havlayan köpek değil zıplayamaz tavşan değil kanadı var kuş değil deniz sever balık değil
havlayan köpek değil zıplayamaz tavşan değil kanadı var kuş değil deniz sever balık değil Ne90'dan bulabilirsiniz
Hayvanlar hakkında kısa hikayeler. İyi hisler ve hayvan dostluğu hakkında hikayeler
Ailemizde bir kedi yaşıyor. Onun adı Masik. Yakında bir yaşında olacak. Ailemizin bir üyesi gibidir. Yemek yemek için masaya oturduğumuzda, o tam orada. Pençesiyle masa örtüsüne vurur - yemek ister. Komik. Balıkları ve ekmeği sever. Onunla oynadığımda da onu seviyor. Gündüz evde kimse yoksa, balkonda güneşin tadını çıkarır. Masik benimle veya ablası Christina ile yatıyor.
Onu çok seviyorum.
Tymin Anton, 2. sınıf, okul numarası 11, Belgorod
Evde tüylü bir evcil hayvanım var - Kesha'nın papağanı. Bizimle iki yıl önce ortaya çıktı. Artık nasıl konuşulacağını biliyor, insanlarla oldukça cesur hissediyor. Papağanım çok komik, zeki ve yetenekli.
Onu çok seviyorum ve ona sahip olduğum için çok mutluyum.
Varfolomeeva Ekaterina, 2. sınıf, okul numarası 11, Belgorod
Arkadaşım
Annem ve ben markete gittik, bir kedi yavrusu aldık ve eve getirdik. Her yere saklanmaya başladı. Ona Tishka adını verdik. Büyüdü ve fare yakalamaya başladı. Yakında bunun bir kedi yavrusu olduğunu öğrendik ve şimdi yavru kedileri bekliyoruz.
Belevich Ksenia, 2. sınıf, okul numarası 11, Belgorod
Benim kaplumbağam
Evde küçük bir kaplumbağam var. Onun adı Dina. Onunla yürüyüşe çıkıyoruz. Dışarıda taze ot yer. Sonra onu eve götürürüm. Karanlık bir köşe arayarak apartmanda dolaşır. Bulduğunda, içinde bir veya iki saat uyur.
Ona mutfakta yemek yemeyi öğrettim. Dina elmaları, lahanayı, ıslatılmış ekmeği ve çiğ eti sever. Haftada bir kaplumbağayı bir leğende yıkarız.
İşte kaplumbağam.
Miroshnikova Sophia, 2. sınıf, okul numarası 11, Belgorod
En sevdiğim tavşan
Küçük bir tavşanım var. O kadar tatlı ki, minik kırmızı gözleri var. O dünyanın en güzelidir! Onu ilk gördüğümde gözlerimi güzelliğinden alamadım.
Tavşan benden asla kaçmıyor ama tam tersine beni görür görmez hemen kollarımda olmasını istiyor. Tıpkı benimki gibi küçük kardeş! O çok zeki. Ot ve mısır yemeyi sever.
Tavşanımı seviyorum!
Bobylev Denis, 7 yaşında
Kedi Samik
Evde hiç hayvanım yok ama arkadaşım kedi Samson köyde büyükannemle yaşıyor. Güzel, kabarık, siyah, göğsünde beyaz lekeler var.
Genellikle evler köpekler tarafından korunur ve Samik büyükannemin bekçisidir. Önce, tüm fareleri bodrum katından dışarı çıkardı. Ve birkaç yıldır tek bir fare değil! Ama hepsi bu değil. Başkalarının kedilerinin, köpeklerinin bahçeye, bahçeye ya da bahçeye girmesine izin vermiyor ve bu büyükanneme yardım ediyor! Birisi eve yaklaşsa bile, Samik yüksek sesle miyavlamaya başlar ve büyükanne zaten biliyor - başka biri geldi!
Büyükanne korumasını süt, balık ve sosisle şımartır. Sonuçta o çok zeki! Onu hakediyor!
Baidikov Vladislav
Ben küçükken kuzeyde Noyabrsk şehrinde yaşıyorduk. Babam, annem ve ben marketteydik ve iki tavşan aldık. Biri beyaz, diğeri griydi. Çok mutluydum! Onlar için yiyecek aldık. Balkonda bir kafeste yaşadılar. Onları her gün havuç ve lahana ile besledim, kafeslerinde temizledim. Tavşanları çok sevdim ve onlarla oynadım.
Kuzeyden ayrıldığımızda tavşanları uzun bir yolculuğa çıkaramadık. Öleceğinden korkuyorlardı. Annem onlarla benim bir fotoğrafımı çekti. Sık sık onları düşünüyorum ve özlüyorum.
Eremeeva Sabina, 7 yaşında, 2 "A" sınıfı, okul numarası 11, Belgorod
Lyudmila Koryakina
"Hayvanlarla ilgili çocuk hikayeleri" başlıklı makaleye yorum yapın
yabancı yazarların hayvanlarla ilgili hikayeleri. Kitabın. 7'den 10'a kadar çocuk yabancı yazarların hayvanlarla ilgili hikayeleri. Darrell ve Herriot dışında akla hiçbir şey gelmiyor. ama uzunlar - ve 20-30 sayfaya ihtiyacım var ...
Hiçbir durumda küçük evcil hayvanlar bu bitkilerde ziyafet çekmemelidir. Işıkta yaşam. Env'deki hikayeye yardımcı olun. dünyaya? !!! Bitki yaşamında çok önemli bir rol oynayan faktörler cansız doğa: ışık, su, sıcaklık, mineral tuzlar.
Tartışma
Bir şekilde şunları yapabilir:
Bitki yaşamı için belirli koşullara ihtiyaç vardır. Yaşam koşulları, çeşitli doğa faktörlerinin etkisine bağlıdır. Cansız doğa faktörleri bitkilerin yaşamında çok önemli bir rol oynayacaktır: ışık, su, sıcaklık, mineral tuzlar. Bitkiler ayrıca canlı doğa faktörlerinden de etkilenir: insanlar dahil çeşitli canlı organizmaların aktivitesi.
Işık, bitki yaşamı ve büyümesi için çok önemlidir. Neden? Gölgeli bitkilerde sürgünler solacak ve uzun ve ince hale gelecektir.
Ancak tüm bitkilerin parlak ışığa ihtiyacı yoktur. Örneğin, gölgeli yerlerde quasence, keklik üzümü, ağaç bacaklı ve diğer bitkiler büyür. Bu bitkilerin yaprakları koyu yeşildir. Onlarda var çok sayıda başıboş ışığı yakalayabilen kloroplastlar.
Bitki yaşamı için ısı da önemlidir. Bazı bitkiler termofiliktir, diğerleri soğuğa dayanıklıdır. Sıcağı seven bitkiler güneyden gelir. Kültür bitkilerinden bunlar mısır, fasulye, kabak, salatalık, domatestir.
Bitkilerin suya ihtiyacı vardır. Ancak farklı bitkilerde su ihtiyacı aynı değildir. Örneğin, bir nilüfer suda yaşar. Lahana gibi bitkiler karada büyür, ancak çok fazla suya ihtiyaçları vardır. Kaktüsler ve diğer bazı bitkiler biraz suya ihtiyaç duyar. Bunun nedeni, bu bitkilerin farklı organlarda su rezervleri biriktirmesidir: kaktüsler - gövdede, diğerleri - sulu gövdelerde, köklerde.
Mineral maddeler bitkiye topraktan girer. Bunlardan bitkiler en çok nitrojen, fosfor ve potasyum içerenlere ihtiyaç duyar.
Ek olarak, bitkiler canlı organizmalardan - hayvanlar, diğer bitkiler ve mikroorganizmalardan etkilenir. Hayvanlar bitkilerle beslenir, onları tozlaştırır, meyve ve tohum taşır. Daha büyük bitkiler, daha küçük olanları gölgeleyebilir. Bazı bitkiler diğerlerini direnç olarak kullanır. Ayrıca bitkiler havanın yapısını değiştirirler. Nasıl? Bize söyle.
Bitkilerin kök sistemleri, toprağı tahribattan koruyarak uçurumların, tepelerin, nehir vadilerinin yamaçlarını sabitler. Orman tarlaları, tarlaları kaymalardan korur.
Okulda çocuğa bir hayvan hakkında bir peri masalı yaratma görevi verildi En azından fikirleri dahil edin. Kızlar, mavi ya da pembe bir peri masalı bulmama yardım edin, oğlumdan onu bulması istendi.Oğlum ve ben 6 ila 14 yaşlarından itibaren en sevdiğimiz ev oyunu olarak masal yazdık.
Tartışma
mesela, ayrıntılarla çabucak büyümüş olabilirim: Maymunlar ağaçlarda yaşıyordu, her şey onlarla iyiydi, sık sık içmek istemeleri dışında. Sazlıklar suyun yakınında büyüdü ve timsahları maymunlardan mükemmel şekilde korudu. Maymunlar suya her inişlerinde timsahlar kendilerine en yakın hayvanı yakaladılar ve yediler :). Maymunlar susuzluk çekmeye başladı, ancak suya inmekten çok korktular. Sonra en önemli lider, sazlıkları çekip oradan büyük bir pipo yapma fikrini ortaya attı ve şimdi maymunlar kıyıya inmeden su içti. Kısa süre sonra timsahlar yiyecek hiçbir şeyleri olmadığı için burayı terk ettiler.
Kitap bölümü ( kısa hikayeler hayvanlar hakkında çocuklar için). kısa hikayeler ve hayvanlar hakkında bir şeyler tavsiye edin. Favorilerimizden komik hikayeler. Pek çok insanın zaten köpeklere sahip olduğu ve kendilerini ve çocuklarını yalnız bir yürüyüş için koruduğu hikayeyi gerçekten seviyorum ...
Bir tilki.
Tilkinin uzun bir ağzı, küçük gözleri, kulakları her zaman uyanık, küçük bacakları vardır. Kürkü kırmızı ve ipek kadar parlak. Tilkinin boynunda beyaz bir kravat var. Tilki tüylü kuyruğuyla izlerini kapatarak dikkatlice sürünür. Gece köye koşar, tavukları sürükler.
Bir tilki.
Tilki bir avcıdır. Temel olarak, tilki fareleri, sincapları, daha az sıklıkla tavşanları avlar. Tilki kurnazca kirpi yakalar. Kirpiyi suya yuvarlar, dikenlerini suya serer ve kıyıya yüzer. İşte tilki onu bekliyor.
Tilki bir delikte yaşar, ilkbaharda tilkilerin yavruları vardır.
Bir tilki.
Tilkiler çok sevecen ebeveynlerdir. Çocukları birlikte yetiştiriyorlar. Babam yuvayı korur ve ailesi için ganimet getirir. Tilki annesi yavruları bir dakika bırakmaz. Tilki yavruları yuvanın yakınında oynar, etrafta dolanır, hırlar, havlar, tıpkı yavru köpekler gibi. Bir kişi tilki deliğini bulursa, tilki bebekleri daha güvenli bir yere götürür.
Yavrular bir buçuk aylık olduklarında tilki onlara nasıl avlanacağını öğretmeye başlar. Annem önce onlara çekirgeleri nasıl yakalayacaklarını gösterir. Tilki yavruları onu taklit etmeye çalışıyor. Yaz aylarında çekirge yakalamayı öğrenirlerse, kışın fare yakalayabilecekler.
1. Soruları cevaplayın:
Tilkilerin ebeveynleri nelerdir? Baba tilki ne yapar? Anne yavruları ne yapar? Bir kişi deliğini bulursa tilki ne yapar? Tilkiler ne zaman avlanmayı öğrenmeye başlar?
İlk tilki avı kim?
2. Yeniden sat.
Kurt.
Kurt yırtıcı bir hayvandır. Kurtlar paketler halinde yaşar. Sürü bir kurt ailesidir. Kurtlar neredeyse her zaman hasta zayıf hayvanları avlar. Kurtlar geceleri avlanır. Kurtlar yavru yetiştirmek için bir inde yaşarlar. İlkbaharda yavrular ortaya çıkar.
Kurt.
Yaz aylarında iyi beslenmiş bir kurt yürür. Bir sürü oyun var. Gelecek kış zamanıkuşlar uçacak, hayvanlar saklanacak, kurdun yiyecek hiçbir şeyi yok. Kızgın, aç kurtlar av arıyor, yürüyor. Köye yaklaşacaklar ... Bekçinin olmadığı ve kabızlığın kötü olduğu yerde - koyunlar iyi değil.
Tavşan.
Tavşan bir kemirgendir. Tavşan çim, yaprak, çalı kabuğu, mantar, köklerle beslenir. Kışın ağaçların kabuğunu kemirir. Tavşan kışın beyaz, yazın gridir. Bu onun avcılardan saklanmasına yardımcı olur. Uzun, hızlı pençeler de tavşanı düşmanlardan kurtarır. Tavşan yokuş yukarı koşar ve dağdan aşağı yuvarlanır. Bir tavşan yazın çalıların altında yaşar ve kışın karda bir çukur kazar. İlkbaharda, tavşanlar tavşanda görünür.
Sincap.
Soğuk, sincap için korkunç değildir. Sıcak gri bir kürk mantosu var. Ve yaz geldi, sincap kürk mantosunu değiştirdi - şimdi soğuk yok ve saklanacak kimse yok: avcıların ince kırmızı kürke ihtiyacı yok. Sincap mantarları kurutur, kozalakları soyar.
Sincap.
Sincap bir kemirgendir. Fındık, çilek, mantar ve koni yer. Sincapın keskin pençeleri vardır. Bu, ağaca hızla tırmanmasına yardımcı olur. Gür kuyruk, sincap için bir paraşüt görevi görür. Sincap bir oyukta yaşar, yuvasını tüylerle yalıtır. Sincap yazın kırmızı, kışın gridir. Kışın sincap neredeyse her zaman uyur ve oyuktan biraz dışarı bakar. Sincap, tutumlu bir hostes. Kış için fındık toplar, ağaç dallarında mantar kurutur. Sincaplar ilkbaharda sincap geliştirir.
Ayı.
Ayı vahşi bir hayvandır. Çok iri ve kahverengidir. Ayının bir gövdesi, başı, kulakları, küçük kuyruğu, ağzı ve keskin diş... Vücut kalın, uzun kıllarla kaplıdır. Ayı kükreyebilir. Her şeyi yer: meyveler, çimen, balık, et. Ayının tatlı bir dişi vardır: arılardan bal alır. Ayı, yırtıcı bir hayvandır. Ormanda, insanlardan uzakta yaşıyor. Kış için kendine bir sığınak yapar ve bütün kış uyur. Kürkü insanlar için önemlidir.
Ayı.
Ayı, omnivor bir hayvandır. Bal, çilek, balık, karıncalar, kökler yemeyi sever ama bir kişiye de saldırabilir. Ayı beceriksiz görünüyor ama kolayca ağaçlara tırmanıyor ve hızlı koşuyor. Ayı, dallardan, düşmüş ağaçlardan ve yosunlardan bir yuva yapar. Kışın, ayının yavruları olur. Ayı, sonbahardan bu yana çok az yağ biriktirmişse, kışın uyanır ve ormandan aç bir şekilde yürür. Bunun için ayı, bağlantı çubuğu olarak adlandırıldı.
Ayı.
Sonbaharda, ayının tüy dökümü biter, kürkü kalın, uzun ve gür olur. Kışın kürk, ayıyı şiddetli donlardan korur.
Düşme sırasında ayı çok fazla yağ kazanır.
Soğuk havanın başlamasıyla birlikte, bir ine yer seçer, yosun kürek çeker, oraya düşen yapraklar ve yukarıdan dallar atar.
İlk kar taneleri düştüğünde, ayı zaten inin içindedir.
Kirpi.
Adamlar ormanın içinden yürüdüler, bir çalının altında bir kirpi buldular. Korkudan bir topun içine kıvrıldı. Deneyin, ellerinizle alın - iğneler her yerde dışarı çıkıyor. Kirpiyi bir şapkaya yuvarlayarak eve getirdiler. Yere koydular, sütü gümüş tabağa koydular. Ve kirpi bir topun içinde yatar ve hareket etmez. Burada bir saat ve bir saat daha yattı. Sonra dikenlerden siyah bir kirpi burnu çıktı ve kımıldadı. Ne güzel kokuyor? Kirpi arkasını döndü, sütü gördü ve yemeye başladı. Yedi ve yine kıvrıldı. Ve sonra çocuklar oynamaya başladı, bir kirpi ve ormana geri döndü.
1. Soruları cevaplayın:
Adamlar nereye gitti? Kimi buldular? Kirpi nereye oturdu? Kirpi korkuyla ne yaptı?
Kirpi aldıklarında çocuklar neden iğrenmedi?
Ona evde ne verdiler? Sonra ne oldu?
2. Yeniden sat.
Lynx.
Vaşak, büyük ve tehlikeli bir orman kedisidir. Nisan ayında vaşak, iki veya üç yavru kedinin göründüğü bir ine için tenha bir yer bulur. Vaşak şefkatli bir annedir, yavrularını sık sık sütle besler, yalar, vücudunun sıcaklığıyla ısıtır. Yaşamın ilk ayının sonunda anne küçük kuşları, fareleri ine getirmeye başlar. Vaşaklar küçük avlar yerler, ancak üzerine atlar ve uzun süre onunla oynarlar.
İkinci ayda vaşak, vaşak yavrularını avlar.
Fil.
Fil, Hint ormanında yaşıyor. Kocaman, cildi buruşuk, çıplak, tüysüz, gövdesi uzun ve elastik. Bir fil hortumunu sallıyor. Bagajıyla ne isterse yapacak. Bir fili eğitirseniz, iyi bir yardımcı olacaktır: ormandaki ağaçları dişlerle kökünden söküyor, büyük taşları bir yerden bir yere sürüklüyor, hatta küçük çocuklara nasıl bakılacağını bile biliyor. Fil çok zeki bir hayvandır.
Filler.
Filler, üç metre yüksekliğe kadar çok büyük hayvanlardır. Bir filin en şaşırtıcı yanı hortumu. Bunlar keskin burun ve üst dudaktır. Gövdesi ile yiyecek, içecek toplar ve kendisini düşmanlardan korur. Fil, gövdesiyle büyük bir kütüğü ve hatta yerden küçük bir kibriti kaldırabilir. Filler ayrıca hortumları ile birbirleriyle iletişim halindedir. Anneler hasta bir bebeğin alnına sanki sıcaklığı ölçmek istiyorlarmış gibi dokunurlar.
Filler ailelerde yaşar. Aileye yaşlı bir fil başkanlık ediyor. Anneler 10-15 yaş arası çocuklara bakar.
Filler otla, dallarla, köklerle ve meyvelerle beslenir. Fil günde 200 kilograma kadar yemek yer ve 10 kova su içer.
Filler zeki hayvanlardır. Harika bir hafızaları var. Hem iyilik hem kötülük onlara sebep oldu, tüm hayatlarını hatırlıyorlar.
1. Soruları cevaplayın:
Bir fil neden bir gövdeye ihtiyaç duyar? Filler nasıl yaşar? Filler ne yer? Fillerin hafızası nedir?
2. Yeniden sat.
Gergedan.
Ormanda dallar çıtırdıyor, ağaçlar sallanıp sallanıyor. Tropikal çalılıkların arasından çıkan büyük bir canavar - bir gergedan -. Dikenler ve dikenler, sert dallar ve kütükler umurunda değil. Derisi zırh gibi kalın ve güçlüdür: mızrak üzerinden zıplar, ok kırılır. Sadece bir tüfek mermisi böyle bir deriyi delebilir. Gergedanın burnunda büyük bir boynuz vardır ve gözleri küçük, kördür. Onları iyi görmüyor. Hiçbir şey gerçekten anlamıyor, ama hemen kıçına koşuyor. Sinirli ve şüpheli.
Zürafa.
Zürafa vahşi bir hayvandır. Zürafanın derisi, sanki lekeler yapışmış gibi rengarenktir. Deri düşmanlardan kurtarır: Güneş ağaçların yapraklarından parladığında, zürafanın derisi gibi rengarenk, benekli bir gölge yere düşer. Zürafa bu gölgede duracak, görünmüyor. Bir zürafa ağaçtan ağaca yürür, ağaçların yapraklarını ısırır. Onun için uygun: boynu uzun, uzun.
1. Soruları cevaplayın:
Bir zürafanın neden derisinde lekelere ihtiyacı vardır? Bir zürafa ne yer? Bir zürafanın neden uzun boyuna ihtiyacı vardır?
2. Yeniden sat.
KD Ushinsky'nin hayvanlar hakkındaki hikayeleri çok samimidir. Nezaket ve sıcaklık dolu. Ushinsky onları çocukken yazdı.
Küçük kardeşlerimize karşı saygılı bir tavır gerektirir.
Hayvan hikayeleri
Bişka (hikaye)
Hadi Bishka, kitapta yazanları oku!
Köpek kitabı kokladı ve uzaklaştı.
Perili inek (hikaye)
Bir ineğimiz vardı ama o kadar karakteristik, kuvvetli ki, bu sorun! Belki de bu yüzden yeterince sütü yoktu.
Hem anne hem de kız kardeşler onunla acı çekti. Eskiden sürüye sürüklenirlerdi ve ya öğlen eve gelirdi ya da kendini hayatında bulurdu - bana yardım et!
Özellikle buzağı varken - kısıtlama yok! Bütün ahırı boynuzlarıyla çevirdiğinde, buzağıyla savaştı ve boynuzları uzun ve düzdü. Babam bir kereden fazla boynuzlarını kesecekti, ama bir şekilde sanki bir gösterimi varmış gibi onu erteledi.
Ve ne kadar tehlikeli ve hızlıydı! Kuyruğunu kaldırır kaldırmaz başını indirir ve dalgalanırsa, bir ata yetişemezsiniz.
Yazın bir kez akşamdan çok önce çobandan kaçtı: evinde bir buzağı vardı. Anne ineği sağdı, buzağıyı serbest bıraktı ve on iki yaşındaki kız kardeşine şöyle dedi:
- Chase, Fenya, onlar nehre gidip kıyıda otlasınlar, ama tahıla girmemeye dikkat edin. Gece, dayanamayacakları için hala çok uzakta.
Fenya bir dal aldı, hem buzağıyı hem de ineği sürdü; onu bankaya götürdü, otlatmasına izin verdi ve bir söğüt ağacının altına oturdu ve çavdar yolunda bir toplanan peygamber çiçeği çelengi örmeye başladı; bir şarkı örer ve söyler.
