İngiliz Birlikleri Düzeni Korumak İçin Boston'a İndi-1768
Sömürgecinin Townshend Yasasına cevaben eylemleri, İngilizleri, düzeni sağlamaya yardımcı olmak için Boston'da birliklere ihtiyaç duyduklarına ikna etti. Kolonilerden Sorumlu Devlet Bakanı Lord Hillsborough, Boston'da düzeni sağlamak için iki alay (4.000 asker) gönderdi. İngiliz askerleri ve sömürgeciler arasındaki günlük temas, ilişkileri daha da kötüleştirmeye hizmet etti.
İngilizlerin Boston'a asker gönderme kararı, Amerika'nın nihai bağımsızlığını kaçınılmaz hale getirmeye yardımcı olan bir dizi kötü hamle içinde en kötü kararlarından biriydi. İngiliz hükümeti Amerikalılara ve özellikle Massachusetts'in Townshend yasasına muhalefetine Boston'a asker göndererek tepki gösterdi. Muhalefet sadece birkaç ateşli markadan oluşuyorsa, bu doğru politika olabilirdi. Ancak İngilizler, geniş çapta yayılan muhalefeti yanlış anladılar.
İngiliz birliklerinin geldiğinin duyurulması, sömürgeciler arasında anında kızgınlık yarattı. İngiliz birliklerinin savaş zamanlarında sömürgecileri savunmak için değil, onları yatıştırmak için geldiği fikri pek çok kişiye akıl almaz görünüyordu. Buna ek olarak, birçoğu yüksek ahlaki standartlara sahip olmayan daimi ordu birliklerinin şehirlerinde günlük olarak yaşayacakları fikri, birçok Bostonluyu korkuyla doldurdu.
Eylül 1768'in sonunda, İngiliz savaş adamlarının eşlik ettiği birlik gemileri Boston Limanı'na geldi. Birlikler karaya çıktı ve başlangıçta Boston Commons'da, ayrıca Adliye Sarayı'nda ve Faneuil Salonu'nda kamp kurdu. Vali, askerlere Manufaktür Evi'ni kışla olarak teklif edince hemen sürtüşme başladı. Manufactory House sakinleri tahliye edilmeyi reddetti ve birlikler başka yerler bulmak zorunda kaldı.
İngiliz subaylar kalacak yer bulmakta ve Boston Cemiyeti'ne kabul edilmek konusunda hiçbir sorun yaşamadılar. Ancak askerleri için durum böyle değildi. İngiliz askerleri hem çok miktarda rom hem de fahişe tüketiyordu. Bu faaliyetlerin her ikisi de Boston'un oldukça püriten nüfusu için bir lanetti. Daha da kötüsü, İngiliz askerlerine uygulanan sert disiplindi.
İngilizlerin firarlarla ilgili büyük bir sorunu vardı. Boston'da kaldıkları ilk birkaç ayda, 70 asker firar etti ve koloninin içlerine doğru yol aldı. Kaçanları durdurmak için şehrin kenar mahallelerine nöbetçiler yerleştirmek, sömürgecileri daha da alevlendirmekten başka bir işe yaramadı. Sonunda, Boston'daki İngiliz birliklerinin komutasını almış olan General Gage, bir sonraki kaçakların idam edilmesini emretti. Bu trajik kader, Ames adında genç bir asker kaçağının başına geldi. Ayrıntılı bir törenden sonra Boson Commons'da idam edildi. Bu hareket, Boston'un genel nüfusunu, İngiliz askerlerinin ordu kurallarını ihlal ettikleri için aynı yerde düzenli olarak kırbaçlamalarından bile daha fazla iğrendirdi.
Sömürgecilerin ortalama bir İngiliz askeri hakkındaki görüşleri, kızgınlıktan acımaya kadar değişiyordu. Ancak, görevdeyken, askerler ve sömürgeciler arasında neredeyse bir gerilla savaşı patlak vermiş gibiydi. Bu, elbette, sonunda, "Boston Katliamı" olarak bilinen en iyi bilinen ve trajik eylemle sonuçlandı.
İngiliz kuvvetleri Boston'a girdiği andan yedi yıl sonra sömürge birlikleri tarafından ayrılmaya zorlandıkları ana kadar, varlıklarının İngilizlere hiçbir faydası olmadı. Genişletilmiş İngiliz askeri varlığı, yalnızca Amerikan bağımsızlık gününü yaklaştırmaya hizmet etti.
Boston Çay Partisi
Boston Limanı'nda, Mohawk Kızılderilileri kılığına girmiş bir grup Massachusetts kolonicisi, üç İngiliz çay gemisine biner ve limana 342 sandık çayı boşaltır.
Halk arasında 'Boston Çay Partisi' olarak bilinen gece yarısı baskını, İngiliz Parlamentosu'nun 1773 tarihli Çay Yasası'nı protesto etmek içindi. Amerikan çay ticaretinde sanal bir tekel. Düşük vergi, Doğu Hindistan Şirketi'nin Hollandalı tüccarlar tarafından Amerika'ya kaçak olarak getirilen çayın bile altını kesmesine izin verdi ve birçok sömürgeci eylemi vergi tiranlığının başka bir örneği olarak gördü.
Üç çay gemisi geldiğinde, dart ağzı, NS Eleanor, ve kunduz Boston Limanı'na vardıklarında kolonistler, çayın İngiltere'ye iade edilmesini talep ettiler. Massachusetts Valisi Thomas Hutchinson'ın reddetmesinden sonra, Vatansever lider Samuel Adams, yeraltı direniş grubu olan Sons of Liberty'nin yaklaşık 60 üyesiyle birlikte bir çay partisi düzenledi. 16 Aralık gecesi Boston Limanı'na dökülen İngiliz çayının değeri 18.000 dolar civarındaydı.
İngiliz mülkünün bariz bir şekilde yok edilmesine öfkelenen Parlamento, 1774'te Dayanılmaz Yasalar olarak da bilinen Zorlayıcı Yasaları yürürlüğe koydu. Zorlayıcı Yasalar, Boston'u ticari gemiciliğe kapattı, Massachusetts'te resmi İngiliz askeri yönetimini kurdu, İngiliz yetkilileri cezai kovuşturmaya karşı bağışık hale getirdi. Amerika'da ve sömürgecilerin İngiliz birliklerini çeyrekleştirmesini gerektiriyordu. Sömürgeciler daha sonra İngilizlere karşı birleşik bir Amerikan direnişini düşünmek için ilk Kıta Kongresi'ni çağırdılar.
Prelüd
1767'de, Fransız ve Kızılderili Savaşı (1754-63) sırasında Kuzey Amerika kolonilerinin savunmasında harcanan önemli hazineyi telafi etmek amacıyla İngiliz Parlamentosu, kolonilerdeki gelir vergilerinin toplanması için katı hükümler çıkardı. Bu görevler, İngiliz hükümeti tarafından erken dönemde uygulanmakta olan sıhhatli ihmal politikasının aksine, Parlamentonun koloniler üzerindeki otoritesini savunmayı amaçlayan Townshend Yasaları olarak bilinen bir dizi dört yasanın parçasıydı. 18. yüzyılın ortalarına kadar. Sömürge limanlarına vardıklarında kurşun, cam, kağıt, boya ve çay üzerine bu vergilerin uygulanması, Massachusetts'teki birçok sömürgecinin öfkeli muhalefetiyle karşılaştı. Bu malların organize boykotlarına ek olarak, sömürgeci tepki, İngiliz yetkililerin tacizi ve vandalizm biçimini aldı. Parlamento, İngiliz sömürge makamlarının koruma talebine, İngiliz ordusunun 14. ve 29. alaylarını Ekim 1768'de geldikleri Boston'a göndererek yanıt verdi. Ancak bu birliklerin varlığı, zaten gergin bir ortamda gerginliği artırdı.
İngiliz Birlikleri Boston'da Arazi - Tarih
Devrime Prelüd
1763 - 1775
1763 - İngiltere Kralı III.George tarafından imzalanan 1763 Bildirisi, Appalachian dağlarının batısındaki herhangi bir İngiliz yerleşimini yasaklıyor ve bu bölgelere zaten yerleşmiş olanların Yerli Amerikalılarla olan gerilimi azaltmak amacıyla doğuya dönmesini gerektiriyor.
1764 - Fransız ve Hint Savaşı'nın getirdiği savaş borcunu dengelemek ve kolonileri ve yeni edinilen bölgeleri işletme masraflarının ödenmesine yardımcı olmak için İngiliz Parlamentosu tarafından Şeker Yasası kabul edildi. Bu kanun ithal şeker ve tekstil, kahve, şarap ve indigo (boya) gibi diğer ürünler üzerindeki vergileri artırıyor. İngiltere'den kolonilere yeniden gönderilen yabancı mallar üzerindeki vergileri iki katına çıkarır ve ayrıca yabancı rom ve Fransız şaraplarının ithalatını yasaklar.
1764 - İngiliz Parlamentosu, geçmişte genellikle göz ardı edilen İngiliz ticaret yasalarını daha iyi uygulamak için Amerikan gümrük sistemini yeniden düzenlemek için bir önlem çıkardı. Halifax, Nova Scotia'da ticaret konularında tüm Amerikan kolonileri üzerinde yargı yetkisine sahip bir mahkeme kuruldu.
1764 - Para Birimi Yasası, sömürgecilerin herhangi bir yasal ihale kağıt parası vermesini yasaklar. Bu eylem, hem endüstriyel Kuzey'in hem de tarımsal Güney'in tüm sömürge ekonomisini istikrarsızlaştırmakla tehdit ediyor ve böylece sömürgecileri ona karşı birleştiriyor.
1764 - Mayıs ayında, Boston'daki bir kasaba toplantısında James Otis, temsil edilmeden vergilendirme konusunu gündeme getirdi ve İngiltere'nin dayattığı son eylemlere birleşik bir yanıt çağrısında bulundu. Temmuz ayında Otis, "İngiliz Kolonilerinin Hakları İddia Edildi ve Kanıtlandı"yı yayınladı. Ağustos ayında, Boston tüccarları İngiliz lüks mallarını boykot etmeye başladı.
1765 - Mart ayında, İngiliz Parlamentosu tarafından, Amerika'daki İngiliz askeri organizasyonunun yüksek maliyetlerini dengelemek için Amerikan kolonilerine ilk doğrudan vergiyi dayatan Damga Yasası kabul edildi. Böylece Amerika'daki İngiliz kolonilerinin 150 yıllık tarihinde ilk kez, Amerikalılar Amerika'daki kendi yerel yasama organlarına değil, doğrudan İngiltere'ye vergi ödeyecekler.
Damga Yasası uyarınca, gazeteler, broşürler, faturalar, yasal belgeler, lisanslar, almanaklar, zarlar ve oyun kartları dahil olmak üzere tüm basılı malzemeler vergilendirilir. Amerikan sömürgecileri, 1 Kasım'da yürürlüğe girmesi planlanan Yasadan en çok etkilenen sömürge toplumunun en etkili kesimleri - avukatlar, yayıncılar, arazi sahipleri, gemi yapımcıları ve tüccarlar - önderliğinde hızla muhalefette birleşiyorlar.
1765 - Yine Mart ayında, Çeyreklik Yasası, sömürgecilerin İngiliz birliklerini barındırmasını ve onlara yiyecek sağlamasını gerektiriyor.
1765 - Mayıs ayında, Virginia'da, Patrick Henry, "Bu ihanetse, bundan en iyi şekilde yararlanın" diyerek, yalnızca Virginia meclisinin yasal olarak Virginia sakinlerini vergilendirebileceğini iddia ederek Burgesses Meclisi'ne yedi Virginia Kararı sunar. Amerika'daki ilk tıp okulu Philadelphia'da kuruldu.
1765 - Temmuz ayında, Pul Yasasına karşı çıkan bir yeraltı örgütü olan Özgürlük Oğulları, bir dizi sömürge kasabasında kuruldu. Üyeleri, sonunda tüm İngiliz damga acentelerini istifaya zorlamak ve aynı zamanda birçok Amerikalı tüccarın İngiliz ticari malları sipariş etmesini engellemek için şiddet ve korkutma kullanıyor.
1765 - 26 Ağustos, Boston'daki bir mafya, Hutchinson ve ailesi kıl payı kaçarken, Massachusetts Baş Adaleti Thomas Hutchinson'ın evine saldırdı.
1765 - Ekim ayında, Damga Yasası Kongresi New York'ta dokuz koloniden temsilcilerle toplandı. Kongre, Kral III. George'a ve İngiliz Parlamentosu'na gönderilmek üzere bir karar hazırlar. Dilekçe, Damga Yasası ve 1764 Yasalarının yürürlükten kaldırılmasını talep ediyor. Dilekçe, yalnızca sömürge yasama organlarının sömürge sakinlerini vergilendirebileceğini ve temsil edilmeyen vergilendirmenin sömürgecilerin temel medeni haklarını ihlal ettiğini iddia ediyor.
1765 - 1 Kasım'da, Kolonilerdeki günlük ticari ve yasal işlemlerin çoğu, neredeyse tüm sömürgecilerin pulları kullanmayı reddetmesiyle birlikte Damga Yasası yürürlüğe girdiğinde sona erer. New York'ta, bir mafya kraliyet valisini kukla olarak yakıp İngiliz birliklerini taciz edip ardından evleri yağmaladığında şiddet patlak verir.
1765 - Aralık ayında, Amerika'daki tüm İngiliz askeri kuvvetlerinin komutanı İngiliz General Thomas Gage, New York meclisinden sömürgecilerin Çeyreklik Yasası'na uymasını ve birliklerini barındırmasını ve tedarik etmesini istedi. Yine Aralık ayında, 200'den fazla Boston tüccarının harekete katılmasıyla birlikte, Amerikan İngiliz ithalatına yönelik boykotu yayıldı.
1766 - Ocak ayında New York meclisi, General Gage'in Quartering Yasasını uygulama talebine tamamen uymayı reddetti.
1766 - Mart ayında, Kral III. George, İngiliz Parlamentosu'nda, Ben Franklin'in, Damga Yasası tarafından uygulanmışsa Amerikan kolonilerinde olası bir devrimin yürürlükten kaldırılmasını ve uyarılmasını savunan bir görünümünü içeren bir çok tartışmanın ardından Damga Yasasını yürürlükten kaldıran bir yasa tasarısı imzaladı. İngiliz ordusu.
1766 - Damga Yasasını yürürlükten kaldırdığı gün, İngiliz Parlamentosu, İngiliz hükümetinin her durumda Amerikan kolonilerini yöneten herhangi bir yasayı yasama yetkisine sahip olduğunu belirten Beyan Yasasını kabul etti.
1766 - Nisan ayında, Damga Yasası'nın yürürlükten kaldırıldığına ilişkin haberler, kolonilerde kutlamalara ve ithal İngiliz ticari mallarının boykotunun gevşemesine neden oldu.
1766 - Ağustos ayında, New York'ta İngiliz askerleri ile Sons of Liberty üyeleri de dahil olmak üzere silahlı sömürgeciler arasında şiddet patlak verdi. Şiddet, New York kolonistlerinin Quartering Yasasına uymayı reddetmelerinin bir sonucu olarak patlak veriyor. Aralık ayında, New York yasama organı, Yasaya uymayı reddetmek için bir kez daha oylama yaptıktan sonra İngiliz Kraliyet tarafından askıya alındı.
1767 - Haziran ayında, İngiliz Parlamentosu, Amerikan kolonilerini yönetme ve koruma maliyetlerini dengelemek için sömürgecilere yeni bir dizi vergi uygulayan Townshend Gelir Yasası'nı kabul etti. Vergilendirilen kalemler arasında kağıt, çay, cam, kurşun ve boya gibi ithalatlar bulunmaktadır. Yasa ayrıca Boston'da bir sömürge gümrük komisyonu kurulu kurar. Ekim ayında Bostonlılar, İngiliz lüks eşyalarını boykot etmeye karar verdiler.
1768 - Şubat ayında, Massachusetts'ten Samuel Adams, temsil edilmeden vergilendirmeye karşı çıkan ve sömürgecileri İngiliz hükümetine karşı eylemlerinde birleşmeye çağıran bir Genelge Yazıyor. Mektup, kolonilerdeki meclislere gönderilir ve ayrıca onlara Massachusetts genel mahkemesinin Townshend Yasalarına karşı çıkmak için kullandığı yöntemler hakkında talimat verir.
1768 - Nisan ayında, İngiltere'nin Kolonilerden Sorumlu Devlet Bakanı Lord Hillsborough, sömürge valilerine kendi meclislerinin Adams'ın genelge mektubunu onaylamasını durdurmalarını emretti. Hillsborough ayrıca Massachusetts valisine, Massachusetts meclisi mektubu iptal etmezse genel mahkemeyi feshetmesini emreder. Ay sonunda, New Hampshire, Connecticut ve New Jersey meclisleri mektubu onayladı.
1768 - Mayıs ayında, 50 topla donanmış bir İngiliz savaş gemisi, Boston ajitatörleri tarafından sürekli taciz edilen gümrük komisyoncularının yardım çağrısı sonrasında Boston limanına doğru yola çıktı. Haziran ayında, bir gümrük memuru, John Hancock'a ait olan Liberty'nin kabinine kilitlenir. İthal şarap daha sonra vergiler ödenmeden yasadışı bir şekilde Boston'a boşaltılır. Bu olayın ardından gümrük görevlileri Hancock'un şalına el koyar. Bostonlulardan gelen şiddet tehditlerinden sonra, gümrük yetkilileri Boston açıklarındaki bir adaya kaçar ve ardından İngiliz birliklerinin müdahalesini talep eder.
1768 - Temmuz ayında, Massachusetts valisi, yasama organı Adams'ın genelge mektubunu iptal etme emrine karşı çıktıktan sonra genel mahkemeyi feshetti. Ağustos ayında, Boston ve New York'ta tüccarlar, Townshend Yasaları yürürlükten kaldırılana kadar İngiliz mallarının çoğunu boykot etmeyi kabul etti. Eylül ayında, Boston'daki bir kasaba toplantısında, sakinlerden kendilerini silahlandırmaları istendi. Eylül ayının ilerleyen saatlerinde, İngiliz savaş gemileri Boston Limanı'na doğru yola çıktı, ardından iki İngiliz piyade alayı Boston'a indi ve düzeni sağlamak için daimi ikametgah kurdu.
1769 - Mart ayında Philadelphia'daki tüccarlar İngiliz ticari mallarının boykotuna katıldı. Mayıs ayında, George Mason tarafından yazılan bir dizi karar, George Washington tarafından Virginia Burgesses Evi'ne sunuldu. Virginia Resolves, temsilsiz vergilendirmeye, İngilizlerin genelgelere muhalefetine ve İngilizlerin muhtemelen yargılanmak üzere Amerikan ajitatörlerini İngiltere'ye göndermeyi planlıyor. On gün sonra, Virginia Kraliyet valisi Burgesses Evi'ni feshetti. Ancak, üyeleri ertesi gün bir Williamsburg tavernasında buluşur ve İngiliz ticari mallarını, lüks eşyalarını ve kölelerini boykot etmeyi kabul eder.
1769 - Temmuz ayında, Kaliforniya topraklarında San Diego, Franciscan Friar Juniper Serra tarafından kuruldu. Ekim ayında İngiliz mallarının boykotu New Jersey, Rhode Island ve ardından Kuzey Carolina'ya yayıldı.
1770 - Amerikan kolonilerinin nüfusu 2.210.000 kişiye ulaştı.
1770 - Ocak ayında New York'taki Özgürlük Oğulları üyeleri ile 40 İngiliz askeri arasında İngilizler tarafından yayınlanan ilanlar nedeniyle şiddet patlak verdi. Birkaç adam ciddi şekilde yaralandı.
5 Mart 1770 - Boston Katliamı, bir mafyanın İngiliz askerlerini taciz etmesi ve daha sonra tüfeklerini kalabalığın üzerine ateş etmesi, anında üç kişinin ölmesi, iki kişinin ölümcül şekilde yaralanması ve altı kişinin yaralanması olarak gerçekleşir. Olaydan sonra, Massachusetts'in yeni Kraliyet Valisi Thomas Hutchinson, Sam Adams'ın ısrarı üzerine İngiliz birliklerini Boston'dan yakındaki liman adalarına çekiyor. İngiliz askerlerinin kaptanı Thomas Preston, sekiz adamıyla birlikte tutuklandı ve cinayetle suçlandı.
1770 - Nisan ayında, Townshend Yasaları İngilizler tarafından yürürlükten kaldırıldı. Çay hariç, kolonilere yapılan ithalattaki tüm vergiler kaldırılmıştır. Ayrıca, Çeyrek Yasası yenilenmez.
1770 - Ekim ayında Boston Katliamı'ndan sonra tutuklanan İngiliz askerlerinin yargılanması başladı. Koloni avukatları John Adams ve Josiah Quincy, Kaptan Preston'ı ve beraat eden altı adamını başarıyla savunuyorlar. Diğer iki asker adam öldürmekten suçlu bulundu, damgalandı ve sonra serbest bırakıldı.
1772 - Haziran ayında, bir İngiliz gümrük gemisi olan Gaspee, Narragansett Körfezi'ndeki Rhode Island açıklarında karaya oturdu. Providence'dan gelen kolonistler, yelkenliye kürek çeker ve ona saldırır, İngiliz mürettebatını karaya çıkarır ve sonra gemiyi yakar. Eylül ayında, İngiliz Kraliyeti, daha sonra yargılanmak üzere İngiltere'ye gönderilecek olan bu sömürgecilerin yakalanması için 500 sterlinlik bir ödül teklif etti. İngiltere'ye gönderileceklerinin duyurusu, birçok Amerikalı sömürgeciyi daha da üzdü.
1772 - Kasım ayında, Sam Adams tarafından çağrılan bir Boston kasaba toplantısı toplandı. Toplantı sırasında, diğer kasaba ve kolonilerle iletişim kurmak için 21 kişilik bir yazışma komitesi atanır. Birkaç hafta sonra, kasaba toplantısı, kolonilerin kendi kendilerini yönetme haklarını ileri süren üç radikal bildiriyi onayladı.
1773 - Mart ayında, Virginia Burgesses Evi, İngilizlere karşı yaygın şikayetler hakkında diğer kolonilerle iletişim kurmak için on bir üye yazışma komitesi atadı. Bu komitenin üyeleri arasında Thomas Jefferson, Patrick Henry ve Richard Henry Lee bulunmaktadır. Virginia'yı birkaç ay sonra New Hampshire, Rhode Island, Connecticut ve Güney Carolina takip ediyor.
