Farklı ülkelerde farklı zamanlarda, tüm basamaklar ve benzer performanslar aynı şekilde başladı. Nisan ayındaki 21'teki 22 ile gece endişeli, aynı adın bölümünün başkenti olan Cezayir'in boş sokakları, hareketli ekipman kükremesiyle doluydu: dağılmış tırtılların izleri, güçlü zırhlı personel taşıyıcıları ve askeri araçlarla kuşatılmış. Kasb'ın Arap mahallesi, bir barikat zinciri ile çevrili, gergince gizlenmiş, ancak birbiri ardına açısal siluetler Avrupa merkezine doğru ilerledi. Sütunlar kentin stratejik bölgelerinde durdu; kapı ve kapaklar çarptı, taraflar battı - kamuflaj üniformalı yüzlerce silahlı asker, paraşütçüler ve Fransız Yabancı Lejyonu savaşçıları silah hazırda ustaca ve hızlı bir şekilde pozisyon işgal etti. Cezayir'de ilk savaş olmadı ve kasaba halkı askeri kümeleri görmeye alıştı. Birisi, bunun, omuzlarını silkmek üzere olan FLN (Ulusal Kurtuluş Cephesi) kuvvetlerine karşı başka bir operasyon olduğunu düşünürken, “Öğretim” dedi. Ancak olan şey, karşı taraftar bir eylem değildi, çok daha az doktrindi.
Paris Polis Direktörü Maurice Papon'un Rossini’nin Britanicus’un hazır bulunduğu ünlü Comedie Frances Theatre’de yaptığı konuşma sırasında, 2’in saatlerinde 10 dakika süresinde, Sûreté milliyetinin (Fransız istihbaratının) kıdemli bir temsilcisi ile başkanlık masasına girdi. General de Gaulle’un sorgulayıcı görünümüne cevap olarak, ardından şöyle devam edildi: “Sayın Yargıç, Cezayir’de bir darbe var!”
İmparatorluğun ağır yükü
Fransa için Cezayir, Senegal veya Kamerun gibi bir koloni değildi. 30-40'te uzun bir savaştan sonra fethedildi. XIX. Yüzyılda Cezayir denizaşırı departman statüsünde kaldı. Aslında, doğrudan Fransız bölgesiydi. İngiltere'nin sömürge sisteminde, Hindistan, “İngiliz tacının incisi” olarak adlandırılan şiirsel düşüncelerden arınmış olan merkezi yeri işgal ettiğinde, Cezayir, Fransız “denizaşırı kolyede” merkez elmastı. Cezayir, metropol ekonomisinde önemli bir rol oynadı; bu, büyük bir tarımsal ürün üreticisi ve ihracatçısıydı ve sanayi için hammadde üretiyordu.
II. Dünya Savaşı'ndan önce, ekonomik olarak en gelişmiş Fransız denizaşırı toprağıydı. Oldukça yetkin bir sağlık ve eğitim politikası, yerel Arap nüfusunun büyümesine katkıda bulundu. XIX'in ortasından XX yüzyılın ortasına kadar, 3'tan 9 milyona yükseldi. Her geçen gün artan Arap sayısı ile sınırlı tarıma elverişli alanlar ve Avrupalıların elindeki büyük arazi parsellerinin yoğunluğu pek çok bakımdan Cezayir'deki savaş ateşinin çekildiği zaman oldu. Çakmaktaşın rolü, özellikle İkinci Dünya Savaşı'nın bitmesinden sonra yoğunlaşan Müslüman milliyetçiliği tarafından oynandı.
Arapların çare koşullarında yaşadıkları, ancak daha kötü olmaktan ve bazı yerlerde aynı “özgür” Mısır'dan daha iyi yaşadıkları söylenemez. 1 milyondan fazla olan Avrupa nüfusu, “kardeşçe uluslararası sevgiyle” olmasa da, Aborjin halkına genellikle hoşgörülü davrandı. Pek çok beyaz için Cezayir savaşmaya hazır oldukları bir vatandı.
