Osmanlılarda toprakların büyük bir bölümünün mülkiyeti devlete aitti. "Saban giren yer (tarım yapılabilen alan) özel mülk olmaz." anlayışı geçerliydi.
Bu anlayışın ortaya çıkmasında ülke hanedanın ortak malıdır prensibi etkili olmuştur. Özel mülk toprakları son derece sınırlıydı. Toprakların büyük bölümünün devletin mülkiyetinde olması toplum içinde (Osmanlı ailesi dışında) ayrıcalıklı sınıfların oluşmasını engellemiştir. Osmanlı Devleti'nde topraklar iki ana bölüme ayrılmıştır.
Mülkiyeti devlete ait olan topraklara miri arazi, mülkiyeti özel şahıslara ait olan topraklara mülk arazi denirdi. Bu topraklar ayrıca kendi içlerinde de farklı bölümlere ayrılırdı.