Bu konunun zaten düğme akordeonu ve hatta standart düğme akordeonu olduğu açıktır, ancak bunu tartışmak istiyorum. Dışarıdan ve bir bütün olarak sanki. Tuvali yazdır hikayeler İnternete erişimi olan ve kesinlikle çok zaman kazandıran herkesi tanıyorlar. İnternette tartışmalar uzun yıllardır devam ediyor - ihtiyaç duyulmamış ya da gerekli olmuyor, yüksek teknoloji ürünü ya da yalak, pahalı ya da ucuz, sağlıklı ya da sağlıklı değil.
Herhangi bir şekilde ya da başka herhangi bir aktif forum bu tür tartışmalara katıldı. Ancak bazı nedenlerden dolayı, çoğunluk burada ve şimdi duruma bakıyor. Resme bir bütün olarak bakmaya çalışalım. Öyleyse elimizde: 2011 yılı, Ossetia'daki 6 günü savaşı çoktan öldü. İddiaya göre, Fransa orada bir yer edindi ... Saint-Nazaire'deki tersaneler yüklü değil ve Bay Sarkozy'nin iddia ettiği gibi önerdiğini ve Medvedev'in bu evrensel gemileri edinmeyi kabul ettiği görüşünde.
Bu durumda, bu Mistralların özellikleri ve savaş değeri o kadar önemli değildir, diğeri önemlidir. Teknolojiyi transfer etmek kendi başına bile önemli değil. Asıl şey - modern dünyada, belki de Çin hariç, hiçbir millet, dürbünden uyduya kadar her şeyi üretemez - zor, pahalı ve kârsızdır.
Evet, ABD 50-ler 20. Yüzyıl, iğnelerden yolcu uçaklarına kadar her şeyi yaptı. Evet, SSCB de benzer bir şey yaşadı, ama ne yazık ki, bu kahramanlık zamanları çoktan geçti. Elbette, bu tersaneleri inşa edebilir, gereksinimlerimiz için bir Rus iniş gemisi tasarlayabilir, inşa edebilirsiniz. Ve sonuç ne zaman olacak? Ve bu sonuç ne kadara mal olacak?
Tüm not alma yurtseverleri, bir kural olarak, bu önemli noktayı, yani fiyatı ve zamanı özlüyorlar. Açıkçası konuşmak gerekirse, bir Rus analogu yaratılması durumunda, fiyatı ve şartları önceden belirlemek mümkün değildir. Rusya'da uzun süredir böyle büyük bir yüzey gemisi inşa etmedi. Fransızlar kesinlikle kesin maliyet ve şartları garanti etti. Konuşma, işbirliği ile ilgiliydi, ileri düzeyde Fransızca'nın bir Rus barbar filosu inşa ettiği gerçeğiyle ilgili değildi. O zamanlar boş Euro'larımız ve büyük gemilere olan ihtiyacımız var. Fransızlar potansiyel olarak yanabilecek “serbest tersanelere” sahiptir. Ve tüm iyi temelinde bir işlem durumunda. Evet, Mistral anlaşmasının her iki tarafta da vurguladığımı, her iki tarafta da vurguladığımı iddia etme cesaretine sahibim.
Rezerv euro, rezerv euro olup renkli kağıt kesilir. Suda kalan bir savaş gemisi gerçek bir şeydir. O sırada Rus tersaneleri aşırı yüklenmiştir ve böyle bir projesi yoktur. Artı, biz güzel Fransa ile arkadaşız, bizim pahasına değil. Evet, filomuzun altında “keskinleştirilmiş” Rus hafif uçak gemilerini görevlerimiz altında tersanelerimize kurmak iyi olur. Güzel olurdu, ama bu aşamada gerçek dışı. Her durumda, çok hızlı ve çok pahalı değil.
Herkesin hatırladığı gibi - Mistrali Pasifik Okyanusu için, yani Japonya için planlanmış. Siyasi duruma göre, en iyi olmasalar bile “zaten yarın” gemilerin olması kötü değildi. Bu, afedersiniz, küçük berbat bir limonu olan, limonata yaptıkları durum budur. Ve evet, evet, Vladivostok'ta seyir kapaklı bir taşıyıcı filo oluşturun ve Amiral Yamamoto'nun izinde Hawaii'ye gönderin. Güzel olurdu, ama ne yazık ki.
