Yıldönümümüz İçin Neredeyse Birlikte Öldük
İlişkimizin dördüncü yıldönümüydü. Kosta Rika'daki dalgalarda oynuyorduk, benden beş ya da altı metre uzaklıktaki Cindy'nin endişelendiğini görünce. Boğulan insanların, sizi boğulmak isteyenlerin görünmesini bekleyecek gibi görünmediğini okudum; kollarını sallamıyorlar ve çığlık atmıyorlar. Çabucak yüzüp ona yüzdüm ve aslında tamam olmadığını söyledi. Dalgalar onu kırmaya devam ediyordu ve su yutmuştu. Dibe dokunamıyordu ve undertow onu emmeye devam etti.
Daha önce, bizi çeken güçlü akımı farkettik, ancak bunun eğlenceli olduğunu düşündüm, “Vay! Bizi ne kadar güçlü çıkardığını hissedebiliyor musunuz? ”Dedim. Ama şimdi sahile geri dönmek için gerçekten mücadele ediyorduk ve daha fazla dışarı çekilmeye devam ettik. Belki bir rip akımına sıkışıp kalmıştık, ama o sırada ne olduğunu anlamadım. Cindy paniklemeye başlamıştı ve ben boğulabileceğinden endişelendim.
Öldüğünü ve yaşayabileceğimi düşündüğümü hatırlıyorum. Onu kurtarmayı başaramazsam nasıl kendimle yaşayabilirim? İçimde bir enerji dalgalanması ve kararlılığın arttığını hissettim. Onu kurtaracaktım.
Başını sörf üzerinde tutarken onu kıyıya doğru manevra yapmaya başladım. Bir noktada, üzerimizdeki bir dalganın çarpmasından sonra, bacaklarımın altımdaki bir yerde mücadele ederken, uzuvlarının benim aleyhime fırladığını hissedebiliyordum. Nefesimi tutarken, onu dokunarak buldum ve olabildiğince hızlı bir şekilde onu yüzeye sürdüm.
Kendimi batırırken ve ayrıca bizi kıyıya yaklaştırmak için sert bir şekilde yüzmeye çalışırken sürekli onu artırmak için çabaladım. Enerjimi hızlı bir şekilde kullandığımı ve nefes aldığımı farkettim. Yüzümü bu kadar sık gömen dalgalar yüzünden, yeterince hava tüketmek için mücadele ediyordum. Sakin olamayacağımdan endişelendim. Paniklemeye başlayacağımdan endişelendim. Büyük dalgalar tarafından vurulduk ve her ikimiz de dibe dokunamadık.
Bu, Cindy'yi kurtarmaya çalışırken ölebileceğimi ya da ikimiz birlikte ölebileceğimizi fark etmeye başladığım zamandı. Ölüm kalım durumunda olduğumuzu ve ikimizi de korumak benim sorumluluğum olduğunu fark ettim.
Cindy'yi kıyıya itmek için dalgaları kullanmaya karar verdim. Başım suyun üstünde iken olabildiğince yüksek sesle bağırdım, “Dalgaların içeri girmesine izin ver!” Her dalga geldiğinde, onun tepesinin içine girinceye kadar bekledim ve Cindy yüzünde durdu. bana geri döndü. Doğru zamanda, sörf tahtası üzerindeymiş gibi onu elimden geldiğince zorladım ve dalganın suratından fırlatmaya çalışıyordum.
Bunu birkaç kez yaptıktan sonra, Cindy dibe dokunabildi. Bu noktada, bacaklarının gücünü kullanarak undertow'a karşı koyma kabiliyetine sahipti. Ona hızlı bir şekilde yüzdüm, yakaladım ve sahildeki sörfünden çıkardım.
