Yedi yıl süresince meydana gelen yolculuklarla Gezici Deneyler Projesi'nin gönüllüleriyle 140 yatılı ilköğretim bölge okulu ve 30 köy okuluna gittik. ODTÜ'nün emektar Mavi Otobüs'ü taşıdı bizi.
Amaç köy çocuklarına, "Sizler de büyük kentlerdeki çocuklar benzer halde başarabilirsiniz," demekti. "Yeter ki isteyin, çalışın; biz tıkandığınız yerde arkanızda olacağız," demekti; bilimsel merakı, yaratıcı düşünmeyi, hayal enerjisini kamçılamaktı.
Büyük kentlerin tüketim çılgınlığına tutulmuş çocuklarıyla, çocukluğu bilmeden yoksulluğun, acıların sorunlarıyla boğuşan bu çocuklar aynı ülkede birbirlerinin varlığından habersiz yaşıyorlardı. Aileleri kalabalıktı, yoksuldu. evlatların kimi tarlalarda, bahçelerde çalışıyor kimi hasta yaşlı ebeveynine bakıyor, eve gider gitmez mutfağa koşup yiyecek pişiriyor, koyun güdüyor, tezek topluyordu.
Onlar, okulsuz köyleri, öğretmensizliği, kardan, çığdan kapalı köy yollarını, selden, depremden yıkılmış okulları, kitapsızlığı, okula gidebilmiş bir kız öğrenci olmanın ayrıcalığını, yarının belirsizliğini biliyorlardı. Yolculuğun ilk günlerinden beri beni derinden etkileyen köy evlatlarının öyküsünün kesinlikle yazılması gerektiğine inanmıştım. Güneşin evlatları bu şekilde bir kitap oldu.