Schwern'in yanıtını biraz genişletmek gerekirse, bir tüccar olarak kaldıraç kullanmak aşağı yukarı şu şekilde çalışır:
Senaryo 1: 1.000 $ oyun paranız var ve satın almak için kullanıyorsunuz hisse senetleri. Pazar% 10 büyüyor. Satıyorsun. Şimdi 1,1 bin dolarınız var. Net kazanç: 100 $, eksi bazı işlem ücretleri.
Senaryo 2: Oyun paranızı 10.000 $ 'a getirmek için kredi için teminat olarak 1.000 $ kullanıyorsunuz. Hisse senetleri% 10 arttı. Satıyorsun. Şimdi 11 bin dolarınız var. Krediyi geri ödeyin. Net kazanç: 1 bin dolar eksi bazı finansal ücretler ve bazı işlem ücretleri.
Şimdi, yukarıdaki iki senaryoda pazarın bunun yerine% 10 düştüğünü varsayalım. İlki size 100 $ geri veriyor; ikincisi sizi yok eder.
Nihayet pazarın bunun yerine% 20 düştüğünü varsayalım. İkinci senaryoda sadece yok olmuyorsunuz; ayrıca size borç veren kişiye fazladan 1 bin dolar borçlusunuz. Komisyoncunuz genellikle kim olursa olsun, işte bu şekilde para kaybettiler.
Yaptılarsa, bunun nedeni, hisse senetlerini teminat olarak kullandığınız brokerınızdan bir kredi biçimi olan marj üzerinden satın alma uygulaması olabilir. Bu, elinizde nakit olduğundan daha fazla hisse senedi satın almanızı sağlar. Fiyat artarsa, daha da zenginleşir ve borcunuzu ödemek için hissenin bir kısmını satarsınız. Hisse senedinin fiyatı düşerse, kendinizi aniden komisyoncunuza çok miktarda para borçlu bulacaksınız; bir marj çağrısı.
Bu, günümüzde hala normdur. En büyük fark, Federal Rezerv'in marj üzerinden ne kadar satın alabileceğiniz konusunda daha katı düzenlemelere sahip olmasıdır. Şimdi% 50. O zaman% 90'a kadar çıkabilirdi.
Wikipedia 'ya göre, aracı kurumlar da çok borç veriyorlardı. Geri ödenemeyecek kadar çok. Her şey, borsa değerinin kendisini desteklemeye devam etmesini gerektiren bir piramit planıydı.
Ağustos 1929'da, brokerler rutin olarak küçük yatırımcılara nominal değerin üçte ikisinden fazlasını ödünç veriyordu. satın aldıkları hisse senetlerinin oranı. O dönemde ABD'de dolaşımda olan tüm para biriminden daha fazla, 8,5 milyar doların üzerinde kredi verildi.
Piyasa düşmeye başladığında ve komisyoncular, insanların satmak zorunda olduğu marj çağrıları yaptığında hisse senetlerini komisyonculara. Ne kadar çok satarlarsa, fiyat o kadar düştü. Bu kadar yüksek marjlarla, hisse senedinin değeri hızla borçlu olduklarının altına düşer. Hisse senedi fiyatları düştükçe, daha fazla marj çağrısı olur ve fiyatlar daha da düşer. Hisse senetlerinin değeri düşmeye devam ettikçe, gittikçe daha az insan komisyoncularına geri ödeme yapabilecektir. Komisyoncular, karşılamak için kendi varlıklarını satmak zorunda kalacaklardı.
Brokerler, yatırımın ana akım medyada genellikle ele alınmayan bir yönü nedeniyle iflas etti: marj çağrısı.
Marj üzerinden hisse satın aldığınızda, yani siz ' Birçok hisse senedini satın almak için yeniden borçlanıyorum, paranın geri kalanını kim koyuyor? Komisyoncu.
1920'lerde izin verilen% 15'lik marjla 10.000 $ değerinde hisse senedi satın alın ve yalnızca 1500 $ ödediniz. Yani fiyat artarsa, artan fiyatın% 100'ünü alırsınız. Vay canına, harika değil mi?
Ancak,% 15 ödediğinizin altına düşerse, kaybın% 100'ünü yersiniz ve komisyoncunun özkaynaklarını kaybetmemesi için aradaki farkı hemen ödemeniz beklenir . Teminat çağrısı buydu ... o günlerde, tam anlamıyla almak istemediğiniz komisyoncunun çağrısıydı.
10.000 $ 'lık hisseniz 8.000 $' a düşmek için sadece 1500 $ koyarsanız, şimdi borsacınıza 2.000 $ daha borçlusunuz ve bu 2.000 $ için hiçbir şey alamıyorsunuz, sadece sahip olduğunuzu düşündüğünüz hisse senedi. O 2 bin doların var, değil mi? Yoksa bununla daha fazla kâr elde edeceğinizi düşünerek marj üzerinden daha fazla hisse mi satın aldınız? Oops, bu marj çağrısını yapmak için diğer hisselerinizden bazılarını satmanız gerekecek gibi görünüyor, yalnızca diğer hisseleriniz değer kaybetti, bu yüzden bununla ilgili marj çağrılarınız da var.
Bu, birçok insan piyasaya para akıttıkça ve yükselmeye devam ettiği sürece işe yaradı. Hisse senedi fiyatları düşerse pek işe yaramaz. Bu, marj yatırımcılarını sadece zararlarını sınırlandırmak için her şeyi satmaya itiyor, özellikle de satın almak için sadece% 15 koyuyorlarsa, ancak fiyat düşerse% 100 kancaya düşüyorlarsa.
Ve eğer piyasa genel olarak, 1920'lerde olduğu gibi, çoğunlukla marj yatırımcılarından oluşuyorsa, küçük bir genel hisse düşüşü bile birçok insanı satmaya itebilir ve bu da fiyat düşüşünü hızlandırır çünkü yoktur Bu kadar çok alıcı ...
Bazı yatırımcıların bugün bile neden biraz düşen hisse senedi sattığını merak ediyorsanız, bunun nedenlerinden biri budur. % 50 marjla satın aldılar ve zararlarını sınırlamak istiyorlar.
İşte 1928'de olan buydu ... fiyatlar düşmeye başladı, insanlar marj çağrılarını karşılamak için satış yapmaya başladılar, kimse satın almıyordu, fiyat gerçekten düştü, daha da fazla marj çağrısı. Şu anda sadece 1.000 $ değerinde olan 10.000 $ 'lık hisse senedi için 1500 $ koyan siz, 9.000 $' a sahip değilsiniz, bu nedenle brokerınızda varsayılan olarak kalırsınız.
Ve komisyoncunuz ... um ... iflas etti çünkü müşterilerinin çoğu marj çağrılarında başarılı olamadı. 1920'lerin komisyoncusunun size borç verdikleri parayı (ki bu da oldukça yüksek değerde olan) hisse senetlerinden ödünç alarak alıyor olduğu gerçeğini ekleyin ve her şey çökmüş bir kartlar evi haline geldi, çünkü neredeyse yok herkesin sandığı gibi piyasayı destekleyen sabit para birimi.
Bu, bir dereceye kadar 2007'deki emlak krizinde de yansıtıldı. Şişirilmiş fiyatlar, imkanlarının ötesinde borçlanan spekülatörler ve emlak fiyatları düştüğünde, ipoteği koyan bankalar ve yatırım evleri, ödünç verdikleri ile evin şu anki değeri arasındaki farkı ödemenizi bekler (ipotek sözleşmesinde, iyi baskı) ve o paraya sahip değilsiniz.