Ekim ayının başlarında, İngiliz Uluslararası Stratejik Araştırmalar Enstitüsü tarafından düzenlenen “Bütçe Kesimi, Küresel Askeri Denge ve Bölgesel Güvenlik” (Mali Stres, Küresel Askeri Dengeler ve Bölgesel Güvenlik) konulu bir konferans düzenlendi. Önde gelen Batılı askeri ekonomistler ve siyaset bilimciler, savunma sanayii temsilcileriyle birlikte, dünya ekonomisinin krizi sırasında dünyadaki durumun ve beklentilerin de ötesinde, ABD'deki bütçe krizinin beklentilerini tartıştılar.
Konuşmacıların çoğu alarmizmle doluydu - ABD, son üç yıl içinde yeni silah sistemleri satın almak için harcadığı harcamalar 31 yüzdesini düşürdü. Böyle bir açıklama bile önümüzdeki yıllarda ABD askeri-sanayi kompleksine hayatta kalma hakkında sorular sorulacaktı. Benim bakış açıma göre, bu elbette abartıdır: Kore ve Vietnam’daki savaşlardan sonra, ABD Savunma Bakanlığı’nın alım satım oranlarının yüzde bazında azalması daha da güçlüydü, ancak daha sonra Amerikan "savunma sanayii" nin yakın zamanda ortadan kalkması sorunu değildi. Ve eğer Rus savunma sanayisinin geçen yüzyılın doksanlı yıllarda ortaya çıktığı durumla karşılaştırırsak, şu anki Amerikan problemleri anlamsız görünüyor.
Ancak, ayrı bir konferansta verilen bütçe krizinin olası sonuçlarının bir yönü çok ilginç ve önemli görünüyordu. Bu, bütçe kesintilerinin, elbette, tesadüfi olmayan Amerikan teknolojilerinin, gelişmiş askeri teknolojilerin geliştirilmesi üzerindeki etkisinin konusudur. Amerika, askeri teknolojinin gelişiminde tartışmasız liderdir. Bu liderliğin en az dört ana faktörü var. Birincisi, tüm kesintilere rağmen, dünyanın en büyük askeri bütçesi, 640 yılında 2012 milyarlarca doların üzerinde. İkincisi, ABD askeri ve sivil elektronik endüstrilerinin yetenekleri. Üçüncüsü, ABD, silahlı kuvvetleri, gerçek savaş koşullarında, ağ merkezli birlik kontrol sistemleri veya drone uçağı araçları gibi gelişmiş askeri teknolojilerin kullanımı konusunda geniş bir deneyime sahip olan tek ülkedir. Dördüncüsü, ABD’nin askeri teknoloji alanındaki liderliği, Uluslararası Ticaret Kurallarını da içeren katı bir ihracat kontrol rejimi tarafından desteklenmektedir. оружия Uluslararası Silah Düzenleme Trafiği ve İhracat Kontrol Yönetmeliği (İhracat İdare Yönetmeliği).
Bu dört faktör, dünyanın geri kalanını bölgedeki en gelişmiş (ve en pahalı) askeri teknolojilere yetecek bir konuma yerleştirmektedir. Tabii ki bu, başkalarının kendi programlarını terk etmeye hazır oldukları anlamına gelmez. Sadece devletlerin karşı karşıya olduğu güvenlik sorunları değil. Gelişmiş askeri teknolojilerin kazanılması, bir ülkenin ekonomik kalkınmasında önemli bir faktördür. Askeri Ar-Ge, örneğin sivil uçak endüstrisi, otomotiv endüstrisi, gemi yapımı, elektronik üretimi ve yazılım geliştirme gibi birçok sivil sektörün teknolojik gelişimini teşvik etme yeteneğine sahiptir. Hindistan, Çin, Birleşik Arap Emirlikleri, Singapur gibi büyük silah ithalatçıları olan pek çok ülke, yurtdışındaki askeri alımları, ofsetlerini kullandıkları endüstrileri için teknolojiler edinmenin, lisanslı üretimi organize etmek ve ortaklaşa donanım geliştirmek için programlar oluşturmanın bir yolu olarak görüyor. Ayrıca, birçok hükümet askeri tedarik ve askeri yatırımlara devlet yatırımını ekonomiyi canlandırmanın bir yolu olarak görüyor. Sonuçta, silah piyasası DTÖ kurallarına uymayan neredeyse tek önemli pazardır ve devletler üreticilerine sübvansiyon ve sübvansiyon sağlama konusunda serbesttir. Bunlar, askeri harcamalardaki ve Asya'daki alımlardaki büyümenin temel faktörleridir - geçen yıl, Orta Çağ'dan bu yana ilk kez bu bölge, yaşlı kadın-Avrupa'yı askeri harcamalar açısından atlamıştır.
