Fotoğraf Kredisi: Derek Gores
Tuval ve zihin boş. İlham ne zaman gelecek? Köşedeki dergi ve gazete yığınları. Aniden bir sayfa fırlar ve yaratıcılığı kilitlemek için bir koza oluşur. Akıl ve eller bir başyapıt yaratmak için bir senfoni çalmaya başlar.
Sizi uluslararası üne sahip sanatçı Derek Gores ile tanıştırayım. Biletini senfonisi için satın aldım ve yerimi alıyorum. Başarılı. Pazarını ve müşterilerini tanıdığı anlayışlı bir zihni var ve onlara istediklerini veriyor. Favori markalarıyla çalışmak için bir iş stratejisi tasarladı. “Bütün bu markalar için nasıl çalışmaya geldiniz; Playboy, Kentucky Derby, TLC ve Tag Heuer? ” Basitçe, “Onları aradım ve vizyonumu söyledim.” Diye yanıtladı. Koza oluşumunun ipek goblenini hissediyorum ve deli deha sanatçı çalışmasının yaratıcı sürecine girmek üzereyim. Bant oturmuş ve orkestra şefi sahneye çıkıyor. Arkanıza yaslanın, dinleyin ve yaratılan şaheseri kutlayın.
Fotoğraf Kredisi: Derek Gores
Süreciniz nasıl başlıyor? Kırpma kullanarak vizyonunuzu baştan sona nasıl alırsınız?
Kıvılcım, zincirin herhangi bir noktasından gelebilir. Bir renk, bir poz, hatta bir kağıt parçası üzerinde bir başlık öneren bir parça metin bile. Ancak genellikle, kolaj parçalarım için bir model, boşluk veya nesne ile fotoğraf çekerim (veya devreye alırım), daha sonra dijital olarak yapıları ekleyerek dokularla oynarım. Genellikle dinlediğim bir şeyin şarkı sözlerini, eski bir favori oyuncak veya gitarın şemalarını veya favori bir yerin haritasını içerir. Akrilik bir ortam ve ucuz bir fırça kullanarak, şu anda çekici olan renkler ve dokularla oldukça rastgele dergilerle bir tuval kaplarım. Daha sonra basılı dijital parçaları körü körüne kesip yırtıp tuval üzerine yapıştırıyorum. Dergilerden daha fazla bulunan ayrıntı katmanı ekledikten sonra, sanatın biraz tanınabilir, ancak hoş bir şekilde kafa karıştırıcı olduğu tatlı bir yer hedefleyerek geri adım atıp değerlendiriyorum. Doğrusal kontrolün ötesine geçmek için aynı anda hızlı ve birkaç parça üzerinde çalışıyorum. Tamamlandığında, UV koruyucu bir vernik ekliyorum ve asmaya hazır. Genellikle bitmiş parçada bulunan kelimeleri kullanarak sanatın başlığını yazarım.
Çalışırken çevrenizdeki ortam nasıl? Yalnız mısın, bir stüdyoda mı yoksa yaşamın etrafında mı? Çalışmak için neye ihtiyacınız var?
Görünüşe göre hayatım kolaj benzeri, umarım bir şey eklemek için birçok ilhamdan çekiliyor. İşe başlamadan önce, biraz dolaşıyorum, insanları görüyorum, ne yaptıklarını görüyorum, güneşi hissediyorum, doğa elde ediyorum. İyi fikirler dikkati dağılmışken gelir. İşi dalgalar halinde yapmaya meyilliyim, çünkü belirli bir ivme ve zihinsel enerji gerektirir. Yapıştırıp söktüğümde, birkaç gün boyunca “açık”. Etrafımda pek çok yarım fikrim var, doğru anı bekleyen yarım teğet. Brian Eno’nun kart destesi, eski araba kaputu süsleri, çocuklarla yapılan çizimler, künt aletler, yerde bantla yapılmış şekiller ve ideal olarak üzerinde çalışmak için birkaç boş masa. Başlamadan ve yeni bir karmaşa yapmadan önce, işler doğru yerde olduğunda en iyi şekilde çalışırım. Dergi duvarım var ve sıcak renkler, soğuk renkler, siyah-beyaz ve metalik için özel bir noktaya göre sıralanmış birkaç kutu var elbette. Ortam müziği genellikle stereo, sözleri veya ritmi olmayan şeyler, zihni açmak için.
