Venezuela Kültürü - tarih, insanlar, gelenekler, kadınlar ...
1499'da, Kristof Kolomb'un Amerika'ya yaptığı üçüncü yolculuğunun bir üyesi olarak Alonso de Ojeda, bugün Venezuela'nın kuzey Karayip kıyısı olan yerin ilk keşfini yaptı. Ojeda bu bölgeye Venedik adını verdi çünkü yerli evler Orinico Nehri'nin akıntısının yukarısındaki kazıklar üzerinde bulunuyordu. Bu ilk ad daha sonra Venezuela'ya dönüştü ve daha sonra İspanyol yönetimi altındaki sömürge bölgesini Capitanía General de Venezuela olarak adlandırmak için kullanıldı.
Venezüella Tarihi Yapısı Gelenek ve Görenekleri
Venezüella'nın ulusal nüfusu, başlangıçtaki bir yerli nüfus, büyük bir İspanyol akını ve önemli bir Afrika kökenli nüfusun karışımıyla diğer Güney Amerika ülkelerinin çoğuna çok benzer. Son iki yüzyılda dikkate değer Avrupa ve Latin Amerika göçleri de olmuştur. Bununla birlikte, bu farklı nüfuslara rağmen, Venezuela kıtadaki en istikrarlı ulusal kimliklerden birine sahiptir. Bu ulusal istikrar muhtemelen iki faktörden kaynaklanmaktadır: Venezüella, ulusal istikrarla mücadele etmek için son derece küçük bir çağdaş yerli topluluk varlığına sahiptir ve 1990'lara kadar Venezuela inanılmaz derecede güçlü bir ulusal ekonomiye sahipti.
Konum ve Coğrafya: Venezuela, Güney Amerika'nın kuzey ( Karayipler ) kıyısında yer almaktadır. 352.144 mil kare ( 912.050 kilometrekare ) bir alana sahiptir ve doğuda Guyana, güneyde Brezilya, batıda Kolombiya ve kuzeyde Atlantik Okyanusu ve Karayip Denizi ile sınırlanmıştır. Genel olarak, Venezuela genellikle dört ana çevre bölgesine ayrılır: kıyı bölgesi, And dağ silsilesi, llanos ( ovalar ) ve Guyana Yaylaları.
Venezuela'nın başkenti Karakas ve diğer tüm büyük şehirler kıyı boyunca yer almaktadır. Tarihsel olarak sahil, ülkenin en kalabalık bölgesi olmuştur ve bugün Venezüella nüfusunun çoğunun yaşadığı yerdir. Ülkenin geri kalanı geleneksel olarak iç ( el iç ) olarak adlandırılır. And Dağları'nın kıtasal aralığının en kuzey ucu, Venezuela'nın en kuzey kısmından geçer. And sakinleri, kültürel olarak diğer And topluluklarıyla ülkenin geri kalanından daha fazla ortak noktaya sahip olan muhafazakar ve çekingen olarak tasvir edilir.
Llanos, ülkenin açık ara en büyük bölgesidir ve bölgenin üçte birini oluşturur. Bölge esas olarak kuzeye doğru küçük yamaçları olan büyük açık ovalardan oluşur ve bölgeyi alçak ve yüksek llanos olarak ayırır. Bölgedeki nüfus tipik olarak açık ve engebeli ovalar - insanlar olarak tasvir edilmiştir. Bununla birlikte, nüfus homojen olmaktan uzaktır ve bölgede konuşulan dil bile hem yerli hem de Afrika dilsel etkisini yansıtmaktadır.
Doğuda llanos , dünyanın en eski kaya oluşumlarından biri olan Macizo Guayanés'te ( Guyana Dağı ) son bulur. Güneydeki bölge olan Guyana, savanlardan ve düz dağ tepelerinden ( yerli Pemón dilinde tepuis olarak anılır ) oluştuğu için La Gran Sabana ( Büyük Savan ) olarak da anılır. Sir Arthur Conan Doyle'un ( 1859 – 1930 ) destanı Kayıp Dünya'da ölümsüzleştirdiği bu ortamdı .Daha güneyde, sıcak ve nemli tropik ormanlarıyla Amazonlar yer alır. Amazonas bölgesi, Venezuela'nın yerli nüfusunun yüzde 70'ini içermesine rağmen seyrek nüfusludur.
Demografi: Venezuela esas olarak dört gruptan oluşur: nüfusun yüzde 67'sini oluşturan mestizos veya pardos ( karma Avrupa ve Kızılderili soyları ); beyaz ( Avrupa kökenli, çoğunlukla İspanyolca, İtalyanca ve Portekizce ), yüzde 2l; siyah ( Afrika ve Karayip kökenli ), yüzde 10; ve Hintli ( Kızılderililer ), yüzde 2. Bu gruplar bölgesel olarak yerelleşme eğilimindedir:
Şehirler çoğunlukla ( ancak münhasıran değil ) beyazların ve pardoların yaşadığı yerler; Kızılderililer uzak Guianan ve Amazonas iç kısımlarını işgal ediyor; ve siyahlar Karayip kıyı şeridinde yaşar. Venezuela'nın çağdaş nüfusunun en az dörtte biri, çoğu yasadışı olan göçmenlerden oluşuyor.
Dilsel İlişki: Venezuela'nın resmi dili İspanyolca, on altıncı yüzyılda bölgeye tanıtıldı. Üç dil ailesine ait hala yirmi beş yerli dil var: Caribans, Arawak ve Chibcha. Kıyı bölgesi boyunca güçlü bir Afrika dil varlığı da hissedilir. Bununla birlikte, yavaş yavaş ülkenin ikinci resmi dili haline gelen İngilizce'dir. Son derece modern fikirli vatandaşlar olarak Venezüellalılar, kültürel ve ticari amaçlarla İngilizceyi akıcı bir şekilde konuşmanın gerekli olduğunu düşünüyorlar. Venezuela'nın petrol patlaması da İngilizce kullanımının artmasına katkıda bulundu ve birçok özel okul İngilizce'yi iki dilli bir müfredatta kullanıyor.
