15 Ocak 1783'te, General George Washington subaylarının önünde kriz anında durdu. Adamları aylarca az maaşla çalındı ve acı çekti ve Kongre ante-up istekli görünmedi. Washington artan isyan olasılığını hissedebiliyordu. “Tapınak” olarak adlandırılan erkeklerin temel bir ahşap yapısında, Washington, “şimdiye kadar sahip olduğun şerefi ve onurunu hafifletecek herhangi bir önlemi…
Erkekler endişeyle sözlerini dinlediklerinde Washington, sabrından dolayı ikna olmadıklarını düşünüyordu. Kongre'nin sempatik bir üyesinden, hükümetin savaş borcunu yerine getirme konusundaki zorluklarını açıklayan bir mektup okumaya başladı. Kongre, diğer acil mali meseleleri çözdükten sonra orduya bu üyeye güvence verilecek. Mektup zar zor okunaklıydı ve yaşlanan Washington tökezlemeden okumakta zorlanıyordu. Durdu, gözlüğünü cebinden çıkardı ve dedi ki: “Beyler, afedersiniz. Hizmetinizde gri büyüdüm ve şimdi kendimi kör buluyorum. ”Washington, bu iki cümlede adamlarını yakaladı. Kaptan Samuel Shaw anı şöyle yazdı: “Her şüphe ortadan kalktı ve vatanseverlik dalgası tekrar denenmeden geçti. Şanlı adam! ”
Washington, insanlarla, aynı mücadeleye karışmış bir vatansever olarak birbirine bağlandı ve ordu ile generali dolandırıldı. Kapanış konuşması odaya yankılandı: “Davranışınızın onuruna göre, insanlığın sergilediği şanlı örnekten bahsederken, bu gün istemek olsaydı, dünyanın hiç görmemiş olduğunu söylemiş olduğumuzu söyleme fırsatını elde edeceksiniz. İnsan doğasının elde edebileceği mükemmelliğin son aşaması. ”
Washington ilk Amerikan kahramanıydı ve şüphesiz Amerikan tarihindeki en önemli adamdı. Çağdaşlar onu hem fiziksel boyda hem de karakterde erkekler arasında dev olarak nitelendirdi. Altı ayağın üstünde durdu ve 190 ila 200 pound ağırlığındaydı. Onun çerçevesi gücü yaydı; onun kefaleti kesin ancak anlaşılırdı. Erkekler onu taklit etmek istediler ve coşkuyla sonuna kadar takip etmeyi istiyorlardı ve Virginia toplumunun kadınları, bazen konuşmasında isteksiz olsa da, çekici, samimi ve konuşkan olan eğlenceli bir arkadaştı. Onunla dans etmek için sıraya girdiler. Jefferson onu ülkedeki en iyi süvari olarak nitelendirdi. Hem yurttaşlarından hem de yabancı ziyaretçilerinden saygı ve saygı duymasını emretti. George Washington olmasaydı, Amerika Birleşik Devletleri olmazdı.
İlk Amerikan kahramanı
George Washington, 22 Şubat 1732'de Virginia, Westmoreland County, Augustine Washington ve Mary Ball'da doğan dördüncü nesil bir Amerikalıydı. Babası topluluğun saygın bir adamıydı ve Bridges Creek ile Virginia Popes Creek arasında küçük bir tarlaya sahipti. Augustine Washington, 1743'te öldü. Bu, genç George Washington'u gençliğinin çoğunu, erkek kardeşi Lawrence ve karısı Ann Fairfax da dahil olmak üzere akrabalarıyla birlikte Vernon Dağı'ndaki Potomac Nehri arazisinde geçirdi.
George Washington resmi bir eğitime sahip değildi, ancak modern standartlara göre son derece iyi eğitimli olarak değerlendirilecekti. Babası ve erkek kardeşi birincil öğretmenleriydi. Washington, trigonometri de dahil olmak üzere tarih, teoloji ve matematik okudu ve çizim, harita yapımı, anket ve tarıma ilgi duyuyordu. Annesi ona disiplin ve ahlak dersleri verdi ve Washington'un karakterini geliştirmeye yardım etti. Zamanla Washington, özlü özlü Güneyli beyefendi ekici olacaktı.
Washington, Vernon Dağı'ndayken, güçlü ve etkili Fairfax ailesi de dahil olmak üzere, Virginia toplumunun en önde gelen üyeleriyle temas kurdu. George William Fairfax ile arkadaş oldu ve iki maceracı genç, 1748'de onları Virginia vahşiliğinin kalbine götüren bir ay süren maceraya başladı. Washington, bir yıl sonra, on yedi yaşında, ruhlu ve enerjik genç adamı Virginia sınırının en uzağına ulaştıran bir görev olan Culpeper ilçesine atandı. Washington, Virginia toplumunun adamı olarak bilinmesine rağmen, sınırdaki tecrübesi ve atletik ve cesur kişiliği, en sağlam Amerikalıların bile saygısını kazandı.
