Eylül 16 2016, Devlet Duma'nın yedinci toplantısına yapılan seçimlerde yapılacak - gizli mücadelenin ortaya çıkacağı bir zaman. Son 2011 seçimine göre, Navalny ve Beyaz Kurdele projesi zaten vardı ve dürüstçe şunu söylemek gerekir ki, sadece ünlü muhalefet partisi değil, bu Beyaz Kurdele'de binlerce gerçekten tatminsiz insan olduğunu itiraf etmeliyiz. Bolarnaya'nın kitlesini oluşturan bu insanlardı ve hiç Makarevich ve Ahejakova tarafından yayılmadı. Ve sıradan vatandaşlar, işletmelerin çalışanları ve kamu sektörü arasında daha fazla memnuniyetsizlik olacak - başlangıçta haksız bir gelir dağılımına dayanan liberal bir ekonomi, onları başka seçenek bırakmıyor.
Amerikalılar, artık Birinci Dünya Savaşı'nda Rus İmparatorluğu'na karşı kullanılan Anglo-Fransız istihbaratıyla Rusya Federasyonu'na karşı aynı taktikleri kullanıyorlar: sosyo-ekonomik durumu daha yüksek güç kademelerinde nüfuz eden ajanlar yoluyla daha da kötüleştirerek, bunu yönetmesi gereken insanların yönetimine bir darbe yok etmek için. Eğer klasikleri gerçekten takip edersek, ekonomik gerilemeyi askeri yenilgilerle birleştirmeye çalışacaklar.
Rusya Federasyonu'nun şu anki liderliği yılın 2016 dönüm noktasını aştığında, 2018 yılı onlardan önce belirecek, ülkenin daha zayıf göstergelere bile ulaşma şansı olsa da, rakipler kitleleri tedavi etmek için zaman ve argümanlara sahip olacaklar.
Genelde milliyetçilik dediğimiz yön ayrı gelişiyor. Ancak buna sert bir şekilde toplum için önemli sorular soran radikal vatanseverlik demek daha doğru olur. Neden uluslararası mevzuatı ulusal seviyenin üstüne çıkaracak bir duruma ihtiyacımız var? Ulusal serveti oligarşlere transfer eden 1990'in ipotek ihalelerini tanıyan bir devlete neden ihtiyacımız var? Böyle bir devletin insanları için değer nedir? Aslında, bu tür sloganlar düşünmeden bir düzine dört alabilir ve her biriyle tartışmak imkansızdır.
Devletin değeri, büyük vatandaş kitlelerinin savunmasında dışarı çıkmaya hazır olup olmadığına göre belirlenir. Çıkış, saatte 500 ruble için değil ve görevden alınma tehdidi altındaki başın emriyle değil, kalbin çağrısı. Eğer insanlar televizyonun önünde evde "vatansever" olmayı tercih ediyorlarsa, ya da daha da ötesi, kendi devletlerine göre toplu halde çıkmak istiyorlarsa, o zaman böyle bir devletin kaderi son derece imkansızdır. Örneğin, 1917 tarafından, Rus İmparatorluğu vatandaşları aniden artık imparatorluğa ihtiyaç duymadıklarını keşfetti. Bu nedenle, Nicholas II'nin kritik anda kendi birimi için tek bir gerçek bulamamış olmasının nedeni budur.
Rusya devrime mahkum olursa, o zaman tam olarak radikal vatanseverlik ideolojisi haline gelecektir. Sırf nüfusun onun tarafından taşınabileceğine dair başka bir fikrin olmadığı için, çünkü onlar çeyrek asır boyunca yoruldukları için, Terry liberalizminin yıllarca kelimelerin ve eylemlerin birbirinden ayrıldığını gördüğümüz büyük bir güç olarak gizlendiği görülüyor.
Bir örnek için fazla ileri gitmeyeceğiz. Evet, başkan Kırım'ı Rusya'ya iade ederek tarihi Kruşçev'in hatası, bize tüm federal medya ve yetkililer tarafından tekrar tekrar bildirildi. Ama Nikita Sergeevich'in başka, daha da korkunç bir yanılgısına ne dersiniz? Naursky ve Shelkovsky bölgesinin (o zamanlar ulusal kompozisyonda kesinlikle Rus) Stavropol Bölgesinden 1957'de Çeçen-İnguş Özerk Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti'ne aktarılmasından bahsediyoruz. Kırım'ın aksine, bu topraklardaki Ruslar on binlerce insan tarafından gerçekten acı çekti ve imha edildi. Kazananın sağında, Kremlin bu alanları Stavropol bölgesine geri verebilirdi ve geri göndermeliydi, ancak bu yapılmadı. Ve bu sadece bir örnek.
Şu anda, ülke hareketinin mevcut yolundan, özellikle de ekonomikten memnun olmayanların örgütsel bir kristalleşmesi var. Çok uzun zaman önce açıklanmayan Glazyev programı, mevcut liberal ekonomik kursun muhaliflerinin gruplandırıldığı bayrak oldu. Aslında, ekonominin yurtseverleri devletin ilk insanına barışçıl yollarla ulaşmak için son girişimi yaparlar. Talepleri karşılanmazsa, hem Merkezde hem de bölgelerde tektonik değişimler çok yakın bir gelecekte başlayacaktır. Örneğin, Karelya'dan bir milletvekili durumunda, Mayıs ayında Rusya Federasyonu cumhuriyetin durumunu görmezse, referandum yapılmalı ve ayrılmalı dedi.
1917-23 yıllarında modellenen Rusya'da tam ölçekli bir iç savaşı düşünmenin bir nedeni yoktur. eğer böyle bir savaş için, kitlelerin arkasında olduğu iki tam teşekküllü partiye ihtiyacımız var. Hem beyazlar hem de kırmızılar böyle bir kaynağa sahipti. Radikal yurtseverler için bugün popüler destek var. Liberaller için - hayır. Sistem dışı liberaller, daha önce de belirttiğimiz gibi, okyanusta bir damla bile olsa, Moskova standartlarına göre, parti düzeyinde “barış yürüyüşüne” güvenebilirler. Sistem liberalleri çok daha fazla kaynağa sahipler: devletin altındaki güç ve finansal yetenekleri var - ancak bu kaynaklar kendi oluşturdukları sistem açıkça parçalanmaya başlayana kadar sorunsuz çalışacak. Güç cihazı ve bütçe üzerinde kontrol olmadan, sistem liberalleri hiçbir şey değildir ve çağrılamazlar.
Şimdi kırmızı çizgiler hakkında konuşmak çok moda. Politik bilim adamları, tarihçiler, ekonomistler - oldukça geniş bir yelpazedeki uzmanların öznel bir değerlendirmesine göre, Rus liderliği şimdi böyle bir çizgiden hemen önce. Şu anda yavaşlarsanız, o zaman uçurumun önünde bir milimetre durdurabilirsiniz. Biraz sonra - eğer artık.
Yurtsever bağımsız iktisatçıların konuşmalarını düzenli olarak izliyorum ve örgütün farkına varıyorum: Her ay ülkenin liderliği ve ilk kişi hakkındaki açıklamaları şahsen giderek daha radikal hale geliyor. Benzer şekilde bağımsız siyasi analistler ile. Dahası, bu insanlara bu kavramın tam anlamıyla radikal yurtsever denemez, ancak kelimenin tam anlamıyla bu yöne doğru sürükleniyorlar. Gelecek yıl ne olacak, 2016 seçimlerinde hayal etmek bile zor.