Lowell, Francis Cabot (1775-1817) Üretici: Francis Cabot Lowell, 7 Nisan 1775'te Massachusetts, Newburyport'ta doğdu. 1793'te Harvard'dan mezun olduktan sonra amcasının ticaret firmasında çalıştı. 1810'da sağlık nedenleriyle İngiltere'ye gitti ve Lancashire'daki tekstil fabrikalarından etkilendi. 1812'de ABD'ye döndükten sonra, Nathan Appleton ve kayınbiraderi Patrick Jackson'a katılarak Waltham, Massachusetts'te Boston Manufacturing Company'yi kurdu. Lancashire'dan hatırladıklarını Paul Moody'nin mekanik rehberliği ile birleştirdi. Yaptıkları fabrika, pamuk üretiminin tüm aşamalarını tek bir binada toplayan ilk fabrikaydı. 1816'da Lowell, 1816 tarihli ABD Tarife Yasası'na pamuğu eklemek için başarılı bir lobi faaliyeti yürüttü. İşçilerine duyduğu ilgiyle tanınan, çalışanları için eğitim ve diğer olanaklarla birlikte bir konut ve yaşam kompleksi kurdu. Genç bekar hanımları işe aldı ve ailelerin kızlarını fabrikalarda çalışmaya gönderme konusunda kendilerini rahat hissetmeleri için ahlaki standartların yüksek kalmasını sağladı. Lowell, 10 Ağustos 1817'de Boston, Massachusetts'te öldü. 1826'da Massachusetts, Lowell'in tekstil kentine onun adı verildi.
Lowell'ler ilk olarak 23 Haziran 1639'da Boston'a geldikten sonra Cape Ann'deki Kuzey Sahili'ne yerleştiler. Patrik Percival Lowle (1571-1665), "Bristol'ün katı bir vatandaşı" olarak tanımlandı, [ kaynak belirtilmeli ] geleceğin Yeni Dünya'da olduğunu 68 yaşında belirledi. 19. ve 20. yüzyıllarda, John Lowell'in (1743-1802) soyundan gelen Lowell'ler, ABD'nin en başarılı ailelerinden biri olarak kabul edildi. [1] [2]
Massachusetts Körfezi Kolonisi Valisi John Winthrop, North Shore bölgesini Kanada'dan gelen Fransızlara karşı bir tampon olarak yerleştirmek için sağlam, güvenilir insanlara ihtiyaç duyuyordu ve Lowells'ı, başarısız olan Maine Eyaleti sınırındaki Merrimack Nehri üzerindeki Newburyport'a taşınmaya çağırdı.
Düzenle adının kökeni
Ortaçağ adı Lowle'nin kökenleri hakkında 20. yüzyılın sonlarında birçok öneri sunuldu. Bazıları bunun Galce veya Sakson olduğunu iddia ederken, diğerleri adın Norman kökenli olduğunu destekledi. Bir olasılık, Latince lupus'tan (kurt) gelen Latince lupellus (kurt-yavru) kelimesinden gelmesidir.
Lowell ailesi tarihçisi Delmar R. Lowell, çalışmalarında Lowle adının kökenlerine çok ağırlık verdi ve ikna etti ve o ve diğerleri, İngiltere'nin Lowle'larının tartışmasız Norman kökenli olduğu sonucuna vardılar. [3]
İngiltere Kralı Edward Longshanks, İskoçya'daki soylulara ve soylulara 1291'de Ragman Roll'da kendisine bağlılık yemini etmelerini emrettiğinde, Roxburgh Kraliyet Burgh'unda İskoçya'daki İskoç Yürüyüşlerinde hâlâ Louels vardı. 1288'de Lowle adı için en eski belgelerin ortaya çıktığı dönem. Worcestershire'daki Yardley'den William Lowle, bir çiftçi olarak belgelenmiştir ve iki komşusu arasındaki sınır anlaşmazlığına tanık olarak ayakta durmaktadır. Bu dönemden itibaren Delmar Lowell, Lowles'ın İngiltere üzerinden koloniler için ayrılışına kadar inişini izler.
Bu döneme ait belgeler, İngiltere Ulusal Arşivlerinde, Galler Yürüyüşlerinde de Lowels olduğunu gösteren mevcuttur. 1317'de William de Braose, 2. Baron Braose Kral 2. Şövalyeler ve Bakanlar ve için, "Kralın Brewose'a ve Gower halkına yaptığı barışa karşı yapılan ihlaller.", bir yarımada, Galler'deki Glamorgan'ın bir parçası. Bu gruptaki üyeler arasında Eynon'daki saldırı için Ieuan ve Griffith Lowel vardı.
Arması Düzenle
Resmi Kraliyet Hanedanı ziyaretlerinin bir İngiliz yayıncısı olan Harleian Society, Lowle Arması'nı habercinin 1573, 1591 ve 1623 yıllarında Somersetshire'da alınan kayıtlarından tanımlar.
- : Sable, bilekte kıvrık, biri soluk, ikisi saltire, hepsi argent olan üç dart tutan hünerli bir el. : Bir Geyik'in kafası kabarık, kıyafetlerin arasında bir pheon gök mavisi. : Occasionem Cognosce (oh-kay-see-OH-nem kogg-NOHS-keh).
Armanın siyah alanlı bir kalkanı vardır ve bilekte sağ el kesimini gösteren ve biri dikey ve ikisi çapraz olarak çaprazlanmış üç ok tutan, kalkanın üstünde gümüş renkli, dikenli, geniş bir ok ucu olan bir erkek geyiğin başı mavidir boynuzları arasında. Aile sloganının gevşek bir çevirisi: Fırsatınızı Bilin.
Lowle Arması'nın kullanımı, bazı ailelerin sivri oklar için pheon gök mavisi veya ikame körleştirilmiş cıvataları çıkardıkları ve bir nesil, özellikle bir papaz, ailelerinin arması yerine geyik başı yerine bir vazo kullandığı nesiller arasında biraz farklılık göstermiştir. Bir erkeğin silah taşıma hakkı geleneksel olarak babadan en büyük oğula geçer, bazen sonraki nesiller, hayatlarını veya mesleklerini daha iyi yansıtmak için armayı değiştirir, hatta bazen evlilik yoluyla armasını başka bir aileyle "dörde böler".
Bazıları, Percival Lowle ve oğulları Massachusetts'e göç ettiğinde Lowle Arması'nın askıda kaldığına inanıyor. Koloniler 1776'da Britanya'dan Bağımsızlık ilan edene ve armalarını taşımaya hak kazanana kadar hâlâ Kraliyet'in tebaasıydılar. Ayrıca, İngiltere'de kalan ve hak talebinde bulunabilecek bir dizi Lowle vardı.
