Meseleye resmen yaklaşırsak, kuşkusuz bu klasik el bombası türünün temsili olmayan temsilcisinin ömrü yüz değil, seksen dokuz yıl olacak. 1928'te, F-1 elde tutulan anti-personel bombası (“limon”), Kızıl Ordu tarafından kabul edildi. Ama acele etmeyelim.
Küçük bir hikayeler
El bombasının prototipi 9. yüzyıldan beri bilinmektedir. Bunlar, o sırada bilinen enerjiye doymuş malzemelerle doldurulmuş, çeşitli şekillerde toprak kaplardı (kireç, katran, “Yunan ateşi”). İlk yüksek patlayıcıların ortaya çıkmasından önce, bu eski eşyaların ciddi zarar verici etkisinden bahsetmenin gerekli olmadığı açıktır. Patlayıcı fırlatma el kabukları ilk söz X-XI yüzyıla aittir. Onlar için malzeme bakır, bronz, demir, camdı. Muhtemelen, Arap tüccarları onları Çin'den veya Hindistan'dan getirdi.
Böyle bir cihaza örnek olarak, ilk binyılda Çin'de geliştirilen yasak var. içi boş bambu gövdesi parçasından yapılmış gövdeli bir yangın bombası. İçine katran ve siyah toz yükü yerleştirildi. Tavşanın üzerine, bir çekme demeti ile takıldılar ve güçlendirilmiş bir el feneri olarak kullanıldılar, bazen nitrat içeren ilkel bir fitil kullanıldı. Arap "bortab", bir fitil ve zincir ile donatılmış, kükürt, nitrat ve kömür karışımı olan bir cam topdu. direğe bağlanır. Her durumda, Nejim-Edlin-Chassan Alram el yazması, at sırtında ve çeşitli askeri araçlarda mücadele sanatının bir rehberi olarak nitelendirir. Bu tür el bombaları, ilerleyen düşman üzerinde psikolojik ve moral bozucu bir etki olarak, çok çarpıcı bir sonuç vermedi.
Yüzlerce üfleme cam el bombası neredeyse sağlam, bazıları fitildir. Arkeoloji Müzesi Mitilini, Midilli Adası (Lesbos Adası).
Klasik parça bombaları dönemi, Alman mucit Konrad Kaiser von Eichstadt'ın, patlamanın ürettiği parça sayısının önemli ölçüde artması nedeniyle, gövde malzemesi olarak kırılgan dökme demir kullanmayı önerdiği 1405'ta başladı. Ayrıca, toz yükünün merkezinde, karışımın yanmasını önemli ölçüde hızlandıran ve el bombası gövdesinin saçılma parçalarının küçük parçalanma çarpma elemanlarına dönüşme olasılığını artıran bir boşluk oluşturma fikrine de ait. Siyah tozun zayıf püskürtme etkisi, bir el bombasının boyutunda bir artış gerektirirken, bir kişinin fiziksel yetenekleri bu artışı sınırladı. Bir ila dört kilogram ağırlığındaki bir dökme top sadece çok eğitimli savaşçılar tarafından fırlatılabilir. Süvari ve yatılı ekipleri tarafından kullanılan daha hafif mermiler çok daha düşük verime sahipti.
El bombaları esas olarak kalelerin saldırıları ve savunmaları sırasında, yatılı savaşlarda ve Kutsal Lig savaşı sırasında (1511-1514) çok iyi olduklarını kanıtladılar. Ancak önemli bir dezavantaj vardı - sigorta. Toz pulpa ile ahşap bir tüp şeklindeki yanan sigorta, yere çarptığında sık sık solmuş, patlamadan önce, fırlatmadan önce veya çok geç patlayana kadar zamanın kesin bir fikrini vermedi. On altıncı yüzyılda “nar” terimi de bize aşinadır. İlk olarak kitaplarından birinde ünlüler tarafından kullanıldı. tabanca Salzburg ustası Sebastian Gele, yeni silahı toprağa düşen, tohumlarını dağıtan subtropikal bir meyveyle karşılaştırıyor.
XVII yüzyılın ortalarında, el bombaları, eylemsizlik ateşlemesinin bir prototipiyle donatılmıştır. İngiltere’deki iç savaş sırasında (1642-1652), Cromwell'in askerleri toprağa vurarak ataleti devam ettiren ve fitili içeri çeken kabuktaki fitile kurşun sıkmaya başladı. Ayrıca bir el bombası fitilinin geri uçuşunu sağlamak için ilkel bir dengeleyici önerdiler.
Saha savaşlarında el bombasının yoğun kullanımının başlangıcı 17. yüzyıla kadar uzanıyor. 1667'te, İngiliz kuvvetlerinde, özellikle mermileri atmak için askerlere (şirket başına 4 adam) tahsis edildi. Bu savaşçılara "grenadiers" denir. Sadece mükemmel fiziksel şekli ve eğitimi olan askerler olabilirler. Ne de olsa, asker ve güç ne kadar yüksekse, el bombası o kadar uzaklaşabilir. İngilizlerin örneğini takiben, bu tür bir silah hemen hemen bütün devletlerin ordularına getirildi. Bununla birlikte, doğrusal taktiklerin geliştirilmesi, el bombası kullanımının avantajını kademeli olarak reddetti ve XVIII yüzyılın ortalarında, tarla birimlerinin teçhizatından çıkarıldıkları için, grenadiers, yalnızca piyade elit birlikleri haline geldi. El bombaları sadece garnizon birlikleri ile hizmette kaldı.
