Tarihin trajedisini herkes bilir - unutamayız - ama tarihin komedisini nadiren duyuyoruz. Bertolt Brecht, 'Gülen / Henüz duymayan / Korkunç haber' diye yazdı. Yine de geçmişin genellikle çok komik olduğunu inkar etmek mümkün değil.
Mizah, konunun kendisinde veya yazarın sesinde veya ikisinin bir kombinasyonu şeklinde olabilir. Acı ilaç için bir çay kaşığı bal olabilir — Charles Johnson bunu şu şekilde kullanır: Orta geçiş. Eğlence, eğlence, rahatlama olabilir. Hepsinden iyisi, komedi bir doğruyu söyleyen, bir gerçeklik testi, bir saçmalık detektörü olabilir.
Muhtemelen çizgi roman tarihinin en ünlü eseri Seçkin Victorialılar Lytton Strachey tarafından. Kendisinden önce Edward Gibbon vardı, ama şakalar Roma İmparatorluğunun Düşüşü ve Düşüşü sadece yüz sayfada bir veya daha fazla gelir ve son derece rahatsız edici olabilir. ('Papa John'un ... en skandal suçlamaları bastırıldı; Mesih'in papazı yalnızca korsanlık, cinayet, tecavüz, oğlancılık ve ensestle suçlandı.') Strachey bize her biri hakkında iki veya üç mizahi ifade veriyor. sayfası ve genellikle doğrudan ve arkadaşça davranırlar. Kardinal Manning, Florence Nightingale, Dr. Thomas Arnold ve Gordon of Hartum gibi konuları düzenli olarak dalga geçiyor ve alay ediyor ama şakaları halkını daha insani kılıyor.
Bülbül portresi en güçlü ve en akılda kalıcı olanıdır. Strachey, Kırım Savaşı sırasında Scutari'nin hastanelerini ziyaret eden Lambalı Leydi efsanesinin gerçek kadar ilginç olmadığını söyleyerek başlıyor. 'Bir Demon ona sahipti. Şimdi iblisler, her ne olurlarsa olsunlar ilgi ile doludur. Ve böylece gerçek Bayan Bülbül'de efsanevi olandan daha ilginç olanı olduğu ortaya çıktı; ayrıca daha azı da kabul edilebilirdi. ' Onunla dalga geçiyor ama komedisinin çoğu ona karşı çıkan topluma yönelik. Düşmanları hakkında konuşurken mizahı haşlanıyor. İngiliz yüksek komutanlığının aptallığı hakkındaki acı şakaları, insanı hâlâ öfkelendirebilir. Beceriksiz bir sağlık amirine şövalyelik verildiğinde onun tarafını tutuyor ve mektupların KKH 'Kırım Mezarlığı Şövalyesi' anlamına gelir.
Strachey’in, Nightingale ve gönüllülerinin iğrenç, pis, fare istilasına uğramış ordu hastanelerini temizleyip temiz hava, temiz su ve modern bakım sağladıkları Scutari'deki kahramanlık dönemi anlatımı ustaca. Sonra önümüzdeki elli yılın hikayesini anlatır ve işler daha da karmaşık hale gelir. Nightingale'in şeytanı onu askerlerin hayatlarını iyileştirmek, yeni düşmanlar kazanmak ve eski arkadaşlarını yıpratmak için ordu bürokratlarıyla savaşmaya itti - Kırım sağlığını bozdu - burada sonsuz sayıda kitap ve mektup yazdı. (Daha sonraki bir biyografi yazarı olan Cecil Woodham-Smith, Nightingale'in mektuplarının sık sık kedilerinin mürekkepli pençe izleriyle süslendiği harika ayrıntıyı içeriyor.) Yine de düşmanlarından, aşırı çalışan arkadaşlarından ve hatta iblisinden daha uzun yaşadı. Yaşlılıkta daha nazik hale geldi. Strachey sonuna kadar şakalar yapmaya devam ediyor, ancak eski öfkesini açıkça özlüyor.
