Mohi Muharebesi'nin başlangıç saatlerinde Slavonyalı Coloman, Moğolların nehri güvenli bir şekilde geçmeleri için köprüyü güvence altına alma girişimini geri püskürtmeyi başardı.
Ancak bundan iki saat sonra Dük, köprüyü savunmak için küçük bir kuvvet bıraktıktan sonra Macar kampına döndü.
Moğolların istila ettiği açıktı ve köprü planları için çok önemliydi. Coloman gibi deneyimli bir komutanın köprüyü neden zayıf bir şekilde terk ettiği bana mantıklı gelmiyor.
Köprü yeterince dardı (küçük Macar muhafız müfrezesinin geri çekilmesinden sonra karşı karşıya gelmemiş olsalar bile Moğolların ordularıyla geçmeleri 4 saat sürdü). İyi bir askeri komutan, Stirling Köprüsü Muharebesi'nde İskoçların İngilizlerle yaptığı gibi Moğolları tam orada kana bulama fırsatını görürdü.
Öyleyse neden Duke Coloman gibi şüphesiz mükemmel bir komutan eşyalarını toplayıp zaferi kutlamak için ayrılsın? Macarlar arasında Moğolların niyetleri hakkında hâlâ bazı şüpheler olduğunu biliyorum ama Coloman'ın neden tehlike ve fırsattan bu kadar habersiz olduğunu hala anlayamıyorum.
Konuyla ilgili wikipedia makalesine göre:
Moğol öncüsü neredeyse bir adama öldürüldü ve Split'li Thomas şunları yazdı: "Macarlar hemen onlara saldırdı ve savaştı. Birçoğunu kestiler ve geri kalanını köprünün üzerinden geri iterek boğulmalarına neden oldular. nehir." Macarlar, ana Moğol ordusunun yakınlarda olduğundan habersiz, köprüyü korumak için bazı askerler bıraktılar ve kampa döndüler. Saat 02:00 sularında kampa vararak zaferlerini kutladılar.
Alıntı: Sverdrup, Carl. "Cengiz Han ve Sube'etei'nin Askeri Operasyonları." Helion ve Company (4 Mayıs 2017). Sayfa 318.
Başka bir deyişle, yakınlarda dolaşan daha büyük bir ordu olduğunun farkında değillerdi.
Düzenleme: Onikinci tarafından gündeme getirildiği gibi, aynı makale şöyle devam ediyor:
Kaçan Macarlar kampa vardıklarında diğerlerini uyandırdılar. Coloman, Ugrin ve Templar ustası daha sonra saldırganlarla başa çıkmak için tekrar kamptan ayrıldı. Diğerleri, bunun da küçük bir saldırı olduğuna ve Coloman'ın tekrar muzaffer olacağına inanarak orada kaldı. Ancak Coloman ve Ugrin, Moğol sürüsünün kabardığına tanık olduklarında, bunun küçük bir baskın değil, ana Moğol kuvvetinin bir saldırısı olduğunu anladılar. Ağır bir çarpışmadan sonra, tüm orduyu seferber etmeyi umarak kampa döndüler. Kral, savaşa hazırlanmak için emir bile vermediği için fena halde hayal kırıklığına uğradılar. Başpiskopos Ugrin, halkın önünde yaptığı hatalardan dolayı Kral'ı azarladı. Sonunda Macar ordusu ileri hücum etti, ancak bu gecikme Batu'ya geçişi tamamlaması için yeterli zaman verdi.
Uyarı ile: alıntı gerekli. Ancak bu Wikipedia olduğundan, gereken alıntının sayfadaki çeşitli kaynakları (esas olarak yukarıdaki ve aşağıdaki) okumaya zahmet etmeyen biri tarafından eklendiğine bahse girerim.
Ayrıca belirttiğiniz gibi bir köleden bahseder:
Moğolların bir Ruthen kölesi Macarlara kaçtı ve onları Moğolların Sajó üzerindeki köprü üzerinde bir gece saldırısı planladığı konusunda uyardı.
Kaynak: JJ Saunders, The History of the Mongol Conquests, (University of Pennsylvania Press, 2001) [Sayfa verilmemiştir, ancak muhtemelen s. 222 civarındadır.]
Her iki durumda da, ikisi de yakınlarda daha büyük bir ordunun olduğundan habersiz olmanın yanı sıra bir miktar kibire işaret ediyor.
KUDÜS 1191 Kısım II
Yafa'dan ayrılmadan önce Richard, 18-23 Ekim tarihleri arasında el-Adil ile yoğun bir iletişim dönemine girdi. Başlangıçta kral, düşmanın Kudüs'e karşı tutumunu ölçmek için yola çıktı. Selahaddin'in, Richard'ın açıkça belirttiği, 'sadece birimiz kalsa bile asla vazgeçmeyeceğimiz ibadetimizin merkezidir' dediği bir şehrin mülkiyetinden vazgeçme olasılığını araştırmak istedi. Ancak el-Adil, padişahtan net bir yanıt iletti, İslam'ın Kutsal Şehir'e duyduğu saygıyı vurguladı ve Aslan Yürekli'yi "bizim ondan vazgeçeceğimizi düşünmeyin, çünkü Müslümanlar arasında bu konuda tek bir kelime bile edemiyoruz" çağrısında bulundu.
Richard daha sonra cüretkar bir taktik değişikliği yaptı - o sırada hasımlarını şaşırtan ve bugün bile modern tarihçilerin kafasını karıştıran bir değişiklik. Kral, el-Adil ile dostane bir ilişki kurmaya çoktan dikkat etmişti ve görünüşe göre onu konuşmada 'kardeşim ve arkadaşım' olarak tanımlamıştı. Şimdi, Latin Hıristiyanlığı ile İslam arasında, al-Adil'in Richard'ın kendi kız kardeşi Joanne ile evleneceği olağanüstü bir evlilik ittifakı önermek için çok daha büyük bir adım attı. Bu birlik, 'padişahın elindeki tüm kıyı topraklarını el-Adil'e vermesi ve onu [Filistin] kralı yapması' ve Kudüs'ün 'kraliyet merkezi olarak hizmet etmesi' ile bir barış anlaşmasının temelini oluşturacaktı. çiftin] krallığı'. Bu yeni yönetim, Selahaddin'in imparatorluğunun bir parçası olarak kalacaktı, ancak Hıristiyanlara Kutsal Şehir'e ücretsiz erişim hakkı verilecekti. El-Adil ve Joanne bölgenin kalelerine komuta ederken, Hıristiyan Askeri Tarikatları köylerinin kontrolünü ele geçirecekti. Anlaşma, mahkumların değiş tokuşu ve Gerçek Haç'ın geri dönüşü ile imzalanacaktı. Aslan Yürekli görünüşte bir yüce gönüllülükle, bu anlaşmanın kabul edilmesinin haçlı seferini hemen sona erdireceğini ve Batı'ya dönüşünü hızlandıracağını ilan etti.
