Şafak LAYİÇ
PAPAZIN İNCELİĞİ
Yaşlı adam, durumu ağırlaşınca hastaneye kaldırılır. Hemen her gün bir yakını gelip ona destek verir. Zavallı hastanın artık konuşacak hali kalmadığından, ihtiyaçlarını iletebilmesi için yanına kalem ve kağıt bırakırlar.
Ancak adamın durumu gittikçe kötüye gidince, ona moral vermesi için kasabanın papazı da çağrılır. Papaz, bir odada yalnız kaldığı bu dindar adama çeşitli dualarla destek vermeye çalışır. Fakat hasta bu sırada birden gözlerini açar ve inlemeye başlar.
Yaşlı adamın öleceğini düşünen din adamı, dualarını daha bir içten ve yoğun olarak okur. Ancak hasta rahatlayacağına daha da büyük iniltiler çıkarmaktadır.
Bu sırada yaşlı adam, parmaklarını beceriksizce kullanarak son sözlerini yazar ve bu kağıdı titreyen elleriyle Papaz’a uzatır. Din adamı, hastanın ölüm anında yazdıklarını, dışarıda bekleyen yakınlarına sonradan vermenin daha doğru olacağına inandığından cebine atar.
Yaşlı adam ise birkaç dakikalık çaresiz çırpınmalardan sonra ölür. Yakınları ona güzel bir cenaze töreni düzenler. Törende onun anısına güzel, duygusal konuşmalar yapılır.
Bu sırada Papaz, yaşlı adamın son sözlerini yazdığı kağıdı hatırlar ve bunu okumanın tam zamanı olduğunu düşünür:
-Dini bütün kardeşim ruhunu, büyük bir huzur içinde, bildiğiniz gibi benim yanımda teslim etti. Ve şimdi size, bana yazıp verdiği son sözlerini okumak istiyorum.
Mevtanın yakınları birden heyecanlanır. Papaz, yarattığı etkiden memnun olarak, oldukça kötü bir yazıyla yazılmış kağıdı yüksek sesle okur:
-Uzaklaş. Oksijen hortumuma basıyorsun.
Hoşça kalın…