Ancak, 17 Haziran 1953, GDR'deki işçilerin makamlar için kabul edilebilir ekonomik gereksinimleri olan gösterileri hızla isyanlara dönüştü. Devlet kurumlarına el konması, mahkumları serbest bırakma amacıyla cezaevlerine saldırmalar, bireysel parti devlet memurlarına yönelik misilleme ve bir çete sınırındaki sınır tesisleri başladı. Sadece kargaşanın neşeli kargaşa içindeki hapishaneden tahliye edilmesinin yanı sıra, Nazi toplama kampı muhafızlarının dediği gibi serbest bırakıldı. Ardından, birleşmiş bir Almanya için tamamen siyasi taleplerin yanı sıra duvarlardaki yazılar da geldi: “İvan, eve dön.”
Almanya’nın bu bölümünde hâlâ işgal altındaki rejimin koşulları altında, Sovyet, uluslararası topluma bakılmaksızın hızlı ve kararlı bir şekilde bu isyanı bastırdı.
Giyotinin herhangi bir modda ihtiyacı vardır
Kitlesel ayaklanmaya rağmen, GDR'de, 17'tan 29 Haziran'a kadar, her iki tarafta da toplam 125 insan öldürüldü. Batı ülkelerinde, ölüm ücreti fazla tahmin edilmektedir, ancak birçok yabancı araştırmacı ölüm ücretine ilişkin rakamla hemfikirdir. Yaklaşık 1 bin yaralandı. Yaklaşık 20 bin gösterici tutuklandı ve gözaltına alındı. Sovyet askeri mahkemesinin kararı beş kişiyi vurdu. Alman mahkemesinin kararına göre, Dresden'deki giyotin üzerinde iki kişi ölüme mahkum edildi. Bu icra aracı Nazi rejiminden sosyalist adalete geçti. Batı'da yazıldığı gibi, "Giyotin kanıtlanmış ve kanıtlanmış bir ölüm makinesiydi." Savaşın sonunda Naziler onu söküp Dresden yakınlarındaki bir gölde boğdular. Giyotin Alman özenle yakalandı, aynı Dresden cezaevinde yıkandı, temizlendi, kuruldu ve yeniden başlatıldı. 1966 yılına kadar kullanıldı. Tarihsel olarak, Alman topraklarında, baştan vurma, çekimden farklı olarak “yoksayılabilir” ölüm türü olarak kabul edildi.
1956'da Macaristan'daki kanlı olaylardan farklı olarak, neden DAC'de az sayıda kurban vardı? Macaristan, BM üyesi ve egemen bir ülkeydi. Orada, ulusal ordusunun bir kısmı Sovyet birliklerine karşı çıktı. Buna ek olarak, Macaristan'daki Sovyet komutanlığı, misilleme amaçlı yangının hemen yenilmesi emrini vermedi. Ve egemen olmayan DAC'de işgal rejimi kaldı. Batı Almanya'dan Amerikan radyo istasyonu RIAS tarafından kontrol edilen yüksek sesle ve iltihaplı yayınlar dışında, Doğu Alman ayaklanmalarına Batılı güçlerin açık müdahalesi fark edilmedi. "Demir Perde ve ülkenin birleşmesi" için bir atılım çağrısında bulunan bu radyo istasyonu, DAC nüfusunun büyük bir kısmı tarafından dinlendi. Sovyet komutanlığı, Berlin'in üç batı kesiminin Sovyet tarafının güç kullanımına karşı protesto eden komutanlarının ifadesine yanıt vermedi. Ve aynı zamanda, bu komutanlar kendi sektörlerinden çok sayıda göstericinin Berlin'deki sınır noktalarına otobüs teslimatını durdurmadılar. Ve karşı tarafta zaten müthiş Sovyet vardı tanklar.
Evin çatı katından bir atış, Sovyet tanker binasını öldürür. Tavan arasında bulunan tank silahları da dahil olmak üzere, halk için seslenen geri dönüş ateşi emri anında verildi. Bundan sonra, tanklar artık vurulmadı. Radyo antenlerine zarar vermek için bazen taşlar üzerlerine atılmıştır.