Percival Lowle, oğulları ile Yeni Dünya'ya göç ettikten sonra ve sonraki nesillerden sonra Lowle, Lowell oldu. Delmar Lowell, Rev. John Lowell'ın Lowell ailesini 1721'den bir süre sonra soyadının yazılışıyla ilgili uyum içinde tutmada katalizör olduğunu öne sürüyor. O zamanlar, New England'ın her yerinde Lowells, isimlerini şubeler kadar farklı şekillerde yazıyordu. Bazıları soyadını Lowel, Lowle, Lowell, Lowl olarak heceledi ve bazıları yeni dünyaya geldikten sonra bile Louell ve Louel olarak yazdı. Yazım denetimi o kadar zayıftı ki, bazı erken vasiyetler aynı belgede bir oğlu Lowle, diğer oğlu Lowel ve karısı da Lowell olarak gösteriyor. Ailenin bir üyesinin isim üzerinde bu kadar büyük bir etkisi olması olası değildir. [ kaynak belirtilmeli ] Amerika'daki pek çok Lowell'ı tutarlı olmaları için etkilemiş olabilir, ancak belgeler İngiltere'deki Lowles'ın da bu sıralarda Lowell adlarını hecelemeye başladığını gösteriyor. 18. yüzyılın ortalarına gelindiğinde İngiltere'de Lowells için çok sayıda belge var ve önceki yazımlar için hiçbiri yok. Bu, okuryazarlığın artmasının ve İngilizceyi standartlaştırma eğiliminin, Atlantik'in her iki tarafındaki aile üyelerinin fonetik yazımını benimsemesine neden olduğunu gösteriyor.
Boston Lowell ailesi geleneksel olarak Newburyport John Lowell (1743-1802) torunları olarak biliniyordu. Onun soyundan gelenler, Boston Brahmins'in üyeleri olarak bilinen Lowell'lardı. [4]
Lowell, Francis Cabot - Tarih
1800'lerin başında İngiltere'de başarılı elektrikli dokuma tezgahları faaliyetteydi, ancak Amerika'da yapılanlar yetersizdi. Francis Cabot Lowell, Amerika Birleşik Devletleri'nin pratik bir elektrikli dokuma tezgahı geliştirmesi için İngiliz teknolojisini ödünç alması gerektiğini fark etti. İngiliz tekstil fabrikalarını ziyaret ederken, onların elektrikli dokuma tezgahlarının işleyişini ezberledi. Döndükten sonra, gördüklerini yeniden yaratmasına ve geliştirmesine yardımcı olması için usta tamirci Paul Moody'yi işe aldı. İngiliz tasarımına uyum sağlamayı başardılar ve Waltham fabrikalarında Lowell ve Moody tarafından kurulan makine atölyesi, dokuma tezgahında iyileştirmeler yapmaya devam etti. Güvenilir bir elektrikli dokuma tezgahının piyasaya sürülmesiyle dokuma, eğirmeye ayak uydurabildi ve Amerikan tekstil endüstrisi devam ediyordu.
İç Savaştan önce, tekstil üretimi en önemli Amerikan endüstrisiydi. İlk Amerikan elektrikli dokuma tezgahı, 1813'te Francis Cabot Lowell başkanlığındaki bir grup Boston tüccarı tarafından inşa edildi. Yakında tekstil fabrikaları, manzarayı, ekonomiyi ve insanları dönüştüren New England nehirlerini noktaladı. Başlangıçta, değirmen işi yerel çiftçilerin kızları tarafından yapıldı. Daha sonraki yıllarda göç, değirmen "ellerinin" kaynağı oldu.
Aşağıda Francis Cabot Lowell hakkında daha fazla bilgi
Su tekerleği (Su değirmenlerindeki malzemeyi kapsar)
Su çarkı, bir çarkın etrafına monte edilmiş bir dizi kürek vasıtasıyla güç oluşturmak için akan veya düşen suyu kullanan eski bir cihazdır.
Su çarkları ve değirmenler
Büyük olasılıkla, insanoğlunun tohumları, kabuklu yemişleri ve diğer gıda maddelerini ezmek veya öğütmek için kullandığı en eski aletler, üzerine malzemenin bir taş veya ağaç dalı ile dövülerek ezildiği yassı bir kayadan biraz daha fazlasını içeriyordu.
Amerika'nın İlk Sanayi Şehri
1810'da New England tüccarı Francis Cabot Lowell, bir Amerikan tekstil endüstrisi yaratmaya karar verdi.
Rüzgar enerjisi
Esen rüzgar, bir rüzgar türbinindeki kanatları döndürür - tıpkı büyük bir oyuncak fırıldak gibi. Bıçaklar, dönen bir şaft üzerine monte edilmiş bir göbeğe bağlanmıştır. Şaft, dönüş hızının arttırıldığı bir dişli şanzıman kutusundan geçer. Şanzıman, elektrik üreten bir jeneratörü döndüren yüksek hızlı bir şafta bağlıdır.
yel değirmenleri
Bilinen ilk rüzgar cihazı, İskenderiye Kahramanı (c. MS 1. yüzyıl) tarafından tanımlanmıştır.
Rüzgar gücü
Rüzgar değirmenlerinin tarihi - uygulamalar ve gelecek.
yel değirmeni tarihi
Özellikle İngiltere'de yel değirmenlerinin tarihi ve gelişimi
Rüzgar Enerjisi Tarihi
Rüzgar enerjisinin tarihi.
Kağıt, Kağıt Yapımı ve Kağıt Torbaların Tarihçesi (Kağıt fabrikalarındaki bazı malzemeleri kapsar)
Kağıt ve kağıt yapımının tarihi, farklı süreçlerin arkasındaki mucitler ve yenilikler.
Francis Cabot Lowell'ın fotoğrafı.
Güney New England'daki ilk iplik fabrikalarının 1810'dan önceki yıllardaki başarısı ve gemicilikteki belirsizlikler, Boston'un önde gelen bir tüccar ailesinin oğlu olan Francis Cabot Lowell'ı imalattaki serveti için bir sığınak aramaya yöneltti. Ülkenin ilk çalışma gücü tezgahını geliştiren Lowell, diğer Bostonlılar Patrick Tracy Jackson ve Nathan Appleton ile birlikte 1814'te Waltham'daki Charles Nehri boyunca Boston Manufacturing Company'yi kurdu.
Orada Lowell ve daha sonra "Boston Associates" olarak adlandırılan girişimci arkadaşları, ülkenin yeni gelişen tekstil endüstrisini dönüştürdü. 400.000 dolar sermayeli Waltham değirmeni, rekabetini gölgede bıraktı. Elektrikli dokuma tezgahı ve ilgili makineler, kumaş üretimindeki tüm adımların tek bir çatı altında birleştirilmesine izin verdi. Şirket, geleneksel aile emeğine güvenmek yerine, çevredeki kırsal kesimden genç bekar kadınları işe aldı. Waltham'daki kârlar o kadar büyüktü ki, Boston Associates kısa süre sonra önce East Chelmsford'da (Lowell olarak yeniden adlandırıldı), ardından Chicopee, Manchester ve Lawrence'ta yeni yerler aradı. "Waltham-Lowell sistemi", 1850 yılına kadar Amerika'nın pamuk üretiminin beşte birinin kontrolünü Boston Associates'e vererek, beklentilerinin ötesinde başarılı oldu.