Sembolizm: En uyumlu ulusal sembol, ülkenin ana bağımsızlık savaşçısı General Simón Bolívar'ın ( 1783–1830 ) imajıdır. Bolivar, Venezuela'yı ve komşu Kolombiya, Ekvador, Peru ve Bolivya'yı İspanyol egemenliğinden kurtaran askeri harekete öncülük etti. Heykelleri hemen hemen her şehir ve kasabada bulunur ve ülkenin para birimi ve ana havaalanı ( ve diğer birçok kurum ) onun adıyla anılır.
Venezüellalılar aynı zamanda dünyanın en görünüşe düşkün insanlarından biridir. Venezüellalılar fiziksel güzellikleri, modaları ve genel dış görünümleriyle aşırı derecede ulusal bir gurur duyuyorlar. Ayrıca, Venezüellalı yarışmacıların her yıl düzenlenen Dünya Güzeli ve Kainat Güzeli güzellik yarışmalarını kazandıkları veya çok iyi yer aldıkları için gurur duyduklarını ifade ediyorlar. Güzellik, ağırlıklı olarak kadın nüfusu için bir endişe olmasına rağmen, erkekler de güzellik standartları konusundaki farkındalıklarını artırdı ve her yıl bir erkek güzellik yarışması da başlatıldı. Bu güzellik kaygısı, ülkedeki televizyon medyasının büyümesine de yansıyor. Venezuela, telenovelas'ın ilk ihracatçılarından biriydi ( pembe diziler ) Güney Amerika kıtasına ve dünyaya yayıldı.
Bir başka ulusal sembolik işaret, büyük Maracaibo Gölü ile birlikte Karayip kıyılarıdır. Maracaibo Gölü'nün kendisi yaklaşık 130 mil ( 209 kilometre ) uzunluğunda ve en geniş yeri 75 mil ( 120 kilometre ) olup, dar bir boğazla Karayip Denizi'ne doğrudan bağlıdır. Kıyı şeridi ve göl, ülkenin hem Güney Amerika hem de Karayipler ile simbiyotik ilişkisini yansıtıyor. Karayip kıyı şeridi ve kum, güneş ve keyifli tatlar, ülkenin en büyük ikinci endüstrisi olan turizmi de desteklemektedir.
Venezuela'da Tarih ve Etnik İlişkiler
Ulusun Doğuşu:Mevcut Venezüella ulusu 1829'da ortaya çıktı. Venezüella, 1829'dan önce üç kısa cumhuriyetçi konfigürasyona sahipti. İlk Venezüella cumhuriyeti, Venezuela'nın Francisco de Miranda'sı tarafından 1810'da oluşturulan kısa ömürlü bir kuraldı; Miranda 1812'de İspanyollara teslim oldu ve 1816'da sürgünde öldü. İkinci cumhuriyetçi cunta ( 1813 ) bizzat Simón Bolívar tarafından yönetildi, ancak ilk cumhuriyet kadar kısa ömürlü oldu. Son olarak, Bolivar 24 Haziran 1821'de Carabobo Savaşı'nda İspanyol sömürge imparatorluğunu devirmeyi başardı ve Venezuela'yı ( çağdaş Kolombiya ve Ekvador eyaletlerini içeren ) Gran Colombia Cumhuriyeti'nin bir parçası ilan etti.
Ulusal kimlik: Venezuela, İspanyol sömürge mirasına çok şey borçlu olan ulusal bir kimliği sürdürmeyi başardı. Ülke, beyaz ( Avrupa ) bir ulusal değerler sistemini korumuştur ve en üst konumları tipik olarak daha açık tenli vatandaşları için güvence altına alınmıştır. Bu Avrupa fikirli kimlik, ilk cumhuriyetçi kökeninden bu yana Venezuela'nın büyük bir parçası olmuştur. Örneğin, Bolivar'ın kurucu yazılarının birçoğunda Kızılderililer, pardolar ve siyahlar ataerkil bir tarzda anılır ve iyiliksever bir şekilde modern uygarlığa gelmeleri tavsiye edilir. Bununla birlikte, bu özel ulusal ahlak, birlikte Venezüella nüfusunun üçte ikisinden fazlasını oluşturan hem pardo hem de siyah topluluklardan etkilenmedi.
Etnik İlişkiler: Dört ana kültürel grup daha çok bölgesel odaklıdır: beyazlar ve pardolar çoğunlukla şehir sakinleridir; Kızılderililer bölge olarak Amazon'da yaşıyor; ve Karayip kıyılarında siyahlar. Bu gruplar, ülkenin ağırlıklı olarak beyaz kontrolünü göz önünde bulundurarak şaşırtıcı derecede az miktarda modern etnik sürtüşme sürdürdüler. Bu Avrupacı eğilim, Venezuela'nın büyük göçmen nüfusunu da önemli ölçüde etkiledi.
1840'larda ve 1900'lerin başlarında Venezuela sürekli olarak Avrupalıları ülkeye göç etmeye ikna etmeye çalıştı. Bu kampanyaların ikisi de başarısız oldu, İspanyol, İtalyan ve Portekizli göçmenler ancak II. Dünya Savaşı'ndan sonra Venezuela'ya akın etti. Nitelikli işçileri getirmeye ve ulusal nüfusu "beyazlatmaya" yönelik bu sürekli girişimler, 1800'lerin sonlarında Asyalıların ve siyahların göçünü yasaklayan kongre önerileriyle daha da desteklendi.
Bununla birlikte, açık farkla ülkedeki en büyük göçmen grubu Kolombiyalılar ve onları çok yakından takip eden diğer Güney Amerikalılar - Ekvadorlular ve Şilililer - ve Karayipliler, özellikle Dominikliler ve Küçük Antiller'den insanlar. 1960'lardan bu yana, büyük ölçüde petrol patlaması nedeniyle, beyaz olmayan nüfus üzerindeki resmi göçmen kısıtlamaları sona erdi. Ancak o zamana kadar, sosyal güç beyaz seçkinler arasında sağlam bir şekilde yerleşmişti.
