Bencilliğimden, yalnızlığımdan yapmış olabilir miyim seni, yoksa her anne ve her şeye annelik eden herkes bir parça bencil mi bu açıdan? Seni kokladığımda, senin sırtına dokunduğumda, saçını okşadığımda kanımda dolanan kıpırtı, beni mutlu etmek için kurguladığım bir dümen mi gerçekten? Muhtaç mıyım sana ve senin varlığına? Bu soru neden bu kadar meşgul ediyor kafamı? Bana sadece "masaj"ve "masal" ve "oyun oyna" diyen ve dayısının deyimiyle "az gelişmiş bir organizma" olan yerden bitme neden bu kadar dağıtıyor bazen beni?
Sana arkadaş olmakla, sana anne olmak arasında en olmayacak yerde mi duruyorum yoksa? Büyümenden, seninle konuşamamaktan, anlaşamamaktan neden korkuyorum bu kadar? Anneme neden yükleniyorum bu aralar bu kadar çok? Ne diyor tüm bu olanlar bana? Neden korkuyorum en çok, de bana Kurabiye. Otuzküsür yaşında, en çok neden korkuyorum, de bana nolur. Uykunda, uyanıklığında, kakanda, çişinde de bana nolur, olur mu. Aniden "çok seviyorum seni ben, biliyor musun" diyorum sana bir mucizeyi fısıldar gibi. Kime söylüyorum aslında bunu? Beni çok sev mi istiyorum aslında? Yoksa her şey ama her şey sevgili dayının dediği gibi yalnızlıktan mı Kurabiye? Yoksa kaçamıyor mu kimse kendi yangınından, girdabından, ben oldum o olmasın dediğin her şey oluyor mu yoksa eninde sonunda?
Çok sevdiğimi bil şimdilik seni. Her yaptığını, her dediğini, her koktuğunu, her gülüşünü çok sevdiğimi bil.