Belirli bir zamana kadar, nükleer caydırıcılığı sağlayan her şey, sıradan bir silah birikimine indirgenmişti. Bununla birlikte, pariteyi sağlamaya yönelik bu yöntemin iki karakteristik dezavantajı vardır. Birincisi, çok sayıda nükleer savaş başlığı ve bunların dağıtım araçlarının üretimi karmaşık ve pahalı bir süreçtir. İkinci olarak, nükleer savaş başlıklı çok sayıda füze ve bombardıman uçağı, düşman silahlarına karşı korumayı garanti etmez. Başka bir deyişle, bir ülkenin tüm nükleer potansiyeli başka bir ülkenin topraklarında ateşlense bile, bu onu bir veya başka bir gücün misilleme saldırısından korumayacaktır. Bu durumda, misilleme amaçlı bir saldırıya karşı bir şekilde savunmanın tek yolu, büyük bir füze saldırısı ve uçak düşman üslerinin yanı sıra denizaltıların stratejik füzelerle imha edilmesi. Bu meşru müdafaa yaklaşımının, nükleer silahların sayısını artırarak yukarıda açıklanan ilk nükleer caydırıcılık sorunuyla doğrudan sınırlandığı aşikardır. Aslında, bir misilleme grevinin kaçınılmazlığı, çevreleme kavramının özü haline geldi. Bununla birlikte, bu durumda, nükleer silaha sahip ülkelerin hiçbiri artık onları herhangi bir ültimatom koşulunun yerine getirilmesinin garantisi olan evrensel bir siyasi argüman olarak kullanamaz. Doğal olarak, herhangi bir ülke böylesine ciddi bir argüman almak ister.
Stratejik füze savunması misillemeye karşı koruma sağlama yoluydu. Bu tür sistemlerin oluşturulması, ilk kıtalararası füzelerin ortaya çıkmasından hemen sonra başladı. Hızlıca, füze karşıtı sistemler, uluslararası nükleer dengeyi tehdit etmeye başladıkları seviyeye ulaştı. Sonuç olarak, mevcut ve gelecekteki füze savunma sistemlerinin mükemmellik düzeyini dikkate almadan, 1972’te, SSCB ve ABD, füze savunmasının sınırlamaları konusunda bir anlaşma imzaladı. İki yıl sonra, ek protokol anlaşmanın kesin koşullarını tanımladı. Her iki ülke de, nükleer bir füze saldırısından doğan tek bir bölgeye sahip olma hakkına sahipti. Ülkelerin liderlerinin kararıyla, Sovyet başkentinde ve Amerikan askeri üssü Grand Forks civarında füze savunması alanları oluşturuldu. Geçen yüzyılın sonunda, ABD hükümeti, amacı büyük ölçekli bir stratejik füze savunma sistemi inşa etmeyi amaçlayan çeşitli araştırma ve tasarım programları başlattı. Kısa bir süre sonra, Aralık ayında, 2001’te ABD, anlaşmadan çekildiğini açıkladı, daha sonra bir füze savunma sistemi oluşturma çalışmaları tamamen gelişti. Bu gerçek uzun tartışmalara ve denemelere neden oldu.
Şu anda, stratejik füze savunma sistemlerinin yanı sıra, yalnızca denizaltı karşıtı savunmanın, nükleer silahların dengesini değiştirme şansı var. Denizaltı karşıtı savunmanın yüksek potansiyelinin nedenleri nükleer kuvvetlerin yapısında yatmaktadır. Örneğin, ABD tarafından konuşlandırılan nükleer savaş başlıklarının yaklaşık yarısı stratejik nükleer denizaltılarına dayanıyor. Rus nükleer üçlüsünde denizaltılar da önemli bir yere sahipler, ancak savaş birimlerinin ana kısmı stratejik füze kuvvetlerine "atanıyor". Burada oldukça ilginç bir durum var: ABD nükleer kuvvetlerinin savaş potansiyelini azaltmak için denizaltı karşıtı silahlar geliştirilmeli. Rusya'ya karşı aynı eylemlerde, sırayla, füze karşıtı sistemler gerekiyor. Düşman denizaltılarının aranması ve yok edilmesi bağlamında, son zamanlarda hatırlamaya değer haber eski IL-38 ve Tu-142'in yerini alması gereken yeni bir denizaltı karşıtı uçak yaratma yarışması hakkında. Aynı zamanda, denizaltılara dayalı balistik füzelere karşı mücadele, “standart” yöntemlerle (kara tabanlı ve deniz tabanlı antimissiller) gerçekleştirilebilir.
