Güneş çok büyük, çalkantılı ve açıklanamayacak kadar şiddetli. Uzaya yüksek enerjili radyasyon fırlatır ve bunların bir kısmı Dünya etrafındaki roketlerle Uluslararası Uzay İstasyonuna çarpar.
Uluslararası Uzay İstasyonu, gezegenimizin yörüngesinde günde 16 kez döner. Doğru teleskopla, doğru yerden, başınızın üzerinden geçtiğini görebilirsiniz. Ve birkaç değerli milisaniye için, astronotların çalıştığı uzay laboratuvarı ara sıra güneşin karşısında süzülür.
fotoğrafçı Andrew McCarthy Kısa bir süre önce, bu bölünmüş anı, oluşturması 12 saat, yakalanması üç teleskop ve yol boyunca parçalanmış iki kare süren çarpıcı bir görüntüde yakaladı. Tek bir resim gibi görünebilir ama aslında binlerce resimden oluşan bir mozaiktir.
Peki, bu resimdeki uzay istasyonunu tanımlayabilir misiniz?
İşte bir ipucu: uzay istasyonu bir güneş lekesinin yanında yer alıyor – güneş yüzeyinin, çevredeki alandan daha soğuk olduğu için karanlık görünen bir alanı.
McCarthy, Insider’a “Güneş lekelerinde neredeyse kayboluyor” dedi.
İstasyon Güneş’in yüzeyinde gibi görünüyor, ancak bunun nedeni sadece bizden uzakta olması: Dünya’nın 250 mil yukarısında.
Hala görmüyor musun? Biraz büyüyelim.
O burada:
Uzay istasyonu, güneşin öfkeli plazmasına karşı alçakgönüllü bir siluet.
Güneş daha aktif hale geldikçe, bu aşırı ısınmış malzeme, güneş patlamaları veya koronal kütle püskürmeleri adı verilen volkanik patlamalarda, bazen Dünya’ya doğru tekrar tekrar uzaya püskürtülür.
Mart ayında, Kuzey Işıkları olarak da bilinen Kuzey Işıklarına neden olan güneş patlamaları, Phoenix, Arizona kadar güneyde benzeri görülmemiş görünümler yaptı. Ancak aynı zamanda güç şebekelerini bozabilir, radyo sinyallerini engelleyebilir, uyduları yörüngeden çıkarabilir, Küresel Konumlandırma Sistemini (GPS) karıştırabilir ve hatta uzay istasyonundaki teknolojiye zarar verebilir.
McCarthy’nin güneş patlamalarından kaynaklanan teknik bir sorunu yoktu ama bu fotoğrafı çekerken kendi sorunları vardı. Mükemmel bir zamanlama, hassas fizik ve çok fazla sebat dengesi gerektiriyordu.
Uzay istasyonunun peşinde çölde mahsur kaldılar.
Uzay istasyonu sık sık Dünya ile güneş arasından geçer, ancak iyi bir resim elde etmek için McCarthy’nin doğrudan gökyüzünde olması gerekiyordu.
“Aksi takdirde, uzay istasyonu ufukta daha alçakta ve daha küçük olurdu” dedi.
Evinden yaklaşık iki saat uzaklıkta Arizona çölünden geçeceği kesin tarih ve saatleri not etti. İlk fırsatta yüzlerce kiloluk ekipmanı arabasına yükledi ve tam hesapladığı yere doğru yola çıktı. Teleskoplarını kurdu. Gökyüzü açıktı. Fotoğrafı çekmeye hazırdı.
Uzay istasyonu geçtiği anda – güneşi geçtiğinde yarım saniyeden az bir süre – başıboş bir bulut geçti ve görüntüyü kararttı.
McCarthy başka bir gün tekrar denedi. Yolda lastiği patladı. Uzay istasyonuna ve güneşe saldırmak için başka bir girişim başarısız oldu. Ama caydırılmadı.