Cezayir hemen ateş yakmadı - yavaş yavaş yandı, burada ve orada ilk alev dilleri patladı. Gelecekteki savaşın hevesli kamp ateşindeki ana soğutucu, diğer birçok benzer süreçte olduğu gibi, metropolde öğrenilen Arap entelijansiyasıydı. Beyazlar hemen hemen her şeyden memnun kaldıklarında ve yerel halk homurdandığında görünüşte esenlik ve nispi sakinlik sonsuza dek devam edemezdi. Çevresindeki dünya hızla değişiyordu: 19. yüzyılın bu devleri olan sömürge imparatorlukları gözümüzün önünde çöküyordu. Cezayir bu arka planda bir tür arkaik kalıntı, mahkum mamut kalıntısı olarak kaldı. “Değişimi bekliyoruz!” Viktor Tsoi tarafından sürdürülmesinden çok önce bilinen bir slogan.
Kasım 1 Yılın 1954'i Ulusal Kurtuluş Cephesi tarafından yaratıldı. Aynı gün, Arap silahlı kuvvetleri Cezayir'deki Fransız garnizonlarına saldırdı.
Çıkmaz
Bu tür bir ihtilafta olduğu gibi, yerel halkın bir kısmından bir cevap bulan geniş gerilla hareketine, devlet güçleri tarafından o zamanın yüksek teknolojilerine karşı baskı uyguladı; Özel olarak ne yapmalı ve Cezayir sorununun Gordian düğümünü kesmenin yolu Fransa’nın “demokratik liderleri” tarafından temsil edilmiyordu. Basında duyulmayan gevezelik, kaotik politik utangaçlık keskin bir krize ve ardından 4 cumhuriyetinin düşüşüne yol açtı. Ülke acilen hasta olarak güçlü bir ilaca ihtiyaç duyuyordu. Hayır, Lider, etrafında bir milletin toplanabileceği güç merkezi. Askeri darbe darbesi, yetkililerin felç ve güçsüzlük tehdidi altında Haziran 1958, General Charles de Gaulle, hikayeler Fransa. Vatanseverce düşünen kamuoyu ve her şeyden önce ordunun Fransız Cezayir'in korunmasının garantörü olduğunu düşünüyor.
4 Haziran 1958, Bakanlar Kurulu başkanı olarak onaylandıktan üç gün sonra de Gaulle, Cezayir'i ziyaret etti.
Tamamen zafer kazanan bir resepsiyon onu bekliyor: havaalanında büyük bir şeref kıtası, otoban hattı boyunca binlerce sakin. Yeni umutların içten neşesi. Konuşmanın doruk noktası, Hükümet Konağı önünde toplanan dev bir kalabalığın önünde bir generaldi. “Cezayir Fransız!” Ve “Cezayir'i Kurtar!” Diyen binlerce ilahi yanıtına cevaben De Gaulle ünlü “seni anlıyorum!” Diye yanıtladı. Kalabalık, kelimenin tam anlamıyla, gerçekten bu sözleri duymadıklarını duyunca zevkle doldu.
De Gaulle seçkin bir politikacıydı. Asıl hedefi, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra solmuş olan Fransa'nın büyüklüğünü ve Çinhindi savaşının utanç verici kaybını sağlamaktı. Genel olarak, Amerikan karşıtı olan iktidar, ülkeyi ABD’nin etki alanından ve perspektif olarak NATO yapılarından çekmeye çalıştı. Bu amaçlar için, Fransa'ya 1960-x örneğinin büyük bir gücünün tüm özelliklerini sağlamak gerekiyordu. Yani, nükleer silahlar ve bunların teslimat yolları. Bu tür iddialı planlar, Cezayir'deki savaşla yüklenen devletin yeterli olmadığı önemli kaynaklar gerektiriyordu.