Seçkin Victorialılar Birinci Dünya Savaşı sırasında en çok satanlardandı ve siperlerde bile okunuyordu. Birkaç yıl önce bunu sınıfıma kısa biyografiyle öğretmeye çalıştım. Oliver Sacks, William Maxwell ve Janet Malcolm'u takdir edebilecek zeki bir gruptu, ancak eski moda diksiyonu ve uzaylı endişeleri nedeniyle Strachey tarafından atıldılar. Neredeyse hiç kimse onun komediyi dindar doğruluğu yıkmak için kullanmasını takdir etmedi - İranlı bir öğrenci, annesi mollaların emrinde hapsedilmiş genç bir kadın dışında hiç kimse. Bu öğrenci aynı zamanda çok büyük bir Woody Allen hayranıydı. İkiyüzlülüğü, Viktorya dönemini ve İslami anlıyordu ve küçümseyici kahkahanın mükemmel bir cevap olduğunu biliyordu.
Birçok tarihçi Strachey'den bir yazarın şaka yapabildiğini ve yine de ciddi olabileceğini öğrendi. En iyilerinden biri Nancy Mitford. Kendi başına iyi bir çizgi roman yazarı ( Soğuk İklimde Aşk arkadaşı Evelyn Waugh'un üst sınıf komedisi olan Waugh'un dışında), Mitford ayrıca 18. yüzyıl mahkeme hayatının, özellikle de Versailles'ın ihtişamı ve saçmalığı hakkında defalarca yazan oldukça eğlenceli bir tarihçiydi.
Onun alaycı, esprili, dünyevi biyografisine bakalım Madame de Pompadour. Sade bir aile adı olan Poisson (Balık) ile doğan bir vergi tahsildarının bu burjuva kızına, çocukken bir falcı tarafından kral XV. Louis tarafından sevileceğini söyledi. Küçük asaletle evlendikten sonra bile ergenlik dönemi boyunca krala takıntılıydı. Daha sonra, 1745'te nihayet Louis ile büyük bir ağaç gibi giyindiği Porsuk Ağaçları Balosu'nda tanıştı. Birkaç ay içinde onun metresiydi. O, 24 yaşındaydı, Louis 35. Ona bir unvan verdi, Markiz de Pompadour, bu arada kocasına vilayetlerde bir ayrılık belgesi ve karlı bir görev verildi.
Francis Parkman, Kuzey Amerika'da Fransa ve İngiltere, ona kurnaz bir Lady Macbeth olarak davranıyor, ancak Mitford için o bir kahraman: büyüleyici, kibar, zeki ve dürüst. Voltaire dahil pek çok felsefeyle arkadaştı. İngilizce öğretmenim Bayan Comstock'un bu kitabı bildiğini ve sevdiğini düşünmeyi seviyorum.
Kral hala evliydi, ancak kraliçe on çocuk doğurduktan sonra dine ve kart oynamaya çekildi. Pompadour, kocasını kazandıktan sonra arkadaşı olmak isteyerek onunla kur yaptı. Fakirlerin ayaklarını yıkama hobisinde kraliçeye bile katılmayı teklif etti. Bu tuhaf bir dünyaydı, kutsal olanın küfür ve zina yapanlarla karıştırıldığı her sabah ayine katıldı. Daha sonra, Pompadour kısa süre içinde dini bulduğunda, ruj takmayı bıraktı ve odaları ile kralın duvarları arasındaki gizli merdivenleri emretti.
Saray hayatı, klikler ve hiyerarşileri, ayrıntılı ritüelleri ve Bizans kurallarını içeriyordu. Seçim daireleri için köşe ofisleri gibi savaşıldı. Aralarındaki küçük burjuva hakkında Poissonades denen çirkin anonim şiirler de dahil olmak üzere pek çok hakaret ve dedikodu vardı. Versailles sıklıkla lisenin daha da acımasız bir versiyonu gibi hissediyor. Ancak Mitford, Victorialıların zevkli bir hayatın boş ve sıkıcı olduğunu varsaydıklarında yaptıkları hatayı yapmıyor. Bu insanların iyi vakit geçirdiğini anlıyor.
