Her 10 Kasım'da bayraklarla donatılmış bir Atatürk resminin çevresi kasımpatılarıyla süslenir, şiirler okunurdu. Şiir okurken ağladığım için tören günlerinde, ortaya hep beni çıkarırlardı. İkinci sınıfta okuduğum her şiiri hatırlıyorum.
"Gidiyor, on yeni milyonu takmış peşine Gidiyor, bir daha tarihte rastlanmaz eşine"
Gözlerimden yaşlar akıyordu. Neden ağladığımı kendim de bilmiyordum. Sonunda gözyaşları arasında şiiri unuttum, daha beter ağlayarak indim kürsüden. Öğretmenler beni kucaklayıp öptüler. Böylece 10 Kasım'larda ağlanması gerektiğini öğrendim. Ve yıllar yılı, solmuş kasımpatı kokusu bana Atatürk'ü ve ölümü hatırlattı.
Yıllar sonra ne zaman oğlunu düşünse o günleri hatırlayacaktı. Şairin bir şiirindeki dizelerle "Yeni bir dünyaya doğru / dört nala koşan atların binicileri / avuçlarında yıldızlar / arkalarında rüzgar" olduğuna inandıkları günler: gençlik günleri. Yeni doğan bebelerin adlarının Umut, Devrim, Özgür olduğu yıllar.
Hayranı bir toplayıcın eline bir pazar tezgahinda düşen fotoğraflarının kendisine ulaşmasından sonra hayatının gerçeklerinin peşinde sürüklenen bir opera sanatçısının hikayesi. Hangisi gerçek hayat hikayesiydi : yaşadığı mı yoksa toplayıcının fotoğraflarina bakarak kurguladığı " O muhteşem hayatı " mı ? Kitabin İkinci bölümünde fazlasıyla dalınan bölgesel sosyal- siyasi ritueller nedeniyle bende hayal kırıklığı yaratan bir kitap oldu.
Deha böyle bir şey olmalı; bir konuya yoğunlaşıyor, antenlerini içeriye çekiyor, bir süre için başka her şeyi önemsizleştiriyor, sadece hedefindekini görüyor.Büyük sanatçıların benmerkezci oldukları bu bağlamda doğru galiba.