İmparatorlukların savaşı
Yirminci yüzyıl el bombası az kullanılmış, eski ve unutulmuş silahlarla bir araya geldi. Aslında, XVII. Yüzyılın doğum kadınlarını kullanan aynı siyah toz mühimmattı. Neredeyse 300 yıl boyunca el bombası tasarımında yapılan tek gelişme - rende sigortanın ortaya çıkışı.
Yılın ilk Fransız Savaşı sırasında kullanılan Fransız top bombası modeli 1882. El bombası gövdesi, ateşleyicinin altında bir delik olacak şekilde, dökme demirden dökülerek yapılan basit, küresel bir şekildir (topun çapı 81 mm idi). El bombasının zemini hem bir şok hem de bir kibritle tutuşan basit bir fitil olabilir. Ancak küresel bir el bombasının en tipik olanı "bilezik" (ızgara) sigortasıydı.
İngilizce "top" bombası №15 örnek 1915 yılı. Parçalanma için çentikli 3 inç çapında dökme demir kasa siyah toz veya amonal ile doldurulmuştur. Sigorta bombası №15, tasarımcı Brock'u geliştiren tipik bir ızgara sigortasıydı. Sigorta neme karşı çok hassastır ve çoğu zaman reddedilirdi, bu yüzden sık sık bir parça iple değiştirildi.
Rusya'da, 1896'te Topçu Komitesi, el bombalarını tamamen sökme emri verdi ... "daha sofistike bir yöntem olan düşmanı yenmek, kalelerdeki kaleleri savunmak ve savunmacıların kendileri için el bombalarının güvensizliğini artırmak için ...".
Ve sekiz yıl sonra, Rus-Japon savaşı başladı. Bu, savaş ateşinde topçu, dükkan tüfekleri ve makineli tüfeklerle donatılmış toplu orduların bir araya geldiği savaş tarihinin ilk savaşıydı. Yeni silahların varlığı ve özellikle de ateş silahlarının menzilindeki bir artış, birliklerin yeteneklerini arttırdı ve savaş alanında yeni eylem yöntemlerinin kullanılmasını gerekli kıldı. Saha barınakları birbirlerinden güvenli bir şekilde gizlenmiş ve ateşli silahları neredeyse işe yaramaz hale getirmiştir. Bu, her iki partiyi de unutulmuş piyade silahlarının şeklini hatırlamaya zorladı. Hizmet sırasında el bombası eksikliği göz önüne alındığında doğaçlama başladı.
İlk defa Japonların Rus-Japon savaşında el bombası kullanımı Mayıs 12 of Qingzhou'da 1904 oldu. Japon bombaları astar kesiciden, patlayıcı yüklü dolgulu bambu tüplerden, yanıcı tüplerin yerleştirildiği ateşleme soketlerinden beze sarılmış standart patlayıcılardan oluşuyordu.
Japonların ardından, Rus birlikleri el bombası kullanmaya başladı. Kullanımlarından ilk söz Ağustos 1904'e kadar uzanıyor.
Kuşatılmış kentteki el bombaları, maden şirketi Melik-Parsadanov'un merkez kaptanı kaptanı ve Kvantunskoy yardımcı firması Debigory-Mokrievich'in teğmeni tarafından işgal edildi. Denizcilik bölümünde bu çalışma 2 rütbesi kaptanı Gerasimov ve teğmen Podgursky'ye verildi. Port Arthur'un savunmasında, 67 000 el bombası üretildi ve kullanıldı.
Rus bombaları, içine 2-3 piroksilin cereyanının yerleştirildiği manşonların kurşun boru kesimlerinden oluşuyordu. Kasanın uçları pilot tüp için bir delik bulunan ahşap kapaklarla kapatıldı. Bu tür el bombaları, 5-6 saniye yanma için tasarlanmış bir yakma tüpü ile sağlanmıştır. Piroksilin yüksek higroskopikliği nedeniyle, bunlarla donatılmış el bombalarının üretimden sonra belirli bir süre kullanılması gerekiyordu. 1-3% nem içeren kuru piroksilin, 2 g çıngırak cıva içeren bir primerden patladıysa, 5-8% nem içeren piroksilin, ilave bir kuru piroksilin patlatıcıya ihtiyacı vardı.
El bombası Port Arthur’da hurda malzemelerden yapılmış.
Şekilde pilot ateşleyici ile donatılmış bir el bombası gösterilmektedir. 37-mm veya 47-mm topçu kabuğundan yapılmıştır. El bombası gövdesine, rende ateşleyicinin yerleştirildiği tüfek kartuşundan çıkan durum lehimlenmiştir. Dulce kartuşunda
manşon ateşleyici kordonu yerleştirildi ve Dultsev'i sıktı. Dantel, manşonun altındaki delikten rendelenir. Üçüncül cihazın kendisi kesilen diğeri içine giren iki adet ayrı kaz tüyünden oluşuyordu. Tüylerin temas yüzeyleri ateşleyici bileşim ile kaplandı. Kolaylık sağlamak için, bir halka veya bir çubuk bir kabloya bağlanmıştır.
