Nasıl başlamalıydı hikayenin bu bölümüne. Ya da amacı ne olmalıydı... Hiç zor değildi aslında yanıt... İnsanoğlunun ebediyetten gelmiş ön yargılarının, aslında hedeflerimizde ve hayatımızı yönlendirmemizde bir hiç kadar değersiz olduğunu, kendimizin kendimize olan inancının, herşeye yetecek ve her zorluğu yenecek tek güç olduğunu yineleyen bir başka minik hikaye.
"Hayat maratonu" diyelim biz buna ve hayat ile maraton arasındaki bağı hatırlayalım. Çok bilinmezli bir denklem gibidir hayat da, maraton da! 42.195KM ye denk gelen maratonun sonu bellidir. Hayatımızın sonu ise, konserve kutularında yazılan "son kullanma tarihi" gibi değildir, biz bilemeyiz. İşte "maraton" 42.195KM lik sonu belli bir hayattır aslında.
Hayatımın bu bölümündeki 42.195KM lik Maratonun anlamı bambaşkaydı. Kendime, 7 sene önce aklımın ucundan dahi geçirmediğim ve geçiremeyeceğim bir hedef seçmiştim. 46 yaşında, dünyanın en eski en tarihi maratonuna, Boston Maratonu'na katılım hakkı kazanabilmek. Önemli bir ek bilgi olarak, Boston Maratonu'nu 2017 yılında, Boston'ı ilk kez koşan kadın maratoncu Kathrine Switzer'ın özel olarak seçtiği Fearless 261 ekibi ile zaten koştuğumu belirtmek isterim. Ama o, girmesi zor olsa da, yüklü bir bağış toplama çabasıyla edinilmiş bir haktı; kişisel koşu kapasitemi test edip, sınırlarımı zorlayıp, o seçkin BQ (Boston Qualified) denilen yarış süresiyle kazandığım bir hak değildi. Bu anlamda kendime Nisan 2017'de 5 saat 20 dakikada koştuğum Boston Maratonu sonrası bir söz verdim. "Bundan sonraki hedefim, kendimi fiziksel olarak en zinde en güçlü duruma getirip, 50 yaşından önce mutlaka BQ olmaktı." Acelem yoktu, koskoca bir 7 senem vardı önümde. İşte "kararlı ve hedef odaklı" olmanın ilk faydası burada başlıyor. Bir kez ama bir kez aklınıza koydunuz mu, yapmadan bırakmıyorsunuz o hedefi. İşte Maraton kültürünün hayata dair en önemli kazanımlarından biri bu aslında. O 42.195KM yi başarıyla bitirmenizi sağlayacak her yolu denemeyi öğreniyorsunuz. Neler mi bu yollar?
- Aktif spor yapmak - Bilinçli idman yapmak - Yeterli uyumak - Disiplinli olmak - Sağlıklı beslenmek - Pozitif olmak - İnançlı olmak - Minnettar olmak - Planlamacı olmak A, B, C planı üretmek - Paylaşımcı olmak - Evrene, karşılık beklemeden iyilik sunmak, örnek olmak - Her terslikte pes etmemeyi öğrenmek - Kendinizle konuşmayı öğrenmek - Kendinizi, sadece kendinizle yarıştırmayı öğrenmek. İşte amatör maraton kariyerimin yerine oturmasında, karşılaşdığım ender güzellikdeki koşucu arkadaşlarımdan bunları öğrendim... 2017'de kendisinin Boston Maratonu hayalini gerçekleştirdiğimiz Volkan Yıldız'dan, beni, Oprah'nın 1994'deki maraton süresi olan 4:29:15'i geçmemi sağlayacak şekilde hazırlamasını istedim. Kadın maratoncular arasında, çok bilinen bir espridir bu aslında: "Oprah'ı geçeyim yeter!" sözü. 5 aylık bir idman sürecini takiben 4:29 hedeflediğimiz maratonu 4:20 koşmuştum! İşte kilit an bundan sonra başladı koşu maceramda. Tadını almıştım ilerleme duygusunun.. Acaba, 5 aylık idmanla, 6:09 ile başladığım maraton maceramda gerçek potansiyelim ne idi? Şikago'yu takiben, 4 ay sonra Mesa Phoenix Maratonu'nu duydum. Şubat ayında yapıldığı için mevsim olarak yarış için ideal bir aydı. Amacım, 10 dakika daha maraton süremi kısaltmakdı sadece. Keza 10 dak maraton süresini kısaltmak hiç de azımsanacak birşey değildi. Bu noktada, yeni tanışdığım ve maratondan sonra triatlon idmanlarımda destek veren @konatricoach Rachel Dewis Goyette'nin program ve desteği ile 4:10 koşmayı hayal ettiğim maratonu 3:57 ile bitirmiştim. Her amatör maratoncunun ana SUB hayalidir bu: SUB-4, SUB 3:30, SUB 3:00 vs. Yani belli sürenin altında koşabilmek. Bunu sağlayacak hayaller hiç bitmeyecekti, örnek olma sorumluluğu da.