1773 - 10 Mayıs, Çay Yasası yürürlüğe girdi. Kolonilere gelen çay üzerinde, altı yıldır yürürlükte olan, pound başına üç peni ithalat vergisi uyguluyor. Aynı zamanda, neredeyse iflas etmiş İngiliz Doğu Hindistan Şirketi'ne, herhangi bir aracıyı atlayarak doğrudan sömürgeci ajanlara satış yapmasına izin vererek ve böylece Amerikan tüccarlarını düşük satarak sanal bir çay tekeli veriyor. Doğu Hindistan Şirketi, böyle bir önlem için Parlamento'da başarılı bir şekilde lobi yapmıştı. Eylül ayında Parlamento, şirkete bir grup seçilmiş çay acentesine yarım milyon pound çay gönderme yetkisi verdi.
1773 - Ekim ayında kolonistler, çay vergisine ve Doğu Hindistan Şirketi'nin tekeline karşı Philadelphia'da bir kitle toplantısı düzenlediler. Bir komite daha sonra İngiliz çay ajanlarını görevlerinden istifa etmeye zorlar. Kasım ayında, Boston'da Philadelphia kolonistlerinin gerçekleştirdiği eylemleri onaylayan bir kasaba toplantısı düzenlendi. Bostonlılar daha sonra İngiliz çay ajanlarını istifaya ikna etmeye çalışırlar, ancak başarısız olurlar. Birkaç hafta sonra, çay taşıyan üç gemi Boston limanına doğru yola çıkar.
1773 - 29/30 Kasım, Boston'da, şu anda Boston limanına yanaşan üç gemide çay konusunda ne yapılması gerektiği konusunda iki toplu toplantı düzenlendi. Kolonistler, Dartmouth gemisindeki çayı herhangi bir ithalat vergisi ödemeden İngiltere'ye geri göndermeye karar verirler.Massachusetts Kraliyet Valisi Hutchinson buna karşı çıkıyor ve liman yetkililerine çay vergileri ödenmedikçe geminin limandan çıkmasına izin vermemelerini emrediyor.
16 Aralık 1773 - Yaklaşık 8000 Bostonlu, Sam Adams'ın onlara Kraliyet Valisi Hutchinson'ın çay vergileri ödenene kadar gemilerin limandan çıkmasına izin vermeme emrini yinelediğini duymak için toplandı. O gece, sömürgeci aktivistlerin Mohawk Kızılderilileri kılığına girip gemilere binip 342 konteyner çayın hepsini limana boşaltmasıyla Boston Çay Partisi gerçekleşir.
1774 - Mart ayında, öfkeli bir İngiliz Parlamentosu, Massachusetts'teki isyana yanıt olarak bir dizi Zorlayıcı Yasanın (Amerikalılar tarafından Dayanılmaz Yasalar olarak adlandırılır) ilkini kabul etti. Boston Liman Faturası, Massachusetts limana dökülen çayın vergilerini ödeyene ve aynı zamanda Doğu Hindistan Şirketi'ne çay kaybını tazmin edene kadar Boston limanındaki tüm ticari nakliyeyi fiilen durdurur.
1774 - 12 Mayıs, bir kasaba toplantısında Bostonlılar, Boston Liman Yasası'na yanıt olarak İngiliz ithalatının boykot edilmesi çağrısında bulundu. 13 Mayıs, kolonilerdeki tüm İngiliz askeri kuvvetlerinin komutanı General Thomas Gage, Boston'a geldi ve Hutchinson'ın yerine Kraliyet valisi olarak geçerek Massachusetts'i askeri yönetim altına aldı. Onu, dört İngiliz askeri alayının gelişi izler.
1774 - 17-23 Mayıs, Providence, New York ve Philadelphia'daki kolonistler, Zorlayıcı Eylemlerin üstesinden gelmek ve İngilizlere karşı ortak bir hareket tarzını tartışmak için bir sömürgeler arası kongre çağrısında bulunmaya başladılar.
1774 - 20 Mayıs, İngiliz Parlamentosu, Massachusetts Düzenleme Yasasını ve oradaki sömürgeciler tarafından neredeyse her türlü kendi kendini yönetmeyi sona erdiren Hükümet Yasasını içeren bir sonraki Zorlayıcı Yasalar dizisini yürürlüğe koydu. Bunun yerine, İngiliz Tacı ve Kraliyet valisi, daha önce sömürgeciler tarafından kullanılan siyasi gücü üstlenir. Ayrıca, Massachusetts'teki kraliyet görevlilerini sömürge mahkemelerinde dava edilmekten koruyan Adalet İdaresi Yasasını ve Kanada'da Kraliyet ve İngiliz Parlamentosu tarafından kontrol edilen merkezi bir hükümet kuran Quebec Yasasını da çıkardı. Quebec Yasası, Kanada'nın güney sınırını Massachusetts, Connecticut ve Virginia tarafından talep edilen bölgelere genişleterek Amerikan sömürgecilerini büyük ölçüde üzüyor.
1774 - Haziran ayında, İngiliz Parlamentosu tarafından, tüm Amerikan kolonilerinin işgal altındaki evlerde ve tavernalarda ve boş binalarda İngiliz birliklerine konut sağlamasını gerektiren 1765 Çeyreklik Yasası'nın yeni bir versiyonu çıkarıldı. Eylül ayında, Massachusetts Valisi Gage, bu koloninin Charlestown'daki silah cephaneliğine el koydu.
1774 - 5 Eylül - 26 Ekim, Birinci Kıta Kongresi Philadelphia'da, Georgia hariç her koloniyi temsil eden 56 delegeyle toplandı. Katılımcılar arasında Patrick Henry, George Washington, Sam Adams ve John Hancock yer alıyor.
17 Eylül'de Kongre, Zorlayıcı Eylemlere "itaat edilmemesi gerektiğini" söyleyerek muhalefetini ilan etti ve ayrıca yerel milis birimlerinin oluşumunu teşvik etti. 14 Ekim'de, Zorlayıcı Yasalara, Quebec Yasasına ve İngilizler tarafından alınan ve kendi kendini yönetmeyi baltalayan diğer önlemlere karşı çıkan bir Bildiri ve Kararlar kabul edildi. Sömürgecilerin hakları, "yaşam, özgürlük ve mülkiyet" hakları da dahil olmak üzere ileri sürülmüştür. 20 Ekim'de Kongre, delegelerin İngiliz ithalatını boykot etmeyi kabul ettiği, İngiltere'ye ihracat ambargosu uyguladığı ve devam etmediği Kıta Birliği'ni kabul etti. köle ticareti.
1775 - 1 Şubat, Cambridge, Mass., John Hancock ve Joseph Warren'ın bir savaş durumu için savunma hazırlıklarına başladığı bir eyalet kongresi düzenlendi. 9 Şubat, İngiliz Parlamentosu Massachusetts'in isyan halinde olduğunu ilan etti. 23 Mart'ta Virginia'da, Patrick Henry İngiliz yönetimine karşı bir konuşma yaparak, "Bana özgürlük ver ya da ölüm ver!" dedi. ve ayrıca Kuzey Atlantik'te balık avını yasaklar.
1775 - Nisan ayında, Massachusetts Valisi Gage'e Zorlayıcı Yasaları uygulaması ve sömürgeciler arasındaki "açık isyanı" gerekli tüm güçle bastırması emredildi.
Copyright © 1998 The History Place Tüm Hakları Saklıdır
Kullanım koşulları: The History Place'deki herhangi bir metin, grafik, fotoğraf, ses klibi, diğer elektronik dosya veya materyallerin yalnızca özel ev/okul ticari olmayan, İnternet dışı yeniden kullanımına izin verilir.
William Dawes'ın Gece Yarısı Yolculuğu
Her okul çocuğu Paul Revere'nin gece yarısı yolculuğunu bilirken, Dawes 1775'te aynı Nisan gecesi Boston'dan daha da cüretkar bir dörtnala çıktı. Gümüşçü meslektaşının aksine, İngilizler tarafından yakalanmaktan kaçmayı başardı. Yine de ünlü bir gazel, bir dizi bakır tencere ve hatta 1960'ların kitschy rock grubunu süsleyen Revere'nin ölümsüz adı. Bu arada Dawes, Amerikan Devrimi'nin Rodney Dangerfield'ı ve hiç saygı görmüyor.
18 Nisan 1775'te Dr. Joseph Warren, Boston'un devrimci yeraltı örgütü aracılığıyla İngiliz birliklerinin Charles Nehri'ni geçmeye ve muhtemelen John Hancock ve Samuel Adams'ı tutuklamak için Lexington'a yürümeye hazırlandıklarını öğrendi. İngilizlerin müdahalesinden korkan Warren, Hancock ve Adams'ı uyarmak için bir fazlalık planı tasarlamıştı. Bir süvarisini karadan, birini de denizden gönderirdi.
1775'te Boston neredeyse bir adaydı ve anakaraya yalnızca İngiliz nöbetçileri tarafından korunan dar bir toprak şeridiyle bağlıydı. Warren, daha uzun kara yolunu kullanmak ve İngiliz kontrol noktasından geçmek zorunda olan sürücünün daha riskli bir göreve sahip olduğunu biliyordu, ancak bu iş için mükemmel bir adama sahipti: Dawes. 30 yaşındaki bir milis ve sadık bir vatanseverdi. Ancak Revere'in aksine, Dawes bilinen bir ayak takımı kışkırtıcısı değildi ve bir tabakçı olarak yaptığı iş onu sık sık Boston'dan çıkardı, bu yüzden kontrol noktasında görevli olan İngilizler için tanıdık bir yüz olacaktı.
Dawes, Warren Revere'i görevine göndermeden yaklaşık bir saat önce, akşam 9 civarında yola çıktı. Birkaç dakika içinde, Boston Neck'teki yüksek alarmda olan İngiliz muhafız evindeydi. Bazı hesaplara göre, Dawes, bazı İngiliz askerleriyle birlikte sızarak veya kendini başka bir gruba bağlayarak gardiyanları atlattı. Diğer hesaplar, beceriksiz sarhoş bir çiftçi gibi davrandığını söylüyor. En basit açıklama, onun geçmesine izin veren nöbetçilerle zaten arkadaş canlısı olduğu. Dawes nasıl yaptıysa hemen yaptı. Muhafız kulübesinden geçtikten kısa bir süre sonra, İngilizler Boston'dan tüm seyahatleri durdurdu.
Dawes batıya ve ardından kuzeye Roxbury, Brookline, Brighton, Cambridge ve Menotomy'den geçti. Haberlerini paylaşmak için yolda kasaba liderlerini ve milis komutanlarını uyandıran Revere'nin aksine, Dawes görünüşe göre onların uyumalarına izin verdi, çünkü ya Lexington'a olabildiğince çabuk ulaşmaya odaklanmıştı ya da orduyla o kadar iyi bağlantıları yoktu. kırsaldaki vatanseverler.
Dawes, daha hızlı bir at üzerinde daha kısa bir mesafe kat eden Revere'den yaklaşık yarım saat sonra, saat 12:30'da Lexington'daki Hancock-Clarke Evi'ne ulaştı. Otuz dakika sonra dinamik ikili, Concord sakinlerini uyarmak için tekrar yorgun atlarına bindi ve kısa süre sonra Dr. Samuel Prescott onlara katıldı.
Ancak Concord'a ulaşmadan önce, üç binici saat 1:30 civarında bir İngiliz devriyesiyle karşılaştı ve Revere yakalandı. Prescott ve atı bir taş duvarın üzerinden fırladı ve Concord'a ulaşmayı başardı. Aile bilgisine göre, kıvrak zekalı Dawes, atının onu takip eden iki İngiliz subayı geride bırakamayacak kadar yorgun olduğunu bilerek, akıllıca bir oyun sahneledi. Boş bir çiftlik evinin önüne çekti ve içeride vatanseverler varmış gibi bağırdı: "Alo, çocuklar, iki tane aldım! o kadar çabuk atından indi. Ay ışığının aydınlattığı gecede topallamaya zorlanarak belirsizliğe doğru çekildi.
Gece yarısı yolculuğundan sonra Dawes'a ne olduğu hakkında çok az şey biliniyor. Erzak işine girdi ve Kıta Ordusu komiserliği yaptı. Bazı haberlere göre, Bunker Hill Savaşı'nda savaştı. Revere'nin 16'sına kıyasla Dawes'ın yedi çocuğu vardı. Dawes, 1799'da 53 yaşında öldü Revere 83 yaşına kadar yaşadı.
Her iki adam da öldüklerinde nispeten habersizdi, ancak Henry Wadsworth Longfellow 1861'de 'Paul Revere's Ride's 201D'i kaleme aldığında gümüşçü hayatlarının PR desteğini aldı. Longfellow'un tarihsel olarak yanlış olan dizeleri Revere'ye sadece saygı göstermekle kalmadı, aynı zamanda yazdılar. Dawes hikayenin tamamen dışında.
Revere, Longfellow'un başrolünü nasıl kaptı, Dawes ise bir kamera hücresini bile garanti edemezken? Revere, Boston'un siyasi yeraltı ve iş çevrelerinde kesinlikle daha belirgindi, ancak daha da önemlisi, Dawes ve yolculuğu hakkında çok az kayıt varken, görevinin ayrıntılı birinci şahıs hesaplarını yazmıştı.
Çağdaşlar onun adını bile hatırlayamadı. Hancock-Clarke House'da nöbet tutan William Munroe, daha sonra Revere'nin yanında bir adamla geldiğini bildirdi. Lincoln.'sx201D Yüzüncü yıl anma töreninde Harper's Magazine, Dawes 'benezer Dorr.' olarak adlandırdı.
Son yıllarda bile hitler gelmeye devam ediyor. Malcolm Gladwell, Revere'nin sosyal ağını 'The Tipping Point'te överken, Dawes'ı sıradan bir adam olarak nitelendirdi. Ve belki de son rezalette, 2007'de Dawes'ın büyük olasılıkla öyle olmadığı keşfedildi. Mezarının işaretlendiği Boston'daki King's2019s Chapel Burying Ground'a gömüldü, ancak muhtemelen 8 mil uzakta, karısının Forest Hills Mezarlığı'ndaki aile arsasında. Dawes ölse bile saygı göremez.
Boston: ABD Tarihine Dayalı Bir Şehir
New England'ın en büyük şehri olan Boston, Massachusetts Körfezi'nde tepelik bir yarımada üzerinde yer almaktadır. Bölge, en az 2400 B.C.'den beri yerleşim görmüştür. Yarımadaya Shawmut adını veren Massachusetts Yerli Amerikalı kabilesi tarafından.
Kaptan John Smith 1614'te (bölgeyi yerleşimciler için daha çekici kılmak için) vaftiz ettiği yerin kıyı şeridini araştırdı. Birkaç yıl içinde, bölgedeki Yerli Amerikalıların yarısından fazlası Avrupalı kaşifler tarafından tanıtılan çiçek hastalığından öldü.
Püritenler tarafından yönetilen bir gemi filosu 1630'da İngiltere'den ayrılarak Massachusetts Körfezi Kolonisi'ne yerleşti. John Winthrop liderliğindeki grup kısa süre sonra, yaklaşık 40 mil güneyde Cape Cod Körfezi'nde bulunan Pilgrims'in 2019 Plymouth Kolonisi ile birleşti.
Başlangıçta bölgedeki üç tepe için Tremontaine olarak adlandırılan Püritenler, daha sonra yerleşimin adını birçok Püriten'in geldiği İngiltere'nin Lincolnshire kentindeki kasabadan sonra Boston olarak değiştirdi. 1630'larda Benjamin Franklin, John Hancock ve Samuel Adams'ın eğitim gördüğü Boston Latin Okulu ve Harvard Üniversitesi kuruldu.
Eğitim ve dine verilen primlere rağmen, Boston'un Püritenleri hoşgörüye hevesli değildi: Quaker olmak hapis veya ölümle cezalandırıldı, Noel'i kutlamak yasaklandı ve 1643'te şehir ilk kez karşılandı. Boston Limanı'na köle gemisi.
Boston büyüdükçe ve geliştikçe, özellikle İngiliz Parlamentosu, Boston rom üreticileri için kritik bir ithalat olan pekmezden vergi alan 1733 Pekmez Yasasını kabul ettikten sonra, sömürgeciler ve İngiliz valiler arasındaki gerilimler arttı. Kısa süre sonra, şehrin politikacıları ve din adamları, “Temsilsiz vergi olmaz!” için haykırıyorlardı.
İngiliz birliklerinin bir kolonici kalabalığına ateş açıp beş kişiyi öldürdüğü 1770 Boston Katliamı'ndan sonra, İngiliz karşıtı duygular ateş seviyesine ulaştı. 1773 Çay Yasası ithal çaya vergi koyduğunda, Sons of Liberty, Boston Çay Partisi'ni düzenleyerek 45 ton çayı Boston Limanı'na boşalttı.
Lexington ve Concord Savaşları, Paul Revere'nin at arabası ve Bunker Hill Savaşı da dahil olmak üzere Devrimci Savaş'ın önemli olaylarının çoğu Boston'da veya yakınında meydana geldi. Şehir, İngilizlerin şehri 1776'da tahliye etmesiyle kutlandı ve Boston Kuşatması sona erdi.
Boston 1800'lerde büyümeye devam etti ve Massachusetts'in William Lloyd Garrison'ın evi ve uzun zamandır kölelik karşıtı hareketin merkezi olan birlik, köleliği ortadan kaldıran ilk eyaletti. Patates Kıtlığından kaçan İrlandalı göçmenler Boston'a akın etti ve daha sonra onlara İtalyan, Doğu Avrupa, Çin ve diğer milletlerden katıldı. 1897'de ilk Boston Maratonu düzenlendi.
Boston, 20. yüzyılda eski fabrikaların modern üretim tesisleri ve başka yerlerde daha ucuz işgücü için terk edilmesiyle bir düşüş dönemine girdi. Babe Ruth'un 1918'de New York Yankees'e takas edilmesinden ve Boston Red Sox'un 86 yıl boyunca World Series'i kazanamamasından sonra ortaya çıkan Bambino'nun Laneti, şehre musallat olmuş gibiydi.
Boston'un Tahliye Günü 17 Mart 1776: İngilizlerin Şehri Yakmakla Tehdit Etmesinin Ardından Kuşatma Sona Eriyor
Tahliye günü, İngiliz Ordusunun uzun bir kuşatmadan sonra Boston'dan ayrıldığı gün olan 17 Mart 1776'yı kutluyor. İşte buna giden günlerin arka planı.
Boston Seige
Boston Kuşatması (19 Nisan 1775 & ndash 17 Mart 1776), daha sonra Kıta Ordusu'nun bir parçası olan New England milislerinin &mdash'ın İngilizlerin hareketini önlemek için Boston, Massachusetts kasabasını çevrelediği Amerikan Devrim Savaşı'nın açılış aşamasıydı. Ordu içeride garnizon kurdu. On bir aylık kuşatmadan sonra, George Washington liderliğindeki Amerikan sömürgecileri, İngilizleri deniz yoluyla geri çekilmeye zorladı.
Kuşatma, 19 Nisan'da Lexington ve Concord Savaşları'ndan sonra, birçok Massachusetts topluluğundan milislerin Boston'u kuşatması ve o zamanki yarımada kasabasına kara erişimini engellemesi ve İngilizlerin deniz operasyonlarına ikmalini sınırlamasıyla başladı. Kıta Kongresi milisleri kabul etmeyi ve Kıta Ordusunu kurmayı seçti ve oybirliğiyle George Washington'u Başkomutan olarak seçti. Haziran 1775'te İngilizler Bunker ve Breed's Hills'i ele geçirdi, ancak uğradıkları kayıplar ağırdı ve kazanımları kuşatmayı kırmaya yetmedi. Kuşatmanın geri kalanında, ara sıra yapılan baskınlar, küçük çatışmalar ve keskin nişancı ateşi dışında çok az eylem vardı. Her iki taraf da kuşatma boyunca kaynak temini ve personel sorunlarıyla uğraşmak zorunda kaldı ve kaynak yarışında deniz operasyonlarına katıldı.
Kasım 1775'te Washington, Fort Ticonderoga'da yakalanan ağır topları Boston'a getirmek için Henry Knox adında 25 yaşında bir kitapçıdan askere döndü. Teknik olarak karmaşık ve zorlu bir operasyonda Knox, Ocak 1776'da Boston bölgesine birçok top getirdi.
General Washington, Dorcester Heights'a Topçu Yerleştirdi
Washington, Ticonderoga'dan topçuları aldıktan sonra, onu konuşlandırmak için hiç zaman kaybetmedi.
Washington ilk olarak Ticonderoga'dan bazı ağır topları Cambridge'deki Lechmere's Point ve Cobble Hill'e ve Roxbury'deki Lamb's Barajı'na yerleştirdi. Dorchester Heights'ta planlanan harekete karşı bir saptırma olarak, bu pillerin 2 Mart gecesi kasabaya ateş açmasını emretti, bu ateş İngilizlerin her iki tarafta da önemli kayıplar olmadan geri döndü. Bu toplar 3 Mart gecesi tekrarlanırken, yüksekliklerin alınması için hazırlıklar devam etti.
4 Mart 1776 gecesi bataryalar yeniden ateş açtı ancak bu sefer yangına eylem de eşlik etti. General John Thomas ve yaklaşık 2.000 asker sessizce Dorchester Heights'ın tepesine yürüdü, siper araçları ve top yerleşimlerini çekti. Harekatın seslerini boğmak için birliklerin kullandığı patika ile liman arasına saman balyaları yerleştirildi. Gece boyunca, bu birlikler ve yardım ekipleri, top taşımak ve kasaba ve limana bakan toprak işleri inşa etmek için çalıştı. General Washington, 5 Mart'ın Boston Katliamı'nın altıncı yıldönümü olduğunu hatırlatarak manevi destek ve cesaret vermek için oradaydı. Sabah saat 4'te, küçük silahlara ve üzüm atışlarına karşı kanıt olan tahkimatlar inşa ettiler. Pozisyonlar üzerinde çalışmalar, birliklerin ağaçları kesmesi ve eserlere herhangi bir İngiliz saldırısını engellemek için abbatiler inşa etmesiyle devam etti. İşlerin dışında, savunma yapısının bir parçası gibi görünse de yuvarlanabilen kaya dolu variller de vardı. birliklere saldıran tepeden aşağı.
İngiliz General Howe ertesi gün şöyle dedi: "Asiler bir gecede benim bütün ordumun bir ayda yapabileceğinden fazlasını yaptı."
Aşağıdaki haritada yükseklerde topçu bulundurmanın getireceği stratejik avantajı görebilirsiniz. Haritada 4 ile işaretlenmiştir. O zamanlar Boston'a karadan giriş ve çıkış tek bir yoldu. Boston Boyun üzerinde.
