-
alejandro jodorowsky'nin 23 yil aradan sonra beyaz perdeye donus yaptigi film. jodorowsky'nin sili'de gecirdigi cocukluk yillarini anlatan otobiyografik bir filmmis. filmin cekimler tocopilla, santiago ve guney sili'de yapilmis. oyuncu kadrosunda alejandro jodorowsky'nin ogullari brontis jodorowsky, axel jodorowsky ve adan jodorowsky de yer aliyor.
filmin fragmani 18 mayis 2013 tarihinde cikti ve film cannes film festivali 2013 te directors' fortnight bolumunde gosterildi. bizde merakla beklemekteyiz.
-
jodorowsky'nin dönüş filmlerinden. jodorowsky'nin memleketi tocopilla'da çekilen film bir akışın, bir şiirin öyküsü. kıyafetleri, kostümleri de eşi pascale montandon-jodorowsky hazırlamış.. jodorowsky, filme dair şöyle diyor; la danza de la realidad sadece bir film değil, aynı zamanda aile olmanın bir biçimi. şöyle ki, filmde 3 çocuğum (brontis jodorowsky, axel jodorowsky, adan jodorowsky) oynuyor. filmi büyüdüğüm, kendimi yeniden keşfettiğim, çocukluğumun geçtiği yerde çektim.
-
adının tersine; alabildiğine "dans", ama oldukça az "gerçek" içeren film. filmin gerçekliğini sorgulamayı bırakıp, dansının akışına kendinizi bıraktığınızda, bilinciniz tamamen altüst olacak, göreceksiniz!
-
(bkz: the dance of reality)
-
hayal kırıkları yaratan film. hatta oturup sinirden ağlayacağım. film baştan sona rahatsız edici.
--- spoiler ---
jodorowsky çocuklukta nasıl travmalar yaşamış haddi hesabı yok bunu nasıl iyici anlaşılmaza sürüklerim diye de yırtınmış resmen. kadın yine her filmde olduğu gibi yüceltilmiş. içimde tanrı var deyip kocasının suratına işeyince vebasından kurtulması ne demek lan? bir kadın olarak irrite oldum. bak babacım ben ki iskandinav sinemasını hatmetmiş ve onların bilinmezliklerini öğelerine ayırmış biri olarak bu ne idüğü belirsiz filmden bi sik anlamadım.filmin bitişine son 30 dakika kala altyazı da gitti birden. film eskişehir film festivali aracılığıyla gösterildi. ben ki; vasatın en dibi olan filmlerde bile saygısızlık olmasın diye salondan çıkmayan biriyim ama ilk terk ettiğim film oldu. eminim filmden sonra bir kaç kişi şuraya girip, yorumlardan filmi anlamaya çalışıyordur. aylak adam'da izlediği mükemmel film sonrası sinemadan çıkıp hayal dünyasına dalan bir adamı anlatıyordu. o hayallerden ve 1,5 saatimden beni alıkoyduğu için jodorowsky'nin evine ateşler salınmasını diliyorum
--- spoiler ---
-
geçen sene festival kapsamında izleme imkanı bulduğum ve ''bugüne kadar böyle bilgece birşey izlemedim''dedirten bir yapıt.
sürrealist bir anlatımla (bkz: alejandro jodorowsky)nin hayattan öğrendiklerini izledik.
evrenin ahengini dengesini öyle soyut naif anlatmış ki film bittiğinde saatlerce konuşturuyor.
keşke bu hayatta hepimiz kendi hikayemizi bu kadar güzel anlatma şansına sahip olabilsek.bir daha izlemek isterim fakat türkçeye çevrilmemiş sanırım.
-
tek kimliğimiz saydığımız kişiliğimizin sadece basit ama yönlendirici egoların bütününden oluştuğunu ve egoların yıkımıyla birlikte değişmeyecek sanılan kişiliklerin de değişebileceğini tek gerçeğin bütünün ve belki de varoluş hikayemizin özetinin de bu ego yıkımına giden yoldaki yaşadıklarımız empatimiz acılarımız ve öğrenmelerimiz olduğunu anlatan bir çalışma olarak tanımlıyor okuyorum bu fimi.
ben çok beğendim şiddetle tavsiye ederim. gerçeküstü bir varoluş hikayesi.
-
jodorowsky'nin çocukluk erdemi (nadir bulunur), 20.yy'ın devrim sorunu ve materyalizm karşısında bilinmezcilik, teo-sofizm konuları merkezinde kusursuz bir sirk inşa ettiği filmi.
"ıstırapla neşe iç içe duygular. sadece birini seçemezsin."
-
-
gerçek nedir ki diyor alejandro jodorowsky, ben size ruhumdan yapılma bir resim göstereceğim. bu resmin her anına kendi kanımdan, kendi hayatımdan verdim diyor.
filmin başında öfkeli bir soru, ürkek bir çocuk karşılıyor bizi: "niye bu kadar utangaçsın?" jodorowsky, çocukluğunun göğsünden tutarak şunu söylüyor:
"göğsünüzde ebedi bir yoklukla dolu gözleriyle tuzağa düşmüş çocuğu hissedin. daimi yabancı, ilelebet yabancı..."
bir çocuğun "ilelebet yabancı"lığı ne kadar sürreal ise o kadar sürreal bir film.
"tocopilla, bu ürperti, kayaların kokusu, küçük kasabanın bu ağıtı, güneş tarafından lime lime ediliyor. bu sabırsız sokaklar bir su damlasına özlem duyuyor."
nasıl unutulur ki, kayalıklara çıkan çocukluğuna, düşmeden hemen önce sarılmak ve kavramak onu. sonra denizi taşlamak ve bir taşla taşırmak.
özellikle şu soundtrackini de ayrı sevmiştim.