İlk telefon santrali 28 Ocak 1878 günü, Connecticut’ta, New Haven kentinde hizmete açıldı. Santralın operatörlüğünü, George Willard Coy yapıyordu. Aboneleri birbirine bağlayan Coy, telefonu açan kişilere, önce “Ahoy… Ahoy” diyordu. Daha sonra bu sözcüğün yerini “alo” aldı ve zamanla tüm dünyaya yayıldı.
İlk kadın santral memuresi ise Bayan Emma Nutt’tur. Bayan Nutt, 1 Eylül 1878 günü, Boston’da Edwin Holmes tarafından faaliyete geçirilen telefon işletmesinin santralında görevine başladı. 1880’li yıllara gelindiğinde, tüm santral görevlileri, kadınlardan seçildi.
Otomatik Telefon Santrali‘nin patenti, 12 Mart 1889 günü Kansas kentinde cenaze levazımatçılığı yapan Almon B. Strowger tarafından alındı. Strowger, otomatik santral yapmayı, mesleğini kurtarabilmek amacıyla kafasına koymuştu. Çünkü, en önemli rakibinin eşi, Kansas kentinin telefon santralında çalışıyordu ve Strowger’i arayan müşterileri kocasına bağlıyordu. Bu durumu engelleyebilmek için başka çare bulamayan Storwger,çalışmalarını hızlandırdı ve sonunda otomatik telefon santralı yapmayı başardı.
Strowger tarafından üretilen otomatik telefon santrallarından ilk, 3 Kasım 1892 günü La Porte Postanesinde hizmete girdi. Çok kısa bir zaman içinde,. ABD’nin her köşesinde yaygınlaşan bu yeni buluşa halk, “kızsız telefon” adını taktı. Bu santrala bağlanan telefonların üzerinde, numara yerine üç ayrı tuş vardı. Bu tuşlardan birincisi, birler basamağını, ikincisi onlar basamağını, üçüncüsü ise yüzler basamağını temsil ediyordu. Örneğin, 389 numaralı telefonu arayabilmek için, yüzler basamağına ait tuşa üç kez, onlar basamağına ait tuşa sekiz kez, birler basamağına ait tuşa da dokuz kez basmak gerekiyordu. Hangi tuşa kaç kez bastığını unutan bazı dalgın kişilerin karşısına sık sık, aradıkları yerlerle ilgisi olmayan kişi ya da kuruluşlar çıkabiliyordu.
Üzerinde “numara kadranı” olan ve bu numaraların çevrilmesiyle aranan telefon, ilk kez 1896 yılında Milwaukee eyaletinde, City Hall kentinde, P.A.X. adlı özel telefon şirketi tarafından hizmete sokuldu.