Bir yürümeye başlayan çocuk elbisesi ve beş yaşındaki bir çocuk elbisesi ve kazağı. Yıkandı, temizlendi ama yine de kanla lekelendi.
Bunlar, Immaculée Songa’nın şu anda BM Genel Merkezinde sergilenmekte olan “Hayatta Kalma ve Anma Hikayeleri - Soykırım Önleme İçin Eylem Çağrısı”na bağışladığı kişisel eşyalar ve kızları Raissa ve Clarisse’in gülerek ve gülerek görüntülendiği bir fotoğraf albümü. gülümseyen.
“Bu sergideki eserler benim için çok önemli, çünkü bize giden, artık burada olmayan insanlarımızın hayatlarını, deneyimlerini hatırlatıyorlar. Onlar hakkında konuşmak, hikayelerini anlatmak ve nasıl yapılacağını anlatmak bize düşüyor. canları alındı.
Altı yıl önce, ailemin kalıntılarını aramak için Ruanda’ya döndüm. Bir toplu mezarda kızlarımın hayatlarının son anlarında giydikleri elbiseleri tanıdım. Giysiler vücutlarına yapışmıştı. Onlar çocuklarımdan bana kalan tek şeydi. Ben de onları aldım.
Hikayelerini anlatmak için ilk önce kızlarımın kıyafetlerini Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Illinois Holokost Müzesi’nde sergiledim. Yıkanmış olmalarına rağmen kan lekelerini görebilir ve nasıl öldüklerini hayal edebilirsiniz.
Kızlarım unutulmasın
Soykırım sırasında öldürülen milyonlarca Ruandalı, Tutsi hakkında konuşuyoruz ve bireyleri unutmuş gibiyiz. Bu sergi, her bireyin tarihini hatırlamamız için burada.
Kızlarım ile konuşabilseydim, onları unutmadığımı, onları çok sevdiğimi ve hak etmedikleri korkunç bir ölümleri olduğu için onlardan çok söz ettiğimi söylerdim.
Ben yılmayan, çok ağlayan bir anneyim. Kendi kendime Tanrı’nın beni bir nedenle kurtardığını söylüyorum, bana kızlarım hakkında konuşma gücü ver ve onların unutulmamasını sağla.
gerçekler yalan söylemez
Dünyaya adaletsizliğin var olduğunu, insanların adaletsizlik yüzünden öldüğünü ve Ruanda’daki soykırımın militanları işe alıp onları öldürmeye ikna eden çok zeki insanlar tarafından planlanıp yürütüldüğünü söyleme sorumluluğumuz var. Soykırımları önleme sorumluluğu hükümetlere, etkili konumdakilere ve Birleşmiş Milletlere aittir.
Bizim tarafımızda, biz de rolümüzü oynuyoruz. Örneğin, insanlar dikkatli olmazsa neler olabileceğini halka anlatmak için anma ve eğitim günleri düzenliyoruz. Çünkü soykırım önlenebilir.
Soykırımın birkaç aşaması vardır ve son aşama inkardır. Bugün dünyanın her yerinde insanlar soykırımları inkar ediyor. Kendilerine kürsüler veriliyor, kitaplar yazıyorlar, soykırım olmadı diyorlar.
Gerçekler yalan söylemez. Yani insanlar benim çocuklarımın kıyafetlerini gördüklerinde gerçekleri görüyorlarsa hata yok. İnsanlar çocukların öldürüldüğünü söylediler ve şimdi bunun doğru olduğunu görüyorlar.
Soykırımın tekrarlanmamasını sağlamak için herkesi sürece dahil etmeliyiz. Okullara gitmeli ve barışı öğretmeliyiz. Öğrencilerle konuştuğumda, onların değiştiğini görebiliyorum. Bir fark yaratır.
Soykırımdan önce nüfusun yüzde 95’i eğitimsizdi ve onları öldürmeye ikna etmek çok kolaydı. İnsanların ihtiyaç duydukları eğitime erişimleri olursa barışı savunacaklarını düşünüyorum.”
“Hayatta Kalma ve Anma Hikayeleri – Soykırımı Önlemek için Harekete Geçirme Çağrısı”, 15 Haziran’a kadar BM Genel Merkezi’nde sergileniyor.
Sergideki nesneler -giysiler, oyuncaklar, fotoğraflar, mektuplar, yemek tarifleri ve diğer görünüşte sıradan nesneler- Kamboçya, Srebrenica (Bosna Hersek) ve Ruanda’daki Holokost, soykırım ve diğer iğrenç suçlardan sağ kurtuldu.
Sergi, Tüzüğün kabulünün 75. yıldönümünde düzenleniyor. İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi ve Soykırım Suçunun Önlenmesi ve Cezalandırılmasına İlişkin Sözleşme.
14 Nisan Cuma günü BM Genel Kurul Salonunda Ruanda’da Tutsilere karşı gerçekleştirilen 1994 Soykırımı Üzerine Uluslararası Düşünce Günü kutlamalarından birkaç gün önce açıldı.
Kaynak : https://www.globalissues.org/news/2023/04/15/33567