Londra'da olacaksınız - açık bir çift katlı otobüste şehir merkezinde bir gezi turu için bir bilet satın alın. Kulaklıklar var, Rusça dahil farklı dillerde açıklamaları dinleyebilirsiniz. Hyde Park'ta, “konuşmacının köşesi” nin şimdi bulunduğu yerde bir icra yeri olduğunu duyacaksınız. İnfazlar, yüzlerce yıldır Londra’nın en büyük eğlence alanı olmuştur. Ana darağacı ustaca dönen bir yapıydı: orada, düzensiz yüksek kirişlerde, 23 menteşeler vardı, bu yüzden İngilizce'ye birşeye benzeyebilirdi - ya süslemeli bir Noel ağacı ya da başka bir şey. Daha nötr bir ismi vardı - “Derrick's arabası”, yerel uygulayıcıların en büyük onuruna göre “Derrick'nin arabası gibi güvenilir” bile.
Şimdi Paddington istasyonunda, bir öncekinden farklı olarak, herhangi bir ayak izi olmadan düzenlenmiş, dikkat çeken başka bir darağacı vardı: üç sütun, üç enine çubuk, enine sekiz halka, böylece 24 insanlarını bir seferde asmak mümkün oldu - bir kereden fazla "Derrick içinde." Londra’nın tarihçisi Peter Aroyd, bir düzine daha ünlü icra yerinden listeler; bu darağacının genellikle isimsiz kavşaklarda olduğunu da ekler. Kesinti olmadan çalıştılar, az yük olmadı. Zaman zaman seyircilerin kalabalığındaki bir aşk vardı, bir kez (XIX. Yüzyılın başında) ölümüne ezilen sayısı yirmi sekize ulaştı.
Doğal bir felaket olarak zulüm
Moskova yayınevi Ad Marginem, 1999'te Michel Foucault'un “Denetlemek ve Cezalandırmak” adlı eserinin (bu arada, başka bir kaplamadır) eserinin bir tercümesini yayınladı; Avrupalı şovmenler infazları sadece çok uzun ve acı verici değil aynı zamanda muhteşem yapmak için de biraz fantazi kullandılar - Foucault’un kitabındaki bölümlerden biri “Glitter Executions”. Okuma etkilenemez için değil.
Zulüm, Batı Avrupa güçlerinin Orta Çağlardan sonra (daha da acımasız olan) sürekli yıkıcı savaşları sonucu ortaya çıktı. XVII. Yüzyıldaki otuz yıllık savaş, Almanya nüfusunun yarısını ve 60'i ya da yüzde 80'i iddia etti - tarihçilerin - güney kesiminin nüfusu olduğunu iddia ediyorlar. Papa, ulusal nüfusu restore etmek için geçici olarak çok eşliliğe izin verdi. Cromwell Ireland’ın pasifleştirilmesi ona 5 / 6 popülasyonuna mal oldu. İrlanda bu darbeden asla iyileşmedi. Rusya’ya gelince, Batu ile Lenin arasında, neredeyse yedi yüzyıldan beri topraklarında bulunmuş, bu tür kan yığınları hakkında hiçbir şey bilmiyordu ve bu tarz bir karmaşasızlık hakkında bilgi sahibi değildi.
Üzgünüm, ama iğrenç bir şey söylemek zorundayım: tarih Batı medeniyeti muazzam iyimserliğe uyum sağlamıyor - pratiği çok kanlı ve acımasızdı. Ve sadece uzak geçmişte değil - son yirminci yüzyılda da. Kan dökülmesi ve vahşet açısından, yirminci yüzyıl herhangi bir geçmişi aştı. Genel olarak, bu medeniyetin normal uygulamasına geri dönmeyeceğinin garantisi yoktur. Bu, Batı'yı seven memurlarımızın düşündüğünden çok, çok daha ciddi bir sorudur. Batı medeniyeti hakkında (Hitler'in bir parçasıydı) ne bildiğimizi bilmek, söylemesi zor değil: narsisizmi oldukça garip görünüyor.
Beklenmeyen sesler? Daha sonra, zamanımızın en önde gelen tarihçilerinden biri olan Oxford profesörü Norman Davis'ten alıntı yapacağım: “Herkes yirminci yüzyıldaki Batı suçlarının, iddialarını manevi olarak baltaladığını kabul eder”.
