Değişmiyor artık kabullendim? Ne kadar kolay değil mi söylemesi?.. Gerçekten mi? Peki bu söylediğine sen ne kadar inanıyorsun? Sahi Sen? Sorun her ne ise -bunu değiştirmek için- gerçekten, sen ne yaptın? Nereden anladın değişmeyeceğini? Acaba, bu değişmeyen aslında sen olabilir misin?..
Ben sonunda anladım, kimseyi değiştiremeyeceğimi, yoksa sen hala başkalarını mı değiştirmeye çalışıyorsun!
Çok yazık(!) Eğer, hala başkalarını değiştirmeye çalışıyorsan, dön de önce aynaya bak!
Yanlış duymadın. Sana söylüyorum, önce aynaya bak. Kim var orada? Gerçekten tanıyor musun aynadaki görüntüyü? Memnun musun gördüklerinden, yaşadıklarından?
Öncelikle, şikayet etmeyi bırak!.. Büyüklerimiz ne demiş; ”iğneyi önce kendine batıracaksın, sonra çuvaldızı başkasına.” Anladın sen onu…
Nedir bu değişim merakı?.. Eğer değişime inanıyorsan, bunun çok da kolay olmadığını ve çok acı çekildiğini, zaman aldığını, karşılığında da bir ödül olduğunu bilmen gerekir değil mi? Peki senin ödülün ne? Yok mu? Eee o zaman, vazgeç şu değişim merakından. Şikayet etmek için kullandığın bir kelimeden öte bir anlamı yok senin için.
Soruyorum sana, o değişmiyor dediğin her ne ise, aslında bunun biraz da kendi değişiminle ilgili olduğunu ne kadar anladın acaba?
Sen değişmedikçe, senin yaşadıkların ya da şikayet etiklerin ne kadar değişir acaba, hiç bunu hesapladın mı?
Değişim ne kadar büyük ise, acın da o kadar büyük olacak… Sen yapabildin mi? Sen parmağını kesebildin mi ki başkalarından bunu bekliyorsun?
Evet , ben kestim, değil ki parmağımı kolumu bile kestim… Çok canım yandı, anlatmaya kelimeler yetmez…
Sen evet ya sen…
Sen ne kadar istiyorsun değişimi? Değişmiyor diyerek kabullenip kolaya kaçmak çok kolay. Herkes yapar.
Peki sen herkes misin? Var mı bir farkın?.. Bir farkın var ki değişim istiyorsun. Değişimi istemek bile başlı başına bir farktır çünkü. Sıradanlıktan çıkmıştır?
Eee… O zaman hakkını ver? İçin yansın, canın acısın… Ne kadar acıtırsa değişim de o kadar büyük olur. Zafer senin olur. Acılar unutulur, başarı, zafer baki kalır.
Acısız olmaz mı diyeceksin belki… Belki o da olur, belki o mucize, o istisna seni bulur. Ama belki?
Bekleyip duracak mısın, yoksa bir adım atıp, zafere – o çok istediğin ödülüne – doğru yürüyecek misin? Karar senin? Başka hiç kimsenin değil. Suçu başkalarına atmak çok kolay. Ama maalesef çözüm değil…
Eğer değişim istiyorsan – memnun değilsen olanlardan – onu yapacak güç , zaten senin içinde. Yeter ki dışarı çıkmasına izin ver!..
Acıya razı mısın? Ya da hangi acıya razısın? Acının sonunda ödülü almayı ne kadar çok istiyorsun? Bir acı kalıcı, diğerinin sonunda ödül var.
Ne istiyorsun?..
Karar senin, başka hiç kimsenin değil.
Dur biraz, düşün ve öyle karar ver.
Acıya razı mısın?
Yoksa şikayet etmeye devam mı edeceksin?..