Karları, birbirine sıkı sıkıya bağlı bu aile grubunun -Appletons, Cabots, Lowells, Lawrences, Jacksons- ekonomik, sosyal ve politik bir imparatorluk kurmasına izin verdi. Boston ve Lowell Demiryolunun ve New England'daki diğer demiryolu hatlarının geliştirilmesine yardımcı oldular. Bir dizi Boston finans kurumunda kontrol hissesine sahiplerdi ve kendi şirketleri aracılığıyla girişimleri finanse etmelerine ve sigortalamalarına izin verdiler. Servetleri büyüdükçe, Boston Associates -hayırseverlik-hastaneler ve okullar kuran- ve siyasete döndü ve Massachusetts'teki Whig Partisi'nde önemli bir rol oynadı. İç Savaş'a kadar, Boston Associates New England'ın baskın kapitalistleriydi.
Değirmen Gücü Sürücüleri
Bir çark veya türbin su gücünden yararlandığında, değirmen mühendisi gücü değirmen boyunca yüzlerce makineye aktarmak zorunda kaldı. İngiliz ve erken Amerikan değirmenleri, ana tahrik şaftından dikey bir şaft çalıştırdı, ardından gücü dişlilerle her kattaki üst şaftlara aktardı. Hassas işlenmiş dişliler elde etmek zor olduğundan, Amerikan değirmenleri kaba ve gürültülüydü ve yavaş hızlarda çalıştırılması gerekiyordu. Birkaç küçük değirmen bantlama kullanıyordu, ancak Paul Moody 1828'de Appleton Mills'de bantlamayı kullanana kadar, bunun şaft oluşturmaya bir alternatif olarak ciddi şekilde değerlendirilmesi değildi. Deri kayışlar, gücü doğrudan her kattaki yatay şaftlara aktardı. Kayışlar daha yüksek hızlara izin verdi ve şafttan daha sessiz ve daha az sarsıcıydı. Bantlama ayrıca çok daha hafif, bakımı daha kolay ve kesin olmayan değirmen yapımını daha bağışlayıcıydı. Yüzyılın ortalarında, bantlama, Amerikan fabrikalarının ayırt edici bir özelliği haline gelmişti.
İlgili Malzemeler
Massachusetts Tarih Kurumu (MHS), Francis Cabot Lowell (1775-1817) makaleleriyle ilgili aşağıdaki koleksiyonlara sahiptir:
Patrick Tracy Jackson kağıtları, Bayan N-408 (Uzun). Koleksiyon kılavuzuna şu adresten ulaşılabilir: http://www.masshist.org/collection-guides/view/fa0037.
Lowell aile belgeleri, Bayan N-1513. Koleksiyon kılavuzuna şu adresten ulaşılabilir: http://www.masshist.org/collection-guides/view/fa0285.
Francis Cabot Lowell (1803-1874) kağıtları, Ms. N-1603. Koleksiyon kılavuzuna şu adresten ulaşılabilir: http://www.masshist.org/collection-guides/view/fa0252.
John Lowell mektupları, Bayan N-1605.
Lowell Mill Kızları:
Lowell'ın fabrikasını kurarken karşılaştığı sorunlardan biri işçi bulmaktı. O zamanlar Amerika bir tarım toplumuydu ve Endüstri Devrimi Ansiklopedisi kitabına göre birçok Amerikalı fabrikada çalışmaktan çekiniyordu:
“Waltham [Lowell] Sisteminin çözebildiği bir diğer sorun da emek sorunuydu. Avrupa fabrikaları, ücret sistemine güvenmeleri onlara çok az ekonomik seçenek sunan büyük, topraksız, kentsel nüfusa güvenirken, arazi, onu arzulayan çoğu Amerikalı için hazırdı. Sonuç olarak, Amerikalılar genellikle fabrika koşullarında çalışmak istemiyorlardı ve bunun yerine tarımsal emeğin ekonomik bağımsızlığını tercih ediyorlardı. Aslında pek çok Amerikalı, Avrupa fabrika sistemini doğası gereği yozlaşmış ve istismar edici olarak gördü. Ek olarak, Amerikan nüfusu küçük olduğu için, işe alınan emek pahalıydı. Bu sorunu çözmek için Lowell, işgücünü çekmek için yeni bir iş stratejisi tasarladı. Değirmen makineleri aşırı insan gücü ihtiyacını büyük ölçüde azalttığından, Lowell'in fiziksel olarak güçlü işçilere ihtiyacı yoktu, bunun yerine ucuza işe alınabilecek işçilere ihtiyacı vardı. Lowell, çalışanlarını çevredeki kırsal kesimdeki kız ve genç kadınlarda buldu. Bu genç kadınlar, ev imalatından dokuma ve eğirme konusunda deneyime sahipti ve erkek çalışanlara göre daha ucuz ücretlerle çalıştı.”
Lowell sistemi, emek arzını kontrol etmenin yeni bir yolunu yarattı. Değirmen, 15 ila 35 yaşları arasında genç, bekar kadınları işe aldı.
Lowell, genç kadınları çiftliklerinden ve küçük kasabalarından ayrılarak fabrikalarda çalışmaya ikna etmek için katı ahlaki kuralları uygulayan refakatçiler tarafından işletilen pansiyonlar inşa ederek bir fabrika topluluğu yarattı ve ayrıca dini hizmetlere katılımı zorunlu hale getirdi. 1812 Savaşı Ansiklopedisi: Siyasi, Sosyal ve Askeri Bir Tarih kitabı:
“Lowell Sistemi, 15 ila 35 yaşları arasındaki genç (genellikle bekar) kadınların işe alınmasını gerektiriyordu. Bekar kadınlar, erkeklerden daha az maaş alabilmeleri, dolayısıyla şirket kârlarını artırmaları ve erkeklerden daha kolay kontrol edilebilmeleri nedeniyle seçildi. Bu değirmen kızlarının, kendilerine verilen adla, değirmene bitişik şirkete ait yatakhanelerde yaşamaları ve Lowell tarafından benimsenen oldukça katı ahlaki davranış kurallarına uymaları bekleniyordu. Onlar matron denilen yaşlı kadınlar tarafından denetleniyorlardı ve gayretle çalışmaları ve kiliseye ve eğitim derslerine katılmaları bekleniyordu. Genç kadınlar, 80 saatlik zorlu bir çalışma haftasında çalışacaklardı. Lowell, sisteminin İngiltere'de tanık olduğu içler acısı çalışma koşullarını hafiflettiğine ve çalışanlarının dizginlerini sıkı tutmasına yardımcı olduğuna inanıyordu. Bunu yaparak, çalışan bağlılığını geliştirdi, ücretleri düşük tuttu ve hissedarlarına kârlarını hızlandırmalarını sağladı. Lowell'ın çalışma düzenlemesi, modern standartlara kıyasla oldukça ayrımcı ve paternalist olmasına rağmen, zamanında devrimci olarak görülüyordu. Çok sayıda genç değirmen kızı, büyük ölçüde fabrikada çalışırken aldıkları eğitim sayesinde kütüphaneci, öğretmen, sosyal hizmet uzmanı vb. oldular, böylece sistem işçiler ve daha geniş toplum için faydalar sağladı. ”
Lowell, Massachusetts şehrinin planı, 1850 dolaylarında Sidney ve Neff tarafından yapılan illüstrasyon
Lowell Sistemi sadece daha verimli olmakla kalmamış, aynı zamanda nakit ödeme yaparak, çocuklar yerine genç yetişkinleri işe alarak, sadece birkaç yıllığına istihdam sağlayarak ve işçilerin iş hayatına devam etmelerine yardımcı olacak eğitim fırsatları sunarak endüstriyel emeğin insanlıktan çıkarıcı etkilerini en aza indirecek şekilde tasarlanmıştır. okul öğretmenleri, hemşireler vb. gibi daha iyi işler
Sanayi devrimi sırasında, özellikle İngiltere'deki diğer değirmenler ve Rhode Island'daki değirmenler, tehlikeli çalışma koşullarında değirmenlerde sürekli düşük ücretli işlerde çalışmaktan başka seçeneği olmayan yoksul, eğitimsiz topraksız işçileri ve çocukları işe alma eğilimindeydi. The Encyclopedia of the War Of 1812: A Politik, Sosyal ve Askeri adlı kitaba göre ilerleme için hiçbir fırsatı olmayan:
“Lowell Sistemi, o zamanlar Samuel Slater'in Rhode Island Sistemine dayanan hakim tekstil üretim sistemiyle keskin bir tezat oluşturuyordu. Bu sistem, 1790'da, Rhode Island, Pawtucket yakınlarındaki bir pamuk eğirme fabrikasında kuruldu. Slater, sömürülen ve sıklıkla istismar edilen genç kızları (7-12) çalıştırmıştı. genç kızları eğitmek ve kontrol etmek yetişkin kadınlardan daha zordu.”
