İşimi bitirdikten sonra sarayıma döndüm ve her zamankinden daha çabuk rahat kıyafetlerimi giydim. Başımın zonkladığını hissettim, muhtemelen sürekli bir şeylerin beni rahatsız ettiği hissinden dolayı. Annemin “İmparatorun ve cariyesinin işine karışma” sözünü yavaş yavaş anlamaya başlıyordum.
Ama anne, umursamamaya çalışsam da karşıma çıkıp duruyor.
“Kontes Eliza.”
“Evet majesteleri.
“Annem hakkında… hayır, boşver.”
“Düşes Troby’yi getirmemi ister misin?”
“Hayır, sorun değil. Nasılsa yılbaşında onu göreceğim.”
“Rahatsızsanız Düşes’e danışmalısınız Majesteleri.”
Danışman muhtemelen içimi rahatlatırdı. Ama onunla konuşursam, annemin aklı o andan itibaren dikenli bir yol olurdu ve ona sorunlarımla yük olmak istemiyordum. Zaten sürekli beni düşünüyordu.
“Şimdilik kendime saklayacağım. Ona daha sonra söyleyebilirim. Annem zaten Rashta’yı duymuş olmalı.’
“Yapacağım. Ah, Leydi Laura iyi mi?”
“Evet. Bir an önce saraya dönmek istiyor.”
“Ona ne zaman isterse gelebileceğini söyle. Tercihen yılbaşından önce. Böylece insanlar konuşmaz.”
“Evet majesteleri “
Laura hakkında konuşmak onun parlak enerjisini özlememe neden oldu. Kontes bir an için odadan çıktı ve ben de saçlarımdaki mücevherleri çözüp şifonyere koydum.
“Bugün biraz erken yatacağım.”
Akşam yemeğini atlamalıyım. Bunun yerine masama oturdum ve defterimi açtım.
Arkamdan kapı tıkırtısı geldi ama Kontes olduğunu düşünerek arkamı dönmedim. Ancak, varlık arkamda sessiz kaldı. Kontesin yapacağı şey bu değildi. Kalemimi mürekkep hokkasına daldırırken kaşlarımı çattım ve arkamı döndüm.
“Majesteleri?”
Arkamda duranın Sovieshu olması beni şaşırttı. Kocam batı sarayına geleli ne kadar olmuştu? Onun varlığına sevinmek yerine endişeyle baktım. Onunla başka bir zor konuşma olacağı kesindi.
“Size yardımcı olabilir miyim, Majesteleri?”
“İnsanlar neden bu kadar değişir?”
Elbette yine rahatsız edici bir karşılaşma olacaktı. İçimde korkunç bir his vardı ve bunun odamdaki Sovieshu ile bir ilgisi olup olmadığını merak ettim.
“Değiştirmek?”
“Rashta’ya söylediğin kötü şeyleri duydum.”
Rashta. Sadece küçük bir kadın. Ama adı ve varlığı nereye gidersem gideyim inatla ayaklarıma yapıştı.
“Ne dedim?”
“Ondan sonra başka bir cariye alacağımı söylemiştin.”
“Bana dostça davranmak yerine, geldiğinde başka bir cariyeyle dost olmasını söyledim.”
“!”
“Yanlış bir şey mi söyledim?”
“Kötü niyetle konuşmadı. Bu kadar alaycı davranmak zorunda mısın?”
“…Ben değiştim mi? Sen değiştin.”
“İmparatoriçe!”
“Seninle ve cariyenle bulaşmak istemediğimi kaç kez tekrarlamam gerekiyor? Yine de bu onun hakkında bir şeyler duymama engel değil. Sen ve Bayan Rashta beni rahat bıraksaydınız, ben böyle olmazdım. alaycı.”
“Gelmek zorundaydım çünkü gerekliydi! Bunları Rashta’ya söylemeseydin buraya gelmezdim!”
Heyecandan değil, Sovieshu’yu en çok incitecek bir şey bulduğum için bağırdım.
“Eski imparator, eski imparatoriçe ile Kontes Sophie hakkında hiç konuştu mu?”
