Marston House, Somerset: Büyük bir Gürcü kır evinin Viktorya zenginleşmesinin muhteşem bir örneği
- En iyi hikaye
Güneybatı İngiltere'nin en önemli Gürcü evlerinden biri yıkımın eşiğinden kurtarıldı. John Robinson, bu binanın olağanüstü tarihi ve özel mesleğe dönüşü hakkında rapor veriyor. Fotoğraflar: Justin Paget.
Marston, 18. yüzyıldan kalma muhteşem bir tasarımla çevrili olağanüstü bir ortama sahiptir. 400 metreden uzun güney cephesi, geniş, ağaç noktalı Witham Vale ve ünlü peyzajlı parkların bir araya getirilmesini araştırır. Solda, ufuk çizgisi, Capability Brown'un 18. yüzyıl ortalarında bir şaheser olan Longleat'taki Cennet Kapısı tarafından işgal edildi. Sağda, 1760'larda Henry Hoare tarafından dikilen Alfred Kulesi ile birlikte Stourhead'in kalın ekili aykırtıcıları var.
Dikkatle yerleştirilmiş örnek ağaçların, plantasyonların ve büyük bir gölün hemen ön planı neredeyse daha az ayırt edilir, Marston'daki park 18. yüzyılın başlarında Stephen Switzer tarafından dikildi ve yaklaşık 1820'de Pitoresk'in papazı William Gilpin tarafından değiştirildi.
250 yıl boyunca Marston, Boyle ailesinin, Earls of Cork ve Orrery'nin ana İngilizce eviydi. 1905'te 10. Earl tarafından satılmasından ve Bonham-Christie ailesinin elinde özel bir ev olarak kısa bir süre devam ettikten sonra, 10 daireye bölünmeden önce 1930'larda otel haline gelen Dünya Savaşları arasında kurumsal kullanıma geçti. . İkinci Dünya Savaşı'nda ordu tarafından talep edilen, D-Day ve sol yarı sahipsiz soldaki yüksek ruhlu Amerikan askerleri tarafından ağır hasar gördü.
Savaş sonrası dönemde yıkılan kır evlerinin melankoli roll çağrısına katılmanın bir bıyık içine girdi ve terk edilmiş terkedilmişliğe düştü. Yıkım için Listelenen Bina İzni 1973'e kadar başvurulmuş ve reddedilmiştir.
Marston House, 1984 yılında 22 dönüm arazi ile kamu ruhlu yerel taş ocağı sahipleri John ve Angela Yeoman tarafından satın alındı. Amaçları, sahipsiz evi, firmaları Foster Yeoman Ltd'nin şirket merkezine dönüştürmek ve Somerset'in mimari mirasının bir kısmını kurtarmaktı. Yeomans, 1985 ve 1990 yılları arasında geleneksel malzeme ve yöntemleri, özellikle yüksek kaliteli duvarcılık ve kurşun işi kullanarak yapıyı onarmak için Robert Butcher'dan Geoffrey Butcher ve Warminster'in Oğlu'nu çalıştırdı.
Bina sadece tamamen çatı kaplama ve kapsamlı yapısal onarım gerektirmekle kalmadı, aynı zamanda iç mekanın kurtarılmasının ötesinde olduğu düşünülüyordu. Bununla birlikte, Bayan Yeoman'ın yönetimi altında, ana odalar ve merdivenler eski haline getirildi, alçı işleri restore edildi ve eksik bacalar eski haline getirildi. Plainer yan odaları modern ofis alanına rahatça uyarlandı ve yeni kullanım, sonraki 20 yıl boyunca eve hayat verdi.
Samuel Wyatt tarafından 1772'de tasarlanan kütüphane, sıradışı serpantin kitaplıklarıyla 1858'de Edward Davis tarafından büyütüldü.
