acısı derin olanın gülüşü güzel olur
Diyalektik, eski Yunanca’da “karşılıklı konuşma”dır ve batı dilinde tartışma sanatı, münazara, tez-antitezle akıl yürütme anlamında kullanılmıştır. Materyalizm ise maddecilik anlamındadır.
Diyalektik aynı zamanda, bir düşünme, araştırma, değerlendirme yoludur ve yöntem olarak karşıt kavramların, zıtların birliği esasına dayanır.
Evreni yüzyıllardır sorguluyoruz, araştırıyoruz. Nasıl oluştuğuna dair sürekli akıl yürütüyoruz. İlk çağ filozoflarından bu yana da hep sorgulanmış.
Diyalektik yöntemi benimseyen filozoflar, yorumlarını bu zıt kavramlar arasındaki çelişkileri irdeleyerek oluşturmuşlardır.
*
““Karşıt olan şeyler bir araya gelir ve uzlaşmaz olanlardan en güzel uyum doğar. Her şey çatışma sonucunda meydana gelir.”
Evren zıt unsurlardan meydana gelmiştir. Bu zıtlıklar arkasında ise bir olan hep durmakta olup, tanrı adıyla anılır.
. Bütün bu zıtlıklar, “ikiliklerine” rağmen aynı şey olup bir’in ayrı ayrı yanlarıdır.
Yazı başlığında ifade etmeye çalıştığım aşağıdaki özdeyişi zıtların karşıtlığını, kavramsal çelişkileri irdelemesi açısından klasik bir örnek olarak önemserim.
” -acısı derin olanın gülüşü güzel olur”
Ulu dedem Kaf dağının soylu çelik ustası Şpaşigo KITIJ Smayll bu özdeyişi hatıratlarına not düşerken 153 yıl sonra 4. kuşak torununun bunları bulacağını biliyor muydu dersiniz…?