-‘Görüyorum ki, devam edememişsin.Oysa ben’..
Sözünü bitirmesine izin vermeden konuşmaya başladım
-‘Daha fazla devam edemedim, istemedim de.Sensiz bunu yapmak bana çok zor geldi’.
-‘Tolga sen yaşamalıydın, her şeye rağmen hayatta kalmalıydın.Benim ölmemin bir amacı vardı.Bunu harcamamalıydın’.
-‘Seninleyken boş sandığım hayatın, aslında senden sonra ve öncesinde öyle olduğunu anladım.O evdeki her nefes alışım bana acı veriyordu ölümünden sonra.Ve sen haklıydın..Aşk benim hep yanıbaşımdaydı ama öyle karanlıklara itmiştim ki kendimi, o aşkın farkına bile varamadım.Çok geç anladım seni sevdiğimi.Gerçek aşk; kırmızı sandalyede oturan o kadınmış benim için.Şimdi daha iyi anlıyorum’.
Hiçbir şey söylemeden uzun uzun baktı.Gözlerinin böylesine parladığını ilk defa görüyordum ve belki de son defa..İlk defa bu kadar mutluydu.Onun da beni sevdiğini biliyordum.Eğildim ve dudağından öptüm onu..Son kez.
Ve kırmızı perde kapandı..
*Son*
Ekim ‘03