Gözlemcilerin Nasser ile bir karşılaştırmaya dikkat ettiklerini gösteriyor ancak pratik olarak Nasser hakkında hiçbir şey söylenmiyor. Bu arada, politik mirası çok ilginç ve pek çok açıdan ilgili. Nasırcılığın incelenmesi, gelecek için bir sonuç çıkaran çok şeyi anlamada yardımcı olacaktır.
Nasır’ın siyasi evrimi oldukça tuhaf. Araştırmacılar sıklıkla ilk görüşlerinin (1930-1940-s) çok kafa karıştırıcı olduğuna işaret ediyor. Gelecekteki Mısır liderleri Batı demokrasisi, diktatörlük, milliyetçilik ve gelenekçilikten etkilendi. Bununla birlikte, bunun içinde, bir zamanlar bütünsel bir şeyin parçası olan çeşitli "parçaların" diyalektik sentezi için arzu da görülebilir. Bu bütünün, gelenekleri sosyo-politik düzeyde bütünleşmeyi değil de kesmeyi denediği doktrinal “gelenekselcilik” ten ayırt edilmesi gereken bir Gelenek olduğu söylenebilir. Bir yaşamda, gerçek bir Gelenek, bir zamanlar insan topluluklarının varlığının temeli bir kez, demokrasiyi (veche, popüler meclis) ve sosyalizmi (toplumun baskınlığı) ve "diktatörlüğü" (prenslerin ve kralların askeri lider statüsü) bulabilir. Elbette, Geleneğin kendisi politikadan çok daha geniştir, bütünleşmiş olsa bile, ama yine de meşhur geleneksel toplumu ayıran birliktir.
Bununla birlikte, Nasser ve siyasi evrimine geri dönelim. 1952’te Mısır’da İngiliz yanlısı monarşiyi deviren bir devrim yaşanıyordu. Özgür Memurlar organizasyonu, Nasır'ın çok önemli bir rol oynaması bakımından iktidara geliyor. Ülkenin başında, sırayla General Mohammed Naguib başkanlığındaki Devrim Komuta Konseyi (SRC) yer alıyor. Klasik, Batı demokrasisinin Mısır için oldukça uygun olduğuna inanan "muhafazakar" önyargılı tipik bir liberaldi. Nasser, onunla bir çatışmaya girdi ve rakibinin önyargısını kazandı. 1954’te IBS’i yönetti ve 1956’te doğrudan oyla başkan seçildi. Liberal-demokratik yanılsamalar ortadan kalktı, ancak Nasser hala ulusal-burjuva konumunda, çoğunlukla yabancı sermayeye karşı konuşarak - ulusal desteği desteklemek içindi. SSCB'nin "Mısır yanlısı" pozisyonu nedeniyle yıkılan İngiltere, Fransa ve İsrail'in saldırganlığını tetikleyen Süveyş Kanalı'nı kamulaştırdı. Ek olarak, Nasser, birçok yabancı girişimin ulusal burjuvaziye - Fransız 800 ve İngiliz 400'e (1957 yılına göre) geniş çaplı transferinde ifade edilen oldukça radikal bir Mısırileşme politikası uyguladı.
Ancak cumhurbaşkanı kısa bir süre sonra, burjuvazinin desteğinin ülkeyi dış cephede - yabancı sermayeye karşı güçlendirmesine rağmen, toplumsal çelişkilerin sert bir şekilde artmasına neden olduğunu gördü. Yani, sonuçta, hala Mısır'ı zayıflatıyor. Ve sonra sosyalizmin inşası dersini alır - tabii ki Marksist değil, Arap. Arap sosyalizmi kavramı, 1940'lerin ikinci yarısında ortaya çıktı. Önde gelen geliştiricilerinden birinin (ve BAAS'ın yaratıcısı - Arap Sosyalist Rönesans Partisi), Şam Michel Aflyak'ın - bir Ortodoks Hristiyan olduğunu merak ediyor. Özellikle politika ve ekonomi meselelerine dalmadı, ancak Hegelyanizme dayanan “ebedi Arap Mesajının” oldukça tutarlı bir felsefesi geliştirdi. Geçmişte, şimdi ve gelecekte "Arap Ruhu" nun açıklanmasına odaklandı. Hegelyanizm, burada devrim ile ilgili özel bir anlayışla ifade edilen gelenekselcilikle birleştirildi. Aflyaku, yeni bir temelde “doğru geçmişe” dönüş olduğunu gördü.
