Arnolds Planları
Andrew Elliot'ın İstihbarat Raporu
Fransız generallerle yaklaşık üç hafta önce Hartford'da General Washington tarafından bir toplantı atandı. Washington yola çıktığında, tek komuta General Arnold'daydı. Yazışmalarının ve niyetlerinin bir sonucu olarak, Albay Robinson ve şimdi Adjutant General olan Binbaşı Andre ile bir toplantı ayarladı; ilk önce Nehrin bu tarafında, Tarry Kasabası'nın biraz yukarısında ya da genellikle Spitendevil'de bulunan Vulture savaş sloopunun yakınındaki suda gerçekleşecekti, ancak hiçbir ceset sırrına güvenmediğinden, ne yazık ki Akbaba göndermişti. tekneleri, planlanan toplantının tam gecesi nehirde. Albay Robinson ve Andre belirlenen yere gittiler ve saatlerce beklediler; güvenli bir şekilde geri döndüler.
Arnold. hemen mektupla, Bay William Smith'in evinin yakınındaki Haverstraw'da bir toplantı önerdi. Albay Robinson ve Binbaşı Andre, Vulture'a bindiler; nehirde bir seyir yolu ile ilerledi; atanan gecede, William Smith'in kardeşi Bay Joseph Smith, General Arnold'dan bir ateşkes bayrağı ve Bay John Anderson'ın onu karşılamak için nehre gitmesine izin veren bir kartla Akbaba'ya geldi (John Anderson, Andre idi). bir süre önce altında yazışmıştı); Albay Robinson ne yazık ki geçişte bahsedilmedi, bu yüzden Vulture'da ağırlandı.
John Anderson Perşembe sabahı saat bir sularında Akbaba'dan ayrıldı, General Arnold'la Smiths'in evinin üç mil yakınında sahilde buluştu, konuşma geçti, ancak John Anderson'ın kale planlarını yıkması gerektiği düşünüldü, çünkü onlara komuta etti, yaklaşımları vb. General Arnolds'un kendi elleriyle yaptıkları bunlar Smiths'in evine yerleştirildi; oraya gittiler. General Arnold, John Anderson'ın su yoluyla dönmesinin tehlikeli olacağını düşündüğünü söyledi, çünkü her zaman casus botları vardı.
silahlı gemilerimiz her zamanki istasyonlarından ilerlediğinde nehirde seyir halindeydiler (ancak Anderson onlar tarafından alınmış olsaydı, doğrudan Arnold'a getirilirdi ve evrakların gönderilmesi gerektiğinden, bunlar kolayca batırılabilirdi). İster çok fazla şey yapma arzusu, ister kader olsun, bu nedenle Andre'nin, hala John Anderson olarak nehri geçmesi gerektiğine karar verildi.
ve kara yoluyla Kingsbridge'e gidin, General Arnold'un geçiş izniyle, Bay Smith bunca zamandır Arnold'un planı hakkında hiçbir şey bilmediğini beyan eder) onu idare etmek ve Goton Nehri üzerindeki yeni köprüden geçirmek ve orada bırakmak, hepsi bu. mutlu bir şekilde gerçekleşti ve Smith geri döndü.
Andre, karadan yola çıkmadan önce, General Arnold'un açık arzusuyla cübbelerini değiştirmiş, üniformasını Smiths'te bırakmış, orada başka giysiler, Arnold'dan bir at ve eyerle donatılmıştı. Andre'nin ertesi günü: Smith'ten ayrıldıktan sonra, Tarry Kasabası yakınlarında bir milis grubu tarafından karşılandı, durdu, şüphelendi, alındı, arandı, çoraplarının altındaki kağıtlar bulundu; Ülkeye gönderildi ve 4 Eylül Pazar günü Hartford'dan Robinsons'ın evine dönmesi beklenen gazeteler Washington'a gönderildi.
Cuma Andre alındı, Washington ertelendi. Andres belgelerini nasıl ve ne zaman aldığını bilmiyoruz, ancak 25'inci Pazartesi günü Washington'daki iki yardım kampı kahvaltı saatinde Arnold'a Robinsons'ın evinde geldi ve generale Washington'un orada yemek yiyeceğini söyledi. Arnold o sırada Andre hakkında hiçbir şey duymamıştı, ama tam yardım kampları kahvaltıya hazırlanırken Arnold bazı emirler vermek için odadan çıktı. Bir memur tarafından bir mektupla karşılandı.
Andre'yi kaçıran milis komutanı, ona olayı anlattı ve çok tehlikeli oldukları için belgeleri Washington'a gönderdiğini söyledi (bu subay, elini bilmesi gerektiği için Arnolds'un arkadaşı olmalıydı).
Arnold, habercinin bir cevap için kalmasını istedi, koştu ve bir atın eyerlenmesini emretti ve mavna mürettebatının tekneyi yönetmesini emretmesi için tepeden aşağı bir hizmetçi gönderdi (yeni bir yelken takımı satın almaktan yeni döndüler). Daha sonra Bayan Arnold'a (eski adıyla Philadelphia'dan Bayan Peggy Shippen) gitti. İki yardım kampı onu şeftali almak için bırakmıştı. Açıklamaya vakit bulamadan hayatını kurtarmak için uçması gerektiğini söyledi (her şeyden habersizdi). Atına atladı ve ahırı döndürürken, Ekselanslarının yola çıkmakta olduğunu söyleyen dört Hafif Süvari ile karşılaştı. Arnold onlara atlarını indirmelerini söyledi ve sonra neredeyse bir uçurumdan (kısa yoldan) dörtnala aşağı indi, eyerini tabancalarıyla tekneye fırlattı ve Stoney Point'e gitmek zorunda kaldığı için adamların uzaklaşmasını istedi. Ekselansları ile tanışmak için geri dönmek için sabırsızlanıyor.
Tam West Point'ten silahlı bir tekne yola çıkarken iskeleye geldi (Washington tarafından Arnold'u götürmesi emredilmesi gerekiyordu). General Arnold, yiyecek almak için eve gitmelerini ve geldiğinde Ekselanslarına akşam yemeğinden önce döneceğini söylemelerini istedi. Silahlı geminin peşine düştüğünü gördüğünde rıhtımdan üç yüz metre uzakta değildi, ama kısa sürede onlardan yeni yelkenler aldı. Stoney Point'e vardığında adamlarına Ekselanslarından Akbaba Kaptanına kadar özel bir işinin onu gemiye binmek zorunda bıraktığını söyledi. Onlara iki galon rom sözü verdi ve kürek çektiler, ama erkekler, generalin kalacağını ve mahkum olduklarını gördüklerinde hiç bu kadar şaşırmamışlardı.
Albay Robinson, kaderinden habersiz Andre'yi bekleyen Akbaba'daydı. Arnolds'un gelişi her şeyi ortaya çıkardı. Arnold, teknesini geri gönderdi.
Washington'a, karısının, yardım kamplarının ve tüm ailesinin, davalarından ve niyetlerinden habersiz olduklarını, gerekçelerini yakında kamuoyuna açıklayacağına dair güvence veren mektup (bu hafta açıklanacak; buradaki matbaacılar Arnold'a kadar herhangi bir şey söylemeden önceydiler). kendi duygularını yazdı). Ayrıca Andre'nin kendi isteğiyle Akbaba'dan bir bayrakla geçiş izniyle geldiğini, üstlenmesini istediği ad altında, arzusuyla Smith'in evinde üniformasını başka giysilerle değiştirdiğini ve Kingsbridge'e giden rehberi, atı ve eyeri, o sırada Komutan olduğu için tüm bunları yapmaya hakkı olduğunu ve Andre'nin dünyadaki her nedenin böyle bir korumaya bağlı olduğunu ve olduğu gibi davrandığını söyledi. onun emirleriyle.
Robinson ve Arnold, yirmi altıncı Salı günü buradaki herkesi hayrete düşürdü. General, isyanı sona erdirmek üzere olduğu gibi, çok iyi hazırlanmış bir planın başarısızlığa uğraması nedeniyle en büyük sıkıntıya atıldı | Bize bütün kaleleri, ordunun yarısını verdi ve Güney ve Doğu Eyaletleriyle olduğu kadar Fransızlarla da tüm iletişimi kesti. Andres durum verir | Genel büyük sıkıntı. Hemen Washington'a yazdı, Arnold'dan yukarıdakiyle aynı amaca yönelik başka bir mektup ekledi ve Adjutant General'i istedi.
Bir Haini Yakalamak için: John Champe Benedict Arnold'un Peşinde
Başçavuş John Champe, asker arkadaşları tarafından kovalanan Kıta Ordusu'nun hatlarından hızla uzaklaşıyor. Onun kaçması bir oyundu, Benedict Arnold'u yakalamaya yönelik gizli bir görevin parçasıydı. (Currier & Ives/Dünya Tarihi Grubu Arşivi)
25 Eylül 1780'de George Washington'un, kalenin yeni atanan komutanı Tümgeneral Benedict Arnold ile West Point'i teftiş etmesi planlanmıştı. Washington, kaleyi "Amerika'nın anahtarı" olarak gördü ve üst düzey subaylarından Arnold'u savunması için görevlendirdi. Yine de general Hudson Nehri'ne vardığında topçu selamı yoktu. Gerçekten de kalede insan yoktu ve Arnold hiçbir yerde bulunamadı. Daha sonra bir yardımcı belgelerle yaklaştı. Washington kağıtları açarken, memurlar etrafa toplandılar, yüzünün taşlaşmasıyla bir şeylerin yanlış olduğunu hissettiler. Washington öfkeyle "Arnold bana ihanet etti," dedi. &ldquoŞimdi kime güvenebiliriz?&rdquo Önümüzdeki birkaç saat içinde Washington, Arnold'un ihanetinin ayrıntılarını öğrenecekti. Aylarca İngilizlerle işbirliği yapan Arnold, West Point'i ve hatta belki de yalnızca küçük bir askeri eskortla seyahat eden Washington'u&mdash'ı kırmızı paltolulara teslim etmek için bir plan yapmıştı. Plan elbette başarısız oldu ve Arnold İngilizlere katıldıktan sonra savaş alanında harekete geçtiğini görse de, çoğu tarih onun savaşın geri kalanı üzerinde çok az etkisi olduğunu gösteriyor.
Champe, Arnold'un planının, onun ihanetine "güçlü ve lezzetli" bir yanıt yakalayacağını düşündü.
Ancak Arnold'un kaçtığı sırada Washington, hain subayının savaşı Britanya'nın lehine çevirebileceğine inanıyordu. Bir saha komutanı olarak tanınan Arnold, Fort Ticonderoga'yı ele geçirmede etkili olmuştu ve Saratoga Savaşı'ndaki cüretkarlığının tartışmalı olsa da günü taşıdığına inanılıyordu.
Yine de, 1779'da komutasındaki yaygın yolsuzluk suçlamaları nedeniyle askeri mahkemeye çıkarıldı ve Washington onu azarladı. General, başka bir subayın Arnold'la iş birliği içinde olduğu haberlerini duydu. Komplo ne kadar büyüktü? Arnold'a ihanette kim katılabilir? Önümüzdeki aylarda Washington, haini yakalamak için bir dizi gizli plana izin verdi. Arnold, İngilizlerin Virginia'yı işgaline öncülük ettiğinde, valisi Thomas Jefferson da bir zamanlar büyük hayranlık duyduğu adamı avlamak için yola çıktı. İki Kurucu Baba, bir çifte ajan ve ödül avcısı görevlendirerek ve hatta Arnold'a bir itfaiye gemisiyle saldırmayı planlayarak çok ileri gitti. Amerikalılar savaşı kazanacaksa, Arnold'un durdurulması gerektiğine inanıyorlardı.
ARNOLD'UN KAÇIRILMASINDAN YAKIN SONRA Washington, en güvendiği subaylarından biri olan Yarbay Henry Lee'yi çağırdı. Bir süvari komutanı olarak yaptığı başarılardan dolayı "Light Horse Harry&rdquo olarak bilinen Lee, diğer Amerikan subaylarının Arnold'la komplo kurduğundan şüpheliydi. New York'taki İngiliz birliklerine komuta eden general Sir Henry Clinton'ın, Amerikan subayları arasında sakatlayıcı şüpheler ekmek için komplo fikrini yerleştirdiğini öne sürdü.
Washington, Lee'ye Arnold'u yakalayabilecek ve işbirlikçi komplocuları ortaya çıkarabilecek bir asker olup olmadığını sordu&mdash&ldquoan vazgeçilmez, hassas ve tehlikeli bir proje,&rdquo dedi. Washington, Arnold'un kaçması anlamına gelse bile, hiçbir koşulda yaralanmaması veya öldürülmemesi gerektiğini açıkça belirtmedi. Arnold'u bir şehide dönüştürmek değil, ona örnek olmak istedi. Lee'ye "Görünürdeki tek amaç kamu cezalandırmasıdır," dedi.
Lee, Arnold'u yakalamanın tek bir yolunu gördü: Bir Amerikalı, iltica ediyormuş gibi davranmalı, hainin güvenilir bir sırdaşı olmalı ve sonra onu kaçırmalı. Önemli bir risk vardı. Görevi gizli tutmak için, kaçmanın bir oyun olduğunu yalnızca birkaç kişi bilebilirdi. Casus başarısız olursa, asılabilir ve rezil bir şekilde aşağı inebilir.
Kim böyle bir görev için cesarete sahipti? Bir denizci, asker ve casusun becerilerine sahip olması gerekirdi. Ayrıca kaba kuvvete, büyük zekaya ve devrimci davaya ününü ve hayatını tehlikeye atacak kadar hararetli bir inanca ihtiyacı olacaktı. Lee, tasarıya uyan tek bir adam tanıdığını söyledi&mdash, Kuzey Virginia'dan bir başçavuş John Champe.
24 yaşındaki Champe dört yıl önce askere gitti ve cesur bir savaşçı olduğunu kanıtladı. O iriyarı bir adamdı "kemik ve kasla dolu, satürn bir çehreye sahip, ciddi, düşünceli ve suskun&mdashof cesareti ve katı bir azmi denedi&rdquo Lee anılarında daha sonra yazdı. Ancak Lee, Champe'nin görevden vazgeçeceğinden endişeleniyordu çünkü başarısız olursa bir hain olarak kabul edilebilirdi. Washington, Champe'nin "iş için tam bir adam" olduğuna karşı çıktı. General, Champe'nin rahat etmesi gerektiğini, "beklenen muazzam iyiliğin, yalnızca yanlış yapma görüntüsüyle karşılaştırılması gerektiğini" belirtti.
New Jersey, Passaic Falls'ta kamp kuran Lee, bir Ekim ortası gecesi saat 8'de Champe'e gönderildi. Virginian Lee'nin çadırına girerken, albay onu sıcak bir şekilde karşıladı ve görevi belirledi. "Seni birliğe katıldığından beri izliyorum," dedi Lee genç subaya. &ldquoSeni aynı şekilde cesur, sağduyulu, düzenli, sağduyulu, hırs dolu, ancak en meşru türden hırslı buldum ve kendini yükselme yolunda hissettiğini biliyorum.&rdquo
Champe, daha sonra verdiği bir hesaba göre, Lee'nin planı tarafından "büyülenmişti" ve bu planı Arnold'un ihanetini reddedecek şekilde "güçlü ve lezzetli" buldu. İlgili tehlikeyle ilgilenmiyordu&mdash, Lee'ye "hayatını isteyerek bırakacağına dair güvence verdi&rdquo&mdash, ancak Lee'nin tahmin ettiği gibi, firar etme fikri onu rahatsız etti. Lee, Champe'e "şans olması durumunda, onu bu girişimi üstlenmeye ikna edenler tarafından itibarının korunacağı" konusunda güvence verdi.
Vatanseverliğine yapılan bu çağrı, Washington'un ona olan inancıyla birlikte Champe için mühürlendi. Lee, Washington'un Arnold'un öldürülmemesi konusundaki ısrarını vurguladı: "Dolayısıyla, onu yara almadan yakalayamayacağınızı anlarsanız, hiç tutuklamayın ve eğer kaçması ile öldürülmesi arasında bir seçim varsa, bırakın gitsin. Onu öldürmek, düşmanın bize karşı her türlü yalanı ileri sürmesi için bir bahane olur.&rdquo
Ama Champe nasıl kusurlu olmalı? İngilizler, Champe'nin niyetini anlamayabilir ve onu vurabilir. Gerçek görevinden habersiz olan kıta askerleri, onu bir kaçak olarak takip edebilir. Gerçekten de, eğer yoldaşları peşine düşerse, Champe'nin kaçtığı yanılsamasını güçlendirecekti. Lee, Champe'ye, kaçmanın bir oyun olduğunu söylemeden takibi geciktirmek için mümkün olan her şeyi yapacağına dair güvence verdi. General, Champe'nin eline üç gine sıkıştırdı ve ona şans diledi. İkisi, Champe'nin düşman hatlarına koşacağı bir zaman belirledi. Saatlerini senkronize ettiler, selamladılar ve vedalaştılar. Champe çabucak çadırına döndü. Pelerinini giydi, çantasını ve düzenli kitabını topladı ve atını getirdi.
Yarım saat sonra, 10:30 civarında, kampın bekçisi Lee'nin çadırına doğru koştu. Ajite olan subay generale, bir ordu devriyesinin kamptan uzaklaşan atlı bir askerle karşılaştığını söyledi. Meydan okunduğunda, atlı atını mahmuzladı ve dörtnala uzaklaştı.
