Zhuzhi-Lang, onun itici bir yaratık olduğunu çok uzun zamandır biliyordu.
Canavarların istila ettiği Nan Jiang’da bile canavarlar arasında bir ucube olarak adlandırılabilirdi.
O zamanlar adı Zhuzhi-Lang değildi; isimsizdi. Genel olarak konuşursak, yerde kayan yarı insan yarı yılan olan bir şeye isim düşünecek kadar boş vakti olan kimse yoktu. Becerileri olsa bile, Nan Jiang iblisleri ona bir iki tekme atmayı ya da kuyruğunu düğüm atmayı ya da bu şeyin Aşil topuğu olup olmadığını ve savunmasız noktasına saldırdıklarında ölüp ölmeyeceğini incelemeyi tercih ederdi. .
Günlük rutini çok basitti: kay, su ara, kay, yiyecek ara, kay, diğer şeytani hayvanlarla it dalaşına gir.
Görünüşü ideal olmasa da iş dövüşe geldiğinde dezavantajlı değildi. Buna karşılık, sadece uzuvları yumuşak ve çevik değildi, aynı zamanda iğrenç görünümü, rahatsızlıkları nedeniyle savaş sırasında rakiplerinin dikkatini dağıtıyordu.
Bu nedenle, bu çirkin ve başa çıkılması zor şey Nan Jiang’da son derece popüler değildi.
Tianlang-Jun gibi kültürlü bir soylu bile onu ilk gördüğünde bir süre tarttı, sonra tüm ciddiyetiyle “Çok çirkin” dedi.
Arkasında kayıtsızca duran siyah zırhlı generaller elbette cevap veremediler. Tianlang-Jun, sanki bilinmeyen bir kişiye homurdanıyormuş gibi, “Bu çok çirkin” diye tekrarladı.
Bu cümlenin vurgusu çok güçlüydü, biraz küçüldü.
Yine de, bu asilzadenin eleştirilerinde gerçek bir küçümseme yokmuş gibi geldi; pek çok kez küçümseme ve tiksinti dolu bakışlar görmüştü. Hiç böyle değildi.
Tianlang-Jun zarif bir şekilde çömeldi ve ona bakarak “Anneni hatırlıyor musun?” diye sordu.
Başını salladı.
Tianlang-Jun, “Pekala, böyle bir annem olsaydı, korkarım hatırlamamayı tercih ederim,” dedi.
Ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu. Elbette bilse bile söylemesine imkân yoktu; sadece alçak, boğuk bir sesle tıslayabilirdi.
Tianlang-Jun güldü ve “Yine de sana söylemem gereken bazı şeyler var. Annen öldü. Ben onun abisiyim. Onun son isteği üzerine seni görmeye geldim.”
İblisler soğukkanlı bir gruptur. Kendi kan akrabalarının ölümü söz konusu olduğunda bile, sadece bir cümleyle bunu hafife almayı başardılar.
Hiçbir şey hissetmedi ve sadece boş bir şekilde başını salladı.
Tianlang-Jun ilgisini kaybetmiş gibiydi ve düz bir şekilde, “Pekala. Onun son arzusunu yerine getirdim. Bunların hepsi senin astların. Şu andan itibaren, burası sana ait.”
Bahsettiği ‘astlar’, onu takip eden yüzlerce siyah zırhlı generaldi. Bu şeylerin akılları olmadığı ve düşünemedikleri halde, acıdan ve ölümden de korkmazlar, yorulmazlar ve yollarında durmazlar; yenilmez bir ordu oluşturabilirlerdi ama yine de gelişigüzel bir şekilde yarı insan yarı yılan olan bir canavara teslim edildiler.
Ayağa kalktı, eteğindeki hayali tozu sildi ve gitmek için arkasını döndü. Tuhaf bir fenomenle, onu takip etmek için ağır ağır kıpırdandı.
Tianlang-Jun şaşkın bir şekilde arkasına baktı, “Beni ne için takip ediyorsun?”
Yılan çocuk hareket etmeye cesaret edemedi. Bunu gören Tianlang-Jun bir adım daha attı ve arkasında sürünerek kıpırdanmaya başladı.
Tianlang-Jun olduğu yerde durdu ve merakla sordu, “Ne dediğimi anlamıyor musun?”
İki veya üç tekrardan sonra, Tianlang-Jun bunu görmezden geldi ve ellerini arkasında kavuşturarak kendi başına yoluna devam etti. Yılan çocuk beceriksizce onu ‘takip etti’.
