Travmatik bir beyin hasarı geçirdim - işte böyle iyileşmeye başladım
Bütünsel Tedavi / / March 14, 2021
Amanda Burrill, USS Dubuque'de iki turda kurtarma yüzücü ve savaş sistemleri subayı olarak görev yapan bir Donanma veterineri. Kendisi ayrıca travmatik beyin hasarı teşhisi konulan binlerce askerlik görevlisinden biridir. Tüm TBI'lar aynı olmasa da, burada kendi sözleriyle paylaştığı deneyimi, doğru tedaviyi almanın ne kadar zor olabileceği de dahil olmak üzere nasıl olduğuna dair bir pencere sunuyor. Hikayesi için okumaya devam edin.
Yarış önlüğümü kırmızıma tutturuyorum Kahramanlar için Bayrak Yarışı T-shirt ve takımımdaki diğer kadınlardan oluşan gruba doğru yol alın. Bu kazanmakla ilgili değil. Kendime bunu hatırlatmaya devam etmeliyim.
Dürüst olmak gerekirse, kemerimin altındaki düzinelerce ırk -di kazanmak hakkında - en azından kendimi yenmek - ve bu zihniyet bana iyi hizmet ederek sponsorluklara, marka onaylarına ve iki Runner'ın Dünyası kapakları. Ancak, takımların kazanmak veya kişisel bir rekor kırmak için 12 saat içinde mümkün olduğunca çok mil bitirmek için yarıştığı bu geçişe kaydolmadım. Bu tamamen sebeple ilgili. Benim amacım.
Yaklaşık 400.000 askerlik görevlisinin travmatik beyin hasarı teşhisi kondu (TBI) 2000'den beri? Ve Irak ve Afganistan gazilerinin en az yüzde 20'si travma sonrası stres bozukluğu (TSSB) veya depresyon, ancak sadece yarısı bir tür tedavi arayışında olsa da? Yorulmadan tedavi görmek isteyen ancak "ne için" olduğundan emin olmayanlar da var. Bunlar, onlardan biri olana kadar özellikle ilgilendiğim istatistikler değildi. 38 yaşında bir Donanma veterineriyim ve sadece bir değil iki beyin hasarı geçirdim. (Şanslıyım, değil mi?) Ve sana söylemek için buradayım, onlar için tedavi olmak kolay değildi. Aslında cehennem gibiydi.
İlgili Öyküler
{{truncate (post.title, 12)}}
Bu nedenle, şimdi, rekabet etmek için yeni yenilenmiş bir omurga ve yeniden yapılandırılmış ayakla başlangıç çizgisine doğru yürüyorum - hayır, rekabet değil, Katılİçin para toplama yarışında Intrepid Fallen Heroes Fonu, toplanan tüm paranın yüzde 100'ünü TBI ve PTSD'den muzdarip Amerikan askeri personeline tahsis eden, kar amacı gütmeyen ulusal bir organizasyon. Aslında, geriye dönüp beni buraya getiren uzun yolu düşünmek benim için şaşırtıcı.
Benim ilk düşüşüm
Babam donanmadaydı ve annem de gece kulübü işlettiği Saigon'dan ateşli Vietnamlı bir kadın. Guam'da bir mülteciydi, sonra babamla tanıştığı Kaliforniya'ya geldi. Sonra benim büyüdüğüm Maine'e taşındılar.
Babamın askeri gururunu miras aldım ve liseden mezun olduktan sonra Boston Üniversitesi'nin Naval ROTC programına kaydoldum. Mezun olduktan kısa bir süre sonra 23 yaşındayken görevlendirildim. Bu 2003'teydi ve Irak savaşı başlamıştı. Gemimiz savaş esirleri için bir hapishaneye dönüştürüldü. İşimin bir parçası da bir gecede Iraklı tutuklulara göz kulak olmaktı. Sabah 4'te nöbetten indim.Bir sabah, sabah 6 civarında, birisi beni güverteden bayılmış olarak buldu.
