Ne diyordu o güzel şarkıda?
Ruhuma büsbütün dokunmuş bir el misin?
Yoksa yedi kat uzaktan bir el mi?
Deniz üstündeki köpük kadar beyaz mı?
Karanlık tarafta mı kalbin uzatılan her çiçeğe?
Samanyolu kadar uzaksa her sevda, ayrılık da sevdaya dâhil midir sahiden?
Bir çocuk sevsem uzaklardan, sevdalı, kızgın ve âşık.
Ah nasıl da güzel bir vakit olur tüm zamanlar.
İçimde yılgın rüzgârların ayak sesleri varken dönüp bakabilir miyim dünyaya? Seni görüp sevebilir miyim yeniden?
Ateş kadar sıcak, yıldızlar kadar uzak olsan da, hep yanı başımdasın bilirim.
İyi ki dönmemişim yolun başından diye mırıldanırım şarkıyı, sanki defalarca geri dönmemişim gibi.
Dünyayı biz kurtaracaktık diye hayıflanırken kendi dertlerimize düşmüşüz, hep korkmuşuz unutmaktan.
Oysa ki bir dimağ her şeyi unutur sevdiğini unutmaz diye okuyunca kitapta, nasıl da rahatlamıştım.
Sahi ne diyordu o güzel şarkıda?
Yıllar geçtikçe sıradan mı olacaksın?
Yoksa yenilmeyip zamana,
Sevdiğim gibi mi kalacaksın?
Merak ediyorum.
Çok merak ediyorum.