1959'a kadar, büyük ölçekli mobil birimler paraşütçüler ve özel kuvvetler, helikopterler, saldırı havacılıkFransız ordusu, TNF'nin bir kısmını uzak dağlık bölgelere sürmeyi başardı. Özel hizmetlerin acımasız eylemleri (zorla sorgulamalar ve işkence kullanıldı) büyük şehirlerdeki Arap yeraltını felç etti. Ama ne pahasına! Cezayir'deki düzen, 400 bin kişiyi, 1,5 bin kişiyi aşan bir ordu grubu tarafından sağlandı tanklar ve zırhlı personel taşıyıcıları, 1 uçak ve helikopter. Diğer 200 bin kişi de ateş ve araçlarla doygunluk açısından neredeyse ordudan daha aşağı olmayan jandarmanın bir parçasıydı. 100 binden fazla kişi - sözde "Kharks", sadık Araplardan askeri bir milis ve beyaz gönüllüleri içeren bölgesel savunma müfrezeleri. Tüm bu devasa grup çok fazla insan gücü ve kaynak tüketiyordu, 1945'ten beri bunaltıcı olan Fransa ekonomisinin katlanması daha zor olan büyük masraflar talep etti.
De Gaulle ihanet mi etti!
General, iktidara geri dönmeden önce bile, Cezayir’in yalnızca askeri yollarla korunamayacağına inanmıştı. Fransa'nın himayesinde eski Fransız kolonilerinin bir arada bulunması fikrini, İngiliz Milletler Topluluğu ülkeleri gibi bir ittifakta buldu. Bu tür fikirlerin, özellikle askeri ortamda son derece olumsuz bir tepki verebileceğinin farkına varan de Gaulle, konseptini dikkatlice ve dikkatli bir şekilde geliştirdi.
16 Eylül 1959, halka açık bir konuşmada ilk kez De Gaulle, Cezayir’in kendi kaderini tayin etme hakkına sahip olduğunu belirtti. Bu, muhafazakar fikirli toplumun öfkesine yol açtı. Ordunun, Özgür Fransız’da Generalin yoldaşı olan ve iktidara geldiği kısmı, onu hain olarak görüyordu. Kızgınlığa uğrama tehlikesi, öfkeye dönüşerek, Cezayir'in Avrupa nüfusu arasında yayılmaya başladı. Zaten Ocak 1960’un sonunda, aşırı sağ eylemci Pierre Lagayard liderliğindeki bir grup öğrenci Cezayir’in başkentinde birkaç mahalleyi engelleyerek barikatlarla kapattı. Ancak ordu de Gaulle'a sadık kaldı ve isyan başarısız oldu. Lagayard, generalin politikalarından memnun olmayanların bundan sonra birikeceği İspanya'ya sığındı.
Tüm Fransız sömürge imparatorluğu yılda 1960’i reddetti - eski sömürgelerin 17’i bağımsızlık kazandı. Yıl boyunca, De Gaulle soruna siyasi bir çözüm olasılığını ima ettiği bir dizi açıklama yaptı. Seçilen 8 hattının Ocak 1961'taki doğruluğunu ispatlamak gibi, referandum düzenlendi, burada katılımcıların% 75'i Cezayir'e bağımsızlık vermeyi tercih ediyor.
Bu arada ordu arasındaki hoşnutsuzluk arttı. Cezayir'deki savaşı acı sonuna kadar destekleyen anti-gallist koalisyonun lideri, son kırk yıldır Fransa tarafından orduda yapılan tüm savaşların bir üyesi oldu, 36'in hizmetinde emir ve madalya aldı (Fransız ordusundaki herkesten fazla). General Raul Salan.
darbe
Aslında, Gaulle’u 1958’te iktidara götüren Salan, Cezayir’le ilgili yetkililerin politikasından hayal kırıklığına uğradı ve 1960’te emekli oldu. İspanya'nın 1961 Ocak ayında düzenlenen 8 referandumundaki davranışlarına ve sonuçlarına cevaben yılın Şubat 1961'inde İspanya'da oluşturulan gizli bir silahlı örgüt olan ünlü SLA'nın (Organis de l'armée secrète) kurucularından biriydi. Genel olarak Franco'yu ziyaret ederek çok ilginç karakterler vardı.
