Kaynaklar: Justinian Vebası ile ilgili bilgiler Wikipedia'dan gelir (Plague of Justinian) ve birçok farklı vakayinameden, bunların en ilginci Efesli Yuhanna'nın "Kilise Tarihi" dir (akt. Chronicle of Zuqnin by Dionysius of Tel-Mahre, part III). Bu veba hakkında daha fazla bilgi edinmek isteyenler için bu tarihçeyi ve kitaptan bir alıntıyı okumanızı tavsiye ederim. „History of the Wars” Procopius tarafından. İklim olayları hakkında bilgi esas olarak Wikipedia'dan gelir (Volcanic winter of 536). Bu konuyla daha fazla ilgilenenler için videoyu önerebilirim: The Mystery Of 536 AD: The Worst Climate Disaster In History. Göktaşının düşmesiyle ilgili kısım videodaki bilgilere dayanmaktadır: John Chewter on the 562 A.D. Comet, ayrıca web sitelerinde yayınlanan makalelerden falsificationofhistory.co.uk ve self-realisation.com.
Orta Çağ tarihinde, Kara Ölüm salgınından önce, yerel ölçekte çeşitli felaketler ve felaketler bulunabilir. Bunların en büyüğü, Japonya'daki (MS 735-737) 1 ila 1,5 milyon insanı öldüren çiçek hastalığı salgınıydı.(ref.) Ancak, küresel afetler, yani dünyanın birçok yerini aynı anda etkileyen ve çeşitli türlerde doğal afetlerle kendini gösteren felaketler arıyoruz. Birkaç kıtayı aynı anda etkileyen bir felaket örneği, Jüstinyen Vebasıdır. Bu veba sırasında dünyanın çeşitli yerlerinde çok büyük depremler meydana geldi ve iklim bir anda soğudu. 7. yüzyıl yazarı John bar Penkaye, kıtlıkların, depremlerin ve salgın hastalıkların dünyanın sonunun işaretleri olduğuna inanıyordu.(ref.)
Veba
Jüstinyen Vebası, Yersinia pestis bakterisinin neden olduğu bulaşıcı bir hastalıktı. Bununla birlikte, ikinci veba salgınından (Kara Ölüm) sorumlu olan Yersinia pestis türü, Jüstinyen Veba türünün doğrudan soyundan gelmez. Çağdaş kaynaklara göre veba salgını Mısır'ın güney sınırındaki Nubia'da başladı. Salgın, 541'de Mısır'daki Roma liman kenti Pelusium'u vurdu ve 541-542'de Bizans başkenti Konstantinopolis'i harap etmeden önce İskenderiye ve Filistin'e yayıldı ve ardından Avrupa'nın geri kalanını etkiledi. Enfeksiyon 543'te Roma'ya ve 544'te İrlanda'ya ulaştı. 549 yılına kadar Kuzey Avrupa ve Arap Yarımadası'nda varlığını sürdürdü. Dönemin tarihçilerine göre Jüstinyen Vebası neredeyse tüm dünyayı sarmış, orta ve güney Asya'ya, Kuzey Afrika'ya, Arabistan'a ve Avrupa'nın kuzeyinde Danimarka ve İrlanda'ya kadar ulaşmıştı. Veba, hastalığa yakalanan ancak iyileşen Bizans imparatoru I. Justinianus'un adını almıştır. O günlerde bu salgın, Büyük Ölümlülük olarak biliniyordu.
En önde gelen Bizans tarihçisi Procopius, hastalığın ve getirdiği ölümün kaçınılmaz olduğunu ve her yerde bulunabileceğini yazdı:
Bu zamanlarda , tüm insan ırkının yok olmaya yaklaştığı bir veba vardı. … Pelusium'da yaşayan Mısırlılardan başladı. Sonra yarıldı ve bir yönde İskenderiye ve Mısır'ın geri kalanına doğru hareket etti ve diğer yönde Mısır sınırlarında Filistin'e geldi; oradan da tüm dünyaya yayıldı.
Kayserili Prokopius
Vebanın tek kurbanları insanlar değildi. Hayvanlar da hastalığa yakalanıyordu.
Ayrıca bu büyük vebanın hayvanlar üzerinde de etkisini gösterdiğini gördük, sadece evcil hayvanlarda değil, vahşi hayvanlarda ve hatta yer sürüngenlerinde de etkisini gösterdi. Sığırları, köpekleri ve diğer hayvanları, hatta tümörü şişmiş fareleri bile yere serilmiş ve ölmek üzereyken görebiliriz. Aynı şekilde vahşi hayvanlar da aynı cezaya çarptırılmış, vurulmuş ve ölürken bulunabilir.
Efesli John
alıntı Chronicle of Zuqnin by D.T.M., p. III
6. yüzyılda yaşayan Suriyeli bir bilgin olan Evagrius, vebanın birçok farklı biçimini şöyle tanımlamıştır:
Veba, karmaşık bir hastalıktı; çünkü bazı durumlarda baştan başlayıp gözleri kanlandırıp yüzü şişterek boğaza iniyor ve hastayı mahvediyordu. Diğerlerinde bağırsaklardan bir akıntı vardı; diğerlerinde hıyarcıklar oluştu, bunu şiddetli ateş izledi; ve acı çekenler, zihinsel ve bedensel güçlerine sağlıklı kişilerle eşit olarak sahip olarak , ikinci veya üçüncü günün sonunda öldüler. Diğerleri bir hezeyan halinde öldü ve bazıları da karbonküllerden fırlayarak öldü.. Bir ve iki kez saldırıya uğrayan ve iyileşen kişilerin müteakip bir nöbet geçirerek öldüğü vakalar meydana geldi.