Ateşleyici kordonu tutuşturmak için, şamandıra ateşleyicisinin halkası üzerine böyle bir el bombasının çekilmesi gerekiyordu. Karşılıklı yer değiştirme sırasında kaz tüyleri arasındaki sürtünme, malanın tutuşmasına neden oldu ve ateş ışını ateşleyici kordonuna ateş açtı.
1904'te, Rus ordusunda ilk kez bir şok bombası tanıtıldı. Doğu Sibirya maden şirketi Lishin kaptanı el bombası yaratıcısı oldu.
Personel kaptan el bombası erken tip Lishin.
Savaş dersleri
Mançurya’daki olayların gelişimi ve askeri operasyonların seyri ile tüm dünyanın istihbaratı ilgilendi. İngiltere, en fazla gözlemciyi Uzak Doğu'ya gönderdi - Boers'la olan savaşın trajik tecrübesiyle işkence gördü. Rus ordusu üç İngiliz gözlemci aldı, Japon tarafındaki 13 İngiliz subayları savaşı gözlemledi. İngilizlerle birlikte Almanya, Fransa, İsveç ve diğer ülkelerden gelen askeri saldırılar olayların gelişimini izledi. Arjantin bile ikinci rütbeli José Moneta'nın kaptanını Port Arthur'a gönderdi.
Muharebe operasyonlarının analizi, teknik teçhizatta, birliklerin muharebe eğitiminin organizasyonu ve teçhizatında önemli değişiklikler yapılması gerektiğini gösterdi. Savaş her türlü silah ve teçhizatın seri üretimini talep ediyordu. Önemdeki rolü belirgin şekilde arttırdı. Mühimmat ve yiyecek bulundurmuş askerlerin kesintisiz güç kaynağı, savaş alanında başarı elde etmede belirleyici bir rol oynamaya başladı.
Daha gelişmiş silahların ortaya çıkmasıyla, alanda konumsal mücadele biçimleri doğdu. Makineli tüfekler ve dergi tüfekler sonunda birlikleri yoğun savaş oluşumlarından vazgeçmeye zorladı, zincirler daha nadir hale geldi. Makineli tüfek ve güçlü tahkimatlar savunma olasılığını keskin bir şekilde arttırdı, saldırganları ateş ve hareketi bir araya getirmeye zorladı, araziyi daha dikkatli kullandı, kazıldı, keşif yaptı, saldırı ateşi eğitimi verdi, devriyeleri ve kapsama alanını kullandı, geceleri savaştı, sahada birliklerin etkileşimini daha iyi organize etti savaş. Topçu kapalı pozisyonlardan ateş etmeye başladı. Savaş, silahların kalibrasyonunda ve uluyanların geniş kullanımında bir artış talep etti.
Rus-Japon savaşı, Alman gözlemciler üzerinde Fransız, İngiliz ve diğer ülkelerin ordusundan daha güçlü bir izlenim bıraktı. Bunun nedeni Alman ordusunun yeni fikirlere karşı en duyarlı olmasının nedeni değildi, Alman ordusunun savaşı biraz farklı bir açıdan görme eğilimi. 1904’teki Anglo-Fransız Anlaşması’nı (Entente cordiale) imzaladıktan sonra, Kaiser Wilhelm, Alfred von Schlieffen’den, Almanya’nın aynı anda iki cephede savaş açmasına izin verecek bir plan geliştirmesini istedi ve Aralık ayında da, 1905’ta, von Schlieffen, ünlü planı üzerinde çalışmaya başladı. Port Arthur kuşatması sırasında el bombası ve hendek harcı kullanımına bir örnek, Almanlara, komşu ülkelerin topraklarının işgali sırasında benzer görevlerle karşılaşmaları durumunda Alman ordusunda da etkili bir şekilde kullanılabileceğini gösterdi.
Zaten 1913 tarafından Alman askeri endüstrisi, Kugelhandgranate 13 bombalarının seri üretimine başladı. Ancak bunun devrimci bir model olduğunu söylemek imkansızdır. El bombalarının yalnızca kuşatma savaşı aracı olarak görülmeye devam edilmesine yol açan askeri stratejistlerin düşüncesinin geleneksel ataleti bir etkiye yol açtı. Yılın 1913 modelinin el bombaları, esasen küresel şekilleri nedeniyle piyade silahları olarak pek kullanılmadılar, bu da asker için daha az elverişli olmalarını sağladı.
Kugelhandgranate 13 Model Aa
El bombası gövdesi, elden geçirilmiş, ancak neredeyse üç yüz yıl önceki fikrinin tamamı gibi değişmeden oluşuyordu - simetrik bir şekle sahip oluklu bir çentik ve sigortanın altında bir nokta olan 80 mm çapında bir dökme demir top. El bombası yükü, siyah tozu esas alan bir kompozit patlayıcıydı, yani düşük patlayıcı etkisi vardı, ancak el bombası gövdesinin şekli ve malzemesi nedeniyle oldukça ağır parçalar üretti.
