Askerlerin az sayıda “saldırı tankları” vardı 15 cm sIG 33 Sfl. auf Pz.KpfW.I Ausf B ohne Aufbau, ayrıca Sturmpanzer I Bison olarak da bilinir. Bununla birlikte, bu savaş araçlarının sadece yüksek ateş gücü değil, aynı zamanda birçok tasarım kusuru da vardı. Bu nedenle, 41’un sonunda, Alman ordusunun komutanlığı, bir 150 kalibreli milimetre tabancasıyla silahlanmış ve önceki benzer bir aracın dezavantajları olmadan silahlı yeni bir kendinden tahrikli topçu biriminin oluşturulması için hazırlandı.
Kayda değer, Alkett firması hala 1940 yılında bu konuda araştırmalara başladı. Gerçek şu ki, o zamana kadar eski olan PzKpfw I tankı, Sturmpanzer I'in kendinden tahrikli tabancaları için bir üs olarak kullanıldı. Mevcut sorun için bir çözüm olarak PzKpfw II tank şasisinin kullanılması önerildi. Bu tanklar öncekilerden biraz daha yeni ve daha mükemmeldi ve ayrıca askerler yeterli sayıda sahipti, bu da uzun vadede ACS'de hızlıca büyük bir güçlendirme yapmayı mümkün hale getirecekti. 40 yazında, ümit vaat eden kendinden itmeli silahın ilk kopyası Alket tesisinde toplandı.
Taban tankından kule ve çatının bir kısmı kaldırıldı. Temizlenmiş birimlerin yerine açık zırhlı bir tekerlek yuvası ve tabancayı monte etmek için cihazlar monte edildi. Kalitede оружия Yeni SAU için, önceki "saldırı tankı" 150 mm piyade obüsünde test edilen sIG 33 piyade obüsünü seçtik. Santralde herhangi bir değişiklik olmamıştır - temeli hala 62 beygir gücüne sahip altı silindirli Maybach HL140TRM motoruydu. 1940 sonbaharında, ACS'nin bu versiyonunda ince ayar yapılması temel işi tamamlandı ve Ekim ayında test alanında test edildi. Ateşlemenin gösterdiği gibi, PzKpfw II tank şasi, güçlü bir 150 mm tabanca için çok zayıftı. Buna ek olarak, kendiliğinden tahrikli kesme evi yeterli hacim ortaya çıktı - mürettebat içinde çalışmak zordu.
Belirlenen eksiklikleri gidermek birkaç ay sürdü. Atölyeden yeni bir prototip çıktı, ancak yılın Şubat 1941'inde. Güncellemeden sonra, tasarım çok daha karmaşık hale geldi. Başlangıçta, Alkett mühendisleri, savaş atölyeleri koşullarında tankları kendinden tahrikli silahlara dönüştürme olasılığını sağlamak istedi. Ancak, projenin geliştirilmesi bu süreci belirgin biçimde karmaşıklaştırdı. Her şeyden önce, bunun nedeni zırhlı gövdenin güncellenmiş tasarımıydı. Kasayı güçlendirmek için, içine bir çift yol çarkı sokmak zorunda kaldık, bu da kasanın yaklaşık 700 mm kadar uzamasına neden oldu (diğer verilere göre, 600-650’te). Ek olarak, ilk prototipin garip dövüş bölümünü hatırlayarak, gövde 320 mm'ye genişletildi. Zırhlı merminin tasarımı ve diğer bazı küçük detaylar da değiştirildi.
