Juno sondası Leviathan’ı incelemek için görevlendirildi: Jüpitergüneş sisteminin ağırlığı, gezegenlerin kralı.
Ancak Jüpiter büyüklüğünde, kabaca Dünya’nın kütlesinin 318 katı olan bir gezegenin dostları da yok değil.
Gaz devi var 79 bilinen uydular (ve belki daha fazlası), bunlardan biri daha büyük Merkür. Juno, bu uydulardan bazıları ile ev sahibi gezegen arasındaki ilişkiyi araştırıyor – ve zaman zaman, onların büyük Jüpiter’in kendisinin foto-patlayıcı görüntülerini sergilediğini görüyor.
En sonuncusu o kadar çarpıcı ki, neredeyse bilimkurgudan bir sanat eseri gibi görünüyor. Jüpiter büyük görünüyor ve klasik tüy şeritleri, girdap bulutu ve nokta benzeri siklonlar güneş ışığında güney yarımkürede açıkça görülüyor.
Dev gezegenin sağında, nispeten küçük iki nokta, mürekkepli karanlığa karşı sessizce ilerliyor. Bunlar dört Jüpiter’den ikisi Galilee uyduları – Galileo Galilei tarafından keşfedilen en büyük uydusu.
Burada gösterilen ikisi, dördünden daha küçüğüdür: Io, ekvator çapında 3643.2 km (2,264 mil); ve ekvator çapına sahip Europa 3121.6 km (1.940 mil).
Bu uyduların her biri başlı başına çalışma için harika birer hedeftir. Io, yüzeyine nüfuz eden 400’den fazla aktif yanardağ ile Güneş Sistemi’ndeki volkanik olarak en aktif cisimdir. Bu, yerleştirilen iç yerçekimi basınçlarının sonucudur. aysadece Jüpiter tarafından değil, diğer üç Galile uydusu tarafından
Bu volkanik aktivite, Io’nun atmosferinin volkanlar tarafından püskürtülen kükürt dioksit açısından zengin hale gelmesine neden olur. Bu atmosfer sürekli olarak sızdırıyor, Jüpiter’in çevresinde manyetik alan çizgileri boyunca Jüpiter’in kutuplarına yağmak için yönlendirilen ve kalıcı auroralar üreten bir plazma halkası oluşturuyor.
Sürekli kükürt akışı, Io’nun kendisini çeşitli kükürt bileşikleri ile kaplayarak aya çoğunlukla sarı rengini verdi.
Bu arada Europa, dünya dışı yaşam arayışına ilgi duyanların hedefidir. Buzlu, soluk kabuğunun altında sıvı bir iç okyanus gizleniyor. Ay, Güneş’ten uzak olmasına rağmen, yerçekimi stresiyle içten ısınabilir.
Bu durumda, küresel deniz tabanında hidrotermal menfezler olabilir. Burada, Dünya’da, bunun gibi menfezler, hayatta kalmak için fotosenteze değil, kemosenteze bağlı olan gıda ağları için sığınaklardır: gıda için kimyasal reaksiyonlardan yararlanmak.
Bu, astrobiyologları, Güneş Sistemi’ndeki tüm dünyalar arasında, Europa ve Satürn’ün Enceladus’u gibi buzlu uyduların dünya dışı yaşam bulmak için en olası yerler olabileceğine inanmaya yöneltti.
Juno, bu iki çok farklı dünyaya yakın uçuşlar yapacak.
Avrupa’nın da hedefi olan Avrupa özel görev 2024’te fırlatılması planlanan sonda, bu yıl Eylül ayında ziyaret edecek. Onlarca yıldır aya en yakın araştırma olacak. Bu arada, Io’nun uçuşunun 2023’ün sonlarında ve 2024’ün başlarında yapılması planlanıyor.
Bu görüntünün tam boyutlu sürümünü indirebilirsiniz NASA web sitesinden.
“Seyahat meraklısı. Zombi geek. Yemek gurusu. Kötü kahve delisi. Tutkulu twitter ustası. Kendini adamış televizyon hayranı.”