El bombasının zemini oldukça kompakt ve zamanına göre fena değildi. 40 mm'deki bir el bombasının gövdesinden, içinde bir ızgara ve mesafe kompozisyonu bulunan çıkıntılı bir tüptü. Boruya bir emniyet halkası takılıydı ve üst kısmında sigortayı tetikleyen bir tel deliği vardı. Yavaşlama süresi sözde 5-6 saniye civarındaydı. Mutlak bir pozitif, el bombasının hiçbir patlayıcısının olmamasıydı; çünkü tozu, sigortanın kendisinin uzak bileşimindeki alevin kuvvetiyle tutuşmasıyla ateşlendi. Bu, el bombasıyla çalışma güvenliğini arttırdı ve kaza sayısını azaltmaya yardımcı oldu. Ek olarak, düşük kabarma kabiliyetine sahip olan yük, vücudu nispeten büyük parçalara böldü, düşmana zarar vermeden daha az "toz" vererek, melinit veya TNT teçhizatındaki el bombalarına kıyasla.
Rusya ayrıca savaş tecrübesini de dikkate aldı. 1909-1910'te, topçu Rdultovsky'nin kaptanı, uzaktan ateşleyici ile iki el bombası örneği geliştirdi - küçük (iki kiloluk) "av ekipleri için" ve büyük (üç kiloluk) "serf savaşı için". Rdultovsky tarafından tarif edildiği gibi küçük bir el bombası tahta bir sapa sahipti, gövdesi çinko levhadan yapılmış dikdörtgen bir kutu şeklinde, çeyrek kiloluk bir melinit ile dolduruldu. Prizmatik patlayıcı yük ile kasanın duvarları arasına çapraz şekilli çentikli plakalar yerleştirilmiş ve köşelere hazır üçgen parçaları (0,4 g ağırlığına göre) yerleştirilmiştir. Denemelerde, parçalar "1-3 sarkma makinelerinde patlama bölgesinden bir inçlik tahta zımbaladı", fırlatma mesafesi 40-50 adımlarına ulaştı.
El bombaları daha sonra bir mühendislik aracı olarak kabul edildi ve Ana Mühendislik Direktörlüğü'nün (SMI) yargı yetkisine aitti. 22 Eylül SMI Mühendislik Komitesinin 1911'i birkaç sistemin el bombasını inceledi - Kaptan Rdultovsky, Teğmen Timinsky, Teğmen Albay Gruzevich-Nechay. Timinsky bombası hakkındaki sözleri tipikti: “Birliklerde el bombası yapılması gerektiğinde tavsiye edilebilir”, bu mühimmatlarda böyle oldu. Ancak en büyük ilgi Rdultovsky örneğinden kaynaklanmış, ancak fabrika imalatını talep etmişti. Tamamlandıktan sonra, Rdultovsky bombası "bombası örneği 1912" adı altında kabul edildi. (RG-12).
El bombası arr. 1912 (WG-12).
Birinci Dünya Savaşı'nın başlamasından hemen önce, Rdultovsky bombası arrının tasarımını mükemmelleştirdi. 1912 g., Ve Rus ordusunun silahlanma bombası arr aldı. 1914 (WG-14).
El bombası arr. 1914 (WG-14)
Bir el bombası tasarımına göre arr. 1914 temelde numunenin 1912 bombasından farklı değildi, fakat tasarımda hala değişiklikler vardı.
1912 bombası ek bir patlayıcıya sahip değildi. Numune 1914'in garnetinde, TNT veya melinit ile donatmak için preslenmiş tetrilden yapılmış ek bir patlayıcı kullanıldı, ancak amonal ile donatılırken ilave bir patlayıcı kullanılmadı. Farklı tip patlayıcılarla bombaların donatılması, ağırlık özelliklerinde bir değişikliğe yol açtı: TNT ile donatılmış bir el bombası, 720 gr., Melinite - 716-717 gr.
El bombası sigortasız ve sönük bir davulcu ile saklandı. Bir savaşçı atmadan önce sigortaya bir el bombası koymak ve şarj etmek zorunda kaldı. Birincisi: halkayı çıkarın, davulcuyu çıkarın, kolu tutamacın (kolun kancası davulcunun kafasını yakaladı) bırakın, tetik penceresine bir güvenlik kontrolü koyun ve halkayı tutamağın üzerine yerleştirin ve tekrar kolu. İkincisi, huni kapağını hareket ettirmek ve sigortayı uzun bir omuz ile huniye, kısa olanı oluğa sokmak ve sigortayı kapakla sabitlemektir.
Bir el atması için, el bombası eline kelepçelendi, halka ileri doğru hareket ettirildi ve güvenlik kontrolü serbest elin baş parmağıyla hareket ettirildi. Bu durumda, kol yayı sıkıştırdı ve kancayı kanca ile geriye doğru çekti. Helezonik yay, debriyaj ve tetik arasında kaldı. Kol atıldığında, zıplayan davulcu davulcuyu itti ve primer ateşleyicisini sıkıştırdı. Durdurma dişlerinden geçen ateş, geciktirici bileşime ve daha sonra patlayıcı yüke zarar veren patlatıcı kapağa iletildi. Burada, belki de tüm modern olanlar, Büyük Savaş patlak verdiğinde ordunun cephaneliğindeki el bombalarının örnekleri.
