Her şeyden önce, "vicdan mahkumunun" serbest bırakılmasıyla ilgili saçmalıklardan kurtulmak için öfke duymak isterim. Çünkü “vicdan mahkumu” hakkında, memurlardan (işi propagandaya katılmak gibi) veya “insan hakları” kuruluşlarından duyuyoruz. Sonuncusu her zaman onlara kimin, neden ve neden para ödediğiyle ilgili birçok soru ortaya çıkarır, ancak Khodorkovsky için takip ettiğim net bir kriter var. Gerçek şu ki, Khodorkovsky'den farklı olarak, Rusya'da gerçek siyasi mahkumlar var. Örneğin, Albay Kvachkov. Ve bunun gerçek bir insan hakları örgütü olduğunu sadece aktif olarak vicdan mahkumunun çıkarlarını savunanları (alıntı yok) Kvachkov olduğunu düşünüyorum. Buna göre, Khodorkovsky'yi bir “vicdan mahkumu” olarak tanımaya hazırım, ancak eğer örgüt onu öyle diyorsa, öncelikle Kvachkov'un çıkarlarını savunuyor. Khodorkovsky'ninkilere “vicdan mahkumu” denmiyorsa, onun olmadığı anlamına gelir.
“İnsan hakları” olan Batılı liderlerin (tabii ki, Kvachkov'un koruyamayacağı bir alıntı) örgütleri ve finansı, bunların hepsini bilmediğini düşünmek saf. Yani, ceza gerektiren suçlar için oturan bir kişi için aktif olarak savunurlar ve ortaklarını / rakipleriyle bir anlaşmaya varamazlar, bunu çok iyi bilirler. Ama sonra onların faaliyetlerinin arkasında ne var? Suçlular dünyasında yeterli değil, daha başarılı ortaklarla kavga eden yeterli dolandırıcı değil mi? Elbette, gerçek şu ki, Arkady Gaidar'ın ünlü eserlerinden neredeyse tamamen Malchish-Plokhish'in analogu olan Khodorkovsky'nin, onlar için “onun” burjuvazisi olduğu varsayılabilir, ancak onların aktivitesi acı verici bir şekilde yüksek. Bu, büyük olasılıkla, yalnızca saf ideolojinin değil, aynı zamanda daha pragmatik bir nedenin de var. Hangisi? Spekülasyon yapmaya çalışalım.
Batı'nın yirminci yüzyılın ikinci yarısının asıl görevi, SSCB / Rusya'nın imhasıydı. Ayrıca XXI yüzyıla taşındı, ancak ikinci on yılında durum değişti. Küresel ve sistemik ekonomik kriz, jeopolitik gerçekliği kökten değiştirdi, SSCB'nin nefreti nedeniyle Batı, “Çin'i çok fazla“ pompaladı ”ve çok fazla sorun yaşamaya başladı. Ve bugün umutsuzca Çin'e jeopolitik bir karşı ağırlığı ve (en azından bu açıdan) Batı'nın bir ortağı olabilecek güçlü bir Rusya'ya ihtiyacı var. Sadece bir problem var.
Bu, SSCB'nin yıkılma sürecinde ve Rusya'daki mevcut yolsuzluk rejiminin oluşması sürecinde, Batı'nın ülkedeki yolsuzluğu en üst düzeye çıkaracak şekilde kasıtlı olarak özelleştirilen en yıkıcı ve Rusfofobik güçleri desteklemesinden ibarettir. Tabii ki, yozlaşmış memurlar elbette paralarını Rusya'da, yani Batı'da tutmuyorlar, yani kolayca yönetiliyorlar. Aslında, SSCB / Rusya’daki ilk büyük para ve sermaye sırasıyla yolsuzluk-özelleştirme kökenliydi, tüm rekabetçi projeler bu ceza parası ile doluydu. Ve bu sistem Amerikalılar (ve bir dereceye kadar Avrupa Birliği) danışmanları tarafından “uygulandı”. Bu nedenle, modern Rus toplumunda “liberal” ve “demokrat” kelimelerinin açıkça “hırsız” ve “yozlaşmış” kelimeleriyle ilişkili olması şaşırtıcı değildir.
