Modern Don atı, ırk bu şekilde doğmuş olmasına rağmen, artık halk seçiminin meyvesi değildir. Don bozkırları bölgesinde 11. yüzyıldan 15. yüzyıla kadar Rus kroniklerinde "Vahşi Alan" denen yer vardı. Burası göçebe kabilelerin topraklarıydı. Atsız bir göçebe, göçebe değildir. XIII.Yüzyılda Tatar-Moğol kabileleri aynı bölgeyi işgal etti. Doğal olarak, Moğol atları yerel bozkır hayvanlarıyla karıştırılır. Tatar kabilelerinin bir kısmı Don bozkırlarının topraklarında kaldı ve başlarının adıyla Khan Nogai, Nogais adını aldı. Hardy, hızlı ve iddiasız Nogai atları Rusya'da çok değerliydi ve o günlerde argamak denilen atlardan biriydi.
Serfliğin getirilmesinden sonra köylüler, merkezi hükümetin kendilerine henüz ulaşamadığı Rus devletinin dış mahallelerine kaçmaya başladılar. Kaçaklar, soygun ticareti yaparak çeteler halinde toplandılar. Daha sonra Moskova yetkilileri, "rezaleti durduramazsınız, ona önderlik edemezsiniz" ilkesine göre hareket ettiler, bu çeteleri özgür bir Kazak mülkü ilan ettiler ve Kazakları devletin sınırlarını korumaya mecbur ettiler.
Pozisyon elverişliydi, çünkü Kazakları hırsızlıktan alıkoymak hala mümkün değildi, ancak enerjilerini dış düşmanlara yönlendirmek ve savaş yıllarında ciddi bir kuvvet çağırmak mümkündü. Barış zamanında baskınlar yaparken her zaman omuzlarınızı silkebilirsiniz: "Ve bize itaat etmezler, onlar özgür insanlardır."
Cinsin kökeni
Kazaklar, iyi atlara ihtiyaç duydukları kara yoluyla göçebelere baskın düzenlediler. Ya aynı Nogais'den at satın aldılar ya da bir baskın sırasında onları çaldılar. Kırım'a ve Türkiye'ye gemilerle gelip oradan Türk, Karabağ ve İran atları getirildi. Doğu'dan Don'a Türkmen atları vardı: Akhal-Teke ve Iomud ırkları. Karabağ ve Akhal-Teke atları, Don Kazaklarının atlarına da miras kalan karakteristik bir metalik parlaklığa sahiptir.
Don Kazak köylerinde kısraklar ve genç hayvanlar, serbest otlatma yoluyla üreme sürülerinde tutulurdu. Kraliçeler farklı insanlara aitti. İlkbaharda, kendilerini at sırtında gezen veya savaşta yakalananlardan özellikle değerli olan aygırlar, üreticiler tarafından sürülere fırlatıldı.
19. yüzyılın ortalarından itibaren, Don: Streletskaya, Orlovo-Rostopchinskaya, Orlovskaya atında yerli ırkların aygırları görünmeye başladı. Safkan aygırlar bile ortaya çıkmaya başladı. O zamandan beri, Don ırkı bir bozkır ırkı değil, bir fabrikanın özelliklerini kazanmaya başladı. Ancak ilkel içerik ve en şiddetli doğal seçilim, hayvancılığın sağlamlaşmasına ve aynı türden olmasına rağmen, Don ırkının ciddi şekilde gelişmesine izin vermedi.
Don'un sol banka kısmının gelişme döneminde oluşmaya başlayan ırka daha sonra Eski Don adı verildi. Zadonsk bölgesinin zengin toprakları, önemli bir at popülasyonunun korunmasını mümkün kıldı ve süvariler için devlet satın alması Don atı yetiştiriciliğinin gelişmesine katkıda bulundu. Zadonsh bölgesinde harabelerin sayısı hızla artıyor. Ancak, 1835'te getirilen yılda 15 kopeklik her bir baş için kira (o zamanlar makul bir miktar), at yetiştiriciliğini yalnızca büyük fabrika sahiplerine açık hale getirdi. Starodon cinsine gidenler sadece fayda sağlar. Birinci Dünya Savaşı'ndan önce, çarlık süvarilerinin% 40'ı Starodon cinsinin atları tarafından yönetiliyordu.
