Rus diplomasisinin başarısı, ancak Rus stratejik nükleer kuvvetlerinin geliştirilmesi ve iyileştirilmesiyle pekiştirilebilir.
Böylece 8 Nisan 2010 tarihinde Prag'da Rusya ve ABD başkanları ciddi bir atmosferde START III kod adlı belgenin altına imzalarını attılar. Bununla birlikte, ülkemizde tutkular, stratejik saldırı silahlarının yakında azaltılması konusunda kaynamaya devam ediyor ve en az Rus-Amerikan anlaşmasının imzalanmasından önceki müzakere sürecinde.
Bu arada, Amerika Birleşik Devletleri'nde belge oldukça sakince alındı. Ancak Rusya Federasyonu'nda tamamen farklı bir tablo gözleniyor. Ve resmi yapılar Rus dış politikasının büyük zaferinden, tarihi bir olaydan, Rus diplomasisinin zaferinden bahsederse, muhalif siyasi güçler Kremlin'i ve Rusya Federasyonu Dışişleri Bakanlığı'nı neredeyse ulusal çıkarlara ihanet etmekle suçlar. Her zaman olduğu gibi, bu gibi durumlarda, gerçek ikisinin arasında bir yerde bulunmalıdır.
BASMAYIN VE ACİLENMEYİN
Rus liderliği START-3'ü tarihsel Dış politikamızın olağanüstü bir zaferi olarak, gezegensel istikrarı güçlendirmek için bir önlem olarak, ülkemiz ve ABD arasındaki ilişkilerde bir adım. Washington'da bu kadar coşkulu konuşmalar duyulmuyor ve Cumhuriyetçiler doğal olarak Demokrat başkanı Rusya'ya taviz verdiği için eleştiriyor.
Bununla birlikte, Çek başkentinde meydana gelen tarihi olayın anlamını anlamak için jeopolitik analiz yöntemini kullanmayı deneyelim. Ama önce şunu belirtmek istiyorum: SSCB'nin son lideri ve Rusya'nın ilk başkanı, ABD ile stratejik nükleer silah sorunlarına ilişkin en azından bir tür anlaşma imzalama arzusunda birleştiler. Aynı zamanda, kural olarak, Amerikan tarafında generallerine, diplomatlarına ve "savunma işçilerine" karşı oynadılar.
Yazar, Mareşal Sergei Akhromeev ve müzakere ekibi stratejik nükleer kuvvetlerin hesaplanması ve azaltılması konularında eşitlik ilkesine uyulmasında ısrar ettiğinde, Mikhail Gorbaçov ve Eduard Shevardnadze'nin kızgınlığına tanık oldu. "Yeterli füze yok mu?" Gorbaçov öfkeyle sordu. Ve Shevardnadze Sovyet ordusuna şu bilgileri verdi: “Seyir füzeleri (ve ayrıca İngiliz-Fransız nükleer silahları, uçak nükleer tesisler. - L. I.), Bay Baker (ABD Dışişleri Bakanı. - L. I.) ile zaten anlaştık. " Bu yaklaşım, Sovyet tarafının INF Antlaşması'na göre Amerikan Pershing'in iki katı büyüklüğündeki daha kısa ve orta menzilli füze sistemlerini bir buçuk kat ortadan kaldırmasına neden oldu. Ayrıca, "evrensel insani değerler" adına, aynı belgeye dünyanın en iyi operasyonel-taktik kompleksi "Oka" nın yok edilmesini sağlayan bir madde ekledi.
Boris Yeltsin, START-2 Antlaşması'nı hazırlama sürecinde uzmanlara da baskı yaptı, herhangi bir uzmanlığı olmadan savaş başlıklarının stratejik füzelerden kaldırıldığını veya ABD tesislerinde hedef alınmadığını duyurdu. Ve hepsi Washington ile ilişkileri geliştirmek adına.
