Tırnak yeme ve parmak emenlerle ilgili bilimsel araştırma şaşırttı. Yıllar süren araştırmada bilim in-adamları tırnak yiyen ve parmak emen çocukların bağışıklık sisteminin güçlendiğini, alerji oranın azaldığı tespit etti. Tırnak yeme ve parmak emmeyi ise önermiyorlar.
Parmak emen veya tırnak yiyen çocukların daha fazla mikrop ve bakteriye yoğun şekilde maruz kalmaları bilinenin aksine tavsiye edilmese de faydalı yönleri de ortaya çıktı. Tıp dergisi Pediatrics'te yer alan araştırmada bilinenin aksine farklı sonuçlar elde edildi.
Yeni Zelanda'da bilim adamlarının gerçekleştirdiği araştırmada, parmak emen veya tırnak yiyen bin kişi denek olarak alındı. Bu deneklerin 5 yaşlarından başlayarak gelişimleri takip edildi. Tırnak yiyen ve parmak emen bazı çocukların bünyelerine alerji gelişiminin engellediği görüldü.
Araştırmanın ilk aşamasında denek olarak takibe alınan 5, 7, 9 ve 11 yaşlarındaki çocuklar üzerinde bilimsel araştırma gerçekleşti. Ailelerin izniyle gönüllü katılanlar, 13 ve 32 yaşlarına ulaştıklarında geçmişteki testlerine paralel yeni alerji testleri yapıldı. Araştırmaya katılan çocukların üçte birinin parmak emdiği ve tırnak yediği kayıt altına alındı.
Araştırma katılan çocukların 13 yaşına geldiklerinde, bünyelerinin alerjilere karşı diğer çocuklara oranla daha dirençli olduğu görüldü. Çocukların evde maruz kaldıkları toza, kedi ve köpek gibi ev hayvanlarına karşı alerjik olmadıkları ise araştırmada tespit edildi. Yeni Zelanda'daki Otago Üniversite'nin ekibi, alerjiye karşı bağışıklığın yetişkinlik hayatında da devam ettiğini gördü.
Parmak emme ve tırnak yemenin sadece astım ve bahar nezlesi üzerinde bir etkisi olmadığı görüldü.
Kanada McMaster Üniversitesi'nden Profesör Malcolm Sears, tırnak yeme ve parmak emmeyi önermediklerini ama bilimsel sonuçlarda yararının olduğunu gördükleri açıkladı.
TIRNAK NEDEN YENİR PARMAK NEDEN EMİLİR
Tırnak yeme alışkanlığına çoğunlukla 3-4 yaşlarında başlanıyor. Çok nadir olarak 5 aylık bebeklerde de görülebiliyor. Çocukların yüzde 33'ünde tırnak yeme davranışı görülüyor. Bu oran erken ergenlik çağına kadar devam ediyor. Ergenlik çağında tırnak yiyen çocukların oranı yüzde 40-45’e yükseliyor. Ergenlik çağına gelindikçe çocukların hemen hemen yarısında tırnak yeme davranışı görülüyor. Bunun nedeni ise psikolojik açıdan gençlerin çevreden onay görmemeleri olarak değerlendiriliyor. Tırnak yiyen çocukların ailelerinin çoğunda tırnak yiyenler ise örnek alım olarak ortaya çıkıyor. Bunun içinde tırnak yemenin bir taklit olduğu ve büyükleri taklit etmek suretiyle öğrenildiği de öne sürülüyor. Bazen tırnak yeme ayak parmaklarına kadar gidiyor.
Parmak emmede olduğu gibi tırnak yeme çoğunlukla psikolojik rahatsızlık olarak görülüyor. Alışkanlık daha çok baskı altına alınmış heyecanların ilgilendiği durumlarla ortaya çıkıyor. Çocuk bunun arzu edilmeyen bir davranış ve alışkanlık olduğunu anlayınca kökleşmekte olduğu görülüyor. Psikolojide tırnak yeme bir güvensizlik belirtisi olarak kabul ediliyor. Aile içinde aşırı bakılı ve otoriter bir eğitimin uygulanması, çocuğun sürekli azarlanarak eleştirilmesi, kıskançlık, yeterli ilgi ve sevgi görememe sıkıntı ve gerginlik başlıca nedenler. Anne babanın yaşantısı da önemli bir etken. Anne baba geçimsizlikleri anne babanın sık sık kavga etmesi ailedeki sorunlar çocuklarda tırnak yeme gibi davranışlara neden olur. Ayrıca anne babanın aşırı kaygılı olması çocuğu aşırı derecede koruyup kollaması ayrıca anne babanın çocuklar arasında ayrım yapması çocuklar arasında kıskançlığa yol açabiliyor.
TIRNAK YEME VE PARMAK EMME TEDAVİ SÜRECİ
Psikologlara göre parmak emme çocuklarda 3-4 yaşlarına anne baba tarafından görmezlikten gelinmesi. Daha sonra bu alışkanlığın devam etmesi halinde çocuğun gerginlik ve uyumsuzluk nedenleri detaylı bir şekilde araştırılması, sorun varsa tespit edilmesi.
Özellikle parmak emmenin bırakılmasında çocuğu azarlamak, ceza vermek, korkutmak gibi zorlayıcı yöntemlerin uygulanması yararlı olmuyor. Hatta kimi zaman daha ağır duygusal problemlerin ortaya çıkmasına neden oluyor.
Çocukları korku kaygı oluşturacak durumlardan uzak tutmak gerekiyor. Küçük çocukların kaygı ve korku verici televizyon filmlerini izlemeleri, kavgalı olaylarda ortamda bulunmaları çocuğu heyecanlandıracağı için sakıncalı olarak görülüyor.
Tırnak yiyen çocuklara geceleri yatarken eski hafif eldivenleri giydirmek, çocuk gece tırnaklarını yemek veya ısırmak istediğinde hatırlatıcı olması bakımından yararlı olabilir. Parmak ve tırnağa acı fakat zararsız bir sıvı da faydalı olabilir. Bu hem hatırlatıcı ve hem de tırnağını ağzına götürdüğü zaman acı ile birleştiğinde alışkanlığı terk etmeye yardımcı olabilir.
Çocukların ilgisi başka yöne de çekilebilir. Televizyon veya Sinema izlerken, radyo dinlerken onun ağzını çiğneyecek bir şeyle meşgul etmek tırnak ve ısırmanın yerine geçer. Çocukları belirli zamanlarda ödüllendirme bazı durumlarda yarar sağlayabilir ama bunun kısıtlı ve uygun şekilde yapılması şart. Aksi takdirde çocuk yeni ödüller almak için bunu sürekli kullanabilir. Tırnak biraz daha derin kesilebilir. Çocuğun kendi tırnak bakımıyla uğraşması ayrıca yararlı olabilir. Bunun içinde çocuğa manikür ve pedikür malzemeleri temin etmek faydalı olabilir. Tırnak yemenin kötü bir alışkanlık almadığı ama bu alışkanlığın terk edilmesinin mümkün olduğu uygun dille anlatılmalı.