Charlotte’un beni yanında götürmesinin bir nedeni vardı.
“Bir şey hissedersen söyle.”
“Ah… Yine de böyle bir şey olur mu bilmiyorum.”
Doğaüstü gücümün ne tür mucizeler yaratabileceğini bilmiyordu, bu yüzden beni buraya bir hevesle getirdi. Belki de en son görüldüğü yeri ziyaret edersem ona Valier’in nerede olduğu hakkında bir ipucu verebilirim. Muhtemelen düşündüğü buydu.
Charlotte muhtemelen buradan alabileceği tüm bilgilere zaten sahipti.
Ancak yine de bizzat kontrol etmek istediği şeyler var gibiydi ve beni getirirse işlerin değişebileceğini düşündü ve bu durum bu duruma yol açtı.
“Hiç böyle görünen birini gördünüz mü?”
Charlotte, Valier’in portresini taşıyarak ortalıkta dolaştı ve insanları sorgulamaya başladı. Parşömen dükkânlarını çoktan dolaştığından oldukça emindim, ama Charlotte yine de devam etti ve alışveriş caddesinde dolaşarak yoldan geçenlere sordu.
Onu gördün mü? Varsa, nereye gittiğini biliyor musunuz?
Tabii burası yine Aligar Mahallesi alışveriş caddesiydi. Hiç para harcamazsan nefret kazanacağın bir yer.
“Siz veletler burada ne arıyorsunuz? Etrafa bakamazsınız. Kaçın.”
Charlotte bir cüppe giymişti ama hâlâ çok küçüktü, bu yüzden onu reşit olmayan her şey olarak görebilirdi. Onu bir maceracı olarak da göremedim.
Karşısındaki kişi de yapmadı. Bakmamıza bile izin vermedi.
Ne kadar gangster benzeri.
Hiçbir şey satın almadan, ister istemez ortalıkta dolaşan bazı çocuklar hakkında bir şeyler söyleyerek, bazı seçim sözlerinin yolumuza uçmasına izin verdi. Hatta bize deli olup olmadığımızı sordu.
Söyleyecek güzel kokulu sözleri olduğu kesindi. O kadar hoş kokulu ki, onları Birinci İmparatorluk Prensesi’ne yönlendirdiğini bilse hemen dilini ısırırdı.
O halde gündelik kıyafetlerimizi değil, sadece Tapınak Üniformalarımızı giymeliydik. Bu şekilde bizden kazanacakları büyük para olduğunu düşünürler.
“…Zor olacağını biliyordum ama söyleyeceklerimi dinlemek bile istemeyen bir sürü insan var.”
Bir süre etrafta dolaştıktan ve mağaza kapılarından dışarı itildikten sonra, belli ki yorgundu. Charlotte bir iç çekti.
“…Bana odaklandığın nokta biraz yanlış gibi geliyor. Halkın sana böyle davranmasına kızman gerekmiyor mu?”
Charlotte atıldıktan ve ona öyle davranıldıktan sonra biraz homurdandı ama kızgın görünmüyordu. Sözlerimi duyan Charlotte çaresizce güldü.
“Kılık değiştirmişken bana küfretti. Birdenbire ‘Seni köylü! Kiminle konuştuğunu biliyor musun’ gibi bir şey söylesem gerçekten tuhaf olmaz mıydı?”
Kimliğini kasıtlı olarak saklıyordu, bu yüzden Charlotte, kimse onu Prenses olarak tanıyamayınca ne tür bir muamele göreceğine tamamen hazır görünüyordu. Şu anda onun için önemli olan onuru ya da gururu değilmiş gibi görünüyordu.
Charlotte’un kendi ayakları üzerinde durduğunu gördüğümde ne kadar çaresiz olduğunu hissedebiliyordum.
“Bir şey hissedebiliyor musun?”
“…HAYIR.”
“Düşündüğüm gibi….”
Charlotte bundan pek bir şey beklemiyormuş gibi pek de hayal kırıklığına uğramış görünmüyordu.
“Hadi gidelim.”
Ancak, henüz pes etmeye niyeti yok gibiydi.
* * *
Bilgi alınabilecek tek yer parşömen dükkânlarıydı. Neyse ki, herkes kapılarını yüzümüze çarpmıyordu.
