Alarm 6’da çaldı ve o anda Daoghang’a ulaşana kadar uzun bir koç günün beni beklediğini biliyordum ama şüphesiz böyle uzun ve uzun bir yolculuk olacağını bilmiyordum.
Saat 7'de, koç benimle Lonely Planet’te görünmeyen ancak ulusal bir parkın yakınında bulunan ve Sichuan’ın Tibet dağlarının arasında ve Litang’in başkenti Chengdú yönünde, bir milli parkın yakınında kalan tek şehre gelen tek turist olarak benimle ayrıldı. Sichuan.
Bazen topraktan, bazen asfalttan oluşan yol vadiye giriyor ve eski bir tanıdıkla sınırlanıyordu: Mekong. Vietnam'da çok genişlediği yerde buluştuk ve şimdi tekrar buluştuk, bu kez genç ve güçlü, Himalaya dağlarından yenidoğan.
İki saat sonra, yol bir heyelanla kapatıldı. 50 yaşında, ellerimiz cebimizde birbirimize bakarken, yolu temizlemek için bir vinç çalıştı. Muson yağmuru bol ve geçen hafta boyunca yağmur durmadı.
Yol açılınca, birkaç kilometre daha devam edebildik. Mekong Nehri yoldan tamamen taşmıştı ve içine bir jeep sıkışmıştı. Hepimiz dışarı çıktık ve arabayı itmeye başladık. Yoldan çıkardık ama motor ölmüştü, bu yüzden koç şoförü iki kez düşünmedi ve bir ip ile koçun arkasındaki cipi bağladık.