Evagrius Scholasticus
Ecclesiastical History, IV.29
Procopius, aynı hastalığın çok farklı bir seyir izleyebileceğini de yazmıştı:
Ve bu hastalık her zaman kıyıdan başlar ve oradan iç kesimlere kadar yayılır. Ve ikinci yılda baharın ortasında Bizans'a ulaştı, o sırada orada kalıyordum. (…) Ve hastalık şu şekilde saldırıyordu. Aniden ateşleri (…) o kadar ağırdı ki (…) hastalığa yakalananlardan hiçbiri bu hastalıktan ölmeyi beklemiyordu. Ancak bazı olgularda aynı gün, bazı olgularda ertesi gün, bazı olgularda ise birkaç gün sonra hıyarcıklı şişlik gelişti. (…) Bu noktaya kadar, hastalığa yakalanan herkes için her şey aşağı yukarı aynı şekilde gitti. Ancak o andan itibaren çok belirgin farklılıklar gelişti. (…) Çünkü kimisi derin komaya girdi, kimisi şiddetli bir hezeyan ve her iki durumda da hastalığın karakteristik semptomlarını yaşadılar. Çünkü koma büyüsüne kapılanlar , tanıdıklarını unuttular ve sürekli uyuyor gibiydiler. Ve eğer biri onlara bakarsa, uyanmadan yemek yerlerdi, ama bazıları ihmal edildi ve bunlar doğrudan rızıksızlıktan ölecekti. Ama hezeyana kapılmış olanlar uykusuzluktan mustariptiler ve çarpık bir hayal gücünün kurbanlarıydılar. ; çünkü adamların kendilerini yok etmek için üzerlerine geldiklerinden şüpheleniyorlardı ve heyecanlanıp avazları çıktığı kadar bağırarak kaçmaya başlıyorlardı. (…) Ölüm bazı durumlarda hemen, bazılarında günler sonra geldi; ve bazılarının vücudunda mercimek büyüklüğünde siyah sivilceler çıktı ve bu insanlar bir gün bile hayatta kalamadı, hepsi hemen öldü. Birçoğunda ayrıca görünür bir neden olmaksızın kan kusması meydana geldi ve hemen ölüme neden oldu.
Kayserili Prokopius
Procopius, vebanın zirve yaptığı dönemde Konstantinopolis'te her gün 10.000 kişiyi öldürdüğünü kaydetti. Ölüleri gömmeye yetecek kadar canlı olmadığı için cesetler açık havada birikiyor ve bütün şehir ölü kokuyordu. Bu olayların bir başka görgü tanığı, bu korkunç ceset yığınlarını gören ve ağlayan Efesli John idi:
Hangi gözyaşlarıyla ağlardım ey sevgili, o yığınları seyrederken, anlatılamaz bir dehşet ve dehşetle doluyken? Hangi iç çekişler yeterdi bana, hangi cenaze ağıtları? O zamanın büyük yığınlar halinde savrulan insanların üzerine ne yürek burkanları, ne ağıtlar, ne ilahiler, ne ağıtlar yeterdi o zamanın ızdırabına; yarılmış, karınları çürümüş, bağırsakları dereler gibi denize akmış halde üst üste yatarak mı? Hiçbir şeyin karşılaştırılamayacağı bu şeyleri gören bir insanın kalbi nasıl olur da içinde çürümez, diğer uzuvları hala canlı olduğu halde acıdan, acı feryattan ve onunla birlikte erimez. bütün gün koşuşturan yaşlıların beyaz saçlarını gördükten sonra, hüzünlü cenaze ağıtlarından dünyanın kibirinden sonra ve şimdi yere yığılmış olan mirasçılarının hazırlayacağı muhteşem ve şerefli bir cenaze töreni için sabırsızlıkla beklemiş, bu beyaz saçlar şimdi mirasçılarının irinleriyle üzücü bir şekilde kirlenmiştir.. Neşeli bir gelin ziyafeti ve kıymetli bir şekilde süslenmiş gelinlikler bekleyen, ama şimdi çırılçıplak yatan ve diğer ölülerin pisliğiyle kirlenmiş, sefil ve acı bir manzara yaratan güzel genç kızlar ve bakireler
için hangi gözyaşlarıyla ağlardım; mezarda bile değil, sokaklarda ve limanlarda; cesetleri oraya köpek cesetleri gibi sürüklenmiş; — sevimli bebekler düzensizliğe atılıyor
onları kayıklara atanlar büyük bir dehşetle onları uzaktan yakalayıp fırlatırken;
- yakışıklı ve neşeli gençler, şimdi kasvetli hale geldiler, korkunç bir şekilde baş aşağı atıldılar;
- asil ve iffetli kadınlar, onurla ağırbaşlı, yatak odalarında oturan, şimdi ağızları şişmiş, ardına kadar açık ve açık, korkunç yığınlar halinde yığılmış, her yaştan insan secdeye uzanmış; tüm sosyal statüler eğildi ve alaşağı edildi, tüm saflar, insanlar gibi değil, hayvanlar gibi, Tanrı'nın gazabının tek bir maşasında birbirine bastırıldı.
Efesli John
alıntı Chronicle of Zuqnin by D.T.M., p. III
Ortaçağ İrlanda tarihinin kroniklerine göre, dünya nüfusunun 1/3'ü pandemiden öldü.
MS 543: İnsan ırkının en soylu üçüncü bölümünü silip süpüren, dünya çapında olağanüstü bir evrensel veba.