1953’teki GDR’de hala kendi ordusu yoktu. Dört motorlu piyade taburu, toplam sayısı 11 bin kişi olan, Kışla Halk Polisleri'nin (CNR) bir parçasıydı. Ve halkın yerel polislerinin bazı birimlerinde, mevzuata göre silah yoktu. оружия. Silahları lastik mermiler ve çoban köpekleri olarak kabul edildi. Polis isyancılara direnemedi. Ve bunlar tüfekler, makineli tüfekler ve hatta makineli tüfekler olarak ortaya çıktı. İşgal rejiminin şartları, Sovyet komutasının sert bir şekilde bastırmasını ve nihayetinde silahlı direnişi ezmesini sağladı. İşgal makamlarının hızlı yanıtlarına güzel bir örnek. Sovyet askeri komutanlığı Magdeburg bürosunun duyurusunu okuduk: “... Darch Alfred ve Herbert Strauch vatandaşları, askeri mahkeme mahkemesi tarafından, 17’in 1953’indeki XVUMX’teki aktif provokatif eylemler için ve aynı zamanda gangster eylemlerine katılmaları nedeniyle askeri ekip tarafından öldürüldü. Karar, yılın 18 Haziran 1953’inde uygulandı. "
Batı ülkeleri için beklenmeyen, Doğu Berlin’deki gençlerin haziran ayında Sovyet makamlarının eylemlerine destek veren 24’in büyük bir gösterisinin çok sayıda vatandaşın ortaya çıkmasıydı. Ve o oldu! 1 Temmuz ayında 1953, GDR'deki durum gerçekti. Ve ünlü Alman düzen aşkı, savaşın hatırası ve Alman Nazizminin suçları, herkesin yanında, GDR’nin birçok vatandaşı için bir güç kaynağı haline geldi. Destek vermediler ve ülkede huzursuzluğa yol açan gösterilere ve müteakip mağdurlara gelmediler.
BOZUKLUK NEDENLERİ
Batı Almanya, savaştan Doğu Almanya kadar kötü etkilenmedi. ABD yatırımlarında milyarlarca dolar nedeniyle hızlı ekonomik büyüme yaşadı. Ve GDR'de ekonomi çok yavaş bir şekilde gelişti. Ağır sanayinin neredeyse tamamı ve savaş öncesi Almanya'nın ham madde tabanı Almanya Federal Cumhuriyeti'ndeydi. SSCB'nin, GDR'lere krediler biçiminde etkili bir şekilde yardımcı olacak araçları yoktu. Moskova, bu zor zamanlarda KKTC’den gelen tazminatın boyutunu azaltamadı. GDR'den Almanya Federal Cumhuriyeti'ne on binlerce nitelikli uzman göç etti.
GDR’deki Haziran 1953 etkinliklerinden iki ay önce kıyafet, ayakkabı, toplu taşıma, ekmek, et ve diğer ürünlerin fiyatları yükseltildi. Daha sonra, işletmelerdeki ve şantiyelerdeki üretim standartlarının% 10 - 30 oranında artırıldığı bir hükümet kararı çıkarıldı. Bütün bunlar, nüfusun yaşam standardında keskin bir bozulmaya yol açtı. Bu arada, Batı Berlin “özgür dünyanın vitrini” haline geldi. Gürültülü güzellik yarışmaları, araba yarışları, büyük ve lüks mağazaların açılması - bunların hepsi GDR vatandaşları üzerinde moral bozucu bir etki yarattı.
DAC'nin sosyalizmin yoğun inşaatı konusundaki lider politik ve ekonomik hataları bazen ilk bakışta göze çarpmayan ama kışkırtıcı bir çağrışım yaşadı. Çok geç Moskova'da fark edildi. Ve yanlışlıkla geliştirilen "yeni ekonomik kurs", tarım da dahil olmak üzere özel mülk sahiplerini ve girişimcileri korumak için, çoğu vatandaşa açıklamak için zaman yoktu. Ayrıca, fabrikalarda ve şantiyelerde grevlerin ana nedeni olan üretim standartlarının yükseltilmesi, huzursuzluğun en başında hemen iptal edilmedi. Bu yeni normlar nedeniyle işçi ücretleri üçte bir oranında azaldı. Başka bir görünüşte banal ve sözde önemsiz bir gerçek. Çok küçük bir kıvılcım büyük bir yangına neden olabilir. Şeker ve diğer ürünler için daha yüksek fiyatlar, yapay bal ve reçel için daha yüksek fiyatlara yol açar. Tüm Almanlar için bu yiyecekler tarihsel, örneğin Çin pirinci için ulusal ve favori yiyecekler. Her yerde bu olumsuz gerçek hakkında öfkeli bir üfürüm izledi. Alman işçi daha az para almaya başladı. Ve frau artık normal miktarda ve reçelde bal satın alamazdı. Aynı çikolatanın bir barı Batı Berlin'de Doğu Berlin'den 5 kat daha ucuz.