Fenya asmada bir şey hışırdadı ve her iki kıyıdan gelen nehir yoğun asmayla büyümüştür.
Fenya kalın bir asmanın içinden gri bir şeye bakıyor, yolunu açıyor ve aptal kıza köpeğimizin Serko olduğunu gösteriyor. Bir kurdun bir köpeğe oldukça benzediği, sadece boynunun sakar olduğu, kuyruğunun bir sopa olduğu, namlunun aşağıya dönük olduğu ve gözlerin parladığı biliniyor; ama Fenya yakınlarda bir kurt görmemişti.
Fenya zaten köpeği çağırıyordu:
- Serko, Serko! - göründüğü gibi - bir buzağı ve arkasında bir inek deli gibi ona doğru koşuyor. Fenya sıçradı, söğüse yapıştı, ne yapacağını bilmiyor; buzağı ona ve inek ikisini de ağaca doğru bastırdı, başını yana eğdi, kükredi, ön toynaklarıyla yeri kazdı, boynuzlarını direk kurda işaret etti.
Fenya korktu, iki eliyle ağacı yakaladı, çığlık atmak istiyor - ses yok. Ve kurt hemen ineğe koştu ve geri döndü - görünüşe göre ilk kez ona bir boynuzla vurdu. Kurt hiçbir şeyi kararsızca alamayacağınızı anladı ve şimdi ineği yandan yakalamak ya da sadece acele etmediği yerde vücudu kapmak için bir taraftan diğerine koşmaya başladı.
Fenya'nın hala sorunun ne olduğu hakkında hiçbir fikri yok, koşmak istedi ama inek ona izin vermedi ve ağaca bastırdı.
Burada kız bağırmaya, yardım çağırmaya başladı ... Kazakımız burada tepede çiftçilik yapıyordu, ineğin kükrediğini duydu ve kız çığlık attı, sabanı fırlattı ve ağlamaya koştu.
Kazak neler olup bittiğini görüyor, ama burnunu kurda çıplak elleriyle sokmaya cesaret edemiyor - çok büyük ve öfkeliydi; Kazak oğlu, tam orada tarlada sürdüğünü söylemeye başladı.
Kurt insanların koştuğunu görünce sessizleşti, tekrar, iki kez kırıldı, uludu ve söğüdün içine girdi.
Kazaklar Fenya'yı zar zor eve getirdi - kız çok korkmuştu.
Sonra baba, ineğin boynuzlarını kesmediği için mutlu oldu.
Yazın ormanda (hikaye)
Ormanda tarlada olduğu kadar geniş bir alan yok; ama sıcak bir öğleden sonra iyi. Ve neden ormanda yeterince görmüyorsunuz? Uzun, kırmızımsı çamlar dikenli tepelerini sarkar ve yeşil köknar ağaçları dikenli dallarını örter. Güzel kokulu yaprakları olan beyaz, kıvırcık bir huş ağacı; gri kavak titriyor; ve oyulmuş yapraklarını serpilmiş tıknaz bir meşe çadırı. Çimlerden beyaz bir çilek gözü bakar ve yakınlarda hoş kokulu bir meyve kızarır.
Vadideki beyaz zambak kedicikler uzun, pürüzsüz yapraklar arasında sallanır. Bir yerlerde güçlü burunlu bir ağaçkakan doğruyor; sarı sarıasma acınacak şekilde çığlık atıyor; evsiz guguk kuşu yılları sayar. Gri tavşan çalıların arasına fırladı; Dalların arasında, inatçı bir sincap gür kuyruğunu parlattı.
Çalılığın çok uzağında, bir şeyler patlıyor ve kırılıyor: Sopası parmaklı ayı yayı büküyor mu?
Vaska (hikaye)
Kedi-kedi - gri kasık. Laskov Vasya, ama kurnaz; kadife bacaklar, keskin pençe. Vasyutka'nın hassas kulakları, uzun bir bıyığı ve ipek bir ceketi var.
Kedi okşar, eğilir, kuyruğunu sallar, gözlerini kapatır, şarkı söyler, ama bir fare yakalanırsa - sinirlenmeyin! Gözler büyük, pençeler çelik, dişler çarpık, pençeler mezuniyet!
Kuzgun ve saksağan (hikaye)
Rengarenk saksağan ağacın dallarına atladı ve durmadan sohbet etti ve kuzgun sessizce oturdu.
- Neden sessizsin kumanyok, yoksa sana söylediklerime inanmıyorsun? - sonunda kırk sordu.
- İyi inanmıyorum, dedikodu, - kuzgun cevap verdi, - kim senin gibi çok konuşursa, muhtemelen çok yalan söylüyor!
Engerek (hikaye)
Çiftliğimizin çevresinde, vadilerde ve ıslak yerlerde çok sayıda yılan vardı.
Yılanlardan bahsetmiyorum: zararsız birine o kadar alışkınız ki ona yılan bile demiyorlar. Ağzında küçük keskin dişleri var, fareleri ve hatta kuşları yakalıyor ve belki derisini ısırabiliyor; ancak bu dişlerde zehir yoktur ve yılan ısırığı tamamen zararsızdır.
Bir sürü yılanımız vardı; özellikle harman yerinin yakınında yatan saman yığınlarında: güneş ısınırken oradan dışarı çıkacaklar; Yaklaştığınızda tıslarlar, dillerini gösterirler ya da sokarlar, ancak sokarak ısırmazlar. Hatta mutfakta, zeminin altında yılanlar vardı ve olduğu gibi yerde oturan çocuklar, süt yudumlarken dışarı çıkıp kafasını fincana doğru çekiyor ve çocuklar alnında bir kaşıkla.
Ancak aramızda sadece yılanlar bulunmamakla kalmadı: aynı zamanda, başının yanındaki yılanın üzerinde görülebilen sarı çizgileri olmayan, siyah, büyük, zehirli bir yılan da vardı. Böyle bir yılana engerek diyoruz. Engerek genellikle hayvanları ısırır ve eğer zamanları yoksa, ısırmaya karşı bir tür ilaç bilen köyden yaşlı büyükbaba Ohrim'i çağırırdı zehirli yılanlar, o zaman canavar kesinlikle düşecek - onu şişirecek, bir dağ kadar fakir.
Bizimle bir çocuk bir engerek öldü. Onu omzunun yakınında ısırdı ve Ohrim gelmeden önce, tümör elden boynuna ve göğsüne yayıldı: çocuk öfkelenmeye başladı, koşuşturdu ve iki gün sonra öldü. Çocukken engerek hakkında çok şey duydum ve sanki tehlikeli bir sürüngenle tanışmam gerektiğini hissettim sanki onlardan çok korkuyordum.
Bahçemizin arkasında, ilkbaharda her bahar akan bir derenin aktığı kuru bir vadide biçerler ve yazın sadece nemli ve uzun, kalın otların yetişir. Herhangi bir biçme işi benim için bir tatildi, özellikle samanların yığınlara nasıl tırmandığı. Burada eskiden öyleydi ve siz samanlığın etrafında koşmaya ve tüm gücüyle kendinizi yığınlara atmaya ve yığınları kırmamak için kadınlar kovalanıncaya kadar güzel kokulu samanlara dalmaya başlardınız.
İşte bu sefer koştum ve yuvarlandım: kadın yoktu, çim biçme makineleri uzağa gitti ve sadece siyahımız büyük köpek Brovko yığının üzerine yattı ve bir kemiği kemirdi.
Tek bir şoka girdim, onu iki kez çevirdim ve aniden dehşet içinde zıpladım. Elimi soğuk ve kaygan bir şey salladı. Bir engerek düşüncesi kafamdan geçti - peki ya peki? Rahatsız ettiğim devasa engerek samandan çıktı ve kuyruğuna tırmanarak bana koşmaya hazırdı.
Koşmak yerine, sanki sürüngen beni yaşlanmayan, göz kırpmayan gözleriyle büyülüyormuş gibi taşlaşmış gibi duruyorum. Bir dakika daha - ve kayboldum; ama Brovko, bir ok gibi, yığından uçtu, yılana koştu ve aralarında ölümlü bir mücadele başladı.
Köpek, dişleriyle yılanı yırttı, pençeleriyle üzerine bastı; yılan köpeğin yüzünü, göğsünü ve midesini ısırdı. Ancak bir dakika sonra, yalnızca engerek kalıntıları yerde yattı ve Brovko koşmak için koştu ve ortadan kayboldu.
Ama en tuhafı, Brovko'nun o günden itibaren ortadan kaybolması ve kimin nerede bildiğini dolaşmasıdır.
Sadece iki hafta sonra eve döndü: zayıf, zayıf ama sağlıklı. Babam bana, köpeklerin engerek ısırığı için tedavi edildikleri çimleri bildiklerini söyledi.
Kazlar (hikaye)
Vasya havada uçan bir sıra yaban kaz gördü.
Vasya. Yerli ördeklerimiz aynı şekilde uçabilir mi?
Baba. Hayır.
Vasya. Yabani kazları kim besliyor?
Baba. Kendi yiyeceklerini arıyorlar.
Vasya. Ve kışın?
Baba. Kış gelir gelmez, yaban kazları bizden uzaklaşır. sıcak ülkelerve ilkbaharda tekrar geri dönerler.
Vasya. Ama neden evcil kazlar da uçamıyor ve neden kışın bizden sıcak ülkelere uçmuyorlar?
Baba. Çünkü evcil hayvanlar eski çevikliklerinin ve güçlerinin bir kısmını kaybetmişlerdir ve duyguları vahşi hayvanlarınki kadar ince değildir.
Vasya. Ama bu neden onlara oldu?
Baba. Çünkü insanlar onları önemsiyor ve kendi güçlerini kullanmaları için onları sütten kesiyorlar. Buradan, insanların ellerinden gelen her şeyi kendileri için yapmaya çalışması gerektiğini görüyorsunuz. Başkalarının hizmetlerine güvenen ve kendileri için ellerinden gelen her şeyi yapmayı öğrenmeyen çocuklar, asla güçlü, akıllı ve hünerli insanlar olmayacaklar.
Vasya. Hayır, şimdi her şeyi kendim için yapmaya çalışacağım, aksi takdirde, belki de uçmayı unutmuş evcil kazlarda da aynı şey başıma gelebilir.
Kaz ve turna (hikaye)
Bir kaz havuzda yüzüyor ve kendi kendine yüksek sesle konuşuyor:
Gerçekten neyim harika kuş! Ve yerde yürüyorum ve suda yüzüyorum ve havada uçuyorum: dünyada böyle başka bir kuş yok! Ben bütün kuşların kralıyım!
Bir vinç bir kazın sesini duydu ve ona şöyle dedi:
Seni aptal kuş, kaz! Peki, karga gibi yüzebilir, geyik gibi koşabilir veya kartal gibi uçabilir misiniz? Bir şeyi bilmek daha iyidir ve hepsinden iyidir, ama kötüdür.
İki keçi (hikaye)
İki inatçı keçi, bir dereye atılan dar bir kütüğün üzerinde karşılaştı. Dereyi aynı anda geçmek imkansızdı; birisi geri dönmeli, diğer yolu vermeli ve beklemeliydi.
"Yol açın," dedi biri.
- İşte bir tane daha! Hadi, ne kadar önemli bir usta, - başka bir cevap verdi - - beş yıl önce, köprüye ilk tırmanan bendim.
- Hayır kardeşim, senden yıllarca çok daha yaşlıyım ve enayiye teslim olacağım! Asla!
Burada ikisi de uzun süre düşünmeden güçlü alınlarla çarpıştı, boynuzlarıyla boğuştu ve ince bacaklarını güverteye yaslayarak kavga etmeye başladı. Ancak güverte ıslaktı: Her iki inatçı insan da kaydı ve doğruca suya uçtu.
Ağaçkakan (hikaye)
Knock-Knock! Çam ağacındaki derin bir ormanda, kara ağaçkakan marangozdur. Pençeleriyle tutunur, kuyruğuyla dinlenir, burnuyla hafifçe vurur - kabuğundan dolayı karıncaları ve sümüksü korkutur.
Bagajın etrafında koşacak, kimseyi gözden kaçırmayacak.
Tüylerim diken diken oldu:
- Bu emirler iyi değil! Korku içinde kıvranıyorlar, kabuğun arkasına saklanıyorlar - dışarı çıkmak istemiyorlar.
Knock-Knock! Kara ağaçkakan burnunu çalar, kabuğu kırar, uzun dil deliklere fırlatır, karıncaları balık gibi sürükler.
Köpek oynamak (hikaye)
Volodya pencerenin önünde durdu ve büyük bir köpek olan Polkan'ın güneşin tadını çıkardığı sokağa baktı.
Küçük bir Pug koşarak Polkan'a koştu ve ona koşup havlamaya başladı; kocaman pençelerinden, ağzından dişleriyle yakaladı ve büyük ve somurtkan köpek için çok can sıkıcı görünüyordu.
Bir dakika, sana soracak! - dedi Volodya. - Sana bir ders verecek.
Ancak Pug oynamayı bırakmadı ve Polkan ona çok olumlu baktı.
Görüyorsun, - dedi Volodya'nın babası, - Polkan senden daha nazik. Küçük kardeşleriniz sizinle oynamaya başladığında, kesinlikle onları sabitlemenizle bitecek. Polkan, büyüklerin ve güçlülerin küçükleri ve zayıfları kırmaktan utandığını bilir.
Keçi (hikaye)
Tüylü bir keçi yürüyor, sakallı biri yürüyor, kupalarını sallıyor, sakalını sallıyor, toynaklarına vuruyor; yürür, melezler, keçiler ve çocuklar çağırır. Ve çocuklarla birlikte keçiler bahçeye girdiler, çimleri kemiriyorlar, kabuğu kemiriyorlar, genç mandalları bozuyorlar, çocuklar için süt tasarrufu yapıyorlar; ve çocuklar, küçük çocuklar, süt emdi, çite tırmandı, boynuzlarıyla savaştı.
Bekle, sakallı mal sahibi gelecek - sana tüm emri verecek!
İnek (peri masalı)
İnek çirkin ama süt veriyor. Alnı geniş, kulakları yana; ağızda diş sıkıntısı var ama yüzler büyük; sırt - sivri uçlu, kuyruklu - süpürgeli, yanlar şişkin, toynaklar çift.
Otu yırtıyor, sakız çiğniyor, içki içiyor, mırıldanıyor ve kükrüyor, hostesi çağırıyor: “Dışarı çık, hostes; sütçüyü çıkarın, temiz yıkayıcı! Çocuklara yoğun krema süt getirdim. "
Guguk kuşu (hikaye)
Gri guguk, evsiz bir tembel hayvandır: yuva örmez, diğer insanların yuvalarına yumurta bırakır, guguklarını beslemek için verir ve hatta güler, kocasına övünür: “Hee hee hee! Ha ha ha! Bak koca, neşe için yulaf ezmesine nasıl yumurta koydum. "
Ve bir huş ağacı üzerinde oturan kuyruklu koca kuyruğunu açtı, kanatlarını indirdi, boynunu uzattı, bir yandan diğer yana sallanarak, yıllar hesaplayarak, aptal insanları hesaplayarak.
Kırlangıç \u200b\u200b(hikaye)
Süs kırlangıçları dinlenmeyi bilmiyordu, gün geçtikçe uçtu, samanları sürükledi, kille oyulmuş, bir yuva oluşturdu.
Kendine bir yuva yaptı: testisler taşıyordu. Testislere zarar vermiştir: Testislerden çıkmaz, çocukları beklemektedir.
Çocukları yumurtadan çıkardım: çocuklar ciyaklıyor, yemek istiyorlar.
Süs kırlangıçları gün geçtikçe uçar, dinlendiğini bilmez: ortaları yakalar, kırıntıları besler.
Kaçınılmaz zaman gelecek, çocuklar kaçacak, hepsi ayrı uçacak mavi denizler, başına karanlık ormanlar, yüksek dağlar için.
Süs kırlangıçları dinlenmeyi bilmez: gün geçtikçe etrafta dolanır - küçük çocukları arar.
At (hikaye)
At horlar, kulaklarını döndürür, gözlerini hareket ettirir, ucunu kemirir, boynu bir kuğu gibi zulüm eder, toynaklarıyla yeri kazar. Boyunda bir dalgada, kuyruğun arkasında bir boru ile, kulaklar arasında - patlama, bacaklarda - bir fırça; yün gümüşle parlıyor. Ağızda biraz, arkada bir eyer, altın üzengiler, çelik at nalı.
Otur ve git! Uzak diyarlara, otuzuncu krallığa!
At koşar, toprak titrer, ağızdan köpük gelir, burun deliklerinden buhar gelir.
Ayı ve Günlük (hikaye)
Bir ayı ormanın içinden geçer ve burnunu çeker: Yenilebilir bir şeyden kar elde etmek mümkün müdür? Bal kokuyor! Mishka yüzünü kaldırdı ve bir çam ağacının üzerinde bir arı kovanı gördü, arı kovanının altında yumuşak bir kütüğün bir ipe asılı olduğunu, ancak Misha kütüğü umursamıyor. Ayı bir çam ağacına tırmandı, bir kütüğe tırmandı, daha yükseğe tırmanamazsınız - kütük yolunuza girer.
Misha pençesiyle kütüğü itti; kütük yavaşça geri pompalandı - ve ayının kafasına vuruşu. Misha kütüğü daha sert itti - kütük Misha'yı daha sert vurdu. Misha sinirlendi ve tüm gücüyle kütüğü yakaladı; kütük iki kulaç geriye pompalandı - ve Misha için neredeyse ağaçtan düşmesi yeterliydi. Ayı öfkelendi, balı unuttu, onun için kütüğü bitirmek istiyorum: peki, oynayın, güç var ve asla teslim olmadan ayrılmayın. Misha, ağaçtan tüm dayak yiyene kadar bir kütükle savaştı; Ağacın altında mandallar sıkışmıştı - ve ayı, sıcak teniyle çılgın öfkesinin bedelini ödedi.
İyi kesilmemiş, ancak sıkıca dikilmiş (Tavşan ve kirpi) (peri masalı)
Beyaz, şık tavşan kirpi'ye şöyle dedi:
Ne kadar çirkin, dikenli bir elbisen var kardeşim!
Doğru, - kirpi yanıtladı, - ama dikenlerim beni bir köpeğin ve bir kurdun dişlerinden kurtarır; Güzel cildiniz size aynı şekilde hizmet ediyor mu?
Tavşan cevap vermek yerine sadece iç çekti.
Kartal (hikaye)
Gri kanatlı kartal, tüm kuşların kralıdır. Kayalarda ve eski meşelerde yuva yapar; yüksekten uçar, uzakları görür, güneşe göz kırpmadan bakar.
Kartalın orak bir burnu, tığ işi pençeleri vardır; uzun kanatlar; şişkin göğüs - aferin.
Kartal ve kedi (hikaye)
Köyün dışında bir kedi, yavrularıyla neşeyle oynadı. Bahar güneşi ılıktı ve küçük aile çok mutluydu. Birdenbire, birdenbire - kocaman bir bozkır kartalı: şimşek gibi, yüksekten indi ve bir yavru kedi yakaladı. Ancak kartalın kalkma zamanı olmadan anne onu yakaladı. Yırtıcı hayvan kediyi attı ve yaşlı kediyi yakaladı. Ölümüne savaş kaynamaya başladı.
Güçlü kanatlar, güçlü gaga, uzun, kıvrık pençeleri olan güçlü bacaklar kartala büyük bir avantaj sağladı: kedinin derisini yırttı ve bir gözünü gagaladı. Ancak kedi cesaretini kaybetmedi, kartalı pençeleriyle sıkıca yakaladı ve sağ kanadını ısırdı.
Şimdi zafer kediye doğru eğilmeye başladı; ama kartal hala çok güçlüydü ve kedi çoktan yorgundu; ancak son gücünü topladı, hünerli bir zıplama yaptı ve kartalı yere düşürdü. Tam o anda başını ısırdı ve kendi yaralarını unutarak yaralı kedisini yalamaya başladı.
Ailesi olan horoz (hikaye)
Avluda bir horoz dolaşıyor: Başında kırmızı bir tarak ve burnunun altında kırmızı bir sakal var. Petya'nın bir keskiyle burnu, Petya'nın tekerleği olan kuyruğu, kuyruktaki desenler, bacaklarda mahmuzlar. Petya pençeleriyle bir grup pençeyi tırmıklar, tavukları tavuklarla çağırır:
Tepeli tavuklar! Sorunlu hostesler! Rengarenk benekli! Küçük siyah beyaz! Tavuklarla, küçük çocuklarla bir araya gelin: Size bir tahılım var!
Toplanmış tavuklu tavuklar; bir tahıl paylaşmadılar - savaştılar.
Horoz Petya isyanlardan hoşlanmıyor - şimdi ailesini uzlaştırdı: biri tepe için, diğeri kasırga için, kendisi tahılı yedi, çitleri uçurdu, kanatlarını çırptı, boğazının tepesine bağırdı:
- "Ku-ka-re-ku!"
Ördekler (hikaye)
Vasya kıyıda oturur, ördeklerin havuzda nasıl yuvarlandığını izler: geniş burunlarını suda gizler, sarı bacaklarını güneşte kuruturlar. Vasya'ya ördekleri koruması emredildi, ancak hem yaşlı hem de küçük suya girdiler. Onları şimdi eve nasıl götürürüm?
Böylece ördekler Vasya tıklamaya başladı:
Ooty-uty-ördekler! Obur taratorochki, geniş burunlar, perdeli pençeler! Taşımanız, çimleri çimdiklemeniz, sızıntıyı yutmanız, guatrınızı doldurmanız için çok sayıda solucanınız var - eve gitme zamanınız geldi!
Vasya'nın ördekleri itaat etti, karaya çıktı, eve gitti, ayaktan ayağa parıldadı.
Bilim adamı ayı (hikaye)
- Çocuklar! Çocuklar! Dadıya bağırdı. - Git ayıya bak.
Çocuklar verandaya koştu ve şimdiden çok sayıda insan toplanmıştı. Nizhny Novgorod'da elinde büyük bir kazığı olan bir adam, zincire bir ayı tutuyor ve çocuk davulu dövmeye hazırlanıyor.