“Herkesin onu aradığı o velet de kim? O velet, sahte parşömenleriyle bir olaya mı sebep oldu?”
Beni hatırlayan Scroll Store sahipleri genelde böyle tepki verirdi. Onlara sahte parşömenler satmaya gelen bir çocuk ve o zamandan beri onu aramak için koşuşturan bir grup insan.
Büyük bir suça bulaştığımı düşünüyor gibiydiler.
“Muhafızlara benzeyen insanlar gelip onu sordular ve şimdi senin gibi bazı çocuklar da onun peşinde.”
Dükkan sahibi, herkesin bir anda o çocuğu aramaya başladığını söyleyerek bu durumu çok garip bulmuşa benziyordu.
“Sana onu neden aradığımızı söyleyemem ama bu çok önemli. Onun hakkında bildiğin her şeyi bana anlatır mısın?”
“Pek bir şey yok. Birkaç ay önce genç bir çocuk buraya parşömen satmaya geldi. Çok iyi yapılmış olmalarına rağmen çok kalitesizdiler. Bu yüzden bana sahte parşömenler satmaya çalıştığını düşündüm. sonunda onu kovdum. Hepsi bu.”
“Tamam teşekkür ederim.”
“Ah, o veledin başı ciddi bir belaya girmiş olmalı. Bu yüzden insanlar paralarını dürüst yollardan kazanmalı. Buna da dikkat etmelisin.”
Dükkan sahibi öne çıktı ve Charlotte’a bir uyarıda bulundu, ardından tek kelime etmeden dükkandan ayrıldık.
“Ah… Sonunda bana sadece zaten bildiğim şeyleri söylediler. Hiçbir şey değişmedi.”
Aynı tanıklar bizzat gidip soruşturulsa bile, ifadelerinin tutanaklarda yazılanlardan farklı olmaması doğaldı.
“Sahte tomarlarla ne demek istediler?”
Tabii ki, Charlotte’un neden bu yerde dolaştığını ve Valier’in benim şu anki varsayılan bilgi seviyemle neden buraya geldiğini bile bilmiyordum. Charlotte sabahlığının içinden bana baktı ve ağzını hafifçe açtı.
“Sana bu çocuğun benimle İblis Kralın Şatosundan kaçtığını söyledim, değil mi?”
“Hayatını kurtardığını söyledin…”
“Sana her şeyi anlatamam ama bu çocuğun benden ayrılmak için sebepleri vardı.”
Bertus’un olası misillemesi nedeniyle Valier kaçtı. Charlotte’un sebebin bu olduğuna inandığı şey buydu. Tabii ki, aslında bir iblis olduğum için ondan kaçtığımı bilmiyordu.
“Fakat hafıza kaybı olan ve yeterli bilgisi olmayan bir çocuk ne yapabilir? Pervasızca kaçtı, bu yüzden gelecek ilk başta oldukça kasvetli görünüyordu. Ama İblis Kralın Şatosundan bazı sihirli parşömenler aldı. Aligar Mahallesi’ndeki alışveriş caddesindeki Scroll Shop sahiplerine satıyorlar.”
Charlotte gerçeği yalnızca bu bilgi parçalarından çıkardı. Sahte parşömen satan bir çocuk. Bundan Charlotte, o sahte parşömenlerin aslında iblis parşömenleri olduğu ve o çocuğun hiç şüphesiz Valier olacağı sonucuna varabilirdi.
“Ancak, şeytani parşömenlerin yapısı bizim kullandığımız parşömenlerden çok farklı. Sihirbaz geçmişi olmayan tüccarlar muhtemelen onun onlarla uğraşmaya çalıştığını, onlara sahte parşömenler satmaya çalıştığını düşünürdü.”
“Ah… Öyle mi?”
İblis parşömenleri ve kişinin kullandığı insanların yapısal farklılıkları vardı. Bu bilgi olmadan cahilce her parşömen dükkânını dolaştım ve sonunda Eleris ile tanışana kadar onları satmaya çalıştım.