Bir başka kaynak, The Story of Textiles: A Bird's Eye View of the History of the Start of the History and the Growth of the Industry of the Mankind'ın Giydirildiği Bir Kitap, İngiliz sisteminin ve Rhode Island sisteminin ne kadar sömürücü olduğuna dikkat çekiyor. Lowell sistemi:
“Makinelerdeki bu farklılığın yanı sıra, çalışanlara muamele yönteminde de çarpıcı bir farklılık vardı. Slater'in Rhode Island'ın modelini oluşturan fabrikalarında, çok küçük çocuklar da dahil olmak üzere tüm aileleri istihdam etmek için İngiliz planı benimsendi ve ailelerin tamamen sanayiye bağımlı sanayi merkezlerine getirilmesine yol açtı. değirmenler ve iş olmadığında bu ciddi şekilde acı çekti. Waltham'da uygulanan nakit yöntemi yerine, bir fabrika mağazasında tedarik edilen mallarda da ödemeler yapıldı. Waltham'da ücretler her hafta ya da iki haftada bir ödenirdi ve çalışanlar için, koşulları çocukların çalışmasını engelleyen veya tüm ailelerin çalışmasını engelleyen bir matrondan sorumlu pansiyonlar sağlandı.
Lowell değirmen kızları da kendilerini eğitmeye ve entelektüel faaliyetlerde bulunmaya teşvik edildi. Şirkete ait Lowell Lyceum'da Ralph Waldo Emerson ve John Quincy Adams tarafından verilen ücretsiz derslere katıldılar, kütüphaneleri dolaşarak kitaplara erişim sağladılar ve yaratıcı yazmayı ve kamusal tartışmayı teşvik eden “iyileştirme çevrelerine” katılmaya teşvik edildiler.
Yine de çalışma günleri uzundu ve kadınların çoğu günün sonunda hem zihinsel hem de fiziksel olarak yorgun olduklarını ve eski bir Lowell değirmen kızının yazdığı gibi, dersler sırasında zar zor uyanık kalabildiklerini fark etti:
“Kişi on ila on dört saat el emeği ile çalıştıktan sonra Tarih, Felsefe veya Bilim okumak imkansızdır. Derslere katılırken sık sık hissettiğim hüznü çok iyi hatırlıyorum, kendimi uyanık tutamayacak halde buldum… Eminim çok az kişi benimkinden daha ateşli bir bilgi arzusuna sahipti, ama uzun saatlik sistemin etkisi öyleydi ki, en büyük zevkimdi. akşam yemeğinden sonra ağrıyan ayaklarımı rahat bir pozisyona getirip roman okumaktı.”
Lowell Sisteminde tipik bir iş günü, mevsime bağlı olarak yaklaşık on iki saat sürerdi. Çalışanların tam olarak çalıştığı saatler sezona göre değişti. Mayıs-Ağustos ayları arasında iş günü sabah 5'te başladı. 1 Eylül'den Nisan'a kadar iş günü şafakta başladı. Kasım ayından şubat ayına kadar kahvaltı işten önce servis edilirdi.
Mart ayında kahvaltı 07:15'te, Nisan'dan Eylül'e kadar sabah 7'de ve Eylül'den Ekim'e kadar 07:30'da servis edildi. Öğle yemeği yıl boyunca 12:30'da servis edildi.
Mayıs-Ağustos arası çalışma günü akşam 7'de, Eylül'de karanlıkta, Ekim'den Mart'a 19:30'da ve Nisan'da karanlıkta sona erdi.
Akşam yemeğinden sonra çalışanlar derslere katıldı, kendilerini geliştirmeye yönelik gruplar oluşturdu ve kiliseye katıldı. Sokağa çıkma yasağı saat 10'daydı. Lowell çalışanları haftanın altı günü çalıştı ve Pazar günleri Kilise hizmetlerine katıldı.
1908 dolaylarında Merrimack Nehri, Lowell, Mass üzerinde Değirmenler
Sanayi Devrimi: Amerika'daki Etkisi
Fabrika bazlı pamuklu tekstil üretimi 19. yüzyılda Amerika'da etkileyici bir başlangıç yaptı ve başarısı 20. yüzyılda da devam etti. (Resim: Everett Koleksiyonu/Shutterstock)
Şaşırtıcı bir şekilde, eğirme makinesinin İngiltere'de icat edilmesinden fabrika bazlı pamuklu tekstil imalatının Amerikan ekonomisinde büyük bir güç haline gelmesine kadar neredeyse 50 yıl geçti. Bunun bir kısmı, Napolyon Savaşları, ardından savaşların üstüne ambargo ve ardından 1812 Savaşı nedeniyle Atlantik ticaretinin ve ticari bağlantıların kesintiye uğramasından kaynaklanıyordu.
Bu zaman gecikmesi aynı zamanda Sanayi Devrimi'ni destekleyen mekanik teknolojiyi geliştiren İngilizlerin bilinçli engellemesinden de kaynaklandı. İngilizleri Avrupa dünyasının sanayi devleri yapan makine tasarımlarına karşı son derece koruyucuydular. Sadece endüstriyel teknolojinin veya endüstriyel planların ihracatını yasakladılar. Bazen bu sırları ifşa edebilecek ajanların ayrılması bile engellenebilir veya kısıtlanabilir.