Tianlang-Jun’un kimliği özeldi, soyu seçkindi ve statüsü olağanüstüydü; doğal olarak, düşmanı eksik değildi. Yol boyunca sayısız baş belası vardı. Tianlang-Jun’un açıkça kimsenin yardımına ihtiyacı yoktu, ancak her zaman sahip olduğu her şeyle dişe ve tırnağa savaştı ve verebileceği zayıf güç ne olursa olsun katkıda bulundu.
Birkaç olaydan sonra, Tianlang-Jun artık onun varlığını görmezden gelemezdi.
Her yanı kesikler ve morluklarla kaplı yılan çocuğa birkaç kez baktı ve değerlendirmesini yaptı, “Hala çok çirkin.”
Bu sözlerden incinen yılan çocuk geri çekildi. Tianlang-Jun tekrar gülümsedi, “Ve inatçı. Bu hiç hoş değil.”
Onu bunca zaman takip ettikten sonra hiçbir zorluktan ve engelden yılmamıştı. Ve yine de bu kaba yorum karşısında, hemen arkasını dönüp kaçma dürtüsü vardı, hayır, sürünerek.
Bir sonraki anda Tianlang-Jun’un çıplak elleriyle başının tepesine dokunacağını ve “Çok çirkin ve inatçı; buna daha fazla dayanamayacağım” diye iç çekeceğini kim bilebilirdi?
Tuhaf, sıcak ve soğuk bir akıntı yavaşça dört uzuvlarından ve vücudundan fışkırdı.
Ama nasıl dört uzuvları olabilir?
Çok hızlı bir şekilde, yılan çocuk başlangıçta deforme olmuş uzuvlarının bir şekilde tamamen sağlam uzuvlara dönüştüğünü keşfetti. Bir zamanlar narin ve ulaşamayacağı sandığı on parmak, şimdi yeni avuçlarında uzamıştı.
Bu genç bir adamın vücuduydu. Yaklaşık on beş ya da on altı yaşında, açık tenli ve narin bir vücuda sahip, sağlıklı ve eksiksiz. Tianlang-Jun elini çekti, simsiyah gözbebekleri beyaz bir figürü yansıtıyordu.
Tianlang-Jun çenesini eline dayayarak, “Bence bu daha iyi görünüyor. Bir itirazın var mı?” dedi.
Konuşmak istercesine ağzını açtı. İnsan şekline girmesi kolay olmadı ama dili ve ağzı itaat etmeyi reddetti. Ağzından ancak yarım vuruştan sonra gecikmiş bir hece döküldü, göz yuvasından dışarı akan ılık bir sıvı onu engelledi.
Zhuzhi-Lang, Junshang’ın her zaman haklı olduğuna kesin olarak inansa da, gizlice Junshang’ın biraz salak olduğunu düşündü.
Tianlang-Jun’u takip etme izni aldıktan sonra, Zhuzhi-Lang’ın hala isimsiz gittiği uzun bir süre vardı.
Tianlang-Jun, insanlara neredeyse hiç emir vermedi, bu nedenle asla adını anma ihtiyacı duymadı. Ve böylece birkaç ay boyunca bu şekilde karışmaya devam ettiler.
Ta ki bir gün insan dünyasından bir şiir antolojisi bulmak isteyene kadar. Onu her yerde aradıktan sonra bulamadı ve bu yüzden birinden ona yardım etmesini istemekten başka seçeneği yoktu. Birden aklına, çalışma odasının köşesine dikkat çekmeden park eden bir yeğeni olduğu geldi.
Ama bir “hey” den sonra, aslında cümleyi devam ettirecek bir şey düşünememişti. Tianlang-Jun bir an kaşlarını çattı ve “Adını hiç sordum mu?” diye sordu.
Dürüstçe cevap verdi, “Junshang, bu astın adı yok.”
Tianlang-Jun şaşkın bir şekilde sordu, “Adın olmaması nasıl mümkün olabilir? Bu çok garip. O halde sana ne diye hitap etmeliyim?”
“Junshang bana ne isterse diyebilir” diye cevap verdi. Bunu söyledikten sonra, bir kitaplığın önüne yürüdü ve Tianlang-Jun’un son okumasını bitirdikten sonra rastgele içine soktuğu şiir antolojisini aldı ve iki eliyle ona sundu.
