“Majesteleri, Roan Krallığını ne zaman vurmayı düşünüyorsunuz? Muhtemelen Gyerre bölgesinden başlayacağız, değil mi?”
“Aigoo.”
Cale, şövalyenin Adin’e söylediği şeyler karşısında başını iki yana salladı.
– İnsan! O şövalye ve İmparatorluk Prensi öyle inanılmaz düşüncelere sahipler ki!
“Ben de tam olarak böyle hissediyorum.”
Cale, Adin’e biraz daha yaklaştı.
– İnsan, insan! Bu terasın içini iyice gözlemliyorum. Sadece bana güven.
Normal teraslardan farklı olarak bu teras camla içten bölünmüştür.
Cale, camın diğer tarafında duran Adin’i gözlemledi.
Bir şeyler tuhaftı.
Adin’in ten rengi tuhaf bir şekilde fazla iyiydi.
“Ekselânsları.”
İmparatorluk doktoru, istediği gibi boş şarap kadehini ölü mana ile doldurdu.
“O zaman Doğu kıtasına kimi göndereceksin?”
‘Doğu kıtası mı?
Neden birdenbire Doğu kıtasından bahsediyor?’
“Bundan pek emin değilim.”
Adin’in yüzünde tuhaf bir gülümseme vardı ama ona bakan şövalyelerden biri endişeli bir sesle sordu.
“Kendiniz mi gitmeyi planlıyorsunuz majesteleri? O kılıç ustasının bıraktığı yaralar hâlâ orada değil mi?”
Kılıç ustasının bıraktığı yaralar.
Choi Han’ın Adin’de bıraktığı yaralardan bahsediyordu.
“Aa, bu mu?”
Adin göğsünü işaret etti.
Cildi en ufak bir yara izi bile olmadan pürüzsüz görünüyordu.
“Evet, majesteleri. Aurasının oldukça sert olduğunu ve iyileşmesinin zor olduğunu duydum. Bunun üstesinden geleceğinizden emin olsam da, bu aşağılık aptal endişelenmeden edemiyor.”
gülümse.
Şövalye konuşmayı bıraktı.
Çünkü Adin sırıtıyordu. Onu iyi biri gibi gösteren her zamanki gülümsemesinden farklıydı.
Bu açıkça bir alaydı.
“Kılıç ustası, Choi Han’ın özelliği gerçekten de oldukça sert.”
Adin ölü manasından bir yudum daha aldı.
Herhangi bir acı hissetmedi.
Hiçbir şey hissetmiyordu.
Choi Han’ın gücünü sakince değerlendirdi.
“Ama o sadece yarısını tamamladı.”
“Yarı tamamlandı mı?”
Cale’in ifadesi tuhaflaştı.
Dürüst olmak gerekirse, gelişmek için en çok mücadele eden Choi Han’dı.
Aslında, gelişmek için mücadele etmek yerine, daha güçlü insanların ortaya çıkması ve diğer bazı insanların güçlenmesi, Choi Han’ın artık gerçekten öne çıkmamasına neden oldu.
Ancak Choi Han, Ejderha melezine acı çekecek kadar güçlüydü.
“Ama o sadece yarım mı?”
– İnsan, anladım.
Raon’un sesini duyabiliyordu.
– İmparatorluk Prensi ile ilgili neyin garip olduğunu anladım.
Cale, Raon’un ilk kez ciddi olan ses tonu karşısında irkildi ve İmparatorluk Prensi Adin’in eline baktı.
Şarap kadehini tutmayan eldi.
Avucundan dumanlar çıkıyordu.
Aura dumanıydı.
Sadece kılıç ustası seviyesinin hemen altında olan en yüksek dereceli bir uzmandan gelebilecek kalın bir aura dumanıydı.
Cale, Adin’in en yüksek dereceli bir uzman olduğunu ve kamuya duyurulduğu gibi yüksek dereceli bir uzman olmadığını hatırladı.