Annals of the Four Masters
Vebanın geçtiği her yerde, nüfusun daha büyük bir kısmı telef oldu. Bazı köylerde kimse hayatta kalmadı. Yani cesetleri gömecek kimse yoktu. Efesli Yahya, Konstantinopolis'te 230.000 ölünün sayıldığını ve kurbanların çok fazla olması nedeniyle sayımdan vazgeçilmediğini yazdı. Bizans'ın başkenti olan bu büyük şehirde sadece bir avuç insan hayatta kaldı. Küresel zayiat sayısı çok belirsiz. Tarihçiler, ilk veba salgınının, dünya nüfusunun%8-50'sine tekabül eden iki yüzyıllık nüksler boyunca 15-100 milyon insanın hayatını aldığını tahmin ediyor.
depremler
Bildiğimiz gibi, Kara Ölüm depremlerle yakından ilişkiliydi. Bu model, Jüstinyen Vebası durumunda da tekrarlanır. Ayrıca bu kez vebadan önce, bu dönemde son derece şiddetli ve uzun süreli olan çok sayıda deprem yaşandı. Efesli Yuhanna bu felaketleri ayrıntılı olarak anlatır.
Ancak vebadan önceki yılda, bu şehirde [Konstantinopolis] kaldığımız süre boyunca beş kez tarif edilemez depremler ve şiddetli sarsıntılar meydana geldi. Meydana gelen bu olaylar, göz açıp kapayıncaya kadar hızlı ve geçici olmayıp, bu depremlerin her birinin geçmesinden sonra boşluk kalmadığından, tüm insanların yaşam ümidi tükenene kadar uzun bir süre devam etmiştir.
Efesli John
alıntı Chronicle of Zuqnin by D.T.M., p. III
Tarihçinin notları, bunların zaman zaman meydana gelen sıradan depremler olmadığını gösteriyor. Bu depremler son derece uzun sürdü ve geniş alanları kapladı. Muhtemelen tüm tektonik plakalar bu süreçte yer değiştiriyordu.
MS 526'da Bizans İmparatorluğu'nda Antakya ve Suriye'yi (bölge) deprem sarstı. Depremi, binaların geri kalanını yok eden bir yangın izledi. Gerçek bir ateş yağmurunun Antakya şehrini tamamen harap ve ıssız bıraktığı söylenir. Bu olayın anlatımı, John Malalas'ın tarihçesinde bulunur:
Saltanatın 7. yılında ve 10. ayında Suriye Büyük Antakyası Tanrı'nın gazabıyla yıkıldı. Artemisios ayının 29.günü saat altıda meydana gelen beşinci yıkımdı.... Bu düşüş o kadar büyüktü ki hiçbir insan dili onu tarif edemez. Harika Tanrı, olağanüstü takdiriyle Antakyalılara o kadar kızdı ki onlara karşı ayaklandı ve evlerin altına gömülenlerin yanı sıra yerin altında inleyenlerin ateşle yakılmasını emretti. Ateş kıvılcımları havayı doldurdu ve şimşek gibi yandı.Yanan ve fışkıran toprak bile bulundu ve topraktan oluşan kömürler. Kaçanlar yangınla karşılaştı ve evlerde saklananlar boğuldu.... Korkunç ve garip manzaralar görülecekti: yağmurda gökten ateş düştü ve yanan yağmur yağdı, alevler yağmurda döküldü ve alev olarak düştü, düştükçe toprağa sırılsıklam oldu. Ve Mesih'i seven Antakya ıssız kaldı.... Tek bir konut, ne herhangi bir ev, ne de şehrin bir ahırı yıkılmadı.... Yeraltından, sanki deniz suyunun nemi ve kokusu olan, yere serpilmiş deniz kumu fırlatıldı.... Şehrin düşüşünden sonra, o günden itibaren ölüm zamanları olarak anılan ve bir buçuk yıl süren birçok başka deprem oldu..
john mallas
The Chronicle of J.M., book XVII
Tarih yazarına göre, bu sadece bir deprem değildi. Aynı zamanda gökten ateşli taşlar düşüyor ve yere saplanıyordu. Bir yerde dünya yanıyordu (kayalar eriyordu). Volkanik bir patlama olamaz, çünkü bu bölgede aktif volkan yok. Yeraltından kum fışkırıyordu. Deprem sırasında oluşan çatlaklardan gelmiş olabilir. Muhtemelen Orta Çağ'ın en trajik depremiydi. Sadece Antakya'da 250.000 kurban vardı.(ref.) O günlerde dünyada bugün olduğundan 40 kat daha az insan olduğunu unutmayın. Şimdi böyle bir felaket olsa bir şehirde 10 milyon insan ölür.
Tarihçi, Antakya'daki depremin bölge genelinde bir buçuk yıl süren bir dizi depremi başlattığını yazıyor. Bu dönem olarak adlandırılan”ölüm zamanları” sırasında, Yakın Doğu ve Yunanistan'daki tüm büyük şehirler etkilendi.
Depremler Doğu'nun ilk şehri olan Antakya'yı ve ona yakın olan Seleukia'yı ve Kilikya'nın en önemli şehri Anazarbus'u yerle bir etti. Ve bu şehirlerle birlikte can verenlerin sayısını kim hesaplayabilir? Ibora ve Pontus'taki ilk şehir olma şansına sahip olan Amasia, Phrygia'daki Polybotus ve Pisidialıların Philomede dedikleri şehir, Epir'deki Lychnidus ve Korint de listeye eklenebilir; Antik çağlardan beri tüm şehirler en kalabalık şehirlerdi. Çünkü bu dönemde tüm bu şehirlerin başına gelen depremlerle yıkılmak ve onlarla birlikte ahalisinin neredeyse tamamı yok olmaktı. Ve ardından daha önce bahsettiğim veba da geldi. hayatta kalan nüfusun yaklaşık yarısını taşıyan.
Kayserili Prokopius
Procopius'un sözlerini okurken, vebanın Antakya depreminden hemen sonra geldiği izlenimi edinilebilir. Ancak tarihin resmi versiyonuna göre iki olay arasında 15 yıl vardı. Bu oldukça şüpheli görünüyor, bu nedenle deprem tarihinin gerçekte nereden geldiğini ve doğru belirlenip belirlenmediğini kontrol etmeye değer.