Bir şeyi imzalama arzusu bu sefer Kremlin'i de neredeyse ele geçirdi. Bunun kanıtı, Amerikan başkanının girişimi ile acil bir anlaşma, Washington'un sunduğundan daha fazla Rus nükleer silahını imha etme arzusuyla karşı bir plan ve müzakere sürecinin kısaltılmış şartlarıdır.
Neyse ki, Amerikalılarla müzakerelerdeki Rus delegasyonu, ilk olarak kompozisyonda profesyonel, ikincisi ise bir devlet sorumluluğunda çıktı. Rusya Dışişleri Bakanlığı, üzerine baskı yapmadan, sıkı teslim tarihlerini karşılamayı veya herhangi bir pozisyonda teslim olmayı talep etmeden onurlu davrandı. Aynı zamanda, ayık uzmanlarımız ve politikacılarımız, gelecekteki anlaşmanın Rusya için kritik olmadığını anladılar; savunma-sanayi işbirliğini ve modern silah sistemleri oluşturma yeteneğini yeniden tesis etmenin çok daha önemli olduğunu anladılar.
GEREKLİ KAMU DESTEĞİ
Rus delegasyonunun ana görevi, Rus stratejik nükleer kuvvetlerinin ABD füze savunma sisteminin hızla konuşlandırılmasının misilleme saldırımızı etkisiz hale getirebileceği düzeye indirilmesini önlemekti, çünkü o zaman nükleer silah silâh Rusya caydırıcı rolünü kaybedecek. Rus müzakerecileri, Rus askeri-sanayi kompleksinin ülkenin stratejik nükleer güçlerini geliştirmesini sağlamak için daha az önemli olmayan başka bir görevi çözmek zorunda kaldı. Yani, Rus tasarımcıların, üretim işçilerinin ve teknoloji uzmanlarının düşünce ve eylem özgürlüğünü önceki START-1 Antlaşması'nda belirtilen hükümlere bağlamamaktır.
Yine de, müzakere heyetimizin üyeleri, hem denizaşırı meslektaşlarımızın hem de Rus liberal Amerikan yanlısı güçlerin baskısını etkisiz hale getirmek için halkın desteğine ihtiyaç duyuyordu. Bu nedenle, Rusya Federasyonu'nun askeri uzman topluluğu (bu makalenin yazarı dahil), yerel stratejik nükleer kuvvetlerde orantısız azaltmalara gitme önerisini sert bir şekilde eleştirdi. Örneğin, şu soru ortaya çıktı: Rusya'nın stratejik nükleer silahlarının sayısını üçte birinden daha fazla azaltmaya hazır olduğunu ilan ederek hangi düzeyde “dans etmeliyiz” - fiili mevcudiyetinden veya 2002 Stratejik Saldırı Azaltma Antlaşması'nın öngördüğü rakamdan? Başka bir soru: START-1 Antlaşması'nın Rusya için dezavantajlı olan hükümleri ne olacak? Üçüncü soru, stratejik saldırı silahlarını Amerikan füze savunma sisteminin konuşlandırılmasıyla ilişkilendirmek ve geri dönüş potansiyeli olan deniz tabanlı stratejik seyir füzelerinin sayısındaki artışla ilgili.
