''Eğer devletiniz iyi bir şekilde yönetilmiyorsa, sözlerinizin boşuna olmadığını görürseniz ve ölüm cezasıyla karşılaşma riskiniz yoksa konuşursunuz. Fakat en iyi yönetim biçimini kurabilmek adına
halkı sürmek ya da öldürmek gerekiyorsa, işte o zaman zorlamaya gerek yoktur. Bunun yerine susun ve tanrılara ülkenizin iyiliği için yalvarın.''
''Ücret sistemi altında, eşit ya da hatta adil ücret isteminde bulunmak, kölelik sistemi temeli üzerinde özgürlük istemekle aynı şeydir. Sorun, sizin neyi haklı ya da adil bulduğunuz değildir. Sorun şudur: Belirli bir üretim sisteminde, zorunlu ve kaçınılmaz olan nedir?''
‘‘Kitabın başından beri, karşımızdaki gruplardan bahsederken ‘‘solcular’’ ifadesini kullandım. Halbuki o yıllarda o insanlardan ‘‘Komünistler’’ diye söz ederdik. Yaşadığım tecrübeler, o insanlara komünist demenin mümkün olmadığını göstermektedir... Çünkü cezaevlerinde yatarken gördük ki, komünist diye bildiğimiz ve vuruştuğumuz o Anadolu çocuklarının çoğu, komünizmin ne olduğunu bile doğru dürüst bilmiyorlardı. Bizim komünist olduğunu zannederek savaştığımız o insanlar, genellikle sosyal dengesizliklerin, ekonomik şartların ve bilgisizliğin kurbanı olmuş kimselerdi. Onlar da aynı acının ve çaresizliğin, daha doğrusu ışıksızlığın darboğazında çıkış aramaktaydılar...’’
Maddiyata gömüldüğümüz ölçüde istikrarsızlık da artar, değişimler git gide çok daha hızlı gerçekleşir. Burjuvazinin hükümdarlığı da yerini aldığı rejime kıyasla çok daha kısa sürer ve bir tecavüzün diğerini çağıracağından dolayı, şimdi hakimiyet isteme sırasındadır. Bolşevizmin gerçek anlamı da kesin olarak burada yatmaktadır
Teşkilat'ta bir süredir evrilip çevrilen bir düşünce vardı. Komünistlerle savaşmak için eski komünistlerden daha iyisi bulunabilir miydi? Koestler'in danışmanlığında bu düşünce artık şekil almaya başladı. Ona göre, komünizm efsanesini yok etme savaşı, ancak solda olup da komünist olmayan kişiler harekete geçirilir ve bir ikna seferberliği başlatılabilirse kazanılabilirdi.
Liberalizmin gelecekteki işlevi de parlamentoların iktidarını sınırlamak olacaktır”. Ultra-liberal filozofun, parlamentonun iktidarının sınırlandırılmasından, sözde halkın temsil edildiğini sandığı Meclis’in işlevinin sınırlandırılmasını kastettiğini söylemeye gerek yoktur… Oysa işçiler daha XVIII’inci yüzyılın sonlarında: Ekonomik liberalizm demokrasinin düşmanıdır, sloganını ortaya atmışlardı. Burjuvazinin hümanist ve evrenselci söylemi bir kere Prensin iktidarını “hizaya getirdikten sonra”, artık namlu asıl düşman olan proletaryaya çevrilebilirdi… Oysa, demokrasi, ancak ‘doğrudan demokrasi’ olabilirdi. Halkın, halk için, halk tarafından yönetimi olabilirdi…
“Dolar önce her sohbetin gündem maddesi haline geldi ve sonra bir anda etrafımıza bakındık ve hadisenin günlük hayatımızı nasıl berhava ettiğini tespit ettik… Her şey hızla eriyordu… Daha dün elli bin Mark fiyatı olan patates bugün yüz bine satılıyordu; geçen cuma günü eve getirilen altmış beş bin marklık bir maaş salı günü bir paket sigara almaya yetmez oluyordu.”