Ceza Hukuku
Kerpen, Köln ve Witten'de ceza hukuku alanında faaliyet gösteren hukuk bürosu
Ceza hukuku | Güvenilir ve uzman ceza savunma avukatınız
Biz ceza hukuku yapıyoruz!
Kerpen, Köln ve Witten'de ceza hukuku alanında faaliyet gösteren hukuk bürosu
Avukat - İş Hukuku | Ceza Hukuku | Bilişim Hukuku | Kişisel Verilerin Korunması
Almanya'da hukuk, özel hukuk ve kamu hukuku olmak üzere iki ana hukuk alanına ayrılmıştır. Özel hukuk, vatandaşlar arasındaki bireysel hukuki ilişkileri düzenleme görevine sahiptir. Bu, diğer hususların yanı sıra, sözleşme sorunları, evlilik hukuku veya miras hukuku gibi aile hukuku sorunları ve aynı zamanda iş hukukunu da içerir. Aynı şekilde, yasal hakların ihlali durumunda haksız sorumluluk da söz konusu olabilir. Öte yandan kamu hukuku, devlet gibi kamu gücü (egemen güç) sahipleri ile özel hukukun bireysel özneleri, yani bir ülkenin vatandaşları arasındaki ilişkiyi düzenler.
Dolayısıyla, özel hukuk alanında uyuşmazlığın tarafları eşit bir zeminde buluşurken, kamu hukuku alanında bir üstünlük veya astlık ilişkisi söz konusudur. Değiştirilmiş özne teorisi çerçevesinde, kamu hukuku ve özel hukuk arasında, belirli bir hukuk normunun egemenlik yetkisi sahibine münhasıran yetki veya yükümlülük verip vermediğine göre bir ayrım yapılır. Eğer durum buysa, kamu hukuku ile karşı karşıyayız demektir.
Kamu hukukunun bir parçası olarak ceza hukuku
Kamu hukukunun bir bileşeni olarak ceza hukuku
Ceza hukuku olarak da adlandırılan ceza hukuku, Alman hukukunun bir alanını belirler ve resmi olarak kamu hukukuna aittir. Münferit cezai suçları ve usule ilişkin gereklilikleri düzenleyen kanunlar Ceza Kanunu (Strafgesetzbuch, StGB) ve Ceza Muhakemesi Kanunu'dur (Strafprozessordnung, StPO). Dolayısıyla ceza hukuku, devletin (egemen güç) suç işlediği iddia edilen bir kişiye karşı cezai talepte bulunmasıyla ilgilidir.
Buna göre, Ceza Kanunu'nda (farklı bölümlere göre düzenlenmiş) belirli eylemler cezalandırılmaktadır. Bunlar arasında bedensel zarar, hırsızlık, dolandırıcılık, adam öldürme ve cinayet sayılabilir. Bireyin devlet tarafından cezalandırılması söz konusu olduğundan, devlet ve vatandaş eşit şartlarda bir araya gelmez ve geçerli normlar egemen güce cezalandırma yetkisi verir. Kamu hukukunun klasik bir biçimi.
Bu cezanın amacı, sözde "özel önleme" yoluyla suçlunun eğitici bir etkiye sahip olmasıdır. Aynı şekilde, cezanın genel nüfus üzerinde caydırıcı bir etkisi vardır. Bu, "genel önleme" olarak adlandırılır. Suçlunun devlet tarafından cezalandırılmasının da bir sonucu olan suçlunun bastırılması, işlenen suç için bir kefarettir.
Özel önleme
"Belirli önlemler alarak bir suçlunun gelecekte suç işlemesini önleme girişimi."
Genel önleme
"Genel nüfusa karşı işlenen suçların sıklığını ve şiddetini önlemeye veya azaltmaya yönelik genel caydırıcı veya koruyucu tedbir."
