5. Bölüm: Yetişim Rehberi
Alex çok keskin bir acı duyuyordu. Daha önce hiç deneyimlemediği bir acıydı. Bu bambaşka bir histi kelimelerle tarif edilemeyen...
Vücudunun her bir parçası patlıyor ve yeniden oluşuyordu. Evee’de ondan farksız değildi.
“Sizi sefil yaratıklar! Nasıl benim kadar asil bir kişiyi Yetişim Rehberi olarak çağırırsınız! Sizi yok edece-" Bilinmeyen Kişi amansızca savurduğu tehditlere bir anda son vermişti. Aynı anda Alex’in hissettiği acı kayıplara karışmıştı fakat Evee hala acı çekiyor gibi görünüyordu. Alex rahatlıkla bir nefes alırken Evee korkuyla yere çöktü.
“Sen bir Şekilsiz misin?” dedi Bilinmeyen Kişi.
Alex onu onayladı.
“İşte bu ilginç.” Bilinmeyen Kişi elini savurdu ve Evee toz olup yok oldu.
“Bunu neden yaptın? Onun sana bir zararı yoktu ki!” diye bağırdı Alex. Evet, bu Evee denen şeytan onun sinirini bozuyordu ama yine de böyle öldürülmeyi hak etmemişti.
“Beni, Ölüm’ün ve Karanlık'ın efendisini bir yetişim rehberi olarak çağırmaya cüret eden kişiyi neden öldürdüğümü mü soruyorsun? Arzu'ya hizmet eden biri olarak varisini koruyacak olsam bile çizgiyi aşarsan seni onun gibi yok ederim.” dedi Bilinmeyen Kişi.
“Arzu'ya mı hizmet ediyorsun?” Alex şaşırdı. Ölüm ve Karanlık’ın efendisi. Kulağa oldukça tehditkar geldiğini inkar edemezdi.
“Evet, ben diğer parçam olan Yaşam ve Işık'ın efendisinin aksine güç dengelerinin bozulmaması için Arzu’ya itaat ederim. Aslında senin hayatını şimdiye kadar sona erdirmeliydim çünkü senin varlığın bile güç dengelerini bozmaya yetiyor. Ama seni yok edersem efendim de beni yok eder. Ben yok olursam Yaşam ve Işık yok olur. Yani sanırım rehberin olmaktan başka yapabileceğim bir şey yok. Ha burada..."
"Hımm"
"Aynı zihni paylaşmadan önce söyleyeyim ben Ölüm’ün Tanrı’sıyım.” Ölüm'ün Tanrı’sı bunları söyledikten sonra beyazlar ve siyahlardan oluşan bir aura salmış ve Alex’in mor aurasında kaybolmuştu.
Alex ilk önce öncekinden daha keskin bir acı duydu ve ağız dolusu kan kustu. Canı kesinlikle öncesine kıyasla çok daha fazla yanıyordu. Bu tarif edilemezdi. Alex artık acıdan başka bir şey bilmiyordu.
Ne kadar zaman geçti bilinemezdi. Günler. Aylar. Ya da sadece dakikalar.
Her yerde ama her yerde acı vardı. Her yerde ama her yerde karanlık vardı. Alex vücudunun değişmeye başladığını hissetti. Saçları ve gözleri eski siyahlıklarını kaybedip aurasıyla aynı ton olan bir mora dönüşüyordu. Oldukça koyu bir ton olan bu mor rahatlıkla lacivertle de karıştırılabilirdi.
Ardından acı ve dipsiz karanlık geldiği gibi gitti. Alex’in bedeninden hafif bir ışık yayılmaya başladı. Bu ışık ilk başta rahatlatıcıydı. Alex artık acı duymuyordu. Ama bu ışık çok geçmeden o kadar kuvvetlendi ki Alex'i kör etti. Alex’in duyuları yok olmaya başladı. Karanlıkla duyularını kaybederken ışıkla duyuları aşırı yükleniyordu. Sonra ışığın getirdiği o rahatlık ve sıcaklık hissi kayboldu. Işığın sıcaklığı arttı ve Alex yine yanmaya başladı. Alex yok olmak istedi ama yine de dayandı. Güçlenmeliydi çünkü.
Alex yine zamanı yitirdi. Acaba ne kadar zaman geçmişti. Alex bunu düşünemeyecek kadar afallamıştı. Onun için acıdan başka hiçbir şey yoktu.
Sonra ışık ve sıcaklıkta aynı karanlık gibi gitti. Alex artık tek bir acı kırıntısı bile duymuyordu. Acının tek kanıtı külçe gibi olan bedeniydi.
Aslında Alex kardeşine dönmeliydi. Abisine. Bu hayattaki tek güvendiği kişiye. Ama Alex bir adım bile atamadan bedeni öne yığıldı.
Alex bayılmadan önce sadece tek bir şey düşünebildi.
“Arden'a, kardeşime, geri dönmeliyim.”