insanlık tarihinin erken safhalarında hayvani davranışın yerini almaya, sanat tabiata yön ve şekil vermeye başlamıştır. Bir değneği kırmak, ateş yakmak, hayvanlan evcileştirmek, ekin ekmek bir kulübe yapmak, mağara açmak, bunlann hepsi, insanın işlenmemiş olarak bulduğu dünyaya mü* dahaleleri idi. Bütün bunlar, yiyecek ve barınak sağlamak üzere insanın araç olarak kullandığı sanatın rüşeym halindeki örnekleriı idi. Geniş anlamıyla sanatın tipik örnekleri konser salonlarında veya müzelerde değil, tarlada, otlakta ve sabanda aranmalıdır. İnsan,, tehlikelerle dolu, güvenilmez bir dünyada güzel yaşamasını öğrenmeden veya güzel yaratmak derdine düşmeden önce yaşamasını öğrenmek zorunda idi. Ama ilkel kültürleri' araştırmada derinleşen antropologların tekrar tekrar belirttikleri gibi, lüzumlunun güzelden veya esaslının süsten önce geldiği hiç te aşikâr değildir. Daha çok öyle görünüyor ki, ilkel hayal, didinerek yapmak zorunda olduğu şeylere faydasız bir güzellik, lüzumsuz da olsa çekici bir süs eklemeye zaman buldu. Çömlekler ve sepetler yalnız yapılmakla kalmadı, güzel biçimlere de sokuldu. İnsan, mağara açtıktan sonra onun duvarına resimler yaptı. Rengin ve çizginin verdiği zevklerle baştan çıkan zanaatçı, kendini bunlara kaptırdı. İlkel çömlek ve sepet işlerinde zanaatçı ile sanatçıyı birbirinden ayırmak zordur.