Bir yerde, Sanayi Devrimi vardiyalı çalışmayı getirmeden önce, insanların iki uyku periyoduna girdiğini hatırlıyorum: erken yatıp, gecenin ortasında uyanıp dışarı çıkıp biraz daha aktivite yapıyor ve sonra geri dönüyorlardı. sabaha kadar yat. (Bulamadığım) makale, insanların bu saatleri sosyal aktivite için kullandıklarından bahsetti.
Belli belirsiz makul görünse de, doğru olup olmadığını merak ediyorum. Sonuçta, gece bir yere gitmek için fazla karanlık olmaz mıydı?
Bu BBC News makalesi, "iki uykunun" 17. yüzyıla kadar norm olduğu konusunda oldukça açık. Sadece tarihçilerden değil, "ilk uyku" ve "ikinci uykudan" nispeten sıradan şeyler olarak bahseden literatürden de alıntılar yapıyor. Ayrıca, 20. yüzyılda, bazı deneklerin harici zaman ipuçlarından yoksun bırakıldığında iki uyku düzenini benimsediği bir çalışmadan bahseder.
Aynı iddiada bulunmak için İncil referanslarını ve keşişlerin dua programlarını kullanan bir blog girişi de var. BBC makalesiyle aynı kitaba dayanıyor gibi görünüyor, ancak farklı örnekler kullanıyor - kitap tarafından işaret edilmiş olabilir, ancak oldukça kolay kontrol edilebilir (örneğin, İncil).
Değişim, Sanayi Devrimi'nin taleplerinin bir sonucu olarak çok fazla gerçekleşmemiş gibi görünüyor, ancak yapay ışığın icadı, insanların akşam geç saatlerde ayakta kalmasına ve ardından sadece 10'dan 6'ya kadar uyumasına izin veriyor.
Orta Çağ'da insanlar nasıl uyurlardı?
İnsanların yedi ila dokuz saat (ya da en azından o kadar uzun uyuyabileceğimizi umuyoruz), akşamdan sabaha kadar uyuması normal görünüyor, ama bu her zaman böyle miydi? Uyku tarihi üzerine yeni bir kitap, Orta Çağ'da insanların gece boyunca tipik olarak iki dönemde uyuduklarını gösteriyor.
Roger Ekirch'in kitabı, Günün Kapanışında: Geçmiş Zamanda Gece, yapay aydınlatmanın daha uzun süre uyanık kalmamıza izin verdiği modern zamanlara kadar, çoğu insanın gün batımında yatağa gittiğini ortaya koyuyor. Uykuda harcanan gerçek zaman, birinci uyku ve ikinci uyku olarak bilinen iki aşamaya bölündü.
Uykunun her iki evresi de aşağı yukarı aynı uzunlukta sürdü, bireyler dinlenmeye dönmeden önce gece yarısından sonra uyandılar. Elbette herkes aynı zaman çizelgesine göre uyumadı. Kişiler gece ne kadar geç yatarlarsa, ilk uykularından sonra o kadar geç hareket ederler veya gece yarısından sonra emekli olurlarsa, sabaha kadar hiç uyanamayabilirler. Böylece, Canterbury Masalları'ndaki 'Squire's Tale', Canacee “akşam çöktükten hemen sonra” uyudu ve ardından “ilk uykusunun” ardından sabahın erken saatlerinde uyandı, arkadaşları çok daha sonra ayakta kaldılar, “akşama kadar uyudular. tamamen asaldı” (gün ışığı).
Birinci ve ikinci uyku arasında kişi, genellikle sabah 2 ile 3 arasında olan, ders çalışmak ve hatta seks yapmak için kullanılan Matins sırasında dua etmeye yetecek kadar yaklaşık bir saat uyanık olacaktır. Hatta Fransız doktor Laurent Joubert (1529-1581) çiftlerin bu dönemde cinsel ilişkiye girmelerini tavsiye etti çünkü “daha çok keyif alıyorlar” ve “daha iyi yapıyorlar”.
Ekrich ekliyor:
Bazı açıklamalarda, bir komşunun kavgası ya da havlayan bir köpek insanları ilk uykularından vaktinden önce uyandırmış olsa da, hayatta kalan kanıtların büyük ağırlığı, doğal olarak uyanmanın, rahatsız edici ya da düzensiz bir uykunun sonucu olmadığını, rutin olduğunu gösteriyor. Aslında on beşinci yüzyıldan on sekizinci yüzyıla kadar olan tıp kitapları, daha iyi sindirim ve daha sakin bir dinlenme için uyuyanlara sıklıkla "ilk uyku" ve "ilk uyku dönüşünden sonra sol tarafa" sağ tarafına yatmalarını tavsiye ederdi. Fransız tarihçi Emmanuel Le Roy Ladurie daha fazla araştırma yapmasa da, on dördüncü yüzyıl Montaillou üzerine yaptığı çalışma, "ilk uykunun ortasındaki saat" gibi "ilk uyku saatinin" gecenin geleneksel bir bölümü olduğunu belirtiyor. Gerçekten de, “mum yakma”, “gecenin ölüsü” veya horoz kargası gibi ifadeler kadar sık kullanılmasa da, “ilk uyku” terimi, on sekizinci yüzyılın sonlarına kadar ortak bir zamansal bölünme olarak kaldı. Nicholas Remy'nin La Demonolatrie'de (1595) tanımladığı gibi, "Alacakaranlık gelir, ardından karanlık çöker, karanlık gece, sonra ilk uyku anı ve nihayet gecenin sonu gelir."
Herkes iki dönemde uyumaz' Ekrich, modern öncesi dönemden, gece boyunca uyuduklarını belirten bazı insanlardan söz eder. Ancak eski zamanlara kadar uzanan insanlar için yaygın bir uygulama gibi görünüyor. Bu röportajda Gündem, yazar uygulama hakkında daha fazla bilgi verir.
Bu arada, Jean Verdon, yazarın Orta Çağ'da Gece, bazı ortaçağ insanlarının farklı uyku düzenlerine sahip olduğunu belirtiyor. Örneğin çocuklara ardı ardına dokuz veya on saat boyunca bütün gece uyumaları tavsiye edildi. Ancak, çok genç olanlar için bu görev zor olabilir. On beşinci yüzyıl hikayesi La Farce du Cuvier, çocuğunu uyutmanın zorluklarıyla ilgili bu ayeti, günümüzde her ebeveynin de anlayabileceği bir şey olarak sunuyor:
Geceleri, çocuk uyanırsa
Birçok yerde yaptıkları gibi,
zahmete katlanmalısın
Onu sallamak için ayağa kalkmak için,
Onu yürümek, taşımak ve beslemek için
Yatak odasında, gece yarısı bile.
Ortaçağ keşişlerinin de St.Benedict Kuralına göre farklı uyumaları gerekiyordu, akşam 7:00 gibi yatıp sabah saat 2:00 civarında Matins için uyanıyorlardı. Diğer manastır kuralları ikinci bir uykuya izin verirken, Benedictine rahipleri uyanık kalmaya devam edecekti (gün boyunca şekerleme yapmalarına izin verilebilir). 11. yüzyılda yaşayan Raoul Glaber, bazı keşişlerin yataktan kalkmama isteğine kapılarak bir iblis tarafından rahatsız edildiğini ve ona şöyle fısıldadığını yazdı:
Sinyali duyar duymaz yataktan bu kadar hızlı atlamak ve üçüncü sinyale kadar dinlenmek için kendinizi bırakırken uykunun tatlı dinlenmesini bölmek için neden bu kadar hevesli olduğunuzu merak ediyorum.