Eski imparatorun gözde aşığı konusunu açtığımda Sovieshu’nun rengi soldu.
“Bu kadar dedikoducu olduğunu bilmiyordum.”
Kollarıyla odayı işaret etti.
“Bu oda güzel mobilyalarla dolu ve istediğin her şeyi satın alabilirsin. Hayatını acınası bir şekilde yaşamış birine karşı acımasızsın.”
Sovieshu’nun gözleri hayal kırıklığıyla doldu.
“O benim cariyem olmadan önce de İmparatoriçe’nin tebaasıydı. Onun için üzülmüyor musun?”
“Evet.”
O tek kelimeyi söylediğim anda bacaklarım zayıfladı. Bacaklarımın altımda kıvrılmaması için tuvalet masasına tutundum ve o sırada Kontes Eliza odaya girdi ve bana doğru koştu. Bana dikkatlice sarıldı ve kollarında beni teselli etti.
* * *
“Gerçekten mi? İmparator, Rashta yüzünden İmparatoriçe’ye kızdı mı?”
“Sanırım. Yüksek sesle bağırıyorlardı.”
Cherily acı bir şekilde gülümsedi ve Rashta iki eliyle yüzünü kapattı.
“Vay… İmparator inanılmaz…”
Diğer hizmetçi Kisu hikayeye devam etti.
“Yalnızca bu da değil, sizin kaçak bir köle olduğunuza dair asılsız söylentiyi çıkaran herkese katı bir ceza verdi.”
İki hizmetçinin yüzleri, Rashta’nın gözyaşlarının ardından bulanıklaştı.
“İmparator sizi gerçekten seviyor, Bayan Rashta.”
“Evet…”
“Peki, insan bu kadar güzel ve masum birini nasıl sevmez?”
“İmparator ve Rashta peri masallarındaki aşıklar gibidir.”
“Gerçekten bir peri masalı gibi.”
Rashta başını eğdi ve utangaç bir şekilde ayak parmaklarını kıpırdattı.
“Rashta bugünlerde çok mutlu. Her gün rüya görüyormuş gibi hissediyorum.”
Bir dakika sonra, üç hizmetkar büyük bir sallanan sandalyeyi teslim etmek için odaya girdiğinde hazırlıklı değildi. Ruh hali daha da parlaklaştı.
“Bu-?”
“Bu, İmparator’un Rashta’ya bir hediyesi. Saraya gitmeden burada oturabileceğini söyledi.”
Batı sarayındaki yuva koltuğunun aksine, bu koltuğun demirbaşları ve süslemeleri tamamen mücevher, altın ve gümüşten yapılmıştır. Minderler ve kuş tüyü dolgulu minderler en kaliteli malzemeden yapılmıştır ve olağanüstü yumuşaktır. Rashta sevinç gözyaşlarına boğuldu ve hizmetçileriyle mutlu bakışlar paylaştı.
* * *
Penceremde bir tıkırtı duyduğumda yatakta ağlayarak yattım. Donuk bir şekilde yukarı baktım ve yakışıklı kuşu dışarıda havada süzülürken görünce şaşırdım. Pencereyi açmadan önce tereddüt ettim ve kuş yatağıma atladı, kanatlarını topladı ve bana baktı.
“Bu sefer çabuk geldin.”
Gözyaşlarımı sildim ve kuş sanki ağladığımı görmüş gibi iri gözleriyle bana baktı. Çok zeki bir kuştu.
“Efendin yakın mı?”
Kuş, sözlerimi anlamış gibi başını salladı. Kuşu kaldırıp kucağıma koydum ve kuş bir an donup hızla gözlerini kırpıştırdı. Başını okşadım ve notu bacağından çıkardım.
– Kuşun adı Kraliçe olacak ama onun bir erkek olduğunu unutmayın.
Yine kısa ama etkili bir cümle oldu. Zihnimdeki ağırlık kalktı ve ne yüzü ne de adını bilmediğim bu yabancının sözlerine gülümsedim.
“Sen erkek misin?”
