We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Şeytan Gibi Dövüş - Gettysburg'da İlk Gün, 1 Temmuz 1863, Chris Mackowski, Kristopher D. Davis
Şeytan Gibi Dövüş - Gettysburg'da İlk Gün, 1 Temmuz 1863, Chris Mackowski, Kristopher D. Davis
Gettysburg savaşının ilk günü, daha ünlü ikinci ve üçüncü günlerden çok farklıydı. Güneydeki ünlü sırtlar yerine şehrin kuzeyinde, farklı bir zeminde savaşıldı ve her iki tarafın da gün içinde çatışmalara fazladan birlikler attığı bir karşılaşma savaşı olarak başladı. Sonuç olarak, Lee'nin belirsizliği ve Meade'in tercih ettiği savaş alanında değil Gettysburg'da durma kararı, savaşın sonucunun anahtarı olmasına rağmen, ne Lee ne de Meade günün olaylarında gerçekten önemli bir rol oynamıyor. İlk günün evrimleşme şekli nedeniyle, ikinci ve üçüncü gündeki olaylardan daha 'acıklı' bir hikayedir ve bu belki de neden her zaman hak ettiği ilgiyi görmediğini açıklamaya yardımcı olur.
Burada yazarların, Konfederasyonların Gettysburg'a ayakkabı aramak için geldiği ünlü hikaye veya Birlik birliklerinin aldığı yeni pozisyonlara saldıramayan Konfederasyon başarısızlığı konusundaki tartışmalar da dahil olmak üzere, savaşı çevreleyen bazı efsaneler olarak bakabilecekleri bir alan var. şehrin güneyinde. Bunların çoğu ekler dizisinde ele alınmıştır, bu nedenle ana metnin akışını engellemezler.
Tüm savaşın ilk gününe oldukça geniş bir kapsama alanı sağlayan daha büyük bazı hesaplar okudum, ancak hiçbiri bu düzeyde ayrıntıya girmedi. Kitap ayrıca, savaşın ilk gününde yaşananlara, yalnızca ikinci ve üçüncü günlerin daha ünlü mücadelelerinin bir birikimi olarak değil, kendi başlarına önemli olarak bakmaktan da yararlanıyor. Metin, iyi anlaşılır haritalarla ve savaş alanının geniş bir savaş alanı parkı haline gelmeden önce nasıl göründüğüne dair iyi bir fikir veren çağdaş ve yakın çağdaş fotoğraflardan oluşan etkileyici bir seçimle destekleniyor.
Bölümler
1 - Kampanya
2 - İlk Atışlar
3 - Şeytan Gibi Dövüş
4 - Bitki Ağacı
5 - John Reynolds'un Ölümü
6 - Demiryolu Kesimi
7 - Meşe Tepesi
8 - Meşe Sırtı
9 - XI Kolordu Geliyor
10 - Daralt
11 - Tuğla Bahçesinde Savaş
12 - Savaş Alanının Anahtarı
13 - Mezarlık Tepesi
Yazar: Chris Mackowski, Kristopher D. Davis
Baskı: Ciltsiz
Sayfalar: 168
Yayıncı: Savaş Beatie
yıl: 2015
Gelişen İç Savaş: Şeytan Gibi Dövüş : Gettysburg'da İlk Gün, 1 Temmuz 1863 (Ciltsiz)
Konfederasyon güçleri dağ geçitlerinde el yordamıyla ilerlerken, Pennsylvania'nın küçük bir kavşak kasabasının eteklerinde Federal süvari ile tesadüfi bir karşılaşma, Lee'nin veya herhangi birinin kontrolünün ötesine hızla tırmanan bir dizi olayı tetikledi. Her iki tarafta da sürekli değişen bir savaş yapbozunda asker dalgaları oluştu. "Şeytan gibi savaşmak zorunda kalacaksın. . ." bir Birlik süvarisi tahmin etti.
Kuzey Amerika kıtasının tarihindeki en maliyetli savaş başlamıştı.
1 Temmuz 1863, Gettysburg savaşının en çok gözden kaçan aşaması olmaya devam ediyor, ancak ardından gelen tüm kader olaylarına zemin hazırladı.
Tartışmaya onlarca yıllık aşinalığı getiren tarihçiler Chris Mackowski, Kristopher D. White ve Daniel T. Davis, ilgi çekici üsluplarıyla, savaşın ilk gününün eylemini anlatıyor ve Fight Like the Devil'daki derin etkileri araştırıyor.
Gelişen İç Savaş Serisinden Çok Yakında: Gettysburg'da İlk Gün
Gelişen İç Savaş Serisinin Gettysburg ile başlaması çok açık olurdu, ancak şimdi ilerlemeye başladığımıza göre, bunun için çok fazla talep alıyoruz. Yani, teslim etme zamanı.
Ama Gettysburg tüm İç Savaş savaşlarının büyükbabası olduğu için ve savaş alanları, sadece bir kitapta adaleti sağlamamızın hiçbir yolu yok.
ECW, İç Savaş'ın en ünlü muharebesi hakkında mini bir kitap serisi olacak olan ilk cildi duyurmaktan mutluluk duyar: Şeytan Gibi Dövüş: Gettysburg'da İlk Gün Chris Mackowski ve Daniel T. Davis tarafından. Kitapta ayrıca ünlü alay tarihçisi Mark H. Dunkelman'ın bir önsözü de yer alıyor.
Gettysburg'u ilk kez küçük yaşta ailesiyle birlikte ziyaret eden Dan, “Bu projede çalışmak ne büyük bir ayrıcalıktı” diyor. Yıllık gezilerin yıllar boyunca devam ettiğini söylüyor.
Dan, "İlk günün dövüşlerini incelemek, bize Robert E. Lee'nin zihniyeti hakkında ilginç bir fikir veriyor" diye açıklıyor. “İlk günün ezici Konfederasyon başarısı, geçmiş başarılarla birleştiğinde, Lee'ye savaşın son gününde olduğu kadar ikinci gün de taarruza geçmesi için ilham veriyor.”
Chris, 1 Temmuz 1863'te tek zafer kazananların Konfederasyonlar olmadığını da ekliyor. “Düşünürseniz, Kayıp Dava ilk büyük zaferini o gün kazandı, çünkü o zamandan beri insanlar Stonewall Jackson'ın Gettysburg'da yokluğu hakkında derin düşüncelere daldılar” diyor. Bir saniyeliğine satın almıyorum. Yine de Birinci Gün'de ortaya çıkan mitoloji büyüleyiciydi.
Chris de Gettysburg savaş meydanında büyüdü. “En eski İç Savaş anılarım Birinci Gün savaş alanından geliyor”, diyor. “Sonunda o alanın hikayesini anlatabilmek ne büyük zevk!”
Genel bir angajman getirmeyin, Konfederasyon Generali Robert E. Lee komutanlarını uyardı. Kuzey Virginia Ordusu, güney-orta Pennsylvania'yı ikiye bölerek, eski düşmanı Potomac Ordusu ile tam ölçekli bir çatışma için çok yayılmış ve çok savunmasızdı. Kuzey'in bu son Konfederasyon işgali üzerine çok fazla şey biniyordu. Çok fazla şey tehlikedeydi.
Konfederasyon kuvvetleri dağ geçitlerinde el yordamıyla ilerlerken, Pennsylvania'nın küçük bir kavşak kasabasının eteklerinde Federal süvari ile tesadüfi bir karşılaşma, Lee'nin veya herhangi birinin kontrolünün ötesine hızla tırmanan bir dizi olayı tetikledi. Her iki tarafta da sürekli değişen bir savaş yapbozunda asker dalgaları oluştu. "Şeytan gibi savaşmak zorunda kalacaksın. . ” Bir Birlik süvarisi tahmin etti.
Kuzey Amerika kıtasının tarihindeki en maliyetli savaş başlamıştı.
1 Temmuz 1863, Gettysburg savaşının en çok gözden kaçan aşaması olmaya devam ediyor, ancak ardından gelen tüm kader olaylarına zemin hazırladı.