İngilizler Boston'dan Ayrılıyor
Sabahları Amerikan tahkimatlarını tepelerde gören Howe, başlangıçta pozisyona saldırmak için planlar yaptı. Bu, günün ilerleyen saatlerinde bir kar fırtınası tarafından önlendi. Saldıramayan Howe, planını yeniden gözden geçirdi ve Bunker Hill'i tekrarlamak yerine geri çekilmeyi seçti. 8 Mart'ta Washington, İngilizlerin tahliye etmeye niyetlendiğine ve rahatsız edilmeden ayrılmalarına izin verilirse şehri yakmayacaklarına dair bir haber aldı. Resmen yanıt vermese de, Washington şartları kabul etti ve İngilizler çok sayıda Boston Sadıkıyla birlikte yola çıkmaya başladı. 17 Mart'ta İngilizler Halifax, Nova Scotia için ayrıldı ve Amerikan kuvvetleri şehre girdi. On bir aylık bir kuşatmadan sonra alınan Boston, savaşın geri kalanında Amerikan elinde kaldı.
Boston'ın Yıllık Kutlaması
Boston Şehri Tahliye Günü'nü tatil ilan etti. Evet, tatil. Öyle oluyor ki aynı zamanda Aziz Patrick Günü. Bugün, günün etkinliklerinin odak noktası, tahliye gününü kutlamaktan çok Aziz Patrick Günü'dür. Ancak yıllar önce, odak noktası o büyük Koloni zaferiydi. İşte ordunun tam ekranda olduğu 1937 geçit töreninden bazı fotoğraflar.
İçindekiler
Washington ailesi, servetini arazi spekülasyonu ve tütün ekimi yoluyla yapan zengin bir Virginia ekici ailesiydi. [12] Washington'un büyük büyükbabası John Washington, 1656'da Sulgrave, Northamptonshire, İngiltere'den İngiliz kolonisi Virginia'ya göç etti ve burada Potomac Nehri üzerindeki Little Hunting Creek de dahil olmak üzere 5.000 dönümlük (2.000 ha) arazi topladı. George Washington 22 Şubat 1732'de Westmoreland County, Virginia'daki Popes Creek'te [13] doğdu ve Augustine ile Mary Ball Washington'un altı çocuğundan ilkiydi. [14] Babası, barışın adaleti ve Jane Butler ile ilk evliliğinden dört çocuğu daha olan tanınmış bir halk figürüydü. [15] Aile, 1735'te Little Hunting Creek'e taşındı.Üç yıl sonra 1738'de, Rappahannock Nehri üzerindeki Virginia, Fredericksburg yakınlarındaki Feribot Çiftliği'ne taşındılar. Augustine 1743'te öldüğünde, Washington, Ferry Farm'ı ve on köleyi miras aldı ve ağabeyi Lawrence, Little Hunting Creek'i miras aldı ve onu Mount Vernon olarak yeniden adlandırdı. [16]
Washington, ağabeylerinin İngiltere'deki Appleby Grammar School'da aldığı resmi eğitime sahip değildi, ancak matematik, trigonometri ve arazi ölçmeyi öğrendi. Yetenekli bir ressam ve haritacıydı. Erken yetişkinlik döneminde "önemli bir güç" ve "kesinlikle" [17] yazıyordu, ancak yazılarında çok az espri ya da mizah vardı. Hayranlık, statü ve güç peşinde koşarken, eksikliklerini ve başarısızlıklarını başka birinin etkisizliğine bağlama eğilimindeydi. [18]
Washington sık sık Lawrence'ın kayınpederi William Fairfax'a ait olan Vernon Dağı ve Belvoir'i ziyaret etti. Fairfax, Washington'un hamisi ve vekil babası oldu ve Washington, 1748'de Fairfax'in Shenandoah Vadisi mülkünü araştıran bir ekiple bir ay geçirdi. [19] Ertesi yıl College of William & Mary'den bir sörveyör lisansı aldı. [c] Washington alışılmış çıraklık hizmetini yerine getirmemiş olsa da, Fairfax onu Virginia, Culpeper County'ye bilirkişi olarak atadı ve 20 Temmuz 1749'da görev yeminini etmek üzere Culpeper County'de göründü. [20] Daha sonra sınıra aşina oldu. 1750'de görevinden istifa etmesine rağmen Blue Ridge Dağları'nın batısında araştırma yapmaya devam etti. [21] 1752'de Vadi'de yaklaşık 1.500 akre (600 ha) satın aldı ve 2.315 akre (937 ha) sahibi oldu. [22]
Washington, 1751'de, iklimin kardeşinin tüberkülozunu iyileştireceğini umarak Lawrence'a eşlik ederek Barbados'a gittiği tek yurtdışı gezisini yaptı. [23] Washington bu gezi sırasında çiçek hastalığına yakalandı, bu da onu aşıladı, ancak yüzünü hafifçe yaraladı. [24] Lawrence 1752'de öldü ve Washington, Mount Vernon'u dul eşinden kiraladı ve 1761'de ölümünden hemen sonra ona miras kaldı. [25]
Lawrence Washington'un Virginia milislerinin emir subayı generali olarak hizmet etmesi, üvey kardeşi George'a bir komisyon araması için ilham verdi. Virginia Vali Yardımcısı Robert Dinwiddie, George Washington'u dört milis bölgesinden birinin binbaşı ve komutanı olarak atadı. İngilizler ve Fransızlar, Ohio Vadisi'nin kontrolü için rekabet ediyorlardı. İngilizler Ohio Nehri boyunca kaleler inşa ederken, Fransızlar da aynı şeyi yapıyordu - Ohio nehri ile Erie Gölü arasında kaleler inşa ediyorlardı. [26]
Ekim 1753'te Dinwiddie, Washington'u özel bir elçi olarak atadı. George'u, Fransız güçlerinin İngilizler tarafından talep edilen toprakları boşaltmasını talep etmesi için göndermişti. [d] Washington ayrıca Iroquois Konfederasyonu ile barış yapmak ve Fransız kuvvetleri hakkında daha fazla istihbarat toplamakla görevlendirildi. [28] Washington, Fransızlara karşı destek vaatlerini güvence altına almak için Logstown'da Yarı Kral Tanacharison ve diğer Iroquois şefleriyle bir araya geldi. Grubu Kasım ayında Ohio Nehri'ne ulaştı ve bir Fransız devriyesi tarafından durduruldu. Partiye, Washington'un dostane bir şekilde karşılandığı Fort Le Boeuf'a kadar eşlik edildi. İngilizlerin tahliye talebini Fransız komutan Saint-Pierre'e iletti, ancak Fransızlar ayrılmayı reddetti. Saint-Pierre, Washington'a resmi cevabını birkaç günlük gecikmeden sonra mühürlü bir zarf içinde, ayrıca partisinin Virginia'ya dönüş yolculuğu için yiyecek ve ekstra kışlık giysiler verdi. [29] Washington, zorlu kış koşullarında 77 gün içinde tehlikeli görevi tamamladı ve raporu Virginia ve Londra'da yayınlandığında bir dereceye kadar fark elde etti. [30]
Fransız ve Hint Savaşı
Şubat 1754'te Dinwiddie, Washington'u yarbaylığa ve 300 kişilik Virginia Alayı'nın ikinci komutanlığına terfi ettirdi ve Ohio Forks'taki Fransız kuvvetleriyle yüzleşme emri verdi. [31] Washington, Nisan ayında alayın yarısıyla birlikte Forks'a doğru yola çıktı, ancak kısa süre sonra 1.000 kişilik bir Fransız kuvvetinin orada Fort Duquesne inşaatına başladığını öğrendi. Mayıs ayında Great Meadows'da bir savunma pozisyonu kurduktan sonra, Fransızların yedi mil (11 km) uzaklıkta kamp kurduğunu öğrendi ve saldırıya geçmeye karar verdi. [32]
Fransız müfrezesinin sadece yaklaşık elli adam olduğu kanıtlandı, bu nedenle Washington 28 Mayıs'ta küçük bir Virginians ve Hint müttefiki kuvvetiyle onları pusuya düşürmek için ilerledi. [33] [e] Jumonville Glen Muharebesi veya "Jumonville olayı" olarak bilinen olaylar tartışmalıydı, ancak Fransız kuvvetleri tüfekler ve baltalarla düpedüz öldürüldü. İngilizlerin tahliyesi için diplomatik mesaj taşıyan Fransız komutan Joseph Coulon de Jumonville öldürüldü. Fransız kuvvetleri Jumonville ve bazı adamlarını ölü ve kafa derisi yüzülmüş halde buldu ve Washington'un sorumlu olduğunu varsaydı. [35] Washington, çevirmenini Fransız niyetlerini iletmemekle suçladı. [36] Dinwiddie, Washington'u Fransızlara karşı kazandığı zaferden dolayı kutladı. [37] Bu olay, daha sonra Yedi Yıl Savaşı'nın bir parçası haline gelen Fransız ve Hint Savaşı'nı ateşledi. [38]
Tam Virginia Alayı, ertesi ay, alay komutanının ölümü üzerine alay komutanlığına ve albaylığa terfi ettiği haberiyle Fort Necessity'de Washington'a katıldı. Alay, kraliyet komisyonu Washington'unkini geride bırakan Yüzbaşı James Mackay liderliğindeki yüz Güney Karolinalı bağımsız bir şirket tarafından takviye edildi ve bir komuta çatışması yaşandı. 3 Temmuz'da bir Fransız kuvveti 900 adamla saldırdı ve ardından gelen savaş Washington'un teslim olmasıyla sona erdi. [39] Sonrasında, Albay James Innes sömürgeler arası güçlerin komutasını devraldı, Virginia Alayı bölündü ve Washington'a, komisyonunun istifasıyla reddettiği bir kaptanlık teklif edildi. [40]
1755'te Washington, Fransızları Fort Duquesne ve Ohio Ülkesinden kovmak için bir İngiliz seferine liderlik eden General Edward Braddock'a gönüllü olarak yardımcı oldu. [41] Washington'un tavsiyesi üzerine Braddock, orduyu bir ana kola ve hafif donanımlı bir "uçan kola" ayırdı. [42] Şiddetli bir dizanteri vakasından acı çeken Washington geride kaldı ve Braddock'a Monongahela'da yeniden katıldığında, Fransızlar ve Hintli müttefikleri bölünmüş orduyu pusuya düşürdü. İngiliz kuvvetlerinin üçte ikisi, ölümcül şekilde yaralanan Braddock da dahil olmak üzere zayiat verdi. Teğmen Albay Thomas Gage'in komutasındaki Washington, hala çok hastaydı, hayatta kalanları topladı ve bir arka koruma oluşturarak kuvvetin kalıntılarının ayrılıp geri çekilmesine izin verdi. [43] Çatışma sırasında iki atı altından vurulmuş, şapkası ve ceketi kurşunlanmış. [44] Ateş altındaki davranışı, Gereklilik Kalesi Muharebesi'ndeki komutanlığının eleştirmenleri arasındaki itibarını kurtardı, [45] ancak sonraki operasyonların planlanmasında sonraki komutan (Albay Thomas Dunbar) tarafından dahil edilmedi. [46]
Virginia Alayı, Ağustos 1755'te yeniden oluşturuldu ve Dinwiddie, Washington'u yine albay rütbesiyle komutanına atadı. Washington, kıdem konusunda neredeyse anında çatıştı, bu sefer, alayın Fort Cumberland'daki karargahında Marylanders'ın bir müfrezesine komuta eden, bir başka yüksek kraliyet rütbesi kaptanı olan John Dagworthy ile. [47] Fort Duquesne'e karşı bir saldırı için sabırsızlanan Washington, Braddock'un kendisine bir kraliyet komisyonu vereceğinden emindi ve Şubat 1756'da Braddock'un halefi William Shirley ve yine Ocak 1757'de Shirley'nin halefi Lord Loudoun ile davasını bastırdı. Shirley, yalnızca Dagworthy Loudoun'un Washington'u küçük düşürmesi konusunda Washington'un lehine karar verdi, ona bir kraliyet komisyonunu reddetti ve onu yalnızca Fort Cumberland'ı çalıştırma sorumluluğundan kurtarmayı kabul etti. [48]
1758'de Virginia Alayı, Fort Duquesne'i ele geçirmek için İngiliz Forbes Expedition'a atandı. [49] [f] Washington, General John Forbes'un taktikleri ve seçtiği rota ile aynı fikirde değildi. [51] Yine de Forbes, Washington'u kısa boylu bir tugay generali yaptı ve ona kaleye saldıracak üç tugaydan birinin komutasını verdi. Fransızlar, saldırı başlamadan önce kaleyi ve vadiyi terk etti. Washington sadece 14 ölü ve 26 yaralı bırakan bir dost ateşi olayı gördü. Savaş dört yıl daha sürdü, ancak Washington komisyonundan istifa etti ve Vernon Dağı'na döndü. [52]
Washington yönetiminde, Virginia Alayı, on ay içinde yirmi Hint saldırısına karşı 300 mil (480 km) sınırı savundu. [53] Alayın profesyonelliğini 300'den 1.000 erkeğe çıktıkça artırdı ve Virginia'nın sınır nüfusu diğer kolonilerden daha az acı çekti. Bazı tarihçiler bunun Washington'un savaş sırasındaki "tek niteliksiz başarısı" olduğunu söylediler. [54] Bir kraliyet komisyonunu gerçekleştirmede başarısız olmasına rağmen, kendine güven, liderlik becerileri ve İngiliz askeri taktikleri hakkında paha biçilmez bilgi kazandı. Washington'un kolonyal politikacılar arasında tanık olduğu yıkıcı rekabet, daha sonra güçlü bir merkezi hükümete verdiği desteği teşvik etti. [55]
6 Ocak 1759'da Washington, 26 yaşında, zengin plantasyon sahibi Daniel Parke Custis'in 27 yaşındaki dul eşi Martha Dandridge Custis ile evlendi. Evlilik Martha'nın malikanesinde gerçekleşti, Martha akıllı, zarif ve bir ekicinin mülkünü yönetme konusunda deneyimliydi ve çift mutlu bir evlilik yarattı. [56] John Parke Custis (Jacky) ve Martha Parke (Patsy) Custis'i, önceki evliliğinden çocukları ve daha sonra Jacky'nin çocukları Eleanor Parke Custis (Nelly) ve George Washington Parke Custis'i (Washy) büyüttüler. Washington'un 1751'deki çiçek hastalığı nöbetinin onu kısır kıldığı düşünülüyor, ancak "Martha'nın son çocuğu Patsy'nin doğumu sırasında ek doğumları imkansız kılacak şekilde yaralanmış olması" eşit derecede muhtemeldir. [57] Çift, birlikte çocukları olmamasından yakındı. [58] İskenderiye yakınlarındaki Vernon Dağı'na taşındılar ve burada Tütün ve buğday ekiciliği yaparak hayatına başladı ve siyasi bir figür olarak ortaya çıktı. [59]
Evlilik, Washington'a Martha'nın 18.000 dönümlük (7.300 ha) Custis mülkündeki üçte bir çeyiz faizi üzerinde kontrol verdi ve Martha'nın çocukları için kalan üçte ikisini yönetti, mülkte ayrıca 84 köle vardı. Virginia'nın en zengin adamlarından biri oldu ve bu da sosyal konumunu artırdı. [60]
Washington'un ısrarı üzerine Vali Lord Botetourt, Dinwiddie'nin 1754'te Fransız ve Kızılderili Savaşı sırasında tamamen gönüllü milislere toprak bağışı vaadini yerine getirdi. [61] 1770'in sonlarında Washington, Ohio ve Great Kanawha bölgelerindeki toprakları teftiş etti ve onu alt bölümlere ayırması için sörveyör William Crawford'u görevlendirdi. Crawford Washington'a 23.200 akre (9.400 ha) tahsis etti. [62] Ayrıca Vernon Dağı'nın büyüklüğünü ikiye katlayarak 6.500 akreye (2.600 ha) çıkardı ve 1775'e kadar köle nüfusunu yüzden fazlaya çıkardı. [63]
Washington'un siyasi faaliyetleri arasında, arkadaşı George William Fairfax'ın bölgeyi Virginia Burgess Evi'nde temsil etmek için 1755 teklifinde adaylığını desteklemek vardı. Bu destek, Washington ile başka bir Virginia ekici William Payne arasında fiziksel bir tartışmaya neden olan bir anlaşmazlığa yol açtı. Washington, Virginia Alayı'ndan memurlara geri çekilme emri vermek de dahil olmak üzere durumu etkisiz hale getirdi. Washington ertesi gün bir tavernada Payne'den özür diledi. Payne bir düelloya davet edilmeyi bekliyordu. [64] [65] [66]
Saygın bir askeri kahraman ve büyük toprak sahibi olarak Washington, yerel ofislere sahipti ve 1758'den başlayarak yedi yıl boyunca Burgesses Evi'nde Frederick County'yi temsil eden Virginia eyalet yasama meclisine seçildi. [63] Seçmenlere bira, brendi ve diğer içecekler, Forbes Expedition'da görev yaparken olmamasına rağmen. [67] Seçimi oyların yaklaşık yüzde 40'ını alarak kazandı ve birkaç yerel destekçinin de yardımıyla diğer üç adayı mağlup etti. Erken yasama kariyerinde nadiren konuştu, ancak İngiltere'nin vergilendirme politikasının ve 1760'lardan başlayarak Amerikan kolonilerine yönelik merkantilist politikaların önde gelen bir eleştirmeni oldu. [68]
İşgal yoluyla, Washington bir ekiciydi ve İngiltere'den lüks mallar ve diğer malları ithal ederek, bunları tütün ihraç ederek ödüyordu. [69] Müsrif harcamaları ile düşük tütün fiyatları birleştiğinde, 1764'e kadar ona 1.800 sterlin borç bıraktı ve bu da onu varlıklarını çeşitlendirmeye sevk etti. [70] 1765'te, erozyon ve diğer toprak sorunları nedeniyle, Mount Vernon'un birincil nakit mahsulünü tütünden buğdaya değiştirdi ve operasyonları mısır unu değirmenciliği ve balıkçılığı içerecek şekilde genişletti. [71] Washington ayrıca tilki avı, balık tutma, danslar, tiyatro, kartlar, tavla ve bilardo ile boş zamanlarını değerlendirdi. [72]
Washington kısa süre sonra Virginia'daki siyasi ve sosyal seçkinler arasında sayıldı. 1768'den 1775'e kadar, Vernon Dağı'ndaki malikanesine, çoğu "dereceli insanlar" olarak gördüğü yaklaşık 2.000 misafir davet etti. 1769'da siyasi olarak daha aktif hale geldi ve Virginia Meclisi'nde Büyük Britanya'dan gelen mallara ambargo kurmak için mevzuat sundu. [73]
Washington'un üvey kızı Patsy Custis, 12 yaşından itibaren sara nöbetleri geçirdi ve 1773'te onun kollarında öldü. Ertesi gün, Burwell Bassett'e şunları yazdı: "Bu Ailenin sıkıntısını tarif etmektense, tasarlamak daha kolay" . [74] Tüm ticari faaliyetlerini iptal etti ve üç ay boyunca her gece Martha'nın yanında kaldı. [75]
İngiliz Parlamentosu'na muhalefet
Washington, Amerikan Devrimi öncesinde ve sırasında merkezi bir rol oynadı. İngiliz ordusunu küçümsemesi, Düzenli Ordu'ya terfi etmesi için geçtiğinde başlamıştı. İngiliz Parlamentosu tarafından Kolonilere uygun temsil edilmeden uygulanan vergilere karşı çıkan [76] o ve diğer sömürgeciler, Allegheny Dağları'nın batısındaki Amerikan yerleşimini yasaklayan ve İngiliz kürk ticaretini koruyan 1763 Kraliyet Bildirisi'ne de kızdılar. [77]
Washington, 1765 Pul Yasası'nın bir "Baskı Yasası" olduğuna inanıyordu ve ertesi yıl yürürlükten kaldırılmasını kutladı. [g] Mart 1766'da Parlamento, Parlamento yasasının sömürge yasasının yerine geçtiğini iddia eden Beyan Yasasını kabul etti. [79] Washington, 1767'de Parlamento tarafından kabul edilen Townshend Yasalarına karşı yaygın protestolara öncülük etti ve Mayıs 1769'da George Mason tarafından hazırlanan ve Virginialıları İngiliz mallarını boykot etmeye çağıran bir öneri sundu. Yasalar çoğunlukla 1770'de yürürlükten kaldırıldı.[80]
Parlamento, Massachusetts sömürgecilerini 1774'te Boston Çay Partisi'ndeki rolleri nedeniyle Washington'un "hak ve ayrıcalıklarımızın işgali" olarak adlandırdığı Zorlayıcı Yasaları geçirerek cezalandırmaya çalıştı. [81] Amerikalıların tiranlık eylemlerine boyun eğmemeleri gerektiğini söyledi, çünkü "gelenek ve kullanım, bizi siyahlar gibi keyfi bir şekilde yönettiğimiz gibi evcil ve iğrenç köleler haline getirecek". [82] O Temmuz, o ve George Mason, Washington'un başkanlık ettiği Fairfax County komitesi için bir kararlar listesi hazırladılar ve komite, bir Kıta Kongresi çağrısında bulunan Fairfax Kararlarını kabul etti. [83] 1 Ağustos'ta Washington, 5 Eylül - 26 Ekim 1774 tarihleri arasında kendisinin de katıldığı Birinci Kıta Kongresi'ne delege olarak seçildiği Birinci Virginia Konvansiyonu'na katıldı. [84] 1774'te gerilim yükselirken, Virginia'daki ilçe milislerinin eğitilmesine yardımcı oldu ve Kongre tarafından başlatılan Kıta Birliği'nin İngiliz mallarına yönelik boykotunun uygulanmasını organize etti. [85]