- Hadi, Misha, - diyor Nijniy Novgorod vatandaşı, ayıyı bir zincirle çekerek - kalk, kalk, bir yandan diğer yana yürü, dürüst beylere boyun eğ ve kendini genç çocuklara göster.
Ayı kükredi, isteksizce arka ayakları üzerinde yükseldi, ayağından ayağa yürüdü, sağa, sola eğildi.
- Hadi, Mishenka, - devam ediyor Nizhny Novgorod, - küçük çocukların bezelye çaldığını göster: nerede kuru - karnında; ve ıslak - dizlerinin üstünde.
Ve Mishka süründü: karnına düştü, bezelye çekiyormuş gibi pençesiyle tuttu.
- Hadi, Mishenka, kadınların işe nasıl gittiğini göster.
Bir ayı var, hayır; kulağının arkasındaki pençesini kaşıyarak geriye bakıyor.
Ayı birkaç kez kızgınlık gösterdi, kükredi, kalkmak istemedi; ama zincirin dudağından geçirilen demir halkası ve sahibinin elindeki kazık zavallı canavarı itaat etmeye zorladı. Ayı tüm parçalarını değiştirdiğinde, Nizhny Novgorod sakini şöyle dedi:
- Hadi, Misha, şimdi ayaktan ayağa geçiyoruz, dürüst beylere doğru eğiliyoruz, ama tembel olmayın, eğilin! Beyefendilerinizi terleyin ve şapkanızı alın: ekmeği koyacaklar, yiyecekler ve parayı da bana geri dönün.
Ve ayı ön pençelerinde bir şapka ile seyirciyi atlatmaya gitti. Çocuklar bir kuruş koydu; ama zavallı Misha için üzüldüler: halka dişli dudaktan kan sızıyordu.
Khavronya (hikaye)
Dişimiz kirli, pis ve obur; her şey yiyor, her şey buruşuyor, köşelerde kaşınıyor, bir su birikintisi buluyor - acele eden, homurdanan, güneşlenen bir kuş tüyü yatak gibi.
Havronyushka'nın burnu zarif değil: burnu, ağzı kulaklara kadar yere dayanıyor; ve kulaklar paçavra gibi sallanıyor; her bacakta dört toynak var ama yürüyor ve tökezliyor.
Havronyushka'nın kuyruğu çuvalladı, sırt kamburlaştı; kıllar çıkıntıya yapışır. Üç kişi yiyor, beş kişi şişmanlıyor; ama metresleri tımar ediyor, besliyor, pislik içiyor; ve bahçeye gir - kütüklerle uzaklaşacaklar.
Cesur köpek (hikaye)
Dog, ne havlıyorsun?
Kurtları korkutuyorum.
Kuyruğu bacaklarının arasında olan köpek mi?
Kurtlardan korkuyorum.
- SON -
Ushinsky K.D.'nin kitabını indirebilirsiniz. pdf formatında hayvanlarla ilgili çocuk hikayeleri: İNDİR \u003e\u003e
Deniz kenarında yaşadım ve balık tuttum. Bir teknem, ağlarım ve farklı oltalarım vardı. Evin önünde bir stant ve zincire bağlı kocaman bir köpek vardı. Shaggy, hepsi siyah noktalar içinde - Ryabka. Evi korudu. Onu balıkla besledim. Bir çocukla çalıştım ve üç mil boyunca kimse yoktu. Ryabka onunla konuşmaya çok alışmıştı ve çok basit şeyleri anladı. Ona soruyorsun: "Ryabka, Volodya nerede?" Orman tavuğu kuyruğunu sallayacak ve Volodka'nın gittiği yerde ağzını çevirecek. Hava burnu çeker ve her zaman doğrudur. Bazen denizden hiçbir şey olmadan geliyordun ve Ryabka balığı bekliyordu. Bir zincir üzerinde uzanıyor, ciyaklıyor.
Ona dönüp öfkeyle:
- İşimiz kötü, Ryabka! İşte nasıl ...
İç çekecek, uzanacak ve başını pençelerine koyacak. Sormuyor, anlıyor.
Uzun süre denize açıldığımda, Ryabka'yı her zaman sırtına okşadım ve onu iyi bir muhafız tutmaya ikna ettim. Ve şimdi ondan uzaklaşmak istiyorum ve arka ayakları üzerinde duracak, zinciri çekecek ve beni pençeleriyle tutacak. Evet, çok sıkı - izin vermeyeceğim. Uzun süre yalnız kalmak istemiyor: hem sıkıcı hem de aç.
İyi bir köpekti!
Ama benim bir kedim yoktu ve fareler beni alt etti. Ağları asın, böylece ağlara girecekler, dolaşacaklar ve ipleri kemirecekler, vidalayacaksınız. Onları ağlarda buldum - diğerinin kafası karıştı ve yakalandı. Ve evde ne koyarlarsa koysunlar her şeyi çalıyorlar.
Ben de şehre gittim. Sanırım kendime komik bir kedicik alacağım, benim için bütün fareleri yakalayacak ve akşam dizlerinin üzerine oturup mırıldanacak. Kasabaya geldi. Bütün bahçelere gittim - tek bir kedi değil. Peki hiçbir yerde!
İnsanlara sormaya başladım:
- Kedisi olan var mı? Parayı bile ödeyeceğim, sadece ver.
Ve bana kızmaya başladılar:
- Artık kedi mi yapıyor? Her yerde açlık var, yiyecek bir şey yok ama burada kedileri besliyorsunuz.
Ve biri şöyle dedi:
- Kediyi kendim yerdim, onu ne besleyeceğimi değil, bir parazit!
İşte bunlar! Bütün kediler nereye gitti? Kedi hazır bir yemekle yaşamaya alışmış: Sarhoş olmuş, sarhoş olmuş ve akşamları sıcak bir ocakta uzanmış. Ve aniden böyle bir felaket! Sobalar ısıtılmaz, mal sahipleri kendileri bayat kabuğu emer. Ve çalacak hiçbir şey yok. Ve aç bir evde de fare bulamazsınız.
Kediler şehre taşındı ... Ve ne, belki ve aç insanlar geldi. Yani tek bir kedi almadım.
Kış geldi ve deniz dondu. Balık tutmak imkansız hale geldi. Ve bir silahım vardı. Ben de silahımı doldurdum ve kıyı boyunca yürüdüm. Birini vuracağım: kıyıda deliklerde yaşayan vahşi tavşanlar.
Birdenbire, tavşan deliğinin bulunduğu yere baktım, sanki büyük bir hayvan için bir geçitmiş gibi büyük bir delik açıldı. Oraya gitmeyi tercih ederim.
Oturdum ve deliğe baktım. Karanlık. Ve yakından baktığımda görüyorum: orada, derinliklerde iki göz parlıyor.
Bence böyle bir canavar ne oldu?
Bir dal koparıp deliğe girdim. Ve oradan tıslayacak!
Geri çekildim. Fu sen! Evet, bu bir kedi!
Demek şehirdeki kedilerin hareket ettiği yer orası!
Aramaya başladım:
- Pisi pisi! Kisanka! - ve elini deliğe soktu.
Ve küçük kedicik öyle bir canavar gibi gürledi ki elimi geri çektim.
Kediyi evime nasıl çekeceğimi düşünmeye başladım.
Kıyıda bir kedi ile tanıştım. Büyük, gri, namlu. Beni görünce kenara atladı ve oturdu. Bana kötü gözlerle bakıyor. Hepsi gerildi, dondu, sadece kuyruk seğiriyor. Yapmamı bekliyorum.
Ve cebimden bir ekmek kabuğu çıkarıp ona fırlattım. Kedi, kabuğun düştüğü yere baktı ama kendisi hareket etmedi. Yine bana baktı. Etrafta dolaştım ve etrafa baktım: kedi atladı, kabuğu kaptı ve yuvasına, deliğe koştu.
Bu yüzden sık sık tanıştık ama kedi asla yanına yaklaşmama izin vermedi. Alacakaranlıkta onu bir tavşan sanmıştım ve ateş etmek üzereydim.
İlkbaharda balık tutmaya başladım ve evimin yanında balık kokusu geldi. Birden Hazel'ımın havladığını duydum. Ve bir şekilde komik havlıyor: aptalca, farklı sesler ve ciyaklamalarla. Dışarı çıktım ve gördüm: büyük bir gri kedi bahar çimenlerinin üzerinden evime doğru yavaşça yürüyordu. Onu hemen tanıdım. Grouse'dan en az korkmuyordu, ona bakmadı bile, sadece adım atmasının daha kuru olacağı yeri seçti. Kedi beni gördü, oturdu ve bakıp dudaklarını yalamaya başladı. Daha çok eve koştum, balığı çıkardım ve attım.
Balığı yakaladı ve çimlere atladı. Verandadan nasıl yemeye başladığını görebiliyordum. Evet, sanırım uzun zamandır balık yemedim.
Ve o zamandan beri kedi beni ziyaret etmeye başladı.
Onu yatıştırmaya ve benimle yaşamaya ikna etmeye devam ettim. Ve kedi hala utangaçtı ve ona yaklaşmasına izin vermedi. Balıkları ye ve kaç. Bir canavar gibi.
Sonunda onu okşamayı başardım ve canavar saflaştı. Orman Tavuğu ona havlamadı, ama sadece bir zincire gerildi, sızlandı: gerçekten kediyle tanışmak istedi.
Şimdi kedi bütün gün evin etrafında döndü, ancak evde yaşamak istemedi.
Bir keresinde geceyi geçirmek için yuvasına gitmedi, ama gece boyunca Hazel'ın standında kaldı. Ela orman tavuğu yer açmak için tamamen küçülerek bir top haline geldi.
Orman Tavuğu o kadar sıkılmıştı ki kediye sevindi.
Bir zamanlar yağmur yağıyordu. Pencereden dışarı bakıyorum - Ryabka standın yakınındaki bir su birikintisinde yatıyor, tamamen ıslak ve kabine girmiyor.
Dışarı çıktım ve bağırdım:
- Ryabka! Kabine!
Ayağa kalktı ve utanç içinde kuyruğunu salladı. Yüzünü çeviriyor, tökezliyor ama kabine girmiyor.
Gidip kabine baktım. Kedi yere önemli ölçüde gerildi. Orman Tavuğu, kediyi uyandırmamak için tırmanmak istemedi ve yağmurda ıslaktı.
Kedi onu ziyarete geldiğinde onu bir köpek yavrusu gibi yalamaya çalışacak kadar çok sevdi. Kedi tüylerini dikip salladı.
Grouse'un kediyi pençeleriyle nasıl tuttuğunu, uyuduktan sonra işine gittiğini gördüm.
Ve işi aşağıdaki gibiydi.
Duyduğumda sanki bir çocuk ağlıyor. Atladım, baktım: Murka uçurumdan yuvarlanıyordu. Dişlerinde bir şey sallanıyor. Koştum ve baktım - Murka'nın dişlerinde bir tavşan vardı. Tavşan küçük bir çocuk gibi bacaklarını salladı ve çığlık attı. Onu kediden aldım. Onu balıkla değiştirdim. Tavşan dışarı çıktı ve sonra benim evimde yaşadı. Murka'yı başka bir seferde büyük bir tavşanı yerken buldum. Zincirdeki orman tavuğu dudaklarını uzaktan yaladı.
Evin karşısında yarım arshin derinliğinde bir çukur vardı. Pencereden görüyorum: Murka bir çukurda oturuyor, hepsi bir topa dönüşüyor, vahşi gözler ve etrafta kimse yok. Takip etmeye başladım.
Birden Murka ayağa fırladı - gözümü kırpacak zamanım olmadı ve çoktan bir kırlangıç \u200b\u200byırtıyordu. Yağmur hakkındaydı ve kırlangıçlar yere yakın uçuyordu. Ve çukurda bir kedi pusuda bekliyordu. Saatlerce bir tetik gibi bir takımın üzerine oturdu: Kırlangıçın çukurun kendisine çarpmasını bekledi. Hap! - ve anında çeker.
Onu denizde bulduğum başka bir zaman. Fırtına deniz kıyısını yıkadı. Murka ıslak taşların üzerinden dikkatle yürüdü ve mermileri pençesiyle kuru bir yere çıkardı. Onları fındık gibi kemirdi, yüzünü buruşturdu ve sümüklüböceği yedi.
Ama sonra sorun geldi. Kıyıda evsiz köpekler belirdi. Kıyı boyunca aç, acımasız bir sürü halinde koştular. Havlayarak, çığlık atarak, evimizin önünden geçtiler. Ela orman tavuğu kıllı, gerilmişti. Huysuz homurdandı ve kötü görünüyordu. Volodka bir sopa aldı ve silah almak için eve koştum. Ama köpekler hızla yanlarından geçtiler ve kısa süre sonra duyulmadılar.
Orman Tavuğu uzun süre sakinleşemedi: homurdandı ve köpeklerin kaçtığı yeri izledi. Ve en azından Murka: güneşte oturdu ve en önemlisi yüzünü yıkadı.
Volodya'ya söyledim:
- Bak, Murka hiçbir şeyden korkmuyor. Köpekler koşarak gelecek - direğe ve direğe çatıya atladı.
Volodya diyor ki:
- Ve Grouse kabine tırmanacak ve delikten her köpeği ısıracak. Ve kendimi eve kilitleyeceğim.
Korkulacak bir şey yok.
Şehre gittim.
Ve döndüğünde Volodka bana şunları söyledi:
- Ayrılırken bir saat geçmedi, vahşi köpekler geri döndü. Sekiz parça. Murka'ya koştular. Ancak Murka kaçmadı. Duvarın altında, köşede bir kiler var. Artıkları oraya gömer. Orada çok şey biriktirdi. Murka köşeye koştu, tısladı, arka ayakları üzerine kalktı ve pençelerini hazırladı. Köpekler üç seferde başlarını kaldırdılar. Murka pençeleriyle çok şey kazandı - saçlar sadece köpeklerden uçtu. Ve çığlıklar atıyorlar, uluyorlar ve şimdiden birinden diğerine tırmanıyorlar, yukarıdan Murka'ya, Murka'ya tırmanıyorlar!
- Neye bakıyorsun?
- Evet, bakmadım. Eve aceleyle girdim, bir silah aldım ve tüm gücümle tüfek dipçikli köpeklere vurmaya başladım. Her şey bir karmaşa içinde karışık. Sadece Murka parçalarının kalacağını düşündüm. Burada herhangi bir şeye vuruyordum. İşte bak, tüm popo dövülmüş. Azarlamayacak mısın
- Peki ya Murka, Murka?
- Ve şimdi de Ryabka'da. Ryabka onu yalıyor. Kabindeler.
Ve böylece ortaya çıktı. Ryabka bir halka şeklinde kıvrılmıştı ve ortada Murka yatıyordu. Ryabka onu yaladı ve bana kızarak baktı. Görünüşe göre, benim karışacağımdan korktu - Murka'yı götürürdüm.
Bir hafta sonra Murka tamamen iyileşti ve avlanmaya başladı.
Aniden geceleri korkunç bir havlama ve çığlıktan uyandık.
Volodka bağırarak dışarı fırladı:
- Köpekler, köpekler!
Silahımı aldım ve olduğum gibi verandaya atladım.
Köşede bir sürü köpek meşguldü. O kadar güçlü kükrediler ki dışarı çıktığımı duymadılar.
Havada vurdum. Sürü, hafızasız koştu ve koştu. Ondan sonra bir atış daha yaptım. Ryabka zincir tarafından parçalandı, bir koşuda sarsıldı, öfkelendi, ancak zincirleri kıramadı: köpeklerin peşinden koşmak istedi.
Murka'yı aramaya başladım. Homurdandı ve kileri topladı: pençesini kazdığı deliğe gömdü.
Odada, ışığın yanında kediyi inceledim. Köpekler tarafından ısırılmıştı ama yaraları zararsızdı.
Murka'nın şişmanladığını fark ettim - yavru kedi doğurmak üzereydi.
Onu bir gecede kulübede bırakmaya çalıştım, ama miyavladı ve kaşıdı, bu yüzden onu dışarı çıkarmak zorunda kaldım.
Vahşi doğada yaşamaya alışmış bir sokak kedisi asla eve girmek istemezdi.
Kediyi böyle bırakmak imkansızdı. Görünüşe göre, vahşi köpekler bize koşma alışkanlığı kazanmış. Volodya ve ben denizdeyken koşarak gelecekler ve Murka'yı tamamen öldürecekler. Ve biz de Murka'yı alıp balıkçı arkadaşlarımızla yaşamaya karar verdik. Yanımıza bir kedi koyup deniz yoluyla gittik.
Bizden elli verst uzakta, Murka'yı götürdük. Köpekler oraya koşmaz. Orada birçok balıkçı yaşıyordu. Seine vardı. Her sabah ve her akşam gırgırları denize getirip karaya çıkardılar. Her zaman çok balıkları vardı. Murka'yı onlara getirdiğimizde çok mutlu oldular. Şimdi onu çöplüğe kadar balıkla beslediler. Kedinin evde yaşamayacağını ve onun için bir delik açmanın gerekli olduğunu söyledim - bu sıradan bir kedi değil, evsiz ve özgürlüğü seviyor. Onun için bir sazlık ev yaptılar ve Murka ağı farelerden korumak için kaldı.
Ve eve döndük. Orman tavuğu uzun süre uludu ve ağlayarak havladı; bize havladı: kediyi nereye götürdük?
Uzun süredir internette değildik ve sadece sonbaharda Murka'ya toplandık.
Sabah fileyi çekerken geldik. Deniz bir daire içindeki su kadar durgundu. Seine çoktan sona ermişti ve bir grup deniz kereviti - yengeçler balıklarla birlikte kıyıya sürüklendi. Büyük örümcekler gibiler, çevik, hızlı koşuyorlar ve kötüler. Arka ayakları üzerinde dururlar ve pençelerini başlarının üzerine tıklarlar: korkuturlar. Ve bir parmağınızı tutarsanız, tutun: kana kadar. Birdenbire bakıyorum: Murka'mız tüm bu kargaşanın arasında sessizce yürüyor. Yengeçleri ustalıkla yolun dışına attı. Onu, ulaşamayacağı bir yerden pençesiyle arkadan alacak ve fırlatacaktır. Yengeç ayağa kalkar, nefes alır, pençelerini dişleriyle bir köpek gibi sıkar ama Murka dikkat bile etmez, onu bir çakıl taşı gibi fırlatır.
Dört yetişkin kedi onu uzaktan izliyordu, ama onlar da seine yaklaşmaktan korkuyorlardı. Ve Murka suya tırmandı, boynuna girdi, sudan sadece bir kafa çıkıyor. Dibe doğru gidiyor ve su baştan ayrıldı.
Kedi, pençelerini gırgırdan çıkan küçük balığın dibinde hissetti. Bu balıklar dibe saklanıyor, kendilerini kuma gömüyorlar - burada Murka onları yakaladı. Pençesiyle hisseder, onu pençeleriyle kaldırır ve çocuklarının yanına fırlatır. Ve gerçekten büyük kedilerdi ve ıslak olana basmaya korkuyorlardı. Murka onlara kuru kum üzerinde canlı balık getirdi ve sonra öfkeyle yiyip saflaştırdılar. Avcılar kim bilir!
Balıkçılar Murka ile övünemezdi:
- Ah evet kedi! Savaşan kedi! Eh, çocuklar annelerine gitmedi. Aptallar ve aylaklar. Beyler gibi oturacaklar ve onlara her şeyi ağızlarına verecekler. Bak, otur! Saf domuzlar. Bak, dağıldılar. Vurun piçler!
Balıkçı sallandı ama kediler hareket etmedi.
- Bu sadece anne yüzünden ve hoşgörülü. Onları dışarı çıkarmalıyız.
Kediler o kadar tembellerdi ki fareyle oynayamayacak kadar tembellerdi.
Bir keresinde Murka'nın bir fareyi dişlerine sürdüğünü görmüştüm. Onlara fareleri nasıl yakalayacaklarını öğretmek istedi. Ama kediler yavaşça pençeleriyle oynadılar ve fareyi bıraktılar. Murka peşinden koştu ve onları tekrar getirdi. Ama bakmak bile istemediler: yumuşak kumların üzerinde güneşte yatıyorlar ve balık kafalarını güçlük çekmeden yiyebilmeleri için akşam yemeğini bekliyorlardı.
- Bak, annelerin oğulları! - Volodka dedi ve onlara kum fırlattı. - İğrenç görün. İşte buradasın!
Kediler kulaklarını salladı ve diğer tarafa geçti.
Akşam
İnek Masha, bir buzağı olan oğlu Alyoshka'yı arayacak. Onu hiçbir yerde göremezsin. Nereye gitti? Eve gitme zamanı.
Ve buzağı Alyoshka koştu, yorgun, çimlere uzandı. Çim yüksek - Alyoshka görülmeyecek.
İnek Masha, oğlu Alyoshka'nın gitmesinden korkmuştu, ancak güç olduğunu nasıl bulanıklaştıracak:
Evde, Masha sağıldı, bir kova taze süt içtiler. Alyosha'yı bir kaseye döktüler:
İç, Alyoshka.
Alyoshka çok sevindi - uzun zamandır süt istiyordu - her şeyi dibine kadar içti ve kaseyi diliyle yaladı.
Alyoshka sarhoş oldu, bahçede koşmak istedi. Koşar koşmaz, aniden kabinden bir köpek yavrusu atladı - ve Alyoshka'ya havlayın. Alyoshka korktu: bu doğru, korkunç canavar, eğer çok yüksek sesle havlarsa. Ve koşmaya başladı.
Alyoshka kaçtı ve köpek artık havlamadı. Etraf sessizleşti. Alyoshka baktı - kimse yoktu, herkes uyumaya gitti. Ve kendim uyumak istedim. Avluda uzanıp uyuyakaldım.
İnek Masha da yumuşak çimlerde uyuyakaldı.
Köpek kulübesinde uyuyakaldı - yorgundu, bütün gün havlıyordu.
Petya çocuğu da beşiğinde uyuyakaldı - yorgundu, bütün gün koştu.
Ve kuş çoktan uykuya daldı.
Bir dalda uyuyakaldı ve daha sıcak olması için başını kanat altına sakladı. Bende yoruldum. Bütün gün uçtum, sivrisinekleri yakaladım.
Herkes uyuyakaldı, herkes uyudu.
Sadece gece rüzgarı uyumaz.
Çimlerde hışırdar ve çalıların arasında hışırdar.
