Yarım yüzyıldan fazla bir süredir, ilk insanların Amerika'ya nasıl geldiğine dair hakim hikaye şöyle devam etti: 13.000 yıl kadar önce, Taş Devri avcılarından oluşan küçük gruplar, doğu Sibirya ve batı Alaska arasındaki bir kara köprüsünden geçerek sonunda yollarını buldular. Kuzey Amerika'nın kalbine buzsuz bir iç koridorda. Bozkır bizonunu, yünlü mamutları ve diğer büyük memelileri kovalayan günümüz Yerli Amerikalılarının bu ataları, sonunda iki kıtaya Güney Amerika'nın ucuna kadar yayılan gelişen bir kültür kurdu.
Bununla birlikte, son yıllarda, olayların bu versiyonu, özellikle Kuzey ve Güney Amerika'daki arkeolojik alanların keşfedilmesi nedeniyle, insanların sözde ilk göçten 1.000, hatta 2.000 yıl önce kıtada bulunduğunu gösteren bir darbe aldı. Kelp Otoyolu olarak bilinen müteakip bir teori, hedefe daha da yaklaştı: Batı Kuzey Amerika'yı kaplayan devasa buz tabakaları geri çekilirken, ilk insanlar kıtaya sadece yürüyerek değil, aynı zamanda tekneyle Pasifik kıyılarında seyahat ederek ve yaşamlarını sürdürerek geldiler. bol kıyı kaynakları. Bu fikri desteklemek, Kuzey Amerika'nın Batı Kıyısı boyunca 14.000 ila 15.000 yıl öncesine dayanan arkeolojik alanlardır.
satın al
Solda, Paleolitik kanıt: Sibirya'daki Yana Nehri'nden değiştirilmiş bir etobur dişi; Quadra Adası'ndan bir mızrak ucu; adada, Yeatman Koyu'nda bulunan bir taş parçası. Doğru, bir arkeolog ve We Wai Kai ulusunun üyesi olan Louie Wilson (şapkalı), British Columbia, Quadra Adası'ndaki verileri kaydetmek için Victoria Üniversitesi'nden lisansüstü öğrencilerle birlikte çalışıyor.(Pavel Ivanov; Rafal Gerszak; Al Mackie (2))
Artık insanların Amerika'ya ne zaman ve nereden geldiklerine dair anlayışımız çarpıcı biçimde genişliyor. Ortaya çıkan tablo, insanların Kuzey Amerika'ya en az 20.000 yıl önce, yani yaygın olarak inanılandan yaklaşık 5.000 yıl önce gelmiş olabileceğini gösteriyor. Ve yeni araştırmalar, Kuzey Amerika ile Asya arasında uzanan vahşi topraklara yayılmış yüzlerce veya binlerce insanın bir ara yerleşim olasılığını artırıyor.
Bu bölgenin kalbi uzun zamandan beri Pasifik Okyanusu tarafından sular altında kaldı ve günümüz Bering Boğazı'nı oluşturdu. Ancak yaklaşık 25.000 ila 15.000 yıl önce, boğazın kendisi ve onu çevreleyen kıta büyüklüğündeki bir genişlik yüksek ve kuruydu. Bu ortadan kaybolan dünyaya Beringia denir ve Kuzey Amerika'nın nüfusundaki önemli rolü hakkında gelişen teori Beringian Duraklama hipotezi olarak bilinir - durma çünkü Doğu'dan göç eden nesiller Kuzey Amerika'ya geçmeden önce oraya yerleşmiş olabilir.
Bu yeni teorilerin çoğu, kürek kullanan arkeologlar tarafından değil, Amerika'daki en eski insan kalıntılarından ve hatta Asya'daki daha eski insan kalıntılarından DNA örnekleri alan evrimsel genetikçiler tarafından yönlendiriliyor. Bu keşifler, genetiğin söylediği gibi görünen ile arkeolojinin gerçekte gösterdiği arasında geniş bir boşluk açtı. İnsanlar, yaklaşık 20.000 yıl önce Bering Kara Köprüsü'nün her iki tarafında da bulunmuş olabilir. Ancak şüpheci arkeologlar, ilgili eserleri ellerinde tutana kadar bu büyük fikre inanmayacaklarını söylüyorlar ve şu anda 15.000 ila 16.000 yıldan daha eski onaylanmış hiçbir Kuzey Amerika arkeolojik alanının bulunmadığına dikkat çekiyorlar. Ancak diğer arkeologlar, doğu Sibirya, Alaska ve kuzeybatı Kanada'nın geniş ve seyrek nüfuslu topraklarında daha eski alanların keşfedilmesinin yalnızca bir zaman meselesi olduğundan eminler.