Bay Yeoman'ın ölümünden sonra Marston, Gürcü mimarlık tutkunu Timothy Sanderson tarafından bir kez daha özel bir eve dönüştürülmek amacıyla satın alındı. Parkın alanları da geri alındı ve restore edildi ve iç mekanlar yeniden dekore edildi ve 18. ve 19. yüzyıl karakterlerini canlandırmak için uygun şekilde döşendi.
Marston büyüklüğünde ve kalitesinde bir evin çok az bilinmesi şaşırtıcıdır. Bununla birlikte, Michael McGarvie'nin araştırmaları ve yayınları, yerin karmaşık tarihini çözdü ve çalışmalarının bu makalede kullanılmasına izin verdi. İlk etki Gürcü ortası bir evdir, ancak tarih bundan daha karmaşıktır. Daha önce moated bir ortaçağ evi yarım mil uzakta idi. 18. yüzyılda bir Roma sitesi olduğu düşünüldüğünde, 1808 yılında yapılan bir ziyaretten sonra üzücü bir şekilde şunları kaydetti: Stourhead'den Sir Richard Colt Hoare'nin ilgisini heyecanlandırdı: 'Sadece moated bir konak evinin kalıntısı'.
Mevcut sitedeki ilk ev 17. yüzyılın başlarında inşa edilmiş ve 1641'de yeni olarak tanımlanmıştır. Malikanenin 1596'da Elizabeth I tarafından Taç'tan yabancılaştırılmasından sonra yer sık sık el değiştirmişti, ancak modern tarihi sadece 1641, Cork'un Büyük Earl'ü küçük oğlu Lord Broghill'in yerini satın aldığı zaman, 1660'da Orrery'nin 1. Earl'ü yarattı.
Ev daha sonra mevcut Gürcü konağının merkezini oluşturan U şeklinde bir bloktu (bodrumda bir mullioned pencere ve yaklaşık 1600'lük kemerli kapılar var).
İlk satın alındığında, Marston bir çeyiz evi olarak kullanıldı, ancak İrlanda'daki Charleville'deki ailenin ana koltuğu 1690'da James II'nin ordusu tarafından yakıldı. Annesi Mary'nin 1710'da ölümünden sonra, Orrery'nin 4. Earl'ü Somerset'in Lord Korgenisi olarak atanmış olan bu nedenle, dikkatini Marston'u yeniden inşa etmeye yöneltti. Bir diplomat, mektup adamı, asker ve bilim adamıydı. Gezegenlerin hareketlerini ölçmek için astronomik araca, orrery, adını almıştır.
Evi genişletti ve simetrik hale getirdi, ancak uzun, eski moda karakterini, çift girintili merkezi ve yüksek eğimli çatılarla korudu. 1720'lerde ve 1730'larda bahçeleri ve parkı döşemek için evin etrafında formalite ile öncü peyzaj bahçıvanı Stephen Switzer'i (Londra ve Wise öğrencisi ve Ichnographica Rustica'nın yazarı) kullandı. 'bitmiş sanattan vahşi doğaya kademeli bir geçiş hoş ve yatıştırıcı' dedi.
Lord Orrery bir arkadaşına, Tom Southerne'ye Kasım 1733'te şöyle yazdı: 'Kapıların içinde ve dışında çalışmaktayız, ama bahçelerde Hannibal'i terk ediyor ve Alplerden daha zor kayalarda çalışıyoruz.' Sonuçlar, Badeslade ve Rocque tarafından Vitruvius Britannicus'un (1739) Cilt IV'teki gravüründe gösterilmiştir.
1753'te kuzeninden de Cork unvanını devralan 5. Earl, 1750'lerin başında evi değiştirdi (yağmur suyu kafaları 1751 tarihli). Bu facelift güney cephesine ikinci nesil Palladian bir tarz kazandırdı. Hareketsiz güç Lord Orrery'nin oğlu olan 21 yaşındaki Charles Viscount Dungarvan olmasına rağmen, bilinmeyen bir Londra mimarı ve mağara üreticisi James Scott kullandı.