Don çiftlik hayvanlarının imhası ve restorasyonu
Birinci Dünya Savaşı sorunsuz bir şekilde Büyük Ekim Devrimi ve İç Savaş'a sıçradı. Ve her durumda, düşmanlıkların yürütülmesi için çok sayıda at gerekliydi. Sonuç olarak, binlerce Don sürüsünden yalnızca birkaç yüz at kaldı. Ve bunların arasında bile, kökeni güvenilir değildi. Don cinsinin restorasyonu ile ilgili çalışmalar 1920'de başladı. Atlar, tanıklıklar, yetiştiricilerin markaları ve tipik görünümleri eşliğinde her yerde toplandı. Sadece 1924'te 6 büyük askeri harabe çiftliği kuruldu. Sadece o zamanlar büyüktüler: 1926'da Donskoy cinsinde sadece 209 kraliçe vardı.
Şu anda, Safkan Binicilik Atının dünyadaki en iyi at olduğuna inanılıyordu ve Don cinsi kısrakların restorasyonu sırasında, Safkan Binicilik Aygırları aktif olarak aygırlarla kaplandı. Ancak 4 yıl sonra sarkaç ters yöne gitti ve saflık ön plana çıktı. ¼ İngiliz kanı ve üzeri olan atlar Budennovsk cinsine tahsis edildi. Tam o sırada bir "komuta" atının yaratılması için bir devlet emri vardı.
Bugün, Karadeniz ırkı artık mevcut değildir ve Donskoy ırkının annesine ve safkan bir binicilik atının babasına sahip olanlar Budennovsk ırkına kaydedilmiştir.
Savaş sonrası yıllarda, Don ırkı gelişti. Ama uzun sürmedi. Zaten 50'li yıllarda, ülkedeki toplam at sayısında keskin bir düşüş vardı. Don ırkı da bu kaderden kaçmadı, ancak bir yük atı geliştiricisi olarak talep edildi ve Oryol paçalarından sonra ikinci sırada yer aldı.
Don cinsinin mevcut durumu
60'larda, Don atları turizm, kiralama ve toplu binicilik sporlarında umut verici olarak görülüyordu. O sırada, Don ırkı 4 damızlık çiftliğinde yetiştirildi. Birliğin çöküşüyle birlikte, 4 damızlık çiftliğinden 2'si Rusya'nın dışında kaldığı için Don atlarının hayvanları anında yarı yarıya azaldı.
Genel ekonomik durum nedeniyle, kalan fabrikalar da genç büyümeyi satamadı. Ana kabile çekirdeğini bile beslemek çok zordu. Atlar mezbahaya teslim edildi. Fabrikalar özel mülkiyete geçtikten sonra durum daha da kötüleşti. Yeni sahiplerin toprağa ihtiyacı var, atlara değil. 2010'dan sonra Zimovnikovsky damızlık çiftliği tasfiye edildi. Don kraliçelerinin ana üreme çekirdeği Kazak harası çiftliğinde satın alındı, geri kalan atlar özel tüccarlar tarafından parçalara ayrıldı. Ancak özel tüccarlar çoğalmaz. Don ırkındaki mevcut durum, yılda 50'den biraz fazla Don tayı doğacak şekildedir. Aslında, Don ırkı zaten nesli tükenmek üzere.
Don cinsinin dış türleri
Modern Don atlarının güçlü bir yapısı vardır. Doğulu cins içi tür, nazik bir anayasaya yönelebilir. Kaba ve gevşek tipler kabul edilemez.
Don atlarının başı çoğunlukla küçüktür, profil düzdür. Kulaklar orta büyüklüktedir. Gözler büyük. Ganaj geniş. Oksiput uzundur.
Boyun orta uzunlukta, kuru, hafif, iyi oturmuş ve yüksektedir. Doğu binicilik ve binicilik türlerinde uzun bir boyun tercih edilir.
Önemli! Don cinsi atlarda kadık veya "geyik" boynu, alçak veya çok yüksek boyunlu olması kabul edilemez.
Üst vücut çizgisi, zayıf tanımlanmış soldurmalar nedeniyle pürüzsüzdür. Bu, bir binicilik atı için çok istenmeyen bir özelliktir, ancak bir taslak at için kabul edilebilir bir özelliktir. Don ırkı bir at koşum takımı ırkı olarak sıralandığında ve düşük solma oldukça kabul edilebilirdi. Günümüzde Don atları sadece ata binmek için kullanılmakta ve soldurucuların doğru yapısı üzerinde seçim çalışmaları yapılmaktadır. Teorik olarak, çok az sayıda damızlık stok nedeniyle pratik olarak imkansız olduğu için. Cidagoların en iyi yapısı binicilik tiplerindedir.
Sırt güçlü ve düz. Yumuşak sırt bir dezavantajdır. Bu durumda, omurganın dorsal, lomber ve pelvik kısımları yatay bir çizgi oluşturduğunda düz bir üst çizgi istenmez. Daha önce Don cinsinde böyle bir yapı çok yaygındı, ancak günümüzde istenmeyen bir durumdur ve böyle bir yapıya sahip bir at, üretim kompozisyonundan çıkarılır.