İlk dünya
28 Temmuz 1914, insanlık tarihindeki en büyük silahlı çatışmalardan biri olan Birinci Dünya Savaşı'nı başlattı ve bunun sonucunda dört imparatorluğun varlığı sona erdi. Son derece dinamik bir kampanyanın ardından, cephe çizgileri konumsal bir savaşta donduğunda ve rakipler pratik olarak bir taş atış mesafesindeki derin açmalarına oturduğunda, Rus-Japon savaşının tarihi tekrarladı, ancak bir istisna dışında - Almanya. Kugelhandgranate küresel bombası, ilk olarak yeterince büyük miktarlarda seri üretilip askerlere teslim edildi. Gerisi yine doğaçlama yapmak zorunda kaldı. Birlikler kendilerine yardım etmeye başladılar ve çeşitli ev yapımı el bombaları üretmeye başladılar. Boş teneke kutuların, tahta kutuların, karton kutuların, boru parçalarının ve benzerlerinin kullanılmasıyla, çoğunlukla sarma telleri ya da çivilerle doldurmalar ile az ya da çok etkili patlayıcı cihazlar üretildi. Ayrıca, en çeşitli olanlar şarjlar ve detonatörler - basit sigorta kabloları, ızgara sigortaları vb. Bu tür erzatsev kullanımı, atıcılar için riskle ilişkiliydi. Belli bir maharet ve zorunluluk gerektiriyordu; bu nedenle, saplayıcı birimler ve küçük, özel olarak eğitilmiş piyade birimleri ile sınırlıydı.
Üretime harcanan çabayla ilgili olarak, ev yapımı el bombalarının etkinliği arzulananı bıraktı. Bu nedenle, giderek artan bir hızda, seri üretim için ek olarak uygun, daha etkili ve uygun el bombaları geliştirilmiştir.
Birinci Dünya Savaşı sırasında tasarımcıları yaratan örneklerin bir makalenin miktarında olması mümkün olmadığını düşünün. Bu dönemde sadece Alman ordusunda 23 tipi çeşitli el bombaları kullanıldı. Bu nedenle, sonuçta F-1 bombasının ortaya çıkmasına neden olan iki yapı üzerinde duracağız.
İngiliz tasarımcı William Mills, 1914 ile savaşma deneyimini hesaba katarak, bir el bombası klasik örneği olarak çok başarılı olduğunu söyledi. Grenade Mills, 1915 yılında "Mills Bomb No. 5" adı altında Büyük Britanya ordusu tarafından kabul edildi.
Mills Bomba No. 5
Grenade Mills, savunma tipi anti-personel parçalanma el bombalarına aittir.
El bombası numarası 5 bir gövdeden, patlayıcı şarjdan, şok koruma mekanizmasından, bir sigortadan oluşur. El bombası gövdesi, patlayıcı yükünü ve patlama sırasında parça oluşumunu barındıracak şekilde tasarlanmıştır. Gövde dökme demirden yapılmış olup, dış kısmında enine ve uzunlamasına çentik vardır. Vücudun alt kısmında, içine merkezi borunun vidalandığı bir delik vardır. Borunun merkezi kanalına, ana zırhlı ve primer ateşleyici sigortalı bir davulcu yerleştirilir. Sigortanın kendisi bir ucunda bir primer ateşleyicinin sabitlenmiş olduğu bir ateşleyici kordonunun bir kısmı ve diğer ucunda bir ateşleyici kapsüldür. Borunun yan kanalına yerleştirilir. Gövde deliği bir vida tapasıyla kapatılmıştır. Mills Bomb №5 bombasını kullanmak için, bombayı alt tarafındaki rondelayı sökmeli, patlama kapağını yerine takmalı ve rondelayı yerine tekrar sarmalısınız. Bir el bombası kullanmak için, sağ elinizde, el bombası gövdesine doğru bastırarak bir el bombası almalısınız; Güvenlik kontrollerinin antenini (çatal pimi) bir araya getirmek için sol elinizi kullanın ve halkayı çekerek çatal pimini koldaki delikten dışarı çekin. Bundan sonra, sallanan, hedefe bir el bombası atın ve örtün.
İngilizler gerçekten olağanüstü bir silah yaratmayı başardılar. Grenade Mills, bu tür silahlara uygulanan "hendek savaşının" taktiksel taleplerini somutlaştırdı. Küçük, konforlu, bu el bombası uygun bir şekilde herhangi bir pozisyondan atılmış, büyüklüğüne rağmen, oldukça fazla miktarda ağır parça vermiş ve yeterli bir hasar alanı yaratmıştır. Ancak el bombasının en büyük avantajı sigortasıydı. Tasarımının sadeliği, kompaktlığı (çıkıntılı parçalar yoktu) ve çek halkasını dışarı çekerek avcının kolun tuttuğu kol tarafından tutulduğu sürece fırlatma için en uygun anı beklerken el bombasını elinde tutabildiği ortaya çıktı. , moderatör tutuşmaz. Alman, Avusturya-Macaristan ve bazı Fransız el bombası örnekleri bu gerçekten gerekli özelliğe sahip değildi. Böyle bir özelliğe sahip olan Rus Rdultovsky el bombasının kullanımı çok zordu, atmak için hazırlığı bir düzineden fazla işlem gerektiriyordu.
