Tang Wan soğuk bir “hmph” sesi çıkardı, sonra aniden yeşim kadar pürüzsüz ellerini uzattı ve bir hareketle Yang Chen’in gömleğinin düğmesini kaptı. Gözlerini büyüleyici bir şekilde Yang Chen’e doğru yuvarladı ve söyledi, “El yapımı İtalyan gömlek, kraliyet aileleri için özel tasarım yine de bir logo veya marka yok. Ama bu düğme son parlatma teknolojisi kullanılarak Güney Amerika’nın mavi elmaslarıyla yapılmış. Bu basit kıyafet parçası en az 10 milyon dolar değerindedir. Hiç kimsenin böyle bir ürünü tanımayacağını ve bunu plastik düğmeli düşük marka bir gömlek sanacağını mı düşünmüştün?”
Yang Chen utanmıştı, kimsenin onu gömleğinin gerçek değerini tanıyacağını düşünmemişti, ancak kısa sürede kahkaha attı ve söylendi “Bayan Tang kesinlikle müthiş bir bakışa sahip, ama hâlâ biraz yanlışınız var. Bu mavi elmasın üretildiği yer Namibya’dır, Güney Afrika değil.”
“Ve sen hâlâ hiçbir ailenin genç efendisi değilsin öyle mi? Namibya’nın mavi elmaslarını düğme olarak kullanan bir kıyafet, bütün ZhongHai’de bu kıyafeti giyme niteliğine sahip kişi sayısı fazla değildir. Yalan söylemeniz eğlenceli değil.” Tang Wan gözlerini kıstı, çoktan söyleyeceğini söylemişti.
Yang Chen sigaradan vahşice birkaç nefes aldı, ardından sigaranın izmaritini denize fırlattı ve depresif bir tavırla konuştu: “Bayan Tang, kelime oyunu yapmayalım. Senin güzel olduğun doğru, ben Yang Chen seninle yatmak istiyorum ama seninle yatmak için çöp şiş satıcısı gibi davranmama gerek yok, öyle değil mi? Ben çoktan çöp şiş satıcısı olduğumu söyledim, ama bir çöp şiş satıcısının 10 milyon dolarlık bir kıyafet giyemeyeceğini kim söylüyor? Bana güvenir ve olayı romantik bir hale dönüştürmez misin?”
“Bu baya kabaydı.” Tang Wan açıkça eleştirdi. Bunu çiçekler gibi bir gülümseme takip etti, “Bununla birlikte, açıklığınız hoşuma gidiyor. Size geçici olarak bir çöp şiş satıcısı gibi davranacağım. Yine de Bay Yang, seninle yatmayı hiç düşünmemiştim. Bir çöp şiş satıcısıyla yatmam… Ayrıca azıcık bile etkilenmedim.”
“O zaman benimle neden bu kadar fazla konuştun?” Yang Chen biraz depresif hissetti, başlangıçta onun kollarına sıçrayacak bir avı tesadüfen bulduğunu düşünmüştü ama kim bilebilirdi ki karşısındaki kişinin böyle bir niyetinin olmadığını.
Tang Wan kıkırdadı, bir çift tepe göğsünde sallandı “Bay Yang, gerçekten umursamaz bir adamsın, rafine edilmiş gibi davranan adamlara kıyasla göze daha hoş geliyorsun. Ne yazık ki, ben sizin düşündüğünüz türden bir kadın değilim. O kadar lafı size söylememin sebebi ise sadece kalbimin biraz depresif ve boğulmuş hissetmesindendi.”
"Peki şimdi?”
"Şimdi moralim çok daha iyi, bunun için size teşekkür etmek istiyorum. Eğer ortada bir kader varsa ve tekrar buluşursak size çay ısmarlayacağım.”
Konuşmayı bitirdikten sonra Tang Wan Land Rover’ına doğru yürüdü, yolun yarısında durdu ve geri döndükten sonra şefkatle konuştu: ”Gelecekte bir bayanın yanında sigara içmemenizi öneriyorum, bayanların çoğunluğu konsomatris değildir ve sizin sigara içmenizden hoşlanmazlar.” Konuşmasını bitirdi ve görkemli figürü arabaya doğru yöneldi.
Land Rover’ın karanlıkta bir leopar gibi uzaklaştığını gördükten sonra Yang Chen isteksizce mırıldandı “Çöp şiş satıcıları gerçekten çok mu vasat mı? Mesleğimi değiştirmeli miyim?”