Erkeklerin arasında bir adamdı. Lawrence Washington 1752'de öldü ve Vernon Dağı'nı George Washington'a götürdü. Bu, Washington'un kendini Virginia toplumunda kurmasına izin verdi. Askerlik de öyle oldu. Vali, Washington’u Güney Virginia’ya bölge komutanı olarak atadı. Washington, askerlik için bir tutku ve liderlik için bir armağan, ilk büyük askeri görevine yol açan niteliklere sahipti.
1753 yılında, Vali Dinwiddie, yirmi bir yaşındaki Washington’u, İngilizlerin iddia ettiği sınırdaki toprakları boşaltmak isteyen Fransız’a bir ültimatomu taşımak için görevlendirdi. Washington, en yakın Fransız kalesini bulmak için kışlık bataklık arazisinde yüz milden fazla yürümek zorunda kaldı. Beklendiği gibi, Fransız Vali Dinwiddie'nin taleplerini yerine getirmeyi reddetti. Washington atlarını bıraktıktan sonra dönüş yolculuğunun çoğunu yaya yapmak zorunda kaldı. Vuruldu, neredeyse boğuldu ve neredeyse donarak öldü, ancak Fransız kolonisini başarılı bir şekilde sundu ve hem sömürgelerde hem de İngiltere'de düşmanlık karıştırdı.
George Washington, 1754 yılında Virginia milislerinde bir teğmen albay görevlendirildi ve İngilizlerin Ohio Nehri boyunca varlığını güçlendirmek için emir verdi. Bir Fransız kalesini ele geçirmek veya vahşi sınır boyunca çok fazla etki yapmak için çok önemsiz bir güç olan 150 adamı vardı. Washington bugünkü Pittsburgh'a ulaştığında, Fransızların İngiliz askerlerinin bir kopmalarına ezici davrandığı ve Washington'un hedeflediği hedefi işgal ettiği bilgisi verildi. Washington yavaş hareket etti, Fort Necessity adında bir savunma görevi yaptı ve sonunda Fransız bir komuta subayının ölümüyle sonuçlanan bir savaşta bir Fransız keşif partisine katıldı. Fransızlar, Washington'a karşı koştu ve şartları kabul etmeye zorladı. Fransız komutanının “suikast” yaptığını belirten bir belge imzalaması için kandırıldı. Bu sahte suçlama, Fransız ve Hint Savaşını başlatmaya yardımcı oldu.
George Washington, 1755’te General George Braddock’un yardımcısı olarak atanmayı kabul etti ve Fort Duquesne’i yakalamak için İngilizlere eşlik etti. Seferin bir felaket olduğu ortaya çıktı. İngilizler ezildi ve yönlendirildi. Washington, altından iki at attı ve ceketinden dört mermi geçti. Braddock öldürüldü ve Washington İngiliz kuvvetlerinin evinde kalanları yönetti. O yılın ilerleyen saatlerinde Washington, tüm Virginia milislerinin komutanlığına atandı ve Virginia sınırını Fransızlardan, ama özellikle de Hintlilerden korumakla suçlandı. Ayrımcılıkla hizmet etti ve sayıca az olmasına rağmen, az miktarda yiyecek, malzeme veya mühimmatla, Hint kabilelerini uzak tutmaya çalıştı. İngilizler 1758'de Fort Duquesne'yi ele geçirdikten sonra, komisyon görevinden istifa etti ve Mount Vernon'a geri döndü. 1759'da zengin dul Martha Custis ile evlendi ve önümüzdeki birkaç yılını aristokrat Virginia'nın sosyal hayatından zevk alarak bir ekici olarak geçirdi.
Devrim
George Washington'un politik kariyeri on yıllara yayıldı. Fairfax County'nin barışı adaleti olan Burgess of Virginia'nın bir üyesiydi ve bir vestiyerdi. Sivil görevine sadık kalması, meslektaşlarının beğenisini kazandı. 1760'lara gelindiğinde Washington, İngilizlerden giderek daha fazla şüphelenmişti. Fransız ve Hint Savaşı sırasında kibirlerine ilk elden tanık oldu ve şimdi sömürge ticaretiyle ilgili kısıtlamalarında sürtünme yaptı. İngiliz mallarının ithalatının yapılmamasını destekledi ve taç ve parlamentoya karşı tartışmalı bir dizi şikayette bulunan George Mason Virginia Virginia Resolves'u kabul eden 1774 toplantısının başkanlığını yaptı.