Uyuyan bir keşişi baştan çıkaran şeytan –, British Library Royal 10 E IV f. 221
Verdon, ortaçağ insanlarının uykusuzluk, çok uyuma ve hatta uyurgezerlik dahil olmak üzere uykuyla ilgili aynı sorunları yaşayabileceğini ekliyor. Tarihçi Jean Froissart, göğüs göğüse çarpışmada son derece büyük bir ayıyı öldürdüğünde travmatik bir deneyim yaşayan Pierre de Béarn adında bir soylunun hikayesini duymuştur. Daha sonra uykusunda kalkar, eline bir kılıç alır ve havada sallardı. Pierre, silahını bulamazsa, “o kadar gürültü ve gürültü kopardı ki, sanki cehennemin tüm iblisleri yanındaymış gibi görünüyordu.” Sonunda, karısı ve çocukları bu sorun yüzünden onu terk edecekti.
İçindekiler
Polifazik uyku, genellikle nörolojik anormallik, kafa travması veya bunamanın neden olduğu nadir bir sirkadiyen ritim uyku bozukluğu olan düzensiz uyku-uyanıklık sendromundan kaynaklanabilir. [3] Çok daha yaygın örnekler, insan bebeklerinin ve birçok hayvanın uykusudur. Yaşlı insanlar genellikle polifazik uyku da dahil olmak üzere uykuyu bozarlar. [4]
2006 tarihli "The Nature of Spontaneous Sleep Across Adulthood" adlı makalelerinde [5] Campbell ve Murphy genç, orta yaşlı ve yaşlı yetişkinlerde uyku zamanlaması ve kalitesi üzerinde çalıştı. Serbest çalışma koşullarında, büyük gece uykusunun ortalama süresinin genç yetişkinlerde diğer gruplara göre önemli ölçüde daha uzun olduğunu bulmuşlardır. Gazete ayrıca şunları belirtiyor:
Bu tür kalıpların nispeten statik deneysel koşullara basit bir yanıt olup olmadığı veya günlük yaşamda sergilenenlerle karşılaştırıldığında insan uyku/uyanıklık sisteminin doğal organizasyonunu daha doğru bir şekilde yansıtıp yansıtmadıkları tartışmaya açıktır. Bununla birlikte, karşılaştırmalı literatür, daha kısa, çok fazlı olarak yerleştirilmiş uykunun, tüm hayvanlar aleminde istisnadan ziyade kural olduğunu kuvvetle önerir (Campbell ve Tobler, 1984 Tobler, 1989). İnsan uyku/uyanıklık sisteminin temelde farklı bir şekilde evrimleşeceğine inanmak için çok az neden var. İnsanların günlük yaşamda genellikle böyle bir uyku düzeni sergilememesi, yalnızca insanların (genellikle kafein veya artan fiziksel aktivite gibi uyarıcıların yardımıyla) arzu edildiğinde veya gerekli olduğunda uyku eğiliminin üstesinden gelme kapasitesine sahip olduğunu gösterir. böyle yap.
Bifazik uyku düzeninin klasik bir kültürel örneği, siestagenellikle öğle yemeğinden sonra, öğleden sonra erken saatlerde alınan bir şekerlemedir. Böyle bir uyku periyodu, bazı ülkelerde, özellikle de havaların sıcak olduğu ülkelerde yaygın bir gelenektir. Siesta, Akdeniz ve Güney Avrupa'da tarihsel olarak yaygındır. Çin, [6] Hindistan, Güney Afrika, İtalya, [7] İspanya ve İspanyol etkisiyle Filipinler ve birçok Hispanik Amerika ülkesinin geleneksel gündüz uykusudur.
Ayrı bir iki fazlı uyku düzeni bazen şu şekilde tanımlanır: bölünmüş uykugenellikle gece erken yatmak, gece yarısından sonra uyanmak ve sabaha kadar ikinci bir uyku periyodu için yatağa dönmekten oluşur. New York Times Bu uygulamanın geçmişte yaygın olduğunu iddia ediyor - "endüstri öncesi Batı'da çoğu insan iki ayrı blokta uyudu." [8] Benjamin Franklin, bu uyku düzeninin önde gelen bir örneğiydi. [8]
Kesintiye uğramış uyku, iki gece uykusu periyodunun bir uyanıklık periyoduyla noktalandığı, esas olarak iki fazlı bir uyku düzenidir. Gündüzleri kestirmenin yanı sıra, uzun kış gecelerinde insan uykusunun doğal biçiminin bu olduğu ileri sürülmüştür. [9] [10] Böyle bir uyku düzenini sürdürmenin stresin düzenlenmesinde önemli olabileceğine dair bir vaka yapılmıştır. [10]
Tarihsel norm olarak
Tarihçi A. Roger Ekirch [11] [12], Sanayi Devrimi'nden önce Batı uygarlığında kesintili uykunun egemen olduğunu ileri sürmüştür. Antik, orta çağ ve modern dünyaya ait belgelerde, bölümlere ayrılmış bir uyku düzenine ilişkin 500'den fazla referanstan kanıtlar elde ediyor. [10] Craig Koslofsky gibi diğer tarihçiler [13] Ekirch'in analizini onayladılar.
Ekirch'in argümanına göre, yetişkinler tipik olarak, yaklaşık bir saatlik bir uyanıklık periyoduyla köprülenen iki farklı evrede uyudular. [12] Bu vakit dua etmek [14] ve tefekkür etmek [15] ve o saatte sabah uyandığınızdan daha canlı olan rüyaları yorumlamak için kullanılırdı. Bu aynı zamanda akademisyenlerin ve şairlerin kesintisiz yazmak için favori bir zamandı, oysa yine de diğerleri komşuları ziyaret ediyor, cinsel faaliyette bulunuyor veya küçük suçlar işledi. [12] : 311-323
İnsan sirkadiyen ritmi, gün boyunca insanın uyku-uyanıklık döngüsünü ve geceleri uykuyu düzenler. Ekirch, çoğu modern insanın, bazı yazarlar için bir endişe olan kesintili uyku uygulamamasının, elektrikli aydınlatmanın modern kullanımından kaynaklandığını öne sürüyor. [16] Bu temel ritim üzerine bindirilen, öğleden sonra erken saatlerde ikincil bir hafif uykudur.
Beyin, gece uyanıklık döneminde yüksek seviyelerde hipofiz hormonu prolaktin sergiler ve bu, birçok insanın onunla ilişkilendirdiği barış hissine katkıda bulunabilir. [17]
Uyanma olmadan konsolide uykunun, yetişkinlerin uyuması için normal ve doğru yol olduğu şeklindeki modern varsayım, insanları bakım uykusuzlukları veya diğer uyku bozukluklarından korktukları için doktorlarına danışmaya yönlendirebilir. [10] Ekirch'in hipotezi doğruysa, endişeleri, uykularının tarihsel olarak doğal uyku düzenlerine uyduğuna dair güvence vererek en iyi şekilde ele alınabilir. [18]
Ekirch, ortaçağ İngiltere'sinde gece uykusunun iki dönemine "ilk uyku" (bazen "ölü uyku") ve "ikinci uyku" (veya "sabah uykusu") denildiğini bulmuştur. Birinci ve ikinci uykunun aynı zamanda Roman dillerinde ve Nijerya'nın Tiv dilindeki terimler olduğunu buldu. Fransızcada ortak terim şuydu: prömiyer sommeil veya premier somme italyanca, primo sonno Latince, ilk uyku veya cariye nocte. [12] : 301–302 Aradaki uyanıklık dönemi için İngilizce'de şu gibi tefsirler dışında ortak bir kelime bulamadı. ilk uyanma veya insan ilk uykusundan uyandığında ve genel izlemek uyanık olmanın eski anlamında. Eski Fransızca'da eşdeğer bir genel terim dorveille, Fransızca kelimelerin bir portmantosu yurt (uyumak) ve peçe (uyanık olmak).
