İsa, ilk yıllar
Dorset Mozaiği (detay): belki de İsa'nın hayatta kalan en eski görüntüsü.
Dorset Mozaiği (detay): belki de İsa'nın hayatta kalan en eski görüntüsü.
Avrupa'nın son 2000 yılda tasarladığı en ayrıntılı ve karmaşık hatırlama ritüelinin tam ortasındayız: Paskalya. Dört günlük ciddi bir ayin, haçların pagan yumurtalarını ve çikolatalı tavşanları ittiği bir tatile dönüştü. Eklektik, değişken bir hatırlama.
Kolektif hatıralarımız davetkar yerlerdir ve İsa'nınki bir görüntü, toplumsal hatırlamamızı şekillendirmek için diğer geleneklerin ve özlemlerin unsurlarını özümsemiş ve benimsemiştir.
İlk kilise hakkında mutlak bir güvenle söyleyebileceğimiz pek bir şey yok, ancak ilk Hıristiyanların İsa'nın bir suretini yapmayı hayal etmeyeceklerinden oldukça emin olabiliriz. Görünüşüne dair bir benzerliğe dayandırabilecekleri bir kayıt olmadığı için değil, daha çok, ruhta ve gerçekte tapılan, ancak sanatta kesinlikle temsil edilmeyen bir tanrının Yahudi mirası, onları engelleyeceği için (daha sonra olduğu gibi) Müslümanlar) böyle bir girişimden. İlk iki ya da üç Hıristiyan yüzyılı boyunca, insan biçiminde bile olsa, Tanrı'nın yüzüne bakma fikri düşünülemezdi. Yine de şimdi hepimiz, filmlerde ve kitaplarda tekrarlanan ya da reklam ve siyaset tarafından çok farklı amaçlar için ödünç alınan bir klişe olan İsa'nın benzerliğinin yaygın olduğu bir dünyada yaşıyoruz. İsa'nın yüzünü göstermeye çalışma kararı sadece büyük bir teolojik adım değildi, aynı zamanda Avrupa görsel ve aslında politik kültüründeki belirleyici dönüm noktalarından biriydi. Bunun ilk olarak nerede olduğunu, bir sanatçının İsa'nın suretini ilk kez nerede yakalamaya çalıştığını bilmiyoruz ve birçok erken girişimin kaybedilmiş olması muhtemeldir. Ancak Mesih'in en eski, güvenli bir şekilde tarihlendirilebilen görüntüsü için en güçlü aday, Doğu Akdeniz'deki bir kilise veya imparatorluk Roma'sı için değil, 360 yıllarında Dorset'teki bir yemek odasının zemini için yapıldı.
Dorset'teki İsa'nın yüzü şimdi British Museum'un Weston Roma Britanya galerisinde. Burada, Roma imparatorluğunun en kuzeydeki eyaletinde yaşamın nasıl olması gerektiğine dair olağanüstü bir izlenim edinirsiniz. Roma yönetiminin son yüzyılı (MS 300-400), birçok yönden altın bir çağdı. Roma Britanyası müreffeh, hatta zengindi. Yönetici sınıf, devasa mülkleri olan büyük villalar inşa etti ve gösterişli dekorasyona ve muhteşem gümüş sofra takımlarına muazzam miktarda para harcandı. Özellikle Doğu Anglia'da bulunan gümüş yığınları arasında kaseler, tabaklar, kaşıklar ve hatta biberlikler bulunur (biber o kadar pahalıydı ki, Alaric'in daha sonra Roma'dan talep edeceği fidyenin bir kısmını ödemek için kullanıldı). Bu, paganizm ve Hıristiyanlığa rahat bir şekilde uyum sağlamış görünen bir toplumdur. Suffolk'taki Mildenhall'da bulunan büyük gümüş tabak, Roma şarap tanrısı Bacchus'u, zarif ve çok alkollü bir dansta uysal perilerle sarhoş bir şekilde oynaşırken gösterir: aynı istifte bulunan kaşıkların bazıları Hıristiyan sembollerini taşır.
Dorset yemek odası zemin mozaiği, Shaftesbury'den yaklaşık sekiz mil uzaklıktaki Blackmoor Vale'deki küçük bir köy olan Hinton St Mary'deki büyük bir Roma villasının kalıntılarında bulundu. Çoğunlukla yerel Dorset malzemelerinden siyah, kırmızı ya da sarımsı taşlardan yapılmıştır ve yer yer seramik parçaları vardır ve bunların hepsi Roma'nın en büyük yapı buluşları olan çimentoya yerleştirilmiştir. Köşelerde dört mevsimin temsilleri vardır ve çelenklerin ve dekoratif şeritlerin olağan düzeni vardır. Zeminin ortasında iki yuvarlak vardır. Birinde, kanatlı at Pegasus'a binen efsanevi kahraman Bellerophon, canavar Chimaera'yı yener. Roma dünyasında popüler bir görüntüydü, kötülüğün güçlerini yok eden kahraman. Diğer turda, ya müziğiyle dünyayı büyüleyen Orpheus'u ya da şarap tanrısı Bacchus'u bulmayı umardınız. Ama Hinton St Mary'de bu Mesih'tir. Yüzyıllardır tanrılarını görmeye alışmış bir toplumda birileri bu yeni tanrının ortaya çıkması gerektiğine karar vermişti.
Ama burada sanatçının gerçek bir sorunu olmalı. Prototip, model, açıklama yoktu. Ona göstermek için İsa'yı icat etmesi gerekiyordu. Hiç görmediğin bir tanrıyı nasıl temsil edersin? Teolojik ve sanatsal olarak bir test bilmecesidir. Bu sanatçı, benzer mozaik zeminlerde Orpheus ve Bacchus'un resimlerini görmüş ve yapmış olmalıdır. Orpheus genellikle hüzünlü, genç ve sanatsal görünümlü olurdu. Bacchus enerjik ve seksi olurdu. Her biri özünde nitelikleriyle ayırt edilirdi: Orpheus'un liri, Bacchus'un bir salkım üzümü ya da benzeri bir şey olurdu. Kim olduklarını nasıl göründüklerinden değil, sahip oldukları şeylerden bilirdiniz. Ama bu İsa ile zor. İsa'nın fiziksel özelliği nedir? Müritlerine kendisinin yol, gerçek ve yaşam olduğunu söyledi, ancak bunlardan herhangi birini fiziksel olarak göstermek çok zor. Dünyanın ışığı olduğunu ilan etti, ancak bir mozaikte ışık göstermek olağanüstü derecede zor. Kendisini bir asmaya ve takipçilerini dallara benzetmesine rağmen, asma Bacchus'un mülküydü ve sadece kafa karışıklığına yol açabilirdi.
Sonra yüzünün hangi genel tonu taşıması gerektiği sorusu vardı. Açıkça, Orpheus veya Bacchus gibi özellikle sanatsal veya zevk arayan değil, aynı şekilde, bir Roma halkı için tanrılarını kahramanlar olarak görüyordu, darağacında vahşice öldürülen zavallı bir acı çeken adam gibi görünmüyordu.
Hinton St Mary'deki sanatçı ustaca ve açıklayıcı bir çözüm buldu: bir madeni paraya baktı. En azından onun yaptığından oldukça emin olabiliriz. Görünüşe göre imparatorun ya da imparator olduğunu iddia eden ve dördüncü yüzyılın ortalarında Britanya ve Galya'yı gasp eden Magnentius'un bir madeni parasını almış. İmparator beklediğiniz gibi, madalyonun dairesel alanında cüppeli ve sert olarak gösterilir. Öte yandan, o imparator, Mesih'in adının Yunanca'da başlayan iki harfi olan chi rho'nun Hıristiyan sembolünü seçti ve sanki alfabemizde X ve P gibi yazılmışlardı. Hristiyan olan ilk Roma imparatoru Konstantin'in din değiştirmesinden ve 313'teki zaferlerinden sonra aldığı semboldü. Batı imparatorluğunda yeni dinin logosu haline gelmişti. Magnentius, böyle bir sikke üzerinde (ve Hinton St Mary yakınlarındaki bir mezarda bulunmuştur), Magnentius kendisini sadece imparator olarak değil, Konstantin'in varisi olan bir Hıristiyan imparator olarak gösterir.
