Robert Lee - Yeni en ikonik figürlerden biri hikayeler Amerika Birleşik Devletleri Bu arada, bu yıl doğum tarihinden itibaren 210 yıllara dönüştü. Robert Edward Lee uzak 1807 yılında, Ocak 19’te Stradford, Virginia’da doğdu. Geleceğin babası General Henry Lee, Amerikan Kurtuluş Savaşı'nın bir kahramanıydı ve "Cavalier Harry" takma adıyla ünlendi. Komutanın annesi Ann Carter Lee de önde gelen bir Bakire ailesine aitti ve istihbarat ve özveriyle ayırt edildi. Bu nitelikleri oğluna aktardı. Ailenin babası çok geçmeden ciddi finansal problemler yaşadığından, Ann Carter Lee'nin annesi aslında oğlunu büyütmek ve ailesini korumakla meşguldü. Gençken böyle bir ortamda yetişen Robert Edward, annesinin sağlığı kötüleştiğinden ve evde hiç erkek olmadığından, genç olarak ailenin reisi olarak hizmet etmeye başladı. Ailenin maddi sorunları ile Robert Lee'nin daha fazla yaşam yolunun seçilmesiyle ilişkilendirildi. Büyük kardeşi Charles, prestijli Harvard Üniversitesi'nde öğrenim ücretini ödemeye yetecek kadar paraya sahip olsaydı, o zamanlar Robert’e yüksek eğitim alma sırası geldiğinde, aile zaten mali durumdaydı.
Ancak yine de eğitim gerekliydi - soylu Virginia ailesi, temsilcisinin sosyal hayatın kenarlarında eğitimsiz bir insan olarak kalmasını istemedi. Bu durumdan çıkmanın tek yolu askeri bir okula kayıt olmaktı - West Point'in yüceltilmiş askeri akademisi. Sadece çalışmalarındaki titizlikle değil, aynı zamanda büyük fiziksel gücüyle de ayırt edilen Robert Lee, Amerikan ordusunda ideal bir subay olabilirdi. Ve o bir oldu. Akademide okurken, Li akademideki en iyi öğrencilerden biriydi, yüksek komuta tek bir ceza vermedi. West Point’ten mezun oluncaya kadar Lee, akademideki en başarılı ikinci öğrenci oldu.
O zamanlar, öğrenciler akademik performanslarına ve eğilimlerine bağlı olarak, savaş kolları arasında dağıldılar. Adamlar fiziksel olarak güçlü, ancak ifade edilen çıkarları olmadan piyade veya süvari gönderildi. Aralarında Robert Lee olan “akıllı adamlar”, özel disiplinlerin ve bilimlerin daha derin bilgisinin gerekli olduğu ordunun dalları olan mühendislik birlikleri ve topçulara dağıtıldı. Robert Lee, mühendislik birliklerine atandı ve ikinci teğmen rütbesinde Mühendisler Kolordu gönderildi. Akademiden mezun olduktan hemen sonra, St. Louis'de baraj inşaatına, ardından Brunswick ve Savannah'da kıyı kaleleri inşaatına katıldı.
Genç subay, Haziran 30'te 1831 ile evlendiği eşi Mary Ann Kastis'in mülküne Arlington'a yerleşti. Mary Kastis aynı zamanda Amerikan toplumunun seçkinlerine de aitti - babası George Washington Park Kastis, evlatlık torunu tarafından Amerikan devletinin babalarından biri olan George Washington'un kendisine getirildi. Robert Lee hizmetine mühendislik birliklerinde devam etti ve 1846 yılında çıkmış olan Meksika-Amerikan savaşı olmasa, ordudaki komuta görevlerine asla geçmezdi. Bu zamana kadar, 39 yaşındaki mühendislik memuru, zaten komuta çok iyi biliniyordu. Amerikan ordusunun ilerlemesi için gerekli yolların inşasını yönetmek üzere Meksika'ya gönderildi. Ancak Amerikan kuvvetlerine komuta eden General Winfield Scott, Robert Lee'nin sadece iyi bir mühendislik subayı değil, aynı zamanda mükemmel bir binici, büyük bir toplayıcı ve keşif uçağı olduğu gerçeğine dikkat çekti. Bu tür veriye sahip bir adam karargahta çok gerekliydi, dolayısıyla Robert Lee hemen General Scott çalışanlarına dahil edildi. Böylece komuta ve personel görevleri ile tanışmaya başladı.