Mükemmel bir zaman geçirerek bu zamanın kendilerine karşı çalışmaya başladığını söyleyen Salan ve onun envanteri, bir ordu hissi dalgasının de Gaulle'yi iktidara getirdiği 1958'te olduğu gibi bir kez daha ordu kartını oynamaya karar verdi. Dahası, Fransız Cezayir destekçileri arasında yer alan bir dizi popüler ve kilit figür görevinden alındı veya diğer görevlere aktarıldı. Bu, örneğin, 10 paraşüt bölümünün en popüler komutanı General Jacques Mosiou ya da Cezayir'deki eski birlik komutanı Maurice Schalle'dir.
Yaklaşan performans kavramı aşağıdaki gibiydi. Cezayir'deki ordu grubuna dayanarak, metropoldeki taraftarların yardımıyla bir dizi kilit nesneyi yakalamak. De Gaulle’nin istifasını ve ana Fransız kolonisini metropolde tutabilmek için yeni bir güven hükümetinin kurulmasını zorunlu kılın. Silahlı müdahale doğrudan Cezayir'de ve Fransa'da başlayacaktı. Komplocular en çok savaşa hazır olan Paraşüt Kuvvetleri Yabancı Lejyonu birimlerinin desteğine öncelikle güvendiler.
Nisan 22 gecesi, Albay de Saint-Mark tarafından komuta edilen 1 inci Paraşüt Yabancı Alayı birimleri Cezayir'deki neredeyse tüm hükümet binalarını kontrol altına aldı. Darbe ayrıca, 2 inci paraşütün bir birimi olan Yabancı Legion alayları, 10 inci paraşüt bölümünün yabancı alayları, 14 inci ve 18 inci chasserov paraşütçüleri alayları (25 paraşüt bölümü) tarafından desteklendi. Fransız hava kuvvetlerinin elitiydi. Başlangıçta, diğer birimlerden ve oluşumlardan destek sağlandı (Dragoon Alayı'ndan 27, Piyade'den 94, Cezayir Tirallus Alayı'ndan 7 ve Deniz Piyadeleri). Ancak, De Gaulle'a bağlı memurlar isyancılara katılmalarını engelledi.
Darbenin önderi emekli generaller Maurice Schalle (eski Cezayir'deki Fransız birliklerinin eski komutanı), Edmond Zhuo (Fransız Hava Kuvvetleri eski genel müfettişi), Andre Zeller (eski genelkurmay başkanı) tarafından gerçekleştirildi. Kısa sürede Raul Salan'ın kendisi, İspanya'dan gelmesi beklenen onlara katılacaktı.
İlk başta, sürpriz faktörü kullanılarak isyancılar bir miktar başarı elde ettiler: nöbet için planlanan tüm nesneler hızlı ve dirençsiz olarak işgal edildi. De Gaulle'a sadık kalan birimlerin emri, Akdeniz'deki Fransız Donanması komutanı Amiral Kerville tarafından üstlenildi. Ancak Albay Godard, Admiralty binasını tanklarla kapattı ve komutan devriye botunda Oran'a kaçmak zorunda kaldı. Cezayir'i, Komiser Fasho'yu ve diğer birkaç kişiyi ziyaret eden Toplu Taşıma Bakanı Robert Buron da dahil olmak üzere birçok kişi tutuklandı. 22 Sabah sabahları 10 Cezayir radyo yayını: "Ordu Cezayir ve Sahra'nın kontrolünü ele geçirdi."
Nüfus “sessiz çalış, sakin ol ve düzen” olarak çağrıldı. Ordunun performansı yerel Fransız nüfusu arasında bir sempatiye neden oldu. Merkez meydanda toplanan kalabalık şöyle bir konuşma yaptı: “Cezayir Fransız!” Halkın kamuoyundaki görünümü ayakta alkışlandı.
