Hemen rezervasyon yapacağım, yazarın konuyla ilgisi yok оружия Birinde bir pasifist ve Greenpeace yoktur. Konu sadece ilgilendi, çünkü elli yıldan uzun bir süre önce Dyatlov Geçidi adı verilen geçişte yaşanan olaylar, orada bilinmeyen bir türdeki silahların kullanılmasından açıkça bahsetti. Dyatlov Geçidi'ndeki olaylar hakkındaki bilinen gerçeklerin toplamı ancak dokuz turistin küçük çaplı yüksek hızlı mermiler tarafından öldürüldüğü varsayılarak açıklanabilir. Bu yüzden küçük silahlar konusundaki ilk ilgi, yaklaşık bir milimetre çapındaki minyatür ok şeklindeki bir nesnenin 10-20 km / s hızına nasıl dağıtılacağı sorusundan kaynaklandı. Bu özellikler, bu bilinmeyen silahın mermisini taşımalıydı.
Tabii ki, böyle bir minyatür mermiyi dağıtmak için railgun gibi bazı egzotik teknolojilerin kullanıldığı varsayılabilir, ancak her şeyin çok daha etkili olduğunu düşünüyorum, aynı sonuç geçen yüzyılın ortasından veya daha önce mevcut olan geleneksel toz teknolojileri kullanılarak da elde edilebilir. Bu teknolojiler “Limonlu Çukurların Prensibi” makalesinde tartışıldı, ancak açık olmayan asıl soru, böyle bir minyatür merminin ilk lansmanı ve uçuşta stabilizasyon ilkesiydi.
Bu boşluğu doldurarak, bir mermiyi iyi bilinen, ancak topçu topçu teknolojisinde hiç kullanılmayan bir şekilde dağıtmanın gerçek bir yolunu anlatacağım ve dahası, bu teknolojinin mevcut düzende uygulanmasını göstereceğim.
Topçu klasikleri - merminin piston ivmesi
“Bezelye Kralı” zamanından beri geleneksel tüfek sistemleri kinematik sistemi pistonlu silindir kullanıyor.
"Çar Topu" ve eylemlerine dayanan modern topçu sistemi tamamen benzer.
Namlu tüfeği mermi ivme teknolojisi yaklaşık bin yıl boyunca değişmeden kullanılmıştır ve kinematik özü ile piston (mermi) - silindir (namlu) sistemidir. Bu sisteme enerji, barutun yanması ile iletilir ve pistonun (mermi) altındaki basınçta keskin bir artışa neden olur. Buna göre, merminin hızı, merminin altındaki alan ve namludaki basınç ile orantılıdır, bu oranlar, merminin hızlanma hızının sınırını belirler.
Böylece, Orta Çağın tek boynuzlu atı ve süper modern sanat sistemi doğası gereği aynı şeydir, üstelik telaşsız teknolojinin gelişmesi çevreyi kapattı, topçu düzlemsel bir silahla başladı ve evrimsel gelişimini tekrar pürüzsüz bir şekilde sürdü.
Ancak, evrim, sonuçta, bir daire değil, bir spiraldir, bu yüzden daha erken bir silah geliştirme dönemi, atma ok fikri, tekrar kullanılır. Tüfek - bu arada, ok kelimesinden. Klasik namlulu tüfek sisteminden sıkılabileceklerin bir görüntüsü:
Gerçek bir atış anlık görüntü, gage sekmeleri sıfırlanması sırasında delici bir mermi. Bu tüfek sisteminin namlusu yivli değildir, aerodinamik empennage merminin uçuşunu dengelemek için kullanılır, aslında topçular tekrar okları kullanmaya başladılar, mermi dilini çağıracak bir çekirdeği açmıyorlar.
2-2,5 km / s cinsinden hızlar, böyle bir gelişmiş pistonlu mermi hızlandırma teknolojisi için bile maksimumdur, hızdaki ilave bir artış, bir topçu topunun namlusunun tuttuğu sınırlayıcı basınçlara dayanır.
Ancak modern medeniyetin emrinde, daha eski çağlardan bile gelen, yüksek hızlı kinetik silahlar yaratmak için başka bir teknoloji var.
Aerodinamik hızlanma
Yazarın, silahlar hakkındaki bir makalede bir yelkenli resmini göndererek "aklını kaçırdığını" sanmayın.
Bir yelkenli (kesme makinesi) doğrudan tartışılmakta olan konuyla ilgilidir.
İnsanoğlu eskiden beri rüzgar enerjisi kullanıyor ve bu deniz canavarlarının hareketi için değil, aynı zamanda topçularda da kullanılabiliyor. Sonuçta, özünde bir patlama nedir?
Bu ÇOK, ÇOK kuvvetli bir rüzgar.