Tarihçilere göre Antakya depremi MS 29 Mayıs 526'da I. Justin döneminde meydana geldi. Bu imparator MS 9 Temmuz 518'den öldüğü gün olan MS 1 Ağustos 527'ye kadar hüküm sürdü. O gün, sonraki 38 yıl boyunca hüküm sürecek olan benzer isimli yeğeni I. Justinianus geçti. Her iki imparatorun da içinden geldiği hanedana Jüstinyen hanedanı denir. Ve bu, hanedanın ilkinin Justin olduğu düşünüldüğünde oldukça garip bir isim. Aslında Justin hanedanı olarak adlandırılması gerekmez mi? Hanedanlığın adı muhtemelen Justin'in aynı zamanda Justinian olarak anılmasından kaynaklanmaktadır. Örneğin Efesli John, bu ilk imparatoru Yaşlı Justinianus olarak adlandırır. Yani Justin ve Justinian aynı isimlerdir. İki imparatoru karıştırmak kolaydır.
John Malalas, Antakya'nın yıkılışını Justin adını verdiği imparatorun saltanatı bağlamında anlatır. Ancak bunu yazdığı bölümün başlığı: "Çar Justinianus'un 16 yıllık öyküsü".(ref.) Justinian'ın bazen Justin olarak adlandırıldığını görüyoruz. Peki, bu deprem aslında hangi imparatorun döneminde gerçekleşti? Tarihçiler, Yaşlı'nın hükümdarlığı sırasında olduğu konusunda hemfikirdir. Ancak sorun şu ki, sadece 9 yıl hüküm sürdü, bu nedenle bir tarihçi, saltanatının ilk 16 yılı hakkında yazamadı. Yani deprem, sonraki imparatorun saltanatı sırasında olmuş olmalı. Ama yine de bunun kesinlikle doğru olup olmadığını kontrol edelim.
Tarihçi, depremin imparatorun saltanatının 7. yılı ve 10. ayında, 29 Mayıs'ta meydana geldiğini yazıyor. I. Justinus 9 Temmuz 518'de saltanatına başladığı için, saltanatının ilk yılı 8 Temmuz 519'a kadar sürdü. Hükümdarlığının ardışık yıllarını sayarsak, saltanatının ikinci yılı 520, üçüncü yılı 521'e, dördüncü 522'ye, beşinci 523'e, altıncı 524'e ve yedinci 8 Temmuz 525'e. Böylece, deprem Justin'in saltanatının yedinci yılında meydana gelseydi, bu 525 yılı olurdu. tarihçiler 526 yılını mı buldu? Meğer tarihçiler birkaç yılı doğru hesaplayamıyormuş! Aynı şey aylar için de geçerli. Justin'in saltanatının ilk ayı Temmuz'du. Yani saltanatının 12. ayı Haziran, 11. ayı Mayıs ve 10. ayı Nisan'dı. Tarihçi, depremin saltanatının 10. ayında olduğunu ve Mayıs ayında meydana geldiğini açıkça yazıyor. Justin'in saltanatının 10. ayı Nisan olduğuna göre, bu deprem onun saltanatı sırasında olmuş olamaz! Ancak saltanatına Ağustos ayında başlayan Justinianus'u ilgilendirdiğini varsayarsak, o zaman saltanatın 10. ayı gerçekten de Mayıs olacaktır. Şimdi her şey yerine oturuyor. Deprem Jüstinyen döneminde, saltanatının 7. yılı ve 10. ayında, yani 29 Mayıs 534 tarihinde meydana geldi.. Felaketin vebanın patlak vermesinden sadece 7 yıl önce meydana geldiği ortaya çıktı. Bence bu deprem, iki felaketin birbirine bu kadar yakın olduğunu ve yakından ilişkili olduğunu fark etmeyelim diye kasıtlı olarak zamanda geriye çekildi.
Tarihi kendiniz araştırmaya başlayana kadar, tarih ciddi bir bilgi alanı gibi görünebilir ve tarihçiler anaokulu öğrencileri kadar en az ona kadar sayabilen ciddi insanlardır. Ne yazık ki, durum böyle değil. Tarihçiler bu kadar basit bir hatayı fark edememişler veya fark etmek istememişlerdir. Benim için tarih inandırıcılığını yitirdi.
Şimdi diğer depremlere geçelim ve o zamanlar gerçekten güçlüydüler. Bugünkü Türkiye'de bir deprem, nehrin akışını değiştiren büyük bir heyelanı başlattı.
Büyük Fırat nehri, Prosedion köyünün yanında, Kapadokya'ya bakan Claudia bölgesinin üzerinde engellendi. Büyük bir dağ yamacı aşağı kaydı ve dağlar birbirine yakın olmasına rağmen çok yüksek olduğundan, aşağı indiğinde nehrin diğer iki dağ arasındaki akışını engelledi. Olaylar üç gün üç gece böyle devam etti ve ardından nehir yönünü Ermenistan'a doğru çevirdi ve yeryüzü sular altında kaldı. ve köyler sular altında kaldı. Orada çok hasara neden oldu, ancak aşağı akışta nehir bazı yerlerde kurudu, azaldı ve kuru toprağa dönüştü. Sonra birçok köyden insanlar dualarda ve ayinlerde ve birçok haçla toplandılar. Üzüntü içinde, gözyaşları akarak ve buhurdanlıklarını ve tütsülerini yanlarında taşıyarak büyük bir titremeyle geldiler. Eucharist'i, ortasındaki nehrin akışını engelleyen dağın daha yukarısına getirdiler. Bundan sonra nehir yavaş yavaş bir açıklık oluşturacak şekilde geri çekildi ve sonunda bu açıklık aniden patladı ve su kütlesi dışarı fışkırdı ve aşağı aktı.. Pek çok köy, insan ve sığırın yanı sıra ani su kütlesinin önünde duran her şey sular altında kaldığından, İran'ın yürüyüşlerine kadar tüm Doğu'da büyük bir terör vardı. Birçok topluluk yok edildi.
