Amerikan tarihinden pek çok harika 4 Temmuz konuşması var. Listemin başında en sevdiğim Cumhuriyetçilerden biri olan Frederick Douglass’ın yaptığı bir açılış konuşması var.
Kölelik karşıtı, New York, Rochester’daki tarihi Corinthian Hall’da bir Bağımsızlık Günü kutlamasında konuştu. 5 Temmuz 1852’ydi. Amerika Birleşik Devletleri 76 yaşına yeni girmişti. Abraham Lincoln, o zamanlar hala Illinois Merkez Demiryolu için bir lobiciydi. Eyaletlerin yaklaşık yarısı hala köleliğe izin veriyordu.
Fikir Yazarı
LZ Granderson
LZ Granderson, Amerika’da kültür, politika, spor ve gezinme hayatı hakkında yazıyor.
1838’de kölelikten kaçan Douglass, Rochester Hanımların Kölelik Karşıtı Derneği’ne şunları söylediğinde ulusun bulunduğu yer burasıydı:
“Bugün sevindiğiniz nimetler ortak değildir. Atalarınızdan miras kalan adalet, özgürlük, refah ve bağımsızlığın zengin mirası sizin tarafınızdan paylaşılıyor, ben değil. Sana hayat ve şifa getiren güneş ışığı bana çizgiler ve ölüm getirdi. Bu 4 Temmuz senin, benim değil. Sen sevinebilirsin, ben yas tutmalıyım.”
Douglass’ın bu sözleri iletmesinden sonra, Başkan Lincoln’ün o zamanlar iç savaşa karışmış bir ülkede Kurtuluş Bildirgesi’ni yayınlamasından önce on yıldan fazla bir süre geçecekti. Savaşın sonunda ABD 88 doğum gününü kutlarken, insanların acımasızca köleleştirilmesi ülkenin kanunuydu. Dolayısıyla Douglass’ın konuşmasının başlığı: “4 Temmuz Köle İçin Nedir?”
Bu uyanmadı, dikkat et.
Sadece olan buydu.
“Uyandı” olurdu Douglass’ın Nisan 1865’te yaptığı konuşmaİç Savaş sona ermeden birkaç gün önce.
Bu, yıllar boyunca birlikte çalıştığı bir organizasyon olan Massachusetts Kölelik Karşıtı Toplum için Boston’daydı. Birliğin zaferi yaklaşırken, birçok lider görevlerinin tamamlandığını düşündüğü için grup dağılmayı tartışıyordu. Teksas’ta – şimdi Juneteenth olarak bilinen – köleliğin sonu iki ay daha gelmeyecekti, bu nedenle bu liderler savaş bitmeden ve Teksas’ta 250.000 kişi köleleştirilmiş haldeyken zafer ilan ediyorlardı.
Bu, Douglass’ın dağılmaya karşı konuşmasına neden olan şeydi. “Siyah Adam Ne İstiyor” adlı konuşmasında, katılımcıları örgütün enerjisini oy haklarına yönlendirmeye teşvik etti:
“Bu olmadan, özgürlüğü alay konusu olur; bu olmadan, onun durumu için eski kölelik adını neredeyse koruyabilirsiniz; çünkü aslında, bireysel efendinin kölesi değilse, toplumun kölesidir ve özgürlüğünü bir hak olarak değil, bir ayrıcalık olarak tutar. Kalabalığın insafına kalmış ve kendini korumanın hiçbir yolu yok.”
Douglass, oylama olmadan temsilcilik olmadığını anlamıştı. Ve temsilciliğin olmadığı yerde bağımsızlık da yoktur. Yine de, 15. Değişikliğin 1870’te kabul edilmesi Siyah erkeklere oy hakkı vermeden önce neredeyse beş yıl geçecekti. 1965 Oy Hakları Yasası, insanların oy kullanma haklarını kullanabilmelerini sağlamak için gerçek korumalar getirene kadar yaklaşık bir yüzyıl geçecekti. 1865 ile 1965 arasında Siyahlar artık köle değillerdi ama Douglass’a göre tam olarak özgür de değillerdi.
