“Canlandırıcı…”
Lucia yanan bir ateşin içinde kapana kısılmış ve nefes alamıyormuş gibi hissetti, sonra dikkatli bir dokunuş vücudunu süpürmeye başladı ve yavaş yavaş tekrar nefes alabildi.
Yavaş yavaş bilinci yerine geldi ve yavaşça gözlerini açtı. Onu karşısında görebiliyordu ama bunun bir rüya mı yoksa gerçek mi olduğunu anlayamıyordu.
“Vivian.”
Sesinde bir aciliyet duygusuyla ona adını seslendi.
“…Huh.”
Sesini duyunca birden duygulandı. Onu yakalamak ister gibi uzandı.
“Haa…”
Hugo rahatlayarak derin bir nefes verdi. İnce battaniyeyi vücudunu örtmek için kaldırdı, sonra elini tuttu ve elinin arkasını öptü.
Terden ıslanmış saçlarını topladı, bir kenara fırlattı, sonra bir havluyla alnını sildi. Gözlerinin endişeyle dolduğunu gören Lucia midesinin bulandığını hissetti.
Sadece hazımsızlık yüzünden değildi. Annesi öldüğünden beri, hastayken ilk kez birisi onunla ilgileniyordu.
Gözlerinden yaşlar birikti ve akmaya başladı. Hugo’nun ifadesi bu görüş karşısında sertleşti.
“Kimse var mı! Doktor nerede!”
Aramak için ipi kullanmayı unuttuğunu ve bağırdığını gören Lucia, onun elini sıktı.
‘Düzelecek.’
Nedense bu düşünce aklından geçti. Başkente gitseler bile iyi olacağı düşüncesi. Bu huzurun ve mutluluğun bozulmayacağına dair belli belirsiz bir inançtı.
“Hugh. Başkente gidersek, sadakatsiz mi olacaksın?”
“…Ne?”
Hugo, “Gerçekten çok acı çekiyor olmalı,” diye düşündü ve aynı zamanda, onun ona hiç güvenmediğini fark etmesi, kendisini güçsüz hissetmesine neden oldu. Onun zihninde, o hâlâ güvenilir olmaktan uzaktı.
“Onu asla yapmayacağım.” (Hugo)
Lucia onu sessizce izledi ve küçük bir kahkaha attı.
“Öyleyse sorun yok.”
‘Sana güveneceğim.’
Başka bir kadın bulsa bile aldatacak ve aldatırken sır saklayacak biri değildi. Açıkça söylemeyi tercih ederdi.
“Sonuçta iyi yalan söyleyemiyor.”
Birkaç kez gafil avlandıktan sonra onun utandığını görmüştü. Hizmetçilere emir verdiğinde, onu yalan söylemekten alıkoyan hiçbir şey yoktu, bu yüzden yalan söylemenin muhtemelen onun zayıf noktası olduğunu düşündü.
Ama başkentin siyasi mücadelesinde yalan çok önemlidir. O iyi olacak mı?”
Hugo’nun soğuk maskesi sadece onun önünde parçalandı. Lucia, endişelenmeye gerek olmayan bir şey için endişeleniyordu. Rüyasındaki Hugo’yu ve evlenmeden önceki Hugo’yu çoktan unutmuş gibiydi.
“‘Öyleyse sorun yok’ ne anlama geliyor? İyi? Neyin var?’
Hugo onu sarsmak ve ne düşündüğünü sormak istedi. Tam o sırada Anna içeri girdi ve Lucia ile semptomları hakkında sorular ve cevaplar alışverişinde bulunurken, Hugo onun karmaşık duygularını çözdü.
Her zaman bu kadar zor muydu? Gerçekten bilmiyordu. Eskiden kadınlara takı verince her şeyin çözüleceğini düşünürdü. Şimdiye kadar hiçbir şey ona bu kadar sorun çıkarmamıştı.
“Mide bulantını dindirmek için sana sindirim ilacı yazacağım. Onu alıp iyi uyuduğunda iyileşirsin.”
