Rupert Parker tarafından | Londra'dan Raporlama
Ekim ayının sonları ve ben Fransa'nın güneyinde, Minasio'nun küçük köyünün yakınında, duvarlı Carcassonne kentinden 40 kilometre uzaklıktaki Canal du Midi'nin kıyısındayım. Burası zeytinyağı kooperatifi L'Oulibo'nun evi. Hasat tüm hızıyla ve Aude, Herault ve Pyrenees Orientale yetiştiricileri meyvelerini getiriyor.
Benim arayışım, yalnızca Languedoc ve Roussillon'da yetiştirilen zeytinlerin kutsal kasesi. Yerliler onları şöyle bilir: "Yeşil Elmaslar ”, "Languedoc İncileri ”veya "Les Rolls Royces ”, ancak tam olarak biliniyor Olives de Lucques İtalya'nın Lucca eyaletinden sonra.
Şimdiye kadar gördüğüm zeytinlerin aksine büyük ve etlidirler. Sivri uçları olan kendine özgü bir yarım ay şekline sahiptirler ve inanılmaz bir yeşil tonlarıdır. İnce dış deriyi ısırdığımda, yumuşak, tuzlu veya peltemsi değil, etli ve tatlı bir tat alıyorum. Et, minik taştan kolayca çıkar ve taze badem ve avokado tatlarını çağrıştırır. Olağanüstü tereyağlı. Şimdi Fransızların onları neden bu kadar çok ödüllendirdiğini anlamaya başlıyorum ama neden bu kadar iyi saklanmış bir sır olduklarını merak ediyorum.
1956 kışında felaket Fransız zeytinliklerini vurdu. Şimdi olarak bilinen şey "büyük dondurma ”ağaçların% 95'ini yok etti. Birçok değirmen kapandı ve çiftçiler bu deneyimden kalıcı olarak travma geçiren başka mahsullere yöneldiler.
Lucques zeytin ağaçları mizaçlıdır. Sürekli sulama şarttır ve yaz mevsiminde her ağaç günde 40 litreden fazla su ister. Tozlaşma Mayıs ayı başında başlar ancak sadece 48 saat sürer. Yağmur yağarsa, değerli polen yıkanacak ve ağaç çorak kalacaktır. Neyse ki yağış az ve kuzeydoğudan esen Mistral gübrelemeye yardımcı oluyor. Yine de yüz çiçekten yalnızca beşi meyve verir. Tüm bölge için toplam üretim yılda 250 tonun altındadır.
Ancak, optimum koşullar sağlandığında ağaçlar, her biri 15 ila 50 kilo verecek şekilde Eylül'den Ekim ortasına kadar elle hasat edilir. Zeytinler tam olgunluğa ulaşmadan henüz yeşil iken toplanır. Her akşam sıralanmak ve ölçülmek üzere Kooperatife getirilirler ve bu aşamada yemek yemek imkansızdır, glikozitler onları inanılmaz derecede acı hale getirir.
Deniz kenarındaki gelgit havuzuna düşen zeytinlerle ilgili eski bir Yunan hikayesi var. Yoldan geçen bir balık kadını onları gördü ve çok sevinerek onları tamamen yenilebilir buldu. Bu, dünyanın en büyük keşiflerinden biriydi. Lucques zeytinleri, suyla durulanmadan önce yaklaşık 15 saat Sodyum Hidroksit solüsyonunda sertleştirilir ve% 5'ten az tuz içeren tuzlu suya konur ve şişelenir. Başka hiçbir koruyucuya gerek yoktur.
Ağaçlarda kalan zeytinler tam olgunluğa ulaştıkça biraz mor ve siyahlaşır. Kasım ayından Şubat ayına kadar her litre için 8 kg yağ için hasat edilir. Sadece yaklaşık 2000 litre Lucques zeytinyağı üretilir ve narin ve parfümlüdür - salatalarda idealdir veya hemen hemen her şeyin üzerine damlatılır.
Ama benim için, "Büyük yıldızlar olan Yeşil Elmaslar. Kooperatifin dışında, Zeytinliklerin gölgesinde, tüm hızıyla bir Aioli yarışması var. Yumurta sarısı, tuz, sarımsak, limon suyu ve zeytinyağının mükemmel karışımını yaratma savaşında yerliler ve turistler. Neden zahmet edelim diye düşünüyorum? Büyük bir Rolls Royce Lucques kavanozu beni öğleden sonra rahatça görmeli.
Aioli becerilerinizi geliştirmek ve dünyanın en iyi zeytinlerinden bazılarını tatmak istiyorsanız, Temmuz ayının üçüncü haftasında Fete d'Olivier için Bize ulaşın. Hayal kırıklığına uğramayacaksınız.
.
.
Rupert Parker blogları Gezegen İştahı.