"Birçok kez yeniden yaşamaya başladım. Yalan dayanaklar buldum. İnanç gibi, düzenli bir yaşam gibi, anlamsız bir yaşama herhangi bir eylemle anlam verme çabası gibi. Ama kısa bir süre sonra bütün bu nedenler birer birer 'iflas' ettiler ve ben kendimi yeniden hiçliğin amansız karanlığında buldum. Ne düzenli bir yaşam, ne düzensiz bir yaşam; ne inanç, ne inançsızlık; ne ayıklık, ne sarhoşluk; ne keşiş yaşamı, ne cümbüşler; ne evler, ne dışarılar kurtarmadı beni. "Çelik Çiçekleri" yazarken mutluluğa benzer bir duyguya kapıldığım oldu zaman zaman. İşte diyordum kendi kendime, yeryüzünde bir yerin var ve bununla (yazarak) o yeri almaya başlıyorsun. Yazacaksın, yazarak kurtaracaksın kendini. Ama bunun da kurtuluş olmadığını çok geçmeden gördüm. Yazıp çizmek birçok çağdaşım gibi benim için de anlamını yitirmiş, içinde yaşadığımız bu toplumda hemen hiçbir işlevi kalmamış bir iştir."