Bu teklif, günümüze ulaşan herhangi bir çağdaş Hıristiyan kaynağında kaydedilmediği için (yalnızca Arapça metinlerde bahsedilmiştir), böylesi görünüşte çirkin bir düzenlemenin Richard'ın Frenk yurttaşları tarafından nasıl karşılanabileceğini doğru bir şekilde değerlendirmek zordur. Aslan Yürekli, başlangıçta kız kardeşinden bile, tüm olayı yakından korunan bir sır olarak saklamış gibi görünüyor, ancak tüm fikri ciddiye alıp almadığı veya sadece bir oyun olup olmadığı belirsizliğini koruyor. Açık olan, el-Adil'in bunu gerçek bir teklif olarak gördüğüdür. Diplomatik açıdan, Richard'ın önerisi ustaca bir inceliğe sahipti. Selahaddin Eyyubi ile el-Adil arasındaki potansiyel gerilimlere canlı olarak -el-Adil'in güvenilir bir kardeş olarak konumu, padişahın oğluna ve varisi için oluşturduğu tehditle dengeleniyor- İngiliz kralı, el-Adil'in görmezden gelemeyeceği, ancak al-Adil'in göz ardı edemeyeceği bir teklifte bulundu. ayrıca onun kişisel hırsları besliyormuş gibi görünmesini sağlar. Bu imanın kesinlikle farkında olan el-Adil, Richard'ın planının haberini Selahaddin'e şahsen iletmeyi reddetti, bunun yerine Bahaeddin'i vekalet etti ve ona çok dikkatli konuşmasını söyledi.
Selahaddin, Richard'ın asla plana uymayacağına ve sadece "onunla alay etmeye ve aldatmaya" çalıştığına inanmış olsa da, aslında şartları kabul etti. Elbette birkaç gün içinde Aslan Yürekli kız kardeşinin bir Müslümanla evlenemeyeceği haberini gönderdi ve şimdi de el-Adil'in Hristiyanlığa geçmesini önererek "müzakerelere açık kapı" bıraktı.
Birkaç hafta sonra, Üçüncü Haçlı Seferi şimdi Judea'daki ilerlemesini öğütürken, Richard bir kez daha müzakere istedi. O ve el-Adil, 8 Kasım 1191'de Ramla'da Müslüman cephesinin hemen ötesinde kurulmuş, gösterişli bir şekilde döşenmiş bir çadırda buluştu. Atmosfer neredeyse şenlikliydi. Çift, kendi kültürlerinden lezzetler tadarak 'yiyecekler, lüks eşyalar ve hediyeler' alışverişinde bulundu, Richard biraz Arap müziği dinlemek istedi ve bir kadın müzisyen onu şarkı söyleyerek ve arp çalarak eğlendirmek için usulüne uygun olarak içeri alındı. Aslan Yürekli'nin Selahaddin ile doğrudan görüşme için tekrarlanan talepleri reddedilmiş olsa da, gün boyunca konuştuktan sonra, bir Müslüman tanığın sözleriyle, "dostluk ve sıkı dostlar olarak iyi bir ruh hali içinde" "ayrıldılar".
Şimdi, ilk kez, kralın düşmanla yaptığı müzakereler, haçlı kampında kamuoyunun bilgisi haline geldi ve önemli eleştirilere yol açtı. Bir Hıristiyan görgü tanığı, Richard ve el-Adil'in yedi deve ve mükemmel bir çadır da dahil olmak üzere hediye alışverişinde bulunarak "bir tür karşılıklı dostluk geliştirdiklerini" kaydetti. Franklar arasındaki genel duygu, bu diplomasinin kötü tavsiye edildiği yönündeydi. Aslan Yürekli'nin cömertlik ve iyi niyet görünümüyle Kudüs'e ilerlemeyi geciktirmek için kandırıldığı söylenirdi ki bu hata "kendisi için çokça suçlandı ve eleştirildi" ve Selahaddin Eyyubi'nin "aşırı saf kralı bir tuzağa düşüren" kardeşi tarafından etkisiz hale getirildi. onun kurnazlığı'. Richard'ın kurnaz siyasi operatör El-Adil tarafından manipüle edilen şaşkın bir piyon olduğu fikri, Aslan Yürekli'nin Müslüman kaynaklar tarafından bir diplomat olarak tasvir edilmesiyle uyuşmuyor. Gerçekten de Musullu vakanüvis İbn el-Esir, "kralın [el-Adil'le] hünerli bir oyun olarak karşılaştığını" belirterek Richard'ı açıkça övdü.
Aslında, İngiliz kralı kurnaz bir müzakereci gibi görünüyor. Farklı bir adam, Selahaddin'in doğrudan diyalogu reddetmeye devam etmesiyle engellenmiş hissedebilirdi, ancak Richard bu faktörü kendi lehine çevirmeye çalıştı. 9 Kasım'da padişaha, haftalar önce verilen tavizlerden yararlanarak ustaca bir mesaj gönderdi: 'Bu kıyı topraklarını kardeşinize verdiğinizi söylediniz. Senin onunla benim aramda hakem olmanı ve bu toprakları [bizim] aramızda paylaşmanı istiyorum.' Hıristiyanların 'Kudüs'ü biraz ele geçirmeye' ihtiyaçları olacaktı, ama o orada '[el-Adil'e] hiçbir suçun Adil'den olmamasını istedi. Müslümanlar ve Frenklerden bana kimse yok. Richard'ın altında yatan oldukça dolambaçlı niyet, müzakerelerin tüm temelini değiştirmek ve Selahaddin'i kendisini bir baş rakip olarak değil, cömert bir hakem olarak düşünmeye teşvik etmekti. En azından padişahın danışmanlarından bazıları "bu yaklaşımdan çok etkilenmişlerdi.
Ancak diplomatik entrika alanında Selahaddin, en azından Richard'ın dengiydi. Padişah sonbahar boyunca Montferratlı Conrad ile temas halindeydi ve bu gerçeği Aslan Yürekli'den gizlemek için hiçbir çaba göstermedi - aslında Conrad'ın elçisi bile ara sıra 'el-Adil'le at binmeye gitti, Müslümanlar onlarla uğraşırken Frankları gözlemledi. İngiliz kralını müzakere için kendi çabalarını iki katına çıkarmaya sevk ettiğine inanılan bir gösteriydi. Richard ve marki arasındaki uçurumdan yararlanmak isteyen Saladin, Conrad Haçlıların elindeki Acre'ye saldırırsa Beyrut ve Sidon da dahil olmak üzere bağımsız bir prenslik ile ödüllendirileceğine söz vererek "denizaşırı Franklara açık bir düşmanlık gösterisi" için bastırdı. Padişah, Richard ve Conrad'la müzakereleri gösterişli bir şekilde yürütüyordu, hatta kendi elçilerini aynı gün kampının farklı yerlerine yerleştirirken, bir yandan da danışmanlarından birinin sözleriyle "aralarında nifak çıkarmayı" amaçlıyordu.