Halk isyanı, 1954'te işgal rejiminin kaldırılmasına ve egemenliğin GDR tarafından devralınmasına yol açtı. Ağustos ayında, SSCB'den 1954 bu ülkeyi kalan 2,5 milyar tazminat ödemesinden kurtardı ve ayrıca GDR 33 sanayi kuruluşlarını da devretti. Ayrıca, Sovyet tarafı bir kredi sağladı ve ek mal teslimatı yaptı. Bütün bunlar, Alman halkının yaşamını büyük ölçüde iyileştirdi ve siyasi durumun istikrara kavuşmasına neden oldu. GDR, BM üyesi olacak.
FIRSATLAR İÇİN SÜRPRİZ
ABD’nin Berlin’deki Yüksek Komiserliği Dışişleri Bakanlığı’nın raporu 25 Eylül’in yılın 1953’i, “Sovyet ordusu, ilk sıradaki huzursuzluğu hızla harekete geçirme ve bastırma kabiliyetini ortaya koydu ... Sovyet birlikleri, herkes için büyük bir sürpriz olarak ortaya çıkan yüksek disipline ama öncelikle Doğu Almanlar için. ”
GDR'de yılın Haziran 1953 etkinlikleri, Sovyet karşıtı göçmen örgüt Halk İşçi Sendikasını (NTS) şaşırttı. Gerçekleri doğru bir şekilde doğrulamaksızın, NTS broşürü, Alman işçilerine ateş etmeyen Sovyet askerlerinin idamları hakkında titizlikle yazacak. Magdeburg yakınlarındaki bir orman ormanındaki 28'in, 1953 Piyade Alayı'nın 18 askerlerinin Haziran 73'inde vurulduğunu bir broşürde okuduk. Bunlar arasında onbaşı Alexander Shcherbina, özel Vasily Dyatkovsky ve Çavuş Nikolai Tyulyakov da vardı. Berlin'deki mezbahada başka bir 23 Sovyet askeri vuruldu. Bir yıl sonra, Haziran ayında, Berlin’in ABD’inde 1954’te mütevazi bir dikilitaş kuruldu. Geçici hükümetin eski başkanı Alexander Kerensky de dahil olmak üzere Rus göçmenlerinin önde gelen isimleri açılışına geldi. Gri granitte, Alman “Alman subaylar ve 17 Haziran 1953 savaşçılarını özgürlük için vurmayı reddettikleri için ölmek zorunda kalan askerler” adlı bir yazı var. Ve bu konuyu inceleyen ünlü Alman tarihçiler bugün hakkında ne yazıyor? Şöyle yazıyorlar: “Bu askerler asla var olmadı. Ve vurulamadılar. Soğuk bir savaşın işaretleriydiler. ” Sovyet askerlerinin ateş edildiğine dair söylentiler inatla yayıldı. Batı Berlin'e kaçan Sovyet subaylarının hikayelerine referanslar içeriyorlar. Bunlardan biri Binbaşı Nikita Ronshin. Ancak ikincisi bu olaylardan iki ay önce Batı Berlin'e kaçtı. Belirtilen 73 alayı savaşın bitiminden hemen sonra Almanya'yı terk etti. 1989’te Alman tarihçiler, bu çekimlerle ilgili belgeler için SSCB’yi aradılar. Hiçbir şey bulamadım. Ardından bağımsız Ukrayna'da arama yaptılar ve hiçbir şey bulamadılar. Şutun biri - adaşım Çavuş Nikolai Tyulyakov. Ayrıca gücümün ve yeteneklerimin en iyisini bulmaya çalıştım, ama aynı zamanda başarısızlıkla. Ve idam edildiğini iddia edenler, Kruşçev'in emriyle tüm belgelerin imha edildiğini yazıyor. Mesela Kremlin’e iki asistandan Beria’ya olay yerinden raporlar geliyordu: generaller Amayak Kobulov ve Goglidze Lavrentiy Pavlovich’in asi GDR’ye yaptığı gezi sırasında, İçişleri Bakanı olarak görevlerini General Ivan Serov yaptı. Mareşal Zhukov'a yakındı ve Malenkov ve Kruşçev'in adamı olacaktı. Beria, Haziran 26’teki Kremlin 1953’inde, GDR’ye yaptığı ziyaretin ardından ülkenin liderliği toplantısında tutuklandı.
1953'ün DAC'deki Haziran olayları sonunda Kremlin'e iki Almanya'nın olası birleşmesi konusunu kapattı. Savaştan sonra Stalin, SSCB'ye dost birleşik, tarafsız bir Almanya'nın kurulmasını üstlendi. Ancak tarih farklı şekilde karar verdi. Berlin'de, şehrin iki farklı bölgesi arasında bir ayırma duvarı inşa edildi. CIA ve diğer Batılı istihbarat teşkilatları ve politikacılar, Sovyet bloğu ülkelerine karşı müteakip yıkıcı faaliyetlerinde DAC liderliğinin yanlış hesaplamaları ve hatalarını kullandılar.