İlacın getirilmesini beklerken Hugo alnındaki teri silmeye devam etti. Yüksek ateşi hâlâ düşmemişti ve nefesi hâlâ düzensizdi. Hugo, hasta bir insanı uzun süre konuşturamadığı için, bir an için dalgın düşüncelerini uzaklaştırdı.
“Neden bu kadar aptalsın? Hastaysan birini aramalıydın.”
“İyi olacağını düşündüm.”
“Bir felaket olabilirdi. Bilincini kaybettin.”
“Şafak mı? Ne yapalım? Erken gitmen gerekiyor ama pek uyuyamadın.”
“Şimdi sorun bu değil.”
Hugo sesini olabildiğince alçalttı ve ona kızmamaya çalıştı. Onu kızdıracak yanlış bir şey yapmamıştı. Üzülen sadece kalbiydi.
“Sık sık hasta olduğunu duydum.”
“Ben?”
“Baş ağrıları.”
“Ah… bu çok yaygın bir şey.”
“Tamamen tedavi edilemez mi?”
Lucic hafifçe kıkırdadı.
“Böyle söyleyince ölümcül bir hastalık gibi geliyor. Ciddi değil. Sık sık midesi ağrıyan birine benziyor. Elinden bir şey gelmiyor.”
“Ciddi olsun ya da olmasın, hasta olmandan nefret ediyorum.”
“Hastalanmamaya dikkat edeceğim.”
“Demek istediğim bu değil… hastayken ya da acı çekerken bunu benden saklama. Kocan olarak bu kadarını bilmeyi hak ediyorum.”
“Tamam, yapmayacağım.”
Hizmetçi çok geçmeden ilaçla geldi. Hugo onu göğsüne tuttu ve ilacı verdi, ardından yeni kuru giysiler giymesine yardım etti. İlacı aldıktan kısa bir süre sonra Lucia uykuya daldı. Bununla gecenin ani kargaşasının sona erdiği varsayıldı.
Şafak sökmeden Lucia’nın ateşi yeniden yükselmeye başladı. İlaç dahil her şeyi kustu ve ateşi art arda yükselip alçaldı. Hugo, onun ateşini düşürmeye çalışırken bütün gece ayakta kaldı.
Hugo, ikinci kez aranan Anna’ya kızgınlığını dile getirdi.
“Hazımsızlık olduğunu söylemedin mi? Nedir bu! İlaçları bile elinden bırakamıyor!”
Kuzeyli soylular bunu görselerdi, Taran Dükü’nün sinirlendiğinde yanan bir ejderhaya dönüştüğü söylentisini hatırlarlardı. Dük’ün öfkesiyle ilk kez karşılaşan Anna o kadar gergindi ki parmakları uyuşmuştu.
Efendime verdiğini yalnızca kendisinin ve Madam’ın bilmesinin bir lütuf olduğunu anladı. Bileşenleri bilmeden Philip’in çaresi. Anna içgüdüsel olarak, Dük öğrenirse aklını kaybedeceğini hissetti.
“Sanırım Milady’nin midesi çok bozuk. Acaba Milady son zamanlarda şoka mı girdi yoksa çok mu şaşırdı? Ek psikolojik faktörler varsa hazımsızlık kötüleşebilir.”
Hugo kaşlarını çattı ve düşüncelere daldı. Kralın öldüğünü duymak dışında her zamankinden farklı bir şey yoktu.
“Yani Kral’ın ölümü karşısında şok oldu?”
Hugo, babasına karşı hiçbir sevgi beslemediği için, normal insanların ebeveynlerinin ölümü karşısında hissedecekleri duyguları gözden kaçırmıştı.
Babasından hiç bahsetmedi ama sık sık annesinden bahsetti, bu yüzden Hugo, Kral’ın babası olduğunu bile unutuyordu. Yine de etten kemiktendiler, bu yüzden belki de söylenmemiş bazı hisler kalmıştı.
Haberi verirken düşünceli davranmıyordu. Hugo, duyarsızlığına kızmıştı.