Tartışmaya onlarca yıllık aşinalığı getiren—Gettysburg, her iki adamın da birlikte büyüdüğü savaş alanıdır—tarihçiler Chris Mackowski ve Daniel T. Davis, her zaman ilgi çekici tarzlarıyla, savaşın ilk gününün eylemini anlatıyor ve derin sonuçları keşfediyor.
Ürün Beschreibüngen
Mitwirkende 'den Autor und Weitere
Appomattox Adliye Sarayı Ulusal Tarihi Bölgesi ile Fredericksburg ve Spotsylvania Ulusal Askeri Parkı'nda eski bir tarihçi olan Daniel T. Davis, Gelişen İç Savaş'ın (www.emergingcivilwar.com) ortak yönetici editörüdür. Emerging Civil War Series'de altı kitabın ortak yazarlığını yaptı ve Blue & Gray, Civil War Times ve Hallowed Ground'da da makaleler yazdı ve ortak yazarlar arasında yer aldı.
Chris Mackowski, Ph.D., çevrimiçi kaynak Emerging Civil War'ın genel yayın yönetmeni ve kurucu ortağıdır. Allegany, NY'deki St. Bonaventure Üniversitesi'ndeki Jandoli İletişim Okulu'nda yazarlık profesörü olan Chris, aynı zamanda orta Virginia'daki Spotsylvania savaş alanında tarihi bir mülk olan Stevenson Ridge'de tarihçi olarak ikamet etmektedir. Ödüllü Gelişen İç Savaş Serisinin dizi editörü, İç Savaş üzerine bir düzine kitap yazdı veya ortak yazarlık yaptı ve makaleleri büyük İç Savaş dergilerinde yayınlandı.
Kristopher White, Penn-Trafford Recreation Board için tarihçi ve Pittsburgh, PA yakınlarındaki Allegheny County Community College için sürekli eğitim eğitmenidir. White, Norwich Üniversitesi'nden Askeri Tarih alanında yüksek lisans derecesi ile mezun oldu ve aynı zamanda Kaliforniya Üniversitesi Pennsylvania'dan Tarih alanında lisans derecesi ile mezun oldu. Beş yıl boyunca Fredericksburg ve Spotsylvania Ulusal Askeri Parkı'nda kadrolu askeri tarihçi olarak hizmet etti ve halen gönüllü olarak hizmet veriyor. Kısa bir süre için Gettysburg'daki Lisanslı Savaş Alanı Rehberleri Derneği'nin üyesiydi. Son yedi yılda 40'tan fazla yuvarlak masa toplantısı ve tarihi toplulukla konuştu. America's Civil War, Blue and Gray, Civil War Times ve Armchair General'da yayınlanmış çok sayıda makalenin yazarı ve ortak yazarıdır. White, The Last Days of Stonewall Jackson'ı uzun zamandır arkadaşı Chris Mackowski ile birlikte yazdı. İkisi birlikte çok sayıda makale yazdılar ve şu anda İkinci Fredericksburg Savaşı ve Salem Kilisesi - Dieser Text bezieht sich auf eine andere Ausgabe: ciltsiz kitap hakkında kitap uzunluğunda bir çalışma üzerinde çalışıyorlar.
Şeytan Gibi Dövüş - Gettysburg'da İlk Gün, 1 Temmuz 1863, Chris Mackowski, Kristopher D. White, Daniel T. Davis - Tarih
Şeytan Gibi Dövüş: Gettysburg'daki İlk Gün, 1 Temmuz 1863, Chris Mackowski, Daniel T. Davis ve Kristopher D. White tarafından
El Dorado Tepeleri: Savaş Beatie, 2015. Pp. xxii, 170. Resim, haritalar, ekler., notlar, biblio., indeks. 14,95 dolar kağıt. ISBN: 1611212278.
Gettysburg'daki İlk Perdeye Analitik Bir Bakış
Yaklaşık bir düzine kitabı ve pek çok makalesi olan yazarlar, bize Gettysburg'daki ilk günün, tek başına savaşın en büyük bir düzine muharebesinden biri olan mükemmel bir analitik genel bakış sunuyor.
Savaşı savaşın çerçevesine oturtmak için kısa bir girişle açılıyorlar. Daha sonra, genellikle görgü tanıklarının ifadelerine atıfta bulunarak, günün savaşlarının ana olaylarını incelerler. Yazarlar, alanın farklı bölümlerindeki olayları karşıt taraflarca az çok kronolojik bir şekilde ele almak için ileri geri kestikleri için, bu hızlı tempolu bir tedavidir.
Yazarlar, kritik olayların ve Jeb Stuart'ın savaş sırasındaki kıvrımları, Birliğin "Pipe Creek" planı, Dick Ewell'in kararı gibi bazı özellikle tartışmalı veya ilginç konuların çok sayıda analizini sağlarlar. Olumsuz Saldırı Mezarlığı Tepesi, John Reynolds'un generalliği ve daha fazlası, bazıları "misafir" uzmanlar tarafından yazılan bir dizi ekte ele alınmıştır.
İyi resimli ve iyi bir savaş düzeniyle, Şeytan Gibi Savaş, Savaş'ın "Yükselen İç Savaş" serisindeki bir cilt, İç Savaş'ın acemi öğrencisi veya profesyonel tarihçi tarafından kârla okunabilir.
Not: Şeytan gibi savaşın e-Kitap olarak da mevcuttur, ISBN 978-1-61121-224-2
İçindekiler
Askeri durum Düzenle
Richmond Edit'e karşı sendika girişimleri
Amerikan İç Savaşı'nın Doğu Tiyatrosu'nda Birliğin amacı, Konfederasyon başkenti Richmond, Virginia'yı ilerletmek ve ele geçirmekti. Savaşın ilk iki yılında, dört büyük girişim başarısız olmuştu: ilki, Temmuz 1861'de Birinci Boğa Koşusu Savaşı'nda (First Manassas) Washington DC'den sadece birkaç mil uzakta suya düştü. Tümgeneral George B. McClellan's Peninsula Sefer amfibik bir yaklaşım benimsedi, 1862 baharında Potomac Ordusu'nu Virginia Yarımadası'na indirdi ve Yedi Gün Savaşlarında General Robert E. Lee tarafından geri çevrilmeden önce Richmond'a 9,7 km (9,7 km) yaklaştı. [14]
O yaz, Tümgeneral John Pope'un Virginia Ordusu, İkinci Bull Run Savaşı'nda yenildi. Aralık 1862'de, Tümgeneral Ambrose Burnside Potomac Ordusu'na komuta etti ve Fredericksburg Savaşı'nda yenildiği Virginia, Fredericksburg yoluyla Richmond'a ulaşmaya çalıştı. Bu Birlik yenilgileri dizisi Eylül 1862'de Lee'nin Maryland'e taşınmasıyla kesintiye uğradı ve kampanyası Antietam Savaşı'nda McClellan tarafından geri çevrildi, ancak bu Richmond için bir tehdit oluşturmadı. [15]
Potomac Ordusunda Sarsıntı
Ocak 1863'te, Fredericksburg Savaşı ve aşağılayıcı Çamur Yürüyüşü'nün ardından Potomac Ordusu, artan firarlardan ve düşen moralden muzdaripti. Tümgeneral Ambrose Burnside, Fredericksburg'daki felaketten sorumlu olduğunu düşündüğü birkaç generali ortadan kaldırarak Potomac'ın liderliğindeki Ordu'yu toplu olarak temizlemeye karar verdi. Gerçekte, Kongre'nin onayı olmadan kimseyi görevden alma yetkisi yoktu. [16]
Tahmin edilebileceği gibi, Burnside'ın tasfiyesi hiçbir yere gitmedi ve Başkan Abraham Lincoln'e Potomac Ordusu komutanlığından istifasını teklif etti. Ordudan tamamen istifa etmeyi bile teklif etti, ancak başkan onu kalmaya ikna etti ve onu Ohio Departmanı komutanı olduğu Batı Tiyatrosu'na transfer etti. Burnside'ın eski komutanı olan IX Kolordusu, Virginia Yarımadası'na transfer edildi; bu hareket, Konfederasyonları, Korgeneral James Longstreet komutasındaki Lee'nin ordusundan birliklerini ayırmaya sevk etti; bu karar, yaklaşmakta olan harekatta sonuç doğuracak bir karardı. [17]