Suçlunun cezalandırılması, genellikle bir ceza kararı veya hükümle sonuçlanan adli ceza yargılaması yoluyla gerçekleştirilir. Ancak, çocuk ceza hukuku alanında hala özel düzenlemeler geçerlidir. Bu nedenle ceza hukuku, özellikle önemli hukuki menfaatlerin korunmasına ve hukuki menfaatlerin ihlali durumunda suçlunun cezalandırılmasına hizmet eder. Bu yasal menfaatler korunarak, kanunlar çerçevesinde barış sağlanacak ve kamu yararı korunacaktır. Özellikle önemli yasal menfaatlere örnek olarak yaşam ve fiziksel bütünlük verilebilir.
Örnek: Yakındaki süpermarkete gidiyorsunuz ve aniden arkadan yakalandınız. Fail size gelişigüzel vuruyor ve çantanızı çalıyor. Yüzünüzde bir yırtık var.
Failin eylemi kişinin kendisine kişisel olarak zarar vermektedir. Kişi kendine zarar verir ve kendisinden çalınır. Başka bir bakış açısından, toplum bir bütün olarak suçlunun davranışını kabul edemez veya hoş göremez. Ülke çapında barış içinde bir arada yaşama ancak toplumsal kurallara uyulduğu ve yukarıda belirtilen eylemler cezalandırıldığı takdirde mümkün olabilir. Örneğin, fail Ceza Kanunu'nun 223. maddesi uyarınca yaralama, Ceza Kanunu'nun 242. maddesi uyarınca hırsızlık ve hatta Ceza Kanunu'nun 249. maddesi uyarınca soygun suçlarından suçlu bulunabilirdi.
Ceza hukukunda devletin güç kullanma tekeli
Devletin güç kullanma tekeli
Federal Almanya Cumhuriyeti'nde kanunsuz adalet yasaktır. Güç kullanma tekeli, devletin tek tek vatandaşlara karşı harekete geçme ve onları cezalandırma hakkıdır. Bu, sadece devletin bir kişiyi hapsedebileceği, alıkoyabileceği veya kesinlikle istisnai durumlarda harekete geçerek yaralayabileceği anlamına gelir. Bu, polis yetkilileri tarafından yapılabilir. Bu tekelin amacı, insanların sürekli olarak misilleme yapmamalarını ve şüphe durumunda kendilerini yaralamamalarını veya savaşmamalarını sağlamaktır. Bu durum, yasalar uyarınca kalıcı olarak huzuru bozmak gibi zararlı bir sonuç doğuracaktır.
Maddi ceza hukuku
Maddi hukuk
Ceza hukuku, kamu hukukunun bir parçası olarak, yine maddi ve şekli ceza hukuku olarak ikiye ayrılabilir. Maddi ceza hukuku, StGB tarafından cezalandırılabilir hale getirilen normlarla ilgilidir. Bunlar yaygın suçlardır. Bir suçun cezalandırılabilmesi için her zaman en az dört koşulun yerine getirilmesi gerekir. Bunlar, diğer hususların yanı sıra, kanunen yasaklanmış fiil, yazılı olası ceza, fail açısından cezayı gereksiz kılacak haklı nedenlerin bulunmaması ve failin kusurlu eylemi olacaktır. Bir fail, eylemi için mazur görülebilecek nedenler sunabiliyorsa, kusurlu davranmayacaktır.
Dolayısıyla, maddi ceza hukuku, suçlunun bir suç işleyip işlemediği sorusuna cevap verir. İdari suçlara ilişkin normlar da maddi hukuk kapsamına girmektedir. Ancak bunlar cezai suçlar değil, sadece idari suçlardır. Bunlar da hukuka aykırıdır, ancak yalnızca yasanın esaslı olmayan bir ihlali olarak değerlendirilmelidir. Örneğin saat 22:00'den sonra yüksek sesle müzik dinlemek ya da aşırı hız suçları. Yasal sonuçlar genellikle sadece para cezasıdır, hapis cezası değildir.
Ceza Kanunu
StGB
Özellikle korunmaya değer yasal menfaatler suistimalden etkilendiği anda, ceza hukukunun uygulanması her zaman göz önünde bulundurulur. Aynı şekilde, kamu yararı suçlunun cezalandırılmasını gerektiriyorsa.