Tianlang-Jun kitabı alırken çok memnun kaldı ve “İsmin olmaması önemli değil. Sadece birini seçeceğiz” dedi. Başını eğdi, rastgele iki sayfayı çevirdi, bir kelime seçti ve gelişigüzel bir şekilde, “Sana Zhuzhi-Jun diyelim,” dedi.
Görüşü iyiydi; bir iki bakış attı.
Söğüt yeşili arasında nehir boyunca akar, bir kayıkta sevgilimin türkü söylediği duyulur.
Batı yağmurla örtülü, doğu güneşte güneşleniyor, sevgilim gün güzel olduğu kadar derin aşkta2.
Zhuzhi-Ci (Bambu Dalı Şiiri). Kafasını salladı.
Tianlang-Jun, “Beğenmedin mi?” dedi. Kitabı teslim etti. “Çok seçici. O zaman kendin seç.”
Gülse mi ağlasa mı bilemedi. “Junshang, sadece soylulara bu şekilde hitap edilebilir.” diye cevap verdi.
Tianlang-Jun, “Çok genç ve yine de çok titiz. Boşver, bu durumda sana Zhuzhi-Lang diyeceğiz” dedi.
Yaptığı hiçbir şeye gerçekten kalbini koymadı. Ona yeni bir hayat vermeye yüreğini koymadı, ona bir isim vermeye de yüreğini koymadı. O sırada, bu yerde “Zhuzhi-Lang”ın doğumuna kalbini bile koymadı.
Ama ne kadar kayıtsız olursa olsun ya da her şeyi ne kadar çocuk oyuncağı olarak görürse görsün, o yine de ateş ve sudan geçeceği, hayatını ve uzuvlarını riske atacağı Tianlang-Jun’du.
Tianlang-Jun’un, bu yeğeninin biraz aptallaşacak kadar uzun süredir yılan olup olmadığı konusunda kafa yorduğunu hayal bile edemezdi.
Ona amca diye hitap etmeyecekti; Junshang olmalıydı. Kaygısız bir feodal bey olmak için Nan Jiang’da kalmayacaktı; gelip ayakçı olmak zorundaydı. İyi bir statünün iyi bir adını kabul etmezdi; bir sıra daha düşük olması gerekiyordu.
O gerçekten biraz aptaldı. Ama pekala, yumuşak başlı olmanın ömür boyu sürecek bir mesele olduğu düşünülürse, kimsenin yapabileceği bir şey yoktu. Bırak olsun.
Tianlang-Jun insanlarla ilgili her şeyi gerçekten çok seviyordu.
Büyük olasılıkla, iblislerin bir grup soğuk ve sıkıcı şey olduğunu hissetti. Bu yabancı ırk için farklı bir hikayeydi, insanlığa olan tutkusu anormale yaklaşıyor ve insanlığa dair romantikliği abartıya yaklaşıyordu.
Her sefere çıktığında en çok ziyaret ettiği yer hudut topraklarıydı. Sınırı aşıp bir kadeh şarap içip kısa bir süre masal dinlerdi ya da daha uzun süre doğanın güzelliklerinin tadını çıkararak dolaşırdı, bir yıl falan da olsa asla tartışma konusu olmazdı.
Sözde, Tianlang-Jun takip edilmekten hoşlanmadı; kara zırhlı generaller genellikle binlerce ve yüzlerce olarak gönderilirdi. Ama birincisi, Zhuzhi-Lang asla uzun soluklu olmadı ve ikincisi, asla işgüzar olmadı. Sadece arkasından sessizce takılırdı; sanki o hiç var olmamış gibiydi. Ara sıra, faturayı ödemeye veya ayak işlerini falan yürütmeye yardım ederdi ve etrafta olması gerçekten kullanışlıydı ve ihtiyaçlarına özen gösterirdi, bu nedenle Tianlang-Jun ondan pek hoşlanmazdı.
O bakire Su ile buluştuğunda bile, etrafta olmasına aldırış etmediler. Ona, insan dilinden ve aşk sözlerini anlamayan, genellikle kendi işleriyle ilgilenen ve sanki başka kimse yokmuş gibi davranan bir yılan gibi zımnen davrandılar.
Tianlang-Jun, Zhuzhi-Lang’ı kovalamak için sadece bir kez konuştu, hatta “koşmak” kelimesini kullandı. Her zaman gerçek bir beyefendi olmayı arzulamış olan Tianlang-Jun, şimdiye kadar söylediği en kaba sözlerden birini söylediği tek zamandı.
Balu Dağı.