Bugün Batı, güçlü bir şeye ihtiyaç duyuyorsa (peki, görece olsa da, ama şimdi olduğundan daha güçlü) Rusya, o zaman seçkinlerinin önemli bir iyileşmesini sağlamalıdır. Yani, bilmeden vatanseverlik güçlerinin iktidara gelmesini talep etmek, açık bir şekilde şu anki Batı yanlısı Rus yolsuzluğuna karşı düşmanca elit ve genel olarak liberal Batı için son derece şüpheli. Mevcut liberallerin ve demokratların desteğinin devamı, Batı yanlısı güçlerin seçim potansiyelinin önemli ölçüde azalmasına yol açıyor.
İkincisi ayrıca söylenmelidir. Doğu ülkeleri (ve özellikle Rusya) için “demokrasi” kelimesi soyut terimlerden sadece bir tanesidir. Buradaki herkes bu fenomeni pratikte gerçekleştirmenin imkansız olduğunu ve gerçekte çalışmadığını biliyor. Buna göre, çoğunluk (neredeyse tümü) Batı’nın “demokrasiyi” ideolojik bir terim olarak gördüğüne inanıyor, sadece sevdiği ülkelerin “demokratik” olduğunu ve geri kalanının olmadığını söylüyor. Büyük olasılıkla, bu doğrudur, ancak Batı'nın kendisi böyle bir yorumlamaya umutsuzca direnecektir, çünkü “demokrasi” kutsal bir terimdir. Bu nedenle, herhangi bir ülkede kendisini destekleyen güçler için seçim perspektiflerine olan talep onun için boş bir ses değil!
Ancak bugünün Rusya'sında bu imkansız, çünkü Batı yanlısı güçler toplumda toplam hırsızlık ve yolsuzlukla ilişkilendirilen “liberaller” ve “demokratlar”. Bu nedenle, özellikle açık bir şekilde planlarından bahsediyorlarsa, herhangi bir adil seçimde 6 - 7'ten daha fazla yüzde alamazlar. Ve Batı için bu ciddi bir sorundur. Ve soru şu - burada ne yapabilir? Bir yandan, Rusya'nın güçlendirilmesi ve desteklenmesi (Brzezinski'nin bile yazdığı) bir yandan da, kaçınılmaz olarak, bugün Batı'ya içtenlikle yönelen nüfusun ortadan kaldırılmasına yol açıyor. Sadece parasını orada tuttuğu için.
Burada sadece bir seçenek görüyorum. Rusya’da, Batı’nın güvenmesi gereken seçim desteği için şansı olan diğer grupları aramak gerekiyor. Bu insanları şartlı olarak “yeni liberaller” olarak adlandıralım. Toplumdaki potansiyellerini artırmak için ne yapmalılar? Yolsuzlukla mücadele etmeli, demokrasi ve küçük ve orta ölçekli işletmelerin desteği için - yani, nüfusun belirli bir seviyede bir özgürlük ve demokrasinin hayatta kalmanın tek yolu bu! Ve açıkça ve dürüstçe yapılmalı!
Sadece bir problem var. Bugün “eski” liberaller, onu destekleme ihtiyacı açısından Batı'nın ana şantaj aracı olarak kullanan bu faaliyet alanını “özelleştirdi”. Finansal kaldıraçları muazzam olduğu için bunu çok çok iyi yapıyorlar. Bağımsız sağcı güçlerin bu siyasi alana girme girişimleri onlar için son derece bitiyor, yetkililer (hiçbir yerde hiçbir zaman sevmeyen ve yaptırım olmadan yolsuzlukla mücadele etmeyenler) ve resmi “hakçılar” (atılmayacak şekilde gülümsemeyen) yolsuzluk sisteminin kurucusu olarak yetkililer).
