Moksibasyon
Oksibasyon, Çin'de ve öteki Asya ülkelerinde Milattan önceki dönemlerde de kullanılan, akupunktur kadar eski bir tedavi yöntemidir. Moksa kelimesi, Japonca kökenli olup "yanan bitki" anlamına gelen "mogusa"dan gelmektedir. Pelinotunun lif şeklindeki kurutulmuş yapraklarından elde edilen, tutuşturulduğunda için için yanarak ısı oluşturan bir bitkidir. Moksa pamuğundan yapılan küçük parçalar, hastalıklı bölgeye veya akupunktur noktasına konularak tedavi yapılır. Akupunktur üzerine uygulanan şekle "Akupunktur Moksibasyon" veya Çince "Zheng-Jiu" denilir. Akupunktur Moksa'nın bir türü olan "dağlama" binlerce yıldır Anadolu'da kullanılmaktadır. Anadolu'da "ocak" adını verdiğimiz yerlerde hala bu kültürün izlerine rastlamaktayız. Osmanlı döneminde 15'inci yüzyılda Amasya'da doktorluk yapan Şerafettin Sabuncuoğlu "Cerrahiyy-etül Haniyye" isimli kitabında, bu metotla tedavi edilebilecek hastalıkları anlatır. Bu kitabın orijinalinin bir nüshası İstanbul Fatih Millet Kütüphanesi Ali Emiri kitapları arasında, ötekisi Paris Bibliotheque National'de bulunmaktadır. Çinli kızlar zifaf gecesinde cinsel arzularının artırılması için göbeklerine tuz koyup moksa uygularlar. Moksibasyonun kesin olarak uygulanmadısı gereken yerler;
1-Saçlı alan, ,
2-Spesiyal duyarlı organların olduğu bölgeye, örneğin cinsel organların olduğu bölge,
3-Karotis adını verdiğimiz şahdamarı gibi büyük damarların kenarı,
4-Duyu kaybının söz konusu olduğu alan, .
5-Ülserli alan,
6-Küçük çocuklar,
7-Zeka geriliği olanlar,
8-Sağırlıkta ve Yang tipi hastalıklardır.