İlk çarpışmalar, uzun şüpheli bir kaptan Kaptan Philippe de Saint-Remy'nin Fransız güvenlik servisi tarafından Paris'te tutuklanmasıyla başladı. Ne yazık ki, darbeciler için kaptan, metropolde - General Faure ve neredeyse bir buçuk yüz diğer memurdaki komplo figürlerinin tanımlanmasına ve tutuklanmasına yardımcı olan önemli belgeleri elinde tuttu. Böylece, doğrudan Fransa'daki isyan girişimlerinin tümü etkisiz hale getirildi. Ancak bu gün ve saatlerde, ve her zaman olduğu gibi, de Gaulle sakin, toplanmış, emin. Birer birer sipariş ve direktifler düzenlenir. Alarm metropoldeki tüm polis ve jandarma güçlerini gündeme getirdi. Amiral Cabané, Fransız Komutanı filo ayrıca Toulon'da Cezayir'den isyancı güçleri devretme girişimlerini önlemek için gemileri tamamen tetikte tutma emirleri aldı. Paris'te tanklar ortaya çıkıyor. Başlangıçta, bu, Fransa Genel Kurulu'nun toplandığı eski Bourbon Sarayı'nın binasında bulunan bir düzine Shermans. Halihazırda 5 Nisan'da Bakanlar Konseyi toplantısında sabah saat 22'te, de Gaulle "darbeyi ciddiye almadığını" açıkladı. Aynı zamanda Cezayir'de olağanüstü hal ilan edildi.
Nisan 23 sabahı, Cezayir hava üssünün beton iniş pisti askeri taşımacılık "Bragg" şasisine dokundu. General Raul Salan İspanya'dan geldi. İsyancıların liderleri kendi aralarında görevler verdiler: Schall, sert güçlerin komutanı oldu, Zhuo arz ve ulaşımdan sorumluydu, Zeller'in ekonomik ve mali sorunları, Salan sivil idarenin kontrolünü ve halkla iletişimi ele aldı. Eşitlerin arasında ilk olan Salan, ölüm gecikmesinin nasıl bir şey olduğunun farkına vararak belirleyici eylemin sürdürülmesinde ısrar etti. 15 dakika süren 30 saatlerinde, Zeller komutasındaki paraşütçüler Constantine şehirlerine girerek, garnizonun komutanı General Guro'yu darbeye katılmaya zorladı. Paris'te SLA, yetkililerin gözünü korkutması ve zihinleri üzerindeki etkisi çerçevesinde çeşitli terör eylemleri düzenledi. 15 saatte Orly Havaalanında bir bomba çalıştı. Daha sonra Lyon ve Austerlitz istasyonlarında patlama yaşandı. Ancak, bu saldırılar Parislilerin tükenmesi dışında hiçbir şeye yol açmadı.
20 saatlerinde televizyonda de Gaulle millete döndü. Adresinde darbeyi sert bir şekilde kınadı, aslında Nazi görüşleriyle suçlayarak “istediğimiz Fransa türüne ihtiyacımız olmadığını” belirterek, sonuçta, genel olarak vatandaşların, askerlerin ve memurların yurtsever duygularına hitap etti: “Fransız, Fransız ! Yardım et bana! ”
De Gaulle'un konuşması bir başarıydı. Daha sonra ortaya çıktığı gibi, bilgi savaşının ilk başarılı örneklerinden biriydi. Gerçek şu ki, 1957'te bile, sözde 5 bürosu, görevleri, askerlerin moralini izleme ve savaş ruhunu içeren Cezayir'deki Fransız ordusunun tüm karargahlarında kuruldu. 5 bürosunun basın ajansı, haftalık olarak Bled idi, aslında Sovyet Askerinin Fransız versiyonu. "Bled" sayfalarında, uzak garnizonlarda zamanı aydınlatabilecek zamanın teknik yeniliklerini aktif olarak duyurdu: kameralar ve yakın zamanda transistör alıcıları ortaya çıktı.
