Ben Bir Evciydim - Sonra Mutfak Tadilatı Yaptık
New York'taki ilk mutfağım elektrik yeşildi, büyük bir ahşap masa ile beş oda arkadaşım ve ben kullandım çalışma ve sanat projeleri için bir zemin olarak ve bir keresinde bir arkadaşın grubu burada kaldığında bir yatak olarak gece. Çoğu şehirde yeni olan altı 20'li yaşlarda, neredeyse sürekli geziler arasında bir çukur durağı, işlevsel bir mutfak olduğu kadar bir toplanma yeriydi. Hepimize ve hiç kimseye ait olmayan şeylerle dolu, canlı bir alan olarak hatırlıyorum.
Bugün, neredeyse on yıl sonra, Harlem'de nişanlım Rob ile o parlak yeşil mutfaktan on mil uzakta (ve pek çok ömür gibi hissettiren) bir apartman dairesini paylaşıyorum. Şimdi New York hikayemin birkaç bölümüyüm ve şimdiki bölüm, beni şaşırtacak şekilde, bir bükülme ile işaretlendi: Şimdi on yıldır buradayım, hayatım şehrin kesintisiz enerjisinden zevk almaktan çok, kaçmaktan daha çok o.
Bunun muhtemelen hayatımın üçte birinden fazlasını uyumamış olduğu bilinen bir şehirde geçirmekle olduğu kadar yaşlanmakla da ilgisi var. Ancak nedeni ne olursa olsun, değişim aşikârdır. 30'larımda, artık her zaman her yerde olmak için bir çekim yok. Kendimi eskisi gibi dolaşırken, tanımadığım mahallelerde gezinirken ya da sürekli büyüyen New York yapılacaklar listesindeki öğeleri kontrol ederken bulmuyorum. Şimdi, kesinlikle hiçbir yere gitmeyen bir rüya günü evde geçiriliyor.
Bazı açılardan, bu daha yetişkin bir çağın başlangıcı gibi geliyor ve bu nedenle, Rob ve beni çok yetişkin bir projede sıçrama yapmaya iten şey buydu: ilk (mini) yenileme. Evin önemi büyüdükçe, neden bizim evimizi olabildiğince rahat, verimli ve güzel kılmak için adımlar atmıyoruz diye düşündük.
Hem pratik (çok yemek yapıyoruz) hem de estetik (Rob iş için sık sık seyahat ediyor ve Plastik turuncu dolaplarımızın önündeki 200. FaceTime görüşmesinden sonra, onlara bakmaya dayanamayacağına karar verdi artık). Yetenekli yüklenicimizin yardımıyla, dolapları ilk zamanlayıcı dostu bir IKEA ile değiştirme planları yaptık /Yarı el yapımı kombinasyonu, yeni bir tezgah monte edin, aydınlatmayı iyileştirin ve siyah cihazlarımızı paslanmaz çelikle değiştirin.
Yıkım saatler, daire tanınmaz haldeydi. Mutfağımız boştu. Bulaşıklarımız toplandı, zeminlerimiz kaplandı, bitişik oturma odasındaki mobilyalarımız söküldü ve plastikle sarıldı. Aletler veya koltuklar olmadan - ve her gün evimize giren ve çıkan işçilerle - ev sahibi alışkanlıklarımızın artık bir seçenek olmadığını fark etmek uzun sürmedi. Aslında, burada kalmamızı desteklemek için tasarlanan yenileme çalışmalarının nihayetinde bizi hemen geri çekmeye zorlayacağını kısa sürede keşfedeceğiz.
Yatağımızda paket yemek yemek eskidiğinde (ve hızla eskimeye başladığında), yıllar içinde geçtiğimiz ancak patronluk yapmadığımız tüm küçük mahalle restoranlarını denemeyi bir noktaya getirdik. Boya dumanlarından ve inşaat gürültüsünden kaçmak için hafta sonu şehir dışına çıktık. Kapı kolları ve çekmece kulpları aramak için ilçenin dört bir yanına gittik. Kendimizi arkadaşlarımızın evlerinde yemek yemeye davet ettik, onların tozsuz daireler. Liste devam ediyor. Son üç ayda yaptığımdan üç hafta içinde daha fazlasını görmeye, daha çok tatmaya ve şehir içinde seyahat etmeye başladım. Buraya geldiğimde kendimi biraz hissettim - kendimi birden fazla kez düşünürken buldum, Oh evet, bu eğlenceli.
Yeni mutfağımız Şükran Günü'nden hemen önce tamamlandı. Düşündüğümüz her şey: basit, temiz, davetkar ve kişisel ayrıntılarla dolu. (İlk mutfağımın duvarına asılan porselen bir inek başı hala ortalıkta.)
Alan daha yetişkin bir yaşamı yansıtıyor olabilir, ancak onu yaratma deneyimi bana tuzaklardan uzak durmamı hatırlattı Yetişkinlik dönemimde hep korkmuşumdur: tek bir yerde kalmak, bir rutine sabitlenmek, her günkü eğlenceleri unutmak maceralar. Daha sık kalma arzumuzu tatmin edeceğimizden hiç şüphem yok. Ancak yenileme kararımızın sadece şehirden bir kaçış yaratmakla ilgili olmadığını, aynı zamanda kararlılığımızın da bir göstergesi olduğunu fark ettim. burada olmak ve burada kalmak, bizi New York'a getiren her şeyi ilk başta deneyimlemek için kendimizi kapıdan dışarı itmek yer. Şimdiye kadar, dışarı çıkmanın her zaman buna değer olduğunu öğrendim ve eve dönmeyi çok daha tatlı hale getiriyor.