1964 yapımı, nikos kazancakis
'in eserinden uyarlanmış ve en iyi yrd. kadın, ve siyah beyaz film dalında en iyi sanat ve görüntü oscar'larını almış film.
başarılı bir kitaptan, uyarlanan filmlere hep bir ihtiyatla yaklaşmak lazımdır. çünkü 350 sayfalık, birçok latif aforizma barındıran bir eseri iki, iki buçuk saatte anlatım işi üstün meziyet gerektirir. nitekim, öyle de yaklaştım. yarı yolda bırakmadı. film süresince de, bittikten sonra da üzerine düşündürdü. kitapla arasında ufak tefek farklılıklar olsa da rahatsız etmedi.
--- spoiler
---
birçok güzel sahne olmasına karşın, en vurucu sahne bubulina'nın evinin o ölmeden yağmaladığı sahneydi. yağmalayanların insandan çok; yere düşen bir lolipopun üzerine üşüşen karıncalara benzettim. o sahnedeki vandallık ve acımasızlık çok etkilemişti. ölmesini bile beklemeden bubilina'nın, akbaba zihniyetli yaşam formlarının tek düşündüğü ne yağmalayabilecekleriydi. ve her şey yağmalandıktan sonra sadece tek canlı varlığı kafesteki kuşunu bırakmaları son derece manidardır. yönetmen insanların nasıl bir güruha dönüştüğünü muazzam anlatmış. insanların, canlı varlıklardan çok nesnelere değer biçen, acınası bir topluluğa dönüştüğünü bizlerle vurucu şekilde paylaşmış.
--- spoiler
---
ayrıca, bubulina lakabı fransız dul için alelade kullanılmış bir lakap değil. laskarina bouboulina yunan bağımsızlık savaşının önemli figürlerinden biri olmuştur.
meraklısı için; (bkz: laskarina bouboulina
)