Kuş, cehaletimden rahatsız olmuş gibi kanatlarını çırptı, ama kendimi savunmak için, bu türün erkekleri ve dişileri arasındaki farkı bilmiyordum. Başını tekrar okşadım, sonra masama gittim ve kuş onu takip etti. Bir kağıt çıkardım ve bir cevap yazdım.
– Erkek olduğunu bilmiyordum. Beklenmedik bir sürpriz.
Notu katlayıp kuşun bacağına bağladım, sonra takvime baktım. Yeni Yıl kutlamaları hemen köşedeydi. Misafirlerin bir kısmı yarın erkenden saraya gelmeye başlayacaktı…
Kuşun sahibi zaten yakınlardaydı. Yarın gelirler miydi?
* * *
Ertesi sabah Lux bölgesinin lordu ve leydisi yanı sıra komşu ülkelerden diğer seçkin konuklar geldi. Konukların resepsiyonu ya ben, Sovieshu ya da dışişleri bakanı için ayrıldı. Çoğu zaman Sovieshu’ya gittiler.
“Majesteleri! Majesteleri! Batı Krallığı’ndan bir ziyaretçi var!”
“Eğer Batı Krallığı ise…”
“Evet, onun Prens Heinley olduğuna inanıyorum.”
Prens, şahsen karşılamak zorunda olduğum birkaç konuktan biriydi. Başımı salladım ve ayağa kalktım ve davetli listesini denetleyen yetkililer de aynı şeyi yaptı. Onlara oturmalarını işaret ettim, sonra büyük bir aynaya doğru yürüdüm, elbisemi düzelttim ve kabul odasına gittim.
Prens Heinley, Batı kralının küçük erkek kardeşi ve babalarının ikinci oğluydu. Bununla birlikte, bir kraliçesi ve üç resmi cariyesi olmasına rağmen kralın çocuğu olmadığı için Heinley tahtın varisiydi.
Bu günlerde kralın kısırlığı ve kötü fiziksel durumu nedeniyle Prens Heinley’nin tahtı miras alacağına dair çok sayıda söylenti vardı. Buna rağmen, Batı Krallığı zaten büyüklük ve güç olarak Doğu İmparatorluğu’na benziyordu. Tabii ki gidip özel konuğu kendim karşılardım.
Beyaz Gül odasına girdim heyete baktığımda baştaki adamı görünce nefesim kesildi.
Bu adamın güzel görünümü hakkında sık sık söylentiler duymuştum. Yüksek sosyeteye girer girmez, Prince Heinley hakkında konuşmaktan kaçılamazdı. Söylentilere göre daha çapkındı, sert bir kişiliğe sahipti, tarif edilemeyecek kadar yakışıklıydı. Yüzünde bir gülümsemeyle insanları öldürdü ya da sırtından bıçakladı ya da Batı Krallığı’nın kralının çocuk sahibi olamamasından değil, Prens’in her birini öldürmesinden. Tüm söylentilerden Prens Heinley’nin çapkın mı yoksa zalim biri mi olduğunu çözemedim.
Ama kesin olan bir şey vardı. Görünüşü. O… o gerçekten güzeldi. Sarı saçları yüzüne yumuşak, dağınık dalgalar halinde düşüyordu ve dudakları narin bir yay şeklinde kıvrılıyordu. Güçlü bir boynu ve geniş omuzları vardı ama onun hakkında en çarpıcı olan şey gizemli menekşe rengi gözleriydi.
“Köşede ağzı kapalı dursa bile her türlü dedikoduyu çıkarırdı.”
Prens Heinley’nin karşısında durdum ve elimden geldiğince gizlice ona hayran kaldım. O sadece bir prensti ama saygın Batı Krallığındandı ve bu yüzden ona bir veliaht prensin saygısıyla davrandım.
Karşısında durdum ama ben daha bir şey söyleyemeden Prens Heinley tek dizinini büktü ve sadakat yemini eden bir şövalye gibi elini uzattı. Ona elimi verdim, üzerine nazik bir öpücük kondurdu. Ancak şövalyeler arasındaki fark açıktı. Şövalyeler bir sadakat öpücüğü verirken gözlerini yere indirdiler veya öne doğru baktılar. Ancak bu adam doğrudan gözlerimin içine baktı ve bakışlarımı esir aldı.