Bu video serisinden bir transkript Amerika Birleşik Devletleri Tarihi, 2. Baskı. Şimdi izle, Wondrium.
Sanayi Devrimi Amerika'da Başlıyor
1789'da Samuel Slater adında bir İngiliz ajan, sadece bir çiftçi olduğu iddiasıyla İngiltere'den kaçtı ve Rhode Island'a göç etti. Orada, iki Rhode Island tüccarının (Moses Brown ve William Almay) mali desteğiyle Slater, İngiltere'de öğrendiği ve kullandığı pamuk eğirme makinesini hafızasından yeniden inşa etti. Daha sonra onu Pawtucket'teki eski bir değirmen binasına yerleştirdi.
Sadece dokuz işçi kullanarak cumhuriyetin ilk pamuk ipliğini örmeye başladı. Moses Brown'un eğirme için sağladığı güney pamuğu kalitesizdi ve çok pahalıya mal oluyordu. Bu, bundan elde edilecek çok az kâr ve borç alıp daha büyük bir operasyon inşa etmek için çok az kullanılabilir sermaye olduğu anlamına geliyordu.
Francis Cabot Lowell, 1812 Savaşı'ndan sonra Boston Manufacturing Company'yi kurdu. (Resim: Bilinmeyen yazar/Kamu malı)
Bununla birlikte, 1812 Savaşı'nın sona ermesiyle birlikte, ithalat-ihracat işi ambargo ve 1812 Savaşı tarafından mahvolmuş bir Boston tüccarı olan Francis Cabot Lowell, Boston Manufacturing Company'yi örgütledi. Boston Associates olarak bilinen gevşek bir şekilde örülmüş bir Boston tüccar grubundan 100.000 dolara kadar mali destek aldı. Bununla, Massachusetts, Waltham'da Charles Nehri'nin yanında ilk büyük ölçekli Amerikan pamuklu tekstil fabrikasını kurdu.
Waltham Değirmeni
Geçmişin geleneksel kereste fabrikaları ve öğütme değirmenleri gibi, Waltham değirmeni de bir su çarkı ile çalıştırıldı. Konvansiyonun durduğu yer burasıydı, çünkü Waltham değirmeninin çarkı, en son İngiliz pamuk eğirme teknolojisinden oluşan bir düzeneğe güç veriyordu: katırlar, elektrikli dokuma tezgahları ve sehpalar. Lowell, teknolojiyi 1810'dan 1812'ye kadar İngiltere'ye yaptığı bir gerçek bulma gezisine dair anılarından inşa etmişti.
Lowell, yalnızca bir pamuk eğirme fabrikası inşa etmekle yetinmedi. İpliğin eğrilmesinden bitmiş kumaşa renk ve desenlerin basılmasına kadar tekstil üretiminin tüm hayati parçalarını tek bir çatı altında başarıyla topladı ve bunların hepsini tek bir entegre sistemde topladı.
Lowell's Waltham değirmeni Aralık 1814'te açıldı ve iki yıl içinde, kendisine yatırım yapan Boston Associates'e yüzde 12,5'lik büyük bir temettü getirisi sağladı.
Merrimack İmalat Şirketi
1822'de Lowell'in ortağı Paul Moody - Boston Associates'ten 600.000 $ tutarında mali destekle - Merrimack Manufacturing Company'yi kurdu. Bu şirket, Merrimack Nehri üzerinde Boston'un yaklaşık 25 mil kuzeyinde bulunan Chelmsford, Massachusetts'te daha da başarılı bir değirmen işletmesi kurdu. Orada, 32 fitlik nehir düşüşü, değirmen için sınırsız bir su gücü kaynağı vaat etti.
Yeni Merrimack operasyonu, Waltham'da öğrenilen dersleri çoğalttı. Moody, tek bir değirmen inşa etmek yerine, emsalsiz bir ölçekte pamuklu tekstil üretimine olanak sağlayacak bir fabrika binaları kompleksi inşa etti.
İşgücü için düzenlemeler yapmak için, Merrimack değirmenleri tuhaf yeni bir iş gücü istihdam etmek için yola çıktı: genç, bekar, 16 ila 30 yaş arası New England kadınları. Bu kadınların çiftliği terk ederek değirmen için değiş tokuş ettikleri şey emek devrimiydi. , zaman ve disiplin. Tarımsal üretimin uzun ve düzensiz ritimlerinden, yeni kadın değirmen işçileri, haftanın altı günü sabah 7:00'de başlayıp akşam 19:00'a kadar devam ederek kendilerini bir saatin gereklerine uydurmayı çabucak öğrendiler.
Merrimack Pansiyonlarının Değirmen Kadınları
Bu disiplinin ek bir yaptırımı olarak, değirmen kadınları, bir şirketin matronunun gözetimi altında, şirket pansiyonlarındaki değirmenlerde yaşayacaktı. Sebt günü umumi tapınmaya mutat olarak katılmayan ya da ahlaksızlık yaptığı bilinen herkesin adını silecekti.
Merrimack Şirketinin kadın işçileri, şirket tarafından işletilen pansiyonlarda yaşıyordu. (Resim: Bilinmeyen yazar/Kamu malı)
Şirket tarafından işletilen pansiyonlar inşa etmek, fabrikaların çevresinde gecekonduların ve kiralık apartmanların birikmesini önledi, zaten isim yapan şeyler ve İngiliz fabrikalarının mahalleleri kokuyor.
Ayrıca, değirmen kadınları bir değirmen kütüphanesini kullanmaya ve Harvard profesörlerinin değirmen derslerine katılmaya teşvik edilecekti. Ücretleri haftada iki dolar ve 50 sentten haftada üç dolara kadardı; bu, kırsal bir terzi işi için haftada sadece 90 sent görmeyi bekleyebileceği bir çağda çok fazla paraydı.
Yüzde 85'i kadın olan yirmi beş yüz işçi, 1822'de Merrimack değirmenlerinde çalışmaya başladı. 1850'de değirmen nüfusu 33.000 kişiye ulaştı. Chelmsford kasabası, geleceği gördüğünde onu tanıyan kasaba adını Lowell olarak değiştirdi.
Amerikalıların Parasal Başarısı
1789'da Amerika'ya beş parasız gelen Samuel Slater, 1835'te 690.000 dolarlık bir mülk bırakarak öldü. 1816 ve 1826 arasında, Boston Manufacturing Company, hissedarlarına yüzde 18,75 oranında yıllık temettü dağıttı.
1850'ye gelindiğinde, Francis Cabot Lowell'in ortaklarından oluşan orijinal grubu oluşturan 15 Boston ailesi, tüm ulusun pamuklu tekstil üretiminin beşte birini kontrol ediyordu. Bu aileler ayrıca Massachusetts demiryollarındaki hisselerin yüzde 30'unu satın almak ve Boston bankalarının banka stokunun yüzde 40'ına sahip olmak için çeşitlendi.
Sanayi Devrimi, Amerikan Cumhuriyeti'nin manzarasını böyle değiştirdi.
Sanayi Devrimi'nin Amerika'sına Etkisi Hakkında Sık Sorulan Sorular
Francis Cabot Lowell, Amerika'daki ilk büyük ölçekli pamuklu tekstil fabrikasını Massachusetts, Waltham'da Charles Nehri'nin yanında kurdu.
Merrimack Manufacturing Company, İngiliz fabrikalarının mahallelerini kokutmuş olan fabrikaların çevresinde gecekondu ve apartmanların birikmesini önlemek için pansiyonlar inşa etti.
Samuel Slater İngiltere'de bir ajandı. 1789'da Amerika'ya kaçtı ve Rhode Island, Pawtucket'teki eski bir fabrika binasında pamuk eğirme makinesini kurdu.
Francis Cabot Lowell'ın fotoğrafı.
Yukarıdaki tarihsiz siluet, Lowell'in bilinen tek portresidir.
Charles River Sanayi ve Yenilik Müzesi koleksiyonundan
bir detay Boston İmalat Şirketi Waltham Mills, 1825 dolaylarında Elijah Smith tarafından boyanmış, Lowell'in şirketi tarafından açılan tekstil fabrikasını gösteriyor.
Gore Place Society, Waltham, Massachusetts'in izniyle
Boston Manufacturing Company'nin mührü (yaklaşık 1814), şirketin elektrikli dokuma tezgâhını vurgular.
Charles River Sanayi ve Yenilik Müzesi koleksiyonundan
Francis Cabot Lowell, A.B.'nin yaptığı gibi çok az kişi ekonomi tarihini etkilemiştir. 1793. Siyasi bağımsızlık için mücadele eden Amerikalı sömürgeciler olarak dünyaya geldi ve entegre bir tekstil fabrikası fikriyle yeni ülkenin ekonomik bağımsızlığının temellerinin atılmasına yardımcı oldu. Bu kavram sonunda Amerika Birleşik Devletleri'ni bir dünya ticaret gücüne dönüştürdü ve bugün de devam eden teknolojik yenilik güçlerini devreye soktu.
Lowell'ın babası John, A.B. 1760, başarılı bir avukat, politikacı ve John Adams'ın meslektaşıydı ve onu Birinci Devre Temyiz Mahkemesi'nin baş yargıcı olarak atadı. Annesi Susannah, Salem denizcilik patronu Francis Cabot'un kızıydı. Her iki aile de çocuğun adını ve kariyerini şekillendirdi. Harvard'a 14 yaşında girdi, matematikte kendini ayırt etti, ancak son sınıf öğrencisi olarak Yard'da bir şenlik ateşi yaktı, bu alışılmadık bir yaramazlık olayıydı. Bunun için birkaç ay boyunca “paslanmış” ve Cambridge'e dönmesine izin verilmeden önce matematik ve ahlak dersleri aldı. En yüksek dereceyle mezun oldu.
Elbette babasının hayal kırıklığına uğramasına rağmen, siyasetle "mülayim bir ilgisizlik" sergiledi ve bunun yerine uluslararası bir tüccar olarak Cabot benzeri bir kariyer sürdürdü. Bir amcasının gemisinin süper kargosu olarak imza atarak ticaret işini çabucak öğrendi. Kısa süre sonra Boston'daki Long Wharf'ta kendi hesabını açtı ve Federal dönemdeki tekstil, mahsul ve döviz ticaretinde önemli bir servet biriktirdi. Yan tarafta, Boston rıhtım mülkünün önemli parçalarını, birkaç konutu ve Maine vahşi doğasını satın aldı.
Ancak 1810'da Fransa ile Büyük Britanya arasındaki düşmanlıklar onun refahını tehdit etti. Savaş gemilerinin Atlantik'te devriye gezmesiyle birlikte, uluslararası denizcilik imkansız derecede riskli bir geçim kaynağı haline geldi. Stresler canını yaktı. Lowell, “çok gergin, narin, aşırı çalışmaya ve sinir yorgunluğu dönemlerine meyilli bir adam” olarak tanımlandı. Onun çaresi, hesaplarını halletmek ve sağlığına kavuşmak ve umutlarını düşünmek için İngiltere'ye iki yıllık bir seyahate çıkmaktı.
Eski ABD Dışişleri Bakanı Timothy Pickering, A.B. 1763'te Lowell, İngiliz toplumunun en yüksek seviyelerine erişimin keyfini çıkardı. Bağlantılar ayrıca, su ile çalışan dokuma tezgahlarının kilometrelerce kumaş ürettiği ve sahipleri için muhteşem bir zenginlik yarattığı Lancashire'ın gelişen tekstil fabrikalarına girmesini de sağladı. Keskin bir gözlemci olarak fabrikaları gezdi ve servetinin ve geleceğinin pamuk imalatında olduğunu fark etti. Another Boston merchant with whom he rendezvoused during his sabbatical recalled that Lowell visited the mills “for the purpose of obtaining all possible information on the subject, with a view to introduction of the improved manufacture in the United States.”
One obstacle to his incipient plan, however, was Britain’s tight control of its advanced textile industry. To protect trade secrets, the technologies were not for sale, and British textile workers were prohibited from leaving the country. Lowell’s admission through the factory gates is testimony to the caliber of his references and his standing as a trader, not yet a competing manufacturer.
He left Britain in 1812 on the eve of war and sailed away with his head evidently buzzing with ideas. Immediately upon his return to Boston, he set to work on a scheme that many in the conservative Lowell clan considered “visionary and dangerous.” Nevertheless, he raised the unheard-of amount of $400,000 from family and friends through the novel idea of selling shares in his enterprise, which became known as the Boston Manufacturing Company. He purchased a dam and property on the Charles River in the country town of Waltham, 10 miles from Boston, then built a four-story brick mill with a handsome cupola and Paul Revere bell.
Most important, he hired the skilled engineer Paul Moody who, with Lowell making the complex calculations, created the country’s earliest operable power loom and linked it to other previously mechanized weaving processes to establish the first fully integrated mill in the world. Cotton entered as a bale and exited as a bolt, a revolutionary idea that made the “Waltham system of manufacture” emulated across the globe and the basis for modern industry.
“From the first starting of the first power loom,” reported one of the investors, “there was no hesitation or doubt about the success of this manufacture.” By 1815, cloth flew out of the factory as fast as the company could make it, fulfilling the high demand for American textiles after war stemmed the flow of imported goods. The operation soon returned 20 percent annual dividends to its lucky backers, who talked excitedly about creating great industrial cities throughout New England on the Waltham model. But Lowell himself barely enjoyed the fruit of his triumph. A frenetic pace coupled with his “delicate nature” proved a tragic combination. He died at 42, just three years after the birth of his industrial vision.
Despite his frail constitution, Lowell possessed a combination of ability, ambition, wealth, connections, and risk-taking that would come to define later generations of American entrepreneurs. Like Edison, Ford, and Gates, Lowell not only created products, he created a market where none existed. In this he established much more than a textile mill in Waltham, Massachusetts. He helped inaugurate a culture of innovation that has driven the world economy ever since.