Kurt
Kolektif bir çiftçi sabah erkenden kalkıp bahçedeki pencereden dışarı baktı ve bahçesinde bir kurt vardı. Kurt ahırın yanında durdu ve kapıyı pençesiyle kazıdı. Ahırda koyunlar vardı.
Kollektif çiftçi bir kürekle avluya girdi. Kurt kafasına arkadan vurmak istedi. Ancak kurt anında döndü ve kürek kolundan dişleriyle yakaladı.
Kolektif çiftçi kürekleri kurttan çekmeye başladı. Öyle değildi! Kurt dişlerini o kadar sıkı tuttu ki çekemedi.
Kolektif çiftçi yardım istemeye başladı, ancak evde uyuyorlardı, duymadılar.
"Pekala," diyor kollektif çiftçi, "kurt küreği bir asır boyunca tutmayacak; ama gitmesine izin verdiğinde, bir kürekle kafasını kıracağım."
Ve kurt sapa dişleriyle dokunmaya başladı ve kolektif çiftçiye gittikçe yaklaştı ...
Kolektif çiftçi, "Kürekle çalıştır?" Diye düşünüyor. "Kurt da küreği bana fırlatacak. Kaçacak vaktim olmayacak."
Ve kurt gittikçe yaklaşıyor. Kolektif çiftçi görüyor: işler kötü - bu yüzden kurt yakında elini tutacak.
Kollektif çiftçi, tüm gücüyle ve kurdu kürekle çitin üzerinden hızlıca kulübeye nasıl atacağıyla bir araya geldi.
Kurt kaçtı. Ve evdeki kolektif çiftçi herkesi uyandırdı.
Sonuçta - diyor ki - pencerenizin altında kurt neredeyse sıkışıp kalıyordu. Eko uyku!
Nasıl, - karısına sorar, - başardınız mı?
Ve ben, - diyor toplu çiftçi - onu çitin üzerinden attım.
Karısı baktı ve çitin arkasında bir kürek; hepsi kurt dişleri tarafından kemirildi.
Küçük karga
Erkek ve kız kardeşin uysal bir kargası vardı. Ellerinden yedi, okşanmasına izin verdi, serbestçe uçtu ve geri uçtu.
Kız kardeş bir kez yıkamaya başladı. Yüzüğü elinden aldı, lavaboya koydu ve yüzünü sabunla köpürttü. Ve sabunu duruladığında baktı: yüzük nerede? Ama yüzük yok.
Kardeşine bağırdı:
Yüzüğü geri ver, dalga geçme! Neden aldın
Ben hiçbir şey almadım, diye cevapladı kardeşim.
Kız kardeş onunla tartıştı ve ağladı.
Büyükanne duydu.
Burada neyin var? - konuşuyor. - Bana gözlük ver, şimdi bu yüzüğü bulacağım.
Gözlük aramak için acele ettik - gözlük yok.
Onları masaya koydum - büyükanne ağlıyor. - Nereye gidebilirler? Şimdi bir iğneye nasıl iplik takıyorum?
Ve çocuğa bağırdı.
Bu senin işin! Neden büyükannemle dalga geçiyorsun?
Çocuk kırıldı ve evden kaçtı. Baktı - çatının üzerinden bir küçük karga uçuyordu ve gagasının altında bir şey parıldıyordu. Daha yakından baktım - evet bunlar gözlük! Çocuk bir ağacın arkasına saklandı ve bakmaya başladı. Ve karga çatıya oturdu, herhangi birinin görüp göremediğini görmek için etrafına baktı ve çatıdaki camları gagasıyla yuvaya itmeye başladı.
Büyükanne verandaya çıktı ve çocuğa şöyle dedi:
Söyle bana gözlüklerim nerede?
Çatıda! çocuk dedi.
Büyükanne şaşırmıştı. Ve çocuk çatıya tırmandı ve büyükannesinin gözlüğünden çıktı. Sonra yüzüğü çıkardı. Sonra bardağı çıkardı ve sonra birçok farklı para parçası var.
Büyükanne gözlüklerden çok memnun kaldı ve kız kardeşi yüzüğü erkek kardeşine söyledi:
Affet beni, seni düşünüyordum ve bu bir hırsız küçük karga.
Ve kardeşleriyle barıştılar.
Büyükanne dedi ki:
Bunların hepsi küçük kargalar ve saksağanlar. Parıldayan her şey sürüklenir.
Kız Katya
Katya kızı uçup gitmek istedi. Kanat yok. Ve aniden dünyada böyle bir kuş var - bir at kadar büyük, kanatlar, çatı gibi. Böyle bir kuşun üzerine oturursanız, denizleri aşarak sıcak ülkelere uçabilirsiniz.
Sadece kuş daha erken yatıştırılmalı ve kuş örneğin kiraz gibi iyi bir şeyle beslenmelidir.
Öğle yemeğinde Katya babama sordu:
At gibi kuşlar var mı?
Böyle bir şey yok, böyle bir şey yok - dedi baba. Ve hala oturuyor ve gazete okuyor.
Katya bir serçe gördü. Ve şöyle düşündüm: "Ne eksantrik bir hamamböceği. Eğer bir hamamböceği olsaydım, bir serçeye gizlice yaklaşır, kanatları arasında oturur ve dünyayı dolaşırdım ve serçe hiçbir şey bilmezdi."
Ve babama sordu:
Peki ya bir serçenin üzerine bir hamamböceği oturursa?
Ve babam dedi ki:
Bir serçe hamamböceğini gagalar ve yer.
Olur mu, - Katya sordu - kartal kızı yakalayıp yuvasına taşıyacak mı?
Kartal kızı kaldırmayın - dedi baba.
İki kartal onu taşıyacak mı? Katya sordu.
Babam hiçbir şey söylemedi. Gazeteyi oturur ve okur.
Bir kızı taşımak için kaç kartal gerekir? Katya sordu.
Yüz, - dedi baba.
Ve ertesi gün annem şehirlerde kartal olmadığını söyledi. Ve yüz parça birlikte, kartallar asla uçmaz.
Ve kartallar kötüdür. Kanlı kuşlar. Bir kartal bir kuşu yakalarsa onu parçalara ayırır. Bir tavşan kapın - bacaklarını terk etmeyecek.
Ve Katya düşündü: Birlikte yaşamaları, sürülerde uçmaları, hızlı uçmaları ve geniş kanatlarını, beyaz tüylerini çırpmaları için iyi beyaz kuşlar seçmemiz gerekiyor. Beyaz kuşlarla arkadaşlık kurmak, öğle yemeğinden kalan tüm kırıntıları taşımak, iki yıl tatlı yememek - her şeyi beyaz kuşlara vermek, böylece kuşlar Katya'ya aşık olurlar, böylece onu yanlarına alıp yurtdışına taşıyabilirler.
Ve aslında - kanatlarını çırparken, sürü halinde çırpın - böylece rüzgar yükselecek ve toz yer boyunca akacak. Ve yukarıdaki kuşlar, uğultu, koşuşturma, Katya'yı yakalar ... ve böylece, kollarından, elbisesinden, onu saçlarından tutsalar bile - canını yakmaz - gagalarıyla yakalarlar. Evin üstüne çıkacaklar - herkes bakıyor - anne bağıracak: "Katya, Katya!" Ve Katya sadece başını salladı ve "Hoşçakal, sonra geleceğim" dedi.
Muhtemelen dünyada böyle kuşlar vardır. Katya annesine sordu:
Dünyada ne tür kuşlar olduğunu nereden öğrenebilirim?
Annem söyledi:
Bilim adamları biliyor, ama bu arada - hayvanat bahçesinde.
Katya ve annesi hayvanat bahçesinde yürüdüler.
Peki onlar, aslanlar - ve maymunlar gerekli değildir. Ve burada, büyük kafeslerde kuşlar. Kafes büyük ve kuş zar zor görülebiliyor. Şey, küçük. Böyle bir oyuncak bebek kaldırılamaz.
Ve işte kartal. Vay canına, ne kadar korkutucu.
Kartal gri bir taşın üzerine oturdu ve eti parça parça yırttı. Isırıklar, pislikler, başını çevirir. Gaga demir maşa gibidir. Keskin, güçlü, bağımlı.
Baykuşlar beyazdı. Gözler büyük düğmeler gibidir, namlu kabarıktır ve aşağıda keskin bir gaga gizlidir. Ekidik kuş. Sinsi.
Annem "Küçük baykuş, küçük baykuş" dedi ama ona parmağını bile sokmadı.
Ama kuşlar - ve Katya bilmiyor - belki küçük papağanlar, küçük beyaz, keskin kanatları, yelpaze gibi sallananlar, uzun burunlar, kafesin etrafında uçuyorlar, oturamıyorlar ve her şey yumuşak renktedir.
Annem elini çekiyor. "Hadi gidelim" diyor. Ve Katya ağlıyor, ayağını yere vuruyor. O aynı kuşlar, beyaz, nazik ve büyük kanatları görür.
Onların isimleri ne?
Ve annem diyor ki:
Bilmiyorum. Kuşlar kuş gibidir. Tek kelimeyle beyaz kuşlar. Ve en önemlisi, akşam yemeği vakti.
Ve Katya bu fikri evde buldu.
Ve ortaya çıkardığı şey - kimseye söylemedi.
Yatağın üzerinde asılı olan halıyı alın ve kalın bir şeker, tohum, kemik, boncuk ipliği ile kenarları boyunca bu halıya dikin - tüm kilimi kaplayın ve beyaz kuşlar kapacak, beyaz kanatlarını sallayacak, gagalarını halının üzerine çekecek.
Ve Katya halının üzerinde yatıyor. Bir beşikte olduğu gibi yalan söylüyor ve kuşlar onu seviyor ve üç yüz kuş var, herkes çığlık atıyor, herkes birbiriyle yarışıyor, taşıyor, tüy gibi. Tüm şehrin üzerinde çatının üstünde. Herkes aşağıda duruyor, kafaları fırlatılmış. "Ne" diyorlar, "nedir?" Ağacı yukarı kaldırdılar. "Korkmayın," diye bağırıyor kuşlar, "sizi içeri almayacağız, hiçbir şey için içeri girmenize izin vermeyeceğiz. Sıkı tutun!" - kuşlar çığlık atıyor.
Ve Katya halının üzerine uzandı ve rüzgar saçlarını karıştırdı. Buluşmak için bulut. Kuşlar yumuşak bulutun içine uçtu. Mavi gökyüzünü süpüren bir bulut - etrafındaki her şey mavi - ve daha uzağa, daha uzağa. Ve orada, çok uzakta, annem çok uzaktaydı, neşeyle ağlıyordu: "Küçük kuşlarımızı sevdiklerinde yanlarına aldılar. Ayrıca bir kuş gibi."
Ve sonra denizin karşısında. Aşağıda deniz ve mavi dalgalar var. Ve kuşlar hiçbir şeyden korkmaz. "Düşmeyeceğiz, - bağırıyorlar, - düşmeyeceğiz!" Ve aniden ısındı, ısındı. Sıcak ülkelere uçtuk.
Orada her şey sıcak, su, çay gibi sıcak ve toprak sıcak. Ve çim çok yumuşak. Ve hiçbir yerde dikenler yok.
O günden sonra Katya her sabah pencerenin kenarına kraker, hamur kabuğu ve şeker koydu. Şekeri parçalara ayırıp pencere kenarına yan yana koydu. Ertesi sabah hiçbir şey yoktu.
Kuşlar bilir - geceleri onları yakalarlar ve muhtemelen casusluk yaparlar: Katya'nın onları sevdiğini ve tatlılarından pişman olmadığını görürler.
Zamanı geldi. Bulutlar gökyüzünde yuvarlandı. Annem sepetten galoş çıkardı. Katya halıyı duvardan kopardı - son iplikleri bitiriyordu. Ve kuşlar çatının arkasında bekliyorlardı ve Katya'nın yakında halısını bırakıp bırakmayacağını gizlice gözetliyorlardı. Katya halıyı odaya koydu, uzandı ve denedi.
Bu hileler nelerdir, dedi annem, gün boyunca yerde yatmak?
Katya ayağa kalktı ve hemen gözyaşlarına boğuldu. Annem halıyı aldı.
Bu konu nedir? Bu iğrenç ne - şeker, arta kalanlar.
Katya daha da ağladı. Ve anne ipleri kırar, yemin eder.
Katya düşündü: "Sana söyleyeceğim - belki daha iyi olur." Ve her şeyi anlattı.
Annem halının üzerine oturdu ve şöyle dedi:
Ve biliyorsun, kargalar var. Gördüm: siyah, çivi gibi burunlar, burnunu çarpıyor - ve gözler dışarıda. Kızgınlar, tavuk taşıyorlar. Kötü burunlarla çekiçlemeye başladıkça beyaz kuşlarınıza saldıracaklar - sağa, sola, tüm kuşları bir tüyle sürükleyecekler. En yüksekten, en tepeden, bir kedi gibi pencereden dışarı uçacaksınız.
Sabah erkenden kedi, Katya'nın yatağına atladı ve onu uyandırdı. Katya kediyi atmadı, ancak elbiseyi battaniyenin altındaki sandalyeden aldı, her şeyi, her şeyi: çoraplar, jartiyer ve ayakkabılar. Yorganın altında sessizce giyinmeye başladı. Biraz anne hareket edecek - Katya başını yastığa yaslayacak ve gözlerini kapatacak.
Sonunda giyindim, sessizce yere tırmandım. Şapkasını taktı, paltosunu çekti, mutfaktan ekmek aldı - sonra sessizce, sessizce merdivenlerin kapısını açtı ve merdivenlerden çıktı. Aşağı değil, yukarı. Üçüncü katta, dördüncü katta, beşinci katta ve hatta daha yüksekte. Burada tavan başlıyor ve çatıya açılan pencere camsız. Pencereden ıslak bir rüzgar esiyor.
Katya pencereden dışarı çıktı. Sonra çatıya. Ve çatı kaygan ve ıslaktı. Katya karnı üzerinde emekledi, elleriyle demir parmaklıklara tutundu, en tepeye tırmandı ve bacanın tam tepesine oturdu. Biraz ekmek ufaladı, hem sola hem de sağa koydu ve kendi kendine şöyle dedi:
Kuşlar gelene kadar oturacağım, hareket etmeyeceğim. Belki yine de götürürler. Onlara gerçekten sormaya başlayacağım. Ödeyeceğim kadar çok.
Gökyüzünden ince bir yağmur yağdı, tüm Katya'yı damlattı. Bir serçe geldi. Baktı, baktı, başını çevirdi, Katya'ya baktı, ciyakladı ve uçup gitti.
Bana uçan oydu, Katya'nın bekleyip beklemediğini görmek için gönderilen kuşlardı. Şimdi uçacak ve oturduğunu ve beklediğini söyleyecek.
"İşte" diye düşünüyor Katya, "Gözlerimi kapatacağım, bir taş gibi oturacağım ve sonra onu açacağım ve bütün kuşlar ve kuşlar etrafta olacak."
Ve sonra Katya çatıda değil, çardakta olduğunu görüyor. Ve kuşlar çardağa uçar, gagalardaki çiçekler - bütün çardak çiçeklerle doludur. Ve Katya'nın başında çiçekler ve elbisesinin üzerinde çiçekler var: ve elinde bir sepet, bir sepet şeker, yolculuk için gereken her şey.
Ve kuşlar diyor ki:
Havada dolaşmak korkutucu. Tekerlekli sandalyeyle gideceksin. Kuşlar atların yerine koşacak ve hiçbir şey yapmanıza gerek yok - oturup arkaya doğru tutunuyorsunuz.
Birden Katya duydu - gök gürültüsü çınladı. Acele et, acele et, uç, kuşlar, şimdi fırtına olacak.
Kuşlar tüm güçleriyle kanatlarını çırpıyorlar ve gök gürültüsü daha güçlü, daha yakın - ve birden Katya "Ah, işte orada" diye duyuyor.
Katya gözlerini açtı. Bu babam çatıda yürüyor. Eğilerek yürüyor - ve çıngırdıyor, demiri altına çarpıyor.
Hareket etme, - baba bağırır, - düşeceksin.
Babam Katya'yı karnının üzerinden tuttu ve çatıdan sürünerek çıktı. Ve aşağıda anne. Ellerini çenesinin altında sıktı ve gözlerinden yaş damladı.
Bir fil, sahibini kaplandan nasıl kurtardı
Kızılderililerin filleri evcilleştirdi. Bir Hindu yakacak odun almak için bir fil ile ormana gitti.
Orman sağır ve vahşiydi. Fil sahibinin yolunu ayaklar altına aldı ve ağaçların kesilmesine yardım ederken, sahibi onları filin üzerine yükledi.
Birden fil sahibine itaat etmeyi bıraktı, etrafına bakmaya başladı, kulaklarını salladı ve sonra gövdesini kaldırıp kükredi.
Sahibi de etrafına baktı, ancak hiçbir şey fark etmedi.
File kızdı ve onu bir dalla kulaklarına vurdu.
Ve fil, sahibini sırtına kaldırmak için bir kancayla gövdesini büktü. Sahibi şöyle düşündü: "Boynuna oturacağım - bu yüzden onlara hükmetmek benim için daha da uygun olacak."
Filin üzerine oturdu ve bir dalla fili kulaklarının üzerinden kırbaçlamaya başladı. Ve fil geri çekildi, durdu ve gövdesini büktü. Sonra dondu ve alarma geçti.
Sahibi tüm gücüyle fili vurmak için bir dal kaldırdı ama aniden çalıların arasından atladı. büyük kaplan... File arkadan saldırmak ve sırtına atlamak istedi.
Ama pençeleri tahtaya düştü, tahta düştü. Kaplan bir kez daha atlamak istedi, ama fil çoktan dönmüştü, gövdesi göbeğinden tutup kalın bir ip gibi sıktı. Kaplan ağzını açtı, dilini dışarı çıkardı ve pençelerini salladı.
Ve fil onu çoktan kaldırdı, sonra yere çarptı ve ayaklarıyla çiğnemeye başladı.
Ve filin bacakları sütunlar gibidir. Ve fil kaplanı ezip bir kek yaptı. Sahibi korkudan aklına geldiğinde şöyle dedi:
Bir fili yenmek ne kadar aptalım! Ve hayatımı kurtardı.
Sahibi kendisi için hazırladığı ekmeği çantadan alıp hepsini fillere verdi.
Noel ağacının altında küçük dantel
Oğlan bir ağ - bir hasır ağ - aldı ve balık tutmak için göle gitti.
Önce mavi balığı yakaladı. Mavi, parlak, kırmızı tüylü, yuvarlak gözlü. Gözler düğme gibidir. Ve balığın kuyruğu tıpkı ipek gibi: mavi, ince, altın tüyler.
Oğlan bir kupa, küçük bir kupa ince bardak aldı. Gölden suyu bir bardağa aldı, balığı bir bardağa koydu - şimdilik yüzmesine izin ver.
Balık sinirlenir, dövülür, kaçar ve oğlanın onu bir bardağa koyma olasılığı daha yüksektir - boo!
Oğlan balığı sessizce kuyruğundan aldı, bardağa fırlattı - hiç göremiyordunuz. Kendisi koştu.
"Burada, - diye düşünüyor - bekle, bir balık yakalayacağım, büyük bir havuz sazan."
Bir balığı yakalayan ilk kişi onu yakalayacaktır. Sadece hemen tutmayın, yutmayın: dikenli balıklar var - örneğin fırfır. Getir, göster. Size ne tür balık yiyeceğinizi, ne tüküreceğinizi söyleyeceğim.
Ördek yavruları uçtu, her yöne yüzdü. Ve biri en uzağa yüzdü. Kıyıya çıktı, kendini salladı ve yürümeye başladı. Ya kıyıda balık varsa? Ağacın altında bir kupa olduğunu görür. Kupada voditsa var. "Bir bakayım."
Sudaki balıklar acele ediyor, sıçrıyor, dürtüyor, dışarı çıkacak hiçbir yer yok - cam her yerde. Bir ördek yavrusu geldi ve gördü - oh evet, balık! En büyüğünü aldı ve aldı. Ve daha çok anneme.
"Muhtemelen ilk benim. İlk yakalanan benim ve işim bitti."
Balıklar kırmızıdır, tüyleri beyazdır, ağızdan iki anten sarkmıştır, yanlarda koyu şeritler, tarakta siyah göz gibi bir benek vardır.
Ördek kanatlarını çırptı, sahil boyunca uçtu - doğruca anneme.
Oğlan görüyor - bir ördek uçuyor, alçaktan uçuyor, gagasında bir balık tutuyor, parmağı uzun kırmızı bir balık. Çocuk ciğerlerinin tepesinden bağırdı:
Benimki bir balık! Hırsız ördek, şimdi geri ver!
Kollarını salladı, ona taş attı, o kadar korkunç bir çığlık attı ki bütün balıkları korkuttu.
Ördek korkmuştu ve nasıl bağırıyor:
Vak vak!
"Şarlat, şarlat" diye bağırdı ve balığı kaçırdı.
Balık göle, derin sulara yüzdü, tüylerini salladı, eve yüzdü.
"Boş bir gagayla anneme nasıl dönebilirim?" - ördek geri döndü, Noel ağacının altında uçtu diye düşündü.
Ağacın altında bir kupa olduğunu görür. Küçük bir kupa, bir kupa içinde voditsa ve voditsa'da balık.
Bir ördek koştu ve muhtemelen bir balık kaptı. Altın kuyruklu mavi bir balık. Mavi, parlak, kırmızı tüylü, yuvarlak gözlü. Gözler düğme gibidir. Ve balığın kuyruğu tıpkı ipek gibi: mavi, ince, altın tüyler.
Ördek daha yükseğe ve daha doğrusu anneme uçtu.
"Pekala, şimdi bağırmayacağım, gagamı açmayacağım. Zaten açıldıktan sonra."
Böylece annemi görebilirsin. Şimdi çok yakın. Ve annem bağırdı:
Quack, neden bahsediyorsun?
Quack, bu bir balık, mavi, altın, - Noel ağacının altında cam bir kupa var.
Burada ve tekrar gaga açık ve balıklar suya sıçrıyor! Altın kuyruklu küçük mavi balık. Kuyruğunu salladı, sızlandı ve gitti, daha derine gitti.
Ördek geri döndü, ağacın altından uçtu, bardağa baktı ve kupadaki balık küçük, küçüktü, sivrisinekten büyük değildi, balığı zorlukla görebiliyordunuz. Ördeği gagalayarak suya attı ve güçle eve geri döndü.
