(Birinci ve İkinci Doğu Prusya felaketleri)
Bölüm 1.
Stallupenen Savaşı.
Birinci Dünya Savaşı'nın başlangıcı olan Rus ordusu için trajik hakkında çok şey yazıldı.
On Dördüncü Ağustos muharebelerinin yaklaşan yüzüncü yılıyla bağlantılı olarak, bu konu kaçınılmaz olarak yeni araştırmacıların ve okuyucuların dikkatini çekecektir.
Hem Rus hem de Alman taraflarından katılımcıların anılarını kullanarak, o yıllardaki olayların az bilinen bazı yönlerini ele almaya çalışalım. Olaylara ilişkin farklı bakış açılarını karşılaştırmak her zaman ilginçtir, çünkü meydana gelen savaşlar genellikle çatışmanın tarafları tarafından tek taraflı olarak tasvir edilir. Herkes başarılarını vurgulamaya ve başarısızlıklar ve kayıplar konusunda sessiz kalmaya çalışır.
Bildiğiniz gibi 15 (28) Haziran'da Saraybosna'da (o zamanlar Avusturya-Macaristan'ın bir parçası olan) Bosna'da Arşidük Franz Ferdinand ve eşi vurularak öldürüldü. Katil bir lise öğrencisiydi - bir Bosnalı Sırp, Avusturyalı bir konu, Gavril Princip. Bu cinayet, nihayetinde, tüm dünyanın gidişatını aniden değiştiren Birinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesinin NEDENİ oldu. hikayeler.
İmparator ve Başkomutan (Ağustos 1915'ten bu yana) olan II. Nicholas'ın faaliyetlerine ayrılan bölümde Rusya'nın bu ölümcül sürece nasıl ve neden çekildiği tartışılacaktır. Burada esas olarak Birinci ve İkinci Rus ordularının Doğu Prusya'ya işgalinin askeri-politik meseleleri, sonuçları ve Rus ordularının Almanlar tarafından yenilmesinin nedenleri ele alınacaktır.
Böylece, Rusya İmparatorluğu'nda seferberliğin başlamasından sonra Almanya, Rusya'ya savaş ilan etti. Rus ordusu, savaş zamanı devletlerine göre birlikler, oluşumlar ve oluşumlar oluşturmak için acele ediyordu.
General Zhilinsky'nin Kuzey-Batı Cephesi ile ilgileniyoruz. (Cephe Genelkurmay Başkanı General Oranovsky). Aşağıdaki savaş gücüne sahipti:
1. Ordu - General Rennenkampf, Genelkurmay Başkanı General Mileant. Birinci Ordu şunlardan oluşuyordu: kolordu - XX General Smirnov (28. ve 29. Piyade Tümenleri), III General Epanchin (25. ve 27. Piyade Tümenleri), IV General Bek-Aliyev (30., 40. Ben piyade tümenleri ve 5. tüfek tugayı); süvari - 1. ve 2. Muhafızlar, 1., 2., 3. süvari tümenleri, 1. ayrı tugay.
2. Ordu - General Samsonov, Genelkurmay Başkanı, General Postovsky. Kolordu - II General Scheidemann (26. ve 43. Piyade Tümenleri), VI General Blagoveshchensky (4. ve 16. Piyade Tümenleri), XIII General Klyuev (1. ve 36. Piyade Tümenleri) oluşur. , XV General Martos (6. ve 8. Piyade Tümenleri), XXIII General Kondratovich (3. Muhafızlar ve 2. Piyade Tümenleri); süvari - 4., 6. ve 15. süvari bölümleri.
En iyi kadro alayları olan Rus imparatorluk ordusunun rengiydi.
Hemen hemen tüm Muhafız süvarileri Birinci Ordu'da kaldı.
1. ve 2. Muhafız Süvari Tümenleri, Korgeneral Han G. Nahçıvan'ın süvari müfrezesine girdi.
Ne kadar parlak raflardı, ne tür bir çağ müziği, isimler ve isimler geliyordu, unutmayın:
1 Muhafız Süvari Tümeni
1. Tugay: Majestelerinin Süvari Alayı İmparatoriçesi Maria Feodorovna, Can Muhafızları Süvari Alayı.
2. tugay: Majestelerinin Can Muhafızları Cuirassier Alayı, Majestelerinin Yaşam Muhafızları Cuirassiers Alayı İmparatoriçesi Maria Feodorovna.
