Bu Harika Dünyada Tanrı’nın Lütfu! Cilt 2 Bölüm 02 Kısım 01
Zindanın Efendisine Huzuru Bahşedebilir miyiz?
“Yarın zindana gidiyoruz.”
“İstemiyorum.”
“Gidiyoruz.”
Megumin zindanlara gitmemizi ısrarla reddederken onu kolundan yakaladım.
Kafam kesileli bir hafta olmuştu.
Vücudum tekrar savaşabilecek duruma gelmişti, bu yüzden bu öneriyi loncada toplanan arkadaşlarıma ilettim. Maalesef Megumin zindanlardan nefret ediyor gibiydi.
“İstemiyorum istemiyorum, zindana gidersem varoluş sebebimi kaybederim! Zindanda Patlama Büyüsü kullanırsam çökebileceği için kullanamam, orada sadece normal bir insan oluyorum!”
“Partiye katıldığında söylediklerini unutmadın değil mi?! ‘Zindanları keşfederken bagajı falan taşımaya razıyım’ gibi bir şey değil miydi? Lütfen beni bir kenara atma!’”
Bunu duyunca kolundan tuttuğum Megumin boyun eğerek dedi ki.
“Ah… anlıyorum, ama gerçekten işe yaramaz olacağım, tamam mı? Sadece çanta taşımak gibi şeyler yapabilirim…”
Megumin’in boyun eğmiş ifadesinde bir huzursuzluk vardı. Onu yatıştırmak için dedim ki:
“Merak etme, zindanın girişine kadar bizi takip etmen yeterli. Zindana giderken herhangi bir tehlikeli canavarla karşılaşırsak, onları sihirle püskürtmen için sana güveneceğim, tamam mı?”
“Hmm? Sadece giriş kadar mı? Bu gerçekten iyi bir fikir mi?” Megumin şaşkın bir ifadeyle sorguladı.
“Bu arada, neden birdenbire zindana gitmek istedin? Zindanları keşfetmek istiyorsak, partimizde bir hırsıza ihtiyaç var, Chris’e ne dersin? Son zamanlarda onu loncanın etrafında görmedim.”
Başını masaya dayamış olan Aqua, tembel tembel konuştu. Kafam kesildikten beri bir haftadır, bu kız her gün loncadaki şöminenin önündeki en sıcak yeri tutuyordu. Ya içiyordu ya da tembellik ediyordu. Ona ‘İçki içmek için reşit misin’ diye sorduğumda, ‘Bu fantezi dünyasında Japon yasalarını kullanma’ diye yanıt verdi. Görünüşe göre bu dünyada, kaç yaşında olursanız olun içebilirsiniz. İçtiğinizde meydana gelen sonuçlardan ise sadece siz sorumlusunuz.
Chris gerçekten meşgul olduğunu söyledi. Geçmişte onunla ilgilenen senpai’nin her türlü işi ona kitlediğini söyledi. Geri dönmesi biraz zaman alacak gibi görünüyor. Ama bana zindan keşfi için gerekli olan Tuzakları Algıla ve Tuzakları Devre Dışı Bırak’ı öğretti. Chris, zindanlardaki canavar türlerinin mevsimler nedeniyle değişmeyeceğini söyledi. Bu yüzden bir tanesine girip denemeyi düşündüm.”
Goblin görevini Taylor ile bitirdikten sonra bütün hafta hiçbir şey yapmadım.
Kar Perileri ve goblinleri avlamak üç seviye yükselmemi sağladı. Tuzakları Algıla ve Tuzakları Devre Dışı Bırak dışında, başka bir beceri daha öğrendim. Tuzak tespiti ve silahsızlandırma, bu yetenekler çeviklik ve şansa bağlı görünüyordu.
Çevikliğim ortalama olabilir, ama inanılmaz şansım var, bu yüzden işe yaramalı.
Tuhaf insanlarla nasıl ilişki kurduğumu ve borca girdiğimi düşünürsek, sözde yüksek şansım muhtemelen yılın şakasıydı.