Baasçılık birçok bakımdan Nasırcılığa rastlamadı, ancak burada bir miktar temel birliktelik olduğu görülebilir. Nasser ayrıca, Arapların (genel olarak Aflyak, "Ummah" olarak adlandırdığını), bütün Arapların tek bir devletinin yaratılmasının ateşli bir hayranı olduğunu vurguladı. Bunun için bir temel, Mısır ile Baas Suriye'nin Birleşik Arap Cumhuriyeti'ni (UAR) yarattığı 1963'ta yapıldı. Ancak, bu durum sembiyoz uzun sürmedi.
Ekonomik olarak, Nasser devleti ve düzenleyici rolünü vurguladı. 1960-ler'de, büyük ve orta ölçekli endüstriler, bankacılık ve sigorta kamulaştırıldı. Kamu sektörü% 90 idi. (Ülkeye karakteristik bir an - seçim niteliği “tam tersi” tanıtıldı - geliri 10 bin Mısır Lirası tavanını aşan insanlar, devlet görevlerinde bulunma fırsatından mahrum edildi.) Köyde devlet çiftlikleri ve kooperatifler aktif olarak teşvik edildi. Nasır rejimi, yalnızca Sovyet yardımı ile inşa edilen Aswan Barajı'na değer olan, teknolojik, ilerici - tarafından vurgulandı. Saltanatı boyunca birçok fabrika, okul, hastane, kütüphane ve köylü rahat konutlara inşa edildi.
Fakat belki de en büyük ilgi, Nasır’ın politik dönüşümü. Otokratik rejimi kurumsal kimlikle birleştirme girişimi oldu. 1950’e geri dönüşte, başkan Ulusal Birlik’te (NA) siyasi bir öncü yaratmaya çalıştı ancak beklentileri karşılamadı. Ve 1960’lerde, Nasser yeni bir parti kuruyor - Arap Sosyalist Birliği (ASS). Rus Bolşeviklerin (ve doğru olanları da içeren benzer pek çok partinin) öncü partisinin aksine, başından beri sıkı bir şekilde merkezi düzenlenmiş düzen tarzı yapılar olan Nasser partisi oldukça popülerdi. Hemen 6 milyonlarca biriken herkese giriş izni verildi. Böylece parti bütün sosyal ve politik olarak aktif Mısırlıların hareketi olarak tasarlandı.
Arap sosyalizminin yanı sıra, partinin temeli orijinal demokrasiydi. Nasır, ACC tarafından geliştirilen "sendikaların, toplumların, toplulukların, kurumların ve diğer kuruluşların haklarına saygı duymanın yanı sıra, siyasi ve tüm seçim haklarına saygı gösterilmesi" nin verdiği garantileri de reddetti. Hakların burada somutlaştırılması önemlidir - bunlar sadece bireylerin değil, aynı zamanda çeşitli toplulukların da haklarıdır. Ya da Birliğin konumlarından biri: “Halk örgütleri, özellikle kooperatifler ve sendikalar, sağlıklı bir demokrasinin gelişiminde etkili ve etkili bir rol oynayabilir.” Buna ek olarak, endüstriyel özyönetim geliştirme ihtiyacı vurgulandı: “Mısırlı işçiler işletmelerin yönetimine katılacak ve“ üretim sürecinin ustaları ”olacaktı.