Sanatçı, madalyonun önünü ve arkasını basitçe birleştirdi. Mozaikte, otorite ile cüppeli bir imparatorluk büstü bize tam yüzle bakıyor. Bir hükümdara baktığımızı biliyoruz. Ve laik bir hükümdara değil, kralların kralına baktığımızı açıkça belirtmek için sanatçı chi rho monogramını başının arkasına koydu. Bunu Mesih'in yüzü olarak tanıyamazsınız, çünkü daha önce hiç Mesih'in resmini görmemiş olurdunuz. Ama bunun Mesih ve imparator İsa olduğunu bilirdiniz. İsa kendi niteliğini buldu ve bu geçici güçtür. Bu, belki de İsa'nın hayatta kalan en eski imgesinde ve kesinlikle Britanya'da bilinen en eski imgede, Tanrı'nın otoritesi ile İnsan'ın otoritesinin kaynaşmasına -belki de kasıtlı bir kafa karışıklığına- zaten sahibiz. Dördüncü yüzyılın ortalarında İngiltere'de, neyin Sezar'a verilmesi gerektiğini ve neyin Tanrı'ya verilmesi gerektiğini ayırt etmek artık mümkün değildir, çünkü Sezar bir madeni para üzerinde Tanrı'nın yetkisini iddia eder ve Tanrı mozaikte Sezar'a benzer.
Yine de sanatçı daha fazlasını göstermek istedi: bu adam sadece yaşamın değil, ölümün de efendisiydi. Böylece İsa'nın başının iki yanına bir nar koymuş. Herhangi bir Dorset lokantası için bu, Persephone'nin Pluto tarafından yeraltı dünyasına götürüldüğü, annesi tarafından kurtarıldığı ve mevsimlerin, ölümün ve yeniden doğuşun, ölüm ve yeniden doğuşun büyük bir alegorisi olarak canlılar diyarına geri getirildiği efsanesine benzeyecektir. cehenneme inip aydınlığa geri dönün. Sanatçı, bu basit meyveyi dahil ederek, İsa'yı çok daha eski diriliş mitleriyle ilişkilendirir: Persephone'ye ve Eurydice'i aramak için yeraltı dünyasına giden Orpheus'a. Her durumda, mucize aşkla gerçekleştirildi. Bu Mesih, sevginin ölümden daha güçlü olduğuna dair tüm insan umutlarının en derini olan antik dünyanın umutlarını bir araya getiriyor.
Hinton St Mary mozaiği, anıların yeni anlamlar yaratmak için nasıl manipüle edilebileceğinin çarpıcı bir örneğidir. Madeni para görüntüsünün çağrıştırdığı emperyal güç birliği o kadar güçlüdür ki, kiliseyi devletin aygıtına sıkıca bağlayarak, İsa'nın yaşamının ve öğretisinin diğer tüm yönlerini alt üst eder. İngiltere'de ortaya çıkması tarihin bir ironisidir, çünkü yerleşik kiliseye doğru önemli bir erken adımı belgelemektedir. Ve nar çağrışımları, bu kilisenin o zaman bile geniş olduğunu gösteriyor: Yeniyi benimsemeden önce eski dini tamamen terk etmeye gerek yoktu. Bu hem/ve, hem de/veya teoloji değildir. Füzyon mutfağının manevi karşılığıdır. Daha az besleyici olduğunu varsaymak için hiçbir sebep yok.
· Neil MacGregor, British Museum'un direktörüdür. Hinton St Mary Mozaiği, British Museum, Londra WC1'deki The Museum of the Mind, Art and Memory in World Cultures'da 7 Eylül'e kadar görülebilir. Detaylar: 020-7323 8000. Bu makalenin bir versiyonu Radio 4'te yayınlandı. Tanrı'nın İnsan Yüzü
23 HINTON ST. Meryem (7816)
Bucak, neredeyse tamamı Corallian Beds'de olmak üzere 1.070 dönümlük bir alanı kaplamaktadır. E.'ye doğru, arazi Chiverick Çayı'na ve W'ye doğru hafifçe eğimlidir ve R. Stour'a doğru biraz daha keskin bir şekilde eğimlidir, her iki nehir de deniz seviyesinden yaklaşık 180 fit yüksekliktedir (Levha 2). Cemaatteki en önemli anıt, son zamanlarda keşfedilen Roma villasıdır ve bir baş kısmı da dahil olmak üzere kaliteli bir mozaik döşemeye sahiptir. Ki-Rho monogram. Malikane, muhtemelen 13. yüzyıldan kalma bir ortaçağ salonuna sahiptir ve ayrıca büyük bir ondalık ahır da vardır.
Dini
(1) Aziz Peter Bölge Kilisesi köyün S. tarafında duruyor. NS Batı Kulesi 15. yüzyılın ikinci yarısından kalmadır, ancak kilisenin geri kalanı, Chancel, Nave, Kuzey Vestry ve Güney Sundurma, 1846 yılında yeniden inşa edilmiş olup, kesme taş ve kare moloz taştan çatılıdır. Önceki binadan bazı özellikler yeni dokuya dahil edilmiştir.
Mimari Tanım—19. yüzyıl şans dikey oymalı üç ışıklı iki merkezli E. penceresi ve K. ve G. duvarlarında benzer iki ışıklı pencereleri vardır. Ayrıca kare başlı S. kapısı vardır. Chancel kemeri ortaçağ kökenlidir, ancak 1846'da yeniden inşa edilmiştir, yaklaşık olarak yarım daire şeklindedir ve iki düzene sahiptir, iç oyuk yivli, dış yivli kemerler 12. veya 13. yüzyıl kökenli olabilir, ancak muhtemelen 15. yüzyılda yeniden oyulmuşlardır. Başlıklar moderndir, ancak yanıtlar muhtemelen 15. yüzyıldan kalma malzemeyle yeniden şekillendirilmiştir; bunlar, oyuk yivlerle çevrili merkezi bir ek şaft içerirler ve bunlar da ogee pervazlarla D. ve W.'ye sınırlanmıştır, kare kaideler moderndir. K. ve S. duvarları nef tek tip, her biri yivli iki merkezli kafa ve sürekli pervazlara sahip merkezi olarak yerleştirilmiş bir kapıya ve her biri dikey oyma altında üç adet iki merkezli yonca başlı ışığa sahip iki kare başlı pencereye sahip kare etiketlerle kanat kalıplı çevreler iki doğu penceresi 15. yüzyıldan kalma bazı taş işçiliğini korur. N. kapısı içeri açılır. yelek S. kapısı tarafından korunaklı Sundurma, kalıplanmış bir etiket ve geri dönüş durdurucuları olan yivli iki merkezli bir dış kemere sahiptir.
NS Batı Kulesi (9 ft. kare) iki aşamalıdır, yivli bir kaide ve dövülmüş bir korkuluk ile duvarlar kare ve kesme moloz taştandır ve taş çoğunlukla Marnhull kireçtaşıdır, ancak özellikle tabanın yakınında Yeşilkum da oluşur. Aşamalar arasındaki içi boş yivli ip dizisi, her köşede boş bir kalkan taşıyan bir melekle süslenmiştir. Meleklerin üzerinde, üst sahnenin her bir köşesinde, kendisi yıpranmış bir denge ile ayrılmış iki aşamadan oluşan bir açı sütunu vardır. Korkuluğun dibinde, her köşesinde bir gargoyle bulunan içi boş oluklu bir ip dizisi vardır: bir insan vücudunu yutan bir şeytan maskesi, kanatlı bir maske, bir maymun, bir insan kafası da ortasında grotesk bir maske vardır. N. tarafı. Korkuluk, kalıplanmış bir tepeye ve dört tırtıklı tepe noktasına sahiptir. Kule kemeri parçalı sivri uçludur ve düz yanıtlara dönüşen iki pahlı düzendedir. Alt sahnenin üst kısmında, N. tarafında kare başlı küçük bir halka bulunur. W. kapısı, etiketli iki merkezli bir kafaya ve sövelerde devam eden iki sıra ovolo pervazına sahiptir. W. kapısının üzerinde, muhtemelen 1846'ya ait, iki merkezli, iki ışıklı küçük bir pencere vardır. Üst aşamada, kulenin her iki yanında, kör oymalı iki yonca başlı ışıktan oluşan 15. yüzyıldan kalma kanat kalıplı bir çan kulesi penceresi vardır. iki merkezli kafa ve oyma başlıklı bir başlık kalıbı.
