... Marina, Revel (Tallinn) kasabasında askeri bir ailenin çocuğu olarak doğdu, kaptan Alexander Alexandrovich Shafrov ve Lyudmila Pavlovna'nın merhamet kardeşini rütbe ediyorum. Marina küçükken, aile Brüksel'e taşındı. Bununla birlikte, 1930 yılında Aleksandr Aleksandrovich, SSCB Büyükelçiliğine, kendisinin ve ailesinin (o zamana kadar Marina'nın evli, iki oğlu olmuş) anavatanlarına dönmelerine izin vermek amacıyla evraklarını gönderdi ve bu izin alındı. Ancak savaş başladı.
Mayıs ayında 1940, Naziler Belçika'yı işgal etti. İşgal hükümetine General Alexander von Falkenhausen başkanlık etti. Marina ve kocası Yuri direniş hareketine katıldılar.
Faşistler, sivilleri derhal infaz ile tehdit ettikleri radyo setlerini bulundurmalarını yasakladılar. Bununla birlikte, Marina Almanların emrini yerine getirmedi, Sovinformburo raporlarını günlük olarak dinledi, onları Fransızca'ya çevirdi, birçok kez el ile bastırdı veya kopyaladı ve elde edilen broşürleri Brüksel sokaklarına yapıştırdı. “Moskova Diyor” - bu, Marina’nın tüm broşürlerinin adıydı. Belçika partizanlarının kolordu tutarlı bir komutanıydı ve genellikle keşif ve sabotaj ile ilgili görevler yürütüyordu. Ve Ağustos ayında, yılın 1941'i bağımsız olarak çalışmaya başladı: yollara barikatlar açıldı, dağınık çiviler ve cam kırıldı, yakıtlı tanklara ateş açtı. Belçikalıların işgalcilere itaat etmesi, kadını şaşırttı ve kızdırdı: “Brüksel'de en az bir Alman'ı sabote edip öldürebilecek hiç kimse yok mu? dedi. - Birçok kişi için itici görevi görecek. Birisi alçakgönüllülüğünden ve eylemsizliğinden utanacaktı ... "
Aralık ayı akşamı 8 1941, Marina Port de Namur meydanına girdi. Askeri komutanın ofisinin inşasından çok uzakta olmayan Alman askeri komutan yardımcısı Binbaşı Kruge idi. Marina bir mutfak bıçağı çaldı, faşistin yanına yürüdü ve kalbine yumruk attı.
Kurtuluş beklemiyordu, çünkü şehir merkezinde, polislerin ve sivillerin önünde. Kadın görevi bir arkadaşında gördü: işgalcilere elinden geldiğince savaştı. Faşistlere er ya da geç intikamın onları yakalayacağını göstermek istedim. Ve siviller - her zaman korku içinde kalamazsın ve işgalcilere itaat edemezsin.
Yani, o sırada Marina kaymasını beklemiyordu. Ama kaçtı. Polisler arasında o kadar panik vardı ki, kadın tramvayya atlayıp kaçmayı başardı.
Evde kimseye söylemedi. Ve en yakın kişi olan eşi Yuri bile, o gün bütün şehri sarsacak bir eylemi gerçekleştiren eşi olduğunu bilmiyordu. İlk başta Almanlar sabotajcıların cinayeti işlediğine karar verdi. Ancak kısa süre sonra Brüksel sakini yaptığını tahmin ettiler. Her halükarda karar verilen pis işgalcileri ele geçirmek için: terör eyleminin Hitler'e bildirilmesi gerekiyordu ve çılgına döndü. “Şehrin etrafında katiller dolaşıyorsun ve kendini tırmalamıyorsun!” Diye bağırdı Fuhrer. "Katiller" ... Faşistlerin yabancı bir ülkede yaptıklarından sonra ...
Şehirde toplu aramalar, baskınlar ve tutuklamalar başladı, fakat aynı zamanda hiçbir şeyle sonuçlanmadılar. Suçluları aramak için Gestapo'nun kuvvetleri, askeri jandarma, polis atıldı - ve katilin kadın olduğu ortaya çıktı. Sonra faşistler altmış sivilleri rehin aldı. Açıklandı: Binbaşı Kruge'nin katili 15-20’teki Aralık 00’te görünmezse tüm rehineler idam edilecek ...
15 Aralık 1941 Rusya'ya dönmeyi hayal eden genç bir kadın olan Marina Alexandrovna, Brüksel sokaklarında birkaç saat yürüdü. Komutanın ofisine gelme kararının sadakatinden şüphe etmedi. Hayır, güç topluyordu, çünkü kocası ve altı oğlu olan üç oğlu Nikita ve Vadim, evde onu bekliyorlardı.
