Kamera
Kamera görsel bir görüntü yakalayan optik bir araçtır. Temel düzeyde, kameralar kapalı kutulardır.
Kameraların, ışığın ışığa duyarlı yüzeye nasıl düştüğünü kontrol etmek için çeşitli mekanizmaları vardır. Lensler, kameraya giren ışığı odaklar ve açıklığın boyutu genişletilebilir veya daraltılabilir. Bir obtüratör mekanizması, ışığa duyarlılıklı yüzeyin ışığa maruz kaldığı süreyi belirler.[1]
Hareketsiz görüntü kamerası, fotoğraf sanatının ana aracıdır. Yakalanan görüntüler daha sonra fotoğraf, dijital görüntüleme veya fotoğraf baskısı sürecinin bir parçası olarak çoğaltılabilir. Hareketli görüntü kamerası alanındaki benzer sanatsal alanlar film, videografi ve sinematografidir.[2]
Kamera kelimesi, bir görüntüyü düz bir yüzeye yansıtmak için kullanılan orijinal aygıtın Latince adı olan camera obscura'dan gelir. Bu, kelimenin tam anlamıyla "karanlık oda" olarak tercüme edilir. Modern fotoğraf kamerası, camera obscura'dan evrimleşmiştir. İlk kalıcı fotoğraf 1825'te Joseph Nicéphore Niépce tarafından çekildi.
Video kameralar öncelikle iki modda kullanılır. Çok erken yayınların ilk özelliği, kameranın anında gözlem için gerçek zamanlı görüntüleri doğrudan bir ekrana beslediği canlı televizyondur.[3] Birkaç kamera hala canlı televizyon prodüksiyonuna hizmet ediyor, ancak çoğu canlı bağlantı güvenlik, askeri/taktik ve endüstriyel operasyonlar içindir. İkinci modda, görüntüler arşivleme veya daha fazla işleme için bir depolama cihazına kaydedilir. Uzun yıllar boyunca, video kaset bu amaç için kullanılan birincil formattı, ancak yavaş yavaş optik disk, sabit disk ve ardından flaş bellek yerini aldı. Kaydedilen video, televizyon yapımında ve daha sık olarak, gözetim ve izleme görevlerinde kullanılır.[4]
TarihDüzenle
En eski video kameralar mekanik Nipkow diski'ne dayanıyordu ve 1910'lardan 1930'lara kadar deneysel yayınlarda kullanıldı. Vladimir Zworykin'in ikonoskop'u ve Philo Farnsworth'un görüntü disektörü gibi video kamera tüpü'ne dayalı tamamen elektronik tasarımlar 1930'larda Nipkow sisteminin yerini aldı.[5] Bunlar 1980'lere kadar geniş kullanımda kaldı. Yük bağlaşımlı aygıt (CCD) ve katı hal görüntü sensörüne dayalı idi. Daha sonra CMOS aktif piksel sensörü, görüntü yanması ve çizgilenme gibi tüp teknolojileriyle ilgili yaygın sorunları ortadan kaldırdı ve dijital video iş akışını pratik hale getirdi.[6]
Katı hâl elektroniği sensörlerinin temeli metal oksit yarı iletken (MOSFET) teknolojisidir. Bu, CCD ve daha sonra CMOS aktif piksel sensörü dahil olmak üzere yarı iletken görüntü sensörlerinin geliştirilmesine yol açtı. İlk yarı iletken görüntü sensörü, 1969'da Bell Laboratuvarlarında icat edilen, MOS kapasitör teknolojisine dayanan, şarj bağlantılı bir cihazdı.[7] NMOS aktif piksel sensörü daha sonra 1985'te Olympus'ta icat edildi, bu da 1993'te NASA'nın Jet İtki Laboratuvarı'nda CMOS aktif piksel sensörünün geliştirilmesine yol açtı.[8]
Pratik dijital video kameralar, sıkıştırılmamış videonun pratik olmayan yüksek bellek ve bant genişliği gereksinimleri nedeniyle video sıkıştırmadaki ilerlemelerle de mümkün oldu.[9] Bu konuda en önemli sıkıştırma algoritması, kayıplı sıkıştırma tekniği olan ayrık kosinüs dönüşümü (DCT)'dir. Pratik dijital video kameralar, DCT tabanlı video sıkıştırma standartları tarafından etkinleştirildi. 1988'den itibaren tanıtılan H.26x ve MPEG video kodlama biçimi dahil idi. Dijital televizyona geçiş, dijital video kameralara ivme kazandırdı. 21. yüzyılın başlarında, video kameraların çoğu dijital kameralardı.[10]
Ayrıca bakınızDüzenle
KaynakçaDüzenle
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 25 Aralık 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 25 Aralık 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 25 Aralık 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 25 Aralık 2021.
- ^ "Arşivlenmiş kopya". 25 Aralık 2021 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 25 Aralık 2021.
|Alet ile ilgili bu madde taslak seviyesindedir. Madde içeriğini genişleterek Vikipedi'ye katkı sağlayabilirsiniz.|