Ancak 11 Kasım'a gelindiğinde, Haçlılar şimdi Ramla'yı tehdit ederken, Selahaddin ciddi bir şekilde anlaşmaya istekliydi. Conrad ya da Richard'la ateşkes yapmanın göreli yararlarını tartışmak için danışmanlarını topladı. Marki'nin gücü kesinlikle artıyordu - artık eski Latin krallığının soylularının çoğunun desteğine sahipti - ama sonuçta Aslan Yürekli'den daha az güvenilir olarak kabul edildi. Bunun yerine, konsey İngiliz kralıyla Filistin'in adil bir şekilde bölünmesine dayalı, el-Adil ve Joanne'nin evlendiğini ve "Kudüs'ün mabetlerinde ve kiliselerinde Hıristiyan rahipler" görecek bir anlaşmayı destekledi. Sonunda, belki de Selahaddin'i köşeye sıkıştırdığına inanan Richard, bu önemli teklife yalanlarla karşılık verdi. Birliğe izin verilebilmesi için papanın onay vermesi gerektiğini ve bunun üç ay süreceğini savundu. Mesaj iletilirken bile Aslan Yürekli askerlerini Ramla ve ötesine ilerlemek için hazırlıyordu.
KUTSAL ŞEHRİ almak için
Kasım 1191'in başlarında Yasur çevresindeki bölgeyi yeniden tahkim etme çalışmaları tamamlanmıştı. Richard, 15 Kasım'da Kudüs'e doğru bir sonraki adımı attı ve Haçlı ordusunu Lydda ve Ramla arasındaki bir konuma getirdi. Selahaddin, iki yerleşimi - savunmaları paramparça - Franklara bırakarak önünde geri çekildi ve takip eden haftalarda önce Latrun'a geri döndü ve ardından 12 Aralık civarında Kudüs'ün kendisine sığındı. Bu dönem boyunca Müslüman güçler Latinleri taciz etmeye devam etse de, en azından bir anlamda Kutsal Şehir'in kapılarına giden yol artık açıktı.
Ancak adamları aceleyle Ramla'yı yeniden inşa etmeye çalışırken Aslan Yürekli yeni bir düşmanla yüzleşmek zorunda kaldı: kış. Açık ovada, başlangıcı havada şiddetli bir değişiklik getirdi. Şiddetli yağmurla kamçılanan, hızla düşen sıcaklıklarda donan haçlılar, Ramla'da yiyecek ve silah stoklamak, önce Latrun'a, sonra da yakınlardaki küçük yıkılmış kaleye ulaşmak için ilerlemeden önce Yafa'ya giden ikmal hattını güvence altına almak için altı sefil hafta geçirdiler. Beit Nuba, Judean tepelerinin eteğinde, Noel'den hemen sonra. Artık Kudüs'ten sadece on iki mil uzaktaydılar.
Aralık ayında ordu içindeki koşullar korkunçtu. Bir görgü tanığı şunları yazdı:
Soğuk ve bulutluydu. . . Yağmur ve dolu bizi hırpaladı, çadırlarımızı yıktı. Noel'de ve öncesinde ve sonrasında o kadar çok atı kaybettik ki, o kadar çok bisküvi ziyan oldu, suyla ıslandı, o kadar çok tuzlu domuz fırtınalarda bozuldu, otlar zar zor temizlenemeyecek kadar paslandı, giysiler çürüdü insanlar yetersiz beslenmeden acı çektiler, böylece onlar da kötü beslendiler. büyük sıkıntı içindeydiler.
Yine de, tüm hesaplara göre, sıradan askerler arasında moral yüksekti. Uzun aylar ve bazı durumlarda yıllarca süren mücadeleden sonra, artık pratikte hedeflerine ulaşmışlardı. Çağdaş bir Latin, "Kudüs şehrini görmek ve haclarını tamamlamak için tarifsiz bir özlemleri vardı", ordudaki bir haçlı, "kimse kızgın ya da üzgün değildi. . . her yerde neşe ve mutluluk vardı ve [herkes] birlikte “Tanrım, şimdi senin lütfun rehberliğinde doğru yolda ilerliyoruz” dedi. bir kış kampanyası 1099'daki haçlı ataları gibi, risk ve yoksunluk ne olursa olsun, Kutsal Şehri kuşatmaya hazırdılar, hatta çaresizdiler.
Soru, Kral Richard'ın onların coşkusunu paylaşıp paylaşmadığıydı. 1192 yeni yılı başlarken, vermesi gereken çok önemli bir karar vardı. Haçlı seferinin Kudüs'e doğru sadece otuz mil ilerlemesi neredeyse iki ay sürmüştü. Sahille iletişim hattı hala devam ediyor, ancak neredeyse her gün Müslüman akınlarına maruz kalıyordu. Bu koşullarda, kışın acı kalbinde şehri kuşatmak devasa bir girişim ve büyük bir kumar olurdu. Yine de, Latin ordusunun büyük kısmı açıkça bir saldırı yapılacağını bekliyordu.
10 Ocak civarında, Aslan Yürekli en iyi hareket tarzını tartışmak için bir konsey topladı. Onun şok edici sonucu, Üçüncü Haçlı Seferi'nin Kudüs'e sırtını dönerek Beyt Nuba'dan geri çekilmesi gerektiğiydi. Resmi olarak, Levant'a özgü Tapınakçılar, Hastaneler ve Latin baronlarından oluşan güçlü bir lobinin Richard'ı ikna ettiği söylendi. Selahaddin Eyyubi'nin hâlâ bir sahra ordusu varken kuşatma üstlenmenin tehlikeleri çok şiddetliydi ve her halükarda Franklar, mucize eseri düşse bile Kutsal Şehir'de garnizon kuracak yeterli insan gücünden yoksundu. Bir çağdaşı anımsatarak, "[Bu] daha bilge adamlar sıradan insanların [Kudüs'ü kuşatmak] için aceleci arzularına boyun eğmeleri gerektiği görüşünde değillerdi ve bunun yerine seferin 'dönmesi ve Ascalon'u güçlendirmesi' gerektiğini, Selahaddin'in arzını kesmesini tavsiye ettiler. Filistin ile Mısır arasındaki çizgi. Gerçekte, kral muhtemelen konseyi kendi görüşlerine sempati duyanlarla doldurdu ve tavsiyelerinin ne olacağını çok iyi biliyordu. Şimdilik, en azından Richard, bu kadar tehlikeli bir kampanyanın sonucuyla tüm kutsal savaşın kaderini riske atmaya istekli değildi. 13 Ocak'ta Beyt Nuba'dan emekli olma emrini yayınladı.
Bu, dünyayı sarsan bir bildiriydi, ancak son araştırmalarda Richard'ın kararı olumlu bir ışık altında görüldü. John Gillingham gibileri tarafından, kararlarını dindar bir fantezi tarafından değil, dövüş gerçekliği tarafından yönetilen zeki bir general olarak savunan Aslan Yürekli, ihtiyatlı stratejisi nedeniyle geniş çapta övüldü. Örneğin Hans Mayer, "Selahaddin'in taktikleri açısından [Richard'ın kararının] doğru karar olduğu" sonucuna vardı.
