Bu Aralık, AIER kitabımın birinci yıl dönümü. Politika Başarısızlığına Giden Yollar. Çok sayıda kamu politikası bilgisi içeriyor, ancak 2021 için Yeni Yıl kararlarını etkilemek için çok geç çıktı. Bu nedenle, geçen yılki bir dizi kayda değer siyasi başarısızlıktan sonra 2022 Kararlarını tekrar gözden geçirmeye değer olabilir. .
Bu amaçla, kitabın içgörü sağladığı alanlara ilgi duyabilecekler için giriş bölümümden aşağıdakiler alınmıştır.
Paul Heyne yıllar önce şöyle yazmıştı: “Çok fazla insan, acil toplumsal sorunları nasıl çözeceğini ‘biliyor’… Ama biz hâlâ planlı bir toplumsal değişimi gerçekleştirmenin zorluğunu hafife alıyoruz.” Ekonomistler, pek çok iyi niyetli politika önerisine yanıt verdiler.
Bu içgörü çok önemli bir soruyu akla getiriyor: İnsanlar, ortaya çıkan siyasi başarısızlıkların – genellikle korkunç – iyi fikirler olduğuna nasıl bu kadar sıklıkla ikna oldular? Yani, bizi iyi niyetten siyasi başarısızlığa götürebilecek yollar nelerdir?
Bunun gibi pek çok yolun olduğu gerçeği, ekonomistler tarafından daha sık kullanılsa da, “bazen bardak ve dudak arasında kayar” ve “farelerin ve insanların en iyi planları çoğu zaman yoldan çıkar” gibi ifadelere yansır. .
Çok seviyeli bir mantık problemi düşünün. Mantıkta, tüm öncüller doğruysa ve her adım mantıksal olarak geçerliyse, sonuçlar doğru olmalıdır. Peki ya bu adımlardan yalnızca biri mantıksal olarak geçersizse? Tüm öncüller doğru olsa ve diğer tüm mantıksal adımlar geçerli olsa bile artık varılan sonuçlara güvenemeyiz. Aslında, eğer bu bir adım, X’in gerçekte azalırken artıyor olduğu sonucu gibi gerçeğin tersi olsaydı, çıkarılan sonuç gerçeğin tersi olabilir (insanların bir Artış olduğunu iddia etmesi gibi). asgari ücret artacak). İstihdam, çünkü istihdamı azaltsa bile daha fazla insan daha yüksek ücretlerle çalışmaya istekli olacaktır, çünkü işverenler daha pahalı hale geldiği için daha az vasıfsız işçi çalıştırmaya isteklidir).
Bu çok seviyeli mantık probleminde birden fazla hata yapılırsa, sonuçlar gerçeklikle neredeyse alakasız olabilir ve hiç güvenilir rehberlik sağlamayabilir. ve Herkes Sonuçların güvenilirliğinin gerekçelendirilebilmesi için hataların düzeltilmesi gerekecektir.
Mantık doğru olsa bile, eldeki soruyla ilgili öncüllerin doğru olup olmadığı sorusu kalır. Ve mantık sorunlarına paralel olarak, yanlış bir öncül bile (günümüzdeki yaygın bir örnek, zenginin daha zengin, fakirin daha da fakirleşmesidir) kişinin analizi ile gerçeklik arasında büyük bir boşluk yaratabilir ve hatta onları doğrudan fırsatlara yönlendirebilir. Birkaç yanlış öncül, yalnızca şansın doğru sonuçlara varabileceği anlamına gelir.
Kamu politikası söz konusu olduğunda, en güçlü yanlış öncüller, özyönetimi küçümsemek ve devleti abartmaktır. İnsanlar rutin olarak, özel mülkiyet hakları (yani özgürlük veya özgürlük) çerçevesindeki özyönetimin gerçekte olduğundan daha az çekici özelliklere sahip olduğunu varsayar veya iddia eder (örneğin, özü zorlama olan hükümetlerin daha çekici özelliklere sahip olduğunu varsayar veya iddia ederken). gerçekten sahipler (örneğin, ancak bu tür argümanların başkalarını ikna ettiği ölçüde, kararları daha iyiden daha kötüye kaydırırlar, pratikte politikanın başarısızlığını garanti eden bilgi ve teşvikler sağlarlar.
