İ Seamus Heaney, Medbh McGuckian ve Ciaran Carson’ın şiirlerinden ve Bernard MacLaverty’nin kurgusuna kadar, Paulrn’un Queering the Green antolojisi gibi daha yeni yazılara kadar beklediğiniz tüm metinleri kapsayan, Alternative Ulster adlı Kuzey İrlanda edebiyatı hakkında bir modül öğretin ve Lucy Caldwell’in kısa kurgusu. Ancak son birkaç yılda – başlangıçta sadece kursun sonunda bir ikram olarak – Derry Girls hakkında da konuşmaya başladık.
Kısa süre sonra bunun, tüm dönem boyunca iletmek istediğim fikirleri tartışmanın en güçlü yolu olduğu anlaşıldı. Öğrencilerim farklı geçmişlerden geliyor ama Derry Girls hepsi için mutlak bir hit. Özellikle İngiliz-İrlanda ilişkilerinin haber gündeminin ön saflarında yer aldığı bir dönemde, başka önemli şeylerden de bahsetmemizi sağlıyor: neşe, dayanıklılık, 90’ların müziği ve Manchester’ın aslında Derry’ye ne kadar benzediği.
Şovun son bölümü bu akşam yayınlanacak, ancak hayatımda kültürel bir mihenk taşı olarak kalacak: Rahibe Michael’ın gözlerini yuvarladığı bir gif en çok kullandıklarım arasında; yakın zamanda bir gardırop krizi, bir arkadaşımı bana bebek mavisi Dunnes takım elbiseli bu üç adamın bir fotoğrafını göndermeye sevk etti; bir diğeri bana Michelle’i ve onun karakteristik açık ünlemlerinden birini içeren bir tebrik kartı gönderdi.
büyüdüm Portadown, Co Armagh’da. Kızlardan birkaç yaş küçüğüm, ancak barış süreciyle birlikte yaşanan ergenlikleriyle ya da Erin’in dediği gibi, “Bu, siyasi anlamda Sorunlar hakkında, ama aynı zamanda kişisel anlamda kendi Sorunlarımla ilgili.” Neredeyse her bölümden sonra, uzun süredir ıstırap çeken İngiliz partnerim için başka bir anekdot ekliyorum (“O bombanın memleketimi dümdüz etmesinden sonraki gün, arkadaşımın annesi bizi buz patenine götürdü ve ben de serseri çantamı kaybettim!”) Program mükemmel bir denge. geniş, evrensel mizah ve Tayto cipsleri yiyip yapışkan disko zeminlerinde oturan bizler için yeterli özel referanslar. Tekneyi Salla oynadı.
Kuzey İrlanda’da geçen edebiyat ve sanatın, Sorunların tarihi hakkında bir eğitim verme görevi yoktur – bu, çoğu bildiklerini yazmak isteyen, ancak zorunlu olarak yazmayan yazar ve sanatçılara yönelik haksız bir beklentidir. yaratıcılıklarıyla didaktik olmak isterler. En iyi örneklerde, organik hissettiriyor – değiller sadece Sorunlar hakkında. Daha ziyade yaşanmış hayatların, söylenen şarkıların, ateşe verilen sambukaların doluluğuyla ilgilidirler. Çoğu zaman, “buradaki” insanlar aksanınızı duyduklarında, tam bir tarihsel monolog duymak zorunda kalmanın yanlış bir kelime olduğunu düşünerek kibarca konunun etrafında dönerler. Ama Derry Girls’ün yazarı Lisa McGee, tüm aptalca, dağınık, komik ihtişamımızı göstermemize izin verdi – gerçekten yaşarken yaşayarak.
Alternative Ulster dersini alan doktora öğrencimin tezinde “çiş İngiliz dostum” üzerine parlak bir bölümü var; Şiddetli zamanlarda mizahın kullanımı, Sorunlar sırasında gençler, cinselliğin tabu tasvirleri ve çatışma sırasında pop müziğin rolü hakkında not edilmeyi bekleyen bir dizi lisans makalem var. Bir hafta, punk ve Stiff Little Fingers şarkısını coverlıyoruz Şüpheli Cihazsonra Michelle bir asker hakkında şunları söylüyor: “Ama sence ona pantolonumda yangın çıkaran bir alet olduğunu söylesem, bir bakar mı?”
Geçen hafta öğrencilerime McGee’nin ölümcül bir bomba patlaması haberini serpiştirdiği sahneyi gösterdim. Orla’nın dans rutini Bir Duayı Beğenmek. Benim gibi onlar da sessizce televizyon seyrederken Büyükbaba Joe’nun Gerry’nin omzuna koyduğu eli tarafından çözüldü. Bu, ilişki kurabilecekleri o küçük anlardır – suskun bir yaşlı akrabanın duygu gösterdiğini veya bir okul dansında harap olduğunu görmek. Bu son sezon, tür ve hikaye anlatımında zengin deneylerin yanı sıra polislik siyasetinden fırsat eşitsizliğine kadar her konuda incelikli bir yorum sunuyor. Politika orada, ama hikayeyi yönlendirmiyor. Öğrencilerim her zaman çelişkiye ve kendi geçmişime karşı her zaman meraklı ve saygılılar ve Derry Girls tüm bunları kanlı bir kahkahayla birleştirmemize izin veriyor.
Derry Girls, Sorunları yaşayan veya çatışmanın karmaşık mirasıyla boğuşmaya devam eden bizler için, çoğumuzun bildiği bir şeyi sunuyor: Aydınlık ve karanlığın birleşimi. Çatışmanın hikayesini anlatan birçok metinden sadece biri – ve şu anda diğerleri arasında, Jan Carson, Olivia Fitzsimons, Louise Kennedy, Bernie McGill, Mícheál McCann, Gail McConnell, Michael’dan çok sayıda iyi yazı çıkıyor. Nolan ve Stephen Sexton, Anna Burns’ün Booker ödüllü Milkman’inden bahsetmiyorum bile.
Ancak, Kuzey’den gelen zengin edebi çıktının yanı sıra Derry Girls, öğrencilerimin dizginsiz bir coşkuyla karşılık verdiği bir tür vahşiliği enjekte ediyor. Birdenbire, tüm hobileri ve özlemleriyle, etraflarındaki kaosa rağmen hayatlarını yaşadıklarını açıkça hayal edebiliyorlardı.
Kendileri hakkında iletmem gereken ama anlatamadığım şeyleri onlara anlatmanın bir yolunu bulabilirdim. Evet, şiddetliydi, evet korkutucuydu ama dans ettik, güldük, aptal ve azgındık ve çoğu zaman saçımı ve gardırobumu siyasetten daha çok önemserdim. Derry Girls, hepimizin yeniden genç olmasına izin verdi. Sonuçta, Michelle’in bize hatırlattığı gibi: “Derry Kızı olmak lanet bir ruh halidir!”
Kaynak : https://www.theguardian.com/commentisfree/2022/may/18/derry-girls-troubles-northern-ireland-literature