Abraham Lincoln, Doğu ordusu için uygun hedefin başkent gibi herhangi bir coğrafi özellik değil, Robert E. Lee'nin ordusu olduğuna ikna olmuştu [18] ama o ve generalleri, Lee'yi buraya getirmenin en güvenilir yolunun bu olduğunu biliyorlardı. belirleyici bir savaş başkentini tehdit etmekti. Lincoln, 25 Ocak 1863-Maj'da yeni bir generalle beşinci kez denedi. General Joseph Hooker, daha önceki alt komutanlıklarda iyi performans gösteren kavgacı bir üne sahip bir adam. [19]
Burnside'ın ayrılmasıyla, Tümgeneral William B. Franklin de ayrıldı. Franklin, George B. McClellan'ın sadık bir destekçisiydi ve Hooker'ın emrinde hizmet etmeyi reddetti, çünkü ondan kişisel olarak hoşlanmadı ve ayrıca Hooker'dan kıdemli olduğu için. Tümgeneral Edwin V. Sumner, yaşlılığı (65 yaşındaydı) ve sağlık durumunun kötü olması nedeniyle istifa etti. Missouri'de bir komutanlığa atandı, ancak bunu üstlenemeden öldü. Brik. General Daniel Butterfield, V Kolordu komutanlığından Hooker'ın kurmay başkanı olarak atandı. [20]
Hooker, ordunun çok ihtiyaç duyulan yeniden örgütlenmesine girişti ve Burnside'ın hantal olduğunu kanıtlayan büyük tümen sistemini ortadan kaldırdı, ayrıca artık çok kolordu operasyonlarını komuta etmek için güvenebileceği yeterli kıdemli subaya sahip değildi. [21] Süvarileri Brig komutasında ayrı bir kolordu halinde düzenledi. General George Stoneman (Fredericksburg'da III. Kolorduya komuta etmişti). Ancak süvarileri tek bir örgütte toplarken, topçu taburlarını piyade tümeni komutanlarının kontrolüne dağıtarak ordunun topçu şefi Brig'in koordinasyon etkisini ortadan kaldırdı. General Henry J. Hunt. [22]
Hooker, olağanüstü bir yönetici olarak ün kazandı ve Burnside altında yeni bir düşük seviyeye düşen askerlerinin moralini geri kazandı. Yaptığı değişiklikler arasında birliklerin günlük diyetinde yapılan düzeltmeler, kamp sıhhi değişiklikleri, levazım subayı sisteminin iyileştirilmesi ve hesap verebilirliği, şirket aşçılarının eklenmesi ve izlenmesi, çeşitli hastane reformları, iyileştirilmiş bir izin sistemi, artan firarları önleme emirleri, iyileştirilmiş tatbikatlar vardı. , ve daha güçlü subay eğitimi. [23]
İstihbarat ve planlar
Hooker, ordu komutasındaki öncüllerinden daha üstün olan, rakip ordunun konumu ve yetenekleri hakkında gelişmiş askeri istihbarattan yararlandı. Genelkurmay başkanı Butterfield, 120. New York Piyade Birliği'nden Albay George H. Sharpe'ı Brig yönetimindeki amir mareşal işlevinin bir parçası olan Potomac Ordusunda yeni bir Askeri Bilgi Bürosu kurmakla görevlendirdi. General Marsena R. Patrick. Daha önce, Allan Pinkerton ve onun dedektiflik bürosu gibi istihbarat toplayıcıları, yalnızca mahkumları, kaçakları, "kaçakları" (köleler) ve mültecileri sorgulayarak bilgi toplardı. [25]
Yeni BMI, piyade ve süvari keşif, casuslar, izciler, sinyal istasyonları ve bir hava balon kolordu dahil olmak üzere diğer kaynakları ekledi. Hooker, bu ek kaynaklardan ilişkilendirilen daha eksiksiz bilgileri aldığında, Antietam ve daha yakın zamanda Fredericksburg savaşlarının özellikleri olan doğrudan ön saldırıların kan banyosundan kaçınırsa, geçişinde başarılı olamayacağını fark etti. Rappahannock'un "stratagem dışında." [26]
Hooker'ın ordusu, Falmouth ve Fredericksburg civarındaki kış karargahlarından Rappahannock boyunca Lee ile karşılaştı. Hooker, kağıt üzerinde öncekilerden daha üstün bir strateji geliştirdi. Binbaşı General George Stoneman komutasındaki 10.000 süvari askerini Rappahannock'u akıntıya karşı karşıya geçirmeleri ve Konfederasyon'un arka bölgelerinin derinliklerine baskın yapmaları için göndermeyi planladı, Richmond'daki Konfederasyon başkentinden Fredericksburg'a uzanan ve Lee'nin hatlarını kesecek olan demiryolu boyunca önemli tedarik depolarını yok etti. iletişim ve tedarik. [27]
Hooker, Lee'nin bu tehdide Rappahannock'taki müstahkem mevkilerini terk ederek ve başkentine doğru geri çekilerek tepki vereceğini düşündü. O sırada, Hooker'ın piyadeleri Rappahannock'u takip ederek geçerek Lee'ye hareket halindeyken ve savunmasızken saldıracaktı. Stoneman 13 Nisan'da bu dönüş hareketini gerçekleştirmeye çalıştı, ancak şiddetli yağmurlar Sülfür Pınarı'ndaki nehir geçiş alanını geçilmez hale getirdi. Başkan Lincoln, "Bunun şimdiden başka bir başarısızlık olmasından çok korkuyorum" diye yakındı. Hooker, 19 Nisan'da Lincoln, Savaş Bakanı Edwin M. Stanton ve genelkurmay başkanı Henry W. Halleck ile Aquia'da bir toplantı için yeni bir plan oluşturmak zorunda kaldı. [28]
Hooker'ın ikinci planı, Lee'nin ordusunu cesur bir çift kuşatma içinde aynı anda hem süvarilerini hem de piyadelerini başlatmaktı. Stoneman'ın süvarileri, derin stratejik baskınında ikinci bir girişimde bulunacaktı, ancak aynı zamanda, üç kolorduda (V, XI, XII Kolordu) 42.000 adam, Kelly'nin Ford'unda nehrin yukarısındaki Rappahannock'u geçmek için gizlice yürüyecekti. Daha sonra güneye doğru ilerleyecek ve Rapidan'ı Germanna ve Ely'nin Ford'unda geçecek, Chancellorsville kavşağında yoğunlaşacak ve Lee'nin ordusuna batıdan saldıracaklardı. [29]
Yoldayken, II. Kolordu'dan iki tümende 10.000 adam, ABD Ford'unda geçecek ve Konfederasyonları nehirden uzaklaştırmak için V Kolordusu ile birleşecekti. Çifte kuşatmanın ikinci yarısı doğudan gelecekti: iki kolorduda (John Sedgwick'in genel komutası altındaki I ve VI. yan. [30]
Kalan 25.000 adam (III Kolordu ve II Kolordu'nun bir bölümü), Konfederasyonun dikkatini dönüş hareketinden uzaklaştırmak için Falmouth'daki kamplarında görünür durumda kalacaktı. Hooker, Lee'nin ya geri çekilmek zorunda kalacağını, bu durumda şiddetle takip edileceğini ya da Birlik Ordusu'na elverişsiz arazide saldırmak zorunda kalacağını tahmin etti. [31]