“Bir şeylerin ters gittiğini hissetti ve şeytani parşömenleri satamayacağını anladı mı bilmiyorum ama satmak için mağazalardan birinden bir Ateş Topu parşömeni aldığını duydum. Garip olan bu değil. ancak kısmen. Bir Ateş Topu parşömeni aldığını belirten görgü tanığı ifadeleri vardı, ancak o sıralarda hiç kimse bir tane satın almadı.”
Eleris ifadesini tahrif etti, yani iz orada kesildi.
“Belki de çalmıştır, korkmuştur ve öylece kaçmıştır.”
“Bu mümkün. O zaman farklı yerlerde bulunan alışveriş caddelerini araştırmam gerekir…”
Charlotte kasıtlı olarak yanıltıcı yorumumu dinledikten sonra başını salladı.
“Ateş Topu parşömenini çaldığı dükkana gidelim.”
Tabii ki, aslında çalmadım. O adam isteyerek teslim etti, ama bu noktada onu düzeltemedim.
Charlotte yol göstermek için önden yürüdü. Bu, zaten farkında olduğu bir bilgi olmalıydı, yani sırf kendisi araştırmaya karar verdiği için farklı sonuçlar elde edeceğini gerçekten düşündü mü?
* * *
Açgözlülükten gözleri kör olmuş halde bana Ateştopu parşömenini veren bu adamın dükkânına böyle geldik.
-Gıcırtı
Bu yere geri döneceğimi hiç düşünmemiştim.
“…Ne? Siz çocuklar ne istiyorsunuz?”
Eleris bana bu dükkan sahibinin adını söyledi ama ben hatırlayamadım. Yine de eskisi gibi huysuz ve açgözlü görünüyordu. Charlotte öne geçti ve kontraya doğru yürüdü.
“Siz Bay Borton musunuz?”
“…Evet, ne olmuş yani?”
Adamın adını söylediğinde biraz şaşırmış göründü. Charlotte bundan önce onunla ilgili neredeyse her bilgiyi derlemiş görünüyordu.
“Geçen gün birinin sizden bir Ateş Topu parşömeni çaldığını bildirdiniz, bu doğru mu?”
“…Ne? Yine mi soruyorsun? O Muhafızlara söylemem gereken her şeyi anlattım. Şimdi bu konuyu araştıran çocuklara mı sahipler?”
Bu olay hakkında konuşmaktan bıkmış, sanki sürekli hikayeyi tekrar etmesi gerekiyormuş gibi görünüyordu.
“Bunu tekrar sorduğum için üzgünüm. Yine de bu bizim için çok önemli, bu yüzden hala araştırıyoruz. O zamanlar neler olduğunu bana bir kez daha anlatır mısın?”
Charlotte otoriter bir şekilde fikrini zorlamak yerine kibarca sordu.
“Adamı yakalarsam, bana Ateştopu parşömenime ek olarak çok para alacağım söylendi, ama onun tek bir kılını bile bulamadım, yani ne önemi var? Ne tür bir olay o velet mi sebep oldu?”
O dolandırıcı tüccar, bu kadar çok insanın benim hakkımda bilgi toplamasının sebebinin büyük bir olaya karışmam olduğuna neredeyse ikna olmuş görünüyordu.
“Böyle bir bilgiyi ifşa edemem. Gizlidir.”
“Bana bir parça bilgi bile vermeden sana her şeyi anlatmamı mı istiyorsun?”
Borton sanki istediğimiz şey saçmaymış gibi gülümsedi.
“Güzel. O veledi parmaklarımın arasına almadan zaten dinlenmeyeceğim.”
Kıymetli Ateş Topu parşömenini çalan kişiye karşı derin bir kin besliyormuş gibi konuşuyordu. O açgözlü piçin önümde sinirlenmesini izlemek tansiyonumun tavan yapmasına neden oldu.
Normalde o anda masayı devirirdim ama şimdi adım atarsam başım oldukça ciddi bir belaya girecekti, bu yüzden yumruklarımı sıktım ve dayanmaya çalıştım. Durumu anlattı, o günleri düşündüğünde yüzü öfkeyle buruştu.