3. tugay: Majestelerinin Can Muhafızları Kazak Alayı, Majesteleri Veliahtı Tsesarevich Alayı Can Muhafızları Ataman Alayı, Can Muhafızları Konsolide Kazak Alayı.
Bölümde - Can Muhafızları At Topçusu'nun 1. bölümü: Majestelerinin 1. bataryası, 4. batarya; Hayat Muhafızları 6. Don Kazak dizisi Majesteleri.
2 Muhafız Süvari Tümeni
1. tugay: Yaşam Muhafızları Atlı El Bombacı Alayı, Yaşam Muhafızları Ulansky Majesteleri İmparatoriçe Alexandra Feodorovna Alayı.
2. tugay: Yaşam Muhafızları Dragoon Alayı, Majesteleri Alayı Can Muhafızları Hussars.
Bölüm, Can Muhafızları At Topçularının bir bölümüne sahiptir.
Ayrı Muhafızlar Süvari Tugayı
Yaşam Muhafızları Ulansky Majesteleri Alayı, Can Muhafızları Grodno Hussars Alayı.
Muhafız süvari birimlerinde, İmparatorluk ailesinin insanları, Rusya'nın en eski ve en zengin soylu ailelerinin temsilcilerine hizmet etti. Yaşam Muhafızları Hussar Alayı G.A.'nın eski subayı. von Thal anılarında şöyle yazdı: “Alay çok pahalıydı, dostluk ve atılganlığıyla ayırt edildi, bu da beni cezbetti ve savaş geçmişinde olduğu gibi Rus Muhafız süvarilerindeki en parlak alay olarak kabul edildi. ve tahtın Varisi olan Egemen İmparator burada görev yaptığı için ... Alayda her zaman birkaç Büyük Dük görev yaptı. 1906'dan beri - Büyük Dük Boris Vladimirovich ve Büyük Dük Konstantin Konstantinovich'in çocukları - prensler Gabriel, Oleg ve Igor Romanovs ve Leuchtenberg Dükü. Ayrıca, bazen Egemen İmparator'un 10'a kadar yardımcısının yanı sıra Vorontsov-Dashkov sayıları, Prens Vyazemsky, Balashov, Naryshkin, Raevsky gibi zengin insanlar vardı ... "
Yüksek profilli isimlerin, unvanların ve geleneklerinin böylesine ihtişamından, gösterişli, muzaffer baskınlarda ve sıcak savaşlarda büyük silahlar beklenebilir ...
Ve Rus-Japon Savaşı'ndan sonra, yeni zamanın gereksinimlerini dikkate alarak, asker yetiştirme konusuna ciddi bir şekilde yaklaşmaya çalıştılar. Bazı yönlerden Rus piyadeleri savaşın arifesinde iyi sonuçlar elde etti. Bu özellikle yangın eğitiminin organizasyonu ile ilgiliydi.
Rus ordusunda bireysel savaşçıların ve alt birimlerin (takımlar, şirketler, taburlar) vurulmasına büyük ilgi gösterildi.
Atışta mükemmel sonuçlar, daha sonra Vilna bölgesi birliklerinin Komutanı olarak atanan General Rennenkampf tarafından uzun süre komuta edilen Rus ordusunun III.Kolordu tarafından her zaman gösterildi.
Kaptan A.Uspensky (5 yıl boyunca Ufa alayının bir şirketine komuta eden) savaş eğitimi organizasyonunu şöyle hatırladı:
“Bölümün 27. bölümünün barışçıl kamp hayatı (Vilen, Gubernia, Podbrodze istasyonu yakınında) yetkililer tarafından onaylanan programa göre kendi ölçülü hızında ilerledi. Sabah saat 5'de kalktık, çünkü saat 6'da atış ünitesi eğitim hedeflerine ve atış poligonundan yarım saat önce ateş açmalıydı.
İyi eğitimli, General Rennenkampf tarafından sevilen 27 piyade. bölünme, hem atış hem de savaş başarısında yüksekti.
İmparatorun birliklerin "mükemmel" ateş etme arzusu, bölgedeki Birlikler Komutanından (General Rennenkampf), atışta birçok "süper mükemmel" i nakavt etmek için katı bir talebe dönüştü. Süper mükemmel puanlar alan şirketler övgüyle karşılandı ve şirket komutanları terfi etti ve genel olarak şirketler arasındaki atış rekabeti sadece subayların değil askerlerin de enerjisini ve ruhunu korudu ...