‘…Ama aurasının rengi-
siyah?’
Adin’in elinden yükselen kalın aura dumanı.
Siyah renkliydi, tıpkı Choi Han’ın aurası gibi.
“Bu sadece Choi Han’ın sahip olması gereken bir renkti.
‘Bir Kahramanın Doğuşu’nda böyle değil miydi? ‘
Cale daha sonra Adin ve Raon’un seslerini aynı anda duydu.
“Choi Han benimle baş edemiyor. Şu anki benle baş edemiyor.”
– İmparatorluk Prensi eskisinden farklı! Umutsuzluk artık onun özelliği!
‘Çaresizlik? Choi Han…’
Cale’in zihni hızla hareket etmeye başladı. Düşünecek çok fazla yeni gerçek vardı.
– Nedense tuhaf hissettiğini biliyordum! Bu yüzden Choi Han’ın umutsuzluğu yenildi! Choi Han’ın ne mükemmel bir karanlığı ne de umutsuzluğu var! Ben, Raon Miru, bunu çözdüğüm için gerçekten harika ve güçlüyüm!
“Alo.”
Cale, alay etmekten kendini alamadı.
“İmparatorluk Prensi ve umutsuzluk?”
– Eminim kara çaresizliği içmiştir! Choi Han’ın reddettiği şeyi yedi! Başkalarının umutsuzluğunu yuttu ve onların umutsuzluğunu aura olarak kullanıyor!
Raon her zamankinden daha fazla oflayıp pufluyordu.
– Bu bok çöpten beter!
“Başkalarının çaresizliğini mi yedi?”
Kara çaresizlik.
Kara umutsuzluğun içindeki seslerin çığlıkları hâlâ Cale’in kulaklarında çınlıyordu.
Choi Han sarsılmıştı ama Raon ve Clopeh’nin onu büyüsünden kurtarması sayesinde kara umutsuzluğu reddetmişti.
“Ama İmparatorluk Prensi Adin bunu benimsedi mi?”
Kara büyü, kara umutsuzluğu da emebilir mi?’
Cale’in aklından birçok karmaşık düşünce geçti.
Daha sonra hepsi tek bir sonuca varmak için birlikte çalıştılar.
“…Bu çok fazla.”
Ses geçirmez bariyer büyüsü nedeniyle duyulamayan Cale’in sesi, camın diğer tarafındaki Adin’e doğru yöneldi.
Cale’in öfkesi şoka dönüşmüştü.
“Haha, gerçekten harikasınız majesteleri! Bu doğru, yarım kalmış biri sizi yenemez!”
Soruyu soran şövalye ve diğerleri bu söze katıldı ve gülmeye başladı.
Bunu terasın dışından izleyen Cale, bir hırıltı duyduktan sonra Kedi’nin sırtını okşadı.
Sör Rex kızmıştı.
Astlardan biri o an yüzünde ciddi bir ifadeyle Adin’e bir soru sordu.
“Majesteleri, Doğu kıtasına başka birini göndermenin hâlâ iyi olacağını düşünüyorum. Cimri bir Paralı Asker Kralı’yla kişisel olarak ilgilenmeniz doğru görünmüyor.”
Paralı Kral mı? Doğu kıtasının Paralı Askerler Loncası’nın lideri mi?
O kişi neden gündeme getiriliyor?’
“Lütfen beni gönderin majesteleri. Doğu kıtasına gideceğim ve size yeni bir hayat vermek için Paralı Asker Kralı’nın gücünü alacağım.”
‘Yeni bir hayat?’
Cale’in ifadesi yine tuhaflaştı.
“Yani Paralı Asker Kralı, Adin’e yeni bir hayat verecek bir şeye sahip mi?”
Adin şövalyeye başını salladı.
“Gerek yok. Arm yakında Paralı Askerler Loncası’nı yemek için harekete geçecek.”