“Sizinle tanışmak bir onur, İmparatoriçe.”
Elimi bırakıp gülümsedi ve nedense midemin düğümlendiğini hissettim. Zalim olduğu söylentisinin, çapkın olduğu söylentisinden daha doğru olduğunu düşündüm, çünkü gözlerinde hiçbir şehvet görmemiştim.
Bunun yerine, önümde diz çökmüş olmasına rağmen beni yukarıdan izleyen bir kartal gibiydi.
“Sizinle tanışmak benim için bir onur, Prens Heinley.”
Tabii ki onun beni ezmesine izin vermeyecektim. Yıllarca süren eğitimden doğan ağırbaşlı bir ifade takındım. Hafifçe gülümsedi ve dizlerinin üzerine doğruldu.
“Zor bir yolculuk olmuş olmalı ve umarım yılbaşına kadar burada dinlenip eğlenirsiniz.”
“Doğu İmparatorluğu’nun imparatorluk sarayı için her zaman övgü duydum. Çok güzel.”
“Umarım hoşuna gider.”
Prensin gözleri törensel selamlama karşısında bir gülümsemeyle kısıldı.
“Ben zaten memnunum.”
* * *
Özel misafirlerin gelmesiyle benden istenen iş yarı yarıya azaldı ve geriye kalanların çoğu kutlamalar içindi. İşimi her zamankinden daha erken bitirdim ve batı sarayına döndüm. Nedimem olarak görevine geri dönen Laura hızla yanıma geldi.
“Majesteleri, Majesteleri. O nasıldı? Prens Heinley nasıldı? Söylentilerin söylediği gibi güzel mi?”
Diğer nedimeler ellerinde çay fincanlarıyla ilgiyle yaklaştılar. Onları pencere çerçevesi, şifonyer, çay masası gibi çeşitli köşelere yerleştirdiler, sonra üstümü değiştirmeme yardım etmek için işe gittiler.
“Grand Duke Chrome’un Prince Heinley’i görünce bayıldığını duydum. Bu gerçekten doğru mu?”
“Ünlü bir tiyatro oyuncusunun onunla bir kez çıktığını ve ardından üç yıl boyunca onu kovaladığını duydum.”
Nedimeler onu birkaç gün sonra görecek olsalar da sabrına dayanamadılar. Prens Heinley’nin sabit bakışlarını, mor gözlerini ve uzaktan hissedilebilen keskin karizmasını hatırlayarak onların özlemini gidermek için cevap verdim.
“Gördüğüm en güzel insandı. Şüphesiz.”
Laura küçük bir ünlem çığlığı attı.
“Vay canına. Onu görmek için sabırsızlanıyorum. Sesi nasıldı?”
“Bu şimdiye kadar duyduğum en iyi ses.”
Bu bir abartı değildi. Hanımlar bayılırken ellerini kalplerinin üzerine koyuyorlar.
“Yakışıklı prensin getireceği dedikoduları şimdiden dört gözle bekliyorum.”
“Eminim birçok kişi zaten bunu düşünüyordur.”
Prens Heinley’in görünüşünü merak ederken, getireceği dramayı da dört gözle bekliyorlardı. Konuşmalarını dinlerken gülümsedim, camdan bir tıkırtı geldi. Gagasıyla cama vuran Queen’di.
“Zaten burada mısın?”
Pencereyi açtım ve pervaza indi ve bana göz kırptı. Şimdi düşündüm de, Queen’in de altın rengi tüyleri ve mor gözleri vardı. Bu kadar göze çarpan renklerle vahşi doğada hayatta kalabileceğini hayal etmek zordu… Birdenbire, böyle bir kuşu haberci olarak kullanmanın uygun olup olmadığı konusunda endişelendim.
Queen notu bir an önce okumamı istiyormuş gibi ayağını uzattı. Nedimeler Queen’i beslemekle meşgul olurken notu açtım ve masama oturdum. El yazısı tanıdıktı, mesaj eğlenceliydi.
– İmparatorluk Sarayına geldim. Kim olduğumu biliyor musun?