Ceza Kanunu (StGB) yine iki bölüme ayrılmıştır. Bir yanda genel kısım, diğer yanda özel kısım. Her iki parça da birbiri olmadan yapamaz. Genel bölüm, suç doktrini ve hukuki sonuçlarının yanı sıra cezai suçların değerlendirilmesine ilişkin hükümler hakkında bilgi içermektedir. Örneğin, Ceza Kanunu'nun 46. bölümü ceza verme ilkelerini daha ayrıntılı olarak belirlemektedir. Mahkeme ceza verirken, diğer hususların yanı sıra, suçlunun saiklerini ve hedeflerini, tutumunu veya suçun işleniş şeklini de göz önünde bulundurmalıdır. Ancak, tek ilke bunlar değildir.
Ceza hukukunun özel bölümü, cezalandırılabilen bireysel suçları içerir. Bağımlılık, özellikle bir suçun yalnızca belirli bir ceza aralığını tanımlaması ve somut bir miktar belirtmemesi durumunda geçerlidir. Genel kısım daha sonra somut ceza düzeyi için bir rehber görevi görür. Genel bölümde, diğer hususların yanı sıra, yukarıda belirtildiği gibi, ceza miktarı hesaplanırken dikkate alınması gereken hususlar düzenlenmiştir. Özel bölümdeki suçlar aşağıdaki kategorilere ayrılabilir:
- Devlete ve topluma karşı suçlar - Etkilenen hukuki varlık demokratik anayasal devlettir.
- Kişilere karşı işlenen suçlar - Etkilenen hukuki menfaat kişilerin sağlığı ve yaşamıdır. Sonuç olarak, hiç kimse insanları yaralayamaz veya öldüremez.
- Mülke karşı suçlar - Mülkün çalınması veya tahrip edilmesi ya da mülke zarar verilmesi anlamına gelir.
StGB'nin özel bölümünün bir kısmı her zaman suçun kurucu unsurlarına ve hukuki sonucuna ayrılır. Bir failin cezalandırılabilmesi için, suçun tüm objektif ve sübjektif unsurlarını yerine getirmiş olması gerekir. Buna ek olarak, failin nedensel olarak hareket etmiş olması ve eylemin objektif olarak kendisine atfedilebilir olması gerekir. Somut haliyle başarı ortadan kalkmadan suçun ortadan kalkması düşünülemiyorsa, failin eylemi nedenseldir. Dolayısıyla eylem, başarısı için bir ön koşuldur.
Bu tanıma "conditio-sine-qua-non" formülü de denir. Suç, failin yasal olarak onaylanmayan bir risk yaratması ve bu riskin suçun başarısında gerçekleşmesi halinde objektif olarak atfedilebilir. Suçun objektif unsurları her zaman objektif olarak mevcut olması gereken unsurlardır. Ceza Kanunu'nun 212. maddesi (adam öldürme), başka bir kişinin ölümünün objektif olarak mevcut olması gereken bir örnek teşkil etmektedir.
Suçun sübjektif unsurları, en azından § 212 StGB ve diğerlerinin çoğunda, failin suçu kasıtlı olarak işlemiş olması gerektiğini tanımlamaktadır. Daha açık bir ifadeyle, üç niyet düzeyi vardır. Bu "dolus directus" birinci veya ikinci derecede mevcut olabilir. İlkinde suçu işlemeyi "istemekten", ikincisinde ise suçun işlendiğini "bilmekten" söz edilir. Üçüncü seviye "dolus eventualis" ile tanımlanır. Bu koşullu niyettir, yani olası bir başarı durumunun bilinçli olarak kabul edilmesidir.
Bir failin ihmalkar davranması da düşünülebilir. Fail, trafikte gerekli özeni göstermezse ihmalkar davranmış olur. Dolayısıyla, failin fiilin önlenebileceğini objektif olarak öngörebilme imkânına sahip olması gerekir. Buna ek olarak, failin bireysel yetenekleri ve bilgisine göre öznel olarak dikkatsiz bir şekilde hareket etmiş olması gerekir.