* * *
Lucia yediği her şeyi kustu, böylece iki gün boyunca sadece arpa çayı içebildi ve nihayet üçüncü gün, biraz sulandırılmış yiyecek alabildi. Pirinç lapasının yarısını yedi, sonra yatağına yaslandı ve gözlerini kapattı.
“Başkente gitmek konusunda çok endişelenmiş olmalıyım.”
İlk defa bu kadar korkunç bir hazımsızlık yaşıyordu. Alnında soğuk bir el hissetti ve gözlerini açtı. Kocası yanındaydı.
“…Ateşi şimdi biraz düşmüş gibi.”
Başkente gitme planlarını erteledi ve tüm zaman boyunca onun yanında kaldı, böylece Lucia üzüldü, minnettar oldu ve işini etkileyebileceğinden endişelendi.
“Şimdi gerçekten iyiyim.”
Hugo hafifçe kaşlarını çattı. ‘İyiyim’ sözleri ağzına dikilmiş gibiydi. Hastaydı, bu yüzden onu rahatsız hissettirmek istemedi. Derin bir nefes aldı ve kendini sakinleştirdi.
“Biraz yulaf lapası yediğini duydum. Kendini iyi hissediyor musun?”
“Evet, şimdi sindiriyor gibi görünüyor. Midem bulanmıyor.”
“Herhangi bir yerin rahatsız mı? Bir süredir iyi yemek yiyemiyorsun, başın dönüyor mu?”
“Birkaç gün yemek yemezsem ölmeyeceğim. Sadece biraz midem bulandı.”
“Hastalık olan sadece ölümcül hastalıklar değildir.”
Hastayken bile hiçbir şey istemiyordu. Yediği her şeyi kusacak kadar hasta olmasına ve ateşi onu korkutacak kadar yüksek olmasına rağmen canının yandığını bile söylemedi.
Onun solgun tenini her gördüğünde, ona başkente ne zaman gideceğini defalarca soruyordu. Ve birkaç kez ‘gerçekten sertsin’ diye cevap vermek istedi ama bu kelimeleri yuttu.
“Gerçekten o kadar güvenilmez mi görünüyorum?”
Yanında kalıp onu izlerken endişeli hissetti.
“Sanırım artık başkente gitmeliyim.”
Aciliyet artık sınırına ulaştı. Veliaht mektuplar gönderiyordu ama sonunda kendini tutamadı ve bu sabah gelen bir haberci gönderdi. En azından ulusal cenaze töreni bitene kadar Hugo’nun başkentte olması gerekiyordu.
Hastayken gitmek zorunda kalması çok sinir bozucuydu ama karısının hasta olduğunu bahane edemiyordu. Açıkça söylemek gerekirse, ölümcül bir hasta değildi, bu yüzden bu bahaneyi uyduramazdı.
“Ben iyiyim. Gitmek zorundasın, değil mi?”
Onun zayıf ama saf gülümsemesini görünce göğsü uyuştu. Karısı ona hiç sorun çıkarmadı. Ama onun onu rahatsız edeceğini umuyordu. Eğer ona tutunur ve gitmemesini söylerse, hepsini bir kenara atar ve onun yanında kalırdı. Karısı hasta bir şekilde yatakta yatıyordu, bu yüzden kralın ölmesi kimin umurundaydı.
“Biraz dinlen. Başka bir şey düşünme. İlaçlarını al ve öğünlerini atlama.”
“Dırdırın arttı.”
“Beğenmediysen, beni endişelendirme.”
Hugo eğildi ve onun başını, alnını ve kuru dudaklarını öptü.
“Vivian, gerçekten iyi misin?”
Birkaç kez ona güvence vermesine rağmen, onu endişeli bir bakışla izleyerek kaldı ve sonunda gitmek için arkasını döndü.
Kapı kapanıp oda sessizleşirken, Lucia görüşünün bulanıklaştığını hissetti ve gözlerini kırpıştırdı. Gözyaşları yastığa kadar süzüldü. Belki de hastalığı yüzünden, duygularına hakimiyeti önemli ölçüde zayıflamış görünüyordu.
Ona gitmemesini söylemek istedi. Hasta olduğundan şikayet etmek istedi ve bu çok zordu.
