Tanrı ile birlikte yaşamak
MS 2. yüzyılda Marcion Eski Ahit (AT) kaldırmak için. Yeni Ahit'in kendi versiyonuna sahipti (NT) Luka İncili ve bazı Pauline mektuplarının yardımıyla derlendi, ancak AT tanrısının büyük bir anlamı olmadığına inandığı için OT'dan tüm alıntıları kaldırdı; sadece İsrail'in kabile tanrısıydı. Marcion bu görüşü yaydığı için kilise topluluğundan atıldı. Erken kilise daha sonra dört İncil'den ve tüm Pauline mektuplarından oluşan kendi kutsal metinlerini toplamaya başladı. Kilise aynı zamanda OT'nin İncil'in bir parçası olarak da yapıştığını ve içeriğinin İsa'nın kim olduğunu ve kurtuluşumuz için ne yaptığını anlamamıza yardımcı olduğuna inanıyordu.
Birçokları için Eski Ahit oldukça kafa karıştırıcıdır - NT'den farklı olarak. Uzun tarih ve birçok savaşın, İsa ya da zamanımızın Hıristiyan yaşamı ile ilgisi yok gibi görünüyor. Bir yandan OT'de dikkat edilmesi gereken emir ve tüzükler var, diğer yandan İsa ve Pavlus'tan tamamen sapmış görünüyor. Bir yandan antik Yahudilik hakkında okuduk, diğer yandan Hıristiyanlık hakkında.
OT'yi diğer topluluklardan daha önemli hale getiren inanç toplulukları vardır; Şabat'ı "yedinci gün" olarak tutarlar, İsrail diyetini gözlemlerler ve hatta Yahudi yıllık festivallerinden bazılarını kutlarlar. Diğer Hristiyanlar Eski Ahit'i hiç okumazlar ve başlangıçta sözü edilen Marcion'a karşılık gelirler. Bazı Hıristiyanlar Yahudi aleyhtarıdır. Ne yazık ki, Ulusal Sosyalistler Almanya'da hüküm sürdüklerinde, bu tutum kiliseler tarafından desteklendi. Bu aynı zamanda AT ve Yahudilere karşı kaçınma şeklinde de gösterilmiştir.
Bununla birlikte, Eski Antlaşma kutsal yazıları İsa Mesih (Yuhanna 5,39; Luka 24,27) ve bize anlatmak zorunda olduklarını duymak için iyi yapıyoruz. Ayrıca insan varlığının yüksek amacının ne olduğunu ve İsa'nın bizi neden kurtarmak için geldiğini de gösterirler. Eski ve Yeni Ahit, Tanrı'nın bizimle yaşamak istediğini ifade eder. Eden'deki bahçeden Yeni Kudüs'e - Tanrı'nın amacı onunla uyum içinde yaşamaktır.
Cennet Bahçesinde
Tekvin 1, her şeye kadir bir Tanrı'nın evreni basitçe isimlendirerek nasıl yarattığını açıklar. Tanrı dedi ki: "Olacak ve oldu". Emri verdi ve oldu. Bunun aksine, Yaratılış 2'in 1. Bölümü ellerini kirleten bir tanrıyı anlatır. Yaratılışına girer ve dünyadan bir kişi oluşturur, bahçeye ağaçlar diker ve adam için bir arkadaş tasarlar.
Transkriptin hiçbiri bize olanların tam bir resmini vermedi, ancak bir tanesinin aynı yönlerini görebiliyoruz. Sözü ile her şeyi yapma gücüne sahip olmasına rağmen, halkın yaratılmasına kişisel olarak müdahale etmeye karar verdi. Adem'le konuştu, hayvanları ona getirdi ve herşeyi onun etrafında bir eşlik etmesinin onun için bir zevk olacak şekilde ayarladı.
Genesis 3'in üçüncü bölümü trajik bir gelişme rapor etse de, aynı zamanda Tanrı'nın insanlara olan özlemini de gösteriyor. İnsanlar Malachi'yi ilk kez günah işledikten sonra, Tanrı her zamanki gibi bahçeden geçti (Yaratılış 1). Yüce Tanrı bir insan biçimini almıştı ve onun ayak izlerini duyabiliyordunuz. İsteseydi hiçbir yerden çıkmış olabilirdi, ama erkek ve kadınla insani bir şekilde tanışmayı seçmişti. Açıkçası şaşırmamıştı; Tanrı onlarla birçok kez bahçeden geçip onlarla konuşmuş olacak.