Venezuela'da Şehircilik, Mimarlık ve Mekan Kullanımı
Venezuela'nın mekansal peyzajı, kentsel ve kırsal alan arasında net bir şekilde sınırlandırılmıştır. 4 milyonluk nüfusuyla ( ülkenin toplam nüfusunun neredeyse beşte biri ) Caracas şehri, modern bir elit ve Avrupa tarzı varoluşun simgesidir. Bu arada, llanos, Andes ve Guiana Highlands'in kırsal çiftlikleri, daha geleneksel bir geçim stratejisine sahip bir çiftçilik yaşam biçimini temsil ediyor. Son zamanlarda kırsal göçmenlerin ( hem Venezuela'dan hem de yurtdışından ) akını, özellikle çiftliklerde ( düşük ve orta gelirli ) kentsel peyzajı etkiledi.
Modern idealler ve Venezüella kültürünün artan Amerikanlaşması, şehir merkezlerinde geleneksel kırsal geleneklerin varlığını giderek azalttı.
Sömürge mimarisi kalıntıları da dahil olmak üzere yerel geleneklerle tavlanmış modernist özlemlerin bu karışımı, benzersiz bir Venezüella tarzı yarattı. Bunun özel bir mimari ifadesi, Venezüellalı mimar Carlos Raúl Villanueva tarafından tasarlanan, asimetrik binalar, büyük ayakta duvar resimleri ve heykellerle, Caracas Merkez Üniversitesi'nin uluslararası beğeni toplayan inşaatıdır.
Venezuela'da Gıda ve Ekonomi
Günlük Yaşamda Yemek: Venezuelalıların üç ana öğünü vardır: büyük bir kahvaltı, büyük bir akşam yemeği ( öğlen civarında ) ve akşamları çok hafif bir akşam yemeği. Venezuela misafirperverliği yaygındır, bu nedenle birinin evini ziyaret ederken yiyecek ve içecek bir şeyler beklenir. En belirgin Venezüella yemeği olan Arepas, önceden pişirilmiş mısır unundan yapılmış, kızartılmış veya fırınlanmış kalın disklerdir. Çeşitli dolgularla ( jambon ve peynir en popüler olanıdır ) büyük arepalar gün boyunca atıştırmalık olarak yenir; daha küçük arepalar tipik olarak tüm öğünlerde yan arkadaş olarak servis edilir.
Arepalara benzer şekilde, peynir, jambon ve / veya domuz pastırması ile doldurulmuş empanadalar ( kızarmış hamur işleri ) ve cachapas ( krep / krep benzeri bir yemek ) bulunur. Diğer ana Venezüella yemekleri arasındasiyah fasulye, kızarmış tatlı plantain, beyaz pirinç ve yarı kıyılmış etten ( carne mechada ) oluşan pabellón criolloyer alır . Ayrıca pernil ( kavrulmuş domuz eti ), asado ( kavrulmuş sığır eti ), bistec a caballo da popülerdir. ( kızarmış yumurtalı biftek ) ve domuz pirzolası. Meyve suları da son derece popülerdir ve çok çeşitli salatalar vardır, ancak bunlar geleneksel olarak ana yemek değil tamamlayıcı olarak görülür.
Sıcak peynir veya çikolata ile doldurulmuş uzun küçük rulolar olan Tequeños, adını Caracas'ın hemen dışındaki bir şehir olan Los Teques'ten alır. Llanos'un tipik içeceği olan chicha, öğütülmüş pirinç, tuz, yoğunlaştırılmış süt, şeker, vanilya ve buzdan yapılır.
Temel Ekonomi: Venezuela'nın 1970 yılına kadar dünyanın en büyük petrol ihracatçısı olması, ekonomisini diğer Güney Amerika ülkelerinden olumlu bir şekilde farklılaştırdı. 1940'lardan beri petrol gelirleri sürekli olarak Venezuela'nın ulusal endüstrisini çeşitlendirmek için kullanıldı. Bu ulusal eğilim, güçlü bir maden ihracat politikasını ve hidroelektrik enerjisinin gelişimini en önemli şekilde etkilemiştir. Venezüella ancak 1970'lerin ortalarında, petrol ve gaz endüstrisi üzerindeki çokuluslu egemenliği nihayet kırabildi. Bu ulusötesi özelleştirme eğilimi, 1990'larda petrol fiyatlarındaki düşüş, küresel durgunluk, enflasyon, işsizlik, hükümet yolsuzluğu ve vasıflı personel eksikliğinin başlangıçtaki kamulaştırma politikasını tersine çevirmeye zorlamasıyla geri döndü. Artan dış borcun yanı sıra büyük düzeyde yasadışı göç, bin yılın başında Venezuela'nın sorunlu ekonomisine daha fazla yük oldu. Venezuela bu koşullara artan destek ve sanayisinin sürekli çeşitlendirilmesi, daha büyük tarımsal çıktılar ve doğal kaynaklarının daha fazla kullanılmasıyla yanıt verdi.
Arazi Mülkiyeti ve Mülkiyet: İlk tarım reformu projelerinin uygulandığı 1950'lere ve 1960'lara kadar, arazi dağılımı hala sömürge günlerine çok benziyordu ve nüfusun yüzde 2'sinin arazinin yüzde 80'inden fazlasını kontrol etmesine izin veriyordu. Tarımsal üretim de oldukça az gelişmiştir ve toplam toprakların yüzde 5'inden daha azı çiftçiliğe ayrılmıştır. Ana ürünleri mısır, pirinç, kahve ve kakao olan küçük aile arazilerini ( conucos ) hasat eden büyük bir geleneksel çiftçi grubu hala var Büyük tarım üreticileri ( fincas comercializadas ) büyük miktarlarda ücretli emek, gübre ve böcek ilacı kullanmalarına ve aynı zamanda üretimlerini makineleştirmelerine izin vererek, hükümet ve devlet fonlarından en önemli şekilde yararlanmışlardır. Ayrıca, geniş llanos bölgesinde yer alan, bazıları 6.000 dönümün üzerinde ( 2.430 hektar ) büyük hayvan çiftlikleri ( fincas ganaderas ) vardır.