Lastiği değiştirdi, diğer lastiklerin biraz daha uzun süre dayanmasını diledi ve bir sonraki geçiş için çöle geri döndü.
Uzay istasyonu samanlıkta hızlı hareket eden bir iğne gibi güneşin önünden hızla geçiyor.
McCarthy o gün havanın 100 derece olduğunu söyledi. Arabayı park etti ve ekipmanlarını yolun kenarına kurdu. Teleskopun görüş alanı, daha fazla ayrıntı elde etmek için küçüktü, bu yüzden güneş yüzeyinin her parçasının yüzlerce küçük fotoğrafını çekmesi gerekiyordu. Son resim için onları bir mozaik halinde istifler ve dikerdi.
McCarthy, “Parlak gün ışığında bu dizüstü bilgisayar ekranına bakıyorum ve biraz özelliksiz bir güneşte teleskopumu doğrultmam gereken yeri bulmaya çalışıyorum” dedi.
Uzay istasyonunun önlerinden geçeceğini bilerek güneş lekelerini görsel bir işaret olarak kullanın.
“Yerdeki konumumu bir yere göre çizdim [International Space Station] “O güneş lekesini görüş alanıma aldığım sürece Uluslararası Uzay İstasyonunu da alacağım” dedi.
Arka planda McCarthy, güneşin kromosferinin ateşli dramını, güneşin görünür yüzeyi (fotosfer) ile atmosferinin en dış tabakası (korona) arasındaki ince plazma tabakasını yakalamak istedi. Bu katmanda, Güneş plazmasının sıcaklığı 10.000 Fahrenheit derecenin üzerine çıkar – o kadar sıcak ki hidrojen kırmızımsı bir ışık yayar. NASA. Bu, McCarthy’nin yakalamak istediği kromosferin ışığı.
McCarthy, kromosfer görüntülerinde, plazmanın tüm hareketinden dolayı güneşin “kıllı bir top” gibi göründüğünü söyledi.
Ancak uzay istasyonu görünür ışıkta görünür. Bu yüzden McCarthy’nin üç teleskopa ihtiyacı vardı. Onlardan biri kromosferden “alfa hidrojen” emisyonları aldı. Diğer ikisi, uzay istasyonunun çözünürlüğünün optik ışığını, güneşin dış atmosferinin tekdüze ışığına karşı duran gölgeli siluetini yakaladı.
Teleskopları saniyede yaklaşık 230 fotoğraf çekiyordu.
McCarthy, “Çok hızlı çekim yapmasaydım, aslında tamamen kaçırabilirdim,” dedi.
Ancak, uzay istasyonunun aşağıdaki gibi düzinelerce ham fotosfer görüntüsü aldı, böylece büyük uydunun mümkün olan en net görüntüsünü elde etmek için bunları bir araya getirebildi.
Bu arada, Alfa Hidrojen Teleskobu, güneşin yüzeyi boyunca on binlerce yakın çekim yaptı ve onu bir yorgan gibi birbirine dikti.
McCarthy çölden dönerken başka bir lastik patladı. Bu kez eve vardığında üç eski lastiği değiştirmiş.
“Neyse ki, oraya giderken olmadı” dedi. “En azından bu sefer şansım oldu.”
Bu fotoğrafta uzay istasyonuna bakmak eğlenceli olsa da McCarthy fotoğrafın bu kadar karışık olmasını sevmiyor.
McCarthy, “Kompozisyon açısından bakıldığında, bir sanatçı olarak o son çekimi nasıl çerçevelendirdiğim konusunda daha iyisini yapabileceğimi düşünüyorum. Bu yüzden bir başkasının peşinden gideceğim ve daha da iyi olacağını düşüneceğim.”
Şimdi izleyin: Popüler Insider Inc. Videoları.
indirmek…
“Seyahat meraklısı. Zombi geek. Yemek gurusu. Kötü kahve delisi. Tutkulu twitter ustası. Kendini adamış televizyon hayranı.”