Lee, ne anlama geldiğini anlayamayacak kadar yorgunmuş gibi yaptı. Bu sadece ülkeden bir adam mıydı? diye sordu Lee. Hayır, ordudan biriydi, diye yanıtladı subay. İmkansız, dedi Lee, tiksinti numarası yaparak. Askerleri kaçmadı.
Üzüntülü memur, ürkerek uzaklaştı. Bir önseziyle ahıra yöneldi ve kendisine Champe'ye ait bir atın kayıp olduğu söylendi. Memur daha sonra Champe'nin çadırına gitti, ancak başçavuşun valizi ve düzenli kitabıyla birlikte gittiğini fark etti. Memur hızla Lee'nin çadırına döndü ve Champe'nin peşinden gitmek için izin istedi. Lee sardı ve çiğnedi. Memurların karakterinden bahsetti. Sonunda kabul etti, ancak farklı bir memurun kovalamacaya öncülük etmesi gerektiğini ve daha fazla zaman kaybettiğini söyledi. 10 dakika sonra yeni subay geldi ve Lee emrini iletti: &ldquoDüşmana firar ettiğinden şüphelenilen Çavuş Champe'yi güvenlik içinde mümkün olduğunca takip edin.&rdquo Onu canlı getirin, dedi Lee. Ardından, inandırıcı ama gereksiz olacağını umduğu bir sırayla Lee ekledi: "Ama direnirse onu öldürün ya da yakalandıktan sonra kaçar."
Takip ekibi, yağmur yağmaya başladığında gece yarısı civarında ayrıldı. Champe bir saat önce gitmişti, ama nemli zemin askerlere bir avantaj sağlıyordu: Champe'nin atı, belirgin bir iz bırakan bir ayakkabı giyiyordu. Çamurda iz olup olmadığını incelemek için saatlerce yoldaki her yol ayrımında durdular. Sonunda, şafakta, durmadan takip edebildiler ve son sürat dörtnala gittiler.
Champe, New York şehrinin karşısındaki Hudson'da İngiliz kadırgalarının demirlediği Paulus Hook limanına gidiyordu. Bergen köyü yakınlarında yüksek bir kara noktasına ulaştığında arkasına baktı ve takipçilerinin yarım milden daha az geride olduğunu fark etti. Şimdi çaresiz kalan Champe, bir zamanlar kendisini kovalayan adamlarla birlikte gittiği Bergen'in Three Pigeons Inn&mdasha yan yolundan koşarken bir kestirme olduğunu hatırladı. Kısayolu da hatırlarlar, diye düşündü. Böylece, o yönde numara yaptıktan sonra başka bir rota seçti ve tekrar Paulus Hook'a doğru yola çıktı.
Aldatma işe yaradı. Askerler Bergen'e girdiler ve Champe'nin kestirme yoldan gideceğine ikna oldular ve kısa bir süre için yoldan çıktılar. Ama sonunda bir asker Champe'nin atının izini buldu ve onun izine geri döndüler.
Champe peşinden geldiğini hissetti. Bir an durup çantasını eyerine bağladı. Kılıcını çıkardı ve kınını ormana fırlattı. Askerler şimdi 300 metreden daha az arkasındaydı. Mahmuzlarını atına sapladı, kılıcını havada salladı ve koşmaya devam etti. Şimdi tam ileride Paulus Hook'u görebiliyordu. İngiliz kadırgaları orada olur mu? Liman görüş alanına girdiğinde, kıyının hemen açıklarında, Hudson'da hafifçe sallanan iki kadırga gördü. İngiliz nöbetçiler bataklık nehir kıyısında devriye gezdi.
Champe'nin stratejisini uygulamak için saniyeleri vardı. İngilizlerin onun kaçmaya çalıştığını anlamasını umarak atından atladı ve bataklığa daldı. Hem düşman hem de Amerikalılar şimdi onu haklı olarak vurabilirdi. &ldquoYardım!&rdquo Champe çamurlu suda savrularak bağırdı.
İngiliz nöbetçiler durumu hemen değerlendirdi: Bir Kıta subayı kaçıyordu ve kendi adamları ona yaklaşıyordu. İngilizler, iki düşman savaş gemisinin adamlarıyla boy ölçüşemeyeceklerini çabucak anlayan Amerikalılara ateş etmeye başladı. Küçük bir tekne nehre indirildi ve Virginia, Loudoun İlçesinden Başçavuş John Champe, kaçak bir geceden sonra, İngiliz donanmasının ince üniformalı temsilcileri tarafından gemide karşılandı.
NEW YORK ŞEHRİ'ne götürülen Champe'ye, bir İngiliz subayından firarın olağanüstü ve tehlikeli koşullarını doğrulayan bir mektup verildi. Onun aldatması tamamlandı. Kendisine bir İngiliz üniforması verildi ve Arnold'un karargahının yakınında kütüklendi. Dört gün sonra, bir İngiliz emir subayı tarafından sorgulandı. Champe, İngilizlerin Kıta ordusunda hoşnutsuzluğun yaygın olduğuna inandığını biliyordu, Arnold'un ilticaları ve şimdi Champe bunun kanıtıydı.
Böylece Champe İngilizlere duymak istediklerini söyledi: Amerikan birliklerinin morali bozuktu ve Arnold'un ilticası onu aynı şeyi yapmaya teşvik etmişti. Yakında, &ldquoWashington'un saflarının yalnızca büyük ölçüde zayıflamakla kalmayıp,& en iyi birliklerinden bazılarının onu terk edeceğini öngördü.&rdquo
Champe'nin samimiyetine ikna olan yaver general, onu General Clinton'u görmesi için gönderdi. Arnold'a ilticası için ödeme yapma planlarını onaylayan Clinton, daha birçok Amerikalı'nın İngiliz tarafına geçeceğine inanıyordu.Champe'yi bir saat boyunca sorguladı, ardından Amerikalıyı birkaç gine ve sorumlulukları arasında sadıkları askere almak da dahil olmak üzere Arnold'a bir tanıtım mektubu ile ödüllendirdi. Arnold, karargahını Broadway'deki King's Arms Tavern'de yaptı; cephesi sarı tuğla ve dik eğimli çatısı olan iki katlı ahşap bir yapıydı.
Arnold ile yaptığı görüşmede Champe, Arnold'un örneğinden kaçmak için ilham aldığını söyledi. Diğerleri yakında takip edecekti. Arnold, &ldquoChampe'den kaçış şeklini ve Arnold'un örneğinin etkisini duymaktan çok memnun olduğunu ifade etti,&rdquo Lee anılarında yazdı.
Arnold, Champe'e İngiliz kuvvetlerinde Amerikalılarla aynı rütbeyi vaat etti. Champe tereddüt etti&mdashor tereddüt ediyormuş gibi davrandı&mdash, Clinton ve Arnold ona kur yaparken günlerce bekledi.
İngiliz subaylarla konuşurken Champe, Washington'un Arnold ile işbirliği yapan Amerikalı subaylarla ilgili endişelerinin yersiz olduğu sonucuna vardı. Champe daha sonra, &ldquo[Başka bir subaya yönelik suçlamanın] hiçbir dayanağı olmadığını bildirebilmekten duyduğum memnuniyet büyüktü,&rdquo dedi. İngiliz kampına yerleştikten sonra Champe, Arnold'un rutinini dikkatle izledi. Avının bahçeye yaptığı düzenli ziyaretlerde bir fırsat gördü. "Arnold'un her gece yatmadan önce o bahçeyi ziyaret etme alışkanlığı olduğunu öğrendim ve hemen ne yapacağıma karar verdim," diye hatırladı Champe.
Bir gece, Champe, Lee'nin kendisine yardım etmesi için işe aldığı iki casustan biriyle dairesinde bir araya geldi. Champe planını, Lee'nin memnun olan George Washington'a gönderilmeyi ayarladığı bir mesajla özetledi. Washington, Lee'ye şöyle yazdı: "A&mdash'ı almak için önerilen plan (anahatları mektubunuzda iletilmiş olan ve o an elime geçen ve tarihsiz olarak elime geçen) iyi bir planın her türlü işaretine sahip. Yine de, Champe "çok ihtiyatlı olmalı," diye devam etti Washington. &ldquoAşırı şevk şüphe yaratabilir ve çok fazla acele projeyi bozabilir. En dokunulmaz sırlara herkes riayet etmelidir.&rdquo
Planları belirlendikten sonra, Champe Washington'a yine kurye aracılığıyla Arnold'u üç gece sonra yakalamayı beklediğini bildirdi. Champe ve iki müttefiki, Arnold'u New York'un hemen karşısındaki Hoboken'de Lee'ye tutsak olarak teslim edecekti. Ardından Champe, Arnold'a tuzak kurdu. Suç ortaklarından birine, Hudson'daki yakındaki bir iskeleye bir tekne getirmesi talimatını verdi. Champe, diğer adamın bahçeye alınmasını ayarlayacaktı. Sonra Champe, daha önce gevşettiği çitin bir bölümünden karanlıkta gizlice girerdi. İkisi Arnold'u yakalar, ağzını tıkar ve sahanlığa götürürdü. Biri onları durdurursa, Champe, Arnold'un karargaha götürülen sarhoş bir asker olduğunu söyleyecekti.
Ancak tuzağın açılmasına saatler kala plan suya düştü. Clinton, Arnold'a Güney'deki kolonilere karşı bir istila başlatma izni verdi. General daha sonra, Arnold'un isyancılar tarafından "çok yüksek bir tahminle" tutulduğuna inandığını ve şimdi "İngilizlerle eşit bir üne kavuşmak için elinden gelenin en iyisini yapacağına" inandığını yazdı. Clinton ayrıca Arnold'a bu kadar önemli bir komuta vermenin diğer yüksek rütbeli Amerikalı subayları kaçmaya ikna edebileceğini umuyordu.
Arnold'un filosundaki adamlara hemen gemilerinde toplanmaları emredildi. İngiliz üniformasını giyen Champe'nin uymaktan başka seçeneği yoktu. Champe yıllar sonra, "Lee'yi tüm anlaşmanın havaya uçtuğu konusunda uyaracak kadar vaktim olmadığı için gemiye aceleyle binmiştim," diye hatırladı. Ormanda önceden ayarlanmış randevuda, Lee birkaç askerle at sırtında bekledi. Saatler geçti ama Champe gelmedi. Lee nihayet Washington'a misyonun bariz başarısızlığını bildirmek için karargaha döndü. Washington &ldquogrid&rdquo ve Champe'nin &ldquo sıkıcı ve zorlu girişiminin son sahnesinde tespit edildiğinden endişeliydi.&rdquo
Bu arada Champe'nin nereye gittiği hakkında hiçbir fikri yoktu. Bazı gemilerin kaptanlarına bile filonun nereye gittiği tam olarak söylenmemişti. Champe, ancak gemiler 20 Aralık'ta yola çıktıktan ve denizden uzaklaştıktan sonra, kaçırması emredilen hain tarafından yönetilen, anavatanı Virginia'ya yönelik bir işgalin parçası olduğunu fark etti.
ON GÜN SONRA, Arnold'un 1.600 askerini taşıyan 27 İngiliz gemisi, Virginia burunlarından süzülerek Norfolk'a doğru yola çıktı. James Nehri'ne yelken açtıktan sonra, Arnold ve işgal gücü Richmond'u aldı, Vali Jefferson'u oradaki evinden kovaladı ve mahzeninde şarap ve rom içmelerine yardım etti. Sonraki beş ay boyunca, İngilizler Virginia'da serbestçe dolaştı. Daha fazla İngiliz askeri için bir geçit açmak için Arnold, James Nehri'nin ağzına yakın Portsmouth'ta bir garnizon kurdu.
İstila haberi, görünüşe göre Washington'un Arnold hakkındaki görüşlerini sertleştirdi. Arnold'u öldürmenin onu şehit yapacağından endişelenmiyor gibiydi. Marquis de Lafayette Tümgeneral Gilbert du Motier'i Virginia'ya emrettikten sonra, Arnold'un "elinize düşmesi durumunda" Fransız generalin onu "en kısa yoldan cezalandırması" gerektiğini yazdı.
Arnold onun işaretli bir adam olduğunu biliyordu. Virginia işgali sırasında her sabah uyandı ve cebine iki küçük tabanca koydu. İngiliz donanmasının en büyük silahlarından bazılarıyla çevriliydi ve özenle seçilmiş askerler ve denizciler tarafından korunuyordu, ancak her fırsatta yakalanmaktan korkuyordu.
İngilizlerle birlikte görev yapan saygıdeğer bir Hessian olan Kaptan Johann von Ewald, Arnold'un iki tabancayı "asılmaktan kurtulmak için son çare olarak kullanacağını" yazdı.
İşgal sırasında bir noktada Arnold, yakalanan bir Amerikan kaptanıyla bir konuşma başlattı. &ldquoTutsak olursam kaderim ne olur?&rdquo diye sordu. Arnold Amerikan üniforması içinde görev yaparken vurulan ve hasar gören bacağına bakan mahkum, "Quebec ve Saratoga'da yaralanan o kısaltılmış bacağınızı kesecekler ve onu savaşın tüm onurlarıyla gömecekler ve sonra geri kalanınızı asacaklar" dedi. bir darağacında.&rdquo
Thomas Jefferson'ın da Arnold'u öldürmekten hiç çekinmediği görülüyordu. Bir zamanlar Arnold'u "iyi bir denizci" olarak düşünmüş olsa da, şimdi onu bir "parrisid" olarak görüyordu. Arnold Amerika tarafından yetiştirilmişti ve şimdi ona karşı dönmüştü.
Richmond'dan kovalandıktan sonra Jefferson, Arnold'u yakalamak için bir plan yaptı. Planını 31 Ocak 1781'de Virginia'nın en deneyimli askeri liderlerinden biri olan Tuğgeneral Peter Muhlenberg'e yazdığı bir mektupta özetledi ve teklifin "derin bir gizlilik meselesi" olmasını istedi. Dağların Batı yakasındaki adamlara güven.&rdquo Jefferson, Muhlenberg'e gerektiği kadar adam tutma yetkisini verdi, ona "arzumuzu onlara açıklamasını ve onları bu en tüm hainler.&rdquo
Jefferson, adamlar yakalanırsa, İngilizlerin onlara "en sert cezayı" vermekte haklı olacakları konusunda uyardı. Tarihte zafer.&rdquo Ancak plan başarısız oldu, çünkü Muhlenberg'in adamları giderek artan paranoyak Arnold'a asla yeterince yaklaşamadı.
Jefferson, Beesly Edgar Joel adlı bir Virginia donanma kaptanı tarafından önerilen daha da umutsuz bir tedbire başvurdu. Joel, eski bir donanma gemisini patlayıcılarla dolu bir "ateş gemisine&rdquo dönüştürmeyi önerdi. Arnold'un gemisine çarpacak, ya Arnold'u öldürecek ya da onu gemisini terk etmeye ve yakalanmaya zorlayacaktı. O zamanlar yaygın bir stratejiydi ve bazen bir düşman gemisinin muhteşem bir şekilde imha edilmesiyle sonuçlanıyordu.
Jefferson planı coşkuyla benimsedi ve Joel'in &ldquoBaşarıyı sağlamak için gerekli olduğunu düşündüğü her şeye sahip olmasını&rdquo emrini verdi.
Jefferson, görünüşe göre Joel'in şüpheli geçmişini bilmiyordu. Bir yıl önce Joel, İngiliz Ordusu'ndan firar ederek Washington'ın güçlerinin himayesine girmişti. Washington, Joel'in bir casus olduğuna ve güvenilmemesi gerektiğine ikna olmuştu. Joel'in "en kötü niyetli" olduğundan şüphelendiğini ve onun "yolsuzluk sanatlarını icra eden" bir İngiliz örneği olduğunu yazdı. , görünüşe göre, acınacak derecede yetersiz Virginia donanmasında hizmet etmek için gönüllü olarak hiçbir sorunu yoktu.
Jefferson'ın onayıyla, Joel'e batık bir gemiyi kaldırma ve onu Arnold'a karşı ateşli bir silaha dönüştürmeye çalışma yetkisi verildi. Ancak Joel'in tuttuğu pilot, gemiyi üç gün boyunca James Nehri'ndeki bir barda tutmayı başardı. Arnold görünüşe göre komployu öğrendi ve Jefferson isteksizce terk etti.
KIŞ ilkbahara doğru ilerlerken, Arnold'un istilasının Devrim'e ciddi bir darbe vuracağı ortaya çıktı. Arnold'u geride bırakan ve komutayı devralan Tümgeneral William Phillips komutasındaki 2.200 kişiyi taşıyan yeni bir İngiliz filosu Mart ayında geldi ve Korgeneral Lord Charles Cornwallis liderliğindeki bir ordu Güney Carolina'dan eyalete doğru yürüyordu. Haziran ayında İngiliz ejderhaları Jefferson'ı Richmond'un 80 mil batısındaki Charlottesville'deki evi olan Monticello'dan bile kaçırdı.
Arnold'un üstleri onun çalışmasından memnun olsa da, İngiliz saflarından bazıları ondan şüphe duyuyordu. Bir subay, Binbaşı Frederick Mackenzie, Arnold'un "para sevgisinin, onun yönetici tutkusunun Virginia'da çok göze çarptığını" yazdı. bana göre, ruhumun öfkesini algılamaması, hatta hissetmemesi için her türlü çabayı göstermem gerekiyordu.&rdquo
Cornwallis Mayıs ayında Virginia'ya vardığında, Arnold New York'a geri çağrıldı. İngiliz başkomutanı Clinton'u Philadelphia'daki Kıta Kongresi'ne bir saldırıya öncülük etmesine izin vermeye ikna edemedi. Arnold New London, Connecticut'a yıkıcı bir baskın düzenledi, ancak Cornwallis savaşın finalinde Yorktown'da Lafayette ve Amerikalılarla tanıştığında, Arnold New York'a döndü ve emirleri bekliyordu.