Aslında işin aslı hiçbir zaman bilinemeyecek. Bir Haçlı görgü tanığı daha sonra, Frankların Kudüs'ü ele geçirmek için büyük bir fırsatı kaçırdıkları, çünkü şehri garnizonda tutan Müslüman güçlerin "sıkıntısını, acısını ve zayıflığını" takdir etmedikleri ve bir dereceye kadar haklı olduğu sonucuna vardı. Yorgun birliklerini sahada tutmak için mücadele eden Selahaddin, 12 Aralık'tan sonra ordusunun çoğunu dağıtmak zorunda kaldı ve Kutsal Şehir'i tehlikeli bir şekilde yetersiz kaldı. Ebu'l Haija'nın Mısır takviyeleriyle gelmesinden on gün önce geçti. Bu dönem boyunca, Kudüs'e saldırmak için kararlı ve kararlı bir hareket, Selahaddin'in iradesini kırabilir, Müslüman ittifakı üzerindeki zaten kırılgan olan hakimiyetini kırabilir ve Yakın Doğu İslam'ı kargaşaya sürükleyebilirdi. Bununla birlikte, dengede, Richard muhtemelen böyle büyük bir kumardan vazgeçmekte haklıydı.
Öyle olsa bile, Aslan Yürekli haçlı seferinin bu aşamasındaki davranışlarından dolayı kınanmaktan kaçmamalıdır. Bugüne kadar tarihçiler onun karar verme sürecinin temel bir özelliğini görmezden geldiler. Ocak 1192'de Richard'ın askeri danışmanları ve muhtemelen kralın kendisi için Kutsal Şehir'in fethedilemez ve savunulamaz olduğu çok açıktıysa, aynı gerçek neden aylar önce, haçlı seferi Jaffa'yı terk etmeden önce ortaya çıkmamıştı? Askeri bilimin sözde ustası olan kralın, 1191 Ekim'inde Kudüs'ün neredeyse imkansız bir askeri hedef olduğunu ve asla elde tutulamayacak olduğunu kesinlikle kabul etmesi gerekirdi. 13. yüzyılın başlarında yazan İbn el-Esir, Beyt Nuba'da Aslan Yürekli'nin düşüncesini yeniden inşa etmeye çalıştı. Richard'ın bir zamanlar topografyasını bildiğinde Kutsal Şehir'in bir haritasını görmek istediği bir sahneyi canlandırdı, kral sözde Selahaddin hala bir saha ordusuna komuta ederken Kudüs'ün alınamayacağı sonucuna vardı. Ancak bu, hayali bir yeniden yapılanmadan biraz daha fazlası. Richard'ın karakteri ve deneyimi, Jaffa'dan gelen ilerlemeyi gerçekleştirmeden önce, stratejik istihbaratın mümkün olan en eksiksiz resmini dikkatlice bir araya getireceğini gösteriyor.
Aslan Yürekli, muhtemelen 1191 Ekiminin sonlarında, şehre yapılan bir saldırıyı fiilen kovuşturma niyeti olmadan ya da çok az niyetiyle Kudüs'e giden yola ayak bastı. Bu, ilerlemesinin fiilen bir aldatmaca olduğu anlamına gelir - bir askeri saldırganlık gösterisinin yoğun diplomatik teması arttırdığı birleşik bir saldırının askeri bileşeni. Richard, o sonbahar ve kış Selahaddin Eyyubi'nin kararlılığını ve kaynaklarını test etmek için uğraştı, ancak zafer için açık bir fırsat gerçekleşmezse, uçurumun eşiğinden geri adım atmaya her zaman hazırdı. Bütün bunlarda kral, ortaçağ generalliğinin en iyi ilkelerine göre hareket etti, ancak haçlı savaşının farklı doğasını açıklayamadı.
Geri çekilmenin Hıristiyan morali üzerindeki etkisi ve haçlı seferinin genel beklentileri felaket oldu. Lionheart'ın vokal destekçisi Ambroise bile şunu kabul etti:
[Ne zaman] ordunun geri döneceği (geri çekilmek denmesin) anlaşıldığında, o zaman ilerlemek için o kadar hevesli ve cesareti kırılmış olan ordu, o kadar cesaretsizdi ki, Tanrı zamanı yarattığından beri hiçbir zaman bir ordu görmedi. ordu çok kederli ve çok depresif. . . [Kutsal] Kabir'e gittiklerinde daha önce sahip oldukları sevinçten hiçbir şey kalmamıştı. . . Herkes doğduğu güne lanet etti.
Artık sersemlemiş ve başı belaya girmiş bir ayaktakımı olan ordu, topallayarak Ramla'ya geri döndü. Oradan, depresyon ve hayal kırıklığı, keşif gezisini parçalara ayırdı. Burgundy'li Hugh ve Fransızların çoğu ordugahını terk etti. Bazıları Yafa'ya döndü, diğerleri yiyecek ve dünyevi konforun bol olduğu Akka'ya gitti. Richard, güneybatıdaki Ascalon'a kadar ciddi şekilde zayıflamış bir kuvvete liderlik etmek için bırakıldı.
Bunu Paylaş:
Bunun gibi:
GÖRÜŞÜLEN İŞLER
Karamzin &mdashHistoire de l'empire russe. 1819. (MM. St. Thomas et de Divoff tarafından Fransızca çeviri.)
S. Solov'ev &mdashIstoriya Rossie. 1858.
NS. Schiemann &mdashRussland, Polen ve Livland. 1885.
A. Rambaud &mdash Rusya Tarihi. 1879. (İngilizce çeviri.)
L. Paris (çevirmen)&mdashChronique de Nestor. 1834.
N. Kostomarov &mdashRousskaya Istoriya v jhizneopisaniyakh ve glavnieyshikh dieyatelen. 1874.
N. Kostomarov &mdashSieverno Rousskiya Narodopravstva. 1886.
Sir H. H. Howorth ve Moğolların Tarihi.
Anonim &mdashGeschichte der Ostseeprovinzen. 1879.
Von Hammer-Purgstall & mdashGeschichte der goldenen Horde. 1840.
„ 'Osmanlı İmparatorluğu Tarihi. (Fransızca çeviri.)
E. A. Freeman &mdashOttoman Power Avrupa'da. 1877.
Avrupa'da J. W. Zinkeisen &mdashGeschichte des osmanischen Reich.
Gennad Karpov &mdashIstoriya Bor'bui Moskovskago Gosoudarstvo s Pol'sko-Litovskim, 1462-1508. 1867.
"V. N.”&mdashIz Istorie Moskvui, 1147-1703. 1896.
E. A. Solov'ev &mdashIvan IV. Grozni. 1893.
N. A. Polevoi &mdashTzarstovanie Ioanna Groznago. 1859.
Le Père Pierling ve mdashLa Russie et l'Orient. 1891.
Marquis de Noailles &mdashHenri de Valois et la Pologne en 1572. 1867.
V. B. Antonovitch &mdashOtcherk Istorie Velikago Kniajhestva Litovskago. 1878.
N. G. Riesenkampff &mdashDer Deutsche Hof zu Nowgorod. 1854.
Laszlo Szalay &mdashGeschichte Ungarns. 1874.