Şubat ayında, 41 güncellenmiş kendiliğinden çalışan silahın ilk prototipinin yapımına başladı, ancak çalışma yalnızca yaz başında tamamlandı. SAU Sturmpanzer II, yaklaşık 12 tonluk bir savaş kütlesine sahipti, ancak eski 140 güçlü motorla donatılmıştı. Gövdenin çatısına, sIG 33 tabancası için bir pencere bulunan ön tabakasında nispeten düşük zırhlı bir kabin monte edildi. Kesme zırhının kalınlığı, ön kısımdaki 30 mm'den yan ve kıçtaki 5 mm'ye kadar değişmiştir. Savunması için ACS, bir MG34 makineli tüfekle donatıldı. Tabancanın yerleştirme sistemi, yatay olarak 10 ° genişliğinde bir sektörde ve farklı kaynaklara göre dikey bir düzlemde 60-70 ° 'ye yönlendirilmesini mümkün kılmıştır. Dövüş bölümünde üç ekip üyesinin işi vardı. Stil uyumunda sadece 10 mermileri. Böyle küçük bir mühimmat uygun kullanım taktiklerini telafi etmek için planlandı.
1941’in sona ermesine kadar, Alman endüstrisi, 12 makinelerinin üretim öncesi bir partisini bile üretemedi. Bu zamana kadar, yalnızca yedi Sturmpanzer II kendinden itmeli silah hazırdı, diğer beşi bir sonraki 42 yılında toplandı. Makine müşteriyi tam olarak tatmin etmiyor. Büyük ateş gücü tekniğe etkili bir şekilde saldırmasına ve düşmanı güçlendirmesine izin verdi, fakat zayıf bir rezervasyon makinenin gerçek yeteneklerini etkiledi. Ancak, üretim öncesi parti, resmi 15cm sIG 33 auf Fahrgestell PzKpfw II. Askeri testler için bir “test alanı” olarak, Kuzey Afrika seçildi, 1942 ve 707 ağır piyade topçularının 708 ağzının bir parçası olarak XNUMX'un ilk baharında silahlar kullandı.
Afrika Birliği'nde operasyon sırasında, yeni "saldırı tankına" dair tüm iddialar doğrulandı. Zayıf rezervasyon, tanklarla yapılan bazı savaş oluşumlarında kullanılmasına izin vermedi. Ayrıca, Afrika koşullarında, motor oldukça zayıftı. Tüm bu dezavantajlar büyük kalibreli bir silahın avantajlarından ağır basmıştır. Sonuç olarak, Kuzey Afrika iklimi ile birlikte kendiliğinden tahrikli silahların içsel kusurları, 1942'in sonunda sadece birkaç savaş aracının saflarda kalmasına neden oldu. Sturmpanzer II'nin geri kalanı, yedek parça eksikliğinden ya da geri kazanmanın mümkün olmadığı için boşta. Bu durumda, ACS'nin tamamı hala çalışmaya uygun ekipman için bir yedek parça kaynağı olarak kullanılmıştır.
Mayıs ayında, Afrika kuvvetleri teslim olduğu yılın 1943'i, hareket halinde İngilizlerin bir kupa olarak aldığı, sadece kendinden itmeli bir silah vardı. Saldırı sırasında, İngiliz ordusu parçalara ayrılan altı “saldırı tankı” daha yakalamayı başardı. Üretim öncesi bir grup 12 SAU makinesini yaptıktan sonra, 15cm sIG 33 auf Fahrgestell PzKpfw II kurulmamış ya da kullanılmamıştır. Benzer ekipmanların aşağıdaki projelerinde faaliyet sonuçları dikkate alınmıştır.
İngilizler tarafından ele geçirilen kendinden tahrikli silahlardan birinin daha ileri kaderi ilginçtir. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra bir nüsha Mısır'a devredildi. Büyük olasılıkla, Almanlar için geriye kalan tek motorlu kendinden itmeli silahtı, ancak bazı yarı sökülmüş arabaları restore etmenin bir sürümü var. Kesin sayıdan bağımsız olarak, ele geçirilen Sturmpanzer II'nin kaderi, Mısır ordusunun araç filosunu doldurdu, yenilmezdi. Son otomobil 1948 yılında Arap-İsrail savaşı sırasında imha edildi.
Sitelerin malzemelerinde:
http://weapon.df.ru/
http://achtungpanzer.eu/
http://shushpanzer-ru.livejournal.com/
http://panzernet.net/