyeceği için rezervlerin Uzak Doğu'dan güvenli bir şekilde alınabileceği anlamına geliyordu.
Kabul ediyorum, Sibirya bölüklerinin Moskova yakınlarındaki kesin savaştan kısa bir süre önce cephede ortaya çıkması, biraz efsanevi de olsa, yalnızca ilk Moskova Sovyet-Amerikan müzakerelerinin sonuçlarının bu değerlendirmesini doğruluyor.
Sovyet başbakanı ve Amerikan başkanının yardımcısı, tarihçilere çok insani bir ayrıntı sunan ortak fotoğraf oturumuna bile itiraz etmedi. Life dergisinin fotoğrafçısı Margaret Burke-White, birkaç çekimde Stalin ve Hopkins'i ellerinde sigarayla yakaladı. Ağır sigara içenler bunun ne kadarını söyleyebileceğini onaylayacaktır.