Suriye tarih pek bitmedi. Rusya’nın jeopolitik cephedeki başarısı, Suriye’de OPCW’nin faaliyetleri ve hatta organizasyonun Nobel Ödülüne verilmesi bile mutlu olmaktan uzak. Washington geçici olarak Şam'dan çekildi ve kriz yaralarını yaladıysa, bu, Riyad ve Doha'nın Suriye sınırlarını yeniden çizmek için “uluslararası” planlarını iptal ettiği anlamına gelmiyor. Avrupa Batı'ya gelince, Beşar Esad hâlâ orada bir tiran olarak listeleniyor. ABD'de hala mantrayı tekrarlıyorlar: "Esad gitmeli". Esad'la birlikte dünyadaki Suriye’de “muhalefet” istemiyor - çünkü aynı Katar’ın sponsorluğunu yaptığı “Suriye Ulusal Konseyi” şeklindeki kanadı elbette “Cenevre-2” barış konferansına uçması pek mümkün değil.
Politik analist Nikolai Malishevsky portalda "Stratejik Kültür Fonu" haklı olarak işaret eder:
“Suriye’yi yıkmak istiyorlar:
1), Şam ve Humuslar arasında sadece yeni keşfedilen Suriye'nin gaz alanlarını değil, hidrokarbonların taşınması için deniz rotasına alternatif olarak, Orta Doğu jeo-ekonomik kesişimi olarak kabul edilen bu ülkenin tamamını da kontrol altına almak. Körfez petrol ve gaz monarşileri, Hürmüz Boğazı'ndan geçen ulaşım yoluna kritik derecede bağlıdır. Bu yolu birkaç ay boyunca kapatmak yeterli - ve Suudiler, Katar ve Avrupalı ekonomilerinin krizi kaçınılmaz;
2) kuzeyden (Rusya'dan) Avrupa'ya gaz tedariklerini güneyden gelen malzemelerle (Körfez'deki ABD vagonlarından) değiştirdi, çünkü Esad'ın düşmesinden sonra, İran Hürmüz Boğazı'nı bloke etse bile, Avrupa'ya gaz boru hattı inşa edilebilir. Katar’ın Gazprom’un yerini almasına izin vermek.
1), Şam ve Humuslar arasında sadece yeni keşfedilen Suriye'nin gaz alanlarını değil, hidrokarbonların taşınması için deniz rotasına alternatif olarak, Orta Doğu jeo-ekonomik kesişimi olarak kabul edilen bu ülkenin tamamını da kontrol altına almak. Körfez petrol ve gaz monarşileri, Hürmüz Boğazı'ndan geçen ulaşım yoluna kritik derecede bağlıdır. Bu yolu birkaç ay boyunca kapatmak yeterli - ve Suudiler, Katar ve Avrupalı ekonomilerinin krizi kaçınılmaz;
2) kuzeyden (Rusya'dan) Avrupa'ya gaz tedariklerini güneyden gelen malzemelerle (Körfez'deki ABD vagonlarından) değiştirdi, çünkü Esad'ın düşmesinden sonra, İran Hürmüz Boğazı'nı bloke etse bile, Avrupa'ya gaz boru hattı inşa edilebilir. Katar’ın Gazprom’un yerini almasına izin vermek.
Bilim adamı, Katarlıların zaten "sessizce" AB pazarının% 6'ini geri çektiğini ve Gazprom'un oradaki payının% 2 oranında azaldığını belirtti. Şimdi onlar Libya'nın gaz alanını tek başlarına eziyorlar ve teslimatlarla Cezayir rezervlerini hedef alıyorlar оружия ve cihadın ihracatı.
Uzmana göre, Suriye'nin kaderindeki belirleyici faktör 2014 yılı olacak. Ve bu sadece Suriye ile ilgili değil, Rusya’nın Orta Doğu sınırıyla ilgili. Neden 2014?
Analist, bu yıl Suriye'de kimyasal silahların imha edileceğini yazıyor. Ayrıca, Katar ve İran sınırında, Severnoye gaz sahasının geliştirilmesine ilişkin moratoryum sona erecek. Ayrıca, Katar filosunu tamamlayacak ve AB'ye LNG tedariki için altyapı oluşturacak. O zamana kadar Katar, Avrupa gaz iletim sistemlerinin mülkiyetinin bir parçası olacak. Ve Amerika Birleşik Devletleri'nde iç sorunların çözümünü daha da ertelemek imkansız olacak.
