Uçak bombalamasından sonra olay yerine giden bir kameraya yansıyan, saçları dağınık yüzü kıyafeti ile aynı rengi almış toza bulanmış bir çocuk dört yaşında ya var ya yok ama gözleri yetmişinde ki bilge ciddiyeti ile bakıyor. Spiker, sevecen ses tonuyla soruyor çocuğa: “Çawa yî” (Nasılsın?)
Üzerine tutulan kamera merceğinden dünyaya sessiz çığlıklarla seslenircesine, yaşamın küçük bedenine ağır yükler ve acılar yükleyeceğini, kaderinin bu coğrafyanın kaderi ile perçinlenmiş olduğunu, kendi iradesinin dışında çizilmek istenildiğini bilircesine ve neyi soruyorsunuz, çare mi olacaksınız? Dercesine.
Amed’de Ceylan’ın parçalanan cesedine çare oldunuz mu?
Kızıltepe’de Uğur’a, Cizre’de Nihat’a, Adana’da Mazlum’a, Hakkari’de Ramazan’a, Silopi’de Doğan’a, Roboski’de 17 çocuğa, Amude’de 283 çocuğa, Zilan’da, Dersim’de, Halepçe’de, Kobani’de, Afrin’de Şengal’de katledilen ve pazarlarda satılan çocuklara çare oldunuz mu ki bana çare olasınız?
Çare olamayacaksanız neyi merak ediyorsunuz neyi soruyorsunuz? Ekran başına geçip savaşı durduracağınızı mı sanıyorsunuz?
Vicdanlarınızı ekran başında değil, meydanlarda savaşa dur diyerek ancak rahatlatabilirsiniz. Belki bir sonraki bombalamada bende katledileceğim. Bilmelisiniz ki bu katliam sessizliğinizin eseri der gibiydi.
Sonra ağzından bir cümle çıktı: “Bavêmın Kuştîn”(Babamı öldürdüler) Dedi ve iki damla gözyaşı aktı tozlu yanaklarından iz bırakarak.
Dicle ile Fırat’ın Mezopotamya da iz bıraktığı gibi.