14.300 yıl önce deniz seviyelerinin günümüz seviyelerinin yaklaşık 650 fit üzerinde olduğu Quadra Adası'ndaki kıyı şeridine yakın kazı alanları. 12.000 yıl önce, bugünün on metre yakınındaydılar.(5W Infographics; Harita Kaynakları: Hakai Enstitüsü, Victoria Üniversitesi, Daryl Fedje, Keith Holmes)
İnsanların neden Amerika'ya ilk geldikleri ve nasıl hayatta kalmayı başardıkları gibi hepimizin bağlantılı olduğu temel sorulara değinen, zaman zaman ezoterik de olsa heyecan verici bir tartışma. Yine de trekkingi ne zaman ve nasıl yapmış olurlarsa olsunlar, şimdiki Kanada'nın kıyıları seyahat planlarındaydı. Pasifik boyunca antik yaşamın önemli belirtilerini keşfeden bir grup antropologla buluşmam için beni Britanya Kolumbiyası'na getiren de buydu.
* **
British Columbia'nın engebeli kıyı şeridi, sayısız koy ve körfez tarafından oyulmuş ve on binlerce ada ile noktalanmıştır. Serin bir Ağustos sabahı, Victoria Üniversitesi'nden ve kâr amacı gütmeyen Hakai Enstitüsü'nden bir grup araştırmacıya katılmak için Vancouver'ın 100 mil kuzeybatısındaki Quadra Adası'na vardım. Antropolog Daryl Fedje liderliğindeki ekip, meslektaşları Duncan McLaren ve Quentin Mackie'nin yanı sıra Wei Wai Kum First Nation'ın bir temsilcisi olan Christine Roberts'ı da içeriyordu.
Yerleşim yeri, kıyıları baldıran otu ve sedir ağaçlarıyla kaplı sakin bir koyda bulunuyordu. Ben geldiğimde, ekip birkaç günlük kazmayı yeni bitiriyordu; Britanya Kolumbiyası kıyılarında 14.000 yıl öncesine kadar - Kuzey Amerika'nın en eskileri arasında - eserler ortaya çıkaran bir dizi kazının sonuncusu.
Arnavut kaldırımlı bir kumsalda ve yaklaşık altı fit derinliğinde ve dört fit kare büyüklüğündeki yakındaki bir orman çukurunda, Fedje ve meslektaşları, çoğu 12.800 yıl kadar eski olan, çoğu taş gevreği olan 1.200'den fazla eser keşfettiler. Hepsi denizcilikle uyumlu zengin bir kültüre tanıklık ediyor: kaya kazıyıcılar, mızrak uçları, basit pul bıçaklar, mezar taşları ve çekiç olarak kullanılan kaz yumurtası büyüklüğünde taşlar. Fedje, koy bölgesinin büyük olasılıkla soğuk denizden gelen balıkları, su kuşlarını, kabuklu deniz hayvanlarını ve deniz memelilerini sömürmek için ideal bir konumda bulunan bir ana kamp olduğunu düşündü.
Bugünkü deniz seviyesinden yaklaşık 150 fit yükseklikteki Quadra Adası'nda kazma.(Al Mackie)
Mackie'ye göre, Britanya Kolomb sahilinin arkeolojik zenginlikleri, orijinal Bering Kara Köprüsü teorisindeki önemli bir kusuru ortaya koyuyor: deniz rotasından ziyade iç kesimlere yönelik eğilimi. Asi gri sakallı ve yıpranmış yeşil şapkalı, yiğit yapılı bir adam olan Mackie, Quadra kazı alanından kayaları ve toprağı elemek için bir ekran kullanmaya ara verdiğinde, insanlar sahilin vahşi, pis bir ortam olduğunu söylüyor. Ama çok fazla yiyecek kaynağınız var. Bunlar bizimle aynı beyinlere sahip insanlardı. Ve Japonya'da insanların 30.000 ila 35.000 yıl kadar önce rutin olarak anakaradan dış adalara tekneyle gidip geldiklerini biliyoruz.
Son zamanlarda yapılan birkaç araştırma, son buzul çağının tutuşunu gevşetmeye başladığında, Britanya Kolumbiyası ve Güneydoğu Alaska kıyı şeridinin bölümlerinin 17.000 ila 18.000 yıl öncesine kadar buzsuz hale geldiğini gösteriyor. Fedje ve diğerleri, Asya'dan Bering Kara Köprüsü'nden geçen insanların buz geri çekildikten sonra bu kıyı şeritlerinde tekneyle seyahat etmiş olabileceğini belirtiyor. Fedje, insanların muhtemelen erken Beringia'da olduğunu söylüyor. Tam olarak bilmiyoruz, ancak kesinlikle 18.000 yıl kadar geriye gitme potansiyeli var.
