Geçmişte depresyonla ilgili bir sorun yaşadım ve bunun için tedavi oldum. Bununla ilk deneyimimi üniversitedeyken yaşadım, o zamanlar depresyonum oldukça hafifti ve sadece bir hap alıp mutlu olmak istedim. Danışmanlık hizmeti verildi ve reddettim.
Geriye dönüp baktığımda, yardım alsaydım keşke duygusal olarak pek çok şey oluyordu. Depresyonum, ısrar ettiğim gibi tamamen kimyasal bir dengesizlik değildi. Psikolojik ve duygusal sorunlara da katkıda bulunan etkenler vardı ama ya bilinçli olarak farkında değildim ya da onlarla yüzleşmeye istekli değildim, bu yüzden hapları istedim ve aldım ve yıllarca aldım. Yaklaşık sekiz yıldır onlardan uzak duruyorum ve geçen kışa kadar çoğunlukla iyiydim.
Psikolojik durumum büyük bir kamikaze dalışı yaptı ve onu olduğundan başka bir şeyle karıştırmak yoktu. Daha önce hiç deneyimlemediyseniz, büyük depresyon, iyiliğiniz altınızda çürüyormuş gibi hissediyor. Kesinlikle üzgün hissediyorum. Çok çok üzgün. Bir manikür, yeni ayakkabılar ya da en iyi arkadaşımla yapılan bir orospu seansının zar zor girmesi üzücü. Kemiklerimde. Ancak depresyon bundan daha fazlasıdır - kalıcı üzüntü ana semptomlardan biridir, ancak çok daha fazlası var ve bu sefer daha önce yaptığımdan çok daha fazlasına sahibim.
Mutlak umutsuzluk duygusu en zor ve en korkutucu kısımdır. Hayatım altı ay öncekiyle aşağı yukarı aynı, ama altı ay önce hayatım hakkında iyi hissettim ve her şeyi dört gözle bekliyordum ve önümde olan her şey için heyecanlandım. Depresyon tam olarak patladığında, kendim, hayatım ve geleceğim hakkında sahip olduğum neredeyse tüm olumlu duyguları yok etti. Ve iyimserlik, pozitiflik ve minnettarlık adına çok mücadele eden biri olduğum için, bu beni çok korkuttu.
Birdenbire, yaşayacak hiçbir şeyim olmadığını, dört gözle beklediğim hiçbir şeyin olmadığını, her gün kalkıp dünyaya katılmak için bir nedenim olmadığını hissettim. 'Minnettar olduğum şeylerin bir listesini yaparak bunu alt üst edelim' şeklindeki küçük zihinsel oyunum tamamen gülünç oldu. İçerideki o küçük ses genellikle şöyle şeyler söyler: Ama Meg, o kadar da kötü değil, değil mi? aniden diyordu Neden buradasın? Sabah yataktan kalkmak inanılmaz bir sıkıntıya dönüştü, çünkü duşu açmak ve saçımı yıkamak anlamsızlık egzersizi gibiydi. Neden işe gidelim? Yaptığım işte iyi değilim. Orada kimse beni sevmiyor. İnsanlığa hiçbir şey katmıyorum. Önümde çalışmak ve dört gözle beklemek için hiçbir şeyim yok.
Geleceğimin önümde esnediğini gördüm ve artık gizemli bir yere açılan bir kapı gibi görünmüyordu ama muhtemelen harika. Beni dehşetle dolduran dipsiz bir çukura benziyordu. Ve bunun hakkında kimseyle fazla konuşmadım çünkü bunu yapmanın bir anlamı yokmuş gibi görünüyordu. İnsanların üzgün insanlara söylediği türden şeylere aşinayım (çünkü onları kendim söyledim) ve bunun bir faydası olmayacağını hissettim.
