Güneş gül gece
Seattle: 16 Eylül 2017
Seattle'da yılın en kısa gününde, güneş 8 saat 25 dakika kadar parlar - ya da daha doğrusu güneş 8 saat 25 dakika boyunca parlayabilirdi. Dışarıda olmasa bile yükseldi. Ek olarak, yılın en kısa gününün her iki tarafında da meraklı bir şey olur: önceki gün ve sonraki gün, güneş yine de insan gözlemcisinde farkedilmeyen yalnızca birkaç saniyelik bir farkla 8 saat 25 dakika boyunca parlar. Bu, Kış Gündönümü'dür, yılın en karanlık zamanı, güneşin ufku zorlukla kazıdığı zamandır. En uzun gecedeki günlerden bahsetmek için Seattle'ı ve Seattle'ı kullanıyorum.
8 saatlik, 25 dakikalık günlerin ilki 16 Temmuz 2017’di. Özellikle Phoenix'teki bir otel odasında hiç kimseye sarhoş olmadığımı yazdım:
90 gündür kendimi parçalayarak, varlığımın en özünü bulmaya çalışarak, gerçekte kim olduğumu ve nereye gideceğimi merak ederek geçirdim. Kendimi eşzamanlı olarak, yapabileceğim en uzak noktalara, iyi bir zevk ve iyi bir his için akut pervasız bir terk ile yaşamaya zorluyorum. Bu alt bölüm ve açıkçası yer aldığı daha uzun olanı kapalı.
Bu yolculuktan fiziksel olarak felçli, zihinsel ve duygusal olarak yorgunluğumdan geri döndüm. Daha ileri gidemem ve daha derine düşemem. Bu formda değil. Yolculuğu, koşuyu, partiyi, şarkı söylemeyi, alaycılığı, yazıyı, arkadaşları, sevgilileri, işleri, şakaları ve çılgınlığı götürdüğünüzde geriye kalan hiçbir şey değildir. Evet, hepsine sahiptim ve sahip olduğumdan daha az zevk aldım. İşte öğrendiklerim:
Fark ettim ki, sanırım, her şeyden çok, yalnız olamadığım ve dolayısıyla diğer insanlara istediğim kadar yaklaşamadığım. İnsanlara kazandıklarımdan daha yakın olmaya çalışıyorum, beni rahatsız etmek için insanlarla buluşmaya devam ediyorum ve fiziksel olarak biriyle birlikte olmazsam, kafamı telefonuma gömüyorum. Bu şeyleri beni yalnızlıktan uzaklaştırmak için yapıyorum. Sadece otururken, sadece var olduğumda kendimi tamamen boş hissediyorum. Sanki büyük bir şeyi özlüyorum. Bu yüzden içinde bulunduğum durumu değiştiriyorum ya da insanları bu duruma getiriyorum. Her zaman yeni insanlar. Metinler Seyahat. Sosyal medya Hikayeler. Hiçbir zaman tam olarak mevcut hissetmemek, başkalarını gerçekten takdir etmek ve anlamak için hiçbir zaman tam bir kapasiteye sahip olmamanın varoluşsal acısını hafifletmek için tasarlanmış aynı ilaçtır.
En içteki ben senden çok farklı değil ve kesinlikle istisnai değil. Nefes alıyorum. Yerim. Bazen bir şeyler yapıyorum. Sanırım bunu ortak olarak paylaşıyoruz. Bunun ötesinde, kimsenin tahmininde bulunmaz. Kendimi çok fazla düşünüyorum. Her zaman değişeceğimi ya da değişeceğimi söylüyorum ama insanlar değişmiyor - sadece sürükleniyorlar.
Depresyonum ve endişem artık maskelenemeyen, kontrol altına alınamayan veya kontrol edilemeyen bir karanlığa düşmüştü. Çağrı evin içinden geliyordu. Tren rayları atlamıştı.
Güneybatı bir uçuşta eğlenceli bir satır arkadaşı tarafından kısaca eğlendirilmiş Phoenix'ten eve döndüm, ancak kasvet bu noktada beni sardı. Uçmadan önce çoğu zaman 100 derecelik bir barda oturup güçsüz bir şekilde, yabancılarla konuşarak ve yüzümü hatırlayamayana kadar bedava ılık bira içerek geçirmiştim. Güneşin erken battığı gündü.