Balığın nerede ördek sordu. - Ben bir şey göremiyorum.
Ve ördek sessizdir, gagasını açmaz. Şöyle düşünüyor: "Ben kurnazım! Vay be, ne kadar kurnazım! Herkesten daha kurnazım! Sessiz olacağım, yoksa gagamı açacağım - balığı özleyeceğim. Onu iki kez düşürdüm."
Ve gagasındaki balık ince bir sivrisinekle çarpar ve boğaza doğru tırmanır. Ördek korkmuştu: "Ah, sanırım şimdi yutacağım! Ah, sanırım yuttum!"
Kardeşler geldi. Her birinin bir balığı var. Hepsi annenin yanına yüzdü ve gagalarını yapıştırdı. Ve ördek ördek yavrusuna bağırır:
Peki, şimdi ne getirdiğini göster! Ördek gagasını açtı ama balık açmadı.
Firavun faresi
Gerçekten canlı bir firavun faresi olmasını istedim. Kendi. Ve karar verdim: vapurumuz Seylan adasına geldiğinde, kendime bir firavun faresi alacağım ve ne kadar isterlerse isterlerse tüm parayı vereceğim.
Ve işte Seylan adasındaki vapurumuz. Bir an önce kıyıya koşmak, satıldıkları yeri, bu hayvanları çabucak bulmak istedim. Ve aniden teknemize siyah bir adam gelir (oradaki insanlar siyahtır) ve tüm yoldaşlar onu kuşatır, kalabalık, güler, gürültü yapar. Ve biri bağırdı: "Firavun faresi!" Acele ettim, herkesi ayırdım ve siyah bir adamın elinde bir kafes olduğunu ve içinde gri hayvanlar olduğunu gördüm. Birinin araya girmesinden o kadar korktum ki, tam da bu adamın yüzüne bağırdım:
Kaç?
Hatta ilk başta korktu, ben de bağırdım. Sonra anladı, üç parmağını gösterdi ve kafesi ellerime soktu. Yani, kafesle birlikte sadece üç ruble ve bir değil, iki firavun faresi! Hemen ödeme yaptım ve derin bir nefes aldım: Neşeden tamamen nefessiz kaldım. Bu siyah adama firavun faresini, evcilleştirmeyi veya vahşiliği ne besleyeceğini sormayı unuttuğu için çok mutluydu. Ya ısırırlarsa? Kendimi yakaladım, adamın peşinden koştum ama izi gitmişti.
Firavunların ısırıp ısırmadığını kendim öğrenmeye karar verdim. Parmağımı kafesin parmaklıklarına soktum. Ve hazır olduğunu duyduğumda içeri sokacak zamanım olmadı: parmağımı tuttular. Kadife çiçeği ile inatçı küçük pençeleri yakaladılar. Firavun faresi çabucak, çabucak parmağımı ısırdı. Ama hiç acıtmıyor - bilerek oynuyor. Diğeri de kafesin köşesinde toplanmış ve siyah parlayan gözlerle gözü dönmüş görünüyor.
Şaka için ısıran bunu alıp okşamak istedim. Ve kafesi sadece ben açtım, bu firavun faresi bir yurk! - ve zaten kabinin etrafında koştu. Yaygara kopardı, yere koştu, her şeyi kokladı ve şarlattı: krryk! grryk! - karga gibi. Onu yakalamak istedim, eğildim, elimi uzattım ve bir anda elimden bir firavun faresi parladı, ve çoktan kolumda. Elimi kaldırdım - ve bitti: firavun faresi çoktan koynunda. Göğsünden dışarı baktı, neşeyle bağırdı ve tekrar saklandı. Ve şimdi duyuyorum - o zaten kolun altında, diğer kola gizlice giriyor ve diğer koldan özgürlüğe atladı. Onu okşamak istedim ve sadece elimi kaldırdım, aniden firavun faresi aynı anda her pençenin altında bir yay varmış gibi dört pençenin üzerine sıçradı. Sanki bir atışmış gibi elimi geri çektim. Ve aşağıdan gelen firavun faresi bana neşeli gözlerle ve tekrar baktı: krryk! Ve baktım - kendisi dizlerimin üzerine tırmandı ve sonra numaralarını gösterdi: kıvrılırdı, sonra anında düzelirdi, sonra bir boru gibi kuyruk, sonra aniden kafası arka ayakları arasına yapışırdı. Benimle çok sevecen, çok neşeyle oynuyordu ve sonra aniden kabini çaldılar ve beni çalışmaya çağırdılar.
Güverteye birkaç Hint ağacından yaklaşık on beş büyük gövde yüklemek gerekiyordu. Ormandan geldikleri gibi kabuğunda içi boş, kalın, kırık dallarla boğumlanmışlardı. Ama kesilmiş sondan, içlerinin ne kadar güzel olduğu belliydi - pembe, kırmızı, tamamen siyah! Onları güvertede bir yığın halinde dizip denizde gevşememeleri için zincirlerle sıkıca bağladık. Çalıştım ve düşünmeye devam ettim: "Firavun farelerim nedir? Ne de olsa onlara yiyecek bir şey bırakmadım. "
Kara göçmenlere, kıyıdan gelen yerel halka firavun faresini neyle besleyeceklerini bilip bilmediklerini sordum ama hiçbir şey anlamadılar ve sadece gülümsediler. Ve bizimki şöyle dedi:
Hadi ne olursa olsun: neye ihtiyacı olduğunu kendisi anlayacaktır.
Aşçıya et için yalvardım, muz aldım, ekmek ve bir tabak süt getirdim. Bunları kabinin ortasına koydu ve kafesi açtı. Yatağa çıktı ve bakmaya başladı. Kafesten vahşi bir firavun faresi atladı ve onlar, manuel olanla birlikte doğrudan ete koştular. Onu dişleriyle yırtılar, homurdanır ve homurdanırlar, sütü çırptılar, sonra elleriyle bir muzu alıp bir köşeye sürüklediler. Vahşi - zıpla! - ve zaten onun yanında. Ne olacağını görmek istedim, yataktan fırladım, ama artık çok geçti: firavun fareleri geri koşuyordu. Yüzlerini yaladılar ve paçavralar gibi yerde sadece muz kabukları kaldı.
Sabah zaten denizdeydik. Kamaramı muz çelenkleriyle astım. Tavandan ipler üzerinde sallanıyorlardı. Bu firavun faresi için. Biraz vereceğim - bu uzun bir süre için yeterli. Evcil bir firavun faresini serbest bıraktım ve şimdi üzerimden geçti ve gözlerimi yarı kapalı ve hareketsiz bıraktım.
Baktım - bir firavun faresi kitapların olduğu rafa atladı. Burada yuvarlak vapur penceresinin çerçevesine tırmandı. Çerçeve hafifçe sallandı - gemi sallandı. Firavun faresi daha sıkı yerleşti, bana baktı. Ben saklandım Firavun faresi pençesini duvara doğru itti ve çerçeve yana doğru gitti. Ve tam çerçeve muza karşı olduğu anda, firavun faresi sarsıldı, sıçradı ve her iki pençesiyle muzu kaptı. Tavanın altında bir an havada asılı kaldı. Ama muz çıktı ve firavun faresi yere düştü. Hayır! Muz düştü. Firavun faresi dört bacağına da atladı. Bakmak için atladım, ama firavun faresi çoktan ranzanın altındaydı. Bir dakika sonra bulaşmış bir ağızlıkla dışarı çıktı. Zevkle şarlattı.
Hey! Kabinin tam ortasına kadar muzlardan daha ağır basmam gerekiyordu: firavun faresi bir havluyla daha yükseğe tırmanmaya çalışmıştı. Maymun gibi tırmandı: bacakları eller gibidir. İnatçı, hünerli, çevik. Benden hiç korkmuyordu. Güneşte yürüyüşe çıkmasına izin verdim. Hemen her şeyi iş gibi kokladı ve sanki hiç başka bir yere gitmemiş ve evi buradaymış gibi güvertede koştu.
Ama vapurda, güvertede uzun süredir ustamız vardı. Hayır, kaptan değil, kedi. Bakır yakalı, kocaman, iyi beslenmiş. Kuru olduğu zaman güvertede önemli ölçüde yürüdü. O gün de kuruydu. Ve güneş direğin üzerinde yükseldi. Kedi mutfaktan çıktı ve her şeyin yolunda olup olmadığına baktı.
Bir firavun faresini gördü ve hızla yürüdü, sonra dikkatlice gizlice girmeye başladı. Demir bir boru boyunca yürüdü. Güverteye uzandı. Bu boruda bir firavun faresi hareket ediyordu. Kediyi görmemiş gibiydi. Ve kedi zaten tamamen onun üstündeydi. Yapabileceği tek şey pençelerini sırtına almak için pençesini uzatmaktı. Rahatlamak için bekledi. Şimdi ne olacağını hemen anladım. Firavun faresi görmüyor, kediye dönüyor, hiçbir şey olmamış gibi güverteyi kokluyor; kedi çoktan nişan aldı.
Koşmaya başladım. Ama oraya gelmedim. Kedi pençesini uzattı. Ve aynı anda, firavun faresi başını arka ayakları arasına soktu, ağzını açtı, yüksek sesle titredi ve kuyruğunu - kocaman tüylü bir kuyruğunu - ters çevirdi ve camı temizleyen bir lamba kirpi gibi oldu. Bir anda anlaşılmaz, eşi görülmemiş bir canavara dönüştü. Kedi, sanki sıcak bir ütüden fırlamış gibi geriye atıldı. Hemen döndü ve kuyruğunu bir sopayla kaldırarak arkasına bakmadan koşarak uzaklaştı. Ve firavun faresi, sanki hiçbir şey olmamış gibi, yine telaşlandı ve güvertede bir şey kokladı. Ama o zamandan beri, yakışıklı kedi nadiren görülüyor. Güvertede bir firavun faresi - bir kedi bulamazsınız. Adı hem "kedicik" hem de "Vassenka" idi. Aşçı onu etle kandırdı, ancak tüm gemi aranmasına rağmen kedi bulunamadı. Ama firavun fareleri şimdi mutfağın etrafında dönüyorlardı; şarlattılar, aşçıdan et istediler. Zavallı Vassenka, yalnızca geceleri aşçı kabinine gitti ve aşçı ona et yediriyordu. Geceleri firavun fareleri kafese girince Vaska'nın vakti geldi.
Ama bir gece güvertede çığlık atarak uyandım. İnsanlar korku içinde bağırdılar. Çabuk giyindim ve kaçtım. İtfaiyeci Fyodor, şimdi saatten uzaklaştığını ve bu çok Hint ağaçlarından, bu yığından bir yılanın çıkıp hemen geri saklandığını söyledi. Ne yılan - içeri! - bir el kalın, neredeyse iki kulaç uzunluğunda. Ve böylece ona başını bile uzattı. Fyodor'a kimse inanmadı, ama yine de Hint ağaçlarına dikkatle baktılar. Ya gerçekten bir yılan varsa? Peki, bir kol kadar kalın değil ama zehirli mi? Öyleyse gece buraya git! Biri, “Sıcakkanlı severler, insanların yataklarına sürünürler” dedi. Herkes sustu. Birdenbire herkes bana döndü.
Hadi, küçük hayvanlar, firavun fareleriniz! Bırak onları ...
Vahşi doğanın geceleri kaçmasından korkuyordum. Ama artık düşünecek zaman yok: birisi benim kamarama koşmuştu ve burada zaten bir kafes taşıyordu. Onu ağaçların bittiği ve sandıklar arasındaki arka kapıların göründüğü yığının yanında açtım. Biri elektrikli bir avize yaktı. İlk önce arka geçide uysal bir ördek gördüm. Ve vahşi ondan sonra. Pençelerinin veya kuyruklarının bu ağır kütüklerin arasına sıkışacağından korkuyordum. Ama artık çok geçti: Her iki firavun faresi oraya gitmişti.
Levyeyi getirin! birisi bağırdı.
Ve Fyodor zaten bir baltayla ayakta duruyordu. Sonra herkes sustu ve dinledi. Ama güvertelerin gıcırtısı dışında hiçbir şey duyulmadı. Aniden birisi bağırdı:
Bak bak! Kuyruk!
Fyodor baltasını salladı, diğerleri itti. Fyodor'u kolundan tuttum. Korkuyla, neredeyse kuyruğa baltayla vuruyordu; kuyruk bir yılan değil, bir firavun faresiydi - çıkıntı yaptı, sonra geri çekildi. Sonra arka ayaklar belirdi. Bacaklar ağaca yapıştı. Bir şeyin firavun faresini geri çektiği görülüyor.
Birine yardım et! Görüyorsun, yapamaz! - diye bağırdı Fyodor.
Ve sonra ne? Ne komutan! - kalabalıktan cevap verdi.
Kimse yardım etmedi ama herkes geri adım attı, Fyodor bile baltayla. Aniden firavun faresi uyandı; Güverteye yapışarak nasıl özür dilediğini görebiliyordunuz. Hamle yaptı ve arkasına bir yılan kuyruğu çekti. Kuyruk sallandı, firavun faresini yukarı fırlattı ve güverteye çarptı.
Öldürüldü, öldürüldü! - her tarafa bağırdı.
Ama firavun farem - o vahşiydi - anında ayağa fırladı. Yılanı kuyruğundan tuttu, keskin dişleriyle içine daldı. Yılan büzüldü, vahşi doğayı yeniden kara geçide çekti. Ama vahşi olan tüm pençeleriyle dinlendi ve yılanı gittikçe daha fazla dışarı çıkardı.
Yılan iki parmak kalınlığındaydı ve kuyruğunu bir kırbaç gibi güverteye çarptı ve sonunda bir firavun faresi tuttu ve bir yandan diğer yana fırlatıldı. Bu kuyruğu kesmek istedim ama Fyodor baltayla birlikte bir yerlerde kayboldu. Adı öyleydi, ama cevap vermedi. Herkes korku içinde yılanın kafasının görünmesini bekledi. Şimdi son ve bütün yılan patlayacak. Bu nedir? Bu bir yılan başı değil - bu bir firavun faresi! Böylece evcil olan güverteye atladı, yandan yılanın boynuna daldı. Yılan kıvrıldı, yırtıldı, firavun fareleriyle güverteye çarptı ve sülükler gibi tutuldular.
Aniden birisi bağırdı:
Hit! - ve bir levye ile yılana vur.
Hepsi koştu ve kime neyi dövmeye başladı. Firavun faresinin kargaşada ölmesinden korkuyordum. Vahşi olanı kuyruğundan kopardım.
O kadar sinirliydi ki elimi ısırdı: yırtıldı ve çizildi. Şapkamı çıkarıp suratıma sardım. El, arkadaşım tarafından koparıldı. Onları bir kafese koyuyoruz. Bağırdılar ve parçaladılar, dişleriyle parmaklıkları tuttular.
Onlara bir parça et attım ama aldırış etmediler. Kabindeki ışığı söndürdüm ve ısırılan ellerimi iyotla yakmaya gittim.
Ve orada, güvertede, yılan hala fırlatılmıştı. Sonra onu denize attılar.
O andan itibaren herkes benim firavun farımı çok sevmeye başladı ve onları herkesin sahip olduğunu yemeye sürükledi. Uysal olan herkesi tanıyordu ve akşamları ona ulaşmak zordu: Her zaman birini ziyaret ediyordu. Mücadeleye hızlı bir şekilde tırmandı. Ve akşam bir kez, elektrik zaten yandığında, firavun faresi yandan giden ipler boyunca direğe tırmandı. Herkes el becerisine hayran kaldı, kalkık kafalarla baktı. Ama sonra ip direğe ulaştı. Çıplak, kaygan bir ağaç daha da ileri gitti. Ancak firavun faresi tüm vücudunu büktü ve bakır boruları yakaladı. Direk boyunca yürüdüler. Yukarıdaki lambaya elektrik kabloları içerirler. Firavun faresi hızla daha da yükseğe tırmandı. Aşağıdaki herkes ellerini çırptı. Aniden elektrik mühendisi bağırdı:
Çıplak teller var! - ve elektriği söndürmek için koştu.
Ama firavun faresi pençesiyle çıplak telleri çoktan yakaladı. Elektrik şoku verildi ve yüksekten düştü. Onu yakaladılar ama zaten hareketsizdi.
Hâlâ sıcaktı. Onu hızla doktorun kabinine taşıdım. Ama kamarası kilitliydi. Odama koştum, firavun faresini dikkatlice yastığa koydum ve doktorumuzu aramak için koştum. "Belki o benim hayvanımı kurtarır?" Düşündüm. Geminin her yerine koştum, ama biri doktora söylemişti ve bana doğru hızla yürüyordu. Hızlı olmasını ve doktorun eline çekilmesini istedim. Bana geldiler.
Peki o nerede? doktor dedi.
Gerçekten de nerede? Yastığın üzerinde değildi. Ranzanın altına baktım. Elini orada karıştırmaya başladı. Ve aniden: krryk-krryk! - ve firavun faresi hiçbir şey olmamış gibi yatağın altından fırladı - sağlıklı.
Doktor, elektrik akımının onu muhtemelen sadece bir süre sersemlettiğini ve ben doktorun peşinden koşarken firavun faresinin iyileştiğini söyledi. Ne kadar mutluydum! Her şeyi yüzüne bastırdım ve okşadım. Ve sonra herkes bana gelmeye başladı, herkes mutluydu ve firavun faresini okşadı - onu çok seviyorlardı.
Sonra vahşi tamamen evcilleştirildi ve firavun faresini evime getirdim.
Ayı
Sibirya'da, yoğun bir ormanda, taygada bir Tungus avcısı bütün ailesiyle birlikte deri bir çadırda yaşıyordu. Yakacak odun kırmak için evden çıktığında, görür: yerde bir geyik geyiğinin izleri var. Avcı çok sevindi, eve koştu, silahını ve bıçağını alıp karısına şöyle dedi:
Yakında beklemeyin - geyik için gideceğim.
Böylece izleri takip etti, aniden daha fazla iz gördü - düşüş. Ve geyiğin izlerinin çıktığı yerde, ayının izleri oraya çıkar.
"Hey, - avcı düşündü, - geyiğin peşinde yalnız değilim, ayı önümde geyiği sürüyor. Onları yakalayamam. Ayı geyiği benden önce yakalayacak."
Sonuçta, avcı izi takip etti. Uzun bir süre yürüdüm, evden aldığım tüm stokları zaten yanımda yedim, ama her şey devam ediyor. Ayak izleri dağda yükselmeye başladı, ancak orman incelmiyor, hala aynı yoğun.
Avcı aç, bitkin ama her şey devam ediyor ve izlerini kaybetmeyecekmiş gibi ayaklarının altına bakıyor. Ve yol boyunca, çamlar bir fırtına tarafından yığılmış, çimenlerle büyümüş taşlar yatıyor. Avcı yorgun, tökezliyor, bacaklarını zar zor çekiyor. Ve her şey görünüyor: ot nerede ezilmiş, yere bir geyik toynağı tarafından bastırılmış?
Avcı, "Ben şimdiden çok yükseğe tırmandım," diye düşünür, "bu dağın sonu nerede."
Aniden duyuyor: biri cıvıldıyor. Avcı sessizce saklandı ve süründü. Ve yorgun olduğumu, gücün nereden geldiğini unuttum. Avcı süründü, süründü ve şimdi görüyor: çok az ağaç var ve burada dağın ucu - bir açıyla birleşiyor - sağda bir uçurum ve solda bir uçurum var. Ve tam köşede, geyiklere kemiren, homurdanan, boğulan ve avcıyı koklamayan büyük bir ayı yatıyor.
"Aha, - diye düşündü avcı, - geyiği buraya, tam köşeye sürdün ve sonra onu ısırdın. Dur!"
Avcı ayağa kalktı, diz çöktü ve ayıya nişan almaya başladı.
Sonra ayı onu gördü, korktu, koşmak istedi, kenara koştu ve bir uçurum vardı. Ayı kükredi. Sonra avcı ona silahla ateş etti ve onu öldürdü.
Avcı ayının derisini yırtıp eti kesip kurtların almaması için bir ağaca astı. Avcı ayı eti yedi ve eve acele etti.
Çadırı katladı ve tüm aile ile birlikte ayı etini bıraktığı yere gitti.
Burada - avcı karısına dedi, - ye ve dinleneyim.
Myshkin
Burada hayatımın tek döneminde nasıl intikam aldığımı, dişlerimi açmadan kanla intikam aldığımı ve tetiği çekene kadar göğsümde bayat bir ruhu nasıl tuttuğumu anlatacağım.
Onun adı, merhumun kedisi Myshkin'di. Griydi, tek bir lekesi yoktu, fare rengindeydi, adı da buradan geliyordu. O bir yaşında değildi. Oğlum tarafından bana bir çuval içinde getirildi. Myshkin çuvaldan çılgınca atlamadı, yuvarlak kafasını dışarı çıkardı ve dikkatle etrafına baktı. Acele etmeden dikkatlice çantadan çıktı, yere çıktı, tozunu aldı ve diliyle yünü toplamaya başladı. Odanın içinde kıvranarak ve çalkalanarak yürüdü ve bir anda yıldırım gibi yumuşak, yumuşak olanın çelik bir yaya dönüşeceği hissedildi. Yüzüme bakmaya devam etti ve dikkatle, korkmadan hareketlerimi takip etti. Çok geçmeden ona bir pençe vermeyi, ıslık çalmayı öğrendim. Sonunda ona omuzlarından geleneksel bir düdük çalmasını öğrettim - bunu sonbahar kıyısında, yüksek sarı otlar, ıslak çukurlar ve sümüksü heyelanlar arasında birlikte yürüdüğümüzde öğrendim. Barınağı olmayan kilometrelerce boyunca sağır bir kil uçurum. Myshkin bu soyguncu otunda aradı, ortadan kayboldu ve bu ot, nemli ve ölü, her şey bittiğinde, çıplak elleriyle hala rüzgarda sallanıyordu ve yine de mutluluğu beklemiyordu. Anlaştığımız gibi ıslık çaldım ve şimdi Myshkin yüksek dalgalar otların arasından dörtnala geçiyor ve pençeleriyle arkaya yapışıyor ve şimdi omuzda ve sıcak yumuşak kürkü kulağımda hissediyorum. Soğuk kulağımı ovuşturdum ve ılık yünün içinde daha derin saklamaya çalıştım.
