David Kellogg Lewis Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
David Kellogg Lewis Kimdir? Hayatı Ve Biyografisi
Filozof
Doğum tarihi: 28 Eylül 1941, Oberlin, Ohio, ABD
Ölüm tarihi ve yeri: 14 Ekim 2001, Princeton, New Jersey, ABD
David Kellogg Lewis’in Hayatı
David Kellogg Lewis (28 Eylül 1941 – 14 Ekim 2001), birçok filozof ve felsefe gözlemcisi tarafından yirminci yüzyılın ikinci yarısının önde gelen analitik filozoflarından biri olarak kabul edilir . Lewis kısa bir süre UCLA’da ve ardından kariyerinin geri kalanında Princeton Üniversitesi’nde ders verdi, ancak aynı zamanda felsefi topluluğunu otuz yıldan fazla bir süredir neredeyse her yıl ziyaret ettiği Avustralya ile de yakından ilişkilidir. En çok modal gerçekçilik teorisi ile ünlüdür, ancak aynı zamanda dil felsefesi , zihin felsefesi , genel metafizik , epistemoloji ve felsefi mantık alanlarında çığır açan katkılarda bulunmuştur.
Lewis, Oberlin, Ohio’da Oberlin Koleji’nde Hükümet Profesörü olan John D. Lewis ve seçkin bir ortaçağ tarihçisi olan Ruth Ewart Kellogg Lewis’in çocuğu olarak dünyaya geldi. Hayatının ilerleyen dönemlerinde müthiş zekasıyla tanındı; bu zeka, Oberlin Lisesi’nde kimya derslerine katıldığı yıllarda zaten kendini gösteriyordu. Swarthmore Koleji’ne gitti ve Oxford’da (1959-1960) bir yıl geçirdi, burada Iris Murdoch’tan ders aldı ve Gilbert Ryle , HP Grice, PF Strawson ve JL Austin’in derslerine katıldı . Felsefe okumaya karar vermesinde ufuk açıcı bir rol oynayan ve onu mükemmel bir şekilde analitik yapan Oxford’daki yılıydı.yakında olacağı filozof. Lewis, doktora derecesini 1967’de Harvard’dan almaya devam etti ve burada WVO Quine altında çalıştı ve birçoğunun görüşlerini reddetmeye başladı. Avustralya’nın önde gelen filozoflarından JJC Smart ile bir seminere katıldığında, Avustralya ile bağlantısı ilk kez orada kuruldu. Smart daha sonraki yıllarda “David Lewis’e ben öğrettim” derdi, “Ya da daha doğrusu bana o öğretti.”
Lewis’in ilk monografisi, doktora tezine dayanan ve sosyal geleneklerin doğasını analiz etmek için oyun teorisi kavramlarını kullanan Convention: A Philosophical Study (1969) idi. Lewis, çoğu eyalette arabayı yolun sağ tarafında (sola değil) sürmek şeklindeki gelenek, bir telefon görüşmesi kesilirse ilk arayanın tekrar arayacak olması gibi sosyal geleneklerin, vb. olduğunu iddia etti. sözde “koordinasyon sorunlarına” çözümlerdir. Koordinasyon sorunları, Lewis’in kitabının yazıldığı dönemde, çok az tartışılan bir oyun teorisi sorunuydu; oyun teorisi tartışmalarının çoğu , mahkumun ikilemi gibi, katılımcıların çatıştığı problemler etrafında dönüyordu.
