Bu mükemmel bir doğa belgeseli sahnesi: Şüphelenmeyen bir hayvan – örneğin bir zebra, bir kertenkele veya bir fok – aç bir aslan, şahin veya köpekbalığı tarafından fark edilir. Aniden, avcı saldırır ve yüksek hızlı bir kovalamacaya girerler. Fakat av, düşmanını nasıl tanır ve bir risk oluşturduğunu nasıl anlar?
Hayvanlar, içgüdü ve deneyim karışımına dayanarak avcılarını tanımlayabilir. Bilim adamları, avcı ve av arasındaki bu etkileşimleri inceleyerek, koruma ve istilacı türlerin yönetimi için stratejiler ortaya çıkarabilir.
Öldürme içgüdüsü
Birçok tür, bir avcının etrafta olduğunu bilmelerini sağlamak için duyusal ipuçlarına güvenir. Bu sinyaller dört geniş kategoriye ayrılır: görsel, dokunsal, işitsel ve kimyasal ipuçları. makale içinde Doğa Eğitimi.
Genel olarak, farklı av hayvanları, baş gösteren bir nesnenin görüntüsüne, yeni bir varlığa veya ani bir harekete tepki verebilir ve bunların tümü bir tehdidi işaret edebilir. Bazı örümcekler ve tırtıllar, yakındaki bir avcının adımlarının titreşimlerini hissedebilir. Ve Antarktika deniz salyangozları veya Nacella concinna, bir su salyangozu türü, ayırt etmek yırtıcı bir deniz yıldızının dokunuşu ve kimyasal imzası, farklı bir deniz yıldızı türünün daha az tehdit edici dokunuşundan.
Ancak bu ipuçları sadece yırtıcının kendisinden gelmiyor: Penn State Üniversitesi’nden Eberly Bilim Koleji’nde evrimsel bir ekolojist olan ve kitabın yazarlarından Tracy Langkilde, “İlginç bir şekilde, bazen bunun yırtıcıyla hiçbir ilgisi olmuyor” diyor. makale. Örneğin, diğer avların alarm çağrıları koruyucu davranışı tetikleyebilir, kuşlarda olduğu gibi. Langkilde, yakın zamanda saldırıya uğrayan bir iribaş tarafından yayılan kimyasal sinyallerin başkalarını tehlikeye karşı uyarabileceğini söylüyor. Ve 2012’de yapılan bir çalışmada, genç turuncu palyaço balığı yırtıcı olmayanları tehdit olarak belirledi Palyaço balıklarının, potansiyel bir yırtıcının ne yediğini görmek için kokuya dayalı ipuçlarını kullandıklarını düşündüren bir balık diyeti ile beslendiklerinde.
Bu ipuçları da öğrenilebilir. Esir yetiştirme programlarında, hayvanlar bazen vahşi doğaya bırakıldıklarında hayatta kalma şanslarını denemek ve artırmak için kasıtlı olarak bu ipuçlarına maruz kalırlar.
Tehditleri Ayırt Etme
Ancak bazı hayvanlar için bir avcıyı tanımak daha fazla pratik gerektirir. Hayvanlar büyük bir etoburla aynı alanı paylaşmıyorsa, ondan korkmuyorlar kadar, kıdemli bir bilim adamı olan Joel Berger’in araştırmasına göre Yaban Hayatı Koruma Derneği.
Berger, kurtların öldürülmesinden yaklaşık bir yıl sonra, 1998’de ilk kez bir kurtla karşılaşan bir grup geyiği izlediğini hatırlıyor. yeniden tanıtıldı Wyoming’deki Grand Teton Ulusal Parkı’na. “Bu kurt, 250 kiloluk geyik gibi, şuraya kadar yürüdü. İşte bu kadardı,” diyor Berger. O sırada meslektaşı, talihsiz hayvanın, kurdun bölgede yaygın olan ve yetişkin geyik için bir tehdit olmayan büyük bir çakal olduğunu düşündüğünü söyledi. “Ama sonra, bir süre sonra geyiğin davranışı tamamen değişti. Neyin tehlikeli olup neyin olmadığını öğreniyorlardı.”
Berger, üç farklı site türünde elk, karibu, geyik ve bizonun yırtıcıların seslerine nasıl tepki verdiğini inceledi: etoburların bulunduğu alanlar, yerel olarak yok oldukları bölgeler ve ülkelerine geri gönderildikleri yerler.
