Çok saygın (ve akran gözden geçirilmiş ) akademik dergi Siyasi Araştırmalar’ın güncel sayısında , Altman, Flavin ve Radcliff Profesörleri demokrasinin birçok teorisyeninin uzun zamandır savunduğu şeyleri ampirik bir biçimde gösteriyor: başkanlık sistemi (parlamentoya karşı) sistemi üretmek için uygun değildir Mutlu bir vatandaş. 1980’lerden itibaren endüstri demokrasileri evreni üzerinde toplanmış zaman serisi verilerini kullanarak (Dünya Değerler Araştırmaları’ndan), “Demokratik Kurumlar ve Öznel İyi Olma” arasındaki ilişkiyi değerlendiriyorlar. Onların sonuçları basit ve anlaşılması kolay: insanlar daha mutlu oluyor Başkanlık sistemlerinden ziyade parlamentoda, diğer faktörleri kontrol altına alıyor.
Ampirik analiz yeni olsa da – yeni ” mutluluk ekonomisi ” paradigmasından elde edilen gerçek dünya verilerini, yaşam memnuniyetinin başkanlık sisteminden olumsuz olarak etkilediğini göstermek için kullanmakla birlikte, politik bilim literatürünün temel argümanlarının uzun bir geçmişi vardır. Oldukça bölücü Trump başkanlığı bağlamında özellikle alakalı – ve özellikle de rahatsız edici – görünüyorlar.
Ünlü bir makalede Demokrasi Dergisi’nde 1990 sayılı makalede Profesör Juan Linz, “Başkanlıkçılığın Sorunları” nı kısaca özetledi. Kısaca özetlemek gerekirse başkanlık demokrasilerinin son derece problemli olduğunu savundu çünkü halkın dileklerini sonuçlara dönüştürmek zayıf bir iş çıkardı. , Çünkü başkan kendi ulusunu temsil etmiş gibi koalisyonunu en iyi temsil ettiği (ve en iyi ihtimalle) demokrasinin çöküşüne yol açacak felaket felaketleri üretmek için “kazanan herkesi al” zihniyetini teşvik ediyorlar. Başkan, güçlü bir cumhurbaşkanı sistemi olan tüm ülkeler arasında, yalnızca en azından hukukun üstünlüğünün geçici bir şekilde çöküşünden kaçan ABD’ye sahip olduğunu belirtti. Ona göre,
Basitçe söylemek gerekirse, başkanlar, Başbakanlara kıyasla, yetkileri konusunda az sayıda kısıtla karşı karşıya. İkincisi hükümetin başkanı, ancak kabineden ve onları iktidarda tutan temel yasama koalisyonunun güvende olduğu anlamında. Böylece, PM, parlamentonun zevkine hizmet ediyor -böylece yasayı veya anayasayı ihlal etmek, yolsuzluk ya da kayırmacılık yapmak, halkı aldatmak ya da sadece beceriksiz davranmak, PM’yi bir öğleden sonra harcamak pahasına. Başkanların aksine, kimseye cevap vermemek, sabit ve oldukça uzun bir süre hizmet etmek ve yalnızca resmi görevden alma yoluyla görevden alınmak mümkündür – Birleşik Devletlerin tüm tarihinde asla başarılmamış olan inanılmaz zor ve zaman alıcı bir süreç Devletler.
Bu tema, 20. yüzyıllardaki en önemli demokratik teorisyen, geç Robert Dahl’ın vurguladığı, klasik Demokratik Kurama Önsözünde (1956), güçlerin nominal olarak ayrılmasının “denetim ve denge” türlerini sağlama olasılığı düşük olduğunu savundu “Lise sivil toplum kurslarımızın bize” Amerikan siyasetinin dahisi “olduğuna dair güvence verdi. Yargı ve yasama organı başkanlık gücünü bozmaya çalışabilir ancak güçlü yönetim kadrosu başkanlık sistemi ile ilişkili olduğunda, yöneticiler genellikle Yürütme gücünün doğası . Roma İmparatorları gerçekten de nominal bir güç ayrımı ile karşı karşıya kaldıklarında, Senatoda ya da Halk Tribünlerine (teorik olarak hak ve özgürlükleri savunmak için var olan) nadiren verdiler.
Obamacare’in kaldırılmasına ilişkin Trump’ın tartışılan yenilgisini düşünün. Yasal düzenlemenin başarısız olduğu kesinlikle doğrudur, ancak bu, başkanın yapamayacağı anlamına gelmez – çünkü Trump şeffaf olarak işaretlediği gibi-aslında niyeti- yasayı yönetmek için gücünü, zaman içinde yerinden edecektir. Başkanı başkan tarafından atanan ve cevaplayan Sağlık ve İnsan Hizmetleri Departmanı, Obamacare’in nasıl yönetildiği ve uygulandığının ayrıntıları üzerinde çok etkili olmuştur. Trump, HHS’ye, Cumhuriyetçiler’in Affordable Care Act (Affordable Care Act) ‘ı yapmış gibi davranmasını istedikleri “ölüm spiralini” hızlandırmak için kendi gücünü kullanmalarını kolaylıkla talimat verebilir (örneğin, bireysel emri sigortayı yaptırmayı reddetmek ve aktif olarak sinir bozucu ve sigorta borsalarını kestirerek reddetmek suretiyle) .
