Tarihsel dizinin bir sonraki sürümü olan “Blood on Russia” 1905 olaylarına adanmıştır. Rus-Japon savaşı, teröristlerin eylemleri, işçilerin grevleri, sokaklarda kavga ve ordudaki isyanlar - Rus monarşisinin trajik finalinin önkoşulları haline gelen dış ve iç politikadaki hatalara ayrılmış yeni bir belgesel projesi dizisi.
Rusya tarihinde ders kitaplarında kısaca yazılmış olaylar var, öğretmenler nadiren televizyonda anlatmak istemiyorlar. Bu "sessiz" dönemlerden biri, 1904-1905 tarihli Rus-Japon savaşıdır - kısa ömürlü ve ulusal kibirleri kırma. Portsmouth Barış Antlaşması sonuçlarına göre, Rus İmparatorluğu Japonya'ya kendi topraklarının bir bölümünü - Sakhalin'in güneyinde, Güney Mançurya Demiryolunun bir parçası olarak ve Liaodong Yarımadası için kiralama haklarını verdi.
Rus birliklerinin Japonları yarı yarıya aştığı gerçeğine rağmen, parti kayıpları karşılaştırılabilirdi - 32 binin üzerinde Rus öldü (yaklaşık 16 bin kişi yaralardan ve hastalıklardan öldü), 47 bin Japon. Barış antlaşmasının utanç verici koşulları, haksız fedakarlıklar ve savaşmanın gereği niçin bilinmemektedir - tüm bu faktörler nüfusu krala karşı koyar. İlk Rus devriminin Rus-Japon savaşının arka planına karşı başlaması tesadüf değil.
Kanlı Pazar'dan sonra, 22 Ocak 1905'te St. Petersburg'da, 130'a 200 kişi arasında barışçıl bir yürüyüşün gerçekleştirildiği, çeşitli tahminlere göre, işçilerin ve köylülerin gözünde Nicholas II'nin itibarının ağır şekilde zayıfladığı görüldü. Japonlarla yapılan savaşın başlamasıyla birlikte, 1881'de İmparator Alexander II'yi yok eden Halkın gençleri tarafından yapılanlara benzer bir terör eylemleri rönesansı var.
Şimdi yüksek rütbeli memurlar için gerçek av başladı ve insanlar buna veya kayıtsızlığa kayıtsız kaldılar. 28 Temmuz 1904'te, İçişleri Bakanı Vyacheslav Plehve öldü - bir öğrenci Yegor Sozonov vagonuna bir bomba attı. 1905 Şubat'ında benzer bir ölüm, II. İskender'in oğlu olan Moskova Genel Valisi Sergei Aleksandroviç'i devraldı - devrimci bir İvan Kalyaev, infazcısı oldu.
Sozonov, Kalyaev ve diğer pek çok genç terörist “Sosyalist Devrimci Parti Mücadele Örgütü” nün üyeleriydi. Ancak bu grup, en üretken olmasına rağmen, bir çoğundan sadece biriydi. Böylece, 1905 sonbaharında genç bir Bolşevik Iosif Dzhugashvili Tiflis'te bir askeri filo düzenledi. Gelecekte, Sovyet devletinin başkanı Joseph Stalin II. Dünya Savaşı'nda kazanan olacak.
Ama şu anda şiddetli bir devrimci Koba idi, sadece büyük fikri için değil, aynı zamanda güneşdeki kişisel yeri için de hastalandı. O zamanların birçok genç insanı, devrimci mücadeleye katılım dışında, başarı için başka bir yol düşünemedi. Koba'nın savaşçıları posta arabalarını soydular, böylece parti bilet ofisini tamamladılar.
Öte yandan, Kara Yüz hareketi yaratılıyor - faaliyetleri İçişleri Bakanlığı tarafından özenle teşvik edilen gerici fikirli haydutlar. Sokaklarda monarşi adına pogromlar düzenlediler, Yahudileri dehşete düşürdüler ve yoldan geçenlerle birlikte gözlüklü geçitlerin etrafından geçtiler, çünkü liberallere benziyorlardı. Bu tür bir “destek” ekleyeyim mi kralı kötüye yaptı.