Bağlantı parçaları—çanlar: iki tiz 1842, eski ahşap çan kafesinde WP 1614 yazılı tenor. Cemaat Masası: arkadan destekli desteklerle, C. 1846. Yazı tipi: Purbeck mermerinden, kenarları sivrilen ve altta loblu on iki kenarlı pervazlı kabaca işlenmiş yuvarlak kase, gövde silindirik, taban dairesel, kaba kalıplanmış ve çok aşınmış kase ve kaide muhtemelen 13. yüzyıl, daha sonra ortaçağ yeniden oyulmuş gövdeli kase. Anıtlar ve Zemin döşemesi. Anıtlar: Nefte, kuzey duvarda, (1) Thomas Freke, 1642, kalıplanmış taştan boyalı yazıtlı siyah tablet, altta kafatası ile çevrili, yaprak köşeli parantezler üzerindeki Korint sütunları arasına yerleştirilmiş ve Freke impaling Dodington anıtının kolları olan kırık alınlık ile örtülmüştür. 1655'te dikilmiştir (Levha 33). S. sundurmada, W. duvarında, (2) John, 1769, William, 1792 ve Anne Castleman, 1810, şekilli siyah zemin üzerine oval beyaz mermer tablet (3) Rachel Castleman, 1771 ve aynı aileden diğerlerine ait, dikdörtgen kalıplı taş çevreleyen siyah boyalı taş tablet. Zemin döşemesi: Nefte, Samuell Rake'in G. tarafında, 1695, sütunların ve kemerin oyulmuş bordürlü Purbeck mermer levhası. Plaka: Elizabeth dönemi gümüş kupasını ve Gillingham gümüşçü tarafından kapak patenini, T L markalı 1664 şamandırasını ve Freke impaling Dodington'un kollarını ve soluk yapımcının TL markalı ikinci patenini içerir. minber: poligonal, maun kaplamalı meşe, her bir kenarı iki yükseklikte tarlalı ve zenginleştirilmiş panellere sahip, çıkıntının altında yaprak köşebentler üzerinde desteklenen, 18. yüzyıldan sonra panelli kaide. Kraliyet Silahları: şantiye kemeri üzerinde, kastiron, 19. yüzyıl. Creed Tabloları ve Dekalog: oymalı ahşap çevrelerde arduvaz üzerine oyulmuş, 19. yüzyıl.
Laik
(2) malikane, hemen N.E. Kilisenin, kesme taş ve kare moloz taştan iki katlı, taş kaplamalı çatıların altında çatı pencereli çatı katı olan bir yapıdır (Levha 53). Bir ortaçağ salonunun duvarları, S.E.'nin merkezinde tanımlanabilir. ama üzeri odacıklı, çatısı yenilenmiş, pencereleri değiştirilmiş ve orijinal karakterinden çok az şey koruyor. İki merkezli yivli bir açıklığın kalıntıları, salonun 13. yüzyıla ait olabileceğini düşündürmektedir. Evin geri kalanı esas olarak 17. yüzyıla ait gibi görünüyor, 18., 19. ve 20. yüzyıllarda büyütülmüş ve değiştirilmiş, ancak çapraz kanatlar N.E. ve S.W. salonun orta çağ unsurlarını içerebilir.
Bunlar. ön cephe, orta kısım olarak, orijinal salonun S. duvarına sahiptir, yivli bir kaideye sahiptir ve şimdi zemin katta, kare başlı, iki ışıklı ve üç ışıklı vasistaslı pencerelerle delinmiştir. 17. yüzyıldan kalma ama restore edilmiş ve muhtemelen genişletilmiş. Üstlerine yerleştirilmiş birinci kat odaları, kare etiketli iki büyük ışıktan oluşan üçgen çatı pencerelerine sahiptir. Güneybatıya doğru, iki katlı 17. yüzyıldan kalma sundurma, üzerinde dört merkezli bir kafa bulunan modern bir dış kapıya sahiptir, üstünde Freke silahlarının bir başarısı ile oyulmuş dikdörtgen bir taş panelin üzerinde bir etiket bulunan üç ışıklı tirizli bir pencere vardır. Dodington'u kazığa oturtmak (C. 1630-1642). Salonun doğusunda S.E. ön cephe, N.E.'nin çıkıntılı üçgen uç duvarını içerir. kanat, zemin katta vasistaslı üç ışıklı bir pencere ve üçgen çatıda modern bir üç ışıklı pencere. Üst pencere pervazının yanında 'E 1695' yazılı bir tarih taşı vardır. S.W. sundurma, S.W.'nin üçgen uç duvarıdır. kanat iki katlıdır, zemin katta bir çatı katı, üç ışıklı büyük bir vasistas penceredir, birinci ve çatı katları daha dar üç ışıklı pencerelere sahiptir.
S.W. rakım esas olarak 17. yüzyıla aittir ve N.W. son. Tavan arasında üçgen çatı pencereleri olan iki katlıdır. Zemin kattaki odaların etiketli düşük dört ışıklı pencereleri var, birinci kat benzer üç ışıklı pencerelere sahip ve ikisinin arasında 'S.G.B. 1664'. Büyük, iki ışıklı tirizli ve vasistaslı bir pencere, ana merdiveni aydınlatır. N.E. ön cephe yeniden inşa edilmiştir, zemin katta vasistaslı üç ışıklı pencereler ve yukarıdaki modern çatı pencereleri ile tek katlıdır.
İçeride, N.W. boyunca uzanan geçitte. eski salonun yanında dar bir açıklık, şimdi bir duvar nişi, yivli iki merkezli bir başlık ve sürekli söveler var. Aynı duvardaki daha büyük bir ortaçağ açıklığının başının kemerleri, bir kapaklı kapıdan birinci kattan görülebilmektedir. N.W.'nin iç yüzünü takip eden birinci kat koridorunda bir şömine. salonun duvarında yivli dört merkezli taş bir başlık ve sürekli söveler vardır. Şöminenin her iki yanında, muhtemelen eski çatı makaslarını desteklemek için şekillendirilmiş taş payandalar vardır. S.W.'de holün sonunda, zemin katta, dört merkezli oje kalıplı ve içi boş yivli başlı, sürekli söveli ve oymalı duraklı çalışma odasının kapısı 16. yüzyıla aittir. Eski salondaki yemek odası ve N.E. 17. yüzyıldan kalma meşe panellerle kaplanmış, aradaki odanın şöminesi 18. yüzyıldan kalma bir çerçeveye sahiptir. Merdiven, yakın zamanda Fiddleford Mill, Sturminster Newton'dan getirilmiş olan 16. yüzyıldan kalma kalıplanmış alçı tavana (Levha 71) sahiptir. fleurs-de-lis ve diğer süslemeli açılar. Bir pastil, muhtemelen Fiddleford'dan Ann White için AW harflerini içerir (görmek P. 272). Salonda aynı tavanın modern bir kopyası bulunmaktadır.