Bununla birlikte, savaşın bitiminden sonra, Lee, kendisini yeniden yapan mühendislik güçlerinde tekrar hizmet vermeye devam etti. Birincisi, bir askeri mühendisin kariyeri, kendisine saflarında ve pozisyonlarında istenen ilerlemeyi vermedi. Hayatım boyunca orta seviyedeki görevlerde uzak bölgelerde yollar inşa ederek hizmet etmek mümkündü. İkincisi, outback'deki hizmet de ailesini tam olarak bağlayamayan ve normal bir yaşam sürdürebilen bir memurdu. Sonunda, Robert Lee süvarilere transfer olmayı başardı. Bu zamana kadar zaten 48 yaşındaydı - askeri bir kariyer için en küçük yaş değil. Bununla birlikte, Lee'nin kariyer gelişimi ile süvari transferinden sonra tamam oldu. Ekim ayında, 1859, Harpers Ferry’daki hükümet cephaneliğini ele geçirmeye çalışan John Brown’ın ayaklanmasının bastırılmasını emretti. Albay Robert Lee, şu anda yalnızca süvari adamlarına değil, denizcilere de isyanı hızla azaltmayı başardı. Bu zamana kadar, Albay Lee zaten yılın 52'iydi ve kısa süre önce bir iç savaş olmasaydı, yüzlerce diğer Amerikan subayı gibi, görevini Albay rütbesinde bitirecekti.
- Varlık Savaşı. 1862 yılı. © / Commons.wikimedia.org
1861’te, ABD’nin yeni başkanı Abraham Lincoln, Albay Lee’yi federal hükümetin kara kuvvetlerini yönetmeye davet etti. Bu zamana kadar, ülkedeki durum sınırını zorladı. Güney eyaletler ve bildiğimiz gibi, Lee, Güneyli bir yerdi, federal hükümetle keskin bir çatışmaya girdi. Aynı zamanda, Albay Lee köleliğin sert bir rakibi ve güney eyaletlerinin federal merkezden ayrılması olarak kabul edildi. Lincoln, yetenekli bir subayın, federal kuvvetlerin güvenilir bir komutanı olabileceğine inanıyordu. Ancak, Albay Lee kendi seçimini yaptı. ABD cumhurbaşkanına askerlikten istifa etmek için yazdı ve kendi güney eyaletlerinin işgaline katılamadığını vurguladı.
Küçük bir düşünce, Albay Robert Edward Lee, Amerika Konfederasyon Devletleri başkanlığına seçilen ve ona memur olarak hizmet veren Jefferson Davis'e döndü. Davis, memnuniyetle Lee'nin teklifini kabul etti ve kendisine Tuğgeneral rütbesini verdi. Böylece Lee, güney eyaletlerinin düzenli bir ordusunun oluşumunu üstlenerek genel apoletlere terfi etti. Lee, Müttefik ordusunun birçok askeri harekatının planlamasına katılan başkan askeri danışmanlığını Başkan Davis'e aldı. Daha sonra tam generale terfi eden Lee, Kuzey Virginia ordusuna önderlik etti. Haziran 1'te ordu komutanı 1862'in görevini üstlendi ve yakında konfederasyon güçleri arasında büyük prestij kazandı. Güneyliler General Lee tarafından büyük saygı duyuldu ve takdir edildi - sadece bir komutan olarak kabiliyeti için değil, aynı zamanda girişken ve iyi huylu bir insan olarak mükemmel insani özellikleri için.