Dört ana eğlence, aşk, kumar, avcılık ve resmi eğlencelerdi. Aşk, Marivaux tarafından bir oyun ya da bir komedi gibi oynandı; elbette evlilikle hiçbir ilgisi yoktu. O günlerde çocuklar, ergenlik çağında evlendiriliyorlardı ve bu küçük karılar ve kocalar genellikle birbirlerine çok düşkün, aynı ilgi alanlarını paylaşarak, aileye ve servetlerine kapılmış olarak büyüdüler. Birbirlerinden hoşlanmasalar bile, ki bu ender rastlanan bir durumdu, genel olarak ilerlemeyi başarabiliyorlardı, çünkü görgü kuralları gereği yapmaları gerekiyordu.
Dünyalarından çok uzağız Nat Turner ve Sevilen.
Zamanla kral ve metresi sevgili olmayı bırakıp sadece yakın arkadaş oldular. Kral, özel bir geneleve ve seks için küçük asaletlere döndü. Pompadour, kraliçenin Pompadour'u kabul ettiği gibi bunu kabul etti, ancak saraylıların onlar hakkında dedikodu yapmasını ve şakalar yapmasını engellemedi.
Komedi Yedi Yıl Savaşları ile sona erdi. Mahkeme burada bile, birçok yenilgide ve Kanada'nın kaybında neşe buldu - Lizbon depremini histerik buldular. Yine de Pompadour, ülkesinin başarısızlığından dolayı üzüldü. Krala tavsiyelerde bulundu ve sonsuz destek mektubu yazdı. Gerçek bir gücü yoktu ama insanlar onu İngiltere ve Prusya'nın zaferleri için suçladılar. Ne de olsa kralı suçlayamazlardı.
Zatürreden öldüğünde sadece 40 yaşındaydı. Kral onun cenazesine katılamadı, ancak balkonunda şapkasız ya da paltosuz durdu, cenaze korteji Versailles'dan Paris'e giderken ağladı.
Ölüm, çizgi roman Cennetinde bile mevcuttur. Ve ben Arcadia'da: Ölüm birçok resim ve şiirde “Ben de Arcadia'dayım” diyor. Ancak ölüm ve komedi birbirini dışlamaz.
Akıllı tarihçiler işlerinde mizahı kullanırlar ve farklı şekillerde kullanırlar. Charles Royster’ın Kasvetli Bataklık Şirketinin Muhteşem Tarihi aslında komik değil, ancak konu dışı tarzı, Eudora Welty’nin 'Why I Live at the P.O.' gibi bir hikayenin komik sürekli sesinin tarih eşdeğeri. David McCullough ve Brenda Wineapple, kitaplarında insan notaları olarak komediyi kullanıyor, ciddiyetten kaçıyor, ciddiyetten kaçıyor. George Stewart ve Evan Connell de bunu kullanıyor, ancak kuru, acı bir şekilde, genellikle darağacı mizahı gibi.
Burada işleyen bir gerçeklik ilkesi var. Kişi bir duygu hakkında şaka yapabiliyorsa ve duygu aptalca ya da sahte olarak ifşa edilmiyorsa, o duygu gerçek olmalıdır. Mizah ayrıca eylemin daha gerçekçi görünmesini sağlar.
Bu, komedinin gerçeklerle sınırlı olmadığı ve dizginlerinin daha özgür olduğu kurgu için de geçerlidir. Ancak komik tarihsel kurgu yazmak, muazzam bilgi, hayal gücü ve güven gerektirir. Yabancı bir dilde şaka yapmak gibi.