Hinton St. Mary, Malikane
NS ahır ahırı, 100 yarda. Evin S.'si, moloz ve kesme taştan, modern kiremit çatılı olup, muhtemelen 15. yüzyılın sonu veya 16. yüzyılın başlarına aittir. Şimdi toplantı salonu olarak kullanılıyor. N.W.'de yan iki transeptal giriş bölmesidir, S.E. yan birkaç iki kademeli payandaya sahiptir ve aralarında yıpranmış mesafeler vardır, modern girişler muhtemelen orijinal ahır kapılarının yerini almaktadır. İçeride, çatı restore edilmiş ancak bazı eski ahşaplar korunmuştur. Yaka destekli makaslar, taş konsollar üzerine oturan dikey duvar direkleri üzerinde desteklenir ve aşıklar arasında kaba kavisli rüzgar payandaları oluşur. Bir sıfırlama taş şömine, bir üst manto olarak, orijinal olarak Cerne Manastırı'ndaki bir sunağın önü olduğu söylenen 15. yüzyıldan kalma bir oymalı Ham Hill taşı panelini içerir, üç kare alt kenarlı dört yapraklı panele sahiptir. Her panelin ortasında, iki tanesinde kutsal monogramlar bulunan bir yaprak başlık bulunur ve üçüncüsü, 1458-1470 başrahip John Vane için 'I V' harfleriyle oyulmuştur.
ahırlar, 50 yarda. Kilisenin S.'si, ağır yivli saçak kornişleri ve modern bir kiremit çatısı ile, muhtemelen 16. yüzyılın sonlarına aittir. E. tarafında beş orijinal iki aşamalı payanda vardır, bunların bazıları arasında yıpranmış ofsetler sıfırlanır ve restore edilmiş kare başlı üç ışıklı pencereler içi boş yivli tirizler ve pervazlara sahiptir ve yukarıdaki duvardaki kare etiketler birkaç yivli dikdörtgen halkadır. . W. tarafında dokuz benzer payanda ve bir dizi benzer halka vardır.
(3) Burt'ün Çiftliği (78691621), 130 yarda. Kilisenin kuzey kısmı, kısmen kesme taştan, kısmen moloz taştan inşa edilmiş, sazdan çatılı, iki katlı, 17. yüzyıldan kalma bir çiftlik evidir. Plan, E.'ye yeniden giriş açısı ve bu köşedeki ana kapı ile L şeklindedir. Bitişik, zemin katta, N.E. S.E.'nin önünde kanat, K.D.'nin üçgen çatısında tavan arasında kalıplanmış bir etikete sahip dört kare başlı ışıktan oluşan bir taş pencereye sahiptir. kanat tek taş ışıktır, şimdi diğer tüm açıklıkları kapatan daha sonra ahşap çevreler var. S.E.'de açık bir şömine S.E.'nin sonu kanatta yivli meşe bressummer ve S.E.'deki tavan kirişi vardır. oda sima silmelere ve şekilli stoplara sahiptir. Merdivenlerin üst katında tırabzanlar korkuluk profilli çıtalar üzerinde desteklenir.
(4) Dalton'un Çiftliği (78691628), 190 yard. Kilisenin N., 18. yüzyıla aittir. Çatı araları olan iki katlıdır ve duvarları çoğunlukla moloz taştandır, ancak E. cephesi kesme taştan ve bacalar tuğladandır ve çatısı Galler arduvazıyla kaplıdır. E. cephesi simetrik ve beş bölmeli. Merkezi kapı, bir kilit taşı ile kalıplanmış bir taş arşitrav ve konsol konsollarında parçalı bir kırık alınlık, her katta tek tip olan kanatlı pencereler, düz kilit taşları ve kalıplı pencere pervazları ile kalıpsız arşitravlara sahiptir. Bir plat-band birinci katı işaretler ve saçaklarda oyulmuş bir taş korniş vardır. İçeride, merdiven korkuluğu Toskana sütunu modelindedir, ancak her yeni direk, yapışık üç vazo şeklinde korkuluktan oluşur. N.W. zemin kattaki oda, bolection pervazları ile iki yükseklikte saha panellerine sahiptir.
(5) Nicholson'ın Çiftliği (78531617), 160 yarda. N.W. Kilisenin duvarları moloz taştan, çatısı sazdan olmak üzere iki katlıdır. N.E.'de bir tarih taşı. Ön kısımda C.W.M. yazılıdır. 1728, ancak iç donanımlar evin 16. yüzyıla ait olduğunu gösteriyor. S.E.'deki modern bir uzantının yanı sıra. Son olarak, ev, merkezi bir geçişle ayrılmış iki zemin kat odasından oluşan basit bir dikdörtgen plana sahiptir. S. odası ile geçiş geçişi arasındaki açık şöminede, eğimli kenarlar ve şekillendirilmiş taban dayanakları ile eğimli ahşap söveler üzerinde desteklenen yivli ve bombeli meşe bressummer vardır. Bressummer'a takılan oymalı ahşap konsol braketi, derin pahlı bir tavan kirişini destekler. Şöminenin içinde, N.E. yan, S.W.'ye iki merkezli bir kafa ile küçük bir girintidir. şöminenin bir kısmı 17. yüzyıldan kalma bir tahta ve çıta bölmesidir.
(6) ev (78581620), 160 yarda. N.W. (1), iki katlıdır, duvarları moloz ve kesme taştan kare, çatısı sazdandır, arka duvar tuğladan yeniden yapılmıştır. Ev 17. yüzyıldan kalmadır, ancak çok değişmiştir ve şimdi sahipsizdir. E. cephesinde, zemin katta, içi boş yivli taş tirizlere sahip kare başlı dört ışıklı bir pencere ve birinci katta yıpranmış ve içi boş yivli bir etiket, üç ışıktan oluşan benzer bir penceredir. N.'deki diğer iki koy, 18. yüzyılda yeniden inşa edilmiş gibi görünüyor ve iki bloke kapı aralığı, menzilin bir zamanlar üç apartmana bölündüğünü gösteriyor.
(7) ev (78721633), kesme taş duvarlı ve sazdan çatılı iki katlı, 17. yüzyılın sonlarına aittir. S. cephesi, merkezi kapının W. yönündeki üç bölmeli, beş ışıklı bir taş penceredir ve E.'ye benzer iki ışıklı bir penceredir. Birinci katta W. bölmesinde taş tirizli dört ışıklı bir pencere bulunur ve benzer iki ışıklı pencereler kapı aralığının üzerinde ve Doğu cephesinde yer alır. K. cephede bir başka tirizli pencere daha yer alır.
(8) Castleman'ın Çiftliği (78531632), sıralı moloz duvarlar ve kare moloz pansumanlarla iki katlıdır, duvarlar son yıllarda büyük ölçüde yeniden inşa edilmiştir. C.I.E. yazılı bir tarih taşı. 1685, duvarda sıfırlandı. Çatı sazdandır.
(9) Kulübe (78511622) çatı katı ile tek katlıdır, alt duvarlar elbette moloz taştandır, ancak çatı pencereli çatı katı ahşap çerçeveli ve çatısı tuğladandır. Muhtemelen 18. yüzyılın başlarında inşa edilmiştir.
(10) ev (78651620), 130 yarda. N. of (1), 19. yüzyılda neredeyse tamamen yeniden inşa edildi, ancak daha önceki bir binanın pahlı kaidesini koruyor. S.E.'de sıfırlayın. ön yüzü tarih taşından T.F. 1675.
Anıtlar (11–18)
Aşağıdakiler, moloz duvarlı ve sazdan çatılı iki katlı 18. yüzyıldan kalma evlerdir. Planlar, her katta iki veya üç odaya bölünmüş, uç duvarlarda şömineler ve arkada yaslanmalı eklerde servis odaları bulunan basit aralıklardan oluşuyor. Pencereler düz ahşap kanatlardır.
(11) Kulübe (78741633) simetrik bir N.W. üç koy önü.
(12) Kulübe (78551634) aslen çatı katı olan tek katlıydı, ancak şimdi bir üst katı var. Bir odada stop pahlı kiriş vardır.
(13) Kulübeler (78601611), iki bitişik, 70 yarda. N.W. kilisenin.
(14) Kulübeler (78551625), iki bitişik.
(15) Kulübe (78381618) aslen tek katlıydı, ancak şimdi yarı kubbeli bir çatı katı var.
(16) Kulübe (78431606), 270 yard. W. of (1).
(17) Kulübe (78491607), 180 yard. W. of (1).
(18) Kulübe (78731625), 170 yarda. N. of (1), salgı durdurmalı iki pahlı kirişe sahiptir.
