PEYGAMBER EFENDİMİZİN ANNESİNİN ÖLDÜĞÜ GÜN
ANNE'NİN ÖLDÜĞÜ GÜN Hz. Muhammed (S.A.V) altı yaşına gelmiştir. Annesi Hz. Âmine ve dadısı Ümmü Eymen'le beraber, ana yurdu olan Medine'ye gider... Babasının mezarını ve dayılarını ziyaret için...
Medine'de, dayılarının evinde bir ay konuk olur. Kırk yedi sene sonra Peygamber olarak Medine'ye hicret ettiği günlerde o ilk ziyarete ait anıları canlanacak, Adiy b. Neccar Oğullarının köşkünü görür görmez, Çocukluğumda bu köşkün damında Ensar (Medineli Müslüman) kızlarından Enîse ile oyun oynardım. Dayılarımın oğullarından bazıları da bizimle beraber olurlardı. diyecektir.
Ayrıca, Medine'de Nabiga'nın evini görünce bir başka anısı canlanacak, Çocukken yaptığım ilk ziyarette bu eve de gelmiştik ve babamın mezarı da bu evin içindedir. diyecektir.
Hz. Muhammed (O'na Binler Selam) yüzmeyi de bu ilk ziyarette, Medine'de, dayıları Adiy b. Neccarlar'ın göletinde öğrenmiştir.
Gölette yüzdüğü sıcak bir öğle sonrasında, iki Medineli Yahudi yanına gelir ve Onu incelemeye başlar. İnceleme uzun sürer, evirip çevirirler. İsmini sorarlar... O: Ahmed der. Sırtını açıp Peygamberlik mührünü görürler. Yahudiler, Onun, beklenen son Peygamber olduğunu anlamışlardır. Ve anladıklarını, dayılarıyla da paylaşırlar... Yeğenlerinin, Arap Milletinin en ulusu olacağını haber verirler. Anne, Hz. Âmine durumu ağabeylerinden öğrenince korkmaya başlar... Kıskanç din alimlerinin düşmanlığından çekinir.
Mekke'ye geri dönüş hazırlıkları kısa sürede tamamlanır ve küçük kafile yola koyulur. Medine'den, geldikleri gibi, üç kişi olarak ayrılırlar... Fakat Mekke'ye iki kişi olarak varacaklardır. Hz. Muhammed (O'na Binler Selam) ve dadı Ümmü Eymen...
Medine'den henüz beş günlük bir mesafe uzaklaşmışlardır ki, anne Hz. Âmine hastalanır. Konakladıkları köyün adı Ebva'dır. Âmine'nin hastalığı kısa sürer, birkaç günde süzülür, sararır... Genç anne, gelenin ölüm olduğunu anlamıştır. Son birkaç gününü, doyamadığı oğlunu, sonrasında da Onu sevenlerin hiçbirinin doyamayacağı o tek dikili ağacını gözyaşları içinde öpüp koklamakla geçirir. Ne olduğunu anlamasa bile, küçük Muhammed de annesinin o yaşlı gözlerinin etkisiyle hüzünlüdür... Ana oğul son birkaç günü hep birbirlerine sarılı, birbirlerini gözyaşlarıyla yıkayarak, öpüp koklayarak geçirirler.
Son saatleridir ki, anne Hz. Âmine, yavrusunun Nur Yüzü'nü iki avucu arasına alır; dünyaya veda ediş anlarını, Onu yaşlı gözlerle seyrederek ve Ona adadığı bir şiiri dillendirerek tamamlar:
Ey çekilen dehşetli ölüm okundan,
ALLAH'ın lütfu ve yardımı ile yüz deve karşılığında kurtulan kişinin oğlu!
ALLAH seni mübarek ve ebedi kılsın!
Eğer rüyada gördüklerim doğru çıkarsa,
Sen, Celal ve Sonsuz İkram Sahibi tarafından,
Âdem oğullarına, helal ve haramı bildirmek üzere gönderileceksin!
ALLAH, Seni, insanlarla birlikte devam edip gelen putlardan da,
puta tapmaktan da, koruyacak, alıkoyacaktır.
Her canlı, ölür...
Her yeni, eskir...
Her yaşlanan, kocayan, zevâl bulur, yok olur...
Ben de öleceğim.
Fakat sonsuza dek anılacağım.
Çünkü temiz bir oğul doğurdum ve arkamda hayırlı bir hatıra bıraktım.
Hz. Âmine, Ebva'da vefat eder... Hz. Muhammed altı yaşındadır ve artık ne babası ne de anası vardır. Daha o yaşta anasız ve babasız kalmanın ne demek olduğunu öyle iyi bilir ki, yıllar sonra bile, anasız bir çocuk gördüğünde onun saçlarını arkadan öne doğru ve düzelterek sever; çünkü anneler çocuklarına öyle yaparlar. Babadan yetim kalmış bir çocuk gördüğünde ise önden arkaya doğru ve karıştırarak sever, çünkü babalar çocuklarının başını öyle okşar.
Ve Duha Suresinin altıncı Âyeti bu acıklı olaya dairdir: O (Rabbin) seni yetim bulup da barındırmadı mı? Ve bu Âyet, onun niçin bu kadar küçük yaşta anasız ve babasız kaldığının hikmetini de anlatmaktadır. O, sadece Alemlerin Rabbi'ne emanet olacaktır. O'ndan başka dayanak, O'ndan başka sığınak, O'ndan başka güvenilecek, tanımayacaktır, tanımamalıdır. İleride yükleneceği görevin ağırlığı ve ciddiyeti bunu gerektirmektedir.
Dadı Ümmü Eymen, küçük Muhammed'i kucağına, Hz. Âminenin boş kalan devesini de yedeğine alarak Mekke'ye gelir. Hz. Muhammed (O'na Binler Selam), Abdülmuttalib'in ellerine teslim edilir.
Fakat dadının ilgi ve şefkati hep devam eder. Peygamberlik yıllarında da Hz. Muhammed (O'na Binler Selam) Ümmü Eymen'i hiç unutmaz. Sık sık ziyaret eder. Ona, Anne! der, Annem'den sonra annem! der. Ona her baktığında, Ümmü Eymen, benim ev halkımdan sağ kalandır! buyurur.
Sonra aradan yıllar geçer... Hz. Muhammed Hudeybiye umresine giderken Ebva köyüne de uğrar, annesinin mezarını ziyaret eder. O sırada yaşı altmışa yakın bir Peygamberdir. Arkadaşları bu ziyareti şöyle anlatırlar: Mezarın başucuna oturdu. Biz de oturduk. Sonra, oturduğu yerde sallanmaya ve ağlamaya başladı. Biz de ağladık. O kadar ağladı ki, O'nu ne daha önce ve ne de daha sonra hiç bu kadar ağlarken görmedik. Sorduk: Ey ALLAH'ın Elçisi! Seni bu kadar ağlatan nedir? O, cevap verdi: Anneme duyduğum sevgi ve hasrettir...