[Dişiler bazen sevdikleri nesneyi kaybettiklerinde dağılırlar.]
Bu, Madam Michelle’in bir süre önce söylediği bir şeydi. Kontesin sözleri yanlış değildi. Ayakları üzerinde durmadan ona güvenirse, o giderse tamamen çökerdi.
Madam Michelle’in bahsettiği uygun mesafe ne ölçüdeydi? Lucia bu sorunun kesin cevabını bilmek istiyordu.
***
“Vay canına, yüzünü görmek zor oldu.”
Hugo, abartılı bir şekilde hoş geldiniz diyen adamı duymazdan geldi ve oturdu. Kwiz kabalığa aldırış etmedi ve sadece neşeyle güldü.
“Bölgeniz balla dolu mu? Gerçekten orada bir yıldan fazla kalacağınızı düşünmemiştim.”
“Bir lordun kendi bölgesiyle ilgilenmesi Majesteleri için iyi bir şey değil mi? Hayır, şimdi ‘Majesteleri’ mi?”
“Nasılsa öyle olacak ama ben daha taç giymedim. İnsanlar bunun için gümrük konusunda titiz davranıyorlar.”
Kwiz omuzlarını silkti. Şu anda kral olarak hareket ediyordu ve tahta geçme konusunda tam bir güveni vardı. Veliaht Prens’in tahta çıkış gerekçesini tersine çevirmek mümkün değildi.
Kwiz, ağabeyleri onun konumuna göz kulak olup fırsat kollarken bile kendinden emindi.
Kwiz, önünde çay yudumlayan siyah saçlı adama kayıtsız bir ifadeyle baktı ve sadık yardımcısı ve taktikçi Kont Benef’in uzun süredir verdiği tavsiyeleri hatırladı.
[O vahşi bir canavar, Majesteleri.]
Kont geçen yıl bir hastalıktan öldü ve Kwiz’e büyük bir kayıp verdi.
[O evcilleştirilmemiş vahşi bir hayvandır ve asla evcilleştirilemez. Onu bizimle sınırlamaya çalışmayın. Memnun bir hayvan, önündeki geyiğe göz dikmez. Onu bir kafese kapatmak isteyenlere karşı memnuniyetle Majestelerinin yanında duracaktır.]
[Onun sadakatini beklememeyi mi söylüyorsunuz?]
[İstikrarlı bir ittifak, belirsiz bir sadakatten yüz kat daha iyidir. Hiçbir kraliyet ailesinin Taran Dükü’nün sadakatini elde etmediğini unutmayın. Taran Dükü kışkırtılmadıkça saldırmayacak.]
[…Yani, sırtımı vahşi bir canavara göstermemi kastediyorsunuz. Tasma takmadan.]
[Majestelerine arkadan gelenleri paramparça edecek. Taran Evi’nin zaten adına çok şey var. Majestelerinin daha fazlasını vermesine gerek yok, ilk etapta sahip olduklarını kabul etmeniz yeterli.]
Merhum Hesse VIII, resmi meselelerle uğraşmaktan çok kendini eğlendiren bir kraldı. Buna rağmen hükümdarlığı oldukça uzun sürdü. En iyi yaptığı şey, Taran Dükü’ne asla dokunmamaktı ve tek başına bu, 8. Hesse’nin sanıldığından daha bilge bir Kral olduğunu söylüyordu.
Taran Dük Evi garip bir aileydi. Ne zaman var olmaya başladıkları belli değildi ama ulus kurulduğunda zaten bir Taran Ailesi vardı.
O zamanlar, Taran Evi, Xenon’un kuruluşunda kendilerini büyük ölçüde ayırt etti ve Büyük Dük statüsüyle kraliyet muamelesi gördü ve bir Büyük Dükalık üzerinde özerkliğe sahipti.
Neredeyse taht üzerinde resmi hakları vardı. Ancak tüm beklentilerin aksine siyasete girmediler.
