Birlikte yaşlanmayı nasıl başarıyorsunuz?
Yaşlandıkça hayal edebileceğimizin en iyisi olduğu bir zaman vardı. Yalnız değil, yalnız tartışma için hazır değildi: birbirimize aşıktık, birlikte ilk tatilimizdi. Luise ve ben Boltenhagen'deki Baltık Denizi sahiline rastlarken, birbirimize aşkımızın ne kadar olağandışı olduğunu söylemenin yeni yollarını bulduk. Size aileme göstermek için sabırsızlanıyorum, ah, bu çok güzel olacak! Çocuk istermisin Evet, evet, evet ve bu da isim. Ve bir noktada, her şey söylendiğinde, ama otele dönüş yolu hala çok acı vericiydi, birimiz ortak geleceğimizi sonsuza kadar gerdirdiği için bir şey her şeyi aştığını söylemişti: Sizinle yaşlanmak istiyorum.
Birdenbire soru: nasıl devam etmeliyiz?
Birbirimize uzun süre sarıldık ve öpüştük ve kendimizi mutlu bir yaşlı çift olarak hayal ettik. Bu on iki yıl önceydi ve bu süre zarfında çok şey oldu (çocuklar, birkaç daire, krizler, iş ve hepsi çok kısa günler).
O kadar zamandır tek bir şeyi düşünmemiştim, birlikte yaşlanmak. Ya da hiç: yaşlanmak. Hayatın sözde ortasında en çok başına gelenleri geçinceye kadar: Baktım ve harcadığımdan daha az ömre sahip olduğumu gördüm.
Bu saf istatistikler, ama derin bir his veriyor. Sadece korkmama ve kendi yolumla ve bıraktığım zamanla ilgili şüphem değil. Ama aynı zamanda şu soru: bizimle nasıl devam etmeli?
Lanet yemek
Çünkü, dürüst olmak gerekirse: Sözde orta yaşam, çiftler için zor bir zamandır. Çocuk yetiştirmenin ortasındayız ve aynı zamanda yaşlı ebeveynlerinin bakımını organize etmeye başlayan ilk arkadaşları görüyoruz. On yıl önceki kadar kaygısız ve esnek değilim.
Ve bize bir çift olarak gelince: Gelişmesi çok az gibi görünüyor, çatışmalar hep aynı - Nasıl olduğumu söylemiyorum, moralim bozuk ve bitkin durumdayım, Luise beni planları ve iyimserlik ruhu ile rahatsız ediyor hayatımızdan memnuniyetsizliği tehdit etmek.
Çözülmemiş sorunlar sonunda patlayacak
Ama nadiren konuşuruz. Çünkü hiçbir zaman yeterli zaman yoktur ve çünkü görüşmelerimizin suçlamalarla sonuçlanacağını her zaman çok sık deneyimlemişizdir. Madenlere basmaktan korkuyormuşçasına sorunlarımızı gizlice soruyoruz: ortadaki yaşam, ortak psikolog Rosemarie Welter-Enderlin'in bir zamanlar söylediği gibi, ortaklıklardaki çözülmemiş sorunların "patladığı" zamandır.
Arkadaşlarımızın ve tanıdıklarımızın çoğu ayrı. Ayrıca bir kereden fazla "Benim için yeterli!" Var. çığlık attı veya usulca şöyle dedi: "Artık burada duramam."
Ama ben yapıyorum. Çünkü işlerin farklı olacağını ümit ediyorum. Çünkü uyum, mutluluk ve yakınlık hakkında konuşmanın yolları olmalı, başlangıçta hayal ettiğimiz şey bu, önümüzdeki birkaç yıl ve on yıllardır. Her şey, aşık olduğumuzda olduğumuz insana ihanet gibi gözüküyordu.
Yaşamın belirleyici aşaması
Birlikte mutlu bir şekilde yaşlanıp yaşlanmamamız için 45'ten bu kadar zaman çok önemli? Yaş araştırmacısı Hartmut Radebold ve eşi Hildegard, "Yaşlanmak için yaşlanmak istiyor" adlı kitabında, 60 yaşından sonra 60 yaşına kadar olan ortaklık için yaşamın "çok önemli bir öneme sahip" olduğunu yazıyorlar. Çünkü aşık olduktan sonra ilişki biz olduğumuz tarafından şekillenir: kişilikleri ve onlardan kaynaklanan çatışmalar. Daha sonraki yıllarda, ilişki davranışlarımızla, çatışmalarımızla başa çıkmayı öğrendiğimiz şekilde şekillenir.
Konuşalım
Öyleyse zaman meselesi: Sonunda 45 yaşından sonra konuşup kabul etmenin iyi bir yolunu bulursak, artık birlikte çalışmak zorunda değiliz.