Savaşın kaybedildiğine inanmayan Arnold, İngilizleri, İngiliz Ordusu komutanı olarak Amerika'ya dönmesine izin vermeye ikna etmeye çalıştığı Londra'ya geri döndü.
John Champe'nin macerası, Arnold'un Virginia'dan ayrıldığı sıralarda sona erdi. Sahte sığınmacı, Cornwallis'in kuvvetlerinin gelişiyle İngilizlerden kaçmayı başarmıştı. İngiliz devriyelerinden kaçınmak için önce batı dağlarına yöneldi, sonra güneye, Carolinas'a döndü ve sonunda Henry Lee tarafından komuta edilen birimine geri döndü. Lee'nin adamları onun uçuşunun gerçek doğasını öğrendiğinde, onun "cüretkar" macerasına "sevgi ve saygılarını" gösterdiler, Lee yıllar sonra anılarında yazdı.
General Washington, Champe'yi çabaları için tebrik etti ve ona bir ödül verdi, ancak onu hizmetten çıkarmakta ısrar etti. Lee'ye göre Washington, İngilizler onu yakalar ve onu bir casus olarak görürse Champe'nin asılacağından endişe duyuyordu.
Champe evlendi ve Virginia, Middleburg yakınlarındaki bir araziye yerleşti ve burada seyrek bir yaşam sürdü. Daha verimli topraklar aramak için Kentucky'ye, ardından şimdi Batı Virginia olarak bilinen bir bölgeye taşındı, ancak hastalandı ve 1798'de Monongahela Nehri kıyısına yakın bir kalede öldü. Bir işaret bile olmadan gömüldü.
Champe&rsquos ailesi, ülkeye yaptığı hizmetin karşılığını almak için onlarca yıl harcadı. Askerden terhisi hayatını kurtarmış olsa da, karısı ve çocukları, terfi ve daha fazla şan şansını engellediğine inanıyordu. Kongre, en az iki kez Champe'nin dul eşine ve varislerine jeton miktarları verdi. Ancak Champe, Arnold'un Virginia'daki filosuna geldikten yaklaşık 100 yıl sonra, "Başçavuş John Champe'nin devrimci hizmetleri Kongre tarafından hiçbir zaman uygun bir şekilde kabul edilmedi" diyen bir yasa tasarısı sunuldu.
2001 yılında, Amerikan Devrimi'nin Oğulları'nın bir bölümü, Champe'nin mezarına bir mezar taşı yerleştirmek için yerel bir tarih topluluğuyla birleşti. Bir renk muhafızı, bir gaydacı ve &ldquoTaps oynayan bir borazancının yer aldığı bir törende yaklaşık 50 kişi ona uygun askeri ödüller vermek için çıktı.
Michael Kranish yazarıdır Monticello'dan Uçuş: Thomas Jefferson Savaşta, bu hikayeden uyarlanmıştır. Kendisine michaelkranish.com üzerinden ulaşılabilir.
İlk olarak 2011 Kış sayısında yayınlanmıştır. MHQ.
Arnold'un Planı - Tarihçe
Earl Echelberry tarafından
Fort Ticonderoga'yı ele geçirmesinden henüz yeni olan Albay Benedict Arnold, 1775 yazında, St. Lawrence Nehri'nin aşağısına bir sefere öncülük etmek ve Quebec'teki İngiliz kalesine saldırmak için Kıta Kongresi'nde sıkı bir lobi çalışması yaptı. Arnold, "Planı uygulamaya geçirmeye ve Cennetin gülümsemeleriyle bunun başarısı için cevap vermeye" hazır olduğunu söyledi. Ancak, dikkatli bir değerlendirmeden sonra, Kongre, Brig ile birlikte önde gelen bir New York toprak sahibi olan Tümgeneral Philip Schuyler'e komuta verdi. Eski bir İngiliz kaptan olan General Richard Montgomery, ikinci komutanı olarak görev yapıyor.
[metin_ad]
Öfkelenen Arnold, Cambridge, Massachusetts'e gitti ve Amerikan kuvvetlerinin başkomutanı General George Washington ile acil bir görüşme talep etti. Washington, Arnold'un tutumundan ve ateşinden o kadar etkilendi ki, Kanada'nın ikinci, tamamlayıcı bir istilasına öncülük etmesi için ona yetki verdi. Washington'a ulaşan en iyi bilgilere göre, İngilizlerin Quebec'te yalnızca bir bölüğü vardı, ancak Montreal'den ve diğer kalelerden 1100 asker daha çekebilirdi. Washington, General Sir Guy Carleton'ın liderliğindeki zayıf bir gücün bile bir Schuyler-Montgomery saldırısına karşı galip geleceğinden korkuyordu. İstilanın başarı şansını artırmak için Washington, orijinal saldırı planını Arnold'un şaşırtma gücünü içerecek şekilde değiştirdi. Carleton, Arnold'un gücünü takip ederse, bunun Schuyler için yolu açık bırakacağını veya Schuyler-Montgomery seferini engellerse, bunun Quebec'in Arnold'un eline geçmesine izin vereceğini düşündü.
Washington'un Kanada'yı İstilası
Washington'un planının arkasındaki lojistik zorluklar çetindi. İlk olarak, oyalama seferi için üç tüfek bölüğünü içeren bir tabura denk gelen yaklaşık 1.100 kişilik bir kuvvet gerekli olacaktır. Maine'e ineceklerdi, burada Kennebec Nehri'ne düz tabanlı teknelerle (bateaux) çıkacaklardı, sonra Ölü Nehir'e zorlu bir limana gideceklerdi. Oradan Height of Land'e direk geçecekler ve sonunda Chaudiere Nehri'ni Quebec'in karşısındaki ağzına taşıyacaklardı. Bu yürüyüş bir harita üzerinde mümkün görünüyordu. Bununla birlikte, planlar, haritalar ve araştırmaların tümü, ağır şelaleleri, kaynayan akıntıları, sarp sırtlar üzerinde portages'i öldürmeyi ve insanların bateaux ile seyahat ederken karşılaşabilecekleri normal kazaları hesaba katmada başarısız oldu. Hepsinden önemlisi, plan, erkeklerin yüzleşmek zorunda kalacağı affedilmeyen iklimi hesaba katmada başarısız oldu.
Washington'un "kış mevsimi şimdi ilerlediği için tüm olası infazları kullanma" tavsiyesine uyarak Arnold, kendisini Cambridge çevresinde konuşlanmış birliklerden gönüllü toplama görevine verdi. Arnold, gayreti ve eylem vaadinin bir sonucu olarak, New England kolonilerinden 10 adam bölüğü bir araya getirmeyi başardı. Bu sayılara Washington, ikisi Pennsylvania'dan ve diğeri Virginia'dan kura ile çekilen üç tüfek şirketi daha ekledi. Adamlar, güderi, av gömlekleri ve mokasenlerle tipik bir oduncu gibi giyinmişlerdi. Geniş kenarlı şapkalarının ön tarafına şu kelimeleri dikmişlerdi: ÖZGÜRLÜK VEYA ÖLÜM.
Arnold'un komutası artık yürüyüşe hazırdı. Hız birincil gereklilikti - yürüyüş, yaz kaybolmadan önce başlamalı. Washington, keşif gezisine liderlik etmesi için Arnold'u seçerken akıllıca bir seçim yapmıştı. Dayanıklı, girişimci, hırslı ve cüretkar bir adamdı, doğuştan bir liderdi ama bir sürücü değildi, doğuştan gelen yeteneklerine tamamen güvenen bir adamdı.
Orduyu Organize Etmek
Albay elbise mavileri içinde Benedict Arnold.
Arnold, Kaptanlar William Hendricks ve Matthew Smith'i iki Pennsylvania tüfek şirketinden sorumlu tuttu ve Kaptan Daniel Morgan, Virginians'tan sorumluydu. İlk tabur Yarbay Roger Enos tarafından yönetildi ve Binbaşı Jonathan Meigs asistanı olarak görev yaptı. İlk tabur Kaptan Thomas Williams, Henry Dearborn, Oliver Hanchet ve William Goodrich tarafından yönetilen dört bölükten oluşuyordu. İkinci tabur Yarbay Christopher Greene ve Binbaşı Timothy Bigelow tarafından yönetildi. İkinci taburun bölük komutanları Kaptanlar Samuel Ward, Jr., Simeon Thayer, John Topham, Jonas Hubbard ve Samuel McCobb'du. Kaptan Reuben Colburn liderliğindeki 50 zanaatkardan oluşan bir müfreze, sefere Kennebec Nehri'ne çıkmadan önce katıldı. Keşif gezisinde ayrıca bir cerrah, Dr. Issac Senter, bir cerrahın eşi, iki asistan, iki yardımcı, iki levazım subayı ve bir papaz olan Samuel Spring vardı. Ayrıca 19 yaşındaki Aaron Burr ("Altın Uyluklar" lakaplı genç bir Abenaki Kızılderili prensesinin eşlik ettiği), Matthias Ogden, Eleazer Oswald, Charles Porterfield ve John McGuire de dahil olmak üzere beş "bağımsız gönüllü" vardı.
Carleton, Boston'daki General Thomas Gage'i takviye etmek için askerlerini çektiğinden, Washington Arnold'un adamlarına seslendiğinde ve onlara mülkiyet haklarına ve vicdan özgürlüğüne saygı göstermelerini emrettiğinde, başarı umutları mükemmel görünüyordu. Ayrıca Kanadalılara bir hitaben yazdı: “Amerika'nın ve özgürlüğün davası, dini veya kökeni ne olursa olsun her Amerikalının davasıdır. Gelin, ey cömert vatandaşlar, tiranlığın tüm gücünün ve hilesinin asla galip gelemeyeceği Genel Özgürlük standardının altına girin.” Washington, Arnold'a şu tavsiyede bulundu: "Bu girişimin başarısı, Tanrı'nın huzurunda tüm kıtanın güvenliği ve refahına bağlı olabilir."
Zorlu Bir Nehir Üstü Yürüyüşü
19 Eylül'ün tehlikeli geç bir tarihinde, Arnold yaklaşık 1.100 adamla Newburyport'tan yola çıktı. Üç gün sonra, Arnold'un adamlarını Kennebec Nehri'nin ağzına götürmek için küçük bir altlık ve balıkçı teknesi filosu ayarladığı Gardinerstown'a indiler.Ertesi gün tekne filosu, Reuben Colburn'ün tersanesine doğru 79 mil boyunca kıvrılan ve zahmetli nehre doğru ilerledi. Kara adamları karaya çıkarken, altlarında tekrar sağlam bir zemin olduğu için çok mutluydular, Kennebec Nehri'ne ulaşımları olacak olan bateaux'ları gördüler. Fort Western'deki körfezin yukarısında, Arnold'un adamları ve malzemeleri bateaux'ya transfer edildi. Arnold, önümüzdeki birkaç günü, vahşi doğada 385 millik bir dalış için ordusunu organize ederek geçirdi. Ayın 25'inde, yolu temizlemek için nehir yukarı iki ileri keşif devriyesi gönderildi. Bir gün sonra Greene ve Bigelow liderliğindeki ikinci tabur, üç silahşör bölüğü izledi. Meigs, ilk taburun bir kısmıyla onu takip ederken, Enos ve adamların geri kalanı arka muhafızı oluşturdu. Her şirket 45 günlük erzak taşıdı.
İlk andan itibaren, gidiş zordu. Ana gövdenin, Fort Halifax'a giden ilk 18 mil yukarıyı kat etmesi iki gün sürdü. Taconic Şelaleleri'nde erkekler ilk mücadeleleriyle karşı karşıya kaldılar, şelalenin etrafında yarım mil kadar bir mesafe. Adamlar, her bir bateaux'yu (her biri 400 pound ağırlığında) kaldırmadan ve onları şelalenin diğer tarafına taşımadan önce, ağrıyan ve incinmiş omuzlarda 65 tondan fazla malzeme taşıdılar. Ardından Five Miles Falls'un kaynayan akıntıları geldi, ardından Skowhegan Falls'a tehlikeli yarım mil yaklaşımı geldi.
Islak ve donmuş giysilerle devam ettiler. Şiddetli yağmur altında seyahat ederek 1 Ekim'de Skowhegan Şelaleleri'ne ulaştılar. Adamlar yine de hantal bateaux'larını sürükleyerek ağır ağır ilerliyorlardı. Tepede, tekneler yamalı ve yeniden yüklendi ve ordu ilerlemeye hazırlandı. 4 Ekim'de medeniyetin son kalıntılarını da geçtiler. Norridgewock'taki yerleşim yerlerinden ve evlerden veda ederek sonraki üç günü Norridgewock Şelaleleri'ni gezerek geçirdiler.
Kürek çekerek, sürükleyerek ve bazen de araçlarını taşıyarak, akarsuları ve kataraktları, bataklıkları ve sarp dağları aştılar. Her taşımayla birlikte daha fazla erzak mahvoldu. Arnold pozisyonunu kontrol ederken, yolculuk için ayrılan sürenin iki katını harcadığını ve hâlâ Kennebec Nehri'nde olduğunu gördü. Erzakların yarısının çoktan harcandığını fark eden Arnold, günlük erzakları yarım inç çiğ domuz eti ve yarım bisküviye indirdi. Dr. Senter'in erkekler arasında yaygın dizanteri ve ishali fark etmeye başlaması çok uzun sürmedi.
9 Ekim'de sütun, bir sonraki büyük liman olan Curritunk Şelaleleri'ne doğru ilerledi. Büyük Taşıma Yeri'ne ulaşan yedi kişilik bir ön grup, Kennebec'ten Ölü Nehir'e en kısa geçişi işaretlemek için gönderildi. Çam, balsam köknar, sedir, selvi, baldıran otu ve sarı huş ormanlarında sekiz millik bir yolculuktan ve üç gölet boyunca dört mil kürek çektikten sonra, 11'inde Ölü Nehir'in kahverengi sularına ulaştılar. Adamların geri kalanı teknelerini, bagajlarını, depolarını ve mühimmatlarını taşıyarak takip etti ve ertesi gün keşif seferi Ölü Nehir'e ulaştı.
İstila Kuvvetini Azaltmak
Arnold, Kennebec'in ağzından Quebec'e kadar olan mesafenin sadece 180 mil olduğunu ve 20 günlük seyahat gerektirdiğini belirlemişti. 45 gün boyunca yiyecek sağlamasına rağmen, ordusu tüm yürüyüş için hesapladığından yedi gün daha uzun bir yolculuktaydı ve yolun yarısından daha az gelmişti. Erzaklar azalıyordu ve adamları şimdi kaynayan ham deri ve mumları jelatinli bir çorbaya dönüştürdüler. Birinin maskot olarak getirdiği talihsiz bir köpek, aç yürüyüşçüler tarafından öldürüldü ve “anında yutuldu”.
2 Aralık'ta Montgomery, Arnold ile bağlantı kurdu ve Montreal'de ele geçirilen taze giysiler, toplar, mühimmat ve çeşitli hükümler getirdi.
24 Ekim'e kadar, bir şeyler yapılması gerektiğini fark eden Arnold, iki arka tümene komuta eden Greene ve Enos'a "müfrezelerinin en fakir adamlarından birçoğunu, geri kalanı için on beş günlük erzak bırakacak kadar" geri göndermelerini emretti. Greene ve Enos, geri dönüp dönmemelerini belirlemek için memurlarını bir araya topladı. "Burada bir yüz buruşturma konseyi oturuyordu," dedi Senter, "adamlarına aşılmazlık ve sebatsızlık öğretisini vaaz eden melankolik yönler." Greene'in adamları ilerlemek için oy verirken, Enos yaklaşık 300 adam, kendi tümen artı geride kalanlar ve diğer tümenlerden gelen hastalarla arkaya başladı. Geri çekilme, nispeten kolay seyahatle 11 gün içinde gerçekleştirildi.
Quebec'e ulaşmak
17 taşımadan sonra, ana gövde Chaudiere Nehri'ne açılan kapı olan Height of Land'e ulaştı. Sıska, aç, yarı ölü adamlar, kalan birkaç bateaux'nun yükü altında, bir dizi gölet boyunca ve karla kaplı Arazi Yüksekliği'nin granit duvarlarından yukarı doğru savaştılar. Dağlar eylül ayından beri karla kaplıydı. Şimdi etraflarında uğuldayan kış rüzgarıyla birlikte, yorgun adamlar yere düştü, bazıları birkaç dakika içinde öldü. Bir askerin günlüğüne yazdığına göre, arkadaşlarının çoğu, "o kadar zayıftı ki, ayakları üzerinde durmakta güçlük çekiyorlardı. Tamamen üzüntü içinde boğulmuş birçok oturmanın yanından geçtim. Böyle kendine acıyan yüzleri daha önce hiç görmemiştim. Kalbim patlamaya hazırdı."
Ordu, neredeyse açlık tehlikesiyle karşı karşıya olan 700'den az erkeğe indirildi. Arnold yılmadan, zayıflamış ve aç adamlarına yiyecek bulmayı umarak devam etti. 27 Ekim'de Chaudiere'de Arnold yüreklendirici bir haber aldı. İki Kızılderili ona, Quebec halkının yaklaşımından memnun olduğunu ve İngiliz güçlerini bastırmak için Amerikalılara katılacaklarını söyleyen bir mektup getirdi. Hükümler bir araya getirildi ve ordu Kanada yerleşimlerine ulaşmadan önceki son 100 mil boyunca ayakta kalması için her adama beş pint un ve yaklaşık iki ons domuz eti verildi.