Efesli John
alıntı Chronicle of Zuqnin by D.T.M., p. III
Moesia'da (bugünkü Sırbistan), deprem şehrin büyük bir bölümünü yutan büyük bir çatlak oluşturdu.
Bu şehir, Pompeiopolis, diğer şehirler gibi sadece başına gelen şiddetli bir depremle yıkılmakla kalmamış, aynı zamanda korkunç bir alamet de meydana gelmiş, yer birdenbire açılıp aynı zamanda şehrin bir tarafından diğer tarafına yarılmış.: Şehrin yarısı, sakinleriyle birlikte bu çok korkunç ve ürkütücü uçuruma düştü ve yutuldu. Bu şekilde, yazıldığı gibi, "canlı olarak Şeol'e indiler". İnsanlar bu korkunç ve korkunç uçuruma düşüp yerin derinliklerine çekildiklerinde, hepsinin feryadı hep birlikte acı ve korkunç bir şekilde yükseliyordu. dünyadan hayatta kalanlara, günlerce. Ruhları, yutulan insanların ölüler diyarının derinliklerinden yükselen yaygara sesleriyle ızdırap çekiyordu ama onlara yardım etmek için hiçbir şey yapamıyorlardı. Daha sonra bunu öğrenen imparator, mümkünse toprağa gömülenlere yardım edebilmeleri için çok miktarda altın gönderdi. Ama onlara yardım etmenin bir yolu yoktu - tek bir ruhu bile kurtarılamazdı. Altın, günahlarımızın neden olduğu bu korkunç dehşet felaketinden kaçan ve kurtulan şehrin geri kalanının restorasyonu için yaşayanlara verildi.
Efesli John
alıntı Chronicle of Zuqnin by D.T.M., p. III
Antakya ilk kez (veya kentin başlangıcından itibaren sayarsak beşinci kez) yıkıldıktan tam 30 ay sonra yeniden yıkıldı. Bu sefer deprem daha zayıftı. Antakya yeniden yerle bir edilse de bu kez sadece 5.000 kişi öldü ve çevredeki kasabalar etkilenmedi.
Antakya'nın beşinci çöküşünden iki yıl sonra, 29 Kasım Çarşamba günü, saat onuncu saatte, altıncı kez yeniden devrildi. (…) O gün bir saat şiddetli bir deprem oldu. Depremin sonunda gökten gelen büyük, güçlü ve uzun süreli bir gök gürültüsüne benzer bir ses duyuldu, yerden ise büyük bir dehşet sesi yükseldi., güçlü ve korkunç, böğüren bir boğa gibi. Bu korkunç sesin dehşetiyle yer sarsıldı ve sarsıldı. Ve Antakya'da bir önceki yıkılışından bu yana inşa edilmiş olan tüm binalar yıkıldı ve yerle bir edildi. (…) Böylece, çevredeki tüm şehirlerin sakinleri, Antakya şehrinin felaketini ve yıkıldığını duyunca üzüntü, acı ve keder içinde oturdular. (…) Ancak hayatta olanların çoğu başka şehirlere kaçtı ve Antakya'yı ıssız ve ıssız bıraktı. Şehrin yukarısındaki dağda diğerleri kendilerine kilim, hasır ve ağlardan sığınaklar yaptılar ve böylece kışın sıkıntılarında buralarda yaşadılar.
Efesli John
alıntı Chronicle of Zuqnin by D.T.M., p. III
Şimdi bu büyük felaketlerin hangi yıllarda meydana geldiğini tespit edelim. Antakya'nın ikinci yıkımı, ilkinden 2 yıl sonra gerçekleşti, bu nedenle 536 yılında olması gerekir. Büyük heyelan, Efesli John'un tarihçesine, ünlü kararmış güneş olgusundan önceki yılda yerleştirilmiştir. diğer kaynaklar, 535/536 tarihlidir. Böylece heyelan 534/535'te, yani 18 aylık "ölüm zamanları" sırasında meydana geldi. Büyük yarığın oluşumu, kroniklerde Antakya'daki iki deprem arasındaki döneme tarihlenmektedir, dolayısıyla 535/536 yılı olmalıdır. Theophanes'in tarihi, bu olay için tam olarak aynı yılı kaydeder. Yani çatlak "ölüm anlarında" veya çok sonra oluşmadı. Efesli John, o sırada başka birçok deprem olduğunu yazıyor. O zamanlar hayatta olan insanlar için gerçekten zor bir zamandı. Özellikle de tüm bu büyük felaketler, MS 534 ile MS 536 yılları arasında sadece birkaç yıllık bir süre içinde gerçekleştiği için.
Sel basmak
Bildiğimiz gibi, Kara Veba zamanında neredeyse sürekli yağmur yağdı. Bu sefer de yağmurlar olağanüstü şiddetliydi. Nehirler yükseliyor ve sellere neden oluyordu. Cydnus nehri o kadar büyüdü ki, neredeyse tüm Tarsus'u çevreledi. Nil her zamanki gibi yükseldi, ancak uygun zamanda geri çekilmedi. Ve Daisan nehri, Antakya yakınlarındaki büyük ve ünlü bir şehir olan Edessa'yı sular altında bıraktı. Chronicle'a göre bu, Antakya'nın ilk yıkımından önceki yıl oldu. Baskın su şehir surlarını yıktı, şehri sular altında bıraktı ve nüfusunun 1/3'ünü veya 30.000 kişiyi boğdu.(ref.) Bugün böyle bir şey olsaydı, bir milyondan fazla insan ölürdü. Günümüzde şehirler artık duvarlarla çevrili olmasa da, büyük su kütlelerini tutan bir barajın, özellikle bir deprem meydana geldiğinde çökebileceğini hayal etmek muhtemelen zor değil. Bu durumda daha da büyük bir trajedi yaşanabilir.