Savaş alanının belirleyici özelliklerinden biri, Rapidan'ın güneyinde yerel olarak "Spotsylvania'nın Vahşi Doğası" olarak bilinen yoğun bir ormanlık alandı. Bölge bir zamanlar açık, geniş yapraklı bir ormandı, ancak sömürge zamanlarında, yerel pik demir fırınları için odun kömürü yapmak için ağaçlar yavaş yavaş kesildi. Odun arzı tükendiğinde, fırınlar terk edildi ve yoğun bir böğürtlen, çalılık, asma ve alçak bitki örtüsü kütlesi oluşturarak ikincil orman büyümesi gelişti. [32]
1840'larda terk edilen Catharine Fırını, Konfederasyon savaş çabası için demir üretmek üzere yakın zamanda yeniden faaliyete geçmişti. Bu alan, topçuların konuşlandırılması ve büyük piyade birliklerinin kontrolü için büyük ölçüde uygun değildi, bu da Birliğin askeri güçteki avantajının bir kısmını geçersiz kılacaktır. Adamlarının bu bölgeden hızla uzaklaşması ve doğudaki açık alanda Lee'ye saldırması Hooker'ın planı için önemliydi. Bu batıdan doğuya hareket için üç ana yol vardı: Orange Plank Road, Orange Turnpike ve River Road. [33]
Konfederasyon düzenlemeleri aşağıdaki gibiydi: Fredericksburg'daki Rappahannock hattı, Longstreet'in Marye's Heights'taki Lafayette McLaws'ın Birinci Kolordu bölümü tarafından işgal edildi ve Jackson'ın tüm İkinci Kolordusu sağlarındaydı. Early'nin bölümü Prospect Hill'deydi ve Rodes, Hill ve Colston bölümleri, Konfederasyon'un sağ kanadını nehir boyunca neredeyse Skinker's Neck'e kadar genişletti. Longstreet'in Kolordusu'ndan gelen diğer tümen, Anderson'ın sol kanattaki nehir geçişlerini koruyordu. Stuart'ın süvarileri, büyük ölçüde, piyadenin sol kanadının ötesinde, Kelly'nin Ford yakınlarındaki Culpeper County'deydi. [34]
İlk hareketler Düzenle
27-30 Nisan: Savaşa Hareket Düzenle
27-28 Nisan'da, Potomac Ordusu'nun ilk üç kolordu Slocum önderliğinde yürüyüşlerine başladı. Planlandığı gibi Rappahannock ve Rapidan nehirlerini geçtiler ve 30 Nisan'da Orange Turnpike ve Orange Plank Road'un kavşağında tek bir büyük, tuğla konaktan biraz daha fazla olan Chancellorsville mezrasında yoğunlaşmaya başladılar. 19. yüzyılın başlarında inşa edilmiş, uzun yıllar paralı bir han olarak kullanılmış, ancak şimdi Frances Chancellor ailesinin evi olarak hizmet vermiştir. Ailenin bir kısmı savaş sırasında evde kaldı. [35]
Hooker, 30 Nisan öğleden sonra geç saatlerde geldi ve konağı karargahı yaptı. Stoneman'in süvarileri, 30 Nisan'da Lee'nin arka bölgelerine ulaşmak için ikinci girişimine başladı. II. Kolordu'nun iki tümeni 30 Nisan'da ABD Ford'unda karşı karşıya gelmeden geçti. 29 Nisan'da şafak vakti, duba köprüleri Fredericksburg'un güneyindeki Rappahannock'u kapladı ve Sedgwick'in kuvveti geçmeye başladı. [36]
Operasyonun şimdiye kadarki başarısından memnun olan ve Konfederasyonların nehir geçişlerine şiddetle karşı çıkmadığını fark eden Hooker, Sickles'a 30 Nisan - 1 Mayıs gecesi Falmouth'tan III. Kolordu hareketine başlamasını emretti. Chancellorsville ve çevresinde yaklaşık 70.000 adam toplamıştı. [37]
Fredericksburg merkezindeki Lee, başlangıçta Birlik niyetleri hakkında karanlıktaydı ve Slocum'un altındaki ana sütunun Gordonsville'e doğru gittiğinden şüpheleniyordu. Jeb Stuart'ın süvarileri ilk başta Stoneman'in 30 Nisan'da ayrılmasıyla kesildi, ancak hemen hemen tüm Birlik muadilleri bölgeyi terk ettikten sonra keşif görevlerinde ordunun kanatlarında serbestçe hareket edebildiler. [38]
Stuart'ın Birlik nehir geçişleriyle ilgili istihbarat bilgileri gelmeye başladığında, Lee Hooker'ın beklediği gibi tepki vermedi. Genel olarak kabul edilen savaş ilkelerinden birini ihlal etmeye ve saldırgan eylemin Hooker'ın ordusunun bir kısmına tam olarak kendisine karşı yoğunlaşmadan önce saldırmasına ve yenmesine izin vereceğini umarak gücünü üstün bir düşman karşısında bölmeye karar verdi. Sedgwick'in gücünün kendisine karşı gösteri yapacağına, ancak ciddi bir tehdit oluşturmayacağına ikna oldu, bu yüzden ordusunun yaklaşık 4/5'inin Chancellorsville'den gelen meydan okumayı karşılamasını emretti. O Brig altında bir tugay geride bıraktı. General William Barksdale, Fredericksburg'un arkasındaki Marye Tepeleri'nde ve Tümgeneral Jubal A. Early komutasındaki bir tümen, şehrin güneyindeki Prospect Hill'de. [39]
Bu kabaca 11.000 adam ve 56 silah, Sedgwick'in 40.000'inin herhangi bir ilerlemesine direnmeye çalışacaktı. Stonewall Jackson'a batıya yürümesini ve korudukları nehir geçişlerinden geri çekilen ve Zoan ve Tabernacle kiliseleri arasındaki kuzey-güney hattında toprak işleri kazmaya başlayan Tümgeneral Richard H. Anderson'ın tümeniyle bağlantı kurmasını emretti. McLaws'ın bölünmesine Fredericksburg'dan Anderson'a katılması emredildi. Bu, Hooker'ın Chancellorsville'den doğudaki hareketiyle yüzleşmek için 40.000 adam toplar. Rappahannock boyunca yoğun sis, bu batıya doğru hareketlerin bazılarını maskeledi ve Sedgwick, düşmanın niyetlerini belirleyene kadar beklemeyi seçti. [40]
Birlik Düzenle
NS Potomac Ordusu[4] Tümgeneral Joseph Hooker tarafından komuta edilen, 133.868 adama [7] [8] ve 413 silaha [7] [41] sahipti: [42]
- Tümgeneral John F. Reynolds tarafından komuta edilen, Brig. Genler. James S. Wadsworth, John C. Robinson ve Abner Doubleday. Tümgeneral Winfield Scott Hancock ve William H. French ve Brig. General John Gibbon. Tümgeneral Daniel E. Sickles tarafından komuta edilen, Brig. General David B. Birney ve Binbaşı Gens. Hiram G. Berry ve Amiel W. Whipple. Tümgeneral George G. Meade tarafından komuta edilen, Brig. Genler. Charles Griffin ve Andrew A. Humphreys ve Tümgeneral George Sykes. , Tümgeneral John Sedgwick tarafından komuta edilen, Brig. Genler. William T.H. Brooks ve Albion P. Howe, Tümgeneral John Newton ve Albay Hiram Burnham. Tümgeneral Oliver O. Howard tarafından komuta edilen, Brig. General Charles Devens, Jr. ve Adolph von Steinwehr ve Tümgeneral Carl Schurz. Tümgeneral Henry W. Slocum tarafından komuta edilen, Brig. Genler. Alpheus S. Williams ve John W. Geary. , Tümgeneral George Stoneman tarafından komuta edilen, Brig bölümleri ile. Genler. Alfred Pleasonton, William W. Averell ve David M. Gregg.