Amerikan Devrim Savaşı, 19 Nisan 1775'te Lexington ve Concord Savaşları ve Boston Kuşatması ile başladı. [86] Sömürgeciler, İngiliz yönetiminden kopma konusunda bölündüler ve iki gruba ayrıldılar: İngiliz yönetimini reddeden Vatanseverler ve Kral'a tabi olmayı arzulayan Sadıklar. [87] General Thomas Gage, savaşın başında Amerika'daki İngiliz kuvvetlerinin komutanıydı. [88] Savaşın başlamasıyla ilgili şok edici haberi duyduktan sonra Washington "ayıklandı ve dehşete düştü", [89] ve Philadelphia'daki İkinci Kıta Kongresi'ne katılmak için 4 Mayıs 1775'te aceleyle Vernon Dağı'ndan ayrıldı. [90]
Kongre, 14 Haziran 1775'te Kıta Ordusu'nu kurdu ve Samuel ve John Adams, Washington'u başkomutanı olmaya aday gösterdi. Washington, askeri deneyimi ve bir Virginian'ın kolonileri daha iyi birleştireceği inancı nedeniyle John Hancock'a tercih edildi. "Hırsını kontrol altında tutan" keskin bir lider olarak kabul edildi. [91] Ertesi gün Kongre tarafından oybirliğiyle başkomutan seçildi. [92]
Washington, Kongre'nin önüne üniformalı olarak çıktı ve 16 Haziran'da bir maaşı reddederek bir kabul konuşması yaptı - ancak daha sonra masrafları geri ödendi. 19 Haziran'da görevlendirildi ve kolonileri yönetmeye ve birleştirmeye en uygun adam olduğunu ilan eden John Adams da dahil olmak üzere Kongre delegeleri tarafından övgüyle karşılandı. [93] [94] Kongre Washington'u "Birleşik Koloniler ordusunun ve onlar tarafından yetiştirilen veya yetiştirilecek tüm kuvvetlerin başkomutanı" olarak atadı ve 22 Haziran'da Boston kuşatmasının sorumluluğunu üstlenmesi talimatını verdi. , 1775. [95]
Kongre, Tümgeneral Artemas Ward, Adjutant General Horatio Gates, Tümgeneral Charles Lee, Tümgeneral Philip Schuyler, Tümgeneral Nathanael Greene, Albay Henry Knox ve Albay Alexander Hamilton dahil olmak üzere birincil kurmay subaylarını seçti. [96] Washington, Albay Benedict Arnold'dan etkilendi ve ona Kanada'yı işgal etme sorumluluğunu verdi. Ayrıca Fransız ve Hint Savaşı vatandaşı Tuğgeneral Daniel Morgan ile nişanlandı. Henry Knox, Adams'ı mühimmat bilgisi ile etkiledi ve Washington onu albay ve topçu şefliğine terfi ettirdi. [97]
Washington başlangıçta kölelerin Kıta Ordusu'na alınmasına karşı çıktı. Bununla birlikte, İngilizler, İngilizlere katılmaları halinde Vatansever efendilerin kölelerine özgürlük vaat eden Dunmore Bildirisi gibi bildiriler yayınladığında daha sonra vazgeçti. [98] 16 Ocak 1776'da Kongre, özgür siyahların milislerde hizmet etmesine izin verdi. Savaşın sonunda, Washington ordusunun onda biri siyahtı. [99]
Boston Kuşatması
1775'in başlarında, büyüyen isyancı harekete yanıt olarak Londra, General Thomas Gage komutasındaki İngiliz birliklerini Boston'u işgal etmek için gönderdi. Şehir hakkında tahkimatlar kurdular ve saldırıya karşı dayanıklı hale getirdiler. Çeşitli yerel milisler şehri kuşattı ve İngilizleri etkili bir şekilde tuzağa düşürdü ve bu da bir soğukluğa neden oldu. [100]
Washington Boston'a giderken, yürüyüşünün haberi ondan önce geldi ve yavaş yavaş her yerde selamlandı, Vatanseverlik davasının bir sembolü haline geldi. [101] [h] 2 Temmuz 1775'te, yakındaki Bunker Hill'deki Patriot yenilgisinden iki hafta sonra vardığında, Cambridge, Massachusetts karargahını kurdu ve oradaki yeni orduyu denetledi, ancak disiplinsiz ve kötü donanımlı bir milis buldu.[102] İstişareden sonra, Benjamin Franklin'in önerdiği reformları başlattı - askerleri delmek ve sıkı disiplin, kırbaçlama ve hapsetme. [103] Washington, subaylarına, askeri etkinliği sağlamak için acemi askerlerin becerilerini belirlemelerini ve bir yandan da beceriksiz subayları görevden almalarını emretti. [104] Eski amiri Gage'den yakalanan Vatansever subayları hapishaneden serbest bırakması ve onlara insanca davranması için dilekçe verdi. [105] Ekim 1775'te Kral III. George, kolonilerin açık bir isyan içinde olduğunu ilan etti ve General Gage'i yetersizlik nedeniyle komutadan kurtardı ve onun yerine General William Howe'u getirdi. [106]
Haziran 1775'te Kongre, Kanada'nın işgal edilmesini emretti. Washington'un güçlü itirazına rağmen, Boston Kuşatması sırasında ikincisinin kuvvetinden gönüllüler çeken Benedict Arnold tarafından yönetiliyordu. Quebec'teki hareket, Amerikan kuvvetlerinin yarıdan daha azına indirilmesi ve geri çekilmeye zorlanmasıyla başarısız oldu. [107]
Kıta Ordusu, kısa süreli askere almaların sona ermesiyle daha da azaldı ve Ocak 1776'ya kadar yarı yarıya 9.600 erkeğe indirildi, milislerle desteklenmesi gerekiyordu ve Knox, Fort Ticonderoga'dan ele geçirilen ağır toplarla katıldı. [108] Charles Nehri donduğunda, Washington Boston'u geçmeye ve Boston'a saldırmaya hevesliydi, ancak General Gates ve diğerleri, eğitimsiz milislerin iyi korunan tahkimatlara saldırmasına karşı çıktılar. Washington, İngilizleri şehirden çıkarmaya zorlamak amacıyla Boston'un 100 metre yukarısındaki Dorchester Heights'ı güvence altına almayı isteksizce kabul etti. [109] 9 Mart'ta, karanlığın örtüsü altında, Washington birlikleri Knox'un büyük silahlarını kaldırdı ve Boston limanında İngiliz gemilerini bombaladı. 17 Mart'ta, 9.000 İngiliz askeri ve Loyalists, 120 gemide Boston'un on günlük kaotik bir tahliyesine başladı. Kısa bir süre sonra Washington, şehri yağmalamamak için açık emirlerle 500 adamla şehre girdi. Daha sonra Morristown, New Jersey'de yaptığı gibi, çiçek hastalığına karşı aşıların büyük etkisi olmasını emretti. [110] Sivil meseleleri yerel yetkililerin ellerine bırakarak Boston'da askeri yetki kullanmaktan kaçındı. [111] [i]
Long Island Savaşı
Washington daha sonra 13 Nisan 1776'da New York'a geldi ve beklenen İngiliz saldırısını engellemek için tahkimatlar inşa etmeye başladı. Boston vatandaşlarının işgalleri sırasında İngiliz birliklerinin elinde maruz kaldıkları suistimallerden kaçınmak için işgal kuvvetlerine sivillere ve mülklerine saygılı davranmalarını emretti. [113] Onu öldürmeye veya yakalamaya yönelik bir plan keşfedildi, ancak engellendi, bu da olaya karışan veya suç ortağı olan 98 kişinin tutuklanmasıyla sonuçlandı (56'sı Long Island'dan (Kings (Brooklyn) ve Queens ilçelerindendi), New York'un Sadık Belediye Başkanı da dahil olmak üzere. David Mathews.[14] Washington'un koruması Thomas Hickey, isyan ve ayaklanma nedeniyle asıldı.115 General Howe, ikmal edilen ordusunu İngiliz donanmasıyla Halifax'tan New York'a taşıdı ve şehrin kıtayı güvence altına almanın anahtarı olduğunu biliyordu. İngiltere'deki İngiliz savaş çabalarını yürüten George Germain, tek bir "belirleyici darbe" ile kazanılabileceğine inanıyordu.116 Yüzden fazla gemi ve binlerce birlik içeren İngiliz kuvvetleri, 2 Temmuz'da Staten Adası'na varmaya başladı. [117] 4 Temmuz'da Bağımsızlık Bildirgesi'nin kabul edilmesinden sonra Washington, 9 Temmuz'daki genel emriyle birliklerine, Kongre'nin birleşik kolonileri "özgür ve bağımsız devletler" ilan ettiğini bildirdi.[118] ]
Howe'nin birlik gücü toplam 32.000 düzenli ve Hessian yardımcılarından oluşuyordu ve Washington'un çoğu ham askerler ve milislerden oluşan 23.000'den oluşuyordu. [119] Ağustos'ta Howe, Brooklyn'deki Gravesend'e 20.000 asker çıkardı ve George III isyancı Amerikan sömürgecilerini hain ilan ederken Washington'un tahkimatlarına yaklaştı. [120] Generallerine karşı çıkan Washington, Howe'un ordusunun sadece 8.000'den fazla askeri olduğuna dair yanlış bilgilere dayanarak savaşmayı seçti. [121] Long Island Muharebesi'nde Howe, Washington'un kanadına saldırdı ve 1.500 Vatansever zayiat verdi, İngilizler 400 acı çekti. [122] Washington geri çekildi ve General William Heath'e bölgede nehir gemisi edinmesi talimatını verdi. 30 Ağustos'ta General William Alexander, İngilizleri uzak tuttu ve ordu, İskender'in ele geçirilmesine rağmen, Doğu Nehri'ni karanlıkta Manhattan Adası'na can veya malzeme kaybı olmadan geçerken koruma sağladı. [123]
Long Island zaferiyle cesaretlenen Howe, Washington'u "George Washington, Esq" olarak gönderdi. barışı müzakere etmek boşuna. Washington, adamlarının yakalanırsa asılmasın diye, bir "asi" olarak değil, general ve savaş arkadaşı olarak diplomatik protokolle ele alınmayı talep ederek reddetti. [124] Kraliyet Donanması, aşağı Manhattan Adası'ndaki dengesiz toprak işlerini bombaladı. [125] Washington, şüphelerle General Greene ve Putnam'ın Fort Washington'u savunma tavsiyesine kulak verdi. Onu tutamadılar ve General Lee'nin itirazlarına rağmen Washington, ordusu kuzeye Beyaz Ovalar'a çekilirken onu terk etti. [126] Howe'nin takibi, Washington'u kuşatmadan kaçınmak için Hudson Nehri boyunca Fort Lee'ye çekilmeye zorladı. Howe, birliklerini Kasım ayında Manhattan'a indirdi ve Fort Washington'u ele geçirerek Amerikalılara yüksek zayiat verdi. Washington, geri çekilmeyi geciktirmekten sorumluydu, ancak Kongre ve General Greene'i suçladı. New York'taki sadıklar, Howe'u bir kurtarıcı olarak gördü ve Washington'un şehri ateşe verdiğine dair bir söylenti yaydı. [127] Vatanseverlerin morali, Lee yakalandığında en düşük seviyesine ulaştı. [128] Şimdi 5,400 askere indirilen Washington ordusu New Jersey üzerinden geri çekildi ve Howe, Philadelphia'daki ilerlemesini erteleyerek takibi bıraktı ve New York'ta kışlık karargahlar kurdu. [129]
Delaware, Trenton ve Princeton'ı geçmek
Washington, Delaware Nehri'ni geçerek, Lee'nin yerine geçen John Sullivan'ın kendisine 2.000 asker daha katıldığı Pennsylvania'ya geçti. [131] Kıta Ordusu'nun geleceği, erzak eksikliği, sert bir kış, süresi dolan askerlikler ve firarlar nedeniyle şüpheliydi. Washington, birçok New Jersey sakininin Sadık ya da bağımsızlık olasılığı konusunda şüpheci olduğu için hayal kırıklığına uğradı. [132]
Howe İngiliz Ordusunu böldü ve Batı New Jersey'i ve Delaware'in doğu kıyısını tutmak için Trenton'a bir Hessen garnizonu yerleştirdi, [133] ancak ordu kayıtsız görünüyordu ve Washington ve generalleri Trenton'daki Hessenlilere sürpriz bir saldırı tasarladılar. "Ya Zafer Ya Ölüm" kod adını verdi. [134] Ordu, Delaware Nehri'ni Trenton'a üç tümen halinde geçecekti: biri Washington (2.400 asker), diğeri General James Ewing (700) ve üçüncüsü Albay John Cadwalader (1.500) tarafından yönetildi. Kuvvet daha sonra bölünecekti, Washington Pennington Yolu'nu aldı ve General Sullivan nehrin kıyısında güneye seyahat etti. [135]
Washington önce ordusunu taşımak için Durham tekneleri için 60 millik bir arama emri verdi ve İngilizler tarafından kullanılabilecek gemilerin imha edilmesini emretti. [136] 25-26 Aralık 1776 gecesi Delaware Nehri'ni geçti ve Jersey kıyı şeridini gözetleyerek yakalanma riskini aldı. Adamları, gemi başına 40 adamla, McConkey's Ferry'den karla karışık yağmur ve kar içinde buzla kaplı nehri takip etti. Rüzgar suları karıştırdı ve dolu yağmuruna tutuldu, ancak 26 Aralık sabahı saat 3:00'te kayıpsız bir şekilde karşıya geçtiler. [137] Henry Knox gecikti, korkmuş atları ve düz tabanlı feribotlarda yaklaşık 18 sahra silahını yönetiyordu. Cadwalader ve Ewing, buz ve yoğun akıntılar nedeniyle karşıya geçemedi ve bekleyen bir Washington, Trenton'a planladığı saldırıdan şüphe etti. Knox geldiğinde Washington, ordusunu Pennsylvania'ya geri gönderirken fark edilme riskini almaktansa, yalnızca Hessenlilere karşı birliklerini almak için Trenton'a gitti. [138]
Birlikler Trenton'dan bir mil ötede Hessian mevzilerini fark ettiler, bu yüzden Washington kuvvetini iki kola böldü ve adamlarını topladı: "Askerler subaylarınızın yanında olsun. Tanrı aşkına, subaylarınızın yanında olun." İki sütun Birmingham kavşağında ayrıldı. General Nathanael Greene'in kolu Washington liderliğindeki üst Feribot Yolu'nu aldı ve General John Sullivan'ın kolu River Road'da ilerledi. (Haritaya bakın.) [139] Amerikalılar sulu kar ve kar yağışı içinde yürüdüler. Birçoğunun ayakları kan içindeydi ve ikisi de maruz kalmaktan öldü. Gün doğarken Washington, Binbaşı General Knox ve topçu desteğiyle Hessianlara sürpriz bir saldırı düzenledi. Hessenliler 22 ölü (Albay Johann Rall dahil), 83 yaralı ve 850 erzak ele geçirmişti. [140]
Washington, Delaware boyunca Pennsylvania'ya çekildi, ancak 3 Ocak'ta New Jersey'e geri döndü ve Princeton'daki İngiliz düzenli birliklerine bir saldırı başlattı, 40 Amerikalı öldü veya yaralandı ve 273 İngiliz öldürüldü veya yakalandı. [141] Amerikan Generalleri Hugh Mercer ve John Cadwalader, Mercer ölümcül şekilde yaralandığında İngilizler tarafından geri sürüldüler, ardından Washington geldi ve adamları İngiliz hattının 30 yarda (27 m) yakınına kadar ilerleyen bir karşı saldırıya yönlendirdi. [142]
Bazı İngiliz birlikleri kısa bir direnişten sonra geri çekilirken, diğerleri Albay Alexander Hamilton'un toplarının hedefi haline gelen Nassau Hall'a sığındı. Washington'un birlikleri saldırdı, İngilizler bir saatten az bir sürede teslim oldu ve 194 asker silahlarını bıraktı. [143] Howe, ordusunun gelecek yılın başlarına kadar hareketsiz kaldığı New York'a çekildi. [144] Washington'un tükenmiş Kıta Ordusu, İngiliz ikmal hatlarını kesintiye uğratarak ve onları New Jersey'nin bazı bölgelerinden kovarken, New Jersey, Morristown'daki kış karargahını ele geçirdi. Washington daha sonra İngilizlerin, askerleri içeri girmeden önce kampına başarılı bir şekilde karşı saldırı düzenleyebileceğini söyledi. [145]
İngilizler hala New York'u kontrol ediyordu ve pek çok Vatansever asker, sert kış kampanyasından sonra yeniden askere alınmadı veya terk edilmedi. Kongre, yeniden askere alma için daha büyük ödüller ve daha fazla asker sayısını etkilemek için firar için cezalar koydu. [146] Stratejik olarak, Washington'un zaferleri Devrim için çok önemliydi ve İngilizlerin ezici bir güç gösterme ve ardından cömert şartlar sunma stratejisini bozdu. [147] Şubat 1777'de, Trenton ve Princeton'daki Amerikan zaferlerinin haberi Londra'ya ulaştı ve İngilizler, Vatanseverlerin koşulsuz bağımsızlık talep edebilecek bir konumda olduğunu fark etti. [148]
Brendibadesi, Germantown ve Saratoga
Temmuz 1777'de İngiliz General John Burgoyne, Quebec'ten Champlain Gölü üzerinden güneydeki Saratoga kampanyasını yönetti ve Hudson Nehri'nin kontrolü de dahil olmak üzere New England'ı bölmek isteyen Fort Ticonderoga'yı yeniden ele geçirdi. Bununla birlikte, İngiliz işgali altındaki New York'taki General Howe, ordusunu Albany yakınlarındaki Burgoyne'ye katılmak için Hudson Nehri'nden ziyade güneye Philadelphia'ya götürerek hata yaptı. [149] Bu arada, Washington ve Gilbert du Motier, Marquis de Lafayette Howe ile temas kurmak için Philadelphia'ya koştu ve Burgoyne'nin Patriots'un General Philip Schuyler ve halefi Horatio Gates tarafından yönetildiği New York'un yukarısındaki ilerlemesini öğrenince şok oldular. Washington'un daha az deneyimli adamlardan oluşan ordusu, Philadelphia'daki meydan muharebelerinde yenildi. [150]
Howe, 11 Eylül 1777'de Brandywine Savaşı'nda Washington'u geride bıraktı ve rakipsiz olarak Philadelphia'daki ülkenin başkentine yürüdü. Ekim ayında Germantown'da İngilizlere karşı bir Patriot saldırısı başarısız oldu. Tümgeneral Thomas Conway, Philadelphia'da meydana gelen kayıplar nedeniyle bazı Kongre üyelerini (Conway Cabal olarak anılır) Washington'u komutadan çıkarmayı düşünmeye teşvik etti. Washington'un destekçileri direndi ve mesele uzun müzakerelerden sonra nihayet düştü. [151] Plan ortaya çıkınca, Conway Washington'a bir özür yazdı, istifa etti ve Fransa'ya döndü. [152]
Washington, kuzeydeki Saratoga kampanyası sırasında Howe'un hareketleriyle ilgileniyordu ve ayrıca Burgoyne'nin güneye Quebec'ten Saratoga'ya doğru hareket ettiğinin farkındaydı. Washington, Gates'in ordusunu desteklemek için bazı riskler aldı ve en saldırgan saha komutanı General Benedict Arnold ve Benjamin Lincoln ile kuzeye takviye gönderdi. 7 Ekim 1777'de Burgoyne, Bemis Heights'ı almaya çalıştı ancak Howe'un desteğinden tecrit edildi. Saratoga'ya çekilmek zorunda kaldı ve sonunda Saratoga Savaşları'ndan sonra teslim oldu. Washington'un şüphelendiği gibi, Gates'in zaferi eleştirmenlerini cesaretlendirdi. [153] Biyografi yazarı John Alden, "Washington kuvvetlerinin yenilgilerinin ve kuvvetlerin yukarı New York'taki eşzamanlı zaferinin karşılaştırılması kaçınılmazdı" diyor. John Adams'ın çok az kredisi de dahil olmak üzere, Washington'a duyulan hayranlık azalıyordu. [154] İngiliz komutan Howe Mayıs 1778'de istifa etti, Amerika'yı sonsuza dek terk etti ve yerine Sir Henry Clinton geçti. [155]
Valley Forge ve Monmouth
Washington'un 11.000 kişilik ordusu Aralık 1777'de Philadelphia'nın kuzeyindeki Valley Forge'daki kışlık karargahlara girdi. Altı ay boyunca aşırı soğukta, çoğunlukla hastalık ve yiyecek, giyecek ve barınak eksikliğinden 2.000 ila 3.000 arasında ölüm yaşadılar. [156] Bu arada, İngilizler Philadelphia'da rahat bir şekilde konakladılar ve malzemeleri sterlin olarak ödüyorlar, Washington ise devalüe edilmiş Amerikan kağıt parasıyla mücadele ediyordu. Ormanlık alanlar kısa süre sonra av hayvanlarından tükendi ve Şubat ayına kadar moraller düştü ve artan firarlar başladı. [157]
Washington, hükümler için Kıta Kongresi'ne defalarca dilekçe verdi. Ordunun şartlarını kontrol etmesi için bir kongre heyetini kabul etti ve durumun aciliyetini dile getirerek, "Bir şeyler yapılmalı. Önemli değişiklikler yapılmalı" dedi. Kongre'nin malzemeleri hızlandırmasını tavsiye etti ve Kongre, komiser departmanını yeniden düzenleyerek ordunun tedarik hatlarını güçlendirmeyi ve finanse etmeyi kabul etti. Şubat ayı sonlarında malzemeler gelmeye başladı. [112]