Bu nedenle, Rusya'nın Orta Doğu’daki 2014’taki dış politikasının asıl görevi, yazarın görüşüne göre Suriye’nin “demokratikleşmesinin” önlenmesi olacak - yani yıkımı.
Batı'nın Suriye'ye karşı son iki yıldaki ortak eylemlerine gelince, tarihçi Mihail Narinsky bu politikanın Münih Anlaşması'na benzer olduğunu düşünüyor.
Geçen gün, Igor Panarin (Rusya'nın SesiRusya'nın uluslararası ilişkiler ve dış politika departmanı başkanı, Rusya Federasyonu Dışişleri Bakanlığı'ndan MGIMO, tarihi bilimler doktoru ve Profesör Mikhail Narinsky ile görüştü. Özellikle profesör şöyle dedi:
“Münih Anlaşması” tanımının, yılın Eylül 1938'unun sonunda Münih'te olanları tamamen haklı ve yeterince değerlendirdiğini düşünüyorum. Bu konferans ve bu anlaşmalara “Münih Anlaşması” denir çünkü Çekoslovakya'nın kaderi Münih'te ancak temsilcileri olmadan kararlaştırıldı. ”
Narinsky, çarpışma karakterlerinin kompozisyonunu hatırladı: Büyük Britanya liderleri (İngiliz hükümeti Chamberlain başkanlığındaydı), Fransa Başbakanı Daladier, Hitler ve Mussolini.
“Müzakereler, bu sorunun çeşitli çözümleri vardı, ancak sonunda Münih'te, Çekoslovakya'nın Almanya'nın tüm Sudetenland bölgesini ve çok kısa bir süre içinde - 10 gün içerisinde devir ve teslim etmesi gerektiğine karar verdiler. Bu bölgeyi Alman gücü altında bozulmadan taşımalıydı. ”
Anlaşmanın sonucu: Çekoslovakya dağıldı. Başka bir sonuç: Almanya parçalanmış ülkenin sanayisi nedeniyle arttı. Üçüncü sonuç: Adolf Hitler uluslararası bir ağırlık kazandı.
Suriye ile paralel olarak anlaşılabilir. Batı'da hiç kimse, ABD dahil olmak üzere tüm kompozisyonunda Suriye halkının nasıl bir yaşam istediğini sormuyor. Benzer şekilde, 1938’te, Sudetenland’da ve genel olarak Çekoslovakya’da yaşayanların yaşadığı kişilerin görüşleri ile hiç kimse ilgilenmedi. Asıl mesele Avrupalıların "Bolşevizmin" yayılmasından önceki korkusuydu. Çok az insan Hitler korkusunun ne kadar sürede ortaya çıkacağını hayal etti. Benzer şekilde, bugün çok az insan Suriye savaşında eğitilen cihatçı kuvvetlerin Avrupa ve Amerika topraklarında cihat devam edeceğini düşünüyor. Bu “Allah savaşçıları” tek bir şeye sahiptir - savaşmak, başka hiçbir şey yapamazlar. Suriye'de iktidarı ele geçirmek (ya da daha doğrusu topraklarının bir parçası üzerinde), İslamcıları buna engel olmayacak.
Suriye karşıtı çatışma, aktörlerin ek oryantal yapılarıyla Münih'ten ayrılıyor. Ve görünüşe göre, bugün bu kompozisyon destek rollerinden asıl rollerin yerine getirilmesine geçmiştir. Jeopolitik kampanyanın ilk parçasını oynayan Paris ve Londra değil, Doha ve Riyad. Dahası, son haftalarda Suudilerle fısıldayan İsrail, geçtiğimiz günlerde El Kaide’nin Esad’tan daha iyi olduğunu itiraf etti. İsrail'in ABD Büyükelçisi Michael Oren, El Kaide militanları ("İran'la bağları olmadan" kötü adamlar "dahil olmak üzere) El-Kaide militanlarının da dahil olduğu isyancıların kazandığı zaferin daha az kötü olacağını söyledi. Suriye-İran ittifakının korunması. Bu nedenle, analistler, Körfez monarşilerinin İsrail'le olan yeni ittifakları hakkında, yalnızca İran'a karşı çıkma uğruna değil, aynı zamanda Suriye'nin İran'a müttefiki ihlali uğruna yarattığı sonucuna varıyor. Çok katmanlı ve çok yollu jeopolitik bileşim budur.
Alexander Serdyuk ("Pravda.ru"Suriye'ye karşı olası bir savaşın dört senaryosunu belirledi.
