Gerçekten, bu tarih Hükümetimiz tarafından ilk etapta eylem için bir örnek teşkil edebilir. Ve bu gerçek, yakın gelecekte, çünkü anıtlarımızdaki durum düzelmedi, ancak yalnızca yıldan yıla kötüleşti. Geçen yıl yeterince örnek vardı.
Ama sırayla başlayacağım. Bu anlatımda hiçbir düzen olmamasına rağmen, birinden diğerine atlamak zorunda kalacaksınız. Ama deneyeceğim.
Bu General Ivan Danilovich Chernyakhovsky'nin bir anıtıdır. Heykeltraş N. V. Tomsky ve mimar L. G. Golubovsky'nin eserlerine yapılan anıt, 1950 yılında Vilnius'ta yapıldı. "Litvanya halkının isteği" ne göre. Ve bu hikaye başladığında 1992'a kadar kaldı.
1992'te, yükselen demokrasinin rüzgarları nihayet Litvanya halkının başkanları arasında onur ve vicdan kalıntısı patladı ve aynı "Litvanyalı halkın" şartlarına göre işgalci generalin bir anıtının sökülüp gönderilmesine karar verildi.
Voronej'e taşındık. Bu şehirde ve sakinlerinin anısına, Chernyakhovsky ilk yerlerden birinde. Ve 18'teki Voronej nehri üzerindeki faşistlerin önünü tıkayan 1942 tank komutanı ve 60'ta şehrin sağ yakasını serbest bırakan 1943 ordusunun komutanı olarak. 1949’te, kentin meydanlarından biri genel koruyucunun ve genel kurtarıcının ismini almıştır.
Ancak, anıt değildi. Bu alanda, ancak, Sovyet döneminde bir anıt oldu. Tren istasyonunun önünde. Doğal olarak Lenin.
Biraz daldım. Eski zamanlardan beri, bu yüzden oldu, anıtlar Voronej'de seviliyor. Dahası, bazı nedenlerden dolayı, bu tuhaf kentin sakinleri her zaman bir anıt kurma fikrine cevap verdi. Ve ruble ve elleri. Voronej sakinlerinin lezzetleri böyle. 1868'te kentin en eski anıtının (şair Alexei Koltsov'a), şair A. Andronova'nın (Koltsova) kız kardeşi tarafından toplanan fonlarla açılmasına şaşmamalı. Dünya tarafından toplanan fonlar.
Şehrin tarihini bilen insanlar beni düzeltmeye çalışabilir. Şehirdeki ilk anıt Büyük Peter'di. Evet öyle, ama Naziler anıtı Almanya'ya götürdü ve eritti. Ve şimdi onun yerinde daha küçük bir remake.
Fakat Büyük Petrus'un ilk anıtında bile, bu yazının damgalanması amaçsız değildi: "Büyük İmparator Peter'a - Voronej soyluları ve vatandaşları." Onun iradesine göre, saltanat imparatoru İskender II, 2 500'i hazineden gümüş ruble aldı ve Voronezh toplumu 6 744 ruble ve 41,75 paralarını topladı.
Aynı şey 1992 yılında Voronej’de, Chernyakhovski’ye ait bir anıtın Vilnius’ta yıkılacağını öğrendiklerinde başladı. Ve yerel düzeyde, 25 yıllarından sonra bile hatırlamak güzel olan bu hareketler başladı.
Tabii ki, hiç kimse Moskova'nın yardımına güveneceğini düşünmedi. Voronezh, o zaman komünist “kırmızı kuşak” ın merkeziydi ve başkentte hiç kimse yerel girişimler için parmağını kaldırmazdı. Moskova'da "Silinen", yerel kendilerini döndürmeye başladı.
Bilmiyorum çünkü bütün karakterleri isimle listelemeyeceğim. Aksine herkesi tanıyorum, çünkü kendisinin bu süreçlerle bir ilgisi vardı. Diyelim ki son 25 yıllarında, birçok kişi o kadar çok değişti ki, isimlerinin söylenmesi sürpriz ve güvensizliğe neden olacak. Hayatımızda olur. Ancak gerçek şu ki, birçok kişi arttı. Her şey iyi görünüyordu.
Voronej kültür departmanı başkanı İvan Petrovich Chukhnov'un kaçışına dikkat çekiyor. Efsanevi kişilik, beş belediye başkanı hayatta. İvan Petrovich, inatçılık, dürüstlük ve Litvanyalıların hapsi yüzünden tam anlamıyla öldürüldü ve son çıkmazın sonuna gelindiğinde anıt çalındı. Neredeyse çalıyordu.
Gerçek şu ki, anıt sadece Vilnius'un banliyölerinde açık alanda yatıyordu, erimeyi bekliyor, kaderinin karar verilmesini bekliyordu. Litvanya'dan ve demiryolu işçilerinden çekilen askeri birlik komutanının desteğini kaydeden Chukhnov, aslında bir anıttı ... kısacası, askeri mülkiyet kisvesi altına alındı. Doğal olarak, kendilerini zaten suçlamalarla doldurdukları için, Litvanyalıların yarıkları almalarına izin vermeyen Rus ordusunun güvenilir koruması altında.
Bu yüzden, gecenin altında, “iş gücü” temsilcileri, anıtı generale yükledi ve onları Rusya'ya gönderdi. İyi eller ve teknoloji yeterli. Derin bir yay ve askerler ve memurlar sayesinde çok şey yapmamıza yardımcı oldu. Her ne kadar herkesin kafası herhangi bir şeyin geri çekilmesiyle tıkanmıştı, ancak anıtlar değil.