A. N. Murav'ev &mdash Rus Kilisesi Tarihi. 1842. (R. W. Blackmore tarafından İngilizce çeviri.)
A. Pember ve Korkunç İvan.
A. M. H. J. Stokvis &mdashManuel d'Histoire, de Généalogie, et de Chronologie, vb. 1889.
Bar. Sigismund von Herberstein &mdashRerum Moscoviticorum commentarii. 1851. (R.H. Major tarafından İngilizce tercümesi.)
Siena, İtalya
Siena, İtalya – Pazar, 30 Nisan - 3 Mayıs 2017 Çarşamba.
Hava 60'ların ortalarından yüksek Fahrenheit'e kadar, 1 Mayıs Pazartesi öğleden sonra şiddetli yağmurlu. Aksi takdirde, güneşli ve hoştu.
I. Tarih:
A. Erken Tarih:
Siena, İtalya'nın kuzey-orta kesiminde yer almaktadır. İlk olarak Etrüskler tarafından MÖ 900-400 yıllarında Saina adlı bir kabile tarafından yerleştirildi. Tarıma elverişli olmayan arazileri kullanma ve sulama yoluyla dönüştürme konusunda uzmandılar. Daha sonra, bu sitede İmparator Augustus tarafından Saena Julia adında bir Roma kasabası kuruldu.
Efsane, Romulus'un yeğenleri Remus'un oğulları Senius ve Aschius'un, Romulus kardeşi Remus'u öldürdüğünde Roma'dan kaçtıklarını anlatır. Kaçışları sırasında, bebekleri emziren dişi kurt heykeli olan Capitoline Wolf'u da yanlarına aldılar. Böylece kasaba, sembolü kendine mal etmiş oldu. Bu sembol Siena'nın her yerinde taş, mermer ve bronz olarak bulunabilir.
Coğrafya Siena'yı tercih etmedi çünkü ana yollara yakın değildi. Hıristiyanlık şehre 4. yüzyılda geldi. Lombardlar bu sıralarda istilaya uğradılar ve bu bölgede yollar açtılar. Roma'ya gelen ve Roma'dan gelen hacılar şehrin refahının artmasına yardımcı oldu.
Lombardlar 774'te Charlemagne'a teslim oldular ve feodal gücün yükselişiyle sonuçlandı. Sonunda 1115 yılında, 400 yıl boyunca 1555 yılına kadar devam eden Siena Cumhuriyeti kuruldu. Kara Ölüm'den önce Siena'nın 50.000 kişilik bir nüfusu vardı.
1551-1559 İtalyan savaşı, İspanya ile müttefik olan Floransa Dükalığı tarafından yenildiğinde Cumhuriyet'in sona ermesiyle sonuçlandı. Siena 17 Nisan 1555'te teslim oldu. İspanyol Kralı II. Felipe Medici'ye çok para borçluydu ve şehri Toskana Büyük Dükalığı'na bıraktı. Kasaba, 19. yüzyılda İtalya'nın birleşmesine kadar Dükalığa aitti.
B. Siena Siteleri:
Siena, en büyük katedrallerden biri olan Duomo'ya sahiptir (İtalya'daki bir dizi katedral bu adla anılır, ancak bu en büyüklerinden biridir). 1186-1382'de inşa edilmiş ve resimler, heykeller ve mimariyle dolu. Çeşitli tarihi ve dini dönemlerin ayrıntılı sahneleri ile işlemeli mermer zeminlere sahiptir. Michelangelo, Donatello, Pisano, Pinturicchio ve diğer ustalar bu yapıya eserlerine katkıda bulundular.
Duomo'nun dış cephesi, her alan ve alan daha fazla çaba ile Barok eserinin engin bir şaheseridir. Tamamlanması çok uzun süren çalışmaya rağmen, her usta bütünü tek bir birleşik bütün halinde uyumlaştırmaya çalıştı. İç mekana giriş 4 €'dur ve sunağı, her nefi ve alanı boş zamanlarında görüntülemeye izin verir. Katedral 17:30'da kapanır.
Siena'daki diğer dikkate değer bina, hem Siena'nın hem de İtalya'nın hamisi Catherine'in onuruna inşa edilmiştir.
Şehrin eski kısmını çevreleyen devasa Portos veya taş ve tuğla kapılar. Bugün, bunlar açık, ancak sakinleri savunmak için portcullis'in bulunduğu yerler açıkça görülüyor.
Siena'nın eski kesimindeki sokakların hiçbiri düz değil. Hepsi arnavut kaldırımlı olsa da, bazıları çok dik.
II. Yahudi Tarihi ve Varlığı:
Siena'nın bugün Via Salocotto'da, Piazza del Campo'ya yakın bir sokakta bulunan güzel bir sinagogu var. Bir sokakta ve Piazza'dan birkaç dakika uzaklıkta yer almaktadır. Bir ok yolu gösteriyor ve tabelada: Sinagoga. Şehirdeki tek sinagogdur.
Pazartesi günü şiddetli bir sağanak yağışa rağmen sinagogun yolunu tuttum. Binanın dış cephesinde Yahudi motifi bulunmamakta, çok sayıda levhası bulunmaktadır. Bunlardan biri, Nazi döneminde sınır dışı edilenlerin isimlerini detaylandırıyor. Bir diğeri ise aşağıda anlatacağım 1799'da ‘Viva Maria’ tarafından katledilenlerin anısına yapılmış bir anıt.
Zile basmak, personele girmek istediğimi bildirdi ve sırayla, kimin giriş istediğini görebildiler. İtalya genelindeki Yahudi sitelerinde güvenlik çok yüksek ve önlemler alınıyor.
4 € giriş ücreti var ve ardından tur rehberlerinden Lucia ile tanıştım. Bu genç bayan Yahudi değil ama Yahudiliğe karşı daimi bir ilgisi var. Bir converso'dan veya geçmişte Katolik olan Anous (zorla) ailesinden gelebileceğini düşünüyor. İbranice terimleri doğru ve akıcı bir şekilde kullanarak, genel olarak İtalya'daki ve özel olarak Siena'daki Yahudi varlığı hakkında oldukça bilgiliydi. İbranice öğreniyor.
Lucia, Siena'da şu anda sadece 50 Yahudi olduğunu anlatıyor. Bu çok küçük sayıya rağmen, topluluğun bir Hahamı var, Efraim Piatelli. Sefarad geleneklerini takip eden bir İtalyan. Şabat Servisleri ayda sadece bir kez yapılır, çünkü Minyan (nisap) elde etmekte zorlanırlar. Birkaç çocuk Bar Mitzvah dersleri alıyor. Haham ayinlere önderlik etmediği haftalarda ya Floransa'da ya da Roma'dadır. Sinagogu ziyaret ettiğimde müsait değildi. onunla tanışamadım.
Sinagogun resmi bir adı yoktur, ancak Floransa'daki sinagoga bağlıdır. Bu tür bir ilişki, Siena'daki Yahudi sayısının düşük olmasından kaynaklanmaktadır. Bir dini kuruma üye olmak ve para vermek için bir İtalyan şartı vardır ve bu da Floransalı Yahudilerin Siene topluluğunu desteklemesine neden olur.
