Bay Snow, ışık ve rengin özelliklerini incelerken, genellikle kelime oyunu ağırlıklı başlıklar ve sinsi, absürd bir mizah kullanarak hem eğlenceli hem de beyinsel sanat yaptı. Kanada’nın en büyük sanatçılarından biri olarak kabul edildi ve Toronto’daki Eaton Center’da asılı duran hepsi aynı kuştan modellenmiş 60 fiberglas kazdan oluşan bir sürü olan “Flight Stop” (1979) gibi halka açık enstalasyonları ve filmleriyle tanındı. Atom Egoyan, Peter Greenaway ve Wim Wenders gibi çeşitli yönetmenleri etkiledi.
Filmlerinin mültipleks salonlarındansa müzelerde gösterilmesi daha muhtemeldi ve bazı izleyicileri, Bay Snow’un sanat dünyasını anlatıdan yoksun ve saatlerce sürükleniyormuş gibi görünen parçalarla mı trollediğini merak ederek kızdırdı ve şaşkına çevirdi. Ancak hayranlarına göre sinemanın en büyük avangart sanatçılarından biri ve film yapımcıları Tony Conrad, Hollis Frampton ve Paul Sharits’in de dahil olduğu 1960’ların “yapısal” hareketinin lideriydi.
Daha önceki deneysel film yapımcıları, ekranı görüntü ve fikirlerle doldurmak için hızlı kesme ve kolaj gibi teknikleri kullanırken, Bay Snow ve yapısalcı arkadaşlarının çalışmaları, Donald Judd gibi sanatçıların çalışmalarındaki minimalizmin yükselişini yansıtacak şekilde daha sadeleştirildi. ve Robert Ryman. Filmleri son derece resmiydi, çoğu zaman durağan çekimlerden veya sabit, sürekli kamera hareketlerinden oluşuyordu, tıpkı diğer her şey kadar filmin yapısının da içeriği olduğu “Dalgaboyu”nda olduğu gibi.
Tek bir hafta boyunca çekilen “Wavelength”, Aşağı Manhattan’daki bir apartman dairesinde geçiyor ve kamera, çoğunlukla boş olan bir çatı katına bakarak başlıyor. 45 dakika boyunca, ekranı dolduran bir deniz fotoğrafı ortaya çıkararak, karşı duvarın yakın plan görüntüsünü yakınlaştırır. Yol boyunca birkaç şey daha olur: Nakliyatçılar bir dolap getirir, iki arkadaş Beatles’ı dinler, kimliği belirsiz bir adam yere yığılır ve kürk mantolu bir kadın telefon görüşmesi yapar. “Hemen gelebilir misin,” diyor, “sanırım bir cinayet işlendi.” Elektronik bir ses de filmin büyük bir kısmında perdede yükselirken, renk beyaza dönmeden önce tahmin edilemeyecek şekilde değişir.
Artforum için filmi inceleyen ressam ve film eleştirmeni Manny Farber, “Dalgaboyu”nu “Yeraltı filmlerinde ‘Birth of a Nation’ haline gelebilecek saf, zorlu bir 45 dakika” olarak tanımladı. “Muhtemelen var olan en titizlikle oluşturulmuş film” olduğunu ekledi.
Başlangıçta eleştirmen ve film yapımcısı Jonas Mekas tarafından düzenlenen küçük bir toplantı için gösterilen “Dalgaboyu”, Belçika’daki 1968 Uluslararası Deneysel Film Yarışması’nda büyük ödülü kazandıktan sonra daha büyük bir takipçi kitlesi kazandı. 2001 yılında, Village Voice eleştirmenlerinin 20. yüzyılın en iyi filmlerine ilişkin anketinde 85. sırada yer aldı.
Avant-garde sinema bilgini olan film eleştirmeni David Sterritt, “Dalgaboyu”nu Bay Snow’un “kalıcı başyapıtı” olarak adlandırdı. Bir telefon görüşmesinde, filmin kolay yorumlamaya meydan okusa da, güçlü bir “manevi boyutu” varmış gibi göründüğünü belirtti: “Bu, bu aşma fikriyle ilgili. Bir insan hayatında olabilecek en dramatik şey olur – bir insan ölür. Ancak kamera, bu anıtsal olay gerçekleşmiş olmasına rağmen, kaderini takip ederek, duraksamadan yoluna devam ediyor.”
Bay Snow, “Geri ve İleri” (1969) olarak da bilinen “<—>” gibi filmlerde daha fazla deney yaptı. figürler zaman zaman görüş alanına sızdı. “La Région Centrale” (1971) için, kuzey Quebec’in uzak dağlarına üç saatlik bir kaside yapmak için önceden programlanmış hareketlere sahip mekanize bir kamera kullandı.
Bir keresinde sanatsal sürecini anlatırken, “Bir oyunun kurallarını ben koyarım, sonra onu oynamaya çalışırım” demişti. “Kaybediyor gibi görünüyorsam, kuralları değiştiririm.”