Tamamen fiziksel yorgunluk, ancak atış bittikten sonra, şirket ile atış poligonundan kampa geri dönmek gerektiğinde hissedildi. "
Gördüğünüz gibi, zaten sabah 6'da ateşleme ünitesinin hedeflere ateş açması gerekiyordu !!!
(70-80 yıllarında Sovyet Ordusu'ndaki atışların organizasyonunu hatırlıyorum. Bunun nedeni büyük bir reasürans, özel siparişlerin verilmesi, bir yandan sınırlı sayıda fişek verilmesi, fişeklerin toplanması, atış menzilinde çok sayıda "sorumlu" subayın atanmasıydı. yükleme, kordonlama vb. Öyleyse nasıl ateş edileceğini öğrenmek zordu).
Yani bu, o zamanki şirket komutanının tüm iş günü değil: “Kampta, alayın ekonomik birimine gitmeniz, şirketlere para, mektup, paket almanız gerekiyor; sonra - alay subayları toplantısında öğle yemeği ve öğle yemeğinden sonra - kısa, ölümcül bir uyku. Saat 4'te. zaten yine şirkete sahada - bir sonraki planlanmış dersler - akşam 6-7'ye kadar öğretmek gerekiyor. (ve hiç yoksa, 11:2 - 3 - 11 arası gece eğitimi). Akşam, yatmadan önce, alayın sırasını okumanız, ertesi günkü çalışmalar için şirket için gerekli siparişleri vermeniz ve son olarak kendinize akşam yemeği yemeniz gerekir. 5: 6'dan önce yatmak zordu ve sabah saat XNUMX-XNUMX arası, çoktan ayağa kalktı.
Peki ya kış aktiviteleri? Daha da yorucuydular çünkü sadece havada değil, havasız kışlalarda da taşınmaları gerekiyordu; tüm ruhunuzu genç askerleri eğitmeye koymak, böylece basit bir köyden, beceriksiz, zihinsel olarak zayıf gelişmiş bir adamdan bir savaşçı yapmak - bir savaşçı, Anavatanının savunucusu.
Kışın, bir kural olarak, çok sayıda sınıf vardı ve 8 ila 12 saat arasında bir şirket ve 1 ila 3 saat arasında subay taktik egzersizleri ve şirketlerde derslerden sonra (3 ila 6 saat arasında), akşamları Saat 7'de bazen saat 10'a kadar ve garnizon toplantısında Genelkurmaydan bir subayın konuşmasını dinliyor; çoğu zaman memurun kişisel işleri için zamanı yoktu!
Evet, farklı yıllar ne kadar derinden yanlıştı. sosyalistler, sonra bize subay "asalaklar" diyorlar!
Sadece Ufa alayının 16. bölüğünün komutanı Kaptan A. Uspensky'nin bu görüşüne katılmak kalıyor !!!
Ouspensky'nin iyi tanıdığı General Rennenkampf hakkındaki görüşü çok ilginçti: “Bölge komutanı o zamanlar Adjutant General Rennenkampf'tı - subayların ona verdiği isimle“ sarı tehlike ”; sarı çizgili ve ona askeri ayrıcalık için verilen Trans-Baykal Kazak ordusunun üniformasını giydi; iyi, sert karakteri nedeniyle "tehlikeli" idi.
Halen kolordu komutanımız iken, 3.Ordu Kolordusu'nun muharebe eğitimini yüksek bir seviyeye çıkardı: sürekli manevralar, deneme seferberlikleri, süvari yarışmaları, donda bile manevra ile canlı atışlar, yürüyüş hareketi yarışmaları vb. Kendiniz bir atın üzerinde, her havaya rağmen, güzel, "atılgan", kullanımı kolay! Şirketler arasındaki hücum rekabetini bitiren General Rennenkampf, seçkin şirket komutanını "hücumun kralı" ve şirketi "mükemmel" den en büyük yüzdeyi - "atış kralı" na indiren komutanı çağırdı!