Zırhını dükkândan yeni almış gibi görünen Darkness, hevesle parlatıyordu. Sonra birdenbire bu tarafa baktı.
“Hm, lütfen biraz daha bekleyin. Büyük kılıcım Kış Shogun ile dövüşürken kırıldı. Yeni bir kılıç sipariş ettim ama bitmesi biraz zaman alacak. Şu anda bir savaşçı olarak kabul edilemem.”
“Asla bir savaşçı olmadın, bu yüzden sorun değil.”
“!?”
Gözyaşları Darkness’ın kızaran yanağından aşağı akmaya başladı. Muhtemelen yarı heyecanlı, yarı üzgün hissediyordu. Hâlâ yarı heyecanlı duyguları vardı, bu yüzden onunla tekrar konuşmak sadece sorun çıkarırdı. Ben de devam etmeye karar verdim.
“Yanlış anlaşılma olmaması için her şeyi düzgün bir şekilde açıklayacağım. Zindana sızan sadece ben olacağım, umarım herkes benim eskortum olur.”
“?”
Şehirden yaklaşık yarım gün uzaklıktaki bir dağa gittik ve dağın eteklerinden bir hayvan patikasına doğru ilerledik. Tehlikeli ve can sıkıcı ağaç dallarının olduğu bu karlı yolda daha ne kadar yürümemiz gerekiyordu?
Karşımızda aniden sağlam yapılı bir kulübe belirdi. Kulübede ‘Sığınak’ yazan bir tabela vardı. Yanındaki kayalıkta, içerisini zar zor görebileceğiniz kadar karanlık bir zindan girişi uzanıyordu. Mağara doğal olarak oluşmuş gibi görünüyordu, ancak daha derinlere indiğimiz zaman, en aşağıya kadar inen düzenli bir merdiven seti gördük.
Zindana ‘Keele’nin Zindanı’ adı verilmişti.
– Uzun zaman önce, soylu bir ailenin kızına aşık olan Keele adında dahi bir Başbüyücü vardı. Tüm hayatını büyüye adayan ve aşkla hiçbir ilgisi olmayan büyücü, sokaklarda gezerken ilk görüşte bir kadına aşık olmuş.
Tabii ki bu aşk meyvesini vermedi. Ne de olsa, statü farkı bu dünyada birçok şeye karar verirdi. Bunun farkına varan büyücü, aşkını unutmak için kendini büyü eğitimine ve araştırmasına adadı Yıllar geçtikçe, sonunda ülkedeki en güçlü Başbüyücü oldu. Büyü kullanarak ülkeye mutluluk getirmekten geri durmadı ve herkes tarafından övüldü. Ve böylece büyücü, onuruna verilen bir ziyafete şatoya davet edildi.
Kral, büyücüye kendisini ödüllendirmek istediğini ve hiçbir kısıtlama olmaksızın büyücünün bir dileğini yerine getirmeye istekli olduğunu söyledi. Büyücü, asla gerçekleşmeyecek bir dileği olduğunu söyledi.
– Başbüyücü Keele’nin ne dilediğini kimse bilmiyordu.
Sadece bundan sonra Başbüyücünün soylu klanın kızını kaçırdığı, bir zindan inşa ettiği ve dışarı çıkmayı reddettiği biliniyordu. Sonra ne olduğu bir muammaydı. Ama bir düşününce, sıradan bir büyücü herhangi bir takipçiyi savuşturmak için bir zindan inşa etse bile, onu uzun süre savunamazdı. Ve şimdi, bu zindanın inşasının ardındaki hikayeyi çok az kişi biliyor.
Zindan acemi maceracılar için dişlerini bilemeleri için iyi bir eğitim alanı haline geldi.
Keele’nin Zindanı’ın girişinde arkamdaki üç kişiye baktım.
