Yıl 1973. Brezilya’da dönemin askeri rejimi, varlıklı toprak sahiplerine modern çiftçilik tekniklerine yatırım yapmaları için yüklü miktarda yardım sağlıyordu. Böylece generaller ülkede tarımı ilerletmeyi amaçlıyordu.
Vicente ise hayvancılıktaki artış, ormanların yok oluşu, hızlı kentleşme ve nüfusun artması sonucu, su kaynaklarının git gide azalması ve ormanların yok olması karşısında büyük bir endişe duyuyordu ve bu sebeple Vicente, Sao Paulo’da bir arsa alıp koca bir ormana çevirmek istiyordu.
Vicente, otlatma için yerle bir edilmiş 31 hektarlık küçük arsada birkaç eşek ve küçük bir ekiple çalışmaya başladı. Çiftçi ve mandıracı komşuları ona, “Sen kafayı mi yedin? Ağaç dikmek toprağı boşa harcamak demek. Gelirin olmayacak, ineklere ve ekinlere yerin kalmayacak” dedi.
Ancak Vicente’nin bir haftasonu eğlencesi olarak başlayan ağaç ekimleri, bir hayat tarzına dönüştü.
40 yıllık çalışmalar sonucu Serra da Mantiqueira ormanındaki arsada 50 bin ağaç kök saldı ve büyüdü. Vicente “Ailemin kim olduğunu sorarsanız, ‘tam da buradalar’ derim. Tohumdan büyüttüğüm her bir ağaç, ailem” diyor.
Brezilya’da dünyanın en büyük tropikal ormanları olan Amazon’da ormansızlaşma yıllarca düşüşteyken, yok olan orman sayısında yeniden artış başladı.