1914’te Alman bombalarından İngiliz’den daha az acı çekmeyen Fransızlar, aynı zamanda dengeli özelliklere sahip bir el bombası yaratmaya karar verdiler. Büyük çaplı, yıl için 1913 örneğinin el bombası, güvenilmez bir patlatıcı ve zayıf bir parçalanma etkisi gibi, kaplaması için uygun olmayan gövde gibi Alman el bombalarının eksikliklerini doğru bir şekilde dikkate alarak Fransız, F1 olarak bilinen zaman el bombası tasarımı için bir devrim yarattı.
Şok ateşlemeli ateşlemeli F1
Başlangıçta, F1 ateşleme ateşlemeli ateşlemeyle üretildi, ancak yakında NATO Ordusu sigortalarının çoğunda hala küçük modifikasyonlarla dizaynı kullanılan otomatik bir ateşleme ateşlemesi ile donatıldı. El bombası, yuvarlatılmış, yivli, yumurta şeklinde bir çelik dökme demir gövdesiydi, sigorta için bir delik vardı; bu, yuvarlak ya da disk şeklindeki bir Alman el bombası gövdesinden daha atmak için daha uygun idi. Yük, 64 gram patlayıcı maddeden (TNT, schneiderite veya daha az güçlü ikameler) oluşuyordu ve bombası kütlesi 690 gramdı.
İlk önce, sigorta, vurmalı primer-ateşleyici ve bir moderatör, yanma primer-patlatıcı, bir el bombasının patlamasına neden olan bir yapıydı. Sağlam bir nesneye (ahşap, taş, popo vb.) Karşı sigortalı bir kapak vurularak harekete geçildi. Kapak çelik veya pirinçten yapılmış, grevcinin içindeydi, tüfek türünü kapayı parçaladı ve moderatöre ateşe verdi. Güvenlik için, F1 bombalarının sigortaları, davulcunun astara temas etmesini önleyen bir tel kontrolü ile sağlanmıştır. Atmadan önce bu sigorta kaldırıldı. Böyle basit bir tasarım seri üretim için iyiydi, ancak aynı katı nesneyi bulmak mümkün olmadığında açmanın dışında bir el bombası kullanımı, bir el bombası kullanımını açıkça engelledi. Bununla birlikte, kompaktlık, basitlik ve yüksek verimlilik, el bombaları için büyük bir popülerlik sağladı.
Patlama sırasında, el bombasının gövdesi, başlangıçtaki genleşme hızı 200 m / s olan, 730 büyük ağır parçalardan daha fazla parçalanır. Bu durumda, vücut kütlesinin% 38'i karkas döküntülerinin oluşumuna gider, geri kalanı basitçe püskürtülür. Parçaların küçültülmüş alanı 75 - 82 м2'tir.
F1 el bombası teknolojik olarak oldukça ilerlemiş, az miktarda hammadde gerektirmemiş, orta derecede patlayıcı bir yük taşımış ve aynı zamanda çok fazla güce sahip olmuş ve o sırada çok miktarda kesim parçası üretmiştir. Bir patlama sırasında gövdenin düzgün şekilde ezilme problemini çözmeye çalışan tasarımcılar, gövde üzerinde derin bir çentik kullandılar. Bununla birlikte, savaş tecrübesi, modern patlayıcı patlayıcılarla, patlama sırasındaki böylesi bir şeklin gövdesinin tahmin edilemeyen bir şekilde kırıldığını, parçaların çoğunun, 20-25 yarıçapı içinde küçük bir kütle ve hafif kesime sahipken, alt kısımdaki ağır parçaların, el bombasının tepesinin ve yüksek bir ağırlığa sahip olduğunu göstermiştir. Kütle nedeniyle enerji ve 200 için tehlikeli m. Bu nedenle, çentiğin kendi amacı olarak çıkıntı yapan kaburga şeklindeki parçaların oluşumu en azından yanlıştır. Aynısı açıkça şişirilmiş yenilgi mesafesi için de söylenmelidir, çünkü şarapnel tarafından sürekli imha aralığı, 10-15 metreyi ve etkili menzili, yani hedeflerin en az yarısının çarpılacağı - 25-30 metreleri geçmeyecektir. 200 metre sayısı bir dizi tahribat değil, parçaları için güvenli bir tahliye aralığıdır. Bu nedenle, pozisyonel bir savaş durumunda oldukça uygun olan kapaktan bir el bombası atmak gerekliydi.
F1 kusurları çok yakında vuruldu. Kusurlu sigorta tüm yapının Aşil topuğuydu ve Mills bombasıyla karşılaştırıldığında açıkça modası geçmiş. El bombasının tasarımı, verimliliği ve üretim özellikleri şikayetlere neden olmadı, aksine olağanüstü idi.
Aynı zamanda, 1915'te kısa sürede Fransız tasarımcılar Mills gibi otomatik yaylı sigortayı icat ettiler, ancak birçok yönden üstündeydiler.
