Birinci Dünya Savaşı'nın zırhlı kara saldırı uçağının öyküsü, bu yılın en seçkin ve en gelişmiş makinesi olan ve yılın Ağustos 1917'inde batı cephesinde ortaya çıkan Junkers JI'dan bahsetmeden eksik kalacaktır. Uçak şirketi "Albatross" ve AEG'nin aksine tamamen metaldi ve kanatları diş telleri yoktu. Bu arabanın yarım on yıl öncesinde vaktinin önünde olduğu söylenebilir, ancak yeterli bir elektrik santralinin bulunmaması, tam potansiyeline ulaşmasını engelledi.
Zırhlı hurdaların üzerinde duran 200 güçlü Benz Bz-IV motoru, 2200 kg'lık kalkış ağırlığı olan oldukça büyük bir uçak için çok zayıftı, ancak Alman motor üreticileri o zamanlar daha güçlü bir şey öneremedi. Bu nedenle, JI'nin uçuş verileri düşüktü, küçük bir bomba yükü vardı ve en önemlisi - çok büyük bir kalkış mesafesi gerektiriyordu. Bundan dolayı kısa önden pistlere dayanamadı. Mürettebatlar, arka uç alanlarındaki hedeflerine uzun süre uçmak zorunda kalıyorlardı, bu da gemide fazla olmayan benzin harcıyordu. Buna göre, “işlem” hedeflerine ulaşma süresi kısaldı.
Ancak, makinenin güvenliği övgünün ötesindeydi. JI pilotlarından birinin başka bir çatışmadan sonra yazdığı şey de buydu: "28 Mart 1918, piyadeleri desteklemek için uçtuk, yüksekliği 80 metreden fazla değildi. Uçağım uçak uçaksavar silahlarından 100 vuruşundan daha fazla almamıştı, ama hiçbiri ona ciddi sebep vermedi Sadece böyle bir durumda bir Junkers makinesinin hayatımı kurtarabileceğine ikna oldum. Başka hiçbir uçak bu kadar yoğun bir yangına dayanamadı. ”
Toplamda, savaşın sonuna kadar, 189 zırhlı "Junkers" ı oluşturup cepheye göndermeyi başardılar. Ateşkes sonrası yapılan bir başka 38 makinesi, ancak Almanların Versay Barış Anlaşması şartlarına uygun olarak imha edilmesi gerekiyordu.
Junkers JI zırhlı gövdesi, 4 ile 5,5 mm arasında bir kalınlığa sahip çelik saclardan monte edilmiş, alttan ve yandan motor, gaz tankı ve kokpiti tamamen kaplamıştır. Üst kanat altında güçlendirilmiş olan radyatör, zırhlı bir mahfazaya yerleştirildi.
Saha sahasındaki JI.
Tipik kamuflaj JI Üstte - erken, alttan - sonra, "lozeng" kumaşını kullanarak.
Havaalanı ekibi, motor boştayken başlangıç pozisyonuna kadar uçağı toplar.
Kutu mürettebat tarafından yalnızca düşman ateşinden değil, aynı zamanda acil iniş sırasında da korundu. Böyle bir inişten sonra Birinci Dünya Savaşı’nın geleneksel (ahşap) bir uçağının mürettebatı bu kadar neşeli bir görünüme sahip olamazdı.
Zırhlı "Junkers" sadece keşif, top ve saldırı ateşi ayarı için değil, aynı zamanda ileri birimlerin operasyonel temini için de kullanılıyordu. Sağ resimde, bomba yerine saldırı uçağının arka kokpitine ekmek somunları ve konserve yiyecek tenekeleri yüklenmiştir.
Taşımayı kolaylaştırmak için, JI katlanabilir bir tasarıma sahiptir. Konsol kanatları ve dengeleyici gövde boyunca oturmaktadır. Resimde - İskoçlar, Alman hava limanlarından birinde yakalanan saldırı uçaklarını inceliyor.
Müttefikler Alman uçuşuna cevap verebildiler tanklar"sadece savaşın sonunda. İngiliz zırhlı saldırı uçağı Sopvich TF.2'nin ilk filosu" Salamander "düşmanlıkların sona ermesinden iki hafta önce öne çıktı. Düşmanlıklarda herhangi bir rol oynamadı. Almanların aksine İngilizler saldırı uçaklarını hava soğutmalı döner bir motor ile tek kişilik bir savaşçı "Snipe" tabanı.
Salamander kutusu pilotu, gaz tankını ve makineli tüfek kartuş kutularını korudu. Motor zırhlı gövdeden çıkmıştı ve sadece hafif bir alüminyum başlık ile örtülmüştü. İngilizler, hava soğutmalı motorların "sıvı" dan daha az savunmasız olduğuna ve bu nedenle zırh korumasına ihtiyaç duymadıklarına inanıyordu. Benzer şekilde, Ilyushin Tasarım Bürosunda, 24 aracılığıyla, aynı zamanda zırhlı olmayan, yıldız şeklindeki M-2 motorlu bir Il-82 saldırı uçağının bir varyantını yarattıklarını iddia ettiler. Ancak, birkaç nedenden dolayı, bu uçak seri üretime girmedi. "Salamander" de oldukça fazla inşa etti - 419 parçaları, ancak savaşın sona ermesi nedeniyle, çoğu derhal depolama üslerine ve bir süre sonra da çöplüğe gönderildi.