ağzından çıkan o sözlerle, içimde senin için büyüttüğüm çiçek bahçesini tek kıvılcımla tutuşturduğun günü hatırlıyor musun? şimdiyse tatlı sözlerinle kapıya çıkmamı, beni kollarına alıp geceyi beraber geçirmek istediğini; geç saatlerde arayıp beni ne kadar özlediğinden bahsediyorsun. sarhoş olduğun ne kadar belli... bunu üstüne sinmiş alkol kokusundan anlamayı dilerdim, yalpalayan adımlarından veya dalıp giden kahve gözlerinden. bana artık o kadar uzaksın ki, bunları yeniden söyleyebilmen için kendinde olmamalısın gibi hissediyorum. bir yandan da düşünmeden edemiyorum: insanın sarhoşken söyledikleri, ayıkken söyleyemedikleri midir? içimde hala bir umut ışığının olmasının ne kadar gurur kırıcı olduğunu, nasıl hissettirdiğini biliyor musun? ayık değilken bile sözlerin sıcacık, kalbimi mum misali eritiyorsun ama aynı zamanda canımı yaktığını göremiyor musun? beni neden yalnızca sarhoşken arıyorsun? beni neden yalnızca sarhoşken özlüyorsun? söylesene, beni sarhoş olacak kadar mı özledin yoksa özleyecek kadar mı sarhoşsun?