Üst katta Kutsal Alan, binanın üst katında ise geleneksel kadınlar bölümü yer almaktadır. Beyaza boyanmış metal bir çiçek tasarımı, kadınların hizmetler sırasında aşağıdaki tüm Sığınağı görmelerini sağlar.
Kutsal alan güzel ve heybetli. Gemide gereği gibi kapalı kalan üç Tevrat vardır. Sandık dramatik mermerle güzeldir, Parochet, Tevrat'ın kapısının üzerinde bir bez örtü vardır. Koltuklar ahşaptır ve Sefarad tarzında, Taivah'ın (Bimah) ortasında düzenlenmiştir. Kapıların yanlarında Mezuzah yoktur. Bunu Roma'daki Tempio Maggiore'de (Büyük Sinagog) gördüm. Bu bir İtalyan uygulaması gibi görünüyor. Aşkenaz ve Sefarad sinagoglarında Mezuzahlar ortak bir özelliktir. Bu, bu geleneğin İtalya'da neden var olduğunu daha fazla araştırmayı gerektiriyor.
Hem Taivah'ta (Bimah) hem de Ark bölgesinde bir dizi ışık fikstürü var. Etkileyici ve güzel bir ortamın izlenimi vardı. Sığınak, topluluğun uzun tarihinin çoğuna tanık oldu.
1355'te güney İtalya'da yaşayan Yahudiler, güneydeki İspanyol etkisi ve kontrolü nedeniyle kuzeye doğru hareket ettiler. İspanyollar Yahudi aleyhtarıydı ve Yahudiler kendi kontrolleri altında olmayan bölgelere taşındılar. Yahudiler Siena'ya bu şekilde geldiler.
Bu sinagogun bulunduğu yer 1730'da kurulmuş ve 1786'da açılmıştır. Açılışı sırasında şehirde sadece bir sinagogun girmesine izin verilmiştir. (Cemaat üyelerinin evlerinde gerçekleştirilen başka resmi olmayan ibadet yerleri de vardı.) Bu nedenle İtalyan Ayini (Minhagim) uygulayan Yahudiler ile İspanyol olan ve Sefarad Ayini uygulayan Yahudiler, yalnızca bir Ayin yapılabilmesi için uzlaşmak zorunda kaldılar. takip etti. Meraklı bir birleşme sonuçlandı.
Bir örnek, Tora'ların, Tora'yı (Hagbah) bağlamak için uzun (yaklaşık 4-5 fit) dikdörtgen bir bez ile ipek veya kumaş bir manto giydirilmesidir. Toralar bu nedenle Sefarad topluluklarında olduğu gibi silindirik ahşap kutularda değildir. Ayrıca Roma/İtalyan Ayini'nden farkı, Tevrat'ın okuma sırasında üstteki ahşap direklerde gümüş bir bant olmamasıdır. Okuma sırasında özel bitişler de yoktur. Bu gelenekler Roma'da uygulanmaktadır ve bunları Roma'nın sinagogları üzerine yaptığım incelemede tartışıyorum.
Ancak okunan yere Aşkenaz üslubunda Bimah değil, Sefarad üslubunda Taivah denir. Siddur (Dua Kitabı) İtalyan Ayinindedir, Sefarad'da değildir. Başka farklılıklar da var, ancak bunlar iki toplumun farklı geleneklerine rağmen tek bir birleşik dini odak oluşturmak için nasıl kaynaştığını yansıtıyor.
Siene Yahudileri bir takım kısıtlamalarla karşı karşıya kaldı. Meslekleri, kullanılmış veya ikinci el malların satışıyla sınırlandırılarak kısıtlandı. İpek ticaretine karışmalarına izin verilmedi, ancak bankacılıkla uğraşabilirlerdi. Tefecilik ve faizle ilgili kilise kısıtlamaları nedeniyle Hıristiyanların bankacılık yapması yasaklandı. Ancak Yahudiler faiz talep edebilirlerdi ki bu sorun değildi, ancak bu, Hıristiyanlar tarafından sık sık derin bir küskünlük nedeniydi ve genellikle periyodik saldırılara ve hatta sınır dışı edilmelere neden oluyordu.
İtalya'nın diğer bölgelerindeki Yahudiler, kiliseler için kullanılan yapı malzemeleriyle çeliştiği için mermerle inşa edemiyorlardı. Ancak Siena'da böyle bir kısıtlama yoktu.
1571'de Siena Gettosu kuruldu. Aynı zamanda Yahudi cemaatine çeşitli vergiler uygulandı. Yahudiler, sayıldıkları için vergilendirildi, kişi başına başka bir vergi ile. Özel mülkiyete sahip olmak da yasaktı.
1492'den sonra, Yahudilerin İspanya'dan sürülmesinin ardından İspanya'dan gelen Sefarad Yahudileri, açıkça Yahudi olarak yaşayabilecekleri Livorno'da yaşamayı tercih ettiler. Bununla birlikte, o şehirde bir takım kısıtlamalarla da karşı karşıya kaldılar. Birçoğu da Siena'ya geldi.
Son 700 yıl boyunca, Siena'daki Yahudiler üç önemli dini zulüm dönemiyle karşı karşıya kaldılar. İlki 1348'de Kara Ölüm veya Veba sırasındaydı. Jews did not die as frequently as their Christian counterparts and various calumnies were propagated at the time. The more notorious was that Jews were either causing the plague, or that they were in league with nefarious forces causing the many deaths. The community was attacked and many were killed.
Parenthetically, the reduced number of deaths within the Jewish community resulted because of mandatory (Halachic) cleanliness laws. These included washing the hands prior to eating, and the ritual immersion in a pool of water (Mikvah) by women following the menstruating period.
It was only much later in time that science established the vector of this death to be fleas and rats carrying plague by Mongolian hordes across the Great Silk Road, and thereby into Europe. Jewish laws regarding cleanliness minimized the effect of these vectors, but the local population, steeped in ignorance and superstition, fantasized and were afraid of anything. Jews were thereby a target of opportunity.
The second period was in 1799. French forces under Napoleon came to Siena, and introduced the French banners of Liberte, Egalite, Fraternite. The Jewish Sienese Ghetto was then liberated. A group called Viva Maria attacked the ghetto and 13 members of the Jewish community were killed. As a consequence of this massacre, Jews began to leave Siena. There is a marble plaque on the exterior of the building naming the 13 Jews who were killed in this attack.
The third time Jews faced religious persecution was during the Nazi period. The chief of the fascists, a fellow named Podesta, together with the Bishop of Siena, notified Sienese Jews that a Nazi deportation was being planned and should therefore escape. The Bishop was in Rome when he was made aware of the impending deportation, but managed to warn the community. Nonetheless, 14 Jews were deported. After the war, only one Jewish member returned. In contrast with what Podesta did by warning Jews of the impending deportation, local fascists assisted the Nazis in rounding up Jews for deportation.