Bel geniş ve düzdür. Kusurlar dışbükey, batık veya uzun bir bel bölgesidir.
Grup çoğu zaman modern gereksinimleri karşılamıyor. İdeal olarak, bu orta eğimli uzun, kaslı bir krup olmalıdır.
Göğüs bölgesi geniş, uzun ve derindir. Alt göğüs çizgisi çoğunlukla dirsek ekleminin altında bulunur. Farklı bir yapı, üreme için istenmeyen bir dezavantaj olarak kabul edilir.
Doğru ve geniş duruşlu bacaklar. Ön tarafta, farklı derecelerde şiddette işaretler bulunabilir. Arka ayaklarda, çoğunlukla doğurganlıkta yetersiz beslenmenin bir sonucu olan X şeklinde bir duruş olabilir. Önden bakıldığında, ön ayaklar arka ayakları örtmelidir ve bunun tersi de geçerlidir.
Ekstremitelerin yapısı Don ırkında temel problemdir. Ön ayaklar kısa ve düz olabilir. Önkol, uzunluğu iyi olduğunda genellikle kaslı değildir. Şimdiye kadar "çökük", yani içbükey bir bilek olabilir. Ayrıca atın toplam boyutuna göre eklemler çok küçük olabilir. Bazen bileğin altında bir kesişme olur. Kuyruk eklemi ıslak olabilir. Eğim genellikle normal olmasına rağmen yumuşak ve popo başları vardır. İyi boynuzlu toynak, küçük boyutlu.
Arka bacakların yapısı hakkında daha az şikayet var, ama aynı zamanda var. Uyluklarda yetersiz kaslılık, bazen düzleştirilmiş dizler var. Don atlarına Arap ve Safkan atların kanının eklenmesi, arka bacakların yapısını önemli ölçüde iyileştirdi. En yüksek kalitede arka ayaklar, en çok binicilik türü arasında yaygındır.
Irk içi türleri
Don cinsinde 5 çeşit vardır:
- Oryantal;
- Doğu Karabağ;
- doğu masifi;
- masif doğu;
- binme.
Türler, boyut ve yapı bakımından biraz farklılık gösterir. Cins içi Don atlarının fotoğrafında bile, bu farklılıklar açıkça görülmektedir. Büyüme hariç.
Doğu tipi atlar en az 163 cm boyunda olmalıdır.Genellikle ince horlaması olan zarif bir kafaya ve geniş, ince burun deliklerine sahiptirler. Yukarıdaki fotoğrafta, doğu tipi Donskoy aygırı Sarbon.
Doğu Karabağ tipi daha küçüktür: yaklaşık 160 cm, ancak atlar geniş, kaslı ve kuru bacaklıdır. Bu tür bir at, yarışlar için çok uygun olabilir. Fotoğrafta, Doğu Karabağ tipi Don aygır Kahramanlığı.
Binicilik, modern binicilik sporlarında kullanım için en uygun olanıdır. Bir binicilik atının niteliklerini oryantal bir ırkla birleştiren binicilik türü, özellikle iyi bir nitelik kombinasyonuna sahiptir. Fotoğrafta Donskoy aygır Sürme tipi Koleksiyonu.
Doğu-masif ve masif-doğu türleri büyük hayvanlardır: omuzlarda 165 cm'den. Yalnızca sürüş için değil, aynı zamanda koşum takımı için de uygundur.
Don atlarının karakteri
Don cinsi atların bu konudaki özellikleri çoğu zaman tatsızdır. Bunların kötü hayvanlar olduğuna, en iyi ihtimalle "tek sahibin atı" olduğuna dair bir inanç var. Yıl boyunca bozkırda otlayarak büyüyen Don atlarının karakteri genellikle şeker değildir. Ama köpeklere gelince, insanlara değil. Kışın, Don atları eski günlerde olduğu gibi genellikle kurtlarla savaşmaya zorlanır ve Salsk bozkırlarından bir buçuk yaşındaki bir kısrak çobanların önünde bir kurdu tek bir darbeyle öldürdüğü bir durum vardır. ön bacaklar. Geleneksel kurt korkusu ile bu gerçekten etkileyebilir.
Don atlarının geri kalanı kötü bir karakter değil, vahşi bir durumdur. Şimdiye kadar, genç hayvanlar genellikle fabrikalara sevk ediliyor, satış anına kadar sadece uzaktan bir insan gördüler. Ancak alıcıların ifadesine göre, Don tayları herhangi bir kötü karakter göstermeden sadece bir hafta içinde evcilleştirilir.