Washington, kralın muhafazakâr bir destekçisi olmasına rağmen, giderek artan bir şekilde İngiliz sömürgecilerini, İngilizlerin haklarına bağlı olmayacak bir hükümet olan “keyfi” bir hükümetle eyleme geçirmek istediğine inanıyordu. 1774'te şöyle yazdı: “Ben bunu bir devlet olarak ilan edebileceğimi, o devlet Massachusetts'in veya bu kıtadaki herhangi bir başkasının bağımsız veya bağımsız bir şekilde kurulmasının arzusu veya isteğinin olmadığını; ama bu aynı zamanda, her bir özgür devletin mutluluğu için gerekli olan ve onsuz, yaşam, özgürlük ve mülkün özünde olan değerli hak ve imtiyazların kaybına asla yol açmayacaklarına güvenebilirsiniz. Tamamen güvensiz hale geldi. ”Washington muhafazakar devrimcinin ilk örneğiydi. İngilizler uzlaşmaya isteksiz görünene kadar bağımsızlığı desteklememişti.
Virginia’nın delegelerinden Birinci Kıta Kongresi’ne atandı ve 1775’te bir grup bağımsız Virginia milis şirketi komutası olarak seçildi. Bir kez daha üniforma taktı ve sömürgelerin askeri hazırlığı için başarısız olunması için aktif bir destekçi oldu. meseleler savaşa yol açar. Virginia onu 1775’te İkinci Kıta Kongresi’ne gönderdiğinde, Lexington ve Concord’da çatışmalar yaşandı ve Washington bir ordunun örgütlenmesi ve New York’un güçlendirilmesi için seçildi.
George Washington, Kongre'nin her oturumuna mavi üniformasını giydi. Bu genellikle iddialı bir güç oyunu olarak yorumlandı, ancak Washington zaten Virginia’daki birçok milis şirketine komutanlık etti ve Fransız ve Hint Savaşındaki askeri tecrübesi nedeniyle, sömürgeci savunmaların hazırlanmasına yardımcı olmak için Kongre tarafından seçildi. Kolonilerin ve Büyük Britanya’nın savaş halinde olduğuna inanıyordu. Neden parçayı giymiyorsun?
John Adams, yeni oluşturulan Kıta Ordusunu yönetmesi için onu aday gösterdi. Karar kısmen politik ve kısmen pratikti. Washington Virginia’dandı ve diğer aday John Hancock, Massachusetts’ten selamladı. Washington’u seçerek Kongre, İngilizlere karşı mücadelenin, Massachusetts’te izole bir savaş değil sömürgeci bir mücadele olmasını sağladı ve aynı zamanda iş için en iyi askeri zihni seçti. Washington alçakgönüllülükle maaş kabul etti ve reddetti, ancak sadece Kongre’nin savaşın sonunda ordu adına yaptığı kişisel harcamalarını geri ödemesini istedi. Onun iddiasız doğası, bazı modern tarihçiler tarafından samimiyetsiz, bir poz olarak yorumlanmıştır. Ancak, atamasının haberini karısına aktarırken, Washington aynı alçakgönüllülüğü ortaya koydu. Birisi Washington’un neden Martha Washington’a karşı duyarlı olduğunu sormalı. Böyle bir hareketten kazanacak hiçbir şeyi olmazdı. Washington, paçavra milislerinden daha az olan bir orduyu devraldı ve dünyanın en iyi eğitimli ve donanımlı ordusunu yenmek için göz korkutucu bir görevle karşı karşıya kaldı. Savaş boyunca kendisine karşı arz, ödeme, moral, disiplin ve siyasi entrika sorunları yaşadı.
Çatışmanın ilk yılları en kötüydü. 1775’te Boston’a sahip olan erkeklerin çoğu, kayıt sürelerinin dolmasıyla eve dönmek için istekliydi ve Washington, New England milislerinin hizmetsiz hükümler aldığından ve kontrol edilmeyen bir açlık olduğundan şikayet etti. “Güneşin altında hiçbir ulus yok” diye yazdı, “paraya onlardan daha fazla para ödüyor.” Elbette, millet tarafından New England'ı kastetti. Bu zorluk hiç solmadı. Savaş sırasındaki en büyük hatalarından bazıları kötü moral ve süresi dolmuş kayıtlara atfedilebilir. Bu alana yerleştirmek için nadiren birleşmiş bir usta ordusu vardı.