2020 Londra Maratonu Abbott Wanda Dünya Maratonları Yaş Grubu Şampiyonluğunda
SORUMLULUK Hani hayalleriniz vardır, aylarca yıllarca beklersiniz ve olunca bir boşluğa düşersiniz ve hemen ardından ilk soru gelir akla. "Eee, peki şimdi ne?" İşte maraton bu anlamda çok güzel heyecan ve mücadele duygusunu tattırır. Kimse ile değil kendinizle yarışmaya devam edersiniz. Ama bu yarışda bıyık altı gülen birçok önyargı ile de mücadele edersiniz. İşte tam bir sene önce, ne pahasına olursa olsun Boston Maratonu için kadınlar yaş grubunda gerekli 3:50 Maratonu koşmak için idmanlara başlamaya karar verdim. Önüme her türlü engel çıkacaktı. Ev, iş, çocuklar, eş, destekleyen arkadaşlar, köstekleyen bakışlar, hepsi bu MARATON macerasının en önemli çakıl taşı olacaktı. İşte bir sene sonunda, beklenen gün gelip çatmıştı. Özellikle yarış haftası ciddi şekilde gergin, kaygılı ama bir o kadar da güven doluydum. Ne olursa olsun pes etmeyeceğimi biliyordum. Keza, sırtımda taşıdığım çok ama çok büyük devasa bir grup vardı: KOŞU DÜNYAMIZ!! Bir yıl boyunca bana motivasyon, destek oldular. İşte yarış günü bu sorumluluğun farkında bir ruhla Mesa, Arizona'da sabah 6:30'da 2C de ilk KM mi attım.
YARIŞ Planım ilk yarı maratonu (21KM) kontrollü gitmek, ikinci yarı hızı arttırmakdı. Önümde 3:50 tavşan grupla başlamıştım ama onu takip etmeyecektim. O sadece bir genel rota idi benim için tempoma destek veren. Yarışın 7-10. KM lerinin yokuş olduğunu biliyordum ve o sıralarda 3:50 grubu yokuş olduğu halde aynı tempo ile koşuya devam ediyordu. Aklımdan geçen: "Gülsüm boşver bırak 3:50 grubu gitsin burası yokuş o hızda çıkıp tükenmemelisin!" Zira ne kadar doğru bir karar verdiğimi de 12.KM de farkettim. Yokuş aşağı yarışın kaymak gibi güzel bölümü gelmişti ve bir an arkamı dönüp el sallamak geldi 3:50 tavşanlarına... Oldukça geride kalmışlardı. Bu noktada nefesimi kontrol ederek yokuş aşağı koşmanın avantajını kullanmaya ve pace imi akıcı bir şekilde tutmaya karar verdim. Nefes kontrolü çok iyiydi. Ve yarışın ilk yarısını 1:55 yerine 1:52:33 koşmuştum azıcık kaygılıydım bu kadar hızlı olmamalıydı. Bu noktadan sonra beynimde tek bir cümle vardı: "Asla maraton duvarına çarpmayacaksın. Duvar yok." Maratonun en önemli telkin anlarıdır ikinci yarı. Havanın ısınmaya başlaması tahmin ettiğim şekilde planlarımı sekteye uğratmıştı. Yarışın tam 20. milinde (32.km) de dizlerimde kaslarımda yorgunluk belirtileri ve yavaşlama başlamıştı. İşte bu noktada Koşu Dünyamız'ın beni canlı takip ettiğini, yavaşlarsam kaygı duyacaklarını hatırladım. "Yapma Gülsüm! dedim." Bu noktaya geldikten sonra Boston'a seçilme hayalini çöpe atamazsın! Bu noktada ısınan vücudum ve sıcakla nasıl mücadele edeceğimi düşündüm. Tempomu kontrole alıp her su istasyonunda 10-12 sn mola verecektim. Son 6 mili de böyle gidersem hayallerim gerçek olacaktı. Ve son 2 mil yani 3.2KM. Yarışdan kırılma noktam. Kulaklarımda, maratonumdan tam bir gün sonra Oscar ödülü alan EMINEM "Lose Yourself" şarkısı çalmaya başlar... Ve der ki şarkı:
"Bak! Elinde tek bir şansın olsaydı Tek bir fırsatın olsaydı Hayatta istediğin herşeye kavuşmak için Tek bir anda Onu yakalar mıydın ya da Elinden kaçmasına izin mi verirdin?"
Son iki milde havlu atamazdım. Benimle aynı coşkuyu tadacaklarından emin olduğum koşucularım için son iki milde toparladım ve karşımda bitiş çizgisini gördüm. Normalde bu tür anlardan sonra sevinç gözyaşı döken biriyimdir bitiş çizgisinde. Saat 3:47:37 yi gösteriyordu! 2014 yılında, ilk maratonunu 6 saat 9 dakikada koşan ben, 13. maratonunda 46 yaşında Boston Qualify olmuştum. Bitişin hemen ardından sendelediğimi gören yarış yetkilisi kolumdan tutup sandalyeye oturttu ve madalyamı taktı. İyi olup olmadığımı sordu. Bense: "Çok çok iyiyim hiçbir şeyim yok. Sadece ben şu an Boston Qualify oldum şoka girdim!" dedim.
İşte buydu benim için HAYAT... zorluklar... fiziki ve mental zorluklarla mücadele etmek. Peki şimdi ne mi? sorusu!!
Bu seferki sorumluluk çok ama çok büyük! 26 Nisan 2020 Londra Maratonu'nda Abbott Wanda Dünya Maratonları Yaş Grubu Şampiyonluğunda, doğduğum ve 25 yıl yaşadığım ilk ülkem adına Türkiye adına 45+ yaş grubunda kadın maratoncuları temsilen yarışmak! İşte esas "RUHUNLA KOŞ!" u o gün test edeceğiz...
Bu 3:47:37'yi Türkiye'de yol kapatmaya korkan, kapatamayan, maratonda 6 saat ve üstü koşulur mu diyen, insanlara özellikle kadınlara şans vermekten korkan, maraton kültürünü bilmeyen, öğrenmeye çabalamayan kesime armağan ediyorum!!! Birer birer, sabır ede ede çıkmayı öğreneceğiz merdivenin basamaklarını!
Gülsüm Öztürk Rüstemoğlu 12 Şubat 2020 San Diego, Kaliforniya