Ne olduğu ya da oraya nasıl geldiğim hakkında hiçbir fikrim yoktu ve önümüzdeki üç ay kadarını da hatırlamıyorum. Düştüm mü vuruldum mu bilmiyorum. Size tek söyleyebileceğim tıbbi kayıtlarımda olanlar: Birdenbire baş ve boyun ağrısı ve sürekli öksürük yaşamaya başladım. Bir nörolog bunu bir "baş ağrısı" ve "tik sendromu" olarak sınıflandırdı ve sonra beni bir kiropraktöre gönderdi.
Biri beni güvertede bayılmış halde buldu. Ne olduğu veya oraya nasıl geldiğim hakkında hiçbir fikrim yok.
Tuhaf şeyler oluyordu. Görüşüm bulanıklaştı ama görme keskinliği testlerinden geçecektim. Okumak neredeyse imkansızdı çünkü gözlerimi bu kadar çok durup dinlendirmem gerekiyordu. Uçuş güvertesindeki bir frizbi dahil hiçbir şey yakalayamadım. Bu sicilimde yinelenen bir şikayet - Lanet bir frizbi yakalayamadığım için açıkça üzgündüm. Alkol toleransım gizemli bir şekilde sıfıra düştü. Bazen, özellikle yemek yedikten sonra bayılırdım ve bazen yerde kafam karışmış bir şekilde uyanırdım. Köpeği okşarken uyuyakalmış olmalıyım. Yapabileceğimiz her türlü boşluğu doldururuz. Ek olarak, sık sık öksürerek ve boğulmuş hissederek uyanırdım. Bunlar sadece yarım hatırladığım şeyler, ama daha fazlası olduğuna eminim.
Tıbbi sağlayıcılar dışında, sağlık sorunlarımın çoğunu elimden geldiğince gizli tuttum. Geriye dönüp baktığımda, bana karşı çalışan sadece askeri iş arkadaşlarım ve tıbbi sağlayıcılarım değildi, bu da beni parmak uçlarım gibi hissettiriyordu sorunların etrafında: Kadınların "aşırı hassas", "dramatik" ve "duygusal" olarak etiketlendiği bir dünyada yaşıyoruz. kendilerini. Ayrıca, eskiden olduğu gibi senaryoları ve karmaşık fikirleri ifade etme yeteneğimi de kaybettim. Onları düşünebiliyordum ama doğru bilgiyi ağzıma alamadım. Bu yüzden sık sık konuşmamayı tercih ederdim.
Ayrıca kariyerimde bir üst seviyeye çıkmaya çalışıyordum. Bir istihbarat gibi teminat görevimi bir zamanlar yapabileceğim kadar verimli okuyamamak memur neredeyse imkansız, çünkü gece oluşturmak için bilgi toplamak, okumak ve yorumlamak zorunda kaldım külot. Sırrımı saklamak için yüzücü okulunu kurtarmak için yalvardım ve sonunda izin aldım. Bu, aşılması çok zor bir okuldu ve gemimdeki en az altı kişi başarısız oldu. Neyse ki geçtim. Bir kurtarma yüzücüsü olmanın beni ordudan atılmaktan kurtardığına inanıyorum çünkü dikkatimi sorunlarımdan uzaklaştırdı. O sırada, özellikle zihinsel olarak bir şey "yanlış" ise, sadece atılırsınız. Ve oldukça atletik olmam da yardımcı oldu.
Aslında, koşmak - gemideki koşu bandında bile - sığınağımdı, tamamen kendimi hissettiğim yerdi, gemideki kasvetli eski makineyle her seferinde on mil bile koşuyordum. Tek sorun, bakiyemin tamamen kapalı olmasıydı. Koşu bandından uçan insanların çizgi filmlerini biliyor musun? O düzenli olarak bendim. Ama beni asla caydırmadı. Görevde olmadığım zamanlarda düzenli olarak yarışırdım ve yalnızca Tanrı'nın bir eylemi beni günlük koşumdan alıkoyabilirdi. Bana çok ihtiyaç duyulan yapıyı verdi.
