Dranske – Fırtına, Baltık Denizi’ni kasıp kavuruyor ve önünde alçaktan sarkan kara bulutları sürüklüyor. Beyaz köpüklerle bezenmiş deniz, hiddetleniyor, dalgalar insan boyunda kırılıyor ve sahile vuruyor. Yağmur, sahilde yürüyen birkaç kişinin yüzüne acı acı savurur. Sanki o gün unsurlar, Rügen nüfusunu bölen anlaşmazlığı göstermek için bir araya gelmiş gibi. Bu anlaşmazlık adanın kuzeyindeki yeni bir otel kompleksiyle ilgili, aynı zamanda Rügen’deki insanların gelecekte nasıl yaşamak istedikleriyle ilgili: sürdürülebilir, nazik turizm veya otel ve tatil evi komplekslerinin kontrolsüz genişlemesi. Bununla birlikte, çatışma ortamını zehirleyen başka bir yönün de rol oynadığı temel bir çatışma: kıskançlıktır.
Rügen’in en kuzeyindeki Wittow yarımadasındaki Dranske’deyiz. Bodden ve Baltık Denizi arasındaki dar bir beton yol, 1100 nüfuslu köyün güney ucundan Hiddensee’nin hemen öncesine kadar denize uzanan ormanlık bir burun olan Bug’a kadar uzanır. Orada yol aniden çelik bir kapıyla bitiyor, çünkü pruvaya erişim neredeyse 90 yıldır kapalı. Önce Wehrmacht, ardından GDR Halk Donanması, sekiz kilometre uzunluğunda ve bir buçuk kilometre genişliğe kadar olan burunları kısıtlı bir askeri bölge ilan etti. Ancak 1990’ların başından beri ordu ortadan kayboldu, doğa Böceği yeniden ele geçirdi, ağaçlar ve bitkiler beton sokaklar ve uzun süredir yıkılmış binaların temelleri arasında büyüdü.