Bu durumda, Amerikalıların yer sürümünde üretilebilen ve gemilere monte edilebilen belirli bir birleşik füze savunma sisteminin geliştirilmesi, mantıklı bir karara benziyor. Bununla birlikte, ABD füze savunma sisteminin daha da geliştirilmesi hala anlaşılmaz. Bu nedenle, Eylül ayı başlarında, Amerika Birleşik Devletleri Ulusal Bilimler Akademisi'ndeki Ulusal Araştırma Konseyi, Kongre'ye füze karşıtı savunma umutları üzerine bir rapor sundu. Bu raporda, potansiyel bir stratejik füze savunma sisteminin birkaç genel konsepti ele alınmıştır. Özellikle, düşman füzelerine saldıran çeşitli yöntemlerin analizi. Sonuç olarak, hem düşman dağıtım sistemlerini hem de savaş başlıklarını tahrip etmenin ana yollarının hem avantajları hem de dezavantajları olduğu ortaya çıktı. En basit haliyle, uçuşun ilk bölümünde bir balistik füzenin ele geçirilmesi, füze karşıtı sistemlerin kısa bir tepki süresi gerektirir ve balistik füzenin fırlatma noktası ile yakalayıcı füzenin fırlatma noktası arasında nispeten küçük bir mesafe olması gerektiğinden oldukça karmaşıktır. Savaş biriminin yörüngenin son bölümlerindeki yenilgisi, sırayla, böyle hızlı bir tepki gerektirmez, ancak hedefte füze karşıtı füzenin hızlı ve doğru bir şekilde hedeflenmesi gerekir. Aynı zamanda, Ulusal Araştırma Konseyi uzmanları tavsiye vermedi. Nihai karar Pentagon'a bırakıldı, ancak henüz planlarını belirlemedi.
Böylece, kesin olarak Amerikan stratejik füze savunma sisteminin sadece bir gelişme yönü hakkında konuşmak mümkün olsa da, siyasi olanıdır. Son yıllarda, Birleşik Devletler yönetimi, başta Avrupalı olmak üzere yabancı ülkelerle füze savunması alanında işbirliği konusunda sürekli müzakere ve imza atıyor. Ayrıca, 2010'ten beri, Japonlar ve Amerikalılar tarafından paylaşılan Yokota komuta merkezi Japonya'da faaliyet gösteriyor. Komuta merkezi ile birlikte, Japonya'nın ufukta birçok radarı vardır. Yükselen Güneş Ülkesi’nin askeri liderliği, Kuzey Kore’nin füzelerine karşı korunma ihtiyacını vurguluyor; İstasyonların çoğu Rusya ve Çin'e yönlendiriliyor ve menzilleri neredeyse Barent Denizi'ne olan alanı gözlemlemelerini sağlıyor. Açıkçası, bu tür fırsatlarla sadece Kuzey Kore'yi izleyemezsiniz. Japonya ayrıca belirli sayıda Amerikan SM-2 antimissilesine sahiptir ve belirli koşullar altında başarılı olanlar dahil bir dizi füzenin saldırısına neden olabilir.