Kampta ve kış aylarında, gece ve gündüz ve tatbikatlar sırasında ve belirlenen düşmana karşı yapılan incelemelerde bu tür kaç "saldırı" ve "savunma" gerçekleştirildi! Şirketim savaşa yakın bir ortamda kaç kez hedeflere ateş etti ve neredeyse her zaman "mükemmel" ve son 3 yıldır arka arkaya "mükemmel" vurdu ve alayda bu türden yalnızca 3 şirket vardı! "
Böyle bir "kazanma bilimi", şirketin başlangıcında, PERSONEL Rus ordusunun birimleri hala var olduğunda meyve verdi. III. Rus Kolordusunun muhteşem vuruşu, Gumbinen Savaşı sırasındaki zaferimizi belirledi. Ama daha sonra daha fazlası.
28 Temmuz'da, Kuzey-Batı Cephesi'nin güçlerini hesaplayan Stavka, Alman ordusuna karşı "çifte üstünlük" ilan etti (Almanların iyi eğitimli rezerv ve landwehr tümenlerine sahip olduğunu unutarak). Doğu Prusya'daki savaşlarda kendilerini iyi kanıtlamış olan Landsturm birimleri hakkında, komutanlarımız etkisiz olduklarını düşünerek o zamanları hatırlamadılar bile.
(Ağustos 1913'te, Rusya adına General Yanushkevich, Fransa ile dokuzuncu ortak toplantıda, savaşın on üçüncü gününde Almanya'ya 800 asker gönderme sözü verdi. Müttefik dayanışmasını göstermek için Rusya, güneyde değil, Avusturya'ya karşı erken bir saldırı sözü verdi. -Macaristan ve kuzeyde Almanya aleyhine ... Bu, Almanların 5-6 kolorduyla Rus ordusuna direnmesinin zor olacağı anlamına geliyordu. Doğu Prusya'da böylesine bir avantaj Fransızları memnun etti. Askeri inisiyatifin kayması Rusya'dan memnun muydu?
Ünlü Rus askeri tarihçi General NN Golovin, "Seferberliğin 15. gününde Almanya'ya karşı kararlı eylem başlatma zorunluluğu, kelimenin tam anlamıyla, ölümcül bir karardır" dedi. - Anlamsızlığı ve stratejik bilgisizliğiyle suçlu olan bu yükümlülük, 1914 kampanyasına büyük ölçüde düştü. ")
Fransa'dan gelen taleplerden etkilenen ve kendisine verilen yükümlülüğü yerine getiren Rus Ordusu Başkomutanı Büyük Dük Nikolai Nikolaevich, General Zhilinsky'ye seferberliğin 14. gününde Doğu Prusya sınırını geçmesini emretti. Sonuç olarak, 1 Ağustos'ta, 1. General Rennenkampf Ordumuz, yoğunlaştığı bölgelerden sınıra taşındı. Yürüyerek başladım (!!!). Savaşın başında ordu birliklerinin en azından Almanya sınırına demiryolu ile taşınması stratejistlerimiz tarafından hiç öngörülmemişti. Üç gün boyunca (!!!), kilometrelerce yürüyüş yaparak, Birinci Rus Ordusu düşmana gitti.
Sağda, merkezde konsantrasyonu bitiremeyen XX Ordu Kolordusu General Smirnov vardı - sol kanatta III General Yepanchin, arkada bir çıkıntı, IV. General Vek-Aliyev Kolordu. Tüm süvariler kanatlarda toplandı: Sağda General Gurko Han Nahçıvan, solda üç kolordu kör bir şekilde ilerledi. Ordunun arkası hala tamamen huzursuzdu. (Doğru, bu, varlığının her döneminde Rus ordusunun geleneksel bir kusuru).
