Kafkas Savaşı olayları sırasında Rusya toprakları önemli ölçüde genişletildi ve Kuzey Kafkasya’nın geniş toprakları ona eklendi. Doğru, bağımsız yerel halk, nihayetinde düşmanlıklarla sonuçlanan Rus etkisinin artmasına düşmanlıkla tepki gösterdi. Kafkas Savaşı’nın başlangıç yılı 1817 ve bitiş – 1864, yani yaklaşık 47 yıl sürdü – bu elbette bir rekor değil ama süre hala çok uzun. Ancak tüm bu yıllar boyunca sürekli olarak çatışmalar olmadı, durum sakinleşti ve ardından tırmandı. Rus İmparatorluğu’nun Kuzey Kafkasya halkları arasındaki çatışma, onların yalnızca 30 yıl süren bir devlet olan Kuzey Kafkas İmamlığı’nda birleşmeleriyle sonuçlandı.
Ülkemiz için durum, Kafkas Savaşı’nın birkaç aşamasının Rus-İran (1826-1828) ve Rus-Türk (1828-1829) ile aynı zamana denk gelmesi nedeniyle daha da karmaşıktı, ancak Rusya tüm bu çatışmalarda başarılı oldu. kazanç. İnatçı dağlılar, Rusya’nın güneydeki ezeli rakibi olan Osmanlı İmparatorluğu tarafından onlarca yıl boyunca açıkça desteklendi. Bu uzayan çatışma, ancak tüm isyancılar bastırıldığında veya kovulduğunda ve kaçakların çoğu Osmanlı İmparatorluğu’na taşındığında sona erdi. Yeni hükümete boyun eğenler Kuban topraklarına yerleştirildi. Savaş yıllarının çoğunda Rusya, İmparator I. Nicholas tarafından yönetildi ve zor zamanlar geçirdi.
Kafkas Savaşı’nın Nedenleri
- Kafkasya’da İslam’ın yayılması. Çatışmaların başlamasından kısa bir süre önce bile dağlıların çoğu putperestti, ancak İslam’da yeni bir akım olan Müridizm’in ortaya çıkmasından sonra takipçi sayısını hızla artırmaya başladı. Bu, Kafkas Savaşı’nın ana nedenlerinden biri haline geldi ve bu yıllarda, Rus İmparatorluğu’na direnmeye çalışan Kuzey Kafkas İmamlığının askeri-teokratik devleti, Çeçenya ve Dağıstan topraklarında bile ortaya çıktı.
- Siyasi rekabet. O zamanlar Kuzey Kafkasya’da Rus etkisinin artmasından yeterince memnun olmayanlar vardı, ancak bunlar örgütlü değildi. Osmanlı Devleti onlara yardım etmeye başlayınca her şey değişti.
- Rusya ve dağlılar arasındaki çıkar çatışması. Güney bölgesini keşfeden yetkililer, bereketli toprakları sadık Kazaklarına cömertçe dağıttı ve aynı anda yerel halkı yeniden yerleştirdi, ki bu da bariz nedenlerden dolayı yerel halktan hiç hoşlanmadı. Ayrıca Kafkas Savaşı’nın bir başka nedeni de, dağlıların Rus yerleşim yerlerine aktif olarak baskınlar yapması, yolların ve şehirlerin inşasına katılacaklarının, vergi ve vergi ödeyeceklerinin varsayılmasıydı. Genel olarak, Rus yetkililerin ve dağlıların çıkarları burada açık bir çatışmaya girdi.
Kursk Muharebesi hakkında 20 ilginç gerçek
Kısaca Rönesans’ın sanat kültürü. Rakamlar, özellikler, geliştirme.