Judge John Lowell
John A. Lowell (June 17, 1743, in Newburyport, Massachusetts – May 6, 1802, in Roxbury), the son of Rev. John Lowell and Sarah Champney, was a respected lawyer, selectman, jurist, delegate to Congress and federal judge.
Known within his family as The Old Judge, distinguishing him from the proliferation of Johns, John Lowell is considered to be the patriarch of the Boston Lowells. He, with each of his three wives, established three distinct lines of the Lowell clan that, in turn, propagated celebrated poets, authors, jurists, educators, merchants, bankers, national heroes, activists, innovators and philanthropists. John Lowell, his descendants, and many other well established New England families defined American life in the nineteenth and twentieth centuries.
Lowell's son, the Rev. Charles Lowell, D.D., wrote in a personal letter eight decades later, “My father introduced into the Bill of Rights the clause by which Slavery was abolished in Massachusetts. and when it was adopted, exclaimed: 'Now there is no longer Slavery in Massachusetts, it is abolished and I will render my services as a lawyer gratis to any slave suing for his freedom if it is withheld from him. ' and he did so defend the negro slave against his master under this clause of the constitution which was declared valid by the Massachusetts Supreme Court in 1783, and since that time Slavery in Mass. has had no legal standing.” (Lowell 1899, pp 34)
He graduated from Harvard in 1760 and became an attorney in 1762. Lowell was a militia officer and served during the Revolution. He moved to Boston in 1777 and served in the Massachusetts House in 1778 and 1780 to 1782. In 1780 he was a Delegate to the convention that produced the post-colonial state Constitution. He convinced the convention to include in the document the phrase "all men are born free and equal," believing it would result in the abolition of slavery. His position was upheld by the state supreme court in 1783, ending slavery in Massachusetts.
John Lowell was an American lawyer, selectman, jurist, delegate to the Congress of the Confederation and federal judge. Known within his family as “The Old Judge,” distinguishing him from the proliferation of Johns, John Lowell is considered to be the patriarch of the Boston Lowells. He, with each of his three wives, established three distinct lines of the Lowell clan that, in turn, propagated celebrated poets, authors, jurists, educators, merchants, bankers, national heroes, activists, innovators and philanthropists. John Lowell, his descendants, and many other well established New England families defined American life in the nineteenth and twentieth centuries.
John Lowell's ancestor, Percival, a merchant, came from Bristol, England, to Newbury, Massachusetts, in 1639, and his father, John, was the first minister of Newburyport, where he officiated 1726-67. The minister married Sarah Champney, and “The Old Judge” was their second son, born in Newburyport. He was the only child to survive infancy. John was among the third generation in the Lowell family to be born in the New World and the second generation to attend Harvard College. Like his father before him, Lowell graduated at the age of 17, in 1760. John was admitted to the bar in 1763 and soon established his law practice in Newburyport, Massachusetts.
Lowell married his first wife, Sarah (January 14, 1745 – May 5, 1772), sister of Stephen Higginson and sister-in-law of Elizabeth Cabot, on January 8, 1767. John and Sarah had three children, Anna Cabot (1768), John Lowell, Jr. (1769) and Sarah Champney Lowell (1771). John the younger, known within his family as The Boston Rebel, and later as The Roxbury Farmer for his love of agriculture and support of botanical studies, produced the clan line that included businessmen John Amory Lowell, Augustus Lowell, and Ralph Lowell federal judges John Lowell and James Arnold Lowell and siblings author and innovator Percival Lowell, Harvard President Abbott Lawrence Lowell, and poet Amy Lowell. Lowell's wife Sarah died on May 5, 1772.
Lowell married his second wife, Susanna(1754), daughter of Francis Cabot and Mary Fitch, on May 31, 1774. Together they had two children, Francis Cabot (1775) and Susanna Cabot (1776). Francis Cabot became a leader and innovator in American industry the city of Lowell, Massachusetts, is named in his honor. Descendants of Francis Cabot include businessman and philanthropist John Lowell, Jr., federal judge Francis Cabot Lowell, and architect Guy Lowell. Susanna died on March 30, 1777.
At the onset of the American Revolution, and after Susanna's death, seizing upon the opportunity as the wealthy Tories of Boston fled local hostility for the safety of England, abandoning their grand estates, John Lowell relocated his children to Roxbury, Massachusetts, and his law practice to Boston. On December 25, 1778, John married his third wife, Rebecca (1747), widow of James Tyng and daughter of Judge James Russell and Katharine Graves.
John and Rebecca had four children, Rebecca Russell (1779), Charles Russell (1782), Mary (1786), and Elizabeth Cutts (1788). Charles Russell's son was the famous American poet James Russell Lowell his grandsons included the American Civil War hero Gen. Charles Russell Lowell and Boston banker and family lawyer William Lowell Putnam. His great-great-grandson was the poet Robert Lowell.
It is through John Lowell's daughter-in-law, the wife of Francis Cabot, Hannah Jackson (1776), who was a granddaughter of Edward and Dorthy (Quincy) Jackson, that descendants of both the Francis Cabot and John Amory families claim relation to the Holmeses of Boston, which include poet Oliver Wendell Holmes, Sr. and U.S. Supreme Court Justice and Civil War hero Oliver Wendell Holmes, Jr..
Other notable children of the daughters and granddaughters of John Lowell include mathematician Julian Lowell Coolidge, and writer and biographer Ferris Lowell Greenslet.
After establishing his law practice in Newburyport in 1763, Lowell served as a town Selectman in 1771, 1774 and 1776. In the spring of 1774 he signed addresses complimenting royal governors Thomas Hutchinson and Thomas Gage, but made a public apology for doing so at the end of the year. Thereafter, Lowell was an enthusiastic patriot and served for a time as a lieutenant of the Massachusetts militia. In 1776, he was elected Representative to the General Court from Newburyport and, in 1778, Lowell elected to the same post from Boston.
Lowell was chosen to be a member of the convention that was tasked with framing the Massachusetts Constitution in 1779. He is best remembered for authoring Article I and his insistence upon its adoption into the Bill of Rights, 𠇊ll men are born free and equal, and have certain natural, essential and inalienable rights, among which may be reckoned the right of enjoying and defending their lives and liberties. ”
Lowell's son, the Rev. Charles Lowell, D.D., wrote in a personal letter eight decades later, “My father introduced into the Bill of Rights the clause by which Slavery was abolished in Massachusetts. and when it was adopted, exclaimed: 'Now there is no longer Slavery in Massachusetts, it is abolished and I will render my services as a lawyer gratis to any slave suing for his freedom if it is withheld from him. ' and he did so defend the negro slave against his master under this clause of the constitution which was declared valid by the Massachusetts Supreme Court in 1783, and since that time Slavery in Mass. has had no legal standing.”