Erkekler, Chaudiere'nin kayalık kanalından aşağı inmek için can atarken, mühimmat ve değerli dükkânlarla dolu üç tekne devrildi. Önlerinde hâlâ açlık varken, ordu St. Lawrence Nehri'ne doğru bastırdı. Chaudiere'den aşağı inerken, bir Fransız-Kanada yerleşimine rastladılar, burada hayırsever bir şekilde karşılandılar ve cennetten gelen bir taze sebze ve sığır eti yemeği verildi. Senter, "Oturduk," dedi, "karnemizi yedik ve yıldızlarımızı kutsadık."
Washington, Arnold'a yürüyüş sırasında sorun çıkması durumunda Cambridge'e ekspres bir elçi göndermesini söylemişti. Arnold'un, erzaklarının 25 gün daha süreceğini ve 10 gün içinde Chaudiere sularına ulaşmasını beklediğini belirten iyimser raporundan, Washington, Arnold'un 5 Kasım'a kadar Quebec'te olacağını varsaymıştı. gün geldiğinde, Arnold yeni sorunlarla karşı karşıyaydı. Sadece 650 adamı kalmıştı, birçoğu kış rüzgarlarından gömleklerinde titriyordu.
8 Kasım'da, açlığa, havaya ve araziye karşı verilen destansı bir mücadelede Arnold'un adamları, hırçın Chaudiere Nehri'nin son kısımlarını itti. Sonunda, 9 Kasım'da, düzensiz adamlar karla kaplı ormanlardan St. Lawrence'ın güney kıyısına çıktılar. Ayakları işlenmemiş deriler içinde ve yırtık pırtık giysiler içinde, adamlar nehrin yukarısına, Orleans Adası'ndaki Point Levi'ye yürüdüler. 350 mil yol kat etmek için tahmini 20 gün değil, 45 gün sürmüşlerdi. Ama gelmişlerdi ve Quebec kalesine etkili bir saldırı yapamayacak kadar zayıf olmalarına rağmen yine de saldıracaklardı.
St. Lawrence Nehri'ni geçmek
Köylü kılığına giren Carleton, Montreal'deki Montgomery'den başarıyla kaçmıştı. Kırsal bölgeyi geçerek, 19 Kasım'da Quebec'e geldi ve hemen orada bulunan İngiliz kuvvetlerinin komutasını aldı. Fransız ve Hint Savaşı sırasında, Carleton Brig altında görev yapmıştı. General James Wolfe ve Fransız General Louis Joseph de Montcalm de Saint-Veran'ın Quebec duvarlarının dışında savaşı riske atma konusundaki aceleciliğine tanık olmuştu. Carleton, Arnold'un askerleri nehirden karşıya geçirmesini önlemek için adamlarına St. Lawrence Nehri'ndeki tüm tekneleri yaktırdı.
Bir başka engelle karşı karşıya kalan Arnold, adamlarını kano, sığınak ve merdivenleri tırmanma görevine atadı. Adamlara güçlerini geri kazanmaları için zaman tanıdıktan sonra, Arnold nihayet bir mil genişliğindeki St. Lawrence'ı geçmeye hazırdı. Planı bir gece geçişi yapmak ve Wolf's Cove'a inmekti. Arnold, Wolfe'un Fransız ve Hint Savaşı sırasında kullandığı aynı engebeli yolu kullanarak Abraham Plains of Abraham'a tırmanmayı amaçladı. Oradan Amerikalılar cesurca garnizona meydan okuyacaklardı. Montcalm, garnizonun dışında savaşa çekildiği gibi, Arnold da Carleton'ın aynı hatayı yapmasını bekliyordu.
13 Kasım'a kadar Arnold, Point Levi'de bıraktığı yaklaşık 150 adam dışında ordusunu taşımak için yeterli tekneye sahipti. Akşam 9'da Arnold, 30 gemiyle nehri geçmeye başladı. Bir seferde 200'den az adam taşıyan Arnold, 14'ünde gün doğmadan önce iki silahlı İngiliz gemisinin yanından üç kez geçmeyi başardı. Wolfe's Cove'a topsuz ve mühimmat sıkıntısı çeken Arnold, 500 yarı silahlı silahşörünü, şehirden bir buçuk mil uzakta, İbrahim Ovaları olarak bilinen geniş araziye giden dik patikadan geçirdi. Quebec duvarlarına doğru yürüyen Arnold, grubuna tezahürat yapmalarını emretti. Gürültü kasabanın içinde merak uyandırıyor gibiydi, ama daha fazlasını değil. İçeride, Carleton, Wolfe ile bir madun olarak hizmet etmiş, İngilizlerin birkaç yıl önce Quebec'te kullandıkları aynı strateji tarafından kandırılmayacaktı.
Montgomery, Arnold ile birleşiyor
Sakinlerin sempatisinden şüphe eden Carleton, adamlarını kalenin içinde tuttu. O akşam Arnold, kalenin teslim olmasını talep etmek için ateşkes bayrağı altında bir haberci gönderdi. Arnold, İngilizler elçisine ateş açtığında blöfünün yapıldığını biliyordu. Büyük kalenin yükselen duvarlarının önünde duran Arnold, gücünün büyük doğal kaleye karşı bir hamle yapmak için çok zayıf olduğunu fark etti. Tek umudu, surların içindeki sakinlerin ayağa kalkmasıydı, ama buna dair hiçbir işaret yoktu. Bir saldırı başlatacak ateş gücünden yoksun -adamlarının sadece beş mermisi vardı- ve kasabayı topsuz kuşatmanın faydasız olduğunu fark eden Arnold, geriye kalan tek seçeneğini kullandı ve Pointe aux Trembles'a düzenli bir geri çekilme çağrısında bulundu. Montgomery'nin gelişi.
Montgomery, Montreal'den ayrılmaya hazırlanmadan önce bile, böyle bir saldırının yol açacağı can kayıplarına bakılmaksızın, Quebec'i fethetmenin tek yolunun saldırı olduğu sonucuna gönülsüzce varmıştı. Bir kuşatmanın uzun ve uzamış bir mesele olacağını, ilkbaharda buzların erimesiyle sona ereceğini ve İngiliz takviye kuvvetlerinin St. Lawrence Nehri'nde gezinmesine izin vereceğini düşündü.
Montgomery'nin komutası, hem fetihlerini garnizon yapmak hem de Quebec'e saldırmak için ihtiyaç duyduğu 800'den biraz fazla adamdan oluşuyordu. Kasım ayının soğuk rüzgarları estiğinde, Montgomery Arnold'a yakında Point aux Trembles'da kendisine katılacağını bildirdi. 26 Kasım'da Montgomery, 300 adamla Arnold'a katılmak için Quebec kapılarından önce yola çıktı ve St. John's'u Kaptan Marinus Willett'in komutası altında bıraktı ve Montreal'i Brig'e emanet etti. General David Wooster.
2 Aralık'ta Montgomery, Arnold ile bağlantı kurdu ve Montreal'de ele geçirilen taze giysiler, toplar, mühimmat ve çeşitli hükümler getirdi. Arnold'un aç gazilerinin komutasını üstlenen Montgomery'nin birleşik gücü, yaklaşık 1.000 Amerikan askerinden ve yaklaşık 200 Kanadalı gönüllü alayından oluşuyordu. 5 Aralık'ta Montgomery'nin kuvveti, taze bir kar yağışı ile Quebec'e doğru ilerledi. Montgomery, karargahını St. Roche ve Cape Diamond arasında Abraham Ovaları'nda kurdu ve Arnold'un adamlarını St. Roche'un yarı yanmış banliyösüne yerleştirdi.
Kendine Güvenen Carleton
Amerikalı keskin nişancılar açık pozisyonlarda nöbetçileri yakalarken, Montgomery toprak işleri yapmaya ve altı adet 9 librelik bir pil ve bir obüs yükseltmeye çalıştı.
Amerikalı komutanlar arasındaki mesajları yakalayan Carleton, sömürge güçlerinin gücünün ve idaresinin çok iyi farkındaydı. Arnold'un beyhude meydan okumasından sonra, Carleton, Yarbay Allan MacLean'in Sorel'den 400 acemi asker alarak kuvvetini güçlendirmişti. Bu ek adamlarla, Carleton'ın emrinde artık 1.200 adam vardı. Montgomery'nin ilerlemesini güvenle bekliyordu.
Şiddetli Kanada kışı başlarken, kar birikmeye başladı ve Quebec'in etrafındaki barınaksız tepelerde sert, sert bir rüzgar uğuldadı. Mühimmatının ve malzemelerinin Quebec'i boyun eğdirmeye yetecek kadar uzun sürmeyeceğini fark eden Montgomery, kalenin teslim olmasını talep eden bir ültimatomla bir köylü kadını kaleye gönderdi. Talebini vurgulamak için Quebec surlarının yakınlarına tüfekli askerler yerleştirdi. Ancak Carleton, isyancılarla pazarlık yapmayacağını söyleyerek teslim olmayı bir kez daha reddetti. Amacını vurgulamak için, davulcu bir çocuğa mektubu bir takım maşayla kadının elinden alıp okumadan şömineye fırlattı. Amerikalı keskin nişancılar açık pozisyonlarda nöbetçileri seçtikleri için, Montgomery toprak işleri yapmaya ve altı adet 9 librelik bir pil ve bir obüs yükseltmeye çalıştı.
Batarya tarafından atılan küçük mermiler, garnizona önemli bir zarar vermedi. İkinci bir ateşkes bayrağı altında, Montgomery tekrar Carleton'u teslim olmaya zorlamaya çalıştı. Yine reddedildi. Montgomery, küstahlığının ve silahlarının Carleton üzerinde görünür bir izlenim bırakmadığını açıkça biliyordu. Montgomery, Quebec'in duvarlarını dövecek ağır silahları olmayan, azalan yiyecekler ve sona ermek üzere olan askerler olmadan, topyekün bir saldırıya hazırlandı. Montgomery ve Arnold, hareketlerini kasabadan gizlemek için bir sonraki kar fırtınasını beklemeye karar verdiler, ardından uçurum şehrine saldırdılar. Noel gecesi genel bir inceleme emri veren Montgomery, adamlarına açıkça, "Sonunda fırtınaya gelmeliyiz" dedi.
Saldırı Planı
Carleton, Quebec'in direnmesi için ne yapılması gerektiğini bilen yetenekli bir komutandı. Montgomery'nin saldırısının aşağı kasabaya yöneltileceğini sezerek, savunmasını buna göre ayarladı. Montgomery de yetenekli bir adamdı, ancak Carleton'ın başlıca avantajından, büyük üçgen taş kaleden yoksundu. Bunun yerine, Montgomery şafak öncesi bir saldırı için cesur bir plan tasarladı. Yükselen kayalıkların dibinden geçen yolu takip ederek Montgomery batıdan bir tümene önderlik ederken, Arnold kuzeyden ikinci bir saldırıya öncülük edecekti. Aşağı kasabadaki güçlerini birleştirerek, daha sonra yokuş yukarı yukarı kasabaya doğru süreceklerdi. Aynı zamanda, İbrahim Ovası'na bakan batı duvarlarına karşı sahte hareketler başlatılacaktı.
Hazırlıklar aceleye getirildi. Adamlar, göğüs göğüse bir dövüş bekleyerek, merdivenleri tırmandırıyor, balta ve mızraklarla silahlanıyorlardı. Montgomery, birliklerine ilham vermek için tasarlanmış bir bildiri yayınladı: “Sürekli Başarı ile kızaran, davalarının Adaletine güvenen ve kendilerini koruyan Tanrı'ya güvenen [Amerikalılar], savunulamayan eserlere saldırmak için şevkle ilerleyecekler. arkalarındaki sefil Garnizon tarafından." Bir saldırı bekleyen Carleton, bütün gece kale duvarları boyunca meşaleler yaktı.
Quebec'e Saldırı
30 Aralık Cumartesi öğleden sonra kar bulutları toplandı ve kuzeydoğudan şiddetli rüzgarlar içeri girdi. Nihai emirler verildi ve adamlar, saat 2'de başlayacak olan saldırıyı başlatmak için hazırlandılar. 31'inde sabahın erken saatlerinde, Quebec çevresinde uluyan bir kar fırtınası ile, iki yanlış saldırı planlanandan önce başlatıldı. Albay James Livingston'ın küçük Kanadalı kuvveti St. John Kapısı'na yaklaştı, ancak hızla kırıldı ve kaçtı, Kaptan Jacob Brown'ın Massachusetts adamları, önemli bir etki olmaksızın Cape Diamond kalesine sürekli bir ateş açtı. Şimdi alarma geçen İngiliz garnizonu davul çalmaya ve kilise çanlarını çalmaya başladı. Memurlar, birliklerini geri çevirerek Quebec sokaklarında koşturdu. Aşağı kasabadaki barikatlar hızla dolduruldu.
Sabahın erken saatlerinde İngiliz Çavuş Hugh McQuarters, Plains of Abraham'dan inen fenerlerin ışıklarının yanı sıra sinyal roketleri tarafından uyarıldı. Wolf's Cove'dan doğuya giden patikaya baktığında çok geçmeden bir hareket tespit etti. Dönen karın içinde hareket daha net hale geldi ve sonunda kendini temkinli bir şekilde ileriye doğru ilerleyen bir dizi adama dönüştürdü. Kör edici bir kar fırtınasında, Montgomery'nin adamları Plains of Abraham'dan indi ve Point Diamond'ın çevresinden güvenle geçti. Montgomery, ilk bariyere ulaşıp onu savunmasız bulduktan sonra, adamlarını acele etmeye çağıran haberciler gönderdi. Dar bir geçitten geçerken, tüfek atışları için boşluklar ve üzüm atışıyla dolu iki adet 3 librelik içeren bir kütük ev gördü. Güvenlik kulübesinin içinde, McQuarters, yanan fitiller ile düşmanın yaklaşmasını bekliyordu.
Montgomery, yaklaşık 60 adam ona katılana kadar bekledi. Sonra adamlarını ileri iterek, batarya üzerinde hızla ilerledi. Dolu toptan sorumlu McQuarters ateşini tuttu. Amerikalılar yaklaşık 50 yarda yaklaştılar ve kör edici karda durdular. Önündeki engelin doğasını anlamaya çalışan Montgomery, yavaş yavaş ilerledi, ardından iki ya da üç kişi daha geldi. McQuarters kibriti topun arka kısmına bıraktı. Bir alev levhası fışkırdı ve yıkıcı bir üzüm fışkırması ilerleyen Amerikalıları delip geçti. Montgomery, öncü grubunun çoğuyla birlikte anında kesildi ve ceset kümesini karda ölü olarak bıraktı. Adamların dengesi panik içinde geri düştü. Moral bozuldu, Albay Donald Campbell komutasını devraldı ve katledilen Montgomery ve adamlarının cesetlerini düştükleri yerde bırakarak derhal geri çekilme emri verdi.
Arnold'un adamlarına zarar veren uzun ve zorlu yürüyüş.
Bu arada Arnold, birliklerini St. Charles boyunca uzanan bir yolda tek sıra halinde yönetti. Saray Kapısı'nı rakipsiz geçtiler. Ancak, ana gövde Saray Kapısı'nı geçer geçmez, şehir çanları çalmaya başladı ve davullar genel bir alarm verdi. Yukarıdaki surlardan muazzam bir ateş geldi. Arnold ve adamları tüfek mermilerinin yağdırdığı eldiveni bir milin üçte biri kadar koşturdu. Dar sokağa doğru ilerlerken, iki silahlı bir barikata rastladılar. Bir tüfek mermisi Arnold'un sol bacağına çarptı ve onu ileri doğru kara fırlattı. Kırık bir bacağına rağmen hücuma devam etmeye çalışırken, sonunda savaştan bir mil uzakta bir askeri cerraha götürüldü.
Morgan komutayı devraldı ve adamları ilk bataryadaki lombozlara koştu ve onlara ateş ederken diğerleri merdivenlere tırmandı ve bataryayı hızla taşıdı.Greene, Bigelow ve Meigs kısa süre sonra Morgan'a Virginialılarının ve birkaç Pensilvanyalının başında katıldılar ve yetersiz güçlerini 200 Amerikalıya çıkardılar. Sault au Matelot'un ucundaki ikinci barikata doğru dar bir şeritten hızla aşağı bastırdılar. Barikata ulaştığında, Greene onu taşımak için kahramanca bir çaba sarf etti, ancak duvarlarını ölçeklendirdiğinde bir süngü duvarı ile karşılaştı. Amerikalılar dar sokağın her iki tarafından yoğun ateşe maruz kaldı. İlerleyemeyen veya geri çekilemeyen saldırganlar, hızla etkisiz hale getirildi ve teslim olmaya zorlandı. Birkaç kişi kendi hatlarına geri dönmeyi başardı, ancak Morgan ve diğer 425 sömürgeci esir alındı. Başka bir 60 düpedüz öldürüldü.