I am unaware if Podesta and/or the Bishop were named as Righteous Among the Nations by Israel for their parts in warning the community to escape, and if so, how many actually escaped.
In Rome, Jews were required to attend sermons preached by Catholic priests at least four times a year. These sermons were in a Catholic Church, designed to induce the community to convert to Catholicism. I discuss this despicable practice, which existed for hundreds of years, in my review of Rome. In contrast with what took place in Rome, no such practices were present in Siena.
III. My Visit:
a. Street Scenes – Italian Realities:
After a week in Rome, I took the bus (Baltour) from Rome’s Tiburtina Station to Siena. It was a three hour bus ride, very comfortable while on the A roads, but bumpy on the B roads. The weather was sunny and pleasant and the Italian countryside showed itself in beautiful form. As we traveled northward, we entered Tuscany, and the sides of the road exhibited the many farmlands used in viniculture. Chianti is quite popular here, with many wine tours as a popular tourist attraction.
A Canadian couple sitting nearby on the bus bemoaned the loss of a briefcase filled with electronic and travel items in the Tiburtina station, while waiting for this bus. They had been attacked by a gang. One member sprayed the back of the man’s coat with liquified feces, another ran up to help wipe it up while the first ran away. The third gangster conveniently picked up the briefcase while the couple were distracted, and then they all disappeared. Luckily, the briefcase did not contain their passports, but other expensive items were still lost.
This raises the question and discussion regarding Italian unemployment, the mendicants found everywhere and the migrants in the country. While in Rome, while traveling on a bus to my hotel, I had a conversation with the gentleman sitting beside me. He was an attorney, working for the Ministry of Justice. Our 15 minute conversation offered a brief glimpse into the economic difficulties faced by the current Italian government. We discussed Brexit and its effect on the EU as a whole and on Italy specifically. Unemployment in the country, he said, is at 40% for 18-35 year olds, with 12% for all populations, and many face economic difficulties. Crime is increasing and the future looks bleak.
In many areas I traveled to in Rome, as well as in Siena, but in reduced form, older men and younger women, to include women with children, beg in the street. Many are unkempt, with sodden clothing, often reeking of urine. The common feature they all share is etched in their desperate faces. The world is changing and the disenfranchised are the first to feel the insensitive brunt of the failed state.
Perhaps as a manifestation of a bleak future, many in Italy, both young and old, smoke. It seems as if everyone has a cigarette in hand, with smoke wafting in the wind. I don’t think I’ve ever seen so much puffing away, other than during my time in the Philippines (1979-1980) while Ferdinand Marcos was in power. Another failed state, with rampant corruption and daily deadly violence. It was a different era then, when East and West were locked in the vortex of a death dance and one was never quite sure how close to the annihilating brink of nuclear winter we really were. Avaricious tyrants like Marcos were given free reign to terrorize and quash all internal dissent, while vastly increasing their bank accounts, provided the might of the West was given due space to deploy troops and materiel.
Today, that death spiral no longer exists. Communism was proven an empty universe, unable to endure in their workers’ struggle for presumed equality. Yet, fears of the past remain and the anxiety of the common man and woman manifests in their desperate inhalations of a transient elixir, but whose halo is itself a deadly recipe of bronchial decrepitude. A state must offer hope for its constituency, otherwise it will never deliver its promise of democratic reform.
Theft of a briefcase is a symptom of a much larger societal ill. And the cigarette is a panacea of the moment. But its bite delivers a much larger burden to the state in huge healthcare costs, as well as a diminished workforce.
Fortuitously, smoking on public transportation is a prohibited act. The Italian attorney and I could discuss these topics without the deadly swirl of toxic smoke. But the odious smell of clothing and breath impregnated with its odors remind us that the next puff was but a moment away.
B. Street Scenes – Italian Consciousness:
For reasons that remain unclear to me, Italians have difficulty walking a straight line. Instead, they wander from right to left, or the reverse, not quite sure where they are going or how to get there.
In Britain, many people are ‘lefties’, that is to say, they are left hand dominant, and write with their left hand. (Or is it right brain dominant with left hand use?) As anyone who has been to Britain can attest, they drive on the left side of the road, which takes getting used to. Many of the British Commonwealth countries have followed Britain’s lead, and traveling from any of these countries to those that are right hand dominant and drive on the right side, as people do in the United States, requires a switch not to mistake and drive on the ‘wrong’ side of the road.
I find it fascinating that many in England offer directions and it is only as the directions are followed that it becomes apparent that the English are completely confused. They will say right when they mean left, and left when they mean right. When I was in England (1990-1993), I realized the extent of this problem, and anyone from England giving me directions was immediately suspect if they knew right from left.
I am uncertain if the Founding Fathers of the United States originally drove their horses and buggies on the left side of the road, and with the Declaration of Independence from England, switched to driving on the right side, as a way to manifest their independence of what they knew before arriving in the Americas. It would be interesting to research just when, and how, driving on the right side, by buggy or modern vehicle, actually took place.
In Italy, everyone drives on the right side of the road, as does the rest of Europe. Britain however, seems the exception to the rule. Yet, Italians seem confused which way they are going, or if one way or another is preferable.
But when it comes to eating, and more importantly, to having their cup of coffee, the Italians know exactly what they are doing. Meals are a lavish affair. It begins with an ‘antipasti’, a starter, followed by a ‘primo’, a first course, usually pasta, followed by a ‘secondi’, the second or meat course. Fruta, fruits follow, then a ‘dolce’, a dessert such as cheesecake or tiramisu, and then the coffee. Dinner concludes with either grappa or amaro, a bitter drink.
One might think the Italians would be seriously overweight with this kind of eating style. But the portions are very small. In fact, food editor Frank Bruni has written about the small portions Italians eat.
Drinking coffee in Italy is serious stuff. They have coffee machines that requires serious attention, with the average Italian having expertise in the making and serving of the drink. I’ve looked at the prices of these machines and they are not cheap. In fact, throughout my time in this country, I’ve yet to see a single Starbucks here. I think any honorable Italian wouldn’t be caught dead in such an establishment.
Then there is the ‘aperitivo’. A strange Italian custom. From about 5:30 to 7:30 PM, establishments offer a variety of snacks when buying an alcoholic drink, commonly a local wine. The snacks are free with the drink, but it depends on the establishment as to the type, quantity, etc., of the snacks. A decent place will offer a variety, and may be sufficient to replace dinner. Of course, Italians eat a small amount of these snacks, waiting for later in the evening when dinner will be eaten, usually with family or friends.
C. City Center:
I arrived in Siena on 30 April, a Sunday. While planning my travels, I did not bother to research which holy or festive day would be celebrated in either the country or city. Perhaps I should have done so if only to be aware what the Sienese were doing on this, and the next day.
The Sienese seem riveted on a rather clannish activity, and I was first exposed to this on Sunday evening, the same day of arrival. After checking into my hotel, Arcobaleno, I was given a map of the area and started walking. The city center was a good two miles away, the weather was beautiful and a walk was the perfect complement to enjoying the day. In this manner, I saw the famous and large Piazza del Campo, which was, in its time, the site of the old Roman forum.