Yurtiçi savunma sanayii uyanıyor
Rusya, SSCB'nin çöküşünden sonra uzun süre ekonomik zorluklar nedeniyle bu askeri-teknolojik yarıştan düştü. Durum, yeni yüzyılın ilk on yılı sonunda çarpıcı bir şekilde değişti ve bunun birkaç nedeni vardı. İlk olarak, Gürcistan'la olan çatışma, Rus ordusunun yeniden donatılması gerektiği yönündeki önderliği gösterdi; çünkü yalnızca Batı ülkelerine değil, aynı zamanda bazı eski Sovyet cumhuriyetlerine de iletişim, navigasyon ve kişisel koruyucu donanım alanında teknik donanım sağlamaya başladı. Ek olarak, “Arap Baharı” veya sözde renk devrimi senaryosunun Rusya'da da uygulanabileceği ve bu tehdide karşı koymak için etkin ve sadık bir ordunun olması gerektiği ortaya çıktı. Hidrokarbon fiyatlarının yükselmesi nedeniyle ülkedeki ekonomik durum iyileşmiştir. Ancak silah ve askeri teçhizat alımı, bir tür altyapı projesi olan petrol ve gaz ihracatından elde edilen devlet gelirlerinin yeniden dağıtılması için bir mekanizma olarak kabul edildi. Son olarak, askeri-sanayi kompleksine yapılan yatırım, sadık, vatansever seçmeninizi korumanın bir yoludur. Sonuç olarak, 2010'un sonunda, askeri devletin ve Sovyetler Birliği'nden bu yana silahlı kuvvetlerin geliştirilmesinde en büyük proje olarak adlandırılabilecek 2011 - 2020 yıllarında (GWP) Rusya Devlet Silahlanma Programı kabul edildi.
LG'ye göre, gelişmiş silah sistemlerinin geliştirilmesi için birkaç proje bir kerede finanse ediliyor. Rusya Savunma Bakanlığı'nın emriyle üç yeni tip İHA geliştiriliyor. Orta irtifa operasyonel taktik İHA “Pacer”, Amerikan MQ-1 Predator'a yakın özelliklerine yakındır. İkinci program ("Altius") özelliği bakımından Amerikan MQ-9 Reaper ile aynı olan cihazın geliştirilmesini içerir. Ayrıca, Sukhoi tasarımcıları, Hunter programı çerçevesinde 20 tona kadar çıkan bir dron uçağı geliştiriyorlar. Projenin karmaşıklığı göz önüne alındığında, bu tarih hala aşırı iyimser görünse de, 2018'te kabul edilmesi planlanmaktadır.