Konfederasyon Düzenle
General Robert E. Lee'nin Kuzey Virginia Ordusu [6] 60,298 adam [8] [9] ve 220 silah [43] kurdu, şu şekilde organize edildi: [44]
- , Yarbay James Longstreet tarafından komuta edildi. Longstreet ve kolordusunun çoğunluğu (Tümgeneral John Bell Hood ve Tümgeneral George E. Pickett'in tümenleri ve iki topçu taburu) güneydoğu Virginia'da görev yapmak üzere ayrıldı. Chancellorsville'de bulunan tümenler, Binbaşı Gens'e aitti. Lafayette McLaws ve Richard H. Anderson. Korgeneral Stonewall Jackson tarafından komuta edilen, Tümgeneral A.P. Hill, Brig. Orgeneral Robert E. Rodes, Tümgeneral Jubal A. Early ve Brig. General Raleigh E. Colston. Komutanı Tümgeneral J.E.B. Stuart. (Stuart'ın birliklerinin Chancellorsville'de sadece iki tugayı vardı, Brig. Gens. Fitzhugh Lee ve W.H.F. "Rooney" Lee. Brig. Gens. Wade Hampton ve William E. "Grumble" Jones'un tugayları ayrılmıştı.)
Chancellorsville kampanyası, Birliğin Konfederasyonların iki katından fazla etkili savaş gücüyle, Virginia'daki savaş sırasındaki en büyük dengesizlik olan savaşın en dengesiz çatışmalarından biriydi. Hooker'ın ordusu çok daha iyi beslendi ve birkaç ay hareketsiz kaldıktan sonra iyice dinlenmişti. Öte yandan Lee'nin kuvvetleri yetersiz tedarik edildi ve Virginia eyaletinin her yerine dağıldı. Longstreet Kolordusu'ndan yaklaşık 15.000 kişi daha önce Fort Monroe ve Newport News'de ve ayrıca Norfolk ve Suffolk'ta konuşlanmış Federal birliklerden Richmond'a yönelik potansiyel bir tehdidi engellemek için Norfolk yakınlarında ayrılmış ve konuşlanmıştı. [45]
Devam eden Federal hareketsizliğin ışığında, Mart ayı sonlarında Longstreet'in birincil görevi, Lee'nin kuvvetleri için Kuzey Carolina ve Virginia'daki çiftçilerden ve yetiştiricilerden hükümler talep etmek oldu. Bunun bir sonucu olarak, Tümgeneral John Bell Hood ve Tümgeneral George Pickett'in iki tümeni, Lee'nin ordusundan 130 mil (210 km) uzaktaydı ve acil bir durumda ona ulaşmak için bir hafta veya daha fazla yürüyüş yapacaktı. Yaklaşık bir yıllık seferden sonra, bu birliklerin kendi kontrolünden kaçmasına izin vermek, Lee'nin en büyük yanlış hesaplamasıydı. Onları çağırabilmeyi ummasına rağmen, bu adamlar, sayıca az olan kuvvetlerine yardım etmek için zamanında gelmeyeceklerdi. [46]
1 Mayıs: Fahişe fırsatı kaçırıyor
Jackson'ın adamları, 1 Mayıs'ta şafaktan önce Anderson'a katılmak için batıya yürümeye başladılar. Jackson, Anderson ile Zoan Kilisesi yakınında sabah 8'de bir araya geldi ve McLaws'ın tümeninin savunma pozisyonuna katılmak için çoktan geldiğini fark etti. Ancak Stonewall Jackson savunma havasında değildi. Saat 11'de Chancellorsville'e doğru iki yol boyunca ilerleme emri verdi: McLaws'ın tümeni ve Brig tugayı. Turnpike'da General William Mahone ve Plank Road'da Anderson'ın diğer tugayları ve Jackson'ın gelen birlikleri. [47]
Aynı zamanda, Hooker adamlarına doğuya doğru üç yol üzerinde ilerlemelerini emretti: Banks'in Ford'unu ortaya çıkarmak için River Road'da Meade'in V Kolordusu'nun (Griffin ve Humphreys) iki tümeni ve Paralı Yolda kalan tümen (Sykes) ve Slocum'un Plank Yolu'ndaki XII Kolordusu, Howard'ın XI Kolordusu yakın destek veriyor. Couch'un II. Kolordusu, yakında Sickles'ın III Kolordusu tarafından birleştirileceği yedekte yerleştirildi. [48]
Chancellorsville Savaşı'nın ilk atışları, ordular çarpışırken saat 11:20'de yapıldı. McLaws'ın ilk saldırısı Sykes'ın tümenini geri püskürttü. Birlik generali, kaybedilen zemini geri alan bir karşı saldırı düzenledi. Anderson daha sonra Brig altında bir tugay gönderdi. General Ambrose Wright, Plank Yolu'nun güneyinde, Slocum'un kolordusunun sağ kanadının çevresinde, bitmemiş bir demiryolunda ilerliyor. Bu normalde ciddi bir sorun olurdu, ancak Howard'ın XI Kolordusu arkadan ilerliyordu ve Wright ile başa çıkabilirdi. [49]
Sykes'ın bölünmesi, sağındaki Slocum'dan daha ileri ilerlemiş ve onu açıkta bırakmıştı. Bu, onu öğleden sonra 2'de düzenli bir geri çekilme yapmaya zorladı. Hooker tarafından Konfederasyon saldırısını ilerletmek ve geri püskürtmek için emredilen Hancock'un II. Kolordu bölümünün arkasında bir pozisyon almak. Meade'in diğer iki tümeni River Road'da iyi ilerleme kaydetti ve hedeflerine, Banks'in Ford'una yaklaşıyorlardı. [50]
Robert K.Krick, Lee'nin En Büyük Zaferi [51]
Potansiyel olarak elverişli bir durumda olmasına rağmen, Hooker kısa saldırısını durdurdu. Eylemleri, ilk kez böylesine büyük bir örgütün karmaşık eylemlerini ele alma konusundaki güven eksikliğini göstermiş olabilir (önceki savaşlarda etkili ve saldırgan bir tümen ve kolordu komutanıydı), ancak kampanyaya başlamadan önce de karar vermişti: Lee'yi küçük ordusuyla kendi, daha büyük ordusuna saldırmaya zorlayarak savaşa savunmacı bir şekilde girecekti. [Birinci] Fredericksburg Savaşı'nda (13 Aralık 1862), Birlik ordusu saldırıyı gerçekleştirmiş ve kanlı bir yenilgiyle karşılaşmıştı. [52]
Hooker, Lee'nin böyle bir yenilgiyi kaldıramayacağını ve sahada etkili bir ordu tutamayacağını biliyordu, bu yüzden adamlarına Wilderness'a geri çekilmelerini ve Chancellorsville çevresinde savunma pozisyonu almalarını emretti ve Lee'yi kendisine saldırmaya veya arkasında üstün güçlerle geri çekilmeye cesaret etti. . Astlarına saat 17.00'ye kadar görevlerinde kalmaları için ikinci bir emir vererek meseleleri karıştırdı, ancak bu emir alındığında, Birlik birimlerinin çoğu geriye doğru hareket etmeye başladı. O akşam, Hooker kolordu komutanlarına bir mesaj gönderdi, "Tümgeneral komuta, bugünkü saldırının askıya alınmasının düşmanı kendisine saldırması için cesaretlendireceğine güveniyor." [53]
Hooker'ın astları, planlardaki değişiklik karşısında şaşırdılar ve öfkelendiler. Zoan Kilisesi yakınında uğruna savaştıkları pozisyonun nispeten yüksek olduğunu gördüler ve piyade ve topçulara Vahşi Doğa'nın kısıtlamaları dışında konuşlanma fırsatı sundular. Meade, "Tanrım, tepenin üstünü tutamıyorsak, altını kesinlikle tutamayız!" diye haykırdı. Katılımcılardan bazıları ve birçok modern tarihçi, sonradan görüş merceğinden bakıldığında, Hooker'ın 1 Mayıs'ta kampanyayı fiilen kaybettiğine karar verdi. Stephen W. Sears, bununla birlikte, Hooker'ın endişesinin kişisel çekingenlikten daha fazlasına dayandığını gözlemledi. [55]
The ground being disputed was little more than a clearing in the Wilderness, to which access was available by only two narrow roads. The Confederate response had swiftly concentrated the aggressive Stonewall Jackson's corps against his advancing columns such that the Federal army was outnumbered in that area, about 48,000 to 30,000, and would have difficulty maneuvering into effective lines of battle. Meade's two divisions on the River Road were too far separated to support Slocum and Sykes, and reinforcements from the rest of the II Corps and the III Corps would be too slow in arriving. [56]
As the Union troops dug in around Chancellorsville that night, creating log breastworks, faced with abatis, Lee and Stonewall Jackson met at the intersection of the Plank Road and the Furnace Road to plan their next move. Jackson believed that Hooker would retreat across the Rappahannock, but Lee assumed that the Union general had invested too much in the campaign to withdraw so precipitously. If the Federal troops were still in position on May 2, Lee would attack them. As they discussed their options, cavalry commander J.E.B. Stuart arrived with an intelligence report from his subordinate, Brig. Gen. Fitzhugh Lee. [57]
Although Hooker's left flank was firmly anchored by Meade's V Corps on the Rappahannock, and his center was strongly fortified, his right flank was "in the air." Howard's XI Corps was camped on the Orange Turnpike, extending past Wilderness Church, and was vulnerable to a flanking attack. Investigations of a route to be used to reach the flank identified the proprietor of Catharine Furnace, Charles C. Wellford, who showed Jackson's cartographer, Jedediah Hotchkiss, a recently constructed road through the forest that would shield marchers from the observation of Union pickets. Lee directed Jackson to make the flanking march, a maneuver similar to the one that had been so successful prior to the Second Battle of Bull Run (Second Manassas). An account by Hotchkiss recalls that Lee asked Jackson how many men he would take on the flanking march and Jackson replied, "my whole command." [58]
May 2: Jackson's flank attack Edit
Early on the morning of May 2, Hooker began to realize that Lee's actions on May 1 had not been constrained by the threat of Sedgwick's force at Fredericksburg, so no further deception was needed on that front. He decided to summon the I Corps of Maj. Gen. John F. Reynolds to reinforce his lines at Chancellorsville. His intent was that Reynolds would form up to the right of the XI Corps and anchor the Union right flank on the Rapidan River. [59]
