II. Dünya Savaşı'nın başlamasından kısa bir süre önce, Amerikan ordusunda uzmanlaşmış bir anti-tank yoktu. оружия. İle savaş tanklar Düşman, ana bölümünde çok eski olan topçulara atandı.
Tarla silahlarına ek olarak, ilerici piyadelere yönelik topçu desteği, ateşleme noktalarının imhası ve hafif tahkimatların imhası amacıyla oluşturulan eski 37-mm saldırı piyade silahları M1916'in, zırhlı araçlarla savaşmak için kullanılması planlandı. Bu savaş topu, Birinci Dünya Savaşı sırasında makineli tüfek yuvalarıyla ve tarla tahkimatlarıyla mücadele etmek için yaratılan Puteau’nun Fransız 37-mm siper silahının Amerikan versiyonudur. Tabanca 100 kg'dan biraz daha ağırdı ve ayrı paketlerde taşınabilir: sallanan kısım - 40 kg, makine - 40 kg ve diğer parçalar - 28 kg. Bunkerlerin kabartmalarında etkili yangın, 1200 metreye kadar mesafeden sağlanmış, 15 dev / dak. 560 g kütlesi ile masif bir keskin zırh delici mermi, başlangıçta 400 m / s hızıyla namluyu terk etti ve kısa bir aralıkta ahşap inç levhalarla kaplı 50 cm'den daha fazla tahrip olmuş toprağı delebilir.
Piyade 37-mm silah M1916
Çelik zırh plakası üzerindeki zırh delici merminin özellikleri bilinmemektedir, 200 mesafesinde "dişlerde" olduğum 15 mm zırh olduğu varsayılabilir. Ancak, her durumda, geçen yüzyılın 30'inde, 37 mm piyade topu, ileri tanklara dayanamayan umutsuzca modası geçmiş bir modeldi.
1940'ten önce, yalnızca büyük kalibreli 12,7 mm Browning M2НВ makineli tüfekler, tanksavar piyade alaylarıyla hizmet ediyordu. Hava soğutmalı makineli tüfek ve tripod makinesinin piyade modifikasyonu 1933 yılında kabul edildi. 30-ler'de, çoğu devletin silahlı kuvvetlerinde hafif tankların hakim olduğu göz önüne alındığında, Browning ağır makineli tüfek oldukça etkili bir silah olarak kabul edilebilir. .50 BMG (12,7 × 99-mm) mühimmatının özellikleri, 20-300 m'nin hafif tankların ön zırhına nüfuz etmesine izin verdi. Böylece, 1 yılında sertleştirilmiş bir karbon çeliği çekirdeğine sahip 48,6 g kütleli 1931 mermisi, ilk 810 m / s hıza sahipti ve 250 mm zırhını normal boyunca 20 m mesafesine sokabilir. 100 m ile çekim yaparken, zırh penetrasyonu 25 mm'ye yükselmiştir. "İhracat" İngiliz hafif tank Vickers Mk E'nin ("Vickers altı ton" olarak da bilinir) önden zırhının kalınlığının ve Sovyet T-26 ve Polonya 7TP esasına dayanarak yaratılmasının 16 mm'yi aşmadığını hatırlamakta fayda var.
12,7-mm Browning M2HV makineli tüfek, ateşleme konumunda
Browning ağır makineli tüfek, hafif zırhlı araçlarla baş etmek için çok başarılı ve çok yönlü bir araç olduğunu kanıtladı, ayrıca uzak mesafelerde düşman personeline karşı başarılı bir şekilde kullanılabildi, ateşleme noktalarını bastırarak askeri hava savunmasında kullanılabildi. Bununla birlikte, 38,2 kg makineli tüfek ve 20 kg'dan daha ağır olan makinenin vücut ağırlığı ile uzun mesafelerde demonte edildiklerinde bile silahın taşınması oldukça zordur.
30-ler sonunda, Browning M2НВ makineli tüfek, tabur ve şirket komutanının hafif bir tank karşıtı silahını temel alarak bir girişimde bulunuldu. Bu şekilde ABD, makineli tüfeklerin temel dezavantajını ortadan kaldırmaya çalıştı - piyade silahı için aşırı ağırlık. Tanksavar silahı, silahın kısa bir vuruşuyla geri tepme nedeniyle otomasyonun çalışma prensibini devraldı. Namluyu kilitlemek, silah namlusunun konumuna bağlı olarak dikey bir düzlemde hareket eden bir kama tarafından gerçekleştirildi. Geri tepmeyi azaltmak için tanksavar silahı yaylı bir kıç aldı. Yangın bir bipod üzerinde savaştı. Silahın detaylarının ana kısmı, makineli tüfekten hiçbir değişiklik yapmadan alındı, bu da kitle üzerinde olumsuz bir etki yaptı.