8 saatlik, 25 dakikalık günlerin ikincisi 21 Ağustos 2017 idi. Gündönümü idi. Bu mutlak sıfırdı. Dünyanın okuması için Austin dairemde karartma sarhoşluğu yazdım:
Üzerinde çarşaf olmayan, çamaşır sepetinde toplanmış, kedi kusmuğuyla örtülmüş çarşaflarda uyuyorum. Yatağa kadar yaparsam. Çoğu gün koltukta kararır, kendiliğinden düzenleme adına Soğuk Savaş belgesellerini izlerim ve neredeyse hiçbir şey bir gecede benimle kalmaz. Genellikle hangi yıl olduğunu merak ederek uyandım.
Günde bir paket sigara içmeye başladım, herhangi bir sebeple, sanki bir şeyleri içmenin yeterince aptallığı yokmuş gibi - yine -% 53 insan ciğerinin içindeyken. KOAH ile doğduğunu ve sonra “hayır, siktir et, nasıl öleceğim umrumda değil, bu yüzden en kısa sürede olabildiğince açık bir şekilde ölebilirim” gibi olduğunuzu hayal edin.
Bildiğim kadarıyla, son altı ay içinde 30'dan fazla kadınla yattım - 30 Sebebini bilmiyorum. Belki kaçınılmaz yalnızlığı yenmek için. Aslında, sadece bu nedenle. Kendimi sevme yeteneğim olsaydı, muhtemelen beni sevecek çok fazla insana ihtiyacım olmazdı.
Geçtiğimiz ay iki buluşmada çok sarhoş oldum - ikisi de aslında, gerçekten, hayran olduğum ve hala yaptığım insanlarla. İkinci tarih yoktu. Hayal kırıklığı, aşkı bulabilmenin ve onunla uğraşmanın mümkün olmadığını hayal edin çünkü eğreltiotu çekimleri hayat boyu süren arkadaşlıktan çok daha fazla arzu edilir.
Evim sertifikalı bir arpacıktır. Tezgahın üstüne yığılmış yemekler. Nacho enkazı halının her yanına yığıldı. Muhtemelen bunu yazmak yerine vakum yapmalıyım. Değilim. Eve gelip, bir şişe ve saçmalık yığını içinde yürüdüğünüzü ve “hayır, sorun olmadığını” düşünün. Mayın tarlası sadece kendimle yaşamak için ödediğim bedel. ”
Bu hafta beş öğün yemek yedim. Üçü (tam, büyük) pizza idi. Bunlardan biri 24 saat boyunca oda sıcaklığında oturan bir makarna salatasıydı, ancak dışarı atmak ve başka bir şey yemek için kendi disiplinine sahip değildim. “Bunda kesinlikle bakteri var ve bu ölü sincap gibi kokuyor, ama siktir et, açım ve bu tadı güzel.” Diyerek kendinize isteyerek söyleyeceğiniz bir bok verme aleminde olduğunuzu hayal edin. Geçtiğimiz altı aydaki poundlar, yalnızca IPA'dan burbona kadar değişen karbonatlı sıvılarla yaşadılar. Sadece vücudum kelimenin tam anlamıyla bir sebze özlemişken yemek yiyor. (BTW, “Kahretsin, bu salata lezzetli görünüyor” diye düşünürsen, muhtemelen sağlıksız bir yaşam tarzının yolunda sandığından daha uzaktasın).
Kraterim vardı. Belki biraz daha sağlıklı olmaya karar verdim, belki de bu noktadan sonra kendime biraz daha iyi bakmaya karar verdim. Ben de bir plan yaptım ve o anda uygulamaya koymaya başladım. Bu o plandı.
Önümüzdeki birkaç hafta zordu. Finlandiya Laponyası'ndaki gibi sersemleştim, kışın sıcak ve sessizken, karanlık kabarcıklı tarihimin aydınlık şehir ışıklarından çok uzakta küklenirken. 20 Ağustos 2017'de, her elin tümüyle oynandığı ve her gün bütün gece sürdüğü, hayatın çığır açan bir gösterisinin tüm olanaklarını tükettiğinde, titremenin solması sırasında kabine emekli olma ve envanter alma zamanı gelmişti.