Bu nedenle, bir failin ne zaman sadece ihmalkar davrandığını ya da olası kastla hareket ettiğini ayırt etmek birçok durumda zor görünmektedir. Bu her şeyden önce önemlidir çünkü ihmalkar davranış bağlamında cezai sorumluluk ancak Ceza Kanunu'ndaki normun ihmalkar bir eylemi cezalandırılabilir kılması halinde yaptırıma tabi tutulabilir. Bu husus Ceza Kanununun 15. Bölümünden açıkça anlaşılmaktadır.
Kasıtlı ve ihmalkar davranışlar
Kanun açıkça taksirli eylemi cezalandırmakla tehdit etmediği sürece, yalnızca kasıtlı eylem cezalandırılabilir.
Aşağıdaki suçlar, işlenme sıklıkları nedeniyle örnek teşkil etmektedir:
- StGB § 223 uyarınca bedensel yaralanma
- StGB § 224 uyarınca tehlikeli bedensel zarar
- BtMG'ye karşı işlenen suçlar
- StGB § 242'ye göre hırsızlık
- StGB § 263 uyarınca dolandırıcılık
Saldırı
§ 223 StGB
Bedensel yaralama, Ceza Kanununun 223. maddesi kapsamında cezalandırılan bir suçtur. Bu suçta fail, bir kişinin fiziksel bütünlüğüne müdahale etmektedir. Bu, fiziksel istismar veya sağlığa zarar verilmiş olması gerektiği anlamına gelir. Bu suç, Ceza Kanunu'nun 17. maddesi kapsamında sınıflandırılmaktadır. Dolayısıyla bu suç, kişilere karşı işlenen suçlar arasında yer almaktadır.
Kötü, uygunsuz muamele varsa ve fiziksel refah veya fiziksel bütünlük sadece önemsiz değil, aynı zamanda bozulmuşsa fiziksel istismar mevcuttur. Patolojik bir duruma neden olunduğunda veya bu durum arttığında sağlığa zarar verilmiş olur. Bu durum patolojik bir durum olarak kabul edilmelidir.
Saldırı
Başka bir kişiyi fiziksel olarak istismar eden veya başka bir kişinin sağlığına zarar veren herhangi bir kişi, beş yılı aşmayan bir hapis cezasına veya para cezasına çarptırılabilir.
Ayrıca aşağıdakilere göre tehlikeli bedensel zarar da dikkate alınmalıdır § 224 StGB, ağır bedensel zarar uyarınca § 226 StGB veya Ceza Kanunu'nun 229. maddesi uyarınca taksirle yaralama. Bunlar ya ayrı suçlar ya da Ceza Kanunu'nun 223. maddesi kapsamındaki temel suçun nitelikleridir. Aradaki fark, bir yeterliliğin ancak temel suçun da yerine getirilmiş olması halinde verilebilmesidir. Taksirle yaralama gibi bağımsız suçlar, temel suç olmaksızın da işlenebilir.
Hırsızlık / dolandırıcılık
§ 242 StGB
Yaralamadan farklı olarak, hırsızlık ve dolandırıcılık öncelikle vücut bütünlüğüne karşı işlenen suçlar olmayıp, malvarlığına karşı işlenen suçlardır. Yaralamada olduğu gibi burada da ceza beş yıla kadar hapis veya para cezasıdır. Hırsızlığın ön koşulu her zaman başka bir kişinin taşınabilir malının elinden alınmış olmasıdır. Hırsızlık, velayet değişikliği olduğunda meydana gelir. Bu, başka bir kişinin velayetinin ihlal edilmesi ve yeni bir velayetin oluşturulmasından başka bir anlama gelmez.
Örnek: Fail bir arkadaşını kıskanıyor çünkü her zaman en yeni cep telefonuna sahip ve bununla övünüyor. Daha fazla uzatmadan bir sonraki buluşmada arkadaşına fark ettirmeden cep telefonunu cebinden çalmaya karar verir. İşte olan bu.
