Neoliberal Vaka Çalışması: Endonezya
Endonezya'nın neoliberal serbest ticaret politikası bugün geniş ölçüde paylaşılan refahı elde ediyor mu? Eğer öyleyse, o zaman Endonezya halkının çoğunluğu için geniş bir varlık ve sağlık dağılımı ve yaratılışına yol açan ekonomik ve insan sağlığı çıktılarını görmeliyiz. Bu, “demokratik bir serbest ticaret sonucu” olarak kabul edilir. Bunun yerine, Endonezya ekonomisinin gelir ve refahı nüfusun küçük bir azınlığına yoğunlaştırdığını tespit edersek (Neoliberalizmin tüm ülkelerde yaptığı gibi), o zaman Endonezya’nın özgür olduğu sonucuna varabiliriz. bugünkü ticaret politikası, özgür ve adil demokrasinin sonucu değildir. Böyle bir durumda, bu “demokratik olmayan bir serbest ticaret sonucu” olarak değerlendirilecektir. Bu makale, bu iki sonucun hangisinin ortaya çıktığını belirlemeye yöneliktir.
Güneydoğu Asya Ülkesi Endonezya, dünyanın en kalabalık dördüncü ülkesi olup, nispeten küçük toplam kara kütlesi içinde 265 milyon insana yaklaşmaktadır. Ülke, birkaç yüz dil bilen çeşitli etnik nüfusa sahip 17 binden fazla adadan oluşuyor. Nüfusun yarısından fazlası tek adada bulunuyor - Java Adası.[1] Ülke, uluslararası ticaret yapan bir ülkenin doğal stratejik coğrafi konumu olan Pasifik Okyanusu ve Hint Okyanusu'nun kesişme noktasında yer almaktadır. Ülke, kömür, petrol ürünleri (ham petrol ve doğal gaz), altın, bakır, kalay, palmiye yağı, kauçuk, kereste, çeşitli tarım ürünleri ve diğer mineraller de dahil olmak üzere doğal kaynaklardan zengindir.
7'den beriinci Yüzyıl, bugün Endonezya olarak bilinen adaların toplanması, Güneydoğu Asya'daki kabileler ve köyler ile Çin ve Hindistan'a egemen olan yerli ve yabancı imparatorluklar arasında uluslararası ticaretin yoğun bir bağları olmuştur. İslami tüccarlar, dinlerini Orta Doğu’dan Endonezya’ya 13inci O zamandan beri Endonezya'da en etkili din olan Yüzyıl.[2]
Avrupalı ve Japon sömürgeciler, 500 yıldan fazla bir süredir Endonezya'daki kültür, gelenekler, ticari faaliyetler ve ekonomik koşullar üzerinde baskın bir etkiye sahipti. 17 yaş arasıinci Yüzyıl 18'in sonuna kadarinci Yüzyıl, Hollanda Doğu Hindistan Şirketi ve Hollanda Hükümeti Endonezya yaşamı, siyaseti ve ticaretine hükmetti.[3] II. Dünya Savaşı sırasında Endonezya, Japon işgalinden vahşi ekonomik, sosyal ve politik baskılara maruz kaldı.[4] II. Dünya Savaşı sırasında, Endonezya'nın ilk cumhurbaşkanı olan Ahmed Sukarno, ülkeyi bir tür siyasi çalkantı ve devrim dönemine sürükledi. 1945'te, Sukarno resmen Endonezya'nın egemen bir ulus olarak bağımsızlığını ilan etti.
1950'lerin sonlarında Amerikan ve İngiliz hükümetleri, Sukarno'nun milliyetçi eğilimlerinin, Güneydoğu Asya'daki Batı ekonomik gücü ve politik etkisi için bir tehdit oluşturduğundan endişe ediyordu. Ek olarak, sömürge karşıtı sömürgeci özgürlükçü bir milliyetçi olarak Sukarno, Sovyetler Birliği ve Çin'den Batılı güçlerin müdahalesine direnmek için mali ve askeri destek alan Endonezya Komünist Partisi'ne (PKI) ideolojik olarak sempati duyuyordu.[5] Sukarno'nun bakış açısına göre, Batılı güçler, Japonya'nın savaş sonrası yeniden inşasının ABD egemenliğine ek olarak, Çin, Vietnam, proto-Malezya devleti ve Kore Yarımadası'ndaki yerli siyasi sistemleri ve ekonomileri zayıflatmaya çalışıyorlardı.
