Daphne du Maurier: "Rebecca"
Kitap
Monte Carlo'da genç ve utangaç bir kadın, ekili ve yaşlı dul Maxim de Winter ile tanışır. Kendisini cezbediyor ve bir bot kazasında ölen karısı Rebecca'nın ölümü üzerine melankoli saldırılarını zorluyor. Bir hafta içinde ona evlilik teklifi yaptığında, şaşırır mı? ama çok memnun oldum. Cömert bir balayından sonra, çift de Winter'daki Cornwall'daki Manderley malikanesine geri döner. Mülkiyetin idaresine tekrar baktığında sevgisi azalmış görünüyor. Ve yeni Bayan de Winter, selefinin evinde hala kayıtsız bir şekilde bulunduğunu anlamalı. Umutsuzluğa yakın, Manderley'in karanlık sırrının arkasına mı geldi? ve kocasınınki. Daphne du Maurier'in atmosferik olarak yoğun olan romanı bir klasik: psikolojik olarak yetenekli, harika, yıkıcı bir aşkın hikayesini anlatıyor.
Karanlık bir sır, yıkıcı bir aşk, öfkeli sonuna kadar heyecan verici. Bir klasik.
Yazar
Daphne du Maurier (1907-1989) ilk romanını 24 yaşında yayınladı ve dünya çapında en popüler kadın yazarlardan biri. Senin romanın "Rebecca" Alfred Hitchcock'un "The Birds" adlı kısa öyküsü gibi, 1940’ta doğuştan çekildi ve alındı. "en iyi film" olarak bir Oscar. 1969'da İngiliz Kraliçesi tarafından edebiyat hizmetlerinden dolayı şövalyeydi.
ChroniquesDuVasteMonde Kitap Sürümü "Die Liebesromane" siparişi
Tüm ChroniquesDuVasteMonde kitap baskısının "Die Liebesromane" kitabını burada bizim dükkanımızda sipariş edin ve tek bir satın alma işlemine kıyasla 40 Euro'dan fazla tasarruf edin.
"Rebecca" örneğini oku
Dün gece, Manderley'ye döndüğümü hayal ettim. Kendimi yolun demir kapısının yanında dururken gördüm ve ilk başta içeri giremedim, çünkü yol bana kapalıydı. Kale ve zincir kapıda asılı. Taşıyıcıdan sonra hayal kurdum ve cevap alamadım ve paslı barlara baktığımda, geçit evinin ıssız olduğunu gördüm.
Bacadan duman çıkmaz ve küçük pencereler açılır. Sonra, tüm hayalperestler gibi, aniden doğaüstü güçlerim vardı ve bedensiz bir varlık gibi engelleri aştım. Önümde garaj yolu eskimiş, kıvrılmış ve eskimiş olduğu gibi kıvrılmış, ama yürüdüğümde bir şeyin değiştiğini fark ettim; bizim bildiğimiz yol değildi; O zayıf ve dağınıktı.
İlk başta bu beni şaşırttı ve anlamadım. Ve sadece başımı sallamak zorunda kaldığımda, olanları fark ettim diye sallanan bir dalla. Doğa tekrar ona geldi; acele etmeden, sessiz, gizli bir şekilde, uzun yoldan tutunan parmakları ile uzun bir süre boyunca yayıldı. Bir zamanlar tehditkar bir tehlike olan orman nihayet kazanmayı başarmıştı. Sessizce, ağaçları her zaman sınıra daha da yaklaşmıştı. Buchen, gri-beyaz çıplak gövdelerini birbirlerine tutabildi, dallarını tuhaf bir kucaklamaya soktu ve başımın üzerine bir kilisenin kemeri gibi bir tonoz yaptım.
Yaklaşım dar bir banttı, geçmişe kıyasla ince bir iplikti, çakıllar ot ve yosunlarla boğulmuş olarak kayboldu. Ağaçlar, adımı engelleyen alçak dalları uzattı; Boğumlu kökleri ölüm pençeleri gibi çıkıntılı. Burada ve orada çalılıkları bu ormanda tanıdım: mavi kafaları ünlü olan ortancalar. Hiçbir el onları kesmemiş, yabani ve şimdi çiçek açmış, yanlarındaki isimsiz yabani ot gibi siyah ve çirkin çiçek açmış.
Daha uzak, daha uzak, yakında doğuya, şimdi batıya, bir zamanlar araba yolumuzdaki yara olan sefil patika. Bazen tamamen ortadan kaybolduğunu düşünmüştüm, ama yeniden ortaya çıktı, belki kış yağmurlarının düştüğü bir ağacın arkasında çamurlu bir çukurun kenarına tırmandı. Yolun bu kadar uzun olduğunu düşünmedim. Ağaçların yaptığı gibi, miller çoğalmış olmalı ve bu yol labirentin, boğulmuş bir vahşi doğanın yolunu açmıştı, ama evin değil. Birdenbire önünde durdum; çalılıkların sınırlandırılmamış ormanları vizyonumu engellemiş ve orada durdum, kalbim göğsümde çarpıyordu ve gözlerimdeki şişlik ağrısını hissettim.
Manderley vardı, bizim Manderley'imiz, sessiz, her zaman olduğu gibi gizli; gri taş rüyamdaki ay ışığında parıldıyordu, yüksek iki bölümlü pencereler çim yeşili, terası yansıtıyordu.Zaman bu duvarların kusursuz simetrisini yok edemedi, durumun uyumunu değil mi? açık elinde bir mücevher. Teras çimenler üzerine düştü ve çimenler denize doğru uzanıyordu ve döndüğümde, ayın altında, rüzgar ve fırtına tarafından dokunulmamış bir göl gibi simli genişliğini tanıdım. Hiçbir rüya bu rüya denizi bozmaz, batıdan gelen hiçbir bulut duvarı bu soluk gökyüzünün açıklığını gizleyemezdi.
Eve geri döndüm, sanki dün terk etmiş gibiydik, el değmemiş, el değmemiş olsa bile mi? Bahçenin bile orman kanununa itaat ettiğini gördüm. Dikenli çalılar ile tünemiş ve dolanmış, ormangülü çalılar yükseldi ve köklerine yapışmış isimsiz çalılar kütlesi ile doğal olmayan düğünler yaptı. Bir leylak ağacı kayın ağacıyla birleşti ve onları birbirine daha da bağlamak için her zaman zarafetin düşmanı olan kötü niyetli sarmaşık, bir daha bırakmamak için çiftin etrafına dokunaçlarını sarmıştı. Sarmaşık bu kayıp bahçeye hükmetti; uzun dallar çimlerin üzerinden süzüldü ve kısa sürede evin eline geçecekti. Her yerde ısırgan otları büyüdü, düşmanın ilerleyiş birliği düştü. Evin pencerelerine yaslanmış olsalar bile, terasa su basmışlardı, şeritlere uzanıyorlardı. Ancak, görevi korumak için fazla bir şey yapmadılar, çünkü birçok yerde ravent ağacı zaten saflarından kırılıyordu ve başları ezilmiş ve sapları zayıfken, tavşanların yol açtığı yere uzanıyorlardı. Sürücüyü terk ettim ve terasa tırmandım; Rüyalarımdaki ısırganlar bana engel sunmadı, büyülü yürüdüm ve hiçbir şey beni durduramadı.
Ay ışığı hayalperestin tuhaf numaralarını, hatta bir hayalperestin hayal gücünü bile oynayabilir. Orada dururken, kısıtlanmış bir nefesle, evin sadece boş bir kabuk olmadığına, eskiden yaşadığı gibi canlandırılmış ve canlandırıldığına yemin edebilirdim.
Pencereler aydınlık bir şekilde aydınlatılmış, perdeler gece rüzgarı içinde sessizce parlıyordu ve orada, kütüphanede hala kapatmayı unuttuğumuz yarı açık bir kapıydı ve mendilimiz sonbahar güllerinin vazo yanındaki masanın üzerine uzanmıştı. Odadaki her şey henüz varlığımızdan bahsetmedi: kütüphaneden okunan şekilde yeniden çizilen küçük kitap yığını; ve Times'ın eski sayıları; Ezilmiş sigara taslakları ile kül tablası; sandalyelerdeki buruşuk yastıkları hala kafamızın izlerini taşıyordu; odun için yanan ateşi, sabahları için bekliyorum; ve sevgili Jasper'ımız olan Jasper, etkileyici gözleri ve ağır, sarkık dudaklarıyla, hâlâ şöminenin önünde uzanıyordu ve efendisinin ayak izlerini duyduğunda her zaman olduğu gibi kuyruğunu yere vuruyordu.
Bir an görünmeyen Ay'ı gizleyen bir bulut ortaya çıkmıştı. Onunla pencereler söndü; rüya ortadan kaybolmuştu ve geçmişin sesi artık duvarların etrafına fısıldadı.
Ev, umutlarımızın bir mezarıydı ve acılarımız harabelere gömüldü. Diriliş olmadı. Manderley’yi günden güne düşünürsem, düşünceler acı olmazdı.
Korkusuz orada olsaydım nasıl olabileceğini tekrar düşünürdüm. Yaz gül bahçesini, sabahın erken saatlerinde kuş yuvasını hatırlardım; kestane ağacının altında çayı içtiğimizden ve denizin fısıldadığı aşağıdan çimler karşımıza çıkardı. Çiçekli leylakı ve mutlu vadimizi hatırlardım. Bu şeyler kalıcıydı, vefat edemezlerdi; bu anılar zarar vermedi.