Baron Friedrich Wilhelm von Steuben'in aralıksız talimi, kısa süre sonra Washington'un askerlerini disiplinli bir savaş gücüne dönüştürdü [158] ve yeniden canlanan ordu, ertesi yılın başlarında Valley Forge'dan çıktı. [159] Washington, Von Steuben'i Tümgeneralliğe terfi ettirdi ve onu kurmay başkanı yaptı. [160]
1778'in başlarında, Fransızlar Burgoyne'nin yenilgisine yanıt verdi ve Amerikalılarla İttifak Antlaşması'na girdi. Kıta Kongresi, Mayıs ayında, Fransa'nın İngiltere'ye karşı savaş ilanı anlamına gelen anlaşmayı onayladı. [161]
İngilizler, o Haziran ayında Philadelphia'yı New York'a tahliye etti ve Washington, Amerikan ve Fransız Generallerinden oluşan bir savaş konseyi topladı. İngilizlere Howe'nin halefi General Henry Clinton tarafından komuta edilen Monmouth Savaşı'nda geri çekilen İngilizlere kısmi bir saldırı seçti. Generaller Charles Lee ve Lafayette, Washington'un bilgisi olmadan 4.000 adamla birlikte hareket ettiler ve 28 Haziran'da ilk saldırılarını beceriksizce yaptılar. Washington, Lee'yi rahatlattı ve geniş bir savaşın ardından berabere kaldı. Akşam karanlığında, İngilizler New York'a çekilmeye devam ettiler ve Washington ordusunu şehrin dışına çıkardı. [162] Monmouth, Washington'un Kuzey'deki son savaşıydı, ordusunun güvenliğine İngilizler için çok az değeri olan kasabalardan daha fazla değer veriyordu. [163]
West Point casusluğu
Washington, İngilizlere karşı bir casusluk sistemi tasarlayarak "Amerika'nın ilk casusu" oldu. [164] 1778'de Binbaşı Benjamin Tallmadge, New York'taki İngilizler hakkında gizlice bilgi toplamak için Washington yönünde Culper Ring'i kurdu. [165] Washington, birçok savaşta kendini gösteren Benedict Arnold'un sadakatsizlik olaylarını göz ardı etmişti. [166]
1780'in ortalarında, Arnold, İngiliz casus ustası John André'ye Washington'u tehlikeye atmak ve Hudson Nehri üzerindeki önemli bir Amerikan savunma pozisyonu olan West Point'i ele geçirmek için hassas bilgiler sağlamaya başladı. [167] Tarihçiler [ kim? [ açıklama gerekli ] Kongreden. Ayrıca derinden borç içindeydi, savaştan yararlanıyordu ve nihai askeri mahkemesi sırasında Washington'un destek eksikliği yüzünden hayal kırıklığına uğradı. [168]
Arnold defalarca West Point'in komutasını istedi ve Washington nihayet Ağustos ayında kabul etti. [169] Arnold, 21 Eylül'de André ile tanıştı ve ona garnizonu ele geçirme planlarını verdi. [170] Milis kuvvetleri André'yi ele geçirdi ve planları keşfetti, ancak Arnold New York'a kaçtı. [171] Washington, herhangi bir suça ortak olmayı önlemek için, Arnold'un emrindeki komutanları kalenin etrafındaki kilit noktalarda geri çağırdı, ancak Arnold'un karısı Peggy'den şüphelenmedi. Washington, West Point'te kişisel komuta üstlendi ve savunmasını yeniden düzenledi. [172] André'nin casusluk davası ölüm cezasıyla sonuçlandı ve Washington, Arnold karşılığında onu İngilizlere iade etmeyi teklif etti, ancak Clinton reddetti. André, 2 Ekim 1780'de, diğer casusları caydırmak için idam mangasıyla yüzleşmek için son isteğine rağmen asıldı. [173]
Güney tiyatrosu ve Yorktown
1778'in sonlarında General Clinton, New York'tan Georgia'ya 3.000 asker gönderdi ve Savannah'ya karşı 2.000 İngiliz ve Sadık birlik tarafından takviye edilen bir Güney istilası başlattı. Vatanseverler ve Fransız deniz kuvvetleri tarafından İngiliz savaş çabalarını destekleyen bir saldırıyı püskürttüler. [174]
1779'un ortalarında Washington, Britanya'nın Kızılderili müttefiklerini New England kasabalarına saldırdıkları New York'tan çıkarmaya zorlamak için Altı Ulus'un Iroquois savaşçılarına saldırdı. [175] Kızılderili savaşçılar, Walter Butler liderliğindeki Sadık koruculara katıldı ve Haziran ayında 200'den fazla sınır askerini vahşice katlettiler ve Pennsylvania'daki Wyoming Vadisi'ni yakıp yıktılar. [176] Buna karşılık Washington, General John Sullivan'a Iroquois köylerinin "toplam yıkımını ve yıkımını" gerçekleştirmek ve kadınlarını ve çocuklarını rehin almak için bir sefere liderlik etmesini emretti. Kaçmayı başaranlar Kanada'ya kaçtı. [177]
Washington'un birlikleri, 1779-1780 kışında Morristown, New Jersey'de karargahlara gittiler ve donma noktasının çok altındaki sıcaklıklarla savaşın en kötü kışını yaşadılar. New York Limanı donmuştu, kar ve buz haftalarca yeri kapladı ve birlikler yine erzaktan yoksundu. [178]
Clinton 12.500 asker topladı ve Ocak 1780'de Charlestown, Güney Carolina'ya saldırdı ve sadece 5.100 Kıta askeri olan General Benjamin Lincoln'ü yendi. [179] İngilizler, Vatansever direnişi olmadan Haziran ayında Güney Carolina Piedmont'u işgal etmeye devam etti. Clinton New York'a döndü ve General Charles Cornwallis komutasındaki 8.000 askeri bıraktı. [180] Kongre, Lincoln'ün yerine Horatio Gates'i getirdi, o Güney Carolina'da başarısız oldu ve yerini Washington'un seçtiği Nathaniel Greene aldı, ancak İngilizler zaten Güney'i ellerinde tutmuştu. Ancak Lafayette Fransa'dan daha fazla gemi, adam ve malzeme ile döndüğünde [181] ve Mareşal Rochambeau liderliğindeki 5.000 kıdemli Fransız askeri Temmuz 1780'de Newport, Rhode Island'a vardığında Washington yeniden canlandı.[182] Daha sonra Amiral Grasse liderliğindeki Fransız deniz kuvvetleri karaya çıktı ve Washington, Rochambeau'yu, Arnold'un birliklerine ortak bir kara ve deniz saldırısı başlatmak için filosunu güneye taşımaya teşvik etti. [183]
Washington ordusu Aralık 1780'de New Windsor, New York'ta kışlık karargâhlara girdi ve Washington, Kongre'yi ve eyalet yetkililerini, ordunun "şimdiye kadar katlandıkları zorluklar altında mücadeleye devam etmeyeceği" umuduyla erzakları hızlandırmaya çağırdı. [184] 1 Mart 1781'de Kongre, Konfederasyon Maddelerini onayladı, ancak 2 Mart'ta yürürlüğe giren hükümetin vergi toplama yetkisi yoktu ve eyaletleri gevşek bir şekilde bir arada tuttu. [185]
General Clinton, şimdi 1.700 askerle İngiliz Tuğgeneral olan Benedict Arnold'u Portsmouth'u ele geçirmek ve oradan Vatansever güçlere baskınlar düzenlemek için Virginia'ya gönderdi. Washington başlangıçta savaşı New York'a götürmeyi, İngiliz kuvvetlerini Virginia'dan çekmeyi ve savaşı orada bitirmeyi umuyordu, ancak Rochambeau Grasse'ye Virginia'daki Cornwallis'in daha iyi bir hedef olduğunu tavsiye etti. Grasse'nin filosu Virginia kıyılarından geldi ve Washington avantajı gördü. New York'ta Clinton'a karşı bir numara yaptı, ardından güneye Virginia'ya gitti. [187]
Yorktown Kuşatması, General Washington komutasındaki Kıta Ordusu, General Comte de Rochambeau komutasındaki Fransız Ordusu ve Amiral de Grasse komutasındaki Fransız Donanması'nın Cornwallis'in İngiliz yenilgisinde kesin bir müttefik zaferiydi. kuvvetler. 19 Ağustos'ta Washington ve Rochambeau liderliğindeki Yorktown'a yürüyüş başladı ve bu şimdi "kutlanan yürüyüş" olarak biliniyor. [188] Washington, 7.800 Fransız, 3.100 milis ve 8.000 Kıtadan oluşan bir ordunun komutanıydı. Kuşatma savaşında iyi deneyime sahip olmayan Washington, genellikle General Rochambeau'nun kararına erteledi ve nasıl ilerleyeceği konusunda tavsiyesini kullandı, ancak Rochambeau, Washington'un savaşın komutanı olarak otoritesine asla meydan okumadı. [189]
Eylül ayı sonlarında, Patriot-Fransız kuvvetleri Yorktown'u kuşattı, İngiliz ordusunu tuzağa düşürdü ve kuzeyde Clinton'dan İngiliz takviyelerini engelledi, Fransız donanması Chesapeake Savaşı'nda galip geldi. Son Amerikan saldırısı, Washington tarafından ateşlenen bir atışla başladı. [190] Kuşatma, 19 Ekim 1781'de İngilizlerin teslim olmasıyla sona erdi, Amerikan Devrim Savaşı'nın son büyük kara savaşında 7.000'den fazla İngiliz askeri savaş esiri oldu. [191] Washington iki gün boyunca teslim olma şartlarını müzakere etti ve 19 Ekim'de resmi imza töreni gerçekleşti. [192] İyi niyetin bir göstergesi olarak Washington, hepsi dostane ilişkiler içinde olan ve birbirleriyle aynı profesyonel askeri kastın üyeleri olarak tanımlanan Amerikan, Fransız ve İngiliz generalleri için bir akşam yemeği düzenledi. [193]
Yorktown'daki teslimiyetten sonra, yeni bağımsız Amerika ve İngiltere arasındaki ilişkileri tehdit eden bir durum gelişti. [194] Vatanseverler ve Sadıklar arasında bir dizi intikamcı infazın ardından Washington, 18 Mayıs 1782'de General Moses Hazen'e bir mektupta [195] bir İngiliz kaptanın Joshua Huddy'nin idamına misilleme olarak idam edileceğini yazdı. Sadık Richard Lippincott yönünde asılan popüler Vatansever lider. Washington, Lippincott'un kendisinin idam edilmesini istedi, ancak reddedildi. [196] Daha sonra, Charles Asgill bir şapkadan kura çekerek onun yerine seçildi. Bu, savaş esirlerini misilleme eylemlerinden koruyan Yorktown Kapitülasyon Maddelerinin 14. maddesinin ihlaliydi. [195] [197] Daha sonra, Washington'un meselelerle ilgili duyguları değişti ve 13 Kasım 1782'de Asgill'e yazdığı bir mektupta, Asgill'in mektubunu ve durumunu kabul ederek kendisine bir zarar gelmemesini istediğini ifade etti. [198] Kıta Kongresi, Alexander Hamilton, Washington ve Fransız Kraliyetinin temyiz başvuruları arasında uzun süre tartışıldıktan sonra, Asgill nihayet serbest bırakıldı ve [199] Washington, Asgill'e New York'a geçişine izin veren bir geçiş kartı verdi. [200] [195]
Terhis ve istifa
Barış görüşmeleri başladığında, İngilizler 1783'e kadar Savannah, Charlestown ve New York'taki birlikleri kademeli olarak tahliye etti ve Fransız ordusu ve donanması da aynı şekilde ayrıldı. [201] Amerikan hazinesi boştu, ödenmemiş ve isyancı askerler Kongre'yi ertelemeye zorladı ve Washington, Mart 1783'te Newburgh Komplosunu bastırarak huzursuzluğu dağıttı. Kongre, memurlara beş yıllık ikramiye sözü verdi. [202] Washington, orduya atadığı 450.000 dolarlık bir harcama hesabı sundu. Hesap, büyük meblağlar hakkında belirsiz olduğu ve karısının karargahına yaptığı ziyaretler yoluyla yaptığı harcamaları içerdiği iddia edilmesine rağmen kapatıldı. [203]
Washington, Paris Antlaşması imzalandıktan sonra başkomutanlıktan istifa etti ve Vernon Dağı'na emekli olmayı planladı. Anlaşma Nisan 1783'te onaylandı ve Hamilton'un Kongre komitesi orduyu barış zamanına uyarladı. Washington, raporunda ordunun bakış açısını komiteye verdi. Barış Tesisi Üzerine Görüşler. [204] Antlaşma 3 Eylül 1783'te imzalandı ve Büyük Britanya, Birleşik Devletler'in bağımsızlığını resmen tanıdı. Washington daha sonra ordusunu dağıttı ve 2 Kasım'da askerlerine anlamlı bir veda konuşması yaptı. [205] 25 Kasım'da İngilizler New York'u tahliye etti ve Washington ile Vali George Clinton mülkü ele geçirdi. [206]
Washington, Ağustos 1783'te Kongre'ye sürekli bir ordu tutmasını, ayrı devlet birimlerinden oluşan bir "ulusal milis" oluşturmasını ve bir donanma ve ulusal bir askeri akademi kurmasını tavsiye etti. "Bir vatansever kardeşler grubu" olarak adlandırdığı birliklerini terhis eden "Veda" emirlerini dağıttı. Vernon Dağı'na dönmeden önce, New York'taki İngiliz kuvvetlerinin tahliyesini denetledi ve geçit törenleri ve kutlamalarla karşılandı, burada Albay Henry Knox'un başkomutanlığa terfi ettiğini duyurdu. [207]
Kıta Ordusu'nu 8½ yıl boyunca yönettikten sonra Washington, Aralık 1783'te Fraunces Tavern'deki subaylarına veda etti ve günler sonra komisyonundan istifa ederek, askeri komutasından vazgeçmeyeceğine dair Loyalist tahminlerini yalanladı. [208] Üniformalı son bir görünümde, Kongre'ye bir açıklama yaptı: "Sevgili ülkemizin çıkarlarını Yüce Tanrı'nın korumasına emanet ederek, resmi hayatımın bu son ciddi eylemini kapatmayı vazgeçilmez bir görev olarak görüyorum. ve onların gözetimine sahip olanlar, kutsal korumasına." [209] Washington'un istifası yurtiçinde ve yurtdışında alkışlandı ve yeni cumhuriyetin kaosa dönüşmeyeceği konusunda şüpheci bir dünyaya işaret etti. [210] [k] Aynı ay, Washington, kalıtsal bir kardeşlik olan Cincinnati Cemiyeti'nin genel başkanlığına atandı ve hayatının geri kalanında hizmet etti. [212] [l]
Vernon Dağı'na dön
George Washington
Lafayette'e mektup
1 Şubat 1784 [214]
Washington, 8+1 ⁄ 2 yıllık savaşın ardından Mount Vernon'da sadece on gün geçirdikten sonra eve dönmenin özlemini çekiyordu. Noel arifesinde geldi, "kampın koşuşturmacasından ve kamusal hayatın yoğun sahnelerinden arınmış" olmaktan memnundu. [215] Bir ünlüydü ve Şubat 1784'te Fredericksburg'da annesini ziyareti sırasında şölenlendi ve Mount Vernon'da kendisine saygılarını sunmak isteyen sürekli bir ziyaretçi akınına uğradı. [216]
Washington, savaştan önce başlayan Büyük Kasvetli Bataklık ve Potomac kanalı projelerindeki çıkarlarını yeniden harekete geçirdi, ancak ikisi de ona herhangi bir temettü ödemedi ve Ohio'daki arazilerini kontrol etmek için 34 günlük, 680 millik (1090 km) bir yolculuk yaptı. Ülke. [217] Mali durumu güçlü olmasa da, evini bugüne kadar ayakta kalan malikaneye dönüştüren Mount Vernon'daki tadilat çalışmalarının tamamlanmasını denetledi. Alacaklılar ona, değeri düşmüş savaş zamanı para birimiyle ödeme yaptı ve önemli miktarda vergi ve maaş borcu vardı. Mount Vernon, yokluğunda hiçbir kar elde etmemişti ve salgın hastalık ve kötü hava koşulları nedeniyle sürekli olarak düşük mahsul verimi gördü. Mülkü, on birinci yılını 1787'de bir açıkla kaydetti ve çok az gelişme umudu vardı. [218] Washington yeni bir çevre düzenleme planı yaptı ve Kuzey Amerika'ya özgü bir dizi hızlı büyüyen ağaç ve çalıyı yetiştirmeyi başardı. [219]
1787 Anayasa Sözleşmesi
Haziran 1783'te özel hayata dönmeden önce Washington, güçlü bir birlik çağrısında bulundu. Medeni meselelere karıştığı için eleştirilebileceğinden endişe etmesine rağmen, tüm eyaletlere bir genelge gönderdi ve Konfederasyon Maddelerinin eyaletleri birbirine bağlayan "kumdan bir ip"ten başka bir şey olmadığını savundu. Ulusun "anarşi ve kafa karışıklığının" eşiğinde olduğuna, dış müdahaleye karşı savunmasız olduğuna ve ulusal bir anayasanın devletleri güçlü bir merkezi hükümet altında birleştireceğine inanıyordu. [220] Shays' İsyanı 29 Ağustos 1786'da Massachusetts'te vergilendirme üzerine patlak verdiğinde, Washington ulusal bir anayasanın gerekli olduğuna daha da ikna olmuştu. [221] Bazı milliyetçiler yeni cumhuriyetin kanunsuz hale gelmesinden korktular ve 11 Eylül 1786'da Annapolis'te Kongre'den Konfederasyon Maddelerini gözden geçirmesini istemek için bir araya geldiler. Ancak en büyük çabalarından biri Washington'u katılmaya ikna etmekti. [222] Kongre, 1787 baharında Philadelphia'da yapılacak bir Anayasa Konvansiyonu'nu kabul etti ve her eyalet delege gönderecekti. [223]
4 Aralık 1786'da Virginia heyetine liderlik etmek üzere Washington seçildi, ancak 21 Aralık'ta reddetti. Sözleşmenin yasallığı konusunda endişeleri vardı ve James Madison, Henry Knox ve diğerlerine danıştı. Bununla birlikte, varlığı isteksiz devletleri delege göndermeye ve onay sürecinin önünü açmaya teşvik edebileceğinden, onu buna katılmaya ikna ettiler. [224] 28 Mart'ta Washington, Vali Edmund Randolph'a bölge ibadetine katılacağını söyledi, ancak kendisinin de katılmaya çağrıldığını açıkça belirtti. [225]
Washington, 9 Mayıs 1787'de Philadelphia'ya geldi, ancak 25 Mayıs Cuma gününe kadar yeterli çoğunluk sağlanamadı. Benjamin Franklin, Washington'u kongre başkanlığına aday gösterdi ve oybirliğiyle genel başkan olarak görev yapmak üzere seçildi. [226] Sözleşmenin devlet tarafından zorunlu kılınan amacı, Konfederasyon Maddelerini iyileştirmek için gereken "tüm bu tür değişiklikler ve ilave hükümler" ile revize etmekti ve yeni hükümet, ortaya çıkan belge "birkaç devlet tarafından usulüne uygun olarak onaylandığında" kurulacaktı. . [227] Virginia Valisi Edmund Randolph, kongrenin üçüncü günü olan 27 Mayıs'ta Madison'ın Virginia Planını tanıttı. Tamamen yeni bir anayasa ve Washington'un şiddetle tavsiye ettiği egemen bir ulusal hükümet çağrısında bulundu. [228]
Washington, 10 Temmuz'da Alexander Hamilton'a şunları yazdı: "Konvansiyonumuzun işleyişinde lehte bir konu görmekten neredeyse umutsuzum ve bu nedenle bu işte herhangi bir acenteye sahip olduğum için pişmanım." [229] Yine de, prestijini diğer delegelerin iyi niyetine ve çalışmalarına verdi. Anti-federalist Patrick Henry Washington'un kendisine "Birliğin mevcut koşulları altında kabul edilmesinin benim görüşüme göre arzu edilir" olduğunu söylediği ve alternatifin anarşi olacağını ilan ettiği gibi, Anayasa'nın onaylanmasını desteklemek için birçok kişiye başarısız bir şekilde lobi yaptı. [230] Washington ve Madison daha sonra yeni hükümetin geçişini değerlendirmek için Mount Vernon'da dört gün geçirdiler. [231]
William & Mary'nin Şansölyesi
1788'de, William & Mary Koleji Ziyaretçiler Kurulu, Şansölye konumunu yeniden kurmaya karar verdi ve 18 Ocak'ta Washington'u ofise seçti. [232] Kolej Rektörü Samuel Griffin, Washington'a yazıp kendisini göreve davet etti. ve 30 Nisan 1788 tarihli bir mektupta Washington, William & Mary Koleji'nin 14. Şansölyesi pozisyonunu kabul etti. [232] [233] Başkanlığı aracılığıyla, 14 Aralık 1799'daki vefatına kadar görevde kalmaya devam etti. [232]
İlk cumhurbaşkanlığı seçimi
Konvansiyon delegeleri bir Washington başkanlığı öngördüler ve bir kez seçildiklerinde ofisi tanımlamayı ona bıraktılar. [234] [m] Anayasa uyarınca eyalet seçmenleri 4 Şubat 1789'da cumhurbaşkanı için oy kullandı ve Washington çoğu cumhuriyetçinin ona oy vermediğinden şüphelendi. [236] Zorunlu 4 Mart tarihi, oyları saymak için Kongre yeter sayısı olmadan geçti, ancak 5 Nisan'da yeterli sayıya ulaşıldı. Washington başkanı seçilmişti. Washington, her eyaletin seçim oylarının çoğunluğunu kazandı, John Adams bir sonraki en yüksek oyu aldı ve bu nedenle başkan yardımcısı oldu. [238] Washington, Mount Vernon'un "yerli mutluluğunu" terk etme konusunda "endişeli ve acı verici duygulara" sahipti, ancak açılış töreni için 16 Nisan'da New York'a gitti. [239]
