A4 kağıtların üzerine rengarenk post-it'lerle bir sürü karar yazmıştım. Şimdi sadece "kütüphaneye üye ol ve sık sık git" ve "derste daha çok konuş, söz al" (çok çekingen olduğum için bildiğim konularda bile konuşamazdım) yazdığımı hatırlıyorum. Birincisini yapmış, ikincisini yapamamıştım.
Anne olduğum yıl çok özel ve çok zor bir yıl oldu. Değişimlere karşı esnek olmak gerektiğini bile yeni yeni idrak edebiliyorum. Direnmemeyi öğrenmeye yeni başlıyorum. İpin ucunu bırakabiliyorum sanmıştım, evet pek çok kişinin bırakamadığı konularda, evet. Ama benim de özel iplerim var bir türlü bırakamadığım ve kontrol etmeye çalıştığım. Mesela ders çalışamıyorum bugünlerde. Oysa çalışmam lazım. Önceden müzikle çalışabilirdim. Kalabalıkta çalışabilirdim. Ama Ayşe bir diğer odada, bir ablayla oynarken, aklım onda oluyor ve konsantre olamıyorum, şaşırıyorum. Kendimi en çok verebildiğim şeylerden biriydi işim. Ayşe iyi mi, mutlu mu? gibi şeyler düşünüyorum çalışırken. Yoo böyle değildim, hayır olmamalı böyle, artık böyle mi olacak yani? diye ve evet bazı şeyler böyle olacak. Bırakmayı ve teslim olmayı öğreneceğim. Değişecek. Değişince durup bakmak ve rüzgarda eğilen söğüt gibi olmak ne güzel olur. Yeni yılın, yeni günlerin benden beklentilerini şöyle görüyorum:
Madde 1, Değişimlere açık olup "buyrun, hoş geldiniz" demeyi kendime öğretene kadar baştan alıp anlatacağım. Oldum sanmıştım, oturttum sanmıştım, değilmiş. Allah, herhangi bir noktada "aldım bitti" dediğin dersleri sana alttan aldırabiliyor. İyice öğren.
Madde 2, "Başkaları benim için ne yapabilir?" diye hiç düşünmemiştim, hep "ben ne yapabilirim?" diye düşünürdüm anne olana dek. Bu yıl, ilk kez başkalarına çok ihtiyaç duydum. Kendi işini hep kendi yapmayı seçen biri olarak, insanlardan yardım almayı kabullenmem zor oldu. Bir yaştan sonra ağır geliyor ama erken yaşlardakilere göre daha etkili bir deneyim. Bu yıl acziyet fikriyle iyice barışacağım. "Düşmez kalkmaz bir Allah" diyecek şimdi annem bunu okurken. Daha güçlü, daha güzel, daha özel hissettiğim anlar için hatırlatma babında acziyet şarkısı besteleyeceğim, telefonum o melodiyle çalacak mümkünse. Ama dua da ederim çünkü Peygamberimiz hep etmiş. "Acizlikten, korkaklıktan, tembellikten ve cimrilikten sana sığınırım." diye.
Madde 2a Bilmekle anlamak arasında çok uzun bir yol var. Bilmeyi anlamakla eş tutmayacağım. Bilgimi hangi yolla edindiğimi (kitap mı, tecrübe mi?) kendime sormadan fazla emin olmamaya karar veriyorum. Anneleri anlamak mesela. Bazı davranışların hangi koşullarda ortaya çıkabileceğini ve nasıl hoşgörülür sebepleri olabileceğini anlamak bana bunu öğretti.
Madde 3, Bu yıl hayatımda ilk kez vakit yetmedi. Vaktin bast olması için artık daha gerçekçi ve sahiden çabalıyorum. Allah ömür verirse daha planlı programlı olma işini yola koyacağım. Vaktin genişlemesi için bildiğim sırlardan biri, vaktin Allah için tayin edilen kısmını hakkını vererek ona ayırmaktı, bunu sadece bilmekle kalmayıp anladım da. Şimdi anlamakla kalmayıp yapacağım da.
Madde 4, Madde 1'le çok ilgili bu madde. Yolunda gitmeyen işler için önce Hikmet'in kapısında bekleyeceğim. Hikmeti anlamaya çalışacağım. İşime gelmese de, engellendiğim zaman "peki" diyeceğim, "tamam beklerim" diyeceğim. "Bir hayır vardır" diyeceğim. "Neylerse güzel eyler"i ezberimden söylemeyeceğim, kalbimden söyleyeceğim. Biliyorum hemen olmayacak ama bu yıl bitene kadar bunu öğrenmiş olacağım. İnşaallah**.
Madde 5, Elimde iki tanesi çok küçük olmakla beraber üç tane kaynak var. Hayatın temel kaynakları. Bu yıl bu kaynaklarla yaşayacağım. 1. Allah'ın isimlerini ve anlamlarını yazdığım küçük, basit bir kitap. Dua ederken isimlerle dua edeceğim. Çantamda taşıyıp, arada bir çıkarıp bakacağım, hangi isim, o anda aklımdan geçen hangi düşünceye ne cevap olabilir diye. 2. Peygamberimizin ettiği dualar kitapçığı. Annem almıştı. Hayatımdaki en değerli hediyelerden biri. Ne istemeyi ve nasıl istemeyi öğreniyorum böylece. 2011'in sonunda bu duaları her gün etmiş olacağım. 3. Kur'an meali. Birkaç kere okuyup bitirdim. Hiç bir seferde bir önceki okumamla aynı olmadı. Kur'an'ı bu yıl daha çok ve mutlaka her gün okuyacağım. Sonra biri var dini konularda kendimi daha çok tartmama, eksiklerimi görmeme vesile olan, çok tanışmak, söyleşmek istediğim ama bir türlü gerçekleştiremedim. O da bu yıl bitmeden olur inşaallah.
Böyle gelsin 2011.
Bu maddelerin her biri birer dua olsun. Siz de amin deyin.
**Bu arada bir şey söyleyeceğim. İnşaallah'ı kimi insanlar, sözünden kaytarmak için bir açık kapı, muallakta bırakma, "belki" demek gibi algılıyorlarmış. Onun için "inşaallah" diyene güvenmiyorlarmış. Hatta "inşallahla maşallahla olmaz" diyenler var. Aslında herşey de inşaallah'la oluyor çünkü "Allah dilerse", "Allah'ın izniyle" gibi bir anlama geliyor. "Ben niyetlendim, yapacağım, ama Allah izin vermezse de elimden bir şey gelmez" gibi bir anlamı var. Kur'anda, bir işe niyetlendiğimiz zaman "yapacağım" değil, "inşaallah yapacağım" dememiz gerektiğine dair özel bir ayet var.
Ayrıca, mesajlarda inş. şeklinde yazmanın uygun olmadığına dair bir yazı okudum.
*Ceza ve Sezen Aksu'nun düet yaptığı bir şarkı