19. yüzyılın başlarından kalma binalar Dahil et Han, 100 yard. N.W. moloz taş duvarlar, taş arduvaz çatı ve ahşap kanatlı pencereler ile kilisenin kesme değirmeni (77631655), kısmen moloz ve kısmen tuğladan, arduvaz çatılı sekiz kulübe, biri kilisenin hemen batısında, diğerleri köyün batı kısmında dağılmış.
Ortaçağ ve Sonrası Toprak İşleri
(19) Yetiştirme Kalıntıları. Cemaatte önceden üç açık alan vardı, ancak 16. yüzyılda kaydedilen küçük araziler, çok sayıda çevrelemenin zaten gerçekleştiğini gösteriyor (H. L. Gray: İngilizce Saha Sistemleri, 1915, Yaklaşık. II, 442 ve Dorset İşlemler., Cilt. LXXIII, 1951, 117). Sırt ve karık, bucaktaki birçok yerde hava fotoğraflarında (R.A.F. CPE/UK 1974: 2161–4 ve 2018, 3213–7, 4190–4) görülebilir (Örneğin. 780169 ve 791158-793163) bunların tümü mevcut alanların içinde yer alıyor gibi görünüyor.
Roma ve Tarih Öncesi
(20) Roma Villası (78451602), şimdiki köyün kenarında ve Marnhull'a giden yolun batı tarafında, O.D.'nin 260 fit yukarısında yer almaktadır. ½ m. uzak. Mozaik döşemeler 1963 ve 1964 yıllarında bulunmuştur. Villanın tarihi belirsizdir, ancak mozaikler kesinlikle 4. yüzyıla aittir. Bulunan sikke ve çanak çömleklerin çoğu da 4. yüzyıla aittir.
HSL Dewar ve RNR Peers tarafından kazılan ve şimdi British Museum'da yeniden sergilenen ana döşeme (Levha 146), E.'den W.'ye 28⅓ ft bir dikdörtgen oluşturur, 19½ ft. duvar temelleri ile bir E. kısmına bölünmüştür. 17½ ft uzunluğunda ve 10½ ft uzunluğunda bir W. kısmı, aralarında 10½ ft genişliğinde ve 2¾ ft derinliğinde bir açıklık. Daha büyük bölümün tasarımı bir karedir, N. ve S. üzerinde çift örgü desenli bir şeritle çevrilidir, her biri karenin bir kenarı boyunca kirişi olan dört yarım daire biçimli panel ve dört çeyrek-çember ile çevrili bir merkezi yuvarlak içerir. karenin açılarında yuvarlak paneller. Tüm paneller, yarım dairelerin ek perde kenarlıklarına sahip olduğu guilloche bordürlerle çevrilidir ve yuvarlak, dalga, tek örgü ve perde desenlerinden oluşan eşmerkezli üç dairesel bordüre sahiptir. Ana paneller arasında, her biri çiçekli bir parşömen içeren dört çift tekne şeklinde panel bulunur.
Merkez yuvarlakta sarı saçlı, temiz traşlı, koyu renk gözlü ve hafif yarık çeneli bir adamın büstü vardır (Levha 147). Pembemsi bir tunik ve sol omzunda kalın mor bir kat bulunan beyaz bir dış giysi içinde bol dökümlüdür. ChiRho başının arkasında sarı monogram belirir ve her iki yanında bir nar bulunur. Yuvarlak, E'den görülmelidir ve bu tarafta yarım daire, yayılan mavi-yeşil bir ağaç içerir. Diğer yarım dairelerin her birinde, tasmalı bir köpek, ağaçların bulunduğu bir ortamda bir geyik veya geyik kovalar veya onunla yüzleşir. Her çeyrek daire, dışa bakan bir erkek büstü içerir. Her büstün kızıl saçları, başın tepesinde rüzgarla savrulan üç veya dört bukle vardır ve her birinin sağ omzunda yuvarlak bir broşla tutturulmuş kırmızı bir pelerin vardır ve sağ kol açıkta kalır. İki E. büstün başının iki yanında rozet benzeri çiçekler, diğer ikisinde de aynı pozisyonda nar vardır. N.W.'deki büstü. kadran diğerlerinden daha küçük ve kalitesi daha düşük.
Kaldırımın iki bölümünü birbirine bağlayan panel, beyaz üzerine kırmızı renkte çalışan bir pelta desenine sahiptir. W. kısmı, tamamı guilloche kenarlı iki dikdörtgenle çevrili merkezi bir kare ile dikdörtgendir (Levha 145). Meydanda, W. yönünden bakılması amaçlanan, çiçekli geniş bordürlü bir yuvarlak, her ikisi de G yönüne bakan, Pegasus'a bindirilmiş Bellerophon'un Chimaera'ya mızrak atışı sahnesini içermektedir. E. boyunca uzanan hasarla silinmiş ve çatı levhalarıyla kabaca yamalanmıştır. Bellerophon kırmızı bir pelerin giyer ve mızrağının ucu mavi-gridir. Pegasus'un akan bir yelesi ve tüylü bir kuyruğu var, kanat izi yok ama hasarlı bölgede olabilirler. Chimaera'nın yelesi, alternatif kırmızı ve sarı baklava desenli. Meydanın her köşesinde, iki yanında dallarla çevrili iki kulplu bir kadeh bulunur. N. dikdörtgen yan panelde, yakalı bir tazı ağaçların arasında bir geyiği kovalar ve S. panelinde benzer bir tazı, bir geyiği ve bir doe'yi kovalar.
Mozaik
Mozaik, özellikle büyük sosyal etkinlikler zamanlarında, köydeki herkesi olaylardan haberdar etmek için her ay yayınlanır. Köyle ilgili konularda her türlü makalenin yanı sıra ayrıntılı bilgi ve haberler de memnuniyetle karşılanmaktadır.
Pauline Sherwood ve John Harding bir süredir editörler ama bu Ağustos sayısı onların son baskısı olacak. Tüm köy, herkesi bilgilendirmek ve eğlendirmek için gösterdikleri çaba için onlara teşekkür eder ve onların yönetimi altında kapsamı önemli ölçüde ilerlemiştir. Yeni editörler Jo ve Nigel Martin ve Janet Bolton'dur ve bu önemli sorumluluğu üstlendikleri için onlara minnettarız. . Şu andan itibaren, herhangi bir katkı, makale veya bildirim, her ikisine de ayın 20'sine kadar e-posta ile gönderilmelidir.
Jo ve Nigel Martin
Rose'un Avlusu, 1 Beyaz At Yolu
Tel No 01258 268551 e-posta [email protected]
Janet Bolton
Tel No 01258 472300 e-posta [email protected]
Mozaik, tamamı arka sayfada yer alan sponsorların cömertliği ile finanse edilmektedir. Ayrıca Estate, Parish Council ve Kilise'den cömert bağışlar alıyoruz. Yerel gönüllüler sayesinde her ay yaklaşık 110 kopya dağıtıyoruz ve aşağıdaki bağlantılardan & #8230… aracılığıyla görüntülenebiliyor veya indirilebiliyor.
Son Sayı
2020 Mozaik Yayınları
Hinton St. Mary Mozaikinin Geleceği
Mosaic dergisi adını 1963 yılında Hinton'da bulunan ve yakın zamana kadar British Museum'da sergilenen dünyaca ünlü Roma Mozaiği'nden almıştır. Yer sıkıntısı nedeniyle yeni bir yer aranıyor. A public meeting was held in Hinton Village Hall in June – see article in June Mosaic. The meeting arranged through the initiative of Rev. David Dunning, was attended by 27 villagers, the Mayor of Sturminster Newton and the Chairman of the Trustees of the Exchange.
David Dunning advised the meeting that there were no plans for any part of the Mosaic to be displayed at the British Museum in the foreseeable future and it would remain in their stores until further notice. Dorset County Museum was offered the Mosaic in an attempt to return it to the county but the offer was rejected due to lack of space.
David felt that, as villagers had not been consulted about the decision, they should at least be made aware of it and, if possible, to have some input in where the Mosaic should be displayed in the future. A lively discussion ensued between the attendees about the possibilities for its return and barriers that were likely to be put up by the BM.