Gördüğümüz gibi, Amerika Birleşik Devletleri yeni algılama sistemleri ve füze karşıtı sistemlerin oluşturulması ile eşzamanlı olarak, görevi füze karşıtı silah ağını genişletmek olan siyasi faaliyetlerde bulunuyor. Ek olarak, geniş bir alana dağıtılan çok sayıda anti-füze sistemi, mevcut füze savunma sistemlerinin yetersiz özelliklerini bir dereceye kadar telafi etmeyi sağlar. Mevcut ABD antimissillerinin, tüm düşman balistik füzelerinin kesin yenilgisini sağlayamayacağı açıktır. Bu nedenle, başarılı bir saldırı olasılığını en üst düzeye çıkarmak için alternatif yollar bulmak, örneğin antimissilleri geniş bir alana dağıtmak gerekir. Amerikan füze savunmasının daha da gelişmesinin bir başka açık gerçeği, uçuşun ilk bölümlerinde düşman füzelerinin imhası kavramı. Birincisi, uygun teçhizata sahip silahlarla okyanuslara dağılmış çok sayıda yıkıcı bunun için faydalı olacaktır. İkincisi, yalnızca bu füzelere karşı korunma yöntemi, kendi ülkesinde grev yapmamak için nispeten kolay hale getirir. Dahası, bir düşmanın manevra savaş başlıkları kullanması durumunda, erken müdahale, bölgesini korumanın tek güvenilir yoludur.
Bununla birlikte, anti-füze füzelerinin alana göre saçılması, tatsız bir özelliğe sahiptir. Mevcut fırlatma tespit sistemleri, denizaltılardan gelen füze fırlatma işlemlerinin uygun kalitede kaydedilmesine izin vermemektedir. Bu, büyük miktarda uydu takımyıldızının vb. Dahil edilmesini gerektirir. Bu nedenle, denizaltılara monte edilmiş füzelerin toparlayıcı bir grevden kaçınmak için, Birleşik Devletler ayrıca denizaltı roket taşıyıcıları için füze savunma sistemi izleme sistemlerine sahip olmalıdır. Son zamanlarda, Pentagon’un Gelişmiş Kalkınma Ajansı DARPA, Arktik Okyanusu’nda bir izleme ağı oluşturmayı hedefleyen AAA programı - Garantili Arctic Farkındalığı (Arctic Farkındalık Farkındalığı )’nı duyurdu. Denizaltılar için önceki izleme sistemlerinden farklı olarak AAA, sensörleri ve sistem ekipmanını doğrudan Arctic buza yerleştirmeyi içerir. Zaten bu yaklaşımın izleme sistemlerine olumlu yönleri var. Nispeten basit bir kurulum nedeniyle, manyetik ve hidroakustik sensörler AAA nispeten basit bir tasarıma sahip olacak ve ekipmanın su yüzeyinin üstünde olması nedeniyle toplanan bilgilerin aktarılması büyük ölçüde basitleştirilecektir. Ek olarak, denizaltı avcılarını muhtemel bir düşmanın üssüne düzenli olarak göndermek yerine, büyük miktarlarda da dahil olmak üzere bu tür otomatik ekipmanları üretmek ve işletmek çok daha ucuz ve daha uygundur.
Toplam, hiç kimse ABD’nin stratejik füze savunma sisteminin inşasını tamamlama niyetinden şüphe duymuyor. Bu sistemin amaçlarından biri, daha önce de belirtildiği gibi, Devletlerin topraklarındaki nesnelerin muhtemel bir rakibi ve müttefikleri tarafından imha olasılığını azaltmaktır. Bununla birlikte, varsayımsal bir ideal veya mükemmele yakın bir füze savunma sistemi, en azından, stratejik nükleer caydırıcılığa ciddi şekilde çarptı. Buna göre mevcut durumun sürdürülmesi için bazı yollara ihtiyaç vardır. Dengeyi korumanın en kolay yolu, füze savunma sistemlerinin devre dışı bırakılmasıyla ilgilidir. Birkaç yıl önce, Rus liderliği şeffaf bir şekilde Avrupa ülkelerine Amerikan füze savunma sisteminin unsurlarını barındırmayı kabul ettikleri takdirde Rusya'nın füzelerini bölgelerine göndermeleri gerektiğini ima etti. Daha sonraki olayların gösterdiği gibi, bu ipuçları Doğu Avrupa ülkelerinde anlayış bulamadı. Yine de, yeniden hedefleme ile ilgili açıklamalarda ortaya çıkan yeni operasyonel-taktik füze sistemleri "İskender" ilk olarak Rusya'nın batı bölgelerinde hizmet vermeye başladı. Tesadüf? Çok zor.