Bu tatil için biraz ağır biliyorum. Ancak Yüksek Mahkeme, Amerika’nın ırk açısından tarafsız olduğu iddiasıyla üniversiteye kabullerde pozitif ayrımcılık yapılmasını yasakladı.
Sanki az önce okuduğunuz her şey şu yolla geçersiz kılınabilir: 60 yıllık kusurlu bir politika.
1961’de pozitif ayrımcılık yasasını imzalayan Başkan Lincoln ve Başkan Kennedy, Siyahlara yardım etmeye çalıştıktan sonra suikasta kurban gitti. Irklar arasındaki sosyoekonomik uçurum, Kennedy’nin hayatta olduğu zamanki gibi görünüyor. “Yarış tarafsız”, Amerikan tarihinde henüz kaydedilmemiş bir zamanı ifade eder.
Tabii ki Douglass, Amerika’nın ne kadar “ırksız” olduğunu gerçekten neyin ortaya çıkaracağını zaten bize söylemişti: oylama.
Yüksek Mahkeme, geçen hafta eyalet yasama organlarının seçim kurallarını çok fazla gözetim olmaksızın belirleme yetkisine sahip olduğu teorisini reddederek, partizan gerrymandering’e bazı kısıtlamalar getirdi. Hoşgeldin haberleri. Görünüşe göre Kuzey Carolina, 2016’da bir yargıç oradaki Cumhuriyetçi milletvekillerinin Siyah seçmenleri “” ile caydırdığını tespit ettikten sonra yeniden iş başındaydı.neredeyse cerrahi hassasiyet”
Ne yazık ki Katran Topukları pek yalnız değiller. Geçen yıl, Florida’dan GOP başkan adayı Vali Ron DeSantis, mucizevi bir şekilde taciz edecek Siyahları bulmaya devam eden bir seçim polis gücü oluşturdu. Bundan bir yıl önce, Teksas Valisi Greg Abbott, Teksas ülkedeki en büyük Siyah nüfusa sahip olmasına rağmen, sıfır Siyah bölgesi olan bir kongre haritası imzaladı. Ve 2020 seçimlerinde en çok renkli insanın bulunduğu ilçelerde hile yapıldığı iddiasıyla açılan davaları da unutmayın.
Yine uyanmadı.
Sadece ne oldu.
Ve hala neler oluyor.
Arzulu düşünme de bırakmayacak. Yargıç Clarence Thomas, 2003 yılında, muhalif bir şerhte pozitif ayrımcılığa karşı çıkarken, Douglass’ın “What the Black Man Wants” adlı kitabına çarpık bir gönderme yaptı. Saçma. 20 yıl önce bile, korkmuş bir ülke 11 Eylül’den sonra Müslüman Amerikalılara ve Orta Doğululara karşı açıkça ayrımcılık yaparken, Thomas Amerika’yı ırk açısından tarafsız olarak lanse ediyordu. Siyahlar oy kullanamazken ve 250.000 Siyah Amerikalı Teksas’ta hâlâ zincire vurulmuşken, Boston’daki kölelik karşıtlarının köleliğe karşı zafer ilan etmeleri gibi.
4 Temmuz 1776’da bazıları için özgürlük vardı. Juneteenth, köleliği resmi bir politika olarak sona erdirdi, ancak özgürlük önemli ölçüde daha uzun sürdü. Her iki tarih de demokrasi ve Amerikalıların bağımsızlığı için önemli adımlardı ve hiçbiri “görev tamamlandı” anlamına gelmiyordu.
Bunu kabul etmek, 4 Temmuz’dan nefret ettiğiniz anlamına gelmez. Sadece bu konuda yalan söylemekten bıktığın anlamına gelir.
@LZGranderson