Komşu ülkelerdeki Amerikan ve İngiliz askerleri tarafından kuşatılmış ve Endonezya'nın doğal kaynaklarının çıkarılması için Batı şirketlerinin acımasız baskısı altında bulunan Sukarno, ülkesinin Batı emperyalizminin başka bir turundan muzdarip olduğuna inanıyordu. Böylece, Sukarno, ülkenin içişlerine Batı'nın müdahalesine karşı güçlü bir tutum aldı.
Ancak Sukarno bir Komünist değildi. Aslında, 1957 BBC röportajında, açıkça belirtti:
Ben komünist değilim, dünyadaki başka herhangi bir “-izm” in uydusu değilim. Ben sadece Endonezya yanlısıyım. Bu Endonezyalı insanlar, bu Endonezya vatanım benim için savaşacağım, çalışacağım ve feda edeceğim.
Sukarno da ünlü olarak şunları söyledi:
Amerikalılar, “Zavallı, sevgili, fakirlik yapmaz kardeş… bazı paralar var… burada fakir az gelişmiş Endonezya, biz size yardım edeceğiz, çünkü Endonezya'yı seviyoruz” dediği izlenimin altında. Bu ikiyüzlülüktür. Amerika, iki sebepten dolayı gelişmemiş Asya ülkelerini tolere ediyor. Bir, biz iyi bir pazarız. Faizle geri öderiz. Ve iki, komünisti çevireceğimizden endişeleniyor. Sadakatlerimizi almaya çalışıyor. O sadece korktuğu için bolca ve bol verir. Sonra istediği gibi davranmazsa, kredisini geri alır ve 'Kendin gibi davranmadıkça artık yok' uyarır. Bir zamanlar Filipinler'in Manuel Quezon'u, “Amerika olmadan cehenneme gitmek onunla cennete gitmekten daha iyidir” dedi.[6]
Soğuk Savaş Döneminde Dünya üzerindeki diğer birçok siyasi lider gibi, Sukarno iki süper güç arasında sıkıştığına ve uyumsuzluk politikasını sürdürmeye çalıştığına inanıyordu, ancak Amerikan CIA ve İngiliz MI6 istihbarat ajansları aktif olarak manipüle etmeye başladığı zaman elini zorladı Endonezya ve dünyanın dört bir yanındaki kamu hissiyatı, siyasi muhalif grupları finanse etmek ve Sukarno rejimini kasıtlı olarak sabote etmek.[7]
Sabotaj, ABD ve Britanya Hükümeti tarafından desteklenen pek çok siyasi darbe girişimi şeklinde gerçekleşti. CIA, Sukarno'yu seks çılgın bir porno yıldızı (özellikle Müslüman bir ülkede utanç verici) olarak tasvir eden propaganda kampanyaları, Endonezya ürünlerinin Batı boykotları ve Batı Kontrollü mali kurumların Endonezya Hükümeti ve özel sektör kuruluşlarına makul şartlarda borç vermeleri yönünde yaygın bir reddetme.[8] Endonezya'nın ekonomisi ve politik sistemi ile koordine edilen bu saldırı, Sukarno'nun güçlü harcamaları ve güçlü bir ekonomik politikanın kasıtlı cehaletiyle birleşince, kaçınılmaz olarak Endonezya ekonomisinin ve altyapısının hızlı bir şekilde bozulmasına yol açarak, her yıl% 500-1,000 oranında hiper enflasyona neden oldu. . Bu Sukarno'nun politik popülaritesinin düşmesine neden oldu.
