TJessica Knoll’un bir kadının görünüşte mükemmel hayatı hakkında geçmiş travmalarla aşındırdığı 2015’in en çok satan ilk romanı olan Luckiest Girl Alive’ın kitap kapağında, ucuz görünen siyah bir gülün üzerinde büyük, parlak bir yazı tipi var – yeniden doğuşun bir sembolü, yapışkan, biraz emo. 2010’ların ortalarındaki edebi bir hit için zamanın geldi, ancak aynı zamanda New York kariyercilerinin keskin zekasını ve tırtıklı gözlemlerini içi boş, kazanılmamış bir güçlendirme marşına dönüştüren 2022 Netflix uyarlamasını da bekliyor gibi görünüyor.
Knoll’un senaryosundan Mike Barker tarafından yönetilen film versiyonu, bu yaz Reese Witherspoon tarafından canlandırılan sivri uçlu bir kadın kahramanın edebi bir şutunun başka bir uyarlaması olan Where the Crawdads Sing’e benzer bir sorundan muzdarip. (Crawdads’ın yapımcılarından Witherspoon, başlangıçta Knoll’un romanının haklarını satın aldı ancak projeden ayrıldı.) Her iki film de kaynak materyalinin kusurlarını miras alıyor ve yeniden canlandırıyor. Filmlerin sorunlarının çoğu kitap sorunlarıdır ve En Şanslı Kız Hayattayken, romanın daha rahatsız edici psikolojisini bozma ve sonunu #MeToo hareketine aşılama kararlarıyla daha da kötüleşir.
Knoll’un romanı, 2012’de Gone Girl adlı romanın yazarı ve David Fincher’ın 2014’teki üstün film uyarlamasının senaristi olan Gillian Flynn’e yayımlandıktan sonra karşılaştırmalar yaptı. Luckiest Girl Alive, Gone Girl’e ve hatta Emerald Fennell’in simsiyah Umut Veren Genç Kadın’ına benzer bir kulvarda çalışır: Bunlar, (beyaz, geleneksel olarak güzel) bir kadının dışa dönük sükuneti ile iç safrası arasındaki uçsuz bucaksız uçurumun aşırı damıtılmasıdır ve geçmişe dönüşler düşündürür. vahşi bir dönüş.
Luckiest Girl Alive, ilk yarısında bu mirasın bir kısmını yerine getiriyor: Mila Kunis tarafından otuzlu bir şey olarak oynanan Ani FaNelli, acımasız. Bir kadın dergisinde Cartier giyen seks tavsiyesi yazarı, güzel Nell (Succession’dan Justine Lupe) ile en iyi arkadaşlar ve Nantucket altın çocuğu Luke’u (Finn Wittrock, bir vakıf fonu bebeği oynamak için doğmuş) nişanlı görünüyor. . Asidik monolog aracılığıyla sağlanan iç sesi, erimiş yargıdır. “Zor bir eski mali yardım çocuğu”, zenginliğin görünümüne takıntılıdır, algısına zarar verir (“bir satış elemanının dediği gibi “küçük”, “kısa şişman kızlar içindir”). Karbonhidrattan uzak durmakla övünüyor, sonra Luke bakmıyorken yüzünü pizzayla dolduruyor. Film, 2015 New York’un kırılgan çılgınlığını yakalamada en güçlüsü – tıklım tıklım dolu metrolar, tavus kuşu ofis elbisesi, Ani’nin gözü her zaman daha prestijli bir statü sembolünde, daha iyi bir performansta.
Çatlaklar en başından beri ortaya çıkıyor – Luke ile düğün kayıt bıçakları için alışveriş yaparken, Ani onların kan içinde olduğunu hayal ediyor ve bir belgeselci trajik bir hikayeyi kendi açısından anlatmak için ona yaklaştığında genişliyor. Film, Ani’nin hayatta kaldığını ve 1999’da birkaç sınıf arkadaşını öldüren ve sonradan politikacı olan Dean Barton’ı (Alex Barone) felç eden bir silahlı saldırıdan kısmen sorumlu tutulduğunu ön plana çıkarıyor. Bu yeterince travma olurdu, ancak gerçek hikaye, yeniden icat edilmesinin ve geri alınmasının nedeni, lüks bir özel akademide mali yardım ikinci sınıf öğrencisi olan TiffAni olarak zamanına geri dönüşlerde ortaya çıkıyor.
Genç TiffAni (Chiara Aurelia) sıradan bir gençtir: İngilizceye meraklı, orta sınıf annesi (Connie Britton) tarafından partiye gitmek için utangaçtır. Barker, Ani’nin hayatını ikiye bölen geceyi – korkunç bir cinsel saldırı – alkol ve travma tarafından yanıp sönen anıların damarında akıllıca işler. Titrek, parça parça, istikrarsızlaştırıcı. Aurelia, İngilizce öğretmeni (Scoot McNairy) ve zorba arkadaşları Arthur (Thomas Barbusca) ve Ben’den (David Webster) haber verme baskısı altında utançtan sersemlemiş bir genç olarak etkileyicidir.
O zaman, bu ifşadan sonraki her şeyin bu kadar ağır olması çok yazık. Filmin bir gerilim filminin yankılarının gösterdiği gibi, hiçbir bükülme yok. Kunis, Ani’nin buzlu kabuğun altındaki kırılgan acısına tutunmak için elinden gelenin en iyisini yapar, ancak sağlam performansı klişelerde boğulur. Film, (romanda daha iyi tasvir edildiği gibi) kendi gerçeğini konuşmayı öğrenen bir kadının portresi olabilecek bir şeye değil, mükemmel bir kurbanın hikayesine odaklanıyor: rezil bir trajediden kurtulan, acısı tamamen yanlış anlaşılan ve gözden düşen biri, sadece karanlık sırrı geri almak için mükemmel bir hayat kurar, sonra daha da güçlenir. Hayattaki En Şanslı Kız’ın travmayla parçalanmış bir hayatla, yükün hafifletilmesiyle, olup bitenlere dair kesinliğe duyulan açlıkla, kadınlar için kültürel beklentiler üzerinde oynamanın heyecanıyla ilgileniyor gibi görünen parçaları var. Ama nihayetinde anlattığı hikaye, boş, kendi kendine hizmet eden bir fantezidir.