Küreselleşmenin bir nimet olduğu durum budur. Katılmak istiyor musunuz - istemiyorum. Teoride, Rusya çok hızlı bir şekilde Uzak Doğu'da iki büyük helikopter gemisini alıyor. Yarın. Bunların nispeten düşük savaş özelliklerine rağmen, güç dengesini önemli ölçüde değiştiriyor. Ayrıca, aynı gemileri aldıktan sonra, Pasifik Filosu belirli operasyonlarda "yaşama" şansını yakalar. Bir bilgisayarda bu, personel haritasında da modellenmemiştir. Evet, artı modern gemi yapım teknolojisi.
Bundan sonra ne olacağını biliyoruz - Ukrayna devam ediyor. Bu arada, Ukrayna'ya bağlantı oldukça komik geliyor. Mistral sözleşme 08.08.08 savaşının sonuçlarından biridir. Bu savaş, Rusya’nın komşu ülkelerdeki çıkarlarını savunacağını göstermiştir. Ukrayna’da temelde yeni olan ne oldu? Her şey bir şekilde bu konuyu kullanıyor - Ukrayna, yaptırımlar. Fakat Fransızlar açısından, ilke olarak ne değişti? Ukrayna, Gürcistan, Moldova ... Belli değil.
Bu durumun paradoksu nedir? Her biri değil, her ülke iki Mistral siparişi veremez. Herkesin ihtiyacı yok, herkesin parası yok, herkes satmayacak. Bu durumda Rusya eşsiz bir müşteridir. Yapıştırılacak müşteri. Nitekim, Rusya pazarındaki uzun vadede, Fransızlar "özel ilişkiler" nedeniyle Anglo-Saksonları zorlayabilirdi. Dahası, Rusya sizin için Libya değil, hiçbir koşulda “atmaya” çalışmaz.
Bu arada, genel olarak, kasım ayından nisan ayına kadar “sevkıyat” konusundaki kararın kabul edilmemesi, kötü düşüncelere, çok da kötü sonuçlara yol açıyor. Eğer bir okul gece yakıldıysa, yarın bir kontrol listesi yazmak zorunda kalmazsınız. Rusya ile bir savaş başladıysa, kelimelerle bile olsa, hangi Mistraller düşmandır? Ve işte April 2015: Her iki Mistral hazır, savaş başlamadı ve daha önce bir karar vermemiz gerekiyor.
Aslında, Putin’in ifadesi - Fransız ortakların nezaketiyle ilgili - aşırı tahriş derecesinin bir tezahürü. yani Kremlin'de beklediler, beklediler ve sonunda sabır tükendi. Dolayısıyla, duraklama hiçbir şekilde kabul görmedi ve o sırada müzakere edilmedi. Sadece Fransızlar "kauçuğu çekti".
Hollande iki iyi çözüme sahipti:
1. Her şeye rağmen, Mistrali'yi tedarik etmek - bu keskin bir şekilde Fransa'nın bağımsız bir devlet olarak prestijini arttırdı ve sözleşmedeki tüm sorunları çözdü.
2. Mistrali’yi tedarik etmeyi reddetmek ve sözleşmeyi çiğnemekle ilgili müzakereleri başlatmak açıkça Fransa için bu kadar iyi olmaz, ama açıkça, açıkça ve açıkça herkes için. Ciddi bir dünya gücünün politikası.
Fransa cumhurbaşkanı üçüncü sırayı seçti - "ne barış ne de savaş". Yani, sözleşme kusmuyor ve biz Mistral'ı Rusya'ya teslim edene kadar. Sadece çok saf bir çocuk bunun akıllıca bir uzlaşma çözümü olduğuna inanabilir. Aslında, olması gereken yerdi - Fransa iki taraftan ateş altında. "Müttefikler" onu yumuşaklık ve kişisel ilgiden dolayı lanetliyorlar.