İnsanlar, 14 yaşındaki bir kızın babasının kanının intikamını almak için kışın evden çıkıp gidebileceğine inanmıyorlar, ama o zamanlar o kadar da tuhaf görünmüyordu, ancak her gün olmadı diyeceğim. Tom Chaney adında bir korkak, Fort Smith, Arkansas'ta babamı vurduğunda ve onu hayatından ve atından, 150 $ nakit parasından ve taşıdığı iki California altın parçasından soyduğunda henüz 14 yaşındaydım. onun pantolon bandı.
Gerçek Cesaret yazan Charles Portis, Mattie Ross'un ergenlik çağındaki maceralarını anlattığı birinci şahıs hikayesi olan komik bir mücevher. Ve harika bir tarihi roman. Mattie, hiçbir şey ifşa etmiyormuş gibi görünen ama duygu dolu bir Buster Keaton düzyazı olan en ölümcül cansız seslerle konuşuyor. Portis, tonu tam olarak doğru anlamak ve argo ve ayrıntı zenginliğini yakalamak için Eski Batı anılarını ve ucuz romanları okumuş olmalıdır.
Mattie’nin anlatısı şaşırtıcı ara ayrıntılar, acı dini inançlar ve sert ifşaatlarla doludur. Atlar, silahlar, yemek pişirme, banka belgeleri ve muhasebe hakkında çok şey biliyor. Hikayenin kendisi çok basit, 1875'te sadece birkaç hafta sürecek. Babasının katilini bulmaya kararlı olarak Fort Smith'e gider ve tek gözlü Grover'a benzeyen Rooster Cogburn adında çok içki içen bir federal mareşal tutar. Cleveland. ('Bazı insanlar, o zamanlar ülkede Cleveland'a benzemediğinden daha çok erkek olduğunu söyleyecektir. Yine de öyle görünüyordu.') Batı efsanesinin özlü kahramanı değil, gerçek bir sohbet kutusu , sarhoş olduğunda veya kendini uyanık tutması gerektiğinde sonsuz hikayelerle dolu. Kısa süre sonra genç bir adam, LaBoeuf adında bir Teksaslı korucu da onlara katılır ve aynı zamanda Chaney'yi avlar.
Mattie, hikayeyi film dünyasından gerçek zamana, canlı ayrıntılarla ve komik aşağılamalarla dolu bir dünyaya kaydırarak Oklahoma bölgesine olan arayışı anlatmak için zaman ayırıyor. Burada kış manzarası ve hava çok güçlü. Şiddet geldiğinde beklenmedik ve beceriksizdir, ihtişamsızdır, bazen sokakta ilk elden tanık olduğumuz şiddet gibi.
Cogburn ve LaBoeuf, Chaney'in nerede olduğunu bilen Moon ve Quincy adlı iki perişan haydutu yakalar. Hepsi birlikte karanlık bir kulübede oturuyorlar. Moon yaralandı ve Chaney'yi ispiyonlamak istiyor.
'Aptallık etme!' dedi Quincy. 'Patlarsan seni öldürürüm.'
Ama Ay devam etti. 'Oynadım' dedi. 'Bir doktorum olmalı. Ne bildiğimi söyleyeceğim. '
Bunun üzerine Quincy, ayın kelepçeli eline bowie bıçağını indirdi ve bir kütükten çıkan cipsler gibi gözlerimin önünde uçan dört parmağını kesti. Ay çığlık attı ve bir tüfek topu önümdeki feneri parçaladı ve Quincy'nin boynuna çarparak yüzüme sıcak kan fışkırmasına neden oldu. Benim düşüncem şuydu: ben bundan daha iyi. Banktan geriye doğru yuvarlandım ve toprak zeminde güvenli bir yer aradım.
Eski moda diksiyon, sahneye bir dönem illüstrasyonunun katılığını verir, ancak Portis şiirsel yaşamı en ahşap düzyazı veya diyalog içinde bulabilir.
