Ebeveynler, kendilerini çocuklarının yetiştirilmesi sırasında kendilerine yapılan hataları tekrar ederken ya da yeniden yaşarken bulabilirler ve bu da ebeveynleri "olmaktan" korkmalarına neden olabilir. Peki bu patern nasıl kırılır?
Asla, asla annem / babam gibi olmayacağım! " Arkadaşlarımızın, kardeşlerimizin ve kendimizin bunu söylediğini kaç kez duyduk? Ebeveyn geçmişinin hayaletleri tarafından rahatsız edilmeye mahkum muyuz - yoksa kurtulabilir miyiz, ebeveynlerimizin hatalarını tekrarlamayı bırakıp çocuklarımızı daha iyi yetiştirebilir miyiz?
Evet bunu yapabiliriz. Ancak kısır döngüyü kırmak için çaba sarf etmek gerekir.
Psikanalist Selma Fraiberg, ebeveynlerin çocuklarını büyütürken farkında olmadan kendi çocukluklarının geçmiş yaralarını nasıl yeniden yaratabileceklerini ve yeniden yaşayabileceklerini anlatmak için “kreşteki hayaletler” kavramını tanıttı. Ebeveynler, kendi ebeveynlerinin daha zor yönlerinden kaçınmayı umabilirler, ancak sonunda "Anneme benziyorum!" da diyebilirler. Öyleyse, istenmeyen hayaletler ziyaret edildiğinde nasıl anlarız ve daha da önemlisi, bu hayaletlerin çocuklarımızı büyütme planlarımıza müdahale etmesini nasıl önleyebiliriz?
Hayaletlerle başa çıkmak için dört sağlam strateji var, ancak Psikanalistin anlattı kısa bir öyküye değinmek istiyorum. Jenny, geçmişte ebeveynleri tarafından endişe hissi yüklenerek büyütülmüş bir karakter. Bu ihmal ve endişe duyguları yetişkinlik dönemine kadar getirildi. Sevgi dolu ve şefkatli bir partneri olsa bile, Jenny kendisinin ihmal edileceğinden korkuyordu. İşyerinde Jenny, işinde iyi olmasına ve iş arkadaşları ve amirleri tarafından övülmesine rağmen işten kovulma konusunda sürekli endişeliydi.
Daha sonra, mutlu bir şekilde evli olan Jenny hamile olduğunu öğrendiğinde, asla sahip olamayacağını düşündüğü olağanüstü anne olmaya yemin etti. Sevecen, besleyici olacaktı. Ancak, Jenny doğum yaptıktan sonra, mükemmel ebeveynlik vizyonu kayboldu. Küçük kızını beslemesi kolay değildi ve bazen yüzünü buruşturup Jenny'den uzaklaştırdı. Jenny bu kalıplar hakkında endişelenmeye, depresyonda hissetmeye ve merak etmeye başladı, "Annem gibi olmam mı gerekiyor?" Durumunuz muhtemelen Jenny'ninkinden farklıdır, ancak işte bir psikanalistin sizinle paylaşabileceği 4 ders:
1. Geçmişiniz hakkında daha fazla bilgi edinin
Bebekler ve küçük çocuklar olarak deneyimlerimiz hakkında gerçekten hiçbir şey bilmiyoruz. Ebeveynleriniz hala hayattaysa, bir sohbet açın ve ilk yıllarınızla ilgili hikayelerini dinleyin ve akrabalarınızdan ve aile arkadaşlarınızdan olabildiğince çok şey öğrenin.
Jenny'nin durumunda, annesinin depresyonunu biliyordu ama erken gelişimi üzerindeki etkisini tam olarak anlamamıştı. Jenny, annesiyle ve Jenny'ye bakmaya yardımcı olan bir teyzesiyle sohbet etmek için bir zaman ayarladı. Bu yeni hikayeler, Jenny'nin kişisel hikayesini daha iyi anlamasına yardımcı oldu.
2. Kalıplarınızın farkında olun
Size neşe getiriyor gibi görünen ve sizi kızdıran zamanların ve olayların zihinsel bir günlüğünü tutun. Bu anlar temalarla bağlantılı mı ve ne olabilirler? Çoğu zaman, kendi ebeveynlerimizden gelen benzer tepkileri hatırlayabiliriz. Jenny, bebeğini beslemeye çok fazla ilgi gösterdiğini fark etti. Koşullar ne olursa olsun, çocuğu beslemekle fazlasıyla ilgileniyordu. Bu kalıbı fark ederek, "Neden endişeliyim?" Diye düşünmeye başladı.
3. Bu diyagramların önemini anlayın
Kalıplarımız ve geçmişimiz hakkında bildiklerimiz arasındaki bağlantıları düşündüğümüzde, bunlardan ne anlam çıkarabiliriz? Bu modeller, iç ebeveynlerimizle ilgili olarak ne anlama geliyor? Jenny, yemek yeme konusundaki artan geriliminin, annesinin kendi yemek yeme konusundaki zorluklarını yansıttığını kabul etti. Bu anlamın farkına vardığında, şimdiki eylemlerinde bir değişiklik yapmaya hazır hale geldi.
4. Değişim için yer açın
Geçmişinizi anladığınızda ve mevcut kalıplarınızı tanıdığınızda, psikanalistler bunu anlamlı bir değişim için bir fırsat olarak görürler. Açık düşünme ve ailesi ve arkadaşlarıyla özgürce konuşma yoluyla Jenny, yemek yeme konusundaki gerginlik provasını sona erdirme gücünü hissetti. Bir değişiklik yapabileceğini bilerek, başarısız olduğunu hissetmeden küçük kızına kendisi olması için daha fazla özgürlük vermeye başladı. Jenny ebeveynliğini daha çok kabul etti ve dikkat çekici bir şekilde bu güvenceyle bebeği daha büyük bir sevinçle beslemeye başladı. Jenny'nin hikayesinde, zor deneyimlerin veya travmaların nesilden nesile aktarılabileceğini görebiliriz. Jenny'nin hikayesinde, bir annenin kendi kendini destekleme yeteneğinin kendi annesininkinin tersi olması önemli değildi; her ikisinde de aşırılıklar göze çarpıyordu ve her ikisi de depresyonla yakından bağlantılıydı.
Nesilden nesile geçiş hem iyi hem de kötü olabilir. Bu durumu anlayabildiğimizde, zararlı aktarımları durdurmak ve geleceğin iyiliğine değer vermek için değişiklikler yapabiliriz. "Hayaletler" ile yüzleşmek ve onları ürkütücü mevcudiyetlerinde durdurmak için kendimizi uygun hale getirebildiğimiz gibi, ebeveynlerimizin rahatlatıcı ve yetkin varlığına ve onların uygulamalarına güvenebiliriz. Yeni ebeveynlik uygulamaları sizi bekliyor.