İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi
İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi (UDHR), uluslararası insan hakları hukukunun temel belgesi. Belgenin hazırlanmasından sorumlu Birleşmiş Milletler (BM) İnsan Hakları Komisyonu'na başkanlık eden Eleanor Roosevelt tarafından insanlığın Magna Carta olarak adlandırılmıştır. Küçük değişikliklerden sonra, Beyaz Rusya Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti (SSR), Çekoslovakya, Polonya, Suudi Arabistan, Güney Afrika, Sovyetler Birliği, Ukrayna SSR ve Yugoslavya'dan çekimser olsa da, oybirliğiyle 10 Aralık'ta BM Genel Kurulu tarafından kabul edildi. , 1948 (şimdi her yıl İnsan Hakları Günü olarak kutlanmaktadır), “tüm halklar ve tüm uluslar için ortak bir başarı standardı” olarak. Fransız hukukçusu René Cassin aslında UDHR'nin ana yazarı olarak tanındı. Ancak şimdi, hiçbir kişi bu belgenin sahipliğini iddia edemese de, John Humphrey,Kanadalı hukuk profesörü ve BM Sekreterliği İnsan Hakları Direktörü ilk taslağını yazdı. Ayrıca UDHR'nin hazırlanmasında etkili olan Roosevelt idi; Çinli oyun yazarı, filozof ve diplomat Chang Peng-chun; ve Lübnanlı bir filozof ve diplomat olan Charles Habib Malik.Bu Konu hakkında daha fazla bilgi İnsan hakları: İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi İnsan Hakları Evrensel Beyannamesi (UDHR), 10 Aralık'ta BM Genel Kurulu tarafından muhalif olmaksızın kabul edildi ...
Humphrey'in asıl katkısı, deklarasyonun ilk kapsayıcı taslağının hazırlanmasında yatmaktadır. Cassin, komisyonun üç oturumunda ve komisyonun hazırlayıcı iştirakinde yapılan müzakerelerde önemli bir oyuncuydu. Doğu-Batı gerginliklerinin arttığı bir dönemde, Roosevelt, taslak sürecini başarılı bir şekilde tamamlanmasına yönlendirmek için muazzam prestijini ve güvenilirliğini her iki süper güçle birlikte kullandı. Chang, komite bir çıkmazın eşiğinde aciz görünüyorduğinde uzlaşmalarda başarılı oldu. Felsefesi doğal hukuka sıkı sıkıya bağlı olan Malik, kilit hükümleri çevreleyen tartışmalarda büyük bir güçtü ve temel kavramsal meselelerin aydınlatılmasında ve geliştirilmesinde kritik bir rol oynamıştır.
II. Dünya Savaşı sırasında, Yahudilerin, Romanların (Çingenelerin) ve diğer grupların Nazi soykırımı da dahil olmak üzere yapılan büyük ve sistematik insan hakları ihlalleri, uluslararası bir insan hakları belgesinin geliştirilmesini teşvik etti. Özellikle, sonraki Nürnberg duruşmalarının önünü açan Uluslararası Askeri Mahkemenin Şartı'na insanlığa karşı suçların dahil edilmesi, zulümlerin faillerini, herhangi bir yerel hükümden bağımsız olarak eylemlerinden uluslararası olarak sorumlu tutulması gerektiğine işaret etti. ya da iç hukukun sessizliği. Aynı zamanda, BM Şartı'nın taslağı hazırlayanlar savaşın önlenmesi ile temel insan hakları arasındaki karşılıklı ilişkiyi vurgulamaya çalıştılar. İki temel etik husus UDHR'nin ana ilkelerini vurgulamıştır:her insanın doğal haysiyetine bağlılık ve ayrımcılık yapmama taahhüdü.
Deklarasyonun taslak hazırlama süreci, insan onurunun anlamı, bağlamsal faktörlerin (özellikle kültürel) içeriğin ve hakların belirlenmesinde öneminin, bireyin ilişkisini içeren bir dizi tartışmayla işaretlendi. devlet ve topluma, üye devletlerin egemen imtiyazlarına yönelik potansiyel zorluklar, haklar ve sorumluluklar arasındaki bağlantı ve bireysel ve toplumsal refahta manevi değerlerin rolü. ABD ve Sovyetler Birliği arasında Soğuk Savaş'ın başlaması ve bunun sonucunda küresel siyasi iklimin bozulması, Sovyet blok ülkelerinde ve sömürge yönetimi altındaki ülkelerde insan hakları durumlarının karşılaştırmalı değerlendirilmesinde keskin ideolojik değişimlere yol açtı.Bu borsaların altında yatan anlaşmazlıklar nihayetinde bağlayıcı olmayan bir insan hakları bildirgesi geliştirme çabalarını rayından çıkartmasalar da, uluslararası bir haklar planının terk edilmesiyle sonuçlandı.