Yukarıdaki örnekte, hırsızlık herhangi bir sorun olmadan varsayılabilir. Cep telefonu başka bir kişinin taşınır malıdır ve fail arkadaşının velayetini kırarak ve yeni velayet tesis ederek onu da elinden almıştır. Sübjektif olarak, fail "dolus directus" bağlamında ve temellük etme niyetiyle hareket etmiştir.
Hırsızlık
Bir başkasının taşınır malını, kendisine veya üçüncü bir kişiye yasadışı yollardan mal etmek amacıyla alan kişi, beş yılı aşmayan bir hapis cezasına veya para cezasına çarptırılabilir.
Dolandırıcılık hırsızlığa benzer, ancak nesnel gerçeklerde bir el koyma değil, bir tasarruf, başka bir deyişle yanlış bir gerçek ve bir hata yoluyla gönüllü bir verme söz konusudur.
Örnek: Fail bir elektronik mağazasındadır ve pahalı bir çift kulaklığın üzerine çok daha ucuz bir çift kulaklığın fiyat etiketini koyar. Fail, kasada ürünü raftan aldığını iddia eder. Kulaklıkları daha düşük bir fiyata alıyor.
Dolandırıcılık
Kendisine ya da üçüncü bir kişiye yasadışı maddi çıkar sağlamak amacıyla, gerçekleri gizleyerek ya da örtbas ederek yalan haber yaratmak ya da sürdürmek suretiyle bir başkasının malına zarar veren kişi, beş yılı aşmayan bir hapis cezasına ya da para cezasına çarptırılır.
Verilen örnekte, bir alma durumu değil, verme (tasarruf) durumu söz konusudur. Doğru olmayan gerçeğin (aldatma) iddiası fiyat etiketinde ima edilmektedir. Şirketin varlıkları zarar gördüğü için Ceza Kanunu kapsamında cezalandırılabilir bir suç söz konusudur.
Resmi ceza hukuku
resmi̇ ceza hukuku
Maddi ceza hukukunun yanı sıra bir de resmi ceza hukuku vardır. Bu, maddi ceza hukukunun nasıl uygulanabileceğini düzenler. Resmi ceza hukuku, ceza yargılamasına ilişkin düzenlemelerin bir örneğidir ve yargılamanın sonunda suçlunun cezalandırılmasını öngörür. Resmi ceza hukukunun da ihtiyaç duyduğu yasal kaynaklar Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu (StPO), Adli Anayasa Kanunu (GVG) ve Çocuk Mahkemesi Kanunu'dur (JGG). Ayrıca soruşturmadan infaza kadar olan süreci de kapsamaktadır.
Örnek: Bir kişi bir saldırgan tarafından saldırıya uğrar. Polis yaptığı incelemeler sonucunda bu saldırının haksız olduğunu tespit etmiştir. Savcılık şimdi saldırı suçlamasıyla dava açmak zorunda. Ceza yargılamasında tüm deliller güvence altına alınır ve yeniden elenir. Yargılama sonunda mahkeme tarafından bir hüküm açıklanır. Daha önce de belirtildiği üzere, basit saldırı suçunun cezası para cezası veya beş yıla kadar hapis cezasıdır.
Kabahat mi ağır suç mu?
§ 12 StGB
Bir kabahatin ya da ağır bir suçun işlenip işlenmediği kendi başına değerlendirilmelidir. Basit yaralamaların yanı sıra hırsızlık da kabahattir. Adam öldürmeye daha yakından bakacak olursak, bu zaten bir suçtur. İki norm arasındaki temel ayrım, öncelikle fiilin kendisinin kurucu unsuru ve aynı zamanda hukuki sonucudur. Yaralama durumunda beş yıla kadar hapis cezası hala mümkündür; adam öldürme durumunda ise ceza sadece beş yıldan başlar. Bu nedenle, kabahat ile ağır suç arasındaki sınırın, tehdit edilen cezayla bir ilgisi olmalıdır. StGB'nin 12. maddesi bunu daha ayrıntılı olarak açıklamaktadır.
Suçlar ve kabahatler
(1) Suçlar, aşağıdaki durumlarda işlenen hukuka aykırı fiillerdir Minimum boyut bir yıl veya daha fazla hapis cezası ile cezalandırılır.