Ertesi sabah Yang Chen uyandıktan kısa bir süre sonra kapısının çaldığını duydu. Mutsuz bir şekilde yatağından indi ve sadece baksır ile kapıya doğru yürüdü. Kapıyı açtı ve beklenildiği gibi oldu, donmuş yüzlü Lin Ruoxi.
Yang Chen’in kaslı gövdesini gördükten sonra istemsizce kızardı yine de poker yüz ifadesini korudu ve konuştu: “Acele et ve kıyafetlerini giy, acelem var.”
Yang Chen başını kaşıdı “Bayan Lin evlilik cüzdanı için neden bu kadar acele ediyorsun? Önce bir duş alıp kahvaltı yapmamı bekleyemez misin?”
“Bu olmayacak. Saat 10’da bir toplantım var.” Lin Ruoxi’nin ses tonu hiçbir reddetmeye izin vermedi. “Banka kartını ve kimliğini getirmeyi unutma.”
Kadının gücüne karşı hiçbir şansı olmayan Yang Chen gömleğini ve şortunu giyip Lin Rouxi’yi alt kata kadar takip etti ve kırmızı Bentley’ine bindi.
Lin Ruoxi arabanın arkasından iki büyük çantayı aldı ve başını bile çevirmeden Yang Chen’e fırlatıp “Bunları giyelim, böylece şaka gibi gözükmeyiz." dedi.
Yang Chen Lin Ruoxi’nin profesyonellerin elinden çıktığı belli olan bej renkli, Lin Ruoxi’nin büyüleyici kıvrımlarını saran çizgili resmi bir ofis kadını kıyafeti giydiği yeni fark etti, yüzü buz gibi soğuk olsa da entelektüellik dolu güzel bir mizacı vardı. Bir ülkeyi mahvetmeye yetecek kadar güzeldi.
“Hehe, karıcığım, resmi olarak daha evlenmedik ama sen çoktan kocana kıyafet satın almışsın…” Yang Chen utanmazca gülümsedi ve büyük çantadan bir çift Armani pantolon ve takım çıkardı ve ayrıca bir çift yeni Pierre Cardin deri ayakkabı da vardı. Birçok düşünceli hazırlığın yapıldığı belli oluyordu.
Lin Ruoxi ciddi bir şekilde sürdü ve hiçbir şey duymamış gibi davrandı, Yang Chen’in serseri sesine cevap vermek için çok tembeldi.
Yang Chen çok çevikti, dar bir koltukta oturmakta olmasına rağmen fazla efor harcamadan bu markalı lüks kıyafetleri giydi ve arabanın aynasını kullanarak saçlarını taradı.
Lin Ruoxi her ne kadar ileriye bakmaya devam etse de, Yang Chen’i birkaç defa gizlice gözetlemeden edememişti. Yang Chen’i batılı bir takım elbise ve kravatla gördükten sonra Lin Ruoxi kalbinin çok daha hızlı attığını hissetti. Bu biraz utanç verici olmasına rağmen, adamın kısıtlanmamış, rahat görünümü ve zaman zaman içindeki üzüntüylü ortaya çıkaran gözleri, bunların hepsi kadını biraz büyülemişti. Bu batı takımını giyen Yang Chen zengin ailelerin genç efendilerine kıyasla çok daha üstün bir karizmaya sahipti.
Lin Ruoxi kalbinde kendisini rahatlattı: En azından poz verebilir böylece dışarı çıktığımızda beni utandırmaz.
Hızla ilerledikleri süre içinde Yang Chen fotoğrafını resmi kuruma attı ve ikili Sivil Yönetim Bürosuna çabucak ulaştı.
Arabadan indikten sonra, Lin Ruoxi bir an tereddüt etti ama yine de dişlerini sıkarak Yang Chen’in koluna sarıldı ve masum mutlu bir kız görünümü oluşturdu.
Yang Chen kahkaha atmadan edemedi ve “Güzel davranış karıcım, çoktan rol yapmaya başladın, çok profesyonelce.” dedi.
“Gülmene izin vermiyorum! Sözleşmede yazdığı gibi rolünü oyna.” Lin Ruoxi Yang Chen’e parladı.
Yang Chen çaresizce iç çektikten sonra Lin Ruoxi’nin koluna sarılmasına izin verdi. Lin Ruoxi’nin göğsü istediği gibi koluna sürtünebilirdi.