Kanada'ya Kampanya Parçalanıyor
Quebec için mücadele sona erdi. Arnold ve Montgomery'nin Kanada'yı ele geçirme girişimi, 31 Aralık'ta uluyan kar fırtınası sırasında öldü. Her şey onun başarısına karşı komplo kurmuştu. Arnold'un vahşi doğadaki uzun yürüyüşü ve Montgomery'nin St. John's'taki gecikmesi, ordularını Quebec'in önüne, kalenin duvarlarını aşmak veya bir kuşatma kurmak için kötü donanımlı yerleştirdi. Takip eden saldırıları Montgomery'nin ölümü ve Arnold'un yaralanmasıyla sonuçlandı. Hızla toparlanan Arnold, Quebec dışındaki kalan ordunun komutasını üstlendi. İnatla kuşatmayı sürdürmeye çalışırken, güçlerini bir araya getirmeye, kaçakların uçuşunu kontrol etmeye ve Montreal'in komutanı uyuşuk Wooster'a, yedekleyebileceği kadar çok adam ve teçhizat göndermesi için yalvarmaya başladı. Wooster çok az yardım gönderebileceğini söyledi. Bu, New York alayının yeniden askere alınmayı reddetmesiyle birlikte, Arnold'un çatışmayı yenileme şansının kaybolmasına neden oldu.
Bu arada, Carleton zamanını Quebec duvarları içinde güvenli bir şekilde bekledi ve kış soğuğunun ve hastalığın Amerikan gücünü daha da azaltmasına izin verdi. General John Thomas, Wooster'ın yerini aldı ve Kanada seferinin komutasını üstlendi. Mayıs 1776'da gelişinden kısa bir süre sonra, İngiliz gemileri St. Lawrence'a yelken açtı, güverteleri İngiliz Ordusunun kırmızı ve beyazı ve 2.000 Alman paralı askerinin mavi ve beyazıyla doluydu. Bu, Amerikalıların Quebec'i ele geçirme umudunu ortadan kaldırdı. Thomas, Montreal'e doğru bir geri çekilme emri verdi. Sömürge ordusu, Richelieu, St. John's, Ile aux Nois, Crown Point ve Ticonderoga'ya doğru yavaş yavaş geri çekilmeye başladı.
John's, Brig. General John Sullivan, geri çekilme sırasında çiçek hastalığından ölen Thomas'ın yerini aldı. Sullivan kısaca Montreal'de bir tavır almayı düşündü, ancak buna karşı karar verdi. Arnold, Schuyler'e şöyle yazdı: "Kanadalıların Koloniler ile birleşmesi -bizi bu ülkeye getiren bir nesne - sona erdi. O halde çok geç olmadan istifa edelim ve kendi ülkemizi güvence altına alalım. Şüphesiz adamlarımızın ve topçularımızın kaybıyla karşılaşacak olan böyle bir üstünlüğe karşı bir savaşı tehlikeye atmaktansa, güvenli bir geri çekilme yapmak daha büyük bir onur olacaktır. Bu argümanlar, kişisel güvenliğim için korku tarafından teşvik edilmemektedir. Ülkeyi terk eden son adam olmaktan memnunum.”
Arnold, arka korumanın sorumluluğunu üstlendi ve son bir tabanca atışı yapmadan ve güneye Isle aux Noix'e giden gemilerde geri çekilen askerlere katılmadan önce İngiliz ordusu görünene kadar bekledi. Oradan, Montgomery'nin ve Arnold'un emirlerinin kalıntıları Crown Point'e geri döndü. Garip bir şekilde, Carleton takibini bıraktı ve geri çekildi ve Ticonderoga'daki titrek garnizonu Amerikan ellerine bıraktı. İddialı Kanada kampanyası yenilgiyle sona ermişti, ancak bir kez daha Amerikan kuvvetleri başka bir gün savaşmak için yaşadı.
Arnold'un Planı - Tarihçe
Arnold&rsquos, samimi bir ortamda makul fiyatlara servis edilen iyi yemekleriyle tanınan tarihi, efsanevi bir Cincinnati şehir merkezi destinasyonudur.
Arnold's Bar and Grill'i oluşturan iki bina 1830'ların sonlarında inşa edildi. 210 East 8th Street'teki bar odası aslında bir berber dükkanıydı ve diğer bina 208, önce bir ahır ve araba evi için kullanılan bitişik avlu ile bir yem deposunu barındırıyordu. Simon Arnold, tavernasını 1861'de Cincinnati şehrinin en eski barı olarak devam eden aynı odada açtı. O zamandan beri barmenler değişti, farklı kurallar artık kadınların herhangi bir kapıdan girmesine izin veriyor ve bir bira fiyatı biraz arttı.
Yasak sırasında bir mutfak eklendi ve Arnold's bir kafeye dönüştürüldü. İkinci kattaki yaşam alanı yemek odaları oldu ve ikinci nesil sahibi Hugo Arnold, üçüncü katta ailesiyle birlikte yaşıyordu. Efsaneye göre küveti, küvet çırçır için kullanılmak üzere ikinci katta bırakmıştır. Küvet biraz meşhur oldu ve bugün (cin olmadan) kaldı.
Arnold ailesinin üç nesli üst katta yaşadı ve doksan sekiz yıl boyunca Arnold's'u işletti. O zamandan beri Arnold's'un sadece dört sahibi daha oldu. Mevcut sahibi Ronda Androski, barı Ronda'nın uzun süredir işvereni Jim Tarbell'den satın aldı ve Arnold's'u Ronda'nın oğlu Chris ve gelini Bethany'nin yardımıyla bir aile şirketi olarak yönetmeye devam ediyoruz.
Yıllar boyunca Arnold's, samimi bir ortamda makul fiyatlara servis edilen iyi yemekler için harika bir üne kavuşmuş ve bunu sürdürmüştür. Tarihinin çoğu boyunca, öncelikle bir gündüz tavernası ve restoran olarak hizmet vermiştir. 1976'da Bay Tarbell bir akşam yemeği programı ekledi ve şimdilerde çok değerli olan avluyu açtı (şehir merkezinde birkaç on yıl sonra ilk açık hava yemek mekanı). Bir sahne yapıldı ve hafta sonları canlı müzik başladı.
Bütün bunlar bugün de devam ediyor ve harika tarih anlayışı ve kültürel çeşitliliği ile Arnold's bu güzel şehirde önemli bir yer edindi.
Ziyaretiniz için teşekkür ederiz ve yakında geri dönün.
Ronda Androski, Sahibi
Şimdi Arnold's Bar and Grill'e ev sahipliği yapan iki bina 1848'de inşa edildi. Simon Arnold, salonunu bugün girdiğiniz aynı odada 1861'de açtı.
Benedict Arnold: Hainin Maskesi Nasıl Düştü?
24 Eylül 1780'de Hartford, Connecticut'ta Fransız müttefikleriyle yaptığı sinir bozucu bir konferanstan sonra ordusuna geri dönerken, George Washington melankolik ruhlarını yükseltmek için biraz neşeye ihtiyacı olduğunu hissetti. Eski dostlarının evinde, askeri yoldaşı Benedict Arnold ve Arnold'un Washington'un küçüklüğünden beri tanıdığı güzel karısı Peggy'nin evinde rahat bir akşam geçirmeyi sabırsızlıkla bekliyordu. Başkomutan akşam yemeğinin tadını çıkarmayı ve iyi bir gece uykusu çekmeyi ve ardından bir sonraki çamuru, şimdi Arnold'un komuta ettiği West Point'teki büyük vatansever tahkimatını teftiş etmekle geçirmeyi amaçlıyordu.
Ancak iş müdahale etti. Yolda Fransız büyükelçisi Chevalier Anne Cesar de la Luzerne ile karşılaştı ve daha kapsamlı müzakereler için ara vermek zorunda kaldı. Geceyi New York, Fishkill'de geçirdi.
Ertesi sabah erkenden, güz göğü aydınlanmaya başlar başlamaz, Washington kesintiye uğrayan yolculuğuna yeniden başladı. Arnold'un karargahına sadece kısa bir yolculuktu, ancak nehir boyunca Washington'un ziyaret etmesi gerektiğini düşündüğü tabyalar vardı. Topların tekerleklerinin tekerlek izleriyle dolu anayola çıkan şeritleri defalarca saparken, arkadaşları - Marquis de Lafayette, topçu generali Henry Knox ve bir yardımcılar sürüsü - sabırsızlandılar. Sonunda, Lafayette (buna göre) Washington'a Bayan Arnold'un onlar için kahvaltı beklediğini hatırlattı.
Komutan cana yakın bir şekilde yanıtladı, "Ah, siz gençlerin hepinizin Bayan Arnold'a aşık olduğunu biliyorum. … Gidip onunla kahvaltınızı yapabilir ve ona beni beklememesini söyleyebilirsiniz.” Lafayette ve grubun çoğu Ekselansları ile kalmaya karar verdi, ancak iki yardımcı, Kaptan Samuel Shaw ve Binbaşı James McHenry, mesajla ilerlemeye devam etti.
Ayrıca bkz. "George Washington, Benedict Arnold, and the Fate of the American Revolution," AMERİKAN MİRASI, Eylül 2017, Nathaniel Philbrick
Teftiş zaman alıyor ve Washington nihayet ağaçların arasından Arnold'un karargahını görene kadar sabah çok ilerlemişti. Robinson's House, Hudson'ın doğu kıyısında, West Point'in yaklaşık bir buçuk mil altındaydı. On sekizinci yüzyılın doğru beyleri, "iki tarafı iğrenç dağlar ve kasvetli ormanlarla çevrili, [ve] görünen bir ev değil, bir mil içinde bir" olan yerin yalnızca "romantik tekillik ve yenilik zevkine" hitap edebileceğini düşündüler. ” Ama Washington sıcak bir karşılamayı dört gözle bekliyordu: Arnold'un sıkı el sıkışması ve tatlı, sarışın, kız gibi Peggy'nin kazanan gülümsemeleri.
Atını hafifçe mahmuzladı ve başıboş, geniş iki katlı malikaneye yaklaştı. Arnolds'u hemen varışından haberdar etmek için dört hafif atlı gönderdiğinden, o dost canlısı çifti kapıda onu karşılamak için beklerken bulmayı umuyordu. Bunun yerine, yüz hatlarında utanç belirirken, tek başına duran, özenle pudralanmış başını eğerek züppe gibi bir genç adam gördü. Washington muhtemelen Arnold'un yardımcısı David Salisbury Franks'i tanıdı. Franks, gergin kıkırdamalarla noktalanan akıcı cümlelerde, Bayan Arnold'un henüz kalkmadığını ve General'in West Point'e gitmek için sudan ayrıldığını belirtti. General, Franks'e Ekselansları için uygun bir karşılama hazırlamak üzere yolda olduğunu söylemişti. Ekselansları kahvaltı yapmış mıydı? Washington yapmadığını söylediğinde, Franks masaya yiyecek almak için fırladı.
Bu selamlama hayal kırıklığı yarattı. Ancak Washington, Belles'in geç uyumasının doğal olduğunu biliyordu ve yüksek subaylara saygı törenlerinin bir ordunun hem görünüşünü hem de disiplinini geliştirdiğine inandığından, Arnold'un kendisi için bir resepsiyon hazırlamasından memnun olamazdı. Rahat bir kahvaltı yaptı. Sonra yaveri Albay Alexander Hamilton'ı herhangi bir haber almak için geride bırakarak, küçük bir grupla, bir mavna ve kürekçilerinin onu West Point'e götürmek için beklediği iskeleye indi.
Kürekçiler kürek çekerken suda dalgalar yarattılar ve kale her zamankinden daha net bir şekilde göründü. Nehrin sarp batı kıyısına tırmanırken geriye doğru meyilli görünüyordu. Suyun çok üzerinde olmayan, ana tabya olan Fort Arnold, canavar bir yengeç gibi dik bir kayalığa yapışmıştı. Çevredeki tepeler yükseldikçe, top için delinmiş surlar ortaya çıkarken, gökyüzüne yakın üç tepenin tepesinde yarı bağımsız kaleler vardı. Labirenti andıran iç içe geçmiş duvarlar ahşap, çim ve taş karışımından yapılmıştır. Yamaçlardaki yara izleri, taş ocakçılığının yeşillendirilemeyecek kadar yeni olduğundan bahsediyordu ve kaya ve kütük yığınları inşaatın henüz planlanmış olduğunu gösteriyordu. Washington, nehrin aşağısında kısa bir mesafenin, devasa kütükler üzerinde duran muazzam bir demir zincirin halkaları üzerinden kıyıdan kıyıya aktığını biliyordu. Bu noktada ana top eğitildi.
Kale yaklaştıkça Washington yerinden oynamış olmalı. Bu, Kıta Ordusu tarafından yaratılan tek gerçek güçlü nokta olan komutasındaki büyük mühendislik başarısıydı. Bunu yurt dışından gönüllü mühendisler tasarlamıştı. Üç yıldan fazla süren yoğun çalışma sırasında askerler yükselen surları şekillendirmişti. Acıyla büyütülen şişirilmiş dolarlar milyonlar tarafından harcanmıştı. Benedict Arnold -Washington'a göre öyle sanıyordu- garnizonu Başkomutan'a askeri bir selamlama için hazırlarken, kale orada, berrak sonbahar havasında dingin duruyordu.
Washington'un mavnası sahile ve iskeleye yaklaştıkça, bunların şaşırtıcı bir şekilde boş olduğu ortaya çıktı - hiçbir subay telaşı erkekleri sıraya sokmadı, sadece her zamanki nöbetçiler uykulu bir şekilde volta attı. Washington daha sonra kalenin mukim komutanı Albay John Lamb'in ana tabyadan dik yoldan aşağı koşarak geldiğini gördü. Washington karaya çıktığında hala nefes nefese olan Lamb, uygun bir karşılama hazırlamadığı için özür diledi. Keşke bilgilendirilseydi!
Washington'un ürkütücü sorgusuna Lamb, o gün Arnold'u görmediğini söyledi. Bu garip görünüyordu ama tabyaların altında çeşitli iniş yerleri vardı. Belki de Arnold başka bir yoldan gelmişti.
Muayene başladı. Washington tepelere tırmanırken, sığınak kapılarından süzülürken ve silah mevzilerini ziyaret ederken, her yerde Arnold'u istedi. General daha sonra “Kimse bana nerede olduğu hakkında bilgi veremezdi” diye yazdı. "Orada olacağımı bildiğinde davranışlarının uygunsuzluğu beni çok etkiledi." Washington giderek daha endişeli hale geldi. "Aklım beni yanılttı, [ama] gerçek neden hakkında en ufak bir fikrim yoktu."
Washington daha sonra, görevi “en kritik durumda” bulduğu konusunda ısrar edecekti. Ancak, muhtemelen o zamanlar bu konuda özellikle üzgün değildi. İplerden bazıları zayıf, kırık veya bitmemiş olsaydı, iş yavaş ilerliyor gibi görünse, şaşırması pek mümkün değildi. Mükemmellik, Kıta Ordusu'nun üzerinde nadiren geziniyordu.
Arnolds'daki akşam yemeği saat dörde ayarlanmıştı. Washington teftişini, kürekçilerinin onu üç buçukta Robinson's House'a geri götürmesine izin vermek için zamanında tamamladı. Nehir kıyısındaki sarp kayalıklardan endişeyle yukarı çıktı, ama açılan kapı yine ne Arnold'u ne de Peggy'yi ortaya çıkardı. Onu karşılayan Alexander Hamilton oldu. Hayır, Hamilton Arnold hakkında hiçbir şey duymamıştı. Hayır, Peggy yatak odasından çıkmamıştı, rahatsız olduğu haberini yollamıştı.
Washington, kendisine tahsis edilen odaya giden bir koridor boyunca yürüdü ve yemek için tazelenmeye başladı. Kapı çalınmıştı. Hamilton elinde bir avuç kağıtla geldi. Washington pakete uzandı ve okumaya başladı.
Aynı kattaki başka bir odada, Hamilton aniden kapıyı açtığında Lafayette bulaşık yıkıyordu. Marki'ye, Ekselanslarına hemen katılması için yalvardı. Lafayette koridorda koşarak Washington'u duygudan titrerken buldu. "Arnold bize ihanet etti!" Washington bağırdı. "Şimdi kime güvenebiliriz?"
Adamlar mantıklı düşünmek için yeterli kontrolü yeniden kazanır kazanmaz ilk iş, pek çok makaleyi dikkatli bir şekilde inceleyerek durumun tam olarak ne olduğunu belirlemekti. Karakol komutanı Yarbay John Jameson'dan, 23 Eylül Cumartesi günü Croton Nehri'nin ötesindeki İngiliz hakimiyetindeki bölgede üç düzensizin sinsice dolaştığını belirten bir kapak mektubu (şimdi kaybolmuş olsa da) olmalı. sivil giyimli yalnız bir binici. Adının John Anderson olduğunu belirten binici, o kadar garip davrandı ki, onu soydular. Ayakkabılarında belgeler buldular. Jameson adamı tutuyordu ve burada belgeleri iletiyordu.
“John Anderson”ın satırlar arasında hareket etmesine izin veren resmi bir pas vardı - Benedict Arnold tarafından yapıldı. Ayrıca Arnold'un elyazısında Washington'un bir savaş konseyi verdiği gizli bilgilerin bir dökümü, West Point hakkında bir kuşatmacı için faydalı olabilecek sayfalarca materyal ve Arnold'un ölüme ya da ölüme mahkum ettiği kalenin 3.086 askerinin, vatanseverlerin kabaca bir muhasebesi vardı. ele geçirmek.
Pakete sonradan eklenen bir mektup, zarif bir yazıyla titizlikle işlenmiş bir mektuptu. Tutukluya ait olduğu ortaya çıktı: "Ekselanslarına yalvarırım, zihnimdeki herhangi bir değişikliğin ya da güvenliğim için endişe duymamın, beni size hitap etme adımını atmaya teşvik etmeyeceğine, ama bunun kendimi bundan emin olmak için olduğuna ikna edeceğim. hain amaçlar veya kişisel çıkarlar için ortalama bir karaktere büründüğüm suçlaması, beni harekete geçiren ilkelerle ve yaşam durumumla bağdaşmayan bir davranış. … Elinizdeki kişi, İngiliz ordusunun Adjutant Generali Binbaşı John André.”