1776’da Boston’da İngiliz ordusunu o şehri boşaltmaya zorlayan ustaca bir kampanyadan sonra Washington, New York’u güçlendirmek için güneye taşındı. Kabaca 10.000 adama sahipti ve on altı mil sahil şeridini 30.000 İngiliz askeri ve 100 savaş gemisine karşı savunması talimatı verildi. Bir donanma veya deneyimli bir subay yoktu ve Kıta Ordusu New York’taki gerilemenin ardından İngilizlerin ve Hessli paralı askerlerinin disiplinsiz ve anlaşılmamış Amerikan güçlerini bastırmasından sonra gerileme yaşadı.
Ordusu, 1776 yılında terkedilmeler ve zayiatlar nedeniyle erimişken, Washington, düşmanı yıkmak için genel bir yıpratma stratejisi içinde ihtiyatlı ve hesaplanmış bir grev planı oluşturmaya başladı. 1776'nın sonunda emrinde sadece 5.000 erkek vardı. Washington, Delaware Nehri'ni Pennsylvania'ya geçti. İngilizler onun peşinden koşmamaya karar verdi, ordularını bölmeye ve New Jersey'de kışlık bölgelere yerleşmeye karar verdi. Bu Washington'un avantajına çalıştı. En başarılı seçici grevi 1776 Noel Günü'nde gerçekleşti.
Ordu, buz fırtınası sırasında Delaware Nehri'ni karanlığın örtüsü altına geçti ve Trenton'da bir Hessian alayını şaşırttı. Birlikleri kararlı bir mücadele verdi ve tüm Hessian dekolmanını öldürdü ya da ele geçirdi. Bu tek darbe adamlarını yürüttü ve Princeton'daki bir başarıdan sonra, İngilizleri New Jersey'i boşaltmaya zorladı. 1777 sonbaharında, biri Brandywine Creek'te, diğeri ise Germantown, Pennsylvania'da iki grev yaptı; ikisi de bir zafer değildi, ancak Washington esneklik gösterdi ve çözüldü ve daha da önemlisi, Fransızlar şimdi Amerikan Bağımsızlık Savaşı'na dikkat ediyorlardı. 1777 kışında Pennsylvania'daki Valley Forge'a yerleşti ve en zor görevini orduyu acımasız ve affedilmeyen bir kış boyunca bir arada tutan komuta subayı olarak gördü.
Et ve malzeme çoğu zaman kısaydı, ancak 1777-78 kışının kıtlığı en kötüydü. Erkeklerin çoğu ayakkabısız, paçavra giymiş ve açlıktan ölmüşlerdi. Soğuk soğuk ve solgun yaşam alanları acılarını artırdı. George Washington, erkeklerle empati kurdu ve bu sefaletin sonucundan korktu, ama acı çeken şiddet arttıkça, çölleşmeler de azaldı. Adamları fevkalade olarak hem Washington'a hem de nedene adadılar. Washington aynı zamanda büyük resmi de görmek zorunda kaldı: savaşı kazanmak. Bir genç subay, nişanlısını görmek için bir çığlık atması için Washington'a yalvardığında, gitmezse “öleceğini” iddia ederek, Washington reddetti ve “Ah, hayır; Kadınlar bu kadar önemsiz şeyler için ölmezler. ”Kaptan ne yapması gerektiğini sorduğunda Washington'un“ Neden, acı kitabına başka bir yaprak eklemek için yazdığını ”söylediği bildirildi.
Washington, adamları için daha fazla disiplinli eğitim talep etti ve Valley Forge'den çıktılar ve savaşta her zaman olduğundan daha iyi hazırlandılar. Ne yazık ki, devam eden arz sorunları zafer kazanma çabalarını etkilerken, uzun zamandır beklenen Fransız ordusunun katılımı teşvik edici olmaktan ziyade yatıştırıcı gibi davranıyordu. Ordu, üç yıl daha sanal eylemsizlik yaşadı. Washington, başlangıçta, Fransız takviyelerinin hızlı bir zafere yol açacağını umuyordu, ancak bu zafer gerçekleşmediğinde, sadece İngilizleri giyme stratejisine geri döndü; Ancak kendi adamlarının ilk önce aşınma tehlikesi vardı. 1780'de “Dergilerimiz ve onları oluşturacak paramız yok; ve kısa sürede erkeklere sahip olamayacağız… Savaşın tarihi, sistem ve ekonomi yerine yanlış umutların ve geçici araçların tarihidir. ”
Gelgit 1781'de döndü. Fransızlar cesur bir hareket yaptı ve Chesapeake Körfezi'nin ağzında İngiliz donanmasını ele geçirdi ve Washington tarafından yönetilen birleşik bir Fransız-Amerikan kuvveti, Eylül 1781'de Yorktown'daki Lord Charles Cornwallis'i tuzağa düşürdü. savaşın son büyük askeri katılımı. Washington Yorktown kahramanı ve bağımsızlık kurtarıcısı olarak ortaya çıktı. 19 Nisan 1783'te New York'a zaferle yürüdü ve görevinden kısa bir süre sonra komisyonundan istifa etti. Kişisel iflasın eşiğinde, harap bir Vernon Dağı'na emekli oldu, yalnızca Providence'ın Devrimi kurtardığına ikna etti. 51 yaşındayken, bir daha asla kamusal hayata girmeye kararlıydı. Onun gönüllü emekliliği tarihin yıllarında emsalsizdi. Washington New York'a girip hükümeti devralabilirdi. İtibarı, halkın kendisini desteklemesini sağlamıştır.
Tarihteki en muzaffer general, sömürülerinden politik güç istedi. Lucius Sulla, Julius Caesar, Oliver Cromwell, Orange William ve Prusya Büyük Frederick'i, iktidarı ele geçirmek için savaş alanlarındaki başarılarını kullandı. Washington bilinçli olarak farklıydı. Amerikan Cincinnatus'du. Romen çiftçi Cincinnatus, cumhuriyet vatandaşlarının iki acil durumda diktatörlük yapması için görevlendirildi. Tarlalarını sürerken bulundu ve cumhuriyetin güvenliğini sağladığında çiftliğine döndü. Virginia, Vernon Dağı'nda “tarlalarını sürerken” kıta Kongresine Washington'u tayin etti ve savaş bittiğinde, plantasyonuna geri döndü ve kilisesinde vestiyer pozisyonu olsa bile tüm siyasi atamalardan istifa etti. Askeri ve sivil güç arasında bir ayrılık sağlayarak Amerikan özgürlüğünü güvence altına almak istedi.
Görev çağrıları
Virginia halkı onu 1787’de Anayasa Konvansiyonunda görev yapmaya çağırdığında, Washington ilk başta reddetti, ancak nihayet 1775’de Kıta Ordusu’nun emrini kabul etmesine yol açan aynı görev çağrısıyla ikna edildi. onu başkan seçti. Sadece Anayasaya olan varlığı ve desteği, bazı muhaliflerin susturulmasına yardımcı oldu ve Anayasa Konvansiyonu delegeleri yürütme organını kurarken kesinlikle yeni aklında bulunduğunu, çünkü yeni hükümetin katılımına bağlı olacağını biliyorlardı.
Oy birliğiyle 1789’da cumhurbaşkanı olarak seçilmesine bir dehşet duygusuyla cevap verdi. Washington, “Devlet başkanlığına yaptığım hareketlere, suçluların yerine, infaz yerine gidecek olanlara benzemeyen hisler eşlik edecek” dedi. Modern politikacıların keskin aksine, iktidar için kampanya yapamadı, ya da aktif olarak aramadı. “Cumhurbaşkanı Seçimi Ofisi” ni utandıran hiçbir işaret yoktu. Tanrı'nın bağımsızlık nedenine müdahale ettiğini ve şimdi yalnızca Providence’in yeni başkanlık rolünün sonucunu öngörebileceğine inandığını söyledi.
Kamu çağrılarına itaat ettiğimde, şimdiki istasyona getirdiğim izlenimler olmak, bu ilk resmi eylemde göz ardı etmemizin yanlış olacağını, bu ilk resmi harekette yer alan, yüce hüküm süren Yüce Varlık'a duyduğum ilâçlarımı ekledi. kendi yardım kuruluşlarının her insan kusurunu sağlayabilen uluslar konseyleri, onun yararının, bu temel amaçlarla kendileri tarafından kurulan bir Devletin halklarının özgürlüklerine ve mutluluğuna saygı gösterebileceğini ve yönetim başarı ile görevini yerine getirmek için tahsis edilen işlevleri yürütmek için. Bu saygıyı her kamu ve özel malın Büyük Yazarı'na ihale ederken, kendi duygularınızı kendimden daha az değil, vatandaşlarımın da her ikisinden de daha az ifade ettiğini ifade ederim. Erkeklerin işlerini Birleşik Devletler'inkinden daha fazla yapan Görünmez El'i kabul ve tapmaya hiçbir insan bağlanamaz. Bağımsız bir ulusun karakterine ilerlemiş oldukları her adım, birtakım sağlayıcı kuruluş belirteci tarafından ayırt edilmiş görünüyor; ve birleşmiş hükümet sistemlerinde henüz tamamlanmış olan önemli devrimde, olayın sonuçlandığı pek çok farklı topluluğun huzurlu görüşmeleri ve gönüllü rızaları, bazı hükümetlerin bazı dindarlıkların iadesi olmadan kurulduğu araçlarla karşılaştırılamaz. şükran, geçmişin hazırladığı gibi geleceğin nimetleri beklentisiyle mütevazi bir beklenti. Mevcut krizden kaynaklanan bu yansımalar, kendilerini bastırılmayacak kadar çok zorladı. Yeni ve özgür bir hükümetin işlemlerinin daha hayırlı bir şekilde başlayabileceğinin etkisinde olmadığını düşündüğüme inanıyorum. Kendi yeteneklerine güveniyordu ve Kıta Ordusu'nun komutanı olarak ününü ve servetini memnuniyetle riske attı, ancak savaş siyasi hayatın karanlık tarafını da gösterdi ve Washington hizipçilik, çekişme ve huzursuzluğu bastırabileceğinden emin değildi. siyaset
George Washington, ilk dönem başlamadan neredeyse ölüyordu. Muhtemelen şarbon zehirlenmesiyle hastalandı ve gücünü tekrar kazanmak için mücadele etti. Sağlıklı olduktan sonra, Anayasa tarafından kendisine verilen sıradan fakat önemli görevleri ele aldı. Washington Savaş Sekreteri Henry Knox'un yardımıyla Washington, Hint ilişkilerini güçlendirmeye ve yeni ABD'nin savunma yeteneklerini sağlamlaştırmaya başladı. Kongre kendisine hak vermesine rağmen maaşını reddetti. “Bay” unvanını kabul etti. Başkan, ”, Başkan Yardımcısı John Adams tarafından önerilen daha çiçekli önerilerden yana. Washington, her şeyden önce, uluslararası sahnede Amerika Birleşik Devletleri'ne saygı duyulmasını istedi ve görüşüne göre hükümetin güçlendirilmesini istedi. Washington kendini aydınlık, yetenekli bireylerle kuşatmaya kararlı. İyi arkadaşı Virginia’dan Thomas Jefferson’a, Dışişleri Bakanı olarak ve iki eski askeri subayı Henry Knox ve Alexander Hamilton’u sırasıyla Savaş Bakanı ve Hazine Bakanı olarak seçti. Washington, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki herkesten çok dış ve askeri ilişkiler için daha iyi hazırlandığına inanıyordu, bu yüzden Jefferson ve Knox esasen sekreterler yüceltildi. Washington aynı zamanda sınırlarının farkındaydı ve Hamilton'un yeni Hazine departmanını küçük müdahalelerle yönetmesine izin verdi. Bu, Jefferson’un kızgınlığına ve daha sonra istifasına yol açtı.
Washington, yeni merkezi hükümetin uygun gücü konusunda Jefferson ve Hamilton arasında keskin tartışmalar çıktığında, Washington iki kişiden de uzlaşmasını istedi. Federal hükümetin devlet borcunu üstlendiğine ve yeni ulusal sermayenin bulunduğu yere ilişkin konularda, ancak Hamilton’un merkezi bir bankayı da içeren önerilen ekonomik sistemi konusunda bir anlaşmaya varamadı. Washington arabuluculuk yapmaya çalıştı ve Hamilton'a taraflık ederek Amerika Birleşik Devletleri'nin çıkarlarına en uygun şekilde davrandığını düşünüyordu. Hamilton ile olan ilişkisi daha da büyürken, Jefferson kendini ilk başkandan uzaklaştırmaya başlarken, 1793'te Jefferson görevinden istifa etti ve Monticello'da emekli oldu.
Jefferson, hükümetin artan merkezileşmesini geciktirmek zorunda kalmadan Washington, federal iktidara daha agresif bir yaklaşıma yöneldi. 1795'teki Whiskey İsyanına tepkisi, iç uyuşmazlığı sınırlandırmaya istekli olduğunu gösterdi. Pennsylvania’nın batısındaki çiftçiler, Hamilton’un damıtılmış içkiler üzerindeki tüketim vergisini protesto etmek için şiddete başvurdukları zaman, Washington şahsen eşi benzeri görülmemiş bir Amerikan gücü sergisinde sıkıntılı bölgeye 10.000 milis milis götürdü. “İsyanın” küçük bir rahatsızlıktan biraz daha fazlası olduğu ortaya çıktı ve katılanların çoğu arkadaşları ve komşuları tarafından korunuyordu, ancak Washington anı ele geçirdi ve çiftçilerin vergi ödemek zorunda kalmaları konusunda ısrar etti. Jefferson olaydan sonra “bir ayaklanma ilan edildi, ilan edildi ve silahlı bulundu, ancak hiçbir zaman bulunamadı” dedi.
Aslında, bir grup Demokrat-Cumhuriyetçi “isyanın” kışkırtıcısı olarak görülüyordu ve Hamilton, bu olayı Pennsylvania'daki Federal Partiye karşı çıkmak için siyasi bir hile olarak kullandı. Bu onun ve Federalistlerin iç kesintileri önlemek için ayakta bir ordunun gerekli olduğunu gösterme şansıydı. Washington, şu an büyük harfle harekete geçti ve federal otoriteye direnmeye karar veren haydut gruplarını suçladı. Federal “smack-down” istenen etkiye sahipti. Demokratik-Cumhuriyetçi toplumlar operasyonları durdurdu ve 1794 seçimlerinin ardından Federalistler Kongre'nin kontrolünü ele geçirdi. Dış politikada, Washington, ABD’nin Avrupa’da işlerinde tarafsız kalmasını diledi. 1793'te, anayasal olarak şüpheli bir hareket olan, ancak Birleşik Devletleri dış çatışmalardan uzak tutmak için tasarlanmış bir Tarafsızlık Bildirisi yayınladı. Washington, ABD'nin dünyanın geri kalanıyla barışçıl bir ticaret ortağı olarak kalması gerektiğine inanıyordu.
John Jay'in 1794'te Büyük Britanya ile tartışmalı “Amity, Ticaret ve Navigasyon Antlaşması” tartışmasıyla sunulduğunda, Amerika Birleşik Devletleri'nin Fransızlar ve İngilizler arasındaki uluslararası çatışmaya sürüklenmesi korkusuyla imzalamaktan çekinmişti. Güneyliler de antlaşmayı tamamen bölgesel olarak kınadılar, yalnızca ülkenin geri kalanının pahasına Kuzey ticari çıkarlarını destekleyeceğini ve İngilizlere kowing çekildiğini iddia ettiler. Hamilton, iki ülke arasındaki ihtilafları çözdüğü, barışı ve ticareti teşvik edeceği ve bu önlemi desteklemesi için Washington’u çağırdığı için umut edebileceği en iyi anlaşmanın olduğunu söyledi. Washington anlaşmayı onay için Senato'ya gönderdi ve 1796'da yürürlüğe girdi, ancak tartışmalı bir konu olarak kaldı.
George Washington, 1792’de ikinci bir döneme karşı neredeyse karar verdi. Jefferson’a yaşın etkilerini hissettiğini ve hem aklının hem de vücudunun kendisini başarısız olmaya başladığını söyledi. Sonunda görev duygusu ve Amerika Birleşik Devletleri'nin karşı karşıya kaldığı uluslararası zorluklar onu ikinci bir terimi kabul etmek zorunda bıraktı, ama bu onun sonuncusu olacaktı. Bazılarının düşme popülaritesi ve kararmış bir görüntü yüzünden ayrılacağını öne süreceğini söylese bile, emekliliği dört gözle bekliyordu. Sekiz yıl boyunca, bir zamanlar arkadaş ve arkadaşlarından bile, siyasi ve kişisel saldırılar olmadan başkan olarak kaçmamıştı. Ne olursa olsun, Washington Amerika Birleşik Devletleri'ni hem uluslararası hem de yerel olarak sağlam bir zeminde bıraktığına inanıyordu.
19 Eylül 1796'da Washington, Amerika Birleşik Devletleri'ne bir veda adresi verdi. Kamuya açık mektup, ülkenin dört bir yanındaki gazetelerde yer aldı ve belki de Washington'un en ünlü resmi belgesi. İçinde Washington, günün en popüler siyasi konularını ele aldı. Siyasi partilere ve hizipçiliğe karşı uyardı, haleflerini ve Kongre'dekileri Anayasa'nın katı bir şekilde inşasını sürdürmeye ve sınırlamaları değiştirmek için gerektiğinde değişiklikleri kullanmaya, aşırı devlet borçlanmasına karşı uyardı ve din yoluyla ahlak konusunda ısrar etmeye çağırdı. Bu kurallar, tahmininde cumhuriyeti korumanın tek yoluydu. Ayrıca, kalıcı dış ittifakların ABD'nin gelecekteki güvenliği için tehlikeli olduğunu ve Amerikan egemenliğini tehdit ettiğini belirtti. Washington’un elveda mesajı, başkanımızın ve kongre üyelerimizin ders çalışmalarını taahhüt etmesi gerektiği bir konudur.
Geçen yıllar
Washington 1797'de Vernon Dağı'na emekli olduktan sonra, 1783'te olduğu gibi, son kez olacağını umuyordu, ancak Fransızlar 1798'de Amerika Birleşik Devletleri ile savaşı tehdit ettiğinde Washington çağrıyı tekrar cevapladı. Başkan John Adams, Washington’daki teğmen ve Amerikan kuvvetleri komutanı olarak atandı. Washington, Hamilton’a ordu üzerinde tam yetkili olarak ikinci sırayı vermesini istedi. Adams direndi, ancak Washington irade savaşını kazandı ve Hamilton bir ordu örgütleme sürecine başladı. Altmış altıda, Washington bir gemi aslanından biraz daha fazla hareket etmek istedi ve Hamilton'un zor iş uygulamalarını yerine getirmesini istedi. Neyse ki, Washington orduyu Fransa'ya yönlendirmek zorunda kalmayacaktı.
Fransızların gerginliği 1798 ve 1799 yıllarında azalırken, Washington Mount Vernon'da bir rutine yerleşti. Devrimden hiçbir zaman finansal olarak tam olarak iyileşemedi, ancak emekli olduğu son yıllarda neredeyse mülkünde kendi kendine yeterlilik sağladı. Kölelere özen gösterme ve bakımını yapma sorunları ona maddi açıdan ağırlık verdi. Bazı kölelerinden satış yapmak, sorunlarını hafifletmiş olsa da, aileleri parçalamaktan nefret ediyor ve köle trafiğine katılmayı reddetti. Köleliğin kademeli olarak kaldırılmasını destekledi, ancak kuruma zorunlu bir sonun yalnızca iyiden daha kötülük yaratacağını düşünüyordu. Washington, köleliğin verimsiz ve ataerkil bir kurum olduğuna inanıyordu ve doğal olarak sona ereceğini düşünüyordu. Böylece, kurumun ekonomik ve ahlaki sonuçlarından memnun olmasa da, ölümüne kadar köle sahibi olarak devam etti. Kölelerini iradesine çevirdi.
Ölüm Aralık 1799'da hızlı ve ani bir şekilde gerçekleşti. Washington Aralık ayı hava koşullarında iki gün dışarıda geçirmişti. Yakında ciddi bir larenjit vakasına dönüşen ve boğazda şişlik hisseden bir üşütmüş. Washington nefes almakta zorlanıyor ve kişisel hekimine kan alma talimatını verdi. Bu süreç köleleri için işe yaramıştı ve terapötik etkilerine inanıyordu. Durumu daha da kötüleştiğinde, Washington sona hazırlandı. Aşırı kan kaybı yüzünden yaklaşmakta olan ölümüyle mücadele etmek için çok zayıftı, ancak Washington etrafındakileri korkmadıklarına dair güvence verdi. 14 Aralık 1799'da başkanlığı terk ettikten iki yıl sonra karısı yanında, huzur içinde öldü. Büyük kahraman ölümlü olduğunu kanıtladı, ancak mirası devam edecek.
Washington etkisi
George Washington, cumhurbaşkanı olurken bazı önemli emsaller oluşturdu. 1940 yılına kadar hiçbir cumhurbaşkanı, görevde üst üste ikiden fazla terim aramadı. Yaşam boyu başkan olarak kalabilirdi. Anayasa yürütme için süre sınırlaması getirmedi, ancak Washington her zaman başkanın ofisini monarşi çağrışımlarından korumak konusunda dikkatli davrandı. Devrim kuşağındaki hiç kimse, iki ardışık terime hizmet etmeyi emsal olarak kabul etmedi.
Ayrıca, yemin ofisine ünlü bir çizgi ekledi. Anayasa, cumhurbaşkanının göreve başlamadan önce aşağıdaki yeminini veya onayını almasını şart koşuyor: “Amerika Birleşik Devletleri Cumhurbaşkanlığı ofisini aslına sadık kalacağım ve kabiliyetimin en iyisini yapacağım, yemin ederim (veya onaylıyorum). Amerika Birleşik Devletleri Anayasasını koru ve savun. ”Washington,“ bu yüzden bana yardım et ”ifadesini kalan yemin sonuna eklemişti. Washington, cumhurbaşkanının yetkilerini yerine getirme konusunda yardım almak için Providence'ı aramayan hiç kimseye güvenmezdi.
Washington, yönetiminin son yıllarında Hamilton’a yönelmiş olsa da, Anayasa’nın tam anlamıyla ve kesin bir şekilde izlenmesi gerektiğini savunuyordu. Kongre'nin çoğu siyasi konuda nihai yetkiye sahip olması gerektiğine inanıyordu. He issued the first Proclamation of Thanksgiving, and began the process of delivering the “State of the Union” address to Congress in person. This precedent was ignored for more than one hundred years, until it was revived by Woodrow Wilson.
In his own “State of the Union” addresses Washington did not make any grand requests for appropriations. He simply asked Congress to “consider” measures that he deemed important. They were not required to act on his suggestions. Perhaps his most important legacy, however, was not in the executive office; it was in the example of his