Mutlak kraliyet otoritesi arayan ikinci Kralın hükümdarlığında, tüm Büyük Düklerin yetkileri ellerinden alındı ve Düklere gönderildi. Büyük Dükalıkları, derebeylik statüsüne indirildi.
O sırada Büyük Dükler isyan ettiler ve ailevi imha yolunda yürüdüler, ancak bir şey olursa, Taran Evi itaatkar bir şekilde küme düşmelerini kabul ettiği için, taht hakları garanti altına alındı.
O zaman bile, Taran Evi hala siyasetle ilgilenmiyordu. Yıllar geçti, çok sayıda aile tekrar tekrar yükseldi ve düştü ve Xenon’un üçüncü Kralı Hesse iktidara geldi.
Taran Evi hala iyi durumdaydı ve taht haklarına sahip tek Dük Evi idi.
Kraliyet ailesi yok olmadığı sürece, onu resmi olarak sıralamak neredeyse imkansızdı, ancak Taran Dükleri neredeyse kraliyet ailesi gibi muamele görüyordu.
Bunca zaman boyunca Taran Dükü Evi siyasete asla karışmadı ama varlıkları büyük ölçüde savaş aracılığıyla ortaya çıktı.
İnsanlar Xenon’un var olduğunu çünkü Taran’ın var olduğunu söylemeye başladılar. Taran ailesi, insanların zihninde Kraliçe veya Başbakan yapan Marquis ailesinden daha güçlü bir şekilde etkilenmiştir. Yine de Taran ailesi hiçbir zaman kraliyet otoritesine meydan okumadı veya topraklarını genişletmedi.
Toprakları, tıpkı ulus kurulduğunda aldıkları gibiydi. Taran bölgesi oldukça genişti ama sınırları en belalı kabile uluslarından biriyle karşı karşıyaydı. Sayısız barbar istilasına karşı savunma yapmak Taran Dükü’nün rolüydü. Ayrıca savaş çıktığında Taran Dükü ön saflarda yer alır ve her şeyle ilgilenirdi.
Bazı krallar böyle bir Taran Dükü’nün anlatılmamış gücünden korktular ve düşmanca davrandılar ama bunu yaptıktan sonra sonraki yılları iyi olmadı. 8. Hesse, Taran Dük Evi’ni olduğu gibi kabul etme yolunu seçti ve Kwiz de aynı düşüncedeydi.
“Yeni evli hayatı nasıl buldun? Düşes kendini bu bölgede sıkışmış, sıkışmış hissetmiyor muydu?”
Kwiz, yeni gelin şikayet ettiğinde Dük’ün birkaç ricadan sonra pes edip başkente geleceğini düşündü.
Dük’ün bu kadar uzun süre uzak kalacağını düşünmüyordu. Yeterince zamanla insanlar Veliaht Prens ile Taran Dükü arasındaki bağın tehlikede olup olmadığını merak etmeye başladılar.
Kwiz, muhalefetin Taran Dükü’ne birkaç kez yaklaşmaya ve onu işe almaya çalıştığını biliyordu, ancak bunu kendi haline bıraktı. Taran Dükü asla güç yönünde dans edecek biri olmadı.
Bunun büyük bir nedeni yoktu ama bunu yapmak çok sinir bozucuydu. Onsuz bile Taran Evi’nin siyasetle hiç ilgisi yoktu.
“Sessiz yerleri seviyor, o yüzden sevmedi.”
“Ne tuhaf.”
İkisi de onun kız kardeşiydi ama çok farklıydılar. Belki de anneleri farklı olduğu için. Kwiz’in kan kardeşi Katherine bir parti hayvanıydı. Gösteriş için elbiseler, takılar ve partiler olmadan hayatta kalamazdı.
Standartları çok yüksek olduğu için evlenmeye hiç niyeti yokmuş ve büyüdüğünde aralarından seçim yapabileceği kimse olmayacağını söyleyenleri duymamış gibi yapmış.
Aslında Kwiz, kiminle evlenirse evlensin daha çok kocası olan kişinin bu kadar kibirle nasıl birlikte yaşayabileceği konusunda endişeliydi.