Takım elbise
5 yıl önce, Don cinsinin atının sadece kırmızı bir renge sahip olduğuna ve girintiye bölündüğüne inanılıyordu:
- kızıl saçlı;
- altın kırmızısı;
- Kahverengi;
- koyu Kırmızı;
- Açık kırmızı;
- açık altın kırmızısı;
- açık kahverengi;
- altın kahve;
- açık altın kahverengi;
- koyu kahverengi.
Ancak bu, Budennovskaya kısrağının bir aşındırıcı sahibi hayvanının renginden şüphe edene kadar oldu. At, Budennovsk cinsinin CPC'sinde kaydedilmiş olmasına rağmen, aslında bir Anglo-Don atıdır. Genetik araştırmaların gelişmesiyle birlikte birçok at sahibi, evcil hayvanlarının tam olarak ne renk olduğunu tespit edebildi. DNA testi sonucu çok ilginç. Kısrak bir inek çıktı. Daha fazla materyal toplanması, kaura takımının Donskoy ve Budennovsky atlarının cinslerde çok az olmadığını gösterdi.
Böylece, Donchakların genel olarak tanınan kırmızı rengine bir dürbün eklendi. Bilinmeyen nedenlerle, VNIIK bu gerçeği itiraf etmek istemiyor, ancak veritabanında kıyafetlerini bir Akhal-Teke veya Arap aygırından alan kestane Don atları bile var, cinste kullanılmasına izin verildi. Kahverengi rengi belirleyen gen, bozkır atlarına özgüdür. Yani, Donchaklar bu kıyafeti Arap, Akhal-Teke veya Safkan at atlarının kanından çok daha önce aldılar. Ve kahverengi at da deneyimsiz bir görünüm için kırmızı görünüyor.
Kaurai kısrak Mystika - "takım darbesinin suçlusu" Kauray takımını Donskoy annesinden aldı.
Bunun nedeni, o yıllarda Safkan atlıların kanının aktif olarak Don cinsine dökülmesidir.
Kahverengi ve kırmızıya ek olarak, Donskoy cinsinde ayrıca sabino tipinde bir benekli takım elbise de vardır. Doğru, bu atlar da GPC'ye kırmızı atlar olarak tanıtıldı.
Piebald Donskoy aygır Bagor, GPK'da altın kırmızısı olarak kaydedildi.
Uygulama
Ancak bugün, türün tüm hayranları Don atı için bir uygulama bulmaya çalışıyor. Don ırkı bugün kısa ve orta mesafeli koşularda kendini iyi gösterir, ancak Rusya'da koşu hala çok zayıf bir şekilde gelişmiştir. Evet ve oraya Arap veya Arap-Don haçlarını götürmek daha karlı. Don atları Sovyet döneminde bile terbiye olarak kullanılmazdı. At yarışı onlar için kaldırıldı. Don ırkının bazı temsilcileri yarışmada kendilerini iyi gösterdiler, ancak az sayıda hayvancılık nedeniyle, bugün sadece yetenekli atları değil, aynı zamanda yarışmada sadece Don cinsi atların bir fotoğrafını bulmak bile zor. Düşük rakımlarda olmasına rağmen, Don atı oldukça rekabetçidir.
Geleneksel olarak, Don cinsi atlar binicilikle alınır, ancak bu sporda sadece birkaçı yer alır. Atlı polis devriyelerinde büyük bir at tipi kullanmak mümkündür.
Görüşler
Anna Rodionova, Moskova
Don kötülerinin nerede olduğunu bilmiyorum. Ahırda bir aygırımız var. İnsanlarla sevgilim ve sevgilim. Ama şimdi biri yürüyor. Kısraklarla gitmesine izin vermeyeceksin, örtecek. Ve o aygırları ve zırvaları yener. Köydeki asıl adam, yani ahırda.
Veronika Kaleeva, Morozovsk
Yaklaşık beş yıl önce Don atlarının tarlalarında at kiralama yaptık. Kesinlikle harika atlar. Tarlalardaki hiçbir şeyden kesinlikle korkmazlar ve yeni başlayanlar için bile uygundurlar. Ama sanırım orada sakin atlar topladılar.
Sonuç
Don ırkının temel sorunu, fabrikaların binicilik sporlarının geliştiği en gelişmiş şehirlerden uzakta konumlandırılmasıdır. Moskova'dan herkes kaliteli bir at satın alma garantisi olmadan Rostov bölgesine gitmeyecek. Genel olarak, Don atları, at kiralama ekipmanı için iyi bir şekilde hizmet edebilir. Ama paça yetiştiren çiftlikler daha yakın.