Ben, böylesine ikramın bol olduğu bir sezon yaşamadım. Şampiyonluğa oynayan takımlar o kadar centilmen ki! Hiçbiri koltuğa oturmak istemiyor. F.Bahçe, G.Saray ve Trabzonspor şampiyon olmamak için adeta elinden geleni yapıyor. En fazla ikramda bulunulan da Trabzonspor. Ne var ki, ikramı kabul edeceksen, biraz da güçlü olacaksın. Oynayacak, kazanacaksın. Vermeden almak Allah'a mahsus. Oynamazsan, kazanamaz ve kısmeti bir kez daha tepersin.
Trabzonspor oyuna golle başladı. Vugrinec'in golü bir mutluluğun habercisi gibiydi. Ancak, beklenen olmadı. Altay, çok iyi mücadele eden, pres yapan, ikili mücadelelerde etkin bir orta alana sahip. Buna karşın, ağır oyunculardan kurulu bir savunması var. Karadeniz ekibi, ağır Altay savunmasını uzun toplarla aşacağına, orta alanda kora-kor mücadeleye girdi. Presi yedi ve çok pas hatası yaptı. Her kaptırdığı topta da kalesinde büyük tehlikeler yaşadı. Selahattin, Altay'ın golünde Murat Alaçayır'ı kovalamayarak en büyük sorumluluğu aldı. Tolunay, çok düşük olumlu pas yüzdesi ile oynadı. Camarauli başta iyiydi, sonra o da kayboldu. Hami uzun zamandır ortada yok. Okan, her an ‘‘hata yapacağım’’ korkusuyla sahaya çıkıyor ve korktuğu da başına geliyor.
Altay, bambaşka bir takım olmuş. Sahanın her santimetrekaresine basan, ölümüne mücadele eden, altyapısından yetiştirdiği gençleriyle ışıl ışıl parlayan bir ekip. 27 dakika bir kişi eksik oynamasına rağmen dün farklı galibiyeti kaçırdı. Kısacası, ‘‘Varlığıyla, kudretiyle şen Altay’’ yavaş yavaş vizyona giriyor!