Kahire'deyken Kolomb garnizonunun isyancı subaylarıyla sık sık görüşme fırsatım oldu. Ateşkes bayrakları altında vapurlara binmeye çok düşkün görünüyorlardı. İki ya da üç kez aynı şekilde düştüm. Teknelerinden biri beyaz bir bayrakla yaklaşırken görüldüğünde, Fort Holt'ta alt bataryadan bir silah ateşlenecek ve daha fazla yaklaşmamak için bir işaret olarak pruvaya bir atış yapacaktı. Daha sonra bir vapur alırdım ve personelim ve ara sıra birkaç memurla birlikte partiyi almak için aşağı inerdim. Aralarında daha önce hem West Point'te hem de Meksika'da tanıdığım birkaç subay vardı. Hem okulda hem de çok daha verimli bir eğitim olan fiili savaşta silah mesleği için eğitilmiş bu subayları görmek, isyanın başlangıcında Güney'in Kuzey'e karşı sahip olduğu büyük avantaj beni etkiledi. Yüzde otuz ila kırk arasındaydılar. Ulusun eğitimli askerlerinden. Daimi bir orduları yoktu ve sonuç olarak bu eğitimli askerler, kendi Devletlerinden birlikler ile iş bulmak zorunda kaldılar. Bu şekilde, askeri eğitim ve öğretimin ne olduğu, tüm ordularına dağıtıldı. Bütün somun mayalandı.
Kuzey'in çok sayıda eğitimli ve eğitimli askeri vardı, ancak bunların büyük bir kısmı hala ordudaydı ve savaş aylar sürene kadar genellikle eski komutaları ve rütbeleriyle tutuldu. Potomac Ordusu'nda, komutandan en genç teğmene kadar herkesin mesleğine göre eğitildiği "düzenli tugay" olarak bilinen bir grup vardı. Pek çok pil ile de; tüm subaylar, genellikle her biri dört kişi, meslekleri için eğitilmiş adamlardı. Bunlardan bazıları, başlangıçta tamamen askeri eğitim görmemiş tümen komutanları altında savaşa girdi. Bu durum bana Kahire'de dile getirdiğim bir fikir verdi; hükümetin kurmaylar hariç düzenli orduyu dağıtması ve dağıtılan subaylara savaş süresince gönüllüler dışında hiçbir tazminat almayacaklarını bildirmesi gerektiğini söyledi. Kayıt tutulmalı, ancak kapanışta gönüllü hizmetinde olmayan tüm memurların isimleri ondan çıkarılmalıdır.
9 Kasım'da, Belmont savaşından iki gün sonra, Tümgeneral H. W. Halleck, Missouri Departmanı'nın komutasındaki General Fremont'un yerini aldı. Komutasının sınırları Arkansas'ta ve batı Kentucky'de doğuda Cumberland Nehri'ne kadar uzanıyordu. Belmont savaşından 1862 Şubatının başlarına kadar, komutam altındaki birlikler, önlerinde olduğu kanıtlanan uzun mücadeleye hazırlanmaktan başka pek bir şey yapmadılar.
O sırada düşman, Columbus'taki Mississippi Nehri'nden Bowling Green ve Mill Springs, Kentucky'ye uzanan bir hattı işgal etti. Bu konumların her biri, Tennessee eyalet sınırına yakın Tennessee ve Cumberland nehirlerindeki noktalar gibi güçlü bir şekilde tahkim edildi. Tennessee'deki eserlere Fort Heiman ve Fort Henry, Cumberland'dakilere Fort Donelson deniyordu. Bu noktalarda iki nehir birbirine on bir mil kadar yaklaştı. Her yerdeki tüfek çukurları sudan en az iki mil geriye doğru uzanıyordu, öyle ki garnizonlar gerçekte sadece yedi mil uzaktaydı. Bu mevziler düşman için çok büyük önem taşıyordu; ve tabii ki buna bağlı olarak kendimize sahip olmamız da önemlidir. Elimizde Fort Henry ile Alabama'daki Muscle Shoals'a kadar bize açık, gezilebilir bir dere vardı. Memphis ve Charleston Demiryolu, Eastport, Mississippi'de Tennessee'ye çarpıyor ve nehir kıyılarına yakın kıyılara kadar takip ediyor. Düşman için çok önemli olan bu yol, Fort Henry bizim olduğu andan itibaren trafikte onlar için kullanılmayacak. Fort Donelson, askeri ve siyasi önemi büyük olan Nashville'e ve Kentucky'de uzak doğuya uzanan zengin bir ülkeye açılan kapıydı. Elimizdeki bu iki nokta, düşman zorunlu olarak Memphis ve Charleston yoluna veya pamuk eyaletlerinin sınırına geri fırlatılacak ve daha önce belirtildiği gibi, bu yol iletişim için onlara kaybedilecekti.
<-BACK | UP | NEXT->List of site sources >>>