It was agreed that it was impracticable to return the Mosaic to HSM, due to the lack of infrastructure and the impact of large numbers of tourists on the village. There was, however, support for it to be housed somewhere in Sturminster Newton, which would certainly help to regenerate economic prosperity to the town. It was accepted that opening up discussions with the BM and other interested parties was the first step in the process.
Chris Hardiman agreed to act as the village representative on the Sturminster Newton Working Party set up to explore the town’s regeneration. There was general agreement amongst the attendees of the great possibilities for the return of the Mosaic to be the catalyst for the regeneration of the whole area of North Dorset, which would include a focus on the literary and historical aspects and its beautiful countryside.
In August 2019 Dr Jill Cook from the British Museum.gave a presentation to a meeting in the Tithe Barn. She explained that Dorset County Museum had changed its policy and was now willing to display the mosaic in premises adjoining the museum in Dorchester. She considered that the necessary building with manning and stringent security and environmental conditions could not be created in Sturminster Newton. Some present felt that this was a missed opportunity for our area. It is hoped that it will be on display by 2023, the anniversary of its discovery.
Hinton Dig Future Plans
In early 2020 plans were made to carry out further investigatory work in the area near where the Mosaic was discovered. Unfortunately the Covid-19 situation prevented this being carried out. However we have recently learnt that the British Museum is aiming to run an archaeological dig this August and September to explore the remains of the Roman villa, it being over 50 years since the discovery and lifting of the iconic early Christian mosaic and the project aims to find out more about the people who lived in Hinton over 1,500 years ago.
The dig team will involve about 20 archaeologists – staff and students – from the Museum and the universities at Cardiff, Bournemouth, Reading and Oxford. Covid permitting, the archaeologists will be here for a month following the government’s Covid control measures to make sure everyone remains safe and well . Detailed plans have been drawn up and the Estate is providing use of the Tithe Barn and a field where the team will camp.
Mosaic Floor from a Villa at Hinton St. Mary - History
Görüntüler
Görüntüler
Görüntüler
Görüntüler
The British Museum Images team is working remotely and ready to help you and your colleagues. Please continue to get in touch with us via email or license your images directly through the website. Every licence supports the British Museum.
Roman Britain, 4th century AD
Dorset, England
The earliest known image of Christ?
This magnificent mosaic was discovered buried beneath a field in the village of Hinton St Mary, Dorset, in 1963. There were traces of a substantial building complex, probably including the remains of a villa. The mosaic was part of the best-preserved wing. The walls on either side had been demolished, probably in the post-Roman period.
It is designed as a continuous floor in two large panels, to fit two connecting rooms. As often happened in the Roman world, the old pagan beliefs were juxtaposed with the new religion of Christianity. The smaller room contains a central roundel which shows the hero Bellerophon mounted on his winged horse, Pegasus. He is spearing the three-headed monster, Chimaera. The roundel is flanked on two sides by hunting scenes, with stags pursued by hounds who wear studded collars.
The second and larger room includes four panels, three showing similar hunting scenes and one a large, spreading tree. In the corners are busts of four human figures, all apparently male, with windswept hair. They may represent the four Evangelists, the four winds, or indeed both.
In the central roundel is what is thought to be the earliest representation of Christ yet found in Britain, and the only such portrait on a mosaic floor discovered in the Roman Empire. He is portrayed as a clean-shaven man. The bust is placed before the Greek letters chi and rho, the first two letters of Christ's name placed together as a monogram they formed the normal symbol for Christianity at this time. If it is Christ, it stands at the very beginning of a tradition seen most strikingly on the wall and vault mosaics of Byzantine churches.
And did those feet in ancient times? – The Hinton St Mary Mosaic
Before Christmas I took our 8-year-old daughter to the British Museum. On our rapid, random tour of the museum we caught a glimpse of a mosaic in one of the smaller exhibition cases. Something about it attracted my attention and as I read the description I realised it was a Christian object from Roman Britain. Subsequent study revealed to me the exceptional significance of this mosaic – a picture of Jesus. It tangibly demonstrates that there was a significant Christian presence in this country long before the mission of Augustine in 596 AD.
The Hinton St Mary Mosaic has been dated to around 350 AD, and is therefore one of the earliest known representations of Jesus found in North West Europe. The mosaic shown above is a part of a larger mosaic that was found in a field in Hinton St Mary in Dorset in 1970. The whole mosaic formed the floor covering of a large room (c. 6m by 8.5m) in a Roman villa. It is speculated that the room may have been a church – because the image of Jesus pointed east.
The figure is that of a young man who is fair-haired and clean-shaven and wearing a tunic and cloak. Most significant is the Greek Chi-Rho symbol behind his head. Chi and Rho are the first two letters of the Greek word for Christ (Christos) and this symbol is pretty well universally acknowledged as a Christian symbol. The date of 350 AD is derived from the styles of hair and clothing in this and other figures in the mosaic. 350 AD places it sonrasında the conversion of the Emperor Constantine to Christianity (312 AD) and after his subsequent promotion of Christianity as a favoured religion of the Roman Empire (he died in 340 AD) but önce the recognition of Christianity as the state religion of the Roman Empire in 380 AD. In other words, individuals were allowed to follow Christ but were not expected or required to be a Christian. Perhaps you could say that is somewhat similar to today and different to most of the time in between?
The fruits seen to either side of the figure are pomegranates. To educated Romans, the pomegranates would have been associated with the myth of the Greek goddess Persephone who was carried off to the underworld where she ate pomegranates, was rescued and brought back to the land of the living. In a curious example of Christianity adopting existing cultural symbols to help spread the gospel message, pomegranates had therefore come to be linked with Jesus’s death and resurrection.
The mosaic is one of a kind. Its age, quality and depiction of Christ are unique. In 430 AD the Kodeks Theodosianus introduced a prohibition on the use of sacred images and representations in floor coverings. It also ordered that all existing ones be removed[i]. However, and significantly for this mosaic, by 430 AD Britain had ceased to be a part of the Roman Empire and the villa may well have been abandoned. This sequence of events spared the Hinton Saint Mary mosaic from destruction under the order, and thereby permitted its survival until its rediscovery 16 centuries later.
The mosaic has been the subject of academic research since its discovery. One recent weighty article[ii] discusses the [LG2] relationship between the figure in the mosaic and the Emperor Constantine. There is a strong association between Constantine and Britain. He was campaigning in Britain with the Roman army and his father, the Emperor Constantius, when his father died in 306 AD. He was acclaimed Emperor in York, and he visited Britain at least a further 3 times after he became Emperor. Constantine and his mother, Helena, were both later revered in Britain.
There is some speculation that the face of the man in the image is that of Constantine and that the image could have come from a coin. This would not be a surprise – the creators of the mosaic would not have had access to any image of the real Jesus – a man who died over 300 years earlier and thousands of miles away. As a resident of Wantage it reminded me of a famous story about the statue of King Alfred the Great in Wantage market place. The statue was paid for by Lord Wantage, a rich Victorian resident of the town, and the statue is based upon his likeness, – there being no reliable image of King Alfred to go on!
Whilst unique in the ways I have described, the mosaic is not unique in being a Christian object from Roman Britain: we saw another object with Christian connections in the British Museum, and about one mile from where I live 4 skeletons from the 4 th Century AD were found in a Romano-British site with their graves lying East-West – presumed to be an indication of a Christian burial.
This mosaic has caused me to reassess the Christian history of our country. It also made me wonder about other historical remains that might be discovered in this country and abroad and what effect, if any, they might have on my understanding of Christian history?
The Hinton St Mary Mosaic is object 44 in “A History of the World in 100 Objects”, a series of radio shows on BBC Radio 4[iii] and a book by Neil MacGregor. [iv]
[i] The Codex Theodosius was introduced by Emperor Theodosius II and his co-emperor Valentinian III in 429. It codified Christian and Roman law. Gold: A Cultural Encyclopedia By Shannon Venable p 205 ABC-CLIO
Patrick Brown’s other blog
A 4th century mosaic was discovered in the remains of a Roman villa at Hinton St. Mary in Dorset in 1963. At the centre is a portrait of a man superimposed on the Christian Chi-Rho symbol, and on the basis of that symbol it’s universally identified as a picture of Christ. Here’s what it looks like:
Doesn’t look much like the traditional image of Christ, does it? He’s clean-shaven and wearing a toga. The Romans may have co-opted Christianity, but they never claimed Christ was a Roman.