Fotoğraf Kredisi: Derek Gores
Taşlarınız için konunuzu nasıl seçersiniz?? Çalışmanızda en çok dikkat çeken konu hangisidir? Moda? Hayvanlar? Kelebekler?
Ana konu, doğrudan ya da dolaylı olarak, figür, yaşayan varlık, güçlü kadındır. Bir kelebek ya da gerçeküstü bir natürmort ya da manzara sergilese bile, hala dünyasında olduklarını düşünüyorum. O benim feminist süper kahramanım; bağımsız, bilge, kendini ifade eden, azami saygı ile işlenen. Her zaman bizimle birlikte. Çoğu zaman tanıdığınız biri değil, ünlü değil.
Sanatınızı yapmak nasıl bir duygu? Kolaj hakkında ne var?
Bu benim psychedelic ilacım! Ben gençken, sanat render ediyordu. Aklında bir fikir ya da imaj vardı ve daha sonra zamanın% 99'u idam edildi. Şimdi, kolajda aldığım her not, Zen deneyimi gibi önümde olan bir hikayeye katkıda bulunuyor. Sanat, son parça indirilse bile değişebilir. Doğaçlamadır ve onu düzenlemeye çalışmak harika hissettirir.
Güzel sanatlarda aramaya başladığımda, sanat kahramanlarımın dünyasında oynamak için mecazi konuya girdim. Egon Schiele ve Gustav Klimt, 100 yıl önce figüratif sanata canlı çizgi ve dramatik soyut kompozisyon getirdi. Bana göre, bugünün moda fotoğrafçılığı hala estetik üzerine kuruludur. Kolajın kaosunun benim çılgın çizgim olabileceğini fark ettiğimde tatlı bir yer buldum. Dergileri ortamım olarak sevmemin bir parçası: tek kullanımlık oldukları için, ticarizmle dolu oldukları için, içerikler sanat kadar uzun ömürlü bir şey yaratmak için yeniden oluşturulduğunda beklenmedik bir tepki alırsınız. Herkesin oynayabileceği alçakgönüllü malzemeler.
Güzel sanatlara sıçramadan önce ne yapıyordunuz?
RISD'den (Rhode Island Tasarım Okulu) hemen sonra lisanslı müzikte çalıştım, gruplar için gömlek ve poster tasarımları oluşturdum. Minnettar Ölü, U2, Van Halen, Depeche Mode ve Madonna. Bir tür duyusal çevirmen gibi bir sese uyması için görsel sanat yaratma zorluğundan keyif aldım. Sonra uzun yıllar lisanslı sporlarda, büyük liglerde çalıştım.
Fotoğraf Kredisi: Derek Gores
Kolaj işinizde bu kadar çok marka ile çalışmaya nasıl başladınız? Onlar için hizmete girme konusundaki düşünce ve iş planınız neydi?
Ticari sanatta yıllar sonra, aslında birkaç yıl boyunca komisyonlardan kaçındım. Öncelikle işimde kendi kişisel adımımı bulmak zorunda olduğumu biliyordum. Ve yaptım. Sadece benim için denemeler yaptım, kendime ve farklı alanlarda vahşi bir kohort çeşitliliği ile gösteriler yaptım ve ellerimi neyin mutlu ettiğini buldum. Sonunda markalar beni aramaya başlıyor, benim bakış açımdan, işim. Hatırladığım ilklerden bazıları SHOW stüdyosu için Kentucky Derby, Cosmopolitan Las Vegas ve Nick Knight idi. Bu eğlenceli bir mola oldu – Nick benden Milano Moda Haftası'ndan ilham alarak yapmamı istedi. Prada, DSquared2 ve Salvatore Ferragamo'nun yeni bakışlarına ilk bakışımı aldım.