Mattie hikayesini yıllar sonra, 1928'de Al Smith'in başkanlığa aday olduğu zaman anlatıyor. O artık tek kollu bir banka müdürü, çok sert ve kasabadaki insanlar hakkında hiçbir yanılsaması yok. “Maddenin varsa sana iftira atmayı seviyorlar. Para ve Presbiteryen Kilisesi dışında hiçbir şeyi sevdiğimi ve bu yüzden hiç evlenmediğimi söylüyorlar. Herkesin evlenmek için can attığını düşünüyorlar. ' Cogburn'ü bir daha asla görmez. Öldüğünü öğrendiğinde, cesedini kasabaya getirir ve onu iyi bir mezar taşıyla aile arsasına gömer. Adam için arkadaşlık dışında bir şey hissetmediğini reddediyor, ancak inkarları garip bir şekilde hareket ediyor. Son, kasıtlı olarak düz tabanlı cümle de tuhaf bir şekilde dokunaklı. 'Bu, kar zemindeyken Choctaw Nation'da Frank Ross’un intikamını nasıl aldığımla ilgili gerçek hikayemi sona erdiriyor.'
Bu komik anti-batı, çoğu ciddi westernden daha fazla heyecan sunuyor. Cormac McCarthy kıyaslandığında sahte görünüyor. Süslü nesir tarzını kazıdıktan sonra, romanı Kan Meridyeni çok fazla Sergio Leone filmi izlemiş olan gerçekten kaba bir ergen çocuğun fantezisi olabilir. Fakat True Grit, şakşak ve kan dökülmesinin karışımı, sertliği ve hassasiyeti ile gerçek bir şey gibi hissediyor.
Amerikan Batı, hem kurgu hem de kurgu olmayan komedi için sık sık kullanılan bir ortamdır. Bunun bir kısmı, sesi bölgeyi rahatsız eden Mark Twain'in etkisinden kaynaklanıyor. Ama aynı zamanda Twain'in geliştirdiği ve üzerine inşa ettiği Batı mizah geleneğinden de kaynaklanıyor. Geniş açık alanlar, şakacı eksiklik ve yüksek abartmanın garip bir karışımını çağrıştırıyor, özlü iplik eğirme için iyi bir dil. Pek çok iyi yazar, özellikle Larry McMurtry olmak üzere bu dilden yararlanır. Ama en sevdiğim örneklerden biri harika 1964 romanındaki Thomas Berger, Küçük Büyük Adam.
Süre Gerçek Cesaret eski filmlerin arka bahçesinde çalışır, Küçük Koca Adam gerçek Amerikan tarihinin arka bahçesinde çalışıyor. Bu genişleyen komik resim, Wild Bill Hickok, Walt Whitman ve eski dostumuz George Armstrong Custer gibi ünlü olayları ve figürleri bir araya getiriyor. Bu, 111 yaşındaki Jack Crabb'ın 1952'de bir tarihçinin kayıt cihazına söylediği birinci şahıs anlatımıdır. Jack, büyümüş, yaşlanmış ve etrafındaki ülkenin yaşlandığını görmüş bir Huck Finn'dir. Daha hüzünlü, daha bilge, daha zengin bir ses.
Jack, on yaşındayken Cheyenne tarafından yakalandı ve sonraki beş yılını Old Lodge Skins adlı bir şefin liderliğindeki küçük bir grupta Hintli olarak geçirdi. Kısa kızıl saçlıya çilli Küçük Büyük Adam diyorlar. Jack, hayatının geri kalanında beyazların dünyası ile Çeyenlerin dünyası arasında gidip gelir, hiçbir zaman tamamen kendi evinde olmaz. Her ikisini de hicivli bir gözle görür. Bu onun, Cheyenne’in başka bir kabile olan Karga ile savaşını açıklaması.