Solda, muhtemelen bir atlatl tarafından fırlatılan bir mızrak ucu. Doğru, arkeolog Duncan McLaren, Quadra Adası tortusundan bir örnek alıyor. Bu tortuyu incelemek, araştırmacıların, son buzul çağından sonra kıyı şeridinin uzun bir süre sabit olmadığını öğrenmelerine yardımcı oldu.(Rafal Gerszak)
Fedje, McLaren ve Mackie, onlarca yıllık araştırmalarının ana hedeflerinden birinin Britanya Kolombiyası'nın yerli kıyı topluluklarının eski kültürünü belgelemek olduğunu vurguladı. Ancak Kuzey Amerikalı akranlarının çoğunun görüşüne göre, üçlünün kıyı bölgelerini bulmak için kullandığı en son teknikler, erkekleri ilk Amerikalıları aramanın öncüsü haline getirdi.
** *
Bugün, Kuzeybatı Pasifik kıyıları, ilk Amerikalıların karşılaşacakları dünyaya çok az benzerlik gösteriyor. Gördüğüm yemyeşil ormanlık kıyı şeridi, buz tabakalarının geri çekilmesinin ardından çıplak kaya olurdu. Ve son 15.000 ila 20.000 yılda deniz seviyeleri yaklaşık 400 fit yükseldi. Ancak Fedje ve meslektaşları, yükselen denizlerin boğmadığı eski kıyı şeritlerini bulmak için ayrıntılı teknikler geliştirdiler.
Başarıları, son buzul çağının sonuna kadar uzanan jeolojik bir bulmacayı çözmeye bağlı. Dünya ısındıkça, Kuzey Amerika'nın çoğunu -bazı yerlerde iki mil derinliğe kadar- kaplayan uçsuz bucaksız buz tabakaları erimeye başladı. Bu çözülme, dünya çapındaki buzulların ve buz tabakalarının erimesiyle birleştiğinde, küresel deniz seviyelerinin yükselmesine neden oldu.
Ancak buz tabakaları milyarlarca ton ağırlığındaydı ve yok olduklarında, yer kabuğundan muazzam bir ağırlık kalktı ve köpük bir yastık gibi geri sıçramasına izin verdi. Fedje, bazı yerlerde Britanya Kolumbiyası kıyılarının birkaç bin yılda 600 fitten fazla toparlandığını söylüyor. Değişiklikler o kadar hızlı oluyordu ki, neredeyse yıldan yıla fark edilirlerdi.
Victoria Üniversitesi'nde türlerine göre rafa kaldırılan eserler. İki yüzeyli, her iki tarafı da pul pul dökülmüş bir taş alettir; çok yönlü bir çekirdek, silah yapmak için kullanılan bir araçtır.(Rafal Gerszak)
Düzgün kesilmiş gri sakallı, uzun boylu, ince bir adam olan Fedje, ilk başta bunu anlamanın zor olduğunu söylüyor. Arazi, eskiden beri oradaymış gibi görünüyor. Ama bu çok dinamik bir manzara.
Bu dinamizm, Fedje ve meslektaşları için bir nimet olduğunu kanıtladı: Son buzul çağının sona ermesinden sonra denizler gerçekten de çarpıcı bir şekilde yükseldi, ancak Britanya Kolumbiyası kıyılarının birçok bölümünde bu yükseliş, yer kabuğunun eşit ölçülerde geri sıçramasıyla dengelendi. . Britanya Kolumbiyası'nın orta kıyısındaki Hakai Geçidi boyunca, deniz seviyesinin yükselmesi ve arazinin geri tepmesi birbirini neredeyse mükemmel bir şekilde iptal etti, yani bugünün kıyı şeridi 14.000 yıl önceki kıyı şeridinin birkaç metre yakınında.
Fedje ve meslektaşları, eski kıyı şeritlerini izlemek için tatlı su göllerinden, sulak alanlardan ve gelgit bölgelerinden yüzlerce tortu çekirdeği örneği aldı. Mikroskobik bitki ve hayvan kalıntıları onlara okyanusun altında, karada ve arada hangi alanların olduğunu gösterdi. Ağaçları manzaradan ayıran ve eski dere yataklarının terasları gibi eski avcı-toplayıcılar için çekici olabilecek özellikleri ortaya çıkaran lazer tabanlı lidar görüntüleme ile üstgeçitleri görevlendirdiler.
Bu teknikler, arkeologların Quadra Adası'ndaki gibi yerleri şaşırtıcı bir doğrulukla bulmalarını sağladı. Fedje, oradaki bir koya geldiklerinde, Arnavut kaldırımlı kumsalda çok sayıda Taş Devri eseri bulduklarını hatırladı. Fedje, Hansel ve Gretel gibi, eserleri takip ettik ve dere yatağından aşındıklarını gördük, dedi. Yeterince farklı bilgi düzeyine sahipseniz, bu roket bilimi değildir. O iğneyi küçük bir samanlığa sokabiliyoruz.