Batılı güçler Sukarno'nun boynunun etrafındaki politik ve ekonomik ilmikleri sıkarken, Sukarno'nun anti-emperyalist söylemini tırmandırırken, Endonezya giderek artan biçimde Sovyet ve Çin mali yardımlarına bağımlı hale geldi. Bu sözde Batı korkuları büyüdü Domino teorisiironik olarak, Hindistan'ın Soğuk Savaş yıllarında başarılı bir şekilde gerçekleştirdiği gibi, Batı'nın Sukarno'nun Endonezya için rasyonel arzusunun düzensiz kalmasına olan düşmanlığı nedeniyle kendini gerçekleştiren bir kehanet haline geldi. Sukarno'nun kendisi Komünizm ya da Endonezya'daki “başka bir ism” ı istemedi; Sadece ülkesinin her türlü dış ekonomik baskı ve politik müdahaleden arınmış olmasını istedi.
30 Eylül'deinci1965'te altı Endonezyalı Ordunun generalleri öldürüldü. Grup iddiaya göre Cinayetlerinden sorumlu olanlara “30 Eylül Hareketi” adı verildi. Bu grup, Sukarno'ya sempati duyan radikal sol siyasi bir gruptu. Göre resmi hikaye Batı haber medyasında dağıtılan grup, altı generalin Sukarno'yu öldürmek için komplo kurduğunu iddia etti; bu nedenle, grup ilk önce generalleri öldürdü. Sukarno’yu korumak. İddia edilen bu darbe girişimi, daha sonraki soruşturmalar sonucunda, üst düzey bir Endonezya Ordusu yetkilisi ve gelecekteki Endonezya cumhurbaşkanı General Suharto ile birlikte Amerikan ve İngiliz istihbarat yetkilileri tarafından yönetilen sahnelenen bir sahte bayrak saldırısı olarak ispatlandı.[9] Sahte darbenin amacı, Ordu'ya PKI'yi ortadan kaldırmak ve Sukarno'nun Suharto'yu değiştirmenin nihai hedefi ile Sukarno'nun siyasi ve mali destek üssünü yok etmek için bir bahane vermekti.
Planlandığı gibi, ABD ve İngiliz Hükümetlerinden doğrudan lojistik, mali, askeri ve istihbarat desteği alan General Suharto, Endonezya Ordusu'nun 500.000 ila 1 milyon Sukarno taraftarını (sözde “komünistler” olarak adlandırılan) katledilmesine ve öldürmesine neden oldu. Endonezya Holokostu. Yaklaşık 1 milyon daha fazla sistematik olarak işkence gördü ve onlarca yıldır faaliyet gösteren toplama kamplarına gönderildi. Bu soykırım, bilim adamlarının, din adamlarının, öğrencilerin, bilim adamlarının, politikacıların ve Sukarno'nun uyumsuzluk felsefesini halka açık olarak destekleyen herkesin hayatlarını sona erdirdi. Daha fazla milyonlarca insan tehdit edildi, göz korkutuldu ve saklanmaya sürüklendi. Bu olaylar, ABD Başkanı Kennedy ve İngiltere Başbakanı McMillian'ın 1962'de tasarladığı “Cumhurbaşkanı Sukarno'yu tasfiye etme” planının doruk noktasıydı.[10] [11]
Gambit bir başarı“başarı” nın kabul edilmesi, bir Batılı kuklanın elindeki ekonomik ve politik iktidarın birleştirilmesi, Endonezya politik sisteminin ele geçirilmesi, Endonezya ekonomisinin tahrip edilmesi ve milyonlarca insanın imhası, işkence ve zulmü olarak tanımlanır. . Mart 1966'da Suharto, diktatörlük askeri yetkilerini verdi. Daha sonra PKI derhal kaldırıldı, Endonezya Hükümeti, Parlamento ve Askeri'nin hepsi Sukarno yanlısı destekçilerinden arındırıldı ve Suharto'nun yeni acımasız rejimini destekleyen Batı yanlısı yetkililerle değiştirildi.