Rus nükleer güçlerini ABD füze savunma sistemlerinden korumanın ikinci yolu "aktif direniş" olarak adlandırılabilir. Bu amaçla, bireysel rehberlik için savaş birimleri ile füze savaş başlıkları üzerinde çalışmaya devam etmek gerekiyor. Ek olarak, manevra savaş başlıkları geliştirilmelidir. Bütün bu önlemlerin iki olumlu sonucu olacaktır. Bunlardan ilki, bir füze saldırısını bölünmüş bir kafa ile ele almanın zorluğudur. İkincisi, durdurma teknolojisi ile ilgilidir. Savaş başlıklarının tek tek yakalanması çok zor bir görev olduğu için, uçuşun ilk aşamalarında benzer bir yüke sahip bir füze vurulmalıdır. Bununla birlikte, Rusya kıtalararası füzeleri durumunda, bunun yanı sıra, diğer şeylerin yanı sıra, alanı ülkenin topraklarının üstünde bırakmadan önce, uzun menzilli antimissillerin yenilmesi gerekiyor. Kuzey Kutbu denizaltı arama sistemine gelince, hala oluşturulmasını beklemeniz gerekir. Sürüklenen buz kütlelerine ve hatta belirli bir doğal elektromanyetik ortama sahip bölgelerde bile olsa, Amerikalı mühendislere çözümü sonunda su sistemlerinin tabanının normal izleme sistemleriyle kaplanmasından daha pahalı hale gelebilecek olan birçok problem ve görevi "sağlayacaktır". Ancak, AAA yaratılsa bile, elektronik karşı önlemlere maruz kalacaktır.
Genel olarak, şimdi Rusya, mevcut gelişmeleri kullanan ve geliştiren, tam anlamıyla yeteneklidir, ihmal edilmezse, en azından Amerikan füze savunma sisteminin gerçek yeteneklerini önemli ölçüde azaltır. Buna ek olarak, ABD ABM Antlaşması’ndan çekildiğinden beri, Rusya’nın liderliğinin ülke genelinde füze savunma sistemi oluşturma planlarına dair söylentiler düzenli olarak ortaya çıktı, ancak henüz resmi bir onay alamadılar. Belki de gelecek vaat eden uçaksavar kompleksleri C-500 ve bu hattın diğer temsilcileri yüksek hızlı balistik hedefler üzerinde çalışma fırsatına sahip olacaklar. Ancak şu anda Rus eylemleri, atılımına dayanarak füze savunmasına nasıl karşı koyulacağına odaklanmaktan bahsediyor. Elbette, bir savunma atılımı, garantili bir perakende satış grevini sağlamanın en mantıklı ve en basit yoludur. Ancak bunun için, nesnelerinizi düşmanın ilk saldırısından korumak gerekir. Her neyse, nükleer güçlerin ve bunlara karşı savunma araçlarının daha da geliştirilmesi, uluslararası politika ve diplomasi karşısında nükleer caydırıcılık üzerine bir dizi değişikliğe neden olacak. Eğer potansiyel rakip füze savunma sistemlerine sahipse, saldırganlığı önlemek için nihayetinde silah yarışında yeni bir spiral ve uluslararası durumun gerginliklerine yol açabilecek kendi nükleer kuvvetlerini geliştirmek gerekecektir.
Sitelerin malzemelerinde:
http://odnako.org/
http://lenta.ru/
http://itar-tass.com/
http://nap.edu/
http://kapyar.ru/
http://militaryparitet.com/