Asla sabah insanı değil, oldukça zor zamanlar geçiriyorum - özellikle hafta sonları - alarmım sabah 7'de çaldığında. Erken kahvaltı isteyen kedim Malcolm çok heyecanlandı, ama ayak parmaklarına yakın delikli, kirli bir kot pantolon ve spor ayakkabısı giydiğimde, köpekleri şehir merkezinde gezdirmek için mükemmel bir şekilde, kendi geçimimi zar zor düşünebiliyorum.
Küçük postacı çantama yapıştırmak için bir çörek, bir avuç vitamin ve bir şişe su aldım ve gerekli malzemeleri getirdiğimden emin olmak için birkaç kez kendimi yere atıyorum: klippekort tren geçiş kartı, Dankort kredi / banka kartı, anahtarlar.
Danimarka'da araba kullanmak için Danimarka ehliyeti gerekir - genellikle ABD'deki fiyatının üç katı olan bir arabanın yanı sıra toplam değerleri dört katına çıkaran "yeşil vergilerden" bahsetmeye gerek yok - bu nedenle, birçok yolcunun Metro, S-tog'a binmesinin bir nedeni var ve bölgesel trenler.
En yakın S-tog istasyonundan dört dakika yürüme mesafesinde veya bisikletimle yaklaşık bir dakika yaşıyorum. Kendimi güçlü hissediyorsam ya da daha sonra şehirde bisiklete binerek zaman kazanmak isteyeceğimi biliyorsam, tekerleklerimi alıyorum. Onları evimin arkasındaki bisiklet rafından çıkarıyorum - en güvenli banliyöde bile, ortağım bisikletini binanın önünden çalındı, kalın zincir kesildi ve kanıt olarak bıraktı - bu yüzden şimdi her zaman dairemizin arkasına park ediyorum.
S-tog'un C hattındaki Ordrup istasyonu neredeyse her zaman sessizdir. Treni yakalamak için Schioldannsvej'den aşağıya inerken, örülmüş dal çitler ve devasa çalılarla çevrili büyük evlerin önünden geçerken leylakların kokusu yüzüme çarptı. Sol tarafta iki köpek, bir siyah av köpeği ve bir kirli beyaz köpek. Yürürken, genellikle ikisini de okşamayı bırakıyorum.
Yaz aylarında, her yaz birkaç ay boyunca tüm yürüyüş yollarını ve bahçeleri ele geçiren istilacı bir tür olan salyangoz ve katil sümüklü böcekler için kaldırımları ve sokakları özenle izliyorum; Onlardan nefret etsem de onları öldürmeye dayanamıyorum.
Platformun bir ucunda bekliyorum çünkü kargo arabaları tipik olarak öne ve arkaya takılıdır. Ballerup veya Frederikssund'a giden C treni geldiğinde, kargo treni arabasını bulmak ve bisikletimin arka tekerleğini lastik rafı tutucular arasında itmek için yaklaşık bir dakikam var. Sabah erkenden, iPod'umu dinlerken çoğu zaman yalnızım ve bisikletimin yanında oturuyorum.
Sabahları içeri binmek ve trende yalnız oturmak, belki de yalnız bir içe dönük göçmen olarak en sevdiğim deneyimlerden biridir, çünkü dışarıda Danimarkalılar kesinlikle gerekli olmadıkça nadiren iletişim kurarlar. Tuhaf transit karşılaşmalardan payımı almışken - benden ayağıma dokunmayı bırakmamı isteyen ve ona her trende en az bir tane olan sessiz arabaya gitmesini söylediğimde hakarete uğramış görünen bir kadın - bir gülümseme uzun yoldan, ünlü büyük bebek arabalarının yolundan çekilip evsiz gazeteleri satan adamlara birkaç bozuk para vermesi gibi.
"Mange tak" derler hep. Çok teşekkürler. "Det var så lidt," diye cevap veriyorum ve daha da gülümsüyorum. Kelimenin tam anlamıyla, "Bu sadece küçük bir şeydi" veya sorun yok diyorum. Ara sıra sabah sarhoşu, elinin iki katı büyüklüğünde dev bir Carlsberg tenekesiyle dolaşır, ancak pelüş mavi koltuklardan birine otururken kendine saklanır. Gözlerimi kaçırmayı öğrendim, artık kimsenin günün bu kadar erken saatlerinde sarhoş olduğunu görünce şaşırmadım.
İçeri girerken bazı güzel banliyölerden geçiyoruz: Hellerup'ta parlak bayraklar taşıyan büyükelçilik evleri ve taş duvarların ardında kusursuz bir şekilde bakımlı çimlere sahip zengin göçmen evleri, hayal kırıklığına uğramış kıskançlık ve hüzünlü bir karışım yaratıyor. Yaz Pazarları, hareketli Charlottenlund bit pazarı, güneş ışığında parıldayan plastik oyuncak kutuları, rüzgarda uçuşan zincir bağlantı çitlere tutturulmuş askılardaki elbiseler ile dolu olan gezinin ilk manzarasıdır; birkaç saat sonra bile geri döndüğünde, daha önce hareketli olan çakıllı park yeri ürkütücü bir şekilde terk edilmiş durumda.
Daha ileride, Svanemøllen tren bahçelerinde ve Østerport istasyonunun yanlarında ayrıntılı balonlu harflere ve karalama grafiti etiketlerine hayret ediyorum. Yeraltına indiğimizde, ayağa kalkma, bisikletimi rafından sallama ve agresif bir şekilde kapıya doğru hareket etme zamanının geldiğini biliyorum, bu kapı yakında içeri girmeye çalışan insanlarla ve bizim de mümkün olduğunca çabuk, ne olursa olsun dolacak. gerçek kalabalık veya günün saati. Trenden çıkmak, insanların sebepsiz yere itmesiyle tam bir baş ağrısı olabilir ve genel olarak bisikletimin en azından birkaç kişiyi yolumdan çekmesine sevindim.
Varış noktam, Nørreport istasyonu, üç tren türünün birleşimidir. Bisikletimi iki kat merdivenden yukarı taşıyacak gücüm olmadığında, onu platformun uzak ucuna yönlendirip asansörü zemin kata çıkardım. Diğer bisikletçiler ve annelerle, her zaman dökülen bira kokan minik asansörde yer için savaşıyorum - iki bisiklet, bir çocuk arabası, hepsini bir kerede sıkıştıracak kadar şanslıysak - ve yer seviyesine ulaştığımda bisikletimi yürürüm kaldırım taşlarının karşısında, sebze ve çiçek satıcılarının ve seyyar polser sosisli arabasının yanından geçiyoruz.
Birkaç kurala uymayarak, yaya geçidinin ortasında bisikletime atladım ve uykulu yayaların etrafında hareket ettim, sadece dev çocuğumun bisiklet kornasını kullanarak bisiklet şeridine hiçbir neden veya uyarı vermeden giren insanları korkutmak için kullanıyorum. Diğer bisikletçiler o kadar erken görünüyorlardı ki, başlarının üstünde saçları ve şık taytlar ve tozlukların üzerinde büyük, koyu renkli bol katmanlarıyla alışılmadık derecede güzel kadınlar, ama ben kot pantolonumu ve pazenimi giyiyorum.
Sakin bir banliyö olan Ordrup'tan Nørrebro'nun zaten hareketli sokaklarına, bisikletimi getirmişsem köpeğimi gezdiren müşterilerimle tanışmam tam 18 dakika sürüyor. Ve iki tekerleğimi tekrar eve geri götürmem yavaş 40 dakikamı alsa bile, kararsız kuzey havası işbirliği yaparsa, güneş ışığından faydalanabilirim.