Ve her gün her gün, aylarca, kafamda bana işe yaramaz, sıkıcı ve sevimsiz olduğumu ve kimseye iyi olmadığımı ve istemediğim için asla istediğim hiçbir şeye sahip olamayacağımı söyleyen acımasız umutsuz bir monolog vardı. Bunu hak ediyorsun, bu kadar korkunç bir yer israfı olduğumda bir şeyi hak ettiğimi düşünerek kim oluyorum? Zihinsel olarak işimi kontrol ettim ve sosyal hayatımdan yavaş yavaş çekildiğimi hissettim çünkü gönüllü olarak toplum içinde dışarıda olmak, insanlarla konuşmak ve iyi gibi davranmak çığlık atmaya başlamama neden oldu. Yemek yemek, uyumak ve televizyona bakmak dışında hiçbir şeye ilgi duymadım. (Depresyonda olmak berbattır çünkü yapmakla ilgilendiğiniz tek şey sizi depresif hissettirecek şeylerdir.)
Gerçek hayatta depresyon, Zoloft reklamlarındaki gibi görünmüyor. Bunda kesinlikle sevimli hiçbir şey yok ve kabarık gri bir bulutun altında yuvarlanıyormuşum ve çöplüklerde biraz aşağı hissediyormuşum gibi hissetmiyordu. Çirkin ve dağınık, karanlık ve korkutucu. Kendi zihnimle savaşıyormuşum gibi hissediyorum. Dayanılmaz bir üzüntü ile neredeyse hiçbir şey hissetmediğim neredeyse ürkütücü bir boşluk veya uyuşukluk arasında gidip gelebilir. Üzgün hissetmiyorum ama olumlu da hissetmiyorum. Tamamen robot tarzı ilgisizlik. Bir bakıma o günlerden daha çok nefret ediyorum.
Dönüm noktası, ilkbaharda gri ve dondurucu soğuk olduğunda geldi ve işten eve bir treni yakalamak için yürürken. Özellikle kötü bir gündü, o kadar ezilmiştim ki midem bulanıyordu ve trene dört blok yürümek beni o kadar yoruyordu ki ağlamak istedim. Depresyon, gerçekten şaşırtıcı bir fiziksel yorgunluğa yol açabilir - 'oturup telefona bakma çünkü ona ulaşma isteğini bulamıyorsun' en basit görevleri bile aşılmaz beceriler gibi hissettiren yorgunluk seviyesi. (Bu, işe yaramazlık ve kendinden nefret etme duygularına yardımcı olmaz.)
İşler nihayet meşru olarak kendim için endişelendiğim ve bu konuda ne yapacağımı anlamaya çalıştığım bir noktaya ulaştı. Belki hormonlarım yetersizdir. Belki de bu kış çok kötü olduğu için sıradan mevsimsel depresyondur. Belki sadece bir tatile ihtiyacım var. Belki bir terapist bulmalıyım.
Belki öleceğim.
Fikir, düşüncelerimin geçit törenine girdi ve diğer tüm meşru olanlar arasında oraya aitmiş gibi neşeyle yürüdü. Oraya ait olmaması dışında. Hiç de değil. Beni izlerimde ölü bıraktı ve bu durumun ilk defa olduğundan yüz kat daha kötü olduğunu ve kabul edilemez olduğunu ve bunu kendi başıma halletmeye çalışmanın sadece kibir değil, aynı zamanda muhtemelen tehlikeli. Kafanızda oraya ait olmayan düşünceler varmış gibi hissetmek korkutucu bir şeydir ve onlar sizden kaynaklanmıyormuş gibi hissettirir. O anlar, depresyonun bedenime yerleşmiş yaşayan, nefes alan bir şeymiş gibi geliyor.
Birkaç gece sonra Twitter hashtag #depressionlies'e rastladım ve dünyanın her yerinden insanların depresyonla ilgili deneyimleri ve bunun sizin ve hayatınız hakkında gerçek olmayan şeylere nasıl inanmanıza neden olduğu hakkında tweet atmalarını izledim ve histerik bir şekilde ağladım çünkü çok fazla tarif ettikleri şey, eve son derece yakın bir yerde çarptı ve semptomlar olduğunu bile bilmediğim semptomlardı - öfke, unutkanlık, sinirlilik - ve aslında düşündüğümden çok daha uzun süredir depresyonda olduğumu fark ettim. Resmen bu işin içindeydim.
Hastayım, Düşündüm.