Ruslar bir sözleşme başlatıyor. Bu arada, bir kriz durumunda komutanının nasıl davranılmayacağına dair tipik bir örnek. Herhangi bir çözüm belirsizlikten daha iyidir. Ama yine de bu konuda değilim. Soru çok daha ciddi: Prensipte AB ile Rusya Federasyonu arasındaki ilişkiler nasıl kurulur? Hangi temelde, üzgünüm? Ana ekonomik enkarnasyon dışında, SSCB için Avrupa ile ticaret hakkında ilginç olan neydi?
“Burjuva” ile sözleşmeler imzaladık ve bu sözleşmeler kesinlikle uygulandı. Sosyalizm idealleri temelinde olmasa da ilişkilerde güven ve kesinlik ortaya çıktı, ancak yine de. “Mistral” durumu - “Güney Akımı” veya “Mulin” (Almanlar tarafından tamamlanmayan bir eğitim merkezi) olarak da adlandırılabilir - politik nedenlerden dolayı herhangi bir sözleşmenin kırılabileceği temelde yeni gerçeklikler yaratır.
Sorunun bu yönünü küçümsemeyin: Mistraller, Mulino ve hatta Güney Akımı ile ilgileneceğiz. Sorun daha derin - Avrupa temelde soruyu, ideolojinin (doğal olarak, ideolojisi) ekonominin önüne geçeceği şekilde ortaya koyuyor. Ve bu çok daha ciddi. Bir zamanlar, mega-ideolojikleşmiş SSCB, Lenin'i nazikçe bir kenara itebildi ve 70'lerde AB ile sakince ilişkiler kurmayı başardı. Aslında SSCB bunu yapmaya çalıştı: Brezhnev ve şirket hakkında ne söylendiğinin önemi yok, Batı ile savaşmak yerine ticaret yapmayı tercih ettiler.
Şimdi tam tersi bir tablomuz var: AB, Rusya ile ekonomik ilişkilerini bilerek sınırlandırıyor veya kırar: “çünkü Ukrayna'daki konumunuzu sevmiyoruz”. Avrupa'nın her zaman haklı olduğu açık bir “demokratik” ideoloji oluştu - çünkü bu Avrupa ve Rusya her zaman suçlanacak - çünkü Rusya. Ve bu sosun altında, Rusya ile ilişkiler yeniden "sıraya girmeye" başladı. Yanılsama yok - Kırım'da değil, Ukrayna'da değil. Mesele şu ki, AB-RF bağındaki ilişkilerin durumu. Avrupalıların pozisyonu basittir - haklıyız, ama değilsiniz, sizi azarlayacağız ve mazeret göstereceksiniz. Bu tür bir ilişkinin reddedilmesi, Rus milliyetçiliği ve saldırganlığı olarak kabul edilir.
Görüyorsunuz, bazı “demokratların” bizim için bu kadar çok konuşmayı sevdikleri kesin bir “fırsat penceresi” nin sıkıca kapatıldığını anlamak çok önemlidir. "Belirli elit güçler kulübüne" katılım anlamında. Kırım ve Donbass'ın ataması bile burada hiçbir şeyi çözmüyor, tek bir atış olmadan Doğu Avrupa'ya kaybettik, ancak bu bize tam tersi bir barış ya da saygı getirmedi.
İnternette karşılaşılan fikre değineceğim: Batı, Rusya’nın soğuk savaşı kaybettiği gerçeğinden hareket ediyor ve bu bize karşı tutumunu belirleyen şey. Almanya'nın 1919'taki görüşüyle kim ilgilendi? Veya Fransa'nın 1815'taki düşüncesi? Soğuk savaşı durduran ve sosyalizmi alternatif bir sosyal sistem olarak terk eden biz olduğumuz gerçeğinden hareket ediyoruz. Sürümlerine göre eziliyoruz ve politik haklarımız yok. Bu onların Donbass ve Crimea'ya karşı son derece sert tutumlarını açıklar. Kimin haklı ve kimin suçlu olduğu önemli değil - Rusya'nın Ukrayna'da politikaya aktif olarak müdahale etme hakkı yoktur. Amerika Birleşik Devletleri var, AB var ve Rusya yok - durum aynı değil.