Harvard Film Arşivi’nin “senaryosunu Ludwig Wittgenstein’ın yazdığı bir Jacques Tati filminin yeniden çevrimi”ne benzettiği, 1974 yapımı dört saatlik bir film gibi, yapıtlarından bazıları daha özgür ruhluydu. Tam başlığı: “Rameau’nun Yeğeni, Diderot (Dennis Young’a Teşekkürler) Wilma Schoen tarafından.” 2002’de, adını beynin iki yarımküresini birbirine bağlayan bir bölgesinden alan gerçeküstü, kısmen animasyon filmi “Corpus Callosum”u yönetti.
Bay Snow, filmin illüzyon ile gerçeklik arasındaki boşluk da dahil olmak üzere “araları” keşfetmesi ve temsil etmesi nedeniyle bu başlığı seçtiğini söyledi. Müzikal filmler, heykelsi fotoğraf enstalasyonları ve ressamca heykeller yaptığı ve çeşitli medya araçları arasında sanatsal bir arada yer aldığı için, on yıllardır yankılanan bir fikirdi. Kendi sanatsal kimliğinin, sürekli olarak sanat formları arasında gidip gelen biri olduğunu söyledi.
Saskatchewan’daki bir grup gösterisi için 1967 tarihli bir katalog makalesinde “Ben profesyonel değilim” diye yazmıştı. “Resimlerimi bir sinemacı, heykeli bir müzisyen, filmleri bir ressam, müziği bir sinemacı, resimleri bir heykeltıraşı, heykeli bir sinemacı, filmleri bir müzisyen, müziği bir heykeltıraşı yapıyor… bazen hepsi birlikte çalışıyor. ”
Michael James Aleck Snow, 10 Aralık 1928’de Toronto’da doğdu. Çocukken, Life dergisindeki bir makaleyle Pablo Picasso’nun çalışmalarıyla tanıştığında sanata ilgi duymaya başladı ve Ontario Koleji’nde resim ve heykel eğitimi aldı. Art, şimdi OCAD Üniversitesi olarak biliniyor.
Bay Snow daha sonra bir reklam ajansında çalıştı, Avrupa’yı otostopla dolaştı ve caz gruplarında sahne aldı, geceleri piyano ve trompet çaldı ve gündüzleri resim yaptı. 1950’lerin ortalarında, daha sonra Beatles’ın animasyon filmi “Yellow Submarine”ı yapan yönetmen George Dunning’in bazı resimlerini görmesi ve Bay Snow’u Toronto’daki yapım şirketine davet etmesiyle film yapımcılığına girişti.
Firmada çalışırken 1956’da evlendiği sanatçı Joyce Wieland ile tanıştı. 1960’ların başında Aşağı Manhattan’a taşındılar, evlerini dönüştürülmüş endüstriyel alanlarda yaptılar ve aralarında heykeltıraş Richard Serra, film yapımcısı da bulunan bir grup New Yorklu sanatçıyla kaynaştılar. Shirley Clarke ve besteci Steve Reich.
O sırada Bay Snow, bir kadın figürünün silüetini içeren bir multimedya projesi olan “Walking Woman” serisine odaklanmıştı. Fotoğrafla da uğraşıyordu: 1969’da, çerçeveli bir aynanın önünde dururken Polaroid’lerini çektiği ve ardından çekmeye devam ederken her fotoğrafı aynanın bir köşesine yapıştırdığı “Yetkilendirme” adlı bir fotoğraf enstalasyonu yaptı. . Sonunda resimler kendi yansımasını kararttı.
“Bay. Snow’un fotoğrafa yaklaşımı hem baş döndürücü hem de fiziksel, ender bir kombinasyon,” diye yazdı sanat eleştirmeni Karen Rosenberg, Philadelphia Sanat Müzesi’ndeki çalışmalarının 2014 yılında yaptığı bir anketi gözden geçirirken. “‘Glares’ın ışıkla bozulan ızgarası gibi, beyinde, gözde veya her ikisinde birden ortaya çıkarılması gereken her iş için biraz hareket gerektiren bir iş vardır.” Örneğin, 1970 yapımı “Crouch, Leap, Land” enstalasyonu, ziyaretçilerin sıçrayan çıplak bir kadının üç fotoğrafını görmek için çömelmelerini gerektiriyor.
Bay Snow, 1971’de Toronto’ya döndü ve o ve Wieland, on yılın sonunda ayrıldı. Daha sonra yazar ve küratör olan Peggy Gale ile evlendi. Oğulları Alexander Snow ve bir kız kardeşi gibi, ondan sağ kurtulur.
Bay Snow, 1981’de Kanada Nişanı’nın bir subayı olarak atandı ve 2007’de refakatçiliğe terfi etti. Geçen yıl Brooklyn Rail dergisine “Artık ben ‘ İzleyiciler, bazı insanların sadece birkaç dakika sonra sabrını kaybedip aniden, bazen gürültülü bir şekilde çıktığı eski günlerin aksine, en uzun filmlerimde bile saygıyla kalma eğilimindeler.”
Yine de, dikkat sürelerinin kısaldığı bir çağa uyum sağlarken buldu kendini. 2003’te “Dalga Boyu”nu yeniden ziyaret ederek, 45 dakika yerine yalnızca 15 dakika süren yeniden tasarlanmış bir versiyonunu yayınladı. Parçaya uygun bir şekilde “WVLNT (Vakti Olmayanlar İçin Dalga Boyu)” adını verdi.
Kaynak : https://insidexpress.com/news/michael-snow-influential-canadian-artist-passes-away-at-94/