In 1782, Lowell was elected to represent the Commonwealth of Massachusetts as a Delegate to the Third Congress of the Confederation in Philadelphia, Pennsylvania. The Continental Congress met in the library of Nassau Hall at Princeton University and 𠇌ongratulated George Washington on his successful termination of the war, received the news of the signing of the definitive treaty of peace with Great Britain, and welcomed the first foreign minister𠅏rom the Netherlandsredited to the United States.”
Lowell returned to Boston with after being elected to serve as a federal judge on the Court of Appeals in Cases of Capture. In 1784, he was appointed commissioner to settle the boundary dispute between Massachusetts and the State of New York. John was appointed to the Massachusetts Court of Appeals for a brief time in 1789 before being appointed by President George Washington, on September 24, 1789, to a newly established seat on the United States District Court for the District of Massachusetts, created by 1 Stat. 73. Confirmed by the United States Senate on September 26, 1789, and receiving his commission the same day, Lowell served the newly created federal government in this position until 1801. On February 18, 1801, President John Adams nominated Lowell to serve as the first Chief Judge, another newly created seat, on the U.S. Circuit Court for the First Circuit (Maine, New Hampshire, Massachusetts, and Rhode Island). Lowell was again confirmed by the Senate, and awarded his commission, on February 20, 1801, continuing to serve in that office until his death the following year.
Lowell was also a member of the Harvard Corporation for 18 years. He was founding trustee of Phillips Academy, serving from 1778 to 1802 and a charter member of the American Academy of Arts and Sciences. Lowell died at his home in Roxbury on May 6, 1802, at age 59.
The Encyclopedia Americana (1920)/Lowell, Francis Cabot
LOWELL, Francis Cabot, American manufacturer: b. Newburyport, Mass., 7 April 1775 d. Boston, 10 Aug. 1817. He was graduated at Harvard in 1793 and entered on a mercantile career in Boston. During a visit to England he was seized with the idea of introducing and successfully carrying out the manufacture of cotton in America. In 1812 he began his attempts to manufacture cotton cloth, an undertaking then rendered the more difficult by the fact that the war in progress with Great Britain prevented the importation of English machinery. He finally succeeded, by the aid of Paul Moody, a mechanic of Newburyport, in making a suitable loom, and with P. T. Jackson, his brother-in-law, obtained a charter as the Boston Manufacturing Company, with $100,000 capital, and established at Waltham what is believed to have been the first mill in the United States to combine in one establishment the several operations necessary in manufacturing finished cloth from the raw cotton. He was active in introducing into the tariff act of 1816 the clause imposing a minimum duty on imported cotton fabrics. Jackson, subsequent to Lowell's death, bought a portion of Chelmsford and there located mills and in 1826 the town was incorporated as Lowell.
The 1851 travel diary of Lorenza Stevens Berbineau has been published as From Beacon Hill to the Crystal Palace: The 1851 Travel Diary of a Working-Class Woman, edited by Karen L. Kilcup (Iowa City, IA: University of Iowa City, 2002).
I. Loose manuscripts, 1791-1966
This series is divided into five subseries: A. General correspondence B. Business correspondence C. Miscellaneous documents and notes D. Phoenix Glass Works papers and E. Ladd family papers.
A. General correspondence, 1791-1878
This subseries contains general correspondence of Lowell and his family, as well as accounts, receipts, and legal documents. The letters in this subseries are, for the most part, personal, but contain considerable material on business. Among the Lowell family members prominently represented are Mary Gardner Lowell George Gardner Lowell Georgina Lowell Edward Jackson Lowell John Lowell IV John Lowell III John Amory Lowell Rebecca Amory Lowell Catherine W. Amory Warren Dutton Eliza C. Dutton George Gardner and John Lowell Gardner (1804-1883). Other notable correspondents include Ralph Waldo Emerson, Edward Everett, Horace Gray, Timothy Pickering, Josiah Quincy, Robert C. Winthrop Eliza Winthrop, and Lowell business associates Samuel P. Gardner and Francis Lowell Hills.
B. Business correspondence, 1793-1953
This subseries consists primarily of Lowell's business correspondence, but also includes accounts, legal documents, and miscellaneous notes, as well as family documents, material relating to both the Amoskeag Company and the Glendon Iron Company, and some personal and political correspondence. Important correspondents are: Samuel P. Gardner, George Gardner, John Lowell Gardner (1804-1883), Francis Lowell Hills, George Bancroft, Edward Everett, Horace Gray, Harrison Gray Otis, John Gorham Palfrey, George Ticknor, Daniel Webster, and Robert C. Winthrop.
C. Miscellaneous documents and notes, 1820-1875
This subseries contains miscellaneous notes and documents, most of which relate to the life of Edward Jackson Lowell and his estate. Items include Harvard themes and book lists, anonymous notes on the Boston Moot Court, documents of the Pemberton Mill, deeds to Mt. Auburn Cemetery, an anonymous essay on French author Ange Guepin, and printed material.
D. Phoenix Glass Works papers, 1867-1966
This subseries consists of papers pertaining to the operation of the Phoenix Glass Works, South Boston, Mass., including accounts, receipts, inventories, legal documents, notes, printed material, and a small amount of correspondence. This subseries also contains two letters of Kenneth M. Wilson, curator of the Corning Museum of Glass, Corning, N.Y., and Harriet Ropes Cabot, Jan.-Feb. 1966.
E. Ladd family papers, 1804-1866
This subseries contains correspondence of the Ladd family and the related Greenough, Haskins, Ropes, Sewall, Shepard, and Wyer families. Also included are two small sea diaries of John Haskins Ladd and two journals which probably belonged to William Ladd Ropes.
II. Bound volumes, 1788-1919
The volumes in this series have been divided into six subseries, arranged by the individual to whom they belonged: A. Francis Cabot Lowell II B. Georgina Lowell C. Mary Gardner Lowell D. Lorenza Stevens Berbineau E. Susan Cornish and F. Anonymous.
A. Francis Cabot Lowell II, 1807-1875
This subseries contains the journals, letterbooks, account books, and miscellaneous volumes of Francis Cabot Lowell II. Items were written by Lowell unless otherwise noted.
The bulk of the entries in this journal were written between 1823 and 1828, with scattered entries for earlier and later years.
Volumes 6 and 9 are accounts of the estate of Francis Cabot Lowell, 1817-1821.
B. Georgina Lowell, 1851-1919
Every year is represented except 1902 and 1912.
C. Mary Gardner Lowell, 1814-1853
There are no volumes for the years 1827-1829, 1840, and 1848.
D. Lorenza Stevens Berbineau, 1851-1869
E. Susan Cornish, 1878 , 1886
This subseries consists of small line-a-day journals written by Susan Cornish, a Lowell family friend.
F. Anonymous, 1788-1850
The owner of these volumes has not been determined.
III. Oversize material, 1785-1864
This series consists of oversize legal documents Harvard diplomas for Lowell (1821) and Edward Jackson Lowell (1825) passports for Lowell (1823) and Edward Jackson Lowell (1826-1827) galley proofs for an essay, "Treatise on War and Martial Law," by Lowell and miscellaneous newspapers.