Tedavi aramak, travma kazanmak
İnsanlara yıllarca, sizde yanlış olan düzinelerce şey varken ve bunların hiçbiri bir anlam ifade etmiyorsa, neyin yanlış olduğunu sorduğunuzu hayal edin. İş yerinde yeterince iyiydim ve dürüst olacağım, gördüğüm doktorlar ya tembeldi, bilgisizdi ya da semptomlarımı uydurduğumu düşünüyorlardı. Testlerin ve taramaların eksikliğinin başka bir açıklaması yok. TBH semptomlarının kişiden kişiye değişmesine yardımcı olmaz - sorunu görmenin açık olduğu bir kemiği kırmaya benzemez.
Tüm bunların bir sonucu olarak, gerçekten bir nöroloji koğuşuna ait olduğumda, doktordan doktora, klinikten kliniğe karıştırıldım. Sesini duymamak, yalan söylemekle suçlanmak gibi travmatiktir. Devam eden bakım arayışımda hala bu sorunlarla neredeyse her gün ilgileniyorum.
Yaralanmamdan kaynaklanan diğer büyük duygusal zorluk, insanlarla bağlantı kurma yeteneğimi kaybetmemdi. Üniversitedeyken erkek arkadaşım ve ben kaçmıştık ama o ilk beyin hasarından sonra her şey değişti. Geri döndüğümde hiçbir şey hissetmedim. Hiç kimse için hiçbir şey hissetmedim. "Sana yüzde 100 veremem ve nedenini bilmiyorum" derken olabildiğince dürüst davrandım. İşlerin en kötü yanı bu çözüldü - zihnin netliği olmadan hayat değiştiren kararlar vermek, bu yüzden başkalarına zarar vermek ve "sadece yarına kadar yap" zihniyet. Sık sık, çok yalnız geçen yıllar karşılığında, en iyi yaşam çizgisi olabilecek bir şeyi, onu seven birini gergin bir şekilde kesen o kızı düşünüyorum.
Sesini duymamak, yalan söylemekle suçlanmak gibi travmatiktir. Devam eden bakım arayışımda hala bu sorunlarla neredeyse her gün ilgileniyorum.
Donanmaya zaman taahhüdümün sona ermesinden bir süre sonra, bulanık vizyonumu aşçılık okuluna götürdüm ve buna rağmen başarılı oldum. iki sakatlayıcı problem: hassas bıçak kesimlerine çalışırken el kontrolünün olmaması ve yazılı olarak çalışamama sınavlar. Yine de başardım, çünkü yaptığım bu. Gazetecilik ve medyaya ilgi duymaya başladım. LA Times ’ test mutfağı. Bunun için gittim, daha sonra Columbia Graduate School of Journalism'e gittim. Hatta bir işe bile girdim New York Post Spor Bölümü.
Evet, bu başarılar ve işler herkesi kokudan uzaklaştırdı. Uyum yeteneğim de bana karşı kullanıldı, hiçbir şeyin yanlış olmadığının kanıtı. Size numaramı anlatacağım: Herhangi bir kitap okumadım ve çoğunlukla kendi bakış açımı içeren birinci şahıs makaleler yazdım. Bu şekilde, gözlerime ve kafama cinayet olarak da bilinen araştırma yapmak zorunda kalmadım. Her zaman bir sahtekarlık gibi hissettim, ancak tüm bunlar sadece herhangi bir şeyin üstesinden gelmekle kalmayıp aynı zamanda kolay görünmesini sağlama yeteneğime olan güvenimi güçlendirdi. Hepsine sahibim.
Neden hiçbir yerde uzun süre dayanamadığımı, başkası beni dövmeden tüm bu işleri bıraktığımı şimdi anlıyorum. Sürekli olarak güvendiğim bir şey koşmamdı. Son maratonum en iyi maratonum olacaktı, ama aslında rekabetçi koşu kariyerimin sonu oldu. 2015 Chicago Maratonu'ydu ve 18. milde ayağımda neredeyse çöküş gibi bir şey hissettim. Kenara çektim ve kustum. Çok acı verici. Sonraki 8 mil koşarak yürüdüm ve 3 saat 56 dakikada bitirdim. Bu benim son yarışımdı. Şimdiye kadar.
