“Beğen düğmesine basmayı ve abone olmayı unutmayın” diyen Duke Riley, “Welcome Back to Wasteland Fishing”in (2019) sonunda “Gerçekten yardımcı oluyor.” Brooklyn Müzesi sergisinin giriş odasına yansıtıldı YAŞAYA ÖLÜM, Yaşasın Çöp, kısa video – bir YouTube balık tutma eğitiminin parodisi – Riley’i bir teknede, atılan plastik tampon aplikatörlerinden yaptığı yemleri kullanarak gösteriyor. Yem ve olta takımı dükkanındaki bir vitrini andıracak şekilde tasarlanmış bir delikli panodan oluşan “Duke the Fisherman’s High Quality Fluke Rigs Made in the USA™” (2022) filminde yem örnekleri yakınlarda asılıdır. Ekrandaki her aplikatör şirin bir kalamar çağrıştıracak şekilde şekillendirildi ve “DTF” kısaltması ile süslenmiş parlak karton ambalajlara eklenmiş olarak geliyor, aynı zamanda “Duke the balıkçı” anlamına geliyor ama aynı zamanda “down to fuck” için de argo.
Sergi, bu tür antik ayrıntılarla dolup taşıyor, ancak bunlar ciddi bir dünya inşa etme başarısına dönüşüyor. Sergide 250’den fazla deniz temalı sanat eseri yer alıyor ve bunların çoğu deniz kıyısındaki kurtarılmış çöplerden yapılmış. Riley, bu çöpleri, yüzlerce boş mini likör şişesinden (“Boozalier”, 2022) yapılmış işlevsel bir avizeden, atılan plastik pipetlerden dokunmuş neredeyse 11 fit uzunluğunda bir masa rayına ( “Yılan Balığının Sırtında” 2022); sözde “denizcilerin sevgilileri”nden sonra modellenen bir dizi renkli plastik mozaikten, kirli New York City su yollarının psikocoğrafik haritalarına kadar. Sanat eserleri, sırasıyla 17. ve 18. yüzyıllarda Brooklyn sahilinde bulunan, müzenin Jan Martense Schenck ve Nicholas Schenck dönem evlerinin içine ve çevresine yerleştirildi. Bu akıllı küratöryel seçim, Riley’nin tuhaf yeniden kullanımlarına ağırlık vererek onları antropolojik bir ışık altında tutuyor.
Sanatçının taklit scrimshaw’ının kümelerini sergileyen vitrinler de benzer bir etkiye sahip. 19. yüzyıl denizcilerinin balina dişlerine yaptığı oymalardan esinlenen ve zaman zaman müze koleksiyonundan gerçek scrimshaw örneklerinin yanında sergilenen Riley’nin pastişleri, her biri kemik beyazına boyanmış, sahte antika yüzeylerini siyah mürekkeple süsleyen kapaklı plastik nesnelerden yapılmıştır. . Bir bakışta, ersatz scrimshaw vitrinleri, müzeolojik güvenilirliği yayar. Ancak daha yakından incelendiğinde, bireysel çalışmaların biçimleri (bir çamaşır deterjanı şişesi, ayı şeklinde bir bal şişesi, bir klozet kapağı) ve içerikleri (kapitalist kodamanların portreleri, sahte-kahramanca ABD ikonografisi; tehdit veya sükunet yansıtan kuşlar ve balıklar) eğilim gösterir. fars’a doğru. Her bir sahte scrimshaw nesnesinin, “Poly S. Tyrene Memorial Maritime Museum” adlı sahtekarlığın hayali koleksiyonundaki eserin konumunu katalogladığını iddia eden sayısal bir başlığı vardır.