Cale’in bildiklerine göre, Doğu kıtasının Kolu, yeraltı dünyasını ele geçirmeye başlayan Paralı Askerler Loncası’ndan kaçındı. Paralı Askerler Loncası’nın Doğu kıtasındaki etkisi işte bu kadar büyüktü.
“Ama şimdi o Paralı Askerler Loncasını mı hedefliyorlar?”
Şu anda Doğu kıtasında neler oluyor?’
Cale, Doğu kıtasının hanında olması gereken hizmetkarı Ron’u düşünmeye başladı. Ron’la görüşmeye ihtiyacı varmış gibi geliyordu.
“Arm bunu başarabilecek mi?”
Adin soruyu soran İmparatorluk büyücüsüne başını salladı.
“Beyaz Yıldız-nim son birkaç aydır onunla ilgilenmek için Doğu kıtasında bulunuyor. Bu yüzden Kule Ustası da savaş hakkında rapor vermek ve diğer şeylerle ilgilenmek için orada.”
“Kule Ustası ne zaman dönecek?”
“Dört gün içinde geri dönmüş olmalı.”
“Ah.”
Cale nefesini tuttu.
‘Sonunda bulduk.
Sonunda Beyaz Yıldız’ın izlerini bulduk.’
Cale’in dudakları kıvrılırken dudaklarının kenarları kıvrıldı.
– İnsan! Bence şu anda Adin’i öldürmemek akıllıcaydı! Her şeyi tek başına ifşa ediyor!
“Ben de tam olarak böyle hissediyorum.”
“Beyaz Yıldız-nim Paralı Askerler Loncası’nı devraldığında gücü alabilirim. O zaman tam bir vücuda sahip olacağım.”
İmparatorluk doktoru hızla Adin’e doğru eğildi.
“Gelecekte nasıl parlayacağınızı dört gözle bekliyorum, majesteleri.”
“O günün bir an önce gelmesi için dua edeceğim ve tekrar dua edeceğim.”
Astlar, Adin’in parlak geleceği hakkında diğerlerinden önce konuşmak için neredeyse birbirleriyle savaşıyordu.
“Her şey kontrolünüz altında olacak majesteleri.”
Cale tüm bunları dinledikten sonra kararını verdi.
Mercenary King’in sahip olması gereken güç.
Birine yeni bir hayat vermeye yetecek kadar iyileştirici yeteneğe sahip olan güç.
“Belirli bir Dragon’a vermem gerekiyor.”
Cale bunu söyler söylemez küçük bir ön patinin sırtına vurduğunu hissedebiliyordu.
– Bu doğru! Önce gidip Mercenary King’i yağmalayalım ve dedelere verelim! İnsan, çok akıllısın!
Altı yaşındaki çocuk, sanki gururlu bir ebeveynmiş gibi Cale’in omzunu okşuyordu.
“Aigoo, nasıl böyle bir duruma düştüm?”
Cale içini çekti. O an Adin’in sesini duydu.
“Beş gün içinde Roan Krallığı’nın güneybatı sınırını vuracağız. O zamana kadar gücümü toplamaya odaklanacağım ama tüm hazırlıkları rapor edeceğim.”
Astların hepsi birlikte eğildi ve karşılık verdi.
“Siparişlerinizi aldık.”
Cale onlara bakarken gelişigüzel bir şekilde yorum yaptı.
“Sadece aptal gibi davranan aptallar.”
Beş gün içinde Roan Krallığını yok etmeye başlamadan önce yok edilme şansları çok daha yüksekti.
Cale, Adin’in şarap kadehini İmparatorluk doktoruna geri vermesini izledi.
“Geri dönelim.”
“Evet majesteleri.”
Çığlık.
Adin tekerlekli sandalyesinin gıcırtısıyla terasın içindeki odaya yöneldi.
Cale sıcak ve lüks bir oda görebiliyordu.
Chhh.
Ancak, İmparatorluk doktoru perdeleri kapattığında bu görüntü kayboldu.
Cale yavaşça geri dönmeden önce boş terasa ve çekilmiş perdelere baktı.
“Raon.”
“Ne var, İnsan?”
“Diğerlerine söyle.”
Değerli bilgiler Cale’in eline geçmişti.
“Simyacıların Çan Kulesi’ni iki gün boyunca iyice araştır. Olabildiğince çok kanıt topla. Onlara tüm acil çıkışları da bulmalarını söyle.”
Plan, Roan Krallığının güneybatı sınırına beş gün içinde saldırmaları ve Kule Ustasının dört gün içinde geri dönmesiydi.
“Bugünden itibaren üç gece…”
Doğrusu, üçüncü gün ile dördüncü gün arasındaki gece.
“Saldırımıza başlayacağız.”
Plan zihninde tezahür etti.
İlk tur, Simyacıların Çan Kulesi ve İmparatorluk Prensi ile ilgileniyordu.
İkinci tur, kara büyü ve biraz geç gelen Kule Ustası ile ilgilenecekti.
Beyaz Yıldız da gelse harika olur.
“İlk turdaki amacımız, Simyacıların Çan Kulesi’ne saldırmak ve bu yeraltı bölgesinin girişi dışındaki Çan Kulesi’ne tüm girişleri kapatarak şehir surlarını yıkmak.”
Kavanozdaki bir fare.
Hayır, sadece yeraltındaki cehenneme kaçabilen bir fare.
“Meeeeow.”
Rex miyavladı.
Bu kaçan fareleri bir avcı bekliyor olacaktır.
“Efendim Rex.”
“Evet, genç efendi-nim.”
“Sana geçen sefer toplamanı söylediğim insanları topladın mı? Onlarla tanışabilir miyim?”
Rex’in acısını paylaşan ve geçmişte onunla çalışmış insanlardı.
Rex, Cale’in ona onları bir araya toplamasını nasıl söylediğini düşündü ve başını salladı.
“Yapacak bir şeyimiz var mı?”
İmparatorluğun ve kara büyünün gücü, Rex’in hayal gücünün ötesindeydi.
İmparatorluğun dört bir yanına dağılmış arkadaşlarının neler yapabileceği konusunda endişeliydi çünkü gücü olan tek kişi oydu.
Daha sonra Cale’in yanıtını duydu.
Bugünden başka iki gün kalmıştı.
“Elbette. Sizin her şeyi yapmanız gerekiyor.”
Bir an önce hareket etmeye başlaması gerekiyordu.
* * *
O gece daha sonra.
İmparatorluğun başkentinin varoşlarında gizlice dolaşan insanlar vardı.
Her birinin kolunda küçük küreler vardı.
Onlar video kayıt küreleriydi.
Bu küreler, Cale’in grubunun tüm gün boyunca kaydettiği kayıtların olduğu kürelerdi.
“Bu operasyon için hayatımı ortaya koyuyorum.”
Hepsi alnındaki yara tekrar açılan ve kanayan Rex’in kanını bile silmeden onlara ne yapacaklarını anlattığını düşünüyorlardı.
Rex’in gözleri tamamen kan çanağına dönmüştü.
Kucağında kürelerle gecekondu mahallelerine dağılan insanların da aynı şekilde gözleri kan çanağına dönmüştü.
Hepsi kardeşlerini, ailelerini ve komşularını Simyacıların Çan Kulesi’ne göndermeye zorlanmıştı.
Bu operasyon sırasında hiçbir şey ters gidemez. Kabul etmeyeceğim.
Rex’in baskıcı sesi neredeyse zihinlerine kazınmıştı.
Gece boyunca başkentte dolaşan askerler ve şövalyeler vardı.
Ancak kenar mahallelerde devriye gezen çok fazla şövalye veya asker yoktu. Bunun nedeni, karanlık gecekondu mahallelerinde ışık veya lamba olmamasıydı, bu da onların devriye gezmek için bir sebepleri kalmamasına neden oluyordu.