Suharto'nun politika gündemi “Yeni Düzen” olarak adlandırıldı ve tüm Endonezya endüstrilerini özelleştirme, Endonezya ekonomisini yabancı ithalatçılar için daha erişilebilir hale getirme ve hükümet harcamaları üzerinde daha fazla mali disiplin uygulayan kapsamlı reformlardan oluşuyordu. Suharto'nun politikaları gerçek bir ekonomik büyüme elde etmeden önce, Sukarno'nun yerini değiştirdikten bir yıldan daha kısa bir süre sonra - büyü ile sanki - enflasyon hızla düştü ve yabancı yatırım sermayesi yeniden ülkeye akmaya başladı. 1970'in sonlarına doğru enflasyon tek haneli rakamdı. Doğal olarak, Suharto'nun daha kurumsal dostu ekonomi politikaları Batılı hükümetlerden memnun kaldı. Ekonomik tanrılar tekrar Endonezya'ya gülümsüyordu.
Eski Cumhurbaşkanı Sukarno 1970 yılında hayatını kaybedene kadar hayatının geri kalanında ev hapsinde tutulurken, yeni Cumhurbaşkanı Suharto ülkesinin kendi özel banka hesaplarına 15-35 milyar dolarlık para cezası ve ülkesini yağmalamak için yalnız kaldı.[12] Ayrıca bütün devlet memurlarının Golkar Partisi'ne oy vermesini emretti. Bu da demokratik meşruiyetin bir kaplamasını oluşturdu ve 1998 yılına kadar 30 yıldan uzun bir süredir Endonezya siyasi sistemine sürekli hakimiyetini sağladı. Bu arada, toplama kampları, siyasi baskılar ve politik olarak motive edilmiş cinayetler on yıllardır devam etti.
Genel başkanlık eden Suharto'nun Yeni Düzen rejimi, “Berkeley Mafya” olarak bilinen yeni bir ekonomik danışmanlar grubu tarafından yönlendirildi. Çoğu zaman, Şili'deki Milton Friedman'ın “Chicago Boys” a kıyasla, Berkeley Mafya, bir grup iktisatçıydı. Berkeley'deki Amerikan California Üniversitesi'nde okula. Bu iktisatçılar ekonomik liberalizm konusunda eğitildiler, felsefi olarak liberterdiler ve ticaret serbestleşmesi, sınai deregülasyon, özelleştirme ve diğer laissez faire ekonomik politikalarının güçlü savunucularıydı. Berkeley Mafya'nın vesayeti altında, Endonezya'nın ekonomisi yıllık ortalama yüzde 6'lık bir artış gösterdi.
Büyük ölçüde Suharto rejiminin ilk yıllarında petrol ihracatının etkisiyle, Endonezya'nın kişi başına düşen GSYİH'sı 1970 ile 1980 yılları arasında% 545 oranında büyümüştür. Petrol gelirleri ülkenin refahı ve genel yaşam standardının yükselmesini sağlamıştır, ancak ham petrol temelli refah ekonomide önemli yapısal ve kurumsal sorunları maskeledi.[13] Yolsuz kurumlar, doğal kaynakların israfı ve kötüye kullanılması, sanayi ve hükümet arasındaki çatışmalar, sürdürülemez hükümet borçları, Uluslararası Şeffaflık Örgütü'ne göre herhangi bir ülkenin en yüksek yolsuzluk seviyesi - bunlar Endonezya ekonomisinin tam potansiyeline ulaşmasında önemli engellerdi. Tüm bu nedenlerden dolayı, aşağıdaki grafikte gösterildiği gibi, Endonezya ekonomik büyüme mucizesi Suharto ve onun Berkeley Mafyası ticaret serbestleştirme politikalarını uyguladıktan sonra 2003-2004 dönemine kadar gerçekten kök salmadı.