Koordinasyon sorunları sorunludur, çünkü katılımcıların ortak çıkarları olsa da, birkaç çözüm vardır. Bazen çözümlerden biri, oyun teorisyeni Thomas Schelling tarafından icat edilen (Lewis’in çok ilham aldığı) bir kavram olan “belirgin” olabilir. Örneğin, bir toplantı şeklinde olan bir koordinasyon sorunu, kasabada buluşmak için tek olası nokta varsa belirgin bir çözüme sahip olabilir. Ancak çoğu durumda, insanlar göze çarpan bir çözüm elde etmek için Lewis’in “emsal” dediği şeye güvenmek zorundadır. Her iki katılımcı da belirli bir koordinasyon sorunu olduğunu biliyorsa, “hangi tarafa sürmeliyiz?” daha önce birçok kez aynı şekilde çözülmüştür, her ikisi de bunu bildiğini bilir, her ikisi de her ikisinin de bunu bildiğini bildiğini bilir, vb. – Lewis bu özel durumu ortak bilgi olarak adlandırır, ve o zamandan beri filozoflar ve oyun teorisyenleri tarafından çok tartışıldı – o zaman sorunu kolayca çözeceklerdir. Sorunu başarıyla çözdükleri daha da fazla kişi tarafından görülecek ve böylece toplumda gelenek yaygınlaşacaktır. Dolayısıyla bir sözleşme, dahil olan herkesin çıkarlarına hizmet ettiği için kendini sürdüren davranışsal bir düzenliliktir. Bir sözleşmenin bir diğer önemli özelliği de, bir sözleşmenin tamamen farklı olabilmesidir; insanlar arabayı soldan da kullanabilirler (İngiltere ve Japonya’da olduğu gibi); insanların (Amerika’da) sağdan araba kullanması az çok keyfidir. Dolayısıyla bir sözleşme, dahil olan herkesin çıkarlarına hizmet ettiği için kendini sürdüren davranışsal bir düzenliliktir. Bir sözleşmenin bir diğer önemli özelliği de, bir sözleşmenin tamamen farklı olabilmesidir; insanlar arabayı soldan da kullanabilirler (İngiltere ve Japonya’da olduğu gibi); insanların (Amerika’da) sağdan araba kullanması az çok keyfidir. Dolayısıyla bir sözleşme, dahil olan herkesin çıkarlarına hizmet ettiği için kendini sürdüren davranışsal bir düzenliliktir. Bir sözleşmenin bir diğer önemli özelliği de, bir sözleşmenin tamamen farklı olabilmesidir; insanlar arabayı soldan da kullanabilirler (İngiltere ve Japonya’da olduğu gibi); insanların (Amerika’da) sağdan araba kullanması az çok keyfidir.
Bununla birlikte, Lewis’in kitaptaki asıl amacı, yalnızca bir gelenek açıklaması sağlamak değil, daha çok “dilin gelenek tarafından yönetildiği şeklindeki basmakalıplığı” araştırmaktı ( Convention, s. 1 ) . Kitabın son iki bölümü, bir toplulukta bir dilin kullanılmasının, topluluk üyeleri arasındaki doğruluk ve güven sözleşmelerinden oluştuğunu ortaya koymaktadır. Lewis, bu çerçevede kavramları doğruluk ve analitiklik kavramları olarak yeniden biçimlendirir ve bunların, tümcelerin özelliklerinden ziyade tümceler ve bir dil arasındaki ilişkiler olarak daha iyi anlaşıldıklarını iddia eder.
Karşı-olgusal koşullu ifadeler, koşullu ifadelerin standart mantığı için bir soruna neden olur – “Eğer p, o zaman q” biçimindeki ifadeler – çünkü koşullu önermelerin standart mantığı, öncülün ( pifadesi) yanlıştır. Ancak karşı-olgusal koşullamalarda öncül, gerçeğe aykırı olduğu için tanım gereği yanlıştır. Bu, tüm karşı olgusal ifadelerin doğru olduğu anlamına mı gelir? Bu sonuç son derece mantığa aykırıdır ve neredeyse evrensel olarak savunulamaz olarak kabul edilir. Örneğin, “Geçen 1 Temmuz’da bu bakır kuruş cebimde olsaydı [o gün cebimde değildi] gümüş olurdu” ifadesi pek doğru görünmemektedir. geçen 1 Temmuz’da bu bardağa çekiçle vursaydım [o zaman vurmadım], kırılırdı” ifadesi doğru görünüyor.