Gecenin üçüncü saatinde, birçoğu uyurken, birçoğu hamamda yıkanırken ve yine diğerleri akşam yemeğinde otururken, aniden Daisan nehrinde muazzam miktarda su belirdi. (…) Aniden gecenin karanlığında şehir surları yarıldı ve molozlar durarak çıkışındaki su kütlesini tuttu ve böylece şehri tamamen sular altında bıraktı. Şehrin nehre bitişik tüm sokaklarının ve avlularının üzerinde su yükseldi. Bir ya da belki iki saat içinde şehir suyla doldu. ve batık hale geldi. Aniden tüm kapılardan hamama su girdi ve orada bulunan tüm insanlar dışarı çıkıp kaçmak için kapılara ulaşmaya çalışırken boğuldu. Ancak sel kapılardan içeri aktı ve alt katlardaki herkesi kapladı ve hepsi birlikte boğuldu ve telef oldu. Üst katlardakilere gelince, orada bulunanlar tehlikeyi anlayıp aşağı inip kaçmak için koştuğunda, onları sel bastı, sular altında kaldılar ve boğuldular. Diğerleri uyurken suya daldı ve uyurken hiçbir şey hissetmedi.
Efesli John
alıntı Chronicle of Zuqnin by D.T.M., p. III
536 yılının aşırı hava olayları
Korkunç depremler sonucunda insanlar evlerini kaybetti. Gidecek yerleri yoktu. Birçoğu kendilerine kilim, hasır ve ağlardan barınak yaptıkları dağlara kaçtı. Bu koşullar altında, son derece soğuk olan 536 yılında ve Antakya'nın ikinci yıkımının hemen ardından gelen sert kışta hayatta kalmak zorunda kaldılar.
Antakya'nın sarsılıp yıkıldığı depremin hemen ardından sert bir kış geldi. Üç arşın [137cm] derinliğinde kar yağmıştı.
Efesli John
alıntı Chronicle of Zuqnin by D.T.M., p. III
Bilim adamlarına göre 536 yılının aşırı hava olayları, son iki bin yılda Kuzey Yarımküre'deki en şiddetli ve uzun süreli kısa süreli soğuma olaylarıydı. Ortalama küresel sıcaklık 2,5 °C düştü. Olayın, muhtemelen büyük bir volkanik patlama veya bir asteroit çarpmasından kaynaklanan geniş bir atmosferik toz perdesinden kaynaklandığı düşünülüyor. Etkileri yaygındı ve dünya çapında mevsimsiz hava koşullarına, mahsul kıtlığına ve kıtlığa neden oldu.
Efesli Yahya,”Kilise Tarihleri” adlı kitabında şu sözleri yazmıştır:
Güneşten, daha önce benzeri görülmemiş ve rapor edilmemiş bir işaret geldi. Güneş karardı ve karanlığı 18 ay sürdü. Her gün yaklaşık dört saat parlıyordu ve bu ışık hâlâ zayıf bir gölgeydi. Herkes güneşin bir daha asla tam ışığına kavuşamayacağını ilan etti.
Efesli John
alıntı Chronicle of Zuqnin by D.T.M., p. III
MS 536'da Procopius, Vandal savaşları hakkındaki raporunda şunları kaydetti:
Ve bu yıl içinde çok korkunç bir alamet gerçekleşti. Çünkü güneş, bütün bu yıl boyunca ay gibi parlak olmayan ışığını verdi ve tuttuğu güneşe fazlasıyla benziyordu, çünkü saçtığı ışınlar ne net ne de alıştığı gibi saçıyordu. Ve bu olay olduğu andan itibaren insanlar ne savaştan, ne vebadan ne de ölüme yol açan başka bir şeyden kurtulmuşlardı.
Kayserili Prokopius
MS 538'de Romalı devlet adamı Cassiodorus, 25. Mektupta astlarından birine aşağıdaki fenomeni anlattı:
- Güneş ışınları zayıftı ve mavimsi bir renge sahip görünüyordu.
- Öğle vakti bile yerde insanların gölgesi görünmüyordu.
- Güneşin sıcaklığı zayıftı
- Gökyüzü, yabancı unsurlarla harmanlanmış olarak tanımlanır; Tıpkı bulutlu hava gibi, ancak uzun süreli. Gökyüzüne bir tül gibi gerilir, güneşin ve ayın gerçek renklerinin görülmesini veya güneşin sıcaklığının hissedilmesini engeller.
- Ay, doluyken bile ihtişamdan yoksundu.
- "Fırtınasız bir kış, ılıksız bir bahar ve sıcağın olmadığı bir yaz"
- Mevsimler birbirine karışmış gibi görünüyor
- Uzun süreli don ve mevsimsiz kuraklık
- Hasat sırasında elmaları sertleştiren ve üzümleri ekşi yapan donlar
- Yaygın kıtlık
O döneme ait bir dizi bağımsız kaynak tarafından başka bir fenomen bildirildi:
- Düşük sıcaklıklar, yazın bile kar
- Yaygın mahsul hataları
- Orta Doğu, Çin ve Avrupa'da yoğun, kuru sis
- Peru'da Moche kültürünü etkileyen kuraklık
- Kuzey Kore krallığı, MS 535'te önemli hava değişiklikleri, sel, deprem ve hastalıklara maruz kaldı.(ref.)
Aralık 536'da, Nanshi'nin Çin tarihi şöyle diyor:
Sarı toz kar gibi yağdı. Sonra (bazı) yerlerde o kadar yoğun gök külü geldi ki avuç avuç toplanabildi. Temmuz'da kar yağdı ve Ağustos'ta ekinleri mahveden bir don düştü. Kıtlıktan ölüm o kadar büyük ki, İmparatorluk kararnamesiyle tüm kiralar ve vergiler için bir af var.