“Tamam, bundan sonra yalnız gideceğim. Üçünüz bu sığınakta beni bekleyin. Bir gün içinde dönmezsem, kasabaya geri dönün ve Taylor’ın grubundan yardım isteyin… Bununla birlikte, sadece araştıracağım, bu yüzden muhtemelen yakında dönerim.
Darkness kollarını kavuşturdu ve şöyle dedi:
“Gerçekten tek mi gidiyorsun? Bir zindana tek başına giren birini hiç duymamıştım. Planının farkındayım Kazuma, sessiz bir şekilde hareket etmek istiyorsun ama zırhım sadece yürürken bile bu kadar ses çıkarıyor bu yüzden gelmem faydadan çok zarar oluşturur… ”
Şey, ilk kez yalnız başıma gidiyordum.
“Ben de, takip edersem yük olurum… İyice düşün, Kazuma.”
dedi Megumin endişeyle.
“Sorun değil, seninle geleceğim!”
Ve Aqua aniden gereksiz bir şey söyledi…
“… Hayır, beni takip etme. Yalnız gideceğimi söyledim.”
Buraya gelirken anlattıklarımı Aqua’ya bir kez daha anlattım.
“Keith’in bana öğrettiği okçu becerisi Uzak Görüş ile karanlıkta her şeyi görebiliyorum. Bunu daha önce denedim. Hiç ışık kaynağı omasa veya zifiri karanlık olsa bile mesafeyi, nesnelerin yerleştirildiği yerleri ve şekillerini ölçebiliyorum. Yani, yalnız gidersem, ışığa bile ihtiyacım yok. Bir ışık kaynağı fark ettikleri için maceracıları hedef alan canavarlar beni bulamayacak.”
Ancak bir kişi sadece bu becerilerle bir zindana tek başına girilebilseydi, şimdiye kadar dünyadaki tüm okçular bunu yapardı.
Fakat-
“Bu arada, Düşman Tespiti ve Gizlenme(Lurk) gibi hırsızlık becerilerine de sahibim. Böylece karanlıkta yürüyebilir, düzeni doğrulayabilir, düşmanları tespit edebilir ve onlardan kaçınabilirim. Gizlenme, sadece duvara yapışarak onlardan kaçamadığım tehlikelerin üstesinden gelmeme izin veriyor… Muhtemelen.”
Sadece bu noktayı daha test etmediğim için doğrulayamadım. Bir zindanı keşfedecek olsam da bu, zindanı temizlemek için bir göreve çıktığım anlamına gelmiyordu. Canavarları yendikten sonra para kazanamazsam, savaşlardan kaçınmak en iyi seçenek olurdu.
Canavarlardan kaçmak, hazineyi almak ve geri gelmek. Mezar yağmacılarının yapacağı bir şey olduğunu düşünsem de bu, iş engelini aşabilen ve her türlü beceriyi öğrenebilen maceracıların birkaç ayrıcalığından biriydi.
Böyle bir zamanda, sahip olduğum birkaç avantajdan birini kullanmalıyım. Loncadan aldığım, kokuya duyarlı canavarlara karşı etkili olan koku giderici spreyi çıkardım. Zindandaki canavarlar muhtemelen karanlığa alışıktı. Bu, görüş dışında, düşmanların diğer duyularının da mükemmel olması gerektiği anlamına geliyordu. Koku alma veya duyma duyuları gibi.
Duyma kısmı için, düşmanlarımı çıkardığım sesleri fark etmeden önce tespit edebilmek için dua edebilirdim. Isıyı algılayabilen yılanlarla veya ekolokasyon kullanan yarasalarla karşılaşsaydım, bu konuda hiçbir şey yapamazdım. Ama loncadaki insanlardan bu zindanda böyle canavarların olmadığını duydum.
Ödevimi çoktan yaptım ve loncadaki adamlardan zindanda yaşayan canavarlar hakkında istihbarat aldım. Sonuçta geçen hafta öldüm. Eris-sama ile tekrar karşılaşmayı dilesem de, bu kadar çok kez ölmek kabul edilemezdi.