Modern sanayileşmiş toplumların üyeleri, daha geç akşam saatleri elektrik aydınlatmasıyla kolaylaştırıldığı için, çoğunlukla kesintili uyku alıştırması yapmadıkları için, Ekirch, literatürde buna referansları yanlış yorumlamış ve yanlış tercüme etmiş olabileceklerini öne sürüyor. Terimin ortak modern yorumları ilk uyku "güzellik uykusu" ve "erken uyku"dur. İlk uykuya bir referans macera on yedinci yüzyılda "ilk uyku" olarak tercüme edildi, ancak Ekirch'in hipotezi doğruysa, yirminci yüzyılda evrensel olarak yanlış çevrildi. [12] : 303
Thomas Wehr'in 1992'de yaptığı "Kısa fotoperiyotlarda, insan uykusu bifaziktir" adlı çalışmasında yedi sağlıklı erkeği bir ay boyunca günde on dört saat karanlıkta bir odaya kapatmıştı. İlk başta katılımcılar, muhtemelen uyku borçlarını telafi ederek yaklaşık on bir saat uyudular. Bundan sonra denekler, endüstri öncesi zamanlarda insanların yaptığı iddia edildiği gibi daha fazla uyumaya başladı. Yaklaşık dört saat uyurlar, iki ila üç saat uyanırlar, sonra dört saat daha yatağa dönerler. Ayrıca uykuya dalmaları yaklaşık iki saat sürdü. [9]
Krizlerde ve diğer aşırı koşullarda, insanlar günde önerilen sekiz saatlik uykuya ulaşamayabilirler. Bu gibi durumlarda sistematik uyuklama gerekli görülebilir.
Claudio Stampi, uzun mesafeli solo tekne yarışlarına olan ilgisinin bir sonucu olarak, aşırı uyku yoksunluğunun kaçınılmaz olduğu durumlarda en iyi performansı sağlamanın bir yolu olarak kısa uykuların sistematik zamanlamasını inceledi, ancak ultra kısa kestirmeyi bir yaşam tarzı. [19] Scientific American Sınırları (PBS), Stampi'nin genç bir adamın günde toplam üç saat kestirdiği 49 günlük deneyini bildirdi. İddiaya göre, uykunun tüm aşamalarının dahil olduğunu gösteriyor. [20] Stampi araştırmasını kitabında yazmıştır. Neden Şekerleme Yapıyoruz: Çok Fazlı ve Ultra Kısa Uykunun Evrimi, Kronobiyolojisi ve İşlevleri (1992). [21] 1989'da dergide bir saha araştırmasının sonuçlarını yayınladı. İş ve Stres Stresi, sürekli çalışma koşulları altında "çok fazlı uyku stratejilerinin uzun süreli sürdürülebilir performansı iyileştirdiği" sonucuna varıyor. [22] Buna ek olarak, diğer uzun mesafeli yalnız denizciler, açık denizlerde uyanma süresini en üst düzeye çıkarmak için tekniklerini belgelemişlerdir. Bir hesap, yalnız bir denizcinin uykusunu günde 6 ila 7 şekerlemeye ayırma sürecini belgeliyor. Uykular eşit olarak yerleştirilmeyecek, bunun yerine gece saatlerinde daha yoğun bir şekilde meydana gelecekti. [23]
ABD askeri
ABD ordusu yorgunluğa karşı önlemleri inceledi. Bir Hava Kuvvetleri raporu şöyle diyor:
Her bir şekerleme, en az 45 dakikalık sürekli uyku sağlayacak kadar uzun olmalıdır, ancak daha uzun şekerlemeler (2 saat) daha iyidir. Genel olarak, her bir uyku ne kadar kısa olursa, uykular o kadar sık olmalıdır (hedef günlük toplam 8 saatlik uyku elde etmektir). [24]
Kanada Deniz pilotları Düzenle
Benzer şekilde, Kanada Deniz Piyadeleri pilotları da eğitmenlerinin el kitabında şunları bildirmektedir:
Uykunun sürekli olarak sağlanamadığı aşırı durumlarda, kestirme üzerine yapılan araştırmalar, gün boyunca düzenli aralıklarla 10 ila 20 dakikalık şekerlemelerin uyku yoksunluğunun bir kısmını hafifletmeye ve böylece devam ettirmeye yardımcı olabileceğini göstermektedir. Birkaç gün boyunca performans. Bununla birlikte araştırmacılar, normal uykunun geçici olarak yerini almak için ultra kısa uyku (kısa şekerlemeler) kullanılarak elde edilen performans düzeylerinin, tamamen dinlendiğinde elde edilenin her zaman çok altında olduğuna dikkat çekiyor. [25]
NASA Düzenle
NASA, Ulusal Uzay Biyomedikal Araştırma Enstitüsü ile işbirliği içinde, uyuklama araştırmalarını finanse etti. NASA'nın astronotların uzaydayken günde sekiz saat uyuduğuna dair tavsiyelerine rağmen, genellikle sekiz saat arayla uyumakta zorluk çekiyorlar, bu nedenle ajansın şekerlemelerin optimal uzunluğunu, zamanlamasını ve etkisini bilmesi gerekiyor. Pennsylvania Üniversitesi Tıp Fakültesi'nden Profesör David Dinges, yaklaşık dört ila sekiz saat arasında değişen, kestirmeden veya günlük 2,5'e kadar kestirmeden çeşitli miktarlarda "sabit uyku"yu birleştiren uyku programları üzerine bir laboratuvar ortamında araştırmalara öncülük etti. saat. Daha uzun şekerlemelerin daha iyi olduğu ve bazı bilişsel işlevlerin diğerlerine göre şekerlemeden daha fazla yararlandığı bulundu. Uyanıklık ve temel uyanıklık en az fayda sağlarken, işleyen hafıza büyük fayda sağladı. Bireysel deneklerin biyolojik gündüz kestirmeleri iyi çalıştı, ancak gece kestirmeleri, bir saate kadar süren çok daha büyük uyku ataleti izledi. [26]
İtalyan Hava Kuvvetleri Düzenle
İtalyan Hava Kuvvetleri (Aeronautica Militare Italiana) da pilotları için deneyler yaptı. Gece vardiyalarını ve tüm gün boyunca görev sürelerinin parçalanmasını içeren programlarda, bir tür çok fazlı uyku programı üzerinde çalışıldı. Denekler iki saat aktivite ve ardından dört saat dinlenme (uykuya izin verilir) yapacaktı, bu 24 saatlik gün boyunca dört kez tekrarlandı. Denekler, lineer olarak artan sürede yalnızca son üç dinlenme periyodu sırasında bir uyku programı benimsediler. AMI, "her zamanki 7-8 saatlik monofazik gece uykusuna kıyasla toplam uyku süresinin önemli ölçüde azaldığı" ve "EEG mikro uykularının sanal yokluğunun gösterdiği gibi iyi uyanıklık seviyelerini koruduğu" bulgularını yayınladı. EEG mikro uykuları, kişi uyanık görünürken beyinde ölçülebilir ve genellikle fark edilmeyen uyku patlamalarıdır. Kötü uyuyan gece uyuyanlar, uyanık oldukları saatlerde yoğun bir şekilde mikro uyku bombardımanına tutulabilir, bu da odak ve dikkati sınırlayabilir. [27]
Her gün daha fazla uyanık kalmak için alternatif uyku programları deneyen aktif bir topluluk var, ancak bunun etkinliği tartışmalı. [28]
Araştırmacı Piotr Woźniak, kısa şekerlemeler yoluyla toplam uyku süresinin ciddi şekilde azaltılmasının arkasındaki teorinin sağlam olmadığını ve "çoklu şekerleme" sistemine uyum sağlamayı mümkün kılacak bir beyin kontrol mekanizmasının olmadığını savunuyor. Woźniak, polifazik uyuyanların toplam uyku süresini sınırlama, uyku döngüsünün çeşitli aşamalarında harcanan süreyi kısıtlama ve sirkadiyen ritimlerini bozma girişimlerinin sonunda diğerleriyle aynı olumsuz etkilere maruz kalmalarına neden olacağından endişe duyuyor. uyku yoksunluğu veya sirkadiyen ritim uyku bozukluğu biçimleri. Woźniak, çok fazlı uyuyanların bloglarını taradığını ve sadece uyanık kalmak için tekrar tekrar "ilgi çekici bir aktivite" seçmek zorunda olduklarını ve çok fazlı uykunun kişinin öğrenme yeteneğini veya yaratıcılığını geliştirmediğini bulduğunu iddia ediyor. [29]
Birçok iddia var [ kaynak belirtilmeli ] çok fazlı uykunun bilim adamları ve Leonardo da Vinci, Napoleon ve Nikola Tesla gibi önde gelen kişiler tarafından kullanıldığını, ancak bunları doğrulayan güvenilir kaynaklar varsa da çok az olduğunu söylüyor. Bir birinci şahıs hesabı, altı saatte bir 30 dakikalık şekerlemelerden oluşan bir rejim tanımlayan Buckminster Fuller'dan geliyor. Fuller'ın şekerleme programı hakkında kısa makale Zaman 1943'te "aralıklı uyku" olarak adlandırılan program, bunu iki yıl sürdürdüğünü söylüyor ve "programı diğer erkekler gibi uyumak için ısrar eden iş arkadaşlarının programıyla çeliştiği için bırakmak zorunda kaldı. " [30]
Farklı Kültürlerde Uyku
Popüler batı uygulamasının aksine, uyumanın "normal" bir yolu yoktur. Sadece kültürel olarak kabul edilmiş uygulamalar vardır.