ABD delegasyonu müzakerelerde başlangıçta saldırgan ve hatta biraz agresif bir tavır aldı. Liderinin tezleri, Rusya için genel olarak kabul edilemez olan müzakere sürecinin stratejisini açıkça ortaya koydu. İşte en tipik ifadelerden bazıları: "START-3 Antlaşmasının, START-1 ve START-2 Antlaşmalarının hükümlerini, kontrol hükümleri de dahil olmak üzere birleştirmesi gerektiğine inanıyoruz ... Tüm START anlaşmalarının belirsiz olması gerektiğine inanıyoruz ... Kontrolün güçlendirilmesini önermek istiyoruz Mobil toprak tesislerinin üretimi için bir Rus işletmesinde teftişler yapmak için. "
Dahası, Amerikan açıklamalarında genel olarak, yani Topol'lara daha modern özel tanımlama işaretleri yerleştirmek, antlaşmadan çekilmemek için ebedi bir yükümlülük üstlenmek için emir notları verildi. Hatta Amerikalılar, Rusya Devlet Başkanı'nın ABD Başkanı'na hitaben yazdığı resmi bir mektupta Sarov ve Zaraisk'teki işletmelerde tek taraflı olarak nükleer savaş başlığı üretmemeyi taahhüt etmesini önerdi. Ve bu, transatlantik örneklemin "yapılandırmacılığının" yalnızca bir parçasıdır. Aynı zamanda ABD, kongre üyelerini, politikacıları, orduyu ve medyayı kullanarak müzakere pozisyonlarını aktif bir şekilde savundu. Doğal olarak pek çok yerli askeri uzman ve "askeri-sanayi kompleksi" dahil medya da Rus delegasyonunu desteklemek için bilgi mücadelesine katıldı. Dahası, hem Amerikan tarafının hem de Rusya'daki benzer düşünen insanların argümanlarıyla tartışmak zorunda kaldılar.
Olumlu anlar
Müzakereler sırasında, Rus delegasyonu, belgenin mantığını basitleştirmek için, ABD Senatosu tarafından onaylanmamış olan START-1 Antlaşması ile yeni anlaşmanın bağlantısını dışlamak için, denizaşırı ortaklarımız için hoş olmayan bir sürpriz olan önceki START-2'in kusurlu hükümlerini (artan Amerikan kontrolü dahil) kaldırmayı başardı ( örneğin, taraflar toplam taşıyıcı sayısını sınırlar ve daha önce olduğu gibi her bir taşıyıcı türü için değil), stratejik nükleer silahların yalnızca ulusal topraklarda konuşlandırılması gerektiğini, mayınlarda ve kıtalararası denizaltılarda füze savunma sistemlerinin konuşlandırılmasını yasakladığını yaz. geri dönüş potansiyelini koruma olasılığını en aza indirmek için füzeler.
START III Antlaşması metninde başka olumlu noktalar da var. Ancak Amerikan füze savunma sisteminin gelişimini durdurmak ve konvansiyonel yüksek hassasiyetli stratejik silahların cephaneliğini oluşturmak mümkün değildi ve aslında bunu yapmak imkansızdı. Bu iki bölge, Washington'un askeri-politik stratejisinin "kutsal ineği" haline geldi. Müzakereler sırasında, ABD Kongresi açıkça ifade eden bir yasayı kabul etti: stratejik saldırı varlıklarının azaltılması, savunma sistemlerinin konuşlandırılmasını sınırlamaz. Pentagon şefi Robert Gates, özel olarak toplanan bir basın toplantısında şunları söyledi: "... şimdi birkaç ayrı füzeyi durdurmak yerine, düşman devletlerin topraklarından gelebilecek yüzlerce balistik füzeyi etkisiz hale getirebilecek bir sistem yaratmakla ilgili."
Sadece kısa vadede değil uzun vadede de Amerika Birleşik Devletleri'ne yüzlerce füze fırlatabilecek hangi devlet tahmin etmeye değmez: sadece Rusya. Peki, Moskova ile ilişkilerinde "sıfırlanmaya" rağmen Washington neden yüksek hassasiyetli seyir füzeleri ve füze savunması sınıfını inşa etmek için "ölümüne" duruyor?
WASHINGTON TASARIMLARI
Amerikan askeri-politik stratejisindeki değişikliklerin özüne inmeye çalışalım.
2002 yılı. George W. Bush, bir "nükleer inceleme" hazırlamak için bir komisyon kurar. Raporunda şu bulgular yer alıyor:
- yeni Rusya, Amerika Birleşik Devletleri için daha ciddi bir nükleer tehdit oluşturmuyor;
- Amerikan stratejik nükleer silahları, güvenlik alanında ABD siyasi stratejisinin etkili bir aracı değildir, Amerika'yı terörist tehditlerden koruyamazlar ve haydut devletler üzerindeki baskı amaçlarına hizmet etmezler;
- Stratejik nükleer kuvvetlerin bakımı, "verimlilik-maliyet" kriterini karşılamadan önemli mali maliyetler gerektirir.