Endonezya, 1997-1998 arasında Güneydoğu Asya'yı sarsan mali kriz sırasında en ağır hasar gören ülke oldu. Endonezya ekonomisi, reel GSYİH açısından yüzde 13'ün üzerinde küçüldü, yıllık enflasyon oranı ise kısa bir süre% 70'in üzerine çıktı. Daha sonra bir yıl içinde tek haneli sayılara geri döndü. Endonezya para birimi - Rupiah - Endonezya ve dünyanın dört bir yanındaki alacaklıları caydıran ciddi bir devalüasyona maruz kaldı. Suharto rejiminin yozlaşmış yolsuzluğu ve yaygın siyasi protestolar ile birleşerek Asya Bulaşmasının siyasi ve ekonomik kaosu, Suharto'nun 1998'de iktidardan çıkmasına neden oldu.
Krizin ardından Uluslararası Para Fonu'nun (IMF) kapsamlı destek paketinin bir parçası olarak, Endonezya Hükümeti ekonomisini istikrara kavuşturmak için birçok ekonomik ve politik reformu uygulamaya zorlandı. Bu reformlar, bankalar için daha yüksek sermaye-borç oranlarını, hükümette daha fazla mali disiplini, kurumsal yolsuzluğa yönelik bir baskıyı, ulusal hükümet seçimlerinin daha etkin bir şekilde denetlenmesini, uluslararası finansal muhasebe standartlarının (özellikle de GAAP) benimsenmesini, daha yüksek kalitede kurumsal yönetişim uygulamaları, daha güvenilir sözleşme yaptırım yasaları, daha sıkı mali düzenlemeler ve bir dizi başka reform.[14] Bazı IMF reformları, 2000'lerin başında ekonomik büyümeyi gereksiz yere tıkayan kemer sıkma tedbirleri nedeniyle Endonezya'nın sıkıntılarını uzatmasına rağmen, uzun vadede genel olarak olumlu sonuçlar doğurdu. ulusal düzeyde. Bununla birlikte, bu ulusal düzeydeki başarı, Endonezya nüfusu genelinde geniş bir ortaklığa dönüşmemiştir.
Ekonomik ve kurumsal reformlar, 2004'te görünüşte özgür ve adil bir cumhurbaşkanlığı seçimleri, doğrudan yabancı yatırımlar için daha cazip koşullar, gelişmiş iletişim ve ulaşım altyapısı, 2001'in sonlarında DTÖ üyeliği (Endonezya'nın ikinci en büyük ihracat pazarı haline geldi) 2000 yılından bu yana, tekstil üretimine ve diğer özütleyici olmayan sektörlere ekonomik yapısal çeşitlilik, uygun demografik eğilimler ve 2000 yılından bu yana ticaretin liberalleşmesine yönelik genel eğilim, Endonezya ekonomisinin performansını ve orta vadedeki yakın beklentilerini önemli ölçüde geliştirmiştir. Sonuç olarak, Endonezya'nın ülke borç notu, başlıca devlet tahvili derecelendirme kuruluşlarının (Standard & Poor's, Moody's ve Fitch) üçüne göre “Yatırım Notu” na yükseldi.