Çeyen dayağı verdiğinde kutlama yapıldı. Kampımızın yakınında olsaydı, kadınlar ve çocuklar dışarı çıktılar ve burun, kulak ve özel parçalar gibi eşyaları hatıra olarak alarak ölülerin etrafında yatan ve yaralıları yaralayan düşmanları sopayla bıçakladılar. Bu onlar için gerçek bir zevkti. Sen de benim kadar görseydin, güçlü bir mide geliştirmemi isterdin. Buffalo Wallow Kadını benim annem gibiydi, sadece iyi bir ruh. Bana o şişman karnına her zaman sarıldığını sayamıyorum. . . Ama şimdi o tatlı kişinin çaresiz bir kargayı bıçağıyla açtığını ve bağırsaklarını gevşettiğini gördüğünüzde ne düşünürdünüz?
Bu romanın başarılarından biri, Kızılderililerin beyazlar kadar tuhaf, komik ve gerçek olmasıdır. Old Lodge Skins'in kendisi harika bir çizgi roman karakteri, bir an saçma, bir sonraki an derin, tüm kolay yargıların ötesine geçiyor. Herhangi bir beyaz kadar ırkçı olabilir - Çeyenler kendilerine 'İnsan Varlıkları' diyorlar - oysa hoş bir hoşgörü ile başlıyor. Jack'e şunları söyler:
Beyaz adam hakkında söyleyebileceğiniz başka ne varsa, kabul edilmelidir ki ondan kurtulamazsın. Hiç bitmeyen arz içinde. Her zaman sadece sınırlı sayıda İnsan Varlığı olmuştur, çünkü biz özel ve üstün olmaya niyetliyiz. Açıkçası, herkes bir İnsan olamaz. Bunu yapmak için çok sayıda aşağı insan olmalı. Bana göre bu, dünyadaki beyaz adamların işlevi. Bu nedenle hayatta kalmalıyız, çünkü biz olmadan dünya bir anlam ifade etmeyecektir.
Ama Jack, Sand Creek'teki katliamdan sonra, Old Lodge Skins'in görme yeteneğini ve iki karısını kaybettiği katliamdan sonra Jack onu bir daha gördüğünde, yaşlı adam 'Amerikalılar' tarafından eğlenmeyi bıraktı.
Artık aptal ya da deli olduklarına inanmıyorum. . . İnsan Varlıkları her şeyin canlı olduğuna inanır: sadece insanlar ve hayvanlar değil, aynı zamanda su, toprak ve taşlar ve ayrıca ölüler. . . Ancak beyaz adamlar her şeyin öldüğüne inanıyor: taşlar, toprak, hayvanlar ve insanlar, hatta kendi insanları. Ve buna rağmen, bir şeyler yaşamaya çalışırken devam ederse, beyaz adamlar onları ortadan kaldıracaktır.
Jack’in kendi sesi gevşek ve akıcı. Mattie’nin biraz ahşap yazılı cümlelerinin aksine, Jack’in sözlü cümleleri argo ile kötü gramer ve beş dolarlık kelimeleri karıştırarak kolayca akıyor. Hem fiziksel hem de duygusal olarak deneyimini çok gerçek kılan mükemmel bir hikaye anlatıcısı. Dışarıdaki parlak güneş ışığından sonra bize bir çadırın iç kısmının yoğun karanlığını gösteriyor. Bir Kızılderili köyünün ve beyaz bir yerleşim yerinin farklı kokularını karşılaştırarak ikisine de alışabildiğini ancak diğerinde yaşarken her ikisine de şaşırdığını kabul ediyor. Beyazlar ve Çeyenler arasındaki seks ve şiddetle ilgili çok farklı tutumları araştırıyor. Dikkat çekici bir şekilde tarafsızdır. İyi beyazlar da var, tıpkı kötü Kızılderililer gibi, ama o herkese yaptıklarını yapmak için geçerli nedenler veriyor. (Beyazların ve Kızılderililerin paylaştığı bir özellik, başka bir kişiyi dinleyememektir. Diğer kişinin son beş dakikadır ne söylediğini anlayabilmesi için Jack'in birden fazla kez bıçak çekmesi gerekir.)