Given the communications chaos of May 1, Hooker was under the mistaken impression that Sedgwick had withdrawn back across the Rappahannock and, based on this, that the VI Corps should remain on the north bank of the river across from the town, where it could protect the army's supplies and supply line. In fact, both Reynolds and Sedgwick were still west of the Rappahannock, south of the town. [60]
Hooker sent his orders at 1:55 a.m., expecting that Reynolds would be able to start marching before daylight, but problems with his telegraph communications delayed the order to Fredericksburg until just before sunrise. Reynolds was forced to make a risky daylight march. By the afternoon of May 2, when Hooker expected him to be digging in on the Union right at Chancellorsville, Reynolds was still marching to the Rappahannock. [61]
Meanwhile, for the second time, Lee was dividing his army. Jackson would lead his Second Corps of 28,000 men around to attack the Union right flank while Lee exercised personal command of the remaining two divisions, about 13,000 men and 24 guns facing the 70,000 Union troops at Chancellorsville. For the plan to work, several things had to happen. First, Jackson had to make a 12-mile (19 km) march via roundabout roads to reach the Union right, and he had to do it undetected. Second, Hooker had to stay tamely on the defensive. Third, Early would have to keep Sedgwick bottled up at Fredericksburg, despite the four-to-one Union advantage there. And when Jackson launched his attack, he had to hope that the Union forces were unprepared. [62]
Confederate cavalry under Stuart kept most Union forces from spotting Jackson on his long flank march, which started between 7 and 8 a.m. and lasted until midafternoon. Several Confederate soldiers saw the Union observation balloon Kartal soaring overhead and assumed that they could likewise be seen, but no such report was sent to headquarters. When men of the III Corps spotted a Confederate column moving through the woods, their division commander, Brig. Gen. David B. Birney, ordered his artillery to open fire, but this proved little more than harassment. The corps commander, Sickles, rode to Hazel Grove to see for himself and he reported after the battle that his men observed the Confederates passing for over three hours. [63]
When Hooker received the report about the Confederate movement, he thought that Lee might be starting a retreat, but he also realized that a flanking march might be in progress. He took two actions. First, he sent a message at 9:30 a.m. to the commander of the XI Corps, Maj. Gen. Oliver O. Howard on his right flank: "We have good reason to suppose the enemy is moving to our right. Please advance your pickets for purposes of observation as far as may be safe in order to obtain timely information of their approach." [64]
At 10:50 a.m., Howard replied that he was "taking measures to resist an attack from the west." Hooker's second action was to send orders to Sedgwick – "attack the enemy in his front" at Fredericksburg if "an opportunity presents itself with a reasonable expectation of success" – and Sickles – "advance cautiously toward the road followed by the enemy, and harass the movement as much as possible". Sedgwick did not take action from the discretionary orders. Sickles, however, was enthusiastic when he received the order at noon. He sent Birney's division, flanked by two battalions of Col. Hiram Berdan's U.S. sharpshooters, south from Hazel Grove with orders to pierce the column and gain possession of the road. [65]
But the action came too late. Jackson had ordered the 23rd Georgia Infantry to guard the rear of the column and they resisted the advance of Birney and Berdan at Catherine Furnace. The Georgians were driven south and made a stand at the same unfinished railroad bed used by Wright's Brigade the day before. They were overwhelmed by 5 p.m. and most were captured. Two brigades from A.P. Hill's division turned back from the flanking march and prevented any further damage to Jackson's column, which by now had left the area. [66]
Most of Jackson's men were unaware of the small action at the rear of their column. As they marched north on Brock Road, Jackson was prepared to turn right on the Orange Plank Road, from which his men would attack the Union lines at around Wilderness Church. However, it became apparent that this direction would lead to essentially a frontal assault against Howard's line. Fitzhugh Lee met Jackson and they ascended a hill with a sweeping view of the Union position. Jackson was delighted to see that Howard's men were resting, unaware of the impending Confederate threat. [67]
Although by now it was 3 p.m., Jackson decided to march his men two miles farther and turn right on the Turnpike instead, allowing him to strike the unprotected flank directly. The attack formation consisted of two lines—the divisions of Brig. Gens. Robert E. Rodes and Raleigh E. Colston—stretching almost a mile on either side of the turnpike, separated by 200 yards, followed by a partial line with the arriving division of A.P. Hill. [68]
Significant contributions to the impending Union disaster were the nature of the Union XI Corps and the incompetent performance of its commander, Maj. Gen. Oliver O. Howard. Howard failed to make any provision for defending against a surprise attack, even though Hooker had ordered him to do so. The Union right flank was not anchored on any natural obstacle, and the only defenses against a flank attack consisted of two cannons pointing out into the Wilderness. [69]
Also, the XI Corps was not well respected – an outfit with poor morale and no history of battlefield success. Many of its officers and enlisted men were immigrants from Germany and other parts of Central Europe, including a number of political refugees from the 1848 revolutions. The corps had been formed in the spring of 1862 by merging Brig. Gen Louis Blenker's division with Maj. Gen John C. Frémont's Mountain Department in West Virginia. After a miserable trek across Virginia in which Blenker's troops were provisioned inadequately and suffered from widespread hunger, disease, and desertion, they joined with Fremont in a campaign that resulted in them being soundly defeated by Stonewall Jackson. [70]
Fremont's army became part of Maj. Gen John Pope's Army of Virginia in the summer. Fremont had refused to serve under Pope and was replaced by Maj. Gen Franz Sigel, an inept political general who, however, was much beloved by his German troops. Louis Blenker fell from a horse during the northern Virginia campaign and suffered injuries that would claim his life later in 1863. The corps suffered heavy casualties at Second Bull Run and was left behind in Washington D.C. during the Maryland campaign. During the Fredericksburg campaign, it did not join the rest of the army until after the battle was over. [71]
After Hooker took command, Sigel was the ranking general behind him. The XI Corps was the smallest in the army and Sigel's requests to general-in-chief Henry Halleck to have it enlarged were refused, so he resigned his command in March 1863 and was replaced by Maj. Gen Oliver O. Howard, who was widely unpopular with the enlisted men and brought in several new generals, such as Brig. Gen Francis Barlow, who had a reputation of being aggressive martinets. Eight of the 27 regiments in the corps had never been in battle before, while the remaining 21 had never been on the winning side of a battle. The German soldiers suffered from widespread ethnic friction with the rest of the army although a number of the regiments in the XI Corps consisted of native-born Americans. [72]
Hooker had no major plans for the corps except for mopping up after the main battle was over, and it was placed out on the army's right flank where it was not expected to be involved in any fighting, and the woods to the west were assumed to be so thick that enemy troops could not possibly move through them and form a line of battle. As far as Hooker knew, the only possible route for a Confederate attack was along the turnpike, which would cause them to run right into the II and XII Corps, both elite outfits and well-entrenched. Further north, the Union line was held by the V Corps, also first-rate troops occupying an almost impregnable position. [73]
As the day wore on, the men of the XI Corps became increasingly aware that something was going on in the woods to the west of them, but were unable to get any higher-ups to pay attention. Col. John C. Lee of the 55th Ohio received numerous reports of a Confederate presence out there, and Col. William Richardson of the 25th Ohio reported that huge numbers of Confederates were massing to the west. Col. Leopold von Gilsa, who commanded one of two brigades in Brig. Gen Charles Devens' division, went to Howard's headquarters warning him that an all-out enemy assault was imminent, but Howard insisted that it was impossible for the Confederates to get through the dense woods.