Burada çılgınca yuvalarda yaşayan leporichus'u - Fransız tavşanı - vurmanın mümkün olabileceğini umarak bir tüfekle dolaştım. Tavşanı kurşunla vurmak için umutsuz bir şey! Atış poligonundaki kontrplak bir hedef gibi oturup atışı beklemez. Ama açlığın ve korkunun ne işe yaradığını biliyordum. Ve zaten donlar vardı ve kıyılarımızdaki balıklar yakalanmayı bıraktı. VE dondurucu yağmur alçak bulutlardan serpilir. Boş deniz, çamurlu kırmızı bir dalga, gece gündüz kesintisiz bir şekilde kıyıya indi. Ve sabahları her gün yemek yemek istedim. Ve her gittiğimde mide bulandırıcı bir ürperti geçti ve rüzgar arkamdan kapıyı çarptı. Üç saat sonra ateş etmeden döndüm ve tüfeğimi bir köşeye soktum. Çocuk bu süre zarfında topladığı kabukları kaynattı: onları taşlardan yırttı ve sörfü kıyıya fırlattı.
Ama o zaman olan buydu: Myshkin aniden omzumda öne doğru uzandı, toplanan bacakları üzerinde dengede duruyordu ve aniden ateş etti - kendini vurdu, böylece beklenmedik bir itmeden sendeledim. Durdum. Burian sendeleyerek ilerledi ve onun yanında Myshkin'in hareketlerini takip ettim. Şimdi oldu. Burian rüzgarla sallandı. Ve aniden bir gıcırtı, ince bir gıcırtı, ya çocuk ya da kuş. İleri koştum. Myshkin tavşanı pençesiyle aşağı bastırdı, dişlerini boynunun ucuna ısırdı ve gerilerek dondu. Ona dokunuyormuş gibisin ve kan fışkırırdı. Bir an bana baktı. Tavşan hala mücadele ediyordu. Ama sonra sarsıldı son kez ve dondu, gerildi. Myshkin pençelerine atladı, orada değilmişim gibi davrandı, dişlerinin arasında bir tavşanla endişeyle yürüdü. Ama tavşanın pençelerine bastım. Myshkin homurdandı, çok kötü! Hiçbir şey değil! Oturdum ve ellerimle çenesini açtım. Bunu yaparken "tubo" dedim. Hayır, Myshkin beni kaşımadı. Ayaklarının dibinde durdu ve avına sert gözlerle baktı. Bacağımı hızla bıçakla kestim ve Myshkin'e attım. Yüksek sıçrayışlarla yabani otlara doğru dörtnala gitti. Tavşanı cebime koydum ve bir kayanın üzerine oturdum. Bir an önce eve gitmek istedim - avın yanında olduğumuz için övünmek için. Kabuklarınızın değeri ne? Ancak tavşan büyük değildi! Ama kaynatın ve iki patates, hey! Myshkin için ıslık çalmak istedim, ama kendisi yabani otlardan çıktı. Dudaklarını yaladı, gözleri vahşiydi.
Bana bakmadı. Kuyruk düz olmayan bir kirpikte yanlara doğru sarkıyordu. Kalktım ve gittim. Myshkin peşimden koştu, duydum.
Sonunda ıslık çalmaya karar verdim. Taş gibi koşan Myshkin sırtıma vurdu ve anında omzuma geldi. Pençeleriyle paltomu mırıldandı ve ölçtü. Başını kulağına sürttü, kabarık alnını şakağıma dayadı.
Çocuğa avlanmayı yedi kez söyledim. Yatağa gittiğimizde daha fazlasını istedi. Myshkin her zamanki gibi üstümdeki battaniyenin üstüne oturarak uyudu.
O zamandan beri işler daha iyi gitti: bir kez bile birkaç tavşanla döndük. Myshkin bölüme alışmıştı ve ganimetleri neredeyse itiraz etmeden dağıttı.
Ve sonra bir gün, sabahın erken saatlerinde, pencereden dışarıya bakıyordum, yağmurda, donuk bulutlarda, ıslak boş sebze bahçesinde gözyaşı lekeli ve yavaşça son tütünden yapılmış bir sigarayı içiyordum. Aniden bir ağlama, ölümcül bir çaresizliğin keskin bir çığlığı. Hemen Myshkin olduğunu öğrendim. Etrafa baktım: nerede, nerede? Ve şimdi baykuş, kanatlarını açıyor, uçurumun altında planlar yapıyor, pençelerinde gri bir şey atıyor.
Hayır, tavşan değil, bu Myshkin. Yolda bir tüfek kaptığım zamanı hatırlamıyordum - ama hayır, uçurumun altından keskin bir dönüş yaptı, ateş edecek bir şey yoktu. Uçuruma koştum: burada rüzgar gri tüyleri taşıyordu. Görünüşe göre, Myshkin hemen başarılı olamadı. Nasıl ıskaladım? Ne de olsa neredeyse gözümüzün önündeydi, burada, pencerenin önünde, yirmi adım ötede miydi? Biliyorum: muhtemelen ona bir tavşan gibi yaptı: uzanmış pençeleriyle sırtını ve omuzlarını tuttu, sırtı kırmak için sertçe sarsıldı ve yuvasındaki canlı birini gagaladı.
Ertesi gün şafak hala doğuyordu, evden ayrıldım. Rastgele yürüdüm, neredeyse hiç adım atmıyordum. Dikkat et, sinsice. Dişleri sıkılmıştı ve omuzlarında ne kötü bir kafa! Tüm sahili dikkatlice aradım. Neredeyse gün ışığıydı ama eve dönemedim. Dün bütün gün çocukla konuşmadık. Deniz kabuğu pişirdi ama ben yemedim. Ben çıkarken hala uyuyordu. Ve selamı için zincir köpeğimi okşamadım; acı içinde çığlık attı.
Aynı gergin yürüyüşle eve doğru yürüdüm. Eve nasıl gireceğimi bilmiyordum. Köpek kulübesi tepenin arkasından zaten görülebiliyor, işte yakacak odun için kesilen son akasya kütüğü. Bekle, güdükte ne var? O! Pencerenin altındaki tavuk kümesimin karşısında, donuk beyaz bir kütük üzerinde oturuyordu.
Adımlarımı yavaşlattım. Şimdi başını bana çevirdi. Altmış adım kaldı. Sessizce diz çökmeye başladım. Bakmaya devam etti. Yavaş yavaş bir bardak su gibi tüfeği kaldırmaya başladım. Şimdi silah zoruyla olacak. Bir hedef gibi hareketsiz oturuyor ve gözlerini mükemmel görebiliyorum. Siyah göz bebeği yürekli papatyalar gibidirler. Bacaklarının hemen altına alın. Dondum ve sessizce tetiğe bastım.
Ve aniden baykuş evde bir şeyi unuttuğunu, kanatlarını çırptığını ve evin arkasında yerden aşağıya uçtuğunu hatırladı. Tetiği çekmemek için parmağımı zar zor tuttum. Popomla yere vurdum ve silah kızgın ellerimde gıcırdadı. Ertesi sabaha kadar burada oturmaya hazırdım. Rüzgarın öfkemi yatıştırmayacağını biliyorum ve sonra yemek hakkında düşünemedim bile.
Akşama kadar dolaştım, kaydığım ve bu kil yığınlarının üzerine düştüm. Myshkin gibi bir kez bile ıslık çaldım, ama kendime o kadar kızgındım ki, başıma geldiği yerden kaçtım.
Hava karardığında eve geldim. Odada hiç ışık yoktu. Çocuğun uyuyup uymadığını bilmiyorum. Belki onu uyandırdım. Sonra karanlıkta bana sordu: Ne tür baykuş yumurtaları bunlar? Yarın çizeceğim dedim.
Ve sabah ... Vay be! Sabah tam olarak hangi tarafa yaklaşmam gerektiğini anladım. Aynen öyle ki parıldayan gün doğumu onun gözlerindeydi ve ben uçurumun arka planındaydım. Bu yeri buldum. Tamamen karanlıktı ve kıpırdamadan oturdum. Namluda kartuş olup olmadığını kontrol etmek için cıvatayı biraz hareket ettirdim. Taşa döndüm.
Sadece kafamda, hareketsiz kara bir alev gibi öfke vardı, aşk gibi, çünkü sadece aşık bir çocuk olarak bütün gece evinin karşısındaki bankta oturup sabah okula gittiğini görebilirdim. O zamanlar aşk beni ısıttı, şimdi öfke beni ısıttı.
Aydınlanıyordu. Kökü zaten ayırt edebildim. Üzerinde kimse yoktu. Yoksa hayal mi ediyor? Hayır hiçkimse. Köpeğimin kabinden nasıl çıktığını, kendini nasıl salladığını, zincirini salladığını duydum. Böylece horoz kümeste kükredi. Şafak sert geliyordu. Ama şimdi kökü net bir şekilde görebiliyorum. Boş. Gözlerimi kapatıp üç bine kadar saymaya ve sonra bir bakmaya karar verdim. Beş yüze kadar sayamadım ve gözlerimi açtım: doğrudan güdüklere bakıyorlardı ve güdükte oturuyordu. Görünüşe göre sadece oturdu, daha çok karıştırdı. Ama tüfek kendi kendine kalktı. Nefes almayı bıraktım. Bu anı, manzarayı, arpayı ve onun üzerindeki o anı hatırlıyorum. O anda papatyalarıyla başını bana çevirdi ve silah kendi kendine ateş etti. Bir köpek gibi nefes aldım ve baktım. Uçtu mu düştü mü bilmiyordum. Ayağa fırladım ve koştum.
Güdük arkasında kanatları açıldı, yattı. Gözleri açıktı ve sanki savunma yapıyormuş gibi hala kalkık pençelerini hareket ettiriyordu. Birkaç saniye boyunca gözlerimi almadım ve aniden tüm gücümle bu kafamda, bu gagada popomla damgalandım.
Döndüm, bunca zaman ilk kez derin bir nefes aldım.
Kapının önünde ağzı sonuna kadar açık bir çocuk durdu. Bir silah sesi duydu.
Ona? - heyecandan boğuktu.
Bak - ve ben de başımı salladım.
Bu gün deniz kabuklarını bir araya topladık.
Avcı ve köpekler
Sabah erkenden avcı kalktı, bir silah, fişek, bir çanta aldı, iki köpeğini çağırdı ve yabani tavşanları vurmaya gitti.
Oldu şiddetli donama hiç rüzgar yoktu. Avcı kayak yapıyor ve yürümekten ısındı. Sıcak hissetti.
Köpekler koştu ve tavşanları avcıya kadar kovaladılar. Avcı ustaca beş parçayı vurdu ve doldurdu. Sonra uzağa gittiğini fark etti.
"Eve gitme vakti," diye düşündü avcı, "Kayaklarımdan izler görebilirsin ve hava kararmadan, eve giden yolu takip edeceğim.
Aşağı indi ve vadide kargaların siyah-siyah olduğunu gördü. Karda oturuyorlardı. Avcı, sorunun yanlış olduğunu fark etti.
Ve haklı olarak: rüzgar estiğinde vadiden yeni çıkmıştı, kar yağdı ve bir kar fırtınası başladı. İleride görülecek hiçbir şey yoktu, izler karla kaplıydı. Avcı köpekleri ıslık çaldı.
"Köpekler beni yola çıkarmazsa," diye düşündü, "Kaybolurum. Nereye gideceğimi bilmiyorum, kaybolacağım, karla kaplı olacak ve donacağım."
Köpeklerin ilerlemesine izin verdi ve köpekler beş adımda koşacak - ve avcı onları nerede takip edeceğini göremiyor. Sonra kemerini çıkardı, üzerindeki tüm kayışları ve ipleri çözdü, köpekleri yakasından bağladı ve ilerlemelerine izin verdi. Köpekler onu sürükledi ve köyüne bir kızak gibi kayaklarla geldi.
Her köpeğe bir tavşan verdi, sonra ayakkabılarını çıkarıp sobanın üzerine uzandı. Ve düşünmeye devam etti:
"Köpekler olmasaydı bugün ortadan kaybolurdum."
Maymun hakkında
On iki yaşındaydım ve okuldaydım. Teneffüste arkadaşım Yukhimenko yanıma gelir ve şöyle der:
Sana bir maymun vermemi ister misin?
İnanmadım - şimdi benim için bir şey yapacağını düşündüm, böylece gözlerinden kıvılcımlar düşsün ve şöyle derdi: bu "maymun". Ben öyle değilim.
Tamam, - diyorum - biliyoruz.
Hayır, - diyor, - aslında. Canlı bir maymun. O iyi. Onun adı Yashka. Ve babam kızgın.
Kime?
Evet, benden ve Yashka'dan. Nereden bildiğinizi söyleyin. Bence her şey senin için en iyisi.
Derslerden sonra ona gittik. Hâlâ inanmadım. Gerçekten canlı bir maymunum olacağını mı düşündüm? Ve onun ne olduğunu sorup durdu. Yukhimenko diyor ki:
Göreceksin, korkma, o küçük.
Gerçekten de küçük olduğu ortaya çıktı. Pençeleri üzerinde durursa, yarım arşinden fazla olmaz. Ağız buruşuk yaşlı bayan ve gözler canlı, parlak. Palto kırmızı ve bacaklar siyah. Sanki siyah eldivenli insan eli. Mavi bir yelek giyiyordu.
Yukhimenko bağırdı:
Yashka, Yashka, gidin, ne vereceğim!
Ve elini cebine koy. Maymun bağırdı: "Ay! Ay!" - ve iki adımda Yukhimenka kollarına atladı. Hemen paltosunun içine, koynuna soktu.
Hadi gidelim - diyor.
Gözlerime inanamadım. Sokakta yürüyoruz, böyle bir mucize taşıyoruz ve kimse koynumuzda ne olduğunu bilmiyor.
Sevgili Yukhimenko bana ne besleyeceğimi söyledi.
Her şeyi ye, devam et. Tatlı aşk. Candy tam bir felaket! Patlayacak, kesinlikle yutulacak. Sıvı ve tatlı çayı sever. Ona karşı oynarsın. İki parça. Biraz ısırmayın: şeker yutulur ama çay içmezsiniz.
Dinledim ve düşündüm: Onun için üç parçaya pişman olmayacağım canım, bir oyuncak adam gibi. Sonra kuyruğu olmadığını da hatırladım.
Siz, - diyorum - kuyruğunu en kökten mi kestiniz?
O bir maymun, diyor Yukhimenko, - kuyrukları çıkmıyor.
Evimize geldik. Annem ve kızlar öğle yemeğinde oturuyorlardı. Yukhimenka ve ben tam ceketlerimizle girdik.
Diyorum:
Ve bizde kim var!
Hepsi döndüler. Yukhimenko paltosunu açtı. Henüz kimsenin bir şey anlamaya vakti olmadı ve Yashka Yukhimenka'dan annesinin başına atlayacak; bacaklarını büfeye doğru itti. Annemin tüm saç stilini dizginledi.
Herkes zıpladı ve bağırdı:
Kim, kim bu?
Ve Yashka büfeye oturdu ve ağızlıklar kurdu, dişlerini kıstırdı, dişlerini sırıttı.
Yukhimenko, şimdi onu azarlayacaklarından ve kapıya acele edeceklerinden korkuyordu. Ona bakmadılar bile - herkes maymuna bakıyordu. Ve aniden kızlar tek bir sesle çıktı:
Ne kadar güzel!
Ve annem saçını düzeltti.
Bu nereden?
Etrafa bakındım. Yukhimenka gitti. Böylece usta olarak kaldım. Ve bir maymunla nasıl başa çıkılacağını bildiğimi göstermek istedim. Yukhimenko'nun daha önce yaptığı gibi elimi cebime soktum ve bağırdım:
Yashka, Yashka! Git, sana bir şey vereceğim!
Herkes bekliyordu. Ve Yashka bakmadı bile - kendini küçük ve genellikle siyah pençeyle çizmeye başladı.
Akşama kadar Yashka alt kata inmedi, ancak tepelere atladı: büfeden kapıya, kapıdan gardıropa, oradan sobaya.
Akşam baba şöyle dedi:
Onu bir gecede böyle bırakamazsın, daireyi alt üst eder.
Ve Yashka'yı yakalamaya başladım. Büfe gidiyorum - fırına gidiyor. Oradan fırçaladım, saate atladı. Saat sallandı ve çelik. Ve Yashka zaten perdelerde sallanıyor. Oradan - resimde - resim ürkütücü görünüyordu - Yashka'nın kendini asılı lambaya atmasından korkuyordum.
Ama sonra herkes toplandı ve Yashka'yı kovalamaya başladı. Ona bir top, kıvrımlar, kibrit attılar ve sonunda onu bir köşeye sürdüler.
Yashka kendini duvara bastırdı, dişlerini gösterdi ve dilini tıkladı - korkmaya başladı. Ama onu yünlü bir şal ile örttüler ve dolaştırarak sardılar.
Yashka bocaladı, bağırdı, ama kısa süre sonra büküldü, böylece sadece bir baş dışarıda kaldı. Başını çevirdi, gözlerini kırptı ve şimdi kızgınlıktan ağlayacak gibiydi.
Her gece maymunu kundaklamayın! Babam şöyle dedi:
Yapış. Yeleğin yanında, bacağına, masaya.
İpi getirdim, Yashka'nın sırtında bir düğme hissettim, halatı bir ilmek haline getirdim ve sıkıca bağladım. Yashka'nın arkadaki yeleği üç düğmeyle sabitlendi. Sonra Yashka'yı masaya sararak getirdim, ipi bacağına bağladım ve ancak o zaman mendili çözdüm.
Vay canına, nasıl da sürmeye başladı! Ama ipi nerede kırabilir! Çığlık attı, sinirlendi ve üzgün bir şekilde yere oturdu.
Büfeden şeker aldım ve Yashka'ya verdim. Siyah pençesiyle bir parça kaptı, yanağının arkasına sıkıştırdı. Bu, tüm yüzünü büktü.
Yashka'dan bir pençe istedim. Kalemini bana uzattı.
Sonra ne kadar güzel siyah tırnaklar taktığını gördüm. Bir oyuncak canlı kalem! Ayağa vurmaya ve düşünmeye başladım: tıpkı bir çocuk gibi. Ve avucunu gıdıkladı. Ve bebek bir şekilde pençesini - bir kez - ve beni yanağıma çekiyor. Gözümü kırpacak vaktim bile olmadı ama yüzüme bir tokat attı ve masanın altına atladı. Oturdu ve sırıttı. İşte bebek geliyor!
Ama sonra beni uyumaya sürüklediler.
Yashka'yı yatağıma bağlamak istedim ama izin vermediler. Yashka'nın ne yaptığını dinlemeye devam ettim ve kesinlikle bir yatak ayarlaması gerektiğini düşündüm, böylece insanlar gibi uyuyabilir ve kendini bir battaniyeyle örtebilirdi. Kafamı bir yastığa koyardım. Düşündüm, düşündüm ve uyudum.
Sabah ayağa fırladı - ve giyinmeden Yashka'ya. İpte Yashka yok. İp var, ipe yelek bağlı ama maymun yok. Bakıyorum, arkadaki üç düğmenin de düğmesi açılmamış. Yeleğinin düğmelerini çözen, ipin üzerine bırakan ve kendini kaçan oydu. Odanın etrafını araştırıyorum. Çıplak ayakla şaplak attım. Hiçbir yerde. Korktum. Nasıl kaçtın Ben bir gün olmadım ve işte buradasın! Ocaktaki dolaplara baktım - hiçbir yerde. Sonra sokağa kaçtı. Ve sokak donunda - don, zavallı! Ve kendim soğumuştu. Giyinmek için koştum. Birden kendi yatağımda beceriksiz bir şey görüyorum. Battaniye hareket ediyor. Hatta ürperdim. İşte burada! Yerde hava onun için soğudu, yatağıma koştu. Örtülerin altına toplanmış. Ve uyuyordum ve bilmiyordum. Yashka uykudan uzak durmadı, eline düştü ve ona yine mavi bir yelek giydim.
Çay içmek için oturduklarında Yashka masaya atladı, etrafına baktı, hemen bir şekerlik buldu, pençesini fırlattı ve kapıya atladı. O kadar kolay zıpladı ki uçmuş gibiydi, zıplamıyordu. Maymunun ellerinde olduğu gibi bacaklarında parmakları vardı ve Yashka bacaklarıyla tutabilirdi. O yaptı. Çocuk gibi birinin kollarına oturuyor ve ellerini kavuşturuyor ve kendisi ayağıyla masadan bir şey çekiyor.
Bir bıçak çekiyor ve bir bıçakla sürüyor. Bu ondan alınacak ve o kaçacak. Yasha'ya bir bardakta çay verildi. Bardağa kova gibi sarıldı, içti ve tokatladı. Şekerden pişman olmadım.
Okula gittiğimde, Yashka'yı kapıya, tutamağa bağladım. Bu sefer gevşememesi için bir iple beline bağladı. Eve geldiğimde, Yashka'nın ne yaptığını koridordan gördüm. Kapı koluna asıldı ve bir atlıkarınca gibi kapılara yuvarlandı. Söveyi itecek ve duvara doğru gidecek. Ayağını duvara vurdu ve geri döndü.
Derslerimi hazırlamak için oturduğumda Yashka'yı masaya koydum. Lambanın yanında güneşlenmekten gerçekten keyif aldı. Güneşte yaşlı bir adam gibi uyuyakaldı, sallandı ve gözlerini kısarak kalemimi mürekkebe sokmamı izledi. Öğretmenimiz katıydı ve temiz bir sayfa yazdım. Onu bozmamak için ıslanmak istemedim. Kurumaya bırakıldı. Gelip görüyorum: Yakov bir defterin üzerinde oturuyor, parmağını bir mürekkep hokkasına batırıyor, homurdanıyor ve yazıma göre Babil mürekkebini çıkarıyor. Oh, pislik! Neredeyse kederden ağlıyordum. Yashka'ya koştum. Evet nerede! Perdelerin üzerinde - tüm perdeler mürekkeple lekelenmiş. Bu yüzden Yukhimenkin'in babası ona ve Yashka'ya kızgındı ...
Ama bir zamanlar babam Yashka'ya kızmıştı. Yashka pencerelerimizde duran çiçekleri topluyordu. Bir yaprağı kopar ve alay et. Baba, Yashka'yı yakaladı ve verdi. Ve sonra onu tavan arasına çıkan merdivenlere ceza olarak bağladı. Dar merdiven. Ve geniş olan daireden aşağı indi.
