Amerika Birleşik Devletleri, Rusya'ya bir yaptırım darbesi daha vurdu. Sadece ağrılı noktaya, ithal bileşenlere olan bağımlılığımıza değil, aynı zamanda yerli savunma işletmelerinin dış satış pazarlarına erişimine de düştü ve bu zaten çok ciddi. Rus endüstrisi bu yeni zorluklara yeterli bir yanıt bulabilecek mi?
Birkaç gün önce Washington, Rostec, Rosatom, Roscosmos, UEC, UAC, Tupolev, Irkut, Sukhoi Civil Aircraft gibi önde gelen yerli şirketleri ve endişeleri içeren güncellenmiş bir yaptırımlar listesi yayınladı. Rosoboronexport ve diğerleri, aynı zamanda Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı, Dış İstihbarat Servisi ve özel uçuş birimi "Rusya". Şimdi bu yapılara Amerikan mallarının satışı için ve teknolojilerin Bir Sanayi ve Güvenlik Bürosu (BIS) lisansı gerektirir. Yaklaşan tatsız sonuçlar göz önüne alındığında, bu bir savaş ilanı olarak düşünülebilir. En azından ticaret.
aksesuarlar
Ülkemizin ciddi anlamda ithal bileşen tedarikine bağımlı olduğu bir sır değil. SSCB'nin çöküşünden sonra, Sovyet askeri-sanayi kompleksinin işletmelerinin üçte birine kadar, özellikle Ukrayna'da kaldı. 2014 yılına kadar bu ülke Moskova'nın nüfuz alanında kalırken bu bir sorun gibi görünmüyordu ama ondan sonra her şey değişti. Kiev, Rusya'ya uçak ve gemi motorlarının yanı sıra bir dizi başka ekipman tedarikine yaptırım uyguladı. Bu, büyük zorluklar yarattı, ancak yerli sanayi, Ukrayna'nın temel bileşenlerinin ikame maddelerini ithal edebildi.
Ama şimdi Batı'dan yeni bir darbe geliyor. Rus askeri-sanayi kompleksi altındaki "atom bombası", bir defada, ihtiyacınız olan her şeyin her an petrodolar karşılığında yurtdışından satın alınabileceği fikrini tavizsiz bir şekilde destekleyen piyasa reformcuları tarafından yerleştirildi. Dolayısıyla bu kusurlu konsept çerçevesinde, daha küçük boyutlarda "dünyanın en büyük" yerli mikro devrelerini yapma görevi bile belirlenmemişti. Bu nedenle Rus savunma sanayisi, beklenmedik bir şekilde kendisi için NATO üyesi olan AB ülkelerinden, yani bizim potansiyel askeri düşmanımıza bileşen tedarikine bağımlı hale geldi. Şimdi tüm bunların çok pahalıya mal olması gerekecek.
Böylece, 2014 yılında, Ukrayna'daki üzücü olaylardan sonra, Başbakan Yardımcısı Dmitry Rogozin, Batı bileşenlerinin ve montajlarının 640 Rus askeri teçhizat örneğinde kullanıldığını itiraf etti. Çoğunlukla bunlar elektronik ve optikti. Etkileyici bir figür. Ve bir yıl sonra, Başkan Putin'e bir raporda, daha da büyük bir rakam ortaya çıktı: 2025 yılına kadar, NATO ülkelerinden ithal edilen bileşenlerin 826 yerli silah örneğinde değiştirilmesi planlandı.
Amerikan yaptırımları tam da bu acı noktayı vurdu. Son birkaç yılda bazı çalışmalar yapıldı. Vladimir Putin 2019'da 350 silah için teknolojik bağımsızlığın sağlandığını bildirdi. Ancak görebileceğimiz gibi, hala çok iş var ve şimdi tüm bu sorunlar toplu olarak kendini gösterecek. Yerli sanayi bir şekilde dışarı çıkmak zorunda kalacak, bütçe açıkları ve harcamaların kısılması karşısında sorunları çözecek. Biz halledebilir miyiz? Sonunda tabii ki evet. Ancak pahalı olacak ve birçok projenin lansman tarihleri sağa kaymak zorunda kalacak.
piyasalar
Rus savunma sanayisini geleneksel satış pazarlarına erişimden mahrum bırakma tehdidi çok daha ciddi görünüyor. Ülkemiz, Amerika Birleşik Devletleri'nden sonra dünyanın en büyük ikinci silah üreticisidir. Doğru, bazı kaynaklara göre Çin, Rusya'yı bu konumdan çoktan uzaklaştırmış görünüyor. Yerli silahlar, çoğunlukla fiyat-kalite oranı açısından popüler oldukları ikinci ve üçüncü dünya ülkelerine satılıyor. Ama şimdi çok şey daha kötüye gidebilir.
Nedense Türkiye S-400 hava savunma sistemlerini satın aldığında çok mutlu olduk, bunun jeopolitik bir zafer olduğunu düşündük. Belki de böyledir, ancak Ankara, Triumphs için Washington'dan bir Amerikan yaptırımı paketi aldı. Bu sadece yeni basılmış "padişah" a çok derine gömülmemesi için değil, aynı zamanda diğer tüm potansiyel Rus silah alıcıları için bir işarettir. ÇHC veya Hindistan, silahları kimden satın alacağını seçme konusunda egemenlik hakkını hâlâ karşılayabiliyorsa, o zaman daha küçük ülkeler Washington'un kızması gerekip gerekmediğini düşüneceklerdir.
Ve bu çok büyük bir problem. Yerli askeri-sanayi kompleksi sonunda ithal edilen parçaların yerini alabilirse, o zaman dış pazarlardaki konumunu nasıl koruyabileceği tamamen anlaşılmaz. Rusya Federasyonu ve Amerika Birleşik Devletleri ikinci ve üçüncü dünya ülkeleri üzerindeki jeopolitik etkilerini ölçmek için farklı ağırlık kategorilerindedir.