As in anything found in Italy, one must be prepared for the age of a site or building. Here, the Piazza assumed its present shape in 1293, when the Council of Nine, Siena’s ruling body at that time, acquired land to build a large civic plaza. There are likely records of what it looked like before this acquisition, but today, the Piazza is large, and in circular form. Paving the Piazza began in 1327 and completed in 1349.
The Piazza del Campo remains the center of the city, despite the passage of centuries. In the past, it was used for executions, bullfights, and also the Palio, which I describe shortly. Dominating the Piazza is the Palazzo Pubblico, with its high tower. The Palazzo is the town hall, completed in 1342. The tower is square, with a height of 342 feet. It dominates Siena’s skyline. On top is the bell tower, the Torre del Mangia, the second highest medieval tower in Italy, built in 1348.
Surrounding the Piazza del Campo are numerous restaurants, cafes and shops, mostly to attract the streams of tourists who flock to the inviting center. On any given day, depending on the weather, both locals and tourists will be found in the Piazza, enjoying an Italian coffee, or just passing the time.
Entry to the Palazzo Pubblico requires a fee of €8 for seniors (9 otherwise), and I had an opportunity to view the many rooms where the governing of Siena took place. Rooms are filled with old benches, chairs and tables where business was conducted. There is also a room where the city’s magistrates sat dispensing justice.
The walls and ceilings are painted with scenes describing life in Siena, various battles, and of course, Roman Catholic faith. One room is dedicated as the chapel and I was surprised to see two paintings on the upper rear areas depicting Jewish, or Hebrew motifs, together with Stars of David. The docents were unable to clarify the paintings.
Today, the building is only used during the Palio and the pageantry associated with this event. Leading citizens will then put on medieval raiment, parade in the streets and in these halls, recalling past glories and forbears who took part in Sienese lore.
NS. Drums & Costumes:
Siena is divided into 17 contrade, or districts. Each contrade has its own traditions, churches, costumes, banners, and Palio. The Palio is a silk banner, given to a child only once in his or her lifetime, on the day of christening. The Palio the child receives is only given within his or her contrade. A person from one contrade cannot receive another Palio from a different contrade. Thus, the child, and later on, the adult, is deeply rooted in the traditions and associations of his/her contrade, and none other.
All this about the Palio came to light as Sunday evening waned and I was returning to my hotel. As I walked through the old city, with its high walls and arches that once protected the city, the beating of drums and waving of many flags could be seen in the distance. The drummers were dressed in a distinctive costume. Hats had a brim of yellow, while the center was rounded and in maroon, the shirt was half maroon and the other half yellow, separated in the center vertically. There was a white belt, white piping on the clothing, together with white shoes. The leggings were also half yellow and maroon, also split down the center. And the flags were a mixture of all three colors, in striped form on the rectangular cloth. Behind and about the drummers were a few hundred locals, all wearing the Palio. These colors were pink and yellow, with a prominent bull emblazoned on the center of the silk. The ends of the Palio were knotted together, so that it became a silk cravat, of sorts, about the neck of the person.
A couple with a baby in a carriage stood nearby and spoke English. They showed me the Palio for this contrade, associated with the bull. I asked if it had any astrological associations, but was told definitely not. Each of the 17 contrade had its own animals with which they identified. And the Palio were considered sacred because it was received at first communion. What happened to the Palio on the death of the wearer? Was it buried with him or her? Could the owner bequeath it to another person? At least in this contrade, there were no traditions in regard to its disposition. Nor could it be replaced. It was a once in a lifetime event.
Siena has contests between different contrades, with much pageantry that goes on for months. Eventually, there is a race between two different leading contrades that lasts, well, all of 90 seconds. And a special silk banner is given to the winning team.
The race takes place in the open center of the Piazza del Campo. Riders drive their mounts around the posts, in tight turns, trying to be the first to reach the finish line. Often, because of the tight turns, the riders fall off their mounts and the horses finish the race without a rider.
The locals invest much energy into this event, and many tourists come to see the 90 second races. It gives tourism something to look forward to.
e. Silk & Italy:
So, why is all this important? After all, it seems a bit childish to place so much emphasis on a little piece of silk, and the entire pageantry associated with this.
The answer lies in its historic value, which has been superseded by its original importance. The Great Silk Road covered a vast distance, from distant China to European markets. The process of obtaining silk in the Far East and then bringing the rare product to Europe was dangerous, involving many middle men, all of whom demanded their profitable percentage.
In the pivotal year of 1147, Norman King Roger II of Sicily attacked Corinth and Thebes, important centers to Byzantine silk production. All silk workers, together with the crops and silk production infrastructure was taken to Palermo, Sicily. In 1204, the Fourth Crusade sacked the city of Constantinople, and 2,000 silk workers came to Italy.
Nearly 200 years later, in 1453, the city of Constantinople fell to the Ottomans. Arab hegemony over the spice and silk trade, which lasted for hundreds of years, came to an end. European powers began to consider ways to effect their own trade, but by monopolizing the trade and thereby increase its profits. In this manner, Venice and its maritime interests expanded. Spain and Portugal competed for supremacy, and even agreed to divide the world, an agreement that received papal imprimatur. And the great European navigators, Vasco da Gama, Ferdinand Magellan, Christopher Columbus, and others, searched for waterways to the Far East, and found the secret of silk and spice and also of the New World.
It was during the 12th and 13th centuries that the silk trade, weaving and sale came to Italy. The costumes and banners of the Palio and contrades are vestiges of that earlier time, when silk came to this country and enormous profits were possible by enterprising states. While quaint and perhaps picayune, the medieval importance of silk, and everything that attended its larger trade, cannot be underestimated.
I reflected on this subject and the sweep of history spanning the last half millennia as I walked behind the banners, drums and costumed Palio wearing crowd.
F. Siena’s Synagogue:
My visit to this synagogue was memorable. I’ve described my time with Lucia, who explained the many traditions, history and also the oddities found in this synagogue. Christians were involved in its construction and a number of anomalies are present as a result.
One of these is that the Taivah (Bimah in Ashkenazic communities) is not centered in the middle of the Sanctuary. In Sephardic traditions, the Taivah is placed about a third inward from the rear of the Sanctuary. Here, it was placed closer to the Ark housing the three Torahs.
Another is that the ceiling, containing the Ten Commandments, has a surrounding halo of clouds, a rather different approach. The seats however all face inward, towards the Taivah, in true Sephardic form.
When I entered the synagogue, a Canadian couple also expressed interest in the tour. However, they had to leave shortly after tour guide began. So, within a few minutes, Lucia and I had private time to discuss the Jewish history, medieval and current persecutions, and current membership numbers. She showed me many congregational treasures, even the wooden Kisaih Shel Eliyahu Hanavi (Throne of Elijah the Prophet), used when a child formally enters the Jewish community during circumcision. The chair is about 200 years old, inlaid with beautiful flower designs, with a crown atop the headrest.
With such a low number of members in the community at present, I find it difficult to envision how this community can remain viable in the future.