Patricia Loison, Grand Soir 3'ün ortak sunucusu ve 51 gelişmekte olan ülkede en fazla dışlanan gençliğe yardım eden bir sivil toplum kuruluşu olan Plan International'ın büyükelçisi. Hindistan’daki ilk Delhi gezisinde gazeteciyi takip ettik. 12 Haziran'da Dünya Çocuk İşçiliğine Karşı Dünya Günü vesilesiyle raporumuzu keşfedin.
Plan International tarafından açılan bir merkez. Patricia Loison tarafından ziyaret edilen ilk merkez, Delhi'nin güneyindeki Madanpur Khadar'da bulunuyor.
Girişte, öğrencilerin ayakkabıları - birçok parmak arası terlik ve bazı spor ayakkabılar - merdiven basamaklarında düzenlenmiştir.
Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf.
Öğrencilerle buluşmak. Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf.
Doğaçlama kursu. Her sınıfta, 5 ila 16 yaşlarında yaklaşık 20 kız ve erkek, yere oturur.
Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf.
Sınıftaki öğrenciler. Merkezdeki çocukların çoğu Plan International'ın sorumluluğunu üstlenmeden önce çalıştı.
Üçte biri hükümet kurumlarına yeniden girmeyi başardı.
Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf.
Ev yapımı anılar. Diğer iki sınıf arkadaşlarıyla Khatija, geri dönüştürülmüş malzemelerden yapılmış çok renkli bir kağıt balığından oluşan bir garland olan Patricia Loison çiçeklerini sunuyor.
Plan Eyfel Kulesi'nin ziyaretini paylaşan büyükelçisi, destek fotoğrafları, Twitter'da yaşayacağına dair sözlerini "Eyfel Kulesi'ni görmeye götüreceğim ve size bir fotoğraf yollayacağım."
Ebeveynlerle değişim. “Okula gitmenin ayrıcalığına sahip değildik, açıklıyoruz, çocuklarımızın bizle aynı hayatı yaşamasını istemiyoruz ve ondan öğreniyoruz. Örneğin, okulda öğretildikleri hijyen ve sağlık kuralları. "
Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf.
Madanpur Khadar'ın gecekondu bölgesi. Dünya Bankası'na göre, Hindistan'da insanların yaklaşık yüzde 20'si eşiğin altında yaşıyor.
Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf.
Ailelerle. Khatija'nın annesi, resmin sağında: "Burada dokuz çocuğumla yaşıyorum, onlara tek başlarına bakıyorum, en büyük gururum beş kızımın okula gitmesi."
Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf.
Çocuklarla Selfie ... Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf.
... fotoğraf seni güldürüyor. Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf.
Mezunlarla tartışma. "Onlara okula geri dönmelerine yardımcı olmak her şey değildir," diyor üniversitede sanat eğitimi veren 20 yaşındaki Batı tarzı Neha, "birçok insan izole edilmiş, bir aşağılık kompleksinden muzdarip. ya da tacize uğradıkça, kendilerine daha emin olmalarına yardımcı oluyoruz, ayrıca onların yiyeceklerine de bakıyoruz, bunların bazıları çok anemik ve konsantre olmaya zorlanıyor. ”
Fotoğraf kredisi: Philippe Schaaf. .
Sokakta makaron yok, kaldırım yok, oluk yok. Kirli su, plastik ve parça kağıt parçalarıyla dolu yerde durur. Köpekler güneşte uyumakta, honking boynuzlarının sürekli sesine kayıtsız kalmaktadır. Daha ileride, tavuklar tahta römorklarda çöp dolu kocaman beyaz çanta taşıyan bisikletlerle yollarını bulmaya çalışırlar. Delhi'nin güneyindeki Madanpur Khadar'da birkaç dakikalık yürüyüşten sonra çocukların sesleri duyulur. Şarkı söylüyorlar, sonra bir şiir okuyor gibi görünüyorlar.
1. gün
Fransızca dersi
Patricia Loison tarafından ziyaret edilen ilk merkez bir gecekondu merkezinde yer almaktadır. 2007 yılında Plan International tarafından açılan bu gayri resmi okulun direktörünü şöyle açıklıyor: "Geriye dönüklüklerini telafi etmek için yerel gençlere okuryazarlık, aritmetik ve dil dersleri veriyoruz."
Onlarla tanışmak için basılan, Fransa'nın 3 gazeteci sınıftan sınıfa geçer. Hızla rahatça, gençlerin en alfabesindeki harflerle oynuyor, ergenlerle daha ciddiyetle tartışıyor. Ve bir Fransız sınıfını doğaçlama. Portakal, üzüm, mango, elma ... Çocuklar, söylediği sözleri tekrarlar, eğlendirir. Ders, genel bir kahkaha ve alkış ile sona ermektedir.
Zorla evlilik korkusu
Omuzlarında pembe sari ve açık yeşil pashmina, 14 yaşındaki Khatija, altı yıldır burada çalışmakta olduğunu söylüyor. Bundan önce, ailede ev işi yaptı ve annesine ev işlerinde yardımcı oldu. Sekiz erkek ve kız kardeşi gibi, hiç okula gitmemişti.
“Bağımsızlığımı alabilmek için öğreniyorum,” diyen genç, çok kararlı bir ses tonuyla tekrarladı, “Bir doktor olmak istiyorum ve topluluğumdaki insanlara yardım etmek istiyorum, fakat okulda ne kadar kalacağımı bilmiyorum. Arkadaşlarımdan biri 15 yaşında evlendi, onu artık okulda görmüyoruz, beni çok endişelendiriyor. "
Merkez, güven verici bir yer
Gazeteci daha sonra başka bir sınıfta bir düzine anne ve iki babayla tanışır. Aslen kuzey Hindistan'dan, daha iyi bir gelecek arayan 25 milyonluk bir topluluğa sahip Delhi'ye geldiler.En genç kadın 20 yaşında ve kucağında bir bebek var. Bu ebeveynler, çocuklarının eğitimini tartışmak için merkeze düzenli olarak gelirler, takip edilecek idari prosedürleri öğrenirler, okul sınavlarının gidişatı hakkında bilgi edinirler.
“Bu, korkmadığımız ve utanmadığımız bir yer” diyor Raven ve Tilki, Jean de La Fontaine'nin hikayesini anlatan bir posterin önünde oturan bir anne. Öğretmenler bizi yargılamıyor, Bizi teşvik ediyorlar. ”Patricia Loison hayranlıkla onları dinliyor.
Sevinç Şehri
Ona bebeklerini önlemek istedikleri sefaleti göstermek için onu yüz metreden evlerine davet ediyorlar. Siyah saçlar çöreklerle bağlanmış ve mavi çiçekler ile bezeli yeşil sari ile, Khatija'nın annesi bize evinin şans ve uçlardan oluştuğunu anlatır. Girişin önünde, kuru kıyafetler, teller üzerine yayılır. Duvarlar birbirine bağlanmış ahşap plakalardan yapılmıştır. Çatı, plastik örtü, çuval bezi, kumaşlar, ayakkabılarla kaplı ... Bu dul eşin kiraladığı bu geçici barınak, 9:00 ile 18:00 arasında çöpü ayırdığı açık hava boşluğuna bitişik. günde birkaç rupi.
Büyükler, umudun taşıyıcıları
Ayrılmadan önce, Khatija'yı merkezde buluyoruz. Bal Panchayat'ın bir parçası, öğrencileri yönlendiren bir tavsiye. Onların zorluklarını paylaşmak ve haklarını tartışmak, arkadaşlarının toplanmamaları için yardım etmek, yeni üyeler getirmek için mahalleyi çaprazlamak için bir araya geldiler ... Etkilenen, Patricia Loison onları tebrik ediyor: “Fransa'da ilham almak için iyi şeyler yapardık. Böyle meclisler, harika olurdu. "
Alandaki ilk gün öğrencilerle buluşuyor. Birkaç yıl önce, Bal Panchayat liderleri, onlardı. Fakir ailelerden, Plan International sayesinde okula gittiler. Bugün, onlar çocuk işçiliğine karşı STK'ya katılıyorlar. Bu genç yetişkinlerin sesini duyurması, radyo şovlarını kaydetmesi, bir gazete yayımlaması ... "Sesimizin sayıldığını, kotlarından ve polodan çizgili olmasını sağladık. Bir adaletsizlik görüyorum, kafamı indirdim, ama bugün susmam. "
2. gün:
Kırık çocukluk
Ertesi sabah, sahne değişimi. Hubbub sağır edici. Infernal. Arka planda, arabalar ve tuk-tuk yayılan boynuzların konseri. Nizamuddin'in dev tren istasyonunda kalın bir kirlilik bulutu altında sokak satıcılarının çığlıkları, mikrofondaki duyurular, trenlerin tökezlemesi, frenlerinin şaşkına dönmesi ... rıhtımda yoğun bir kalabalık gezginler, malların paletlerinin ortasında duran bir gelenek ve gidişat. Çocuklar raylarda yürürler ve plastik şişelerle doldurdukları büyük çantaları taşırlar. Çalışmalar tarafından işaretlenen ve giyilen yüzler, bizimle buluşmaya geliyorlar. Patricia Loison kendiliğinden kendiliğinden sallar ve tartışmaya başlar.
"Ailemi iki buçuk yıl önce terkettim," diyen 11 yaşındaki, giysilerinde yüzüyor ve ayakkabı giymiyor. "Ailem beni dövüyor ve çok tartıştı. İstasyonda ya da sığınakta çöp toplayıp sıralayarak biraz para kazanıyorum. "Daha fazlasını söylemek için zaman yok. Günün bulduklarını satmak için yolun diğer tarafına dönüyorlar. Gazeteci, gözlerinden ve çocuklarının hiçbir şeyi olmayan hayatlarından ötürü onları izleyerek uzun bir zaman geçirecek.
Hayırsever polis memurları
Birkaç dakika sonra, tren istasyonunda beklenmedik bir sahneye tanık oluyoruz: sokak çocukları bahçede oturup İngilizce dersi alıyorlar. Hint anayasası çocuk işçiliğini yasaklasa da, hepsinin bir işi var. Bazı temiz arabalar, diğerleri yerlidir. Bu gençlerin ortasında kendilerine kalan Patricia Loison, bir gün öncesine biraz daha fazla güveniyor: “Dürüst olmak gerekirse, Kırk dört yıl önce Yeni Delhi'de doğdum. Daha sonra altı aylıkken Fransız bir çift tarafından evlat edildim. "Bir genç ona Shakespeare dilinde cevap verdi:" Aynı hayat! "
Plan International'ın Delhi'deki dinamik program müdürü Avik, “Polisle çok çalışıyoruz,” diyorlar, “Şehirde tek başına gelen yeni çocukları tespit ediyor ve rapor ediyorlar, demiryolu personelini eğitiyorlar. Bu, kaçırma veya insan ticareti mağdurları olanların ailelerini bulmak için mümkün. ”
On yılı aşkın süredir, büyük Hint şehirlerinin metro istasyonlarında ve metro istasyonlarında çalışan madencilerin yaşam koşullarını iyileştirmeyi amaçlayan "Düşler Üzerindeki Düş" projesi, beş binden fazla gence izin verdi. Ebeveynlerinin yanında yaşamak için geri dönün.
Sokakta büyüyor
Diğerleri için, 1979'dan beri Hindistan'da bulunan STK, beş barınak oluşturdu. Suren, 15, bazen orada uyur. 8 yaşında terkedildikten sonra, o ve yoldaşlarının çoğu çözücüleri solumaya başladı. “Diğerleri bana daha iyi hissetmeme yardımcı olacağını söyledi,” diye hatırlıyor. Şu anda, Plan International tarafından tren istasyonunun sadece birkaç blok ötesindeki bir binanın birinci katında bulunan merkezi ziyaret ediyor.O, onların hakları konusunda bilgilendirilecektir onları okuma yazma kursları ve yükseltme izleyen bir yemek, günün çoğu zaman sadece birini alır ve aynı zamanda bir kaç saatlik uzay, çocukluk masumiyetini bulur çizim, müzik ya da dans seansları ile.
Başka hiç yokmuş gibi bir gazete
Çok şenlikli bir şekilde dekore edilmiş eşsiz sınıfta, dikkatimiz mükemmel şekilde hizalanmış diş fırçaları üzerinde durur. "Bu da okula gelmek çocukların birinci jest," o zaman buz kırmak için bir oyun başlattı öğretmen söyledi. Gençler doldurulmuş oyuncaklar oynar ve müzik durduğunda, kollarındaki ayı ile kendini gösterir ve günlük hayatlarını anlatır. Bazıları ingilizce yapıyor. Patricia Loison, bir gazeteci olarak görevini ve Plan International'ın büyükelçisi olarak rolünü açıklayarak oyuna kendini ödünç veriyor. Daha sonra Bollywood melodileri üzerine dans eden dansçıların önerdiği gösteriyi alkışlıyor. Ayrılmadan önce, gazetelerinin bir kopyası kolun altında: Balaknama ("Hintlilerdeki" çocukların sesi ") dünyada çalışan ve çalışan sokak çocukları için ilk yayın. Genç bir kız, gülümseyerek özetler: "Kimse bize konuştu, bu yüzden biz kendimizi yapmaya karar verdi!"
Fotoğraf kredisi: Uluslararası Plan / Philippe Schaaf.
Ayrıca okumak için:
Patricia Loison "Bana verilen şeyi geri vermenin bir yolu"