Korkunç İvan dönemi konusunda uzman olan tarihçi R. G. Skrynnikov'un hesaplarına göre, kral masum bir şekilde idam edildi ve 3'tan 4'a binlerce kişiyi öldürdü. Skrynnikov, özellikle Novgorod'a yönelik kitle teröründen başka bir şeyle başa çıkmadığımız konusunda ısrar ediyor ve onunla aynı fikirde olmak zor, ancak Korkunç İvan, Louis XI'in Örümcek, Richard III (Shakespeare olarak tanımladığı) Henry VIII, Philip II, Jacob I Stewart, Alba Dükü, Cesare Borgia, Catherine de Medici, Karl Evil (Rakamsız), Charles V (Juana Mad'in oğlu), Charles IX (St. Bartholomew'un Gecesi'ni düzenleyen) Kan Mary, Lord Koruyucu Cromwell ve Mas nd diğer Avrupa sevimli karakterler ...
Fakat örneklere devam edeceğim. Albiguian savaşları sırasında Haçlılar, güney Fransa nüfusunun yarısından fazlasını katlettiler. Prusyalı baskıcı, Haçlıların Nişanı Büyük Ustası, Courland Piskoposuna kızılan Conrad Wallenrod, doğru ellere, piskoposunun bütün köylüleri tarafından kesilmelerini emretti. Ve gerçekleşti! 16 Şubat Yılın 1568'i (oprichnina Ivan the Terrible'ın boyunun zamanı) Kutsal Engizisyon, ölüme mahkum edildi (!) Hollanda'nın halkı heretik olarak ve İspanyol Kralı II. Philip cezanın infazını emretti. Bu tamamen başarılı değildi, fakat kraliyet ordusu elinden geleni yaptı. Sadece Haarlem'de, binlerce 20 insan öldürüldü ve sadece Hollanda'da - 100 binlerce.
Bugünün politik doğruluğunun, bir yüzyıldan biraz daha fazla bir süre önce dehşet içinde algılanması, özellikle kimseyi önlemedi. İngilizlerin “okurlar için tarihin” bir başka klasiği olan John Richard Green, Cromwell'in İrlanda'da 1874'ta yaptığı çalışmalar hakkındaki raporunu sessizce alıntıladı: “Askerlerime hepsini öldürmelerini emrettim ... Kilisede yaklaşık bin kişi öldürüldü. İki keşiş dışında hepsinin kafalarının parçalandığına inanıyorum ... ”
13 yüzyılda, Paris'ten çok uzakta olmayan Montfaucon'un dev darağacı inşa edildi. Monfocon, dikey sütunlar ve yatay kirişlerle hücrelere bölündü ve aynı zamanda 50 insanı için bir icra yeri olarak kullanılabildi. De Marigny binasının yaratıcısı tarafından tasarlandığı gibi, kralın bir danışmanı, Montfaucon'daki çürüyen birimlerin görüşü, öznelerinin suça karşı uyarılması gerekirdi.
Devrimci şovmenler
1 Ağustos 1793. Devrimci Fransız Konvansiyonu, "Vendée'yi yok etmek" talimatı veren bir kararname çıkardı. 1794’in başında. ordu işe başladı. “Vendee ulusal bir mezarlık haline gelmeli” dedi ve cezalandırıcıların “cehennem sütunu” na liderlik eden cesur General Turro'yu ilan etti. Kırılma 18 ay sürdü. Çekim ve giyotinler (Paris'ten çocuk giyotinler bile getirildi) kararnameyi uygulamak için yeterli değildi. İnsanların imhası, devrimcilere göre, yeterince hızlı olmadı. Karar: boğulmak. Norman Davis'e göre Nantes şehri, "köle ticaretinin Atlantik limanıydı ve bu nedenle de elinde büyük bir yüzen hapishane filosu vardı." Fakat bu filo bile hızla kururdu. Bu nedenle, insanlarla yüklü mavnayı, Loire ağzında güvenilir bir kablo tasması üzerine getirmek, boğmak, sonra tekrar iplerle kıyıya çekmek ve yeni kullanımdan önce hafifçe kurutmak için icat ettiler. Sonuçta Davis, "yürütme için harika bir yeniden kullanılabilir cihaz" yazıyor.
İnsanları devrimci eğlendiricilere öldürmek yeterli değildi. Mavnalara yüklenmeden önce kıyafetlerini yırtıp çiftler halinde bağlamaktan memnundular. Çıplak hamile kadınlar, yaşlı erkeklerle, yaşlı bayan erkeklerle, kız rahipleriyle yüz yüze bağlandı, buna “Cumhuriyetçi düğünler” deniyordu.