Başlıca Endüstriler: Venezuela'nın işgücünün yarısından fazlası ekonominin hizmet sektörüne dahil edilirken, nüfusun yüzde 40'ından azı ya tarımsal ya da endüstriyel üretime ayrılmış durumda. Venezuela, büyük ölçüde petrol kaynaklarına yeniden yatırım yapması nedeniyle oldukça çeşitlendirilmiş bir sanayi sektörüne sahiptir. İlk sanayi türü, petrol rafinerileri ve petrokimya tesislerinin kendisidir. Bunlar genellikle Puerto Cabello ( Karakas'ın hemen batısında ) ve Zulia eyaletinde ( Venezuela'nın en batı eyaleti ) bulunur. İkinci en büyük sanayi ise tüketim malları üretimidir. Tekstil, deri, kağıt, lastik, tütün, hafif mühendislik ürünleri ve modern cihazlar gibi mallar için ithal ikamesi stratejileri oluşturulmuştur. Otomobil endüstrisi, daha az başarılı olsa da, kendi montaj endüstrisini kurmaya çalıştı. Üçüncü sanayi türü ise demir, çelik ve alüminyum gibi ağır sanayi malzemelerinin üretimidir.
Ticaret: Venezuela'nın en kazançlı ihracat kalemi petrol. Ana ticaret ortağı, elverişli ticaret dengelerini koruyabildiği Amerika Birleşik Devletleri'dir. Venezuela, petrol karşılığında ABD'den makine, ulaşım ekipmanı, ilaç, gıda ürünleri, tütün ve içecek ithal ediyor. Venezuela'nın diğer büyük ticaret ortakları Hollanda, Japonya, Almanya, Fransa, İtalya, Brezilya ve Kolombiya'dır.
İş Bölümü: Ülkedeki ana iş bölümü kırsal ve kentsel nüfus arasındadır. Bugüne kadar, tarım ve hayvancılık gibi kırsal mesleklerin daha az karmaşık olduğu düşünülmektedir. Bu aynı modernist ideal, kol emeği ile uzmanlaşmış emek biçimleri arasındaki bölünmeye katkıda bulunur. Göçmen nüfus, Venezüellalıların kaçındığı sıradan ve daha az ücretli istihdam biçimlerinin çoğunu işgal ediyor. Ancak 1990'larda yerel uzman işçi sayısında önemli bir eksiklik vardı; bu, ülkenin petrol üretimini ciddi şekilde tehlikeye atan ana faktörlerden biriydi.
Venezuela'da Toplumsal tabakalaşma
Sınıflar ve Kastlar: Venezuela resmi bir kast sistemini tanımıyor, ancak güçlü kast etkileri olmaksızın güçlü bir şekilde tanımlanmış bir sınıf yapısına katılıyor. Sınıf sistemi, siyasi ve ekonomik gücün çoğunu çok küçük bir grubun ( nüfusun yüzde 10'undan azının ) eline verir. Elit, geleneksel beyaz nüfustan oluşur; bu aynı zamanda beyaz ( Avrupalı ) göçmenlere Venezüella'nın ekonomik zenginliğine katılmaları için daha fazla fırsat sağlıyor. Bu arada, bu renk / ırk ayrımı en çarpıcı biçimde, Venezüella toplumunun en alt sıralarını oluşturmaya zorlanan Afrika ve Kızılderili kökenli Latin Amerikalı göçmenler tarafından hissediliyor.
Venezüella ayrıca yirminci yüzyılda büyük ölçüde petrol gelirlerinin bir sonucu olarak geniş bir orta sınıf geliştirdi. Orta sınıf ve özellikle büyük alt - orta sınıf, 1990'ların toplumsal krizinden önemli ölçüde etkilendi, bu da binlerce ölüme neden olan büyük çaplı ayaklanmalara ve Başkan Carlos Andrés Perez'in hükümetinin çökmesine yol açtı.
Sosyal Tabakalaşmanın Sembolleri: Fiziksel güzellik ve modaya ilişkin medya görüntüleri, sosyal tabakalaşmanın en belirgin simgeleridir. Nasıl göründüğü, ne giydiği, mesleği ve serveti sosyal statünün en büyük belirleyicileridir. Ülkenin modern bir güzellik ideali ve kişisel hijyenle meşgul olması, Avrupa ( beyaz ) kültürünü idealize eden bir sömürge kompleksi ile yakından ilişkilidir.
İkinci Dünya Savaşı, ABD pop kültürü en çok Venezüellalılar tarafından cezbedildi ve taklit edildi. Kuzey Amerika güzellik, müzik türleri ve moda ideallerinin somutlaştırılması, kimin en yüksek düzeyde sosyal statüye sahip olduğunu tanımlar.
Venezuela'da Siyasi hayat
Devlet: Venezuela hükümeti, yürütme, yasama ve yargı organlarından oluşan, doğası gereği federalisttir. Yürütme organı, beş yıl süreyle görevde olan, halk tarafından seçilmiş bir başkan tarafından yönetilir. Yasama organı, Senato ve Temsilciler Meclisi'ne bölünmüş bir Kongre'den oluşur. Temsilciler Meclisi ülkenin bölgesel temsilini yansıtırken, Senato'da her eyaletten ve başkentin federal bölgesinden iki temsilci bulunur. Venezuela'nın en yüksek yargı kurumu, üyeleri Kongre temsilcileri tarafından seçilen Yüksek Mahkeme'dir.
Liderlik ve Siyasi Yetkililer: 1999'da Albay Hugo Chávez Frías ezici bir çoğunlukla Venezüella devlet başkanı olarak göreve seçildi. Chavez'in cumhurbaşkanı seçilmesi çarpıcıydı çünkü yakın zamanda Carlos Andrés Pérez hükümetine karşı başarısız bir darbeye liderlik ettiği için hapse atılmıştı. Ancak Chavez en iyi şekilde bir caudillo ( popüler lider ), yani kendine özgü bir doğayı ifade eden ve geniş düzeyde halk desteğine sahip bir lider olarak tanımlanabilir. Aslında, 1935 yılına kadar Venezüella esas olarak güçlü askeri caudillolar tarafından yönetiliyordu. Halk tarafından seçilmiş iki demokratik hükümet arasındaki ilk geçiş 1969 yılına kadar gerçekleşmedi.