De Gaulle’nin konuşmasının arifesinde, birçok memur askerlerin generalleri ordu alıcıları ve hoparlörleri aracılığıyla dinlemelerini yasakladı. Ve burada birçok kişi tarafından sahip olunan radyo yardımına geldi. Duygusal konuşma, başta Cezayir'deki Fransız ordusunun ana şartı olan birçok tereddütten oluşan tereddütlerden oluşan tereddüt etmesini durdurdu. Komploun başarısızlığından sonra, general buna şöyle deniyordu: “transistörlü 500 binlerce kişi”. Darbenin dinamikleri durmadan yavaşladı. Oran'ın stratejik bölgesinden ve Yabancı Lejyonun birkaç taburundan sorumlu olan 13 Piyade Tümeni, komutanı General Philippe Ginesthe'nin liderliğini Paris'teki hükümete sadık kalarak takip etti. Gineste daha sonra SLA tarafından misilleme olarak öldürüldü.
24 April Fransız şehirlerinin sokaklarında farklı tahminlerde en az 12 milyon insan aldı. Ortak bir düşmana karşı mücadelede, çeşitli siyasi güçler: Komünist Parti, sosyalistler, “demokratik” hareketlerin temsilcileri - birleşti. Bir saat başı grevi var. İsyancı Cezayir, Orta Cezayir'de “Cezayir Fransız!” Sloganı altında yapılan yüz bininci gösteriyle yanıt veriyor. General Salan, "Vatanseverlerin Cezayir ve Fransa'yı kurtarması görevine" hitap ederek balkondan konuşuyor. Performans ayakta alkışlayarak ve "Marseillaise" şarkı söyleyerek bitiyor. Yerel Avrupa nüfusu, Cezayir'in bağımsızlığı ve ordunun geri çekilmesi durumunda ne tür bir gelecekle karşı karşıya olduklarının farkındadır. Bu nedenle, "Beyaz Saray savunucuları" örneği 1991 olarak gözlenmedi.
Ancak, neşeliliğe rağmen, generaller bunu bulgakovsky Khludov'un sözleriyle ifade etmeye başlıyor: “İnsanlar bizi istemiyor!” Sabah 25, sabahları Regan'da Fransız nükleer test sahasında, 6.05 Yeşil Jerboa cihazının planlı bir patlaması meydana geldi. Test, hızlandırılmış bir eğitim programında, görünüşe göre, atom yükünün bir şekilde darbecilerin kendi amaçları için kullanabileceği korkusundan dolayı gerçekleştirildi.
İsyancılar için durum istikrarlı bir şekilde kötüye gidiyordu. Nisan 25'te General Gustin'in 16 Piyade Tümeni birimleri Paris'e girdi. Gaulle'ye adanmışlar, Almanya'daki Fransız işgal bölgesinden transfer edilen tank birimlerine yaklaşıyor. Panik, isyancı 10 ve 25'in havadaki bölümlerinin parçalarının başkentine transfer edilmek üzere hazırlandığına dair iddialara yer veriyor. Fransa'nın güney sahili güvenli bir şekilde Vaud engelleyicileri ile kaplıdır. Nisan ayındaki aynı 25 sabahında, filo ve denizcilerin yan kısımlarına gelmeye çalışırken, on dört kamyon ve paraşütçülerle çalışan on dört kamyon ve zırhlı personel taşıyıcıları, Albay Leconte'nin komutasındaki Mers-El-Kebir'in deniz üssü üzerinde kontrol sağlamaya çalışıyor. Ancak, işlem başarısız olur. Bundan sonra, darbe için olayların eğrisi düştü - neredeyse 500-bininci askeri birliğinde neredeyse hiç destek almadılar, De Gaulle herhangi bir “yapıcı diyaloglara” gitmedi. Metropolis ulaşılamazdı. İsyancılar, sürekli yayılan yerlere geri dönerek işgal altındaki binaları ve eşyaları yavaş yavaş terk ediyorlar. General Perrot’un 12 Piyade Tümeni’nin alt bölümleri Cezayir’de. Darbe başarısız oldu. Nisan 26 gecesi, Maurice Schall radyoda konuşur ve burada kavgayı durdurma kararını açıklar. O ve Zeller yetkililere teslim oldu. Generaller Jouhaux ve Salant yasadışı pozisyona gidiyorlar ve de Gaulle’nın rotasına direnişini sürdürerek SLA’ya liderlik ediyorlar.