İkinci düşüşüm - ve nasıl geri döndüm
İkinci beyin hasarım göreceli olarak basit bir yolculuk ve düşüştü ve bu, hayatın içinde tökezlediğimde günlük bir ritüel haline geldi. Merdivenlerden inip bir sahanlığın karşısına indim ve başımın arkasını bitişik duvara vurdum. Bu yaralanmayı ilkinden daha fazla çevrelediğini hatırlıyorum, ama sonrasında da bulanık. Bunu birinci basamak hekimime rapor ettiğime eminim çünkü sicilimde var.
Bu “kafa yumruğundan” sonra dikkatim hiç azaldı ve bu sayede tamamen kontrol ettim demek istiyorum. Boynum ve çenem sürekli ağrıyordu ve baş ağrılarım daha da kötüleşti. Ancak bir kez daha, tıp topluluğu semptomlarımı ciddiye almadı. Birkaç ay boyunca ışık parlamaları gördüm ve daha sonra retinamda bir delik açtığımı ve bunun için ameliyat olduğumu öğrendim. Bunu bir düşün. Kafamı o kadar sert parçaladım ki retinamda bir delik açtım, açıldığında delik iki kez gözden kaçtı ve hala akıl hastası olarak tedavi görüyordum. Bu, herhangi birini "zihinsel" kılmak için yeterlidir.
Fark yaratabilecek olan doktorlarım TSSB hakkında konuşmak istemeye devam ettiler. Bazı travma belirtileri gösterdim, ama kesinlikle savaş yüzünden değildi. Benim travmam, çok fazla semptomla mücadele ediyor olmam ve kimsenin bana yardım etmemesiydi.
Bugüne kadarki en iyi işim, işi bırakmamak, dinlemek için doğru insanları bulmak ve biraz yardım almaktı.
Son olarak, ilk TBH'mden on üç yıl sonra, 2016'nın başlarında çok anlamlı bir tanı geldi: çoklu travmatik beyin hasarı. Bugüne kadarki en iyi işim, işi bırakmamak, dinlemek için doğru insanları bulmak ve biraz yardım almaktı. Dışarıdan sigorta yaptırdım, teknik olarak "fakir insanlar için sigorta" ve çok şükür Yeni'nin durumu York, travmatik beyin hasarı olan veya beyin sarsıntısı geçiren fakir insanlar için bir programa sahiptir. sendromu. Görme terapisine, vestibüler ve bilişsel rehabilitasyona gitmeye başladım. Ve hala kafa terapisi uyguluyorum, iki tür: biri kafamdaki sıvıların düzgün şekilde akmasını sağlamaya çalışıyor ve bir terapist.
Benim yaşadığım sürece herkes bir "kafa karışıklığı ve kaçış" balonunda yaşayamaz. En başından beri düzgün bir şekilde tedavi edilmiş olsaydım, şu anda sahip olduğum tıbbi sorunlarım olmayacağının çok iyi farkındayım. O zaman ihtiyacım olan şey ve diğerlerinin şimdi ihtiyacı olan şey Ulusal Intrepid Mükemmeliyet Merkezi veya uydulardan biri Cesur Ruh Merkezleri, tepeden tırnağa değerlendirme ve kapsamlı tedavi yapılabilen bir yer. İşlerin daha iyi olacağı ümidine bağlı kalmanın anahtar olduğunu ilk elden biliyorum. Relay for Heroes'u çalıştırmak için kaydolmam için bana ilham veren buydu.
Sadece doğru bir teşhis koyma deneyimi, sonunda ışığı yakmam gereken uzun, karanlık bir tünelde gezinmek gibi geldi. Kesinlikle göremedim. Başkalarının orada olduğunu anlamasına yardımcı olmak istiyorum ve bir yerden başlamam gerekiyor. İhtiyacım olan şeyi duyurmakla başladım, ancak erişemedim.
Yani şimdi, birçok ameliyattan sonra ve dengem biraz daha sabit, ilk adımımı atıyorum. Ve koşuyorum.
Emily Laurence'e söylendiği gibi
Daha fazla ilham arıyorsanız Bu SoulCycle eğitmeninin stüdyo katlarını temizlemekten nasıl talep gören bir eğitmen olmaya geçtiğini görün. Ve Nadir görülen bir otoimmün hastalığı olan üniversiteye gitmek böyle bir şey.