hayatta tadı kaçmış
bunca şey olmasına rağmen,
bazı şeyler eskimezler.
çünkü her hatırladığında
dudaklarında tatlı bi tebessüm,
mutlulukla bakan kısık gözler
ya da aaah nerde şimdi cümleleriyle
hiç gitmemişler gibi hayatına oturuverirler.
çünkü onlar,
bize çocukluğumuzu armağan etmişlerdir.
akşam ezanıyla eve çağırılmak eskimez mesela.
yaz kokusuna karışmış kızartma kokusu,
salçalı ekmek,
tek görevi boğaza kaçmak olan leblebi tozu,
çekirdek fişekleri.
beyaz çarşaflarda yatılan öğle uykusu,
sakız kokusu,
fırından yeni çıkmış ekmeğin ucu.
bir avuç miskete
dünyanın tüm renklerini sığdırmak eskimez.
televizyon bozulduğunda
çatıya çıkıp anteni sağa sola çevirme isteği..
anne olduğunda,
bi zamanlar bir et bebek için
kaç saat gözyaşı döktüğünü unutabilirsin.
şimdi alelade birşeymiş gibi izlediğin maçlar
sana zamanında kendini
dünyanın en iyi çalım atan insanı gibi
hissettiğini unutturabilir.
yalan yanlış söylediğin şarkılar,
ütüldüğün oyunlar,
ortadan ikiye bölünüp paylaşılan beslenme yemekleri,
haftada bir izleyebildiğin şeker kız candyler,
çizgisiz kağıdın altına konan çizgili kağıtlar,
sayfa kenarı süsleri,
kırmızı kalemle yazılan başlıklar
artık hafızanın tozlu raflarında
üzüntüyle bekleşiyo olabilir.
ama emin ol,
öylece dururlar. eskimeden.
gözyaşların eskir,
sevinçlerin eskir,
kalbin nasırlaşır,
merhametin yok olur.
hatta yüzünün ifadesi bile silinebilir.
ama bazı şeyler
çocuk kalabilenleri mutlu etmeye devam eder..