Kafkas Savaşı Sırasında I. Nicholas’ın Dış Politikası
O yıllarda Rus İmparatorluğu, Dağıstan, Çeçenistan, Kuban gibi geniş Kuzey Kafkasya topraklarını ve Karadeniz kıyılarını ilhak ederek özellikle güneye doğru genişlemeye devam etti. Elbette bu, ne Rusya’ya boyun eğmek istemeyen yerel halk ne de ebedi rakibi olan Osmanlı İmparatorluğu arasında endişe uyandırabilirdi. Bununla birlikte, Kafkas Savaşı yıllarında I. Nicholas’ın dış politikası yalnızca sınırları genişletmeyi değil, aynı zamanda zaten fethedilen bölgeleri korumayı da hedefliyordu. Ve imparatorun çıkarları yalnızca güney yönüyle sınırlı değildi – ayrıca Polonya, Finlandiya ve Baltık devletlerine boyun eğdirmeye çalıştı.
Avrupa ülkelerindeki devrimci duyguların, hükümdar Rusya’ya yayılabileceğinden korktuğu için I. Nicholas’ın dış politikası üzerinde de önemli bir etkisi oldu. Dış politikasının ana “çekirdeği” “devrimci enfeksiyona” karşı mücadeleydi ve Prusya ve Avusturya’yı ana müttefikleri olarak görüyordu. Fransa ise tam tersine, 1830’da 1830’da başka bir devrimin gerçekleşmesinden sonra olası müttefikler listesinden çıkarıldı. Rusya’nın güneye ve güneydoğuya genişlemesine gelince, sorun, birçok dağlının I. Nicholas’a yalnızca sözlerle bağlılık yemini etmesi ve aslında tamamen bağımsız kalması nedeniyle karmaşıktı.
Kafkas savaşının özü
Modern Gürcistan toprakları, 19. yüzyılın başında Rus İmparatorluğu’na dahil edildi, ancak aralarında ve aslında Rusya arasında tam olarak inatçı yaylaların toprakları yatıyordu. Rus yetkililer ya barışçıl ve diplomatik ya da sert ve acımasızca hareket ederek bu bölgedeki etkilerini güçlendirmeye çalıştılar. Aslında Kafkas Savaşı, bağımsız dağcılar (çoğunlukla modern Osetya, Dağıstan ve Çeçenya nüfusu) ile Rus birlikleri arasında uzun süreli bir çatışma haline geldi. Dağlılar boyun eğmek istemediler, ayrıca Osmanlı İmparatorluğu ve İran tarafından Rusya’yı zayıflatmayı umarak desteklendiler.
Kuzey Kafkasya’daki kaynayan olaylar kazanı sürekli dikkat gerektirdiğinden, bir dereceye kadar başarılı oldular. Kafkas Savaşı’nın özü hakkında birçok tarihi eser yazıldı, ancak çoğu tarihçi bunun Yeni Dünya’daki sömürgeleştirme çatışmalarıyla aynı nitelikte olduğu konusunda hemfikir: onlara. Bununla birlikte, Kuzey Kafkasya söz konusu olduğunda, Rusya’nın başka seçeneği yoktu – başka biri onları ele geçirene kadar bu toprakların kontrolünü ele geçirmek gerekiyordu ve ayrıca, yapım aşamasında olan kalelere rağmen dağlıların Rus yerleşimlerine düzenli baskınları yapıldı. bir sorun.
Volkanlar hakkında 50 ilginç gerçek
Kayalar hakkında 15 ilginç gerçek
Kafkas Savaşı’na katılanlar
İlk on yıl boyunca, Kuzey Kafkasya’daki Rus birlikleri, Napolyon Savaşları gazisi Korgeneral Alexei Yermolov tarafından komuta edildi. Önemli başarılar elde etti, ancak aynı zamanda son derece sert yöntemlerle hareket etti ve ana kuralı, dağlıların tek bir saldırısının cezasız kalmamasıydı. Yermolov görevden alındıktan sonra yerine farklı generaller getirildi, ancak çoğu istikrarlı bir başarı elde edemedi. Kafkas Savaşı’nın son yıllarında General Evdokimov ve I. Nicholas’ın oğlu Büyük Dük Mihail Nikolaevich başarılı bir saldırı geliştirmeyi ve sonuçları pekiştirmeyi başardılar – Çeçenya, Dağıstan ve Çerkesya’nın fethini tamamladılar.