Nanshi chronicle
Toz, volkanik kül değil, muhtemelen Gobi çölü kumuydu, ancak bu, 536 yılının alışılmadık derecede kuru ve rüzgarlı olduğunu gösteriyor. Hava anomalileri tüm dünyada açlığa yol açtı. Ulster İrlanda Yıllıkları, MS 536 ve 539 yıllarında "ekmek başarısızlığı" kaydetti.(ref.) Bazı yerlerde yamyamlık vakaları vardı. Bir Çin tarihi, büyük bir kıtlık olduğunu ve insanların yamyamlık yaptığını ve nüfusun%70 ila 80'inin öldüğünü kaydeder.(ref.) Belki de açlıktan ölen insanlar daha önce açlıktan ölenleri yediler, ancak daha sonra onları yemek için başkalarını öldürmeleri de mümkündür. Yamyamlık vakaları İtalya'da da meydana geldi.
Milano şehrinin piskoposu Datius'un raporunda tam olarak anlattığı gibi, o zamanlar tüm dünyada şiddetli bir kıtlık vardı, böylece Liguria'da kadınlar açlıktan ve ihtiyaçtan kendi çocuklarını yediler; bazılarının kendi kilisesinin ailesinden olduğunu söyledi.
MS 536/537
Liber pontificalis (The book of the popes)
Hava değişikliklerinin, volkanik bir patlamadan (volkanik kış olarak bilinen bir olay) veya bir kuyruklu yıldız veya göktaşı çarpmasından sonra havaya atılan kül veya tozdan kaynaklandığı düşünülmektedir. Dendrokronolog Mike Baillie tarafından yapılan ağaç halkası analizi, MS 536'da anormal derecede küçük bir İrlanda meşesi büyümesi gösterdi. Grönland ve Antarktika'dan gelen buz çekirdekleri, MS 536'nın başlarında ve 4 yıl sonra bir tane daha önemli miktarda sülfat birikintileri gösteriyor, bu da geniş bir asidik toz perdesinin kanıtı. Jeologlar, MS 536'daki sülfat yükselişinin yüksek enlemli bir yanardağdan (belki İzlanda'da) kaynaklandığını ve MS 540'taki patlamanın tropik bölgelerde meydana geldiğini tahmin ediyorlar.
1984'te RB Stothers, olayın Papua Yeni Gine'deki Rabaul volkanından kaynaklanmış olabileceğini öne sürdü. Ancak yeni araştırmalar, patlamanın daha sonra gerçekleştiğini gösteriyor. Rabaul patlaması artık MS 683±2 yılına tarihlenen radyokarbondur.
2010 yılında Robert Dull, aşırı hava olaylarını Kuzey Amerika, El Salvador'daki Ilopango kalderasının Tierra Blanca Joven patlamasıyla ilişkilendiren kanıtlar sundu. Ilopango'nun, Tambora'nın 1815 patlamasını bile gölgede bırakmış olabileceğini söylüyor. Bununla birlikte, daha yeni bir çalışma, patlamayı yaklaşık MS 431'e tarihlendiriyor.
2009'da Dallas Abbott, Grönland buz çekirdeklerinden, pusun birden fazla kuyruklu yıldız çarpmasından kaynaklanmış olabileceğine dair kanıtlar yayınladı. Buzda bulunan kürecikler, bir çarpma olayıyla atmosfere atılan karasal kalıntılardan kaynaklanıyor olabilir.
asteroit etkisi
O günlerde sadece Dünya kargaşa içinde değildi, aynı zamanda uzayda da çok şey oluyordu. Bizans tarihçisi Confessor Theophanes (MS 758-817), MS 532'de gökyüzünde gözlemlenen olağandışı bir fenomeni tanımladı (verilen yıl belirsiz olabilir).
Aynı yıl, akşamdan şafağa kadar büyük bir yıldız hareketi meydana geldi. Herkes dehşete kapıldı ve”Yıldızlar düşüyor ve daha önce hiç böyle bir şey görmemiştik” dedi.
İtirafçı Theophanes, MS 532
Theophanes, yıldızların bütün gece gökten düştüğünü yazar. Muhtemelen çok yoğun bir meteor yağmuruydu. Bunu izleyen insanlar korkmuştu. Daha önce hiç böyle bir şey görmemişlerdi. Ancak bu, yakında gerçekleşecek çok daha büyük bir felaketin yalnızca bir başlangıcıydı.
O günlerde, az bilinen, neredeyse kayıt altına alınmamış, feci bir doğal afet meydana geldi. Büyük bir asteroit veya kuyruklu yıldız gökten düştü ve Britanya ve İrlanda adalarını harap etti, bölgedeki kasabaları, köyleri ve ormanları yok eden korkunç bir yangına neden oldu. Britanya'nın geniş bölgeleri, bol miktarda zehirli gaz ve çamurla kaplı manzaralarla yaşanmaz hale geldi. Hemen hemen tüm canlılar ya anında ya da kısa bir süre sonra öldü. Bu felaketin gerçek boyutu muhtemelen asla bilinemeyecek olsa da, bölge sakinleri arasında korkunç bir ölü sayısı da olmalı. Pek çok tarihçiye inanılmaz görünse de, birkaç antik tepe kalesinin ve taş yapının vitrifiye edilmesi, Britanya ve İrlanda'nın kuyruklu yıldız tarafından yok edildiği iddiasına ikna edici kanıtlar sağlıyor. Bu yaygın yıkım, zamanın birkaç doğrulanmış kaydında kaydedildi. Monmouthlu Geoffrey, Orta Çağ'ın en popüler tarih kitaplarından biri olan Britanya tarihi üzerine yazdığı kitabında kuyruklu yıldızdan bahsediyor.