Sol eğilimli MAS ( Movimiento al Socialismo ) ve Radikal Neden'in ( Causa Radical ) de popüler takipçileri olmasına rağmen, iki ana siyasi parti Sosyal Hıristiyan ( COPEI ) ve sol eğilimli Demokratik Eylem ( Acción Democrática )'dır. Bununla birlikte, kırılgan siyasi parti yapısı, Chavez gibi güçlücaudillo figürlerinin seçilmesinde ve onun siyasi parti sistemini parçalamaya yönelik açık çabalarında hala belirgindir.
Sosyal Sorunlar ve Kontrol: Toplumsal huzursuzluk açısından en büyük sorunlar, geleneksel suçlardan ve isyanlardan kaynaklanan sorunlardır. Suçlar, küçük hırsızlıktan yaygın hükümet yolsuzluğuna kadar her şekil ve boyutta gelir. Sokak suçlarının çoğu geceleri veya şehir merkezlerinin en yoksul mahallelerinde işleniyor. Bu şiddet içeren suçlar, silah veya bıçak zoruyla işlenmelerine rağmen, olabileceklerinden daha az sıklıkla ölümcül olma eğilimindedir. Ancak, yalnızca polis tarafından değil, özel korumalar ve erkek nüfusun önemli bir bölümü tarafından da yaygın olarak silah taşınması söz konusudur. Bütün bunlar, yaranmalar ve ölümlerde kayda değer bir artışa neden olan sürekli silahlı çatışmalara ve polis takiplerine katkıda bulunuyor. Aynı zamanda, polis ve diğer hükümet yetkilileri halkın sevgisini pek kazanma eğiliminde değiller. Bu sadece kamu düzenini korumanın zorluğunu arttırır. 1990'larda ekonomik krizler, geleneksel halk protestoları ve ayaklanma biçimlerine de katkıda bulundu. Bu ne yazık ki, halk ile ordu ve polis arasındaki çatışmaların binden fazla ölüme yol açtığı Pérez hükümeti sırasında doruğa ulaştı.
Askeri Faaliyet: Venezuela ordusu, donanma, ordu ve hava kuvvetlerine bölünmüş tahmini seksen bin üyeden oluşuyor. Ülke, geleneksel olarak, gayri safi yurtiçi hasılasının yalnızca yüzde 1,5'ini oluşturan düşük savunma harcamaları seviyelerini korumuştur. Venezuela, komşu Kolombiya ve Guyana ile 1980'lerde alevlenen devam eden tarihi çatışmalar yaşıyor. Ancak o zamandan beri ordu, uluslararası çatışmalardan çok iç siyasi düzeni korumakla ilgilendi. Ordu, 1980'lerden bu yana önemli ölçüde artan fidye kaçırma vakalarını araştırmak için de görevlendirildi.
Venezuela'da Sivil Toplum Kuruluşları ve Diğer Dernekler
Diğer Güney Amerika ülkelerinin çoğuna kıyasla çarpıcı bir şekilde, Venezuela'da sivil toplum kuruluşlarının ihmal edilebilir bir varlığı var. Uluslararası ve yerel destekten en canlı şekilde yararlanan iki alan, çevre ve insan hakları savunuculuğudur. Maracaibo Gölü çevresindeki alan ve Amazon bölgeleri, en genel olarak yerel yasal korumaya ihtiyaç duyan bölgelerdir. Bu arada, bölgelerindeki hükümet ve özel madencilik saldırılarına karşı kendilerini savunmak için en büyük miktarda uluslararası fon alan Yanomamo gibi Amazon yerli grupları da. Ne yazık ki Yanomamo, soykırımcı katliamların hedefi ve geleneksel yaşam biçimlerinin sürekli yok edilmesi tehdidi olmuştur.
Venezuela'da Cinsiyet Rolü ve Durum
Cinsiyete Göre İş Bölümü: Erkekler ezici bir çoğunlukla Venezuela'daki en önemli siyasi, ekonomik, sosyal ve dini pozisyonları işgal ediyor. Geleneksel cinsiyetçi Batılı cinsiyetçi işbölümü, Venezüella'da mevcuttur; erkekler en fazla fiziksel güç gerektiren işleri yaparken, kadınlar kadındır.
Kadınlar geleneksel olarak ev veya ev hizmeti işlerine gönderilir. Bununla birlikte, kırsal alanlarda, hem kadınlar hem de erkekler, fiziksel emeğin talep edilmesinde pay sahibidir ve Batılı roller bir şekilde bulanıktır. Bununla birlikte, sığır çobanlığı hala ağırlıklı olarak erkek bir meslektir. Bu arada, güzellik yarışması endüstrisi ve kadınların uluslararası yarışmalara hazırlanması, geleneksel Batılı kadın ve erkek meslekleri kavramlarını hem ayakta tutuyor hem de yıkıyor gibi görünüyor. Bu şekilde dişiler hala güzellik objesi olarak kabul ediliyor, ancak giderek daha fazla erkek de benzer cinsel objeleştirme standartlarına yükseltiliyor.
Kadın ve Erkeklerin Göreceli Durumu: Venezuela, kendine özgü ulusal maçoluk markasını ifade eden çok ataerkil bir toplumdur. Kadın ve erkek yasal olarak eşit olsa da, fiili ücret kazançları, cinsel özgürlük ve sosyal beklentiler açısından hala büyük farklılıklar var. Günlük yaşamda, erkeklerin hala ev dışında çalışması, haneyi desteklemesi ve birçok heteroseksüel ilişkiyle erkekliklerini kanıtlaması bekleniyor. Bununla birlikte, Kuzey Amerika kültürünü takip eden modernist eğilim, bu geleneksel toplumsal cinsiyet beklentileriyle çelişkiler yaratmaktadır. Kadınlar, ekonomik konumlarını artırarak ve hane ve çocuk yetiştirmenin münhasır ev yükünü ortadan kaldırarak, genel işgücünün giderek daha fazla bir parçası haline geliyor.
