Bu Pazar’ı yoğun ve keyifli geçirdim. Ama aylar sonra bir Pazar yazısı yayınlamamak içime sinmeyecekti, zihnimde çok konu olsa da derlemek için vakit kalmadı. Bugün belki çok duyduğunuz; ama beni de her seferinde etkilemeyi başaran bir kelebek hikayesi yazacağım;
Bir gün, bir kozada küçük bir delik açıldı ve bir adam bedenini bu küçücük delikten çıkartmaya çalışan kelebeği saatlerce seyretti.
Sonra kelebek daha fazla ilerlemek istemiyor gibi durdu. Sanki, ilerleyebileceği kadar ilerlemişti ve artık daha fazla ilerleyemiyordu.
Ve adam, kelebeğe yardım etmeye karar verdi. Eline bir makas aldı ve kozayı keserek deliği büyüttü. Kelebek kolayca dışarı çıktı. Fakat bedeni kocaman, kanatları ise kuru ve buruşuktu. Adam, kelebeği izlemeye devam etti, çünkü zamanla kanatlarının büyüyüp bedenini taşıyabilecek kadar genişleyebileceğini umut ediyordu. Fakat bu olmadı.
Gerçekte, kelebek ömrünün geri kalanını o kocaman bedeni ve kuru, buruşuk kanatları ile etrafta sürünerek geçirdi. Uçmayı hiç başaramadı.
Adamın bu aceleci iyiliği içinde anlayamadığı, bu kısıtlayıcı kozanın ve kelebeğin o küçücük delikten dışarı çıkmak için verdiği mücadelenin, kelebek için gerekli olduğuydu, çünkü bu, Tanrı’nın, yaşam sıvısının kelebeğin bedeninden kanatlarına doğru akmasını sağlamak için bulduğu yoldu. Böylece kelebek kozadan kurtulduğu anda uçmaya hazır olabilecekti.
Kıssadan hisse: Daha güçlü şekilde varolmak için bazı sancıları çekmek, bazı mücadeleleri vermek gerekir. Hayatın bizi zorladığı anlarda yeni bir deneyim kazandığımızın bilincinde olmak, bu anların bizi daha yukarı taşıyacağına inanmak durumu kolaylaştıracaktır. Sürekli şikayet, bırakıp kaçma isteği gibi eğilimler pek yardımcı olmuyor maalesef.:) “Yeterince çabalarsam bu zorlukların üstesinden gelebilirim” diye tekrar edin kendi kendinize.