Burada baba sabah servise gidiyor. Kendini temizledi, şapkasını taktı ve merdivenlerden aşağı indi. Alkış! Alçı düşüyor. Babam durdu ve şapkasını salladı. Yukarı baktı - hiç kimse. Sadece gitti - vur, yine kafasına bir parça limon. Ne?
Yashka'nın nasıl çalıştığını yandan görebiliyordum. Kireç taşını duvardan kırdı, basamakların kenarlarına yaydı ve kendisi yattı, babasının başının hemen üzerine merdivenlere saklandı. Baba gider gitmez, Yashka alçıyı ayağıyla adımdan sessizce itti ve o kadar becerikli bir şekilde denedi ki, babasının onu bir gün önce havaya uçurduğu gerçeğinden ötürü ondan intikam alan oydu.
Ancak gerçek kış başladığında, rüzgar borularda uludu, pencereler karla kaplıydı, Yashka üzüldü. Onu ısıtmaya devam ettim, ona sarıldım. Yashka'nın ağzı üzüldü, sarktı, ciyakladı ve bana baskı yaptı. Onu koynuma, ceketimin altına koymaya çalıştım. Yashka hemen oraya yerleşti: gömleği dört pençenin hepsiyle tuttu ve sıkışırken asıldı. Orada uyudu, pençelerini açmadan. Ceketinizin altında canlı bir göbeğinizin olduğu başka bir zamanı unutun ve masaya yaslanın. Yashka şimdi pençesiyle yanımı kaşıyacak: daha dikkatli olmamı sağladı.
Pazar günü kızlar ziyarete geldi. Kahvaltıya oturduk. Yashka koynumda sessizce oturdu ve hiç fark edilmiyordu. Sonunda şeker dağıtıldı. İlkini, göğsümün arkasından, tam karnımdan açmaya başladığım anda, tüylü bir sap uzattı, şekeri tuttu ve geri döndü. Kızlar korkuyla çığlık attı. Ve kağıdın hışırdadığını duyan ve tatlı yediklerini tahmin eden Yashka idi. Ve kızlara diyorum ki: "Bu benim üçüncü elim; uzun süre ortalıkta dolaşmamak için bu elimle karnıma şeker sürüyorum." Ama herkes onun bir maymun olduğunu tahmin etti ve ceketin altından şekerin gevrekliğini duyabiliyordunuz: Yashka, sanki midemi çiğniyormuşum gibi kemiriyordu ve çiğniyordu.
Yashka, babasına uzun süre kızmıştı. Yashka, tatlılar yüzünden onunla uzlaştı. Babam sigarayı yeni bırakmıştı ve sigara yerine küçük şekerler taşıdı. Ve her yemekten sonra babam sigara kılıfının sıkı kapağını açtı. başparmak, tırnak ve şeker çıkardı. Yashka tam orada: dizlerinin üzerine oturuyor ve bekliyor - kıpır kıpır, uzanıyor. Burada baba bir zamanlar sigara vakasının tamamını Yashka'ya vermişti; Yashka onu eline aldı ve diğer eliyle, tıpkı babam gibi, başparmağıyla kapağı kaldırmaya başladı. Parmağı küçük, kapak sıkı ve sıkı ve Yashenka'dan hiçbir şey çıkmıyor. Kızgınlıkla uludu. Ve şeker bulanıklaşıyor. Sonra Yashka babasını yakaladı başparmak ve bir keski gibi tırnağıyla kapağı açmaya başladı. Babam eğlendi, kapağı açtı ve sigara kutusunu Yashka'ya getirdi. Yashka hemen pençesini fırlattı, bir avuç dolusu tuttu, hızla ağzına girdi ve kaçtı. Her gün bu kadar mutluluk değil!
Tanıdığımız bir doktorumuz vardı. Sohbet etmeyi sevdim - sorun. Özellikle öğle yemeğinde. Herkes çoktan bitirdi, her şey tabağında soğuk, sonra onu özleyecek, aceleyle iki parçayı yutacak:
Teşekkür ederim, doydum
Bizimle akşam yemeği yedikten sonra, patateslere bir çatal sapladı ve bu çatalı sallıyor - diyor. Dağınık - yatıştırmak için değil. Ve görüyorum ki, Yasha sandalyenin arkasına tırmanıyor, sessizce süzüldü ve doktorun omzuna oturdu. Doktor diyor ki:
Ve anlıyorsunuz, bu sadece ... - Ve çatalı kulağının yanında patateslerle durdurdu - bir an için her şeyi. Yashenka pençesiyle yavaşça patatesleri tuttu ve çataldan çıkardı - dikkatlice, hırsız gibi.
Ve hayal edin ... - Ve ağzınıza boş bir çatal sokun. Düşünmekten utandı, patatesleri salladı, ellerini salladığında etrafına baktı. Ve Yashka artık köşede oturmuyor ve patatesleri çiğneyemiyor, tüm boğazını attı.
Doktor kendisi güldü, ama yine de Yashka'ya kızdı.
Yasha için sepet içinde bir yatak yaptılar: çarşaf, battaniye, yastıkla. Ancak Yashka bir insan gibi uyumak istemiyordu: etrafındaki her şeyi bir topun içine sardı ve bütün gece doldurulmuş bir hayvan gibi oturdu. Ona pelerinli yeşil bir elbise diktiler ve bir yetimhaneden saçını kestirmiş bir kıza benziyordu.
Bir kez yan odada bir zil sesi duydum. Ne? Sessizce gidiyorum ve görüyorum: Yashka pencere kenarında yeşil bir elbise içinde duruyor, bir elinde bir lamba camı, diğerinde bir kirpi var ve camı bir kirpi ile öfkeyle temizliyor. O kadar öfkeliydim ki nasıl girdiğimi duymadım. Gözlüklerin nasıl temizlendiğini gördü ve bizzat deneyelim.
Aksi takdirde, onu akşam bir lambayla terk edersiniz, ateşi tam alevle söndürür, lamba dumanlar, odanın etrafında kurum uçar ve lambanın başında oturup hırlar.
Sorun Yashka'daydı, hatta onu bir kafese bile koydu! Onu azarladım ve dövdüm ama uzun süre ona kızamadım. Yashka memnun etmek istediğinde, çok sevecen oldu, omzuna tırmandı ve kafasına bakmaya başladı. Bu, zaten seni çok sevdiği anlamına geliyor.
Bir şey için yalvarması gerekiyor - orada şeker ya da elma - şimdi omzuna tırmanacak ve saçındaki pençeleriyle dikkatlice keman çalmaya başlayacak: onu arar ve bir çiviyle çizer. Hiçbir şey bulamıyor ama bir hayvanı yakalamış gibi yapıyor: parmaklarından bir şey ısırıyor.
Bir bayan bizi ziyarete geldi. Güzel olduğunu düşünüyordu. Şartlı tahliye. Her şey çok ipeksi ve hışırtı. Kafasında bir saç kesimi yok, ama bütün bir saç çardağı bükülmüş - bukleler halinde, bukleler halinde. Ve boynunda, uzun bir zincirde, gümüş çerçeveli bir ayna.
Yashka dikkatlice yere atladı.
Oh, ne güzel maymun! - bayan diyor. Ve bir aynayla Yashka ile oynayalım.
Yashka aynayı yakaladı, ters çevirdi ve kadının dizlerinin üzerine atladı ve aynayı dişleriyle denemeye başladı.
Bayan aynayı aldı ve elinde tuttu. Ve Yasha bir ayna almak istiyor. Bayan dikkatsizce Yashka'yı bir eldivenle okşadı ve yavaşça onu dizlerinden itti. Bu yüzden Yashka, bayanı gururlandırmaya karar verdi. Omzuna atladı. Danteli arka ayaklarıyla sıkıca tuttu ve saçını tuttu. Tüm bukleleri çıkardım ve aramaya başladım.
Bayan kızardı.
Hadi gidelim, hadi gidelim! - konuşuyor.
Öyle değildi! Yashka daha da fazlasını deniyor: tırnaklarıyla kaşınıyor, dişleriyle tıklıyor.
Bu hanımefendi kendine hayran olmak için her zaman aynanın karşısına oturdu ve aynada Yashka'nın onu kızdırdığını gördü - neredeyse ağladı. Kurtarmaya gittim. Orada nerede! Yashka tüm gücüyle saçını tuttu ve bana çılgınca baktı. Bayan onu yakasından çekti ve Yashka saçını yırttı. Aynada kendime baktım - doldurulmuş bir hayvan. Yashka'yı salladım, korktum ve misafirimiz başını tutup kapıya girdi.
Utanç, - diyor, - utanç! - Ve kimseye veda etmedim.
"Şey, - Sanırım, - Yukhimenko almazsa bahara kadar tutacağım ve birine vereceğim. Bu maymun için çok şeyim var!"
Ve şimdi bahar geldi. Isındı. Yashka canlandı ve daha da fazla yaramazlık yaptı. Gerçekten avluya özgürce çıkmak istiyordu. Ve bahçemiz bir ondalıkla çok büyüktü. Avlunun ortasında, devlet kömürü bir dağ gibi yığılmıştı ve çevresinde malların bulunduğu depolar vardı. Ve hırsızlardan bekçiler avluda bir paket köpek tuttu. Köpekler büyük, öfkeli. Ve tüm köpeklere kırmızı köpek Kashtan komuta etti. Chestnut kime kükrer, bütün köpekler ona koşar. Kestane özleyecek ve köpeklere dokunulmayacak. Ve Kashtan koşarak bir başkasının köpeğini dövdü. Ona vurur, ayağını yere indirir ve üzerinde durur, hırlar ve hareket etmekten korkar.
Pencereden baktım - bahçede köpek olmadığını görüyorum. Bırakın, gidip Yashenka'yı ilk kez dışarı çıkarayım. Üşütmemesi için yeşil bir elbise giydim, Yashka'yı omzuma koyup gittim. Kapıları açar açmaz Yashka yere atladı ve bahçenin karşısına geçti. Ve birdenbire, birdenbire, bütün köpek sürüsü ve Kestane önde, Yashka'da. Ve yeşil bir oyuncak bebek gibi küçük duruyor. Yashka'nın gittiğine çoktan karar verdim - onu parçalayacaklar. Kashtan başını Yashka'ya doğru uzattı ama Yashka ona döndü, oturdu, nişan aldı. Kestane maymundan bir adım ötede durdu, dişlerini gösterdi ve homurdandı, ancak böyle bir mucizeye koşmaya cesaret edemedi. Köpeklerin hepsi kımıldadı ve Kestane'yi bekledi.
Yardım etmek için acele etmek istedim. Ama aniden Yashka sıçradı ve bir anda Kashtan'ın boynuna oturdu. Sonra yün, kestane ağacından püsküller halinde uçtu. Yashka onu yüzüne ve gözlerine dövdü, böylece pençeleri görünmüyordu. Kestane uludu ve o kadar korkunç bir sesle bütün köpekler etrafa saçıldı. Kestane baş aşağı koşmaya başladı ve Yashka oturdu, yünü ayaklarıyla kavradı, sıkıca tuttu ve Kestane'yi elleriyle kulaklarından yırtıp yünü parçalara ayırarak. Kestane çıldırdı: vahşi bir ulumayla kömür dağının etrafında koşturuyor. Yashka üç kez avluda at sırtında koştu ve yürürken kömürün üzerine atladı. Tepeye yavaşça tırmandı. Ahşap bir stand vardı; kabine tırmandı, oturdu ve hiçbir şey olmamış gibi yan tarafını kaşıymaya başladı. Burada diyorlar ki, ben - umrumda değil!
Ve Chestnut, korkunç bir canavarın kapısında.
O zamandan beri, Yashka'nın bahçeye çıkmasına cesaretle başladım: verandadaki sadece Yashka tüm köpekleri kapıya. Yashka kimseden korkmadı.
Arabalar avluya gelecek, tüm avlu dövülecek, gidecek yer yok. Ve Yashka arabadan arabaya uçar. At sırt üstü zıplayacak - at ayaklar altına giriyor, yelesini sallıyor, homurdanıyor ve Yashka yavaşça diğerine atlıyor. Taksiciler sadece gülüyor ve merak ediyor:
Şeytanın ne atladığını görün. Bak sen! Ooh!
Ve Yashka çantalara gitti. Çatlak arıyor. Pençesini yapıştırıyor ve orada olanı hissediyor. Ayçiçeklerinin olduğu yere el atar, oturur ve hemen arabaya tıklar. Eskiden Yashka fındıkları da hissediyordu. Onu yanaklarından döver ve dört eli de sallamaya çalışır.
Ama sonra Jacob bir düşman buldu. Evet ne! Bahçede bir kedi vardı. Kimsenin. Ofiste yaşıyordu ve herkes ona artıkları besledi. Şişmanladı, köpek kadar büyüdü. Kızgındı ve kaşınıyordu.
Ve sonra bir akşam Yashka bahçede dolaşıyordu. Onun evine ulaşamadım. Kedinin bahçeye çıktığını ve ağacın altındaki bankın üstüne atladığını görüyorum. Yashka, kediyi görünce doğruca ona gitti. Oturdu ve dört ayak üzerinde yavaşça yürüdü. Gözlerini kediden doğruca bankta ayırmıyor. Kedi pençelerini aldı, sırtını eğdi, hazırlandı. Ve Yashka gittikçe yaklaşıyor. Kedi gözlerini genişletti, geri çekildi. Yashka bankta. Kedi diğer kenara, ağaca geri döndü. Kalbim battı. Ve Yakov banktaki kedinin üzerinde sürünüyor. Kedi çoktan bir top haline geldi, her yere süründü. Ve aniden - atladı, ama Yashka'ya değil, bir ağaca. Gövdeye yapıştı ve maymuna baktı. Ve Yashka aynı şekilde ağaca gitti. Kedi kendini daha yükseğe tırmaladı - ağaçlarda kaçmak için kullanılırdı. Ve Yashka ağaçta ve yavaş yavaş siyah gözlerle kediyi hedef alıyor. Kedi daha yükseğe, daha yükseğe, bir dala tırmandı ve en uçtan oturdu. Yashka'nın ne yapacağına bakar. Ve Yakov aynı dalda sürünüyor ve o kadar kendinden emin bir şekilde, sanki başka hiçbir şey yapmamış, sadece kedileri yakalamış gibi. Kedi zaten en ucunda, zar zor tutabildiği ince bir dal üzerinde sallanıyor. Ve Yakov sürünüyor ve sürünüyor, inatla dört tutacağıyla parmaklıyor. Aniden kedi en tepeden kaldırıma atladı, kendini salladı ve arkasına bakmadan uzaklaştı. Ve ondan sonra ağaçtan Yashka: "Yau, yau" - korkunç, hayvani bir sesle - bunu ondan hiç duymadım.
Şimdi Jacob, avluda tamamen kral oldu. Evde gerçekten hiçbir şey yemek istemiyordu, sadece şekerli çay içiyordu. Avluda kuru üzüm yediğinden, onu zar zor bıraktılar. Yashka inledi, gözlerinde yaşlar vardı ve kaprisli bir şekilde herkese baktı. İlk başta herkes Yashka için çok üzüldü, ama onların oynaştığını görünce, kırılmaya ve kollarını etrafına atmaya, başını geriye atmaya ve farklı seslerle ulumaya başladı. Onu sarıp hint yağı vermeye karar verdik. Ona haber ver!
Ve hint yağını o kadar çok sevdi ki, daha çok verilmesi için bağırmaya başladı. Onu kundakladılar ve üç gün dışarı çıkmasına izin vermediler.
Yashka kısa sürede iyileşti ve bahçeye koşmaya başladı. Onun için korkmadım: kimse onu yakalayamadı ve Yashka bütün günlerini bahçede zıplayarak geçirdi. Evde daha sakinleşti ve Yashka için daha az hissettim. Ve sonbahar geldiğinde, evdeki herkes oybirliğiyle:
İstediğiniz yere, maymunu götürün ya da bir kafese koyun ki bu şeytan dairenin etrafında koşmasın.
Ne kadar güzel dediler ve şimdi sanırım Şeytan oldu. Ve eğitim başlar başlamaz, sınıfta Yashka'yı uçuracak birini aramaya başladım. Sonunda bir yoldaş buldu, aradı ve şöyle dedi:
Sana bir maymun vermemi ister misin? Hayattayım.
Daha sonra Yashka'yı kiminle kaynaştırdığını bilmiyorum. Ama ilk başta, Yashka gittiğinde, itiraf etmek istememelerine rağmen herkesin biraz sıkıldığını gördüm.
Fil hakkında
Hindistan'a vapurla yaklaşıyorduk. Sabah gelmeleri gerekirdi. Saatten değiştim, yorgun ve uyuyamadım: Orada nasıl olurdu diye düşünmeye devam ettim. Sanki çocukken bana bir kutu oyuncak getirilmiş gibi ve ancak yarın açılabilir. Düşünmeye devam ettim - sabah, gözlerimi hemen açacağım - ve Kızılderililer resimdeki gibi değil, anlaşılmaz bir şekilde mırıldanarak etrafa geldiler. Muzlar çalıların üzerinde, şehir yenidir - her şey heyecanlanacak, oynayacak. Ve filler! Asıl mesele filleri görmek istememdi. Orada hayvanat bahçesindeki gibi olmadıklarına inanamadım, sadece yürüyün, taşıyın: birdenbire caddede koşan böyle bir kitle var!
Uyuyamadım, bacaklarım sabırsızlıkla kaşınıyordu. Sonuçta, bilirsiniz, karadan geçtiğinizde, tamamen farklıdır: her şeyin yavaş yavaş nasıl değiştiğini görürsünüz. Ve sonra iki hafta boyunca okyanus - su ve su - ve hemen yeni bir ülke. Tiyatrodaki perde kalkmış gibi.
Ertesi sabah güverteye su bastı, vızıldadılar. Pencereye, pencereye koştum - hazırdı: beyaz şehir kıyıda duruyordu; liman, gemiler, teknenin yanına yakın: beyaz sarıklı siyahlar - dişleri parlıyor, bir şeyler bağırıyorlar; Güneş bütün gücüyle parlıyor, sanki ışıkla bastırıyor. Sonra delirdim, boğuldum: sanki ben değildim ve tüm bunlar bir peri masalı. Sabah hiçbir şey yemek istemedim. Sevgili yoldaşlar, sizin için denizde iki nöbet tutacağım - bir an önce karaya çıkmama izin verin.
İkimiz kıyıya atladık. Limanda, şehirde her şey kaynıyor, kaynıyor, insanlar çarpıyor ve biz deli gibiyiz ve ne göreceğimizi bilmiyoruz ve gitmiyoruz, sanki bizi ne taşıyormuş gibi (ve denizden sonra kıyı boyunca yürümek her zaman gariptir). Bakıyoruz - bir tramvay. Tramvaya bindik, neden gittiğimizi gerçekten bilmiyoruz, daha da ileri gidersek delirdik. Tramvay bizi acele ediyor, etrafa bakıyoruz ve kenar mahallelere nasıl gittiğimizi fark etmedik. Daha ileri gitmez. Çıktık. Yol. Yol boyunca gidelim. Hadi bir yere gelelim!
Sonra biraz sakinleştik ve çok sıcak olduğunu fark ettik. Güneş kubbenin üzerindedir; gölgen düşmez, ama bütün gölge senin altında: yürür ve gölgeni çiğnersin.
Terbiyeli bir şekilde çoktan geçti, insanlar buluşmaya başlamadı, bakıyoruz - fillere. Yanında dört adam var - yol boyunca koşuyorlar. Gözlerime inanamadım: Şehirde tek bir tane bile görmemiştik ama burada yol boyunca kolayca yürüyordu. Bana zoolojik olandan kaçmışım gibi geldi. Fil bizi gördü ve durdu. Bizim için ürkütücü oldu: onunla büyük biri yok, adamlar yalnız. Ve aklında ne olduğunu kim bilebilir? Motanet bir kez gövde ile - ve bitirdiniz.
Ve fil muhtemelen bizim hakkımızda öyle düşünüyordu: bazı olağanüstü, bilinmeyenler geliyor - kim bilir? Ve yaptı. Şimdi sandığı bir kancayla büktü, büyük çocuk bunun kancasına takıldı, tıpkı bir vagondaki gibi, gövdesini eliyle tuttu ve fil dikkatle kafasına gönderdi. Orada bir masanın üstündeymiş gibi kulakların arasına oturdu.
Sonra fil aynı sırayla iki tane daha gönderdi ve üçüncüsü küçüktü, muhtemelen dört yaşındaydı - sütyen gibi sadece kısa bir gömlek giyiyordu. Fil ona bir sandık veriyor - git, otur diyorlar. Ve farklı ucubeler yapıyor, gülüyor, kaçıyor. Yaşlı ona yukarıdan bağırır ve zıplar ve dalga geçer - dayanamazsınız, derler. Fil beklemedi, gövdesini indirdi ve gitti - numaralarına bakmak istemiyormuş gibi yaptı. Yürüyor, düzenli olarak gövdesini sallıyor ve çocuk ayaklarının etrafında kıvrılıyor, yüzünü buruşturuyor. Ve tam da hiçbir şey beklemediği sırada, filin aniden bir gövdesi oldu! Evet, çok zekice! Onu arkadan gömleğine yakaladı ve dikkatlice yukarı kaldırdı. Elleri, ayakları olan, bir böcek gibi. Hayır gerçekten! Hiçbiriniz. Fili kaldırdı, dikkatlice kafasına koydu ve orada çocuklar onu kabul etti. Orada, bir filin üzerinde hala savaşmaya çalıştı.
Yakaladık, yol kenarında yürüyoruz ve diğer taraftan fil bize dikkatle ve ihtiyatla bakıyor. Ve çocuklar da bize bakıyor ve kendi aralarında fısıldıyorlar. Evdeymiş gibi çatıda oturuyorlar.
Burada, - bence, - harika: orada korkacak hiçbir şeyleri yok. Eğer kaplan karşılaşırsa, fil kaplanı yakalar, gövdesiyle göbeğinden tutar, sıkar, ağacın üzerine atar ve eğer onu dişlerinin üzerine almazsa, yine de ayaklarıyla bir pastaya dönüşene kadar ayaklarıyla yere düşer.