Washington, 30 Nisan 1789'da New York'taki Federal Salon'da görev yemini ederek açıldı. [240] [n] Antrenörü milisler ve bir bando tarafından yönetildi ve ardından 10.000 kişilik bir kalabalıkla bir açılış geçit töreninde devlet adamları ve yabancı devlet adamları tarafından takip edildi. [242] Şansölye Robert R. Livingston, Masonlar tarafından sağlanan bir İncil'i kullanarak yemin etti ve ardından milisler 13 el selamı ateşledi. [243] Washington, Senato Meclisi'nde bir konuşma okuyarak, "evreni yöneten, milletler konseylerine başkanlık eden ve ilahi yardımları insandaki her kusuru giderebilen Yüce Varlık'ın, halklarının özgürlüklerini ve mutluluğunu kutsadığını" soran bir konuşma okudu. Birleşik Devletler". [244] Maaşsız hizmet etmek istemesine rağmen, Kongre inatla bunu kabul etmesinde ısrar etti ve daha sonra cumhurbaşkanlığının masraflarını karşılaması için Washington'a yılda 25.000 dolar sağladı. [245]
Washington, James Madison'a şunları yazdı: "Durumumuzdaki her şeyin ilki bir emsal oluşturmaya hizmet edeceğinden, bu emsallerin gerçek ilkelere dayandırılması benim adıma içtenlikle arzu edilmektedir." [246] Bu amaçla, Senato tarafından önerilen "Ekselansları" ve "Ekselansları Başkan" gibi daha görkemli isimler yerine "Sayın Başkan" unvanını tercih etti. [247] Yürütme emsalleri arasında açılış konuşması, Kongre'ye mesajlar ve yürütme organının kabine biçimi yer alıyordu. [248]
Washington ilk döneminden sonra istifa etmeyi planlamıştı, ancak ülkedeki siyasi çekişme onu görevde kalması gerektiğine ikna etti. [249] Yetenekli bir yönetici ve yetenekli ve karakterli bir yargıçtı ve tavsiyelerini almak için bölüm başkanlarıyla düzenli olarak konuşuyordu. [250] Demokratik bir sistemin siyasi şiddete yol açacağı korkusuna rağmen karşıt görüşlere hoşgörü gösterdi ve halefine yumuşak bir güç geçişi sağladı. [251] Başkanlığı boyunca partizanlıktan uzak kaldı ve siyasi partilerin bölücülüğüne karşı çıktı, ancak güçlü bir merkezi hükümetten yanaydı, Federalist bir hükümet biçimine sempati duyuyordu ve Cumhuriyetçi muhalefete karşı temkinliydi. [252]
Washington büyük sorunlarla uğraştı. Eski Konfederasyon iş yükünü kaldıracak güçten yoksundu ve zayıf bir liderliği vardı, yürütmesi yoktu, küçük bir bürokrasisi, büyük bir borcu, değersiz kağıt parası ve vergi koyma yetkisi yoktu. [253] Bir yürütme departmanı kurma görevine sahipti ve memurlarını seçerken tavsiyesi için Tobias Lear'a güveniyordu. [254] Büyük Britanya Amerika'nın batısındaki kalelerinden vazgeçmeyi reddetti [253] ve Berberi korsanları, Amerika Birleşik Devletleri'nin bir donanmasının bile olmadığı bir zamanda Akdeniz'deki Amerikan ticaret gemilerini avladılar. [255]
Kabine ve yürütme departmanları
|Washington Kabinesi|
|Ofis||İsim||Terim|
|Devlet Başkanı||George Washington||1789–1797|
|Başkan Vekili||John Adams||1789–1797|
|Devlet Bakanı||John Jay (oyunculuk)||1789–1790|
|Thomas Jefferson||1790–1793|
|Edmund Randolph||1794–1795|
|Timothy Pickering||1795–1797|
|Hazine Sekreteri||Alexander Hamilton||1789–1795|
|Oliver Wolcott Jr.||1795–1797|
|Savaş Sekreteri||Henry Knox||1789–1794|
|Timothy Pickering||1795|
|James McHenry||1796–1797|
|Başsavcı||Edmund Randolph||1789–1794|
|William Bradford||1794–1795|
|Charles Lee||1795–1797|
Kongre, Temmuz ayında Dışişleri Bakanlığı, Ağustos ayında Savaş Bakanlığı ve Eylül ayında Hazine Bakanlığı dahil olmak üzere 1789'da yürütme departmanları oluşturdu. Washington, Virginian Edmund Randolph'u Başsavcı, Samuel Osgood'u Posta Müdürü, Thomas Jefferson'ı Dışişleri Bakanı ve Henry Knox'u Savaş Bakanı olarak atadı. Son olarak, Alexander Hamilton'u Hazine Bakanı olarak atadı. Washington kabinesi, Anayasa tarafından zorunlu kılınmayan bir danışma ve danışma organı haline geldi. [256]
Washington'un kabine üyeleri, en şiddetli şekilde Hamilton ve Jefferson arasında resmedilen, keskin karşıt görüşlere sahip rakip partiler oluşturdular. [257] Washington, kabine tartışmalarını, tartışmaya katılmadan kendi seçtiği konularla sınırladı. Zaman zaman yazılı olarak kabine görüşlerini istedi ve daire başkanlarının kararlarını kabul edilebilir bir şekilde yerine getirmelerini bekledi. [253]
Aile içi sorunlar
Washington apolitikti ve çatışmanın cumhuriyetçiliği baltalayacağından şüphelenerek partilerin kurulmasına karşı çıktı. [258] En yakın danışmanları, Birinci Taraf Sistemini haber veren iki grup oluşturdu. Hazine Bakanı Alexander Hamilton, ulusal krediyi ve mali açıdan güçlü bir ulusu teşvik etmek için Federalist Partiyi kurdu. Dışişleri Bakanı Thomas Jefferson, Hamilton'un gündemine karşı çıktı ve Jefferson Cumhuriyetçilerini kurdu. Ancak Washington, Hamilton'un gündemini tercih etti ve sonuçta yürürlüğe girdi ve bu da acı tartışmalara yol açtı. [259]
Washington, 26 Kasım'ı ulusal birliği teşvik etmek için Şükran Günü olarak ilan etti. "Her şeye gücü yeten Allah'ın takdirini kabul etmek, O'nun iradesine uymak, nimetlerine şükretmek, O'ndan alçakgönüllülükle O'ndan koruma ve lütuf dilemek bütün milletlerin görevidir." O günü oruç tutarak ve borçluları hapishanede onlara yiyecek ve bira sağlamak için ziyaret ederek geçirdi. [260]
İki kölelik karşıtı dilekçeye yanıt olarak, Georgia ve Güney Carolina itiraz ettiler ve "iç savaş trompetini çalmakla" tehdit ettiler. Washington ve Kongre bir dizi kölelik yanlısı önlemle karşılık verdi: siyah göçmenlere vatandaşlık verilmedi kölelerin eyalet milislerinde hizmet etmeleri yasaklandı iki köle devleti daha (1792'de Kentucky, 1796'da Tennessee) kabul edildi ve federal bölgelerde köleliğin devam etmesi Ohio Nehri'nin güneyi garanti altına alındı. 12 Şubat 1793'te Washington, eyalet yasalarını ve mahkemelerini geçersiz kılan ve ajanların kaçak köleleri yakalamak ve iade etmek için eyalet sınırlarını aşmasına izin veren Kaçak Köle Yasası'nı yasalaştırdı. [261] Kuzeydeki birçok kişi, yasanın ödül avcılığına ve siyahların kaçırılmasına izin verdiğine inanarak yasayı kınadı.[262] Amerika'nın Atlantik köle ticaretine katılımını keskin bir şekilde sınırlayan 1794 tarihli Köle Ticareti Yasası da yürürlüğe girdi. [263]
Ulusal Banka
Washington'un ilk dönemi büyük ölçüde Hamilton'un meseleleri ele almak için çeşitli planlar tasarladığı ekonomik kaygılara ayrılmıştı. [264] Kamu kredisinin tesisi, federal hükümet için birincil zorluk haline geldi. [265] Hamilton, çıkmaza giren bir Kongreye bir rapor sundu ve o, Madison ve Jefferson, 1790 Uzlaşmasına ulaştılar ve Jefferson, Hamilton'un ülkenin başkentini geçici olarak Philadelphia'ya ve daha sonra Potomac'taki Georgetown yakınlarında güneye taşıma karşılığında Hamilton'un borç tekliflerini kabul etti. Nehir. [259] Şartlar, her ikisi de Washington'un imzaladığı 1790 Finansman Yasası ve İkamet Yasası'nda yasalaştırıldı. Kongre, gümrük vergileri ve tüketim vergileri tarafından sağlanan finansman ile ülkenin borçlarının üstlenilmesine ve ödenmesine izin verdi. [266]
Hamilton, Amerika Birleşik Devletleri'nin İlk Bankası'nın kurulmasını savunarak Kabine üyeleri arasında tartışma yarattı. Madison ve Jefferson itiraz etti, ancak banka kolayca Kongre'yi geçti. Jefferson ve Randolph, Hamilton'un inandığı gibi, yeni bankanın anayasa tarafından verilen yetkinin ötesinde olduğu konusunda ısrar ettiler. Washington, Hamilton'un yanında yer aldı ve yasayı 25 Şubat'ta imzaladı ve yarık Hamilton ve Jefferson arasında açıkça düşmanca bir hal aldı. [267]
Ülkenin ilk mali krizi Mart 1792'de meydana geldi. Hamilton'un Federalistleri, ABD borç senetlerinin kontrolünü ele geçirmek için büyük krediler kullandılar ve bu, ulusal bankada bir kaçışa neden oldu [268], piyasalar Nisan ortasına kadar normale döndü. [269] Jefferson, Hamilton'ın durumu iyileştirme çabalarına rağmen Hamilton'ın planın bir parçası olduğuna inanıyordu ve Washington kendini yeniden bir kan davasının ortasında buldu. [270]
Jefferson-Hamilton davası
Jefferson ve Hamilton, taban tabana zıt siyasi ilkeleri benimsediler. Hamilton, işleyebilmesi için ulusal bir banka ve dış krediler gerektiren güçlü bir ulusal hükümete inanırken, Jefferson, devletlerin ve çiftlik unsurunun öncelikle hükümeti yönlendirmesi gerektiğine inanıyordu, aynı zamanda bankalar ve dış krediler fikrine de içerliyordu. Washington'u dehşete düşürecek şekilde, iki adam ısrarla anlaşmazlıklara ve iç çatışmalara girdi. [271] Hamilton, Washington'u destekleyemezse Jefferson'un istifa etmesini istedi ve Jefferson Washington'a Hamilton'ın mali sisteminin Cumhuriyet'in devrilmesine yol açacağını söyledi. [272] Washington, onları ulusun iyiliği için ateşkes ilan etmeye çağırdı, ama onlar onu görmezden geldiler. [273]
Washington, parti çekişmesini en aza indirmek için ilk döneminden sonra emekli olma kararını geri aldı, ancak yeniden seçilmesinden sonra kan davası devam etti. [272] Jefferson'ın siyasi eylemleri, Freneau'nun Ulusal Gazete[274] ve Hamilton'ı baltalama girişimi, Washington'un onu kabineden neredeyse görevden almasına neden oldu Jefferson sonunda Aralık 1793'te görevinden istifa etti ve Washington o andan itibaren onu terk etti. [275]
Kan davası, iyi tanımlanmış Federalist ve Cumhuriyetçi partilere yol açtı ve 1794'te Kongre'ye seçilmek için parti üyeliği gerekli hale geldi. [276] Washington, Hamilton'a yapılan kongre saldırılarından uzak kaldı, ancak onu alenen korumadı da. Hamilton-Reynolds seks skandalı Hamilton'u utandırmaya başladı, ancak Washington onu federal yasa ve hükümetin kurulmasında baskın güç olarak "çok yüksek saygı" içinde tutmaya devam etti. [277]
Viski isyanı
Mart 1791'de Hamilton'un ısrarı üzerine, Madison'ın desteğiyle Kongre, Temmuz ayında yürürlüğe giren ulusal borcun azaltılmasına yardımcı olmak için damıtılmış alkollü içeceklere bir tüketim vergisi uyguladı. [278] Tahıl çiftçileri, Pennsylvania'nın sınır bölgelerinde, temsil edilmediklerini ve çok fazla borcu üstlendiklerini iddia ederek, durumlarını Devrim Savaşı'ndan önceki aşırı İngiliz vergilendirmesiyle karşılaştırarak şiddetle protesto ettiler. 2 Ağustos'ta Washington, durumla nasıl başa çıkılacağını tartışmak için kabinesini topladı. Güç kullanma konusunda çekinceleri olan Washington'un aksine, Hamilton böyle bir durumu uzun zamandır bekliyordu ve federal otorite ve güç kullanarak isyanı bastırmaya hevesliydi. [279] Mümkünse federal hükümeti dahil etmek istemeyen Washington, Pennsylvania eyalet yetkililerini inisiyatif almaya çağırdı, ancak askeri müdahalede bulunmayı reddettiler. 7 Ağustos'ta Washington, eyalet milislerini çağırmak için ilk bildirisini yayınladı. Barış çağrısında bulunduktan sonra protestoculara, İngiliz tacının yönetiminin aksine, Federal yasanın eyalet tarafından seçilmiş temsilciler tarafından çıkarıldığını hatırlattı. [280]
Bununla birlikte, vergi tahsildarlarına yönelik tehditler ve şiddet, 1794'te federal otoriteye karşı meydan okumaya dönüştü ve Viski İsyanı'na yol açtı. Washington, 25 Eylül'de askeri güç kullanımını boşuna tehdit eden son bir bildiri yayınladı. [280] Federal ordu göreve hazır değildi, bu yüzden Washington eyalet milislerini çağırmak için 1792 Milis Yasası'na başvurdu. [281] Valiler, başlangıçta Washington tarafından komuta edilen ve onları isyancı bölgelere yönlendirmesi için Hafif At Harry Lee'ye komuta eden birlikler gönderdi. 150 esir aldılar ve kalan isyancılar daha fazla savaşmadan dağıldılar. Mahkumlardan ikisi ölüme mahkum edildi, ancak Washington ilk kez Anayasal yetkisini kullandı ve onları affetti. [282]
Washington'un güçlü eylemi, yeni hükümetin kendisini ve vergi tahsildarlarını koruyabileceğini gösterdi. Bu, federal askeri gücün eyaletlere ve vatandaşlara karşı ilk kullanımını temsil ediyordu [283] ve görevdeki bir başkanın sahadaki birliklere komuta ettiği tek zaman olmaya devam ediyor. Washington, ulusal birliği tehdit eden "yıkıcı örgütler" olarak gördüğü "kendi kendini yaratmış belirli toplumlara" karşı eylemini haklı çıkardı. Protesto haklarına itiraz etmedi, ancak muhalefetlerinin federal yasaları ihlal etmemesi gerektiğinde ısrar etti. Kongre kabul etti ve tebriklerini yalnızca Madison ve Jefferson'ın kayıtsızlığını dile getirdi. [284]
Dışişleri
Nisan 1792'de Büyük Britanya ve Fransa arasında Fransız Devrim Savaşları başladı ve Washington Amerika'nın tarafsızlığını ilan etti. Fransa'nın devrimci hükümeti diplomat Citizen Genêt'i Amerika'ya gönderdi ve büyük bir coşkuyla karşılandı. Fransa'nın çıkarlarını destekleyen yeni bir Demokratik-Cumhuriyetçi Dernekler ağı yarattı, ancak Washington onları kınadı ve Fransızların Genêt'i geri çağırmasını istedi. [285] Fransa Ulusal Meclisi, Fransız Devrimi'nin ilk aşamalarında 26 Ağustos 1792'de Washington'a fahri Fransız vatandaşlığı verdi. [286] Hamilton, Jay Antlaşması'nı Büyük Britanya ile ticari ilişkileri normalleştirirken batıdaki kalelerden uzaklaştırmak ve ayrıca Devrim'den kalan mali borçları çözmek için formüle etti. [287] Baş Yargıç John Jay, Washington'un müzakerecisi olarak hareket etti ve 19 Kasım 1794'te anlaşmayı imzaladı, ancak eleştirel Jeffersoncular Fransa'yı desteklediler. Washington, İngiltere ile savaşmaktan kaçındığı için anlaşmayı tartıştı, ardından destekledi, [288] ancak hükümlerinin Britanya'yı kayırdığı için hayal kırıklığına uğradı. [289] Kamuoyunu harekete geçirdi ve Senato'da onay aldı [290], ancak sık sık kamuoyu eleştirisiyle karşılaştı. [291]
İngilizler, Büyük Göller çevresindeki kalelerini terk etmeyi kabul ettiler ve Amerika Birleşik Devletleri, Kanada ile olan sınırı değiştirdi. Hükümet, Devrim öncesi sayısız borcu tasfiye etti ve İngilizler, İngiliz Batı Hint Adaları'nı Amerikan ticaretine açtı. Anlaşma, İngiltere ile barışı ve on yıllık müreffeh ticareti güvence altına aldı. Jefferson, bunun Fransa'yı kızdırdığını ve savaştan "kaçınmak yerine davet ettiğini" iddia etti. [292] Fransa ile ilişkiler daha sonra kötüleşti ve sonraki başkan John Adams'ı olası bir savaşla baş başa bıraktı. [293] James Monroe, Fransa'nın Amerikan Bakanıydı, ancak Washington onu Antlaşma'ya muhalefetinden dolayı geri çağırdı. Fransızlar, yerine geçen Charles Cotesworth Pinckney'i kabul etmeyi reddetti ve Fransız Rehberi, Washington'un görev süresinin sona ermesinden iki gün önce Amerikan gemilerini ele geçirme yetkisini ilan etti. [294]
Kızılderili işleri
Ron Chernow, Washington'u Yerlilerle ilişkilerinde her zaman tarafsız olmaya çalışan biri olarak tanımlıyor. Washington'un gezici av yaşamlarını terk etmelerini ve beyaz yerleşimciler gibi sabit tarım topluluklarına uyum sağlamalarını umduğunu belirtiyor. Ayrıca Washington'un hiçbir zaman aşiret topraklarına doğrudan el konulmasını veya kabilelerin zorla yerinden edilmesini savunmadığını ve yerlileri istismar eden Amerikalı yerleşimcileri azarladığını ve "sınır yerleşimcileri bu fikri kabul ettiği sürece, yerlilerle barışçıl ilişkiler için hiçbir umudu olmadığını kabul ettiğini" iddia ediyor. bir yerliyi öldürmekle beyaz bir adamı öldürmekle aynı suç (ya da aslında hiç suç) yoktur." [295]
Buna karşılık, Colin G. Calloway, "Washington'un Hindistan topraklarını ya kendisi ya da ulusu için ömür boyu süren bir takıntısı vardı ve Hindistan ülkesinde yıkıcı etkileri olan politikalar ve kampanyalar başlattı" diye yazıyor. [296] "Ulusun büyümesi," diye belirtti Galloway, "Hint halkının mülksüzleştirilmesini talep etti. Washington, sürecin kansız geçeceğini ve Hint halkının "adil" bir fiyat karşılığında topraklarından vazgeçip uzaklaşacağını umuyordu. Ancak Kızılderililer, sık sık yaptıkları gibi reddeder ve direnirlerse, onları "yok etmek"ten başka seçeneği olmadığını ve Kızılderili kasabalarını yok etmek için gönderdiği seferlerin bu nedenle tamamen haklı olduğunu hissetti." [297]
1789 Güzü sırasında Washington, İngilizlerin Kuzeybatı sınırındaki kalelerini tahliye etmeyi reddetmesi ve düşman Kızılderili kabilelerini Amerikan yerleşimcilerine saldırmaya teşvik etme çabalarıyla mücadele etmek zorunda kaldı. [298] [o] Miami şefi Küçük Kaplumbağa yönetimindeki Kuzeybatı kabileleri, Amerikan genişlemesine direnmek için İngiliz Ordusu ile ittifak kurdu ve 1783 ile 1790 arasında 1.500 yerleşimciyi öldürdü. [299]
Washington, "Birleşik Devletler Hükümeti, Kızılderili İşleri İdaresinin tamamen Adalet ve insanlığın büyük ilkeleri tarafından yönlendirileceği konusunda kararlıdır"[300] ve anlaşmaların toprak çıkarlarını müzakere etmesi şartıyla karar verdi. [300] Yönetim, güçlü kabileleri yabancı milletler olarak gördü ve hatta Washington, Philadelphia başkanlık binasında bir barış çubuğu ve şarap içti. [301] Onları uzlaştırmak için sayısız girişimde bulundu [302], yerli halkları öldürmeyi beyazları öldürmekle bir tuttu ve onları Avrupa-Amerika kültürüyle bütünleştirmeye çalıştı. [303] Savaş Bakanı Henry Knox da kabileler arasında tarımı teşvik etmeye çalıştı. [302]
Güneybatıda, federal komisyon üyeleri ve intikam almak isteyen Hint kabilelerine baskınlar arasındaki müzakereler başarısız oldu. Washington, Creek Şefi Alexander McGillivray ve önde gelen 24 şefi bir anlaşmayı müzakere etmeleri için New York'a davet etti ve onlara yabancı devlet adamları gibi davrandı. Knox ve McGillivray, New York Antlaşması 7 Ağustos 1790'da, kabilelere tarımsal malzeme ve McGillivray'e Tuğgeneral Ordusu rütbesi ve 1.500 dolarlık maaş sağlayan Federal Salon'da. [304]