“Birkaç ay kadar önce, genç ve güzel bir velet bana bir parşömen kitapla geldi ve onu bana satmaya çalıştı. Ancak, hepsi gerçekten iyi çizilmiş sahte parşömenlerdi. Ben de ona “Neden?” diye sordum. bu boku satmaya mı çalışıyorsun? Defol buradan!”, ama onu kovduğumda, bir Fireball parşömeni kaydırdı. Daha sonra öğrendiğimde çok kızdım. Onu koklamaya çalıştım ama işe yaramadı. tonlarca insan o piç kurusunu yakalamak için koşuşturuyor. Kim bilir nasıl bir kazaya sebep oldu.”
Oldukça keyfi bir açıklamaydı. Ve parşömeni bana kendisinin verdiği kısım, onu dolandırdığım için büyük ölçüde değişti.
“Ama bundan ne gibi bir sonuç çıkarabilirsin? O adam bir anda gözden kaybolmuş ya da yerin derinliklerine inmiş olabilir. Adını bile bilmiyorum.”
Borton, sadece böyle bir görgü tanığı ifadesine dayanarak kimsenin birini bulamayacağını düşünerek içini çekti. Hala kaybettiği parayı düşünerek huzursuz geceler geçiriyor gibiydi. Charlotte, Borton’a baktı ve sabahlığının içinden gülümsedi.
“Bundan kesinlikle bazı ipuçları elde ettik.”
“Bundan?”
“Elbette.”
Charlotte mağazaya baktı, Borton’a değil.
“Ben zaten bir tane buldum, biliyor musun?”
Charlotte zaten raporda olmayan bir şeyi fark etti.
“Ne? Ne demek istiyorsun?”
Charlotte aniden bir ipucu bulduğunu söylediğinde Borton’ın ifadesi hastalıklı bir şekilde solgunlaştı.
Sanki onun ruh halini hiç fark etmemiş gibi, cübbesinin altından bir parşömen çıkardı.
“Sana bu parşömeni normal fiyatının dörtte birine vereceğim.”
“Ne?”
“Sahte değil. Lütfen onaylayın.”
O küçük kız aniden sihirli bir parşömen çıkarıp ona gösterdiğinde, Borton onu tezgahın üzerine koydu ve dudaklarında belli belirsiz bir sırıtışla ona baktı.
“…Yıldırım Parşömeni…. Gerçek. Bu parşömenin piyasa fiyatı 1 altın yani dörtte biri 25 gümüş olur.”
“Alırsın ya da almazsın, sana kalmış.”
Charlotte 1 altının doğru fiyat olduğundan bahsetmişti, bu yüzden şikayet edecek bir şeyi yoktu, bu yüzden Borton ona şekermiş gibi 25 gümüş verdi. Tam olarak bir ipucu değildi, ancak temelde bedava bir şey verildiği için son derece mutlu olduğunu görebiliyorduk.
Gümüş paraları aldıktan sonra Charlotte gülümsedi.
“Şimdi, tüm bu süreç boyunca parşömenlerinizi çalma fırsatım ne zaman olacaktı?”
“…Ne?”
“Arkada bir yerde bir değer biçme makineniz yok ve parşömenin sahte olup olmadığını doğrudan tezgahta değerlendirebiliyormuşsunuz gibi görünüyor. Çocuğun uzattığı parşömenin parşömen olduğunu fark ettiğiniz anda bunu söylediniz. sahteydin onu kovdun. Lütfen bana hatırlat. Arkandaki parşömen dolabından bir Ateş Topu parşömeni çalmayı nasıl başardı?”
Charlotte, Borton’ın arkasındaki büyük dolabı işaret etti. Misafirlerin ulaşamayacağı şekilde yerleştirildi.
Valier ona parşömeni gösterseydi ve Borton onu değerlendirmek için onu arkaya götürmek zorunda kalsaydı, gizlice bir Ateştopu parşömeni çalma fırsatı yakalamış olurdu.
Ancak Charlotte, dükkan sahibinin bu tür bahaneler üretmesini engellemek için kasıtlı olarak ona çok düşük bir fiyata bir parşömen sattı ve bu işlemin nasıl ilerleyeceğini izledi.
Charlotte en başından beri, dükkânın yapısını göz önünde bulundurarak birinin bir parşömeni çalmasının mümkün olup olmadığını görmeye çalışıyordu.
Charlotte başını hafifçe eğerek güldü.
“Böyle bir Ateştopu parşömeni almış olması kesinlikle imkansız. Bir şeyler saklıyorsun. Defol gitsin.”
Charlotte, Borton’ın yalanını anladı ve her türlü mazereti tamamen ortadan kaldırdı.
“Ne, ne diyorsun?! Sana onu çaldığını söylersem, çaldığını söylersem, seni küçük orospu…”
Yüzü bu saçmalık karşısında şişti ve tezgâhın arkasından dışarı çıkmaya çalıştı.
“Hey aptal, ne söylediğine dikkat et.”
“Ne?”
Konuşan bendim, hâlâ bornoz giyen Charlotte değil. Kimliğini açıklamaması, otoritesini kullanarak ona baskı yapmak istemediği anlamına geliyordu.
“Ben Temple Kraliyet Sınıfı öğrencisiyim. İşlerin kana bulanmasını istemiyorsan konuşmaya devam et, duydun mu?”
Charlotte kimliğini açıklamak istemediği için ben de kendiminkini açıkladım. Şükret, seni piç kurusu. Eğer adım atmasaydım, sürgüne gönderilebilirdin ya da daha kötüsü olabilirdin.
“Te, tapınak…?”
Öğrenci kimliğimi yüzünün önünde salladım ve genç bir piç tarafından böyle konuşulduğu için biraz sinirlendiğini görebiliyordum.
“Evet, Temple. Ne yaparsan yap kaybedersin, ama beni yenebileceğine emin misin? Pekala, kıçını sana teslim edebileceğime eminim. ne olursa olsun savaş. Peki ya buna ne dersin? Bana bir çizik atacak kendine güvenin varsa, bana gel.”
Bu sözleri arkalarında tehditkar bir güçle mırıldandığımda, dükkân sahibi, genç bir çocuk tarafından küçümsendikten sonra duyduğu öfke ile bir Temple öğrencisine elini sürerek başını belaya sokmak istememek arasında mücadele ediyor gibiydi. Charlotte biraz şaşırmış görünüyordu. Bu şekilde müdahale edeceğimi beklemiyor gibiydi.
Her neyse, Charlotte zaten Borton’ın yalanlarını anladı. Gerçeği er ya da geç öğrenecekti. Durumun böyle olduğunu varsayarsak, kendimi olaya dahil etmeyi ve Charlotte’a iyi tarafımı göstermeyi tercih ederim.
“Çaldıysa, nasıl yaptığını mutlaka anlarsın, değil mi? Onu bile yapamıyorsan, sakladığın şeyi söyle yeter.”
Kesinlikle yüzünü kapatan Charlotte’tan çok daha korkutucu görünürdüm. Adım attığımda, Charlotte sanki kenardan izlemeyi planlıyormuş gibi sessizliğe büründü.
Her şeyden çok, o piç konuşmalarına bir saniye bile daha fazla katlanamazdım.
“Bunun sıradan bir dava olmadığını anlamıyor musun? Yanıltıcı bilgiler yayarak adaleti engellemekle suçlanacaksın, biliyorsun? Şimdi doğruyu mu söyleyeceksin, yoksa söyler misin?” tanımadığın birinin seni rutubetli bir bodruma sürükleyip seni dövmesini mi tercih edersin?”
Yaptığım bu saçma sapan tehditleri duyunca Charlotte’un nasıl bir ifade takındığı hakkında hiçbir fikrim yoktu. Charlotte ve Bertus’un güçlerini kontrol edebilecek gibi değildim.
Bunlar sadece birinden tepki almak için yazılmış korkunç kelimelerin bir listesiydi.
Yanıltıcı bilgi. Adaletin engellenmesi. kaçırılmak.
İnsanlar bu tür kelimeleri bir cümlede sıralasalar, bunların boş tehditler olduğu seçeneği üzerine kumar oynamaktansa kılıç yutmayı tercih ederler.
Yani, boş tehditlerle desteklenen basit bir şantaj. Ne de olsa böyle bir şey yapmak için en ufak bir yetkim yoktu.
“Tha, bu… Yani…”
Ancak bunu Borton’ın bakış açısından basit bir şantaj olarak düşünmek zordu.
Benim de geri adım atmaya niyetim yoktu.
Onu o halde gördüğümde, bu piçin ciddi bir şekilde cezalandırılmasını gerçekten çok istiyordum.