91 yazını bir gece kampında geçirdim. On yaşındaydım: garip, utangaç ve görünmez olduğum için çok rahat hissettim. Benden çok birlikte ve havalı görünen kuzenlerim her yaz gitmişti ve yapılacak şey buydu. Tek istediğim uyum sağlamak ve vardığımda sihirli bir şekilde havalı bir çocuğa dönüşeceğimi varsaymaktı - o kadar da değil. Hâlâ o tuhaf kızdım ama büyümüştüm.
O yaz bunalmış ve korkmuştum. Kendimi Long Island'dan tasarımcı kıyafetleri giyen daha güzel, daha dışa dönük, daha zengin kızlarla karşılaştırdığımda kendimi yetersiz hissettim; Büyük boy, rahatsızlık verici derecede sert pamuklu tişörtlerimin altında saklanırken - ikonik Bart Simpson, "Bir İnek Etme" sloganları, etkinliklerden bedava hediyeler ve tahta kaldırımdan renkli, havalı gömlekler taşıyan tişörtler.
En belirgin şekilde, o yaz kabız olduğumu ilk hatırladığım yazdı. Belki de endişem her şeyi içeride tutarak tezahür etti - mecazi ve kelimenin tam anlamıyla.
Kabindeki banyo tezgahları, yalnızca ince gıcırtılı ahşap kapılarla ayrılmış ve tam sabitlemek için sallandırılması gereken paslı bir sürgülü kilitle sabitlenmiş ortak bir alandaydı. Kimsenin osurduğumu duymasından korkarak, onu tuttum ve bir şekilde orada olduğum ay bağırsak hareketi olmadan geçti. Fiziksel olarak hasta ve şişkin hissettiğimi hatırlıyorum. Bir mayo giydiğimde veya duşta çıplak durduğumda aşağıya baktığım şişmiş midemden utanıyordum. On yaşındaki halimin hamile göründüğüne ikna olmuştum.
Özel banyo konforuyla eve döndüğümde banyo alışkanlıklarıma ne olduğunu hatırlamıyorum. Annemin zaman zaman bana lavman verdiğini ve aynada karnıma bakarken tuvalette durduğunu belli belirsiz hatırlıyorum. Travmalar, küçük "t'ler" veya BÜYÜK "T'ler", en canlı şekilde hatırladığımız zamanlardır. Diğer her şey arka plan gürültüsüdür.
Bir sonraki kabızlık anım on yıl sonra, anoreksi ve bulimia için Yatarak Yeme Bozukluğu Biriminde geçirdiğim hafta boyunca oldu. Banyo ziyaretleri denetlendi, bu özellikle rahatsız edici oldu çünkü bağırsaklarımı hareket ettirmek için osurmak zorunda kaldım ve öz bilincim beni en iyi şekilde kapladı - sanki osuran tek kişi benmişim gibi, gerçekten mi? Her zaman kendi ihtiyaçlarımı en son koymuştum. Bir süre sonra, birim yerde yattığımı ve bir hemşireye bana lavman vermesi için yalvardığımı hatırlıyorum. Kilomu manipüle etme arzusu altında gruplayarak reddetti. Her şeyi yanlış anladılar. Kabızlığım beni kısıtlamaya yöneltti; Yemek için yerim yoktu ve bu, yeniden beslenmenin duygusal zorluklarını daha da zorlaştırdı. Bir yeme bozukluğunuz olduğunda, açlık ve tokluk sinyallerini tanıma yeteneğinizi kaybedersiniz. Tedavide, vücudunuzun açlık ve dolgunluk ipuçlarını geri döndürmek için büyük öğünler ve atıştırmalıklar yemeniz (nasıl hissedilir) tavsiye edilir ve bunlar genellikle (bu aşırı basitleştirmeden daha karmaşık bir yolculukta) yaparlar. Ancak birçok insan gibi kabızlık tecrübemle karmaşık bir hal aldı, ancak buna yeterince değinmiyoruz.
Yirmili yaşlarımın ortalarında müshil kullanmaya başladım. Yeme bozukluğu uzmanları, bunu, teşhis merceğinden mantıklı gelen yeme bozukluğumun bir semptomu olarak tanımladılar ve kısmen de öyleydi. GI doktorları onları tavsiye etti - tabii ki aldığım ölçüde değil, ama ben böyle başladım. Müshil kullanımımın zorunlu olmadığını hissettim: Onlar olmadan fiziksel olarak bağırsak hareketi yapamazdım. Vücuduma on yaşındayken yaptığım gibi baktım ve Annelik Anneliği'nden elbiseler aldım çünkü kaburgalı bir vücutta bile şişkin karnımı saklamaktan en rahat hissettim.
Hayat değiştiren kolonileri keşfettim: Atıkları gidermek için rektuma yerleştirilen bir tüp aracılığıyla vücudunuza su akıtan pahalı bir bütünsel prosedür (temelde hapsolmuş dışkı). Kredi kartı borcumu - çok fazla borç - yıllarca dini olarak alıyorum. Sonunda çalışmayı bıraktılar. O zaman bilmiyordum ama kolonum vücudumdan çıkmaya başlıyordu - bir Rektal Sarkma . Otuz yaşında, kolonumun yedi inç'i çıkarıldı (ki bu gerçekten o kadar değil, yaklaşık beş fitimiz var). Hastanede beş gece kaldım ve sezaryen yara izim var. Bu, yaşadığım bir hamilelik deneyimine en yakın olanıdır, çünkü doğurganlık kaybı, istismar yıllarından vücuduma kadar enkazın bir parçası olarak kalır.
