Sevgili bir arkadaşımla uzun uzadıya sohbet ederken, kendime hedefler olarak belirlediğim şeyleri yapmak için çok fazla zorunluluğa ve yeterince zamana sahip olmamak için kendime kapıldım.
“Çok tahriklisin,” diye kötü bir şey gibi geldiğini söyledi. Takıldığımızdan sonra düşündüm. Benim 'zamanımı doldur' benim bütün zamanımı alırken, 'benimsemek istediğim' tozları toplayıp beni hissettiriyor… ama hiç de iyi değil.
Boğazımda tanıdık bir düğüm vardı ve cildim biraz kaşıntılıydı. İki yaz önce, kızarıklıktan korktuğum bir döküntü geçirdiğim kaşıntıyı öğrendim. Doktorum bunu stres reaksiyonu olarak teşhis etti. Reçetesi: “Meditasyon… istediğin gibi. Sakin olmalısın. ”
Stres büyük bir öfke. Aşırı aktif sarsakları, adrenalin ve kortizol ile birlikte, vücuttaki her organla birlikte stres dağınıklığı. Benim için, önce cildime, vücudun en büyük organına saldırır.
Yaz plaj sezonu, tatil kiralama işim için yılın en telaşlı zamanı. Müşterilerimin kendilerinin zevk almasını sağlamak için çok fazla tabak iplik yapıyorum.
Sakin ve neşeli görünebilirim, ama aklım yarışıyor. Sabah meditasyonu, çılgın yaz günlerinde verilen bir şeydir ve güneşin doğuşunu yakalamak da bana çok fazla zarar verir.
Yapılacaklar Bizim Yapmak Bizim Yapmak
Klasik küçük kitap Küçük şeyleri terleme Richard Carlson, Ph.D., küvetim tarafından bir masaya oturur. Bir bölüm var, “Kendine şunu hatırla, ölünce, senin 'sepetin içinde' boş olmayacak.”
Ne kadar doğru! Yazar şöyle diyor: “Eğer herşeyi yapmaktan korkuyorsanız, asla bir iyi hissetme duygunuz olmaz.”
Asla tamamen yakalanmayacağız. Gerçek şu ki, bazen yaşam kutumuza giren şeyin üzerinde ne kadar kontrol sahibi olduğumuzu unutuyoruz. Bazen, kendimize koyduğumuz talepler gerçekçi değildir.
Kendi son teslim tarihlerimin birçoğu tamamen kendinden empoze edildi. Hiçbir şey beklemeyen bir öğretmen ya da editör ya da ebeveyn yok.
Çoğumuz bu karmaşık yaşamda yapabileceğimiz en iyisini yapıyoruz ve kendimize yeterli kredi vermeyiz.
Yapılacaklar listemde yaptığım her şeyi anlatmaya çalışmayı denedim. Bu sabah işten önce bu yazıyı bitirdim, akşam yemeği hazırladım, çek defterini kontrol ettim, bulaşık makinesini boşaltdım ve kütüphanede durdum. Dene. Bence kendinden çok etkileneceksin.
Bu yıl, meşgul ya da değil, ben yaz zevk almaya kararlıyım. Her sabah okula gitmeyen bir çocuk gibi uyanmaya çalışıyorum, yaz tatilinin başka bir gününü dört gözle bekliyorum. Dün, taze sıkılmış limonata için yürüyüşten sonra durdum. Bir mini tatil gibi tadı. Gelen kutusu bekleyebilir.
Duygu Merkezimizi Bulmak
Boğazımda hissettiğim bu yakalama, heyecanlandım ya da ilham aldığımda ya da gerçekten mutlu olduğumda hissettiğim aynı duygudur. Duygusal bir filmde olduğu gibi ya da babamın kolundaki bir kilisenin arka tarafındaki kız kardeşlerimden birini gördüğümde, gözyaşları gelmeden hemen önce, koridordan aşağı doğru yürümeye hazır olduğumu hissediyorum. Mutlu gözyaşları dönecek.
Boğazımdaki bu nokta benim duygu merkezim. Duygularım, iyi ve kötü, orada buluşur ve hangi yöne gittiğine karar verir.
Mutlu olmaları gerekiyorsa, hip-kalça-kırıcı! Bir proje hakkında heyecanlanmaya yöneliyorlarsa, masayı temizleyin ve bir fincan kahve hazırlayın. Stresli olmaları gerekiyorsa, sahilde yürüyüş zamanı.
Bu duygu merkezi fikrini bir kız arkadaşıyla paylaştım. Bana onun alnının alnında olduğunu söyledi. Eğer stresliyse, kendini şakaklarını ya da tapınaklarını ovuşturarak yakalar. Eğer sevimli bir köpek yavrusu görürse, alnını kaldırır. Senin için, omuzlarında olabilir. Belki midenizde kelebekler gibi görünür.
Bir nesil olarak, hisleri düşünmek için çok zaman harcadığımızı sanmıyorum. Çok meşguldük! Ama şimdi ikna oldum, eğer bu duygu merkezine gerçekten uyum sağlayabilirsek ve duygularımızın ne anlama geldiğini deşifre edersek, duygularımızı doğru yönde yönlendirmek için daha iyi bir iş yapabiliriz.
“İç İtme” Harnessing
Kitabında Olgun ZihinGeç yaşlanma uzmanı Dr. Gene Cohen şöyle yazdı: “Büyümemiz 'yetişkinlikte' durmuyor, ancak hayatımız boyunca devam edebilir. Bu büyüme, içsel olarak İç İtme adını verdiğim birçok dürtü, arzu, istek, özlem ve arayışla beslenir. ”
Bu İçsel İtmenin kendimiz hakkında daha fazla şey keşfetmemize yardımcı olduğunu söylemeye devam ediyor - cömertliğimiz, yaratıcılığımız ve maneviyatımız - bu yüzden değiştikçe ve yaşlandıkça daha yürekten yaşayabiliriz.
Belki de bu, yaşamaktan kurtulduğumuz için sürülen şeydir. İnsanlara İç İtme hakkında soru sorduğumda, denge en çok duyduğum bir kelimedir.
Beni yönlendiren aynı arkadaş bana bir e-posta yazdı: “Bu bizi mutlu eden bir iş ve oyun dengesi. Her şey, hayatınızın tatmini seviyesinde, yapmak için zorladığınız şeyi dikte ediyor. Bunu incelemek güzel. ”
İşlerimiz zamanımızın daha azını gerektirdiğinden, bazılarımız daha gönüllü olmaya yönlendiriliyor. Bazılarımız emekliliği kolaylaştırmak istiyor, ancak teknolojiye ayak uydurmak ve insanlarla iletişimde kalmak için suda bir ayak tutmak.
Belki de itme motorlu bir aracın direksiyonuna geçiyor ve bir sonraki tepede ne olduğunu keşfediyor. Olasılıklar heyecan kadar sınırsızdır.
Geleceğine nasıl itildin? Kendinize ait talepleriniz gerçekçi mi? Duygu merkezin nerede? Gündelik stresleri yönetmek için ne yaparsınız? Lütfen aşağıdaki düşünceleri ve görüşleri paylaşın.
Terri Edmund White, Anna Maria Island, Florida'da bir hancıdır. Eşi Jim ve Manatee County Humane Derneği tarafından kabul edilen kedileri ile hayattan hoşlanır.Eski bir şirket yazarı ve editörü olan Terri şu anda 100. doğum gününe gidiyor ve 100 yıllık bir proje internet sitesi kuruyor.