Dil hakkında bildiğimiz şey kavramanın üretmeden önce geldiğidir.
Anlama konuşmadan önce gelir.
Çocuklar önce işitip dili kavramalıdır, ardından eninde sonunda sesleri anlar ve en son konuşmaya başlar. Bu çocuklardaki sıralamadır.
Ailelerin çocuklarının henüz konuşmaması, anlamaması gayet normaldir. Bunun nedeni ailelerin onlarla konuşmamasıdır, çocuklar anlamak için daha az dile sahipler ve sonuç olarak, çok az konuşacaklardır. Girdi = çıktı Bu yeterli olamaz.
Araştırma daha erken yaşta konuşan çocukların daha geniş kelime haznesi olduğunu gösterir. Şaşırmayın, aileleri onlarla daha fazla konuşuyor.
Çocukların beyni kavrama anıyla gelişme gösterir. Çocuk doğduğunda, nefes alması, görmesi ve odaklanması için sert tellidir. Bu sert telli olmaya rağmen, çocuğun binlerce, milyonlarca, milyarlarca, trilyonlarca bağlanmamış beyin hücresi vardır. Siz bağlanmamış beyin hücresiyle bir şey yapamazsınız, bunun yolu yoktur.
Herhangi bir hesap makinesi en karmaşık matematiği çözebilir fakat dünyada akıcı insan dilini üretebilecek bir bilgisayar yoktur, çünkü insan dili çok karmaşıktır. Hepsi masum seslerle başlar, ses bilimi. Çocuklar herhangi bir sesi kavrama, kullanma ve tanımlama yeteneğiyle doğarlar. 4 aydan başlayarak, sesleri ana dillerine doğru kısıtlamaya başlarlar, ardından bu ses şekillerinin ve seslerin sistemde organize olduğu fonoloji olur.
Çocukların beyinleri bu bağlantıları şekillendirmeye 7 yaşına kadar devam eder.
1989 tarihli, Çin ve Kore’den ABD’ye gelen 3-39 yaş arası göçmenler üzerinde yaptıkları dilbilgisi yeterliği üzerine olan çalışmalarının temeli, 3-7 yaş arası gelenlerin ana dili gibi dilbilgisine sahip olduklarını gösterdi.
8-10 yaş dil öğrenimi çok iyi değildi fakat 11 yaş üstü olanlardan iyiydi; 11 yaş üstülerin ikinci dil öğrenmeleri yetişkinlerin öğrenmelerine paralellik gösteriyordu.