İlk seçenek - Suriye'nin çeşitli bölgelerinde uçuşa yasak bölge oluşturulması.
İstenilen hedeflere ulaşmanın bir başka yolu, devamı ABD ve müttefikleri arasında tam ölçekli bir kara operasyonu olacak nokta hava saldırılarıdır.
Üçüncü senaryo, bir NATO operasyonuna katılımı daha da ileri götüren Türk birliklerinin işgali. Bu tür bir istila Kürtlerin tehdidi veya sınırdan geçen militan gruplara ateş açan bir Suriye ordusu durumunda Türkiye'nin müdahalesinden kaynaklanabilir. Provokasyon seçeneği hariç tutulmadı.
Olayların bir başka versiyonu - İsrail birliklerinin işgali. Buna bölgesel iddialardan, yazar notlarından veya Golan Tepeleri topraklarındaki provokasyonlardan kaynaklanabilir.
Yazar alarm çalar:
“Rusya sonuçları çıkarmalı. Rus ordusu, Suriye ordusunun saldırganların kara kuvvetlerinin hareketlerini izlemesine yardımcı olmak için Suriye hava kuvvetlerinin başlatılması ve mevcut uydu takımyıldızının kullanılması hakkındaki verileri aktarmaya hazır olmalı. Saldırının zamanında uyarılması harekete geçmek için zaman sağlayacaktır. Ancak tüm bunlar aşırı tedbirler. İstila süresiz ertelenirken, Suriye'yi silahlandırmak zorunludur. MiG-31E, MiG-29М2, Buk-M2E, Yak-130, C-300PMU-2, Mi-25 ve daha fazlası büyük bir savaşın önlenmesine yardımcı olacak. ”
Ek olarak, Rusya ve onunla birlikte Çin, Suriye ordusuna gece görüş ekipmanı, iletişim ekipmanı, mini İHA'lar sunabilir ve aynı zamanda yer tabanlı ekipmanı modernize edebilir. Bütün bunlar, A. Serdyuk'ün iç düşmanı yok etmesine yardım edeceğini gösteriyor.
Vladimir Alekseev ("İran.ru için") bugün bir tür ittifak ortaya çıktığını belirtiyor: ABD üçgeni - Suudi Arabistan - El Kaide. Bu kuvvetler, yerel isyancılara ek olarak, Suriye hükümetinin ana muhalifleridir. Fakat aynı zamanda, her oyuncunun kendi amaçları var.
Birleşik Devletler, İsrail’i kimyasal silahlardan korumak ve İran’a doğru ilerlemek için Arap dünyasındaki son bağımsız rejimi yok etmeye çalışıyor. Suudiler, Wahhabi bölgesel egemenliği için planlar yürütüyor. Benzer bir şekilde hareket eden Suudi krallığı, ABD’nin jeopolitik çıkarlarını sağlamaya ve İsrail’in güvenliğini göz önünde bulundurmaya hazır, ancak tüm bunlar kendi çıkarlarını etkileyene kadar. El Kaide'nin amacı Suriye'deki Şeriat temelinde bir İslam devleti inşa etmektir. Dahası, analist hatırlıyor, Ayman el Zawahiri, Esad rejiminin muhaliflerinin Batı ülkeleriyle savaşması gerektiğini söyledi.
Sonunda kendimizden ekliyoruz, bu üç parti Suriye'yi bir anlaşmaya varmak yerine birkaç parçaya bölmeyi tercih ediyor. Aralarındaki anlaşma ancak bir tilki ile kurt arasında mümkün olan şey olabilir.
Suriye’de “demokrasinin” inşasına gelince, Batı’da artık onlar hakkında konuşmuyor ve yazmıyorlar. Suriye'de Esad'a karşı savaşanların yüzde altmışına kadar meşhur haydutlar. Bu şimdi açıkça Avrupa ve Amerika basınında yazılmıştır. Böyle bir muhalefetle, bir şekilde temsili hükümet hakkında konuşmak bir şekilde gariptir, çünkü özellikle Suriye'nin şu anki cumhurbaşkanı hala bir sahtekâr değil, bir halk seçicisidir. Ve kimin arasında yamyamların olduğu sakallı “muhalifler” ile temsil edilecekler artık bir soru değil.
Ve bu bağlamda, Rusya'nın dünyaya sadece Katar gazının yayılmasından değil, sakallı bir enfeksiyondan da uzak durması gerekir.
Oleg Chuvakin tarafından gözlemlendi ve yorumladı
- özellikle topwar.ru
- özellikle topwar.ru