Bu tür saçma sapan şeyler, Riley’nin buradaki çalışmalarının, muzaffer bir keşiş yengeci gibi önceden var olan kültürel formlarda yaşama biçimini simgeliyor ve müze sergisi, YouTube videoları, halk sanatı ve daha fazlasının süslerine burlesque bir dönüş yapıyor. Serginin muhteşem eşlik eden kitabı bile, Gelgitler ve İhlaller (2022), resimlerin arasına serpiştirilmiş sanatçıdan basit ama etkili alıntılar lehine uzman katalog denemelerinin tipik geçit töreninden kaçınıyor. Bu yaklaşım, Riley’nin NYPD tarafından tutuklanmasına yol açan Devrimci dönem denizaltı görevi “The Battle of Brooklyn”in 2007 New York limanında yeniden canlandırılması gibi, Riley’nin bilindiği sanatsal gösterilerle uyumludur. Aynı zamanda, tüketici sonrası atıkların yeni estetik biçimlere dönüştürüldüğü El-Anatsui ve Elias Sime gibi figürlerle örneklenen, sanatsal kurtarmaya yönelik daha ciddi çabalardan da farklıdır.
Yine de tüm yanaklı ruhuna rağmen, YAŞAYAN ÖLÜM ayrıca kendini beğenmişliğine olan emek yoğun bağlılığında kendini gösteren samimi bir yanı vardır. 100’den fazla nesne var Poli S. Tiren seriler tek başına ve her birinin yoğun, desenli çizimi özenli ayrıntılarla işlendi. Benzer şekilde, büyük, bazen çok panelli kanarya kağıdı dikdörtgenleri üzerine çizilen haritalar ve tablolar, karmaşık kalem işleri ve tuhaf ayrıntılarla doludur. Bu tür teknikler, aslına uygun scrimshaw ve haritacılık tekniklerinden farklıdır, ancak marka oluşturmaya benzer, neredeyse takıntılı bir yatırımın kanıtıdır. Bu açıdan serginin Michael Rakowitz’in dahiyane serisiyle yakınlıkları var. Görünmez düşman var olmamalı (2007-devam ediyor), 2003 ABD işgalinin ardından Irak Ulusal Müzesi’nden çalınan eserlerin yama işi kopyalarını yapmak için Arap gazetelerini ve gıda ambalajlarını kullanıyor. Ton ve içerik bakımından farklı olsalar da, her iki proje de, eşit parçaların onarıcı ve beyhude hissettirdiği, numaralandırılmış müzeolojik dünya inşasının neredeyse imkansız bir başarısına girişiyor.
ÖLÜM‘nin onarıcı eğilimi, karanlık son odasında en açık bir şekilde dile getiriliyor; burada can sıkıcı bir kısa video olan “MICHELE” (2022), işi denizden plastik döküntüleri çıkarmak olan Fishers Adası sakini Michele Klimczak’ın Sisyphean temizleme çabalarını anlatıyor. adanın plajları. Duvar metni, sergideki plastiğin yaklaşık yarısının, her yıl 25.000 pound malzemeyi tek başına toplayan Klimczak’tan geldiğini açıklıyor. Bu tür kıyı kirliliği karşısında, Klimczak veya Riley’nin yapabileceği her şey, bireyler bir dokunuş saçma geliyor, ancak ikisi de kolları sıvayıp yine de ellerinden geleni yapıyorlar. Riley’nin parodi dünyasına yatırdığı özen, darağacı mizahı ve ciddiyetinin aynı dolu madalyonun iki yüzü olduğunu gösteriyor – her iki yol da hayatımızın öbür dünyasını ele almaya çalışmanın imkansızlığını ve gerekliliğini hesaba katmanın iki yolu. türlerin atıkları.
Duke Riley: YAŞAYA ÖLÜM, Yaşasın Çöp 23 Nisan 2023’e kadar Brooklyn Müzesi’nde (200 Eastern Parkway) devam ediyor. Sergi, sanatçı ve Dekoratif Sanatlar küratör yardımcısı Liz St. George tarafından, eski Amerika Kıtası Sanatları ve Avrupa küratör asistanı Shea Spiller ile birlikte düzenlendi.
Kaynak : https://hyperallergic.com/748326/duke-riley-death-to-the-living-brooklyn-museum/