“O sadece sıradan bir adam! Artık erkeklerin tüm haklarını ayaklar altına alacak ve sadece hırsına boyun eğecektir. Diğerlerinin üzerine çıkıp bir tiran olmak isteyecek!” diye bağırdı. beethoven hayran olduğunu öğrendiğinde Napolyon 28 Mayıs 1804’te kendini imparator ilan etmişti. Hatta kendisine I. Napolyon adını vermiş, kardeşleri José ve Luis’yi prens yapmıştı. Ünlü besteci ve birçok Fransız için bu, onun maruz kaldığı en büyük ihanetti, çünkü Korsikalı generalin dünyadaki adaletsizlikleri düzelteceğine dair büyük umutlar beslemişti.
Beethoven’ın eşitlikçi ideolojiyi birbirine bağlama yanılsaması Fransız devrimi Napolyon onuruna yazdığı ‘Yedinci Senfoni’ bin parçaya bölündü. Bir saniye bile beklemeden ayağa kalktı ve ithafın üstünü çizmek için öyle bir öfkeyle koştu ki, kağıdı yırttı ve tarihe geçecek bir adla yeniden adlandırdı: ‘Kahraman’. Generalin emperyalizme ve bir diktatörlüğün kurulmasına yönelmesi, din adamlarının, soyluların ve monarşinin ayrıcalıklarının sona ermesinden kısa bir süre önce sona erdiği için minnettar olan müzisyen ve diğer birçok hevesli için çok fazlaydı.
Bu ayaklanmanın olumsuzdan çok olumlu olduğundan kimsenin şüphesi yok ama aynı zamanda liderlerinin birçoğu sonunda kendi davalarına hain oldu. Aslında, Paris halkı 14 Temmuz 1789’da Bastille hapishanesine baskın yaptığında, halk kitlelerini güçlendirmekten çok, kendi sosyal grubunun statüsünü değiştirmek için güç arayan bir burjuvazinin isyanı yaşanıyordu. Danton, Robespierre, Marat, Hebert veya Bonaparte’ın kendisi fark etmez.
Louis XVI ve eşi, Marie AntoinetteOnlar ilk kurbanlardı. 1792’nin ilk aylarında ülkeden kaçan soylular lejyonuna katılmak yerine, Fransa Kralları Versay’dan Paris’teki Tuileries Sarayı’na taşındı. Yeni devletin başında kalmak istediler, ancak bunun mümkün olmayacağını kısa sürede anladılar ve 20 Haziran’da Rus Kraliyet Ailesi kılığına girerek yurt dışına çıkmaya çalıştılar. Ancak Varennes’te tanındılar, tutuklandılar ve Tapınak Kulesi’ne kapatıldılar.
giyotin
Sonuç olarak, isyan daha şiddetli hale geldi, Tuileries basıldı ve bir yıl sonra hükümdarlar giyotinle idam edildi. Cristina Morató, “Kıtadaki en güzel ve en şanslı prenseslerden biri olduğu için vatana ihanetten suçlu bulunacak ve kırk yaşına gelmeden giyotinde ölecekti” diyor. ‘lanetli kraliçeler’ (Plaza ve Janes, 2014). Ama aldanmayın, çünkü Fransız Devrimi sanılanın aksine bir ihanet hikayesiydi. O çalkantılı yılların tarihine alçakça eylemleriyle damgasını vuran hainlerin ve daha çok hainlerin önderlik ettiği bir dönem.
Sürgünden ve giyotinden kaçan birkaç hainden bahsetmek gerekir. Joseph FoucheBonaparte’ı ömür boyu süren konsolosluğunu kalıtsal bir imparatorluğa dönüştürmeye ikna eden uğursuz Polis Bakanı. Tekil bir yeteneğiyle defalarca ölüm cezasına çarptırılmaktan kaçınmakla kalmayan, aynı zamanda tüm düşmanlarını darağacına gönderen, aşırı hırslı, karanlık, rahatsız edici bir karakter. Bir sülük gibi hareket etti, birbiri ardına ihanetleri teşvik etti. Hayatta kalma tekniği ikiyüzlülüğe ve farklı siyasi işaretlere sahip arka arkaya beş hükümet sırasında ilgili pozisyonları tutma konusundaki şaşırtıcı yeteneğine dayanan bin yüzlü bir adam.