General Lee'nin emri altında, Kuzey Virginia Ordusu, federal birlikler karşısında çok sayıda zafer kazandırarak etkileyici bir başarı elde etti. Özellikle, Lee ordusu, Fredericksburg civarında General Burnside ordusunu yenerek, kuzeydeki ülkelere yönelik güçlü bir saldırıyı engelledi. Mayıs ayında, General Lee'nin birlikleri olan 1863, Chancellorsville Muharebesi'ndeki Nationans'a en büyük yenilgiyi getirdi. Daha sonra, Lee, Washington’a girmeyi ve Başkan Lincoln’ü Amerika Birleşik Devletleri’ni bağımsız bir varlık olarak tanımaya zorlamak umuduyla ikinci bir Kuzey işgaline başladı. Ancak, 1-3 Temmuz 1863, Gettysburg kentinde, General George Meade'nin komutasındaki kuzeydeki birliklerin hala güney dahisi Robert Lee'yi yenmeyi başardığı büyük bir savaş daha gerçekleşti. Doğru, General Lee’nin birlikleri iki yıl boyunca Northerlere karşı savaşmaya devam etti. Robert Lee, rakiplerinden büyük saygı gördü. Özellikle, Ulysses Grant onu “Maça Ası” dışında hiçbir şey demedi. Nisan 9'te sadece 1865, Kuzey Virginia Ordusu teslim olmak zorunda kaldı.
Federal yetkililer Robert Lee'yi affetti ve Richmond'a dönmesine izin verdi. Emekli general Washington Koleji'nin başkanı oldu ve teslim edildikten beş yıl sonra, Ekim 12 1870 kalp krizi sonucu hayatını kaybetti. Neredeyse ömrünün sonuna kadar, eski askerlere ve Amerika Birleşik Devletleri Konfederasyonu görevlilerine yardım etmekle meşguldü, Northerners için kazandıkları zaferden sonra kaderlerini hafifletmeye çalışıyordu. Bu durumda, generalin kendisi medeni haklara çarptı.
Uzun zamandır, General Lee'nin yararları yalnızca Güneyliler ve sağcı taraftarlar tarafından değil, aynı zamanda politik mahkumiyet veya kökene bakılmaksızın birçok ABD vatanseverleri tarafından da tanındı. ABD'de “sembolik düzeyde” ve Konfederasyonun tüm temsilcilerinin hafızasının sert bir şekilde reddedilmesiyle “liberal” bir dönüş gerçekleştiğinde durum değişmeye başladı. Amerikan toplumunun sol liberal çevrelerinin görüşüne göre, Konfederasyonlar pratik olarak faşistler, ideolojik muhalifler ve neredeyse politik suçlular. Bu nedenle Amerikan Solu tarafında böyle bir tavırla karşılaşıyorlar.
İlginç bir şekilde, Başkan Donald Trump, anıtı General Lee'ye yıkma ve anıtları Konfederasyonun önde gelen isimlerine aktarma kararını sert bir şekilde eleştirdi. Bununla birlikte, bilindiği üzere, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki siyasal sistemin özgüllüğü, belirli bir devletin otoritelerinin bu tür kararları kendilerinin alabileceği şekildedir. Güney eyaletlerinde son zamanlarda, beyaz olmayanların sayısındaki artıştan ve ikincisi tarafından ciddi siyasi emellerin kazanılmasından kaynaklanan siyasi uyumlarda büyük değişiklikler olmuştur.