Yüzbaşı A. Uspensky bu yürüyüşü hatırladı: “... 1 Ağustos sabahının erken saatlerinden itibaren iki yürüyen sütundan oluşan bölümümüz, Kalvariya üzerinden Verzhbolovo'nun güneyindeki bölgeye taşındı. Üç gün yürüdük, günde 25-30 verst yaptık. Elbette, sefer yapma alışkanlığını yitirmiş yedek askerler için bu yol zordu, özellikle geceleyin geldiği için pek çok kişi uyanık kalmak, karakollara, karakollara ve devriyelere gitmek zorunda kaldı ... Son olarak, 3 Ağustos akşamı biz Alman sınırına yaklaştılar ve ilk kez sağdan, uzaktan top ateşini duydular. "
Rus tarihçi A. Kersnovsky, Doğu Prusya'daki ilk çatışmaları şu şekilde anlattı: “Yolsuz üç takviyeli geçiş yaptıktan sonra, 1 Ağustos sabahı 4. Ordu sınırı geçmeye başladı. III.Ordu Kolordusu, 1. Alman Ordusu General François ile Stallupenen'de inatçı bir savaşa girdi ve komutanının gözetimi sayesinde neredeyse yenilgiye uğradı. Konu, Almanları kanattan alıp aceleyle geri çekilmeye zorlayan enerjik General Rosenschild-Paulin'in 29. Piyade Tümeni (XX Kolordu) tarafından kararlaştırıldı. III kolordu ile gecikmiş IV arasında 20 verstlik bir boşluk oluştu. General Epanchin, solda tam bir güvenlik içinde yürüyen 27. Piyade Tümeni'ni bu konuda uyarmayı gerekli görmedi. Tümen ani bir yangın saldırısına ve kısa bir darbeye maruz kaldı ve gafil avlanan 105. Orenburg Piyade Alayı tamamen yenilgiye uğradı. Ancak bölüm başkanı General Adaridi darbeyi savuşturdu. Bu arada, General Bulgakov'un 25. Piyade Tümeni Stallupenen'i aldı ve kurtarmaya koşan General Rosenschild-Paulin'in 29. Tümeni, kanadına bir darbe ile meseleye karar verdi. Toplamda Stallupenen'de 42 tabur ve 19 bataryamız 18 düşman taburu ve 20 batarya ile savaştı. Kupalar 8 silah ve 2 makineli tüfekti (115. Vyazemsky alayı tarafından alındı). Hasarımız 63 subay, 6664 alt rütbe (yarısı Orenburg alayında) ve 12 makineli tüfek kaybedildi. Almanlar 1500 kişiyi öldürdü ve 500'ü esir alındı. Nahçıvan Han'ın süvarileri son derece yavaş davrandı. "
İlk dövüş için fena değilmiş gibi görünüyor. Elbette kupalar yeterli değil ve kayıplar çok büyük. Ancak bu savaştaki birliklerimiz Almanlardan 2 kat fazlaydı. Süvari "hayal kırıklığına uğrattı", ancak Rus komutanlar arasında açıklanamaz uyuşukluğun ve etkileşim eksikliğinin ilk tehditkar işaretleri komutada endişeye neden olmalıydı. Evet, kazanılan bir savaşın kapsamlı analizlerini yapmak geleneğimizde değildir ... Ve tarihçiliğimiz Stallupen'deki savaşı Ruslar için bir zafer olarak görüyor.
Bununla birlikte, savaşta sıklıkla olduğu gibi, belirli bir savaşa ilişkin net değerlendirmeler yapmak zor olabilir. Kaptan A. Uspensky, sıcak takipte, savaşın değişimlerini canlı bir şekilde anlattı: “Bu sırada, Budvetchen'de solumuza doğru ilerleyen 105. Orenburg alayıyla bir felaket meydana geldi. 105. alayın yiğit komutanı Budvetchen ve Sanseichen'i ele geçiren Albay Komarov, önünde düşmanı olmayan, alayımızın Gerriten'i ele geçirmesine yardımcı olmak için saldırısının yönünü geniş bir açıyla değiştirdi. Almanlar bundan faydalandı.
Biliyorlardı (mükemmel zekaları sayesinde) ve Albay Komarov, (Kolordu Karargahının hatasıyla) soldaki 40. tümenimizin tam bir geçiş için geç kaldığını (20. yüzyıl) (!!!) ve böylece bir boşluk oluştuğunu bilmiyordu. ... Almanlar, 105. alayın yanına ve arkasına, 5 pil ve 2 filo ile piyade alayından bir müfrezeye taşındığı yer burasıdır.
Albay Komarov, burada olması gereken 40. bölümümüzün hareketi için bu müfrezenin ilk hareketini aldı; öyleyse, Almanların hareketine ilişkin raporunu emir subayına anlatan oydu. "Ne Almanlar, nesiniz?! Bu bizim 40. bölümümüz!" Ancak Almanlar, silahlarından ve makineli tüfeklerinden arkaya ve yan tarafa ateş açtığında, 105. alay tereddüt etti ve korkunç yakın ateş altında ayrım gözetmeksizin geri çekilmeye başladı. Alay komutanı bağırmayı başardı: "Afiş! Afiş! Pankartı kurtar!" ve kendisi düştü, makineli tüfek mermileriyle delindi. Pankartı çıkarmayı başardılar, ancak alayın çoğu Almanlar tarafından kuşatıldı, tüm makineli tüfekleri (8 adet) kaybetti ve esir alındı ...
