Mazoşist zevkler sadece mazoşist ruhların mıdır? Yoksa herkesin mi? Mazoşist olunur mu, doğulur mu?
Tırnağın kenarındaki o eti koparırken ki acı, sigara içmek, öksürmek, ilk seksin acısı… Bir kadın vardı, belki hala vardır, kim bilir? İnsanı öldüren kendisidir.
Umursanmak istemezdi kadın, onu umursayanlara bağlanırdı. Hep umursayan olmak istedi, hem ben senin için bir şeyler yaptım demek, bunları yapmanın kendinden bir parça götürmek olduğunu fark etti sonra. Oysa kendisini bir arada tutan şey incecik jelatin kağıtlardı. Bir kadın tanıdım, haklı olmayı severdi, haklı olursa kendi canının yanacağını bilse de, haklı olmak isterdi. Bir kadın tanıdım, iyiydi, iyi olmak istedi, canı ne kadar yanıyorsa o kadar güldü, ne kadar ağlamak istiyorsa o kadar mutlu davrandı. Bu yüzden bazı sabahlar kalkardı, karmakarışık. Saçları karmakarışık, üstü başı karmakarışık, gözleri akşamdan kalma, duyguları fahişe, ruhunda hüzünle mutluluk karmakarışık. Bir kadın tanıdım, maskesini o kadar uzun süre taktı ki, maske yüzüyle bütünleşti, maskenin gülen şekli ve yüzünün somurtan şekli karıştı. Oraya karmakarışık bir şey çıktı. Ne hüzünlü ne mutlu. Bir kadın tanıdım, hislerini birbirleriyle değiştirmekten hissetmeyi unuttu.
Bir kadın vardı. Yaşamayı severdi, ama doğmamış olmayı da diledi. İnsanları sevmezdi ama onları tanımak ona heyecanlı gelirdi. Bir kadın vardı, kimsenin kendisini tanımasına izin vermezdi ama tanımadıkları için de üzülürdü. Bir kadın vardı. Olduğundan farklı olmak istedi, kendini hiç tanıyamadı.
Bir kadın vardı. Kafası karmakarışıktı. Ruhu da öyle.