Geçmişin İslamcıları, liberalleşmiş halleriyle son dönemin 'muhafazakarları' son 10 yılda olağanüstü zenginleşirken, eskinin tevazu alışkanlığını da bir kenara bıraktılar.
Ankara'da açılan mobilya fuarına gittiğimde durumun vahametini ilk kez bu kadar net gördüm. Yatak odasında kullanılan etajerlere, kapı kollarına konulmuş Swaroski taşlar, Osmanlı saraylarından fırlamış gibi görünen koltuk takımları, hilalli-kaftanlı aksesuarlar, altın varaklı dev aynalar... Sıradan bir çek-yat ararken sanki Arap emirinin sarayına düşmüştüm. 'Burası benim ülkem mi?' diye sorduğum satıcı, 'Size pahalı mı geldi? Bütün bunlar yok satıyor!' deyiverdi.
İkinci durağım Başkent'in mobilya merkezi Siteler'di. Sıradan bir mobilya mağazasındaki manzara da aynıydı. Murano (Venedik-İtalya) Adası'ndan getirtilmiş 8 bin Avro'luk kristal avizeler, astronomik fiyatlı ipek halılar, üzerinde bırakın oturmayı yüzüne bakmayacağınız kadar çirkin ve 'ben zenginim!' diye bağıran koltuklar...
'Asgari ücretin 701,14 TL olduğu ülkede bu çılgınlık bir tek beni mi utandırıyor?' diye düşünürken, mağaza yetkilisi küçümseyen bir ifadeyle 'Pardon, ne iş yapıyorsunuz?' diye sordu. Sanki kendisi trilyonermiş gibi!
GÖRGÜSÜZ MUHAFAZAKåRLAR VE ESTETİK
Ev taşırken çok şey öğrendim (!) Hamallar anlattı. 'Abla, geçenlerde bir bürokratın evini taşıdık. Çocuk odasını 200 bin TL'ye, yatak odasını 700 bin TL'ye yaptırmış. Birkaç mobilyayı çizdik diye bizi dava edince fiyatları öğrendik!'
Türkiye değişti, hem de çok! Yoksul olmak utanılacak bir durum artık; zenginliğini herkesin gözüne sokmak ise sıradan!.. Ve herkes zengin olmak istiyor ya da zenginmiş gibi yaşıyor.
Muhafazakarlar, siyasal ve ekonomik alanda toplumun diğer kesimleri üzerindeki hegemonyalarını eleştirmeye kalkanları, bugüne kadar yaptıkları gibi, 'elitist' olmakla suçlayıp bu işten sıyrılacaklarını sanıyorlarsa yanılıyorlar.
Kendi 'elitlerini' yaratan muhafazakarlar, iktidarın verdiği güç ve sarhoşlukla şimdi de kafayı 'kültür'e takmış durumdalar. Ahlaksız sanata karşı muhafazakar sanat (!)
Taraf'tan Neşe Düzel'in sorularını yanıtlayan Zaman yazarı, şair Hilmi Yavuz tartışmaya, 'Muhafazakarlar Kemalist oldular' sözleriyle katıldı.
Siyasete yön verenlerin Nihat Doğan'ı sanatçı saydığı bu ülkede Hilmi Hoca iyi niyetle uyarıyor, 'Türkiye'de estetik kriterler, geleneksel değerlerin yeniden üretilmesi biçiminde tezahür etmediği için, bugün bu ülkede sanatın her alanında ciddi bir zevk hezimeti yaşanıyor. Türk toplumunun beğeni düzeyi hiçbir zaman bu kertede bir değer düşüklüğüne uğramamıştı'
Ve ekliyor, 'Sanat bir estetik arayışıdır. Estetikte sınır yoktur. Sanatın öne çıkardığı meseleler ve işlediği konular, estetik adına sorgulanmalıdır ve yargılanmalıdır. Ahlak adına değil! İslam medeniyeti bir estetik medeniyettir. Bu yüzden de sanat yapıtı estetik mi değil mi, her şeyden önce ölçü budur!'
İSLåMİ KESİMİN NEOLİBERALLEŞMESİ
1 Nisan 2012'deki 'Muhafazakarlar Kemalistleşirken' ('Kemalistleşme'den kastım, eleştirerek iktidara geldiği ceberut devletin kendisine dönüşmüş olmalarıdır) başlıklı yazımda çıkış noktam, bir dönemin 'düzen karşıtı' İslamcılarının nasıl olup da neoliberal politikaların yılmaz savunucularına dönüştükleri sorusuydu.
'Komşusu aç iken tok yatan bizden değildir' hadisini hepsi unutmamış anlaşılan! 1 Mayıs günü meydanlarda arz-ı endam eden 'Antikapitalist Müslümanlar'ı gördüğüm an aklıma gelen tek isim vardı: Sosyolog Cihan Tuğal...
Pasif Devrim: İslami Muhalefetin Düzenle Bütünleşmesi adlı kitabıyla ses getiren Tuğal, Marksist düşünür Gramsci'nin 'Pasif Devrim' kavramından yola çıkıyor, İslami muhalefetin düzen karşıtlığından düzenle uyumlu noktaya gelmesini şöyle açıklıyor, 'Bazen müesses nizam, muhalefetin taleplerini, söylemini ve kadrolarını emerek (massederek) kendini kurtarır ama bu sadece radikal olmayan bir dönüşüm pahasına gerçekleşir.'
Berkeley Üniversitesi'nde hoca olan Tuğal'a 'Antikapitalist Müslümanlar'ı sistemin kendisinin mi ürettiğini, tıpkı eskinin İslamcıları gibi onları da emip ememeyeceğini sordum. Çok daha fazlasını önümüzdeki günlerde AKŞAM'da okuyacaksınız.