André, bir general için, bir hasmının sallantılı sadakatinden yararlanmaya çalışmak için meşru bir "savaşta elde edilen avantaj"dı, diye devam etti. Böyle bir amacı ilerletmek için, “Her iki ordunun görevlerinde olmayan yerde, bana istihbarat verecek bir kişiyle buluşmayı kabul ettim, bu amaçla savaş adamı Vulture'da [Hudson] geldim ve kıyıdan bir tekneyle sahile götürüldü. Oradayken, günün yaklaşmasının geri dönmeme engel olacağı ve ertesi geceye kadar saklanmam gerektiği söylendi. Alaylarımdaydım ve kişiliğimi oldukça riske atmıştım.”
André'nin açıklamasının geri kalanı, Washington'un daha sonra söylediği gibi, "bir casus tanımına girmediğini göstermek" içindi. André, Amerikan hatlarının gerisinde, kendi iradesi dışında ve bilgisi dışında yürütüldüğünü yazdı. Bu nedenle, kontrolünün dışındaki koşullar tarafından üniformasını çıkarmaya ve sivil bir kılık giymeye zorlanmıştır. Aslında bir savaş esiri olmuştu. "Kaçışımı gerçekleştirmek zorundaydım. … Bazı gönüllüler tarafından Tarry Kasabası'na götürüldüm.”
Washington tüm belgeleri okuduktan sonra soru ne yapılması gerektiğiydi. Pencereden dışarı bir bakış, nehir yukarı esen rüzgarın İngiliz gemilerini New York Limanı'ndaki demirleme noktalarından West Point Arnold'a açıkça ihanet etmek niyetiyle taşımak için ideal olduğunu gösterebilirdi. Washington, diğer subayların komploya ne ölçüde dahil olduğunu bilemiyordu, André'nin yolunun kesilmesine rağmen, mükerrer belgelerin İngilizlere ulaşmadığından emin olamıyordu. Ancak baskın duygular, Washington'un ilk görevinin nesli tükenmekte olan kaleyi korumak için her adımı atmak olduğuna karar vermesini engelledi.
Washington'a göre en önemli düşünce, haini yakalayıp asmaktı. Arnold'la kahvaltı yapan McHenry, kötü adamın kendisini “bir dereceye kadar ajitasyona” sürükleyen bir mektup aldıktan hemen sonra ortadan kaybolduğunu bildirmesine rağmen, Washington, Arnold'un André'nin yakalanmasından haberdar edildiği ve kesinlikle yaptığı sonucunu kabul etmeyi reddetti. Aradan geçen beş saat boyunca kaçışını. Belki de sınırların içinde bir yerlerde gizleniyordu, hâlâ tehlikesinden habersizdi. Washington, bu koşullar altında, Arnold'u ihanetin keşfedildiği konusunda uyarabilecek herhangi birine işaret edecek hiçbir hareket yapılmaması gerektiğini düşündü. Her şey her zamanki gibi devam ederken, Hamilton ve McHenry, en hızlı atların onları taşıyabileceği kadar hızlı bir şekilde, Arnold'un mavnasını durdurabilecek kalelerin ve kuvvetlerin olduğu, nehrin sekiz mil aşağısındaki King's Ferry'e "eğer geçmemiş olsaydı. ”
Hamilton ve McHenry, Arnold'un kıdemli yardımcısı, ateşi ile yatakta olan Yarbay Richard Varick, Washington'un odasına girdikten kısa bir süre sonra. Kızarmıştı, biraz dengesizdi ve açıkça güçlü bir duygunun pençesindeydi. Bayan Arnold'un delirmiş gibi göründüğünü söyledi.Koridorlarda yarı giyinik olarak koşmuştu ve onu yatağına geri yatırdıktan sonra, "kafasında sıcak bir demir vardı ve General Washington'dan başka hiç kimse onu çıkaramaz" diye haykırdı. Ekselansları lütfen kederli hanımefendiye gider mi?
Washington merdivenleri Peggy'nin odasına çıkardı. Dağınık yatağında, saçları dokunaklı yüzünün etrafında uçuşuyor ve gece kıyafetleri ters çevrilmiş halde sergileniyordu, bu yüzden Hamilton'a, "güzelliğin tüm tatlılığı, masumiyetin tüm sevimliliği, bir eşin tüm şefkati ve tüm sevgisi" söylendi. anne şefkati. … Bir an çıldırdı, bir an gözyaşlarına boğuldu. Bazen bebeğini göğsüne bastırırdı.” Bebeğini gözleri kocaman açtı ve ziyaretçilerinden habersiz görünüyordu. Sonunda Varick, "General Washington var," dedi.
Washington onun üzerine eğilirken, yüz hatları acımayla işliyordu, onun yüzüne sert bir şekilde baktı.
"Numara! Orası Washington değil!”
Yavaşça onu ikna etmeye çalıştı.
"Numara!" çıplak, biçimli kollarıyla bebeğini korumak için işaret ederek tekrar ağladı. "Hayır, Albay Varick'e çocuğumu öldürmesinde yardım edecek olan adam General Washington değil."
Washington onu etkisiz hale getirmek için uğraştı, ancak sonunda onun gerçekten Washington olduğunu kabul ettiğinde, onu sadece “çocuğunu öldürmek için bir komplo içinde olduğu” için azarlamak içindi. Kocası, diye haykırdı, onu koruyamadı: "General Arnold asla geri dönmeyecek, gitti, sonsuza dek orada, orada, orada: ruhlar [onu] oraya taşıdı. ..." Tavanı işaret etti. "Kafasına sıcak ütüler koymuşlar."
Güzel bayan çıldırıp el kol hareketi yaparken, kıyafetleri bazen gizlenmesi gereken tılsımları ortaya çıkarmak için ayrılıyordu. Sonra bebeğini bir kenara iter ve yatakta aşağı doğru dönerek bir gözyaşı akışıyla şilteye yapışırdı. Sonunda, onun güvencelerine karşılık veremeyeceğini anlayan Washington, masum olduğundan asla şüphe etmediği bir güzele böylesine acı çektirdiği için muhtemelen Arnold'dan daha da fazla nefret ederek ne yazık ki uzaklaştı.
Peggy'nin başından beri komploda olduğu ve hatta bunu kışkırtmış olabileceği, gerçekten de, 1930'larda ilgili İngiliz karargah belgeleri kamuoyuna açıklanana kadar bir sır olarak kalacaktı. Her durumda, Washington her zaman adil seks ile savaşın karanlık duyguları arasında bağlantı kurmaktan kaçındı. Kaçmadan önce Arnold tarafından ihanetin ortaya çıktığı konusunda uyarılmış olan Peggy, saray komutanını onun çok haksızlığa uğramış bir melek olduğuna ikna etmek için bu kadar ağır duygusal toplar kullanmasına gerek yoktu. Kocasının suçluluğunun ortaya çıkardığı her türlü imadan onu korumaya kararlı bir şekilde yatak odasını terk etti.
Merdivenlerden aşağı indi ve oturma odasındaki huzursuz bir grup subaya katıldı. "Bayan. Arnold hasta," dedi Washington, "ve General Arnold uzakta. Bu nedenle akşam yemeğimizi onlarsız yemeliyiz.”
Varick daha sonra, "Ateşim yüksekti," diye yazdı, "ama masanın başında görev yaptı." Hem o hem de komploda yer almayan Franks, şimdiye kadar Arnold'un düşmana gittiği sonucuna varmışlardı. Gerçek bir kanıt olmadan üstlerini suçlamak istemeyen ve eğer bir ihanet meydana gelirse şüphe altında kalacaklarını anlayanlar, Washington'u ne bildiğini ve onlara karşı ne hissettiğini gizlice izliyorlardı. Washington ve ekibi aynı zamanda gizlice suçluluk belirtileri için onları izliyorlardı. Lafayette, "Asla", "daha melankolik bir akşam yemeği var mıydı? General sessiz ve çekingendi ve hiçbirimiz ne düşündüğümüzden söz etmedik. … Kasvet ve ıstırap her zihni kaplamış gibiydi ve General Washington'u hiçbir koşuldan bu kadar etkilenmiş görmemiştim.” Ancak Washington'un nezaketi onu terk etmedi. Varick, "Ekselanslarının bana karşı her zamanki nezaketi ve nezaketiyle davrandığını" kaydetti.
“Bol” ama neredeyse hiç dokunulmamış yiyecekler sonunda temizlendi. Taraflar ayrıldı. Bir süre sonra Washington, Varick'ten şapkasını takmasını istedi. Dışarı çıktıklarında Washington ona Arnold'un hainliğinden bahsetti. Sonra (Varick böyle yazdı), “incelik, hassasiyet ve nezaketle” Washington, “Binbaşı Franks veya benim için en ufak bir şüphe nedeni olmamasına rağmen” ikisinin kendilerini tutuklanmış olarak görmeleri gerektiğini belirtti. "Sonra ona bildiğim her şeyi anlattım."
André iki günden fazla bir süredir tutsaktı. Gerçekten de uyarı vermeyen zayıf bir casus ağı olurdu ve gizlilik yoluyla elde edilecek herhangi bir kazanç umudu sona ermiş gibi görünüyordu. Rüzgar hala nehir yukarı esiyordu. Arnold, komplodaki ortakları olan memurları kilit pozisyonlara yerleştirmiş olsaydı, yine de emirlerini yerine getiriyorlardı. West Point uyarılmamıştı. Ancak Washington hala aktif bir adım atmadı. Arnold'a hayran olan ve ona güvenen ve kişisel olarak ihanet etmesi düşünülemez olan adam, Varick'in "en etkileyici ve keskin kaygı ve sıkıntı" dediği şeyin karanlık labirentlerinde daireler çiziyordu.
O akşam altı ile yedi arasında Washington, King's Ferry'de Hamilton'dan Arnold'un Vulture'a, "André'yi getiren ve sonra nehre demirleyen İngiliz savaş gemisine" kaçtığını belirten bir mektup aldı. Hamilton, "Projenin devam edeceğine inanmıyorum," diye devam etti Hamilton, "yine de Arnold'un garnizonla, şu anki zayıflığı içinde düşmanı bu gece darbe yapmaya teşvik edecek türden düzenlemeler yapmış olması mümkündür."... Bir telaş,” Hamilton New Jersey'deki ana ordunun komutanı General Nathanael Greene'e “yürümeye ve hatta bir tugayı bu şekilde ayırmaya hazır olmasını” bildiriyordu. Washington'un "kaybedecek zaman olmayabileceğinden" onaylayacağını umuyordu.
Hamilton, Vulture'dan King's Ferry'e gönderilen iki mektubu ekledi. Her ikisi de Arnold'un tanıdık el yazısıyla yazılmıştı. Washington'a hitap eden kişi, küstahça, yanlış yola sapanlar ne düşünürse düşünsün, Arnold'u İngilizlere taşıyanın gerçek vatanseverlik olduğunu iddia etti. İkinci mektup Peggy'ye yazılmıştı. Washington, Arnold'u yakalamaya çalışmak görevinin olmasına rağmen, kocasının güvende olduğunu söyleyerek endişesini gidermekten mutlu olduğunu söyleyen bir mesajla birlikte, onu açılmadan yukarı gönderdi.
Washington, Hamilton'a, yaverin kendi başına yaptığı şeyi yapmasını emretmemek konusunda ihmalkar davrandığını fark etmesine pek yardımcı olamazdı: ana ordunun komutanını hazırlıklı olması konusunda uyarın. Bu farkındalık artı Arnold'un gerçekten kaçtığı haberi onu uyuşukluğundan kurtarmış gibi görünüyor. Bir dizi acele gönderide, Arnold'un işbirlikçi yerleştirmiş olabileceği ileri karakollardaki komutanları değiştirdi ve West Point'i uyararak, takviye edilmesini ve bir saldırıya hazır hale getirilmesini emretti.
Washington'un West Point'i korumak için harekete geçmekteki uzun ve tehlikeli gecikmesi, General'in sarsılmaz mükemmelliğine ilişkin geleneksel imaja katkıda bulunmayan bir konu olarak bazen tarih kitaplarında göz ardı edilir. Gerçeklerin farkında olan en büyük biyografisinin yazarı Douglas Southall Freeman, Washington'un harekete geçmek için "durum hakkında yeterince" bilgisinin akşama kadar olmadığını belirterek bunları açıklamaya çalıştı. Bununla birlikte, Washington'un nihayet verdiği emirlerin çoğu belirli bir bilgiye bağlı değildi ve her durumda, West Point'teki duruma en aşina olan subay Albay Lamb, Washington'la birlikte kaleden Robinson's House'a dönmüştü ve danışma. Gerçek şu ki, Washington'un zihni öyle bir kargaşaya sürüklendi ki, bir süre hareketsiz kaldı, net düşünmekten acizdi.
Neyse ki, herhangi bir zarar çıkmadı. Gece boyunca rüzgar nehirden aşağı eserek değişti, İngilizlerin Arnold'un ihanetinden herhangi bir doğrudan askeri avantaj elde etme olasılığını sildi. Gerçekten de, herhangi bir acil eylem planlamamışlardı. Arnold ve André'nin gerçekten bir plan yaptıklarını bile bilmiyorlardı, ta ki Arnold, Akbaba'nın yanında belirip André'nin her şeyi ele veren yakalanmasını haber verene kadar şaşkınlık içindeydiler.
Başarılı bir İngiliz saldırısı olasılığı ortadan kalktıkça, Robinson's House'daki ani gerilim azaldı. Bununla birlikte Washington, keşfedilecek daha fazla hain olup olmadığını sorgulamak ve bu kadar göze çarpan bir subayın ihanetinin halihazırda işaretlenen Devrimci davaya psikolojik olarak zarar vermesinin nasıl önlenebileceğine dair ürkütücü sorunla yüzleşmek için kendi duygularını ele almak zorunda kaldı.
"Washington'un duygularına en yakın insan sorunu, "yüzü ve gençliği [Lafayette'in yazdığı gibi] onu çok ilginç kılan" yirmi yaşındaki Peggy'ydi. Sabah, önceki gün yaşadığı histeriye dair hiçbir anısını kabul etmedi ve şimdi gözyaşları içinde de olsa, dürüstçe, "ülkesinin kızgınlığının onun üzerine çökeceğinden" endişesini açıkça dile getirdi. Washington, onu New York'taki kocasına ya da Philadelphia'daki babasına göndermeyi teklif ettiği tüm sempati ve ciddi güvenceydi. Franks'in ona Philadelphia'ya kadar eşlik ettiği başarısız olan komploya sırtını dönmeyi seçti. Lafayette, Luzerne'e, "Eğer ona büyük bir nezaketle davranılmazsa, General Washington için son derece acı verici olurdu" diye yazdı.
Washington'un emriyle, André'nin Amerika'nın elindeki topraklara girmesiyle ilgilendiği bilinen çeşitli kişiler şimdi Robinson's House'da toplanmıştı. Onlarla bizzat görüşen Washington, yalnızca bir adamın yargılanmak için yeterince suçlandığına karar verdi. André'nin Amerikan hatlarının gerisinde yol arkadaşı olarak görev yapan yerel toprak sahibi Joshua Hett Smith'ti. Sonunda, Smith'in bir kötü adamdan ziyade bir aptal olduğu kanıtlandı. Arnold'un kendisine söylediği şeye inanmıştı: André bir İngiliz değil, bir Amerikan casusuydu ve ona yardım etmek vatanseverlik göreviydi. Adlarının aklanabilmesi için kendi istekleriyle askeri mahkemeye çıkarılan Varick ve Franks'in tamamen masum oldukları kanıtlandı. Arnold'un yalnız bir kurt gibi davrandığı sonucuna varıldı.
André karargaha getirildikten sonra, Washington onu "ilk yeteneklere sahip bir adam" buldu ve ona davrandı, bu yüzden Briton Clinton'a "büyük bir dikkatle" yazdı. André gerçekten de Washington'un kalbini burkacak bir tutsaktı. Fransız kökenli, Londra'da doğmuş olmasına rağmen, Washington'un sevgili Lafayette'ine mizaç açısından belirgin benzerlikler vardı, aynı zamanda Washington'un oğlu olacak kadar gençti. Hızlı, değişken, parlak, şövalye ve kişisel onurla çok ilgiliydi. Ölümcül bir tehlike durumunda, neredeyse insanüstü bir kontrol sergiledi - Lafayette de yapabilir miydi? Kendisini esir alan kişilerin huzurunda çekicilik, zarafet ve neredeyse rahat bir tavırla davrandı.
Washington için, ilgili tüm subaylar gibi, André'nin durumu özellikle dokunaklıydı çünkü genç adamın kendi romantik aceleciliği onu on sekizinci yüzyılın kendi konumunun çok altında gördüğü bir çıkmaza sokmuştu. Beyler casus ustaları olabilir, ancak kendileri kılık değiştirmezler ve düşman hatlarının arkasında dolaşmazlardı. André, normal üniformasıyla yüksek bir resmi sıfatla karaya çıktığını ve Arnold tarafından bir Amerikan karakoluna girmesi için kandırıldığını iddia etmeye devam etti. Oraya vardığında, tartışması böyle devam etti, İngiliz üniformasını giydiği sürece muhtemelen kaçmış olamazdı. Tutsaklar için Arnold'a duyulan nefret bunu inandırıcı kıldı, ancak André'nin sivil giysiler içinde yakalandığı, suçlayıcı belgeler taşıdığı ve bir casus olarak çalıştığı gerçeği değişmedi. Bunun için belirlenmiş ceza, bir beyefendinin ölümü değil, vurularak öldürülmesi değil, darağacından sarkıtılan bir uşak ölümüydü.