Ormanda saklanmak için hayatta kalmadılar, açlıktan öldüler, sığır kesildi, mahsuller ve evler yakıldı. Jacobin General Westerman, Paris'e hevesle yazdı: “Vatandaşlar Cumhuriyetçiler, Vendée artık yok! Özgür kılıçımız sayesinde kadınları ve yavruları ile öldü. Bana verilen hakları kullanarak çocukları atlarla ezdim, kadınları kestim. Tek bir mahkumdan pişman olmadım. Herkesi yok ettim. ” Tüm bölümler terk edildi, çeşitli tahminlere göre, 400 binden bir milyon kişiye kadar imha edildi. Ne yazık ki, Fransa Vendée'nin milli vicdanı, görünüşe göre, eziyet etmiyor.
Rusya'da, Bolşeviklerin ortaya çıkmasından önce, Vendean hecatomb gibisi yoktu. Ve sonra oldu: Don, Tambov eyaletinde, başka yerlerde.
Yapım döneminde herhangi bir imparatorluk gibi, Rusya da çok sayıda küçük halkın kaderi üzerinde yürüdü - Sibirya ve Kuzey Kafkasya - modern anlamda insan hakları ve özgürlüklere yer yoktu. Kesin olan bir şey var: Rusya'nın vicdanıyla ilgili kelimenin tam anlamıyla soykırım yok. Her şey görecelidir. “Amerikan Soykırımı: Yeni Dünyayı Fethetmek” adlı kitabında Amerikalı tarihçi David Stannard, Amerika'da ustalaşmaya insanlık tarihindeki en korkunç etnik temizlik eşlik ettiğini gösterdi: 400 yıllarında, Eski Dünya'dan gelen yabancılar yaklaşık yüz milyon (!) Yerli insanı fiziksel olarak yok etti. Beşinci Kıta'da İngilizler, Avustralya Aborjinlerinin çoğunu ve (!) Tazmanyalıları imha etti.
Amerika ve Avustralya çok uzaktaydı, ancak Rus yetkililer tarafından imparatorluk sınırlarına yakın vahşetlerin gerçekleştiği öğrenildiğinde, bazen doğrudan müdahale etmeye başladılar. Yılın Haziran 1768'unda “Koleivshchyna” adı verilen “Uman Katliamı”, 20'un binlerce Yahudi'sinin hayatını iddia etti. Uman'ın yanı sıra Lysyanka, Kanev, Çerkası, Zhlobin, Korsun, Fastov, Belaya Tserkov ve özellikle Balta'da da binlerce Yahudi öldü. Bütün bunlar “egemen Polonya topraklarında” gerçekleşmekle birlikte, acımasızlıkların haberi, Rus makamlarını General Krechetnikov’un kolordu ile Haidamak’a göndermelerini ve birkaç gün içinde onları yok etmelerini ve muhtemelen Dinyeper Hakeminin Yahudilerini tamamen imha etmelerini engelledi.
Kanunen öldürmeler
1819'te, İngiltere'de, darağacı tarafından azarlanan 225 suçları ve yanıltmalar vardı. Petersburg'daki İngiliz Büyükelçiliği'ndeki doktor, 1826'teki günlüğüne yazdığında, Rusya'daki Decembrist ayaklanmasının ardından yalnızca beş suçlunun idam edilmesi gerçeğinden etkilendiği için, ülkedeki meslektaşlarının suç ve ceza oranlarıyla ilgili görüşlerini açıkça yansıtıyordu. Yetkili, bu büyüklükte bir askeri isyan durumunda, muhtemelen üç bin veya üç kişinin idam edileceğini de sözlerine ekledi.
Böylece Avrupa'nın her yerindeki şeylere baktım. Danimarka'da, 1800'te, sınırsız hükümet biçimini ortadan kaldırması "en azından tavsiye" eden herkese ölüm cezası sağlayan bir yasa çıkarıldı. Ve hükümetin eylemlerini suçlamaya cesaret eden herkese sonsuz emek.
Şimdi "Rus Gerçeği" ni alın, ölüm cezası sağlamaz! Geçmiş Yıllar Masalından Vladimir Svyatoslavich’in 996’te soyguncular için ölüm cezası vermeye çalıştığını biliyoruz. Bunu Bizans piskoposlarının tavsiyesi üzerine yaptı, ancak kısa süre sonra Rusya'nın özelliksiz acımasız cezalarını bırakmak zorunda kaldı.
