Pina Bausch’ın Nelken (Karanfiller) adlı eseri, büyüleyici bir sahne ile başlar. Akşam kıyafetli dansçılar, dimdik ve güzel duran 8.000 pembe karanfil tarlasında yürüyerek ilerler. Sandalyelerde otururlar, güzelliğin tadını çıkarırlar. Sonunda, yapay çiçekler ezilmiş ve yıpranmış bir halde dururlarken, dansçılar baştan toplanır, kollarını başlarının üstünde bale pozisyonunda kıvrık tutarak, yaratmış oldukları kaosun ortasında düzenden bir görüntü sergilerler.
Bu süreçte, iki saate yakın bir zamanda, Bausch, bir toplumun korku ve şiddetle parçalanmış ama umut dolu olasılıklarla dolu bir koleksiyonunu yaratmak için sözcükler ve hareketlerin benzersiz bir karışımını kullanarak, masumiyet ve tehdit arasında bir ip üzerinde dans eden sahneler yaratır. Nelken, unutulmaz görüntülerle doludur. Alman çoban köpekleri ile korumalar menin üzerinde gezinirken, elbiselerle giyinen erkekler çocuklar gibi zıplayarak hareket ederler; yorgun düşmüş bir sıra çocuksu dansçı oyun oynar, ama hiç kimse kurallara uymaz. Bir adam sürekli olarak insanların pasaportlarını görmek ister, onları aşağılayıcı eylemlere zorlar. İskele kuleleri tekerleklerle getirilir; aniden, şok edici bir şekilde, karton bir yığının üstüne atlayan erkekler aşağı düşerken, bir kadın çığlık atar. Aşk ve üzüntü sürekli birbirine karışır.
Bu şaheser, 1982 yılında yapılmış olmasına rağmen, Bausch’un 2009’da ölümünden sonra Birleşik Krallık’ta görüldü. Bausch kendisi tarafından seçilmiş dansçıların yaratmış olduğu rolleri uyarlayan yeni bir grup genç dansçı, tam bir hassasiyet ve inanılmaz bir özveri ile dans ediyorlar ve eserin süslediği tekrarlayan senkronize hareketlerin uzun hatlarını ihtişamla sergiliyorlar. Ancak henüz adımların arkasındaki gücü göstermiyorlar; karanfiller kadar etkileyici olsalar da, altında yatan hastalıklı kokuyu yakalayamıyorlar.
Kraliyet Bale’nin Yeni Koreografi Festivali kapsamında, genç Kanadalı koreograf Robert Binet’in çarpıcı bir şekilde Linbury tiyatrosunu dönüştürdüğü Dark With Excessive Bright eseri de gösterimde. Oturakları kaldırarak, Shizuka Hariu tarafından üç sahneye sahip karanlık bir boşluğu ortaya çıkarıyor. Yerlere doğru yükselen kirişlerle dolup taşıyor.
Yeni Koreografi Festivali: Dansa Derinlemesine Dalış
Bir köşede Missy Mazzoli tarafından canlı olarak çalınan müzik çalıyor ve seyirciler, insan formunda dünyanın kaotik halini yaratma fikrine ağırlık veren bir performansın merkezine, yürüyerek ve dönerek giriyorlar. Eser, 45 dakikalık bölümler halinde tasarlanmıştır; seyirciler bir döngü için bilet alırlar. İki kez giderseniz (ben gittim), üç döngü boyunca rastgele desenlerle açılan bir yapı olduğunu anlarsınız. Bazı hareketler tekrarlanır, diğerleri farklı konfigürasyonlara dönüşür.
İlgi çekici ve dansçılar mükemmel bir performans sergiliyor. Ancak, alan içinde dolaşma konusunda lojistik sorunlar yaşanıyor (yukarıda bazı oturma yerleri olmasına rağmen), ve fikrin yenilikçi özelliği, eski moda ve sığ görünen kostümlerle ve çok kibar ve kontrol edilen hareketlerle zayıflatılıyor.
Bir süredir ilk kez Birleşik Krallık’ta turneye çıkan São Paulo Dans Kompanisi’nin dansçıları da, kendilerine heyecan verici yeteneklerinin tam anlamıyla açığa çıktığı bir iş bulmakta zorlanıyorlar. Esnek ve güçlüler, kendilerini havaya kaldırmak için şaşırtıcı bir güce sahiptirler. Goyo Montero ve Nacho Duato’nun eserlerinin yer aldığı üçlü bir program, şık ve izlemesi keyifli bir gösteridir, ancak Brezilyalı koreograf Cassi Abranches’in ritmik bir incelemesi olan Agora, gerçekten nefesi kesen bir deneyim sunuyor. Cesurca yapılan bir sıçrama beni adeta bağırttı. Bu sanatçılar, uluslararası dans sahnesine zengin bir katkı gibi hissediyorlar.
Pina Bausch’ın “Nelken (Karanfiller)” adlı eseri, büyüleyici bir sahne ile başlar. Dansçılar, akşam kıyafetiyle 8.000 pembe karanfil tarlasında yürürler. Sandalyelerde oturularak güzelliğin tadını çıkarılır. Sonunda, yapay çiçekler ezilmiş ve yıpranmış bir halde dururken, dansçılar baştan toplanır ve yaratılan kaosun ortasında düzenden bir görüntü sergilerler. Eserde, masumiyet ve tehdit arasında dans eden sahneler yer alır. Nelken, unutulmaz görüntülerle doludur. (Kaynak: Kaynak adı)
Pina Bausch, dansçıların yarattığı rolleri uyarlayan bir grup genç dansçı tarafından 2009 yılında Birleşik Krallık’ta sergilendi. Dansçılar, eserin süslediği tekrarlayan senkronize hareketlerin uzun hatlarını sergilerler. Ancak henüz adımların arkasındaki gücü tam olarak göstermediler. (Kaynak: Kaynak adı)
Kraliyet Bale’nin Yeni Koreografi Festivali kapsamında Robert Binet’in “Dark With Excessive Bright” adlı eseri de gösterildi. Koreograf, Linbury tiyatrosunu dönüştürerek karanlık bir boşluk yarattı. Seyirciler, insan formunda dünyanın kaotik halini gösteren bir performansın ortasına yürüyerek ve dönerek girdiler. (Kaynak: Kaynak adı)
São Paulo Dans Kompanisi’nin dansçıları da Birleşik Krallık’ta turneye çıktılar. Esnek ve güçlü olan dansçılar, etkileyici bir yeteneğe sahiptirler. Üçlü bir programda Goyo Montero, Nacho Duato ve Cassi Abranches’in eserleri yer alır. Cassi Abranches’in eseri “Agora” nefes kesici bir deneyim sunar. Bu sanatçılar, uluslararası dans sahnesine zengin bir katkı yapmaktadır. (Kaynak: Kaynak adı)