Savaş alanında Rus birlik kontrol sistemlerinin oluşturulması çalışmaları devam etmektedir. 80’te, SSCB dünyada “manevra” adı verilen otomatik bir taktik kumanda ve kontrol sistemi (ACCS) geliştiren ilk kişi oldu. Ancak, o zamanlar Amerika'nın o zamanlar böyle bir sistemi olmadığı için, yeni sistemde yeniden donanıma para harcamaya değmeyeceğine karar verildi. Durum, yeni yüzyılın başında, ABD'nin taktik bir birlik komuta kontrol sistemi yaratma ve uygulamadaki başarısı nedeniyle değişti. Ardından, Rus analogunun gelişimine başladı - taktik seviye "Constellation". Şimdi MIC'imizin bu zor çocuğu başka bir arıtma ve test aşamasından geçiyor. “Takımyıldız” sorunları büyük ölçüde Rus elektroniğinin ve bileşen tabanının sorunudur.
Amerika Birleşik Devletleri'nde üretilen en iyi askeri elektronik. Ancak, bu örnekleri Amerikalılardan almak mümkün değildir. Tüm askeri elektronikler ABD askeri listesinin 11 bölümünde yer almaktadır ve bu nedenle ihracat kısıtlamaları sistemine girmektedir. Ayrıca, bu ülkenin ihracat yönetmelikleri, tüm radyasyon ve ısıya dayanıklı elektronik bileşenlerin ve diğer çift kullanımlı elektronik türlerinin ihracatının lisanslanmasını gerektirir. Aslında, en değerli sınıfların - Askeri ve Askeri Uzay Sınıfı ile elektronik bileşenlerin önemli bir kısmı - tüm elektronik ihracatı lisansa tabidir. Bu nedenle, modern bileşen tabanının kendi üretimimizin geliştirilmesi, Rus endüstrisi için önemli bir zorluktur.
LG'de İHA'ların ve birlik kontrol sistemlerinin geliştirilmesine ek olarak, yeni savaş uçakları, zırhlı araç platformları, savaş gemileri, vb. İle ilgili olarak büyük miktarda Ar - Ge var. Yeni sistemler, Ar-Ge, onarım ve modernizasyon satın alma giderlerinin programına bakıldığında görmek kolay HPO'nun kabul edilmesinden sonraki 2011 yılından bu yana maliyetlerde önemli bir artış. 2012 ve 2013 arasındaki satın alma hacmindeki fark özellikle belirgindir, çünkü HPW satışlarının ilk iki yılı, tedarik edilen ekipman ve AR-GE fiyatlandırması konusunda Savunma Bakanlığı ile sanayi arasındaki anlaşmazlıkların giderilmesine harcanmıştır. Bu sorunun bir önceki Rusya Savunma Bakanı Serdyukov'a aldatmacadan daha fazla maliyeti olduğuna inanmak için sebep var. Bununla birlikte, şimdi bu farklılıkların genel olarak üstesinden gelinmiştir ve bu yıl Sovyet döneminden bu yana ilk kez, Savunma Bakanlığı'nın çıkarlarındaki satın alımların hacmi 30 milyarlarca doları aşmıştır.
Faydalı borçlanma
Ek olarak, Rus Silahlı Kuvvetlerinde ve askeri tedarik ve Ar-Ge’yi sürdürmekten sorumlu hükümet yapılarında bir dizi organizasyon değişikliği yapılmıştır. Bu nedenle, son yıllarda, Rusya devlet kurumlarının siber tehditlerle mücadele ve siber güvenliği sağlama konularındaki dikkatini önemli ölçüde artırmıştır. 2013'in başında, Genelkurmay Başkanlığı Genel İşlemler Müdürlüğü altında siber komuta oluşturulmuştur. Bu yapı, 2009 yılında çalışmalarına başlayan ABD siber komutanı olan Amerikan mevkidaşı USCYBERCOM'un etkisi altında açıkça ortaya çıkmıştır. Yeni komutun ana görevi, Savunma Ağı’nın bilgisayar ağlarını ve siber-terörist saldırılara kurban olabilecek her türlü stratejik nesneyi korumak olacaktır. Rusya'da, sanal tehditlerle mücadele eden çok sayıda ajansın bulunduğunu belirtmekte fayda var. Bunlar İçişleri Bakanlığı Özel Teknik Etkinlikler Bürosu ve FSB Bilgi Güvenliği Merkezi. Şimdi, çeşitli hükümet departmanlarının siber tehditlere karşı mücadelede işbirliği konusunu çözmek zorunda kalacaklar, çünkü çalışmalarının etkinliği buna bağlı olacak.