Maj. Gen Carl Schurz, who commanded the 3rd Division of the corps, began rearranging his troops into a line of battle. Captain Hubert Dilger, who commanded Battery I of the 1st Ohio Artillery, rode out on a reconnaissance mission, narrowly missed being captured by the Confederates, and rode far north, almost to the banks of the Rapidan, and back south to Hooker's headquarters, but a haughty cavalry officer dismissed his concerns and would not let him in to see the general. Dilger next went to Howard's headquarters, but was merely told that the Confederate army was retreating and that it was not acceptable to make scouting expeditions without permission of higher-ups. As the sun started to go down, all remained quiet on the XI Corps's front, the noises of the III and XII Corps engaging Lee's rear guard coming from off in the distance.
Around 5:30 p.m., [74] Jackson turned to Robert Rodes and asked him "General, are you ready?" When Rodes nodded, Jackson replied "You may go forward then." [75] Most of the men of the XI Corps were encamped and sitting down for supper and had their rifles unloaded and stacked. Their first clue to the impending onslaught was the observation of numerous animals, such as rabbits and foxes, fleeing in their direction out of the western woods. This was followed by the crackle of musket fire, and then the unmistakable scream of the "Rebel Yell".
Two of von Gilsa's regiments, the 153rd Pennsylvania and 54th New York, had been placed up as a heavy skirmish line and the massive Confederate assault rolled completely over them. A few men managed to get off a shot or two before fleeing. The pair of artillery pieces at the very end of the XI Corps line were captured by the Confederates and promptly turned on their former owners. Devens's division collapsed in a matter of minutes, slammed on three sides by almost 30,000 Confederates. Col. Robert Reily and his 75th Ohio managed to resist for about ten minutes before the regiment disintegrated with 150 casualties, including Reily himself, and joined the rest of the fleeing mob.
Col. Lee would later write sarcastically, "A rifle pit is useless when the enemy is on the same side and in rear of your line." Some men tried to stand and resist, but they were knocked over by their fleeing comrades and a hail of Confederate bullets. Maj. Gen. Carl Schurz ordered his division to shift from an east-west alignment to north-south, which they did with amazing precision and speed. They resisted for about 20 minutes and "Leatherbreeches" Dilger managed to drive the Confederates off the turnpike for a bit with his guns, but the sheer weight of Jackson's assault overwhelmed them, too, and they soon had to flee.
Dilger for a time stood alone with a gun firing double-shotted canister at the attackers, then limbered up to flee as the Confederates closed in on him. Three of his artillery horses were shot dead, and when he realized that the gun could not be moved, he had to abandon it. General Howard partially redeemed his inadequate performance prior to the battle by his personal bravery in attempting to rally the troops. He stood shouting and waving a flag held under the stump of his amputated arm lost at the Battle of Seven Pines in 1862, ignoring the danger of the heavy rifle fire, but he could only gather small pockets of soldiers to resist before his corps disintegrated. Col. Adolf Buschbeck's brigade put up a last-ditch stand along with Dilger's guns. They too had to retreat, but maintained good order as they went.
The chaos unfurling on the Union right had gone unnoticed at Hooker's headquarters until at last the sound of gunfire could be heard in the distance, followed by a panic-stricken mob of men and horses pouring into the Chancellorsville clearing. A staff officer yelled "My God, here they come!" as the mob ran to and past the Chancellor mansion. Hooker jumped onto his horse and frantically tried to take action. He ordered Maj. Gen Hiram Berry's division of the III Corps, once his own division, forward, yelling "Receive them on your bayonets!" Artillerymen around the clearing began moving guns into position around Fairview Cemetery. [76]
Meanwhile, down at Hazel Grove, the 8th Pennsylvania Cavalry were relaxing and awaiting orders to chase after Confederate wagon trains, also oblivious to the collapse of the XI Corps. The regiment's commander, Maj. Pennock Huey, received a notice that General Howard was requesting some cavalry. Huey saddled up his men and headed west along the turnpike, where they ran straight into Robert Rodes's division. After a confused fight, the 8th Pennsylvania Cavalry retreated to the safety of the Chancellorsville clearing with the loss of 30 men and three officers. [77]
Taking It Day By Day
Hindsight often obscures our understanding of how events unfolded and their results became apparent. Because we know how it went, we lose something of the immediate perspective that both sides had, not to mention the fog of war.
To illustrate what I mean, take a look at this map of U.S. Grant’s advance on Vicksburg in 1863:
Seems neat and precise, right? Perhaps also inevitable?
Now go back and look at the map and imagine it unfolding day to day – the running of the batteries, the movement of the armies, the crossing of the river, then the plunge into Mississippi followed by a thousand daily decisions and considerations as Grant orchestrated this advance. Or look at it from J. C. Pemberton’s Confederate perspective, as this movement unfolds slowly and generates confusion about Grant’s destination and route. Neither commander got all their information at once, or knew exactly how things would progress. Their decisions were made based on their character and experience combined with the best available information. The campaign could have ended myriad ways, but combination of their choices over several weeks produced this exact drama and result.
Military operations (and many other events) unfold day by day – not, as hindsight tries to tell us, all at once. We should keep this in mind as we consider history and the perspectives of the participants.
From Manassas to Appomattox
From Manassas to Appomattox by James Longstreet Book Resume:
Peer through history at Confederate Lieutenant General James Longstreet, whose steady nature and dominating figure earned him the nicknames "War Horse," "Bulldog," and "Bull of the Woods." Years after the war, Longstreet's reputation swung between Confederate hero and brutish scoundrel. A dutiful soldier with a penchant for drink and gambling, Longstreet spoke little but inspired many, and he continues to fascinate Civil war historians. In his memoir From Manassas to Appomattox, Longstreet reveals his inner musings and insights regarding the War between the States. Ever the soldier, he skims over his personal life to focus on battle strategies, war accounts, and opinions regarding other officers who were as misunderstood as him. The principle subordinate under General Robert E. Lee, Longstreet provides several accounts of Lee's leadership and their strong partnership. An invaluable firsthand account of life during the Civil War, From Manassas to Appomattox not only illuminates the life and ambitions of Lieutenant General James Longstreet, but it also offers an in-depth view of army operations within the Confederacy. An introduction and notes by prominent historian James I. Robertson Jr. and a new foreword by Christian Keller offer insight into the impact of Longstreet's career on American history.