Durumunun acımasızlığı, André'yi yüksek bir “açık sözlülük” çizgisine teşvik etti. Duruşmasını yürüten generaller kuruluna o kadar çok itiraf etti ki, karar kaçınılmazdı. Kurul, “Düşmandan gelen bir casus olarak kabul edilmesi gerektiğine ve Milletlerin Yasası ve uygulamalarına uygun olduğu görüşüne göre, ölüme maruz kalması gerektiğine” karar verdi.
Washington, André'den, mahkumun gururlu unvanı olan İngiliz Ordusuna Adjutant General ile imzaladığı bir mektup aldı: Onurlu arayışlara adanan bir yaşamın bilinciyle ölüm korkusunun üstesinden geldi ve bana verebileceği hiçbir eylemle lekelenmedi. Ekselanslarıma bu ciddi dönemde yaptığım ve son anlarımı yumuşatmak için yaptığım talebin geri çevrilmeyeceğine güveniyorum. Bir askere duyulan sempati, kesinlikle Ekselanslarını ve askeri mahkemeyi, ölüm şeklimi onurlu bir adamın duygularına uyarlamaya teşvik edecektir. Efendim, ümidim olsun ki, karakterimde sizi bana karşı saygıyla etkileyen herhangi bir şey varsa, eğer talihsizliklerimde beni kırgınlığın değil de politikanın kurbanı olarak görüyorsa, bu duyguların işleyişini göğsünüzde deneyimleyeceğim. darağacında ölmeyeceğimi bildirdim.
Bir beyefendi olarak Washington'un etkileyici bulmadan edemeyeceği bir düşünceydi ve idamlardan her zaman mutsuzdu. Daha da kötüsü, parlak genç subayları André'ye hayranlık ve acıma ile neredeyse bayılacaklardı. Mahkumun kişisel bir çağrıda bulunduğu Hamilton özellikle ısrarcı, hatta kaba davrandı ve Washington André'nin vurulmasını kabul etmeyince öfkeyle gitti. Hamilton, "Bazı insanlar," diye homurdandı, "sadece politika güdülerine duyarlıdır!" Yine de Washington başka seçeneği olmadığını hissetti. İngiliz propagandası Andre'nin tutuklanmasının bir vahşet olduğunu haykırıyordu. Eğer bir casus gibi idam edilmemiş olsaydı, bu onun gerçekten bir casus olmadığının ve sebepsiz yere öldürüldüğünün kanıtı olarak kabul edilecekti.
André, Clinton'ın kalbinde Lafayette'in Washington'da yaptığı pozisyonun aynısını işgal etti. Satırların ötesinde, Clinton'un arkadaşının Arnold'a resmi bir göreve gittiğinde ısrar ettiği ve daha sonra Arnold'un bölgedeki komutan olarak verme hakkına sahip olduğu emirlere itaat ettiği konusunda ısrar ettiği mektuplar geldi. Bu argüman aldatıcıydı (bir casus, boyun eğdiği hainin emirlerine itaat ettiği için suçsuz değildir) ve aynı zamanda Andre'nin, Arnold'un onu bilgisi dışında ve iradesi dışında Amerikan hatlarının gerisine taşıdığına dair kendi iddiasıyla da çelişiyordu. Bununla birlikte Washington, Clinton'un endişesinde, "suçludan daha talihsiz" olarak gördüğü ve "karakterinde ilgilenilecek çok şey olan" genç adamı kurtarma şansı gördü.
Washington “ağlayabilir”, ancak “titizliğin gerekliliğini” kabul etti: Ordu, Amerikan halkının gözünde yargılanmakta idi. İngiliz ajanını açıkça esirgemek, ihanet konusunda yumuşaklık olarak yorumlanacaktır. Ama Washington'ın darağacında gerçek, iğrenç suçluyu ikame edebileceğini varsayarsak?
Hafif piyadeden Yüzbaşı Aaron Ogden'ın, André'nin mahkum edilmesinden sonraki sabah saat sekizde New York, Tappan'da bulunan karargahta görünmesi emredildi. Sürpriz bir şekilde, Ekselanslarını kapının dışında onu beklerken buldu. Washington, İngiliz hatlarına ateşkes bayrağı altına alması için ona bazı mektuplar verdi ve daha sonra talimatlar için Lafayette'in çadırına gitmesini söyledi. Lafayette de onu heyecanla bekliyordu. Washington'un kişisel olarak yapamayacağını öneren Lafayette, Ogden'i İngiliz komutanına “Eğer Sir Henry Clinton …
Ogden söyleneni yaptı ve bayrağıyla karşılaşan İngiliz subayı bir ata atladı ve dörtnala uzaklaştı. İki saat sonra asık bir suratla ve sözlü cevapla geri döndü: "Bir kaçak asla pes etmez." Ayrıca, üst düzey bir İngiliz heyetinin André için aracılık etmek üzere Amerikan hatlarına geleceğine dair yazılı bilgi getirdi.
Ortaya çıkan toplantı yararsızdı. İngiliz temsilcilerin, Washington'a yazılı olarak sunulmuş olan argümanlardan başka sunacak hiçbir şeyleri yoktu. Derin bir hayal kırıklığına uğrayan Washington, infazı ertesi gün, 2 Ekim öğlen olarak belirledi.
André'nin hapsedildiği yerden darağacına giden ürkütücü alay, ölüm yürüyüşünün kapalı pencerelerden bile vuracağı Washington'un karargahının yakınından geçecekti. Acı çekenlere umut vermek için Washington ona nasıl idam edileceğini bildirmemişti ve genç İngiliz beyefendinin darağacını gördüğü o korkunç an olacaktı. Düşünmek için hoş bir an değildi.
İnfaz sona erdiğinde Washington, gözyaşları içinde adamlarla çevriliydi. André'nin cellat için boynunu nasıl açtığını ve düğümü sağ kulağının altına nasıl yakınlaştırdığını anlattılar. Son sözleri, “Bundan başka söyleyecek bir şeyim yok beyler. Kaderimle cesur bir adam olarak karşılaştığıma hepiniz şahit olacaksınız.”
Washington'un karargahında, İngiliz hatlarından gecikmiş bir gönderi göründüğünde gözler hala ıslaktı. Bu, Benedict Arnold'dan, André idam edilirse kişisel olarak “ordunuzdaki bu tür mutsuz insanlara misilleme yapmak için her türlü görev ve onur bağıyla bağlı olduğumu düşüneceğim” tehdidinde bulunan bir mektuptu. … Bunun sonucunda dökülebilecek kan selinden, Ekselanslarının adil bir şekilde sorumlu tutulacağına gökleri ve yeri şahit tutuyorum!”
Washington, Arnold için "onun kalbinin alçaklığını tanımlayabilecek hiçbir terim yok" diye yazdı. Kısa bir süre sonra, haini New York City'deki evinden kaçırmak ve onu vatansever tezahüratlara asılmak üzere canlı çıkarmak için ayrıntılı bir komplo başlattı (ki bu da başarısız oldu) (bkz. .
İngiliz propagandacıları, ihanetini gerçek bir vatanseverlik olarak nitelendirdiği ve eski arkadaşlarını onu taklit etmeye çağırdığı Arnold'a atfedilen ifadeleri çürüttükçe, vatana karşı nefret ulusu sardı. Düşmanları olmayan Washington, geçmişte Arnold'u West Point'te bizzat komuta ettiği sivil yetkililere sürekli olarak desteklemişti. Ve Devrimci liderliğin tüm muhafazakar kanadı, Pennsylvania hükümetini kontrol eden radikaller tarafından saldırıya uğradığında Arnold'u destekledikleri için, ortaklaşa suçluluk suçlamasıyla karşı karşıyaydı. Bu radikallerin lideri olarak Joseph Reed, Washington'un haine karşı büyük bir kayırmacılık gösterdiğini göstermek için jestler yaptı, ancak Reed bile gönülsüzdü - görünüşe göre çabalarını çabucak terk ettiği için memnun görünüyordu. Sonunda, Pennsylvania radikalleri Peggy'yi babasının Philadelphia'daki evinden sürmekle yetindiler.İngiliz hatlarının gerisindeki ihanette ortağına katılmak zorunda kaldı.
Modern bir “süper vatansever” ayak takımının bu konuyla ilgili neler yapmış olabileceğini düşününce insan titriyor. Bununla birlikte, atalarımız, istikrarsız ulusal birliği parçalamak için her türlü ayartmaya direndiler. Washington'un kendi tutumu, başka bir Amerikalı general olan Robert Howe'un İngilizlerin maaşında olduğuna dair bir söylentiyi reddetmekle ifade edildi. Board of War'a, "keşiflere yol açabilecek herhangi bir ipucunu ihmal etmemeleri gerektiğini, ancak diğer yandan, yeterli kanıt olmadan şüpheleri kabul etmede veya bunlara devam etmede eşit derecede ihtiyatlı olmamız gerektiğini" yazdı. Kıskançlık ekerek bizi olabildiğince oyalamak düşmanın politikası olacaktır…”
Washington, Arnold'a karşı olan popüler duyguyu, komplonun boşa çıktığı için minnettarlığa dönüştürmek için çalıştı. "Savaşın başlamasından bu yana hiçbir durumda," dedi, "Tanrı'nın araya girmesi, West Point'in karakolunu ve garnizonunu Arnold'un alçak hainliğinden kurtarmaktan daha belirgin görünmedi."
Arnold'un vizyonunun gücü
“Her zaman buna inandım bir vizyona sahip olmalısın seni motive etmek ve çok çalışmak için.”
Arnold'un vizyonu, dünya ağır siklet şampiyonlarını ilk gördüğünde erken çocukluk döneminde doğdu. Özellikle, nasıl olduğunu hatırlıyor. Tommy Kono 1961'de Bay Universe unvanını kazandı. Bu vücut geliştiricilerin ardından Arnold ve kendi vizyonunu geliştirmeye başladı.
de 15 yaşArnold, gerçek bir vücut geliştirmeci olarak eğitime başlamaya karar verdi. “Kahraman, özenli adamları takip etmeye başladım ve dergiyi okudum. Reg Park, kapak sayfasında Herkül olarak tasvir edildi.” Dergi, Reg'in hayatını ve nasıl Bay Universe haline geldiğini anlattı. Arnold'un gelecekteki başarısına giden yol, derginin bu sayısıdır. “Hayatımda kaybolma hissim olduysa, bu hisler bir anda yok oldu. O zamandan beri, yön bende. Eğitilemeyecek özel bir yeteneğim olduğunu fark ettim. Olayları çok net görme yeteneği. Arnold, Londra'daki sahnede Reg Park'ı görmek yerine kendini orada gördü. “Etrafımda yüzlerce vücut geliştirici gördüm, kupa tutmak ve herkesi duymak adımı zikretmek.”
Arnold, her şeyden çok bir zafer vizyonuyla motive oldu. “o kadar güçlüydü ki ben disipline bile ihtiyacı yoktu – Her gün spor salonuna gitmek beni cezbetti. Her eğitimin beni bir adım daha yaklaştırdığını biliyordum. bu güzel vizyonu gerçeğe dönüştürmek. Hayatım tek bir yöne gitti – Bay Universe, eğitim ve şekillendirme.”
yaşında 20Arnold amacına ulaştı ve tarihteki en genç Bay Universe oldu. Arnold, zaferin tadını çıkarmak ve rahatlamak yerine daha da fazla antrenman yapmaya karar verdi. “şüphesiz olduğumu hissettim vücut geliştirmede yeni bir umut. Ama yine de olmak istediğim yere ulaşamadım. Bay Universe olmak, Altın Eldiven'i veya Boks'ta Olimpiyat Oyunlarını kazanmak gibidir – harika, ama en iyi boksör olmaktan çok uzak.”
Ama Arnold sadece harika bir vücut geliştirici olmak istemedi, en iyisi olmak istedi. “Biraz zamanımı alacağını anladım. Amerika'da, sıra dışı vücut geliştiriciler Serge Nubret ve Dave Draper daha ayrıntılı, daha popüler ve daha sofistike pozlar veriyorlardı.”
Arnold 21 yaşındayken, Amerika'ya taşındı ve insanlar onu hemen fark etmeye başladılar. “Benim hakkımda fısıldaştılar. Bunun Avusturyalı çocuk olduğunu söylediler. O zaten bir şey yapan çocuk 317 kilogramlık deadlift.Bu, Arnold'a zor ama doğru bir adım attığına dair güvence verdi. “İngilizceyi zar zor anladım. Haber izleyemez, gazete okuyamazdım. Kendimi dış dünyadan soyutlanmış hissettim. Yalnız hissettim. Yine de beni kollarını açarak karşıladılar. Beni tanımayan vücut geliştiricilerden çok fazla sevgi ve destek gördüm. Bunu asla unutmayacağım, gerçekten özel bir şeydi.”
Tüm vücut geliştiriciler mükemmellik için uzun ve Arnold bir istisna değildi. "Potansiyelimin %100'üne ulaştığımı hiç hissetmedim. Bence her vücut geliştirici böyle hissediyor. Daha büyük trisepslere, daha büyük uyluklara ve şekilli bir göbeğe sahip olmak istiyor.” Arnold'un başarılı vücut geliştirme kariyeri, sürekli iyileştirme ve küçük fiziksel ayrıntıları iyileştirin. Bu ayrıntılar üzerinde çalışmak, Arnold'un zafere olan açlığını devam ettirdi ve vizyonunu ateşledi.
“Fanatikler gibi fotoğraf çektik. Franco Columbu benim fotoğrafımı çekti, ben de onun fotoğraflarını çektim. Fotoğrafları karşılaştırdık, iyileştirmeler gözlemledik ve sorunlu noktalar bulmaya çalıştık. Çok çalışarak hedefinize ulaşabilir ve başarılı olabilirsiniz. Bu vücut geliştirme için harika. Eğer bunda iyiysen ve hedeflerine ulaşırsan, başarabilirsin. Aynı ilkeleri hayatınızdaki diğer her şeye uygulayın.”
Benedict Arnold Nasıl Amerika'nın En Rezil Haini Oldu?
Amerika'daki en tuhaf anıtlardan biri, New York'taki Saratoga Ulusal Parkı'ndaki Çizme Anıtı'dır. İngilizler, Ekim 1777'de Saratoga Savaşı'nda. Parkın Facebook sayfasında açıklandığı gibi, kahramanın adı bir nedenden dolayı anıttan çıkarıldı. Benedict Arnold, savaş alanındaki cesaretine rağmen, sonunda taraf değiştirdi ve Amerikan tarihinin en rezil haini oldu. West Point'teki kaleyi İngilizlere teslim etmeye çalışıp başarısız olduktan sonra, Kraliyet Ordusuna katıldı ve asi kolonistlere karşı silah aldı ve hatta bir Connecticut kasabasını meşaleye koydu.
Genç yetişkin okuyucular için 2010 yılında ödüllü bir biyografi olan "The Notorious Benedict Arnold: A True Story of Adventure, Heroism & Treachery"nin yazarı Steve Sheinkin, "Arnold'unki gibi başka bir hikaye yok" diyor. "Mutlak zirvedeydi - en büyük Amerikan kahramanlarından biriydi - ve bir tür iblis figürü olarak dibe kadar düştü. Ve her iki durumda da, yüksel ve alçal, bunu kendi başına yaptı.''
Bugün Bile Bir Hain, "Benedict Arnold" Olarak Bilinir
Arnold'un ölümünden yaklaşık iki yüzyıl sonra bile o kadar aşağılanmış olması, Amerikalıların bazen sadakatsiz olarak görülen birine "Benedict Arnold" olarak atıfta bulunması, Arnold'un rezilliğinin bir ölçüsü. suçlar genellikle Arnold'un aşırı ihanet düzeyine denk gelmez.
Eric D. Lehman, "Arnold'un davası o kadar rahatsız edici ki, Amerika'daki pek çok kişinin yaptığı gibi İngilizleri desteklemeye karar verdiği için değil," diye açıklıyor Eric D. Lehman. Bridgeport Üniversitesi'nde İngilizce doçenti ve Arnold'un İngiliz tarafına katıldıktan sonra işlediği bir savaş suçunu konu alan 2015 tarihli "Homegrown Terror: Benedict Arnold and the Burning of New London" kitabının yazarıdır. "Çünkü önce Amerikan tarafı için bir kahramandı, çünkü yanında savaşan çok sayıda arkadaşı ve yoldaşı vardı. West Point fiyaskosundan sonra Virginia ve Connecticut'ta yaptığı gibi, birinin yanında savaşmak ve sonra taraf değiştirip onlara karşı savaşmak çoğu insan için lanetlidir. Bu, salt 'politik' bir ihanetten çok daha rahatsız edicidir ve bu yüzden özellikle ordudaki bir general için inanılmaz derecede nadirdir."
Lehman, Arnold ile erken Amerikan tarihinin bir başka rezil şahsiyeti olan ve sadece Alexander Hamilton'ı bir düelloda öldürmekle kalmayıp aynı zamanda devletleri ABD'den ayrılmaya teşvik eden talihsiz bir komplodaki rolü nedeniyle ihanetten başarısız bir şekilde yargılanan Aaron Burr arasında paralellikler görüyor. ve yeni bir imparatorluğa katılın.