Şamil
Karşı tarafta, Kafkas Savaşı’na katılanlar, genellikle kendi aralarında savaşan, ancak ortak bir düşman olan Rus İmparatorluğu karşısında birleşen çok sayıda dağ kabilesiydi. Direnişin en önemli lideri, onlarca yıldır Kuzey Kafkas İmamlığını yöneten Şamil’di. Demir bir elle hükmetti ve kısmen onun yüzünden yaylalılar savaşı kaybetti: birçoğu Şamil’e sevgiden değil, korkudan itaat etti ve Rus birlikleri zafer kazanmaya başlar başlamaz, bir dizi dağ kabilesi gitti. yanlarına gittiler. Kafkas Savaşı’nın sonunda Şamil yakalandı ve Rusya’ya götürüldü, burada daha sonra sadık bir tebaa yemini etti ve kalıtsal asalet aldı. Bununla birlikte, birçok Kuzey Kafkas halkı için Şamil, bugüne kadar hala bir ulusal kahramandır.
Kafkas savaşı olaylarının seyri
Savaşın başlangıcından 1827’ye kadar Korgeneral Yermolov, Rus birliklerine komuta etti. Bir miktar başarı elde etmeyi başardı, ancak Nicholas, generalin Decembristlerle bağlantıları olduğundan şüphelenerek onu kovdum. Adjutant General Paskevich onun yerine komutan olarak atandığında, Kafkas sorunuyla o kadar çok Rus-Türk ve Rus-İran savaşlarıyla uğraşmak zorunda kalmadı: ikisi de 19. yüzyılın 20’li yıllarında oldu, ancak Rusya ikisini de kazandı. onlardan.
Ancak 1920’lerden itibaren İslam’ın akımlarından biri olan Müridizm’in Kuzey Kafkasya’ya nüfuz etmesi ve yeni koşullarda oldukça militan bir karakter kazanmasıyla Kuzey Kafkasya’daki gerilim artmaya başladı. Bir gazavat (yani kafirlere karşı kutsal bir savaş) ilan edildi ve bu arka plana karşı, 1829’dan 1859’a kadar var olan bir devlet olan Kuzey Kafkas imamı ortaya çıktı. 1834’ten 1859’a kadar bu sürenin çoğunda, adı geçen İmam Şamil tarafından yönetildi. 1837’de Nicholas’ın bölgeyi ziyaret etmesi ilginçtir ve Kafkas Savaşı olayları sırasında birkaç on yıl boyunca büyük maliyetlere ve önemli fedakarlıklara rağmen önemli bir ilerleme kaydedilememesinden duyduğu memnuniyetsizliği dile getirmiştir.
Dişler hakkında 25 ilginç gerçek
20 İlginç Cilt Gerçeği
Kafkas savaşının en yoğun aşaması Şamil’in saltanat yıllarıydı. Kurnaz ve zeki imam, giderek daha fazla müttefiki yanına çekti, isyanlar ve ayaklanmalar çıkardı, Rus kalelerini ele geçirdi ve kendi tahkimatlarını kurdu, öyle bir başarı elde etti ki, 1840 sonbaharında, komutası altındaki Çeçenler inisiyatifi çoktan ele geçirdi ve saldırıya geçti ve stratejik açıdan önemli kale Mozdok’u neredeyse ele geçirdi. Ancak 50’li yılların başında başarı yine çarlık birliklerinin yanına gitti, dağlıların morali düştü ve Şamil onlarda disiplini ancak acımasız cezalarla sağlamayı başardı.
1859’da tüm gücünü kaybeden Şamil, imparatorun Kuzey Kafkas İmamlığının varlığına son veren onurlu şartlar ve güvenlik garantileriyle teslim olma teklifini kabul etti. Ancak Kafkas Savaşı olayları burada bitmedi, çünkü Çerkesya’nın fethi 1864’e kadar beş yıl daha sürdü. Hayatının adil bir bölümünü bu uzun süreli çatışmaya adayan ve askeri yetenekle birleşen büyük deneyimiyle öne çıkan General Evdokimov, savaşın son aşamasında önemli bir katkı yaptı. Dağıstan, Çeçenya ve Çerkesya’nın nihai fethinde en doğrudan rolü alan oydu.