Türkiye'nin coğrafi bölgelerinden biri. Büyüklük açısından dördüncü sırada gelen ve Türkiye'nin toplam alanının yaklaşık %14'ünü kaplayan bölge, Anadolu'nun güneyinde Akdeniz kıyısı boyunca uzanır. yüz ölçümü 110 bin kilometrekare civarındadır. Kuzeyinde İç Anadolu Bölgesi, güneyinde Akdeniz, doğusunda Güneydoğu Anadolu Bölgesi, batısında Batı Bölgesi ve kuzey batısında Ege Bölgesi bulunur. Güneydoğuda ise Suriye ile komşudur. Akdeniz Bölgesi'nin kıyı uzunluğu doğuda Suriye sınırından batıda Dalaman Çayı'na kadar 1542 kilometredir. Bölgenin batı sınırı ise Karaağaç Koyu'na dek uzanır. Dağları: Akdeniz Bölgesi'nde Beydağı, Elmalı, Sultan, Çiçekbaba Dağları, Batı Toroslar, Tahtalı, Boklar, Aladağ, Binboğa Dağları kıyıya paralel olarak uzanır. Bu sebeple kıyı ile iç kesimler arasında ulaşım zor olduğundan, geçitler önem kazanmıştır. Önemli geçitler arasında Gülek, Belen, Sertavul ve Çubuk geçitleri vardır. Bölgede kıta sahanlığı dar, girinti-çıkıntı az ve falez oluşumu fazladır. Antalya ve İskenderun Körfezi ile Taşeli ve Teke Yarımadaları önemli girinti ve çıkıntılardır. Nüfus yoğunluğu az olan Taşeli ve Teke Yarımadaları ise plato görünümündedir. Gölleri: Bölgenin doğal gölleri Beyşehir, Eğridir, Burdur ve Suğla gölleridir. Kıyılar irili ufaklı lagünlerle doludur. En önemli yapay gölleri ise Seyhan ve Aslantaş'tır. Akarsuları ve Platoları: Dalaman, Eşençay, Köprüçayı, Aksu, Asi, Manavgat, Göksu, Seyhan ve Ceyhan bölgenin en önemli akarsularıdır. Mersin ve Antalya Körfezi arasında kalan Taşeli Platosu'ndaki kayaçlar kimyasal çözünmeye uğramış ve karstik yer şekillerinin oluşmasına (düden, mağra, lapya, obruk, dikit, sarkıt vb.) sebep olmuştur. Ovaları: Akdeniz Bölgesi'in en önemli ovaları, Seyhan ve Ceyhan nehirlerinin oluşturduğu Çukurova ile Göksu'nun oluşturduğu Silifke Ovası'dır. Bölgede, delta ovalar olan bu ovaların dışında, çöküntü ovaları olan Amik ve Maraş Ovaları da bulunmaktadır. Acıpayam, Tefenni, Elmalı ve Göller Yöresi Ovaları ise karstik oluşumlu polyelerdir. İklimi: Akdeniz iklimine göre kıyı kesimlerde yazlar sıcak ve kurak, kışlar ılık ve yağışlı geçer. İç kesimlerde ise karasal iklim görülür. Kıyıya paralel uzanan dağların nemli hava kütlelerinin iç kesimlere ulaşmasını engellemesi nedeniyle kıyıdan iç kesimlere geçildiğinde karasal iklim etkisini göstermeye başlar. Bu kesimlerde ortalama sıcaklık düşer ve yıllık sıcaklık farkı artar. Bitki örtüsü: Akdeniz Bölgesi'nin doğal bitki örtüsü, kıyılarda Akdeniz iklimine ve yaz kuraklığına uyumlu, her zaman yeşil kalabilen, sert yapraklı, bodur bitki topluluğu olan makidir. İç kesimlerde ise bozkırlardan oluşur. Kıyıdan itibaren 700-800 metre iç kesimlere kadar görülen maki topluluğu içinde mersin, zeytin, keçiboynuzu, zakkum, defne, sandal ve kocayemiş gibi ağaçlar bulunur. Yüksek kesimlerde ise kuraklığa uyumlu karaçam, kızılçam ve toros sediri türlerinden oluşan iğne yapraklı ormanlar başlar. Akdeniz Bölgesi orman bakımından Karadeniz Bölgesi'nin ardından ikinci sırada gelir. Kıyılarda turunçgiller, pamuk, muz, soya fasulyesi, susam, mısır ve yerfıstığı yetiştirilirken, iç kesimlerde şeker pancarı, tahıllar, haşhaş ve gül yetiştirilir. Dağlık kesimlerde de hayvancılık faaliyeti, özellikle kıl keçisi yetiştiriciliği gelişmiştir. Madenleri: Bölgenin Fethiye-Dalaman Havzası önemli bir krom çıkarım alanıdır. Adana-Kozan, Hatay, Amanos Dağları'ndan da krom elde edilir. Türkiye'nin en büyük boksit yatakları ise Antalya-Akseki ile Konya-Seydişehir arasında bulunur. Kahramanmaraş-Faraşa, İskenderun-Payas'ta da demir yatakları işletilir. Nüfus yoğunluğu: Nüfusun yoğun olduğu bölgeler Çukurova, Antalya yöresi, Mersin ve İskenderun çevresidir. Az olduğu yerler ise Teke, Taşeli Yarımadası ile Göller Yöresi ve Toroslar'dır. Turizm: Turizm gelirleri açısından Akdeniz Bölgesi Türkiye'nin önemli bir bölgesidir. Düden Şelalesi, Manavgat Şelalesi, Damlataş Mağarası, Side, Perge, Aspendos turistlerin en sık ziyaret ettikleri yerlerdir.