Yeatman Koyu, British Columbia, Quadra Adası'nda. Bu bölgenin görünümü, insanların burada uzun bir süre, hatta belki binlerce yıl yaşadığını gösteriyor.(Rafal Gerszak)
Atlatl dart, British Columbia'daki Victoria Üniversitesi'ndeki Quadra Adası'nda bulundu. Dart, avcılık ve savaş için kullanıldı.(Rafal Gerszak)
Soldan, Duncan McLaren, Quentin Mackie ve Daryl Fedje, British Columbia'daki Victoria Üniversitesi'ndeki laboratuvarlarında.(Rafal Gerszak)
2016 ve 2017'de, arkeolog Duncan McLaren liderliğindeki bir Hakai Enstitüsü ekibi, Triquet Adası'nda obsidyen kesici aletler, oltalar, sürtünme ateşi başlatmak için tahta bir alet ve 13.600 ila 14.100 yıl öncesine ait kömür içeren bir alanı kazdı. Yakınlardaki Calvert Adası'nda, gelgit bölgesinde kumun altına gömülü, kil açısından zengin bir toprak tabakasına damgalanmış iki yetişkin ve bir çocuğa ait 29 ayak izi buldular. Yaklaşık 13.000 yıl öncesine ait ayak izlerinde bulunan ahşap.
Diğer bilim adamları da benzer araştırmalar yürütüyor. Oregon Eyalet Üniversitesi'nde arkeolog olan Loren Davis, antik haliçler gibi yükselen denizler tarafından boğulmuş olası yerleşim alanlarını belirlemek için görüntüleme ve tortu çekirdeklerini kullanarak San Diego'dan Oregon'a gitti. Davis'in iç kesimlerdeki çalışması, Idaho'daki Cooper's Ferry'de 15.000 yıldan daha eski bir yerleşim yerini keşfetmesine yol açtı. Ağustos 2019'da açıklanan bu bulgu, Kuzey Amerika'ya erken bir kıyı göçü teorisiyle güzel bir şekilde örtüşüyor. Snake ve Columbia nehirleri aracılığıyla Pasifik'e bağlanan Somon Nehri üzerinde yer alan Cooper's Feribot sahası, kıyıdan yüzlerce mil uzakta. Yerleşim, uzun zamandır Amerika'daki en eski onaylanmış arkeolojik alan olarak görülen alandan en az 500 yıl daha eskidir - Swan Point, Alaska.
Davis bulgularını açıklarken, Pasifik Kıyısı boyunca güneye doğru hareket eden ilk halkların buzulların altındaki ilk yer olarak kolayca yürüyebilecekleri ve Kuzey Amerika'ya kürek çekebilecekleri ilk yer olarak Columbia Nehri ile karşılaşacaklarını söyledi. Esasen, Columbia Nehri koridoru, Pasifik Kıyısı göç yolunun ilk parçasıydı.
* * *
Arkeolojide bir aksiyom, keşfedilen en eski sitenin neredeyse kesinlikle insan yerleşiminin ilk yeri olmadığı, sadece arkeologların şimdiye kadar bulduğu en eski yer olduğudur. Ve eğer bir dizi evrimsel genetikçinin çalışması doğruysa, insanlar yaklaşık 20.000 yıl önce Bering Kara Köprüsü'nün Kuzey Amerika tarafında olmuş olabilirler.
yönetmeni Eske Willerslev GeoGenetik Merkezi Kopenhag Üniversitesi'ndeki Globe Enstitüsü'nde görev yaptı ve Cambridge Üniversitesi'nde Prens Philip ekoloji ve evrim kürsüsüne sahip, 2010 yılında ilk antik insan genomunu sıraladı. O zamandan beri, dünyanın bir resmini bir araya getirmek için sayısız genomu sıraladı. Montana'dan 12.400 yaşında bir erkek çocuk, Alaska'nın Upward Sun River bölgesindeki 11.500 yaşındaki bebekler ve 24.000 yıllık kalıntıları Rusya yakınlarındaki Malta köyünde bulunan bir çocuğun iskelet DNA'sı da dahil olmak üzere ilk Amerikalılar. Baykal Gölü.
Yeatman Koyu, Quadra Adası'ndaki kazı alanlarından birinin yakınında.(Rafal Gerszak)
Willerslev'e göre, popülasyonların ne zaman birleştiğini, bölündüğünü veya izole edildiğini belirleyebilen antik insan kalıntılarının karmaşık genomik analizleri, Yerli Amerikalıların atalarının yaklaşık 23.000 yıl önce diğer Asya gruplarından izole edildiğini gösteriyor. Bu genetik ayrılık döneminden sonra, en cimri açıklama, ilk Amerikalıların Alaska'ya 15.000 yıldan çok önce ve muhtemelen 20.000 yıldan fazla bir süre önce göç ettikleridir. Willerslev, Upward Sun River halkı ile diğer Beringliler arasında 23.000 ila 20.000 yıl önce uzun bir gen akışı dönemi olduğu sonucuna varmıştır.