Lady Orrery, 'planları dehası mimariye yönelmiş olan Lord Dungarvan tarafından onaylandı veya tasarlandı' dedi. Ne yazık ki, babasının bu kadar gelişmesine yardım ettiği evi asla miras almadığını tahmin etti.
Evin yükselen zeminden hemen kuzeye doğru görünümü, çıkıntılı penceresiz sundurma veya ön parçayı gösteriyor.
Bodrum bir teras tarafından gizlendi, pencereler kanatlandı, klasik arşitrav eklendi ve çatı yeniden inşa edildi ve korkuluklu bir korkuluk ile bitti. Her iki tarafa uzun alt kanatlar eklendi ve cepheyi 365ft'e getirdi (19. yüzyılda daha da genişletildi). Batı kanadında aile odaları, doğu kanadında ise mutfak ve ofisler vardı. Merkezi alınlıklar ve pencereler boş kemerlere yerleştirildiğinde, bu kanatlar Charles'ın amatör elini gösteren ilginç bir karaktere sahiptir.
Marston'un en eski eserlerinden biri olan Samuel Wyatt tarafından Earl için yaklaşık 1772'de başka değişiklikler yapıldı. Bunun kanıtı, Marston için Pantheon, Berechurch Salonu ve Bahar Bahçeleri ile birlikte Samuel Wyatt'ın Lemeul Abbott'un (1772) portresinin arka planında bir hesap kitabının dahil edilmesidir. Wyatt'ın çalışmalarının kapsamı belirsizdir, ancak daha sonra değiştirilmelerine rağmen, kütüphane ve çizim odası gibi bazı ana odaları içeriyordu.
Wyatt'ın Marston'a katkısı, 8. yüzyıl Cork ve Orrery zamanında, orta Yunan İyonik sütunlu ve iki kanatlı kare pilasterli sundurmanın, 1817'de Jeffry Wyatville tarafından genişleyen cepheye odaklanmasına yardımcı olduğu zaman devam etti. Ayrıca, misafir odasının alçı çadır tavanlı geniş bir girintiye genişletilmesi de dahil olmak üzere iç mekanı yeniden şekillendirdi. Hiçbir çizim veya hesap hayatta kalmaz, ancak Lord Cork, Henry Wyatt'ın portresinin arkasında Wyatville'in müşterilerinden biri olarak listelenir.
Evin güney cephesi zamanla uzatıldı.
Aynı zamanda, park yeni sürücüler, zâviye ve Gilpin yönetimi altında 'Marston Göleti' gölünün yaratılmasıyla yeniden düzenlendi. Eski cemaat kilisesi, evin önünden manzarayı geliştirmek için 1786'da batıya taşınmıştı.
Genel Gürcü görünümüne rağmen, Marston bugün de bir Victoria yaratımıdır. Şimdiki karakterinin baskın bir bölümünü, çok zengin Clanricarde Markizinin kızı Emily ile evlenen ve iç mekanını dönüştürmek için çeyizini kullanan 9. Earl'ün yeniden şekillendirdiği 19. yüzyılın ortalarında yeniden şekillendirmeye borçludur.
En unutulmaz özelliklerin çoğu, evi yeniden yönlendiren bu Victoria yeniden şekillenmesinden kaynaklanmaktadır. Giriş, güneyden kuzeye taşındı ve eğimli zeminde şaşırtıcı bir mimari etki yaratıldı. 1858 tarihli çıkıntılı penceresiz taş cephe parçası dev alınlıklı klasik bir kapıya sahiptir. Bu, anıtsal kare giriş holü ve görkemli iki dallı taş merdivene yarım iniş seviyesinde erişim sağlar. Alan üç kattan nefes kesen etkiye yükselir.
1871 kış bahçesi, eski çamaşırhanelerin bulunduğu yere inşa edilmiştir. İç kısmı anıtsal taş kemerler ile muhteşem bir şekilde eklemlenmiştir.
