Röportaj: Laura Lee Gulledge Mona Starr’ın Karanlık Meselesinde
Bu yayın aşağıda sunulmuştur:
Ana sayfa vurguları,
Röportajlar ve sütunlar
Mona Starr’ın Karanlık Maddesi
Laura Lee Gulledge, Paige’nin yanı sıra Will & Whit’in yanı sıra Paige’nin yanı sıra genç yetişkin grafik romanlarındaki Harvey Ödülü adayı tasarımcısının yanı sıra, eskiz defteri cesaretleri ile hayal gücünü teşvik ediyor: 24 iç sanatçınızı çizmek için yöntemler ve bir akıl hocası sanatçısı ve konuk konuşmacı. En güncel eseri Mona Starr’ın Karanlık Maddesi, son derece hassas bir gencin hikayesini ve meselesini aradığı depresyonla mücadelelerini anlatıyor. Westfield’ın Roger Ash, bu çekici kitap hakkında çok daha fazla şey keşfetmek için Gulledge ile konuştu.
Westfield: Mona Starr’ın karanlık meselesi kavramı nereden geldi?
Laura Lee Gulledge: Tamamen başka bir hikaye olarak başladı. Hope ve iyileşme hakkında bir masal yapmaya çalışıyordum, ancak daha az kişiseldi. Harika unsurlara sahip bir topluluk hikayesi çok daha fazlaydı. Yayıncım, “Tüm bu çanları ve ıslıkları istemiyoruz. Sadece bu depresif kemancıyı istiyoruz. Onun hikayesini istiyoruz. ” Her zaman insanların sizden istediği hakkında konuşmak istemediğiniz şeydir. Bir sanatçı olarak markam havalı değil, savunmasız. Bu yüzden her ne kadar sıyırdım ve sadece geçmiş zamanla oturan Mona ile oturdum. Hikayesine gerçekten girmek kadar çalışmaya inanmak birkaç yıl sürdü. Depresyon hakkında bir hikaye yaparken depresyonda olmak istemedim. Hikayesindeki umudu tam olarak nasıl keşfediyoruz? Bu depresyon hakkında bir hikaye değil, bu da umut ve iyileşme hakkında bir hikaye.
Mona Starr Önizlemesinin Karanlık Maddesi 1
Westfield: Mona kim?
Gulledge: Mona, Kuzey Virginia’da 14 yaşında bir inek kadını. Yüksek kuruma dayanıyor. Benim gibi görünüyor. Orkestrada. O yaratıcı. O akıllı ve komik ama son derece hassas. En iyi iyi arkadaşı uzaklaşır. Her zaman kurumda yaşadığım bir konu, ilköğretim, orta ve lisenin ortası arasında, tüm iyi arkadaşlarımın farklı kurumlara gitmesiydi, bu yüzden her zaman başlamak zorunda kaldım. Anlamsız hissetti. Onları kaybedeceğim zaman neden yeni iyi arkadaşlar edinmeye çalışıyorum? O benim gibi, izole olabilir, biraz kafamıza sıkışmış. Ancak, elbette, kurumuyla ilgili yeni bir kadın var ve Mona onunla olduğu gibi Artner’a düşüyor ve onu izolasyonundan çekiyor.
Lisede depresyona girmediğim için bir zorluktu. Üniversitede çok daha fazla vuruldum. Daha sonra hissettiğim birkaç duyguları almak ve onu daha genç bir kişiye uyarlamak zordu. İnsanların daha önce depresyona girdiğini hissediyorum, çünkü dünya çok daha ezici olduğu kadar korkutucu ve bu zamanlarda zorlayıcı ve 90’larda çok daha fazla zaman olduğu zaman.
Westfield: Kitaptaki diğer karakterlerden birkaçı kim?
Gulledge: En iyi iyi arkadaşı Nash, hala temas halinde olmalarını sağladı. Orkestra’daki standı Aiesha. Başlangıçta inanılmaz derecede yakın değiller çünkü her ikisi de kendi eşyaları devam ediyorlar, ancak kitap boyunca çok daha iyi arkadaşlar oldular. Hayatımda yalnız hissediyorum, ancak “Neden zaten orada olan kişiye ulaşmıyorsun?” Yeni kadın, çello oynayan Hayley. Üçü hakkında. Bir arkadaşlık üretmek için bir araya gelen üç yalnızlık gibi. Topluluk üretmek için. Her zaman biraz yalnız bir şey gibi hissettim, bu yüzden izole hisseden diğer insanlarla bağlantı kurdu. Aynı şekilde terapisti, ailesi ve orkestra öğretmeni var.
Mona Starr Önizlemesinin Karanlık Maddesi 2
Westfield: Daha önce çizilen kitabınızda endişe ile uğraştınız: depresyondan çizim. Bir hikaye unsuru olarak geri getirmenizi sağlayan kaygı hakkında ne var?
Gulledge: Bir otorite gibi davranmak istemediğim için kaygı kelimesini sevmiyorum. Klinik olarak depresyonda değilim. O günlük mücadeleyi korumakla uğraşan biri gibi davranmak istemiyorum. Etiketim, son derece hassas bir insanım; bir HSP. Bu sadece hissettiğimi gösteriyor. Yükseklerin yanı sıra alçaklarımın yanı sıra işler beni gerçekten etkiliyor. Hayatımda endişe süreleri geçirdim. Sanat eseri koleksiyonu kesinlikle depresyonda olduğum bir dönemdi. Ben bir kuyuya düşmüştüm. Ben her zaman böyle değilim. Kesinlikle inişler ve çıkışlar.
Bu yüzden kaygıyı meseleyle etiketliyorum ve kitaptaki bu yöntemi kişiselleştiriyorum. Ayrıca, kendim için bir şeyler için yeni kelimeler içermeyi seviyorum. İşbirlikçisi kelimesini sevmiyorum; Artner’ı kullanıyorum. Belirli kelimelerin herkes için farklı önemi olduğunu ve kaygının son derece yüklü bir kelime olduğunu hissediyorum. Bazı açılardan, bir sanatçı olarak, Thi hakkında konuşmak için yeni yöntemler keşfetmek istiyorumNGS işimin bir parçası. Ben lisanslı bir zihinsel sağlık ve sağlıklı yaşam uzmanı değilim, bu yüzden zihinsel sağlık sorununu son derece kişisel bir şekilde ele almaya çalışıyorum. Yapabileceğim en iyi şey bu. Ancak herkes için aynı deneyim değil. Elbette, duyguların yanı sıra çok fazla duygularım var. Diğer insanlardan çok daha fazlası yok, onlar hakkında çizimde gerçekten harikayım. Depresyonda hissettiğimde, biraz yansıma yapabileceğim bir zaman. Kendime bunun sonsuza dek sürmeyeceğini söyleyebilirim. Böyle hissetmem gerekmediğini anlıyorum. Kendimi izole etmeyi seçtiğimi anlıyorum, diğer insanlar benden hoşlanmıyor. Yeterince iyi oldum, şimdi neden böyle hissettiğimi kontrol edebileceğim için biraz daha fazla aşağı inmeyi başarabilirim. Aşağı hissettiğinizde bu konuda günlüğe kaydetmek, benim için inanılmaz bir kaynak. Çok daha fazlasını, harika hissettiğiniz gibi, aşağıdayken değil, aşağıdayken bu ruha göz atmayı çok daha fazla hissediyorsunuz. Harika hissettiğinizde, oturmak ve onu çizmek istemezsiniz, çevrimiçi yaşamın yanı sıra dışarı çıkmak istersiniz. İnsanlar, daha mutlu sanattan ziyade talihsiz veya zor zamanlar geçiren sanatımla çok daha fazla ilişkilendirme eğilimindedir. Bunu ifade etmekten hoşlanmıyorum, ancak insanlarla büyük bir yankılanan şey bu. İnsanlar şimdi ideal bir şeyle ilgileniyorlar ve kelimeler genellikle onu kesmiyor. Bu yüzden, deneyimlerinde başka birine yardımcı olabilmesini sağlamak için bu konuda fotoğraf çizmek için bir yöntem keşfedebilirsem, bu benim hediyem.
Mona Starr Önizlemesinin Karanlık Maddesi 3
Westfield: Herhangi bir kapanış yorum?
Gulledge: Kesinlikle benim çok kişisel kitabım. Örneğin, önceki kitaplarımda banyolarda sahnelerim olmadığını gözlemledim. İnsan olmanın, hatta yemek yemenin fizikselliğine dikkat eden karakterlerle sahnelerim yoktu. Daha önce keşfetmediğim her şeyi yapmaya çalıştım. Mona çok ağlıyor. Aynı şekilde de kusuyor. Gözlük çizmek zor olduğu için gözlüklü çok daha fazla karakterim var. Orkestra’da karakterin bile tüm orkestrayı çizmek zorunda olduğumu belirtti. Temel olarak, beni dehşete düşüren bir senaryo oluşturdum. Hikaye için en iyi ne olurdu, ancak benim için çok fazla korkutucu? Ben bunu yazacağım. Sonra da “Bu senaryoyu kim besteledi?” Gibi çiziyordum. Malzemenin çok savunmasız olduğu düşünüldüğünde, bir tasarımcı kadar olabildiğince eğilimli olmam gerektiğini hissettim ve kendim için basit tutmamam. Bana çok şey öğrettiğine inanıyorum.
Umarım diğer insanlar hikayesini umutlu keşfedebilir. Kitabın arkasında, ziyaretçinin onlara yardımcı olduklarını anladıklarını dikkate almaya motive olmasını sağlamak için kendi kendine bakım planımın yanı sıra boş bir planım var. Destek sistemlerinde kim konuşabilirler. Kendini çok iyi yararlı olmadığını umuyorum, ancak bu hikaye ile bazı eylem adımlarının olmasının gerçekten çok önemli olduğuna inanıyorum. Mona, tüm hislere çarptığınızda ne yapmanız gerektiğini modellemektir; Kuyudan tam olarak nasıl tırmanır. Hepimiz bazen kuyuyu sonbaharda yapacağız. Ancak bu durumda ne yapacağınız ve ileriye inanmak önemlidir. İyi hissetmediğimde, düz inanmıyorum. Akıllı kararlar veremem; Benim için fakir olan şeyleri seçeceğim. “Duş alın, biraz çay yapın, biraz tütsü yak, biraz müzik giy” ile bir post-it olması bir sahne değişikliği üretir. Umarım bazı konuşmalara başlayabilir.