Rastgele bir numara çevirdim, genç bir kız açtı.
+Pardon devlet memuru musunuz?
-Sapık mısınız?
+Hayır memur musunuz?
-Değilim.
+Güzel. Ben sapık değilim siz de memur değilsiniz. Peki o zaman bu şehrin en işlek caddesi neresi acaba?
Herkesin bir gün mutlaka geçeceği cadde.
-Ne bileyim, istiklal caddesi herhalde. Sen kimsin?
+Bu hayatta rastgele çevirdiği telefon numaralarında karşısına çıkan seslerden başka kimsesi kalmamış biriyim. Belki de ben senin şuuraltınım.
-Kaç yaşındasın sen?
+Beni boşver. Konu ben değilim ki. Hiçbir zamanda olmadım. Asıl sen kimsin? Senin heyecanların neler, tutkuların neler, hayal kırıkların neler? Seni karşılıksiz seven insan kimdir, ne bok yersen ye seni bağrına basacak insan kimdir? Eğer böyle biri varsa bu akşam onu ara, halini hatırını sor bu vesileyle. Yoksa sende bir gün benim gibi yapayalnız kaldığında, ufak bir şeyi danışmak için bile arayacak kimseyi bulamazsın. Bu sözlerimi harcanmış yıllarımın manifestosu olarak kabul edebilirsin. Çünkü büyük bir tecrübeyle konuşuyorum, tecrübe ıstıraptır güzelim ve zannettiğimden çok daha fazla ıstırap çektim. İstersen sonra yine araşalım, daha 64 dakika konuşma hakkım var çünkü.