Aslında, Louis XVI ve Marie Antoinette’i giyotine gönderen, ancak yirmi yıl sonra Napolyon devrildiğinde XVIII. O doğuştan bir haindi, en saf haliyle bir sürüngendi, herhangi bir vicdanı olmayan profesyonel bir sığınmacıydı, güç kotalarını korumak için herhangi bir dövüşçü arkadaşını yüzüstü bırakabilirdi. Bunu önce Girondinlerle, sonra Terörün destekçileriyle ve daha sonra Jakobenler, Napolyon ve Robespierre ve diğerleri ile yaptı.
Robespierre
İkincisi aynı zamanda bir haindi. Fransız Devrimi’nde kimse bu günahtan kurtulmuşa benzemiyordu. Başlangıçta bu avukat, tüm vatandaşların siyasi haklarını savundu, genel oy çağrısı yaptı, basın özgürlüğü için mücadele etti, ücretsiz ve zorunlu eğitimi savundu ve her şeyden önce, ölüm cezasının kaldırılmasını tüm gücüyle talep etti. . Devlet Genelinde şu konuşmayı yapmaya geldi: «Bir insanı öldürmek, onun erdeme dönüş yolunu kapatmaktır, keffareti öldürmektir. Tevbeyi öldürmek şerefsiz bir şeydir.”
Ancak Bastille’e yapılan saldırıdan sonra idam cezasının ikna edici bir destekçisi oldu. Suçlular idam edilirse halkın yeni yasaya olan güvenini yeniden teyit edeceğine inanıyordu. Bu konum, 1792’de Krallar idam edilene kadar durmadığı Paris Komünü ayaklanmasıyla daha da radikalleşti. Siyasetin giyotinle demokratikleştirilmesi gerekiyordu ve bir yıl sonra Ulusal Kongre başkanı seçildiğinde, Devrim düşmanlarını kolayca bastırmak için Şüpheliler Yasasını destekledi.
Bu anlamda anayasayı feshetti ve yetkilerini orantısız bir şekilde genişletti. Başka bir deyişle: Robespierre’in kendisinin ‘El Terör’ olarak adlandırdığı bir diktatörlük de kurdu, bu tam olarak vaat ettiği özgürlük, eşitlik ve kardeşlik örneği değildi. Fransa’nın kendini arındırmak ve ardından demokratik reformlarına devam etmek için geçmesi gereken aşama olduğunu garanti ederek, bunu iyi dozda bir kinizmle haklı çıkardı.
1.300 başı kesildi
Yol boyunca, Georges Jacques Danton ve Jacques René Hébert gibi Devrim’in diğer liderleriyle, davalarına hain oldukları iddiasıyla başları kesildi. Böylece, adaleti tek bir Devrim Mahkemesinde merkezileştirmekten ve Pradial Yasası aracılığıyla baskıyı yoğunlaştırmaktan çekinmediği, görevinin en despotik dönemi başladı. Bu, o zamandan beri tanık ve savunma sunamayan sanıkların tüm garantilerini iptal etti. yedi haftalık bir sürecin başlangıcıydı. 1.300’den fazla kişinin kafasını kesti Paris’te.
Sonunda tecrit edildi ve ona karşı komplo kurmaya başlayan çok sayıda düşman edindi. 26 Temmuz 1794’te, giyotinle idam edilmesi gereken Devrim düşmanlarının yeni bir listesiyle meclise çıkmaktan başka bir şey gelmedi, ancak yalvarmalarına rağmen isimlerini açıklamadı. Ertesi gün milletvekilleri konuşmasına izin vermeden yaptığı zulümlerden dolayı ona bağırmaya başladılar ve onu tutukladılar. İki gün sonra, eskiden taktığı gösterişli peruğu olmadan Plaza de la Revolución’a götürüldü. Bunun yerine, celladın yırttığı kanlı bir bandajı kafasına taktı. Sonra bıçağın kenarına yerleştirildi ve bir yıl önce onu alkışlayan herkes, “Kahrolsun zorba!” Ve başı döndü.