1962’te, Ulusal Halk Gücü Kongresi’ne (NKNS) seçimler yapıldı. İşçilerden, köylülerden, entelektüellerden, “sömürülmeyen sermaye” den, öğrencilerden ve kadınlardan curiae yapıldılar. Kompozisyonun öyle olduğu ortaya çıktı - NKNS 375 milletvekilleri köylüleri, 300 - işçileri, 150 - girişimcileri, 225 - sendikaları, üniversitelerden 105, 105 - öğrencileri, 105 - kadın örgütlerini temsil etti. Böylece temsil, parti siyasal aracılarının diktatörlüğünü imkansız kılan belirli sosyal ve profesyonel gruplara bağlandı.
1960'lerin ikinci yarısında ACC, durum aparatlarıyla bir çatışmaya girdi. Bu vesileyle ülkede, Mısır sosyalizminin hiçbir zaman bürokratik bir sistem olmadığını gösterdiği açık ve kitlesel bir tartışma başladı. Nasır'ın kendisi, ön cephe partisini bile tehdit edebilecek bürokratikleşme tehlikesinin farkındaydı. Cumhurbaşkanı, “Birçok lider kitlelerle nasıl iletişim kuracağını bilmediği için“ ÇSG için büyük bir tehlike yarattı ”dedi. - Ofislerinde oturuyorlar ve genel talimatlar gönderiyorlar. Yani başarıya ulaşamayacaksınız. Diğerleri toplantılarda konuşur, ancak kitlelerle iletişimden yararlı bir deneyim almaya hazır değiller. ”
Tartışma 1967'ta başladı ve bir yıl sonra, Nasser “March 30 Programını” açıkladı. Ağırlık merkezinin idari cihazdan ACC'ye devredildiğini açıkladı. Partinin genel ulusal kongresi, Mısır'ın en yüksek siyasi organı haline geldi. Aynı zamanda, ACC'nin kendisi her düzeyde yeniden seçimlerle yeniden yapılanmaya girmesi gerekiyordu.
Benzer bir sistem, parti aygıtının devletin üzerinde yükseldiği Sovyete benziyor. Ancak burada kimlik hakkında konuşmak pek mümkün değil. Rusya'da (SSCB), parti tekeli neredeyse anında kuruldu, hemen kendi seçtiği Sovyetler altında ezildi (ayrı bir soru - bu önlenebilirdi). Bürokrasinin temel üreme alanı olan parti terminolojisiydi. Mısır'da, idari iktidar organları çok sıcak bir yerdeydi ve ön taraf bürokrasiye karizmatik bir sosyalist başkan tarafından desteklenen popüler bir alternatif olarak davrandı.
Nasır'ın başlangıcı 1970'lerde ölümünden sonra gömüldü. İktidara gelen Anvar Sadat, Nasır tarafından inşa edilen ince, avangard yapıyı sökmek için acele etti. Zaten 1971’te, partinin herhangi bir devlet organını kontrol etme hakkından mahrum bırakıldığı Anayasa kabul edildi. Böylece bürokratik kast halkın kontrolünden kurtuldu. Beş yıl sonra, genellikle ACC mutasyonunu yaptı. İçinde üç platform (“stand”) oluşturuldu. T. n. “Arap Sosyalist Örgütü”, devlet görevlilerinden oluşan başkanlık yanlısı çoğunluğu bir araya getirdi. "Liberal Sosyalistler Örgütü" nde "sağ" kanadı ve "Sendika Bloğu Ulusal İlerici Örgütü" nde - "sol" grup itti. Daha sonra, Arap Sosyalist Partisi, daha sonra hem Sedat hem de Hüsnü Mübarek’in altında siyasi bir tekel olan Ulusal Demokrat Parti (NDP) olarak değiştirilen ASO’ya dayanarak kuruldu. Yeni isim, o zamanlar ulusal bir kahraman olan efsanevi Nasır olarak ilan edilen sosyalist seçimini hiç hatırlatmadı. Evet ve uygunsuz sosyalizme referanslardı. Büyük bir sermaye girişine eşlik eden ülkede büyük ölçekli büyük harf kullanımı.