Amerika'yı burada keşfetmedim, bu yöntem zaten geçen yüzyılın ortasından beri topçularda kullanılıyor. Küçük cisimleri dağıtmak için (onlara “mermi” diyelim) geçen yüzyılın başından itibaren kümülatif bir patlama kullanılır, bu kümülatif mühimmatta “şok çekirdeği” olarak adlandırılan teknolojidir.
İşte bir “merminin” ivmesinin aerodinamik prensibi pratikte nasıl gözüküyor:
Bu, uçuştaki çarpma çekirdeğinin bir fotoğrafıdır, gaz kümülatif jetinden ayrıldıktan hemen sonra (siyah bulut sağa), yüzeyde bir şok dalgası (Mach koni) izi görülür.
Her şeyi gerçek isimleri olan şok çekirdeği olarak adlandıracağız - bu yüksek hızlı bir mermidir, yalnızca namluda değil, bir gaz akışında hızlandırılır. Kümülatif yükün kendisi de Tankless bir topçudur. Merminin hızlanması Aerodinamik tip enerji aktarımı kullanılarak gerçekleştirilir.
Ancak bu teknoloji kendi kendine yeten bir topçu sistemi olarak da kullanılıyor. Bir örnek, geçen yüzyılın 80'in başlangıcındaki, yerli tanksavar "mayın" TM-83'un, 50 metreden fazla bir lezyon alanına sahip gelişimidir. Ancak modern ve yine böyle bir namlısız topçu kurulumunun yerli örneği:
Bu bir helikopter karşıtı "mayın", "tükürme" aralığında 180 metreye kadar biriken bir yük. "Mermi" 3km / sn'nin hızı, 200km / sn'deki teknolojinin teorik sınırından çok uzaktır, ancak bu, böyle bir silahsız topçu sisteminde nişan almanın kesinliği için kaçınılmaz bir fiyattır.
Yukarıdakilerin hepsinden açıkça anlaşılan bir mühendislik çözümü kendini öne sürüyor: Alıcı teknolojisini, hedefleme doğruluğu ve merminin aerodinamik ivmesi teknolojisiyle 200km / sn'de gerçek hız elde etme potansiyeli ile birleştirmek gerekiyor.
Bir şişe içinde kesme makinesi
Deniz temasından kaçacak bir yer yok, sonuçta yelken denizciler tarafından icat edildi ...
Şişeyi namlu, yelkenliyi mermi olarak kabul edersek, ihtiyacımız olan topçu sistemini elde ederiz.
Rüzgâr, şişenin dibi ile yelkenli arasında toz yükü oluşturur.
Konvansiyonel bir alıcı tüfek tesisinden yapılan tek bir atışla, gaz çıkış hızı 5-7km / sn'ye ulaşacak ve limite ulaşacak, bu da küçük değil ve böyle bir "esinti" aerodinamik mermiyi dağıtmak için yeterli. Namlu içine aerodinamik yüzeylere (yelkenler) sahip bir mermi yerleştirmeye devam eder ve tüfek ünitesi, mermiyi gaz jetinin hızına dağıtabilen sınırda hazırdır.
Böyle bir aerodinamik merminin ve namludaki uçuşunu ve atmosferde daha önemli olanı stabilize etmek için, mermiye bir dönme hareketi vermek gerekir, ancak tüfek kullanarak değil aerodinamik bir yöntem kullanmak gerekir. Bu, ilkel olmayan "düz" yelkenler kullanılarak yapılabilir, ancak daha kurnaz "eğik" yelkenler kullanılarak yapılabilir, bunun sonucunda yaklaşık olarak bu yapı elde edilir:
Bu bir gaz türbini rotorudur, yapısal olarak aerodinamik mermi yaklaşık olarak aynı olmalıdır. Bıçakların içinden geçen yanan barut ürünleri, böyle bir mermiyi ileri iter ve merkezi eksen etrafında döndürür.
Bu arada, serbest uçan türbinler için verim (verim) (sabit bir dönme ekseni ile) yüzde 80'e yaklaşır ve piston sistemleri, farklılıkları hissettiği gibi, yüzde 30'ten daha yüksek verimlilikle enerjiyi dönüştüremez.
Fakat hepsi bu kadar değil, namlunun içinde hareket ederken aerodinamik mermi, bagajın duvarlarına dokunmamalı, aksi takdirde ne gövde ne de kurşun, sağlam kalmayacak, gövde duvarları ile yelken yüzeylerinin uçları arasında ve daha küçük, daha iyisi arasında eşit bir boşluk bırakılması gerekir.
Bu teknik problem zaten tamamen farklı teknoloji alanlarında çözülmüş, iki uçak arasındaki aerodinamik şekilli boşlukta hava yastığı yöntemi zaten kullanılıyor havacılık (ekranoplanlar) ve bilgisayar teknolojisinde (sabit sürücüler).
