Çok şey var yazacak bu ara, ama bazılarını yazmak için daha vakit var. O yüzden kısa kısa kendime not düşmek için yazıyorum bu sefer.
- Mehmet Eroğlu'nun bir cümlesi çok hoşuma gitti mesela bugün: "Eğer birisi hakkında yazmaya başladıysanız, bu onu sonsuza kadar kaybetmişsiniz demektir." Düşündüm de, doğru bu cümle sanırım, ben içimdeki onu öldürmek için yazıyorum her seferinde.
- Sonra bugün bir kere daha anladım ki; dost, arkadaş dediğin insanlar ne kadar uzakta olsa da, ne kadar kavgalı olsanız da, bir bakışınızdan, bir kelimenizden tüm hayatınızı çözebilir ve yine bir bakışla, bir sözle size bu hayata dayanma gücü verebilirler. İyi ki varlar...
- Bir de bu ara hata yapmaya çok bir hevesliyim sanırım ya. Sonunda yine başımın belaya gireceğinden emin olmakla birlikte, yapmadan edemiyorum işte. Buraya da yazıyorum ki, yarın öbür gün aklım başıma geldiğinde, vay efendim ben nasıl yaptım böyle bir şey falan diye hayıflanmayayım, bilincim yerinde yani.
- Bazı insanlara bazı şeyleri hakkettikleri için öyle davranıyorum, kendi içimde adilim. Ama dışarıdan anlaşılamayabilir bu adalet anlayışım.
- Sondan bir önceki notum; insanın çevresinde iyi insanlar varsa, tüm hayatı iyileşiyor.
- Ve son not; akışta kalmak her zaman iyidir. O, seni gözetiyor ve sana zarar verecek bir şey olmasına izin vermez, merak etme, takılma, akışta kal. Bak gör, çok işe yarıyor.