(Yazım tarihi - 1996) Beyaz Saray ve Kongre arasındaki ünlü 1995 bütçe savaşlarında, Bill Clinton, kendisini retorik çatışmaya sokarak Kongre'nin belirli bir program için önerdiği kesintilerin "yoksullar üzerindeki vergileri artırmak" anlamına geldiğini söyledi.
Bu klasik Clinton'dı: Vergi karşıtı gibi görünse bile kesilmesi gereken programları savunmak zorunda kalmadan harcamaları kısan bir yasa tasarısına karşı çıkabilirdi. Bu söylemden korkan Kongre geri adım attı.
Ama Kongre gerçekten yoksullar üzerindeki vergileri artırmaya çalışıyor muydu? Buradaki sorun, yaygın olarak yanlış anlaşılan ve oldukça pahalı bir program olan ''Kazanılan Gelir Vergisi'' kredisidir. Kongre onu kenarlarından kırpmaya çalışıyordu.
Karışıklığın bir kısmı programın adından ve ideolojik kökeninden kaynaklanıyor. Milton Friedman'ın 1962 tarihli kitabı Kapitalizm ve Özgürlük, sosyalistlere şaşırtıcı bir taviz verdi. "Hiçbir kimsenin net gelirinin altına düşemeyeceği bir zemine" ihtiyacımız olduğunu söyledi, bu program aynı zamanda garantili milli gelir olarak da adlandırılıyor. Vergi sistemi aracılığıyla yönetilen doğrudan nakit sübvansiyonunun tuhaf bir ifadesi olan Friedman, bunun "negatif gelir vergisi" yoluyla sağlanması gerektiğini söyledi. Bir vergiye "negatif ücret" de diyebiliriz.
Programında, bir kişinin geliri muafiyet ve kesintileri aşarsa, vergi öder. Altına düşerse, "negatif vergi" öder, yani çek alır. Fikir, yeni bürokrasiler yaratmadan, insanları geleneksel refahtan kurtulmaya ve kazanılan gelirle yaşamaya teşvik etmek için vergi kodunu kullanmayı iddia etti. Peki bu programı ne kontrol altında tutacak? Seçmenlerin kendini kısıtlaması ve iyi niyeti.
Ancak Friedman, bu sistemin gerçek dünyada nasıl işleyeceğini düşünemedi. İnsanlar, mümkün olduğunda işe koyulmak ve zor durumda kalmak için uyarlanabilir stratejiler üstlenirler. Programın yönetilmesinin ucuz olması onu daha da tehlikeli hale getiriyor. Friedman'ı çürüten Henry Hazlitt, insanları refahtan kurtarmanın tek yolunun ödemeleri durdurmak olduğunu gösterdi.
Yine de, Friedman'ın fikri, işin sonunda onu kanun haline getirdi. Yıl 1975'ti ve Gerald Ford ve Demokratik Kongre, 1975 Vergi Azaltma Yasası'nı yürürlüğe koymak için işbirliği yaptı. (Savaş sonrası dönemde benzer şekilde adlandırılmış faturaların bir listesi, vergilerin on yıllardır düşmekte olduğunu gösteriyordu.)
Tasarıya, düşük gelirli vergi mükellefleri için yıl sonu vergi indirimi kararı verildi. Refah yerine çalışma teşvikini artırdığını iddia etti (her zaman olduğu gibi, bu numara refah devletinin kendisi kadar eskidir). Bu bir vergi indiriminden daha fazlasıydı; 400 $ 'a kadar "iade edilebilir" idi. Herhangi bir vergi ödeseniz de ödemeseniz de bu, doğrudan bir sübvansiyondu.
Friedman'ın dediği gibi, sübvansiyon düşük idari maliyetleri içerir çünkü vergi iadesinin kendisi tarafından basitleştirilir. Hak sahibiyseniz, öyleyse diyorsunuz ve bu, geri ödeme çekinizin bir parçası haline getiriliyor. Bir kesinti gibi görünüyor, bir kesinti gibi geliyor, ama aslında refahtır.
Bu özel "vergi kredisi" ile diğer refah biçimleri arasında dikkate değer bir fark vardı. Hak kazanmak için herhangi bir varlık testi veya net değer tavanı yoktu (yine, Friedman'ın önerdiği gibi). Garaj yolunda iki araba, marinada bir yat ve havalimanında özel bir uçak olması kimseyi almaktan diskalifiye etmez.
Pek çok yeni program gibi, geçici olması gerekiyordu, ancak her yıl Kongre bunu Ford, Carter, Reagan ve ardından Bush'un teşvikiyle genişletti. Ve diğer tüm hükümet programları gibi, faydalar da arttı. 1977'de bir ailenin alabileceği maksimum miktar 500 $'a çıktı ve 10.000 $' a kadar olan gelirler için yeni bir kısmi vergi kredisi verildi. 1984'te maksimum 550 $ için tekrar yükseldi. 1990'da 953 dolara ulaştı.
Sadece bu da değil: program daha da genişledi. Alıcının bir yerine iki çocuğu olursa daha fazla para vermeye başladı. Ayrıca, bir çocuk bir yaşından küçükse 357 $ 'a varan ek bir kredi söz konusuydu.
Clinton döneminde program çılgına döndü. 1993'te maksimum geri ödeme 1.511 $'a kadar çıktı ve iki yıl sonra fiilen ikiye katlanarak 3.110 $' a ulaştı. 1996'nın sonunda, 3.564 dolarla şimdiye kadarki en yüksek seviyesine ulaştı. Ayrıca 1994 yılında, kimsesi olmayan tek bir kişi için aynı vergi kredisi getirildi. 1974'te 1,2 milyar dolarlık bir program olarak başlayan programın şimdi yılda neredeyse 25 milyar dolara mal olması söz konusu.
İnsanları sosyal yardımdan çıkarmak bu kadarı da fazla. Yeni bağımlıları işe almak ve geliri kitlesel olarak yeniden dağıtmak için bir araç haline geldi. Onu almak için çalışmak zorundada değiliz. Fakir olmak da gerekmez. Bir işçi maaş çekine dahil edilen ödemeleri alabilir. Refah devletinde en hızlı büyüyen tek yapı olarak, sosyalistlerin uzun zamandır dayatmayı hayal ettiği garantili milli gelir haline geliyor.
Genel Muhasebe Ofisi tarafından yüzde 45'e kadar olduğu tahmin edilen bir dolandırıcılık oranıyla, çalışkan vergi mükelleflerinin izniyle sağlanan şatafatlı bir avantajı var. Artık refah devletinin önemli bir temel taşı olduğu için, politikacılar artık bunu ortadan kaldırmaktan bahsetmiyor bile. 1996 refah reformu tarafından tamamen dokunulmadı.
Cumhuriyetçiler 1994'te Kongre'yi devraldıktan sonra, çok küçük bir reform girişiminde bulundular. Henüz yürürlüğe giren bir değişikliği yürürlükten kaldırarak çocuksuz işçilere para iadesini reddetmeyi planladılar. En büyük değişiklik, kısmi kredinin devreye gireceği daha düşük bir gelir tavanıydı. Genel olarak, Cumhuriyetçiler artış oranında sadece küçük bir değişiklik önerdiler.
Clinton, Cumhuriyetçilerin çalışan yoksullar üzerindeki vergileri artırdığını iddia etmek için saldırıya geçti. Washington'un iki klasik yalanı büyük etki yaratacak şekilde kullandı: 1) artış oranındaki indirim bir kesintidir, 2) vergi kredisi ile düpedüz sübvansiyon arasında bir ayrım yoktur. Bu yalanları kendi amaçları için kullanan Cumhuriyetçiler, Clinton'un saçmalıklarına hiçbir zaman etkili bir yanıt geliştirmediler.
Programın gerçek doğasına dair bir ipucu ise hükümetin insanların onu kullanmasını istemesidir. IRS komiseri Fred Goldberg 1993'te "Başarımızın ölçüsü, bu krediye hak kazanan her ailenin bunu talep etmesi ve hak ettikleri her doları almasıdır." dedi. Hükümet tarafından hiç ev/ofis fiyatlarının indirimi gibi gerçek bir kesintinin reklamını hiç duydunuz mu? Bu programda reform yapmanın tek yolu, onu gerçekte olduğu gibi refah yeniden dağıtım programı olarak ortaya çıkarmaktır. Kazanılmış Gelir Vergisi Kredisi olarak adlandırılmamalıdır; Kazanılmamış Gelir Transferi Ödemesi olarak kınanmalı ve derhal kaldırılmalıdır. Bu çözüm düşünülmediği sürece, program sınırsız büyüyecek ve giderek daha fazla insanı hükümetin bağımlıları arasına çekecektir. Entelektüel uzlaşmanın bedeli budur.