Afrika kökenli bir adam olan Barack Obama, Amerika Birleşik Devletleri’nde ilk kez ABD başkanını ziyaret ettikten sonra, ABD’deki politik durumun aynı olamayacağı açıkça ortaya çıktı. Afrika kökenli Amerikalılar, Latin Amerika ve Asya kökenli göçmenler de dahil olmak üzere Avrupa dışı devlet gruplarının temsilcileri, ülkenin siyasi yaşamını etkileyen ciddi bir siyasi güç olabileceğini anladılar. Beyaz olmayan grupların yanında, Demokrat Parti taraftarlarının ve daha sol örgütlerin önemli bir kısmı da dahil olmak üzere sol liberal ABD güçleri vardı. Ayrıca Amerikalı gazeteciler ve Amerikalıların kitlesel bilincini etkilemeye çalışan blogcular arasında liberal görüşlerin pek çok taraftarı olduğu için bilgi desteği sağladılar.
Güney şehir otoriteleri, her şeyi doğru yaptıklarına inanıyor, çünkü anıtlar yıkılmadı, başka yerlere aktarıldı. Örneğin, Kentucky'deki en büyük ikinci şehir olan Lexington, anıtın General John Morgan ve Başkan Yardımcısı John Breckenridge'e taşınmasını anlatıyor. Her iki politikacı da Amerika Birleşik Devletleri Konfederasyonu tarafında savaştı ve bu modern Amerikan demokratlarından gelen eleştiriyi hak etti. İkincisi, anıtın 19. yüzyılda kölelerin müzayedelerin yapıldığı noktada durduğu gerçeğine aktarılması ve böylece kentin kara nüfusunu rahatsız etmesini gerektirir. Afrikalı-Amerikalı nüfusu destekleyen sloganlar, Amerikan generallerine yapılan anıtlarda giderek daha fazla görünmektedir. Anıtlarla savaş, modern Amerika için sembolik bir anlam kazanmıştır.
Amerikan beyaz halkının temsilcileri, anıtları Konfederasyon kahramanlarına karşı korumak için harekete geçti, ilk başta, Güney Amerika'da hala çok güçlü olan sağcı örgütler. Amerikan hakkının faaliyetleri, anıtları savunma ve doğrudan çatışmalar da dahil olmak üzere solun eylemlerini önleme girişimleriyle ilişkilidir. Hak ve rakiplerini takip et. Eğer sağcılar anıtları savunmaya çalışıyorlarsa, solcular zaten idari makamların bazı anıtları devretme kararlarını beklememeksizin, vandalizm eylemlerine döndüler. Böylece, Ağustos’ta, Knoxville’deki 16’a, 1863’un Kasım ayında Fort Sanders’da ölen Amerika Birleşik Devletleri Konfederasyonu askerleri için bir anıtın üzerine boya döküldü. Anıt, 1914 yılında kurulmuş ve yerel solcu liberallerden nefret etmesine neden olmadan önce yüz yıldan fazla bir süredir duruyordu.
New Orleans’ta, 1884 yılı ile birlikte duran Robert Lee'ye yapılan anıt da dahil olmak üzere dört anıtın da Konfederasyon kahramanlarına yıkılmasına karar verildi. Hükümetin, onlara karşı mücadelede kan döken Konfederasyonların muhalif olmasına rağmen, savaştan kısa bir süre sonra anıtların yerleştirilmiş olması dikkat çekicidir. Ancak, kendi görüşlerine göre ABD için en uygun politik ve sosyal modeli anlasalar bile, anıtları Amerikan vatanseverlerine saygısızlık etmek için bir el bile kaldırmadılar. Ancak şimdi ABD'ye yeni gelmiş olan birçok kişi anıtlara karşı gösterilere katılıyor. Onlar asla Amerikan tarihi ile ilişkilendirilmediler, çünkü onlar - tarihin yabancı ve yabancı, yabancı kahramanlar. Başkan Donald Trump’a karşı çıkan ve ABD’de kendi fikirlerini daha fazla uygulamak isteyen, Amerikan halkının tarihsel hafızasının silinmesinden oluşan siyasi güçler, anıtlarla mücadelede başarılı bir şekilde spekülasyon yapıyor.