Ben de insanların hastalandıklarında yaptıklarını yaptım. Yardım aldım. Neredeyse üç ay oldu ve ilerleme kaydediyorum. Bazen kendimi neredeyse normal hissediyorum ve tekrar eğlenceli ve ilginç olmanın nasıl bir şey olduğunu hızlıca anlıyorum. (Bunu çok özlüyorum - ışıltımı.) Bazı günler 'Keşke ölseydim' düşünceleri büyük bir şekilde geri dönüyor. Ancak maalesef bunun hızlı bir çözümü yok. Sadece zaman alacak.
Yaklaşık bir ay önce hem profesyonel hem de kişisel hayatımda gerçekten korkunç bir hafta geçirdim ve yaklaşık üç hafta süren çok kötü bir geri kayma yaşadım. Bu berbattı, ama bana, yukarı doğru pozitif ilerlememi gösteren bir grafik yaparsanız, bu çapraz çizginin içinde bazı düşüşler olacağını öğretti. Bazen büyük olanlar. Sorun karmaşıktır, bu nedenle düzeltmek de karmaşıktır.
Hayal kırıklığına uğradığım anlar yaşıyorum çünkü keşke daha somut ilerleme görebilseydim - daha iyi olduğumu gösteren ve iyileşme sağladığımda fikrine güvenebileceğimi gösteren rakamların olduğu bir laboratuvar raporu almayı çok isterim. , Bende tutabilirim. Bu güvenceyi burada alamıyorum, bu yüzden muazzam miktarda sabır ve eşit derecede büyük miktarda inançla birlikte tetikte olmak önemlidir. Ve şimdi kendimi biraz daha iyi hissetmeye başladığıma göre, inanç yeniden mümkün olmaya başlıyor. O içsel negatif monolog hala orada, ama bazen sesi kısabiliyorum, böylece bilincimi daha önce olduğu kadar tekelleştirmesin. Düşündüğünüzde bu oldukça önemli bir şey - bu şeyi tedavi etmek genellikle gözlerim bağlıyken bir lunaparkta yolumu hissetmeye benzerlik gösterse de, bu kavgada en küçük zaferlerin bile önemli olduğunu hatırlamak için çok çalışıyorum.
Bugünlerde pek kendimde değilim. Her zamankinden daha duyarlıyım ve sigortam oldukça kısa ve normalde olmaya çalıştığım kadar iyi bir arkadaş olamayacağımı hissediyorum çünkü kendimle ilgili birçok şeyden bunalmış durumdayım. ve diğer insanlara sempati duymak gerçekten zor - istemediğim için değil, bazen tam anlamıyla duygusal kapasiteye sahip olmadığım için.
Tedavinin bana öğrettiği bir şey, kendi kendine bakım uygulamakta çok zorlandığımdır. Kendimi ve neye ihtiyacım olduğunu gözetmek için beni ilk sıraya koymanın veya bir şeye hayır demenin hiçbir zaman doğru olmadığını hissediyorum. Bunu bencil olmakla eş tutuyorum. Bu yüzden bunun üzerinde çok çalışıyorum ve aynı zamanda sınırlarımı tanımayı öğreniyorum. Bazen 'Aman Tanrım, yapamam' demek ve sadece eve gitmek sorun değil. Ama sosyal olarak izole olmaya da izin veremem. Havada bir sürü topum var, demek istediğim bu. Ve gerçekten zor olsa da, kendimle ilgili keşfettiğim ve farklı yapmayı öğrendiğim her şey için gerçekten heyecanlandığım anlar da var, çünkü nasıl daha mutlu bir insan olacağımı ve kimin istemediğini öğreniyorum. ondan biraz ister misin? Tünelin sonunda ışık var - onu her zaman göremiyorum, ama orada olduğunu biliyorum ve peşinden gidiyorum.
Meghan Anderson, Chicago'da yaşıyor ve yayıncılık sektöründe çalışıyor. Kitapları, atıştırmalıkları ve Doctor Who'yu seviyor. Hayatıyla ilgili blog yazıyor Üst Kat Penceresi ve şuradaki kitaplar hakkında Doyumsuz Booksluts . Onu Twitter'da (@SoComesLove) takip etmekten çekinmeyin.