Kısacası, ABD eliti, jeopolitik dünya egemenliği fikrinin uygulanmasında stratejik nükleer silahların rolünü yeniden düşündü: Amerikan küresel barışı (Amerikan tarzında barış) kavramına muhalif olan ülkelerin nükleer silahları, bu ülkeler (Rusya ve Çin) geri adım atabileceği için Washington'un planlarını engelleyen bir faktördür. ve Amerika Birleşik Devletleri topraklarına misilleme yapmak. Hem Ruslar hem de Çinliler bazen Batı mantığına göre hareket etmezler. Gizemli ruhlar.
Nükleer incelemenin fırtınalı tartışmasının bir sonucu olarak, stratejik nükleer kuvvetlerin bakım ve geliştirme maliyetlerini düşürme ve yeni nesil konvansiyonel silahların geliştirilmesi için tahsisleri artırma kararı alındı. Nükleer silah destekçileri, Rusya ve Çin'de nükleer tehdit görenlerle bir uzlaşma olarak, ABM Antlaşması'ndan çekilme ve küresel bir stratejik füze savunma sistemi yerleştirme kararı alındı. 2003 yılında George W. Bush "Hızlı Küresel Grev" (BSU) konseptini onayladı ve Washington resmen ABM Antlaşması'ndan çekildi. Amerika Birleşik Devletleri Genel Saldırı Komutanlığı kuruluyor, stratejik nükleer kuvvetlerden 450 teçhizatın ona aktarılması ve bunları geleneksel savaş başlıklarıyla yüksek hassasiyetli silahlar fırlatma araçlarına modernize etmesi planlanıyor. Ohio sınıfı en büyük dört denizaltının seyir füzelerine dönüştürülmesi için çalışmalar başladı. Teknelerde 24 SLBM "Trident-2" yerine, 160 SLCM "modernize Tomahawk" kuruldu. Trident-2 SLBM'nin bir kısmının, geleneksel yüksek hassasiyetli, derin nüfuz eden savaş başlıklarıyla yeniden donatılması planlanıyor. Aynı zamanda, yeni bir sınıfın stratejik seyir füzelerinin oluşturulması için çalışmalar yoğunlaşıyor (menzil - 6000 km'ye kadar, hız - Mach 6). 1400 stratejik füze savunma tesisinin konuşlandırılması için büyük ölçekli bir program uygulanıyor.
BSU kavramı, hedef ülkede 2-4 saat içinde birkaç bin yüksek hassasiyetli silahla güçlü bir yoğun saldırı yapılmasını, devletin stratejik istikrarını belirleyen en önemli nesnelerin imha edilmesini ve onu teslim olmaya zorlamasını öngörüyor. Bu kavram, Barack Obama yönetimine göç ettiği için George W. Bush yönetiminin bir fikri haline geldi. Genel olarak, Amerikan pragmatistleri rasyonel bir sonuca vardılar: neden kullanılamayan silahlara çok para harcıyorlar (misilleme grevi olasılığı olduğu ve geniş alanların radyasyon kirliliği tehlikesi olduğu için).
Yugoslavya ve Irak'ın "sorunları" nükleer değil, geleneksel imha yöntemleriyle çözüldü. Ayrıca, operasyonlardaki ana rol, yüksek hassasiyetli seyir füzeleri ve hava bombaları tarafından oynandı. BSU konseptinin uygulanması, Amerikalıların konvansiyonel silahlar alanında en az bir nesil boyunca gezegenin diğer tüm ülkelerinden kopmasına ve küresel bir askeri-teknik tekel haline gelmesine izin veriyor. Yani modern dünyanın bir iktidar diktatörüne dönüşmek.