İlk defa, ölüm cezası kavramı, Rusya’da 15. yüzyılın eşiğine yasal Tüzük (üçüncü hırsızlık için) eşiğinde ve Pskov Adli Tüzüğünde (ihanet için, kiliseden hırsızlık, kundakçılık, at hırsızlığı ve üçlü hırsızlık) eşiğinde görülüyor.
1649 Yılın Kodu, zaten 63 vakalarında ölüm cezasını sağlar - çok ama yine de Avrupa'da sınırsızdır. 1697-98gg'de Batı Avrupa'ya uzun yolculuk. özenli ve meraklı Peter'ı etkiledi. Diğer şeylerin yanı sıra, ziyaret ettiği ülkelerin maddi ilerlemelerinin bir şekilde oradaki yasaların ve geleneklerin zulmüyle bağlantılı olduğuna karar verdi ve uygun sonuçları yaptı. Saltanatının en acımasız ve en büyük eyleminin, 201'in isyankar 30 okçusu tarafından Moskova'daki 1698 Eylül'ünde gerçekleştirilmesi 17'un bir ay süren Avrupa gezisinden geri dönmesinden hemen sonra meydana gelmesi bir tesadüf değildir.
Ancak, yerleşik bir değer sistemiyle savaşmak son derece zordur. İcra sayısı açısından, Peter bile olsa, Rusya kendisine ideal olarak hizmet eden ülkelere uzaktan yaklaşmadı ve ölümünden sonra bu cezalar aniden düştü. XVIII. Yüzyılın ortası, ölüm cezasının kaldırılmasıyla belirlenir. 1764'te, cümleyi Vasily Mirovich aleyhinde yapacak kimsenin olmadığı ortaya çıktı. İnfaz olmadan yirmi yıldır uygulayıcı mesleği ortadan kayboldu.
1907'te, “Ölüm Cezasına Karşı” adlı ortak eser Moskova'da yayınlandı. Yazarları arasında Leo Tolstoy, Berdyaev, Rozanov, Nabokov Sr., Tomas Masaryk ve diğer ünlü yazarlar, hukukçular ve tarihçiler vardı. Kraliyet gücünün zulmünü markalaştırarak, Decembrist isyanı ile 81 yılı arasında 1906 yılı boyunca Rusya'da yapılan isimlerin tam, doğru ve isimlerinden bahsediyorlar. Bu süre zarfında, 2445 kişi çalıştırıldı, yani, yıllık olarak 30 yürütme yapıldı.
Bununla birlikte, bu rakam, iki Polonya isyanı 1830 ve 1863gg'den etkilenmiştir. ve 1905-1907 devriminin başlangıcı. Barış zamanı alırsanız, yılda 19 uygulaması yapılır. Büyük Rusya'nın bütününde! Bu rakam, önceden belirlenmiş cinayetin ölüm cezasının titizlikle kullanıldığı gerçeği göz önüne alındığında ne anlama geliyor? Cinayetin kendilerinin oldukça nadir olduğunu söylüyor. (Bu arada, o zaman çok Fin halkları Finler olarak listelendi, sık sık Kafkasyalıları ünlü Finlilerini kullanmak için kullandılar.)
İnsan hayatıyla ilişki sorusuna iki örnek daha. Yazarlığı Peter I'e ait olan Rus ordusunun tüzüğü, savaş sırasında yaralılara yardım öngörüyor. Prusyalı tüzüğünde, yaralılara yardım ancak savaştan sonra sağlandı. O zamanın Fransız ve İngiliz tüzüğü yaralılara yardım sağlamamıştır.