Yangını kontrol etmek için tabanca tutucusu kullanıldı, ateş ancak tek atışlarla ateşlenebildi. Silahın gücü standart bir makineli tüfek kayışı kullanılarak yapıldı. Snugging bir diyoptri görme ile yapıldı. Mühimmatsız ağırlık, 34 kg'dı - yani, 12,7-mm tanksavar yarı otomatik tüfek, makinesiz bir makineli tüfek M2НВ ile aynı ağırlıktaydı. Aslında, iki ayaklı, sadece tek atış yapabilen büyük kalibreli bir makineli tüfekti. Test için, tasarım ve namlu uzunluğu bakımından farklılık gösteren birkaç prototip üretildi, hepsinin çok hantal ve ağır olduğu ortaya çıktı. Otomasyonun güvenilirliği herhangi bir şikayete neden olmamasına rağmen, ordu komutanlığı bu modeli benimsemeyi uygun görmedi. Silahın kütlesi ve boyutları onu az hareketlendirdi ve zırhın nüfuz etme özellikleri sadece hafif tanklarla savaşmaya izin verdi. Buna ek olarak, silah oldukça pahalıydı, seri üretim için maliyeti 600 $ 'dan az olmayacaktı. ABD Ordusu, 1940’te M1 Garand tüfeklerini birim başına $ 85 karşılığında aldı. İngiliz 13,97 mm PTR Boys ile yapılan deneyler Amerikan ordusunu tatmin etmedi. Yüzlerce tanksavar tüfek gemisi Marine Corps tanksavar şirketlerine girmesine rağmen, 100 m mesafesindeki inç zırh plakasını delen bir silah, artık karşı zırhı olan güvenilir bir savaş tankları aracı olarak kabul edilemezdi.
Amerikan piyadelerinin, el bombalarının kullanım menzilini aşan, basit, ucuz ve büyük bir tank karşıtı silaha ihtiyacı vardı. İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından kısa bir süre önce, M7 tüfek parçalama bombası kabul edildi. Ayrıca, M22 olarak da adlandırılan özel bir 7 mm adaptör kullanan bir el bombası, tüfeğin namlusuna monte edildi. El bombasının şekli bir harç madenine benziyordu ve boş bir kartuşla ateşlendi. 1942'te M9 tanksavar tüfek bombası kümülatif bir savaş başlığı ile üretilmeye başlandı.
M9 tüfeği ve M7 bombası fırlatıcısının yanındaki el bombası düzeni
Kasa çapı 51-mm olan ve bir kitle 590 g olan bir garnet 119 g pentolit içermekteydi. Bununla birlikte, birliklere teslimatın başlamasından kısa bir süre sonra, bir el bombasının baş sigortalarının her zaman güvenilir ve emniyetli olmadığı ve ayrıca şekillendirilmiş şarj için optimal bir düzen sağlamadığı anlaşılmıştır. Bununla bağlantılı olarak, el bombası modernize edildi ve bir toprak sigortası ve bir balistik başlık ile sağlandı. Bundan sonra МХNUMXА9 ismini aldı.
M1 Garand tüfeklerinden ve Springfield M1903'ten çıkan el bombası, ilk 55 m / s hızını aldı ve 45 ° 'lik bir açıyla fırlatıldığında 250 m'ye uçtu, ancak zırhlı araçların etkili atış menzili 70 m'yi aşmadı. Ortalama Alman tanklarının güvenilir bir şekilde yenilgiye uğraması için yeterli olmayan mm zırh. Ancak, Ağustos ayına kadar 9, 1 milyon M50 ve M1945A2,5 bombasından daha fazlasını piyasaya sürdü ve hafif zırhlı Japon tanklarına karşı çok başarılı bir şekilde kullanıldı. Başlangıçta, ABD Ordusunun piyadelerde bir roketatar bulundurması gerekiyordu, ancak 9'te bu sayı, tüfeği bombası fırlatıcılarıyla 9-1 tüfeğine yükseldi. USMC'de, Pasifik Adaları'na inmeden önce, atıcıların yaklaşık% 1944'u namlu ağızlı tüfekler ile silahlanmıştı. Savaşın sona ermesinden sonra, M2А3 bombası bulunan M25 bombası fırlatıcıları, M1 Garand Amerikan tüfekleriyle ABD müttefiklerine verildi. Kore ve Güneydoğu Asya'daki savaş sırasında, bu silahlar Kuzey Kore birlikleri, Çinli gönüllüler ve Vietnamlı partizanlar tarafından önemli miktarlarda ele geçirildi. M7А9 bombası tanklara karşı etkisiz olduğunu kanıtladı, ancak zırhlı personel taşıyıcıları, keşif zırhlı araçları ve kamyonları güvenle vurdu.
Hesaplamalar, kümülatif bir el bombasının ortalama bir tankın ön zırhına nüfuz edebilmesi için kalibrasyonunun 57-60-mm'ye yükseltilmesi gerektiğini ve en azından 200 g güçlü patlayıcıların kullanılması gerektiğini gösterdi. Sonuç olarak, 60-mm M10 tüfek bombası, 1500 g pentolitin kümülatif huninin arkasında bulunduğu 220 g pentolitin bulunduğu savaş başlığında doğdu. Dik açılarda vurulduğunda, şekillendirilmiş bir yük 90 mm zırhına nüfuz edebilir. Bununla birlikte, kısa süre önce standart 22-mm namlu ağızlığı ve boş bir kartuş kullanan nişan menzilinin, savaş başlığının yakın bir yırtılmasından sonra atıcının kişisel güvenliğini garanti etmediği ve bir el atışının aralığını hafifçe aştığı anlaşıldı. Ondan sonra, el bombasını bir tüfekten bir “makineli tüfek” e dönüştürmeye çalıştılar. 12,7 mm makineli tüfek М2НВ için özel bir nozul ve güçlendirilmiş boş kartuş geliştirdik. Bununla birlikte, aşırı geri dönüşler, silahın güvenilirliği üzerinde olumsuz bir etkiye sahipti ve atış menzili ve doğruluğu hala arzu edilmeyen bir şekilde kaldı. Ek olarak, daha önce de belirtildiği gibi, büyük kalibreli bir makineli tüfek oldukça ağır ve pahalı bir silahtı ve 100 m'den daha düşük bir hedef menzile sahip tanksavar bombalarını vurmakta kullanmanın kullanışsız olduğu ortaya çıktı. Bu bağlamda, kümülatif M10 bombasının muharebe birimini hedefe güvenle teslim etmenizi sağlayan özel bir cihaz geliştirilmesine karar verilmiştir.
30’lerin sonunda, ABD zaten bir geri tepme prensibine dayanan silahları denedi. Ancak, ilk uçuş hızının düşük olduğu ve yüksek patlayıcı savaş başlığı olan mermilerin kullanıldığı için, kabul edilebilir zırh delinmesi mümkün değildi. 1942'te Kaptan Leslie A. Skinner ve Teğmen Edward G. Yule, g pyroksilin piramit tozu 10'i içeren jet motorunu M75 bombasının kümülatif savaş başlığına uyarlamayı ve bir fırlatıcı oluşturmayı başardı. Yeni silah, resmi 2,36-inç Tanker Roket Fırlatıcı M1 - "2,36-inç tank tanecikli roket fırlatıcı" M1 "ve resmi olmayan - Bazooka (" Bazooka ") - dev trombon komik ve caz müzisyeni Bob Burns'ün onuruna layık görüldü.
M1 roket güdümlü el bombası fırlatıcısı, 1370 mm uzunluğunda açık kenarlı, düz cidarlı çelik bir borudan, bir elektrikli ateşleme cihazından, bir kontak çubuklu bir güvenlik kutusundan, nişan alma tertibatlarından ve omuz desteğinden oluşuyordu. Bir tanksavar el bombası jet motorunun lansmanı, iki kuru aküden gelen bir elektrik darbesi olan bir elektrikli ateşleyici yardımı ile gerçekleşti. Elektrikli tetik mekanizması, gösterge ışığı, elektrik kabloları ve tetiğe basılarak tetiklenen bir kontak kontaktör ile sigorta olarak görev yapan bir elektrik devre kesiciden oluşur. Borunun arka kısmında, bombayı namlu içinde tutan ve elektrik devresini toprağa kısa devre yapma işlevi gören yaylı bir mandal vardı. Tel halka boruyu yabancı cisimlerden korudu ve el bombasının yüklenmesini kolaylaştırdı. "Bazuki" yi tutmak için namlunun ortasındaki tabanca kabzası ve namlunun alt önündeki ilave tutamak amaçlandı.
60 mm M1 tanksavar bombası fırlatıcı ile Amerikan askeri
"Bazuki" den ateş etmek için M6 ismini alan roket güdümlü bir el bombası kullanılmaktaydı. Uzunluğu 540 mm ve ağırlık - 1550 g el bombasının ilk versiyonu aerodinamik bir kafa ve bir kalem stabilizatöre sahipti. + 20 ° C'lik bir sıcaklıkta, jet motoru el bombasını 83 m / s'ye kadar hızlandırır. Görülecek yerler 183 m serisi için tasarlandı Eğitim amaçlı, inert bir baş kısmı olan bir M7A1 roket bombası kullanıldı. Eğitim bombasının kütle ve balistiklerinin savaş varyantına uyması için, bir metal çubuk sigorta noktasına vidalandı. Eğitim bombası tamamen siyah boyalı.
M6 roket bombası
8 kg kütleli bir el bombası fırlatıcısından çıkan ateş bir asker tarafından gerçekleştirildi, ancak silahın yüklenmesi oldukça zordu. Bunun için kasadaki kırıcı kolu “GÜVENLİ” konuma getirildi.
Yaylı mandalın bir eliyle sıkılması, diğer yandan borunun içine bir el bombası sokulması ve güvenlik kontrolünün çıkarılması, ardından dengeleyici üzerindeki çentiğin üstünden atlamak zorunda olan mandalı serbest bırakarak şarj edilmesi. Atıştan önce, kesici kolu “YANGIN” konumuna yükseltildi, ardından kontak kolu el bombası üzerindeki temas halkasına değdi.
Bazuki'nin yükleme işlemini tamamladıktan sonra, hesaplamanın ikinci üyesi ateşlendiğinde silahın arkasında oluşan tehlike bölgesini terk etmek zorunda kaldı ve ayrıca başka hiçbir asker, kolay alev alabilen nesneler ve mühimmat olmadığından emin oldu. El bombası fırlatıcısının arkasındaki tehlike bölgesi 25 m idi. Namluda genellikle bir toz dolumunun tam olarak yanmaması nedeniyle, yanıkları önleme hesabı filtreleri olmayan eldivenler ve gaz maskeleri kullanmak zorunda kaldı. İyi eğitimli ve iyi işleyen bir hesaplama, 10 deneme atışını dakikada yapabilir. Gerekirse, bir el bombası fırlatıcısının yüklenmesi ve atılması bir avcı tarafından gerçekleştirilebilir, ancak aynı zamanda ateş oranı yaklaşık üç kat azaldı. İki kişiden oluşan “Bazooka” nın özel M6 çanta veya M1 harç yeleği kullanılarak hesaplanması dokuz adet 60-mm roket bombası taşıyabilir. Genellikle atıcı, 2-3 ve şarj 6 roketatar atışlarını taşıyordu.
Bazuka'nın vaftizi, Kasım ayında 8'te Kasım ayında başlayan Kuzey Afrika'da bir iniş olan Meşale Operasyonu sırasında gerçekleşti. Ancak, el bombası rampaları daha sonra tanınır hale geldi - 1942'in ilkbaharında. Tunus'ta, el bombası fırlatıcıları Alman ve İtalyan orta tanklarını güvenle vurdu. 1943 m aralığında, atış hassasiyeti yeterliydi ve kuvvetli bir yan rüzgarı olmayan iyi eğitimli bir roketatar tankın önden yansımasını etkileyecekti.
Amerikan piyade, önemli kusurları olmasa da, gerçekten etkili ve ucuz bir tank karşıtı silah aldı. Şikayetlerin çoğuna reaktif yükün elektrik ateşleme sistemi neden oldu. Kuru piller en uygun olmayan zamanda boşalma kabiliyetine sahipti ve yağışlı havalarda boşalma oranı birkaç kez arttı. El bombası fırlatıcı hesaplamaları, uzun bir "pipo" taşımanın zorluğundan şikayetçi oldu. İlk başta, reaktif yükün kusurları nedeniyle, sıcak serilerdeki erken serilerin el bombalarını ateşlerken namlunun kırılmaları vardı ve soğuk tozun masadaki tamamen yanması için zaman yoktu ve jet akışı hesaplamayı etkiledi. Yani, bir jet motorunda yakıtın yanma hızı, ortam sıcaklığına çok fazla bağlıydı. M6 reaktif el bombası stabilizatörleri kolayca deforme edildi, bu da ateşleme doğruluğunu olumsuz yönde etkiledi. Ek olarak, el bombasının baş kısmının aerodinamik şeklinin, atalet sigortasının çok güvenilir bir şekilde çalışmaması ile birlikte, hedefe ulaşma olasılığını azaltan toparlanma eğilimini arttırdığı ortaya çıktı.
Ancak yine de yeni bir tank karşıtı silahın esası, dezavantajlara ağır basıyor. Amerikan endüstrisi, düşük maliyetli ve basit tasarımla kolaylaştırılan ilk modifikasyonun 112 790 el bombası fırlatıcısını üretti. 1943’in sonunda, piyade şirketinde ağır silah müfreze bölümünde üç Bazuki vardı. Her piyade ünitesinde, el bombası fırlatıcılarının kullanımı konusunda eğitilmiş iki atıcı bulunmalıdır. Gerekirse, ağır silah müfrezesinden çıkan tanksavar bombası rampaları. Başka bir yedi "Bazook" ise ağır silah piyade taburunda, sekizi de kadrodaydı. Böylece, piyade taburu personeli, düşman 24 tanklarına karşı bir el bombası fırlatıcısı kullanabilirdi. Önemli sayıda roket güdümlü tanksavar el bombası fırlatıcı diğer kısımlarda da mevcuttu: Örneğin, her bir 105-mm ya da 155-mm obüs topçu bölümü, eyaletlere göre Mart 1943'e göre 40 "Bazook" aldı. 1944'in baharında, Avrupa'daki Amerikan birimleri, elbette ki düşmanlıkların seyri üzerinde etkili olan tank karşıtı roketatarlarla yeterince doydu.
Temmuz ayında, yılın 1943 ürünü M1А1 bombası fırlatıcısının ve geliştirilmiş M6А1 fırlatıcısının başlatılan versiyonunu kabul etti. Katı yakıt şarjı için değiştirilmiş tarif nedeniyle, daha istikrarlı bir yanma oranı elde etmek mümkün olmuştur. Ayrıca, yeniden tasarlanan kablolama güvenilirliğini artırmak için. Aynı uzunluğu korurken, M1А1 bombası fırlatıcı kütlesi, 1,2 kg azalmıştır. Kırılmaları önlemek için, borunun arka kısmındaki halkadan omuz dayanağının ortasındaki bölgedeki gövdenin kısmı çelik tel sargısı ile güçlendirilmiştir. Tetikleyiciyi, barut gazının namlunun ön kısmındaki etkilerinden korumak için, namlunun çapının iki katı olan ince ızgaralı metal ağdan koruyucu bir ekran yerleştirilmiştir.
M1А1 bombası fırlatıcılarının ABD Ordusuna devasa teslimatları Normandiya'ya indikleri zaman başladı. Sonuçta, 59 932 bombası fırlatıcı modifikasyonu М1А1 üretildi. 1943'e geri döndüğünde, İtalya'daki savaşlar sırasında Bazuka'nın ağır Alman tanklarının ön zırhına giremediği ortaya çıktı. Buna ek olarak, Almanlar kendi tabanlarında üretilen Pz.Kpfw.IV ve SAU tanklarının geç tadilatları için aktif olarak protivokumulyatnye ekranları kurmaya başladı. Bu bağlamda, ordu, el bombası fırlatıcısının yeni bir versiyonunun geliştirilmesini ve daha etkili kümülatif mühimmat kullanmaya zorladı.
1944 yazında, M9 bombası fırlatıcısının ilk birimleri Avrupa'da faaliyet gösteren savaş birimlerine ulaştı. modifikasyon ve M1 M1A1 mücadele ve silah işlevsel özellikleri ile karşılaştırıldığında, önemli ölçüde iyileştirilmiştir. Resmi olarak resmen 2,36-inç Roket fırlatıcı M9 olarak adlandırılan modelde, önceki örneklerin ana dezavantajlarını ortadan kaldırmaya çalıştı. Yeni el bombası fırlatıcı kısmen hafif bir alaşımdan yapılmıştır ve bu, kütlenin arttırılmadan varilin 1550 mm'ye uzatılmasını mümkün kılmıştır. Güvenilmez ve aşırı iklim faktörlerine duyarlı piller, tabanca sapına monte edilmiş daha güvenilir bir endüksiyon jeneratörü ile değiştirildi. Sapın sol tarafında uygun bir emniyet mekanizması anahtarı göründü. Ahşap omuz desteği hafif bir alüminyum çerçeve tipi odakla değiştirildi ve koruyucu bir ekran yerine bir yuva belirdi. Koruyucu ekranın reddedilmesi, bir jet motorunun toz yükünün şimdi uzatılmış bir namluda tamamen yanması nedeniyle olmuştur. Basit mekanik nişan alma aletleri yerine, 46 ile 540 m arasında bir mesafede işaretlenmiş bir ölçeğe sahip optik bir görüş, namlunun solundaki katlama tabanına yerleştirildi.
Optik görüş M9 bombası fırlatıcı
Bununla birlikte, el bombası fırlatıcılarının etkili atış menzili önceki versiyonlardakiyle aynı kaldı ve maksimum 540 m aralığında yalnızca büyük alan hedefleri ateşlenebilir.
M9 el bombası fırlatıcı ile atıcı
Özellikle, Haziran 1944'teki hava üniteleri için, M9-1'in borunun güçlendirilmiş bir arka kısmı olan katlanabilir bir versiyonu oluşturuldu. Donatı çelik tel ile sarılarak yapıldığı için silahın ağırlığı 7,2 kg idi. Toplamda, silahlı kuvvetler 26087 M9 ve 27781 M9А1 bombası fırlatıcılarını aldı.
Demonte bir durumda М1А1 ve М9 ile el bombası fırlatıcı
El bombası fırlatıcı ve mühimmat iyileştirilmesi ile birlikte. M6А1 ve М6А2 roket bombaları, değiştirilmiş bir elektrikli pilot devresine ve daha güçlü bir kuyruk kuyruğuna sahipti. 1944'in sonunda, M6AZ'ın üretimi radikal bir şekilde artmış kümülatif el bombası üretimi başladı. Yeni el bombası daha önceki örneklerden çok farklıydı.
M6AZ bombası
Geri tepme olasılığını azaltmak için baş kısmı ovaldi. Ve birçok şikayete neden olan tüy dengeleyici, yükleme sırasında daha dayanıklı ve kullanışlı bir silindirik ile değiştirildi. M6A3 savaş başlığı 230 g pentolit içeriyordu ve roket motoru 65 g barut ile donatıldı. Artan patlayıcı yükü ve kümülatif girintinin çelik kaplamasının bakır zırh nüfuzuyla değiştirilmesi sayesinde 100 mm'ye kadar getirilmesi mümkün oldu. El bombasının uzunluğu 475 mm ve kütle 1530 gramdı, toz yükünün yanmasından sonra el bombası namluyu 85 m / s hızla terk etti. Etkili menzil aynı kaldı - 110 metreye kadar Birliklerdeki Bazukalar insan gücüne, uzun süreli ateş noktalarına ve sokak savaşlarında sık sık kullanıldığından mühimmat menzilini genişletmek gerekiyordu. M1A1, M9 ve M9A1 bomba atarları için, beyaz fosfor ile donatılmış parçalanma ve yangın bombası ve kırmızı, sarı, mor ve yeşil yüklü dumanlar hedef belirleme için kullanıldı havacılık ve topçu.
1944'in sonbaharında, Fransa'nın güney bölgelerinde savaşan Amerikan paraşütçüler, M9A1 el bombası fırlatıcısını savaşta test ederek, savaşın etkinliğinin ve kullanım kolaylığının arttığına dikkat çekti. 1945'in ilk aylarında, Bazooka М9 ve М9А1, М1 ve М1А1 ürününü piyade ve havadan gelen ünitelerden çıkardı. Aynı zamanda, yönetim, tedarik ve servis birimlerinde, M1 ve M1А1 bombası fırlatıcıları savaşın sonuna kadar hizmette idi.
Mayıs ayında, yılın 1945 ürünü, 60-mm Bazuki - M18 ürününün en son toplu sürümünün üretimine başladı. Sadece 500 örnek sayısında salınan bu örnekte, namlunun arkasını yapmak için daha dayanıklı bir alüminyum alaşımı kullanıldı. Bu, el bombası fırlatıcı ağırlığını iki kilogramdan daha fazla azalttı ve nemli bir tropik iklimde korozyon direncini arttırdı. Dışarıdan, M18 M9'ten tel halkası yerine konik bir soketteki farktan farklı, teleskopik görüş lastik bir göz ve koruyucu bir kapak aldı.
Ayrı olarak, Bazuk'un savaşta kullanımı üzerinde durmaya değer. Müttefiklerin Normandiya'ya inmesinden sonra, Alman tanklarına karşı mücadelenin kabadayı, Amerikalı ve İngiliz avcı bombardıman uçaklarına düştü. Müttefik havacılığın hava üstünlüğü koşullarında, birkaç Alman tankının her zaman cepheye bile ulaşma zamanı yoktu. Alman zırhlı araçları yine de savaş alanında ortaya çıktıysa, 10-mm silahlı, ayrıca 90 ve 57-mm çekme tanklı silahları olan M76 ve М1 ile donanmış çok sayıda PT-ACS M5 Wolverine'ye karşı çıktı. Bu nedenle, Amerikan piyade birimlerinin pozisyonları Alman tankları nadiren seyahat etti. Ancak Amerikan birliklerinin "Bazukaları" nın yüksek doygunluğu göz önüne alındığında (yaz aylarında 1944 piyade bölümü en azından 557 tanksavar bombası el bombası fırlatıcıları vardı) elbette tanklara karşı savaş olayları gerçekleşti.
60-mm bombası rampaları oldukça haklı. Asenkron elektrikli tetik sistemli M9 ve M9A1 modellerinin ortaya çıkmasından sonra, silah oldukça güvenilir bir hale geldi. Ancak, yüksek performanslı el bombaları M6А3'in piyasaya sürülmesinden sonra bile, ağır Alman Kaplanı ve Panter tankları sadece yandan çarptı. Aynı zamanda, Bazuka, savaşın sonuna kadar en büyük Alman tankı olan Quartet'in zırhının ön 80 mm'sini başarıyla deldi. Pasifik tiyatrosunda Bazuki füzeleri herhangi bir Japon tankına kolayca çarptı. Sorun, İmparatorluk Ordusunun bazı bölümlerinde Pasifik Adalarını savunan birkaç tank bulunması ve bunların ayrı olarak kullanılmasıyla kolaylaştırıldı. Ek olarak, yoğun bitki örtüsü, el bombası fırlatıcılarının iyi maskelenmelerini ve hançerlerin mesafesinden ateş etmelerini mümkün kılmıştır. Bununla birlikte, Japonlarla yapılan savaşlarda roket güdümlü el bombası fırlatıcıları en çok zırhlı araçlara karşı değil, düşman ateşleme noktalarının ve insan gücünün imhası için kullanıldı. Almanlar tarafından ele geçirilen yüzlerce Amerikan bombası fırlatıcı kullanıldı. Offenrohr ve Panzerschreck roketatarlarının Almanya'da ele geçirilen "Bazouks" ile tanıştırıldıktan sonra yaratıldığına inanılıyor. M1А1 bombası fırlatıcısının bir kopyası Macaristan'da M.44 adı altında yapıldı.
M1А1 bombası fırlatıcı ve Alman Panzerschreck olan Amerikan askeri. Neredeyse aynı uzunlukta, kalibrede önemli bir fark var
Japonya'da, 1944'in ortasında, "Tip 4" olarak bilinen muadillerini kabul ettiler. Bazuki'den farklı olarak, 70-mm Japon bombası fırlatıcıda mekanik bir tetik mekanizması kullanıldı ve toz gazlarının eğik memelerden çıkması nedeniyle, bombanın yörüngedeki stabilizasyonu rotasyonla gerçekleştirildi. Dönme sırasında merkezkaç kuvveti kümülatif jeti "sıçradığı" için, mermi dik açılarda zırhla buluştuğunda zırh delinmesi, 60 mm'yi aşmadığından M4 Sherman tankının ön zırhının içeri girmesini garanti etmek için yeterli değildi.
Amerikan verilerine göre, 1943’te, M3000 ve 1 füzelerinin ilk üretim versiyonunun 8500 bombası fırlatıcıları SSCB’ye gönderildi. Sovyet uzmanları, öncelikle reaktif yük ateşleme devresinin kusurlu olmasından dolayı silahın güvenilirliğinin düşük olduğunu belirtti. -10 ° C'nin altındaki sıcaklıklarda, elektrik bataryası çok kısa sürdü. Lend Lease kapsamında kurulan Amerikan Bazuki'nin Sovyet-Alman cephesinde hala kullanılmış olması mümkündür, ancak bunu doğrulayan herhangi bir veri bulamadık.
Sovyetler Birliği'ne ek olarak, çeşitli Bazook modelleri İngiltere ve Çin'e gönderildi. Fransızlarla, Nazilerle savaşarak biçimlendiler. İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra, Bazuki'de yapılan değişiklikler Amerikan yanlısı orduların ordularında yaygınlaştı. Savaştan sonra, "Bazooka", el bombası fırlatıcıyla eşanlamlı hale geldi. Savaş sırasında geliştirilen Amerikan tanksavar roket fırlatıcıları tüm dünyaya yayıldı ve 70'lerin sonuna kadar aktif olarak kullanıldı.
M9А1 ve М18 bombası fırlatıcılarının yoğun olarak yer aldığı II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonraki ilk büyük çatışma Kore Yarımadası’nın savaşıydı. Amerikalı tarihçiler, Amerikan ve Güney Kore birliklerinin düşmanlıkların başlangıç safhasındaki askeri başarısızlıklarını, Sovyet T-60-34 orta tanklarına karşı 85-mm el bombası fırlatıcılarının çaresizliği ile haklı göstermekten çok hoşlanıyorlar. Bu silahın, frontal bir projeksiyonda daha iyi korunan ve ağır Tiger zırhındaki 80 mm'de oldukça güvenilir bir şekilde nüfuz eden Alman orta tankları PzKpfw IV ile savaşta başarıyla kullanıldığı göz önüne alındığında, bu tür iddialar şüpheli görünüyor. Dahası, 1945'te, normal 6 mm homojen zırhın içine nüfuz edebilen geliştirilmiş M120AZ / C reaktif bombasının üretimi başladı. Bildiğiniz gibi, T-34-85'in gövdesinin ön zırhı 45 mm idi. Ön zırhın 45 ° açıyla eğimi göz önüne alındığında, dik açılarda monte edilmiş 60 mm homojen zırhın eşdeğeri olduğunu varsayabiliriz. Güvenilir sigorta çalışması ve gelişmiş M6А3 bombalarında, kafanın şekli ricoche nedeniyle eğimli olmadığından, sigorta oldukça güvenilirdi, otuz dört gövdenin ön gövdesi zırhının kolayca delinmesi gerekiyordu ve kümülatif jetin iyi bir zaron etkisi vardı. Bu, 60-mm Bazook ödülüne sahip KPA askerlerinin, alnı 51 mm kalınlığında olan American Sherman tanklarının ön zırhına sık sık girdiği ve 56 ° eğimli bir açıyla - yani doğrudan aynı 60 mm olduğu açısı
Dahası, Amerikan ağır tankları M26 Pershing, bazı durumlarda, T-34-85'e karşı "etkisiz" tanksavar bombası fırlatıcılarına karşı da savunmasızdı. "Pershing" üzerindeki üst ön zırh plakasının kalınlığı, 102 ° eğim açısı ile 46 mm ve 76 ° 'lik bir açıyla, alt olan - 53 mm'dir. M26 tankının yan zırhının maksimum kalınlığı 76 mm'dir - yani, T-34-85 gövdesinin alnından önemli ölçüde fazladır.