Uyku, NREM (Hızlı Olmayan Göz Hareketi) uykusunun dört evresinden ve bir gece uykusunun yaklaşık yüzde 25'ini oluşturan REM uykusunun bir evresinden oluşur. Bu aşamalar vücudu düzenler ve onarır. İnsanlar, vücutlarının tüm bu aşamalardan geçmesine izin vermedikçe, uykunun tüm sağlık yararlarını deneyimleyemezler.
Çevre ve koşullar, uyku davranışlarının gelişiminde kilit rol oynar ve nesiller boyunca devam edebilir. Bir kişinin uykunun bu aşamalarından geçmesi yaklaşık 90 dakika sürebilir.
Orta Çağ ve Bifazik Uyku
Sanayi Devrimi'nden önce uyku, bifazik döngülerde yaygın olarak uygulanıyordu. Güneş batarken insanlar daha erken uykuya daldı. Ev işleri yapmak, dua etmek veya diğer basit aktiviteler için gecenin bir yarısında birkaç saatliğine uyandılar.
Diğer Eski Uyku Alışkanlıkları
Eski Mısırlılar geceleri serinlemek için battaniyelerini yatmadan önce suya batırırlardı. Teoride, buharlaşan suyun altında uyumak geceleri insanı serin tutar.
Tarihçiler, genellikle "vikingler" olarak bilinen insanların evlerinin ve mobilyalarının yapısından, uyku alanlarının çok sınırlı olduğu sonucuna varır. İnsanların hayvan kürkleri arasında oturarak veya uzanarak ahşap banklarda uyudukları teoridir.
Rahat edebildiğiniz ve hafifçe arkanıza yaslanabildiğiniz sürece dik uyumak herhangi bir sağlık sorunu oluşturmaz.
Inemuri
Japon işyerindeki şekerlemeler, diğer toplumlarda olduğundan farklı bir anlam taşır. Japonya'da insanlar masalarında ve toplantılarda dimdik otururken, derin bir uykuda bulunabilirler. Bu davranışa âinemuriâ adı verilir.
Bu uygulama, 70'ler ve 80'ler boyunca Japonya'daki ekonomik patlama sırasında geliştirildi. Bu süre zarfında Japonya, endüstriyel ve ekonomik büyümede keskin bir artış yaşadı. İnsanlar daha uzun saatler çalıştı ve daha meşguldü.
İşçiler çok meşgul oldukları için yeterince dinlenemediler. Bugün Japonya'da toplum içinde veya işte uyuyakalmak, o kadar çok çalıştığınızı gösteriyor ki gözlerinizi açık tutamıyorsunuz. Bu tür bir uyku, ancak her an uyanabilecekmiş gibi dik bir duruşu korursanız kabul edilebilir.
Bu tutum öncelikle işyeri ortamlarına yoğunlaşmıştır ve bildirildiğine göre kadınların erkeklerden daha az inemuri uyguladıkları bildirilmektedir.
Japonya'da yapılan bir araştırmaya göre, en az uyuyan ikinci grup lise öğrencileri. Daha az uyuyan tek grup 40-49 yaşındaki kadınlar, büyük ihtimalle lise çağındaki anneler.
Öğle uykusu
Geleneksel öğle uykuları binlerce yıl öncesine tarihlenebilir ve İspanyol imparatorluğunun geniş etkisi nedeniyle İspanyolca konuşulan ülkelerde yaygın olarak uygulanmaktadır.
Siestalar çoğunlukla sıcak iklimlerde yapılır, bu da çiftçilerin ve emekçilerin günün ortasındaki en sıcak saatlerden kaçınmasını sağlar.
Brezilya'nın bir köyü olan Córrego do Meio'da yapılan bir araştırmada, erkeklerin yüzde 36'sı ve kadın yetişkinlerin yüzde 21'i haftanın her günü kestirdi.
Çıplaklık ve Uyku
İngiltere'de ankete katılanların üçte biri çoğu gece çıplak uyuduğunu bildirdi. Amerikalıların yaklaşık yüzde sekizi aynı şeyi yaptığını bildiriyor.
Uyku Zihniyeti
Tarih ve kültürün gösterdiği gibi, uyumanın normal bir yolu yoktur. İnsanların 226'128'lik değişime ihtiyacı var ve uyku programları da öyle. Çoğu yetişkin yedi ila sekiz saat kaliteli uykuya ihtiyaç duyar. Ancak bunun nasıl başarıldığı, sınırlar arasında ve zamanla değişir.
Bir Zamanlar Ortak Uyuma Uygulaması
Çocuklarını yatağa yatıran bir anne, 19. yüzyıl. Getty aracılığıyla Evrensel Tarih Arşivi/UIG
Başlangıçta bir yaprak yığını ve bir mağara zemini vardı. Uyku, gece seslerinden oluşan bir orkestra tarafından deliniyordu: mırıltı, horlama, osuruk, hışırtı ve uykuda bir araya toplanmış birçok bedenin ağır nefesi. Eşit parça sıcaklık ve koku yaydılar. Ama birlikte başka bir geceyi güven içinde geçirdiler. Ve iyiydi.
Uyku, binlerce yıldır ortak bir aktivite olmuştur. Merkezi ısıtma ve alarm sistemlerinden önceki günlerde yatak arkadaşı bir zorunluluktu. Bütün aileler tek bir şilte (artı misafirler) üzerinde toplanırdı, hizmetçiler genellikle metreslerinin yanında yatardı ve seyahat ederken yabancılar sıklıkla bir yatağı paylaşırdı.
İnsanlar her zaman uyuyacak bir yere ihtiyaç duymuş olsa da, yatakların kendileri nispeten yeni bir kavramdır. Yataklar, şaşırtıcı derecede uzun bir süre boyunca yüceltilmiş yaprak yığınları olarak kaldı. Tekerlek icat edildi, hayvanlar evcilleştirildi, toplumlar kuruldu ve yine de çoğu insan için yatak, soğuk, sert zemin ile aralarındaki en temel ayrımı sağlayan yetersiz bir bez parçasıydı. Ortaçağ Avrupa'sının büyük evlerinde, hane halkının çoğu geceyi battaniye veya pelerin üzerinde geçirmek için büyük salonda toplanırdı. Şanslıysalar, kelimenin tam anlamıyla bir çuvala doldurdukları ve yatak olarak kullandıkları samana çarparlardı.
15. yüzyıla gelindiğinde, varlıklı evlerdeki yataklar modern biçimlerini almaya başlıyordu. Ahşap çerçeveleri ve yastıklar, çarşaflar, battaniyeler ve hatta bir şilte gibi diğer uyku donanımları vardı. Tarihçi Lucy Worsley'nin kitabında belirttiği gibi Duvarlar Konuşabilseydi16. yüzyıldan kalma büyük bir İngiliz yatağında tek başına uyumak oldukça yalnız bir deneyim olurdu. Zenginler yatak zevkini kazanmışlardı ve onları büyük, yüksek, gölgelikli ve perdeli olarak inşa ettiler. Aslında, yatak genellikle evdeki en pahalı eşyaydı, bu yüzden çok azı ama en zenginlerin birden fazlasını karşılayabiliyordu. Bu, tüm ailelerin bazen bir yatağı ve örtüleri paylaştığı anlamına geliyordu. İnsanlar bundan rahatsız olmadılar, özellikle de ortak yatağın ailelere bir araya gelip bağ kurmak için ender bir yer sunduğu yoksul hanelerde değil.
16. yüzyıldan kalma bir Fransız soylu kadın olan Diane de Poitiers, Ch'226teau de Chenonceau'daki yatak odasında, saçlarını süslemiş Wellcome Images, London/CC BY 4.0
Ortak uyku çekirdek aile ile sınırlı değildi. Hanımlar bazen onları evin erkek üyelerinin istenmeyen davranışlarından korumak için yataklarını kadın hizmetçilerle paylaşırdı. Birçok hizmetçi efendisinin yatağının ayakucunda uyur (o yatakta hangi yatma vakti olursa olsun).
Ama birinin yanında uyurken dinlenmesi gerekiyorsa, çizgiler çizilmeli ve kurallara uyulmalıydı. Geniş aileler, her üyeye yaş ve cinsiyete göre noktalar atadı. İngilizler buna “domuza” dedi. Kitabında, Günün Kapanışında, tarihçi A. Roger Ekirch, 19. yüzyıl İrlandalı bir ailenin, yatağın bir tarafında anne ve kız kardeşlerle, diğer tarafta baba ve erkek kardeşlerle, ardından tuhaf bir misafir veya seyyar satıcıyla doğum sırasına göre nasıl uyuduğunu anlatır.
Yolda yabancıların ve yol arkadaşlarının aynı yatağı paylaşmaları alışılmadık bir durum değildi. Görgü kuralları, bir yatağı yabancılarla paylaşırken göreceli huzuru sağlamak için, bir yatak arkadaşının hareketsiz yatması, battaniyelere sarılmaması ve genellikle kişinin kendi kendine kalması gerektiğini belirtir. Ama bu her zaman işe yaramadı. 1776'da Benjamin Franklin ve John Adams, New Jersey'deki bir handa aynı yatağı paylaşarak bir gece geçirdiler.
Açıkçası, endüstri öncesi Amerika ve Avrupa'da mahremiyet yetersizdi. Çoğu insan her şeyi başkalarının bakışları altında yaptı. Aile üyelerinin, hizmetçilerinin ve çiftlik hayvanlarının huzurunda uyudular, yediler ve kişisel işleriyle ilgilendiler.
Johann Georg Meyer von Bremen'in 1851 tarihli tablosu Uyuyan Kız kardeşler. Kamu malı
Özel anlar nerede ve ne zaman olursa olsun yakalanırdı. Ve bu genellikle yatakta olur. Hizmetçilerin ve komşuların meraklı gözlerinden uzakta, kardeşler birbirlerinin kulaklarına sırlar fısıldar, karı kocalar samimi bir sohbete girişirdi. Yatak, çiftler arasında bir tür tarafsız bölge görevi görüyordu. Ekirch, buranın kadınların ataerkil hane içinde nadir görülen özerklik anları bulduğu bir yer olduğunu yazıyor. “Cinsel sınırlar yeniden çizildi. Karanlıkta yatakta yatmak, kadınları diğer saatlere uygun olmayan endişelerini ifade etmeye teşvik etti.
Yatak paylaşmanın başka avantajları da vardı. Sosyal normları aşmak için bir fırsattı. Aynı yatağı paylaşan erkek hizmetçiler bazen cinsel ilişkiye giriyorlardı ve erkek ve kadın hizmetçilerin yatak arkadaşı olduklarında gayrimeşru bebeklerin gebe kalması alışılmadık bir durum değildi. Hanımlar ve hizmetçileri arasındaki hiyerarşik ilişki, bir yatağı paylaştıklarında yumuşadı ve gevşedi.
Peki ortak uykuya nihayet kim son verdi? Victorialılar.
Viktorya dönemi evi, odalarla doluydu ve hizmetkarların ve efendilerin krallığına bölünmüştü. Bu, son iki yüzyılda yavaş yavaş gerçekleşen mahremiyete doğru bir kaymaya işaret ediyordu. Her aile üyesine ayrı yatak odaları tahsis edildi ve ortak uykunun uygunsuz ve düpedüz ahlaksız olduğu fikri yavaş yavaş yerleşti ve alt sınıflara doğru damladı.
Farklı yatak tiplerinden bir örnek, 1898. İnternet Arşivi/Public Domain
Bu ayrı küreler evlilik alanına kadar genişledi. Çiftlerin artık sadece kendi odaları değil, aynı zamanda kendi yatakları da vardı. Bu, Victorialıların imrendiği bir nezaket görünümünü sundu. Bununla birlikte, yataklarının moda olmasının daha da büyük bir nedeni vardı: hastalık.
19. yüzyılın ortalarında, halk sağlığı konusunda birçok endişe vardı. Kirli su ve havanın yaşadığı yerde hastalıkların kendiliğinden ortaya çıktığı ve en büyük suçlunun uyuyan bir vücut olduğu düşünülüyordu.
Bayan Elizabeth F. Holt, 1892'de yayınlanan temizlik rehberinde okuyucuları 'vücudu yatak örtüsünün altında saran havanın aşırı derecede kirli olduğu, deri gözeneklerinden sızan zehirli maddelerle dolu olduğu konusunda uyardı.& #8221 Başka sağlık sorunları da vardı. 1880'de yazan bir Dr. B. W. Richardson, yaşlılar çocuklardan "hayati sıcaklığı" emdiği için çocukların bir yetişkinle aynı yatağı paylaşmamalarını tavsiye etti. Ayrıca hiç kimse sabah nefesi “ağır” ve “geçilmez” ile uğraşmak istemez.
Bir yatakta oturan, uyku kıyafetleri giymiş bir aile. Kongre Kütüphanesi/ LC-USZ62-101069
Ayrı yatakların başka faydaları da vardı. 19. yüzyılın sonları, “yeni kadının” gelişine tanık oldu. Artık kocasına boyun eğmek istemiyordu ve evliliğinde aktif olarak yeni bir özerklik düzeyi talep etti. Bu değişim, cinsel sınırların bir kez daha yeniden çizildiği orta sınıf yatak odasında sergilendi. Eski, sefahatli evlilik yatağında, eşler her zaman kocalarına açıktı. Ayrı yataklar, çift arasında bir denge oluşturdu. “Birlikte ve Ayrı: İkiz Yataklar, Ev Hijyeni ve Modern Evlilik, 1890-1945" başlıklı bir makalenin yazarı Hilary Hinds, “ikiz yataklar görsel olarak birbirine eşittir ve aynı miktarda yer kaplar,” diyor.& #8221 Bir yatak ile diğeri arasında bir tür duraklama var. Birinden diğerine geçmek için bir tür bilinçli müzakere ya da en azından bilinçli bir karar olmalı.
1919 kitabında gösterilen ikiz yatak Ev ve Model İç Mekanları için Renk Şemaları. İnternet Arşivi/Kamusal Alan
İkiz evlilik yatakları iyi çalıştı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, çalışan kadınlar eve döndü ve aile birlikteliğine daha fazla vurgu yapıldı. “Çiftleri en yakın ve en samimi olmaları gereken noktada bir şekilde bölerek ikiz yataklara karşı bir dönüş başladı”, diyor Hinds. Well into the 1960s, Sears and other large department stores in both America and England, advertised twin beds for middle class married couples. It wasn’t until the early 1970s that a consensus was reached: “Twin beds were old-fashioned and unhealthy and prudish,” Hinds says. “No self-respecting couple would willingly embrace twin beds from now on.”
Recent research out of Ryerson University in Toronto supports Dr. Richardson’s assertion that couples sleep better when they sleep apart. In Canada, it’s estimated that as many as 30 to 40 percent of couples are embracing the idea. But the stigma of the twin bed remains strong. “I don’t think there is going to be any revival in twin beds any time soon,” offers Hinds. So communal sleeping lives on, but only for couples. Everyone else is fated to sleep alone.
Sleeping In: A Short History on Sleep before the Industrial Revolution
In what could be considered a very bad idea, Robert Louis Stevenson trekked through Cevennes, France, among mountains and lower highlands, despite his youthful bad health, aboard a donkey named Modestine. It was the autumn of 1878 and he was many years, half a decade in fact, from the fame of his greatest literary success: Treasure Island. What did lend itself to a towering reputation was his embarking on the traditional grand tour of Victorian gentlemen, which explained his presence on top of a mountain range in the South of France, and it was no mean feat when he breached one of the highest ranges to make camp at a small clearing. After dining on chocolate, brandy, other delicacies that befit his social status, the budding writer made to kip in the sleep cap he carried with him under the day’s dying sun. But instead of embarking onto unforeseen travels in his dreams, his sleep was interrupted shortly after midnight.
Önerilen Kaynaklar
Boil, Bubble, Toil, and Trouble: The Salem Witch Trials
The Great Irish Potato Famine
The History of Christmas
Waking to smoke a cigarette and enjoy the blissful silence of the bewitching hour, it was only after his wakeful contemplation that young Stevenson was able to return to his sleep. But not only did he forget about his sleep break, he also later recorded in his travel journey that “unknown to those who dwell in houses, when a wakeful influence goes abroad over the sleeping hemisphere, and all the outdoor world are on their feet.” Naming it his “perfect hour,” Stevenson continued that he felt delighted to be free from the “Bastille of civilization” and that his world had begun “afresh.” [1] What may have seemed like a simple sleep break did not appear to Stevenson that way, and he continued to ruminate on it’s origin and significance.
For Stevenson, the only difference in his sleeping pattern was that he was outdoors rather than in the confines of the city and it caused him to wonder at the effect of the natural world on humanity. Was there some “thrill of mother earth below our resting bodies,” he wondered. “Even shepherds and country folk who are the deepest read in these arcana have not a guess as to the means or purpose of this nightly resurrections. Toward two in the morning they declare the thing takes place and neither know or inquire further.” These new thoughts left him puzzled.
But unbeknownst to him, Stevenson had come upon the type of sleep that was commonplace among humanity prior to the modern era where a wakeful hour or more of contemplation interrupted the blissful dreams of most Western Europeans, and not just those sleeping out under the stars. In fact, it was commonplace for people to wake up and complete tasks either to smoke a cigarette, use the restrooms, or even converse with neighbors. This break between the “first sleep” and the second was time for thoughtful pondering on the earlier dreams of the night, even prayers, and were given great significance. In fact, these ruminations on early night sleep dreams lent themselves to the common superstition that dreams were somehow explanatory or predictive in and of themselves.
The sleep that we are more familiar with, which became commonplace after the rise of the Industrial Age and contains no midnight breaks for pondering, suggests that we spend less time contemplating our consciousness, and therefore are at a disadvantage to the interrupted, segmented slumber which expanded the minds of humanity prior to our race to mechanize.
Stevenson may have never known that he was making these claims, but the bare truth of the matter is this: have we lost some semblance of introspective in our attempts to get an uninterrupted night of sleep?
To examine this topic, we must take a magnifying glass to the world of sleep as it was for the early modern British society, with occasional references to elsewhere in the Western World, including Europe and the Americas. Although England makes the bulk of this inquiry, it is true that England was the standard for western society, even before the Industrial Revolution, where we begin our search for patterns. Without regard to the somewhat sparse references in scholarly articles to the sleeping habits of pre-industrial congregations, it is through the records of dreams that we are able to piece together the bedtime rituals, sleep deprivation, and differences between the sleeping practices of the different ranks of society. [2] And although this article will mainly focus on the incredible importance of sleep in everyday life, the more important, and more defined argument will be in the investigation of segmented sleep and it’s affect on early modern dreams.
The lack of proper documentation of sleep is in part due to the understanding that contemporaries of the time simply overlooked it’s need to be studied due to it’s commonplace nature in the everyday life of humans. We can, however, decipher some hints from medical journals, diaries, imaginative literature and legal depositions, who often reference sleep. And while it was often contemplated by many people of the time, for the thinkers of the age it took an easy backseat to the broader issues affecting class, religion, race, and gender of the age. It is only in the modern times that historians, scientists, scholars, and doctors have researched how individuals during the pre-industrial revolution dressed, bathed, ate, and slept, and that it has not only had a profound impact, but indeed a profound difference, in the way our sleep has changed throughout modern history. [3]
With the factories and mills exploded with excitement and industry, the imaginative literature of the age became obsessed with the idea of restful, peaceful sleep, drawing to contrast the marked difference between the life they lived during wakeful hours, and the ones lived in one’s dreams. The bed became, in poetry, prose, and drama, places of serenity, a “respite from thought,” a place that led to “happier regions.” [4] Not only did it provide a respite from working life, it also allowed for a break in the rigid social norms of the time, when rank, finance, and privilege reined in the British class system all these could be escaped in sleep, and it was long thought during the time that those who escaped it more fully with slumber were those of the peasants, who had “simple minds” and therefore eased more fully into the peaceful realms of sleep than those of a higher position. [5]
But lying in these discoveries of the time’s idea of sleep lies the questions that define the age: did all social classes, despite theories of the time, enjoy the same kind of sleep? How did the nature of the life of the lower class affect their sleep, and therefore affect their station? And finally, was there a secret to what sleep provided people, other than the much deserved, much needed rest, of the body, and reprieve from everyday life?
Prior to the nineteenth century, little is known about the sleeping habits of the people not the time at which they went to bed, nor the hour when they rose the next morning, or how their sleep varied throughout the night from one night to the next. It is only the understanding of light, and the expensiveness of candles, that it is assumed that many fled to their beds soon after sunset every night, and arose with the sun every morning. Because wealthier families had more opportunity to candles, their nighttime activities could vary greatly from most households of the time, who, at the appearance of darkness, stopped work and socialization. [6]
Physicians of the time followed the opinion of the Aristotelian belief that sleep originated in the abdomen as part of a digestive process called “concoction,” and therefore wrote of sleep as a credit to physical vitality, lively spirits and increased longevity for it’s role in the proces. In fact, “Bed as medicine” was a popular Italian proverb of the time, and contemporary thought was that retiring early would invoke the best benefits of sleep. [7,8]
At the same time however, contemporaries were known to look ill favorably on excess, saying it was cause for unnecessary sluggishness, that for the Puritanical Americans of the time, railed against as a mortal sin. [9] So what, in the end, predicated the perfect amount of sleep? Common among writers throughout the Continent urged a standard 6 to 8 hours of rest per night, unless under certain circumstances such as ill health, with some issuing seasonal adjustments to account for the longer summer daylight hours, and the short winter days. [10]
Cropping up in the popular literature of the age from Shakespeare’s Macbeth and Henry V we see the preoccupation with rest of seven or eight hours rather than twelve, and the smaller numbers were what drew such fascination. Dreams however, became just one side study of sleep, for conditions such as narcolepsy and sleepwalking permeated newspapers as well as literary works. Such colloquialisms such as the Scottish saying “ye sleep like a dog in a mill, which indicated light and anxious sleep, or the Welsh aphorism “Men thrive by sleep, not long but deep”, referencing it is the continuity rather than the length that measure good sleep, became common phrases, even medical advice, for the community at large. [11]
Latest Society Articles
The Ultimate History (and Future) of Shaving
History of the Airplane
History of Dogs: The Journey of Man’s Best Friend
With the rising importance placed on sleep, the contraptions that humans used to sleep evolved as well, mainly bedroom furniture. English beds moved from straw pallets made directly on the floor to wooden frames outfitted with pillows, sheets, blankets, and “flock mattresses” which were typically filled with rags and stray pieces of wool. More affluent homes began the trend of decorative headboards, feather mattresses, and heavy curtains surrounding the bed to block out drafts or light that could disturb sleep throughout the night. Not only were better beds becoming things of social entitlement, but also greater comfort and better sleep. This rise in significance led to the trend that newlyweds purchase, or be gifted, a new bed as one of their first married possessions, and it was one of the first items to be read off in a will. In somewhat jest Carole Shammas has said that the early modern era could be renamed: “The Age of the Bed”, for it’s importance, and transformative power, on society. [12]
Once bedtime became a thing of sacredness, households became painstakingly compulsive toward anxieties that could potentially interrupt their slumber. Many thought threats to their body and soul lurked throughout the night over their defenseless bodies, or that darkness was indeed the shadow of Death come to take souls to the grave through the night. [13] Other thoughts that worried the sleeping were those of thieves breaking in to steal household possessions they barred doors, locked shutters,and carried swords or firearms to bed with them to allay the common fears of the time. [14] Fleas and bedbugs were also feared as sleep interruptions, as well as drafts caused by open windows or too much moonlight, and nightcaps were worn to shield against the cold air.
Other traditions that unfolded throughout the nighttime fears were prayers said by the man of the household to calm nerves, the use of a candle as a “night light,” the washing of hair, bodies, and teeth prior to sleep, the use of medicine such as brandy or laudanum to aid sleeping or calm anxiety, and the discouragement of late night suppers so that digestion did not interrupt slumber.
While we may think of pre-modern slumber as significantly more peaceful than our own, due to their less complicated world, in fact the 17th century sleep was much more likely to be interrupted and therefore contain restlessness, troubles, and fear. [15] And more than that, the medical maladies of the time were far more severe on everyday life everything from angina, gastric ulcers, rheumatoid arthritis, influenza, asthma, and tuberculosis (known during the time as consumption) caused pain and sensitivity throughout the night with little to no relief. The poor experienced even worse conditions, usually being susceptible to freezing temperatures, insects, and annoying noises. Often the urban populations slept in the streets, devoid of fireplaces or proper homes, on top of or beneath wooden platforms, haystacks, stables, barns, or where applicable, in caves. [16] Ordinary men and women of the population suffered from sleep deprivations, sleep debts, and ultimately chronic deprivation, that could attest to loss of motivation and physical well being among the masses, complicating everything from the common mood to social friction.
Until the end of the early modern era, Western Europe experienced two major intervals of sleep, separated by the hour of wakefulness Stevenson discovered on his adventure into the French countryside. The first sleep was often referred to as the “first sleep,” the “first nap” or “dead sleep.” [17] These terms were not only in English, but common in French, Italian, and Latin as well. And while Stevenson’s “nightly resurrection” has no common name, the term “watch” was coined by the Oxford English Dictionary to mean the “disinclination or incapacity for sleep.” The second of the sleep intervals was known as the “second” or the “morning sleep,” and both phases have been documented as lasting equal amounts of time, and for those falling asleep near sunset, it was common to experience the “watch” toward midnight and falling back asleep thereafter. So common was this sleep break that contemporaries felt little need to analyze it, and great writers of the time, including George Wither and John Locke, commented on it as a common feature of life, and despite minor disturbances throughout the night, the pattern of waking throughout the night was a customary division of night. [18]
In fact, many different parts of early modern society were aided by the break in sleep, or at least the result of it. Petty crime, theft, and burglary had opportunity if one or more hours of the night could be spent busy, many the echelons of high society extended their social hours to include the “watch,” and indeed it was suggested that fertility among laborers was increased due to the midnight wakefulness men who came home physically exhausted were more likely to have enjoyment, and successful intercourse, if there was a rest period after the day’s troubles.
The effects of dreams on early modern society, which were pondered and pursued during the nighttime interval, were seen as informative of prospects as well as time’s past. While some visions were believed to be a reflection of nothing more than a sour stomach, other dreams carried divine prophecies and foreshadowed what was yet to come. In fact, there was a surging sale of dream books, entire compendiums, fortune teller books, devoted to translating different types of visions, that The Weekly Register in 1732 noted that “the English Nation has ever been famous for Dreaming.” [19] Ever a separation in the classes, dreaming among the poorer communities as see by playwrights and poets to soothe oppression and weariness, as well as provide the principal relief of drawing the poor out of their realities and into the independence of their souls and a daily escape from suffering, and in fact, in the Middle Ages, the Catholic Church believed doctrine that only monarchs and men of the church experienced dreams that were truly meaningful. However much dreams were part of pre-modern Western societies, the strength of their staying power has not endured as well as non-Western cultures, but were still important among British communities.
While it is an interesting note to view the pattern of broken sleep in context to the deeply religious nature of the early Christian and pre-Industrialized Europe—St. Benedict required his monks to rise after midnight and recite psalms, which spread throughout Germanic monasteries, and it was a common practice among Catholics in the High Middles Ages to pray in the quiet hours of the morning—the Christian teachings, and therefore Church as whole, was not responsible for the actual occurrence, just the time spent while awake. Indeed, historical writers such as Plutarch, Virgil, and Homer, as well as non-Western cultures that practiced beliefs other than Christianity, exhibited similarly segmented patterns of sleep. [20]
Therefore the very basis of the puzzle remains the curious anomaly, and genuine mystery of segmented sleep prior to the Industrial Revolution is juxtaposed with today’s consistent sleep patterns, and it’s cause seems not to be rooted in Middle Age writings. True, many wild animals still exhibit the midnight wakefulness, giving us reason to believe that in humanity’s natural state our natural pattern of slumber includes this nightly watch, and has very little to do with sleeping outdoors.
One such explanation for the change in modern human’s sleeping patterns is the invention of modern lighting, and it’s psychological impacts on sleep. “Every time we turn a light,” says chronobiologist Charles A. Czeisler, “we are inadvertently taking a drug that affects how we sleep” with changes directly to the brain as one of the apparent consequences of light exposure. But scientists hardly believe that light is the only factor sleeping conditions, boredom, forced rest, darkness, financial class, and many other such factors of the modern world are undoubtedly also parts of the equation.
Today we live in a world that is characterized by it’s never-ending nature non-stop lights to follow our all-night television and radios, non-stop action with twenty-four hour gas stations and supermarkets, and non-stop entertainments that has become the primary time of employment for many growing sectors of Western work forces. Edison’s invention of mechanical light, and his theory that “put[ting] an undeveloped human being into an environment where there is artificial light and he will improve,” has carried past our sunsets and our sunrises and has increased the pace of our modern lives. In the United States alone, around 30 percent of adults average 6 hours or fewer hours of sleep at night, and many consider sleep itself to be a waste of time. [21]
The one takeaway, and remarkable implication, of the segmented sleep of our historical communities is that our modern, non segmented sleep and all of its destructiveness has been a modern invention of the last 200 hundred years, rather than scientific or cultural phenomenon of our ancestors.
The ordeal trials were a test of innocence or guilt by inflicting severe pain on the accused. If the accused survived the pain, they were innocent, if they didn’t, they were guilty.
There were basically three types of ordeal trials. One was cold water, where the accused was tied up and thrown into the water. In this case, floating was a sign of guilt, and sinking to the bottom meant you’re innocent. The second one was hot water where a boiling stone was put on the accused’s body.
If the wounds healed within three days, it meant you’re innocent, if they didn’t it meant you’re guilty. The last one was the hot iron, where the accused had to hold a hot iron without burning in order to prove their innocence.
Crazy Potions and Nasty Nostrums: Six Bizarre Medieval Medicines
If you think, as some do today, that many drugs used as medicines are potentially deadly, consider what people living in medieval times were prescribed as curative agents—from ground up corpses to toxic mercury to crocodile dung. The annals of medieval medical history are full of substances that make us cringe. Yet people believed in these cure-alls and willingly took them when prescribed by a doctor of the Middle Ages.
While we may laugh or shudder at these strange potions and treatments, we should also keep in mind that many if not most medicines of the time also called for beneficial herbs and spices, which contained essential phytonutrients, vitamins and minerals that no doubt aided a body’s ability to heal. Modern medicine no longer prescribes powdered corpses, but it makes use of human body parts, although these days it’s organ transplants and blood transfusions.
Corpse Medicine
Using human cadavers as medicine dates back to antiquity. Egyptians, for instance, created mummies from the dead and used powdered mummies as medicines. Romans drank the blood and ate the organs from freshly dead gladiators, as it was thought the spirit of the person would be transferred to the patient. Medieval physicians also prescribed body parts of dead people as medicines. One of the medical theories of the time was homeopathy—the idea that like cures like. A skull, dried and powdered, was used to treat headaches, apoplexy and epilepsy, for example. In later times, King Charles II of England created a tonic from powdered skull and alcohol known as the King’s Drops.
Hangmen and official executioners usually processed the bodies of executed criminals and slain enemies, grinding up the bones and skull and rendering the fat. Medieval patients rubbed rendered human fat on arthritic joints or made it into salves for gout. Apothecaries carried items such as powdered mummies, ground skull and jars of Axung Hominis—the name for the fat. Usnea, a moss that grows in graveyards (among other places), was usually added to these medicines. While it’s unlikely that consuming cadavers helped anyone, the usnea at least would have helped boost a patient’s immune system, as modern herbalists recommend it today for that reason.
Another item that makes modern folks squeamish was often used in medicine from ancient times through the medieval era and into modern times: animal dung. Medieval physicians prescribed Greek white, which meant the white coating on dried dog dung, for sore throat, tonsillitis and lung ailments. It was also applied externally to dissolve tumors. Dung from different animals had therapeutic uses for different ailments mice excrement was useful for intestinal worms, for example. A 12th century doctor might recommend oxen dung for rheumatism or fever, while that of sheep was used for jaundice. Some medieval compounds might call for crocodile or elephant dung, but most likely what was stocked in a London apothecary was that of dog (known as Album graecum), cow or horse. While we may look askance at the use of dung, dried dung from healthy animals does have antimicrobial and even antibiotic properties.
Urine
Mankind has used human urine for eons. On the battlefield, urine was the predominant antiseptic, and soldiers readily urinated on each other’s wounds to clean them. Since urine is sterile, this makes sense—the soldier’s urine was probably cleaner than any nearby water. Medieval doctors recommended fresh urine to treat sores, burns and insect bites. George Thomson, a physician in London in 1666, recommended using urine for the plague. Stale urine, when mixed with ash, was applied to a baby’s bottom in case of rash. Apothecaries of the time made processed or distilled urine to sell. Medieval ladies used their own urine on their skin as a beauty treatment. Before you snigger, remember that urea is a prime component in modern medicinal skin creams.
Urine had one other major medicinal use in the Middle Ages: doctors used a patient’s urine as a diagnostic tool. They carefully checked the color of a patient’s urine against a medieval urine chart, then smelled and tasted the urine to help them diagnose disease.
Snail Slime
A sovereign remedy for sore throat during medieval times was snail syrup. To concoct the syrup, people ventured out to their gardens at daybreak and gathered common garden snails, about a pound of them. They’d remove the shells and slit the snails, then put them in a bag with a half pound of sugar. Under the bag, they’d place a basin to collect the syrup from the snails as they gradually dissolved from the sugar and dripped through the bag. This mucilaginous essence of snail was then used for a variety of maladies: internally for gastrointestinal ulcers, coughs, sore throat and externally for burns and wounds. Medieval ladies collected snail secretions to beautify their skin. Although this sounds disgusting, snail slime stimulates collagen and elastin production in fact, modern cosmetic companies use snail slime in beauty creams.
Mould
Ancient doctors of many cultures had to deal with infected wounds. In Egypt and Greece, physicians of old used mouldy bread and honey to treat wounds. This knowledge passed down through the ages to medieval doctors, who also recommended mouldy bread for wounds. While none of these doctors knew of bacteria, they were nevertheless well aware of infection and its dangers. Medieval doctors in Poland recommended mouldy bread wrapped with spider webs for infected wounds, where the bread’s penicillium glaucum mould provided some antibiotic action.
Dwale: A Medieval Anesthetic
Common knowledge has it that prior to the development of general anaesthesia about 170 years ago, those unlucky enough to need an operation had no recourse but to bite down on a thick hunk of leather or drown themselves in booze. However, researchers have since discovered evidence of an anaesthetic herbal recipe dating from Roman times through the medieval. A potent mix of herbs in alcohol could render a patient unconscious long enough for a doctor to operate—that is, if it didn’t kill him outright. This concoction was called dwale.
Many manuscript recipes for dwale exist, calling for many of the same ingredients: boar bile, wild lettuce, opium, henbane, bryony, mandrake root, hemlock and vinegar. Some of these herbs are relatively harmless: bile, lettuce, vinegar and bryony. The others are dangerous and powerful: opium, mandrake root, henbane and hemlock. A few spoonfuls of each herb were mixed in water, then boiled. Just before an operation, three spoonfuls of the herb decoction were added to a glass of wine. The patient was told to drink the drugged wine until he fell asleep—at which point the doctor would operate. While dwale could knock a patient unconscious, it could also kill as henbane, mandrake and hemlock all contain poisonous alkaloids.
The Bethlem's first medical 'keeper'
In 1619, Helkiah Crooke became the Bethlem's first medically qualified 'keeper'. He was a controversial character who had accused the previous keeper of irregularities and who was constantly at odds with the Royal College of Physicians.
Unfortunately, his medical qualification was all that distinguished him from previous keepers. In 1632, a Royal Commission found that he had been falsifying accounts and stealing donations while depriving his patients of food and basic comforts.
Crook was dismissed in 1633, but his influence was long-lasting. His appointment reflected changing attitudes to treating the mentally ill. It was no longer felt to be a matter for lay people using traditional methods - from now on, the hospital would always be run by a medical officer with a team of medical staff.
1 They Were Lawless
It&rsquos a commonly held misconception that the medieval period was a time of lawlessness and anarchy. In truth, it was a widely regulated and organized society, and the vast majority of medieval people followed these laws dutifully.
Laws existed for many things. Traders required licenses to sell certain goods abroad, sumptuary laws decreed what people of different social classes could wear, and fines existed for things as trivial as knocking a man&rsquos hat off.
Tax was particularly intrusive. As tax was charged based on wealth rather than income, royal officials would go to every home in the country and catalog the items within, evaluating the household&rsquos wealth and therefore how much tax they owed.
But in medieval times, the state was nowhere near as powerful as it is today. For the laws to work, they had to be enforced by the community. The Assize of Arms of 1181 ordered that all men with a certain amount of wealth had to have a weapon so that they could keep the peace, and the night watchmen who policed towns were always volunteers.
The night watchmen played a key role in policing towns from 1285 onward. All for free, they did everything from firefighting to tackling criminals to waking people who needed to be up early for work. Of course, individuals would have had different attitudes toward law and authority, but it seems that people as a whole were more than happy to play their parts to keep the peace. [10]