beyaz ırkın siyah ırka bakışının öyle ya da böyle ilk defa sorgulandığı roman.beyaz adam'ın iç sesi olmuştur. o iç sessin de çok masum olmadığını aklımızdan çıkarmamalıyız sanki. siyahların insan olabilme ihtimaline kendilerini alıştırmaya calışmaları. iyi ya da kötü, yanlı ya da yansız. bu sorgulamayı ilk yaptıran kişidir joseph conrad. ardından reddiyeler, alternetifler çok yazıldı. en nitelikli cevap, çözümleme things fall apart'dır.
"dünya başka bir dünya gibiydi. uysallaştırılmış, zincire vurulmuş bir canavara bakmaya çalışmıştık, oysa orada gördüğümüz, canavarca ama özgür birşeydi. dünya dışında bir şeydi. dünya dışında bir şeydi, insanlar da -hayır, insanlık dışı değildiler. en kötüsü de buydu anlıyor musunuz?- insanlık dışı olmadıkları kuşkusu. ağır ağır çöküyordu bu duygu insanın üstüne. çığlıklar atıyorlar, sıçrıyor, oldukları yerde dönüyor, yüzleirni korkunçlaştırıyorlardı; ama insanı heyecanlandıran, insanlıklarını- sizinki gibi olan insanlıklarını- ve bu çılgın, coşkun kalabalıkla olan uzak akrabalığını düşünmekti. çirkindi. evet oldukça çirkindi; ama yüreğin varsa, o gürültünün korkunç sıcaklığının, içinde ufacık da olsa bir tepki yarattığını kabullenir; senin- ilk çağların gecesini böylesine uzak olan senin-kavrayabilceğin bir anlamı olduğundan uzakta uzağa kuşkulanabilrdin."
karanlığın yüreği, s.56
2019 © Tüm Hakları Saklıdır. ( Sayfa Yüklenme Hızı : 0.1337)