Doğal hamilelik bir “işaret” sayılabilir mi?
Misyonerler, bir anne ve babadan sıradan bir doğumun Yeşeya 7:14’te bahsedilen “bir belirti” olamayacağını sıklıkla dile getirirler. Neticede, normal bir doğum nasıl bir belirti olabilir ki diye sorarlar. Bir erkek tarafından dokunulmamış bir bakireden mucizevi şekilde doğumun ancak bir işaret olabileceğini iddia ederler. Bu iddia doğru mudur? Kutsal Kitap’taki işaret kavramı, bir doğaüstü olayı, doğa kanunlarının fark edilebilir biçimde ihlal edilmesini mi gerektirir?
Hiç de değil. Aksine, bir “belirti”, her zaman görülebilen bir şeydir. Bakireden doğum nasıl görülebilir ki?
Elbette ki, bir gökkuşağında doğaüstü bir şey yoktur. Dünya atmosferindeki nem damlalarına düşen güneş ışınlarının gökyüzünde bir ışık spektrumu oluşturduğu optik, meteorolojik bir olgudur. Oysa gökkuşağı, Nuh tufanından sonra, Tanrı’nın dünyadaki yaşamı bir daha sel ile yok etmeyeceği vaadinin bir “işareti” olmuştur (Yaratılış 9:13-17). Sünnet olmada da mucizevi bir yön olmamasına rağmen, Yaratılış 17:11’de Tanrı ile İbrahim arasındaki antlaşmanın “işareti” olmuştur.
Bir işaretin mucizevi olması şart değildir. Tam tersine, her zaman görülebilir bir olgudur. Bakireden doğum ise görülebilir bir olay değildir. Tanım gereği, bakireden doğum, bu nedenle bir işaret olamaz.
Aslında, Yeşeya’nın yedinci bölümünde bahsedilen işaret, çocuğun doğumu değil, fakat onun olgunluk çağıdır. Meşhur ayeti takip eden ayetler (7:15-16), (Yeşeya 7:14’te yakında doğacağı bildirilen çocuğun) olgunluk çağına eriştiğinde (“…kötüyü reddedip iyiyi seçecek yaşa geldiğinde…”) iki düşman ulusun krallarının yenilgiye uğratılacağını belirtir. Bu nedenle, çocuğa hamile kalma ya da çocuğun doğumu değil, çocuk olgunluğa erişmeden gerçekleşecek olan, Tanrı’dan bir işarettir.
İşaret, Yahuda Krallığı’nı yok etmek isteyen iki ordunun, doğacak olan çocuk henüz olgunluğa erişmeden, iyi ile kötüyü ayırt edecek yaşa gelmeden yok edilecek olmasıdır.
Bu mesaj, Yeşeya 8:4’te tekrar edilmektedir. Herşeye Egemen Olan, Yeşeya’ya “Çocuk daha ‘Anne, baba’ demesini öğrenmeden, Şam’ın serveti ve Samiriye’nin ganimeti Asur Kralı’na götürülecek” vaadini vermişti. Genellikle, bir çocuk henüz bir yaşını doldurmadan anne ve baba demeyi öğrenir. Suriye ve Efrayim’in yıkımı bu nedenle yakında gerçekleşecektir, 700 yıl sonra değil. Aslına bakılırsa, ne Suriye Krallığı ne de Kuzey İsrail Krallığı, İsa’nın yaşadığı dönemde varlığını sürdürüyordu.
Çeviri: Gökhan Duran