UDHR, temel medeni, siyasi, ekonomik, sosyal ve kültürel hakların kapsamlı bir listesini içeren 30 maddeden oluşmaktadır. Madde 3 ila 21, işkence ve insan hakları ihlallerine karşı etkili bir hukuk yoluna başvurma hakkı ile hükümette yer alma hakkını içeren medeni ve siyasi hakları ana hatlarıyla belirtir. Madde 22 ila 27, çalışma hakkı, sendika kurma ve sendikalara katılma hakkı ve toplumun kültürel yaşamına özgürce katılma hakkı gibi ekonomik, sosyal ve kültürel hakları ayrıntılarıyla açıklamaktadır. İkinci hak, herkesin sanatla doğrudan ilgilenme ve takdir etme hakkı ile ilgilidir ve kişinin kendi kişiliğinin tam gelişimiyle açık bir şekilde bağlantılıdır (26. maddeye göre, eğitim hakkının hedeflerinden birini oluşturur) ).Soğuk Savaş'ın neden olduğu ideolojik çatlaklar ve yasal olarak bağlayıcı bir uluslararası insan hakları aracı geliştirememesi nedeniyle, sivil ve siyasi hakların ekonomik, sosyal ve kültürel haklardan bağımsız olarak görülmesi yaygınlaştı, ancak bu ikisinin de yanlış yorumlanmasıdır. belgenin mektubu ve ruhu. Örneğin, bir toplumun eğitim alma hakkına olan bağlılığını (Madde 26) bilgi arama, alma ve verme hakkına olan bağlılığını ciddiye almadan yerine getirmesi imkansızdır (Madde 19). Aynı şekilde, barışçı toplanma ve dernek kurma hakkının orantılı bir şekilde gerçekleştirilmeden sendikalar kurma ve sendikalara katılma hakkının gerçekleşmesini öngörmek zordur (Madde 20). Hala,bu bariz bağlantılar, Soğuk Savaş'taki ana rakipler tarafından insan hakları normlarının seçici olarak kullanılmasıyla gizlenmişti. Seçicilik, her iki tarafın diğerine karşı kendi gücü olarak kabul ettiklerini vurgulamaya hizmet etti: Batı bloğu için sivil ve siyasi haklar alanı ve Doğu bloğu için ekonomik, sosyal ve kültürel haklar alanı.
Birçoğu UDHR'nin en az çalışılmış makalelerinden biri olsa da, en ileriye dönük makalesini göz önünde bulunduran 28. maddedeki bölünmezlik, herkese “sosyal ve uluslararası bir düzen” hakkı vererek numaralandırılmış tüm hak ve özgürlükleri birbirine bağlamaktadır. bu Bildirgede ortaya konan hak ve özgürlüklerin tam olarak gerçekleştirilebileceği ”dedi. Çağdaş dünyada bulunandan farklı bir küresel düzene işaret ederek, bu makale, deklarasyonda diğerlerinden daha fazla, insan haklarının bütünlüğünde korunmasının dünyayı dönüştürebileceğini ve gelecekteki böyle bir küresel düzenin dahil edileceğini göstermektedir. UDHR'de bulunan normlar. görünüşte,UDHR'nin hükümleri, farklı insan hakları kategorilerinin birbiriyle ilişkili ve birbirine bağlı doğasının yanı sıra bunları gerçekleştirmek için küresel işbirliği ve yardım ihtiyacını vurgulamaktadır.
Belgenin bağlayıcı olmayan durumu başlangıçta en büyük zayıflıklarından biri olarak algılanıyordu. Kendilerini genellikle iç işlerinde müdahale olarak gördükleri şeylere karşı korumaya çalışan otoriter devletler, deklarasyonun bu özelliğini onayladılar ve hatta bazı demokratik ülkeler başlangıçta yasal olarak bağlayıcı bir belgenin getireceği yükümlülüklerin potansiyel olarak müdahaleci doğasından endişe ediyorlardı. Ancak bazı gözlemciler, bağlayıcı olmayan statüsünün UDHR'nin en büyük avantajlarından biri olduğunu savunuyorlar. İçsel esnekliği, insan haklarını teşvik etmek için yeni stratejiler için yeterli alan sunmuş ve uluslararası insan hakları hukukunda çok sayıda yasal girişimin geliştirilmesi için bir sıçrama tahtası görevi görmesine izin vermiştir.Her ikisi de 1966'da kabul edilen Uluslararası Medeni ve Siyasi Haklar Sözleşmesi ve Ekonomik, Sosyal ve Kültürel Haklar Uluslararası Sözleşmesi dahil olmak üzere, UDHR BM organları ve ajansları tarafından alınan sayısız kararla yeniden teyit edildi ve birçok ülke bunu kendi ulusal anayasalarına dahil etti. Bu gelişmeler birçok analistin bağlayıcı olmayan statüsüne rağmen hükümlerinin, uluslararası teamül hukuku normlarına benzer bir hukuki duruma ulaştığı sonucuna varmıştır.Bu gelişmeler birçok analistin bağlayıcı olmayan statüsüne rağmen hükümlerinin, uluslararası teamül hukuku normlarına benzer bir hukuki duruma ulaştığı sonucuna varmıştır.Bu gelişmeler birçok analistin bağlayıcı olmayan statüsüne rağmen hükümlerinin, uluslararası teamül hukuku normlarına benzer bir hukuki duruma ulaştığı sonucuna varmıştır.
UDHR'nin ahlaki otoritesine katkıda bulunan bir faktör, tam olarak pozitif uluslararası hukuku aşmasıdır. Gerçekten de, herkes için geçerli olan genel ahlaki ilkeleri ortaya koyar, böylece insan refahının temel bir temeli kavramını evrenselleştirir. Faillerine genellikle bireyler, aileler, topluluklar, ve diğer özel kurumlar - UDHR, uluslararası insan hakları söyleminin kilit referans noktasıydı ve olmaya devam ediyor. Örneğin, 1960'lar ve 70'ler boyunca,Birleşmiş Milletler sisteminin bazı organları bildirgenin hükümlerini Güney Afrika ve Güney Rodos (şimdiki Zimbabwe) ırk ayrımcılığını kınamak için kullandı. UDHR, diğer tüm araçlardan daha fazla, insan hakları kavramının neredeyse evrensel olarak kabul edilmesinden sorumludur.