Aynı zamanda, her ihtimale karşı ABD, stratejik bir füze savunma sistemi kurarak kendisini Rusya ve Çin'in misillemesine karşı sigortalıyor. Yukarıda belirtilen sorunları çözmenin maliyetini düşürmek için, Obama yönetimi bir "güvercin" nükleer karşıtı programı teşvik ediyor. Amerika Birleşik Devletleri, yeni bir siyasi güvenlik stratejisini zorlamak veya daha doğrusu bunu mutlak bir cezasızlık politikası olarak adlandırmak için askeri harcamaları hızla artırıyor ve NATO'yu bir gezegen jandarmasına dönüştürüyor. Ve aynı zamanda, nükleerden arınmış evrensel bir dünya için çarmıha geriyorlar, aynı zamanda BSU konseptinin pratikte etkinliğini test etmek için İran topraklarında "canlı ateş tatbikatları" planlıyorlar. Amerikan tarzı huzur budur.
Bir dizi önemli nüanslar
Burada nispeten yakın geçmişten birkaç bölümü hatırlamak uygun olur. ABD ile SSCB arasında stratejik silahların sınırlandırılması ve azaltılmasına ilişkin önceki anlaşmalar, bazen siyasi pozitiflere ek olarak dramatik sonuçlar doğurdu. Böylece, Karayip krizinde Nikita Kruşçev'e teslim olduğu ve nükleer silahları Sovyetler Birliği sınırlarından çekmeyi kabul ettiği iddia edilen John F. Kennedy, Teksas'ta vurularak öldürüldü. Amerikan tarafında silahsızlanma sürecini başlatan Richard Nixon, görevden alma tehdidi altında zorla istifa ederek (1972'de imzalanan ABM ve SALT anlaşmalarının ve SSCB ile ABD arasındaki ilişkilerde genel bir atılımın etkisiyle) sona erdi. John F. Kennedy'nin öldürülmesinden kısa bir süre sonra Kruşçev emekli oldu. Sovyet seçkinlerinin sabrını aşan düşüş, iddiaya göre Küba füze krizinde Amerikalılara verilen tavizler ve Sovyet füzelerinin Küba'dan çekilmesiydi. Mikhail Gorbaçov, INF ve START anlaşmalarındaki tavizleri için kendisini affetmeyen güvenlik güçlerinin güçlü desteğiyle SSCB Başkanı görevinden alındı.
Bu silahsızlanma sorununun bir başka tarihsel yönü de uzlaşma meselesidir. Sovyet Gorbaçov öncesi liderlik, ülkenin ana silahlarının eşitliğini azaltma konusunda çok dikkatli ve dikkatliydi. Gorbaçov ve Şevardnadze eşitlik ilkesini ihlal ettiler. Ancak sayımın binlerce taşıyıcı ve savaş başlığına gittiği koşullarda, kişi bu maliyetlere gözlerini kapatabilir - yüz daha az, yüz daha fazla, diğer tarafı yok etmenin ve kendi başına ölmenin hiçbir maliyeti yok. Esas caydırıcı buydu: kimse ölmek istemiyordu, hatta düşmana daha fazla zarar vermek istemiyordu (gezegenimiz hiç intihar durumu görmemişti).
Bugün durum farklı. Hesap hem teslimat aracına hem de savaş başlığına gidiyor. Rusya'nın konumunda ana unsur, nükleer savaş başlıklarının taşıyıcılarıdır. Sovyet füzelerinin her biri 6-10 birden fazla savaş başlığı taşıyordu (R-36 m-2 40 daha fazla yanlış hedef taşıyordu ve herhangi bir füze savunmasını kırdı). Şimdi, gelecekte esas olarak "tek başlı" füzelerimiz var, "üç başlı". Sovyet uçaklarının stratejik nükleer kuvvetlerimizin savaş gücünden çekilmesiyle ve ABD'nin stratejik füze savunması oluşturması koşullarında, durum Rus tarafı için kritik hale gelebilir.