“Gong, bir kez daha evlenmek ister misin?” (Kwiz)
Kız kardeşi, Taran Dükü’nü kafasına koymuştu. Evlendiğini duyan parti hayvanı Katherine bir hafta boyunca evde kalmıştı. Tek eşlilik, Kraliyet ailesi dışında herkes için yasaydı, ancak Taran Dükü bundan muaf olmanın bir yolunu buldu.
Dük olduğu için ikinci bir eş almak istese bile kimse onunla hukuk konusunda tartışmazdı. Kwiz için kız kardeşinin asıl eş mi yoksa ikinci eş mi olduğunun pek bir önemi yoktu. Taran Dükü gibi biriyle evleniyorsa hiç şikayeti yoktu.
“Beni buraya bu saçmalığı söylemek için mi çağırdın?”
Nitekim Kwiz’in yüzünü görmek Hugo’ya karısının durumunu hatırlatmış ve onu üzmüştü. Başkente vardığında ona hile yapıp yapmayacağını sorduğunu hâlâ hatırlayabiliyordu.
Başkentle ilgili söylentiler ateşsiz bir sürü dumandı, bu yüzden Hugo, kendisinin bilmediği ve yanlış anladığı bir söylenti duymuş olabileceğinden endişe etmekten kendini alamadı.
Kwiz’in sözleri temelde kaynayan yağın üzerine su dökmekti.
“Düşünsene. Resmi olarak evli olsan bile az önce yaptığım gibi birkaç öneri alacaksın.” (Kwiz)
Hugo, Kwiz’e yoğun bir bakış attı ve Kwiz hızla geri adım attı.
“Benim için değeri olmayan hiçbir şey yapmıyorum.” (Hugo)
“Ne? değersiz mi? Üç eş ve üç cariye birçok erkeğin hayalidir.” (Kwiz)
“O halde, Majesteleri bu rüyayı gerçekleştirebilir ve yaşayabilir. Kral olarak, rüyayı sonuna kadar gerçekleştirebilirsiniz.”
Kwiz’in ifadesi garip bir hal aldı. Taran Dükü, kadınlardan hoşlanıp hoşlanmadığı konusunda gerçekten belirsizdi. Kadınlardan asla kurtulamadı, ancak iş onları kesmeye geldiğinde acımasızdı.
“Halefin hakkında. Gerçekten planlıyor musun?” (Kwiz)
“Evet.” (Hugo)
“Hayır, artık evlisin. İleride bir çocuk doğacak. En büyük oğlu olsa bile yani.”
Zaten gayri meşru bir çocuk değil mi? Kwiz cümlenin geri kalanını yuttu. Dük’ün gayri meşru oğlu unvanı devraldığında onu destekleyerek herhangi bir yaygarayı önlemek. Kwiz’e Taran Dükü’nü siyaset sahnesine çıkarabilmesi için verilen koşul buydu.
Dük’ün unvanını gayri meşru bir oğlunun devralması basit ama bir o kadar da zordu. Bunun nedeni, zımni sosyal geleneklere aykırı olmasıydı. Ancak Kwiz, Taran Dükü’nü elde etmenin çok kolay bir koşul olduğunu düşündü. Kwiz’in kendisi de yasal değildi, bu yüzden bu konuda o kadar dar görüşlü değildi.
Ancak gerçekte Dük evlendiğinde Kwiz biraz isteksiz hissetti. Yüzünü hiç görmediği üvey kardeşi olsa bile, yine de onun kardeşiydi. Ablasının çocuğuna bir kukla gibi davranılacağı düşüncesi, kendisini pek iyi hissettirmedi.
“…ne zamandan beri özel hayatımla bu kadar ilgileniyorsun? Tüm söyleyeceğin buysa, kusura bakma.” (Hugo)
“Ah, tamam, tamam. Gerçekten. Evlendikten sonra bile hala çok katısın.”
Kwiz, Dük’ün özel hayatıyla çok ilgileniyordu ama bu noktada şimdilik pes etmesi gerekiyordu. Daha sonra ciddi bir şekilde devlet işlerinin yönünü tartışmaya başladılar.