Yerel gazetenizin web sitesinde gezinen herkesin hayatınızın en kötü gününü gösteren bir fotoğraf bulduğunu hayal edin. Polis basın bültenlerinde paylaşılan sabıka fotoğrafları internete düşen birçok insanın başına gelen budur. Haber siteleri sabıka fotoğraflarını yayınlayıp yayınlamamak ve arşivlerinden ne zaman çıkarmak gerektiği konusunda bocalıyor. Ancak bu yeni bir sorun değil. Görsel sanat uzmanı Shawn Michelle Smith'in yazdığı gibi,On dokuzuncu yüzyılın ortalarından bu yana polis departmanları, halkı polislik faaliyetlerine dahil etmenin bir yolu olarak tutukladıkları kişilerin fotoğraflarını paylaşmaktadır.
Smith, dagerreyotipin 1839'da halka tanıtılmasından hemen sonra polisin fotoğrafı kullanmaya başladığını yazıyor. Paris polisi, seri suçluları yakalamak için yeni teknolojiyi hızla benimsedi.
ABD polis departmanları 1850'lerde tutukladıkları kişilerin fotoğraflarını çekmeye başladı. Siyah-beyaz baskıları çerçevelediler ve bazen yanakları pembeye boyadılar. Bu görüntüleri halkı eğlendirmek ve insanlara karanlık karakterlere dikkat etmeleri konusunda talimat vermek için haydut galerilerine astılar.Ayrıca bakınız: Amerika Birleşik Devletleri'nin Kazara Başkanları
Polis bazen aynı tür resimleri 1886 tarihli kitap gibi kitaplarda da basmıştır Amerika'nın Profesyonel Suçluları New York Polis Departmanı'nın baş dedektifi Thomas Byrnes tarafından yayınlanan kitapta yer alan 204 "serseri" arasında mağaza hırsızları ve yankesiciler de bulunuyordu.
" Amerika'nın Profesyonel Suçluları Smith, okuyucuları, kayıt altına aldığı kişilerin yanı sıra günlük hayatta karşılaştıkları kişilerin yüzlerini de incelemeye yönlendirerek, izleyicileri kötü şöhretli suçlulara karşı uyanık olmaya teşvik ediyor" diye yazıyor.
Fotoğrafların kağıt baskıları daha ucuz hale geldikçe, Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'da sabıka fotoğraflarının kullanımı yaygınlaştı. 1880'lerde, Fransa'nın Adli Kimlik Tespit Hizmetleri'nin şefi olarak görev yapan bir antropolog olan Alphonse Bertillon, standartlaştırılmış sabıka fotoğrafını geliştirdi. Artık aşina olduğumuz, kişinin başının ve vücudunun üst kısmının, biri baş aşağı diğeri baş aşağı olmak üzere iki dar çekiminden oluşan formatı yarattı.Ayrıca kişinin kol açıklığının genişliği, ayak uzunluğu ve kulak büyüklüğü gibi ek bilgiler de ekledi.Ayrıca bakınız: Türk Lokumu Neden C.S. Lewis'in Suçlu Zevkiydi?
Bertillon bu sonucu bir portrait parlé -Hem fotoğraf hem de kişinin saç ve göz rengini, yara izlerini, mesleğini, akrabalarını ve adresini açıklayan metni içeren bir konuşma görüntüsü. Bu kadar çok veriyle, polisin kimliğini gizlemiş olsa bile bir suçluyu tanıyabileceğini savundu.
Smith, bu yöntemin ABD'de geniş çapta yayıldığını yazıyor. 1908 civarında New York Polis Departmanı, portrelerin nasıl oluşturulacağını göstermek amacıyla bir dizi fotoğraf hazırladı. Bazı eğitici görüntülerde, birkaç memurun bir şüpheliyle güreşerek onu kamera için hareketsiz durmaya zorladığı görülüyordu.
Fotoğrafları hazırlayan polisler, pek çok insanın, imajlarının "suçlu" etiketiyle alenen ilişkilendirilmemesini tercih edeceğini fark etmiş görünüyorlar.