Karşı Olgusallarda(1973), Lewis, olası dünyalar teorisi açısından karşı olgusal koşulların bir analizini sundu. Bu çözümü daha önceki makalelerinden bazılarında önermişti: “Karşıt Teori ve Nicel Modal Mantık” (1968), “Anselm ve Gerçeklik” (1970) ve “Karşılıklı Kişiler ve Vücutları” (1971). Bu yaklaşımın vaat ettiği önemli teknik avantajlara rağmen, teori, Lewis’in ısrar ettiği gibi, kelimenin tam anlamıyla alınamayacak kadar mantıksız olarak kabul edildi. Çoğu zaman, nedensel olarak izole edilmiş, her biri bu evren kadar gerçek, ancak bir şekilde ondan farklı sonsuz sayıda evren olduğu ve ayrıca bu evrendeki nesnelere atıfta bulunmanın, belirli karşı-olgusal ifadeleri neyin yaptığını açıklamak için gerekli olduğu fikri. doğru ama diğerleri değil, Lewis’in “boş bakış” dediği şeyle karşılaşır. Lewis, aşırı modal gerçekçilik teorisini savundu ve geliştirdi, ancak bu konuda aşırı hiçbir şey olmadığı konusunda ısrar etti.Dünyaların Çoğulluğu Üzerine (1986). Lewis, teorisinin sağduyuya aykırı olduğunu kabul etti, ancak avantajlarının bu dezavantajlardan çok daha ağır bastığına ve bu nedenle insanların bu bedeli ödemekten çekinmemesi gerektiğine inanıyordu.
Lewis’e göre, “O şutu ben yapmış olsaydım, takımımız maçı kazanırdı” biçiminin karşı-olgusal koşulunu doğru yapan şey, bunun kadar somut ve ona önemli ölçüde benzeyen bir dünyanın var olmasıdır. şutu kaçırmak yerine yapar ve takımının muadili oyunu kazanır. Bizimkine çok daha benzer bir dünya olsaydı, karşı-olgusal yanlış olurdu. İnsanlar karşı-olgusal olasılıklardan söz ettiklerinde, bazı olası dünya ya da dünyalarda durumun ne olduğundan söz ederler. Lewis’e göre gerçeklik, kendimizi onun içinde konumlandırdığımızda bir dünyaya verdiğimiz dizinsel bir etiketten başka bir şey değildir. Şeyler, tüm olası dünyalarda doğru olduklarında zorunlu olarak doğrudur.
Bu bağlamda olası dünyalardan bahseden ilk kişinin Lewis olmadığı belirtilmelidir. Örneğin, Leibniz ve CI Lewis, olasılık ve gereklilik hakkında düşünmenin bir yolu olarak olası dünyalardan söz ettiler ve David Kaplan’ın ilk çalışmalarından bazıları karşıt teori üzerineydi. Lewis’in orijinal önerisi, tüm olası dünyaların eşit derecede somut olduğu ve insanların kendilerini içinde buldukları dünyanın diğer olası dünyalardan daha gerçek olmadığıydı.
Bu teori bir dizi eleştiriyle karşı karşıya kaldı. Özellikle, insanların diğer dünyalarda olup bitenleri nasıl bilebilecekleri açık değildir. Ne de olsa, nedensel olarak bundan kopuklar; kimse orada neler olup bittiğini görmek için onlara bakamaz. Bununla ilgili bir itiraz, insanların ne yapabilecekleri ile ilgilenirken, diğer dünyalardaki bazı insanların, kendilerine ne kadar benzer olursa olsun, yaptıklarıyla ilgilenmemeleridir. Saul Kripke’nin bir keresinde söylediği gibi, bir başkan adayı, başka bir dünyada bir başkasının seçimi kazanıp kazanmayacağını değil, kendisinin kazanıp kazanamayacağını umursardı (Kripke 1980, s. 45). Daha temel bir eleştiri, ontolojimize bu kadar çok varlığı dahil etmenin Occam’ın usturasının özdeyişini ihlal etmesidir.teorilerin açıklamayı amaçladığı gerçekleri açıklamak için gerekli olanın ötesinde teorik varlıkları çoğaltmamayı savunan. Lewis’in (1986) temel kaygılarından biri, bu eleştirilerden bazılarını ele almaktır.
Olası dünyalar Robert Stalnaker ( Inquiry, 1984), Saul Kripke ( Naming and Necesity, 1980), Gideon Rosen (“Modal Fictionalism”, 1990) ve diğerlerinin eserlerinde kullanılır , ancak Lewis tarafından öne sürülen somut anlamda kullanılmaz. Bu yaklaşımların hiçbiri evrensel kabul görmedi; çok az filozof aşırı kipsel gerçekçiliğin bedelini ödemeye değer bulmuştur.