Nisan’da arkadaşım Gene Wolfe vefat ettiğinde blo yazmayı durdurmuştum. Gene vearkadaşlığımız hakkında bir blog yazmak istedim. Bu beni derinden yaraladı.
Bu yüzden blog yazmayı bıraktım. Gene hakkında yazmamışken Kıyamet Gösterisi’nin televizyonda yayınlanması gibi olaylar hakkında yazı yazmak konusunda kötü hissettim.
Onu hala özlüyorum ve son birkaç aydır, genellikle seyahat ederken yaptığım gibi kartpostal gönderesim geliyor. Sonra artık ona bir şeyler gönderemeyeceğimi hatırlıyorum.
Kıyamet Gösterisi’nin kitabını çok severdi. O artık burada olmadığı için ona televizyon için yaptığımız adaptasyonunu gösteremedim.
31 Mayıs’ta Prime Video’da yayınlandı ve insanlar bayıldı. ABD, İngiltere ve dünyanın çeşitli yerlerinde Amazon’un rekorlarını kırdı ve bu beni mutlu etti. Üç Emmy Ödülü Adaylığı aldık ve şimdiden aday gösterilip ödül kazanmaya başladık. Herkes daha fazlasını yapmamızı istiyor ve Terry Pratchett ve ben uzun zaman önce bir roman dolusu ‘fazla’yı planlamışken yine de hala, gerçekleşip gerçekleşmeyeceğini ve eğer gerçekleşecekse, bunun nasıl olacağını çözmeye çalışıyorum.
Daha sonra Netflix’in Sandman’ı televizyona getiren şirket olmak için ihale mücadelesini kazandığı açıklandı. Yapımı ile iç içeyim – ayrıca pilot bölümünün yazımında birlikte çalışacağız. Böylece çizgi romanları okuyan ve seven insanların her zaman tanıdığı Sandman’ın o Sandman olduğundan emin olmak için baş yapımcı David Goyer ve dizi sorumlusu Allan Heinberg ile yakından çalışacağım.
Bu arada, Kıyamet Gösterisi’nin dizi sorumlusu olmaktan vazgeçtim ve evde kalan ve annesi turneye katılan küçük bir çocuğa bakan bir yazar oldum.
Daha sonra okyanusu geçerek Birleşik Krallık’a geldik. Orada yılın kalan zamanını aynı şeyi yaparak geçireceğiz.
Evdeyim. Amanda (çoğunlukla) turnede oluyor.
Ash’i doğru okul üniforması giydirerek (Beden eğitimi veya resmi) otobüse bineriz. (her zaman doğrudan otobüsün en üst katına gideriz ve bana her zaman trafik ışıklarının kurallarını söyler) bu şekilde onu okula götürürüm.
Bu yıl bazı şeyler yapacağım. Yaptığım şeyleri de buradan size duyurmaya çalışacağım.
Ulusal Tiyatronun yayınladığı Yolun Sonundaki Okyanus uyarlaması 3 Aralık’ta başlıyor ve 25 Ocak’a kadar devam ediyor:
12 yaş ve üstüne tavsiye edilir. Biletler satıştadır. Aşağıdaki linkten alabilirsiniz.
Aslında ne yaptığımı biliyor gibi göründüğüm o güzel tesadüflerden birinde, bu yıl aynı zamandaYolun Sonundaki Okyanus’un resimli baskısını da getiriyor. Elise Hurst, bana bir etkinlik sonrası yaptığı işlerden bazılarını gönderen Avustralyalı bir çizer ve ben, yaptıklarından hemen etkilendim. Çalışması, 20. yüzyılın ortalarından çıkmış bir çocuk kitabı çizimlerine benziyor (veya benzeyebiliyor), ancak garip bir şekilde Okyanus için mükemmel görünüyordu.
Onunla 14 Kasım’da görüşeceğiz: İşte detaylar ve nasıl bilet alacağınız:
İşte Amanda’nın Patronları için (Patreon’dan) çektiği bir fotoğraf, Camden’daki bir etkinlikte yaklaşık bir yıl boyunca yayınlanmayacak bir çocuk hikayesi anlatıyorum. Kıyamet Gösterisi’nin yönetmeni Douglas Mackinnon, fotoğrafı siyah beyaz hale getirerek unutulmaz kıldı. Fotoğrafta ön tarafta bana bakan Ash…
Birleşik Krallık, Almanya veya Avusturya (Graz!), Paris veya Prag, Lüksemburg, İrlanda veya Danimarka’daysanız, sizi turunda Amanda’yı konserde görmeye çağırmak istedim.
Gösteri Listesi için;
Bu çok özel bir gösteri. Hayat ile ve başka şeyler ile ilgili. Bir arkadaşın hastalığı ve ölümünü içeriyor. Üç kürtaj (biri sağlık sebebiyle), bir Noel Günü yaşanan düşük, ve Ash’in doğumunu içeriyor.
İsmi There Will Be No Intermission (Ara Verilmeyecek) Normalde, çok uzun bir gece olacağından elbette ara var.
Önemli, güzel, güçlü ve hatta eğlenceli.