Başarılı olan yaşlı çiftleri tanıyorum ve rol model aramak iyi bir şey. Başlangıçta hepimizin düşündüğümüz, muhaliflerin çektiği sessiz, taşlı adamı ile dolup taşan, enerjik meslektaşı belli. Ve yıllarca, görünüşe göre, karşıtlarını sürekli çarpıştırmanın değil, onları telafi etmenin bir yolunu buldular:
"Bir noktada, derhal herhangi bir yanlış anlaşılmayı gidermeye başladık," meslektaşım bir keresinde, "Ben her zaman böyle olduğunu söylersem, daha sonra daha fazla kazanamayacağımızı anladım" dedi.
Ancak birçok çalışma, çiftlerin birbirlerine göre değil, kritik aşamada ayrı ayrı geliştiğini göstermektedir. Belki yaşlandıkça herkesi kendilerine geri atarlar: Kendime ne kadar zamanım kaldığını ve bununla en iyi yaptığım şeyi sorduğumda, "biz" la hiç konuşmadık.
En kötüsü, iyi bir arkadaşın ailesi gibi bitirsin.Onlara veda ettikten sonra, eve geri dönmek zorunda kaldım çünkü bir şey unuttum. Annesi odasında oturup sigara içip televizyon izliyordu. Babası odasında oturmuş, iki kapı kapalı, sigara içmiş ve televizyon izliyordu. Her ikisi de "olay yerine" baktı.
Bağımsızlık ve ortaklık arasında
Çiftlerin yaşlanması konusunda önde gelen araştırmacılardan biri olan İsviçreli psikolog Pasqualina Perrig-Chiello, “özerklik ve ortaklık arasında zor bir ip yürüyüşü” ile karşı karşıya olduğumuzu söylüyor: “Ortaklığımızı tekrar tekrar yeniden tanımlamamız gerekiyor ve bu yeniden tanımlanma var. Yaşamın ortasında zorunlu, çünkü şu andaki birçok biyografik ve ailevi geçişler. "
Meşgul çocukların, karmaşa dolu kariyerlerin ve yaşam dediğimiz hastalıkların kargaşası için çok ayık bir formülasyon. Başlangıçta, aşık olsak, tüm zorlukları birlikte çözeceğimizi düşündük. Şimdi bu zorlukları çözmenin işlerin yolunda gitmesini kolaylaştıracağını bulduk.
Farklı şekillerde yaşlanıyoruz
Kadınlar erkeklerden farklı yaşlanmakta mıdır? Beraber yaşlanıyoruz ama aynı anda değil, aynı şekilde. Bu birbirimizden uzaklaşmamızın başka bir nedeni. Bireysel farklılıklar vardır, fakat aynı zamanda temel olanları da vardır: kadınlar ve erkekler yaşlanmalarını farklı yaşarlar.
Birey artık kendimi genç hissetmiyorum. Genç ya da yaşlı olup olmadığım sorusu beni endişelendiriyor. Benim kadar yaşlı (ya da genç) olan Luise, bu soruyu kendisine asla sormadı, şu anda yapacak çok şey olduğunu söyledi.
Yani aynı şeyi yaşamıyoruz. Ve bunu yapmaya devam etmeyeceğiz. Yaşlanma söz konusu olduğunda, kadınlar menopoz, yeni kariyer zorlukları (örneğin, geç geri dönüş) ve çift ve üçlü aile sorumluluklarıyla uğraşmak zorundadır.
Erkekler genellikle yaşlanmaya daha fazla stres koyarlar
Çocuklar ergenlik çağında olduğundan, ebeveynlerin bakıma muhtaç olması ve adam yas tutan bir hamur tatlısı olabilir. Benim gibi ortalama bir insan, yaşlanmada işte ve özel yaşamda önemini yitirdiği bir zaman olarak yaşar. İşyerinde erkekler taşınır ve evde çoğu sosyal temasın kadın hakkında olduğunu ve yeterli arkadaşımız olmadığını fark ederiz.
Erkeklerin kadınlardan ayrılma ihtimalinin daha yüksek olduğu yerler: görünüşe göre daha genç bir kadınla yeniden başlayarak. Forsaken'ın sadece bir yaralanma olarak değil aynı zamanda ortak görevden kaçış olarak da hissetmesi: yaşlanma.
Çoğu insan yaşlandıkça duygusal olarak daha istikrarlı hale gelir
Ortak yaşlanma sürecine ne katkıda bulunabilirim? Sanırım her talihsiz yaşlı çiftin yaya bölgesinde poplin ceket satın aldığını görüyorum, yüzleri öldü, aynı şekilde yaşamaya devam ediyor: sanki dayanacak bir kadermiş.
Psikoloji, hayatlarının kendilerine geldiğine inananlar ile kendilerini etkileyebileceklerine inananlar arasında ayrım yapar.
İkinci durumda, “öz sorumluluk” yüksek olan insanlardan bahsediyor. Psikolog Perrig-Chiello, "kişinin kendine bağlı olduğunu, kendini geliştirebileceğini, kendi durumunu şekillendirdiğini ve kabul ettiğini" bilen insanlar. Kendinden sorumlu kişilerin, özellikle yaşlılıkta daha mutlu oldukları kanıtlanmıştır. Ve eğer öz sorumluluk sorumluluk memnuniyetinin anahtarıysa, 45 yaş ve üstü ortaklığınızla yüzleşerek, onu şekillendirebileceğinizi ve geliştirebileceğinizi bilmelisiniz. Yaşlandıkça daha esnek olmadıkları ve tanımlandıkları doğru değildir.
Yaşlanan araştırmacı Hans-Werner Wahl, “Çoğu insan yaşlandıkça daha uyumlu, daha vicdani ve duygusal olarak daha istikrarlı hale geliyor” diyor. Kulağa harika geliyor ama ben sadece zihnimi değiştirirsem başarabilirim. Bunun benim için ve bize bir çift olarak kaldığını kabul edersem, on yıl içinde bugünle aynı şeyleri tartışmaya devam edelim, çiftler halinde yalnız kalırsak veya bizimle daha iyi yapmak için sorumluluk alırsak çünkü hiç.
Dedelerimiz hala ilişkiyi değişmez olarak görüyorlardı.
Belki de büyükanne ve büyükbabalarımızın neslinden fazla etkilendik. İlişkisini değişmez bir şey olarak görüyor gibiydi: birbirleriyle anlaşıyorlardı, birbirlerini aradılar ve iki dünya savaşından sonra bunu başaramazlarsa güldü olurdu.
Bu arada, uzmanlar "ilişkiyi destekleme" yi, özellikle ileri yaşlarda bir insani gelişme görevi olarak görüyorlar. Aslında, psikoloji "gelişim görevlerini" her insanın büyümek için kendileri için çözmesi gerekenler olarak anlar. Örneğin, bunun artık ebeveynleri koruyamayacağını veya kendileri hakkındaki yanılsamalardan vazgeçemeyeceğini kabul etmek. Yaşamınızdaki bir ilişkiyi teşvik ederek büyüyen bir çift olarak bir ilişkiye sahip olmak yeni ve heyecan verici bir bakış açısıdır.
Yıllardır var olan bir ortaklığı nasıl teşvik edebilirim? Evet, psikolog Perrig-Chiello'nun dediği gibi “güven, hoşgörü, açıklık ve zımni anlayış”; cinselliğin “yepyeni bir hassasiyete” dönüşmesi ile ilgilidir, birlikte yaşamanın yaratıcı çözümleri, belki de dairelerin ayrılması; Ortaklığı ve bağımsızlığı dengelemeye yardımcı olan her şey.
Evlilik danışmanı Hans Jellouschek, çocuklar evdeyken yeni bir "üçüncü taraf" sahibi olmanın öneminden bahsediyor. "Stuttgart 21" e karşı bahçede, büyükanne ve büyükbaba olarak ya da - aklıma gelen bir örnek - araya girerek ortak bir yöne bakmak.
Jellouschek, kendini ortak geçmişle uzlaştırmanın, birbirlerini affetmenin ve bitmemiş işleri bir noktada geride bırakmanın önemini de anlatıyor.
İhtiyacınız olduğunda yeni bir başlangıç için arzu nerede?
Her şey kulağa hoş ve tanıdık geliyor, çünkü başlangıçta hiçbir şeyin bundan daha kolay olmayacağını düşündük: açık olun, birbirinizi dinleyin, bağışlanın, kendinize iyi bakın. Aşıklar içinde rakipsiz.
Şimdi, başlangıçta, kırklı yaşların ortasında, her şeyi unuttuk. Dinlemiyoruz çünkü diğerinin ne söyleyeceğini zaten biliyoruz. Bizim için zaman olarak bir çift olarak zamanlamayı unutacağız ve affedilecek şeyin yerini alıyoruz.
İhtiyacınız olduğunda yeni bir başlangıç için arzu nerede? Çünkü şu anda tekrar birbirlerine yakın, herkes kendisi ile meşgul olduğu için, kilitlenmemiş roller ve davranışlardan kurtulun: Bu gerçek bir ayrılma olurdu. Luise'nin hayalini kurduğu küçük galeriden ya da her yıl gençleştiğim ve eğitim almadığım baş dönmesi maratonundan daha büyük bir başlangıç olurdu.
Daha benzer olmamız neden bu kadar önemli? “Cinsiyet rollerine klişeleşmiş bir şekilde tutunanlar zor zamanlar geçirecek” diyor psikolog Perrig-Chiello, “androjenizasyon” ihtiyacından bahseder, yani kadınsı ve eril özellikleri yaşla dengeliyor.
Erkeklerin yaşlılıklarında "daha kadınsı" olduğuna, yani hepsinden önemlisi, daha duygusal ve kadınlara "daha erkeksi", daha aktif, daha iddialı olduğuna dair bilimsel kanıtlar vardır. Ancak, bu otomatik olarak gerçekleşmez, ancak işbirliğimiz gereklidir: eski rol modellerinden ayrılarak. Bunun için iyi sebepler var. Bir yandan, araştırmalar androjenik insanların sadece yaşam beklentilerinin daha uzun olmadığını, aynı zamanda yaşlılıkta daha çekici olduğunu ve “androjenik rol oryantasyonunun” yaşlanmayı kolaylaştırdığını göstermektedir. Pasqualina Perrig-Chiello, “Yaşlılıkta kadın olarak hala kadın olan herkes kendini aptallaştırıyor ve yaşlanan bir adam olarak hala yapımcının rolüyle sınırlı olan biri başarısızlığa mahkumdur” diyor.
Bu bir tesadüf olabilir, ancak 50'li yaşlarımın ortalarında tanıdığım en sevimli çift, yıllar önce rol değiştirdi. Şu an tam zamanlı çalışırken yoga eğitimi alıyor ve çocuklarla ilgileniyor. Tabii ki her ikisinin de sorunları var; ama herkes zamanla farklı dünyaları tanıdığı için şimdi birlikte yaşıyorlar.
Sonuçta, sonuçta, çocuklarla ofiste daha fazla zaman geçirdiğimde daha mutlu oluyorum.
Tüm zorluklara rağmen neden rahatlayabiliriz? Tanımlanmış rollere veda etmenin birlikte yaşlanma için çok önemli olduğu gerçeği beni umut ediyor.
40'lı yaşların başında düşük bir noktadayız - sonra yokuş yukarı gidiyor
43 yaşın altında, bir geçiş nesline aitim: Yıllardır eski rollerden uzaklaşan, az çok başarılı bir şekilde deneyen ilk kişi olduğumuza inanıyorum. Kısmen yapmak zorunda olduğumuz için: Hangi aile bugün hala bir maaşla yaşayabilir? Kısmen çünkü istediğimiz: Sonunda, çocuklarla ofiste daha fazla zaman geçirdiğimde daha mutlu oluyorum.
Birlikte geleceğe giden yolda iyi olduğumuzu duymak güzel. Çünkü bu yol çok güç alıyor, bu da bazen nereden almam gerektiğini bilmiyorum.
Nispeten yeni bir çalışma, kadın ve erkeklerin yaşam doyumunun 42.9 yılda Almanya'da en düşük seviyede olduğunu göstermiştir. Tam olarak benim yaşım. 20 ile son derece memnunuz, o zaman 42.9'a düşüyor ve ondan sonra yokuş yukarı gidiyor.
Sebepler tahmin ediliyor: Muhtemelen, hayatımızda yenilgilerle daha iyi başa çıkmayı ve daha gerçekçi hedefler koymaya başlamayı öğreniyoruz.
Yaşlanma eşitsizlik zamanı gibi görünüyor
İtiraf ediyorum ki, yaşlandıkça, artan üzüntüye cesurca cevap vermek zorundasınız. Memnuniyet güç verir ve birlikte yaşlanmanın iş olduğunu anladıktan sonra, şimdi bu işin gücünün nereden geleceğini hayal edebiliyorum.
Dediğim gibi, Boltenhagen'den on iki yıl geçti. Şimdiye kadar, aynı anda büyük şeyleri yaşadık, merak etmeyin: aynı anda aşıktık, aynı gün evlendik, aynı zamanda genç ebeveynlerdik.
Ancak, yaşlanma simültane olmayan bir aşama gibi görünüyor, aynı tarihte emekli bile değiliz. Sabır alacak, yıllar sonra birbirimizi beklememiz gerekecek.
Geçenlerde banyoda Luise şaşırttı. Aynanın karşısında durdu ve koyu kahverengi saçlarında gri olanları saydı. Zaten orada olduğu için kırışıklıklarını hemen gösterdi. Hayır, daha beni farketmediler. Sonra kırışıklıklarımı inceledi.
Ve düşündüm ki, ne kadar iyi, ne kadar iyi, çünkü neden bize bakmıyoruz, birlikte uzun yıllar geçirdik ve birlikte çok yaşadık? Ve karımın 30 yaşımdayken olduğu kadar genç görünmemesini ne kadar korkuttuğunu düşündüm çünkü geleceğe giderken yalnız olmadığımı görüyorum. “Yaşlanıyoruz” dedi. “Doğru,” dedim. Onun bakış açısına göre doğru cevap olup olmadığından emin değilim; değilse, umarım düzeltmek için daha çok yıllarım olur.