1990'ların sonlarından ve 2000'lerin başlarındaki reformlardan bu yana, Endonezya ekonomisi güçlü bir performans sergiledi, ancak jeopolitik olaylar ve ham petrolün karşılık gelen uçucu fiyatı ile yükselen ve düşen petrol ürünleri ihracatı üzerindeki büyük bağımlılığı nedeniyle istikrarsızlık ve istikrarsızlıktan periyodik olarak zarar görüyor. . Bununla birlikte, Endonezya, 2012 yılında Hindistan'ı Hindistan'ın ikinci en hızlı büyüyen G20 ekonomisi haline getirdi. Bu, Hindistan'ın ekonomik büyümesinin son yıllarda en hızlı büyüyen ikinci G20 ekonomisi haline gelmesine kadar birkaç yıl devam etti.[15]
2000'lerin ortalarında düşük çift hanelere ulaşan bir yükselişten sonra, Endonezya'nın işsizlik oranı son yıllarda% 6 civarında sabit kalmıştır. The resmi yoksulluk oranı Endonezya'da 2000 yılından bu yana yaklaşık% 38 azalmıştır ve şimdi mevcut Dünya Bankası verilerine dayanarak toplam nüfusun yaklaşık% 11'ini oluşturmaktadır.[16] Ancak, bu nispeten düşük manevi yoksulluk oranı, daha derin kaygıları maskeler: Tüm Endonezya nüfusunun en az% 30'u, ancak zar zor resmi Dünya Bankası “yoksulluk sınırı” günde 1,90 USD'dir (PPP bazında). Ülkeye özgü diğer nedenler arasında, bunun geçerliliği resmi Ekonomik koşullarda çok büyük bir eşitsizlik ve ulusal ekonomiler arasındaki temel mal ve hizmetlerin muazzam dinamizmi ve çeşitliliği göz önüne alındığında yoksulluk sınırı sorgulanabilir. Her ne kadar yararlı olsa da, Güç Satın Alma Paritesi (PPP) hesaplamaları tüm bu karmaşık sosyoekonomik nüansları dikkate alamaz.
Ek olarak, her ülke için PPP tabanlı yoksulluk seviyelerini hesaplamak için kullanılan kişi başına düşen GSYİH metriği, özellikle nüfus yoğunluğu yüksek veya artmaya başladığında, bir nüfusun gerçek mali sağlığının büyük ölçüde yetersiz bir ölçüsüdür. Bunun nedeni, kişi başına düşen GSYİH'nın, gelirleri ve zenginlikleri ölçerken gerçek dağılımını ciddi biçimde abartmasıdır. ortalama nüfusun ortanca gelirinden ve gelirinden çok gelir. Örneğin, bir ekonomist, Bill Gates ve diğer dokuz evsiz insanı içeren on kişilik bir grubun ortalama zenginliğini ölçüyorsa, kişi başına zenginlik Bu nüfusun 2017 yılında yaklaşık 87 milyar dolar.
Tersine, medyan servet Bu 10 kişilik nüfusun 0'a yakın olması, nüfusun refah düzeyinin bu iki ölçütü arasında 87 milyar dolarlık bir tutarsızlık ile sonuçlanacak. Gelir ve refah yoğunlaşması arttıkça, nüfusun ortalama geliri ve zenginliği istatistiksel Ayrıca artar, ancak bu nüfusun gerçek ekonomik durumunu bozar. Başka bir deyişle, bu makalenin kapsamı dışında birçok sosyoekonomik ve politik çıkarımı olan (ancak diğer makalelerin çoğunda çeşitli şekillerde ele alınmış) istatistiksel bir yalan ortaya çıkarmaktadır.
Endonezyalı nüfusun yaklaşık% 30'unun hemen hemen üzerinde yaşadığı göz önüne alındığında resmi Yoksulluk çizgisi, Endonezya halkının gerçeği, tüm nüfusun% 30-50'si veya daha fazlası neredeyse zar zor hayatta kalmaktadır. [17] Ve geleneksel tarımsal yaşam tarzlarının yok edilmesi, endüstrilerin yapay zeka ile konsolide edilmesi ve ortadan kaldırılması gibi durumları kaçınılmaz olarak daha da kötüleşecek ve Kapitalizm bu şekilde yok edildi. küreselleşme bugün yanlış yapılandırılmış. Ayrıca, Endonezya'nın iş büyüme oranı, değişen makroekonomik koşullara bağlı olarak nüfus artış hızından daha yavaştır. Ve Endonezya'nın sağlık sistemi, aynı sermaye başına GSYİH aralığında yer alan diğer ülkelere kıyasla, bebek ve anne ölümleri gibi önemli sağlık önlemlerinde yetersiz performans göstermektedir.
Son olarak, Endonezya topluluğunun küçük bir kesimine zenginlik konsantrasyonu bir sorundur. (Bu, çoğu ülkede bugün için geçerlidir.) Endonezya'nın toplam servetinin% 50'sinden fazlası, nüfusun% 1'ine aittir.[18] Bu durum, kişi başına düşen GSYİH'ye dayalı gelir ve servet dağılımının ya da yaşam kalitesi analizinin bozulmasını daha da güçlendirmektedir. Endonezya'nın siyasal olarak dominant doğal kaynak çıkarma endüstrilerindeki büyük, çok uluslu şirketler lehine hala süregelen kurumsal kronizmi ve sistemli önyargıları göz önüne alarak, artan servet yoğunluğunun bu eğiliminin devam etmesi muhtemeldir. Bu eğilimlerin hiçbiri Endonezya'nın politik ve ekonomik istikrarının uzun vadeli geleceği için iyi bir şey değildir.
Bu perspektiften, her zamanki Wall Street ponponlarının dışında onların fışkırtmak isteyen sıcak para Endonezya ekonomisine, son yıllarda Endonezya Hükümeti'nin ekonomik performansını alkışlamak için daha az sebep vardır.
David Ricardo'nun Karşılaştırmalı Avantajlar Teorisi tarafından tahmin edildiği gibi, Endonezya ekonomisi ticaret liberalizasyonundan önemli ölçüde yararlandı. Endonezya, Japonya, Çin, ABD ve diğer birçok ülke arasındaki ticaret akışları, Heckscher – Ohlin Model'in öngördüğü gibi, ağırlıklı olarak faktör bolluğuna bağlı olarak, ithalat ve ihracat işlem davranış kalıplarını izledi. Endonezya'nın en bol kaynağında en yoğun ürün üreten belirli endüstriler, Stolper-Samuelson Modelinin öngördüğü gibi kazananlar (özellikle düşük vasıflı emek ve doğal kaynak çıkarma endüstrileri) olmuştur.
Uluslararası ticaretten elde edilen bu faydalar anlamlı olsa da, Endonezya ekonomisinin uzun vadede geleceği ve sosyal istikrarı daha sürdürülebilir iç politikalara dayanmaktadır. Özellikle, sosyal ve ekonomik istikrar, zenginliğin ve politik gücün geniş bir şekilde oluşturulmasını ve geniş bir şekilde dağıtımını sağlayan iç ekonomik politikalara bağlıdır. Sürdürülebilir, ulusal refah ve demokratik istikrarın sağlanması için geniş bir şekilde paylaşılan refah ve politik güç gereklidir.
Özgün sorumu tekrar gözden geçirerek, “Endonezya'nın serbest ticaret politikası bugün geniş ortak refahı sağlıyor mu?” Cevap açık bir şekilde “hayır” dır. Bu, yüksek kurumsal bütünlükle yönetilen herhangi bir ülkede sonuç olmayacaktır. Spesifik olarak, hiçbir sağlıklı demokrasi, bir ülkenin kurumsal yönetişim, vergi ve ticaret politikalarının, bu kadar yüksek sayıda gerçek yoksulluğa ve böylesine az sayıda insanın elinde bu kadar yüksek gelir ve zenginlik seviyelerine yol açmasına izin vermez. Bu nedenle, Endonezya Hükümeti tarafından uygulanan toplu ticaret ve ekonomi politikalarının demokratik olmayan serbest ticaret sonucuyla sonuçlandığı sonucuna varılabilir.
Notlar:
[1] Ricklefs, MC (1993). Modern Endonezya tarihi c. 1300. Stanford (K .: Stanford Üniversitesi Yayınları.
[2] Ibid.
[3] Hollanda Doğu Hindistan Şirketi | european-heritage.org. (Nd). Alınan http://european-heritage.org/netherlands/alkmaar/dutch-east-india-company
[4] Moor, JD (2005). Bir Sömürge Toplumunun Çöküşü: İkinci Dünya Savaşı sırasında Endonezya'daki Hollandalı (gözden geçirme). Askeri Tarih Dergisi, 69 (2), 593-595. doi: 10,1353 / jmh.2005.0116
[5] Lashmar, Paul ve James Oliver. İngiltere'nin Gizli Propaganda Savaşı. Stroud, Gloucestershire: Sutton Pub Ltd, 1999.