Sonra çocuğu bir sümük gibi iki parmağıyla aldı: dikkatli ve dikkatli.
Fil yanımızdan geçti: bakıyoruz, yoldan dönüyor ve çalılıklara akıyor. Çalılar yoğun, dikenli, duvar gibi büyüyor. Ve o - otların içinden olduğu gibi - sadece dallar çıtırtı - tırmandı ve ormana gitti. Bir ağacın yanında durdu, gövdesiyle bir dal aldı ve adamlara doğru eğildi. Hemen ayağa fırladılar, bir dalı kaptılar ve ondan bir şey soydular. Ve küçük olan zıplar, onu da yakalamaya çalışır, sanki bir filin üzerinde değil, yerde duruyormuş gibi kemanlar. Fil bir dalı bırakıp diğerini büktü. Yine aynı hikaye. Bu noktada, görünüşe göre, küçük olan role girdi: bu dala tamamen tırmandı, böylece o da aldı ve çalışıyor. Herkes bitirdi, fil dalı başlattı ve gördüğümüz küçük olan dalla uçup gitti. Gittiğini düşünüyoruz - şimdi bir kurşun gibi ormana doğru uçtu. Oraya koştuk. Hayır, orası neresi! Çalıların arasından geçmeyin: dikenli, yoğun ve kafası karışmış. Bakıyoruz, yapraklardaki fil gövdesiyle oynuyor. Bu küçüğü el yordamıyla salladı - görünüşe göre orada bir maymuna yapıştı - onu dışarı çıkardı ve yerine koydu. Sonra fil önümüzde yola çıktı ve geri döndü. Onu takip ediyoruz. O yürür ve zaman zaman etrafına bakar, bize şaşkınlıkla bakar: Neden diyorlar, bazı insanlar arkada yürüyor? Böylece fili eve kadar takip ettik. Akıntının etrafında. Fil, gövdesiyle kapıyı açtı ve dikkatlice avluya kaydı; orada adamları yere indirdi. Hinduların avlusunda ona bir şeyler bağırmaya başladı. Bizi hemen fark etmedi. Ve dikiliyoruz, çitin içinden bakıyoruz.
Hindu kadın fillere bağırıyor - fil isteksizce döndü ve kuyuya gitti. Kuyuya iki sütun kazılmıştır ve aralarında bir manzara vardır; üzerine bir ip sarılır ve yanında bir sap bulunur. Bakıyoruz, fil gövdesiyle tutamağı tuttu ve dönmeye başladı: boşmuş gibi dönüyor, dışarı çekilmiş - orada bir ip üzerinde bir kova, on kova. Fil, gövdesinin kökünü sapın üzerine koydu, böylece bükülmedi, gövdesini bükmedi, kovayı aldı ve bir bardak su gibi kuyunun kenarına koydu. Baba biraz su aldı, adamların da taşımasını sağladı - sadece yıkamayı yapıyordu. Fil kovayı tekrar indirdi ve dolu olanı yukarı doğru çevirdi.
Hostes onu tekrar azarlamaya başladı. Fil kovayı kuyuya attı, kulaklarını salladı ve uzaklaştı - daha fazla su alamadı, kulübenin altına girdi. Ve orada, avlunun köşesinde, dayanıksız direkler üzerine bir gölgelik yapıldı - sadece filin altına girebilirdi. Sazlıkların üzerine uzun yapraklar atılır.
İşte sahibinin kendisi sadece bir Hindu. Bizi gördü. Diyoruz ki - fili görmeye geldiler. Sahibi biraz İngilizce biliyordu, kim olduğumuzu sordu; her şey Rus şapkamı gösteriyor. Ruslar diyorum. Ve Rusların ne olduğunu bile bilmiyordu.
- İngiliz değil mi?
Hayır, dedim, "İngilizler değil.
Çok sevindi, güldü, hemen farklı oldu: ona seslendi.
Ve Kızılderililer İngilizlerden nefret ediyor: İngilizler uzun zamandır ülkelerini fethettiler, orada görevliler ve Kızılderililer peşlerinde.
Soruyorum:
- Fil neden dışarı çıkmıyor?
- Ve bu o, - diyor, - kırgın ve bu nedenle boşuna değil. Şimdi gidene kadar hiç çalışmayacak.
Bakıyoruz, fil kulübenin altından, kapıdan - ve bahçeden uzağa çıktı. Şimdi tamamen ortadan kalkacağını düşünüyoruz. Ve Kızılderili gülüyor. Fil, yana doğru eğilerek ve iyice ovuşturarak ağaca gitti. Ağaç sağlıklıdır - her şey yukarı ve aşağı doğru yürür. Bir çitin üstündeki domuz gibi kaşınıyor.
Kendini kaşıdı, bagajda toz topladı ve çizdiği yerde tozla toprak patlayacak! Tekrar tekrar ve tekrar! Bunu temizler, böylece kıvrımlarda hiçbir şey başlamaz: tüm cildi bir taban gibi serttir ve kıvrımlarda daha ince ve güney ülkeleri her türlü ısıran böcek kütlesi.
Ne de olsa, bakın ne: ahırdaki direklere kaşınmıyor, kırmamak için, oraya bile dikkatlice giriyor ve kaşınmak için ağaca yürüyor. Bir Hindu'ya diyorum:
- Ne kadar zeki!
Ve gülüyor.
"Yüz elli yıl yaşamış olsaydım, yanlış şeyi öğrenirdim" diyor. Ve o, - fili işaret ediyor, - büyükbabamı emzirdi.
File baktım - bana öyle geliyordu ki buranın sahibi Hindu değildi, ama fil, fil buradaki en önemli şeydi.
Diyorum:
- Eski bir tane var mı?
- Hayır, - diyor, - yüz elli yaşında, doğru zamanda! Orada bir filim var, oğlu - yirmi yaşında, sadece bir çocuk. Kırk yaşına gelindiğinde, yeni yürürlüğe girmeye başlıyor. Bekle, fil gelecek, göreceksin: o küçük.
Bir fil geldi ve onunla bir bebek fil geldi - bir atın büyüklüğünde, dişsiz; bir tay gibi annesini takip etti.
Hindu çocuklar annelerine yardım etmek için koştu, zıplamaya, bir yerde toplanmaya başladı. Fil de gitti; fil ve bebek fil onlarla birlikte. Hindu bunu nehre açıklıyor. Biz de erkeklerleyiz.
Bizden utanmadılar. Herkes konuşmaya çalıştı - kendi yöntemleri var, biz Rusça konuşuyoruz - ve onlar da sonuna kadar güldüler. Ufaklık bizi en çok rahatsız etti - şapkamı taktı ve komik bir şeyler bağırdı - belki bizim hakkımızda.
Ormandaki hava kokulu, baharatlı ve kalındır. Ormanda yürüdük. Nehre geldik.
Nehir değil, dere - hızlı, bu yüzden acele ediyor, bu yüzden banka kemiriyor. Suya bir arshin içinde bir koparma. Filler suya girdi ve yavru fili yanlarına aldı. Göğsüne su koydular ve ikisi onu yıkamaya başladı. Dipten suyla birlikte kumu gövdeye toplayacaklar ve bağırsaktan olduğu gibi sulayacaklar. Harika - sadece sprey uçuyor.
Ve çocuklar suya girmekten korkuyor - akım çok hızlı acıyor, uzaklaşacak. Kıyıya atlarlar ve fillere taş atalım. Umursamıyor, aldırmıyor bile - bebek filini yıkıyor. Sonra baktım, gövdeye biraz su aldım ve aniden oğlanları açıp biri doğrudan karnına bir akıntı üflerken oturdu. Gülüyor, dökülüyor.
Fili tekrar yıkayın. Ve adamlar onu çakıl taşlarıyla rahatsız etmek daha da zor. Fil sadece kulaklarını sallıyor: zahmet etmeyin, diyorlar, görüyorsunuz, şımartılacak zaman yok! Ve çocuklar beklemediklerinde, filin üzerine su üfleyeceğini düşündüler, hemen hortumunu çevirdi ve onlara doğru.
Bunlar mutlu, takla.
Fil karaya çıktı; bebek fil hortumunu bir el gibi uzattı. Fil, hortumunu onun etrafına ördü ve hurdaya çıkmasına yardım etti.
Hepsi eve gitti: üç fil ve dört çocuk.
Ertesi gün filleri işte nerede görebileceğimi sordum.
Ormanın kenarında, nehrin yanında, yontulmuş kütüklerle dolu bir şehir etrafı çitlerle çevrili: her biri bir kulübede yüksek yığınlar duruyor. Orada bir fil durdu. Ve zaten oldukça yaşlı bir adam olduğu hemen belliydi - üzerindeki deri tamamen sarkık ve kabaydı ve gövdesi bir paçavra gibi sallanıyordu. Bir tür kulaklar. Ormandan başka bir filin geldiğini gördüm. Bir kütük gövdesinde sallanıyor - kocaman bir kesme kütük. Yüz tane köpek olmalı. Kapıcı, yaşlı filin yanına gelerek ağır bir şekilde yürüyor. Yaşlı adam kütüğü bir uçtan alır ve hamal kütüğü indirir ve gövdesi ile diğer uca doğru hareket eder. Bakıyorum: ne yapacaklar? Ve filler, komuta vermiş gibi, kütüğü gövdelerinin üzerine kaldırdı ve dikkatlice yığının üzerine koydu. Evet, çok düzgün ve doğru - bir binadaki marangoz gibi.
Ve yanlarında tek bir kişi bile yok.
Daha sonra bu yaşlı filin baş artel işçisi olduğunu öğrendim: bu işte çoktan yaşlandı.
Kapıcı yavaşça ormana gitti ve yaşlı adam sandığını astı, sırtını yığına döndü ve sanki "Bundan bıktım ve bakmayacağım" demek istermiş gibi nehre bakmaya başladı.
Ve kütüğü olan üçüncü fil ormandan geliyor. Fillerin geldiği yerdeyiz.
Burada gördüklerimizi söylemek utanç verici. Orman madenlerinden gelen filler bu kütükleri nehre sürükledi. Yolun bir yerinde iki ağaç var, öyle ki kütüğü olan bir fil geçemez. Fil bu yere ulaşacak, kütüğü yere indirecek, dizlerini sıkıştıracak, gövdesini kıvıracak ve gövdenin en kökü olan burnu ile kütüğü ileri doğru itecektir. Toprak, taşlar uçar, yere sürtünür ve sürülür ve fil sürünür ve itilir. Onun için dizlerinin üzerinde emeklemenin ne kadar zor olduğu görülebilir. Sonra kalkacak, nefesini tutacak ve hemen kütüğü tutmayacak. Onu yine yolun karşısına, yine dizlerinin üzerine çevirecek. Gövdeyi yere koyar ve kütüğü dizleriyle gövdeye yuvarlar. Gövde nasıl ezilmez! Bak, yine ayağa kalktı ve taşıyor. Gövdedeki kütük ağır bir sarkaç gibi sallanır.
Sekiz tane vardı - hepsi fil taşıyıcıları - ve her biri kütüğü burnuyla itmek zorunda kaldı: insanlar yolda duran iki ağacı kesmek istemiyorlardı.
İhtiyar adamın yığına itişini izlemek bizim için tatsızlaştı ve dizlerinin üzerinde sürünen filler için üzüldük. Kısa bir süre durduk ve ayrıldık.
Cesur ördek yavrusu
Her sabah hostes ördek yavrularına bir tabak doğranmış yumurta getirdi. Tabağı çalının yanına koydu ve gitti.
Ördekler tabağa koşar koşmaz, aniden büyük bir yusufçuk bahçeden uçtu ve onların üzerinden geçmeye başladı.
O kadar korkunç bir şekilde cıvıldadı ki korkmuş ördek yavruları kaçıp çimenlere saklandı. Yusufçukun hepsini ısıracağından korkuyorlardı.
Ve şeytani yusufçuk bir tabağa oturdu, yemeğin tadına baktı ve sonra uçup gitti. Bundan sonra, ördek yavrusu bütün gün tabağa gelmedi. Yusufçuğun tekrar gelmesinden korkuyorlardı. Akşam hostes tabağı çıkardı ve şöyle dedi: "Ördeklerimiz hasta olmalı, nedense hiçbir şey yemiyorlar." Ördeklerin her gece aç yattıklarını bilmiyordu.
Bir zamanlar komşuları küçük bir ördek Alyosha, ördekleri ziyarete geldi. Ördekler ona yusufçuktan bahsettiklerinde gülmeye başladı.
Cesur adamlar! - dedi. - Bu yusufçuku tek başıma uzaklaştıracağım. Yarın göreceksin.
Övünüyorsun, - dedi ördek yavrusu, - yarın ilk korkacak ve kaçacaksın.
Ertesi sabah, hostes, her zaman olduğu gibi, doğranmış yumurta tabağını yere koydu ve gitti.
Bak, - dedi cesur Alyosha, - şimdi yusufçuğunla savaşacağım.
Bunu, aniden bir yusufçuk vızıldadığında söylemişti. Yukarıdan bir tabağa uçtu.
Ördekler kaçmak istediler ama Alyosha korkmadı. Yusufçuk tabağa oturmak için zaman bulamadan Alyosha gagasıyla onu kanadından yakaladı. Zorla kaçtı ve kanadı kırık bir şekilde uçup gitti.
O zamandan beri bahçeye hiç uçmadı ve ördek yavruları her gün doyurdu. Sadece kendilerini yemekle kalmadılar, aynı zamanda yusufçuktan kurtardıkları için cesur Alyosha'ya da davrandılar.
Boris Zhitkov
Hayvan hikayeleri
Erkek ve kız kardeşin uysal bir kargası vardı. Ellerinden yedi, okşanmasına izin verdi, serbestçe uçtu ve geri uçtu.
Kız kardeş bir kez yıkamaya başladı. Yüzüğü elinden aldı, lavaboya koydu ve yüzünü sabunla köpürttü. Ve sabunu duruladığında baktı: yüzük nerede? Ama yüzük yok.
Kardeşine bağırdı:
Yüzüğü geri ver, dalga geçme! Neden aldın
Ben hiçbir şey almadım, diye cevapladı kardeşim.
Kız kardeş onunla tartıştı ve ağladı.
Büyükanne duydu.
Burada neyin var? - konuşuyor. - Bana gözlük ver, şimdi bu yüzüğü bulacağım.
Gözlük aramak için acele ettik - gözlük yok.
Onları masaya koydum - büyükanne ağlıyor. - Nereye gidebilirler? Şimdi bir iğneye nasıl gireceğim?
Ve çocuğa bağırdı.
Bu senin işin! Neden büyükannemle dalga geçiyorsun?
Çocuk kırıldı ve evden kaçtı. Baktı - çatının üzerinden bir küçük karga uçuyordu ve gagasının altında bir şey parıldıyordu. Daha yakından baktım - evet bunlar gözlük! Çocuk bir ağacın arkasına saklandı ve bakmaya başladı. Ve karga çatıya oturdu, herhangi birinin görüp göremediğini görmek için etrafına baktı ve çatıdaki camları gagasıyla yuvaya itmeye başladı.
Büyükanne verandaya çıktı ve çocuğa şöyle dedi:
Söyle bana gözlüklerim nerede?
Çatıda! çocuk dedi.
Büyükanne şaşırmıştı. Ve çocuk çatıya tırmandı ve büyükannesinin gözlüğünden çıktı. Sonra yüzüğü çıkardı. Sonra bardağı çıkardı ve sonra birçok farklı para parçası var.
Büyükanne gözlüklerden çok memnun kaldı ve kız kardeşi yüzüğü erkek kardeşine söyledi:
Affet beni, seni düşünüyordum ve bu bir hırsız küçük karga.
Ve kardeşleriyle barıştılar.
Büyükanne dedi ki:
Bunların hepsi küçük kargalar ve saksağanlar. Parıldayan her şey sürüklenir.
İnek Masha, bir buzağı olan oğlu Alyoshka'yı arayacak. Onu hiçbir yerde göremezsin. Nereye gitti? Eve gitme zamanı.
Ve buzağı Alyoshka koştu, yorgun, çimlere uzandı. Çim yüksek - Alyoshka görülmeyecek.
İnek Masha, oğlu Alyoshka'nın gitmesinden korkmuştu, ancak güç olduğunu nasıl bulanıklaştıracak:
Evde, Masha sağıldı, bir kova taze süt içtiler. Alyosha'yı bir kaseye döktüler:
İç, Alyoshka.
Alyoshka çok sevindi - uzun zamandır süt istiyordu - her şeyi dibine kadar içti ve kaseyi diliyle yaladı.
Alyoshka sarhoş oldu, bahçede koşmak istedi. Koşar koşmaz, aniden kabinden bir köpek yavrusu atladı - ve Alyoshka'ya havlayın. Alyoshka korkmuştu: eğer çok yüksek sesle havlarsa, bu elbette korkunç bir canavar. Ve koşmaya başladı.
Alyoshka kaçtı ve köpek artık havlamadı. Etraf sessizleşti. Alyoshka baktı - kimse yoktu, herkes uyumaya gitti. Ve kendim uyumak istedim. Avluda uzanıp uyuyakaldım.
İnek Masha da yumuşak çimlerde uyuyakaldı.
Köpek kulübesinde uyuyakaldı - yorgundu, bütün gün havlıyordu.
Petya çocuğu da beşiğinde uyuyakaldı - yorgundu, bütün gün koştu.
Ve kuş çoktan uykuya daldı.
Bir dalda uyuyakaldı ve daha sıcak olması için başını kanat altına sakladı. Bende yoruldum. Bütün gün uçtum, sivrisinekleri yakaladım.
Herkes uyuyakaldı, herkes uyudu.
Sadece gece rüzgarı uyumaz.
Çimlerde hışırdar ve çalıların arasında hışırdar.
Maymun hakkında
On iki yaşındaydım ve okuldaydım. Teneffüste arkadaşım Yukhimenko yanıma gelir ve şöyle der:
Sana bir maymun vermemi ister misin?
İnanmadım - şimdi benim için bir şeyler ayarlayacağını düşündüm, böylece gözlerinden kıvılcımlar düşsün ve şöyle derdi: bu "maymun". Ben öyle değilim.
Tamam, - diyorum - biliyoruz.
Hayır, - diyor, - aslında. Canlı bir maymun. O iyi. Onun adı Yashka. Ve babam kızgın.
Kime?
Evet, benden ve Yashka'dan. Nereden bildiğinizi söyleyin. Bence her şey senin için en iyisi.
Derslerden sonra ona gittik. Hâlâ inanmadım. Gerçekten canlı bir maymunum olacağını mı düşündüm? Ve onun ne olduğunu sorup durdu. Yukhimenko diyor ki:
Göreceksin, korkma, o küçük.
Gerçekten de küçük olduğu ortaya çıktı. Pençeleri üzerinde durursa, yarım arşinden fazla olmaz. Ağız buruşuk yaşlı bayan ve gözler canlı, parlak. Palto kırmızı ve bacaklar siyah. Sanki siyah eldivenli insan eli. Mavi bir yelek giyiyordu.
Yukhimenko bağırdı:
Yashka, Yashka, gidin, ne vereceğim!
Ve elini cebine koy. Maymun bağırdı: "Ay! ay! " - ve iki adımda Yukhimenka kollarına atladı. Hemen paltosunun içine, koynuna soktu.
Hadi gidelim - diyor.
Gözlerime inanamadım. Sokakta yürüyoruz, böyle bir mucize taşıyoruz ve kimse koynumuzda ne olduğunu bilmiyor.
Sevgili Yukhimenko bana ne besleyeceğimi söyledi.
Her şeyi ye, devam et. Tatlı aşk. Candy tam bir felaket! Patlayacak - kesinlikle yutulacak. Sıvı ve tatlı çayı sever. Ona karşı oynarsın. İki parça. Biraz ısırmayın: şeker yutulur ama çay içmezsiniz.
Dinledim ve düşündüm: Onun için üç parçaya pişman olmayacağım canım, bir oyuncak adam gibi. Sonra kuyruğu olmadığını da hatırladım.
Siz, - diyorum - kuyruğunu en kökten mi kestiniz?
O bir maymun, diyor Yukhimenko, - kuyrukları çıkmıyor.
Evimize geldik. Annem ve kızlar öğle yemeğinde oturuyorlardı. Yukhimenka ve ben tam ceketlerimizle girdik.
Diyorum:
Ve bizde kim var!
Hepsi döndüler. Yukhimenko paltosunu açtı. Henüz kimsenin bir şey anlamaya vakti olmadı ve Yashka Yukhimenka'dan annesinin başına atlayacak; bacaklarını itti - ve büfe üzerine. Annemin tüm saç stilini dizginledi.
Herkes zıpladı ve bağırdı:
Kim, kim bu?
Ve Yashka büfeye oturdu ve ağızlıklar kurdu, dişlerini kıstırdı, dişlerini sırıttı.
Yukhimenko, şimdi onu azarlayacaklarından ve kapıya acele edeceklerinden korkuyordu. Ona bakmadılar bile - herkes maymuna bakıyordu. Ve aniden kızlar tek bir sesle çıktı:
Ne kadar güzel!
Ve annem saçını düzeltti.
Bu nereden?
Etrafa bakındım. Yukhimenka gitti. Böylece usta olarak kaldım. Ve bir maymunla nasıl başa çıkılacağını bildiğimi göstermek istedim. Yukhimenko'nun daha önce yaptığı gibi elimi cebime soktum ve bağırdım:
Yashka, Yashka! Git, sana bir şey vereceğim!
Herkes bekliyordu. Ve Yashka bakmadı bile - kendini küçük ve genellikle siyah pençeyle çizmeye başladı.
Akşama kadar Yashka alt kata inmedi, ancak tepelere atladı: büfeden kapıya, kapıdan gardıropa, oradan sobaya.
Akşam baba şöyle dedi:
Onu bir gecede böyle bırakamazsın, daireyi alt üst eder.
Ve Yashka'yı yakalamaya başladım. Büfe gidiyorum - fırına gidiyor. Onu oradan çıkarıyorum - saate atladı. Saat sallandı ve çelik. Ve Yashka zaten perdelerde sallanıyor. Oradan - resimde - resim ürkütücü görünüyordu - Yashka'nın kendini asılı lambaya atmasından korkuyordum.
Yazı kaynağı : vk-spy.ru
Yorumların yanıtı sitenin aşağı kısmında
Ali : bilmiyorum, keşke arkadaşlar yorumlarda yanıt versinler.