Bugün Rusya’yı kaybetme hakkındaki fikirlerini açıkça dile getirmek siyasi olarak doğru değil, bu nedenle ciddi bir yanlış anlaşılma var - ve siz Yugoslavya, Libya’yı istila ettiniz ... Ve onların bakış açısına göre, her şey yolunda - durumları Belgrad’ı bombalamalarına izin veriyor. Sorunumuz: Almanya veya Fransa ile eşit ilişkilerin elbette bir sorun olduğunu varsayıyoruz. Ve içtenlikle neyin yanlış olduğunu merak ediyorum? Sorun tam da bu konuda yatıyor - düşük statümüzde, Avrupa seçkinleri açısından.
Öyleyse, bir kez daha talihsiz Fransız çukurlarına döndüklerinde, bir damla su gibi, Rusya-AB ilişkilerinin tüm özelliklerini yansıtıyorlardı. Rusya-Fransa ilişkileri tam eşitlik ilkesi üzerine kurulursa (aslında, Rusya daha önemli olacaktır), o zaman Mösyö Hollande'ın konumu tamamen biraz daha az anlaşılmazdır. Sadece kategorik olarak. Bu, çoğu yorumcunun dikkat ettiği şeydir: “Fransızlar nasıl?”! Ancak, eşitlik ilkesini bırakırsanız, evet - “iyi” Fransa'nın “kötü” Rusya'yı cezalandırma hakkı vardır. Her şey harika, basit ve mantıklı. Gerçekte, ne yazık ki, Hollande için bu pek işe yaramadı: Rusya ile bir sözleşme var ve ısrarla idamını talep eden kötü bir Putin var.
Bu arada, bu gerçeklik bizim için de pek hoş değil - Fransızlar Mistral'ı teslim etmedi ve bu konuda ciddi bir şekilde yorum yapmadı. Kabul ediyorum, iş açısından, durum paradoksaldır - sözleşme yapılmaz ve para iade edilmez. Ve kimse de özür dilemek için acele etmiyor. Aksine, böyle bir kararın doğruluğu hakkında "akıllı" konuşmalar var. Bu sana bir tımarhaneyi hatırlatmıyor mu? Yeni bir realiteye çıkmanın bir yolu var mı?
Yani, bir kez daha muhakemenin başlangıcına dönersek, Mistral'in özelliklerinden ayrılmayı ve resme bir bütün olarak bakmayı öneriyorum: kaynakları ile Rusya var ve aşırı endüstriyel kapasitesi ve aşırı nüfusu ile aşırı nüfuslu bir Avrupa var. Öyle görünüyor ki, ilk bakışta, birbirimize ihtiyacımız var ... Ve yine de, Avrupa'da daha iyi yetişen zeytin, portakal ve üzüm. Bununla birlikte, Rusya'dan gelen "enerji bağımsızlığı" mücadelesini, Opel ile sözleşmenin imzalanmasını ve Rusya'dan gelenlerin de satın almak istedikleri Fransız çelik şirketini şaşırtmaya son vermeyeceği için hatırlamaya değer.
Ticari sözleşmeler işe yaramıyor. Görünen o ki, asıl mesele siyaset, ideoloji, ama ticaret değil. Mistral'in bir özelliği, sözleşmeyi imzalamanın sadece yüksek bir seviyesi ve aslında yüzde 99'ta gerçekleştirilmiş olmasıdır. Yani, para ödenir ve gemiler inşa edilir, ancak bize devretmezler. Şimdi Fransızlarla yapılan normal bir ticari sözleşmeye kim inanacak? Uzayda uçup gidiyorlar mı? Oradaki politika hakkında konuşurken, Mistralleri olan Ukrayna ve Amerikalılar ile ürünlerimizi her zaman mümkün olan en iyi şekilde koyacağız, bu çok fakir sınıfların lehine ajitasyondur. Ukrayna ve Amerikalıların da sizin davanıza girmeyeceğini kim garanti edecek?