Koku gidericiyi vücuduma sıktım. Ne kadar etkili olduğunu bilmiyordum ama hiç yoktan iyiydi. Ayrıca, Çaylak Katili ile karşılaştıktan sonra Lurk’u kullandığımda, ayrılmadan önce etrafındaki havayı kokladı.
Bu, Lurk becerisinin koku gibi şeyleri daha az belirgin hale getirme yeteneğine sahip olduğu anlamına geliyordu. Evet, işe yarayacaktı. Yani muhtemelen. Ve bu sadece bir deneydi. Sonuç başarılı olsaydı harika olurdu ama başarısız olsa bile iyiydi.
Bu sefer meydan okuduğum zindan, seviyemden daha düşük bir seviyedeydi. Zindanları keşfetmenin en iyi yollarını öğrendikten sonra, para kazanmak için daha zor zindanlara meydan okuyabilirim.
Ve kasabadan sadece yarım günlük mesafede olan bir zindandı. Zindan muhtemelen diğer maceracılar tarafından temizlenmişti. Yani zindanda düşmanlarla karşılaşsam bile dezavantajlı durumda olmayacaktım.
“Ben gidiyorum o zaman. Burası soğuk ve canavarlarla karşılaşabilirsiniz, bu yüzden sığınağa geri dönün ve beni bekleyin.”
Herkesle vedalaştım ve zindanın girişine doğru yöneldim.
– Bu sırada birinin beni takip ettiğini gördüm.
Aqua sanki doğal bir şeymiş gibi arkamdan geliyordu.
“… Ne dediğimi duymadın mı? Tek başıma gitmek benim için daha uygun. Orası karanlık, bu yüzden takip etsen bile bir şey yapamazsın.”
Sözlerimi duyduktan sonra Aqua yavaşça güldü.
… Onu gerçekten yumruklamak istedim.
“Hey Kazuma, kim olduğumu unuttun mu? Başrahip ünvanı benim ölümlü dünyada kullandığım bir kılıftan başka bir şey değil. Hadi söyle – Megumin ve Darkness hala bana inanmasa da – işimin ne olduğunu söyle bana!”
“Yoksulluk tanrıçası mı?”
“Hayır, ben su tanrıçasıyım! En azından ziyafet tanrıçası olduğumu söyleyebilirdin!”
Hangi tanrıça olduğunun gerçekten bir önemi yok. Bu kadın ne demeye çalışıyordu?
“Sonuçta ben bir tanrıçayım; gözlerim her şeyi görme gücüne sahip. Kazuma reenkarne olmadan önce sana ölüm sebebini doğru bir şekilde söyledim, değil mi? Fani dünyaya geldikten sonra güçlerim zayıfladı ama hala birkaç tanrısal gücüm var, biliyor musun? Şu anda her şeyin içini göremiyorum ama karanlıkta görmekte bir sorunum yok!”
Aqua’nın kibirli bir şekilde göğsünü şişirdiğini görünce kendimi huzursuz hissettim. Dürüst olmak gerekirse, bu kadının ne tür aptalca şeyler yapacağı hakkında hiçbir fikrim yoktu ve bu beni endişelendiriyordu.
Ne yapayım, nasıl geri çevireyim…
O an Aqua bana dedi ki:
“Zindanlardaki canavarlar genellikle ölümsüzdür. Bu canavarlar, yaşayan varlıkların yaşam gücüne çekilme eğlimindedirler. Bu da, Lurk yeteneğinin ölümsüz canavarlara karşı işe yaramadığı anlamına gelir. Bu sorun ancak ben gelirsem çözülebilir, değil mi?”
Sözleri sadece huzursuzluğumu artırdı.
Not
Bu bölümde emeği geçen; çevirmen ve düzenleyici arkadaşların emeklerinin karşılığı olarak basit bir minnet ifadesi yani teşekkür etmeyi ihmal etmeyelim.