Willerslev, Kopenhag'dan bir telefon görüşmesinde, doğu ve batı Beringya'daki nüfuslar arasında temelde bir değişim olduğunu söyledi. Yani bu grupları Beringia'nın etrafında dolaştırdınız ve birbirlerinden bir dereceye kadar izole oldular - ama tamamen izole değiller. Yaklaşık 20.000 yıl önce Bering Kara Köprüsü'nün her iki tarafında o gruplar vardı. Bence bu çok olası.
Bu yeni kanıt, Beringia'nın buzul çağı ortamına ilişkin paleoekolojik çalışmalarla birleştiğinde, Beringian Durma hipotezine yol açtı. Bazı genetikçiler ve arkeologlara göre, Bering Kara Köprüsü'nün içindeki ve çevresindeki alan, ilk Amerikalıların atalarının genetik olarak izole edilip ayrı bir halk haline gelebileceği en makul yer. Güney Sibirya'da veya Rusya'nın Uzak Doğu'sunun Pasifik kıyılarında ve Japonya'da Hokkaido civarında - zaten Asyalı gruplar tarafından işgal edilen yerlerde - böyle bir izolasyonun neredeyse imkansız olacağına inanıyorlar.
Colorado Üniversitesi'nden John F. Hoffecker, özellikle Sibirya ve Alaska'dan gelen antik DNA'nın tüm genom analizinin gerçekten bir şeyleri değiştirdiğini söylüyor. Arktik ve Alp Araştırmaları Enstitüsü . Bu insanları, Kuzeydoğu Asya nüfusunun geri kalanıyla gen alışverişi yapamayacakları bir yere nereye koyacaksınız?
İnsanlar, Kuzey Amerika'ya taşınmadan önce, son buzul çağında Beringya'nın yüksek enlemlerinde hayatta kalabilir miydi? Bu olasılık, Beringia'nın büyük bölümlerinin buz tabakalarıyla kaplı olmadığını ve Kuzeydoğu Asya'nın son buzul çağından çıkmasıyla yaşanabilir olacağını gösteren çalışmalarla desteklenmiştir. Colorado Üniversitesi Arktik ve Alp Araştırmaları Enstitüsü'nden paleoekolog Scott Elias, 15.000 ila 20.000 yıl önce Beringia'daki iklimin bir resmini bir araya getirmek için mütevazi bir vekil (böcek fosilleri) kullandı. Turba bataklıklarını, kıyı kayalıklarını, permafrost ve nehir kıyılarını kazarak Elias, o döneme ait 100'den fazla farklı türde küçük böceğin iskelet parçalarını ortaya çıkardı.
Elias, antik böcek fosillerini bugün benzer manzaralarda bulunanlarla karşılaştırarak, güney Beringya'nın çok çeşitli hayvanları besleyebilecek oldukça nemli bir tundra ortamı olduğu sonucuna vardı. Beringia'nın güney deniz bölgesinde son buzul çağının zirvesi sırasında kış sıcaklıklarının bugünden sadece biraz daha soğuk olduğunu ve yaz sıcaklıklarının muhtemelen 5 ila 9 derece Fahrenheit daha soğuk olduğunu söylüyor.
Elias, özellikle deniz kaynaklarının edinilmesi konusunda bilgi sahibi olsalar, insanların kara köprüsünün güney kıyısı boyunca oldukça iyi bir yaşam sürdürebileceklerini söylüyor. Sibirya ve Alaska'nın iç kısımları çok soğuk ve kuru olurdu, ancak orada yaşayan büyük memeliler vardı, bu yüzden bu insanlar bitişik dağlık bölgelere av akınları yapmış olabilir.
Beringian Standstill hipotezinin savunucuları, Sibirya'nın Yana Nehri üzerinde, Beringya'nın batı ucunda, şimdiki Bering Boğazı'ndan 1.200 mil uzakta bulunan bir dizi dikkate değer arkeolojik alana da işaret ediyor. Kuzey Kutup Dairesi'nin oldukça yukarısında yer alan Yana bölgeleri 2001 yılında arkeolog Vladimir Pitulko tarafından keşfedildi. Maddi Kültür Tarihi Enstitüsü Petersburg'da. Pitulko ve ekibi, yaklaşık yirmi yılı aşkın bir süredir, aletler, silahlar, karmaşık boncuk işleri, kolyeler, mamut fildişi kaseler ve oyulmuş insan suretleri dahil olmak üzere 32.000 yıl öncesine dayanan gelişen bir yerleşimin kanıtlarını ortaya çıkardı.
Kesilmiş hayvan iskeletlerine ve diğer kanıtlara dayanarak, Yana'nın 32.000 ila 27.000 yıl öncesine kadar yıl boyunca 500'e kadar insan tarafından işgal edildiği ve 17.000 yıl öncesine kadar ara sıra yerleştiği görülüyor. Pitulko ve diğerleri, Yana'nın insanların son buzul çağında Beringya'da yüksek enlemlerde hayatta kalabileceklerinin kanıtı olduğunu söylüyor.
Yine de Bering Kara Köprüsü'nü geçenler görünüşe göre Yana halkı değildi. Willerslev'in laboratuvarı, 31.600 yıl önce bölgede yaşayan iki erkek çocuğun süt dişlerinden genetik bilgi çıkardı ve kurucu Kızılderili nüfusu ile DNA'larının yalnızca yüzde 20'sini paylaştıklarını buldu. Willerslev, Yana'nın sakinlerinin muhtemelen Kuzey Amerika'ya göç eden paleo-Sibiryalılar tarafından değiştirildiğine ve onlarla iç içe geçtiğine inanıyor.
Yeni Dünya'ya geldiklerinde, sayıları muhtemelen yüzleri veya binleri bulan ilk Amerikalılar, buz tabakalarının güneyine gittiler ve iki gruba ayrıldılar - kuzey ve güney kolu. Willerslev'in sözleriyle, güney kolunun üyeleri kayda değer bir hızla Kuzey Amerika, Orta Amerika ve Güney Amerika'da patlarken, kuzey şubesi şimdi Alaska ve Kanada'da bulunanları doldurdu. Böyle bir hareket, Oregon, Wisconsin, Teksas ve Florida'da 14.000 ila 15.000 yıl öncesine tarihlenen arkeolojik alanların sayısının artmasını açıklayabilir. Güneyde, güney Şili'deki Monte Verde'de, insan yerleşimine dair kesin kanıtlar en az 14.500 yıl öncesine dayanmaktadır.
Willerslev, genetik kanıtlara dayanarak, insanların yayılma açısından düşündüğümüzden çok daha fazlasını yapabildiklerinin giderek daha açık hale geldiğini düşünüyorum, diyor. İnsanlar, inanılmaz yolculuklar yapma, modern ekipmanlarla bile başarması çok zor olan şeyleri [yapma] konusunda çok erkendir.
Willerslev'in görüşüne göre, bu eski insanları asıl harekete geçiren şey, yerel kaynakların tükenmesi değil -bakir kıtalar yiyecek açısından çok zengin ve insan sayısı çok azdı- ama doğuştan gelen keşfetme arzusuydu. Demek istediğim, birkaç yüz yıl içinde tüm kıtaya yayılıyorlar ve farklı habitatlara yayılıyorlar, diyor. Açıkça kaynaklardan başka bir şey tarafından yönlendiriliyor. Ve bence en bariz şey merak.
* * *
Alaska Fairbanks Üniversitesi'nden Ben A. Potter gibi bazı arkeologlar, genetiğin yalnızca yeni kazılar için bir yol haritası sağlayabileceğini, Beringian Duruşma teorisinin veya 20.000 yıl önce Amerika'nın yerleşiminin sağlam kanıtlarını değil. İnsanların gerçekten orada olduğuna dair gerçek kanıtlar bulunana kadar, o zaman sadece ilginç bir hipotez olarak kalır, diyor. Gerekli olan tek şey, [Amerikalıların atalarının] Doğu Asyalıların o sıralarda olduğu her yerden genetik olarak izole edilmiş olmalarıdır. Genetikte, Standstill'in Beringia'da olmasını gerektiren kesinlikle hiçbir şey yok. İnsanların o zamanlar Beringia ve Alaska'da olduğuna dair kanıtımız yok. Ama Baykal Gölü civarında ve Rusya'nın Uzak Doğu'suna girdiklerine dair kanıtlarımız var.
Potter, Alaska'nın Tanana Vadisi'ndeki Upward Sun River bölgesinde (Kuzey Amerika'da bulunan en eski insan kalıntıları arasında) iki bebek ve bir kızın 11.500 yıllık kalıntılarını ortaya çıkardıktan sonra, Willerslev bebeklerin DNA'sını sıraladı. İki bilim adamı ortak yazarlardı. için Doğa kağıt bu, Beringian 'durma modeli' ile tutarlı, ata Yerli Amerikalılarda uzun vadeli bir genetik yapıyı destekler[ed].
Ancak Potter, bu ve diğer bulgularla ilgili haberlerin fazla kesin olduğunu düşünüyor. Medya kapsamıyla ilgili sorunlardan biri, kanıtlarla iyi desteklenmeyen tek bir hipoteze -kuzeybatı kıyısı boyunca 16.000 yıllık bir göçe- odaklanmasıdır.
2007 yılında Sibirya'daki Yana Nehri boyunca yapılan kazılarda, 23 metrelik donmuş tortunun altında kültürel eserler ve insan kalıntıları bulundu.(Elena Pavlova)
Potter, yaklaşık 25.000 yıl önce buzul çağının acı zirvesi sırasında Beringya'nın çoğunda insanların hayatta kalabileceğinden şüphelidir. Avrupa'dan Bering Boğazı'na kadar her yerde, bu uzak kuzey bölgesinin nüfusunun azaldığını söylüyor. Orada kimse yok ve bu uzun bir süre devam ediyor.
Ancak bazı bilim adamları, en doğudaki Sibirya veya Alaska'da 15.000 ila 16.000 yıldan daha eski hiçbir yerin keşfedilmemiş olmasının nedeninin, bu geniş, hafif nüfuslu bölgenin çok az arkeolojik aktivite görmüş olması olduğunu söylüyor. Şu anda Beringia olarak tanımlanan bölge, günümüz Bering Boğazı'nı içeren ve doğu Sibirya'daki Verkhoyansk Dağları'ndan batı Kanada'daki Mackenzie Nehri'ne kadar yaklaşık 3.000 mil uzanan geniş bir bölgedir. Antik Beringia'nın kalbindeki birçok arkeolojik alan artık Bering Boğazı'nın yüzeyinin 150 metre altında.
Antik yerler genellikle yol inşaatçıları, demiryolu inşaat ekipleri veya yerel sakinler eserler veya insan kalıntılarını ortaya çıkardığında keşfedilir - uzak kuzeydoğu Sibirya'daki Chukotka kadar uzak bölgelerde nadir görülen faaliyetler. Pitulko, Yana ve Swan Point arasında hiçbir yer bulunmadığını söylemenin hiçbir anlamı olmadığını söylüyor. Baktın mı? Şu anda Indigirka Nehri'nden Bering Boğazı'na kadar çalışan hiçbir [arkeolog] yok ve bu 2.000 kilometreden fazla. Bu siteler orada olmalı ve oradalar. Bu sadece bir araştırma sorusu ve ne kadar iyi bir haritanız var.
Hoffecker de aynı fikirde: Bence kuzey Alaska ya da Chukotka için arkeolojik kayıtlara işaret edip, 'Ah, 18.000 yıl öncesine ait herhangi bir yerleşim yerimiz yok ve dolayısıyla orada kimsenin olmadığı sonucuna varmak saflık olur.' Biliyoruz. 15.000 yıl öncesine kadar Beringia arkeolojisi hakkında çok az şey var çünkü çok uzak ve gelişmemiş ve yarısı son buzul çağında su altındaydı.
* * *
Quadra Adası'ndaki ağaçlık bir koruluktaki bir çukurda beş ayak aşağıda, Daryl Fedje, büyükannesinin çatı katındaki bagajından yadigarı çeken birinin neşesiyle taş aletleri teslim ediyor. Fedje, ağaçların arasına gerilmiş halatlardan sarkan güçlü ışıklarla aydınlatılan çukurdan, en umut verici eşyaları meslektaşı Quentin Mackie'ye iletir, o da onları bir ağaca çivilenmiş küçük bir plastik su kabında durular ve onları bir ağaç gibi elinde çevirir. değerli taşları inceleyen kuyumcu.
S, şuna bir bakın, diyor Fedje.
Mackie, kaz yumurtası büyüklüğündeki koyu renkli bir taşı incelerken bana döndü ve taşın alet yapım sürecinde nesnelere çarpmak için kullanıldığı çukurlu ucunu işaret etti. Mackie, bunun küçük yönleri olduğunu söylüyor. Bunun bir çekiç taşı olduğuna eminim. Simetrik, dengeli, iyi bir vuruş aleti.
Mackie çekiç taşını, derinliğini ve çukurdaki yerini gösteren küçük bir kağıt parçasıyla birlikte kilitli plastik bir torbaya bırakır.
Sırada, keskin kenarları olan iki inç uzunluğunda gri bir kaya var, kırılma sürecinden gelen yontma düzlemler açıkça görülüyor. Sanırım burada sahip olduğumuz şey, diyor Mackie, çift uçlu bir gravür aleti - bir ucuyla delebilir ve diğer ucuyla boynuz çizebilirsiniz. O da kilitli bir torbaya atılıyor.
Ve Fedje ve meslektaşları, bir gün içinde çukurdan yaklaşık 100 taş eseri çıkarırken, saatlerce devam ediyor: muhtemelen balık veya et kesmek için kullanılan keskin bir alet, küçük bir mızrak ucunun alt yarısı, ve alet yapım sürecinin yan ürünleri olan çok sayıda taş parçası.
Yana sahasındaki nesneler, bir zamanlar orada 32.000 yıl önce gelişen medeniyete dair ipuçları veriyor. Bu tarih öncesi insanların yolları, günümüz Amerikan Kızılderililerinin atalarıyla kesişmiş olabilir. En soldan saat yönünde: bir at dişinden yapılmış bir kolye ucu, bir kehribar kolye ucu, bir mamut kafasını andırmak için yapılmış bir antraksolit kuvars kolye ucu, fildişinden oyulmuş süslü bir parça ve büyük, süslü bir fildişi kabın parçası.(Pavel İvanov)
Fedje, arkeologların grubunun tekniklerini uygulamaları için özellikle umut verici bir alanın Alaska'nın güneydoğu kıyısı ve Alaska Körfezi'nin kuzey ucu olduğuna inanıyor. Şu anki deniz seviyesinden sadece beş fit yüksekte, 16.000 yıl önce insanlar için harika olan yerleri bulabileceğinizi söylüyor.
Ted Goebel, ortak direktör İlk Amerikalılar Araştırma Merkezi Texas A&M Üniversitesi'nde, genetik alanındaki son gelişmelerin, Fedje ve meslektaşlarının çalışmalarıyla birleştiğinde, Yukon Nehri'nin kolları ve Seward'ın bazı kısımları da dahil olmak üzere Alaska'nın çok uzak bölgelerinde erken Amerikalıları arama arzusunu teşvik ettiğini söylüyor. Yarımada.
20.000 veya 25.000 yıl önce Alaska'da veya uzak Kuzeydoğu Asya'da insanlar olduğunu öne sürüyor olsaydınız, beş yıl önce size saçmalıklarla dolu olduğunuzu söylerdim, diyor Goebel. Ancak genetikçilerden ne kadar çok haber alırsak, o kadar çok kutunun dışında düşünmek zorundayız.
Texas ve Florida'da Clovis öncesi siteler bulan Texas A&M'nin İlk Amerikalıları Araştırma Merkezi direktörü Michael Waters, Fedje ve meslektaşlarının, arkeologların hiç aramadığı, ezber bozan eserler bulmak için mükemmel bir strateji bulduklarını söylüyor. . Waters, bunun yıllardır gördüğüm en heyecan verici şeylerden biri olduğunu söylüyor. Bu erken siteyi bulmaları için kök salıyorum.
İpuçları cezbedici. Ancak insanların Amerika'ya ilk nasıl ulaştığını tam olarak kanıtlamak zor —Jennie Rothenberg Gritz tarafından
Bilim adamları tartışırkenAmerika halkı, bubirden fazla doğru cevap olabileceğini belirtmekte fayda var. Smithsonian's'ta antropolog olan Torben Rick, mevcut kanıtların çoklu göçleri, çoklu yolları, çoklu zaman dilimlerini gösterdiğini düşünüyorum. Ulusal Doğa Tarihi Müzesi .
Rick, kendi kariyerine, bir zamanlar Asya'dan Kuzey Amerika'ya kadar uzanan bir kıyı şeridi olan Kelp Otoyolu boyunca olası bir göçü inceleyerek başladı.
Kaliforniya sahillerinde yıllarca kazı yapan Rick, insanların temel olarak sahilde merdiven basamağı ile dolaşabileceklerini ve genel olarak aşina oldukları benzer bir kaynak paketine sahip olabileceklerini söylüyor.Rick'in geç Smithsonian meslektaşı Dennis Stanford, ilk Amerikalıların Kuzey Atlantik buzunu geçerek Avrupa'dan geldiğini iddia eden Solutrean hipotezini ünlü bir şekilde savundu. Rick bu fikir üzerinde satılmıyor, ancak Stanford'un alışılmadık bir kavramı keşfetme istekliliğini övüyor: Bakmazsak, test etmezsek ve titizlikle peşinden gitmezsek, asla emin olamayız.
Güney Amerika'da 14.000 yıldan daha eski olan yerleşim yerlerine gelince, insanlar oraya belki de Okyanusya'dan tekneyle seyahat etmiş olabilir mi? Bu bir soru
araştırmacıların düşünmesi gerekiyordu. Ancak Rick, teorinin koku testini geçemediğini, çünkü insanların o zamanlar açık bir okyanusu geçme ihtimalinin düşük olduğunu söylüyor.
Yine de, bilim adamlarının tarih öncesi deniz taşıtları hakkında fazla bir şey bilmediklerini çünkü bunların bozulabilir malzemelerden yapıldığını belirtiyor. 'Ha-ha, bu fikir işe yaramıyor' diyebiliriz - ama bu erken sitelerin neden orada olduğunu tam olarak söyleyemem, diye itiraf ediyor. İnsan zekası inanılmaz. Asla küçümsemezdim.