Enerji, ulaştırma, havacılık ve gemi yapım endüstrisindeki herhangi bir ciddi sözleşme, gelecek yıllar boyunca bir ortağa olan güveninizi ifade eder. Zamanında boşanmış malların ödemeleri ve teslimi çok önemlidir. İşbirliği neye benzemeli? Gerçek sonra ödeme? Avrupa’da Rusya’yla çalışırken yüzde yüz ön ödemeden çok hoşlanıyorlar. Ancak sarf malzemelerinin kendisi, onları politik kararlara bağımlı kılacak şekilde garanti etmemektedir. Böyle ilginç bir konsept var - işlem maliyetleri, ve bu durumda onlar gökyüzüne uçarlar.
Bana bir alarmcı diyoruz, ancak bana öyle geliyor ki, Rus-Avrupa işi ölümcül değil, yine de çok ağır bir darbe aldı. Durumu daha şeffaf hale getirmek için - Ukrayna ile ticaret yapmayı denemediniz mi? İşte aynı şey. Aynı enfeksiyon, toplam belirsizliktir. Hayır, elbette, bir sözleşme imzalayabilirsiniz, ancak aslında - bu bir kağıt sertifikadır. Örneğin, sevgili Almanlarımız, Rus-Alman sözleşmesinin ve uygulanmasının Alman yasaları ve Alman politikacıları tarafından yönetilmesi gerektiği gerçeğinden hareket ediyor. Bu "tüm zradların zradası" dır.
AB-Rusya ilişkileri nispeten bulutsuz olsa da, hepsi o kadar önemli değildi, ama şimdi birileri anlamıyorsa, Avrupalılar açıkça yaptırımlar uygulayarak Rusya ekonomisini yok etme hedefini açıkladılar. Affedersiniz, bu koşullarda ne kadar ciddi bir iş geliştirilebilir? Politik risklerde keskin bir artış ile, işin kendisi daha az karlı hale gelir. Alman savaş gemisi Bismarck, ablukayı kırarak Atlantik'in genişliğine girdiğinde, Londra'daki sigorta oranları yükseldi ve bu da sevkıyatı kârlı hale getirdi.
İnanması zor, ama Atlantik'teki Bismarck'ın kendisi, belirli gemilere ateş bile etmeden İngiliz ticaretini öldürdü. Burada da benzer bir durumumuz var: Brüksel, Paris, Berlin ve diğerlerinin Rusya ile yapılan büyük sözleşmelerin uygulanması ve banka mevduatı güvenliği konusundaki gösterici konumu, Rusya-AB’yi büyük ölçüde işsiz hale getirmektedir (uzun vadede, elbette). Örnek olarak: 10'i makul bir marjla kârlı anlaşmalar yaptınız ve 11'te, karşı taraf icra etmeyi reddetti ve para bir Avrupa bankasındaki bir hesapta donduruldu. Ve "Ukrayna demokrasisinin arkadaşları" veya "Suriye demokrasisinin arkadaşları" gibi davranıyorlar. Ve tipik olan basın da kendi tarafında.
Dahası, Rus müşterilerinden kibarca İsviçre bankalarını terk etmeleri istendiği konusunda bilgi vardı. Sebep mi? Ruslar. Bu sana bir şey hatırlatmıyor mu? Hayır, elbette, şunu sorabilirsiniz: "Peki bazı şişman ruhları ne umursarız?" Cevap basit: "Dün Abramovich için geldiler, ama sessizdim çünkü Abramovichus'dum." Bir kez daha, Auschwitz'deki Yahudiler gibi hemen bir kitle değil, Holokost da küçük bir grupla başladı. Burada Kıbrıs'ı ve “dürüst Almanlar” tarafından el konulan “Rus ceza parasını” sadece hatırlayabilirsiniz. Hangi basitçe ele geçirdi - deneme olmadan ve soruşturma olmadan. Veya Gazprom’un Avrupa’daki sonsuz sorunlarının nereden geldiğini düşünüyorsunuz? Bu standarda - "medeni ülkelerin medeni ilişkileri" alışkın görünüyor. Görünen o ki, bu standarda göre, beyaz firmalar için temel bir sorun olmamalı - yasalar, iş prensipleri, hükümetlerarası anlaşmalar vb. AB’de sadece bir büyüteç altında aynı Gazprom incelenmedi. Söz konusu koşullarda hiçbir şekilde suç hiçbir şekilde imkansız değildir.