... Hikayeyi bir dakika bırakacağım. Uzak Aralık 15'ini tarif ederek, Marina Alexandrovna'nın durumunu hayal etmeye çalışıyorum. İnsan hayatının doğal seyri: ölümümün tarihini bilmiyoruz ve bu nedenle, bir kural olarak, kendimizi akrabalarımızdan ebedi ayrılık için hazırlamıyoruz. Ve burada - korkunç ölçekler: yabancıların altmış yaşamları ve iki - en pahalısı, sadece bu dünyayı tanıyanlar. Bir seçim yapmak zor. Ama ondan geri çekilmemek ve hiçbir şeye ihanet etmemek daha da zor.
Marina Alexandrovna akşam saat altı civarında eve döndü. Nikita'yı kucakladım, uzun süredir kollarımı açamadım, saçlarını kıvırcık kafasının üzerine okşadım. Vadik'in bulutsuz bir çocuk uykusuyla yattığı ve yarından itibaren bir annesiz bırakılacağını bilmeyen yatağa gitti. Son Marina Alexandrovna sarıldı ve kocasını öptü. Çaresizliğinde farketti ki, her şeyi tahmin etti. Naziler çok kızmış olsa bile, caydırmaya ve rehinelerin vurulduğuna ikna etmeye başladı. Ama kadın ciddiydi.
Evden ayrılma gücünü nereden aldı? ..
Komutanın ofisine sadece Marina Alexandrovna geldi ve itiraf etti. Tıpkı bir süre önce, Wehrmacht kaptanına kalabalık bir blokta yaklaştı ve bir mutfak bıçağıyla ona çarptı. Ben öldürdüm
Marina Alexandrovna, Saint-Gilles cezaevine gönderildi ve rehineler serbest bırakıldı. Faşistlerin Nikita'yı ve Vadim'i getirmesini emrettiği bir mahkeme tayin edildi. Çocuklar ne kadar mutlulardı! Yoksullar ... Bu yabancı binayı anneleriyle birlikte bırakacaklarını sandılar ...
Duruşmada Marina Alexandrovna “Ben Rusum” dedi. “Ruslar şimdi acı çekiyor ve bu şartlar altında onlara mücadelede yardımcı olmak için bir şeyler yapmalıyız.” Elimden geldiğince anneme yardım etmek istiyorum. ”
Mahkeme, Shafrov-Marutaev'i vurulmaya mahkum etti. Fakat von Falkenhausen kararı onaylamayı reddetti: intikamdan korkuyordu. Ne de olsa, Rus kadının kaderinden esinlenerek birçok Belçikalı Direniş saflarına katıldı, partizanlara katıldı. Marina tarafından başlatılan hareket ivme kazanıyordu. Ve kahramanın tükürdüğü hapishane binasına her gün çiçek getirdiler. Geceleri faşistler onları fırlatıp attı ve sabahları yenileri ortaya çıktı. Ve harfler gitti - yüzlerce ...
Naziler intikamdan çok korkuyorlardı. Ve olayı başka bir şekilde tersine çevirmeye çalıştılar: Marina Alexandrovna Krug'un metresiydi ve onu kıskançlıkla öldürdü. Bunu itiraf etmesi teklif edildi - ve ölüm cezası kaldırılacaktı. Ancak Marina Aleksandrovna aynı fikirde değildi. Shafrov-Marutaeva Almanya'ya gönderildi. Ondan gerillalarla işbirliği içinde tanınma sağlanamadı. Süreci izleyen Hitler ise emri verdi… “Beheading. Adolf Hitler "- çözünürlükte yazılmıştır. Kısa bir süre önce, Kraliçe Elizabeth Fuhrer'e başvurdu ve iki küçük çocuğun annesinden merhamet istedi. Ama reddetti.
3 Ocak 1942, infazın arifesinde, Priest Gerges itiraf etmek için Marina Alexandrovna'ya geldi. Marina Alexandrovna, anavatanına elinden geldiğince yardım ettiğini ve vicdanının, Vatan ve Tanrı'dan önce açık olduğunu söyledi. Son mektubu çocuklara vermemi istedi. İşte satırları: “Sevgili oğlum Vadik ve Nick. Yıllar geçecek, yetişkin olacaksın ve umarım beni anlayacaksın. Hala seninleyken geçen gecenin bu olduğunu hissediyorum. Sabah idam ediliyorum. Bu sana son mektubum. Ölümden korkmuyorum ve Tanrı bana onu sakince ve gururla kabul etme gücü gönderecek. Memleketime, Belçika'ya, aileme ve sana olan görevimi yerine getirdim. Yıllar geçtikçe yetişkin olacaksın, ama Rus kanının içinde aktığını unutma. Seni ailenin anavatanına çağırır. Düşük bir yay ile benden Rusya'ya boyun eğin, bana onu çok sevdiğimi söyle. Hoşçakalın çocuklarım. Birbirinizi sevin. Annen "...