Sabit sürücünün manyetik kafaları disk yüzeyinin üzerinde birkaç mikron mesafeden "gezdirilir", hava yastığı hızlı dönen diskten türbülanslı hava akışıyla oluşturulur. Aerodinamik bir mermi için, mikronlar kaba bir kuvvettir, sağlaması çok daha kolay olan bir milimetre 0,1-0,2'te yeterince boşluk vardır.
Aslında, mermi aerodinamik bir yüzey olarak çalışacak, sadece “yelken” düzlemini değil, aynı zamanda sonunu da çalıştıracak. Namlu kanalında kendi merkezlenmesini sağlamak için ne biçim olması gerektiği aerodinamik olarak iyi bilinir.
Böyle bir “sızdıran” kurşun tezgâhı tezgâhtır ve bu, neredeyse değişmeyen bir biçimde “Bezelye Kralı” ndan beri kullanılan geleneksel bir kurşunsuzluk değildir, en az iki bilimsel disiplinin, gaz dinamiğinin ve aerodinamiğin gelişmiş başarılarının ürünüdür.
Her şey kolay, sadece böyle bir aerodinamik mermi yapmak için kalır.
Ve "Ben yaptım ..."
Tabii ki, Rus olsam da kesinlikle Soluklu olan Anglikanların ustalarından çok küçük kapsamlarıyla uzaktayım.
Rus köylüleri için geleneksel bir şekilde, şaka gibi, öğütücü, pense ve bir çeşit anne yardımıyla ...
En ilkel fakat uygulanabilir formdaki aerodinamik mermiler, 4,5mm çapında Long 7,5 milimetre çapındaki sıradan vidalardan yapılır. Buna göre, bu tür holey mermilerini ateşlemek için 4,5mm namlu çapına sahip bir havalı tüfek kullanılır, Şimdiye kadar bu, bir merminin aerodinamik hızlanma yönteminin etkinliğini test etmek için yeterli olacaktır.
Yani önünüzdeki resimde dünyanın ilk aerodinamik mermileri var (ya da ilk değil mi?):
İplikler aerodinamik düzlemlerin rolünü oynar, aynı zamanda “eğik yelken” etkisini kullanarak hareket ekseni etrafında bir mermi döndürürler. Hava, dişlerden (dişin üç tam turu) ve dişler ve namlu duvarları arasında serbestçe akabilir (böyle bir "holey" 4,4mm merminin gerçek çapı). Havanın serbest geçişi için olan pencere, namlunun enine kesitinin çeyreğidir, mermi gerçekten sızdırıyordu.
Doğal olarak, böyle bir mermi ile mizanpaj arasında denge yoktur, - ondan alacaksınız ... Ama teorik olarak böyle sızdıran bir mermi normal bir kurşun mermiden çok daha iyi uçmalıdır. Teoriyi pratikte test etmek için kalır, bu yüzden deneyimli çekimin sırasıydı.
"Ve deneyim, zor hataların oğlu ve ... .."
Alçakgönüllülükten öte, teklife devam etmeyeceğim.
Bu hava tüfeğinden deneyimli atışlar yapıldı, bu bir tüfek değil, namlu tüfek değil.
Crosman Recruit RCT525X
Silah seçimi tesadüfi değil, böyle pürüzsüz bir şey arıyordum. Aerodinamik mermi için yivli bir namlu kesinlikle gerekli değildir ve ayrıca zararlıdır. Merminin düşük hızı ve mizanpajdaki dengeleme eksikliği onu namluya yaslanmasına neden olur ve namlunun yuvarlanmasına yapışır ve uçuşta takla başlar. Bu, deneyimle doğrulandı, bu nedenle makalenin bu bölümünün adı.
Ek olarak, bu pompa tipi av tüfeği ve vuruşun gücü, pompa vuruşlarının sayısına bağlıdır, böylece aerodinamik mermilerin etkinliği, bir gaz yükünün farklı hacimlerinde test edilebilir.
İşte 1,2mm kalınlığında alüminyum bir tabaka üzerinde çekim fotoğrafları, tüfek, her iki durumda da yedi silahla doludur, bu, bu silahın maksimum gücünün yaklaşık üçte biri kadardır. 0,51 gram ağırlığında sol standart kurşun mermi, sağ aerodinamik mermi:
Gördüğünüz gibi, normal mermi alüminyum levhayı kırmak için yeterli enerjiye sahip değildi ve aerodinamik mermi levhayı deldi. Yorumlar dedikleri gibi gereksiz.
Açıkçası, kelimenin tam anlamıyla “diz” üzerinde yapılan el sanatları, asırlık doğrulanmış teknolojiye sahip fabrika ürünlerindeki özelliklerini aşarsa, o zaman bu çok ciddi. Fabrikada böyle bir aerodinamik mermi yapılırsa, hesaplanan konfigürasyon parametreleriyle dengelenmiş, ateşleme için özel olarak şekillendirilmiş bir varil üretmek için dengelenmişse, sonuç daha da etkileyici olacaktır.
Ve bu yapılacak, bu nedenle pnömatikler için aerodinamik mermiler bölümünde bir süreklilik olacak, asıl şey yangının doğruluğu çalışması olacak, bu “sızdıran” merminin bile klasik “piston” mermileri geçeceğini varsaymak için iyi bir neden var.
Ancak pnömatik sadece bir fikir testidir ve bu ilkel düzeyde bile önemli bir olumlu etkiye ulaşılırsa, bu teknoloji toz tozu sistemlerinde uygulanırsa ne olacak?
Uzak 1959 yılında Dyatlov'un geçidinde turistlerin öldürüldüğü mermiler ...
Ama bu yerden, lütfen, daha ayrıntılı olarak ...
Bir uzaylı olmaya gerek yok, böyle bir aerodinamik mermi yapmak için, geçen yüzyılda, örneğin İkinci Dünya Savaşı sırasında Almanya'da ortaya çıkmış olabilir.
Geçen yüzyılın 30'unun ortasında, Almanya'da kümülatif bir patlama ilkesinin keşfedildiği ve şok çekirdeği yönteminin ilk defa kullanıldığı tespit edildi. Bu teknolojileri alıcı tüfek sistemleriyle birleştirmek, açık bir fikirdir.
En basit çözüm, geleneksel bir üniter kartuşa aerodinamik mermi yerleştirmektir, bu durumda limite yaklaşık 10km / s hızında güvenebilirsiniz. Bu sınır barutun yanma hızından ve namludaki basınç sınırlamalarından kaynaklanmaktadır. Merminin hızında daha fazla bir artış ancak tozun patlayıcı bir patlayıcı ile değiştirilmesiyle mümkündür.
Patlama yöntemi ile kimyasal reaksiyonun akışı (patlayıcıların tümünde aynı anda kimyasal reaksiyon) ve basınç düşüş dalgasına odaklanma olasılığındaki yanma (kademeli kimyasal reaksiyon) arasındaki temel fark. Patlamanın gazlı ürünlerini 200km / sn'de hızlandırmak için hızlandıran kümülatif patlama teknolojisinde kullanılan patlama dalgasının odaklanma etkisidir.
Ve ihtiyacımız olan şey bu.
Tek sorun, tüm cildi bir seferde patlatmanın imkansız olmasıdır. Namlu bir mermi tarafından sıkıca kapatılmamasına rağmen, namluyu kırmadan anında atılan patlamanın tüm enerjisi çalışmayacaktır.
Patlama maddesinin, aerodinamik mermiyi geçerken uçuş anında küçük porsiyonlarda havaya uçurulması gerekir. Buna göre, kartuşun tasarımı önemli ölçüde karmaşıktır.
Bu bir kapak ile bir pirinç "kavanoz" değildir, zeki ve açık olmayan teknolojiler olmadan yapamazsınız.
Bu tür teknolojiler zaten kullanımdadır, bir örnek Patlayıcı Manyetik Jeneratördür (mikrodalga bombası), mikrodalga radyasyonu üreten manyetostriktif malzemelerin hassas bir şekilde kıvrılması için güçlü patlayıcıların kontrollü patlatma yöntemini kullanır.
Yukarıdakilerin bir özeti olarak, 10 km / s'deki bir merminin hızına ulaşmanın, aerodinamik mermi ile donatılmış üniter bir kartuşun klasik versiyonunda bile oldukça gerçekçi olduğu söylenebilir.
Ancak hızdaki ilave bir artış, tamamen farklı bir gövde ve kartuş (kartuş) gerektirecektir, aslında, kovan namlunun bir parçası olacaktır. Aynı zamanda manşon çok karmaşık bir mühendislik ürününe dönüşecek.
"Ve son olarak, diyeceğim ki ...",
"Bizi kirli, temiz, herkes sevecek ..."
Aslında, her şeyden önce ve her şeyden önce, kızgın bir suçlama fırtınası ve bir merminin aerodinamik dağılması fikrinin kesin eleştirisini öngörüyorum.
Evet, söylemelerine izin verin ...
Bir sonraki makalede, “diz üzerinde” yapılan aerodinamik bir merminin fiili çekiminin bir videosu olacak, ama tüm aerodinamik kurallarına göre, sonunda bir fizikçiyim.
O zaman gerçek şu an gelecek.