Acele göz önüne alındığında, - 3 gün içinde - seferberlik, 105. Orenburg alayı performans sırasında, dağlardan yerel rezervlerin ikmalini aldı. Vilno, yani 2500 Yahudi aldı. Alay komutanı, yürüyüşten önce, alayının bu sayede savaşmaktan aciz hale geldiğini ve aslında bu Yahudilerin neredeyse tümünün söz konusu felaket sırasında teslim olduğunu bildirdi. 14 subay öldürüldü, daha da fazla yaralandı ve esir alındı.
105. alay ile yaşanan felaket, tüm Stalupenen operasyonunun sonucu için ölümcül sonuçlar doğuracaktı, çünkü hızla geri çekilen Orenburg halkının paniği tüm saldırı hattı boyunca yayılmaya başladı, zincirler titredi ve Almanların saldırısı altında, bazı yerlerde çoktan geri çekilmeye başladılar - ancak 27. Piyade Tümeni Başkanı, General - Teğmen Adaridi bu başarısızlığın yerini hızlı bir şekilde tespit etti: Pemilauken köyü yakınlarında yedekte bulunan 108.Saratov alayına, sol kanadın konumunu eski haline getirmesi ve topçunun düşmanın topçularına ateş yoğunlaştırması emredildi ...
Dopenen yakınlarındaki tepeden, 108. Saratov Alayı'nın zincirlerinin, bir geçit törenindeymiş gibi ne kadar güzel, ciddiyetle hareket ettiğini, önce bir adımla, sonra kısa çizgilerle, saldırımızın genel çizgisine girdiğini görebiliyordum. Zaten akşam 5-6 idi.
Kısa süre sonra tüm hat boyunca her iki taraftan gelen yangın yoğunlaştı, Almanlar özellikle inatla topçuları ile tek tek binaları "oydu"; Eski manevra alışkanlığına göre bazı gruplarımızın birikmeye ve saklanmaya çalıştığı çiftlik ahırları ve barakalar. Tabii ki, burada Alman bataryalarının bu binalara hassas nişan alma ateşinden büyük kayıplar verdiler; Bu yapılar el bombası ile alev alana kadar tahrip edildiğinden, her yöne uçan parça ve taş yığınlarından kaynaklanan yaralanmalar artmıştır. Açık alanda ölen ve yaralananların sayısı arttı ...
Kargaşanın patlak vermesi ve bazı zincirlerin geri çekilmesiyle: alayımız, komşuları: 99. Ivangorodsky ve 100. Ostrovsky alayının komutanı Albay Zarin, zincirlerin arasında beklenmedik bir şekilde belirdi. En yakın subayların yardımıyla, başlatılan geri çekilmeyi durdurmayı başardı, bu şirketlere cephenin kuzeybatıya doğru yeni bir pozisyona işaret etti ve bu pozisyonda tahkimat emri verdi - kazmaya.
Buraya hızlı bir şekilde siper kazıldı ve beklenmedik bir şekilde kuzeyden kanadımıza doğru ilerleyen düşman, yakın bir düzen içinde, bir taburdan daha az olmayan bir kuvvetle tarafımızdan güçlü tüfek ateşiyle karşılandı ve püskürtüldü ...
Hava karardı. İlerlememiz durdu ve Gerryten tarafındaki yangın söndü. Köy yanıyordu. Topçu ateşi ile aydınlatılan Platen, Budveichen, Pelshlauken ve bağımsız Alman mülkleri ve uzaktan Eidkunen yönünde bir parıltı görülebiliyordu.
Yani, bu kadar zorlukla Gerriten'den ayrıldık, ancak Almanlar da savaşı durdurdu ...
Alayın kayıpları nispeten küçüktü: örneğin, benim şirketimde 6 öldürülen asker, 12 yaralı, ancak 22 kayıp ...
1.Ordu komutanı General Rennenkampf'tan, savaşta halihazırda işgal edilmiş mevzileri tutmayan alay komutanlarını bugün tekrar ele geçirmedikleri takdirde saha mahkemesine getirme tehdidiyle ilgili bir emir alındı.
