Bölüm 23: Ye Qiu'nun Emekliliği-2
Kulüp, yeni neslin uzmanı Sun Xiang'ı bu haberin üzüntüsünü ortadan kaldırmak için konferansa davet edebilirdi. Peki ya birinci neslin kralı? Tek yapacağı zamanın akışına tek başına dayanmak ve üzgün şekilde ayrılmaktı.
Özgür ve rahatça yürüdü ama kalbi aslında çok buruktu. Hâlâ mücadele etmek istiyordu. Profesyonel kariyerinin sona erdiğini düşünmüyordu. Ama yapacak bir şeyi yoktu. Şartları kabul edip kulüpte eğitim partneri mi olacaktı? Bu düpedüz aşağılayıcı bir seçim olurdu. Ama Ye Xiu onların bu oyunlarını görmüştü. Kulübün, aslında onun bu aşağılanma şeklini tercih etmeyip doğrudan istifa edeceğinden emin olduğu çok açıktı. Bu nedenle ona seçme şansı vermişlerdi. Beklenmedik şekilde eğitim partneri olmayı kabul etseydi, kulüp başka oyunlarla onu gitmeye zorlayacaktı.
Bu son derece acımasız gibi görünse de iş açısından tek seçenek buydu. Birliğin ticarileşmesi nedeniyle, birlik çok acımasızlaşmıştı.
Ye Xiu henüz emeklilik yaşına gelmemişti. Aslında kulüp de bunu biliyordu. Emekliliğe zorlama yolu bunu zaten kanıtlıyordu. Sadece bu yükten kurtulmak istemeyip, bir başka takımın onu ekibine katarak kolayca güçlenmek için bu şansı kullanmasından korkuyorlardı. Onu gelecekteki rakipleri yapmak yerine tamamen ortadan kaldırmayı tercih ederlerdi.
Bu nedenle Ye Xiu'yu emekliliğe zorlamak, onların düşüncelerinin bir sonucuydu. Bunu başarmışlardı. Ye Xiu bunu görmüştü ama tek yapacağı bu senaryoyu uygulamaktı. Bir ölüm kalım mücadelesi mi? Bunu istemiyordu, çünkü hâlâ izlemesi gereken bir yol vardı. Bir yıllık ara, çok kötü bir durum değildi. Bir adım geriye çekilmek, sayısız fırsata kapı açardı. Bu adım biraz fazla büyük olsa bile...
"Buna özel bir gün diyelim..." Ekranda bu söz çıktığı anda Ye Xiu sonunda bunu daha fazla izlemeye dayanamadı. Bu program, kasıtlı olarak duygularını karıştırmaya çalıştı ve internet kafedeki bazı insanları da doğrudan göz yaşına boğdu. Ama hüzün, eski anılardan bahsetmek, sefil hisleri, herkes arasından bu duygular konusunda onunla kıyaslanabilecek biri var mıydı? Ye Xiu kalabalığın arasından çıktı. Girişin dışında durdu ve iç çekti. Ama kulaklarına bir hıçkırık sesi geldiğinde şaşırdı. Arkasını dönerek oraya baktı. Chen Guo, beklenmedik şekilde kapının arkasında tek başına saklanıyordu. Gözleri kristal gibi parlaktı.
İkisi de birbirini gördü. Selam vermemek iyi bir seçim gibi görünmüyordu, Ye Xiu bu nedenle önce konuşan taraf oldu. "Patron, ağlıyor musun?"
"Seni duygusuz herif. Bu durumda bile bir şey hissetmiyor musun?" Chen Guo söyledi.
"Hissediyorum, onları tutmazsam şimdi patlamaz mıydı?" Ye Xiu söyledi.
"Geber!" Chen Guo sövdü. "Üzerinde bir peçete var mı?"
Ye Xiu baştan aşağı üstüne bakındı. "Sigara kutusu iş görür mü?"
"......"
"Gidip getireyim." Ye Xiu, patronun yanıtını beklemeden hemen içeri girdi ve internet kafeye bakındı.
Erkek ve kadın fark etmeksizin herkes ağlıyordu. Ye Xiu şu anda kalbindeki hüznü tutamadı. Bu insanların kimin için ağladığını çok iyi biliyordu. Bunu düşünürken gözlerinden yaş akmasına engel olamadı. Ye Xiu aceleyle resepsiyona gitti ve biraz peçete istedi. Hemen koşarak peçeteleri Chen Guo'nun eline tutuşturdu. Sırtını duvara yasladı ve bir sigara çıkararak yaktı.
"Ne yapıyorsun? Sen de mi ağlayacaksın? Peçete lazım mı?" Arkasındaki Chen Guo bunu hissetmişe benziyordu.
"Nasıl olur? Neden ağlayayım?" Ye Xiu arkasını döndü ve Chen Guo'nun yüzüne doğru ağız dolusu duman üfledi. Duman yüzünden az önce akan yaşlar tekrar ortaya çıktı.