Genel olarak, Batı’dan ciddi bir destek almadan ve çok yüksek kalitede olduğundan, Rusya’daki “yeni liberaller” casus ve nüfuz ajanları olduğu için suçlanamaz, onları serbest bırakmak için çalışmayacaktır. Fakat aynı zamanda, “eski” liberallerin kendileri aktif olarak Batı kolları kullanıyorlar (yolsuzluğun sadece Rusya'da olduğunu mu düşünüyorsunuz?) Kendisini desteklemek için sevdiklerinize. Ve burada, bir yandan, Rusya’daki “yeni” liberallerin kendilerini toplumun gözünde “eski” ten ayırmalarına yardımcı olacak, diğer yandan da Batı seçkinlerinin medyalarına, insan hakları örgütlerine ve diğer sığınaklara komuta etmelerine izin verecek çok güçlü bir kola ihtiyacımız var yeniden ayarlamak. Kimler ve nasıl korunacağı konusunda. Ve böyle bir kol, özelleştirmeyle ilgili görüşlerin gözden geçirilmesi olabilir.
Batı zaten bu soruyu gündeme getirdi, ancak bir şekilde gelişme görmedi. Ancak, bu anlaşılabilir bir durumdur. Özelleştirmenin tamamen çalınması olduğu gerçeği, birçok kişi tarafından kamuoyundan rakamların ödüllerine kadar söylendi. Ekonomide Nobel (Stiglitz). İkincisi, bu arada, bundan acı çekti - hırsızlar, yüzlerinde oldukları gibi söylenmekten hoşlanmıyorlar. Ancak, “özgürlük ve demokrasinin” ışığı olarak özelleştirmenin propagandası, toplamın özünde bu sürecin dışındaki seslerin kaybedilmesine neden oldu. Bu nedenle, metnin başında açıklanan ve Batı'ya bakan jeopolitik görev, yakın zamana kadar çözümsüz kalıyor. Ve burada Khodorkovsky ortaya çıktı ...
Açıkça söyleyebilecek tek kişi kim: “Hepimiz hırsızdık ve herkes biliyordu! Evet, genel bir fikir birliği çerçevesinde hareket ettik, evet, YUKOS ortaya çıktığında zaten iyi bir girişimciydim, vb. Vs., ancak özelleştirme süreci tamamen hırsızlık ve yolsuzluktu! ” “onlar” değil, “biz” diyebilir! Çünkü harici bir gözlemci tarafından değil, sürece katılan bir katılımcı tarafından söylenmeyecektir. Hangi, eğer yapacaksanız, özelleştirme hırsızlığının ortak sorumluluğunu kıracak! Ve bu, Batı'nın propaganda aksanlarını temelden değiştirmesine ve kendisini yönlendirdiği çıkmazdan çıkmasına izin verebilecek adımdır! Bundan sonra, "eski" liberalleri (hırsız olan) ve dürüst ve asil olan "yeni" olanları açıkça ayırmak mümkün olacak.
Aynı zamanda, bu, eski Rus oligarkları ve Yeltsin yetkililerinin nefreti hariç, Khodorkovsky için herhangi bir sorun yaratmayacak, ancak hatalarını ödediğinden beri, fikirleriyle pek ilgilenmiyor. Yüksek adalet açısından bakıldığında, o saf ve hakikatle konuşmayı göze alabilir.
Aslında, bu bitebilir. Khodorkovsky’nin serbest bırakılmasının ve aktif olarak tanıtımının devam etmesinin bu senaryonun uygulanması için kesinlikle ısrar etmiyorum. Dahası, böyle bir senaryonun bugün Batı tarafından aktif olarak ele alınmaması mümkündür. Ancak Khodorkovsky ile olan güncel olaylarda başka pragmatik bir anlam görmüyorum.