yine saçmalayacağım ama ne saçmalayacağım ben de bilmiyorum...
Son zamanlarda insan olmaya çokça çabaladığımdan, egomu ve kırgınlığımı ve öfkemi bir kenara iteleyip Mecit Abi'me duygusallı özürlü bir mesaj attım. Ertesi gün beni aradı, aradığında antrenmandaydım. Sonra ona dönmedim. Sabah da "Bana mesaj atarak, mektup yazarak, telgraf çekerek veya posta güvercini ile ulaşabilirsin." gibi bir mesaj attım. Hayır, konuşmayı kesinlikle istemiyorum. Çünkü kırgınlığımı o kadar da kenara iteleyememişim.
Az önce Kieslowski'nin dekaloglarının ikincisini izledim. Yandaki inanılmaz bir sahne bana sorarsanız.
Pazartesi günü derste Citizen Kane'i inceledik. Hoca "İçinizde annesi babası kendisine bir kez olsun sarılmamış olan biri var mı?" diye sordu. Çok sevildiğimden ama nasıl yanlış sevildiğimden bahsetmedim. Kendi içimdeki sefil diktatöre kısa bir bakış atmak zorunda kaldım. Benim için çok ilginç deneyimler bunlar.
Yine çok tuhaf hisler içerisindeyim. İçimde bir sıkıntı bir panik. Özellikle geceleri uyuyamadığım gibi sabit kalmakta da zorlanıyorum. Sürekli bir hareket etme isteği içindeyim. Geceleri uyumadığımdan gündüzleri uyuyorum. Burcu iyice tuhaflaştığı için (ben uyurken çarpılan dolap kapıları ve garç gurç yerlerde sürüklenen sandalyeler) doğru düzgün uyuyamıyorum da. Yine de kendimi uykusuz hissetmiyorum fakat biraz yorgunum.
Belki bir film daha izlerim. Size Bozkırkurdu'nu yazacağım, belki Yurttaş Kane'i yazacağım ama şu ruh halimden arınamıyorum. O yüzden belki de yazamayacağım.