Kolordu komutanı General Yepanchin'in emri, derhal bir saldırı başlatılması gerektiğini ve Gerriten, Dopenen-Budweichen'in yakalanması gerektiğini kesinlikle belirtti.
Böylece, öğle yemeğinden sonra 27. Tümen tüm güvenlik önlemleriyle ilerledi. Dünkü savaşın yerlerini geçerken bir düşman bulamadığımızda ortak şaşkınlığımızı ve sevincimizi hayal edin! Gerriten dahil tüm ilçeler gitti - Almanlar gitti!
Dün 105. alay ile felaketin meydana geldiği Cape Iogeln'in güneyindeki bölümde özellikle korkunç bir manzara sunuldu! Ölüler, hem Ruslar hem de Almanlar arasında serpiştirilmişti. Cesur talihsiz komutanları tarafından yönetilen 105. alayın öldürülen subayları burada yatıyor! Talihsiz olan, üst düzey yetkililerin - bu kesin olarak kurulmuş olan kolordu karargahı sayesinde - 40. tümenin geride kaldığını bilemezdi ve o zaman Albay Komarov, Almanları sol kanadımızdaki Ruslar için almazdı.
Kim bilir? ... Belki o zaman bu ilk savaş bizim için çok daha karlı sonuçlanırdı?
Bu arada, öldürülen Albay Komarov çizmesiz yatıyordu. Bu, gecenin örtüsü altında ölüleri soyan lanet olası "çakalların" ortaya çıktığı anlamına geliyor! "
Günün sonunda ordu komutanı geri çekilen alayların komutanlarını emriyle bir saha mahkemesi (!!!) ile tehdit ederse ve Rus ordusu düşmanın mevzilerinden çekildiği gece tamamen "uyudu" ise, savaşın kazanılmış olarak kabul edilip edilemeyeceğine karar vermelisiniz.
Zaten bu (başarılı!) Savaşta, Rus birimlerindeki ahlaki sorunun ilk tehdit edici işaretleri görülebilir. Sadece Uspensky şirketinde 22 "kayıp" var (savaşta az sayıda öldürülen ve yaralandı). Kuşkusuz "kayıpların" çoğu, daha sonra düşmana teslim olan asker kaçaklarıdır. Ve öldürülen alay komutanının ayaklarındaki botlar kesinlikle "kendi" yağmacılarından biri tarafından çekildi ...
Ve işte ilk savaşlar Alman general Max Hoffmann (o zamanlar - Yarbay, W. Prusya'da görev yapan 8. Ordu kurmay subayı) tarafından "Kayıp Fırsatlar Savaşı" ("Der Krieg der versaumten Gelegenheiten") kitabında şöyle tanımlanmıştır: "Ordumuz Doğu ve Batı Prusya'yı Rus saldırılarından korumakla görevlendirildi. Aynı zamanda, üstün güçlerin saldırısı durumunda, tamamen yenilmesine izin vermemeye ve aynı şekilde Königsberg kalesine geri itilmesine izin vermemeye çalışmalıydı. Harekat planında böyle bir saldırı olması durumunda, Vistula'nın doğusundaki Prusya'yı temizlemek ve orduyu nehirden geri çekmek için bir talimat vardı. " Bu önemli bir noktadır. Gerektiğinde Alman ordusunun Vistula'nın ötesine çekilmesi harekat planı tarafından sağlanıyordu ve olağanüstü bir şey değildi. Daha sonraki olayların gidişatı düşünüldüğünde bu akılda tutulmalıdır.
“Ordumuzun önündeki görevle ilgili olarak Genelkurmay Başkanı ile aramdaki ilk görüş alışverişi şu sorulara değindi: Daha önce birçok kez tartışılan büyük düşman kitlelerinin süvari saldırıları olasılığı konusunda endişeli değildik. Sınırı koruyan askerler onları idare ederdi. Hatta Rusların bu türden bir saldırı başlatıp hemen başarısız olmalarını bile istedik (!!!) "
Söylemeye gerek yok, generallerimiz tarafından tam da bu büyük süvari kitlelerinin (Almanların beklediği) saldırısı yapıldı?