Ağır Amerikan tankı M26 Pershing Kore'de yıkıldı
Açıkçası, mesele 60-mm toplam bombalarının zırh yetersizliğinin yetersizliği değil, Amerikan ve Güney Kore askerlerinin o zamanın standartlarına göre yeterince modern bir silaha sahip olan ihtilafın ilk döneminde iyi motive olmuş bir rakiple savaşma isteksizliğidir.
M9A1 ve M20 bombası fırlatıcı ile ABD ordusu
Her ne kadar 60-mm M9X1 ve M18 bombası fırlatıcıları Amerikan ordusunda resmen “etkisiz” ve “eski” olarak kabul edilmelerine rağmen, bu silah tüm taraflarca 1953'teki ateşkes göreceliğine kadar çatışmaya girmişti. Ancak savaş kısa süre sonra uzun süren bir pozisyon kazandı ve arazi kullanımı nedeniyle tankların kullanılması zordu, roket fırlatıcıları genellikle ateşleme noktalarını yok etmek için kullanıldı. Bu bakımdan, daha kompakt ve hafif olan M9A1 ve M18, 88,9 mm M20'e göre avantaj sağlamıştır. 60 mm borulu bir sığınağa etkili bir atış mesafesine gizlice girmek çok daha kolaydı.
“Otuz dört” çarpışmadan sonra, 88,9-mm M20 bombası fırlatıcıları Kore'deki ABD askeri birliğine gönderildi. Temmuz ayının sonunda, ilk el bombası fırlatıcı grubu olan 1950 aceleyle, Amerika Birleşik Devletleri'nden eğitmenlerle birlikte hava yoluyla ulaştırıldı. Amerikan ve Güney Koreli askerlerin silahlanmasına eşzamanlı olarak “tank korkusu” nu ortadan kaldırmak için tanklarla “koşuyorlardı”.
“Süper Bazuka” olarak da bilinen 88,9-mm tanksavar bombası fırlatıcısı, Ekim 1945'te hizmete sokulmuş olmasına rağmen, düşmanlıkların sona ermesi ve büyük miktarda 60-mm “Bazuk stoklarının depolarında var olması nedeniyle seri üretimi” 1950 yılında.
88,9 mm M20B1 el bombası fırlatıcı konumunda
Kalibrenin büyümesiyle bağlantılı olarak, zırh penetrasyonu ve etkili menzili önemli ölçüde artmıştır. Aynı zamanda, M9A1 ile karşılaştırıldığında yangınla mücadele oranı yarı yarıya azaldı ve dakika başına birim cinsinden 4-5 olarak gerçekleşti. Ağırlık 88,9-mm M20 bombası fırlatıcı konumunda - 11 kg, istiflenmiş pozisyonda - 6,8 kg.
Dövüş pozisyonunda kullanım kolaylığı için yüksekliği ayarlanabilen çift ayaklı çubuklar, ilave bir tutamaç ve omuz desteği ve koruyucu destek ve tetik büyütülerek sıcak eldivenlerde çalışmayı mümkün kıldı. Monopodun yerleştirildiği metal boru, namlunun arka kısmı altına sabitlenmiş çerçeve tipindeki alüminyum omuz desteğinin bir parçası olarak görev yaptı.
88,9-mm bombası başlatıcısı istifleme konumunda "Süper Bazuka"
Ağırlık azaltımı için 1524 mm uzunluğa sahip “Süper Bazooka” nın gövdesi alüminyum alaşımdan yapılmıştır ve her biri 762 mm uzunluğa sahip iki parçaya taşındığında demonte edilmiştir. Bagajın ön ve arka kısımlarının farklı modellerde kütleleri farklıydı. Hafif modellerdeki М20А1 ve М20А1В1, sırasıyla 2 ve 4,4 kg ve 1,8 ve 4,1 kg idi. Hafif değişiklikler: M20A1 (ağırlık 6,4 kg) ve M20A1B1 (ağırlık 5,9 kg) Kore Savaşı'nın sona ermesinden sonra ortaya çıktı. Silah kütlesindeki azalma, bipod ve monopodun reddine bağlı olarak gerçekleşti.
Pozisyonda "Süper Bazuka" nın hesaplanması
“Süper Bazuki” den çekim yapmak için çeşitli tiplerde roketli el bombaları üretildi: kümülatif, duman ve baş kısmının etkisiz şekilde doldurulması. 88,9 g bombası kümülatif 28 g ağırlığındaki M2A4080 gazı 850 g patlayıcı Bileşim B (64 / 36 oranındaki bir heksojen ve trotil karışımı) ve normal olarak delinmiş 280 mm zırh ihtiva eder. Böylece, Amerikan piyade, yalnızca Otuz Dörtlü ile değil, aynı zamanda 54 yılında seri üretime başlayan daha gelişmiş T-1948 orta tankları ile etkin bir şekilde mücadele etme şansına sahip oldu.