Chen Guo dumanı dağıtmak için elini salladı. Hiçbir şey demedi ve peçeteleri Ye Xiu'nun eline tutuşturdu. Arkasını dönerek internet kafeye geri girdi.
Ye Xiu ise duvara yaslanarak sessizce sigarasını içti. Bir peçeteyi aldı ve burnunu sildi. Sonra yakındaki küçük bir restorana girdi.
Ye Xiu karnını doyurduktan ve ağzına bir kürdan alıp internet kafeye döndüğünde, Ye Qiu'nun özel filmi çoktan bitmişti. Ama internet kafedeki hava hâlâ aynıydı. Birçok insanın gözü hâlâ kızarmış haldeydi. Çoğu kişi bu durumdaydı, bu yüzden utanılacak bir şey yoktu. Aksine Ye Xiu gibi yüzünde sakin bir ifade olanlar, herkes tarafından kalpsiz canavarlar olarak nitelendiriliyordu. Glory oynamadığını açıklayan biri, başkalarını selamlarken oldukça utanç duyardı.
Patron Chen'in nereye gittiğini bilmiyordu, bu nedenle resepsiyona giderek sordu. Asıl bu özel yayının nasıl ortaya çıktığını sordu.
Glory'de bir yarışma yapıldığında, internet kafe özel yayın yapardı. Bugün bir yarışma yoktu ama Ye Qiu'nun emekliliği gibi büyük bir olay için e-spor dünyası, bu özel programı ayarlamıştı. Sonuç olarak Mutlu İnternet Kafe bir yarışma gibi bunun yayınını yapmıştı.
Geçmişte yarışma yayını sona erdiğinde herkes öfkeden deliye döner ve hemen benzeri görüşmemiş bir coşkuyla oyuna girerdi. Bu durum, internet kafenin insanla dolmasına ve o gün gelirlerin tavan yapmasına neden olurdu. Ama bugün, bu yayından sonra tüm Glory oyuncularını nadir olarak kasvetli ifadeye bürünmüştü. Hatta bazıları eve dönerek yastıklarına sarılıp ağlamıştı. Bazıları üç beş iyi arkadaşıyla birlikte içmeye gitmişti. Elbette oyun oynamaya devam edenler de vardı. Sonuç herkes Ye Qiu'nun fanı değildi. Onun emekliliğini umursamayanlar da vardı. Ama genel hava onları etkilemişti. Oynamaya devam etmelerine rağmen biraz kötü hissediyorlardı.
Tüm internet kafe çok sessiz görünüyordu. Bugün sıradan bir gün olsaydı, tüm Glory oyuncular kesinlikle kulaklıklarını takar ve enerjiyle bağırırdı. İnternet kafe gürültü ve heyecandan dolup taşardı.
Ye Xiu ne yapacağını düşündüğü sırada Chen Guo'nun ikinci kattan indiğini gördü. Hemen oraya koşarak söyledi. "Patron, bugün resmi olarak işe başlıyor muyum?"
"Evet." Chen Guo söyledi. "Ama çalışırken öylece bir yerlerde oturamazsın. Bu masada kalmalısın."
"Oyun oynayabilir miyim?"
"Evet. Şu bilgisayarı kullan." Chen Guo şu anda karşıdaki küçük kızların kore dizisi izlemek için kullandığı bilgisayarı gösterdi.
"Sigara içebilir miyim?" Ye Xiu sordu.
Chen Guo onun gözlerinin içine baktı ve çaresizce başını salladı. "İçebilirsin. İçebilirsin ama... Sabah geldiğimde hiçbir yerde sigara kokusu ve kül görmek istemiyorum."
"Anlaşıldı." Ye Xiu söyledi.
Chen Guo, hemen Ye Xiu'ya müşteriler için bilgisayarları nasıl açacağını ve kapatacağını öğretti. Sonunda ekledi. "Aslında şu anda bu müşterilerin çoğu gececi. Saat 11’de herkes gelir ve bilgisayarlar saat sabah 7'de otomatik olarak kapanır. Yapacağın fazla bir şey yok. Sadece burada olman yeterli. Müşterilerin bir sorunu olduğunda zili çalarlar."
"Bilgisayar arızalarında ne yapılmalı?" Ye Xiu sordu. Bilgisayar cahili biri olmamasına rağmen bozulan bir bilgisayarı nasıl tamir edeceğini bilmiyordu.
"Yeniden başlatırsın." Chen Guo söyledi.
Ye Xiu terini silerken sordu. "Yeniden başlatma da işe yaramazsa?"
"Masa değiştir." Chen Guo söyledi.
Ye Xiu yine terlemeye başladı. Tam tekrar bir şey sormak üzereyken Chen Guo lafa girdi. "Gece vardiyasında olacaksın zaten. Çok fazla bilgisayar açık olacak, rastgele birini seçebilirsin. Ama hangi bilgisayarın ne sorunu olduğunu yazmayı unutma, böylece sabah ilgilenmesi için teknisyeni ararım."
"Pekala. Anlaşıldı." Ye Xiu başını salladı.
Epik Novel © 2017 | Tüm hakları saklıdır..