Here’s a photo of the statue known as the Collossus of Constantine – a portrait of the emperor who legalised Christianity, and is supposed to have had a vision instructing him to conquer in the sign of the Chi-Rho.
The same cleft chin. The same broad face and narrow mouth. The same eyes and eyebrows. The same haircut. That mosaic image isn’t Christ – it’s Constantine!
Mosaic Floor from a Villa at Hinton St. Mary - History
- Keşfetmek
- Son Fotoğraflar
- Trend olan
- Olaylar
- The Commons
- Flickr Galerileri
- Dünya haritası
- Kamera Bulucu
- Flickr Blogu
- Baskılar ve Duvar Sanatı
- Fotoğraf Kitapları
Hinton St Mary is a village in the county of Dorset in southern England. It is sited on a low Corallian limestone ridge beside the River Stour, one mile north of the market town Sturminster Newton. It lies within the North Dorset administrative district of the county. In the 2001 Census it had a population of 221. The parish church, dedicated to St Peter, has a 15th-century tower. The manor house next to the church was once owned by the nuns of Shaftesbury Abbey.
The village is best known for the discovery in 1963 of a Roman building of unknown type, possibly a villa or a church. On the floor of one room was laid a large 4th century mosaic depicting Bellerophon and the Chimera (illustrating good defeating evil) and a portrait bust that may, or may not, be Christ. The bust is now on display in the British Museum. The rest is kept in storage.
The village has a community garden constructed in an episode of the BBC series Charlies Garden Angels, hosted by Charlie Dimmock. The garden was made during 1999, with local people and businesses helping to create it. It is now known as the Millennium Garden as it was built to celebrate the new millennium.
Cutt Mill, sited on the River Stour to the northwest of the village, was burned down in 2003 by vandals. The building remains unused as the structure is now unsafe, although there have been plans proposed to either rebuild it, turn it into holiday flats, or turn it into a source of hydro-electric power.
The Hinton St Mary Mosaic is a large, almost complete Roman mosaic discovered at Hinton St Mary in the English county of Dorset. It appears to feature a portrait bust of Jesus Christ as its central motif. The mosaic was chosen as Object 44 in the BBC Radio 4 programme A History of the World in 100 Objects, presented by British Museum director Neil MacGregor.
The mosaic covered two rooms, joined by a small decorated threshold. It is largely red, yellow and cream in colouring. On stylistic grounds it has been dated to the 4th century and is attributed to the workshop of the Durnovarian school of mosaic art. It is currently in storage at the British Museum, although the central medallion is on display there.
The panel in the larger room is 17 feet by 15 feet. A central circle surrounds a portrait bust of a man in a white pallium standing before a Christian Chi Rho symbol flanked by two pomegranates. He is generally identified as Christ, although the Emperor Constantine has also been suggested. There is much evidence to lead to the identification of this as Christ, not least the absence of any insignia or identifiers pointing to a particular Emperor. On each side of this are four lunettes, each featuring conventional forest and hunting vignettes, mostly of a dog and a deer. In the corners are four quarter circles containing portrait busts, either representing the winds or the seasons.
The panel in the smaller room is 16½ feet by 8 feet. It consists of a central circle containing an image of characters from Roman mythology, Bellerophon killing the Chimera. This has been interpreted in a more Christian context as representing good defeating evil. Flanking this are two rectangular panels again featuring dogs hunting deer.
The mosaic was discovered in 1963 by the local blacksmith, (Walter) John White. Although it was excavated by the Dorchester Museum and lifted for preservation, none of the rest of the building has been examined. It is generally assumed to have been a villa. The layout of the mosaic room certainly resembles a Roman triclinium, or dining room. However, it might easily be a church or other Christian complex. There were no finds dated earlier than c. 270 AD.
Roman mosaic
A Roman mosaic is a mosaic made during the Roman period, throughout the Roman Republic and later Empire. Mosaics were used in a variety of private and public buildings, [1] on both floors and walls, though they competed with cheaper frescos for the latter. They were highly influenced by earlier and contemporary Hellenistic Greek mosaics, and often included famous figures from history and mythology, such as Alexander the Great in the Alexander Mosaic.
A large proportion of the surviving examples of wall mosaics come from Italian sites such as Pompeii and Herculaneum. Otherwise, floor mosaics are far more likely to have survived, with many coming from the fringes of the Roman Empire. The Bardo National Museum in Tunis has an especially large collection from large villas in modern Tunisia.
YouTube Encyclopedic
Transkripsiyon
I was sent in 1996 to undertake a simple trial excavation, because the municipality of Lod wanted to widen the street. The first thing I found was a white corner of a mosaic floor. Then we found a tail of a tiger, and we saw immediately that it was of a marvelous quality. After two months, I had the whole mosaic floor. We are working on the conservation of the Lod mosaic. At the beginning, we didn’t want to move the mosaic from this place, but when we decided to build a museum there and to excavate more, it was wiser to take out the mosaic to have the space to dig and to build properly. In this time we are proceeding to the lifting of the mosaic. Now, first of all comes the careful cleaning. Second is the very precise documentation and the decision of how to cut the mosaic without disturbing the composition, because the lifting is a very tricky process and is a key moment in the conservation. Not many mosaics have this quality and this level of integrity, and the mosaic has not been touched. In this moment we are proceeding with the gluing of the mosaic with cotton fabric. After that comes the cutting of the mosaic from the bedding. We are dividing the mosaic into the minimum possible fragments. The detachment is a very important part of the conservation process and needs a lot of professional skills, experience, and power. From this moment depends everything: the future conservation and the future success of the restoration. We have in our hands all the history of building of this mosaic, and we discovered step by step how the mosaic was done, who did the mosaic. We have the footprints of the people walking on the mosaic to lay on the tessera. With these footprints, we have the connection in time between the people working on this mosaic and us working again to conserve the mosaic and to transfer the mosaic in the future. The mosaic will be transferred to wooden platforms to transport the fragments to our laboratories in Jerusalem for further conservation and construction of new supports. The conservation process will take two years, and the building of the museum a little bit more. The first place to display the mosaic will be the Metropolitan Museum in New York.
Erişim seçenekleri
page 49 note 1 Toynbee , J. M. C. , ‘A New Roman Mosaic Pavement Found in Dorset’ , in J.R.S. liv ( 1964 ), 7 – 14 Google Scholar Painter , K. S. , ‘ The Roman Site at Hinton St. Mary, Dorset ’, in B.M.Q. xxxii ( 1967 ), 15 – 31 CrossRefGoogle Scholar .
page 49 note 2 For recent considerations of the problems on the Continent and their effect see Wightman , E. M. , Roman Trier and the Treveri ( London , 1970 ), pp. 52 ff.Google Scholar , and Branigan , K. , ‘ Gauls in Gloucestershire? ’, in Trans. B. and G. Arch. Soc. xcii for 1973 ( 1974 ), 82 – 95 Google Scholar .
page 49 note 3 Smith , D. J. , ‘Three Fourth-Century Schools of Mosaic in Roman Britain’, in La Mosaïque Gréco-Romaine ( Editions du Centre National de la Recherche Scientifique , Paris , 1965 ), pp. 95 – 116 Google Scholar Parlasca , K. , Die römischen Mosaiken in Deutschland ( Römisch-Germanische Forschungen , Band 23, Berlin , 1959 ), pp. 34 –5 and 55–6Google Scholar .
page 49 note 4 Kitzinger , E. , ‘Stylistic Developments in Pavement Mosaics in the Greek East from the Age of Constantine to the Age of Justinian’, in La Mosaïque Gréco-Romaine ( Paris , 1965 ), pp. 341 –52Google Scholar Toynbee , J. M. C. , Art of the Romans ( London , 1965 ), pp. 146 –57Google Scholar .
page 49 note 5 Lavin , I. , ‘ The Hunting Mosaics of Antioch and their Sources ’, in Dumbarton Oaks Papers , xvii ( 1963 ), 181 – 286 .Google Scholar
page 49 note 6 Toynbee , J. M. C. in J.R.S. liv ( 1964 ), 7 – 8 Google Scholar Smith , D. J. , ‘The Mosaic Pavements’, in Rivet , A. L. F. (ed.), The Roman Villa in Britain ( London , 1969 ), pp. 71 – 125 , esp. P. 104.Google Scholar
page 52 note 1 For the architectural problems see Krautheimer , R. , Early Christian and Byzantine Architecture ( Penguin Books , 1965 ), esp. pp. 171 ff.Google Scholar
page 52 note 2 Lehmann , Karl , ‘The Dome of Heaven’ , in The Art Bulletin , xxvii (March, 1945 ) 1 – 27 , especially 5 ffCrossRefGoogle Scholar . Lehmann points out that L. Curtius was one of the first to draw attention to the persistent relationship between ceilings and floor decorations in Römische Mitteilungen, l ( 1935 ), pp. 348 ffGoogle Scholar .
page 52 note 3 An art of this type had become dominant in Syria and northern Mesopotamia around the third century A.D. and remained important after the Islamic conquest of the area. It also affected developments very far afield, from Rome in th e west to Afghanistan in the east and from Egypt in the south to Russia in the north. In the Syrian area the style was first defined by Rostovtzeff as ‘Parthian’ but the term is not wholly satisfactory, for in the art of the Parthian era frontality was not universal. Talbot Rice has reasonably suggested that a better. term is the ‘Syrian style’. See Rostovtzeff , M. , Dura-Europos and its Art ( Oxford , 1938 )Google Scholar , and Perkins , Ann , The Art of Dura-Europos ( Oxford , 1973 )Google Scholar .
page 53 note 1 Hetherington , P. , The Painter's Manual of Dionysius of Fourna ( London , Sagittarius Press , 1974 )Google Scholar , especially the cannon of proportions of the human figure, p. 12, section 103 (61).
page 53 note 2 Panofsky , E. , ‘History of the Theory of Human Proportions’, in Meaning in the Visual Arts ( 1970 ), pp. 82 – 138 Google Scholar first published as ‘Die Entwicklung der Proportionslehre als Abbild der Stilentwicklung’ , in Monatshefte für Kunstwissenschaft , xiv ( 1921 ), 188 – 219 Google Scholar .
page 53 note 3 Polyclitus, according to Galen (Placita Hippocratis et Platonis v, 3), described the proper proportion of finger to finger, finger to hand, hand to forearm, forearm to arm and, finally, each single limb to the entire body. He had thus abandoned the idea of constructing the body on the basis of an absolute module. Vitruvius (i, 2 iii, 1) similarly formulates data regarding human proportions as common fractions of the body length.
page 54 note 1 Simon , M. , Geschichte der Mathematik im Altertum im Verbindung mil antiker Kulturgeschichte ( Berlin , 1909 ), pp. 348 , 357Google Scholar . Panofsky believed that the origin of the tradition represented by Cennini and Dionysius is to be found in Arabia because in the writings of the ‘Brethren of Purity’, an Arabian scholarly brotherhood that flourished in the ninth and tenth centuries, we find a system of proportions that expressed the dimensions of the body by one fairly large unit: Dieterici , F. , Die Propädeutik der Araber ( Leipzig , 1865 ), pp. 135 ffGoogle Scholar . It does not seem to follow, however, that the origin of the idea lay necessarily in the east in classical times even though the tradition was preserved there in the ninth and tenth centuries.
page 54 note 2 I owe particular thanks to my colleagues Mr. P. C. Compton, who made the drawings, and to Miss C. M. Johns and Dr. I. A. Kinnes for helpful criticism and advice.
The good, the bad and the ugly
A big success!
The 4th NO-Age meeting was an inter-disciplinary symposium on ageing, health, intervention, pension, law, society, ageism, literature, and philosophy, with a joint convergence aiming to achieve a happy and active elderly life.
Call of this event
The 4 th NO-Age meeting (digital) is approaching
Venue: Georg Sverdrup’s Hus UiO Blindern Campus (invitation only). For registered attendants, it will be a digital meeting via zoom.
Time/date: 3:00 pm to 7:20 pm on the 3 rd December 2020
Recording: this event will be recorded with video to be released at here (videos of previous events are also available here).
“The good, the bad and the ugly”. Why would we need a Centre for Healthy Ageing at the University of Oslo (UiO) and why should it be an inter-disiplinary approach? The 4th NO-Age meeting has compiled a high caliber inter-disciplinary speakers to share and discuss their expertise on such topics. In this event, we are featuring the award-winning Prof. Cass R. Sunstein from the Harvard Univesity and celebrating the life-long achievements of the 80-year young UiO Prof. Jon Storm-Mathisen.
Cass R. Sunstein is currently the Robert Walmsley University Professor at Harvard. He is the founder and director of the Program on Behavioral Economics and Public Policy at Harvard Law School. In 2018, he received the Holberg Prize from the government of Norway, sometimes described as the equivalent of the Nobel Prize for law and the humanities. From 2009 to 2012, he was Administrator of the White House Office of Information and Regulatory Affairs, and after that, he served on the President’s Review Board on Intelligence and Communications Technologies and on the Pentagon’s Defense Innovation Board. Prof. Sunstein has testified before congressional committees on many subjects, and he has advised officials at the United Nations, the European Commission, the World Bank, and many nations on issues of law and public policy. He serves as an adviser to the Behavioural Insights Team in the United Kingdom. In 2020, the World Health Organization appointed him as Chair of its technical advisory group on Behavioural Insights and Sciences for Health. For more details of the keynote speaker https://hls.harvard.edu/faculty/directory/10871/Sunstein.
Organizers: Evandro Fei Fang, Hilde Loge Nilsen, Jon Storm-Mathisen, and Linda Hildegard Bergersen
To address new developments in academia and society we need inter-disciplinary research that broadens our perspective and asks the unexpected questions. Our approach seeks to not only gather and get inspired, but most importantly to foster an exchange of mind set.
Zoom meeting
15:00 Opening remarks by Linda Hildegard Bergersen
15:05-15:50 Key note speaker: Cass R. Sunstein, Founder and Director of the Program on Behavioral Economics and Public Policy at the Harvard Law School, Harvard University. A recent comment by the speaker on ‘Defamation Law Can Slow the Plague of Fake News’.
“FEAST: introducing a new framework for promoting good choices, drawing on behavioral economics”
16:00-16:30 Lene Juel Rasmussen, Director of the Center of Healthy Aging at the University of Copenhagen (abstract and biography here)
“Why we succeed”
16:30-17:00 Aasta Marie Bjorvand Bjørkøy, Head of Research at Department for Linguistics and Scandinavian Studies, University of Oslo (Abstract and biography here)
“Ageing and dignity”
17:00-17:30 Knut Røed, Frisch Centre, University of Oslo (abstract and biography here)
“Working day and night”
17:30-17:45: Coffee
17:45-18:15 Tove Pettersen, Centre for Gender Research, University of Oslo (abstract and biography here)
“Old Age – Simone de Beauvoir’s Interdisciplinary Analysis”
18:15-18:45 Olav Gjelsvik, Department of Philosophy, Classics, History of Art and Ideas, University of Oslo (abstract and biography here)
”You shall get all you need, but you should not need much”
18:45-19:15 Jon Storm-Mathisen, Department of Molecular Medicine, University of Oslo (abstract and biography here)
“How to celebrate 80 years of science. Glutamate and beyond”
19:15 Closing remarks by Tove Pettersen and Linda Hildegard Bergersen (group photo)
This event is supported by UiO:Livsvitenskap
Kayıt
Feature image (Evandro Fang): This is the central roundel of a 4th-century AD mosaic floor from a villa at Hinton St. Mary, Dorset. It is one of the most important early Christian remains from the Roman Empire. The roundel is probably the earliest known mosaic picture of Christ. At either side are pomegranates, signalling immortality.
Videoyu izle: Hinton St Mary, Dorset wedding photography by (Ocak 2022).