A. Kersnovsky bu konuda şöyle yazıyor: “5 Ağustos'ta General Rennenkampf, ön karargahın direktifini yerine getirerek (Almanları Konigsberg'den kesmek ve sol kanatlarını korumak için), ana kuvvetleriyle Rominten ormanından kuzeye hareket etti ve Han Nahçıvan'ın süvarisini Insterburg'a gönderdi. Bununla birlikte, Khan ve ona bağlı süvari komutanları stratejik keşif yapabilecek durumda değillerdi ve dünyanın en iyi süvarilerinin 70 filosu ordularına kesinlikle hiçbir şey vermedi. General Rennenkampf, Stallupenen'den sonra düşmandan tamamen habersiz kaldı.
Ayın 6'sında, Kaushen yakınlarında, Nahçıvan Han'ın süvari birliği, Prusya Landwehr tugayıyla bir savaşa girdi ve onu yok edemedi. Almanların 6 tabur ve 2 bataryasına karşı 70 filo ve 8 bataryamız vardı. Ancak Han Nahçıvan, süvarilerin manevra kabiliyetine sahip üstünlüğünden ve dörtlü ateş avantajından yararlanmayı düşünmedi. Her iki muhafız süvari tümeni de indi ve minimum başarı şansı ile önden bir savaşa başladı ve boşuna kayıplar verdi. Muhafızlar at topçusu zayıf ateş etti ve Alman tugayını atlamak için gönderilen 3. süvari bölümünün başı General Bellegarde saldırmaya cesaret edemedi.
Savaş, filosuyla düşman topçusuna saldıran ve 2 silah alan Can Muhafızları Süvari Alayı Kaptanı Baron Wrangel tarafından kararlaştırıldı. Kaybımız 46 subay ve 329 alt rütbe. Almanlar 1200 kişiyi kaybetti. Han asla takip etmedi.
Bu yararsız ve beceriksiz savaştan sonra Han, süvarilerini piyadeleri ve ordu karargahını uyarmaya zahmet etmeden derin arkaya çekti. Bu gerçekten canice geri çekilmenin sonucu, 1.Ordu'nun sağ kanadının, özellikle de ilerleyen 28. Piyade Tümeni'nin açığa çıkmasıydı. "
M. Hoffmann'ın hikayesine dönelim: “... Vilna ordusu, her zaman varsayıldığı gibi, Varşova'dan daha erken yola çıktı. Ayrıca pilotların bilgileri, güneyden gelen rotalarda herhangi bir hareketin fark edilmediğini doğrulamaya devam etti. Komutan, ordunun ana güçlerini Vilna ordusuna yönelik bir saldırı için konumlandırma kararı aldı.
17 Ağustos'ta Tümgeneral Kont Waldersee, büyük şaşkınlıkla, 1. Kol Genelkurmay Başkanından bir rapor aldı. General François'nın kendisine verilen emre uymadığı kolordu, kuvvetlerinin çoğuyla saldırıya geçti ve Stalupenin'deki savaşa girdi. Ordunun emri telefon ve telgrafla savaşı durdurmasını emretti. Malzeme Sorumlusu General Grunert, General François'e bu emri şahsen iletmek için araba ile gönderildi ...
General François durumunda, kolordu ateş küresinden zamanında çıkarmak hala mümkündü.
Böylece sona eren Stalupenen'deki savaş, 1. kol tarafından kazanılan tam bir başarıydı. vücut. Mükemmel Rus kuvvetleri geri atıldı, birkaç bin kişi esir alındı. Ancak genel durum nedeniyle bu bir hataydı. 1. kol. kolordu galip gelse de, yine de adam ve teçhizatta kayıplara uğradı ve en önemlisi, ana savaş için kurtarılması gereken fiziksel gücü israf etti. Ayrıca Vilna ordusunun ilerlemesini engellemek de bizim çıkarımıza değildi. Aksine, ne kadar erken hareket ederse, Varşova ordusu güneyden gelmeden onu yenmemiz o kadar kolay olurdu.
Bu arada, ordunun planlanan konuşlandırılması r. Öfke ".
Gördüğünüz gibi, Almanlar oldukça makul bir şekilde Stallupenen'deki savaşta kazananların kendileri olduğuna inanıyorlardı.
Fotoğrafta: Stallupenen'deki savaşta karısıyla (merhametin kız kardeşi) öne çıkan Yüzbaşı Baron Wrangel