[6] Sukarno. Sukarno: Bir Otobiyografi. Cindy Adams tarafından tercüme edilmiştir. Bobbs-Merrill, 1965.
[7] “Hala 50 Yıldan Sonra Sorgulanmadı: ABD 1965 Endonezya Katliamını Teşvik Etmeye Yardım Etti mi? | Küresel Araştırma - Küreselleşme Araştırma Merkezi. ”29 Nisan 2017'de Erişim. http://www.globalresearch.ca/still-uninvestigated-after-50-years-did-the-u-s-help-incite-the-1965-indonesia-massacre/5467309.
[8] Blum, William. Umut Killing: Dünya Savaşı'ndan bu yana ABD Askeri ve CIA Müdahaleleri - 2003 Yılında Güncelleme. Güncelleme baskısı. Monroe (Me): Ortak Cesaret Basını, 2008.
[9] “Hala 50 Yıldan Sonra Sorgulanmadı: ABD 1965 Endonezya Katliamını Teşvik Etmeye Yardım Etti mi? | Küresel Araştırma - Küreselleşme Araştırma Merkezi. ”29 Nisan 2017'de Erişim. http://www.globalresearch.ca/still-uninvestigated-after-50-years-did-the-u-s-help-incite-the-1965-indonesia-massacre/5467309.
[10] Oppenheimer, Joshua. “Suharto'nun Purge, Endonezya'nın Sessizliği.” The New York Times, 29 Eylül 2015. https://www.nytimes.com/2015/09/30/opinion/suhartos-purge-indonesias-silence.html.
[11] Endonezyalı Ordusuna verdikleri “hit listeleri” nin bu listelerdeki herkesi öldürmek için kullanıldığını çok iyi biliyorlardı. Dolayısıyla, ABD ve İngiliz hükümetlerinin en üst düzeyindeki yetkililerin, soykırımda kendi suçluluklarının farkında olduklarına dair bir soru yoktur.
[12] BBC HABERLER | İş | Suharto yolsuzluk sıralamasını üstleniyor. (Nd). Alınan http://news.bbc.co.uk/2/hi/3567745.stm
[13] Dünya Bankası. (2003, 20 Ekim). Endonezya'da Yolsuzlukla Mücadele, Kalkınma için Sorumluluk Artırma. Alınan http://siteresources.worldbank.org/INTINDONESIA/Resources/Publication/03-Publication/Combating+Corruption+in+Indonesia-Oct15.pdf
[14] IMF Araştırması: Endonezya'nın Politika Seçimi Devam Eden Büyümeye Kritik. (2009). Alınan http://www.imf.org/external/pubs/ft/survey/so/2009/car072809b.htm
[15] “IMF Dünya Ekonomik Görünümü (WEO), Ekim 2016: Zorunlu Talep: Semptomlar ve Telafiler”. 29 Nisan 2017'de Erişim. http://www.imf.org/external/pubs/ft/weo/2016/02/.
[16] Dünya Bankası Endonezya Genel Bakış. (2017). Alınan http://www.worldbank.org/en/country/indonesia/overview
[17] Endonezya'nın yoksulluk sınırı: Bir milyon insanı unpoor yapmak | Ekonomist. (2011, Ağustos). Alınan http://www.economist.com/blogs/banyan/2011/08/indonesias-poverty-line
[18] Küresel Zenginlik Raporu 2016 - Credit Suisse. (2016). Alınan https://www.credit-suisse.com/us/en/team/research/research-institute/news-and-videos/articles/news-and-expertise/2016/11/en/the-global-wealth-report-2016.html
Gini, başka hiçbir kuruluşun istekli olmadığı veya yapamadığı çok önemli çalışmalar yapıyor. Önemli Gini haberleri ve etkinliklerinden haberdar olmak için aşağıdaki Gini Bültenine katılarak bizi destekleyin ve takip edin Twitter'da Gini.