Ama malesef Ehlail, Gegengerade'yi yüzüne gözüne bulaştırmış. Oysa ana fikir o kadar da kötü değil. Hooligans tadında bir St. Pauli filmi. Özgün bir fikir değil amakötü de denemez. Ehlail'in göz ardı ettiği nokta iki kültür ve St. Pauli'nin farkı. İngiliz ve Alman futbol kültürleri arasında epeyi bir fark var. İngiliz futbol filmini olduğu gibi Almanya'ya uyarlamak saçmalık. St. Pauli'ye uyarlamak iki kat saçmalık. Çünkü St. Pauli'nin futbol kültürü her yerden farklı.
Filmin konusu basitçe şöyle: St. Pauli Bundesliga'ya çıkmak üzeredir. Uyuşturucuya bulaşık üç arkadaş St. Paulili'dir. Bunlardan birisi polise öter ve diğer ikisi de polise yakalanmayıp maçı izleme derdindedir.
Filmin çok gaz bir repliği var. Önce onu paylaşmak istiyorum: “Polisler beklemeli. Şimdi St. Pauli vakti.“
Filmin esas oğlanı polisler tarafından arandığını öğrendiğinde kuruyor bu cümleyi. Bu cümle dışında 100 dakika boyunca epeyi bir saçmalık izliyoruz. En başta filmin anlattığı öykü çok basit. Filme derinlik katması için Hamburglu iş adamlarının St. Pauli semtindeki eski binaları müteahite verme isteklerine falan değinilmiş ama onlar da havada kalmış.
Film kavgadan, gürültüden, kandan, uyuşturucudan ve alkolden ibaret. Ve St. Pauli'yle bağdaştırılmaya çalışılan tüm bu saçmalıklar bile inanılmaz derecede özensiz ve yüzeysel işlenmiş filme. Yönetmen ve senarist Ehlail, ya St. Pauli'yi gerçekten bu saçmalıklardan ibaret sanıyor (ki öyleyse, neden sevgi duyuyor veya bu takıma bir film çekmek istiyor), ya da kendisi bir Hansa Rostocklu, ve St. Pauli'yi dünyaya yanlış tanıtmaya and içmiş. Neyse ki, bu film Almanya'da da, dünyada da fazla duyulmadı.
“Gerçek aşk erkekler arasında tribünde olur“ diyor karakterlerden birisi. St. Pauli gibi, kadın ve eşcinsel taraftarlarıyla ve eşitlikçiliğiyle bu kadar övünen bir camiaya, bu cümleyi barındıran bir film hiç yakışmıyor. Küfür gibi. Kulüp de böyle düşünüyor olacak ki, film St. Pauli'nin online satış mağazalarında yer almıyor. Üstelik St. Pauli'yle ilgili çoğu sanat eseri yer alırken…