1790'da Washington, Kuzeybatı kabilelerini yatıştırmak için Tuğgeneral Josiah Harmar'ı gönderdi, ancak Küçük Kaplumbağa onu iki kez bozguna uğrattı ve geri çekilmeye zorladı. [305] Batı Kabileler Konfederasyonu gerilla taktiklerini kullandı ve seyrek insanlı Amerikan Ordusuna karşı etkili bir güçtü. Washington, 1791'de bölgede barışı yeniden sağlamak için bir keşif seferi için Washington Kalesi'nden Tümgeneral Arthur St. Clair'i gönderdi. 4 Kasım'da, St. Clair'in kuvvetleri, Washington'un sürpriz saldırılar uyarısına rağmen, birkaç kurtulan ile kabile güçleri tarafından pusuya düşürüldü ve sağlam bir şekilde yenildi. Washington, aşırı Kızılderili vahşeti ve kadınlar ve çocuklar da dahil olmak üzere esirlerin infazı olarak gördüğü şeylere öfkelendi. [306]
St. Clair görevinden istifa etti ve Washington onun yerine Devrimci Savaş kahramanı General Anthony Wayne'i getirdi. 1792'den 1793'e kadar Wayne, birliklerine Kızılderili savaş taktikleri konusunda talimat verdi ve St. Clair'de eksik olan disiplini aşıladı. [307] Ağustos 1794'te Washington, Wayne'i Maumee Vadisi'ndeki köylerini ve ekinlerini yakarak onları kovma yetkisiyle kabile topraklarına gönderdi. [308] 24 Ağustos'ta, Wayne'in liderliğindeki Amerikan ordusu, Fallen Timbers Savaşı'nda batı konfederasyonunu yendi ve Ağustos 1795'te Greenville Antlaşması, Ohio Ülkesinin üçte ikisini Amerikan yerleşimine açtı. [309]
İkinci dönem
Başlangıçta Washington ilk döneminden sonra emekli olmayı planlarken, birçok Amerikalı onun yerini başka birinin alacağını hayal bile edemezdi. [310] Başkan olarak yaklaşık dört yıl sonra ve kendi kabinesindeki iç çatışmalarla ve partizan eleştirmenlerle uğraştıktan sonra, Washington ikinci bir dönem için aday olma konusunda çok az heves gösterirken, Martha da onun aday olmamasını istedi. [311] James Madison onu emekli olmamaya, yokluğunun yalnızca kabinesindeki ve Meclisteki tehlikeli siyasi çatlağın daha da kötüleşmesine izin vereceğini söyledi. Jefferson ayrıca emekli olmaması için yalvardı ve Hamilton'a yönelik saldırılarını bırakmayı kabul etti, aksi takdirde Washington da emekli olur. [312] Hamilton, Washington'un yokluğunun şu anda ülkeye "en büyük kötülük olarak üzüleceğini" savundu. [313] Washington'un yakın yeğeni George Augustine Washington, Mount Vernon'daki yöneticisi kritik derecede hastaydı ve değiştirilmesi gerekiyordu, bu da Washington'un emekli olma ve Vernon Dağı'na dönme arzusunu daha da artırdı. [314]
1792 seçimleri yaklaştığında, Washington cumhurbaşkanlığı adaylığını kamuoyuna açıklamadı. Yine de, kabinesinde daha fazla siyasi-kişisel çatlağı önlemek için sessizce aday olmayı kabul etti. Seçim Kurulu 13 Şubat 1793'te oybirliğiyle onu başkan seçti ve John Adams'ı 77'ye karşı 50 oyla başkan yardımcısı seçti. [303] Washington, yeminli bir tantanayla, göreve başlama törenine arabasıyla tek başına geldi. 4 Mart 1793'te Philadelphia'daki Senato Kongre Salonu'nda Yardımcı Yargıç William Cushing tarafından göreve yemin eden Washington, kısa bir konuşma yaptı ve ardından ofisten bıkmış ve sağlık durumu kötü olarak Philadelphia başkanlık evine çekildi. [315]
22 Nisan 1793'te Fransız Devrimi sırasında Washington, ünlü Tarafsızlık Bildirgesini yayınladı ve Amerikalıları uluslararası çatışmaya müdahale etmemeleri konusunda uyarırken "savaşçı Güçlere karşı dostane ve tarafsız bir davranış" sürdürmeye karar verdi. [316] Washington, Fransa'nın devrimci hükümetini tanımasına rağmen, sonunda Amerika'nın Fransız bakanının Citizen Genêt Olayı üzerinden geri çağrılmasını isteyecekti. [317] Genêt, Washington'un tarafsızlık politikasına açıkça düşman olan diplomatik bir baş belasıydı. Florida'daki İspanyol kuvvetlerine (İngiliz müttefikleri) saldırmak için özel kişiler olarak dört Amerikan gemisi tedarik ederken, diğer İngiliz mülklerine saldırmak için milisler örgütledi. Ancak çabaları, Washington'un başkanlığı sırasında Amerika'yı dış kampanyalara çekmeyi başaramadı. [318] 31 Temmuz 1793'te Jefferson, Washington kabinesinden istifasını sundu. [319] Washington, 1794 Deniz Kuvvetleri Yasasını imzaladı ve ilk altı federal fırkateyni Berberi korsanlarıyla savaşmak için görevlendirdi. [320]
Ocak 1795'te, ailesi için daha fazla gelir elde etmek isteyen Hamilton, görevinden istifa etti ve yerine Oliver Wolcott, Jr.'ın Washington atamasıyla geçti. Washington ve Hamilton arkadaş kaldı. Ancak, Washington'un Savaş Bakanı Henry Knox ile ilişkisi kötüleşti. Knox, ABD Fırkateynleri üzerindeki inşaat sözleşmelerinden kazanç sağladığı söylentisi üzerine görevinden istifa etti. [321]
Başkanlığının son aylarında Washington, siyasi düşmanları ve onu hırslı ve açgözlü olmakla suçlayan partizan bir basın tarafından saldırıya uğradı, savaş sırasında maaş almadığını ve savaşta hayatını tehlikeye attığını savundu. Basını, Veda Konuşmasında ifade ettiği, yalanların, duyguların, bölücü, "şeytani" bir gücü olarak gördü. [322] İkinci döneminin sonunda Washington, kişisel ve siyasi nedenlerle, kişisel saldırılardan dehşete kapılarak ve gerçekten çekişmeli bir başkanlık seçiminin yapılabilmesini sağlamak için emekli oldu. İki dönemlik bir sınıra bağlı hissetmiyordu, ancak emekliliği önemli bir emsal oluşturdu. Washington genellikle iki dönemlik bir cumhurbaşkanlığı ilkesini belirlemekle tanınır, ancak siyasi gerekçelerle üçüncü bir dönem için aday olmayı ilk reddeden Thomas Jefferson'dı. [323]
Vedalaşma adresi
1796'da Washington, ofisteki ölümünün ömür boyu bir randevu görüntüsü yaratacağına inanarak üçüncü bir görev süresi için aday olmayı reddetti. İki dönemlik bir sınır emsali, görevden emekli olmasıyla yaratıldı. [324] Mayıs 1792'de, emekli olacağı beklentisiyle Washington, James Madison'a ilk taslağı "Veda Konuşması" başlıklı bir "veda konuşması" hazırlaması talimatını verdi. [325] Mayıs 1796'da Washington, el yazmasını kapsamlı bir yeniden yazma işlemi yapan Hazine Bakanı Alexander Hamilton'a gönderirken, Washington son düzenlemeleri yaptı. [326] 19 Eylül 1796'da David Claypoole'un Amerikan Günlük Reklamveren adresinin son halini yayınladı. [327]
Washington, ulusal kimliğin çok önemli olduğunu, birleşik bir Amerika'nın özgürlük ve refahı koruyacağını vurguladı. Ülkeyi üç önemli tehlike konusunda uyardı: bölgecilik, partizanlık ve yabancı karışıklıklar ve "ulusal kapasitenizde size ait olan AMERİKAN adı, her zaman vatanseverliğin haklı gururunu, herhangi bir unvandan daha fazla yüceltmelidir. yerel ayrımcılıklar." [328] Washington, Amerika Birleşik Devletleri'nin kendi çıkarlarına odaklanması gerektiğini vurgulayarak, insanları ortak yarar için partizanlığın ötesine geçmeye çağırdı. Yabancı ittifaklara ve bunların iç meselelerdeki etkilerine, şiddetli partizanlığa ve siyasi partilerin tehlikelerine karşı uyarıda bulundu. [329] Bütün milletlerle dostluk ve ticaret nasihatinde bulundu, fakat Avrupa savaşlarına karışmamayı tavsiye etti. [330] Dinin önemini vurguladı ve bir cumhuriyette "din ve ahlakın vazgeçilmez dayanaklar olduğunu" iddia etti. [331] Washington'un konuşması Hamilton'un Federalist ideolojisini ve ekonomik politikalarını destekledi. [332]
Washington, mirası üzerine düşünerek adresi kapattı:
İdaremin olaylarını gözden geçirirken kasıtlı bir hatanın bilincinde olmamama rağmen, yine de kusurlarıma çok duyarlıyım ve birçok hata yapmış olabileceğimi düşünmemek için. Her ne olursa olsunlar, yönelebilecekleri kötülükleri önlemesi veya hafifletmesi için Yüce Allah'a hararetle yalvarırım. Ayrıca, ülkemin onlara hoşgörüyle bakmaktan asla vazgeçmeyeceği ve tam bir şevkle hizmete adadığım kırk beş yıllık ömrümden sonra, yetersiz yeteneklerin kusurlarının unutulmaya terk edileceği umudunu da yanımda taşıyacağım. , benim gibi yakında dinlenme konaklarına gideceğim. [333]
İlk yayınlanmasından sonra, Madison da dahil olmak üzere birçok Cumhuriyetçi, Adresi eleştirdi ve bunun bir Fransız karşıtı kampanya belgesi olduğuna inanıyordu. Madison, Washington'un güçlü bir şekilde İngiliz yanlısı olduğuna inanıyordu. Madison ayrıca Adresi kimin yazdığından şüpheleniyordu. [334]
1839'da Washington biyografi yazarı Jared Sparks, Washington'un ". Veda Konuşması, yasama meclislerinin emriyle, siyasi ilkelere atfettikleri değerin ve yazarına olan sevgilerinin bir kanıtı olarak yasalarla birlikte basıldı ve yayınlandı." [335] 1972'de Washington bilgini James Flexner, Veda Konuşmasının Thomas Jefferson'ın Bağımsızlık Bildirgesi ve Abraham Lincoln'ün Gettysburg Konuşması kadar beğeni topladığını belirtti. [336] 2010 yılında tarihçi Ron Chernow, Vedalaşma adresi Cumhuriyetçilik üzerine en etkili ifadelerden biri olduğunu kanıtladı. [337]
Washington, Mart 1797'de Vernon Dağı'na emekli oldu ve zamanını plantasyonlarına ve içki fabrikası da dahil olmak üzere diğer ticari çıkarlarına ayırdı. [338] Plantasyon operasyonları yalnızca asgari düzeyde kârlıydı, [41] ve batıdaki (Piedmont) toprakları Kızılderili saldırıları altındaydı ve oradaki gecekondular kira ödemeyi reddettiği için çok az gelir sağladı. Bunları satmaya çalıştı ama başarılı olamadı. [339] Daha da kararlı bir Federalist oldu. Uzaylı ve İsyan Eylemlerini sesli olarak destekledi ve Federalist John Marshall'ı Virginia'daki Jeffersonian tutumunu zayıflatmak için Kongre'ye aday olmaya ikna etti. [340]
Washington, Fransa ile olan gerilimlerin yol açtığı emeklilikte huzursuzlaştı ve Savaş Bakanı James McHenry'ye Başkan Adams'ın ordusunu organize etmeyi teklif eden bir mektup yazdı. [341] Fransız Devrim Savaşları'nın devamında, Fransız korsanlar 1798'de Amerikan gemilerini ele geçirmeye başladılar ve Fransa ile ilişkiler bozuldu ve "Yarı Savaş"a yol açtı. Washington'a danışmadan Adams, onu 4 Temmuz 1798'de bir korgeneral komisyonuna ve orduların başkomutanlığı pozisyonuna aday gösterdi. [342] Washington, James Wilkinson'ın [343] yerine geçerek kabul etmeyi seçti ve 13 Temmuz 1798'den 17 ay sonraki ölümüne kadar komutan general olarak görev yaptı. Geçici bir ordunun planlanmasına katıldı, ancak ayrıntılara karışmaktan kaçındı. McHenry'ye ordu için potansiyel subaylar konusunda tavsiyelerde bulunurken, Jefferson'un Demokrat-Cumhuriyetçileri ile tam bir kopuş yapmış görünüyordu: "Siyah siyahı veya beyazı, profesyonel bir Demokratın ilkelerini değiştirmek için hemen temizleyebilirsiniz ve o, denenmemiş hiçbir şeyi bırakmayacaktır. Bu ülkenin hükümetini devirin." [344] Washington, ordunun aktif liderliğini tümgeneral Hamilton'a devretti. Bu dönemde hiçbir ordu ABD'yi işgal etmedi ve Washington bir saha komutanlığı üstlenmedi. [345]
Washington'un Vernon Dağı'ndaki ünlü "zenginlik ve ihtişamın yüceltilmiş cephesi" nedeniyle zengin olduğu düşünülüyordu, [346], ancak neredeyse tüm serveti hazır nakitten ziyade toprak ve köle biçimindeydi. Gelirini desteklemek için önemli miktarda viski üretimi için bir içki fabrikası kurdu. [347] Tarihçiler, mülkün 1799 dolarda yaklaşık 1 milyon dolar değerinde olduğunu, [348] 2020'de 15.249.000 dolara eşdeğer olduğunu tahmin ediyor. Şerefine adını verdiği yeni Federal Şehir çevresinde gelişmeyi teşvik etmek için arazi parselleri satın aldı ve ortadaki bireysel parselleri sattı. -Gelir yatırımcıları, büyük yatırımcılara, iyileştirmeler yapma olasılığının daha yüksek olacağına inanarak, birden fazla parti yerine. [349]
Son günler ve ölüm
12 Aralık 1799'da Washington, çiftliklerini at sırtında teftiş etti. Hava karla karışık yağmurluydu. Akşam yemeği için eve geç döndü. Washington, misafirlerini bekletmek istemediği için ıslak kıyafetlerini üzerinde tuttu. Ertesi gün boğazı ağrıdı. Hava buz gibi ve karlıydı. Washington ağaçları kesmek için işaretledi. O akşam göğüs tıkanıklığından şikayet etti ama yine de neşeliydi. [350] Cumartesi günü, boğazında iltihap ve nefes almada zorlukla uyandı, bu yüzden mülk nazırı George Rawlins'e kanının neredeyse bir litresini temizlemesini emretti, kan alma o zamanın yaygın bir uygulamasıydı. Ailesi, Doktorlar James Craik, Gustavus Richard Brown ve Elisha C. Dick'i çağırdı. [351] (Dr. William Thornton, Washington öldükten birkaç saat sonra geldi.) [352]
Dr. Brown, Washington'un çekingen olduğunu düşündü Dr. Dick, durumun daha ciddi bir "boğazın şiddetli iltihabı" olduğunu düşündü. [353] Kan alma sürecini yaklaşık beş litreye kadar sürdürdüler ve Washington'un durumu daha da kötüleşti. Dr. Dick bir trakeotomi önerdi, ancak diğerleri bu prosedüre aşina değildi ve bu nedenle onaylanmadı. [354] Washington, Brown ve Dick'e odadan çıkmaları talimatını verirken, Craik'e "Doktor, zor ölüyorum ama gitmekten korkmuyorum" diye güvence verdi. [355]
Washington'un ölümü beklenenden daha hızlı geldi. [356] Ölüm döşeğinde, özel sekreteri Tobias Lear'a diri diri gömülme korkusuyla gömülmeden önce üç gün beklemesi talimatını verdi. [357] Lear'a göre, akşam 10 ile 11 arasında huzur içinde öldü. 14 Aralık 1799'da Martha yatağının ayakucunda oturuyordu. Son sözleri, Lear ile cenazesi hakkında yaptığı konuşmadan "İyiydi" idi. 67 yaşındaydı. [358]
Kongre, Washington'un ölüm haberi üzerine hemen o güne ertelendi ve ertesi sabah Konuşmacı'nın koltuğu siyaha büründü. [359] Cenaze, ölümünden dört gün sonra 18 Aralık 1799'da, cesedinin defnedildiği Mount Vernon'da gerçekleştirildi. Süvari ve piyadeler alayı yönetti ve altı albay tabut taşıyıcıları olarak görev yaptı. Mount Vernon cenaze töreni çoğunlukla aile ve arkadaşlarla sınırlıydı. [360] Rahip Thomas Davis kasanın yanındaki cenaze törenini kısa bir konuşma ile okudu, ardından Washington'un İskenderiye, Virginia'daki Mason locasının çeşitli üyeleri tarafından gerçekleştirilen bir tören düzenlendi. [361] Kongre, anma konuşmasını yapması için Hafif At Harry Lee'yi seçti. Ölümünün haberi yavaş yavaş seyahat etti, şehirlerde kilise çanları çaldı ve birçok iş yeri kapandı. [362] Dünya çapında insanlar Washington'a hayran kaldılar ve onun ölümüne üzüldüler ve Amerika Birleşik Devletleri'nin büyük şehirlerinde anma törenleri düzenlendi. Martha bir yıl boyunca siyah bir yas pelerini giydi ve mahremiyetlerini korumak için yazışmalarını yaktı. Çift arasında sadece beş mektubun hayatta kaldığı biliniyor: ikisi Martha'dan George'a ve üçü ondan ona. [363]
Washington'un hastalığının teşhisi ve ölümünün nedeni, öldüğü günden beri tartışma konusu oldu. Drs'in yayınlanan hesabı. Craik ve Brown [p] semptomlarının aşağıdakilerle uyumlu olduğunu belirtti. sinanche trakealis (trakeal enflamasyon), o döneme ait bir terim, üst nefes borusunun şiddetli enflamasyonunu tanımlamak için kullanılır, buna quinsy dahil. Washington'un tıbbi uygulama hatasıyla ilgili ölümünden bu yana suçlamalar devam etti ve bazıları onun kan kaybından öldüğüne inanıyor. [354] Çeşitli modern tıp yazarları, verilen tedavilerle komplike olan ciddi bir epiglottit vakasından, özellikle de neredeyse kesinlikle hipovolemik şoka neden olan büyük kan kaybından öldüğünü öne sürdüler. [365] [q]
Washington, söğüt, ardıç, selvi ve kestane ağaçlarıyla kaplı çimenli bir yamaçta yer alan Vernon Dağı'ndaki eski Washington aile kasasına gömüldü. Kardeşi Lawrence ve diğer aile üyelerinin kalıntılarını içeriyordu, ancak yıpranmış tuğla tonozun onarılması gerekiyordu, bu da Washington'u yeni bir tonoz inşası için vasiyetinde talimatlar bırakmaya sevk etti. [362] Washington'un ölümü sırasındaki mülkü, 1799'da tahminen 780.000 dolar değerindeydi ve bu, 2010'da yaklaşık 14,3 milyon dolara eşitti. [369] Washington'un en yüksek net değeri, 300 kölesi dahil 587,0 milyon dolardı. [370]
1830'da, mülkün hoşnutsuz eski bir çalışanı, Washington'un kafatası olduğunu düşündüğü şeyi çalmaya çalıştı ve daha güvenli bir kasanın inşasına yol açtı. [371] Ertesi yıl, George, Martha ve diğer akrabaların kalıntılarını almak için Vernon Dağı'nda yeni kasa inşa edildi. [372] 1832'de, ortak bir Kongre komitesi, cesedini Mount Vernon'dan Capitol'deki bir mezarlığa taşımayı tartıştı. Mahzen, 1812 Savaşı sırasında İngilizlerin Washington'u Yakması'ndan sonra, 1820'lerde, yanmış başkentin yeniden inşası sırasında mimar Charles Bulfinch tarafından inşa edilmişti. ve Güney'de pek çok kişi, ülke bölünürse ve Washington'un kalıntıları Vernon Dağı'nda kalırsa Washington'un kalıntılarının "kendi topraklarına yabancı bir kıyıya" düşebileceğinden endişeliydi. [373]
7 Ekim 1837'de, Washington'un kalıntıları, hala orijinal kurşun tabutta, William Strickland tarafından tasarlanan ve o yılın başlarında John Struthers tarafından inşa edilen mermer bir lahit içine yerleştirildi. [374] Lahit mühürlendi ve kalaslarla kaplandı ve etrafına bir dış tonoz inşa edildi. [375] Dış tonozda hem George hem de Martha Washington'un lahitleri bulunur, iç tonozda diğer Washington aile üyeleri ve akrabalarının kalıntıları bulunur. [372]
Washington kişilik olarak biraz çekingendi, ancak genellikle diğerleri arasında güçlü bir varlığa sahipti. Gerektiğinde konuşmalar ve duyurular yaptı, ancak tanınmış bir hatip veya tartışmacı değildi. [377] Çağdaşlarının çoğundan daha uzundu [378] boyunun 6 ft (1,83 m) ile 6 ft 3,5 inç (1,92 m) arasında değiştiği hesapları, [379] [380] 210-220 pound arasındaydı (95–100 kg), bir yetişkin olarak, [381] [382] ve büyük gücüyle tanınırdı. [383] Gri-mavi gözleri ve günün modasına uygun olarak pudra sürdüğü kırmızımsı kahverengi saçları vardı. [384] Akranlarından saygı gören sağlam ve baskın bir varlığı vardı.