İmparatorunu sorgulayan son askerdi. 14 Haziran 1905'te, savaş gemisi Prince Potemkin-Tavrichesky'de bir denizci ayaklanması gerçekleşti. Sergei Eisenstein'ın yönettiği film, o kader günün olaylarını tam anlamıyla yeniden yarattı: Takım solucanla et yemeyi reddetti. Genel kurulda, komutan isyancıları cezalandırmaya karar verdi ve ardından açık bir silahlı çatışma çıktı.
Altı memur öldü. Savaş gemisi, askeri kaçakçıların haklarıyla ilgili isyancıları kabul etmeyi kabul eden Romanya'ya gitti, bu da onları Rusya'ya sınır dışı etmekten kurtardı, ama aynı zamanda yerel makamlar Potemkin'e kömür ve hükümler tedarik etmeyi yasakladılar. Bu olayın Rus imparatorluğunun uluslararası prestijini sert bir şekilde vurduğunu belirtmekte fayda var - tüm ülkelerin sularına girmesi durumunda sadece Bulgaristan denizcilere vermeye hazırdı.
Dış ve iç politikadaki birçok başarısızlığın ardından Nicholas II, kendisi için zor bir karar aldı: 17 Ekim 1905'te, devlet düzeninin iyileştirilmesine ilişkin Yüksek Manifesto, günün ışığını gördü: “İnsanlara medeni özgürlüğün sarsılmaz temellerini vermek vicdan, sözler, toplanma ve sendikalar. " Aslında, 24 yıl geciken bir anayasa idi. Bununla birlikte, zamanın pek çok partisi olan işçiler, Nicholas II'nin bu adımı isteksizce attığını anlamıştı. Daha sonra Lenin, 17 Ekim manifestosunu geçici bir güç dengesi olarak değerlendirdi: proletarya ve köylüler, dişleriyle anayasaya çekti, ancak Çarlığı ve imparatoru, ülkeyi eski yollarla yönetemediğini anlayamadı.
Sadece basit işçiler değil, aynı zamanda büyük sanayiciler de çarlara doğru saldırdı. Böylece, Nikolay Schmidt fabrikası devrimcileri Mauser ile donatmaya başladı. 1905 yılının Aralık ayında, Moskova'daki işçilerin grevi, tam teşekküllü bir ayaklanma haline geldiğinde, en hazırlıklı silahlı kadroyu düzenleyen Schmidt oldu. Sonuç olarak, hükümet birlikleri, Schmidt fabrikasını topçu ateşi ile zemine bastı.
Ve 19 Aralık'a kadar isyanı bastırmasına rağmen, kral için başka bir "Pyrricic zafer" oldu. Askerler çok acımasızca davrandılar - askeri mahkemeler 2.000 ölüm cezası verdi - ki bu da iktidar rejiminin nefretini azaltmadı, daha da ağırlaştırdı. İkincisi, Moskova’daki Aralık ayındaki olaylardan sonra, Nicholas II’nin yine siyasi tavizler vermesi gerekiyordu - insanların seçimlere katılımını arttırmak, burjuvazinin Devlet Duma’ya gitmesini sağlamak, fabrikalarda çalışma gününü azaltmak. Ve bu tavizler tekrar çıkarıldı.
Japonya ile savaşın utanç verici sonucu, yetkililerin toplumla diyalog kuramamaları, çar’ın iç politik sorunlardan ayrılması - tüm bu faktörler Nicholas II’nin neredeyse destek olmaya devam etmesine neden oldu. Kızıl terör, sonsuza kadar Rus monarşisine son verdi ve fiziksel olarak ortadan kaldırarak, trajik sona erene kadar 12 yıl kaldı.
Yazar: Oleg Berkovich.