Şimdi kucağıma bakarım, eğer markayı ve ne hakkında olduklarını beğenirsem. Yarısını takip ettiğimi söyleyebilirim (Playboy Hugh Hefner Tribute kapak resmi gibi) ve yaklaşık yarısı beni arar. Ben parti demiyorum, ama işbirliğini seviyorum, bu yüzden “evet” bir yerden geliyormuşum gibi görünüyor.
Uzun süre acı çeken sanatçı yerine ticari olarak başarılı sanatçıya karşı bir önyargı olduğunu düşünüyor musunuz? Oh, belki. Bazı insanlar böyle hissediyorlar. Ama bana göre Warhol için ve iPod reklamlarındaki Beatles müziği için yeterince iyi olsaydı, benim için yeterince iyi. Ama ben tam kanvas bir adamım. Herkesin sevmesine gerek yok. Sanatseverlerin sanata sadece 1'e 1 oranına ihtiyacım var.
Çalışmanızı nerede göstereceğinizi nasıl seçersiniz? Nasıl pazarlanır? Bulduğunuz kitle kim?
Sanırım koşmanın ilk yılları bana sadece şansımı yapmayı öğretti ve sadece galerileri beklemedi. Yani, karım galerileri değil, aynı zamanda etkinlikleri ve alternatif mekanları da içeriyor. Moda dergilerini ortamım olarak kullandığım için, bu tanjantta oynamayı ve pist için canlı şovlar ve diğer etkileşimli etkinlikler oluşturmayı seviyorum.
Pazarlama için, sadece benim hikayemi anlatmak, önemsediğimi paylaşmak olarak düşünüyorum. Kartpostallardan haber bültenlerine, kopyalanan dergi sayfalarındaki el yazısı notlarına kadar birçok şey denedim. Sanat fuarlarına, butik tasarım fuarlarına katıldım, fuarlar için kiralandım. Muhtemelen insanlarla tanışabileceğim ve süreci görebilecekleri canlı etkileşimlere yaslanıyorum. Sanata katılma duygusu sizi bir çocuk olmaya geri götürür. Bu bir marka kadar insan için de harika bir yer. Kazan / kazan gibi.
Nerede büyüdüğünüze veya nasıl büyüdüğünüzün yaptığınız sanat türünü etkilediğine inanıyor musunuz? Doğu Kıyısında büyüyüp daha sonra genç bir çocuk olarak Florida'ya taşınmak sizi nasıl şekillendirdi?
Kesinlikle! New England'da tarihi ve doğa ile uyumu takdir etmeyi öğrendim. Gençtim, ama hala küçük arduvaz geçitimizi ve babamın bahçemizdeki çim ve pachysandra bitkilerini nasıl şekillendirdiğini her hafta sonu hafif dokunuşlarla resmediyorum. Ve Florida'da, Uzay Kıyısında yaşıyorum. Burada pop-surf kültürü ile karıştırılarak ayda yürümek akıl güçlü bir şeydir. Ve önemli olan, Uzay Sahili'nin ülkenin bazı bölgelerinde olduğu gibi tam olarak tanımlanmamış, aç bir yer olmasıdır. Arkadaşlarım ve ben bir sonraki adımın şekillenmesine yardım etmeye çalışıyoruz.
Birçok arena fethettin. Hayalinizdeki işbirliği nedir ve bunu nasıl gerçekleştiriyorsunuz?
Rüyalar? Tamam: Lady Gaga, Julianne Moore, hepsi Tom Ford'daki dokuzları giydirdi. Dönüştürülebilir bir Lamborghini'de David Bowie’nin hayaletine eşlik edin. Met Gala'daki adımları “Feeling So (Sur) Real” başlıklı bir şovda gezdiriyorum. Hepsi bir görkemli Lady Gaga müzik videosu için. Bunu nasıl yapıyorum? Yayıncıma sorsan iyi olur.
Yaratıcı düşünür için şu anda çok fazla fırsat ve etrafımızdaki günlük ilham ile başarılı yaşayan sanatçıya değer verebilir miyiz? th
Fotoğraf Kredisi: Derek Gores