Recruiting The Regiment: Off To War At The Movies?
Recruiting scenes have been featured in Civil War movies and television shows for decades. While we could debate at length about the best or most memorable of these moments, here are four that stand out in unique ways and contribute to our consideration of what it meant when a regiment was from a local community. In order of appearance in cinema history, Rüzgar gibi Geçti gitti, Glory, Cold Mountain, ve Copperhead.
(This blog post contains minor spoilers for the four movies.)
Rüzgar gibi Geçti gitti (1939) doesn’t have a “recruiting” scene per se, but the rush to war is well-captured. The news of Fort Sumter arrives during the Twin Oaks Barbeque and after Scarlett O’Hara has been sneaking around, eavesdropping on the men’s conversations, asking Ashley Wilkes to marry her, and fighting with Rhett Butler for the first time. There’s a loud shout from someone riding up to the house, and “Dixie” takes over the movie’s score as the majority of men and young women react excitedly to the news. Scarlett rushes upstairs, chased by Charles Hamilton who makes an awkward marriage proposal. She watches Ashley and Melanie kiss, and as Ashley rides away, Scarlett agrees to marry Charles to get revenge on Ashley.
From the previous discussion among the gentlemen, Ashley Wilkes is the “captain,” likely implying that the young men have formed a cavalry militia unit in anticipation of the war or as protection for themselves in case of an uprising among their enslaved. Later in the movie, Melanie Wilkes references Cobb’s Legion as the Confederate unit that her husband joined. Historically, Cobb’s Legion originally formed with seven infantry companies, four cavalry companies, and one artillery battery the cavalry portion later expanded and was known as the 9th Georgia Cavalry or still called “Cobb’s Legion.”
While the movie doesn’t really explain what’s going on, it does illustrate how young men in the communities had formed militia units, ready to join state or Confederate service as soon as word arrived that the conflict had begun. Most of these semi-organized units lacked solid military training and would be consolidated into more regular regiments during their period of drill and official mustering.
Scarlett’s first wedding. (IMDB)
Glory (1989) has a recruiting sequence that focuses on some of the officers and then the enlisted men. In the movie, Robert Gould Shaw is ambushed at a party and given command of the 54th Massachusetts he retreats outside to contemplate the implications of accepting command of African American soldiers. A friend follows him, and they discuss the position with Shaw declaring, “I’m gonna do it.” Thomas Searles, one of Shaw’s friends and African American man employed by Shaw’s father, is the first to volunteer. The next scene shows a crowd of enlistees, excitingly declaring they are ready to go fight. Shaw seems to appreciate their enthusiasm and shows respect for his new-recruits, but he looks worried, knowing they are far from ready to march to war or experience combat. After a brief address, the officers order the men to form companies, and Major Cabot Forbes (a fictional character loosely based on the Hallowell boys) tries to be helpful, pointing out their company assignments are written on their muster sheets.
Unlike some of the other films, Glory actually shows a muster paper given to the new soldiers, but it doesn’t show them actually signing enlistment papers. This film has the unique task of showing the formation of a regiment and the heavy prejudices the 54th Massachusetts historically faced as they mustered and trained. While the actual recruitment and enlistment scenes are short, the process of the regiment “forming” as a military unit and learning to bond is a much longer part of the movie. There is a sense of triumph and foreboding in the scene as the newly uniformed leaves Boston in a parade scene that capstones their recruiting and training before the movie transitions to war experiences.
Unlike the majority of Civil War films with recruiting scenes (and yes, there are many more than these selected four), Glory does not add a romantic element to its plot or enlistment scenes. It has a different focus and shows much more of the decisions and military training because that is part of the film’s focus. Although “historical fictionalized”, Glory’s storyline highlights a real regiment and the historic moment of recruiting one of the first African-American regiments in the Federal army. This adds a different focus and gravitas to the recruitment scene: these men know that the nation will be watching them and commenting on their service. They also know that by enlisting they may die on the battlefield, and that serious thought is brought more to the forefront in the scenes than in other films.
Morgan Freeman in “Glory” (IMDB)
Cold Mountain (2003) structured a fascinating recruiting scene. For weeks prior to the news of war, W.P. Inman and Ada Monroe have been staring at each other and flirting in social settings. They are both in church when commotion outside disrupts the service and prompts the young men to start slipping out the church door. Similar to Rüzgar gibi Geçti gitti, we don’t see the young men signing recruitment papers, but they seem to have made a pact that they would all go enlist together or they have already formed some type of militia unit. Either option seems possible, but the movie did not specify (at least how I understood it). While the young men are rejoicing that their war has come, the local bad guy—Captain Teague—threatens them, asking who will defend the homefront and the women and children left behind and announcing that he will oversee law and justice for the duration of the war.
Inman returns to his lodgings, which seem to be in a boarding house, and puts on a gray uniform. Ada follows him there and hesitatingly gives him a book and her photograph. They share a passionate kiss, interrupted by several other want-to-be soldiers rushing by. Inman seems very reluctant to go to war, but he joins the other men in the street below and marches out of the village while Ada watches from a balcony window.
This sequence is particularly interesting and adds a twist on the classic “excited about war, kiss the girl, march off while the band plays.” Captain Teague’s announcement that he will be in charge of the community in the absence of most of the other men is both an alarm point in the plot and a historic nod to the homeguards who sometimes controlled the homefront in unfortunate ways. It brings up the very real concern about what would happen to the civilians left behind when the young men left the community.
Just before he puts on his uniform, Cold Mountain. (IMDB)
Copperhead (2013) is a film about a northern community and the differing points of view and politics held by the residents, including the “copperheads” or Peace Democrats. The recruiting scene occurs nearly forty minutes into the movie as the main character’s son enlists with other young men from the up-state New York community. Although it is an important plot point, the details woven into the rural enlistment scene are also significant. The montage of the gathering of new soldiers shows them saying goodbye to their families and sweethearts while a uniformed band and veteran officers watch. Following orders, the new recruits form ranks, the band begins to play “The Battle Cry of Freedom,” and the young men—still in civilian clothes—march off while the onlookers cheer.
Since the movie is set in 1862 and prior to the 1863 Federal Draft, these young men are still definitely volunteers. The blue-coated officers and band could point to several scenarios by that point in the war. They could be recruiting to fulfill a state quota for soldiers, they could be forming a completely new regiment, or they could be connected to an already established unit and have returned to refill that regiment’s ranks. It’s not a scene in the exciting days of 1861, but some of the young men still seem eager to go, even though they did not enlist in the first rush to war. With the exception of the main character, the community is depicted as supportive of their sons and brothers going to war, though that does not make their parting any easier.
Copperhead’s enlistment and recruits’ departure scene is the last that the viewer and the community sees of these soldiers until they begin to return home wounded or their names appear on the casualty lists. farklı Cold Mountain which shows moments from both soldier and civilian experiences, Copperhead is firmly rooted in the hometown and the battlefield or camp is never shown. The recruitment anchors in the reality that men left their homes and families behind and weeks or months went by without news or knowledge if they were dead or alive. The patriotic festoons came down. The music faded. And the boys were gone—sometimes forever.
The boys out of uniform in Copperhead (IMDB)
The sampling of four “recruitment” scenes in four different movies reveals common threads that Hollywood emphasizes in Civil War entertainment. In the majority of movies, there is a romantic element as the regiment departs, and this tends to add to the intrigue and sense of possible loss through war or it highlights forbidden love which might drive the movie’s plot. (“They’re kissing again!” Quote from The Princess Bride) There is a surprising lack of actual “sign the paper” or go through a recruiting examination process—at least in these four films (and in the majority of others I’m thinking of). The marching to war scenes, whether the recruits are in uniform or simply marching together, tend to be great cinematic moments which are then used to contrast with a drilling camp, battle, or something else that shows a stark contrast with the realities of war.
What other recruitment scenes do you find unique or interesting in Civil War films?