Gece rahat ve sakin kalmak için kokulu mumları yaktım. Loş ışık ve belirsiz temiz pamuklu baltalar beni rahatlattı. Daha iyi mutfak fikirleri olmadan yetiştirmeye alışkın olduğum, rahat bir yiyecek olan ev yapımı mac-n-peyniri yığın yardımlarını yerim. İsterseniz bir rut olarak adlandırın - kişisel bir isyan zamanında aşina olması gereken bir şey var ve adam, bu o zamanlardan biriydi. Beynim parıldamaya devam etti. Uzuvlarım seğirmeye devam etti. Midem harekete geçti.
Yazmadım. Kaçmadım. Sosyal aktiviteleri durdurdum ve her gün iş için, her akşam mümkün olduğunda dinlenmek için kullandım. Ruh halimi aşamalı olarak izledim. Enerji yaklaşımımın taban çizgisine benzer bir şey izledim. Ağzımda küçük bir nakliye konteyneri değerindeki karbonhidratı doldurdum. Sadece çağrılması üzerine konuşulduğunda konuştum.
Üçüncü 8 saatlik, 25 dakikalık bir gün 16 Eylül 2017 idi. Bu noktada kasvetli oldum ve yazdım… hiçbir şey. Ben hiçbir şey yazmadım. Not yok. Deneme yok. Kısa hikaye yok. Tweet yok. İşte bunun yerine yaptım.
Kısmen eski hatıraların üzerine yazmak için, fakat çoğunlukla Alaska Hava Yolları'na gidiş dönüş 100 dolar olduğu için Seattle'a bağlı bir uçağa bindim. Bir nedene, bir neden sadece:
“Cehennemde yapmak istediğim her şeyi yapmak için 36 saatim varsa, etrafta kimse farketmeden ne yapardım?”
Sabah 8’de Pasifik’te boşaldım ve treni şehir merkezine götürdüm. Orada, çantamı otele bıraktım, zorunlu Top Pot akçaağaç çubuğunu tuttum ve tepeden Starbucks olmayan bir kafeye gittim. Bir kapuçino yudumladım ve ertesi gün Seahawks-Niners eğimine bir bilet aldım. Bir mağazaya, sonra bir istiridye bara yürüdüm. Bir tabak istiridye kırdım ve kendime bir bardak şampanya verdim. Üç hafta içinde ilk içmemdi ve yalnız seyahat ediyordum ve bu yüzden sanırım hoşgörü umursamıyorum. Başka bir kafeye gittim ve LCD Soundsystem'ı seven bir barista ile ufak bir sohbet yaptım. Daha sonra Puget Sound'daki parka bir Uber aldım ve telefonda konuşurken bir arkadaşımla konuşurken 5K'lık bir koştum. Bitirdikten hemen sonra batı kıyısındaki IPA'yı yudumladıktan sonra otelime duş almak için Uber'i geri aldım.
Dokuzlara yeniden giyindim ve geçen sefer ziyaret ettiğim bir pizza lokantasını vurmaya çalıştım. Dolulardı. Kasabaya ABD’nin en iyilerinden biri olan Vietnam’daki bir restorana gittim, barda oturdum ve sevinçle en iyi tabaklardan birini içtim. Yiyecek hatırladım. Oradan Cannon'a yürüdüm - çok süslü, lüks ve lezzetli bir viski salonu. Yasaların izin vermemesi gerekiyordu. Barmenle konuştum ve bana THC vape kalemini geçti. Yanımdaki insanlarla konuştum ve bana yenilebilir bir şeyler verdiler. Barmen bana ismini ve Instagram'yı bıraktı ve bana bu kadar iddialı bir musallatla karşılaşan müşterilere kıyasla, konuşması alışılmadık derecede kolay olduğumu söyledi. 2'ye kadar konuştuk. Sonra eve gittim.