Washington sık sık şiddetli diş çürümelerinden muzdaripti ve sonunda biri hariç tüm dişlerini kaybetti. Başkanlığı sırasında taktığı birkaç set takma diş yaptırdı - hiçbiri tahtadan yapılmadı, yaygın bilginin aksine. [385] Bu diş sorunları onu sürekli acı içinde bıraktı ve bunun için laudanum aldı. [386] Bir halk figürü olarak dişçisinin kesin güvenine güveniyordu. [387]
Washington, hayatının başlarında yetenekli bir biniciydi. Vernon Dağı'nda safkanlar topladı ve en sevdiği iki atı Blueskin ve Nelson'dı. [388] Virginia'lı Thomas Jefferson, Washington'un "çağının en iyi süvarisi ve at sırtında görülebilecek en zarif figür" olduğunu söyledi [389] ayrıca tilki, geyik, ördek ve diğer av hayvanlarını da avladı. [390] Mükemmel bir dansçıydı ve sık sık tiyatroya giderdi. Ölçülü bir şekilde içti, ancak aşırı içki içmeye, tütün içmeye, kumar oynamaya ve küfüre ahlaki olarak karşıydı. [391]
Din ve Masonluk
Washington, İngiltere Kilisesi ile sorunları varislerini Amerika'ya göç etmeye itmiş olabilecek Anglikan bakanı Lawrence Washington'un (büyük-büyük-büyükbabası) soyundan geliyordu. [392] Washington, Nisan 1732'de bebekken vaftiz edildi ve İngiltere Kilisesi'nin (Anglikan Kilisesi) sadık bir üyesi oldu. [393] Fairfax Parish ve Truro Parish, Virginia'da 20 yıldan fazla bir süre vestiyer ve kilise müdürü olarak hizmet etti. [394] O, her gün özel olarak dua etti ve İncil'i okudu ve insanları ve milleti açıkça dua etmeye teşvik etti. [395] Devrimci Savaş'tan önce düzenli olarak cemaat ayinine katılmış olabilir, ancak Papaz James Abercrombie tarafından azarlandığı savaştan sonra bunu yapmadı. [396]
Washington, deist düşüncenin aksine, Evrende etkin olan "bilge, esrarengiz ve karşı konulmaz" bir Yaratıcı Tanrı'ya inanıyordu. [392] Aydınlanma terimleriyle Tanrı'ya atıfta bulundu. ihtiyat, NS yaratıcı, ya da Yüceolarak ve ayrıca ilahi yazar ya da Yüce varlık. [397] Savaş alanlarını gözetleyen, savaşın sonucuna dahil olan, hayatını koruyan ve Amerikan siyasetine ve özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nin yaratılmasına dahil olan ilahi bir güce inanıyordu. [398] [r] Modern tarihçi Ron Chernow, Washington'un evangelist Hıristiyanlıktan veya cehennem ateşi ve kükürt konuşmalarından, komünyondan ve "dindarlığını sergilemeye" meyilli her şeyden kaçındığını öne sürdü. Chernow ayrıca Washington'un "dinini asla partizan amaçları veya resmi girişimlerde bir araç olarak kullanmadığını" söyledi. [400] Özel yazışmalarında İsa Mesih'ten hiç bahsedilmez ve bu tür referanslar onun halka açık yazılarında nadirdir. [401] Sık sık İncil'den alıntılar yaptı veya başka kelimelerle ifade etti ve sık sık Anglikan'a atıfta bulundu. Ortak Dua Kitabı. [402] En iyi Hıristiyan mı yoksa teistik rasyonalist mi yoksa her ikisi mi olarak sınıflandırıldığı konusunda tartışmalar var. [403]
Washington, çok sayıda mezhep ve dine sahip bir ulusta dini hoşgörüye vurgu yaptı. Farklı Hıristiyan mezheplerinin ayinlerine alenen katıldı ve Ordudaki Katolik karşıtı kutlamaları yasakladı. [404] Mount Vernon'da dini inanç veya mensubiyet gözetmeksizin işçileri çalıştırdı. Cumhurbaşkanı iken, belli başlı dini mezhepleri kabul etti ve dini hoşgörü üzerine konuşmalar yaptı. [405] Aydınlanma'nın fikirlerine, değerlerine ve düşünce tarzlarına belirgin bir şekilde kök salmıştı, [406], ancak "herhangi bir ibadet tarzına bağnaz olmadığım için" örgütlü Hıristiyanlığı ve onun din adamlarını hor görmedi. [406] 1793'te Washington, Baltimore'daki Yeni Kilise üyeleriyle konuşurken, "Bu Ülkede gerçeğin ve aklın ışığının bağnazlığın ve hurafenin gücüne galip gelmesine sevinmek için bolca sebebimiz var" dedi. [407]
Masonluk, 18. yüzyılın sonlarında, ahlaki öğretileri savunmasıyla tanınan, geniş çapta kabul gören bir kurumdu. [408] Washington, Masonların Aydınlanma'nın rasyonellik, akıl ve kardeşlik ilkelerine olan bağlılıklarından etkilenmişti. Amerikan Mason locaları, tartışmalı Avrupa localarının ruhban karşıtı bakış açısını paylaşmıyorlardı. [409] Eylül 1752'de Fredericksburg'da bir Mason locası kuruldu ve Washington iki ay sonra 20 yaşındayken ilk Girilen Çıraklarından biri olarak başladı. Bir yıl içinde, bir Usta Mason olmak için saflarında ilerledi. [410] Washington, Mason Tarikatı'na büyük saygı duyuyordu, ancak kişisel locaya katılımı düzensizdi. 1777'de, Virginia localarının bir kongresi, ondan yeni kurulan Virginia Büyük Locası'nın Büyük Üstadı olmasını istedi, ancak Kıta Ordusu'na liderlik ettiği için reddetti. 1782'den sonra sık sık Mason locaları ve üyeleriyle yazıştı [411] ve 1788'de Alexandria Lodge No. 22'nin Virginia tüzüğünde Master olarak listelendi.[412]
Washington'un yaşadığı dönemde kölelik, Virginia'nın ekonomik ve sosyal dokusuna derinden kök salmıştı. [413] Washington, yetişkin hayatı boyunca Afrikalı kölelere sahip oldu ve çalıştı. [414] Onları miras yoluyla elde etti, Martha ile evliliğinde seksen dört çeyiz kölesinin kontrolünü ele geçirdi ve 1752 ile 1773 arasında en az yetmiş bir köle satın aldı. [415] Kölelik konusundaki ilk görüşleri herhangi bir Virginia'dan farklı değildi. zamanın ekicisi. [416] Kurum hakkında hiçbir ahlaki çekingenlik göstermedi ve kölelerinden “Bir Mülk Türü” olarak söz etti. [417] 1760'lardan itibaren tutumları yavaş bir evrim geçirdi. İlk şüpheler, ona pahalı bir köle fazlası bırakan ve sistemin ekonomik verimliliğini sorgulamasına neden olan tütünden tahıl mahsullerine geçişi tarafından teşvik edildi. [418] Kurumla ilgili büyüyen hayal kırıklığı, Amerikan Devrimi'nin ilkeleri ve Lafayette ve Hamilton gibi devrimci arkadaşlar tarafından teşvik edildi. [419] Çoğu tarihçi Devrim'in Washington'un kölelik konusundaki tutumlarının evriminde merkezi bir rol oynadığı konusunda hemfikirdir [420] Kenneth Morgan, "1783'ten sonra" diye yazar, ". özel olarak." [421]
Mount Vernon'daki köle muamelesine ilişkin birçok çağdaş rapor çeşitli ve çelişkilidir. [422] Tarihçi Kenneth Morgan (2000) Washington'un köleleri için kıyafet ve yatak harcamalarında tutumlu olduğunu ve onlara sadece yeterli yiyecek sağladığını ve köleleri üzerinde sıkı bir kontrol sağladığını ve gözetmenlerine onları yıl boyunca şafaktan gün batımına kadar sıkı bir şekilde çalıştırmaları talimatını verdiğini iddia ediyor. . [423] Ancak tarihçi Dorothy Twohig (2001) şunları söyledi: "Yiyecek, giyecek ve barınma en azından yeterli görünüyor". [424] Washington, köleleri destekleme maliyetleriyle ilgili artan borçlarla karşı karşıya kaldı. Afrikalı Amerikalılar üzerinde "yerleşik bir ırksal üstünlük duygusu" taşıyordu, ancak onlara karşı hiçbir kötü duygu beslemedi. [425]
Bazı köle aileleri çiftliğin farklı yerlerinde çalıştılar, ancak izin günlerinde birbirlerini ziyaret etmelerine izin verildi. [426] Washington'un kölelerine iş günlerinde yemek için iki saat izin verildi ve pazar günleri ve dini bayramlarda izin verildi. [427] Washington sık sık hasta ya da yaralı kölelerle bizzat ilgilendi ve doktorlar ve ebeler sağladı ve kölelerine çiçek aşısı yaptırdı. [428] [ başarısız doğrulama – tartışmaya bakın] Mayıs 1796'da Martha'nın kişisel ve favori kölesi Ona Judge, Portsmouth'a kaçtı. Martha'nın emriyle Washington, bir Hazine ajanı kullanarak Ona'yı yakalamaya çalıştı, ancak bu çaba başarısız oldu. Şubat 1797'de Washington'un kişisel kölesi Herkül Philadelphia'ya kaçtı ve asla bulunamadı. [429]
Bazı hesaplar, Washington'un kırbaçlamaya karşı olduğunu, ancak zaman zaman hem erkek hem de kadın köleler üzerinde genellikle son çare olarak kullanılmasını onayladığını bildiriyor. [430] Washington, kölelerinde disiplini ve üretkenliği teşvik etmek için hem ödül hem de cezayı kullandı. Bireyin gurur duygusuna hitap etmeye çalıştı, "en hak edenlere" daha iyi battaniyeler ve giysiler verdi ve kölelerini nakit ödüllerle motive etti. O, "uyanıklık ve nasihat"ın genellikle ihlallere karşı daha iyi caydırıcı olduğuna inanıyordu, ancak "görevlerini adil yollarla yapmayacakları" cezalandıracaktı. Cezanın ciddiyeti, indirgemeden saha çalışmasına, kırbaçlama ve dayak yoluyla, satış yoluyla arkadaşlardan ve aileden kalıcı olarak ayrılmaya kadar uzanıyordu. Tarihçi Ron Chernow, nazırların kırbaçlamadan önce köleleri uyarması gerektiğini ve uzun süreli devamsızlıkları buna her zaman izin vermese de, kırbaçlamadan önce Washington'un yazılı iznini gerektirdiğini iddia ediyor. [431] Washington, çiftliklerini çalıştırmak için köle emeğine bağımlı kaldı ve 1786 ve 1787'de daha fazla köle satın almak için pazarlık yaptı. [432]
Şubat 1786'da Washington, Vernon Dağı'nda bir nüfus sayımı yaptı ve 224 köle kaydetti. [433] 1799'a gelindiğinde, Mount Vernon'da 143'ü çocuk olmak üzere toplam 317 köle vardı. [434] Washington 124 köleye sahipti, 40'ı kiraladı ve 153'ünü karısının çeyiz faizi için elinde tuttu. [435] Washington, çalışmak için çok genç veya çok yaşlı olan birçok köleyi destekleyerek Mount Vernon'un köle nüfusunu büyük ölçüde artırdı ve plantasyonun zararına çalışmasına neden oldu. [436]
Kaldırılması ve kurtuluşu
Mektuplarına, günlüğüne, belgelerine, meslektaşlarından, çalışanlarından, arkadaşlarından ve ziyaretçilerinden gelen hesaplara dayanarak, Washington, sonunda kendi kölelerinin kurtuluşuyla sona eren köleliğin kaldırılmasına karşı yavaş yavaş temkinli bir sempati geliştirdi. [437] Başkan olarak kölelik konusunda kamuoyu önünde sessiz kaldı ve bunun birliği yok edebilecek ulusal olarak bölücü bir mesele olduğuna inanıyordu. [438]
1778'de Lund Washington'a yazdığı bir mektupta, satın almak istediği toprak karşılığında köle değişimini tartışırken "Zencilerden kurtulmak" arzusunu açıkça ortaya koydu. [439] Ertesi yıl, "efendi değişikliği" nedeniyle aileleri ayırmamak niyetinde olduğunu belirtti. [440] 1780'lerde Washington, kölelerin kademeli olarak özgürleştirilmesine verdiği desteği özel olarak dile getirdi. [441] 1783 ve 1786 arasında, Lafayette'in toprak ve üzerinde çalışacak özgür köleler satın almak için önerdiği bir plana manevi destek verdi, ancak deneye katılmayı reddetti. [424] Washington, 1785'te önde gelen Metodist Thomas Coke ve Francis Asbury'ye özgürleşmeye desteğini özel olarak ifade etti, ancak dilekçelerini imzalamayı reddetti. [442] Ertesi yıl kişisel yazışmalarında, kölelik kurumunun kademeli bir yasama süreciyle sona erdiğini görme arzusunu açıkça belirtti; bu, Washington'un sahip olduğu 1780'lerde yayınlanan ana akım kölelik karşıtı literatürle bağıntılı bir görüş. [443] Savaştan sonra köle alımını önemli ölçüde azalttı, ancak bunları az sayıda almaya devam etti. [444]
1788'de Washington, önde gelen Fransız kölelik karşıtı Jacques Brissot'un Virginia'da kölelik karşıtı bir toplum kurma önerisini reddetti ve bu fikri desteklemesine rağmen, sorunla yüzleşmek için zamanın henüz doğru olmadığını belirtti. [445] Tarihçi Henry Wiencek (2003), biyografisini yazan David Humphreys'in defterinde yer alan bir açıklamaya dayanarak, Washington'un 1789'daki başkanlığının arifesinde kölelerini serbest bırakarak bir kamuoyu açıklaması yapmayı düşündüğüne inanıyor. [446] Tarihçi Philip D. Morgan (2005) aynı fikirde değil, sözlerin kölelerini serbest bırakamamasından dolayı "pişmanlığın özel ifadesi" olduğuna inanıyor. [447] Diğer tarihçiler, Washington'un kölelik kadar bölücü bir mesele yüzünden ulusal birliği riske atmamaya kararlı olduğu konusunda Morgan'la hemfikirdir. [448] Washington, aldığı kölelik karşıtı dilekçelerin hiçbirine hiçbir zaman yanıt vermedi ve konu ne Kongre'ye yaptığı son konuşmasında ne de Veda Konuşmasında bahsedilmedi. [449]
Washington'un kölelerini ciddi bir şekilde özgürleştirmeyi amaçladığına dair ilk açık belirti, sekreteri Tobias Lear'a 1794'te yazdığı bir mektupta ortaya çıkıyor. [450] Washington, Lear'a batı Virginia'daki toprakları için alıcılar bulması talimatını verdi. bunu "kendi duygularıma çok tiksindirici bir şekilde sahip olduğum belirli bir tür mülkiyeti serbest bırakmak için" yapıyordu. [451] Washington'un 1795 ve 1796'da ele aldığı diğer planlarla birlikte plan, toprakları için alıcı bulamaması, köle ailelerini parçalama konusundaki isteksizliği ve Custis mirasçılarının bu tür ayrılıkları önlemeye yardımcı olmayı reddetmesi nedeniyle gerçekleştirilemedi. çeyiz kölelerini aynı anda serbest bırakarak. [452]
9 Temmuz 1799'da Washington, son vasiyetini kölelikle ilgili en uzun hüküm haline getirmeyi bitirdi. Karısı Martha'nın ölümünden sonra bütün köleleri azat edilecekti. Washington, köleleri karısının çeyiz köleleriyle evlendiği için onları hemen serbest bırakmadığını söyledi. Satışlarını veya Virginia dışına taşınmasını yasakladı. Vasiyeti, hür olan yaşlı ve gençlerin süresiz olarak bakılması şartıyla, daha genç olanların okuma-yazma öğretilmesi ve uygun mesleklere yerleştirilmesidir. [453] Washington, mezuniyetle azad edilen bir borcun ödenmesi için karısının erkek kardeşinden aldığı 25'i de dahil olmak üzere 160'tan fazla köleyi serbest bıraktı. [454] Devrim döneminde kölelerini azat eden birkaç büyük köle sahibi Virginialıdan biriydi. [455]
1 Ocak 1801'de, George Washington'un ölümünden bir yıl sonra, Martha Washington kölelerini serbest bırakan bir emir imzaladı. Birçoğu Vernon Dağı'ndan asla uzaklaşmamış, şanslarını başka yerlerde denemek konusunda doğal olarak isteksizdiler, diğerleri eşlerini ya da hala çeyiz kölesi olarak tutulan çocukları (Custis mülkü) [456] terk etmeyi reddetti ve Martha ile veya yakınında kaldı. George Washington'un vasiyetindeki talimatları takiben, 1830'ların başına kadar genç, yaşlı ve hasta köleleri beslemek ve giydirmek için fonlar kullanıldı. [457]
Washington'un mirası, Kıta Ordusu'nun başkomutanı, bir Devrim kahramanı ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk başkanı olarak görev yaptığı günden bu yana Amerikan tarihindeki en etkili kişilerden biri olarak varlığını sürdürüyor. Çeşitli tarihçiler, Amerika'nın kuruluşunda, Devrim Savaşı'nda ve Anayasa Konvansiyonu'nda da baskın bir faktör olduğunu iddia ediyorlar. [458] Devrimci Savaş yoldaşı Işık Atlı Harry Lee, onu "Savaşta ilk - barışta ilk - ve hemşehrilerinin kalbinde ilk" olarak övdü. [459] Lee'nin sözleri, bazı biyografi yazarlarının onu cumhuriyetçiliğin en büyük örneği olarak görmeleriyle birlikte, Washington'un itibarının Amerikan hafızasında etkilenmesinin damgasını vurdu. Ulusal hükümet ve özellikle cumhurbaşkanlığı için birçok emsal oluşturdu ve daha 1778 gibi erken bir tarihte “Ülkesinin Babası” olarak anıldı.[460] [s]
1885'te Kongre, Washington'un doğum gününü federal bir tatil olarak ilan etti. [462] Yirminci yüzyıl biyografi yazarı Douglas Southall Freeman, "Bu adama damgasını vuran en büyük şey karakterdir." Modern tarihçi David Hackett Fischer, Freeman'ın değerlendirmesini genişleterek Washington'un karakterini "dürüstlük, öz disiplin, cesaret, mutlak dürüstlük, kararlılık ve karar, aynı zamanda hoşgörü, nezaket ve başkalarına saygı" olarak tanımladı. [463]
Washington, sömürge imparatorluğuna karşı ilk başarılı devrimin lideri olarak kurtuluş ve milliyetçiliğin uluslararası bir simgesi haline geldi. Federalistler onu partilerinin sembolü yaptılar, ancak Jeffersoncular uzun yıllar etkisine güvenmemeye devam ettiler ve Washington Anıtı'nın inşasını ertelediler. [464] Washington, daha başkanlığına başlamadan 31 Ocak 1781'de Amerikan Sanat ve Bilim Akademisi'ne üye seçildi. [465] Ölümünden sonra, Amerika Birleşik Devletleri İki Yüzüncü Yılı sırasında, hiçbir zaman geride kalmamasını sağlamak için Amerika Birleşik Devletleri Orduları Generali rütbesine atandı ve bu, 19 Ocak 1976'da kabul edilen 94-479 sayılı kongre ortak kararı ile gerçekleştirildi. , 4 Temmuz 1976'da geçerli bir atama tarihi ile. [466] [t] 13 Mart 1978'de Washington, Orduların Generali rütbesine askeri olarak terfi etti. [469]
Parson Weems, 1809'da Washington'u onurlandırmak için bir aziz biyografisi yazdı. [470] Tarihçi Ron Chernow, Weems'in Washington'u insanlaştırmaya, onu daha az sert göstermeye ve "vatanseverlik ve ahlaka" ilham vermeye ve Washington'un babasının kiraz ağacına zarar verme konusunda yalan söylemeyi reddetmesi gibi "kalıcı mitleri" beslemeye çalıştığını iddia ediyor. [471] Weems'in hesapları hiçbir zaman kanıtlanmadı veya çürütülmedi. [472] Bununla birlikte, tarihçi John Ferling, Washington'un şimdiye kadar "tanrısal" olarak anılan tek kurucu ve başkan olarak kaldığını iddia ediyor ve onun karakterinin geçmişte ve günümüzde tarihçiler tarafından en çok incelenen kişi olduğuna dikkat çekiyor. [473] Tarihçi Gordon S. Wood, "hayatının en büyük eylemi, ona en büyük ününü kazandıran, Amerikan kuvvetlerinin başkomutanlığından istifası olduğu" sonucuna varıyor. [474] Chernow, Washington'un "kamusal yaşam tarafından yüklendiğini" ve "kendinden şüphe duymayla karışan kabul edilmemiş hırs" tarafından bölündüğünü öne sürüyor. [475] Başkanlık anketlerinin ve anketlerinin 1993 yılındaki bir incelemesi, Washington'u cumhurbaşkanları arasında tutarlı bir şekilde 4, 3 veya 2 numara olarak sıraladı. [476] Bir 2018 Siena Koleji Araştırma Enstitüsü araştırması, onu başkanlar arasında 1 numaraya yerleştirdi. [477]
Anılar
Jared Sparks, 1830'larda Washington'un belgesel kayıtlarını toplamaya ve yayınlamaya başladı. George Washington'un Hayatı ve Yazıları (12 cilt, 1834-1837). [478] Orijinal El Yazması Kaynaklarından George Washington'un Yazıları, 1745-1799 (1931–1944), George Washington Bicentennial Komisyonu'nun görevlendirdiği John Clement Fitzpatrick tarafından düzenlenen 39 ciltlik bir settir. 17.000'den fazla mektup ve belge içerir ve Virginia Üniversitesi'nden çevrimiçi olarak edinilebilir. [479]
Üniversiteler
George Washington Üniversitesi ve St. Louis'deki Washington Üniversitesi de dahil olmak üzere çok sayıda üniversite, Washington'un onuruna seçildi. [480] [481]
İngiliz Redcoats'un Boston'a Çıkarmasının 250. Yıldönümü Canlandırma
Kolay erişim (EZA) hesabınız, kuruluşunuzdaki kişilerin aşağıdaki kullanımlar için içerik indirmesine olanak tanır:
- testler
- örnekler
- kompozitler
- Düzenler
- kaba kesimler
- Ön düzenlemeler
Getty Images web sitesinde durağan görüntüler ve videolar için standart çevrimiçi bileşik lisansı geçersiz kılar. EZA hesabı bir lisans değildir. EZA hesabınızdan indirdiğiniz materyal ile projenizi sonuçlandırabilmek için lisans almanız gerekmektedir. Lisans olmadan, aşağıdakiler gibi başka bir kullanım yapılamaz:
- odak grup sunumları
- dış sunumlar
- kuruluşunuz içinde dağıtılan nihai materyaller
- kuruluşunuzun dışında dağıtılan herhangi bir materyal
- halka dağıtılan herhangi bir materyal (reklam, pazarlama gibi)
Koleksiyonlar sürekli olarak güncellendiğinden, Getty Images herhangi bir ürünün lisanslama tarihine kadar mevcut olacağını garanti edemez. Lütfen Getty Images web sitesindeki Lisanslı Materyal ile birlikte gelen kısıtlamaları dikkatlice inceleyin ve bunlarla ilgili bir sorunuz varsa Getty Images temsilcinizle iletişime geçin. EZA hesabınız bir yıl boyunca yerinde kalacaktır. Getty Images temsilciniz sizinle bir yenileme hakkında görüşecek.
İndir düğmesini tıklatarak, yayınlanmamış içeriği kullanma sorumluluğunu (kullanımınız için gerekli izinlerin alınması dahil) kabul etmiş ve tüm kısıtlamalara uymayı kabul etmiş olursunuz.
Revere ve Dawes İngiliz saldırısı konusunda uyardı
18 Nisan 1775'te İngiliz birlikleri, Concord'daki Amerikan cephaneliğine el koymak ve Lexington'da saklandıkları bilinen Patriot liderleri Samuel Adams ve John Hancock'u yakalamak için Boston'dan yola çıktılar. İngilizler ayrılırken, Boston Vatanseverleri Paul Revere ve William Dawes, Adams ve Hancock'u uyarmak ve Minutemen'leri uyandırmak için şehirden at sırtında yola çıktılar.
1775'e gelindiğinde, Amerikan kolonileri ve İngiliz hükümeti arasındaki gerilimler, özellikle Patriot liderlerinin bir gölge devrimci hükümet kurdukları ve Boston'u işgal eden İngiliz birlikleriyle silahlı çatışmaya hazırlanmak için milisleri eğittikleri Massachusetts'te kırılma noktasına yaklaşmıştı. 1775 baharında, Massachusetts'in İngiliz valisi General Thomas Gage, Büyük Britanya'dan Amerikan isyancılarının erişebildiği tüm silah ve barut depolarına el koyma talimatı aldı. 18 Nisan'da İngiliz birliklerine Concord ve Lexington'a karşı yürümelerini emretti.
Boston Vatanseverleri bir süredir böyle bir İngiliz askeri harekatı için hazırlanıyorlardı ve İngiliz planını öğrendikten sonra Revere ve Dawes Massachusetts kırsalında yola çıktılar. İçlerinden birinin yakalanması ihtimaline karşı ayrı yollar izlediler: Dawes, Boston Neck yarımadasından geçerek şehri terk etti ve Revere, Charles Nehri'ni tekneyle Charlestown'a geçti. İki kurye yola çıkarken, Charlestown'daki Vatanseverler Boston'dan İngiliz birliklerinin hareketini bildiren bir sinyal beklediler. Daha önce kararlaştırıldığı gibi, İngilizler şehirden Boston Boğazı'ndan dışarı çıkıyorlarsa, şehrin en yüksek noktası olan Boston'daki Eski Kuzey Kilisesi'nin çan kulesine bir fener asılacaktı ve eğer İngilizler şehirden geçiyorlarsa iki fener asılacaktı. Charles Nehri'nden Cambridge'e. İki fener asıldı ve silahlı Vatanseverler buna göre Lexington ve Concord'a doğru yola çıktı. Yol boyunca, Revere ve Dawes, kendilerini silahlandıran ve İngilizlere karşı çıkmak için yola çıkan yüzlerce Minutemen'i uyandırdı.
Revere, Lexington'a Dawes'tan kısa bir süre önce geldi, ancak birlikte Adams ve Hancock'u uyardılar ve ardından Concord'a doğru yola çıktılar. Yol boyunca, bir bayan arkadaşını ziyaret ettikten sonra eve giden genç bir Vatansever olan Samuel Prescott onlara katıldı. 19 Nisan sabahı erken saatlerde bir İngiliz devriyesi Revere'yi ele geçirdi ve Dawes atını kaybetti ve onu Lexington'a yürüyerek geri dönmeye zorladı. Ancak Prescott kaçtı ve oradaki Vatanseverleri uyarmak için Concord'a gitti. Bir veya iki saat boyunca kabaca sorgulandıktan sonra devriye, Lexington'a yaklaşırken Minutemen alarm silahlarının ateşlendiğini duyduğunda Revere serbest bırakıldı.List of site sources >>>