Sometimes, it is best to go away. Not to turn back and look. To bury the past in a hidden corner in a dusty dark gallery and smoothen the surface. As if it never happened, never lived. As a matter of fact, isn’t it the memories that keep the past alive? They say ‘’the Time flows and leaves its trace’’. Your baby pink skin thickens,
darkens, callouses here and there, then thins like a piece of parchment paper, and wrinkles. The wrinkles are markers of what has been lived, the stigma of the flowing Time.
But, what if Time does not flow? What if it is the humans, birds and insects that flow? What if the huge solid buildings are flowing quietly to the unknown? Imagine a rich spring, and numerous streamlets leaving this spring. Each carves and shapes its path with the dedication of a goldsmith. İt rasps the stones and makes them as smooth as possible. Sometimes niches form in the rock and a freshwater crab climbs in there and stands still as if petrified. Some streams are long and tortuous while some dry up right after the spring. Some have paths crossing the forest; they rest under the shadow of tall trees, play with the sun winking through the leaves, and host wolves and birds. Some sing a merry folksong while babbling down the mountains and rocks. Others take it easy; they wet the barren earth only to diminish and die out suddenly one day. Quitely, spontaneously. As it is supposed to be.
Whether it flows gorgeously or quietly, each stream carries along the pebble stones, lumps of soil, withered branches and leaves. It leaves the load at calm turnouts, and continues as if nothing happened.
If it is not the Time but us that flow, then why do we hold fast to the remnants of the past and the rubbish the stream carries along? Does the stream wail saying, ‘’my god, how could I let go of that beautiful shining pebble stone?’’, or cheer up on the thought of the miraculous scenery of the day before? Can a human being not be ‘’human’’ without memories? Would he repeat himself if he wakes up every morning and looks around wondering where he is, and starts the acquaintances all over again? Would he not carry a trace of wound in his soul? Can you say nothing is lost or gained for the stream even if the efforts of carving its path, sweating, its battle with the sun and storms are forgotten completely the next day?
The human being should be like a stream. When it is time, he should leave aside what he carries gently to flow on. The memories should not shackle his neck like an iron ring; the heart should not wrath in the claws of the preying bird. New people and new places should be welcomed to the dreams. The events should take place in a distant country behind the Mountains or across the Ocean. The people should be acquainted, but not familiar. You must be you, but not ‘’you’’.
(Bazen bırakıp gitmek en iyisidir. Arkaya dönüp bir daha bakmamak. Geçmişi tozlu, karanlık bir galeride kuytu bir köşeye gömmek, özenle üzerini düzlemek. Sanki hiç olmamış, hiç yaşanmamış gibi. Zaten anılar değil midir geçmişi canlı tutan? ‘’Zaman akıp gider, izi kalır’’ derler. Pembe bebek derin kalınlaşır, koyulaşır, yer yer nasır bağlar, sonra parşömen gibi incelir, kırışır. Kırışıklıklar yaşanmışlıkların göstergesidir, bir yerde akıp giden zamanın damgasıdır.
Ama ya zaman akmıyorsa? Ya akıp giden insanlar, kuşlar, börtü böcekse? Yerinden kımıldamayan binalar bile usulca kayıyorsa bir bilinmeze doğru? Gür bir kaynak suyu düşünün ve bu kaynaktan ayrılan sayısız derecik. Her biri yatağını kuyumcu titizliğiyle oyar, şekil verir. Taşları törpüler, olabildiğince pürüzsüz yapar. Bazen oyuklar açar kayada, küçük bir tatlı su yengeci tırmanır, taşlaşır sanki. Kimi uzun ve dolambaçlıdır, kimi ise daha kaynağın başında kurur. Bazılarının yolu ormana uğrar, ulu ağaçların gölgesinde dinlenir, yaprakların arasından göz kırpan güneşle oynaşır, kurdu kuşu konuk eder. Bazıları hızlı bir türkü tutturur, dağ taş dinlemeden çağıl çağıl akar. Diğerleri işi yavaştan alır, çorak toprağı ıslatır, eksilerek günün birinde aniden tükeniverir. Sessizce, kendiliğinden. Olması gerektiği gibi.
İster çağlasın, ister usul usul yatağını bulsun, sonuçta her dere yoluna çıkan taşı, toprağı, kurumuş dalları, yaprakları sürükler, dingin dönemeçlerde yükünü bırakır. Bir şey olmamış gibi yoluna devam eder.
Zaman duruyor, bizler akıyorsak, geçmişin kırıntılarına, derenin taşıdığı çer çöpe neden sımsıkı tutunuyoruz? Ertesi gün dere ‘’eyvah, eyvah, nasıl da vazgeçtim o güzel parlak taştan,’’ diye dövünür mü, veya ‘’dünkü manzara ne hoştu’’ diye keyiflenir mi? Anılar olmadan insan ’’insan’’ olmaz mı? Kişi her sabah uyandığında ‘’ben neredeyim?’’ diye şaşkınlıkla etrafına bakınsa, tanışıklıklara sıfırdan başlasa gerçekten sonsuz tekrara mı düşer? Ruhunda hiç yara bere izi taşımaz mı? Yatağını oyma çabası, akan teri, güneşle, fırtınayla savaşı hemen unutulsa da, dereden bir şey eksilmemiş, bir şey katılmamış mıdır?
İnsan dere gibi olmalı. Taşıdıklarını yeri geldiğinde zarifçe bırakmalı, kenarından akıp gitmeli, yoluna devam etmeli. Anılar demir bir halka gibi boyuna geçmemeli, yürek alıcı kuşun pençesinde kıvranmamalı. Düşlere yeni insanlar, yeni yerler konuk edilmeli. Havası suyu farklı, dağların ardında ya da okyanus ötesinde uzak bir ülkede geçmeli olaylar. Kişiler bildik olmalı, ama tanıdık değil. Sen de sen olmalısın, ama ‘’sen’’ değil.)