Öyleydi. Saat 8'de başlayarak tam bir gün verdim, sınırsız ve kimseyle bilge olmadığına, en sevdiğim şehirde, o noktaya geldiğimde, neye değer verdiğimi öğrendim:
- İyi yemek
- İyi kahve
- İyi içki (ölçülü, tatilde - kafiyeli)
- Müzik
- Aktif ve açık havada olmak
- Su (hem içilecek hem de “vücut” gibi)
- Yabancılarla konuşmalar
- Arkadaşlar ve aile
Bütün bunları ben yaptım. Onlardan hoşlandım. Tabii ki, bu bir "bok yok" tür bir andır. Birçok insanın yukarıdakilerin hepsinden zevk aldığını hissediyorum. İnsanların% 99'unu en az ikisi gibi hissediyorum. O gece bir kaya gibi uyudum - her zaman otellerde iyi uyudum, ama o gece özellikle iyi uyudum. Bütün gece sohbet ettiğim barmenden aldığım numaradan ve ertesi gün Seahawks-Niners maçı için telefonumdaki biletlerden baktım ve snickered. “Biliyorsun… o kadar da kötü değil” diye düşündüm, 90'lı yılların sitcomunun sezon finaline yakın bir ana karakter olsaydım kendime söylerdim. Hedonikti, elbette, ama temizleyiciydi. Amaçlı hedonizmdi.
Güneşin yükseldiği gece, yeni bir başlangıcı ya da radikal bir yaşam dönüşümünü cesurca ilan etmedi. Maratonlar koştum ve kayıtlar koymadım. Kendimi başka bir yerde gördüm ve biraz daha iyi, biraz daha güçlü ve biraz daha garip olduğumu düşündüm. Hala karanlıktı, ama korktuğun türden bir karanlık değildi. İstersen kendini yeniden yaratabilirsin. Toptan satış yapmanıza bile gerek yok: Yalnızca kendinizi farklı bir şekilde görebilir veya garip bir ülkedeki bir yabancı gibi davranabilirsiniz.
Sözlerim benim hayatım değil. Bu blog benim hayatım değil. Bu sadece bir belge. Bu bir harita. Arazi kendisi değil. Ve gerçekten hayatta hissetmek istediğimizde, burnumuzu bir haritaya gömmeyiz. Hayır, dışarıya bakarız. Güzelliği burada bulacaksın. Huzur bulacağın yer orası.
Tanıdığım hayatı, tasarım yüzünden çöpe attım. Hepsi çok fazla, çok fazla değildi. Tüm tuzaklar ve ganimetler, kara delikler ve karanlık sokaklar, parlak ışıklar ve ateşli çıkışlar, çoğunlukla Seattle'a gidiyorlardı. Geriye kalan sadece mehtaplı gökyüzü, fırtınalı rüzgarlar, her şeyi tüketen ufuk çizgisi ve aşağı inmek için bıraktığım sokaklardı. Ben sadece sırt çantamı giyip gidiyorum. Aklımda bir hedef yoktu. Belgelendirmedim… gerek yoktu.
Eve geldiğimde, uçurtma bağımlılığı için yardım almak için Alaska'dan Austin'e uçan bir uçağın üzerinde bir kadının yanında oturdum. Ve bunu düşündüm. Gündönümü düşündüm. 8 saatlik, 25 dakikalık günleri düşündüm - bunların üçü, her biri diğerinden yaklaşık 30 gün sonra. Gündönümü düşündüm. Gündönümü hakkında düşündüm. Hakkında düşündüm.
"Vay be. Seattle’ın Phoenix’i. ”
Ve sonra biraz daha zor olduğunu düşündüm. Onunla açıkça, sakince ve sürekli konuşabilmeyi düşündüm.
"Vay be. Seattle benim Phoenix'im. ”İçinde, cehennemden beri ilk defa küllerden yükseliyordum. (Overwrought? Elbette.) Ve yılın en kısa gününün her iki tarafında da meraklı bir şeyin olduğunu fark ettim: farkın yalnızca bir saniyesi insan gözlemcisinde farkedilemez. Bir önceki gün dehşetle doludur. Ertesi gün umutla doludur. Her iki gün aynı. Güneş ufku zar zor kırıyor. Ancak, en uzun gecenin ortasındayken bile, bu küçük ışık kesintisi bile baharın yolda olduğu anlamına gelir. Güneş hala dışarıda, her şey yolunda olmasa bile.