Yerel tarihçi Samuel Cuzner'ın 1867'de yazdığı gibi: 'Salonun içi, sadece yüce ve ferah boyutlarından değil, aynı zamanda üstteki fener ışığından da büyük ve çarpıcı.' İkincisi, cam kenarların aynı deniz tırmığı olduğu için dikkat çekici ve muhtemelen Windsor'daki Waterloo Odası'ndan ilham alıyor. Eğer öyleyse, ilham bir kurye olan Lord Cork'un kendisinden gelirdi: Kraliçe Victoria'ya, Kraliyet Buck Hounds'un Efendisi ve Atın Efendisine aide de kampı.
Anıtsal karakter, eliptik kemerleri destekleyen gruplandırılmış dev İyonik sütunlar ve en iyi kesme taş Bira Kireç taşının kullanımı ile zenginleştirilmiştir. Geniş merkezi merdiven uçuşu, güney cephesi boyunca bahçe seviyesinde uzanan ana odaların ve dökme demir Rokoko korkuluklarla korunan dirsekli simetrik yan uçuşlar ve inişlerin üst katlara erişmesini sağlar.
İkinci Dünya Savaşı sırasında Amerikan askerlerinin bir cipte merdivenlerden yukarı çıkmaya çalıştıkları ve merdivenin bir kısmının çökmesine neden olduğu söylenir. Hasar Geoffrey Butcher'ın masonları tarafından sağlandı. Ayrıca, salonun her iki tarafında kayıp Klasik ahşap bacaların yerini alan uygun Klasik taş bacaları yaptılar.
Bu tur kuvvetinin mimarı ve Marston'daki tüm Victoria değişiklikleri, diğer şeylerin yanı sıra Roma Hamamlarını kazmak ve restore etmekten sorumlu Bath City Architect Maj Charles Edward Davis (1827–1902) idi. Marston'daki Gürcü odaları küçük ve alçak tavanlıydı, büyük Viktorya eğlencesine uygun değildi ve Lord Cork ve Orrery, kuzeydeki önceki erişim koridorlarını alıp arkasına daha geniş bir 'galeri' ekleyerek onları genişletti.
Ev, manzaranın muhteşem manzarasına sahiptir.
İlginçtir, çalışması Gürcü karakteridir. Samuel Wyatt'ın kütüphanesinin boyutunu neredeyse ikiye katladı, ancak yeni bölümde alışılmadık zarif yılan kitaplıklarını dikkatlice kopyaladı ve genişletti. Güney kanadının batı ucunda büyük bir balo salonu yarattı. Duvarlar Flitcroft tarzı sıva çerçevelerinde ve Rococo festoonlarında panellerle kaplıdır. Bunların evde 1740'ların kayıp işlerinden ilham alması muhtemeldir. Orijinal mermer baca parçası İkinci Dünya Savaşı'nda imha edildi ve yerini 18. yüzyıla uygun bir oyma ahşap tasarım aldı.
Evin zirvesi, balo salonundan pirinç çerçeveli plaka cam kapılarla yaklaşan konservatuvardır. Bu, 1871'de eski çamaşırların bulunduğu yere eklenmiştir. Yeomans'ın harabiyetiyle restore edilen otel, Nottinghamshire'daki Flintham'dakine benzer bir İngiliz kır evinde türünün en iyi hayatta kalmasından biridir.
Marston, 20. yüzyılın sonlarında ve 21. yüzyılın başlarında İngiliz kır evinin oranlarına karşı canlanmanın çarpıcı bir örneğidir. Yeomanlar tarafından restore edildiği ve mevcut sahibi tarafından geliştirilip döşendiği gibi, bir kez daha sadece Batı Ülkenin büyük Gürcü evlerinden biri olarak değil, aynı zamanda Victoria'daki bir ülkenin evinin Viktorya genişlemesi ve zenginleşmesinin muhteşem bir örneği olarak görülebilir. orijinal Klasik karakterine sempatik bir tarzda.
Teşekkür: Michael McGarvie