…
Üşüyen ellerini adamın yürüyen saçları arasında gezdirip, karışıyordu kadın adamın kaşlarına, parmaklarına, adımlarına.
Biraz tek kalıp izliyordu adamın gözlükleri arasında sıkışmış koyuya çalan gözlerini. Biraz çoğalıp yanına alıyordu adamın biriken yorgunluklarını; kendi yorgunluklarından sıyrılıp mırıldanıyordu uykuya doğru eğilerek.
Kadın sessiz uyuyordu bazen; adam konuşarak seviyordu kadının belli belirsiz kollarını, ayaklarını, teninin bembeyaz katmanlarını.
Adam susup izliyordu kadının konuşan uykusunu; kadın durup bekliyordu salt gecenin patlayan güneşinin soğumasını.
Her geçen gece, uyku ve uyanıklık arasında, sızlıyordu çatlamış dudakları.
Güneş her gece patlıyordu.
Kadın, salt bekleyerek çoğalıyor ve azalıyordu.