Venezuela'da Evlilik, Aile ve Akrabalık
Evlilik: Venezüellalılar açık uçlu evlilikler uygularlar, yani kişi karşı cinsten ve reşit olan biriyle evlendiği sürece çok az yasal kısıtlama vardır. Ancak gerçekte, özellikle sınıf ve ırk ayrımları açısından, kiminle ilişkiye geçilmesi gerektiğine dair çeşitli endişeler vardır. İnsanların, aynı veya daha yüksek sosyal sınıf konumundan - ırksal statü de dahil olmak üzere - başkalarıyla evlenmeleri beklenir ve baskındır. İdeal olan genellikle "daha beyaz" veya en azından aynı ırksal statüye sahip biriyle evlenmektir; tam tersi, tamamen nadir olmasa da, normlara aykırı olarak görülüyor.
Yurtiçi Birim: Venezüella toplumunda aile ve annenin oynadığı rol, sosyal dokunun korunmasında esastır. Çoğu insan çekirdek ailelerde ( ebeveynler ve kardeşler ) yaşama eğilimindedir, ancak geniş akrabalar ( büyükanne ve büyükbabalar, teyzeler, amcalar ve kuzenler ) geleneksel olarak yakınlarda yaşarlar. Göç ailede bir kopukluk yarattığında, bağlar mektuplar, telefon görüşmeleri ve e-posta yoluyla sıkı bir şekilde sürdürülür. Bu şekilde, çocukların ( hem erkek hem de kadın ) yirmili yaşlarının ortalarına kadar veya evlenene kadar ebeveynleriyle birlikte yaşamaları ve kendi başlarına hareket edebilmeleri şaşırtıcı değildir. Aile üyelerinin, tüm aile üyelerine yardım etmek ve desteklemek için ellerinden gelen her şeyi yapmaları beklenir; bu yardım, birbirlerine iş bulmaktan onlara kendi evlerinde yer açmaya kadar değişebilir.
Miras: Miras kuralları yasal olarak düzenlenmiştir ve cinsiyet, sınıf veya ırk açısından büyük bir ayrım yoktur. Bununla birlikte, kişi ne kadar yüksek statüye sahipse, Venezüella'nın karmaşık yasal ve sosyal sistemini yönetmede o kadar başarılı olur.
Venezuela'da Sosyalleşme
Çocuk Yetiştirme ve Eğitim: Çocuklara geleneksel olarak ebeveynleri tarafından bakılır, ancak geniş akrabalar da yetiştirmede önemli bir rol oynayabilir. Çocuk yetiştirme açısından ulusal kültür, Batılı iyi davranış, eğitim ve rekabetçilik ideallerini benimser. Bunun da ötesinde, çocuklardan büyürken çok büyük miktarda samimiyet, cömertlik ve genel olarak iyi huylar beklenir.
Venezuela, tüm nüfusu için on ikinci sınıfta ücretsiz ve zorunlu eğitim sağlar. 1995'te okuryazarlığın yüzde 90'ın üzerinde olduğu tahmin ediliyordu. Özel ve Katolik okullar, esas olarak büyük şehir merkezlerinde çok çeşitli sınıf ve liseler ( liceolar ) sağlar. Bu özel kurumlar çok daha iyi bir üne sahiptir ve orta ve üst sınıfların çoğunun çocuklarını gönderdiği yerlerdir.
Yüksek öğretim: Genel olarak Venezuela nüfusunun sadece yüzde 20-30'u üniversite diploması almaya devam ediyor. 1950'lerden bu yana, özel üniversitelerin artan bir çoğalması olmuştur, ancak açık ara en iyi itibara sahip olanlar, Universidad Central de Caracas ( Karakas'taki Merkez Üniversite ) gibi kamu üniversiteleridir. Bir üniversite derecesi veya ünvanı ( normalde carrera olarak anılır ) geleneksel olarak dört ila beş yıl sürer ve bundan sonra lisans derecesi elde edilir.( Amerika Birleşik Devletleri'ndeki sanat lisans derecesine eşdeğer veya daha yüksek ). Bir dizi yüksek lisans düzeyinde yüksek lisans programı vardır, ancak doktorada doktora programları vardır. Düzeyi oldukça nadirdir.
Venezuela'da Görgü kuralları
Venezuelalılar, dışa dönük ve girişken yapıları ile karakterize edilir. Bu dışadönük davranış, geleneksel selamlama biçimlerinde ve insanların beden dilinde görülebilir. Biriyle tanışırken, ilk kez de olsa, her yanaktan birer tane olmak üzere iki öpücük vermek yaygındır; kadınlar erkekleri ve kadınları bu şekilde selamlar, erkekler ise sadece kadınları öper. Erkekler arasında güçlü bir el sıkışma gelenektir ve çoğu zaman buna daha fazla vurgu için diğer elin yana yerleştirilmesi eşlik eder. Erkekler arasında, özellikle erkeklerin bir süredir birbirlerini görmedikleri durumlarda sarılma da kullanılır. Bununla birlikte, bu erkek selamlama biçimleri, eşit statüdeki insanlar için kullanılır ve aşinalık gösterir ve bu nedenle daha yüksek statüdeki biriyle kullanılmaz.
Venezüellalılar arasındaki beden dili de çok daha akıcı ve yaygındır. İnsanlar konuşurken birbirlerine çok yakın dururlar ve bir noktaya değinmek için elleri ve bedenleriyle hareket ederler. İnsanların söylediklerini daha da vurgulamak için birbirlerine dokunmaları da yaygındır. Arkadaşça konuşmalar, gürültülü ve boşta dolaşan yapıları nedeniyle tartışma olarak da görünebilir. Bu arada birçok benzersiz işaret dili de var. Örneğin, bir kişinin parmağıyla işaret etmesi kaba ve kaba kabul edilir; kişinin ağzıyla işaret etmesi çok daha kabul edilebilir ve yaygın olarak anlaşılır. Aynı zamanda, "tamam" sembolünün daha küçük bir versiyonu, genellikle bir anlaşma sembolünden ziyade bir hakaret anlamına gelir.
