Etnik grupların coğrafyası şaşırtıcı sürprizler atmayı seviyor. Dahası, arkeoloji ve milliyetlerin araştırmasıyla uğraşan bilim adamları, bu bilimi en üst düzeyde kavramanın imkansız olduğunu kabul ederler; daima doğrudan zıt teorilerin geliştirilmesinin mümkün olabileceği tutarsızlıklar olacaktır.
En şaşırtıcı insanlardan biri, öz bilinci en üst düzeyde olan Sırp ve Slavlar ve küreselleşmenin hayaleti gezegendeki uzun adımları ölçtüğü günümüzde bile kültürel ve dilsel mesleğe direnmeye hazır olmaları yüksektir.
Kilometre taşları tarafından hikayeler
Lusatian kabile sendikaları, 6-7 yüzyıldan kaynaklanmaktadır. Milletlerin Büyük Göç sürecinde ilerlerken, Yırtık kültür Slavları Elbe'ye yerleşti ve kompakt bir şekilde “aslen Alman” bölgeler olarak kabul edildi. Ludichi kabileleri, Milchanes, Dalemins ve diğer Batı Slav halklarıyla güçlü askeri ittifaklar yarattı. 10 yüzyıla kadar Sırp Lusatia'nın askeri bir ittifakı, Elbe ve Oder arasındaki engin topraklara etkisini uzattı. 9 yüzyılı, Sırp Lusatyalılarının - “Sorbian kabilelerini sıkı bir şekilde yöneten Prens Milidukh” un ana tarihi kahramanlarından biri.
Orijinal Lusatia devletinin gerilemesi çağımızın 10 yüzyılın sonuna düşer. Bu zamana kadar, Germen kabileleri, Orta Avrupa’nın kuzeyine yerleşerek yerli halkı ateş ve kılıçla yaktılar. Bölgedeki Slavların çoğu zaten yok edildi ya da en iyi ihtimalle işgalciler tarafından asimile edildi. Almanlaşma ve Hristiyanlaşma sürecinde, kimliklerini koruyan Lusatyalılar, doğu Almanya'da bulunan iki küçük bölgeye ayrıldı.
Lusk Sırplarının Slav kültürlerini Avrupa savaşlarının dehşeti ve karanlığı içinde nasıl taşıyabildiklerini tam olarak söylemek zor. Sonuçta, bilindiği gibi, Orta Avrupa’nın Slav kabilelerinin geri kalan kısmı, Baltık Slavları’nın Alman genişlemesinde emdiği gibi, 13-14 yüzyıllarda haritasından kayboldu. Ancak, Lusatyalılar kelimenin tam anlamıyla ulusal özelliklerini neredeyse tamamen kurtardılar. Şimdiye kadar, Üst Luzhy ve Nizhny Luzhytsky dilleri, neredeyse ilkel archaism'i koruyan ve bunun için dilbilimciler tarafından saygı duyulan kullanımda kaldı. Lusatyalıların çoğu Katolikliğe veya Protestanlığa dönüşmüştür, ancak yine de, bir millet olarak öz-bilinç düzeyleri şu anda mevcuttur.
Asimilatifler ve Aborijin Halkı: Yaşam Hakkı İçin Uzun Bir Mücadele
Almanlar hiçbir zaman Lusatianlara kültürlerini ve dillerini geliştirme fırsatı veren bağımsız bir etno olarak muamele etmediler. Daha önce de belirtildiği gibi, çoğunlukla putperest olan bu kabilelerin şiddetli Hristiyanlaşması başarılıydı, ancak Sırpların Alman halkından ayrılmasını engelleme girişimi tamamen başarısız oldu.
Kutsal Roma İmparatorluğu, İkinci Reich ve hatta Hitler'in Almanya'sının varlığı boyunca, Lusatyalılar unutulmaya düşmek üzere olan, orijinalliği ile birlikte kaybolan etnik bir grup olarak görülüyordu. 16 yüzyılın dini reformcusu Martin Luther, kilise literatürünü Sırp dillerine çevirmeyi reddetti ve "... yüz yıl sonra ondan söz edilmeyecek (dil) ..." Ve klasik komünizmin teorisyenlerinden Friedrich Engels, diğerlerine karşı toleranslı davranışı düşünüldüğünde bile milletlere ve halklara, sadece geçmiş zamanlardaki Lusatyalılar hakkında konuştu ve şunları kaydetti: "Slav bölgeleri tamamen Almanlaştırıldı, mesele çoktan yapıldı ve Pan-Slavistler kaybolan Sorbsky, Vendian ve jantı bulamadıkça düzeltilemedi. ITSC dilleri ve onlara Leipzig, Berlin ve Stettin sakinlerini dayatmaktadır. "
Hepsinin sürprizine göre, Engels'in ironik tahmini kısmen gerçekleşti. Bugün, Stettin Szczecin'dir ve Polonya'daki Russophobia seviyesi ne kadar yüksek olursa olsun Slavca konuşur ve konuşurlar. Aynı şey, Slavların batı bölgeleri olan Polonya ve Çek Cumhuriyeti’ne verilen Orta Avrupa toprakları için de geçerlidir. Doğu Almanya'daki Ludzka bölgesi, topluluklarını yeniden yapılandırdı ve hem 20 yüzyılın başında hem de sonunda sınırlı bir özerklik sağlamayı başardı.
Modern sosyal ve politik yaşamda Luzhichane
Pula'daki Sırpların torunları Lužica adlı tarihi bir bölgede yaşıyorlar. Yukarı Lusatia, Aşağı Saksonya'ya kadar olan Alman Brandeburg eyaletine aittir. Hem orada hem de orada, Lusatyalılar sınırlı kültürel ve bölgesel özerkliğe sahipler, dillerini ve kültürlerini korumaya yardımcı olacak yasalar var. Lusk Sırpları, resmi olarak, Federal Almanya Cumhuriyeti topraklarında ortaya çıkan tüm yasal azınlıklar ile birlikte ulusal azınlıklardan biri olarak tanınır.
Almanya'da yaklaşık 60 binlerce Lusatyalı var. Tabii ki, bu yıllar önce 150-200'e göre çok daha az, ama kendini koruma çabaları saygı görmeyi hak ediyor. Lusatyalı Sırplar bölünmedi - Almanca ana dilleri haline geldi, ancak hemen hemen herkes yerel lehçeyi iyi bir seviyede biliyor. Luzhichane, Alman sosyal faaliyetlerine uyumlu bir şekilde yerleştirilmiştir, hakları yüz yıldan fazla bir süredir faaliyet gösteren dernek Domovina tarafından korunmaktadır. Domoviny'nin himayesinde, onlarca Lusky kültür örgütü bir araya geldi, tipografiye yerel dillerde katıldı. Brandeburg ve Saksonya'nın önde gelen tüm politikacıları, Domoviny’nin liderlerinin görüşlerini dinliyorlar.
Luzhichane, yabancı ve kültürel olarak Alman topraklarında bile tuttukları Slav ruhuna harika bir örnektir. Burada sadece bir buçuk bin yıldır var olmuşlar, sadece kendilerine özgü özellikleri koruyorlar. Luzhichane, işgalcilerin baskısı altında kaldı ve topraklarında yaşama haklarını savundu. Ve bu, eski Rus şövalyelerinin soyundan gelenlerin eşit olması gereken halkın gerçek birliğinin bir modelidir.
Luzhitsky Sırpları: Batı'daki Slavların son kalesi
- Yazar:
- Ivan Gorshenev