Rusya Dışişleri Bakanlığı, START-3 Anlaşması'ndan erken çekilme olasılığını duyurdu. Ama bu bize güvenlik açısından ne verecek? Yerli savunma-sanayi kompleksi iyileşmeyi başarırsa ve Silahlı Kuvvetlerle birlikte ABD'yi yüksek hassasiyetli silahlar kullanarak hızlı bir küresel saldırıya başvurma cazibesinden uzak tutarsa, anlaşmadan çekilmenin bir anlamı yoktur. Stratejik nükleer kuvvetler için umut verici yöntemlerle başarısız olursak, Amerikalılar diplomatik sınırlarımızla ilgilenmezler.
Ancak Odessa'da dedikleri gibi seçenekler var. Amerika Birleşik Devletleri füze savunmasını ve yüksek hassasiyetli silahlarını tehlikeli bir düzeye çıkarırsa, Rusya Çin'e Amerikan füze savunma sistemine karşı ortak bir karşı koyma anlaşması yapmayı önerebilir. Yani, etkinlikte Rus ve Çin füzelerinin ortak fırlatılması hakkında ... Böyle bir adım, herhangi bir Amerikan yönetimini ayağa kaldıracak, uluslararası güvenliği daha dengeli hale getirecek ve Rusya'nın hem batı hem de doğu stratejik yönlerinden güvenliğini önemli ölçüde artıracaktır.
START-3 Antlaşması'na gelince, yeni Amerikan nükleer doktrinine mantıksal olarak uyuyor. Rusya'nın bu belgeye ihtiyacı var mı? Bu soruya kesin olarak cevap vermek zor. 608 uçak gemisi, yaklaşık 2700 nükleer savaş başlığı ve müzakereler sırasında elde edilen ilkini inşa etme olasılığını içeren stratejik nükleer cephaneliğimiz caydırıcılığın temelini koruyor. ABD'nin, yerel liberallerin planlarına yönelik güçlü bilgi ve kamuoyunun muhalefeti, Rus delegasyonunun Rusya Dışişleri Bakanlığı'nın yapıcı desteğiyle müzakerelerde dürüst, sorumlu çalışması, en kötü niyetlerin gerçekleşmesine izin vermedi.
Ancak yine de sözleşme sadece kağıt. ABD askeri-politik stratejisini dönüştürmek için Amerikan programlarını kaydeder. Ve herhangi bir başkanlık idaresi altında Washington'un bunları ısrarla uygulayacağına dair güven var. Rus tarafı için, belgenin minimum parametrelerini bile maddi bir temel ile doldurmak ciddi bir sorun haline gelecektir. Bu nedenle, bir çekilişin büyük olasılıkla Prag'da kaydedildiğini söyleyebiliriz. Ancak anlaşmanın siyasi anlamı Moskova için şüphe götürmez: Amerika Birleşik Devletleri ile stratejik nükleer güçler sorununun eşit düzeyde tartışılması bile Rusya'nın jeopolitik statüsünü yükseltmiştir. Ve Nobel Barış Ödülü sahibinin itibarına bu imzayla verilen destek bizim için çok faydalı: Obama Amerika'yı daha iyi hale getirmeye çalışıyor. Tanrı bağışlasın. Amerikalılarla eşit olacağımız başka sorun yok: farklı ağırlık kategorilerinde onlarla birlikteyiz.
8 Nisan'da Prag'da imzalanan antlaşma, Rus dış politikasının kuşkusuz başarısıdır. Doğru, sadece teorik olarak Rusya Federasyonu'nun güvenliğini etkiliyor.
BAŞLANGIÇ 3: kazanmak, kaybetmek ya da berabere çekmek?
- Yazar:
- Leonid IVASHOV Jeopolitik Sorunlar Akademisi Başkanı, Albay General
- Orijinal Kaynak:
- http://www.vpk-news.ru"rel =" nofollow ">http://www.vpk-news.ru
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter