İkinci Dünya Savaşı'nda Sovyet-Alman cephesinde partilerin gerçek güç dengesi
Büyük Vatanseverlik Savaşı ile ilgili en yaygın klişelerden biri, Sovyetler Birliği'nin “tükenmez insan kaynakları” hakkındaki ortak efsanedir. İlk bakışta, bu tam olarak doğru değilse, ona yakın bir şey, çünkü 200 milyon Sovyetler Birliği, 1939 nüfusu bir yıl boyunca 80,6 milyon olan Hitler Almanya'ya karşı çıkıyor, teorik olarak, SSCB liderliği silah tutabiliyor. 2,5, Üçüncü Reich’in liderlerinden daha fazla insan kat etti. Ancak, Alman askeri liderlerinin 2,5'teki herhangi bir üstünlükle ilgili hatıralarında ya da en azından 3 zamanlarında bile, konuşma yok. Eğer sadece! Örneğin, Hitler’in en iyi komutanlarından Mareşal Erich von Manstein, 1943’ten bu yana, Kızıl Ordu’nun, kendisine verilen ordu grubunun operasyonları alanındaki Alman birliklerinden yedi kat daha büyük olduğunu söyledi. Kesin Güney
Ancak, çoğu zaman olduğu gibi, gerçekte her şey tamamen farklıydı. Aslında, SSCB'de, savaşın tamamı boyunca, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın başlangıcına hizmet etmiş olan II. Dünya Savaşı'nı dikkate alarak yaklaşık 34,5 milyon insan harekete geçti. Ancak burada en önemli rezervasyonu yapmak gereklidir. Çeşitli endüstrilerde çalışmak üzere orduya, filoya, diğer birimlerin silahlı kuvvetlerine (örneğin, birlikler ve NKVD) gönderildi. Yani, bu 34,5 milyonlarının tamamı Kızıl Ordu'nun savaşçıları ve komutanları olmadı ve cephede savaştı. Böylece, 1,1 milyondan fazla askeri personel yalnızca NKVD birlikleri ve organlarının yanı sıra diğer bölümlerin özel birimlerinin yönetimine gönderildi. 3,6 milyondan fazla insan daha sektörde, yerel hava savunmasında ve milis birimlerinde çalışmaya başladı.
VERMAXT VE SS'DE GÜNEŞ ALTINDA
Ve şimdi Almanya'daki asıl durumu göz önünde bulundurun. Sonuçta, Wehrmacht ve SS birlikleri, savaşın başında zaten görev yapanları dikkate alarak, 21 milyon insanı çağırdı. Burada da çok önemli bir rezervasyon yaptırmak gerekiyor. Üçüncü Yıl Reich topraklarında yılın 1939 sınırları dahilinde mobilize edilen sayı budur. Ancak gerçek şu ki, Haziran 1941’e kadar Almanya, Avrupa'nın çok önemli bir bölümünü ele geçirmişti. Nazi işgalcileri topluluğunun altında, birkaç Avrupa ülkesi (Danimarka, Norveç, Hollanda, Belçika, Polonya vb.), Fransa ve Çekoslovakya'nın yarısı vardı.
Bu nedenle, savaş sırasında Alman makamları yalnızca işgal altındaki bölgelerde yaşayan Almanların neredeyse evrensel seferberliğini gerçekleştirmediler, yani esasen diğer ülkelerin vatandaşları (bu arada, bu, Alman kökenli Sovyetler Birliği vatandaşlarının SSCB'nin batı bölgelerinden ve Transkafkasya'dan Orta Asya'ya tahliyesini açıklar). Savaşın başlamasından hemen sonra, Sovyet liderliği potansiyel askerleri Hitler’e bırakmayacağından beri), ancak Wehrmacht’ta ve Avrupalıların SS birliklerinde de yaygın olarak hizmet çağrısında bulundu. Alman kökenli. Dahası, eğer SS askerlerinde Alman olmayan askerler “İskandinav” SS bölümü “Viking”, “Fransız” SS bölümü “Charlemagne”, “Macar” süvari SS bölümü “Maria Theresa” ve “Estonya” nın özel “ulusal” oluşumlarına indirgenmişse "," Letonya "," Arnavut "," Galiçya "," İtalyan ", sözde Rus ve diğerleri, sonra Wehrmacht farklı davrandı. Alman olmayanlar basitçe bölümlere dahil edildi. Demek Polonyalılar, Fransızlar, Danimarkalılar, Çekler ve Hollandalılardı.
Wehrmacht ve SS'de görev yapan Alman kökenli olmayan Avrupalıların toplam sayısının yaklaşık 2 milyon olduğu tahmin edilebilir. Ayrıca, Kızıl Orduya askere alınanlar da dahil olmak üzere, bir milyondan fazla eski Sovyet vatandaşı yakalandı ve oradan Almanlara hizmet etmeye gitti. Bu sadece sözde Vlasovitler değil, aynı zamanda her tür "lejyonerler", "Hiwis", "RONA" ve diğerleridir. Sadece Almanya'nın silahlı kuvvetleriyle toplamı 24 milyondan fazla insan geçti.
Tabii ki Hitler, bu milyonlarca askerin hepsini SSCB'ye karşı kullanamadı. Herkesin bildiği gibi, Almanya birkaç cephede savaş başlattı, ek olarak, ele geçirilen devasa bölgeler, işgal altındaki önemli birliklerin varlığını istedi. Genel olarak, yaklaşık 5-6 milyon Wehrmacht ve SS askerinin Doğu Cephesi'nde olmadığı varsayılabilir. Ayrıca, Alman kaynakları tarafından bildirildiği gibi, İkinci Dünya'da 2 milyon insan ordudan sanayiye transfer edildi. Buna inanmak son derece zor, çünkü ilk olarak, askerlerin Wehrmacht'tan askeri ürün üreten işletmelere gönderilmeleri için kitlesel demobilizasyonlarının bilinen tek bir vaka var. 1940’de, Batı’daki zaferden sonra, 17 bölümleri dağıldı ve 18 personeli uzun süreli izinlerle gönderildi. Bu oluşumların askerleri de Üçüncü Reich fabrikalarında çalıştı. Ancak SSCB'ye yapılan saldırıya hazırlık aşamasında olan “geçici olarak serbest bırakılan” Wehrmacht'a geri çağrıldı. Daha sonra, kayıpları telafi etmek için ordudan da dahil olmak üzere, sadece ordunun aktif ordusuna dahil olduğu sanayi dışına alındı.
İkincisi, 1944, 16-17 yaşındaki gençler ve 60-65 yaşındaki gençlerin yanı sıra engelliler ve genel olarak çağrılmayan herkes Üçüncü Reich’in güçlerine götürülebilir. Bu şartlar altında 2 milyon sağlıklı Alman erkeğinin önden fabrikalara dönmesi mümkün mü? Fakat yine de, Almanlara kısmen katılıyoruz ve gelecekte, belki de, bu 2 milyon insanının Wehrmacht'ı gerçekten terk ettiğini hesaba katacağız.
Ne de olsa, Sovyet liderliği Kızıl Ordu’da harekete geçen bütün askerleri öne çıkaramadı. SSCB'nin devasa sınırları, geniş bölgesi birlikler tarafından gizlenmesini istedi. Bu yüzden, sadece Uzak Doğu'da milyonlarca Japon Kwantung ordusuna karşılık gelen güç gruplamasını sürdürmesi gerekiyordu çünkü Tokyo, II. Dünya Savaşı'nda Berlin'in resmi müttefikiydi. Hiçbir durumda Türkiye ile sınırlarını ortaya koymak imkansızdı: tarafsız kalmasına rağmen, Moskova'da resmi Ankara'nın Üçüncü Reich'e duyduğu sempati hakkında iyi biliniyordu. Önemli askeri birlikler Orta Asya'da da kalmalıydı. Ayrıca, iç bölgelerin birlikleri. Genel olarak, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında 5 milyon Sovyet askerinin Wehrmacht ve Nazi Almanya uydu ülkelerinin ordularına karşı savaşlarda yer almadığı varsayılabilir.
Toplam aşağıdaki kuvvet oranını alıyoruz. Savaş sırasında Hitler, Üçüncü Reich'i silahlı kuvvetlere çağırabilir ve Doğu Cephesi'ne 17-19 milyon asker ve subay hakkında bilgi gönderebilirdi. SSCB'nin Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki liderliği düşmanlıklarla iştigal ederken, 25 milyon asker ve Kızıl Ordu subaylarından biraz daha fazlasıydı.
TÜM sayalım ...
Ama bu hesaplamalarımızın sonu değil. Gerçek şu ki, bu istatistiklerde, SSCB'den önce, yaklaşık olarak 2 milyon milis avcı uçağı dikkate alınmadılar. Toplamda, milisler yaklaşık 4 milyon insan oldu, ancak iki milyonu daha sonra Kızıl Ordu'ya transfer edildi ve daha önce sayıldı.
İkincisi, partizanları hatırlayalım, toplamda bir milyon kişi. Ancak burada, çok büyük bir bölümünün işgal altındaki bölgelerde çeşitli nedenlerle kalan Kızıl Ordu adamları ve Kızıl Ordu komutanları olduğu, bu bölgelerin işgalcilerden serbest bırakılmasının ardından tekrar Kızıl Orduya katıldığı akılda tutulmalıdır. aynı askeri personelin iki ya da üç katına kadar sayma değişikliği.
Ve son olarak, üçüncü olarak, Sovyet-Alman cephesinde SSCB tarafında savaşan çeşitli yabancı oluşumlar. Bunlar Polonya Ordusu'nun 1 ve 2 bölümleri, Çekoslovak Birliği ve Fransız savaş pilotlarının yanı sıra diğer faşist gönüllüler. Tüm bu yabancı oluşumların toplam sayısı yaklaşık yarım milyon insandı. Doğru, burada savaş sırasında Kızıl Ordu'nun Polonya Ordusu'nun birimlerinin ve oluşumlarının kompozisyonundan, Çekoslovak ve Romen kısımlarının 250'a binlerce asker ve subaydan transfer edildiği gerçeğini dikkate almak gerekir.
Sonuç olarak, SSCB'nin Hitler'e karşı, daha önce de gördüğümüz gibi, çift sayma için ayarlanan ve toplamda yer alması gereken savaşçı sayısı yaklaşık olarak 28 milyondur.
Ancak Almanya adına, müttefikleri ve uydularından oluşan birlikleri hesaplamadık. Dolayısıyla, Sovyetler Birliği sınırındaki "Barbarossa" operasyonunun başlangıcına kadar Almanlarla savaşmaya hazır olan binlerce asker ve subay 700'e kadardı. Bu 360 bin Romen ve daha fazlası için 340 bin Fin. Ayrıca, savaşın ilk aylarında, toplamda yaklaşık 140 bin gücünde olan Slovakya, Macaristan ve İtalya askerleri, işgal ordusuna katıldı. Resmi olarak tarafsız bir ülke olarak kalan İspanya, Sovyet-Alman cephesine bir bölüm gönderdi ve neredeyse 19'e binlerce asker ve subay verdi.
Gelecekte, yukarıda sıralanan ülkeler, Sovyetler Birliği'ne karşı çalışan birliklerinin sayısını arttırdılar. Böylece, Haziran ayının 1941'inde 360 bininci ordusu olan Romanya, 1942 yazında 700'in binlerce askerini görevlendirdi. Ve bu, bazı kaynaklara göre, binlerce insanın öldüğü ve yaralandığı 150'i aşan bu zamana kadar Rumenlerin uğradığı büyük kayıpları saymıyor.
Çok ilginç ve tarih İspanyol Mavi Bölümü. Resmen, söylediğimiz gibi, binlerce asker ve subaydan oluşan 19'e sahipti, ancak İspanya'dan savaş sırasında gelen bu bileşik için olan askerler, her birinde 27-1200 kişiden daha az olmamak üzere, 1300-33 kişiden daha az olan yürüyen taburlarının 35'inden oluşuyordu. Bu nedenle İspanya'nın Büyük Vatanseverlik Savaşı'na katılımı 52-54'ta binlerce askerde tahmin edilebilir.
SSCB'ye karşı savaşın başlangıcında, 62 yazında binlerce kişiden bir 1942 cesetini Doğu Cephesi'ne gönderen İtalya, 10 yazında, bir 220 bölünme ordusunun bütün bir ordusunu ve toplam 500 bin asker ve subay ile birkaç ayrı teçhizatı başlattı. Ve yine, bu zamana kadar İtalyanların uğradığı çok önemli kayıpları saymaz. Macaristan’a gelince, yalnızca savaşın sonunda yalnızca binlerce Sovyet askerinin ve Macar ordusunun memurunun kendilerini Sovyet’in XNUMX’e karşı esaretinde buldukları gerçeği, bu ülkenin SSCB’ye karşı savaşa katılımının boyutundan bahsediyor.
Yukarıdaki tüm rakamları da ekleyerek, Hitler'in Sovyetler Birliği'ne karşı, Alman birlikleri ile birlikte 2-19 milyon asker ve subay veren 21 milyon askere karşı koyduğunu söyleyebiliriz.
Evet, tamamen "Volkshturm" u unuttuk. Sovyet halkının milislerinin yaklaşık bir analoguydu ve sayısı 1,5-2 milyon kişiye ulaştı ve neredeyse hepsi de Kızıl Ordu'ya karşı savaştı. Elbette, bu ordunun savaş yeteneği harikaydı, ama sonuçta, Sovyet milis bölünmeleri yüksek savaş eğitimi ile ayırt edilmedi.
YAZMA
Nazi Almanyası'nın Sovyetler Birliği'ne karşı savaşına katılan toplam asker sayısı 20'ten 23 milyona kadar değişiyor. SSCB saldırganlığı püskürttü, saldırıya geçti ve düşmanı yendi ve daha sonra “ininde” toplam 28 milyon kişiyi istihdam etti. İnsanlarda sayısal üstünlük, nispeten küçük olmasına rağmen, belirgindir.
Ancak burada, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın birinci yılının sonunda Wehrmacht'ın milyonlarca Sovyet askeri personeli (bazı tahminlere göre, 4 milyon kişiye kadar) tuttuğu gerçeğini dikkate almak gerekir. 1942'in ortasında, düşman savaşın başlarında 70 milyon Sovyet vatandaşlarının yaşadığı bölgeleri işgal etti. Ayrıca milyonlarca Sovyet askeri öldü. Bu dönemde Almanların kayıpları, hesaplamalarına göre, Doğu Cephesi'nin bile daha az öldürdüğü yarım milyon kişiyi geçmedi. Öyleyse, Wehrmacht'ın zararına ilişkin Alman istatistiklerine inanırsak, 1942'in sona ermesiyle, partilerin güçleri yaklaşık 19-20 milyon asker ve askerlik çağındaki insanlara eşit ve tutar oldu. Bu arada, bu ünlü tarafından onaylanır (kesinlikle ne yazık ki ünlü diyebilirsiniz, ancak bu özü değiştirmez) Stalinist emir No. 227, tam anlamıyla aşağıdakileri söyler:
“Önümüzdeki aptal insanlar, doğuya çekilmeye devam edebileceğimiz, çok fazla toprak, çok toprak, çok fazla nüfus ve her zaman yeterli ekmeğe sahip olacağımız konuşmasıyla kendilerini konsolide ediyorlar. Bu sayede cephelerde utanç verici davranışlarını haklı göstermek istiyorlar. Ancak bu tür konuşmalar tamamen yanlıştır ve yanlıştır, sadece düşmanlarımız için faydalıdır.
Her komutan, Kızıl Ordu insanı ve politik işçi, araçlarımızın sınırlı olmadığını anlamalıdır. Sovyet devletinin toprakları bir çöl değil, insanlar - işçiler, köylüler, aydınlar, babalarımız, anneler, eşler, kardeşler, çocuklar. Düşmanın ele geçirip ele geçirmek istediği SSCB toprakları, ordu ve arka için ekmek ve diğer ürünler, sanayi için metal ve yakıt, fabrikalar, orduya silah ve mühimmat sağlayan fabrikalar, demiryolları. Ukrayna, Belarus, Baltık Devletleri, Donbass ve diğer alanların kaybından sonra çok daha az bölgemiz vardı, bu nedenle çok daha az insan, ekmek, metal, fabrika ve fabrikalar vardı. Yılda 70 milyondan fazla insanı, yılda 800 milyon liradan fazla ekmeğini ve yılda 10 milyon tondan fazla metali kaybettik. İnsan rezervlerinde veya ekmek stoklarında artık Almanlar üzerinde bir üstünlüğümüz yok. Daha fazla geri çekilmek kendimizi mahvetmek ve aynı zamanda da vatanımızı mahvetmek. Bıraktığımız her yeni bölge düşmanı mümkün olan her şekilde güçlendirecek ve savunmamızı, vatanımızı mümkün olan her şekilde zayıflatacak.
Bu nedenle, hiç durmadan geri çekilme fırsatımız olduğu, çok fazla bölgemiz olduğu, ülkemizin büyük ve zengin olduğu, çok fazla nüfus olduğu, her zaman bol miktarda ekmek olacağı gerçeğinden bahsetmek zorundayız. Bu tür konuşmalar aldatıcı ve zararlıdır, bizi zayıflatır ve düşmanı güçlendirir, çünkü geri çekilmeyi bırakmazsak, ekmeksiz, yakıtsız, metalsiz, ham madde olmadan, fabrikalar ve tesisler olmadan, demiryolları olmadan bırakacağız.
Bundan sonra geri çekilmenin sona ermesinin zamanı geldi.
Geri adım değil! Bu şimdi ana çağrımız olmalı. ”
Bununla birlikte, Alman kaynaklarına göre, tam da bu dönemden itibaren “Rusların” sabit bir çoklu sayısal üstünlüğe sahip olduğu kesindi. Buradan sadece iki sonuç çıkarılabilir. Ya Alman memoistler ve tarihçiler küçük kayıpları hakkında yalan söylüyorlar ya da Kızıl Ordu'nun büyük ölçüde sayısal üstünlüğü hakkında yalan söylüyorlar ve muhtemelen daha önce gördüğümüz gibi, o ve başka bir durumda yalan söylüyorlar.
Ve son olarak, Amerikan tarihçi U.E.'nin kitabından bir alıntı. D. Allen "Alman Wehrmacht 1941-1945’in Rus kampanyaları." Bu kitabın özelliği, İkinci Dünya Savaşı sırasında yazılmış olması. Yani, hiç kimse Soğuk Savaş hakkında hiç kimsenin düşünmediği bir zamanda, ABD SSCB'nin bir müttefikiydi ve buna bağlı olarak, Amerikalıların, ideolojik nedenlerle Alman tarihçilerinin yalanlarını desteklemesi gerekmiyordu.
“Yenilgilerini açıklamaya çalışırken Almanlar, kara kuvvetlerinin olmadığı iddiasıyla haklı çıktılar. Korkunç kayıplara rağmen, dalganın ardından dalgalanan Alman pozisyonlarına dair bir efsane yaratıldı.
Hem özel hem de Rus ordusunun komutanının niceliği değil kalitesi, onlara zafer verdi ... Rus komutanlarının saldırgan operasyonlar yürütmesini engelleyen bir şey olursa, insanları kurtarmak ve küçük rezervler ve kaynaklarla işin çözümünü sağlamak gerekiyordu. Birçok durumda stratejik fırsatlar, insan gücü ve mühimmat eksikliğinden dolayı sınırlıydı. ”
Gördüğümüz gibi, İkinci Dünya Savaşı sırasında Amerikalılar, Sovyet-Alman cephesindeki düşmanlıklar hakkında tamamen farklı bir fikirde bulundular. Ve eğer Soğuk Savaş, Alman faşizmi ve Japon militarizmine karşı zaferinden hemen sonra hemen başlamazsa, Alman anılarının farklı görüneceğini ve bu nedenle bu anılara dayanan savaşla ilgili birçok tarihi eserin farklı olacağını söyleyebiliriz.
Düşman boğulmuş değil
- Yazar:
- Karen Ohanyan
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter