Cumartesi sabahı Williamsburg Köprüsü’nden koştuktan sonra Brooklyn’deki kaldırıma iner inmez ne olduğunu anladım. Ama anında duyduğum şey yüzünden değildi: namlu ve tezahürat senfonisi. Gördüklerim yüzündendi. Dans. Herkes dans ediyordu.
Joseph R. Biden Jr.’ın zaferini kutlarken, New York Şehri – ve ülke çapındaki diğer pek çok şehir – çizgisini buldu. O parıltılı, mevsimlik olmayan ılık sabahtan hava karardıktan çok sonrasına kadar arabalar bomba haline geldi. Hat dansları birdenbire filizlendi. Yabancılar arasında düetler vardı. Bir izleyicinin dikkatini çeken sürücüler, bir an özgür ruhlu doğaçlamayı teşvik etmek için müziği yükseltti. (Pencereyi kapatan bir gündü.)
Geçtiğimiz birkaç yıl çok yorucu. Ve son sekiz aydır koronavirüs kilitlenmesini, sokaktaki protestoları ve seçimleri hesaba kattığınızda, birçok Amerikalı sımsıkı yaralanıyor. Kolektif stresin, uykusuz gecelerin, hayal kırıklığının ve korkunun bedenlerden sokaklara dökülmesi doğru geldi. Ve bunun gerçek olduğunu da söyledi. Bu performatif bir tepki değil, içgüdüsel bir tepkiydi – çalkantılı duyguları ifade etmenin bir yolu, en bariz biçimde, kelimelerin tek başına işe yaramadığı zamanlar.
Tabii böylesine bölünmüş bir ülkede sokaklarda sadece bazı insanlar dans ediyordu. Ancak koridorun her iki tarafında da bu seçim sırasında tuhaf ama aydınlatıcı şekillerde danslar patlamaya devam etti. Kamala Harris’in dansı, taraftarlar tarafından beğenilen ancak eleştirmenler tarafından alay konusu olan bir meme dönüştü. Bu da tuhaftı – o kadar etkilenmemiş, zahmetsiz bir dansçı. The Wall Street Journal’da yazan eski Ronald Reagan konuşma yazarı Peggy Noonan, kampanya izinde Bayan Harris’i “baş döndürücü” olarak nitelendirdi.
“Davul dizileriyle dans ediyor ve” Wassup, Florida! “ile mitinglere başlıyor” diye yazdı Bayan Noonan, “Mutlu Savaşçı havasına doğru gidiyor, ama anlamsız, anlamsız bir şekilde karşımıza çıkıyor. Jacksonville, Florida’da yağmurda, Mary J. Blige’nin ‘Work That’ şarkısıyla sahnede dans etmeye başladığında, utanç vericiydi. ”
Bayan Harris, lütfen dans etmeyi asla bırakmayın.
Herkes gibi ben de Başkan Trump’ın garip dans hareketlerini izledim – viral oldular ve bir TikTok yarışmasına ilham verdiler. Ama Köy Halkı’nın “YMCA” sına ileri geri sallandığında, yumruklarını sıktı ve dudakları sıkıca kapatıldığında, ilham verdiği duygu dehşet oldu. İyi ya da kötü, genellikle bir baba dansını severim. Bir kişinin, doğal bir şekilde gelmediğinde dans ederken koşuşturmasını izlemenin inanılmaz derecede hassas bir yanı vardır. Cesurca.
Ancak Bay Trump’ın kardeşlik evi hareketleri bize vücudunda ne kadar rahatsız göründüğünü hatırlatıyor. Garip bir şey; katı dansının ruhu yoktu. Onu yeni bir şekilde hayata geçirmedi.
Ama dans başka şekillerde canlandı: Bazı oylama merkezlerinde bolca ruh vardı, insanlar uzun kuyruklarda acı çekmek yerine dans ederek zaman geçirmeyi seçtiler. The Philadelphia Inquirer’da, Pennsylvania Çalışma Aileleri Partisi’nin bir papazı ve organizasyon direktörü olan Nicolas O’Rourke, “Hakikate ve adalete karşı bu kadar çok nefret ve bu kadar çok direnç olduğunda, neşenin kendisi bir direniş eylemidir. En heyecan verici dans anları tam da şuydu: Saf ve basit neşenin ifadeleri. (Ve bir maskenin içinden boğuk bir ilahiden daha kullanışlıdır.)
Hafta sonu Kevin Bacon’un “Footloose” dan (1984) yaptığı konuşmanın parçaları beynimde bir döngü içinde oynamaya başladı. Küçük bir kasabada bunu yasaklayan bir dans yapmak için yalvararak, insanların neden zaman içinde dans ettikleri sorusunu yanıtlıyor: “Dua ederek ya da mahsulleri bol olsun ya da avları iyi olsun diye dans ettiler. Ve fiziksel olarak formda kalmak ve topluluk ruhunu göstermek için dans ettiler. Ve kutlamak için dans ettiler. Ve bu, bahsettiğimiz dans. ”
Anlamsız değil. Geçen hafta sonu, sosyal medyayı geride bırakan ve her yerde oluyormuş gibi görünen dans patlaması bir topluluk kutlamasıydı. Ama dans dünyasındakilerimiz için başka bir noktayı vurguladı: Pandemi, şu anda yaklaşık bir yıl gibi görünen kamu performanslarını engellemeye devam edecek olsa da, dünyada dans hala yaşıyor. Göründüğü kadar, nasıl hissettirdiği için manşetlere çıkıyor. Dans sadece vücudunuzu hareket ettirmekle ilgili değil, aynı zamanda onu geri kazanmakla da ilgilidir – ve bununla birlikte dünyaya olan inancınız.