kitap incelemesi insan resimleri Lee Friedlander’ın resimleri Blake Andrews tarafından incelendi “Amerikan rüyasını tek bir fotoğrafta tasvir etmek istiyorsanız, Gillian Loeb’in yeni Family Matters çalışmasının kapak fotoğrafından daha kötüsünü yapabilirsiniz. Loeb’in merhum dedesi Irving Yasgur’u büyük bir çizburger ve patates kızartmasıyla uğraşırken gösteriyor. Bugün onun 85. doğum günü. 2003’te zengin bir emekliliğe doğru uzun, kendi kendine yaptığı bir yolculuğun meyvelerinin tadını çıkarıyor…”
Lee Friedlander’ın resimleri
Eakins Press Foundation, New York, NY 2021. 168 sayfa, 147 illüstrasyon, 11 x 12″.
Friedlander en ünlü anekdotunda bir keresinde bana kamerasını önündeki bir sahneye doğrulttuğu erken bir deneyimi anlatmıştı. “Vern Amca’nın açık bir günde yeni arabasının (Hudson) yanında durmasını istedim,” diye hatırlıyor. “Onu ve arabayı aldım. Ayrıca Mary Teyzem ve Beau Jack’in çamaşırları, çitlere işeyen köpek, verandada bir dizi saksı yumrulu begonya ve yetmiş sekiz ağaç ve garaj yolunda bir milyon çakıl taşı ve daha fazlası var. . Cömert bir ortam, fotoğrafçılık” .
Gerisi, dedikleri gibi, tarih. Kısmen bu hektarlık andan etkilenen Friedlander, fotoğraf ve kitap endüstrisinde üretken bir kariyere sahipti. Her eyalette ve birkaç ülkede filme çekildi, elliden fazla çalışma yayınladı ve 87 yaşında hala güçleniyor. Bu sayede, görsel iştahı dövülebilir kaldı, kiraz çiçeklerinden hayal edilebilecek hemen hemen her konuda şu veya bu zamanda besleniyor. çıplaklara fabrikalar ve çiçek sapları, yayalar ve arkadaşlar. Popüler efsane, her konu için ayrı bir karton kutu bulundurmasıdır. Bazen bir çalışmada bir kare üretilir. O zamana kadar teslim almaya açıklar. Film çekerken reytingi umursamıyor. Ve ancak daha sonra, baskıları kendisine en uygun kutuya yerleştirir. Önce resim yapın, sonra sorular sorun, gerektiği kadar tekrarlayın. Gerçekten cömert bir yol.
Görünüşe göre, bu sandıklardan biri amatör fotoğrafçıların fotoğraflarını içeriyordu. Friedlander, dolaşırken düzenli olarak diğer kepenk böceklerini gördü. Film kameraları bir zamanlar popülerdi ve akıllı telefonlardan çok daha çekiciydiler. Bunların halka açık etkinliklerde veya önemli yerlerde kullanıldığına ve bazen sadece mutfaktan şeker aldığına rastladım. Bu fotoğrafçıların çoğu ondan habersizdi. Sadece Vern Amca’dan paylarına düşeni fazla çamaşır ve köpek olmadan yakalamaya çalışıyorlardı. Friedlander, yoluna çıkan her şeyi yaptığı gibi hepsini sabırla yakaladı. Birkaç dikkate değer istisna dışında, çoğu bugüne kadar yayınlanmamıştır.
Eakins Press’in en son Friedlander araştırması, uygun başlık altında düzinelerce kamu malı haline getiriyor, insan resimleri. Tipik Eakins tarzında, büyük, güzel bir ciltli kapakta toplanmış kusursuz düetler olarak yeniden üretilirler. Şimdiki okuyuculara olduğu kadar gelecek nesillere de adanmış bir çalışma, fotoğraf eylemine bir tür aşk mektubu, özverili bir yaşamın doruk noktası. Bu fotoğraflar bir dizi yer ve tarihi kapsıyor. 1960’lardan 2000’lere kadar dağınık, dağınık ve başıboş dolaşıyorlar. Odaklanmanın çoğu, 70’ler ve 80’ler, belki de belirli bir hobi kamerası tarzının ihtişamlı günleri ve Hussey Superwide’a geçmeden önce Friedlander’ın kendi 35 mm’lik akınlarının ihtişamlı günleridir.
Friedlander’ın görsel iştahı her zaman açgözlü olmuştur, ancak 1970’lerin genç enerjisi ve özgür ruhu, bu süre zarfında onu özel bir bölgeye yükseltti. En iyi tanınabileceği sıradan sosyal manzaraların yanı sıra, kesintisiz bir dizi olay, performans, parti, geçit töreni ve konuşma tasvir etti. Bu olayların çoğunda kameralarla amatörce olduğu için onları da çekti.
Tam olarak niyetini bilmek zor, ama kısmen varlık gerçeğiyle motive olmuş gibi görünüyorlar. Bu fotoğrafçılar sadece Everest gibi oradaydı. Ama onun karelerinde başka bir güdü okumak cezbedici: Friedlander’ın fotoğraf eylemine yakınlığı. Fotoğraflardan bazıları, Friedlander ayakkabılarını giyiyormuş gibi, başka bir fotoğrafçının omzunun üzerinden bakıyor ve dolaylı olarak bu iyi görüntünün bir kısmını emiyor. Fotoğrafik bir kavramın mutluluğu olan ilkel fiilden birkaç santim uzakta. baş parmak insan resimleri, kişi maruz kalmanın tanıdıklığını ve dolaysızlığını, kamerayı bir şeye doğrultmanın ve nasıl görünebileceğini tahmin etmenin saf sevincini hisseder. Hepsi Friedlander’ın yaratıcı yaşamı boyunca itici güçlerdi. Bu resimlerde bir saniye boyunca aynı yöne doğru çekiyorlar.
Ama elbette bir Friedlander Friedlander olarak, hiçbir resim tam olarak ilk göründüğü gibi değildir. Kalabalığın içinde Leica’yı vuran bir kadının görüntüsü, onun bir resmi olabilir. Ancak çerçeve, çevredeki yüzlerle eşit derecede ilgili görünüyor. Bir sahneyi çerçevelemek için çömelmiş başka bir New Orleans deklanşör hatası, Friedlander’ın dikkatini çeken şey olabilir. Ama söylemek zor. Çevredeki seyirciler de görsel dikkat gerektirir. Bir Tayland çekimi, Colorado Springs’ten garip bir şekilde harmanlanmış bir manzarada olduğu gibi, fotoğrafçı, kol ve pagodayı tek renkli bir şeytani eğlence katmanında arka plana karıştırıyor. Bütün bunlar, Friedlander’ın New York Times’ın bir zamanlar tanımladığı gibi, “yaramaz ama özünde sert ve acımasız” tarzını gösteriyor.
Belki tek başımayım ama bu fotoğraflar büyük bir Uncle Vern kalitesine sahip gibi görünüyor ve bir Friedlandlı için bile kayda değer. Yani, yalnızca birincil konuyu değil, aynı zamanda zengin arka plan ayrıntılarını, kısa ömürlü ve ham bilgileri de yakalarlar. Bu görüntülerde sindirilecek çok fazla saf içerik var. Her biri uzayıp giden görsel bir büfe. Bu gerçekten cömert bir yöntem. Ve Lee Friedlander’a karşı çok cömertti.
Bu kitaptaki meta görüntülere (öncelikle fotoğraf çekme fotoğrafları) bakıldığında, tüm bu amatör çekimlerin nasıl ortaya çıktığını merak etmek şaşırtıcı. Orijinal sahnelerde bir tür çok perspektifli kübist perspektifte Friedlander’ın fotoğraflarıyla eşleştirmek güzel olurdu.
Bu elbette imkansız. Hızlı Friedlander izlenimleri yeterli olmalı – kötü bir şey değil! Ancak bu geri zekalılar bir tür sonuç görene kadar, kitabın son üçte biri bu yönde bir adım atıyor. Görüntüler, Friedlander tarafından bulunan ve yayınlanan çeşitli anlık görüntüler, posterler, afişler ve diğer fotoğraf malzemeleri ile genel görüntü oluşturuculardan halka açık görüntülere gider. Pencereler, mağazalar, reklam panoları ve bu tür şeyler. Friedlander’ın uzun süredir hayranları için bu bölüm ilkinden daha tanıdık gelecek. Sakin, sabırlı ve biraz sefil tarzıyla çok tipik. Bu son bölüm eğlenceli – tıpkı Friedlander’ın tüm resimleri gibi – ve ilk yarıya harika bir görsel tepki. Ancak daha az nüfuslu ve iyi bilinen tekerlek yuvasına daha yakın ve benim için daha az modern. Ama onu alacağım, tıpkı tüm kitabı (ve gelirse sonraki kitabı da) alacağım gibi. Sayısız Friedlander çalışmasından bir favori seçmek zor, ancak bu son başlıklar arasında en dikkat çekici olanı. Fotoğrafçılığa bir aşk mektubu, diğer tüm aşıklar arasında yankı uyandırması gereken bir mektup.
kitap satın al
Daha fazla kitap incelemesi okuyun
Blake Andrews Eugene, Oregon’da yaşayan bir fotoğrafçı. blakeandrews.blogspot.com’da fotoğrafçılık hakkında yazıyor.