Mart ayındaki Kırım 16 referandumu arifesinde, siyaset dünyasından olaylar bilgi dünyasına geçti. Açıklığa kavuşturmak için asıl eylemler Ukrayna ordusundaki tasfiyeler ve tüm kategorideki Maidan muhaliflerine karşı politik baskının başlangıcı ve bilgi alanını temizliyor. Cunta bir yer kazanmaya çalışıyor, konumunu en üst düzeye çıkarmak için çalışıyor ve henüz agresif bir şekilde hareket edemiyor. Ve en önemlisi, ne kadar zamanda yetenekli olacağı bilinmiyor. Bu nedenle şu an için Batı kitle iletişim araçları ve diplomasi tarafından desteklenen yalnızca bilgi köpüğü üretmektedir.
Kuşkusuz ki, Ukrayna'daki ikinci yüzleşme turunun Rusya'nın kontrolü altında olmasının en önemli sebeplerinden biri budur. Geleneksel olarak, Yanukoviç'in devrilmesi ve Soçi'deki Olimpiyatların kapanması ile başladı. Kırım'ın ülkemize katılmaya oy vereceği bu yılın Mart ayının 16 tarihine kadar devam etmesi muhtemel.
Bundan sonra, takip eden tüm eylemler, sadece yakından ilgilenilmeyen formalitelerdir. Tek bir sonuç olacak: Batı tanımıyor, Rusya buna bile bakmayacak, ülkelerin geri kalanı sessiz kalacaktır. Tek soru CU ülkeleridir.
“Kiev” in aksine “Kırım dönemi” o kadar hızlı bir şekilde, uyumlu bir şekilde ve en önemlisi, güvenle Rusya'dan geçti, birçoğumuz zaferimizi kazandırabilir. Bu böyle değil.
Gerçekten de, Kırım, çok sayıda Rusça ve Rusça konuşan insanın yaşadığı stratejik olarak önemli bir bölgedir. Rusya’nın etkisi, ahlaki otoritesi ve Kırım’daki gerçek fırsatlar, Ukrayna’nın tüm bölgeleri arasında en yüksek seviyedeydi. Şimdi gördüklerimize göre, hükümetin her kademesinde siyasi iradeyi ve eylemlerin örgütlenmesini göstermek yeterliydi. Hangi zekice gösterdi.
Ama! Bildiğimiz gibi, bir tur bütün oyun değildir. Ve sadece oyunu kaybediyoruz ...
Tüm siyasi kaynakları yalnızca Kırım'a odaklayarak, Donbass, Kharkiv, Odessa ve diğer Karadeniz bölgelerini özlüyoruz. Kırım'ın aksine, doğu ve güney Ukrayna'nın bu kadar “peluş” coğrafi ve güç koşullarına sahip olmadığı açıkça ortaya çıkıyor. Kharkov ve Donbass'ta halkın örgütlenmesi ve mitingleri Kırım'da olduğundan daha az değildi. Ancak, Aksyonov gibi Rus bir şarta ve karizmatik lider yoktu. Bölgelerin seçkinleri, birleşmiş bir cephede, başında belirli bir lider ile birleşmediler. Dobkin başlangıçta bu role uymuyordu.
Şimdi bunlar aslında yerel olarak, rejime karşı barışçıl direnişin sıcak yataklarını yavaş yavaş soluyor. Fakat durumu değiştirmeyecekler. Devrilmiş değil Kiev junta. Ukrayna'yı dönüştürmeyin. Çünkü barışçıl, gerçekten barışçıl, protesto eylemleri olayları değiştirmez, ancak bunun için önkoşulları oluşturur. Ancak, önkoşullar gelişmiyor, zaman kaçırılıyor, cuntanın olanakları artıyor.
Referandumdan sonra yeni “fırsat pencerelerinin” açılacağını inkar etmiyorum, ancak mevcutların Ukrayna'nın doğusunda ve güneyinde yeterince kapasitif ve tam olarak uygulanamadığı açık. Her şeyin yalnızca Kırım referandumu ile sınırlı kalmayacağını ve Küçük Rusya halkının Kırımlar kadar desteksiz kalmayacağını ümit ediyor. “Kırım dönemi” nden sonra “Donbass” veya “Küçük Rus” olacak.