Daha da kötüsü, cumhurbaşkanları -ve en önemlisi Koz- seçim zaferinin halkın genelinden gelen bir görev olduğu görüşünü almak (ya da kurmacayı aktif olarak korumaya çalışmak) eğiliminde. Altta yatan rejimin yerleşik merkezlerine (“Washington”, bürokrasi “derin devlet”) karşı savaşan sıradan insanın savunucuları olarak kendilerini düşünürken, muhalefeti veya anlaşmazlığı şüphesiz Trump olarak görme eğiliminde olabilirler Yurtsever, Amerikalı olmayan ve hatta cezai . Seçim galibiyeti, Trump’ünkinden, popüler oy çoğunluğunu kazanamayan kadar ince olduğunda,
Başkanlık sistemleriyle ilgili bir diğer sorun da, sistemin seçmenler üzerindeki etkisi, böylece hem destekleyen hem de cumhurbaşkanına karşı olanlar, kendilerini öfkelendiriyor ya da hayal kırıklığına uğratıyorlar. Muhalifler yukarıda cumhurbaşkanının muazzam güçler kaydetti faktörleri karşılaşabilir ve ofis özellikle eğilimi hem de alarm ve uğrayabileceği şekilde muhalefet karşı aktif önlemler almaya korku direnmek için çabalarını iki katına çıkarmaya bunları neden olabilir, Başkanın mutsuzluğuna neden olmakla kalmayıp aynı zamanda daha fazla mutsuzluk yaratan partizan bölünmeleri daha da ateşleyen başkan gündemi. Buna karşın destekçileri, ironik bir şekilde, gerçekçi olmayan kampanya vaatlerinde derhal vaat ettiklerini ima ettiği cumhurbaşkanının, sonuçta, Fiili bir politika diktatörü, bir adayken rol yapmayı taklit etti. Ancak güçlü Başkanlar-hatta İmparatorluk Başkanları- dünyayı anında değiştiremezler.
Olaylar ortaya çıktıkça Obamacare’nin somutlaştırıldığı sağlık hakkının zımnen tanınmasının kaldırılmasına yönelik seçim birimleri hiçbir zaman Cumhuriyetçiler kendileri olduğuna inandıkları kadar uzak kalmamıştı. Bununla birlikte, “birinci günde” yürürlükten kaldırmayı bekleyenlerin cumhurbaşkanının idari ihmal yoluyla yavaş yavaş yıkmak için yıllara ihtiyacı olabileceği için, yalnız davranmak pek olası değildir. Özetle, cumhurbaşkanlığı sistemi genel olarak cumhurbaşkanının destekçileri ve muhaliflerinden büro ve politik sistemi daha genel olarak onaylamamayı özendiriyor. Sonuç tabii ki herkes için daha az mutluluktur.
Profesör Juan Linz’in vurguladığı son noktaya yaklaşıyoruz: başkanlık sistemleri genel olarak refah için zararlıdır çünkü parlamenter sistemlerden çok, siyasi açıdan deneyimsiz, beceriksiz, kişisel olarak bozuk ve otoriter figürlere sahip olmaktan çok daha fazla eğilimli durumdadır. . Paradigma örnekleri Arjantin’de Peron, Peru’da Fujimori, Venezuela’da Chavez ve unutmamamız için Vladimir Putin’i içermektedir. Parlamenter sistemler bu sonuçlara karşı doğal bir kontrol yapmaktadır, çünkü yine de kurulan partilerin rızası ile Başbakan olur (ve kalır). Hiçbir siyasi tecrübeye sahip olmayan bir gerçek TV şov yıldızı (veya profesyonel bir güreşçi), bir Başbakan değil, bir ülkenin cumhurbaşkanı (veya bir devletin valisi) haline gelebilir.
Bu bağlamda Fransa hem (anayasal olarak zayıf) bir başkan ve (güçlü) bir Başbakan hem de yaptığı gibi öğretici bir örnek sağlar. Gelecekteki seçimlerde Başkanlık kazanmayı başaran Fransa Ulusal Cephesi’nin başı olan Deniz Le Kalem’i hayal edebiliyor ancak aynı zamanda Başbakan Olmayı umut edemeyeceğini kesin bir şekilde hissediyor. Sağ ve Sol taraflar kurduğu partiler asla partisine bir koalisyona katılmayacaklardı. Son ABD seçimlerinde Le Pen tarzı yabancı, ülkemizin yürütme gücünü tam olarak yakalamayı başardı çünkü demokrasi başkanlık yapma zayıflığından muzdaripti.
Kaynak : Profesör Benajmin Radcliff