Şimdiye kadar hiçbir korku bilmiyorlardı, ama şimdi korkuyu aştı ve saklandılar. Her ne kadar Tanrı ile ilişkiden kaçınsalar da, Tanrı yapmadı. Öfkeyle emekli olabilirdi, ama yaratıklarından vazgeçmedi. Gök gürültüsü şimşek çakması veya ilahi bir gazap ifadesi yoktu.
Tanrı erkek ve kadına ne olduğunu sordu ve cevapladılar. Daha sonra onlara şimdi eylemlerinden hangi sonuçları doğuracaklarını açıkladı. Sonra kıyafetlere baktı (Yaratılış 1:3,21) ve sonsuza dek yabancılaşma ve utanç durumlarında kalmak zorunda olmadıklarından emin oldular (Çıkış 1: 3,22-23). Musa'nın ilk kitabı bize Tanrı'nın Cain, Noah, Abram, Hagar, Abimelech ve diğerleriyle yaptığı konuşmalardan bahseder. Tanrı'nın İbrahim'e verdiği söz bizim için özellikle önemlidir: "Ben ve senin ve torunlarınız arasında cinsiyetten cinsiyete kadar antlaşmamı ebedi bir antlaşma olarak kurmak istiyorum" (Çıkış 1: 17,1-8). Tanrı, halkı ile kalıcı bir ilişki kuracağına söz verdi.
Bir halkın seçimi
Birçoğu, İsrail halkının Mısır'dan göçünün hikayesinin temellerini biliyor: Tanrı Musa adlı, Mısır üzerine veba getirdi, İsrail'i Kızıldeniz'den Sina Dağı'na götürdü ve onlara On Emir verdi. Tanrı'nın tüm bunları neden yaptığını sık sık gözden kaçırıyoruz. Tanrı Musa'ya şöyle dedi: "Seni halkım için kabul edeceğim ve senin Tanrın olacağım" (Yaratılış 2). Tanrı kişisel bir ilişki kurmak istedi. O zaman, "Sen benim karım olacağım ve ben senin kocan olacağız" sözleriyle evlilikler gibi kişisel sözleşmeler yapıldı. Kabuller (genellikle miras amacıyla) "Sen benim oğlum olacağım ve ben senin baban olacağız" sözleriyle mühürlendi. Musa Firavun ile konuştuğunda Tanrı'dan şöyle dedi: "İsrail benim ilk oğlum; ve sana oğlumun bana hizmet etmesine izin vermesini emrediyorum ”(Çıkış 2: 4,22-23). İsrail halkı kusmayla donatılmış çocukları - ailesi - idi.
Tanrı, halkına doğrudan erişmelerine izin veren bir antlaşma teklif etti (Çıkış 2: 19,5-6) - ama insanlar Musa'ya sordu: «Bizimle konuş, duymak istiyoruz; ama Tanrı'nın bizimle konuşmasına izin verme, aksi takdirde ölebiliriz »(Yaratılış 2). Adem ve Havva gibi o da korkuyla aşıldı. Musa Tanrı'dan daha fazla talimat almak için dağa tırmandı (Yaratılış 2). Sonra çadırın, mobilyalarının ve ibadet kurallarının çeşitli bölümleri var. Tüm bu ayrıntılar üzerinde, bütünün amacını göz ardı etmemeliyiz: "Beni aralarında yaşadığım bir sığınak yapmalılar" (Çıkış 2).
Cennetten bir halkın kölelikten seçilmesi ve hatta sonsuza dek İbrahim'in vaatleri ile başlayan Tanrı, halkıyla birlikte yaşamak ister. Tabernacle, Tanrı'nın halkına eriştiği ve eriştiği yerdi. Tanrı Musa'ya: "İsrailliler arasında yaşayacağım ve onların Tanrısı olacağım, onları Mısır topraklarından çıkaran RAB'bin ben olduğumu bilebilirler, böylece aralarında yaşayabilirim" (Çıkış 2: 29,45-46).
Tanrı Yeşu'ya rehberlik ettiğinde Musa'ya ona ne diyeceğini söyledi: "RAB Tanrınız sizinle birlikte gidecek ve elinizi kaldırmayacak veya sizi terk etmeyecek" (Tekvin 5: 31,6-8). Bu söz bugün bizim için de geçerli (İbraniler 13,5). Tanrı'nın insanları en başından yaratmasının ve İsa'yı kurtuluşumuza göndermesinin nedeni budur: Biz onun halkıyız. Bizimle yaşamak istiyor.
Michael Morrison tarafından