Daha önceki bir örnek. Rusya-Rusya devlet politikasının zorunlu bir kısmı mahkumlarının kurtarılmasıydı. Bu, “Mahkumların Kefaretiyle İlgili” adlı bölümün, Yılın 1551 Katedrali'nden bahsettiği şey: “Çarlar'ın ordularında ve Çarlık Hazinesinden alınan tüm esirlerin Kırım'da”. Büyükelçiler fidyeyi ödemek için para hedef aldılar ve bu sayede hazineye geri ödeme yaptılar. Ama hepsi bu kadar değil. Zengin Levanten tüccarları ve diplomatları bazen tutsak Hıristiyanları da içeren bütün geri dönüşlerle Rusya'ya geldi. Rus makamları, herhangi bir bahaneye geri dönmelerine izin vermedi: “Ortodoks esirlerini Ortodoks'a getiren, Yunanlıları ve Türkmenleri, Ermenileri veya diğer konukları yeniden ele geçiren ve Moskova'da bulunan esirler, hikayeyi tekrar memnuniyetle karşılayacaktı; sıkıca durmak; Evet, Çarın hazinesinden para alıyorlar. "
Nüfus ihracatı
İşte size tamamen farklı bir tutum örneği. Bu bir Polonya örneğidir, ancak Polonya her zaman tutkuyla Avrupa, Avrupa, Avrupa üne sahip olmayı ve itibarını istedi. 1653 sonbaharında, Polonya kralı Jan Casimir, Bogdan Khmelnitsky ile başa çıkmak için çok istekliydi, ancak ikincisi geçici olarak Kırım Hanı karşısında güçlü bir müttefiki vardı. Polonyalılar, Kazaklar ve Kırımlar, Zhvanets kasabası yakınlarındaki Dniester kıyılarında bir araya geldiklerinde, Kırım Hanının artık Khmelnitski’nin müttefiki olmadığı ortaya çıktı: Kutuplar, Han’ı ayrı bir dünyaya ikna etmeyi başardı. Ama hangi şartlar altında! Khan Khmelnitsky'yi kırar - ve bir ödül olarak, geri dönerken, istediği her şeyi sorabilir, istediği kadar mahkum alabilir. Polonya tacı topraklarında! Yıl sonuna kadar, Kırımlılar yasadışı bir şekilde soylu evleri soydular (“çoğu Lublin için”) ve her iki cinsiyetin asaletini esaret altına aldı - onlar için zavallı Küçük Rus “yongalarını” soymaktan çok daha kârlıydı.
Birçok Alman prens, konularını ticareti yaparak yurtdışına topçu yemi sağladı. Saksonya Kralı Frederick Augustus I (1670-1733), daha çok Güçlü Augustus olarak biliniyordu, porselen meraklısıydı ve Fransız Kralı 150 için piyadelerinin sadece iki alayıyla porselen eşyalarını ("kabine" adı verilen) takas etmekten mutluluk duyuyordu. Bu örneği 18. yüzyılın başlarında ne kadar yüksek oranda porselenin değerlendiğinin bir kanıtı olarak vermeyi severler, ancak bir nedenden ötürü Avrupa'daki insan yaşamının o zamanlar ne kadar düşük olduğunu göstermek için asla getirmediler.
Brockhaus ve Efron'a (v. 16, s. 580) göre, Hessen-Kassel Friedrich'in Landgraf'ı “İngiltere'nin 17 milyon thaler'lar için Amerikan sömürgeleriyle savaşmak için binlerce askerine 21 sattığını” belirtmek için borçlandı. Daha doğrusu, sadece bütün ordusunu sattı, daha fazla kazıya kavuşturamadı: arazi nüfusu bu satıştan% 8 azaldı. Brunswick Dükü, Landgraves Waldecki, Hanau, Anspach ve diğer küçük Alman hükümdarları da aynı ticareti yaptılar. Batı Alman beyliklerine sahip olan Alman askerleri de, Fransız hükümeti tarafından sistematik olarak satın alındı. İngiliz Doğu Hindistan Şirketi tarafından Hindistan'ı fethetmek için çok sayıda Alman askeri satın alındı.
Neredeyse bir buçuk yıl önce, tam aksine, İngilizler toplarını yemeyi teklif etti. Haziran ayında, 1646, Lord Strafford ve Parlamento Üyesi Fleming, Londra'daki Rus elçisine, Gerasim Dokhturov'a şunları söyledi: “Kraliyet majesteleri insanlara hizmet etmek isterse, kraliyet majesteleri için parlamento derhal binlerce asker hazırlar”.
İşte İngilizlerin Hindistan'daki sepoy isyanını bastırmaları (1857 g. - 1858 g.)
Delhi'nin İngiliz 19'sinin yılın Eylül 1857'inde yeniden ele geçirilmesi son derece acımasızdı. Şehir aynı anda dört ordu kolonu tarafından saldırıya uğradı - yağmalama ve yıkma dalgasının içinden geçmesine şaşmamalı. Askerlere Delhi'nin üç günlük cezasız yağmalanmaları için bir adım atıldı. Babür hazineleri ve Kızıl Kale'de bulunabilecek her şey - taşınabilir tarihi ve kültürel değerler, takılar, silâh Kraliyet ailesinin kıyafetleri, mermer döşemeler ve mozaikler bile çalındı. Yağmalara askerler ve memurlar katıldı. Griffith'in belli bir kaptan Griffith'in belirttiği gibi, “en zengin yerel sakinlerin sınıfının temsilcilerine ait evlere gittik ve her yerde aynı resmi bulduk - tahrip edilmiş evler, taşınamayan sakat pahalı eşyaları ... Birçok İngiliz askeri mücevherleri ve altın takıları ellerinden aldı. Öldürülen vatandaşların cesetlerinden alınan meslektaşlarımdan inci kolyeleri ve altın moheleri (rupi 15 değerindeki madeni para) aldım. Delhi’de çalındı ve İngiltere’ye getirildi; “sömürgelerden geri döndü”, İngilizler, Londra’daki İngiliz Müzesi’nde sergilendi.
