İnsan nüfuslarının genetik yapılarının araştırılması ve ek olarak bu nüfuslardaki değişiklikleri ve bunların hareketlerini izlenmesi için DNA analizinin kullanılması 1990’lardan beri olağanüstü bir boyuta ulaşmıştır.15 Kullanılan yöntemler gayet karmaşıktır ama esas olarak araştırılan nüfusun nesiller boyunca geçmiş olan belli genetik işaretlerinin (DNA’daki mutasyonların) izlenmesini içerir. Bu, sadece mitokondri DNA’sının geldiği dişi hattının ve yalnızca erkekte olan Y kromozom DNA’sının analiziyle ayrı ayrı yapılabilir. Mutasyonların oluşum sıklığı tüm nüfusun genetik bileşimindeki değişikliklerin tarihlendirilmesi olanağına götürecek şekilde tahmin edilebilir. Bu ayrıca genetikçilerin binlerce yıllık sürece geri dönerek bu mutasyonlarm hareketlerini izlemelerine de izin verir.
Bu çalışmanın her yönü hakkındaki ayrıntılı bir yorum bu kitabın kapsamının ötesindedir fakat hem Brian Sykes, hem de Stephen Oppenheimer tarafından bağımsız şekilde sürdürülen analizler benzer neticelere ulaşmıştır. Hem Britanya, hem de İrlanda halklarındaki DNA’nın çoğunluğu adaları son Buzul Çağı’nnın yaklaşık 12,000 yıl önce başlayan bitiminden sonra şimdi İspanya ve Portekiz olarak bilinen yerden tekrar işgal eden Mezolitik (Orta Taş Devri) avcı toplayıcılarından gelmektedir. Stephen Oppenheimer bunu şu şekilde belirtmektedir:
Kuzeybatı Avrupa’nın genetik girdisinin çoğunluğu 7,500 sene evvel, Son Buzul Azamisi’nden sonra ve Avrupa Neolitiği’nin başlangıcından önce İberya göçmenlerinin yeniden artmasından diremektedir.16
Oppenheimer Britanya ve İrlanda nüfuslarındaki genlerin % 60-70’inin bu dönemde İberya Yarımadası’ndan geldiğini ve bölgesel birçok farklar olsa bile, benzerliklerin bunlara ağır bastığını tahmin etmektedir. Ayrıca kuzey İspanya’nm Bask bölgesini bu genlerin ana kaynaklarından birisi olarak tanımlamaktadır.
Diğer yerlerden gelen %5’ten fazla olmayan genetik malzemeyle adalara olan sonraki gen akışları orijinal akışa kıyasla nispeten önemsiz olmuştur. Bu, bir zamanlar yaygın olan tarımın Britanya ve İrlanda’ya Yakın Doğu kökenli insanlar tarafından getirildiği inancıyla ve aynı şekilde yaygın olan beşinci yüzyılda Romalılar’m çekilmesinden sonraki Anglo-Sakson işgalinin buradaki Kelt nüfusunu tamamen yerinden ettiği teorisiyle olduğu gibi Kelt istilası teorisiyle de gayet bariz şekilde çelişmektedir. Bütün bu hadiseler dokuzuncu ve onuncu yüzyıllardaki Viking akmları ve 1066 Normal istilası gibi genetik izler bırakmıştır ama kalıcı genetik etkileri son 50 yılda Britanya’ya göçlerinkinden fazla olmamıştır.
Dış görünüşe göre bu araştırma Britanya ve İrlanda’nın tüm halkları arasında, bu halkların kendilerini Kelt mi yoksa Ang- lo-Sakson ınu kabul ettiklerine bakmaksızın, genetik farklılıklardan çok benzerlikleri öne sürmektedir. Oppenheimer, bunu kabul ederken Kelt topraklarıyla İngiltere arasında Anglo- Saksonların M.S. beşinci yüzyılda gelişlerinden çok daha geriye giden bir kültürel bölünmeyi varsaymaktadır. Şimdi Kelt bölgeleri olarak düşündüğümüz yerlerin farklı toplumlardan oluştuğunu ve bunların birbirleriyle, şimdi İngiltere olan yerle olandan çok daha fazla bağlantılı olduklarını iddia etmektedir. Ayrıca İngiltere’nin güneydoğusundaki kabilelerin Kelt dillerinin bir diyalektinden çok, şimdiki kuzey Fransa ve Belçika’daki Belgic kabilelerinin diliyle akraba bir Germen dili konuştukları tahmininde bulunmaktadır. Bu, proto-İngilizce dilinin ilk ortaya çıkışını halen düşünülenden çok daha eski bir tarihe koymakta ve Keltler için bir başka ayrı kültürel kimlik örneğine işaret etmektedir. Belli bir miktar dilbilimsel kanıt bu kuramı desteklemektedir, ama şimdilik geniş şekilde kabul edilmiş değildir.
[ 15)Bu genetik araştırmaların ayrıntıları için Sykes (2006) ve Oppenheimer’e (2006) bakınız. Stephen Oppenheimer bulduklarının bir özetini Prospecl Magazine’in www.prospect-magazine.co.uk ’de bulunabilecek olan Ekim 2006 sayısında vermiştir.]
16) Oppenheimer (2006).
Kaynak : Bill Price – Kelt Mitolojisi