Lehman, "Her ikisi de, kariyerlerini öyle ya da böyle kendi eylemleriyle durduran veya mahveden ve ardından Amerikan hükümetinde algılanan düşmanlarına karşı komplo kuran yetkin savaş kahramanlarıydı" diye açıklıyor. "Her ikisi de hükümetin ulus olduğu konusunda yanlış bir algıya veya kusura sahipti ve bu hükümetteki unsurlar -Arnold'un durumunda Kongre'de ya da Burr'ın durumunda Thomas Jefferson'da- onlara düşman hale geldiğinde, her şeyi yakmaya çalışarak karşılık verdiler."
Umut Veren Bir Başlangıç
Bazı yönlerden, Arnold'un hain doğası, kızgınlık ve hayal kırıklığı tarafından dövülmüş olabilir. 1741'de Connecticut, Norwich'te doğdu, gençliğini Yale'e gitmek için yetiştirildi, ancak alkolik babasının iflası bu hayalleri yıktı. Bunun yerine bir eczacı olarak çıraklık yaptı - bir eczacının 18. yüzyıl versiyonu - ve bir eczane işletmesi kurduğu ve ticaretle uğraşan bir tüccar ve deniz kaptanı olarak çalıştığı New Haven, Connecticut'a yerleşmeden önce Fransız ve Hint Savaşı'nda görev yaptı. Batı Hint Adaları ve Kanada ile. Nathaniel Philbrick'in 2016 Smithsonian Arnold profiline göre, Arnold 30'lu yaşlarının ortalarındayken, New Haven'daki en büyük evlerden birini inşa edecek kadar başarılı olmuştu. Ama Arnold hiçbir zaman tam anlamıyla memnun olmadı.
Lehman, "Müthiş zeka ve fiziksel yetenek yeteneklerine sahipti, ancak her zaman, önce çocukken, sonra Devrim sırasında orduda bunların göz ardı edildiğini hissetti" diyor. "Çok kolay saldırıya geçen bir tür dikenli kişiliğe sahipti. Sık sık istifa etmekle veya kendisine hakaret eden biriyle düello yapmakla tehdit ediyordu. Kesinlikle bir narsist olduğunu söyleyebilirim, ama trajedi şu ki, başka bir yoldan gidebilirdi. Onu çeken, ona yardım eden ve onu seven birçok insan vardı. Ama sonunda birçoğuna ihanet etmeyi seçti."
1775 baharında, İngilizler Lexington ve Concord'a saldırdığında Arnold, New Haven'da yerel bir milis kuvvetlerinin kaptanı olarak görev yapıyordu. Philbrick'e göre, Arnold New Haven'ın barut arzının bir kısmını kaptı ve savaşa katılmak için Massachusetts'e gitti. Başlangıçta, Arnold kendini yetkin, hatta yetenekli bir askeri lider olarak ayırt etti, ancak yükselişini engelleyen siyasi çekişmelere sık sık daldı. Arnold, Massachusetts yetkililerinin New York'taki Ticonderoga Kalesi'ni ele geçirme planını desteklemelerini sağladı, böylece Amerikalılar 80 kadar topunu ele geçirebildi. Ancak ortaya çıktığı gibi, bu topçuyu isteyen tek kişi Arnold değildi ve keşif gezisiyle New York'a gittiğinde, Ethan Allen ve Green Mountain Boys ile takım kurmak zorunda kaldı. Amerikalılar, şimdi Vermont olarak bilinen bölgeden Champlain Gölü boyunca kürek çektiler ve kaleyi ele geçirmek için cüretkar, gece geç saatlerde sürpriz bir saldırı düzenlediler, bu savaşın erken bir zaferiydi. Arnold ve Allen baskını birlikte yönetseler de, İngilizlerin "Büyük Yehova ve Kıta Kongresi adına" teslim olmasını küstahça talep eden Allen, daha fazla itibar kazandı.
Arnold'un daha da büyük emelleri vardı. Amerikan kuvvetlerinin yeni başkanı George Washington'u ve Kıta Kongresi'ni Kanada'yı işgal etmek, İngilizlerin orada tuttuğu birkaç yüz askeri ezmek ve Kanadalı sömürgecileri Amerikan davasına katılmaya teşvik etmek için bir plan üzerine kurdu. Washington kabul etti, ancak çabanın başına Tümgeneral Richard Montgomery'yi atadı ve Arnold'u Maine vahşi doğasında Quebec City'ye giden küçük bir kuvvetin komutasına verdi. Tarihçi Willard Sterne Randall'ın 1990'da yazdığı bu makalenin açıkladığı gibi, Kanada şehrine Yeni Yıl Arifesi saldırısı, Montgomery'nin öldürüldüğü bir fiyaskoya dönüştü. Arnold, ağır yaralı olmasına rağmen, geri kalan birlikleri toplamayı ve eve dönmesi emredilen bahara kadar kuşatmayı sürdürmeyi başardı.
Arnold, Eylül 1777'de Saratoga savaşında kendini ayırt etmeye devam etti. Onu ceza olarak karargahta tutmaya çalışan komutanı Tümgeneral Horatio Gates ile tartıştı. Ama Arnold sonunda onun emirlerini görmezden geldi ve atını öne sürdü ve burada bir Alman paralı asker kuvvetini kuşatan ve bozguna uğratan bir hücumu yönetti. Çatışma sırasında Arnold vuruldu ve bir kurşun atını öldürdü ve üzerine düşmesine neden olarak Quebec'te yaraladığı bacağını ezdi. Sahadan taşınmak zorunda kaldı ve hayatının geri kalanında topallayarak yürüdü.
Arnold'un Çöküşünün Başlangıcı
Arnold'un cesareti Amerikalıların çok önemli bir zafer kazanmasına yardımcı olmuştu, ancak yine de hak ettiği krediyi alamadı. Bunun yerine, Temmuz 1778'de Washington, Arnold'u İngilizlerin terk ettiği Philadelphia şehrinin sorumluluğunu aldı. Eylemden uzak tutulan Arnold, yerel bir yargıç Peggy Shippen'in genç kızıyla evlendi ve çift, bir Amerikan generalinin olanaklarının ötesinde abartılı bir yaşam tarzı yaşadı. Kongre, gider kuponlarının bir kısmını ödemeyi reddetti ve sonunda, Haziran 1779'da, yolsuzluk suçlamalarıyla askeri mahkemeye çıkarıldı.
Arnold sonunda beraat etse de, aşağılanma bardağı taşıran son damla olabilirdi. Duruşma başlamadan önce bile, gizlice İngilizlere ulaştı ve İngiliz casusu Maj. John Andre ile şifreli yazışmalar aracılığıyla iletişim kurmaya başladı. Arnold, Washington'un karargahı olarak hizmet veren West Point'e yeniden atanmasını istedi. Eylül 1780'de Andre ile Hudson Nehri yakınlarındaki bir evde bir araya geldi ve 20.000 İngiliz sterlini (2020 para biriminde 3.613.470.99 £ veya 4.674.747,42 $'a eşdeğer) karşılığında kaleyi İngilizlere teslim etmek için bir komplo kurdu - plan varsa 6.000 başarısız oldu - ve Kraliyet Ordusunda bir komuta.
Ama Arnold bir kez daha kadere yenildi. Andre, İngilizlerin elindeki topraklara geri dönmeden önce, Amerikan milisleri tarafından yakalandı. Arnold, Andre'nin kaderini öğrendi ve tutuklanmadan önce bir İngiliz gemisi olan Vulture'da Hudson'a kaçmayı başardı. Arnold gemiden Washington'a bir mektup yazarak "ülkemin nankörlüğünden" şikayet etti, ancak eski amirinden Arnold'un karısını Amerikalıların intikamından korumasını istedi. "Sadece bana düşmeli," diye yazdı.
Arnold'un sömürge davasına ihaneti, West Point'i İngilizlere teslim etme çabasının ötesine geçti. 1781'de bir İngiliz subayı olarak birliklerine doğup büyüdüğü yer olan Connecticut'taki New London, Connecticut'ı yakmalarını emretti. Ticaret gemisi. Arnold'un güçleri, sakinlerin evleri de dahil olmak üzere 140 binayı ateşe verdi ve kasabanın limanına bakan kaleyi ele geçirdikten sonra, teslim olan 70 Amerikalı milisi katletti.
Lehman, "Arnold, İngilizlere geçme seçimini yaptığında başarılı olması gerektiğini biliyordu ve bunu gerçekleştirmek için her şeyi yapmaya hazırdı," diye açıklıyor. "Burası herkes için tehlikeli bir yer ve onu çok karanlık bir yere götürdü."
Aralık 1781'de Arnold, karısı ve çocukları İngiltere'ye gittiler ve burada bir süre Londra'da yaşadılar ve kısmen de başarısız West Point komplosu için garanti edilen ücretin bir kısmıyla desteklendiler. Daha sonra Kanada'ya taşındı ve bir tüccar olarak kariyerini canlandırmaya çalıştı. Ancak 1801'de öldüğünde serveti büyük ölçüde gitmişti.
"Bu klasik bir yükseliş ve düşüş hikayesi," diyor Sheinkin. "Onları tekrar tekrar görüyoruz ve elbette kahramanı aşağı çeken şey genellikle bazı karakter kusurlarıdır. Bu sadece kurgu ve tiyatroda değil - tarih boyunca oldu ve olmaya devam edecek."
HowStuffWorks, bu makaledeki bağlı kuruluş bağlantılarından küçük bir komisyon kazanabilir.
Arnold'un ateşe verdiği şehir olan New London'da, yerel sakinler geleneksel olarak her Eylül'de onu kuklayla yakarak bu iyiliğe karşılık verirler.
Arnold'un tarihi hakkında bilmediğiniz büyüleyici gerçekler.
500 yıldan daha uzun bir süre önce Arnold'un, İngiltere krallarının avlanmayı sevdiği Sherwood Ormanı'ndan geçen engebeli bir yolun iki yanında duran küçük bir ev koleksiyonundan biraz daha fazlası olduğunu biliyor muydunuz?
Devamını oku
İlgili Makaleler
Musluk suyunu kitlelere ulaştıran Thomas Hawksley'nin Arnold'da doğduğu, çocuklara hala Arnold'un yaklaşık 200 yıl öncesine dayanan en eski okul binalarında öğretildiği ya da 1700'lerin sonlarında Arnot Hill Park'ın altına inşa edilen tünelin İkinci Dünya Savaşı'nda bir hava saldırısı sığınağı mı?
Bunlar, yazar Bob Massey'in Snippets From History - Arnold, Mapperley And The Villages'ın üçüncü cildi için derlediği ilgi çekici tarihi notlardan sadece birkaçı.
Arnold'dan 70 yaşındaki Bay Massey, aslında Nottingham'ın NG serisi dergileri için makaleler yazdı.
Devamını oku
İlgili Makaleler
Köşelerine ve Arnold'un yerel tarihine olan ilgi böyleydi, onları bir kitap için derlemeye teşvik edildi.
Emekli bir tiyatro danışmanı olan Bay Massey şunları söyledi: “Bölge, büyük bir ilgi uyandıran geniş bir tarihe sahip.
“Yerel tarih grubunun düzenli toplantılara katılan 200'den fazla üyesi var. Yerel tarih kursları artık her seferinde 25 veya daha fazla öğrenci çekiyor. Hallowe'deki yerel tarih yürüyüşü ise 87 kişinin ilgisini çekti.”
Bay Massey, 40 yılı aşkın bir süredir araştırma, yazma ve öğretim yaparak geçmişe dalmış durumda.
"Arnold tarihi üzerine yılda üç ders veriyorum ama Birmingham Üniversitesi'nde tiyatro dersi veriyordum. Şöhret için tek iddiam, genç bir Victoria Wood'a ders vermiş olmam," diye açıklıyor.
Devamını oku
İlgili Makaleler
En son koleksiyonu, Arnot Hill Park'ın kökenleri, başta Robert Davison ve Thomas Hawksley tarafından inşa edilen değirmenlerde sanayinin bölgeye gelişi ve daha modern tarihler de dahil olmak üzere antik tarihe kadar uzanmaktadır. 1930'ların başında ve 1924'te ilk yerel radyo istasyonu.
The Byron, Shirley Temple'ın başrolde olduğu ilk uzun metrajlı The Littlest Rebel'ı izlemek için sıraya giren 1.250 ödeme yapan müşteriye sahip bir süper sinema olarak tanımlandı. Koltuk fiyatları, çukur tezgahlarda 6d'den üst çemberde 1s 3d'ye kadar değişiyordu. Ve işte kabul ettiğimiz bir yenilik vardı: OAP'ler stantlarda yarı fiyatına kabul edildi. ama sadece cumartesi matinesi için.
Bay Massey ayrıca nispeten yakın yerel tarih hakkında da yazıyor.
"Büyükbabam 1950'lerde Rolls Royce Hucknall'da çalıştı ve 1957'de dokuz yaşında bir çocukken onunla hava alanına açık bir güne gittim."
Hucknall'ın kendi Spitfire'ını ve "muhtemelen şimdiye kadar uçan en sıradışı ve garip uçak olan TMR, daha yaygın olarak Uçan Karyola olarak bilinen" gördüğünü hatırlıyor.
Bunun, jetle çalışan ilk dikey kalkış ve iniş uçağı için test teçhizatı olduğunu açıklıyor, TMR, İtme Ölçüm Cihazı anlamına geliyor.
“Dört direkli karyolaya benzerliği kısa sürede ona takma adını kazandırdı” diye ekliyor.
İlk test uçuşları yere bağlandı, ancak daha sonra ücretsiz bir test için izin verildi ve Ağustos 1954'te Kaptan Ron Sheppard'ın elinde TMR, Hucknall havaalanı üzerinde başarıyla manevra yaparak ilk jet-lift uçağı oldu. dünyanın her yerine uçun. Harrier atlama jetinin öncüsü bir gerçekti.
Hucknall'daki geliştirme devam etti, ancak maliyetsiz değildi. Kasım 1957'de Air Commodore Larsen, ikinci prototipi test ederken öldürüldü.
Bay Massey, Bridlesmith Kapısı'ndaki bir binadan yayın yapmaya başlayan ve daha sonra Dog And Bear halk evine ev sahipliği yapan bir BBC yerel radyo istasyonu olan 5NG'nin hikayesini anlatmak için tekrar büyükbabasına dönüyor.
Yeni kurulan British Broadcasting Company, ülke çapında bir düzineden fazla benzer istasyon kurdu ve kadınlar, çocuklar ve gençler için bir dizi özellik ve ayrıca Nisan 1925'te ünlü St Hilda Colliery'nin Nottingham ziyareti de dahil olmak üzere popüler orkestraların müziklerini yayınladı. South Shields'den grup, dünya bando şampiyonlarını yönetiyor.
5NG, tek bir mikrofon ve bir gramofon kullanılarak yalnızca 18ft x 35ft ölçülerindeki tek bir stüdyodan iletilir.
Bay Massey şunları kaydetti: “8 Nisan 1926 Perşembe günü türünün ilk örneği olan bir müzikli oyun yayınlandı.
“Oyunun adı, Arnold D Sykes tarafından, müziği yerel grup lideri Billy Merrin tarafından yazılan Cupid The Plot idi.”
Yerel oyuncular arasında Miss LA Mumford ve yazar Mr AD Sykes vardı.
Oyun, Burton Joyce Köy Salonu'ndan yayınlandı ve Post'taki bir incelemeye göre iyi karşılandı.
İstasyon 1928'de faaliyetlerini durdurdu ve dinleyiciler BBC Radio Nottingham yayına girdiğinde geri dönüşü için 1968'e kadar beklemek zorunda kaldı.
Bugün bildiğimiz Arnold'un şekillenmesine yardımcı olan üç önde gelen yerel ailenin yaşamları üzerine araştırmalar da dahil olmak üzere yeni projeler üzerinde halihazırda çalışan Bay Massey şöyle diyor: “Kitaplarımın hiçbiri kronolojik sırada değil. Okuyucuların boş zamanlarında kitaplara dalmalarına izin vererek, bölgenin hikayelerine veya hikayelerine odaklandım.”
Tarihten Parçalar - Arnold, Mapperley And The Villages, 4,95 £ fiyatla Arnold Local History Group, NG Magazines, MSR News, Front Street Five Leaves Bookshop, Long Row, Nottingham Lowdham Bookcase'den edinilebilir.
Karmaşık Bir Taahhüt
Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotları, kayıt olduklarında bazı beklenmedik zorluklarla ve direnişle karşılaştılar. Arkadaşlar ve aile merak etti, Neden &hellipher family&hellipher özgürlük&hellipa iyi iş&hellipa öğretmenlik kariyeri&hellipthe Rockettes&hellipcollege&hellip'ten ayrılıyor? Avenger Field'daki erkek eğitmenler, herkesin bu askeri uçakları gerçekten uçurup uçuramayacaklarını merak ettiler ve erkek pilotlar özel olarak yapabileceklerinden endişelendiler.
Bir kadının gerçekten bir erkek kadar iyi uçabilmesi mümkün müydü? Ve eğer bunu yaptıysa ve sonuç olarak o eyaletteki görevlerinden serbest bırakıldıysa &ndash gerçekten denizaşırı muharebe görevlerine gönderilmek istiyor muydu? Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotları için başarı karmaşık bir konuydu. Jacqueline Cochran, kadın pilotlara her zaman ön saflarda yer alan kardeş pilotları için "sihir ve ihtişamı bırakmaları" gerektiğinin hatırlatıldığını kaydetti.
Ama belki de en zoru, Kadın Hava Kuvvetleri Hizmet Pilotlarının Avenger Field'a vardıklarında en çok umursadıklarını keşfettikleri zorluktu. Her şeyden önce, başarısız olmak istemediler.List of site sources >>>