Lin Ruoxi de bunun farkına vardı ancak kızgınlıkla dişlerini sıktı ve direndi. Sonuç olarak gelecekte böyle rol yapmayı gerektiren birçok durum olacaktı, bu nedenle bu kötü adamın onu biraz kullanmasına izin vermesi gerekiyordu.
Sivil Yönetim Bürosunun ana kapılarına yürüdüklerinde, iki kişi, yetenekli bir adam ve güzel bir kadın herkesin dikkatini çekmişti. Yang Chen marka kıyafetler giyen cool bir adamken ve Lin Ruoxi balık gibi utanç içinde suyun derinliklerine dalacaktı ve kuşlar onun büyüleyici güzelliklerinden dolayı nasıl uçacaklarını unutacak ve düşeceklerdi. Çevredeki insanların gözünde cennetten gelen bir çift gibi duruyorlardı.
Sivil Yönetim Bürosunun çalışanı iki belgeyi kontrol etmiş, daha sonra da diğer prosedürleri hızla halletmiş, tebrik eden bir yüzle gülümsemiş ve ikisine birden “İkinizi de tebrik ederim, bu sizin evlilik cüzdanınız, lütfen buna iyi bakın. İkiniz insanlarda gıpta yaratan mükemmel bir çiftsiniz, kesinlikle uzun ve harika bir yaşam yaşayacak bir çiftsiniz.”
Lin Ruoxi Yang Chen’in elini tuttu, çevredeki insanların ona baktığını fark edince yüzü kızarmaya başlamıştı. Evlilik cüzdanını aldıktan sonra kendini bir rüyada gibi hissetti, bu çok büyülüydü.
Ben gerçekten evlendim, daha sadece bir günlük tanıdığım bir adamla evlendim… Lin Ruoxi şaşkın gözlerle Yang Chen’e baktı, şimdi fark etmişti ki Yang Chen aptal aptal Evlilik cüzdanına bakıyordu, büyülenmişti.
O da mı karışık duygularla dolu? Şu an tam olarak ne düşünüyor? O bundan hoşlanmıyor mu, yoksa mutlu mu? Lin Ruoxi aniden kendine bu soruları sordu, sonra da korkmuş hissetti. “Neden onun ne düşündüğünü umursuyorum ki !?”
Yang Chen aniden kafasını çevirdi, Lin Ruoxi’yle yüz yüze geldi ve şeytanca gülümseyerek konuştu: “Sorun ne karıcığım? Evlilik cüzdanını aldıktan hemen sonra pişman olmaya başlamış olamazsın, değil mi? Çünkü bana bunu zorla yaptıran sendin.”
“Gerçekten seninle evlenmek istediğimi mi düşünüyorsun?” Lin Ruoxi sessizce konuştu. “Ama sen rahat olabilirsin, ben Lin Ruoxi bir şeye karar verdiğimde asla bundan vazgeçmem, senin sadece güzel davranman ve bu üç yıl içinde benimle iyi koordine olup benimle birlikte hareket etmen lazım. Benim için problem yaratmaman bu yeterli olacaktır.”
İkili Sivili Yönetim Bürosundan çıktıktan sonra Lin Ruoxi, Yang Chen’in koluyla elini serbest bıraktı ve “Tamam bir toplantıya yetişmem lazım, eve tek gidebilirsin."
“Eve gitmek? Lütfen bütün yolu geri yürümem gerektiğini söyleme…” Yang Chen biraz acı hissetti, eşi çok yüksek kalitede biriydi, evlendikten hemen sonra kocasının 10 kilometre ötedeki evine yürümesini istiyordu.
Lin Ruoxi deri çantasından bir kart çıkardı ve Yang Chen’e verdi. Kartın üzerinde zarif bir el yazısıyla şöyle yazıyordu: “89 Ejderha Bahçesi, Kültür Yolu”
“Artık evlendiğimize göre, görünüşte bile olsa aynı evde yaşamak zorundayız. Aksi halde başkalarını kandıramayız. Benimle yaşamaya başlamalısın ve o yaşadığın küçük köpek kulübesinden de ayrılmalısın.” Bu sözlerden sonra arkasına bile bakmadan arabasına bindi ve arabayla beraber uzaklaştı.
Yang Chen ağlamaktan bile kötü gözüken bir şekilde güldükten sonra kendi kendine mırıldandı: “Sonuç olarak, Yine de yürümek zorundayım…”