Ve sonra Ythyr'e muazzam büyüklükte bir Yıldız göründü, tek bir ışık huzmesi ve şaftın başında ejderha şeklinde bir ateş topu vardı; ve ejderhanın çenesinden iki ışık huzmesi yukarıya çıktı; biri Ffraink'in [Fransa] en uzak bölgelerine, diğeri ise yedi küçük kirişe ayrılan Iwerddon'a [İrlanda] doğru uzanıyor. Ve Ythyr ve bu gösteriyi gören herkes korktu.
Monmouthlu Geoffrey
Bu olayın tarih ders kitaplarında yer almamasının nedeni, 19. yüzyılın başlarına kadar Hıristiyan dininin gökten taş ve kaya düşmesinin mümkün olduğunu kabul etmeyi katı bir şekilde yasaklaması, hatta sapkınlık olarak kabul etmesidir. Bu nedenle olayın tamamı tarihten silindi ve tarihçiler tarafından neredeyse kabul edilmeden kaldı. Wilson ve Blackett, 1986'da bu olayı halkın dikkatine ilk kez sunduklarında, çok fazla küçümseme ve alay konusu oldular. Ancak artık bu olay yavaş yavaş gerçek olarak kabul edilmekte ve tarih metinlerine işlenmeye başlamaktadır.
Gökten düşen taşlarla ilgili kayıtlar kroniklerden kaldırıldı, ancak düşen yıldızlarla veya gecenin bir yarısı gökyüzünün aniden parlamasıyla ilgili kayıtlar günümüze ulaştı. Atmosferde patlayan bir göktaşı muazzam miktarda ışık yayar. O zaman bir gece, bir gün kadar parlak olur. Bunu aşağıdaki videoda görebilirsiniz.
Britanya Adaları'na düşen göktaşı tüm Avrupa'da görülebilmiş olmalı. Bu olayın tam da İtalya'daki Monte Cassino'dan bir keşiş tarafından anlatılmış olması muhtemeldir. Şafakta, Nursia'lı Aziz Benedict ateşli bir küreye dönüşen ışıltılı bir ışık gözlemledi.
Tanrı adamı Benedict, izlemeye gayretli bir şekilde, matin vaktinden önce (keşişleri henüz dinlenmeden) erkenden kalktı ve odasının penceresine geldi ve burada Yüce Tanrı'ya dualarını sundu. Gecenin köründe birdenbire orada durup ileriye bakarken, gecenin karanlığını uzaklaştıran ve öyle bir parlaklıkla parıldayan bir ışık gördü ki, gecenin ortasında parıldayan ışık. karanlık, gün ışığından çok daha açıktı.
Papa I. Gregory, MS 540
Keşişin hesabı, hava tamamen karanlıkken, gökyüzünün birdenbire gündüz olduğundan daha parlak hale geldiğini gösteriyor. Ancak bir göktaşının düşmesi veya yerin hemen üzerinde patlaması gökyüzünü bu kadar aydınlatabilir. Bu, başlangıçta sabahın erken saatlerinde karanlıkta söylenen Hıristiyan ayininin kanonik bir saati olan Matinler zamanında oldu. Burada bunun MS 540 yılında meydana geldiği belirtiliyor, ancak konuyla ilgili uzun süredir araştırmacı olan John Chewter'a göre, söz konusu kuyruklu yıldız veya kuyruklu yıldızlarla ilgili tarihi kayıtlarda üç tarih var: MS 534, 536 ve 562.
Profesör Mike Baillie, mitolojinin bu olayın ayrıntılarını ortaya çıkarmaya yardımcı olabileceğine inanıyor. Tüm zamanların en ünlü efsanevi figürlerinden birinin hayatını ve ölümünü analiz etti ve merak uyandıran bir sonuca ulaştı.(ref.) 6. yüzyıl Britanya'sı sözde Kral Arthur'un zamanıydı. Daha sonraki birçok efsane, Arthur'un Britanya'nın batısında yaşadığını ve yaşlandıkça krallığının çorak topraklara indirgendiğini söyler. Efsaneler ayrıca gökten Arthur'un halkının üzerine düşen korkunç darbelerden de bahseder. İlginç bir şekilde, Galler'in 10. yüzyıl kroniği, Kral Arthur'un tarihsel varlığına ilişkin durumu destekliyor gibi görünüyor. Yıllıklar, MS 537'ye tarihlenen ve Arthur'un öldürüldüğü Camlann Savaşı'ndan bahseder.
MS 537: Arthur ve Medraut'un düştüğü Camlann savaşı; İngiltere ve İrlanda'da veba vardı.
Annales Cambriae
Göktaşı Kral Arthur'un ölümünden hemen önce düştüyse, MS 537'den hemen önce, yani iklimsel felaketin tam ortasında olmalı.
Jüstinyen Vebası ve burada anlatılan diğer felaketler, genellikle”Karanlık Çağlar” olarak bilinen dönem olan Orta Çağ'ın başlangıcına denk geldi. Bu dönem 5. yüzyılın sonlarında Batı Roma İmparatorluğu'nun yıkılmasıyla başlamış ve 10. yüzyılın ortalarına kadar devam etmiştir. Bu döneme ait yazılı kaynakların azlığı ve yaygın kültürel, entelektüel ve ekonomik gerileme nedeniyle”Karanlık Çağlar” adını almıştır. O dönemde dünyayı kasıp kavuran veba ve doğal afetlerin bu çöküşün ana nedenlerinden biri olduğu tahmin edilebilir. Az sayıda kaynak nedeniyle, bu döneme ait olayların kronolojisi çok belirsizdir. Jüstinyen Vebası'nın gerçekten MS 541'de mi başladığı yoksa tamamen farklı bir zamanda mı olduğu şüphelidir. Bir sonraki bölümde, bu olayların kronolojisini sıralamaya ve bu küresel felaketin gerçekte ne zaman olduğunu belirlemeye çalışacağım. Ayrıca size, bu olayları daha iyi anlamanızı sağlayacak tarihçilerin başka anlatımlarını da sunacağım.
Sonraki bölüm: