Maradona’nın ve onun Napoli’deki ilk şampiyonluğunun hikayesi; futbolun büyüsünü anlamlandırmamız açısından önemli veriler taşır. Tarihinde hiç şampiyonluk kazanamamış olan bu mütevazi takım, Maradona’nın katılımının ardından 1986 yılında Hem Serie A’yı hem de İtalya kupasını kazanınca, yoksul güneylilerin kendilerini hor gören kuzeyin zenginlerine karşı kazandığı bu zafer layık olduğu üzere Napoli sokaklarında günlerce kutlanmıştır.
Ülke içi eşitsizliğin, yıllardır süregelen aşağılanmaların öcü elde edilen şampiyonlukla alınmış ve yaşamları başarısızlık ve güçlüklerle dolu Napoliler’i için o günler adeta “ilahi adaletin” tecellisi olarak kabul edilmiştir. İtalyan gazeteci Antonio Ghirelli o günleri şöyle resmetmektedir:
“Napolilerin daha ertesi sabah sanki güzel bir rüyadan uyanmışçasına, işsizlik, trafik ve Cammarro (bir nevi mafya )’nun baskısı altında ezilmiş bir halk olarak yorucu ve ağır bir rutin içinde uyuştukları alışılmış varoluşlarının uçurumuna yuvarlanacak olmaları önemli değildir. Bu insanların fantezi dolu doğası, sınırsız sabırları, trajedileri yaşayabilmelerini sağlayan ironileri, -görünürdeki taşkınlıklara rağmen- gerçeklikle bağlarını korumalarına yardım eder. Dün sarhoş olup elbiseleriyle denize veya bir çeşmeye atlayan da, aşırı bağırıp şarkı söylemekten sesi kısılan da, sadece geçici bir mutluluk yaşadığını kalpten biliyordu. Belki de sevincini, onlar aracılığıyla gösterdiği şiddet ve gürültü, doğrudan doğruya bu duyguyla oranlıydı. Bahsettiğimiz eski şarkılardan biri şöyle der: “Dimane tengo’e diebette, stasero so’nu re” –Yarın yine borçlarım olacak, ama bu akşam ben bir kralım.”
Kaynak
Antonio Ghirelli (2001) “Büyük Futbol Ailesi-Napoli, Maradona ve FC Napoli”, Futbol ve Kültürü,