Maçoluğun muazzam miktarda kamusal ifadesi de var. Kadınlar, cinsel güzelliklerine hayranlık ve huşu göstermek isteyen erkeklerin açıklamalarına ve bakışlarına alışkındır. Bununla birlikte, bu davranış çok nadiren bir piropodan ( küçük bir övgü cümlesi ) daha ileri gider ve herhangi bir dokunma veya çimdikleme hoş görülmez. Kadınlar bu sözlerin çoğunu görmezden gelme eğilimindedir ve erken yaşlardan itibaren onları ( olumlu ya da değil ) alenen kabul etmemeyi öğrenirler.
Venezüella'da Din
Dini inançlar: Venezuelalıların çoğu - nüfusun en az yüzde 90'ı - Katolik. 1980'lerden bu yana, Protestan dinler, özellikle Evangelistler ve Adventistler ve daha az derecede Mormonlar olmak üzere daha fazla takipçi çekiyor. Karakas ve Maracaibo'da da önemli Yahudi toplulukları var; bu topluluklar geleneksel olarak Asociación Israelta Venezolana ( İsrail Venezüella Derneği ) ve Unión Israelta de Venezuela ( Venezuela Birleşik İsraillileri ) başlıkları altında gruplandırılmıştır. Venezuela'da ayrıca daha az sayıda İslami uygulayıcı var.
Yerli dini uygulamaların çoğu, Kızılderili nüfusunun yok edilmesiyle kaybedildi ve hayatta kalan birkaç yerli nüfus, dini geleneklerini ulusal kültürden tamamen izole bir şekilde uyguluyor. Yerli din bozulmadan hayatta kalmasa da, birçok Venezuelalı María Lonza kültü (culto culto ) olarak bilinen simbiyotik bir dini uygulamaya katılır. ( Kültten daha fazla dini uygulama anlamına gelir ). Bu külto, daha büyük batı şehri Barquisimeto'nun hemen doğusunda, küçük Chivacoa kasabası yakınlarındaki Sorte tepesinde ana üssüne sahiptir. María Lonza, Kızılderili bir baba ve Kreol İspanyol bir anneden doğan Venezüellalı bir cadı / şifacı olarak tasvir edilir. Geleneksel olarak, siyah bir uşak olan el Negro Felipe ve bir Kızılderili cacique ( şef ), Guaicapuro olmak üzere iki figürle temsil edilir. Üçü birlikte geleneksel olarak Üç Güç ( Tres Poderes ) olarak adlandırılır.
Venezüellalılar tarafından paylaşılan bir başka ilginç dini inanç, Dr. José Gregorio Hernández figürüne duyulan saygıdır. 1800'lerin sonlarında yaşayan bu Venezüellalı doktora yakın zamanda Vatikan tarafından saygıdeğer bir statü verildi, ancak hala kilise tarafından resmi olarak bir aziz olarak tanınmadı. Yine de, bu durum Venezuela'da ( ve diğer Latin Amerika ülkelerinde ) Brother Gregorio'yu ( kendisinden bahsedildiği gibi ) insanları uyurken çalıştıran ve iyileştiren mucizevi bir şifacı olarak ilan eden geniş bir takipçi kitlesini caydırmadı.
Ritüeller ve Kutsal Yerler: Venezuela'da uygulanan Katoliklik, Roma hiyerarşisinin kurallarına çok uyuyor. Kitleler her gün yapılır, ancak sadece Pazar günleri katılım zorunludur. İkinci Vatikan Konseyi ayinleri artık Latince değil İspanyolca söylendiğinden ve rahip ( sadece erkekler ) artık ritüeli onlara sırtıyla kutlamak yerine halkın karşısına çıkıyor. Ayinin, İsa'nın çarmıha gerilmeden önce havarileriyle son akşam yemeğini yeniden yarattığına inanılır ve ritüelin kendisinin, ekmek ve şarabı, ölümcül günahtan arınmış herkes tarafından paylaşılmak üzere Mesih'in vücuduna ve kanına dönüştürdüğüne inanılır. Karakas ve diğer büyük şehirlerde bulunan en etkileyici katedralleri ile Venezuela genelinde Katolik kiliseleri vardır. Ancak daha küçük şehirlerde
María Lonza kültüyle ilişkili başlıca ritüeller, ana uygulayıcıların hipnotik müzik, dans etme, rom içme ve kendilerini farklı renk boyalarıyla boyama yoluyla transa girmelerini içerir. Bu translar sırasında, yalvaran kişinin ruhunda ne olduğunu ve geleceğin onlar için neler hazırladığını "görürler". Bu külto güçlü bir kırsal ve Afro-yerli kökene sahip olsa da, ilgili tüm sosyal geçmişlerden ve sınıflardan uygulayıcıları görmek nadir değildir. Ayrıca Caracas'ın merkezinde tapire binen çıplak bir María Lonza heykeli de var.
Ölüm ve Ahiret: Venezüellalıların öbür dünyaya olan inancı, Roma Katoliklerinin cehenneme ( hayatta kötü olanlar için ), arafa ( günahları için hala kefaret ödemesi gerekenler için ) ve cennete ( herhangi bir hatası olmayanlar için ) olan inancını takip eder. María Lonza ve San Gregorio'nun bağdaştırıcı uygulamaları bile bu Katolik ölüm ve öbür dünya anlayışıyla iç içedir. Ancak Maria Lonza ve San Gregorio'nun uygulamalarında, her ikisi de ölü ruhlar ve tanrılarla iletişim kurma olasılığını ifade eder. Ölümün ötesinde dünya ile gerçek bir bağlantı kurmaya yönelik bu inançlar, Hıristiyanlıktan çok vudu gibi Afrika kökenli dinlerin inançlarına daha yakındır.
Venezüella'da Tıp ve Sağlık Hizmetleri
Venezuela'nın sağlık sistemi, çok sayıda kamu ve özel hastane ve kliniklere sahiptir. Ülkenin sağlık sigortası diğer Güney Amerika ülkelerinin çoğundan daha iyi olsa da, kamu sistemi hala örnek olmaktan uzak. Devlet hastanelerinde normalde uzun kuyruklar ve bekleme süreleri vardır ve personel sayısı fazla olduğundan ( belirli bir hemşire sıkıntısı vardır ) bu hastanelerde personel sayısı fazladır. Bununla birlikte, özel klinikler oldukça iyi işletilmektedir ve parası olan insanlar dünyanın en iyi tıbbi bakımlarından bazılarını alabilirler. Diğer "gelişmiş" Batılı ülkelere benzer şekilde, Venezuela'daki ölümlerin çoğu kalp krizi, kanser ve ölümcül kazalardan kaynaklanmaktadır.