Bu koşullar altında makul olan tek strateji, şirketin yönetimi klinik salaklardan oluşmadığı sürece yüzde yüz “beyaz ve kabarık olmak” tır. Rem Vyakhirev gibi bir cretin değildir ve yine de Gazprom aleyhindeki iddialar kovalara dökülüyor. Bir kez daha bu çok (son derece nahoş) sonuca vardım - Avrupa'da “medeni ilişkiler” kuracak kimsemiz yok. Kabaca konuşursak, kültürel Avrupa’nın bu çok propaganda resmi gerçeğe uygun değil.
Bunun hakkında konuşmak hoş değil, ancak tüm bu sorunlar hiçbir yere gitmeyecek ve birçok insanın hayal ettiği gibi “çözülmeyecek”. Ve “Doğu'ya dönüş” ya da dünyanın diğer bölgelerine belki de bu durumda en makul çözüm. Sadece “üçüncü enerji paketi”, “Opel tesisinin satın alınması” nın spesifik sorunlarından soyutlanmalı ve duruma soyut, şematik bir şekilde bakmalısınız. Rusya “medeni kurallar” ile oynamaya çalışıyor ve kendi çerçevesi içinde finansal ve ekonomik alanda bazı eylemler gerçekleştiriyor. Buna cevaben, oldukça zor bir idari “blöf” izliyor. Bu eylemleri anlamsız veya imkansız kılan sadece bir dizi idari karar / yasak.
Mistral'lar söz konusu olduğunda, saçma sapan bir zafere basitçe ulaştık, ancak üçüncü enerji paketinin kabul edilmesinden sonra - daha önce yapılan sözleşmelerin revize edilmesinin durumu - daha az saçma değil. Gazprom’un tekeli ile savaşmak istiyorsanız alternatif gaz tedarikçileri davet edin, gelip rekabet etsinler. Fakat bunun yerine, uluslararası ticaretin doğrudan yönetimine sahibiz. Örneğin AB, Rus gazı için doğal gaz boru hatları inşa etmeyecek, ancak Gazprom'a da izin vermiyor, bundan sonra “Rusya'dan gelen gaz arzının güvenilmezliği” hakkında çok fazla şey konuşabilirsiniz. Hiç kimse yalnızca% 50 kullanabileceğiniz bir gaz boru hattı inşa etmeyecektir. Bu çok saçma. Aslında, ekonomik faaliyetin dolaylı bir idari yasağıdır. Ve sonra uzun ve popüler olarak Rusya'da ekonomik özgürlük ve reform ihtiyacından bahsediyoruz. Ancak bu insanların kendileri tamamen farklı prensiplerle yaşıyorlar.
Daha da ilginci, böyle bir politikanın nedenleri. Yılın son 22'inde, Rusya çok değişti - bu bir gerçek. Her ne kadar bu bir şekilde yabancı gözlemcilerin dikkatinden kaçıyor. Bizi takip ettikleri ihtiyaç olan bu reformlar, her zaman olduğu gibi, çok başarılı bir şekilde değil, geçti. Ancak AB, yılın son 22'inde çok değişti. Daha az ekonomi ve daha fazlası, daha fazla politika var. Bir zamanlar (çok uzun zaman önce!) AB, zengin bir Avrupa uluslarından oluşan bir kulüp idi ve özellikle de büyük siyasette SSCB ile ABD arasındaki çatışmaların arasında tırmanamadı. Bu - sessiz, huzurlu, gelişen bir Avrupa Birliği - birçok kişi tarafından hatırlandı. Bu kısaltma bir konuşma akışında ses çıkardığında, Batı Avrupalıların aklımızda görünen yağda peynir gibi yuvarlanan tablolarıdır. Evet, hala işsizlik var, ama bu daha fazla - Sovyet propagandası.
