Bukowski'yi, kitap okumak için kütüphane rafları arasında dolaşırken, "Kadınlar" kitabı ile tanıdım. Çok büyük bir ön yargı oluşmuştu o kitabı bitirdiğimde fakat bu yaşlı moruğun çok değişik bir aurası var. Sizi içine çekiyor ve okuduktan sonra "Neden okudum ki?" diye sorgulatıyor. Garip olan şu ki, bir zaman sonra sizi tekrardan kendi yazılarını okumaya sürüklüyor. Bir çeşit alkol, sigara gibi bağımlılık yapıyor. Bir sürek kullanmıyorsunuz ve bir bakıyorsunuz ki elinizde Bukowski'nin romanı!
Bu kitap, Bukowski'nin notları arasından karmakarışık bir şekilde toplanıp hazırlanmış. Zaten düzgün bir tarzı olmayan bir adamın bir de bu denli karmaşık notlarını, olduğu karmaşıklığı ile kitap haline getirmek.