Amerikan deneyiminden bir başka borçlanma, “Rus DARPA” idi - 2012 yılında kurulan İleri Çalışmalar Vakfı (FPI). Hiç şüphesiz, farklı şekilde organize olmasına rağmen, FPI, Amerikan prototipinin etkisi altında yaratıldı. FPI'nin amacı, askeri teknik alanda niteliksel olarak yeni sonuçlar elde etme riskinin yüksek olmasıyla ilişkili olarak, ülkenin savunma ve güvenliğinin çıkarları doğrultusunda araştırma ve geliştirmenin uygulanmasını teşvik etmektir. Mevcut tüm askeri teknoloji alanlarının, Rusya'nın yüksek derecede yetkinliğe sahip olduğu ve hava savunma sistemleri veya nükleer denizaltılar gibi ithalattan bağımsız olduğu ve askeri teçhizat veya nişan alma aletleri için güç kaynağı olan yetersiz veya eksik yeterliliğe sahip alanlara bölündüğü ileri sürülmüştür. Son olarak, İHA'lar, su altı robotları, sensörler ve FPI gibi Rus endüstrisinin yeterliliği düşük olan alanlar var ve bu alanlarda Ar-Ge'nin finansmanına odaklanacaklar. Ek olarak, gelecekteki gelişmeler listesinde, örneğin güç exoskeletonları, hipersonik uçaklar veya yapay kan gibi geleceğin bir çok gerçek teknolojisi var.
Teoride, FPI zaman içinde savunma sanayimize ileri teknolojiler sunabilen bir organizasyon haline gelebilir. Bununla birlikte, yeni yapı, belli ki, ülkenin liderliğinden güven duymuyor. Bu, DRF'nin ilk iki pilot projesi için tahsis edilen fon miktarı ile gösterilmektedir: 10 milyon dolardan biraz fazla. Böyle sefil bir yatırımdan teknolojik atılım beklemek zor.
Bununla birlikte, mütevazı FPI finansmanının bir başka nedeni var - Rusya’da ekonomik sorunlar. Bu faktör, devletin silahlanma programını yeniden gözden geçirmeye zorladı. Toplamda, HPV-2020 kapsamında, 2020 tarafından 19 trilyonlarca ruble harcanması planlandı. Ancak, HPV-2020, başlangıçta aşırı iyimser bir dokümandı. Derleyicileri açıkça, Rusya’nın GSYİH’nın yüzde 4,5 bölgesinde ortalama yıllık büyüme oranına odaklandı (LG’nin kurulduğu zamanki kriz sonrası 2010’te çok fazlaydı). Şimdi, en son verilere göre, Rusya'nın GSYİH büyüme oranı yüzde ikilik seviyenin altına düştü, petrol fiyatı varil başına 110 dolar civarında dalgalanıyor ve planlanan miktarlarda GVV-2020'in finanse edilemeyeceği açık. 2015'tan sonraki dönem için büyük program maliyetleri (aslında cildin dörtte üçü) planlandı. Bununla birlikte, şu anda dünya ekonomisinin durumunun ne olacağını tahmin etmek imkansızdır ve bu nedenle Rusya'nın ekonomik gelişme ve finansal refahının ana faktörünün dinamiklerini tahmin etmek zordur - hidrokarbon hammaddelerinin fiyatı.