(2) Kabahatler, suç işlemek amacıyla işlenen hukuka aykırı fiillerdir. Minimum boyut daha hafif bir hapis cezası veya para cezası ile cezalandırılabilir.
Ana ceza ve ikincil ceza
Ana ve ikincil ceza
Normun kendisinin her zaman bahsettiği ana cezalara ek olarak, bir mahkeme her zaman ikincil bir ceza uygulama seçeneğine sahiptir. Ancak bu durum, cezalandırılabilirliği tanımlayan normda doğrudan belirtilmemiştir. Olası ikincil cezalar silahlara el konulması ya da sürücü belgelerinin iptal edilmesi olabilir. Bu, kişinin büyük bir ateşli silah ruhsatına sahip olması nedeniyle yasal olarak sahip olduğu bir silahla işlenen bir soygun durumunda düşünülebilir.
Ehliyet, bir kişi karayolu trafiğine katılımla bağlantılı olarak cezai suçlar işlediği anda iptal edilebilir. Burada taksirle yaralama gibi ağır suçlar ve kabahatlerin yanı sıra zorlama ve vur-kaç gibi suçlar da düşünülebilir.
Çocuk ceza hukuku
Çocuk ceza hukuku
Olası bir mahkumiyet durumunda, çocuk ceza hukuku, yetişkin ceza hukukuna göre çok daha geniş bir ceza yelpazesinden yararlanır. Normal ceza hukuku hapis veya para cezası gibi temel cezalar öngörürken, çocuk ceza hukuku çok daha fazla seçenek sunmaktadır. Bunun nedeni, cezanın eğitim faktörüdür. Bilinen temel cezaların aksine, bu tedbirler "lex specialis "tir ve bir çocuk suçu söz konusu olduğunda ikincisine tercih edilir. Çocuk Mahkemeleri Kanunu burada üç ceza olasılığı öngörmektedir.
Bir yandan, çocuk ceza hukukunda en hafif ceza olan eğitim tedbirleri vardır. Bunlar, suçlunun yanlış davranışının farkına varmasını sağlama ve yeni bir suçluluğa karşı koyma amacına hizmet eder. Burada sosyal faaliyetler veya çeşitli kurslara katılım düşünülebilir. Eğitim tedbirlerinin altında disiplin tedbirleri yer almaktadır. Bunlar arasında uyarılar, çeşitli koşullar veya gençlik gözaltısı yer almaktadır. Sonuç olarak, kamu hizmeti ya da gençlik gözaltısı şeklinde kısa süreli özgürlükten yoksun bırakma söz konusudur. En uzun gözaltı şekli, en az bir hafta ve en fazla dört hafta sürebilen sürekli gözaltıdır.
Cezalandırma için son seçenek çocuk cezası olarak kalmaktadır. Bu en ağır yaptırım olup, suçun on yıldan fazla hapis cezası gerektiren bir suç olması halinde, en az altı ay ve en fazla on yıl hapis cezası öngörmektedir.
Final
Ceza hukukuna tüm yönleriyle daha yakından bakacak olursak, bu çok öznel olarak değerlendirilebilecek ve değerlendirilmesi gereken bir hukuk alanıdır. Suçun işlenmesinden olası cezaya kadar her vaka her zaman farklıdır ve olası bir ceza kararı veya mahkumiyetle sonuçlanan bir davanın sonucu mahkemede çok iyi bir savunmaya bağlıdır. İkincil bir ceza mı yoksa sadece ana ceza mı olacak? Cezalandırma ilkelerine uyuldu mu? Bir mahkumiyet kararı verilmeden önce yargılamalar tamamen durdurulamaz mı? Tüm bunlar sizin memnuniyetiniz için bizim görevlerimiz.
Hangi suçla suçlanırsanız suçlanın, ister kabahat ister ağır suç, ister saldırı ister dolandırıcılık olsun, Biz özellikle de bizim aracılığımızla Uzmanlık ceza hukukunda ve Savunma deneyimiher zaman doğru olanı İletişim ihtiyaçlarınız için!