Genel olarak, yırtıcı hayvanların olmadığı yerlerdeki av türlerinin seslere çok fazla tepki vermediğini buldu: Daha az uyanıklık, güvenlik için daha az kümelenme ve farklı bir yere taşınma olasılığı daha düşüktü. Onun bulgularyayınlanan Koruma Biyolojisi 2007’de bir avcıyı tanımanın her zaman içgüdüsel olmadığını gösterdi.
Tecrübe de önemli. Berger, buzağılarını kurt saldırılarına kaptıran geyik annelerinin, kaydedilen kurt seslerini duyduklarında, buzağılarını araba çarpışmaları veya açlık gibi başka şeylere kaptıranlara göre daha uyanık olduklarını söylüyor. Alaska’da, buzağı yırtıcılığına maruz kalan dişi geyik, gelecek yıl doğum yapmak için yaklaşık beş mil hareket ederek karşılık verdi. Berger, bu örneklerin hayvanların bir yırtıcı hayvan tanıtıldığında öğrenme kapasitesine sahip olduğunu gösterdiğini söylüyor. “Bu av türlerinin davranışlarını ayarlamak için uyum sağlama kapasitesine sahip olmadığını düşünmek biraz saflık olabilir” diye ekliyor.
İstilacı Türlerin Ele Alınması
Berger’in incelediği bazı hayvanlar, avcılarını tanımlamayı öğrenirken, bunlar tarihsel olarak birlikte evrimleştikleri yaratıklardı. Hayvanlar, daha önce hiç görmedikleri istilacı türler gibi tamamen bilinmeyen bir tehdidi tanımlamayı ve savuşturmayı hala öğrenebilir mi?
Bazen bu cevap hayırdır. Örneğin adalarda istilacı bir avcı basitçe çok çabuk devralmak yerli halkların yetişmesi için. 2013 yılında analiz 41 Pasifik adasından araştırmacılar, ötücü kuşlar hariç kara kuşu türlerinin üçte ikisinin insanlarla ilk temasları ve Avrupa kolonizasyonu arasında neslinin tükendiğini buldu. Bugün, tanıtılan türler gibi firavun faresi Hawaii adalarında veya kahverengi ağaç yılanı Guam’da yerli vahşi yaşamı tehdit ediyor.
Ancak bazı durumlarda kanıtlar, türlerin zamanla yeni tehditleri önlemeyi öğrenebileceğini gösteriyor. Doğu çit kertenkeleleri, örneğin, tipik olarak, kuşlar gibi görsel olarak avlanan avcılarla karşı karşıyadır. Ancak istilacı ateş karıncaları, kertenkelelerin kaçınmak için donanımlı olmadığı bir tehlike oluşturur. Langkilde, “Çoğu zaman, gözlerini kapatıp gerçekten hareketsiz yatmak ve arka plana karışmak olan doğuştan gelen savunma tepkilerine güvenirler” diyor. “Karıncalarda bu işe yaramaz.” 20 ateş karıncası bu küçük kertenkelelerden birini bir dakikada öldürebilir, diyor.
Yavaş yavaş olsa da, kertenkeleler farklı tepki vermeyi öğrenmek. Şimdi, vücutlarındaki karıncaları seğiriyor ve kaşıyorlar. Langkilde, bütün bir nüfusun bu şekilde adapte olması için uzun bir zaman – yaklaşık 40 nesil, diyor. Bunun nedeni, kertenkelelerin karıncaları savuşturmak için hareket ederek yırtıcı kuşları varlıkları konusunda uyarmasıdır. “Bu tür bir takas,” diye ekliyor.
Yırtıcı-av ilişkileri karmaşıktır, özellikle de insan faaliyetleri bir bölgede asla olmaması gereken yaratıkları tanıttığında. Ancak bu etkileşimleri inceleyen araştırmacılar, biraz umut yaratıyor. Hayvanların bir tehdidi nasıl tanımladığını öğrenmek, bilim adamlarının yerli olmayan yırtıcılarla başa çıkmasına yardımcı olabilir, diyor Langkilde: “Bu bize, en büyük etkiye sahip olması muhtemel istilacı tür türlerini tahmin etme ve hedefimizi nereye odaklamamız gerektiğini anlama yeteneği verebilir. çaba ve yönetim.”
Kaynak : https://www.discovermagazine.com/planet-earth/how-do-animals-know-what-their-predators-are