Otomatik kolu ateşlemeli F1
Şimdi, atmaya hazır olan el bombası süresiz olarak ellerinde tutulabiliyordu - atma için daha elverişli olana kadar, özellikle kısa bir mücadelede değerli olan.
Yeni otomatik sigorta, bir moderatör ve bir fünye ile birleştirildi. Sigorta, el bombasına yukarıdan vidalandı, Mills ise gövdeden ayrılan çarpma mekanizmasına sahipti ve detonatör, tabandan yerleştirildi, bu çok pratikti - el bombasının yüklenip yüklenmediğini görsel olarak belirlemek mümkün değildi. Bu sorun yeni F1 ile değildi - bir sigortanın varlığı kolayca belirlendi ve el bombasının kullanıma hazır olması anlamına geliyordu. Moderatörün şarjı ve yanma hızı dahil olmak üzere kalan parametreler, ateşleme ateşlemeli ateşlemeli F1 bombası ile aynı kalır. Bu formda, Fransız F1 el bombası, Mills bombası gibi, gerçekten devrim niteliğinde bir teknik çözümdü. Şekli, ağırlığı ve ebat göstergeleri o kadar başarılıydı ki, rol modelleri olarak kullanıldılar ve birçok modern el bombası modelinde yer aldılar.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Rus ordusuna çok miktarda F 1 bombası verildi. Batıda olduğu gibi, düşmanlıklar yakında Rus ordusunun el bombalarını kullanması için acil ihtiyaç duyulduğunu ortaya çıkardı. Bunu SMI'nın halefi Ana Askeri Teknik Müdürlüğünde (GVTU) yaptık. Yeni tekliflere rağmen, ana bombalar arr oldu. 1912 ve 1914: Devlet teknik topçu işletmelerinde üretimleri yapılıyor - ama ne yazık ki çok yavaş. Ocak ayındaki 1’e kadar olan savaşın başlangıcından itibaren, 1915’in tüm 395 bombaları, büyük bir kısmı askeri birliklere gönderildi. 930: 1912'in ilkbaharından bu yana, el bombaları kademeli olarak Ana Topçu Müdürlüğü'nün (GAU) yetkisi altına girdi ve “sabit topçu tedarik araçları” sayısına dahil edildi.
Mayıs ayında 1 için 1915 454 800 bombası arr. 1912 ve 155 720 - arr. 1914g. Bu arada, aynı yılın Temmuz ayında, Devlet Tarım Üniversitesi Başkanı, yalnızca 1 800 000 adet el bombası için aylık olarak gerekli olduğunu tahmin ediyor ve Yüksek Komutan Genelkurmay Başkanlığı, Yüksek Komutan Genel Sekreteri'ne, “cehennem, hançer ve özellikle bir cemaatle olanların ... fransız ordusunun deneyimi. Taşınabilir silahlar ve el bombaları, hendek savaşında piyadelerin asıl silahı haline geldi (aynı zamanda, aynı zamanda, el bombalarına karşı siperler üzerindeki ağlar şeklinde korunma yolları da vardı).
Ağustos ayında, 1915'in el bombası malzemelerini ayda 3,5 milyon birime getirmesi istendi. El bombası kullanım alanı artıyor - August 25 Kuzey-Batı Cephesi ordularının komutanı, gerillaya yüzlerce kişinin düşmanının arkasındaki operasyonlar için “el bombaları” temin etmesini istiyor. Okhta ve Samara Patlayıcı Bitkileri bu zamana kadar bir 577 290 bombası arrını geçti. 1912 ve 780 336 bombası arr. 1914, yani Savaşın tamamı için ürettikleri üretimler yalnızca 2 307 626 adettir. Sorunu çözmek için yurtdışında el bombası siparişleri vermeye başlar. Diğer numuneler arasında Rusya ve F1'e teslim edilir. Ve diğerleri ile birlikte, dünya ve iç savaşın sona ermesinden sonra, Kızıl Ordu tarafından miras alındı.
F1'ten F-1'a
1922'te Kızıl Ordu, on yedi tip el bombası ile silahlandırıldı. Dahası, hiçbir parçalanmaya karşı kendi üretimlerinin savunma bombası yoktur.
Geçici bir önlem olarak, depolarında bulunan stokları 200 000 adet siparişinde olan Mills sisteminin bir el bombası kabul edildi. Aşırı durumda, Fransız bombası F1'in askerlere verilmesine izin verildi. Fransız bombası, İsviçre perküsyon sigortalarıyla Rusya'ya teslim edildi. Karton kılıfları sızdırmazlık sağlamamış ve patlama kompozisyonu nemlendirilmiş, bu da el bombalarında büyük bir başarısızlık ve daha da kötüsü, elinde bir patlama ile dolu sırt ağrısına yol açmıştı. Ancak bu el bombalarının stoğunun 1 000 000 parçaları olduğu düşünüldüğünde, daha gelişmiş bir sigortayla donatılmaları kararlaştırıldı. Böyle bir sigorta F. Koveshnikov tarafından 1927 yılında üretildi. Testler tespit edilen eksiklikleri ortadan kaldırmayı mümkün kıldı ve 1928'te, yeni sigortalı F1 bombası, F-1 el bombası olarak FV sigortası adı verilen Kızıl Ordu tarafından kabul edildi. Koveshnikova.
1939'te, askeri mühendis F.I. Fransız F-1 manuel parçalanma bombası üzerine modellenen Halk Savunma Komiserliği'nin tapınak kiliseleri, yakında seri üretimde ustalaşan Rus F-1 savunma bombası için bir örnek geliştirdi. Grenade F-1, Fransız örneği F1 gibi, savunma operasyonlarında düşman kuvvetlerini yenmek için tasarlanmıştır. Dövüş kullanımıyla, atıcı savaşçının bir siperde ya da diğer savunmalarda saklanması gerekiyordu.
1941’te tasarımcıların E.M. Vincene ve A.A. Yoksullar, yeni, daha güvenli ve daha basit bir tasarım olan Koveshnikov sigortası yerine F-1 el bombası için sigorta geliştirdi ve hizmete açtı. 1942'ta yeni sigorta, F-1 ve RG-42 el bombaları için bir oldu, UZRG - “El bombalarının birleşik sigortası” olarak adlandırıldı. UZRGM tipi bir el bombasının sigortası bir el bombası patlaması yükünün patlaması için tasarlanmıştır. Mekanizmanın prensibi uzaktı.
Savaş yıllarında F-1 bombalarının üretimi, Kandalaksha, Forty NKD'nin merkezi tamir atölyeleri olan Povenetsky gemi onarım fabrikası atölyelerinde, 254 fabrikasında, 1942 fabrikasında (230'ten), 53 (Tizpribor), XNUMX fabrikasında yapıldı. artel "Primus" (Leningrad), diğer pek çok çekirdek olmayan diğer yerli işletmeler.
Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlangıcında, siyah tozla bile trotyl yerine el bombaları yerleştirildi. Böyle dolgulu bir nar daha az güvenilir olmasına rağmen oldukça etkilidir. II. Dünya Savaşı'ndan sonra, yükseltilmiş UZRGM ve UZRGM-1 için daha güvenilir sigortalar, F-2 bombalarında kullanılmaya başlandı.
Şu anda, F-1 bombası eski SSCB ülkelerinin tüm ordularında kullanılıyor ve ayrıca Afrika ve Latin Amerika'da da yaygınlaştı. Bulgar, Çin ve İran kopyaları da var. F-1'in kopyaları, Tayvanlı savunma bombası, Şili Mc1 olan Polonya F-2'i olarak kabul edilebilir.
F-1 bombasının, neredeyse doğal kırma ve basit, güvenilir bir uzaktan ateşleyicili, sağlam bir dökme gövde gövdesi ve basit, güvenilir bir mesafe tutucusuyla temsili olarak, aynı amaçtaki modern el bombalarıyla rekabet edemeyeceği anlaşılıyor - hem de en iyi parçalanma ve tutuşma için. . Tüm bu görevler, modern teknik, bilimsel ve üretim seviyelerinde farklı bir şekilde çözülür. Böylece, Rus Ordusunda, büyük ölçüde RGN bombasıyla (saldırgan el bombası) birleştirilen bir RGO (el savunma bombası) bombası oluşturuldu. Bu el bombalarının birleşik sigortası daha karmaşık bir cihaza sahiptir: tasarımı, uzaktan kumanda ve darbe mekanizmalarını birleştirir. El bombalarının parçalanma etkinliği çok daha fazladır.
Bununla birlikte, F-1 bombası servisten çıkarılmadı ve muhtemelen uzun süre kullanımda kalacak. Bunun basit bir açıklaması var: sadelik, düşük maliyet ve güvenilirlik, ayrıca zaman doğrulaması silahlar için en değerli niteliklerdir. Ve bir savaş durumunda, bu nitelikler her zaman büyük üretim ve ekonomik maliyetler gerektiren teknik mükemmelliğe karşı çıkma fırsatına sahip değildir. Bunu onaylarken, makalede adı geçen İngilizce el bombası değirmenlerinin NATO ülkelerinin ordularında hala resmen görevde olduğunu söyleyebiliriz, bu nedenle, 2015'te el bombası 100 yıldönümünü kutladı.
Ve neden "limon"? El bombası F-1 olarak adlandırılan “limon” lakabının kökeni hakkında fikir birliği yoktur. Bazıları bunu el bombası ile limonun benzerliği ile ilişkilendirdi, ancak bunun, Fransız F1'i icat ettiği için İngiliz el bombalarının tasarımcısı olan “Limon” adında bir çarpıtma olduğuna dair görüşler var.
Kaynaklar:
Cihazın kısa açıklaması ve F-1 marka el bombasının F.V ile kullanılması. Koveshnikova. Kızıl Ordu Topçu Ofisi. M. 1937
A. A. Blagonravov, M. V. Gurevich. Küçük silahların mühimmatı. Kartuşlar, el ve tüfek bombaları. Onların cihazı. L.: Yoldaşın adını verdiği Kızıl Ordu askeri-teknik akademisinin yayınlanması. Dzerzhinsky, 1932
VI Murokhovsky, S.L. Fedorov. Piyade silahları. "Arsenal Press" adlı kampanya yayınlanıyor. Moskova. 1992g.
Dergi "Silah" №№6-99g., 8-99g.
Site weaponland.ru