Ameliyattan sonra yeme bozukluğu tedavisine birkaç kez daha giriş yaptım, ancak denetimli banyolar bu sefer farklıydı. Artık hemşirelerin osurduğumu duymasını umursamıyordum. Hepimizin bedenleri var ve içlerinde yaşamanın ne olduğunu biliyoruz ve duyulma korkusu - hayatımın her alanında - yok olmaya başlıyordu. Kendi kendime "herkes osurur" diye düşünürdüm. Kelimenin tam anlamıyla herkes.
Ameliyattan bu yana, doktorumun "tam tahliye" dediği şey yerine, günde ortalama 15-20 + küçük bağırsak hareketi yapıyorum, ki bu temelde büyük bir kaka. Sosyal durumlarda zor olsa da, gitmemekten daha iyi bir sorundur. Hiç banyolarını kullanmadan bir mağazaya gittim ve kullandığım tüm banyoların bir sehpa kitabını yayınlamam gerektiğine şaka yaptığımı sanmıyorum. (İtalya'da klozet kapağı olmayanlar ve kullanım için kesin değişiklik gerektirenler dahil - sanki seyahat ederken banyo bulmak yeterince zor değilmiş gibi.)
Bu yazıyı yazdığım sırada kırk yaşındayım ve sık bağırsak hareketleri devam ediyor. Kronik kabızlık benim için “küçük” lerden biri oldu. Kabızlıktan ve beraberinde gelen şişkin mideden korkmaya devam ediyorum. Son zamanlarda, düzensiz banyo kullanımının kısmen vücudu manipüle etmekten içgüdülerini kaybettiği noktaya kadar sonuçlandığını öğrendim. Temel olarak, dış kaynaklar onun için tüm işi yaparken bağırsağım tembelleşti. Bedenlerimiz harika makineler ama kırılgan; Bir şey kırılıncaya kadar onları hafife alırız.
Kimliğe tam bir dönüş: Yeme bozukluğum (ve GI sorunları) o biçimlendirici yıllar boyunca kimliğimdi - kaotik bir yaşamın en tutarlı parçasıydılar. 91'in o yazından beri bir bukalemundum; Yirmili yaşlarımın sonuna kadar derimi dökmeye başlamadım. O yirmi yıl boyunca pek çok deriyi denedim - utanç verici, yorucu, pişman birçoğu.
Dikkatli olmazsam, başkalarının yanında yine de kendimi kaybedebilirim.
Yeme bozukluğu davranışlarını bırakmaya başladığımda, iç organlarımı geliştirmek için alan açtım - kendimiz hakkında daha fazla şey öğrendikçe kimliğin sıkıca yerleştiği ve geliştiği yer burası. Anoreksi sadece vücudumu değil, hayatımı da küçük tuttu. Kalori olmadan, tam olarak mevcut olacak enerjiye sahip değiliz; bedenlerimiz ve zihinlerimiz körelir.
Bundan bir şey alırsanız:
" Bir atı suya götürebilirsiniz, ancak onu içtiremezsiniz" - John Heywood
Önceden var olan kabızlık ve yeme bozukluğu gelişimi arasındaki kesişimi araştıran araştırmayı savunmasaydım, ihmalkar olurum. Tedaviyi bilgilendirmek için gereken uygun ağırlık (amaçlanan) verildiğinde kronik kabızlık bir kez bile olmadı. Daha iyisini yapmaya ihtiyacımız var.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Doğası gereği, spor bizi rekabet etmeye zorlamak için tasarlanmıştır. Rekabetçi sporcular olarak, diğer sporculara karşı sürekli rekabet etme baskısına kapılmak kolaydır, ancak ya dış rekabete odaklanmak yerine, odak noktanızı iç rekabete kaydırsaydınız? Bu, başkalarını yenmeye çalışmak yerine kendinizle rekabet etmek ve kendi performansınızı geliştirmek için çabalamak anlamına gelir.
Teknoloji dünyasında, işletmeler sürekli olarak siber suçluların şeytani faaliyetlerinin tuzağına düşme riski altındadır. Endişe verici derecede sık hale gelen böyle bir taktik, kimlik bilgilerini doldurmaktır.
Yeni Yıl kararlarını ürkütücü ve bunaltıcı buluyorum. En iyi niyetlerle yola çıkarsınız, ancak onlara ayak uydurmakta sefil bir şekilde başarısız olursunuz; Ben sadece kendim için konuşabilirim.
Bir keresinde kocam çöplerimizi karmaşık çöp bidonumuza götürürken, dost canlısı, kayıp bir kedi yavrusuyla karşılaştı. Onu eve götürmeye ve ardından sahibini bulmaya karar verdi - ta ki kadın miyavlayana kadar.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.