Fakat askeri onur böyle bir şeydir ...
Ayrıca, Anıt'ı Voronej'e sürükleyip yerlerine boşaltan Güneydoğu Demiryolunun demiryolu işçileri için özel olarak teşekkür ederim.
Balts, hafifçe söylemek gerekirse, bu tür sayılardan ahirel, ancak hiçbir şey yapamadı. Tek şey - kaideyi sıktı.
Böylece, anıt Voronej'e ulaştı. Ancak biraz onarılması ve yeni bir kaide yapılması gerekiyordu. Ve bu, bilirsin, para. Ve önemli olanlar.
Kaç tane kamu kuruluşu yükseldi bilmiyorum. Sadece yıl boyunca 271 000 ruble topladıklarını biliyorum. Ve daha da gerekliydi. Çok daha fazla. Daha sonra şehir yönetim yetkililerinden biri girişimci olan eski bir parti yoldaşından (CPSU zaten oradaydı) yardım istedi.
O zamana kadar birliklerden ayrılmıştım ve sadece bu şirkette çalışıyordum. Danışılan yönetim, kadar 500 000 ruble ayırmaya karar verdi. Maaşım 8 bindi ve maaşım gibi değildi. Tabii ki, sıradan çalışanlar, herkesin “ikramiye olmaz, Chernyakhovsky'ye bir anıt dikiyoruz” olduğu konusunda bilgilendirildiklerinde, biraz depresyona girmişlerdi, ancak yönetimle kim tartışıyor?
Ve süreç sadece gitmedi, aynı zamanda uçtu. Ve anıt sadece dikilmedi, çevrenin iyileştirilmesi için yeterliydi. Yerel granitten Pavlovsk'ta yapılan bir kaide için granit. Bölgede mermer yataklarımız yok, ancak granit daha da cilalanmayacak kadar cilalanabilir. Ama - kendi.
Demek şimdi Ivan Danilovich duruyor, kuzeye, geldiği yere. Chernyakhovsky Meydanı'ndaki General Chernyakhovsky. Şehirdeki, tipik olan herkes de bundan memnun.
Bu hikayeyi neden anlattım? Ayrıca, geçtiğimiz 25 yıllarında, çevremizdeki daha iyi bir yer yoktu. Kısa süre önce, sadece Polonya'da, General Chernyakhovsky yine saldırıya uğradı. Penenzhno kasabasında.
Elbette Polonyalılara “Polonya'nın Penenzhno kentinin” eski Alman şehri olan Melzak olduğunu ve Polonya olmadığını hatırlatmakta fayda var. Polonya bunu İkinci Dünya Savaşı'nın sonunda, Kızıl Ordu'nun eylemleri sayesinde aldı. Ama Polonyalılar gerçekten bir şey duyabilirler mi ... Onlar için daha önemli olan, Chernyakhovski'nin hoşlanmadığı talihsiz “AKovtsy”.
Ancak bunlar, Dışişleri Bakanlığı'nın notları gibi faydasız sözler ve boş konuşma. Polonya, Baltık Ülkeleri veya Ukrayna'da umursamadılar. İşte özü farklı.
Alt satırda, tek bir örneğin özellikle 90-x tımarhanesinden gelen bir eylemin başlangıç noktası olabileceğidir. Yazılı kağıttan biraz daha az maliyetli olduklarında bu notların kullanımı nedir?
Bugün anı hakkında, vatanseverlikten, yeniden net bir şekilde görmeye başladığımızdan ve tüm renklerin ve erdemlerin Demokratlarının kafalarımıza özenle çarptıkları ideallerini onurlandırmaktan söz ediyorsak, buna göre hareket etmeliyiz.
Nasıl? Ve böylece! Sadece askerlerimizi kendi memleketlerine yeniden gömün. Anıtları sökün ve kaldırın, çünkü bunlar sürekli olarak desekrasyon ve yıkım tehdidi altındadır. Ve buraya bizimle birlikte koyun. Dikkatli ve saygılı oldukları garanti edilen Rus topraklarında.
İnsanlara köylere ve köylere kendi masraflarını karşılayan anıtlar koyuyoruz. Çünkü memleketlerinin askeri başarılarında ölümsüzleşmelerini istiyorlar. Şimdi yine halka açık yapılmış filmler yaptık. Neden gemiye binmiyorsun?
Evet, anıt ve savaşçıları başka bir ülkeden almak ucuz değil. Yani yardım edecek birileri var. Bunların adı - "etkili üst düzey yöneticiler" lejyonu. Aylık 1 milyondan günlük 1 milyona kadar maaşlarla. Paylaşarak açlıktan ölmeyin.
Soru, nasıl yaklaşılacağıdır. Ve hangi seviyede. Kuşkusuz, örneğin, bir şarkı söyleyen genç aşık olan ... erkekleri (?) Alırsanız, O zaman evet, onun 8-i veya 9-i gençleştirme prosedürü daha önemlidir. Veya sadece orada bir şeyin derinliklerinden pompalayan ve satan büyük bir şirketin başkanı da iyi bir ipucu olurdu.
En üst düzeyde. Sanırım gitmiş olacaktı. Ve yerinde kalmayacağız.