Altın eller erimiş, kıza verilen kalp cam bir kavanozda atıyor, sokakta yalnız bir akordeon sendeliyor. Vladimir Sorokin’in ilk romanı, sosyalist gerçekçiliğin kemikleri üzerinde yaramaz bir dans oldu: yazar eski metaforları somutlaştırdı ve onlara yeni bir norm ekledi. Normal bir bakış açısına göre, yalnızca bir suçlu veya bir deli, saygıdeğer yurttaşlar dünyasına bu geçişi reddedebilir — karşılıklı sorumluluk ve iğrençlikte suç ortaklığı sembolü.
Norma, durgunluğun ortasında yazıldı ve SSCB’nin çöküşünden sonra yayınlandı. Bugün, Sovyet efsanesini canlandırma girişimlerinin arka planına karşı, roman yeni bir anlam kazandı — sanatçı ile kalabalık arasındaki ilişki, ahlak ve uygunluk, devlet şiddetine ve propagandasına direnmenin yolları hakkında ebedi soruların yanı sıra.
Yayıncının düzeni a4.pdf formatında kaydedilir.