Zamanımızdan yaklaşık 700 yıl önce (1207-1273) yaşamış, İranlı şairlerin ve düşünürlerin en büyüklerinden biri olan Celalettin Rûmi'nin dizeleri, sevme korkusunun doğasına benim yetersiz ve beceriksizce sözcüklerimin yararsız açıklama girişiminden daha açık ve daha yakındır:
Böyle ürker aşktan narin gönül
Sanki öldürülmek tehdidinden ürkercesine, Çünkü gerçek Aşk uyandığı zaman, ölür
Benlik, o kötü ve mağrur Zorba.
Öyleyse bırak ölsün o gecenin kara vaktinde
Ve yeniden özgürce soluk al şafakta!
Evet, aşk uyandığı zaman, benlik, o kötü ve mağrur zorba ölür. Bu dizelerde bu tezin özüne değinilmiştir. Ama benlik, değeri artmış ve yücelmiş bir halde yeniden doğuşunu sevilen insanda kutlar.