Genel olarak ölüm oranı binde dört, doğum oranı ise binde yirmi dokuzdur. Bebek ölümlerinin çoğu Avrupa ülkesinden çok daha yüksek olmasına rağmen, geleneksel tropikal ve üçüncü dünya hastalıklarının çoğu Venezuela'da ortadan kaldırıldı. Batı tıbbı en popüler sağlık hizmeti şekli olmasına rağmen, Batılı olmayan diğer gelenekler şaşırtıcı bir şekilde hala mevcuttur. Birçok kırsal inanç sisteminde varlığını sürdüren bitkisel ilaçların ( belirli duaları söylerken vücudu bitkilerle ovmak dahil ) hala nazar ve çeşitli duygusal rahatsızlıklar gibi geleneksel olmayan rahatsızlıkları iyileştirdiğine inanılıyor.
Venezüella'da laik kutlamalar
Venezuela'da Yeni Yıl ve Noel dışında birkaç önemli ve resmi olarak tanınan tatil vardır. Karnaval, açık ara en canlı Venezüella geleneklerinden biridir. Bu tatil, Ash Çarşamba gününden ( Katolik takviminde ) üç gün önce düşer. Normalde Karakas ve diğer şehirlerden Venezüella'nın Karayip kıyılarına ve hatta Karnaval kutlamalarıyla ünlü Trinidad'a ( Venezuela'nın kuzeydoğu kıyısındaki bir ada ) bir tatil göçü anlamına gelir. Kıyı kasabalarında Karnaval, bolca içki ve dansla yapılan genel parti, davulcular ve kostümlü insanlarla geçit törenleri ve genellikle daha yüksek düzeyde cinsel imalar anlamına gelir.
Diğer önemli bayramlar, Bolivar'ın doğum günü ( 24 Temmuz ) ve muzaffer Carabobo Savaşı'nın ( 24 Haziran ) gününde kutlanan Venezuela'nın Bağımsızlık Günü'dür. Yarış Günü ( Día de la Raza ) 12 Ekim'de geçit törenleriyle kutlanır. Bu gün aynı zamanda María Lonza takipçileri için büyük dini öneme sahiptir. Venezuela ayrıca, Meryem Ana'nın ( veya bir azizin ) bir Kızılderili / kırsal köylüye görünümünü veya şehrin bir salgın veya doğal afetten mucizevi bir şekilde korunmasını anan bir dizi dini şehir festivalini kutlar. Bu festivallerin en ünlüleri şunlardır: San Francisco de Yare'deki Corpus Christi Bayramı, Santa Rosa'daki Divina Pastora ( İlahi Çoban ) Bayramı.
Venezüella'da Sanat ve Beşeri Bilimler
Sanata Destek: 1920'lerden beri Venezüella devleti sanat yoluyla ulusal bir kültürü geliştirmeye ve sürdürmeye yatırım yaptı. Bu destekten en çok yararlanan iki alan edebiyat ve müzik olmuştur. Caracas, yalnızca klasik türleri değil, aynı zamanda daha milliyetçi joropos türünü de çalan, kamu tarafından finanse edilen bir senfoni orkestrasına sahiptir. Devlet ayrıca, ulusal sanat üretiminin bir kısmını barındıran birkaç müzeyi de destekliyor. En önemli üç tanesi şunlardır: 1938'de kurulan Güzel Sanatlar Müzesi; 18. yüzyıldan kalma bir evde bulunan Koloni Sanatı Müzesi; ve 1940 yılında kurulan ve on beş binden fazla sergiye ev sahipliği yapan Doğa Bilimleri Müzesi. Üçü de Karakas'ta bulunuyor.
Edebiyat: Ulusal sınırların dışında çok az Venezüellalı sanatçı biliniyor. Edebiyatta bunun istisnaları, yazarlar Rómulo Gallegos ve Arturo Uslar Pietri'dir. Yirminci yüzyılın ilk yarısında Gallegos ve ikinci yarısında Pietri, Venezüella / Amerikan kimliğinin doğası hakkında kıtasal bir nostaljik ve ulusal yazı geleneği içinde çalıştı.
Grafik Sanatları:Carlos Raúl Villanueva gibi mimarlar uluslararası beğeni kazanırken, Enrique Hernández, Enrique Zubizarreta ve José Castillo gibi diğer mimarlar da tasarımlarıyla tanınmaktadır.
Performans Sanatları: Müzikte Venezuela, müziği Porto Riko ve New York City'de ( salsa müziğinin orijinal kaynakları ) bile bu türün geleneğinin simgesi haline gelen Oscar D'Leon'un şahsında dünyanın önde gelen salsa gruplarından birini üretti. Dünya pop divası Mariah Carey, Afro-Venezuelalı bir adamın kızıdır.
Venezüella'da Fiziki ve Sosyal Bilimlerin Durumu
Venezüella'da yürütülen gerçek bilimsel araştırmalar, ulusal sınırları dışında kayda değer ölçüde tescil edilmemiştir. Ülke, Ulusal Tarih Akademisi, Kraliyet Dil Akademisi ve Karakas'taki Merkez Üniversitesi gibi yüksek kaliteli üniversiteleri ve araştırma kurumlarını içerir. İlginçtir ki, ilk araştırma arayışları, Dr. José Gregorio Hernández'in Sağlık Bakanlığı'nın mevcut yapılandırmasına büyük katkıda bulunan tıbbi çalışmasıyla 1800'lü yıllara dayanmaktadır. Yoğun bir araştırma ruhu, kıtalara yayılmamışsa da hâlâ canlı. Bunların küçük bir örneği, Iraida Vargas ve Mario Sanoja gibi bilim adamlarının tarihi eserleridir.