TNT eşdeğeri, kümülatif bir el bombasında bulunan patlayıcı yük, 1 kg civarındaydı ve bu, M28A2 bombası, tahkimatlara ve insan gücüne karşı etkili bir şekilde kullanılmasını mümkün kıldı. El bombasının başlangıç hızı, reaktif yükün sıcaklığına bağlı olarak, 103-108 m / s idi. Yer hedefleri, 800 m'ye kadar olan bir mesafeden ateşlenebilir.
M28A2 roketatar
Birikime ek olarak, mühimmat, 127 g beyaz fosforla donatılmış bir duman bombası T3E30 / M1060 WP'den oluşuyordu. Resmi olarak, bu mühimmatın asıl amacı, sis perdelerinin kurulması ve hedeflerin belirlenmesiydi. Savaş başlığı kırıldığında, yanan beyaz fosforun yayılma yarıçapı 20 m'ye ulaştı ve bu da el bombasını etkili bir yakıcı alet haline getirdi. Anti-tank ve fosfat bombalarında aynı atalet sigortaları M404A1 veya M404A2 kullanılır. Eğitim bombası M29A2, kafa kısmı balistik, büyüklük ve ağırlıkta sıva ile doldurulmuş kafa kümülatif ve dumandan farklı değildir. Tüm roket bombaları aynı uzunluğa sahipti - 598 mm.
Ancak, iki kişilik bir hesaplama ile taşınan 88,9-mm roket güdümlü el bombası mühimmatının boyut ve ağırlığındaki artış nedeniyle, 4 atışlarına düşürüldü. Özel olarak kullanıma hazır mühimmatın arttırılması amacıyla, hesaplamaya iki ek üye daha eklenmiştir - mühimmat taşıyıcıları ve el bombalarının taşınması için altı el bombasının kapaklara yerleştirildiği özel bir sırt çantası oluşturdular. Yükün ağırlığı, 27 kg idi. Bununla birlikte, pratikte, savaşçılar minimum kargo taşımayı tercih etmiş ve arka servisler yedek mühimmat taşımacılığı ile uğraşmıştır.
İyi servis, operasyonel ve savaş özellikleri nedeniyle, M20 ailesinin el bombası fırlatıcıları yaygın olarak kullanılmaktadır. Kore Savaşı sırasında, ABD Ordusunun her piyade birliğine bir “Süper Bazuka” tanıtıldı. 1953'un sonundaki Amerikan piyade bölümünde, 465 "Süper Bazook", Güney Kore ordusu - 258 bombası fırlatıcıları bölümünde hizmet veriyordu. ABD’deki KMP’de, 88,9 mm’lik tanksavar gaz bombası fırlatıcıları, tüfek firması silah müfrezelerinin saldırı bölümlerine yerleştirildi. Her bölümde, her birinde üç kişi olmak üzere altı hesaplama yapıldı. 1960-x'in başlangıcında, Deniz Kuvvetleri'nin her bir alayında 98 M20А1В1 vardı.
Düzenli Amerikan bölümlerinde, "Süper Bazuka", 60-lerin ortasına kadar ve Ulusal Muhafızlarda - 70-lerin başlangıcına kadar kullanıldı. 88,9-mm tanksavar el bombası fırlatıcıları aktif olarak müttefiklere devredildi ve resmi olarak 40 eyaletlerinde görev yaptı. Avusturya, İspanya ve Japonya bir el bombası fırlatıcısının kendi hafif modifiye versiyonlarını üretti. 50-x üretiminin ortasında M20 Çin'de kuruldu. Lisanssız Çince versiyon "54 Tipi" olarak bilinir. 60'lerde, Küba'da 88,9-mm tanksavar bomba rampaları üretildi. Süper Bazuka'nın Çin ve Küba kopyaları, Afrika, Asya ve Latin Amerika'daki her türlü isyancı hareketine yaygın olarak verildi.
Çin yapımı Type 54 bombası fırlatıcıları Vietnamlı partizanlar tarafından popülerdi. Vietnamlıların 60-ler'in emrinde olmasına rağmen Sovyet RPG-2 bombası fırlatıcıları olmasına rağmen, 70-x'in başından itibaren ve daha gelişmiş RPG-7'un başında, Çinli "54-20" ve yakalanan M1-X1В70, savaşın sonuna kadar kullanılmış. Geçen yüzyılın 7'lerinin ortasına kadar Sovyet RPG-60 yaygın bir şekilde dağılıncaya kadar, tanksavar bombası fırlatıcıları arasında “Kalaşnikof” haline gelene kadar, 88,9 ve XNUMX-mm Amerikan el bombası fırlatıcıları ve klonları en büyük anti tankeri piyade silahlarıydı. Dünyanın çoğu ülkesinde eski el bombası fırlatıcıları hizmet dışı bırakılsa da, “Süper Bazuki” hala “üçüncü dünya” devletlerinin ordularında ve çeşitli düzensiz oluşumların cephanelerinde bulunabilir.
Devam edecek ...
Göre:
https://www.forgottenweapons.com/browning-m2-anti-mechanization-weapon/
https://www.militaryfactory.com/smallarms/detail.asp?smallarms_id=906
http://www.koreanwaronline.com/history/Guidebook/Pages1/RifleGrenades.htm
https://www.syl.ru/article/365178/chto-takoe-bazuka-foto-opisanie-konstruktsiya-orujiya
https://second-world-war-hu.webnode.hu/
http://tankarchives.blogspot.ru/2017/12/super-bazooka-improved-antitank-fist.html
http://shooting-iron.ru/load/223-1-0-291
http://wwii.space/granatyi-ssha/