Bu yanlış öncüller, gevşek dil sorunuyla birleşir. Dil, düşüncenin temeli olduğundan, gerçeği yanlış temsil eden dil, gerçeği yanlış temsil eden sonuçlara yol açar. Örneğin, kamu politikası dilinin çoğu, kararları yok ya da ya hep ya hiç olarak ele alır (örneğin, birden çok boyutta her yerde hazır ve nazır seçeneklerle karşı karşıyayız ve seçimler çoğunlukla marjinaldir – bir şeyden biraz daha fazlasını ya da daha azını yapıp yapmamak. İnsanlar piyasa mekanizmalarını “kişisel olmayan” olarak eleştirdiklerinde ve piyasa mekanizmalarına odaklandıklarında, ancak piyasaların herhangi bir kişinin isteyebileceği birçok farklı kişisel uzlaşmayı hesaba katmanın birincil yolu olduğunu görmezden geldiklerinde, gevşek dil de yanıltıcı değiştiricilere sızar. özü, kendileri ve kaynakları üzerindeki tüketici haklarının korunmasını azaltmak olan politikaları tanımlamak için “korumacılık” yapmak veya kullanmak.
Güvenilemeyecek başka bir sayı sorunu daha var. Veriler genellikle insanların düşündüklerinden farklı bir şey ifade etmekle kalmaz (örneğin resmi olarak işsiz olmak, hareketsizlik veya işten çıkarılmak anlamına gelmez), söz konusu zaman dilimini belirleme gücü eğilimler tarafından kolayca yanlış yönlendirilebilir. Sonuçlar aynı zamanda (analistlerin bakış açısından) ilgili maliyetleri dışarıda bırakarak (örneğin, projeleri finanse etmek için vergilendirmenin neden olduğu piyasa bozulmalarından refah maliyetlerini adlandırın) “iyileştirilebilir”. Daha da kötüsü, insanlar genellikle çok fazla faydayı kredilendirir (bir taraftan diğerine yapılan transferler net fayda olarak sayıldığında, işler ve gelir veya daha yüksek üretkenlik ve bunun sonucunda varlık değerindeki artış ayrı faydalar olarak sayıldığında, çarpanlardan bahsetmeye bile gerek yok). para harcandığında etkiler, ancak kaynaklar geri çekildiğinde aynı etkileri göz ardı eder). Sanki bu yeterli değilmiş gibi, insanlar büyük ölçüde bunlara aşina olmadığı için, istatistiksel araçlar insanları yanlış yönlendirmek için olduğu kadar onları bilgilendirmek için de kullanılabilir (ve ilki için finansal faydalar genellikle daha fazladır).
Bu sorunların her biri – devleti abartırken özyönetimin altını oymak, gevşek dil, güvenilemeyecek sayılar, yanlış mantıkla birleştirmek – kamu düzenini başarısızlığa sürüklemiştir. Ayrıca, her biri için birçok kamu politikası örneği vardır. Ve herkesin belirli bir davaya dahil olacağının garantisi yoktur.
Sorulara kesin bir “doğru” cevap olmasa bile, bu düşünceden çok şey öğrenilebilir, çünkü geçerli ilkeler ihlal edilirse, mantık çarpıtılırsa, dil anlayışımızı çarpıtırsa ve / veya ölçümler yanlış sunulursa, kamu politikası daha az etkili olacaktır. Uygulamalı. Gerçekten de, vatandaşlara çok büyük kaçınılabilir maliyetler yüklerken, genellikle niyetlerini ya da sadece kısmen başaramazlar. Ancak bunları ne kadar çok anlarsak, dezenfektan olarak üzerlerine o kadar fazla güneş ışığı atmak zorunda kalırız.