SSCB'nin çöküşüyle Avrupa Birliği kesin olarak politikaya girdi ve ekonomiyi terk etti. Durum, olduğu gibi değişti. Geçmişteki iyilik hatıraların konusu olmuştur (Almanya'da bile, yaşam standardı çok azalmıştır), ancak bu varlığın politik etkinliği keskin bir şekilde artmıştır. O andan itibaren, Avrupa Birliği “Eurokolkhoz” a dönüşmeye başladı. AB, güney ve doğu Avrupa ülkelerinin ekonomik sorunlarını çözemez ve istemez. Macaristan, Letonya, Bulgaristan ve Yunanistan'ın gerçekten geliştiğini hayal edin, sadece hayal edin. Kremlin’in politikasına darbe ne olursa olsun. Gerçekten de, güçlü bir darbe. Bununla birlikte, bu ülkeler hem şimdi hem de öngörülebilir tarihsel perspektifte refahtan çok uzaktadır.
Ve Brüksel'deki birçok ve akut problemleri özellikle endişe verici değil. Fakat Brükselli beyler aktif olarak güneye ve doğuya doğru ilerliyor ... Bu size bir şey hatırlatıyor mu? Hollanda'da olduğu gibi Belçika'da ve özgürlükte orada bir yaşam standardı oluşturmak mümkünse neden Letonya ve Gürcistan'da NATO egzersizleri yapmalısınız? Ruslar görecek ve çekirdeğe şok olacaklar. Ama hayır, çıkıyor tanklar petrol yerine ideolojide tam bir destek. Yani, yeni başlayanlar için Mercedes hakkındaki tüm bu konuşmalar tamamen unutulmalıdır. Avrupa genişlemeye ciddi şekilde harcıyor ve “ilhak edilmiş bölgelerde” milyonlarca insan için iyi bir şey sunamıyor - genişleme tarihi standartlara göre çok hızlı ve Bükreş ve Kiev'deki sokaklar kesinlikle altınla döşenmiyor.
Evet, Batı Avrupa’da belli bir güvenlik sınırı var, ancak sınırsız değil ve kesinlikle Ukraynalılar için yeterli olmayacak. Nitekim, Avrupa Birliği'nin içsel bir yozlaşması gerçekleşti - halihazırda zengin toprakların entegrasyonu ve ekonomik kalkınması yerine, katı ideolojik gerekçeleriyle birlikte bölgesel genişleme görevleri yerine geçti. Bu arada, bu aşamada, yaşam standardı her zaman “azalır”, herhangi bir genişleme pahalıdır - bu yüzden. Böylece, Doğu Avrupa yapabilir ve "megapriz", fakat Eldorado'yu değil. Bu durumda, "savaş" kendini besleyemez. Ne yazık ki, bu şekilde - savaş ve genişleme. İşlem Donbas'ta durduğu anda, silahlar ve tanklar harekete geçti.
Yukarıdan, aşağıdaki üzücü sonuçlar çıkarılabilir. Birincisi, Avrupa Birliği'nin acemi ülkelerinde yaşam standardında bir yükselişin, prensip olarak bu ülkelerin daha az istikrarlı ve daha agresif olmasını sağlayan imkansız olmasıdır. İkincisi, AB ile Rusya Federasyonu arasındaki yakın ekonomik bağlar dönemi geçmişte kaldı, onları rahatsız ediyoruz. Moskova'da bağımsız bir karar alma merkezine kesinlikle ihtiyaçları yok. Üçüncüsü - askeri çatışmalar artacak. Ve ABD'de bile değil. Büyük Avrupa projesi sadece başarısızlığın eşiğine denk geliyor, Rusya ise bu durumda ekonomi, politika ve ideolojide (geleneksel değerler) ciddi bir rakip. Letonya ve Romanya’da 3 000 Euro’da maaş sağlayabilirlerse, sorun olmazdı. Ancak, ekonomik üstünlük sağlayamadıkları için, Kiev'de olduğu gibi doğrudan kuvvet yöntemlerine başvurmak zorunda kalıyorlar. Yanukoviç'e para vermediler, ancak kayda değer bir vuruş yaptılar. Tanışma - bu yeni bir Avrupa Birliği.