Tık tık tık.
Küresi olan bir kişi kapıyı çaldı.
Diğerleri gecekondu mahallelerinde gizlice inşa edilmiş mağaralara girdi.
Bazıları ailelerinin yanına koştu.
Karanlık gecekondu mahallelerinde ışık yoktu.
Ancak bu gece boyunca… Gecekondu mahalleleri sessiz öfke ve çığlıklarla kaplandı.
Sonraki gün.
“Selamlar.”
Simyacıların Çan Kulesi’nin dışında duran muhafız, kapıya gelen kişiye tuhaf bir ifadeyle baktı.
“Nedir?”
Eski püskü ama temiz giysiler içindeki bir adamın kendisine gülümsediğini görebiliyordu.
Gardiyan, saygılı gülümsemeden çok kan çanağı gözlerle ilgileniyordu ama çenesiyle adama işini anlatmasını işaret etti.
Adam konuşmaya başlamadan önce saygıyla eğildi.
“Ağabeyimle tanışmaya geldim.”
“Ağabey mi? Simyacı mı?”
“Kıyafeti bir simyacının küçük kardeşi olamayacak kadar perişan görünüyor.”
Adam gülümsedi ve muhafızın ifadesi şüphesini ortaya çıkardığında karşılık verdi.
“Evet efendim. Ağabeyim Honte on beş yıl önce Simyacıların Çan Kulesi’ne girdi.”
Honte.
Bu isim, gardiyanın gözlerinin titremesine neden oldu.
Simyacıların Çan Kulesi’nin Kule Ustasının öğrencisi Honte.
‘…Ama o öldü mü?’
Gardiyan, adama dönüp bakmadan önce diğer gardiyanın aceleyle binaya girmesini izledi. Daha sonra o adamın omuzlarının ötesine baktıktan sonra ürperdi.
Simyacıların Çan Kulesi’ne doğru giden, temiz ama eski püskü giysiler giyen birçok insan vardı. En az on kişi vardı.
Yaşları da değişiyordu.
Hepsi gülümsedi ve konuşmaya başladı.
“Küçük kardeşimle tanışmak istiyorum.”
“Ablamla tanışmak istiyorum.”
“Oğlumu ve kızımı görmek istiyorum. Buna izin var mı?”
On beş yıl önce. On beş yıl önce, Simyacıların Çan Kulesi’nde kalan çocuklarını görmeye gelen pek çok insan vardı. Hep bahanelerle geri gönderdiler.
‘Gerçekten kardeşlerinizin veya çocuklarınızın ayak bileklerine zincir olup onlar daha iyi bir hayat yaşarken onları aşağı mı çekeceksiniz?’ gibi şeyler söyleyerek onları geri gönderdiler.
Ancak, bu kadar çoğunun aynı anda ortaya çıktığı bir zaman hiç olmamıştı.
“Eh, sanırım on civarı o kadar da değil.”
Muhafızlar, kuleye yaklaşan insanlara baktı.
Kuleye bakan ve birbirlerine fısıldayan çok sayıda vatandaş vardı. Neler olduğunu merak ediyorlardı.
Bu yüzden gardiyan onu göremedi.
Aile fertlerini aramaya gelenlerin kan çanağı gözlerini, şişmiş yüzlerini, güler yüzlerinin aksine sımsıkı sıkılı yumruklarını göremiyordu.
Cale bunu uzaktan izliyordu.
– İnsan! Rosalyn yakında burada olacağını söylüyor! Tüm Kara Elfler de geliyor! Clopeh ayrıca Kutsal Şövalyelerin de yakında geleceğini söyledi!
Cale, Batı kıtasındaki en yüksek bina olan Çan Kulesi’ne baktı ve konuşmaya başladı.
“Sonunda başlıyor.”
Savaşın başlamasına sadece bir buçuk gün kalmıştı.