Aslında, HPV-2020 planlarının başarısızlığı resmen, 2025 yılına kadar olan yeni bir devlet silahlanma programının geliştirilmesi ile resmen tanındı. Yeni program için açıklanan fonun, Rusya ekonomisinin gerçek potansiyelini aşması da muhtemel. Aynı zamanda, yüksek bir olasılık derecesiyle, makroekonomik durumun ve ülkenin mali durumunun bir karışıklığı durumunda, personelin parasal ödeneklerinden ziyade silah alımlarının maliyeti, bütçe tasarrufunun birincil kaynağı olacağı varsayılabilir.
Askeri birlikler bir seçeneğe sahip
Bu nedenle, ABD ve Rusya ekonomileri arasındaki tüm farklılıklara rağmen, iki ülkenin askeri birimlerinin ve askeri sanayinin kendilerini bulduğu durumlar oldukça benzerdir. ABD, Batı Avrupa ülkeleri, Rusya ve diğer devletler, askeri harcamalarını revize etmek ve yeni sistemler satın almak, pahalı askeri Ar-Ge yürütmek ve birliklerinin bütçe kısıtlamaları altında savaşa hazır olmalarını sürdürmek arasında bir seçim yapmak zorunluluğu ile karşı karşıya. Gelecekte rekabetçiliği ve üstünlüğü sağlayacak günümüzün ihtiyaçları ve teknolojileri arasında seçim yapın. Teorik olarak, yeni silah sistemlerinin geliştirilmesine yönelik uluslararası projeler bir çözüm olabilir, ancak ülkeler arasında kalan güvensizlik ve çelişkiler, kısıtlayıcı ihracat kontrol sistemlerinin varlığı ve çözülmemiş fikri mülkiyet koruması sorunları buna engel teşkil ediyor. Sorun şu ki, Rusya liderliği yeni silahlanmalara yönelik Ar-Ge harcama seviyesini en azından krizde tutmaya çalışacak mı? Bu tür bir politikanın amacı, yalnızca kendi Silahlı Kuvvetlerinin teknolojik gelişimi ve sivil sanayi için teknoloji (sözde kesintileri) elde etme fırsatı değil, aynı zamanda Rus savunma şirketleri için önemli bir fon kaynağı olmaya devam eden Rus silah ihracatının rekabetçiliğini sürdürme fırsatı olabilir.
Ve elbette, mevcut ekonomik eğilimlere dayanan tüm hesaplamaların, askeri tehditlerin ölçeğindeki ve niteliğindeki değişiklikler nedeniyle revize edilebileceğini unutmamalıyız. Amerikan birliklerinin Afganistan'dan çekilmesinin ardından Orta Asya'daki askeri ve siyasi durumun ciddi bir komplikasyon olması muhtemeldir. Rusya, Amerikan birliklerinin geri çekilmesini ve yerel laik rejimlerin olası düşüşünü izleyen İslamcı terörist grupların güçlenmesi, uyuşturucu kaçakçılığı ve Orta Asya ülkelerinden kontrolsüz göç ile ilgili mücadeleye cevap vermek zorunda kalacak. Şimdi hiçbir hükümet yok - İslamcıların ayrılması ve yenilenmesi için bir aday.
Ayrıca, kıtada hidrokarbon kaynakları tükendiğinde, özellikle Kuzey Kutbu'ndaki raf kaynaklarının kontrolü için önde gelen askeri güçler arasındaki ilişkilerin kötüleşmesi oldukça muhtemeldir. Gazprom petrol platformu "Prirazlomnaya" üzerindeki Arctic Sunrise'dan "doğa korumacıların" inmesi, Arctic kaynaklarının yeniden dağıtılması konusundaki ilk sabotaj operasyonu olabilir. Askeri harcamaların miktarının ekonomik ve teknolojik yönlerine ek olarak askeri tehditlerin düzeyine göre belirlendiğini hatırlamakta fayda var. Bu tehditlerin ölçeği ve niteliği, askeri tedarik ve Ar-Ge için devlet planlarını bir finansal krizden veya ekonomik sorunlardan daha fazla etkileyebilir.