Jack, beyaz dünyada etkileyici bir rol yelpazesine sahip oldukça çeşitli bir hayat yaşıyor: okul çocuğu, takım kurucusu, depocu, sarhoş, kumarbaz, bufalo avcısı ve izci. Biri Çeyen ve biri beyaz olmak üzere iki farklı ailesi var ve kaybediyor. Dirençli, esnek bir adam, içinde bulunduğu duruma hızla adapte oluyor, ancak geçmiş onu sık sık yakalıyor. Ve sallayamayacağı dehşet var.
Romanın doruk noktası Küçük Bighorn Savaşı'dır ve Jack’in anlatımı Evan Connell’ınki kadar acımasızdır. Sabah Yıldızı'nın Oğlu. Connell’in tarihinin (20 yıl önce yayımlanmış olan) çoklu bakış açılarından deneyimledikten sonra, kurgusal da olsa, savaşı tek bir bakış açısından yeniden ziyaret etmek büyüleyici. sonra Berger'in romanı). Bu bir kurgu olduğu için, Berger bize tarihçilerin veremeyeceği bir şeyi, askerlerin yaşadığı katliamla ilgili bir rapor ve Custer'ın son bir anını da verebilir. Jack, Yedinci Süvari'ye bir tür saray soyguncusu olarak eşlik eder ve Sioux ve Cheyenne tarafından ezildiklerinde Custer ve adamları ile tepede mahsur kalır.
Diyorum ki: 'General, aşağı inmez misin?' . . . İdol kadar fanatik, yüzündeki tozun arasından mavi mücevherler gibi gözlerle geriye baktı ve şöyle dedi: “Muhteşem çocuklar! Onları şimdi kaçak halindeyiz! ' Ve cesaretle askerlerin botlarını tekmeleyerek çatışma hattında ilerledi, sadece bazıları ölü adamların ayaklarını kapladı.
Jack'in bir yalancı olduğu ve tüm kitabın uydurma olduğu ihtimali ortaya çıkar. Ama Jack’in hikayesine inanıyorum. Arada sırada bazı şeyleri esnetebilir, ancak hikayeleri gerçekçi lütuf notları ve öngörülemezlikle doludur ve bunlar tarihsel gerçeklerle uyumludur. Evet, Berger elbette her şeyi uydurdu, ama Jack'ten şüphe etmemizi isteseydi, destanına birkaç bariz fısıltı düşürürdü. Ve Jack’in hayat hikayesi, gerçek olduğu kadar fantazi kadar ilginç de değil. Jack'in daha önce dediği gibi, 'Burada doğruyu söylüyorum ve gerçek her zaman tekrarlandığında kulağa gülünç gelen küçük ayrıntılardan oluşur.'
Roman, Jack ile Çeyenlerle Old Lodge Skins'in çadırında sona erer. Yaşlı adam, evlatlık oğlunun savaştan sağ çıkmasına sevindi; neden beyazlarla birlikte olduğunu bilmesine gerek yok. İlk sorusu 'Yemek yemek ister misin?'
Komedi bizi trajediye - Amerikan Kızılderilisinin yok oluşuna - ve tekrar dışarı çıkarabilir. Slapstick üzüntüyü artırıyor. Bu soykırımla ilgili bir çizgi roman ama komedi okuyucuyu trajediden daha karmaşık ve derin bir üzüntüye açıyor, çünkü kısmen kederin geldiğini görmüyoruz.
'Tarihin Komedisi' Tarih Sanatı: Kurgu ve Kurgu Dışı İçinde Geçmişin Kilidini Açmak . Telif Hakkı 2016, Christopher Bram. Graywolf Press, Minneapolis, Minnesota'nın izniyle çoğaltılmıştır, www.graywolfpress.org