Elbette, görüşte sahile paralel, yana doğru yüzmemiz gerekirdi. Bu, akıntı akımından kaçmamızı ve sonra kolayca yüzmemizi veya kıyıya geri dönmemizi sağlayacaktır. Belki de bizi hiç kurtarmadım. Muhtemelen akım değişti ya da mücadele ettikçe yan akıntıdan aşağıya doğru yıkandık.
Ertesi sabah, 05: 30'da tek başıma sörf yapmaya başladım ve Cindy'yi uyumaya bıraktım. Sonra akşamları sahile geri döndüğümüzde, nihayet rip akımları ile ilgili uyarıların olduğunu belirttik. Cindy'nin bileğine bağladığım büyük, yüzdürülebilir sörf tahtasının güvenliği ile birlikte bu sefer suya girdik.
Ona sörf dersleri verdim, ona tahtada kürek çekmenin temellerini öğrettim, kırılma dalgalarından güvenli bir şekilde geçirdim ve sonra da beyaz suyu göbeğinde kıyıya geri sürdüm. Daha sonra birkaç gün önce inşa ettiğimiz halka taşa ateş yaktık ve Cindy güneş batarken pratik yapmak için yeşil dalgalara doğru süzüldü.
Ertesi gün akşam saatlerinde sahile geç geldik ve hava kararmadan önce tek başıma sörf yapabilmem için sörf dersini atlamaya karar verdik. Döndüğümde, Cindy okyanusa gitmek istedi, ama hamakta ertelemek istedim. Yalnız girebileceğine karar verdik, ancak yalnızca diğer yüzücülere yakın kaldıysa ve ayaklarının dibe kolayca dokunabileceği bir yerde kaldıysa. Ayrıca bir rip akımına yakalanırsa ne yapması gerektiğini de hatırlattım: sakin olun, panik yapmayın ve kıyıya paralel yüzün. “İhtiyacınız olursa yardım isteyin” diye seslendi, sahile doğru okyanusa doğru yürümeye başlarken.
Hamama uzanıp okyanusu araştırırken, uzaktaki insanların karanlık şekillerinin o kadar bulanık olduğunu fark ettim ki, hangisinin Cindy olduğunu belirleyemedim. Kendimi fazla uzağa gittiğinden endişelenerek buldum. “Bu damla diğerlerinden daha mı ileride?” Diye merak ettim.
Endişelenmeye nasıl devam ettiğimi fark ettim, ancak kendimi rahatlatıp güvence verebildim. Ne yapacağını biliyordu ve güvende olduğunu düşünüyordum. Bunun bir ebeveynin mücadelesine benzer olması gerektiğinin farkına vardım: Çocuğun gerçek riskleri olan dünyaya girmesine izin vermek, ancak çocuğun büyümesine izin verecek kadar kendi yeteneğine ve ajansına güvenmek. Sevgi dediğimiz şeyle insanları boğabilir ve devre dışı bırakabiliriz. Bu sefer Cindy'yi gerçek anlamda nasıl kaybedebileceğimi düşündüğümde, onu iki gün önce öldüren okyanusa geri dönmesine izin vererek uyumaya daldım.
Uyandığımda, Cindy yüzünü aydınlatan bir gülümsemeyle tuzlu suyla damlayan hamakın yanında duruyordu.
“Nasıldı?” Diye sordum.
“Muhteşemdi!” Dedi, “Ay olduğumu ve okyanus kadar güçlü olduğumu hatırladım. Onu hareket ettirecek gücüm var; gücüm onun gelgitleriyle ifade edilir. O da çok güçlü ve ben ona güvenip saygı duyduğumda benimle ilgileneceğini fark ettim. Ona yüksek sesle dedim ki, "Ne kadar güçlü olduğunu biliyorum ve seninle birlikte eğlenmek için buradayım ve sana teslim oldum."
Neredeyse şükran, Cindy’nin iyileşme sürecine şükretme - tüm gücünün geri kazanılması ve gerçekleştirilmesi - ve ayrıca kendi endişelerimi içerme konusunda zorlu yeteneğime şükran ile ağladım.