Ormansızlaşma ve Çevre Çölleşme Arasındaki Fark
Ormansızlaşma ve Çevre Çölleşme Arasındaki Fark!
Ormansızlaştırma:
Ormanlar, Finlandiya'nın yaklaşık yarısı kadar bir alanda, yılda yaklaşık 17 milyon hektar oranında kayboluyor. Her gün en az 140 bitki ve hayvan türü neslinin tükenmesine mahkumdur. Hint ormanlarının% 58, 8'i, esas olarak bozulma nedeniyle yenilenme ya da yetersizliğe sahiptir. Sonuç olarak, Hindistan ormanlarının üretkenliği ortalama 0.7 cu’dur. m hektar, yılda.
Bu, Asya ortalamasının sadece dördüncüsü. Hayvancılık şu anda yılda 932 milyon ton yeşil ve 780 milyon ton kuru yem gerektiriyor, ancak sırasıyla yalnızca 2-0 ve 414 milyon ton sağlanıyor. Gerisi orman arazisinde otlamaktan geliyor.
Halen yalnızca 31 milyonu sürdürülebilir şekilde destekleme kabiliyetine sahip olan Hindistan ormanlarında 90 milyondan fazla hayvan otlanmaktadır. Kırsal ekonominin bel kemiği olan sığır zenginliğini korumak için yem yetiştirmek için acil bir ihtiyaç var.
Yakıt odun tüketiminin yıllık 235 milyon ton olduğu tahmin edilmektedir. Yıllık üretim sadece 90 milyon ton, ormanlardan 40 milyon ton ve kalan tarımsal atıklardan oluşmaktadır. Denge orman sermayesi stokundan geliyor.
Hindistan, Tayland'da 0, 50, Çin'de ise 0, 13 ile karşılaştırıldığında, dünyadaki orman başına kişi sayısının en düşük olduğu 0.11 ha. Endüstriyel odun tüketimi yıllık 28 milyon m3'tür, ancak yıllık orman büyümesi sadece 122 milyon m3'tür. Geri kalan kısım, ormanların rejeneratif kapasitelerinin ötesinde tükenmesiyle oluşur.
Çölleşme:
Bir alanın bitki örtüsünü tutamayacak kadar kısaldığı ve çölleşmeye doğru ilerleyen süreçler. Bu genellikle uzun süreli felaketlerin bir nedenidir. Bu, iklim değişikliğine bağlı doğal bir fenomenden veya küfürlü arazi kullanımından kaynaklanabilir. Aslında iklim değişikliği için bile, bunlar büyük ölçüde sorumlu olan yanlış arazi kullanımı uygulamaları. Bitki örtüsünün kaldırılması, bölgenin yerel ikliminde belirgin değişiklikler meydana getirir.
Bu nedenle, ormansızlaşma, aşırı otlatma vb. Yağış, sıcaklık, rüzgar hızı vb. Değişikliklere neden olur ve ayrıca toprak erozyonuna yol açar. Bu tür değişiklikler daha sonra alanın çölleşmesine neden olur. Çölleşme, genellikle verimli toprakların yamalı olarak tahrip olması, atmosferdeki toz parçacıklarının artması, nemli olmayan bölgelerin kenarlarında çölleşmeye ve kuraklığa neden olur.
Nemli bölgeler bile, kuraklık bir dizi yıl boyunca devam ederse, giderek daha da kuruma tehlikesi altındadır. Hindistan'da meteorolojik kuraklığın geçici olaylarının kalıcı olma eğilimi gösterdiği açıktır. Bu eğilim, yalnızca mevcut çöllerin saçaklarıyla sınırlı değildir. Bu nedenle çölleşme tehdidi gerçektir, çünkü orman azaldıkça, atmosferik sıcaklıkta sürekli bir artış söz konusudur.
Geçtiğimiz yirmi yıl boyunca, insanlar tarafından ormanlara ve diğer ekosistemlere verilen zararın arttığını inkar etmek yok. Ülkedeki bağımsızlık zamanında, 75 milyon hektardan yaklaşık% 22'si orman örtüsü altındaydı. Bugün bu% 19'a düşürüldü. Hindistan her 24 yılda 10 milyon ağaç kaybediyor.
Bu nedenle, ormansızlaşma, öncelikle alanın iklimi üzerindeki etkisiyle çölleşmeye yol açan ana faktörlerden biridir. Arazi dahil olmak üzere doğal kaynakların brüt olarak yanlış yönetilmesi sonucu, geri dönüşü olmayan bazı değişiklikler toprakta besinsel döngülerin ve toprakta ıssız koşulların başladığını gösteren mikroiklimsel dengenin bozulmasını tetiklemiştir.
Kuraklığın sosyo-kültürel çevre üzerindeki etkisi önemlidir. En belirgin olumsuz etki, sığırların sağlığı ve etkilenen bölgenin insan nüfusu üzerinde hissedilir. Su kıtlığı, su hastalıklarının görülme sıklığının artmasına neden olur. Kuraklık geçici bir fenomen iken, çölleşme değildir.
Çölleşmenin başlıca nedenleri:
(i) İklim faktörleri ve
(ii) İnsan faktörleri (insan kültürleri). Arazi kullanımı ve nüfus yoğunluğundaki son değişikliklerin ekolojik etkileri çok fazla olmuştur. İnsan faktörleri nüfus artışı, artan yoğunluk, azalan göçebelik ve otlak alanlarının kaybıdır ve
(iii) İklim ve kültür arasındaki etkileşimler.