O grubun içindeki sayılı öğrencilerin özgüvenine, kendilerini rahat rahat ifade etmelerine ve hayatı ciddiye almamalarına imrenirdim. Hele aralarından biri vardı ki hayranlıkla seyrederdim. Ona ne kadar saygı duyduğumu, hayran olduğumu kendisi ile bunu paylaşamaz, yanlış anlaşılır diye korkardım. İzzy engelliydi. Koltuk değnekleri ile çok ama çok zorlanarak yürürdü. Vapurla adaya gelir, faytonla okulun olduğu tepeye çıkardı. Hiç hissettirmedi engelli olduğunu bize bir müddet sonra unuttuk bile hatta. çünkü kendini taşırken bir de gitarını taşırdı sırtında ve bir de yüzünde ki muhteşem gülümsemesini. Uzun saçları küpesi ve aksesuarları ile tam bir "rocker"dı. Müzik, sohbet, muhabbet, özgüven ve tüm bunların getirdiği arkadaş grupları, kızlar... Şimdi şimdi anlıyorum aslında İzzy'nin ne kadar güçlü olduğunu bugünlere gelmek için arkasında ne kadar emek olduğunu, annesinin, babasının çabasını.
Rock müzik sevdasına kapılan, babasıyla kafa sallayan, Queen çalınca "abii" diye bağıran oğluma, dün aldığım "the doors" tshirtünü giydirirken aklıma geldi İzzy. Umarım oğlumda onun kadar özgüvenli ve başarılı olur büyüyünce.