Yenilgi için bile, İngilizler birçok dini ibadet nesnesinin "isyanlanmasına" maruz kaldı. Camilerde pastaneler, kışlalar ve dükkanlar organize edildi. Güzel ortaçağ binaları “güvenlik nedeniyle” yıkıldı. Delhi banliyölerinde otuz üç köy tarım arazisine el koydu. Sonra katliamlar başladı. İsyancıların süpürüldüğü ülkenin her köşesinde, muzaffer İngiliz, isyancı bölgelerin tüm sakinlerinin istisnasız ihanetini suçladı. Çoğu zaman masum insanlara işkence edip öldürdüler. Yüzbaşı Hudson, çıplak soyunmasını ve ardından Kral Bahadur Şah'ın oğullarını idam etmesini emretti. İsyancıların ve liderlerinin infazlarına öyle düşünülemez bir "periferik" katliam eşlik ediyordu ki bazı İngiliz subayları bile iğrençlerini içeremezdi. Teğmen Albay T. Rice Holmes, Delhi'deki saha mahkemelerinin düzenlediği davalarla ilgili notlarında “yerli gruplara, her biri devlet adına affetme ve infaz etme hakkı verilen özel komiserleri yargıladı. Bu hakimler hiçbir şekilde merhamet göstermeye meyilli değildi. Mahkemeden önce çıkanların neredeyse tamamı suçlu bulundu ve neredeyse suçlu bulunanların hepsi ölüm cezasına çarptırıldı. Kentin göze çarpan bir yerinde dört ayaklı bir darağacı yerleştirildi ve her gün beş ya da altı sanık takıldı. İngiliz subaylar etrafta oturmuş ve puro şişirmiş, kurbanların davet edildiğini izlemiştir.
İsyancılar için bir sempati şüphesi, tüm köyleri yeryüzünden silmek için yeterliydi. Asılmayanlar topların toplarına bağlıydı ve voleybolla parçalara bölündü. Kana boğulmuş sokaklar ve evler o kadar iğrenç bir manzaraydı ki, on dokuz yaşındaki bir memurun hissetmeye yardımcı olamayacağı: “Bu gerçek bir cinayetti” dedi, “Son zamanlarda çok kanlı ve korkunç sahneler gördüm, ama Tanrı'ya dua ediyorum. Dün düşünmek zorunda olduğum gibi bir şey görmüyorum. Her ne kadar kadınlar bağışlanmış olsa da, kocalarının ve oğullarının katledildiği yerdeki görüş çığlıkları çok acılar doluydu ... Efendimiz biliyor - merhametli bir insan değilim, ama önünüzde gri sakallı yaşlı bir adam gördüğünüzde, tam anlamıyla bakmak için son derece sert yürekli bir kalbe sahip olmalısınız. ilgisizlik ... "
İsyan olağanüstü zulümle ezildi. Ve İngilizler bunu sadece “ayrılıkların isyanı ve daha fazlası” olarak tanımlamaya çalıştılarsa, gerçekler başka bir şeyden bahsetti. Delhi’deki İngiliz yönetiminin temsilcilerinden biri olan T. Metcalfe, “İngilizlerin bir volkanda yaşadığı, acımasız bir şiddetin patlamasıyla patlamaya hazır bir anda yaşadığı için pişmanlık duydu. Ellerinde kolları olan tüm Udkhis, sadece normal birlikler değil, aynı zamanda eski kralın ordusundan binlerce kişi de bize karşı ayaklandı. Zamindara ve onların hizmetkarları, 60 forts, topçularla donatılmış, bize karşı hareket ediyor. Şirket Yönetim Kuruluna (Doğu Hint Adaları) kendi krallarının yüce gücüyle karşı çıktılar ve neredeyse oybirliğiyle destekleri hakkında konuştular. Orduda görev yapan paralı askerler bile bizim muhaliflerimiz oldu ve son insana herkes isyancılara katıldı "...