Liberaller (tüm dünyada ve aramızda) Mübarek rejimini otoriterlik, bürokrasi ve yolsuzluk için şiddetle eleştirdi. Ancak, Mübarek, askeri-finans, bürokratik rejimin Sadatov'un serbestleşmesi döneminde kesin olarak ortaya çıktığı ve Nasser sosyalizminden - kapitalizme doğru ayrılmasının sonucu olduğu gerçeğini gözlerini kapatıyorlar.
Ayrıca, radikal İslamcılığa tam destek sağlayan “ilerici” kapitalist Batı olduğunu söylemekten de hoşlanmıyorlar (El Kaide veya Taliban gibi yapılarının çoğu Batı istihbarat servislerinin desteğiyle oluşturuldu). Ve böylece en ciddiye, İslam dünyasının tüm bölgelerini oluşturdu. Kendileri tarafından ektiği “terörizm” tehdidine değinen Batı, “kurtarılmış” ülkeleri neredeyse Taş Devri'ne kadar geri çeken birkaç “kurtuluş” askeri kampanyası düzenledi. Örneğin, gerçek feodal anarşiye giren Afganistan'ı ele alalım. “Bugün her Afgan eyaletindeki durum üzerinde kontrol sağlayan, Kabil'den - daha kesin olarak ABD'den gelen saha komutanları, çünkü 91 yüzdesi için Afgan bütçesi uluslararası yatırımlardan oluşuyor -“ sadakat ücreti ”, - I. Korotchenko. - Önümüzde XIX yüzyılın İngiliz kolonisinin tipik bir kontrol şeması. Kabile liderleri, sömürge idaresinden, yerel halkın yaşamı ve ölümüyle kendilerine emanet edilen topraklarda kontrol edilemez biçimde elden çıkarma ve en önemlisi, kendileri için en uygun olan araçları kazanma hakkından “sadakat ödülü” aldı. Eroin üretimi? Lütfen NATO sınıflamasına göre, bu “dokunulmaz” olan geleneksel bir zanaattır, çünkü taşra ekonomisi çökecek, liderlerin gelirleri düşecek. Ama korumak için kişisel bir milislere ihtiyaçları var ... Yollarda Raket? Hiç sorun değil, bir "özel güvenlik şirketi" oluşturun ve Kabil, "kargo eskortu" için sizinle bir sözleşme imzalayacak. Bu bir abartma değil, bir Afgan eyaletinin günlük hayatı. ” ("İşte Taliban geliyor")
“Arap Baharı”, aynı zamanda güçlü bir köktendinci dalgayı uyandırarak başarmayı amaçladı. Buradaki kilit rol, Müslüman Kardeşler'in iktidara geldiği Mısır gibi büyük bir ülkeye verildi. Onların kuralı, geniş kentsel tabakaların öfkesini kışkırttı, bu da bataklığa sürünen archaizationdan memnun değildi. Aynı zamanda, bu çevreler dün popüler liberallere güvenmeyi reddetti. Bu durum her şeyi kendi eline alan ordunun avantajını kullandı. (Olayların gelişimi Batılı kuklacıların planladığı gibi gitmedi - ABD’nin Mısır’a mali yardımı durdurması ve olanlara olan tutumu açıkça ifade etmesi tesadüf değildi.) Nasser için nostalji uyandırdı. Hatırlandığı ve Nasırcılığın hem köktenciliği hem de liberalizmi reddeden Mısırlılar tarafından iddia edildiği ortaya çıktı - kuvvetler eşit derecede gericidir, aslında aynı zamanda (Libya'da olduğu gibi - aynı zamanda “taş çağına” dayadı) da etkilidir. Asker, Nasır’ın fikirlerine yabancı, aynı zamanda onlarla flört etmek zorunda kaldı. Ve bu fikirle flört etmek çok farklı sonuçlara yol açabilir. Bu elverişli koşullarda, ülkeyi ulusal-sosyalist, özgün ve modernleşme gelişim yoluna döndürecek siyasi bir konunun ortaya çıkması oldukça muhtemeldir.