Tarih Mahkemesi ya da Mahkemesi?
Askeri mahkeme, Shall ve Zeller'i 15 yıl hapis cezasına çarptırdı. 220 memurları görevlerinden alındı, 114 adalete teslim edildi. Basamaklara aktif katılım için, önceki başarılara rağmen, üç alay dağıldı: 1. Yabancı Paraşüt Alayı, 14. Ve 18. De Gaulle’un politikaları tarafından öfkelenen binden fazla memur, asilerle dayanışma içinde istifa etti.
1968’te, her iki hükümlü general de bir af kapsamında serbest bırakıldı. Salan ve Zhuo bir süredir yasadışı bir durumdaydı, ancak 1962 tutuklandı ve cezalandırıldı - Salan ömür boyu hapis cezasına, Zhuo da ölüme mahkum edildi, aynı zamanda af geldi. Kasım ayında 1982, tüm generaller ordu rezerv kadrolarında restore edildi.
19 Mart 1962, sözde Evian anlaşmaları imzalandı ve savaş sona erdi. 5 Temmuz Cezayir bağımsız bir devlet oldu.
Ateşkes anlaşmasının imzalanmasından hemen sonra, bir milyondan fazla insan ülkeden ayrıldı, çoğunlukla Avrupalılar ve Arap sadıkları, aniden mülteci oldu. Bağımsızlık ilanının yapıldığı gün, 5 Temmuz Oran kentinde, silahlı Avrupalı insan kalabalığı, ayrılmak için zamanı olmayan silahlı insan kalabalığı tarafından organize edildi. Çeşitli tahminlere göre, Cezayirli'nin ellerinde, 3'ten 5'a kadar binlerce insan öldü. Müreffeh bir Fransız kolonisinden Cezayir, Sovyetler Birliği pahasına uzun süredir yaşamış ortak bir üçüncü dünya ülkesi haline geldi.
Bir siyasi kart destesinin garip bir şekilde karıştırdığı tarih ... TNF savaşçıları, bir Fransız ordusu kamyonun radyatörünü hedef alan gece yolunda, torunlarının ve büyük torunlarının çaresiz insanların inatçılığını ve Fransa’daki kırılganlık halindeki torunlarının ve Fransa’daki mülteci statüsünü alma umuduyla, hükümetin Fransa’nın en iyi yararı olduğunu biliyorlardı. ? Cezayir ve Oran'ın sıkışık Arap bölgelerindeki kontrol noktalarında duran jandarmalar ve polisler, 30-40 yıllarındaki tam silahlı meslektaşlarının devriye gezeceklerini sanıyorlar mıydı? Halen demokratik halk ve entelektüellerin temsilcileri hayal ettiler mi? “Kim Cezayir'e Özgürlük!” Sloganı altında gürültülü gösteriler düzenledi, “Özgür Cezayirliler” in düzinelerce Fransız şehirlerinde arabaları ve dükkanları yaktıkları geleceğe dair korkunç hayaller? ..
Generaller darbesi hakkında Fransa'da artık birkaç kişi hatırlıyor. Konu evrensel hoşgörü ve hoşgörü çağında kaygan ve elverişsizdir. Ve bir atıcılar ve paraşütçüler alayı, Yabancı Lejyon taburları, generaller, subaylar ve askerler sonsuza dek sonsuzluğa gider. Vichy kentindeki şehir mezarlığında “Raul Salan. 10 Haziran 1899 - 3 Temmuz 1984. BÜYÜK SAVAŞIN SATICI ".