Yirminci yüzyılın başlarından itibaren, авиация derhal canlı kamu yararına konu oldu. Havadan ağır araçların her biri hala şok edici bir meraktı, bu yüzden tasarımcılarının isimleri - Wright kardeşler, Blerio, Farman, Curtiss, Kısa kardeşler - Batı medeniyeti boyunca ve ünlü pilotların isimleri biliniyordu.
Peter Nikolaevich Nesterov “Newpor IV” ile - dünyada ya da “ölü” döngüsünü ilk kez gerçekleştiriyordu. Daha önce teorik olarak hesapladı. Bir Fransız pilot ve uçak tasarımcısı olan Monsieur Nyupor'un tahmin edebileceğiniz gibi tasarlanan bir otomobil.
O zaman uçakların varlığı gerçeği daha da alıştı ve geriye kalan tek kahramanlar uzun mesafeli uçuşlarla veya düşünülemez akrobasi ile hayal gücünü fetheden pilotlardı. Örneğin, hepimiz Rus pilotu Nesterov'u tanıyoruz; ama hangi döngüyü hangi tasarımcı, hangi tasarımcıyla yaptığını söyleyecektir.
I. Dünya Savaşı uçağı diğer teknik ilerlemenin yaratıkları ile eşitledi. Yeni tasarımlar ve havacılığın kazanımları gazetelerin ön sayfalarını bıraktı, sadece uzmanların ilgisini çeken bir konu haline geldi - ve bunun için hobi haline geldi. Zaman zaman, bazı olaylar Atlantik Okyanusu üzerinden ilk solo uçuş veya SSCB'den ABD'ye Kuzey Kutbu üzerinden ABD'ye yapılan ilk uçuşta olduğu gibi dünya çapında bir sansasyon haline geldi. Ve yine: birçok kültürlü insan bugün bunların Charles Lindberg ve Valery Chkalov'un yoldaşlarıyla yaptıkları başarılar olduğunu hatırlıyor. Ama kim Atlantik’in "St. Louis Ruhu" nun "Ryan" şirketi tarafından yapıldığını ve Tupolev Tasarım Bürosu'ndaki Chkalov ANT-25’in geliştirilmesinin Pavel Osipovich Sukhoi tarafından yönetildiğini kim bilebilir?
Şimdi geçmişin önde gelen uçak tasarımcılarının isimleri, yalnızca yarattıkları şirketlerin - bugün varlığını sürdürenlerin daha az mutlu rakiplerini yutmakta oldukları isimlerle sürdürüldüğü ölçüde bilinir. Modern bir uçağın yaratılması, yüzlerce ve binlerce insanın kolektif emeğinin kanonik bir örneğidir; hiç kimse soyadlarıyla ilgilenmeyi hiç merak etmezdi.
Ancak bir istisna var. Onun adı Bert Rutan ve bu isim, gösteri dünyasının ve sporun mega yıldızlarının, başlıca politik liderlerin ve moda tasarımcılarının isimlerinin popülerliğinden sadece biraz daha düşük.
Rutan, Voyager tasarımının ilk kez uçağı olduğu 1986'ta dünyaca ünlendi hikayeler Dünyanın dört bir yanında kesintisiz bir uçuş yapıldı - rotanın uzunluğu gezegenimizin ekvatorunun uzunluğunu çok az aştı. Ve ilginç olan, yıllardır var olmamış olmasıdır: Tasarımcının adı, bu rekor uçuşun pilotlarının adlarından daha yaygın olarak bilinir.
Dick Rutan ve Gina Yeager - dünya uçuşlarında ekip
Neden öyle Neden Ryan'ı değil, 1920'tan Lindberg'i hatırladılar ve şimdi Bert, Voyager'ı dokuz günden fazla rekor uçuşlarda kullanan kardeşi Dick ve Gina Yeeger'den ve Rutanovsky'de X-ödülü kazanan Michael Milville'den daha ünlü. Uzay Koyun-1?
Evet, Albert "Bert" Rutan, Dünyadaki "Voyager" dan sonra dünyaca ünlendi. Ancak uzmanlar, havacılık "hayranları" ve "yakın havacılık" halkının en geniş çevreleri bunu daha önce biliyor ve takdir ediyorlardı.
Santos-Dumont ve Voisin kardeşler, çağdaşlarını uçaklarıyla şaşırtmak için kolaydı - uçaklarla karşılaştırılabilecek hiçbir şey yoktu, hala “klasik”, uçak tanıdık bir görünüm ve his yoktu. Yükselen herhangi bir yapı, havadaki hareket gerçeği ile en güçlü izlenimi verdi. Şimdi değil: Sokaktaki herhangi bir adam, bir uçağın neye benzemesi gerektiğini bilir; turistler ve orman devriyeleri için yolcu gemisi, avcı veya hafif motorlu bir araç olabilir. Ve herhangi bir mühendis ne yapılması gerektiğini bilir.
Bununla birlikte, Rutan’ın uçağı her zaman, ilk baştan itibaren, açıkça mevcut yapıların ezici çoğunluğundan farklıydı ve bu farkın derecesi “ciddi olarak” ile “dramatik” arasında değişiyor. Eşi görülmemiş özgünlükleri iki özelliğin birleşiminden kaynaklanıyor: uçağın ne yapıldığı ve nasıl yapıldığı. Yani: ana yapısal malzeme ve aerodinamik tasarım.
Bert Rutan ilk uçaklar hariç tüm uçaklarını ve hatta uzay aracı neredeyse tamamen kompozit malzemelerden inşa ediyor; ve çoğu zaman bu malzemeler tek başlarına tasarlanan aerodinamik şemayı uygulamayı mümkün kılar. Ve Rutan uçağının şemaları en egzotik.
İlk gelişimi, 1972 tarafından inşa edilen “Vari-Wiggen” idi ve bir sonraki ünlü tasarımcı Edwards hava üssünde uçuş testlerinde inşaat mühendisi olarak çalıştığı Amerika Birleşik Devletleri Hava Kuvvetleri'nden ayrıldı. Arabanın adına "Wiggen" kelimesi, İsveçli avcı SAAB J-37 "Wiggen" sayesinde ortaya çıktı, o sırada nadir görülen "ördek" şeması - "yatay kuyruk kanadın arkasında değil, önünde durduğunda". Böyle bir programın kendine has sorunları var, Rutan en başından itibaren kanat ve kuyruk ünitesinin geometrik parametrelerini değiştirerek yapıyı kademeli olarak çalıştıracağına karar verdi. Bu nedenle uçak adına "Vari" öneki.
"Vari Viggen"
Şüpheciler başarıya inanmadı, ama o zamandan beri genç tasarımcının olağanüstü teknik yetenekleri ortaya çıktı: birkaç deneme seçeneğinden sonra, iki koltuklu mükemmel bir spor uçağı ortaya çıktı. Yapısı hala ahşaptı; bir delta kanadı, bir itme vidası vardı, 770 kg ağırlığında ve bir 150 beygir gücü motoruyla. gelişmiş hız 262 km / s. 1976'ten ev yapımı için bir dizi parça ve aksesuar olarak satılmaya başlandı ve 1980'lerin ortasında, bu tür setlerin yaklaşık 900'i satıldı. Bu uçakların bazıları şimdiye kadar uçuyor ...
Bede BD-5J: “Cep Roketi”
Hava Kuvvetleri'nden ayrıldıktan sonra Albert, o sırada küçük Bede-5J jet uçağını üreten şirkette iki yıl çalıştı, aynı zamanda bir dizi parça biçiminde ve aynı zamanda büyük bir ticari başarı elde etti. Bu uçağa “cep roketi” - “cep roketi” adı verildi - ve 1983'ta, bir sonraki James Bond filminde ünlendi.
Rutan, bu tür faaliyetler için kendi şirketini kurmanın zamanında olduğu sonucuna vardığında an geldi. RAF, 1974'ta kuruldu. RAF, Mojave Havaalanı, Kaliforniya bölgesinde bulunan Rutan Uçak Fabrikasıdır. Şirketin adına saygın bir söz var, çünkü kısaltmanın bir başka okuması - Kraliyet Hava Filosu, İngiltere ve Kuzey İrlanda Birleşik Krallığının Kraliyet Hava Kuvvetleri daha iyi bilinmektedir.
Vari-Wiggen'in gelişimi, ahşap ve köpükten de tasarlanan Vari-Ize (Vari-EZ) idi. Muhtemelen, şu anda, farkında olanlar, seçkin bir yaratıcının işinin başlangıcını gözlemlediklerini fark etmeye başladılar. Mayıs 1975'te çıkan uçak çok özel bir konfigürasyona sahipti. Küçük bir süpürgeli kanat, dümenlerin üzerine yerleştirilmiş dikey olarak uçları ucu ile sona erdi. (Daha sonra, bu tür astarlar jet astarlarında, örneğin, Il-96 ve Tu-204'te ortaya çıktı - kanadın aerodinamik özelliklerini önemli ölçüde arttırdılar; uzun süredir biliniyorlardı, ama onları hatırlayan Rutan'dı).
Vari-Ize (Vari-EZ)
Ön yatay kuyruk taşıyordu, yani sadece düzlemi dengelemekle kalmadı, aynı zamanda bir kaldırma kuvveti yarattı. İtici pervane (modifiye Volkswagen otomobil) bulunan motor, 62 hp gücüne sahipken, üç destek şasisinin pilotun kabine tırmanmasını kolaylaştırmak için bir burun desteği vardı.
Ancak, Rutan'ın kendi iyiliği için özgünlük için çaba sarfettiğini düşünmemeli. Tüm bu “lezzetler” “Vari-Ize” yi rekor bir uçak haline getirdi: kapalı yolda 2621 kg'a kadar kalkış ağırlığına sahip otomobiller için en yüksek küresel başarı olan 500 km'nin uçuş menzili gösterildi. Daha sonra, motor 100 hp'ye monte edildi ve 1985'in ev yapımı havacıları, satın alınan setlerden bu tür makinelerin 400'inden daha fazlasını topladı ve Vari-Ize'yi en popüler amatör uçaklardan biri yaptı.
Ve 1979'te, Long-EZ (Long-EZ), daha düşük bir süpürme kanadı ve 115 hp'de zaten "Lycoming" bir uçak motoru olan arttırılmış bir modifikasyon ortaya çıktı. Uçak, uzun mesafelerdeki en ekonomik uçuşlar için özel olarak tasarlandı, havada 2,5 bin km'den 200 litre benzinle bir mesafeden geçerek on saatten fazla havada kalabilir. İkinci mürettebatın yerine oturmak yerine, ilave bir yakıt deposu monte edildiyse, uçuş menzili çok baş döndürücü bir rakama yükseldi: 7700 km! Ve bu biraz uzun 5 m bitti!
"Uzun ize» (Uzun EZ)
Tabii ki, bu bir kayıt olmadan değildi - uçuş sırasında 6440 km'den fazla düz bir çizgide. Kayıttaki ilave tank ile maksimum değere kıyasla daha küçük olan aralık, muhtemelen kayıt uçuşunda doldurulan yakıt miktarının ağırlık kategorisinin ötesine geçmeyecek şekilde sınırlandırılması ile açıklanmaktadır.
Aynı zamanda, uçak, her şeyin bir aralıkta feda edildiği bazı düşük hızlı motorlu planör değildi. Maksimum hızı 350 km / s'yi aştı ve normal seyir - yaklaşık 300 km / s. Her ne kadar doğru olmasa da karşılaştırmaktan kaçınmak zordur: 1930-lerin ortasında, Yakovlev tasarımının UTI-2 eğitim uçağı, aynı zamanda iki katı ve aynı güce sahip bir motorla sadece 200 km / s hızla gelişebileceği ve yeterince hızlı olabileceği düşünüldü savaş pilotları eğitildi. Tabii ki, menzil ve konuşma anlamında hiçbir şey olamazdı.
Long-Ize ayrıca çok iyi sattı: 2005'in sonunda, bu tür uçakların sadece 700'i yalnızca ABD'de tescil edildi. Ancak aynı dönemin diğer makineleri ile daha da kötüleşti. 5 yerel küçük yolcu "Defiant", "Long Ize" 'e benzer, ancak ondan daha büyük, montaj hattında serbest bırakılması planlanıyordu, ancak gerçekten de yalnızca yaklaşık 200 satılmış olan çizim setleri biçiminde bir talep vardı.
Model 74 "Defiant" (Defiant)
Bu hattın mantıksal devamı 10 koltuklu (artı pilot) idari uçak Modeli 2000 "Starship-1" idi. Rutan bu mini uçağı, tanınmış kişisel ve ticari jetler ve yerel havayolları için otomobil üreticisi olan Beach Ercraft için çalışırken tasarladı. Bu uçağın güç elemanları grafit-epoksi kompozit malzemelerden yapılmıştır.
Burada küçük bir giriş yapmak gereklidir. Yeni metalik olmayan malzemelerin potansiyelini anlayan Rutan, RAF'ını şimdi dünya çapında bilinen bir firmaya dönüştürdü - Ölçekli Kompozitler, Ölçekli, Ölçekli Kompozitler, Etkin Gelişim için Gelişmiş Bağlantı anlamına gelir. 1982'te Ölçekli Kompozitler, Beach tarafından ve 1985'in bileşimine girinceye kadar satın alındı ve Bert, Plaj araştırma departmanı için çalıştı. Şimdi "Ölçekli" Rutan ve diğer bazı hissedarlara aittir.
StarShip-1 ilk kez 15 Şubat 1986 yılını çıkardı, 1988-m'de temel bir uçuşa elverişlilik sertifikası aldı ve Nisan ayında 1989 ilk üretim makinesine kaldı.
Model 2000 "Yıldız Gemisi"
Uçak temelde “Vari” - ve “Long-Ize” şemasını tekrarladı, ama zaten 6530 kg ağırlığındaydı. İki turboprop motor 1200 hp Kanadın arka kenarına gövdeye yakın monte edilmiş beş bıçaklı itme vidaları ile. Neredeyse benzer jet makineleri kadar hızlı uçuyor - 620 km / s'lik seyir hızı (çok daha güçlü motorlu II. Dünya Savaşı'ndan gelen çift motorlu bombardıman uçaklarından daha hızlı); uçuş menzili 3132 km'dir.
Ancak, dahiler bile başarılı olamaz. "Starship" yönetimi zordu ve kullanımı pahalıydı. 53 tarafından üretilen kopyalardan sadece birkaç otomobil satıldı ve 2003 civarında, şirket projeyi kapattı.
"Ölçekli Kompozitler" şirketi, uçakta bulunan ve en son metalik olmayan malzemelerden konvansiyonel olmayan aerodinamik şemaların incelenmesi için özel olarak yaratıldı. Ancak bu gün yaptığı şey bu, şimdi de faaliyetini uzaya yayıyor.
Bert Rutan'ın tasarımlarının her biri ayrıntılı bir açıklamayı hak ediyor, şaşırtıcı derecede çeşitli ve her durumda bu çeşitliliğin belirli bir amacı var. Bonanza'nın en çok satanını değiştirmek için seçenekler arayan Beach Company'nin talimatı üzerine Rutan, Catbird konsept uçağını inşa etti - beş kişilik, pistonlu, tamamen kompozit ve tabii ki olağandışı. Uçağın üç çift taşıma yüzeyi vardı: ana kanat, ön kanatlar ve taşıma kuyruğu. Bu arabanın 1988 yılında mükemmelliği, genel performansın yakıt tüketimi, hız ve taşıma yükünü içeren ayrılmaz bir gösterge ile ölçüldüğü CAFE 400 California yarışını kazanarak doğrulandı.
"Ketbord"
Ayrıca "Plaj" için üç jetli "Triumph" - iki jet motorlu gelecekteki iş uçaklarının azaltılmış bir modeli yapıldı. Özel bireyin isteği üzerine Rutan, çekme ve itme vidasıyla küçük, iki kirişli bir uçak yaptı; 1983’te, kaza sonucu uçak tahrip edildi, ancak pilot, kabin 22-çoklu aşırı yüklenme şoklarına dayanacak şekilde tasarlandığı için sağlam kaldı.
"Triumph"
Olağanüstü tasarımların yazarının, sivil havacılığın geleceği hakkında kendine özgü, çok özel bir görüşü olduğu söylenmelidir. Daha doğrusu, hava taşımacılığı ve sıradan insanların hayatındaki rolü.
Bunun gibi nedenleri var - netlik için, tanıdık yerli isimleri uygulayın, aslında değişmez. Eğer Rylsk'ten, Kursk bölgesinde, Klin'de uçakla gitmek istiyorsanız, o zaman Kursk'a ulaşmak zorunda kalacaksınız, oradan Tu-134 veya Boeing 737'i, Moskova'dan kara yoluyla Klin'e gideceksiniz. Havadan geliyor; Yerde, aynı Kursk'a otobüsle, trenle - Moskova'ya ve sonra trenle Klin'e gitmelisin. Arabanız varsa neden? Sadece içinde oturun ve Rylsk ile Klin arasındaki en iyi rotayı takip edin.
Bu yüzden Rutan, uçağın bir insan için, ailenin arabanın ne olduğunu söylemesini istedi. Ve bu uzak bir gelecekte değil, yıllar sonra 15 - 25 ile gerçekleşecek.
Uçuş sırasında kaybolmamak için bunun erişilebilir ve anlaşılabilir bir navigasyon sistemi gerektirdiği açıktır. Ve tabii ki, son derece güvenilir, uçağı çalıştırmak çok basit, kullanımı ucuz ve - önemli! - acil durumlarda mümkün olduğu kadar güvenli.
Navigasyon artık daha iyi hale geliyor - uydu sistemleri alıcıları kompakt, kullanımları gittikçe daha fazla rutin hale geliyor. Ve böyle bir uçağın yaratılması büyük ölçüde Albert Rutan'ın çalışmalarına adanmıştır.
Güvenliği arttırma konularını inceleyen 1993 yılındaki tasarımcı, bir pilot ve beş yolcu için çift motorlu bir uçak olan "Boomerang" ı inşa etti. İkiz motor anlaşılır, iki motor bir taneden daha güvenilir. Biri başarısız olduğunda zorluklar ortaya çıkar: bir uçak uçabilir, ancak böyle bir durumda kontrol etmek için, bir profesyonel veya bir sporcunun deneyimine ihtiyacınız vardır. Onlarca milyonlarca ölümlü askerden nereden geldi? Rutan'ın bu sorunu çözmeye çalıştığı “Bumerang” dı - bu iki motordan birinin arızalanması pilot tekniğinin tehlikeli bir komplikasyonuna yol açmamıştı.
"Bumerang"
Araba tamamen “Rutanovskaya” ve daha da fazlasıydı: motorlardan biriyle birlikte tamamen asimetrik bir gövde, kanadın ortasının sağında, solunda ise ikinci motor burcusu tüyleri diken diken oldu. Biri gövdedeki, diğeri ise uzatılmış bir naseldeki iki omurga; kuyruk ucu gövdeye yatay kuyrukla asimetrik olarak bağlanır.
Deneysel İzci Bv 141
Sadece bir tane uçan benzer yapı biliyorum - II. Dünya Savaşı sırasında Almanya'da Blomm und Foss tarafından yaptırılan deneysel keşif Bv 141. Buna ek olarak, gövde, simetri ekseni boyunca değil, kanat uzunluğunun üzerine ayrı ayrı yerleştirilen tek motor ve kuyruk yatay kuyruğunun sadece bir yarım uçağı vardı ... Ancak, 1930-x'in ilk yarısı Alman uçak tasarımcılarının ve bilim adamlarının çalışmaları. ayrıca dünya havacılık tarihinde çok özel bir sayfa.
Her zaman olduğu gibi Rutan'da da sonuç hesaplarla uyumluydu: motorlardan birinin durdurulması, pilotun HERHANGİ BİR EKLEME YAPILMASI GEREKMEZ, arıza düşük hızda meydana gelse bile kontrol tekniği aynı kaldı. Uçuş özellikleri de irtifadaydı: bir 450 kg yük ile uçak, 530 km / s geliştirdi (tüm 410 hp'nin iki motorunun toplam gücü ile) ve 3780 km'yi uçurabiliyordu.
Genel olarak, "Ölçekli Kompozitler", deneysel ve araştırma uçağının geliştirilmesi ve inşası bakımından dünyadaki en verimli şirkettir. Müşteriler en büyük firmalar ve bilim kuruluşlarıdır, çalışmaları en önemli programların çıkarları doğrultusunda yürütülür. Örneğin, ünlü gizli bombardıman B-2'in programı için, ölçek modeli gerçek boyutunun% 40'inde yapıldı. NASA'nın çıkarlarına füzeler, insansız hava araçları ve uzay geliştirme ve hatta bir 40-metre rüzgar türbini vardı.
ATTT
ATTT programının bir parçası olarak çok ilginç bir uçak yaratıldı. DARPA himayesinde, gelişmiş askeri kalkınma için bir devlet kurumu olan, kısa kalkış ve iniş yapan yeni nesil bir nakliye uçağı kavramı incelenmiştir. Her zamanki gibi, Rutan alışılmadık bir şema önerdi: iki motor uzunlamasına motorlu sacaların birbirine bağladığı iki sıralı kanat, arka kanat ana olan ve önden daha büyük olan. Kuyruk tüyleri T şeklinde yapılmıştır. Sözleşmeye uygun olarak, azaltılmış büyüklükte deneyimli bir uçak (tasarım değerinin% 62'u) inşa edildi ve test edildi. Yılın ilk 29 uçuşunu yılın Aralık 1987'inde yaptı ve olağandışı aerodinamik düzeni ona kısaltılmış kalkış ve iniş için mükemmel özellikler sağladı - ve görev buydu.
"Ölçekli Kompozitler" ürün örnekleri arasında gerçek bir savaş uçağı var. Çok fütüristik bir tasarıma oy ver, "Aces" filmini izlemiş olabilir. Demir Kartal-III ”- Ana kötü adam üzerinde uçuyor. Rutan, 1980-ler'e, savaş helikopterleriyle savaşmak ve doğrudan savaş alanındaki askerleri desteklemek için hafif bir uçak oluşturmak için bir arama programında danışman olarak katıldıktan sonra kendi inisiyatifiyle kurdu. O zaman bu program gelişme göstermedi, ancak bu tür makinelere ilgi devam ediyor.
Tek motorlu, tek kişilik saldırı uçakları ARES (ARES), kompozit malzemelerden yapılmış% 50'ten daha fazladır. Aerodinamik şema “ördek”, arka kanat çift düzenli bir taramaya sahip, ön yatay kuyruk negatif. İki orak şeklindeki omurga, kanadın arka kenarının dışına taşan ince kirişlere monte edilir.
ARES. Hava girişi açıkça görülüyor.
GAU-25 / U 12-milimetre topunu beş varilden oluşan dönen bir blok ile kurma niyeti, uçağın görünüşünün oluşumu üzerinde en büyük etkiye sahipti. Bu tabanca ("Eşitleyici" olarak adlandırılır) AV-8B Harrier 2 için özel olarak hazırlanmıştır. Onun için sağlam mühimmat sağlandı: 220 kabukları. Karşılaştırma için, MiG-30 durdurucunun iki 19-mm silahı, ARES'ten üç kat daha ağır, namlu başına 70 mermisine sahipti. Silah, gövdenin sağ tarafına monte edildi. Makine hafif, tabanca güçlü, güçlü geri tepmeli ... Ateşleme sırasındaki esnemeyi ortadan kaldırmak için gövdenin kanat ortasından 76 cm'ye taşınması gerekiyordu. Yine asimetri, ama hepsi bu kadar değil.
Ve burada - silah
Silah, cephaneyle birlikte, gövdenin çok büyük bir bölümünü aldı; motoru nereye koymak Silahın soluna uçağın boyuna eksenine bir açıyla yerleştirildi, hava girişi sol tarafa çıkarıldı ve itme vektörünün yönünü normalleştirmek için gazların çıkış sistemi eğildi. Ek bir avantaj: sağdaki tabanca, soldaki hava girişi - - toz gazları motora girmez; bu da dengesiz çalışmasına ve hatta durmasına neden olabilir.
Yerleşim düzeni budur - sanki dünyadaki hiç kimse savaş uçaklarıyla hiç ilgilenmemiş, sanki binlerce kopya tarafından kanıtlanmış, neredeyse yüzyıllık bir klasik plana sahip olmamış gibi. Bert Rutan dışında kim böyle bir şeyi düşünebilir ve gerçekleştirebilirdi?
Uçak ilk uçuşu yılın Şubat 1990'inde yaptı ve 1993-m'de aksiyon filminde çekildi. Bununla birlikte, bunun yalnızca sinemasal gösteriler için bir çeşit uyarlama olduğunu düşünmemesi gerekir. Bu gerçek bir savaş aracıdır: Topa ek olarak, havadan yere ve havadan havaya füzeler asılabilir, keşif ekipmanı için bir bölme vardır ve Kevlar zırhı tarafından korunan kokpitte, pilotların koltuğuna atılan ve koruyacak şekilde yükseltilmiş pilot yuvası bulunmaktadır. оружия kitle imhası.
Ağırlığı 1340 ton olan 2,8 kg'lık bir turbofan motorla, maksimum zemin hızı 650 km / s, savaşmak için fazlasıyla yeterli tanklar ve helikopterler; irtifada hızı 750 km / sa. Ancak ana uçuş avantajı şaşırtıcı, eşsiz manevra kabiliyeti. Tam savaş ekipmanıyla dönüş hızı saniyede 36 derecedir - 1930'ların sonundaki en manevra kabiliyeti çift kanatlı avcı uçakları gibi! Kısa menzilli hava muharebesi için özel olarak tasarlanmış devasa bir Amerikan F-16C avcı uçağı, saniyede sadece 10,6 derece ...
Birleşik Devletler Hava Kuvvetleri için ARES'i edinme olasılıkları belirsizdir, ancak klasik modern savaş uçakları elde etmeyi “göze alamayacak” gelişmekte olan ülkelerden satın alabilir. Bu saldırı uçağının seri üretimdeki maliyeti, yapılandırmaya bağlı olarak, bugün için çok ucuz olan 1 - 2 milyon dolar olmalıdır.
Pek çok, birçok uçan teknoloji örneği zamanımızın seçkin bir uçak tasarımcısını yarattı; türünün tek örneği Albert "Bert" Rutan. Olağanüstü yenilik, her zaman havacılık ve uzay biliminin ve teknolojisinin öncü ve özel ve zor problemlerini çözmenin bir aracı olan örnekler. Çok sayıda enstitü ve üniversitedeki ödüllerinin ve derecelerinin listesi mükemmeldir ve ikincisi kendisine, “gonoris kausa” tarafından, başarıların toplamı açısından bir kural olarak verildi. Havacılık ve uzay çevrelerinde muazzam prestij ve küresel üne sahiptir.
Ve 1986'te, niteliksel bir geçiş gerçekleşti - “dar çevrelerde geniş popülerlik” dünya çapında popülerliğe dönüştü. Bu, gerçek anlamda bir çığır açıcı olay nedeniyle oldu - dünyanın ilk durdurulamaz dünyası, havada yakıt ikmali olmadan, Bert Rutan'ın bir sonraki beyin çocuklarının uçuşu - uçak Modeli 76 "Voyager".
Voyager, Rutan'a dünya çapında ün kazandıran bir otomobildir.
Ayrıca, Ize serisinde olduğu gibi, sadece net kategorilerde rekorlar kıran arabalar de vardı - ilk bölümde bunu yazdım. Ama yine de “dar çevrelerde geniş ün” oldu. Ve nihayet, küresel ölçekte gerçekten harika bir şey yapma zamanı.
Eski bir askeri pilot olan erkek kardeşi Dick'in Rutan Ülkesi'nin etrafında uçmak için bir uçak yapmak istediğine inanılıyor. Bert 1982'te işe başladı ve Haziran ayında 1984-ünite ilk havaya geçti.
İnşaatta her şey tek bir fikre tabidir - mümkün olduğunca fazla yakıt almak ve mümkün olduğunca ekonomik olarak harcamak. Bu şema, kısa gövdenin arkasında, birbirine bağlanan son tank kirişlerinin her iki tarafında ve gövde gövdesinin burnu ile birlikte, ön yatay kuyruk ile dar ve uzun (10 m) çok uzun ve ince bir kanattır; Her kirişin ucundaki omurgada. Voyager, tamamen 426 kg'ın tümünün tabanının ağırlığının elde edilmesini mümkün kılan tamamen kompozit malzemelerden yapılmıştır - bu, 7,74 m gövdesi, 8,9 m gövdesi ve tüm 33,77 m kanat açıklığı iledir!
Gövdenin burun ve kuyruk kısımlarında iki adet pistonlu motor vardır: önde, çekme vidalı, güç 130 hp ve arkada iterek - 110 hp. Yakıttan tasarruf etmek için, seyir uçuşundaki nazal motor, seyir yüksekliğini çevirdikten sonra kapanır (aslında uçuşun üçüncü gününde yapıldı). Ve yakıt her yere yerleştirilir: kanatta, gövdede, yan kirişlerde, hatta kuşlarda bile. Ağırlığı 3180 kg'dır - uçağın toplam başlangıç ağırlığının% 72'inden fazla. Dahası, uçuş sırasında, yakıtın zaman zaman belirli bir desene göre bir tanktan diğerine pompalanması gerekir - uçuş ağırlığındaki bir payla, uçağın “geometrisi” boyunca dağıtımı, aracın hizalanmasında önemli bir rol oynar.
Yılın 14 Aralık 1986'inde başlayan uçuş, yılın 216 saatinde sürdü 3 dakika 44 saniye sürdü, bu süre zarfında 40 212 139 metre gitti. Filipinler'den ve neredeyse Sri Lanka'ya (batıya uçuyor), pilotlara, ön motoru açmak için bile güvenliğiniz için tayfun eşlik ediyordu. Altıncı günde, Voyager Somali kıyılarını geçtiğinde, durdurulamayan bir uçuş menzili için yeni bir mutlak kayıt olduğu açıklandı. Atlantik merkezinin yukarısında, Brezilya yönünde hafif bir araba taşıyan güçlü bir hava akımı düştü ...
Tüm zorlukların üstesinden geldikten sonra, Aralık 23’tan Dick Rutan ve Gina Yeager, yolculuğuna başladıkları aynı Edwards Hava Üssü havaalanına indiler. Tanklarda 48 kg yakıt kalmıştır. Gerçek kahramanlar olduklarını kanıtladılar, 1920-30-x rekor havacılarla eşleştiler: sıkışık bir kokpitte dokuz gün, elementlerle savaşan ve diğer şeylerin yanı sıra, tüm uçuş boyunca iki kişilik 10 kg yiyecek ve su.
Ronald Reagan, Sivil Cumhurbaşkanlığı Madalyası Rutan ve Gina Yeager kardeşlerini ödüllendirdi. Voyager şimdi, Smithsonian Enstitüsü Ulusal Havacılık ve Uzay Müzesi ana galerisinde, Wright Brothers Afişinin ve Charles Lindbergh'in St. Louis Ruhu'nun yanında duruyor.
2005'te Voyager rekoru başka bir başarı ile tamamlandı - bu sefer tek koltuklu (!) Bir Jet uçağında dünya çapında bir uçuş oldu. Böyle bir uçak, Batan İmparatorluğunun başı olan Richard Branson tarafından desteklenen İngiliz milyarder tarafından desteklenen ünlü aşırı Steve Fossett tarafından Rutan'a verildi. Bay Fossett, çeşitli riskli olaylarda yüzün üzerinde rekor kırdı; Böylece, 2002'te, bir balonla dünyayı tek elle uçtu. Şimdi Fossett, aynısını tekrarlamak istedi, ancak uçakla ve 80 saatten daha fazla (bu, görünüşe göre, Jules Verne'ye bir hediye).
“Ölçekli Kompozitler”, “X-ödülü” nün fethi için yapılan hazırlıklara paralel olarak makinede çalıştı. Tabii ki, sözde yeni rekor sahibi olan Global Flyer tamamen kompozit ve tasarımı Voyager'ınkinden bile daha verimli: Yakıtın ağırlığı, kalkış sırasındaki toplam ağırlığın% 82'i. Pilot, küçük bir "kesilmiş" gövde içinde bulunur, kabinin boyutu düşmesine izin verir; 1020 kg yüke sahip bir turbofan motor arka üstüne monte edilmiştir. Uçak iki ışınlı şemaya göre inşa edildi, ancak ön yatay kuyruklu Voyager'ın aksine, konfigürasyon böyle bir şema için neredeyse olağandı - her kuyruk ışını küçük omurgalar ve dümenli stabilizatörler taşıyor, bu yüzden iki uçak gibi görünüyor. Pilotun gondolunun yanlarındaki bir kanatta sinirli.
Global Afiş
Uçuş Şubat 28 - Mart 3 2005 arasında gerçekleşti. Bu süre zarfında Steve sadece birkaç dakika uyudu, uydu navigasyon sistemi çalışmıyordu, planlanmamış bir yakıt tüketimi vardı. Ama hepsini yaptı ve beklediğinden daha iyi - uçuş sadece 67 saat sürdü. Bert, ulaşılamaz tasarım seviyesini bir kez daha onayladı - Global Flyer, 75'in mevcut jetlerin hepsinden daha iyi yakıt verimi olduğunu gösterdi.
Ancak Rutan'ın bir rekor denemesi hala başarısız oldu.
1980'in sonunda, Amerikan milyoner uçak koleksiyoncusu Robert Pond, pistonlu uçaklar için yeni bir dünya hız rekoru kırma hedefini belirledi. Bu tür yarışmalar geleneksel olarak ABD'nin Reno şehrinde düzenlenir ve her zaman İkinci Dünya Savaşı'nın en iyi dövüşçülerinden modifiye edilmiş arabalarını kazandı. Gölet "gaziler" den rekoru almaya karar verdi ve başvuranın tasarımını emretti - tabii ki, Bert Rutan.
Pond Racer'ı geliştirirken, Bert Mustang veya Lightning'in kusursuz şemalarını tekrar etmedi. 1000 HP için iki adet yüksek güçte Nissan otomobil motoru arkaya süpürülen kanadın üzerine monte edilmiş olan kirişlere monte etti. Kabini olan küçük bir merkezi gövde, kanadı arka kenarı burnuyla durdu. Gövdenin ve kirişlerin kuyruk kısımları yatay tüylerle birbirine bağlanmıştır, omurgalar gövde üzerinde üç büyüktür ve her kiriş üzerinde küçüktür. Kompozit "Pond Racer", yalnızca "askeri" rakiplerinden üç ila dört kat daha az 1880 kg ağırlığındaydı. Ön hesaplamalara göre, yaklaşık 850 km / s hıza ulaşıldı.
"Gölet Yarışçısı"
Dick Rutan uçağı Mart ayında 22'te 1991'te havaya uçurdu ve Eylül ayında Reno'da Pond Racer zor yolda 644 km / s hızını gösterdi. Ancak elektrik santralinde yangın çıktı (sebebini iki kelimeyle burada tanımladım) ve araç kayıt yapmadan düzene girdi. Ve 14 Eylül 1993, uçak sert iniş sırasında kırıldı ve Rick Briquett'i sürdü.
Adalet için not ediyoruz: kısa süreli zorunlu uçuş modları ve usta pilotluk için tasarlanmış özel bir rekor uçaktı. Rutan'ın toplu kullanım için tasarladığı makineler, uçuş sırasında veya zorlu bir iniş sırasında bozulmaz.
... Albert Rutan atmosferde uçmak istediği her şeyi yaptı mı? pek; Olabildiği gibi, yeni binyılda ilk sansasyonel başarı zaten bir uzay uçuşuydu, ancak şimdiye kadar sadece ormansız. "X-ödülü" ödülü için bir takım kriterleri yerine getiren Rutan, üniteyi 100 kilometre yüksekliğine ulaştı. Ancak, ticari alan araştırmacısı yarışına girmesinden çok daha erken bir zamanda büyük yüksekliklerin fethine giden yolu başlattı.
Temmuz 26 tarihinde ilk 1998 uçuşunu yapan Proteus uçağı, Angel Technology Corp. tarafından sipariş edildi. “Hava bazlı elemanlarla” hücresel telefon sisteminin bir parçası olarak çalışması amaçlanmıştır. "Proteus" un görevi, 14 saat boyunca çok yüksek bir irtifada havada bulunmaktı - oradan mümkün olan en geniş alanı röle ile kaplamak için.
Bu “Ölçekli Copmozits” ödevi olağandışı bir şekilde her zaman olduğu gibi son derece zarif bir makine biçiminde yapılmıştır. Yüksek ve uzun uçmak için (yüksek hız gereksinimi olmadığında), bir uçağın büyük uzama kanadı olmalıdır - yani uzun ve dar. Proteus'un bu iki kanadı var: düz ön ve arka, ön çıkıntıda daha büyük bir süpürme ve kavisli - yavaşça gövdeden aşağı iniyor, sonra yukarı kalkar ve uçlarla tekrar aşağıya doğru bükülür. Uçağın bu tasarımına çift kanatlı tandem adı verilir ve kanadın şekli “ters martı” dır. Kuyruğa arka kanattan uzanan iki kiriş, alt ve üst karinadan dikey kuyruk taşır; şu anda yatay kuyruk yoktur. Ekonomik turbofan motorları, arka gövdenin üst kısmındaki direklere monte edilmiştir.
"Proteus" çok güzel. Ben kendimi kısıtlayamadım, iki fotoğrafını çektim ve onları bile kesip atmadım, kaynakları çok iyi, şaşırtıcı değil, kaynakları çok iyi.
Ve bu kez, Proteus 25 - 27 Ekim 2000 tarafından belirlenen, sınıfındaki üç dünya rekoru tarafından kanıtlandığı gibi gereksinimler karşılandı: 19 137 x maksimum yüksekliği, sabit bir yatay uçuş 18 xNUMX m, sabit yük yüksekliği 873 kg - 1000 17 m.
Proteus'un yapımı sırasında edinilen deneyim, X-ödülü kazanan suborbital sistemin iki unsurundan biri olan yüksek irtifa uçak gemisi White Knight'ın tasarımında kullanıldı. İkinci bileşen aslında Uzay Gemisi Bir suborbital uzay aracıydı - bu “çift”, 21. yüzyılın başındaki en seçkin yarışmalardan birini kazanmaktı.
1996 yılında özel tasarımcıların ve üreticilerin atmosferi dışına insan getirebilecek cihazlar yaratma konusundaki ilgisini teşvik etmek amacıyla “X-Ödülü” kuruldu. Yani, daha önce her şeyin yalnızca devlet örgütlerinin emirleri ve devlet parası için yapıldığı bölgeye. X-Ödül Vakfı, aşağıdaki üç koşulu yerine getirebilecek olanlara milyonlarca dolarlık 10 ödülü vererek kuruldu: en az 100 km yüksekliğe üç kişilik bir ekip teslim et; güvenli bir iniş yapmak; aynı makinede uçuşu en geç iki hafta sonra tekrarlayın. Finansman sadece özel fonlardan gelebilirdi.
Fon, ilk uzay turisti Dennis Tito ve ünlü Charles'ın torunu Eric Lindberg gibi birçok dikkate değer insanı içeriyor. Baş yargıç, uzaya üç uçuş yapan eski astronot Richard Stifoss'du. Çekiliş için son tarih belirlendi: 2004 yıl.
Ölçekli Kompozitler resmen - üç yüz gazeteci ile bir basın toplantısı düzenledikten sonra - Nisan 2003 yarışmasına katıldı. Bu zamana kadar, katılımcıların kompozisyonu neredeyse belirlendi: farklı ülkelerden 23 ekipleri yarıştı. Hepsi çok çalıştı - başarı şansı az ya da çok oldu.
«WhiteKnightOne»
Fakat Rutan çoktan ciddi bir başlangıç yaptı. Tekniği zaten geliştirildi, “Beyaz Şövalye” havada test edildi, Space Thorn-1'in yapım ve zemin testleri tamamlandı. 7 Ağustos 2003, Sparky'nin tamamını alanın boşalmasıyla çıkaran ilk yıl oldu. 14 km / s hızında 400 kilometreden daha yüksek bir rakımda, alt alıcı taşıyıcıdan ayrıldı ve planlanan uçuşun 19 dakikasından sonra (motoru çalıştırmadan) güvenli bir iniş yaptı.
Bu zamana kadar kalifiye "taraftarlar" Rutan'ın bu yarışta liderliğini üstlendiğinden şüphesizdi. Rakipleri temelde en basit sistemlerde çalışıyorlardı: düşey fırlatma ve paraşüt veya yamaç paraşütü ile iniş yapan bir roket. Projeler vardı ve daha karmaşıktı: Boeing-747'in arkasındaki römorkörün başlangıcından veya balonun süspansiyonundan; Birkaç tane yatay kalkış ve havaalanı ya da suya iniş. Rus katılımcılar, Myasishchev Tasarım Bürosu tarafından tasarlanan yüksek rakımlı araştırma uçağı МХNUMX Geophysics'i almak ve aynı paraşütçüyü indirmek için bir taşıyıcı olarak kullanmayı planladılar.
Rutan'ın planı daha karmaşık ve mükemmel. “Beyaz Şövalye”, yukarıda bahsedilen “Proteus” un arka kanadına benzer bir kanadı olan kanatlı egzotik bir iki kirişli monoplan türüdür - “geri dönüş martı” - sadece “Şövalye” nin uçları yukarı doğru bükülür. T şeklindeki kuyruk düzeneği, şasinin tekerlekleri tarafından da taşınan, süslü bir şeklin yan kirişleri üzerine monte edilmiştir. Uçağın iki jet motoru var; Tasarımının, aslında, uzay aşamasında olduğu gibi neredeyse tamamen kompozit olduğunu söylemek zor değildir.
Aynı Uzay Gemisi-1, 1960'in geleceğin uzay aracı veya hipersonik uçağını gösteren çizimlerini andırıyor. Gövde - kurşun veya keskin bir burnu olan bir damla gibi, yuvarlak gövdeler oldukça tuhaf bir şekilde ön tarafa dağılmış - Beyaz Şövalye'nin gövdesi neredeyse aynı görünüyor. Space Thorn'un çok geniş ve kısa kanatları kirişin dış uçlarında dikey omurgalarla taşınır ve ikincisi üzerinde, tek taraflı kirişler gövdeden - yatay kuş tüyü düzlemlerinin dışına monte edilir. Gemide, geleneksel uçak tipinde üç yataklı bir tekerlek iniş takımı bulunuyor.
Gördüğümüz gibi, sistem yine tuhaf Rutanovskaya'ya döndü. Hiç kimse kozmik yüksekliğe uçmak gibi bir şey yapmadı. Ve motor, benzeri henüz insanlı uzay gemilerinde karşılaşılmayan benzersiz.
Bu motora hibrit denir, çünkü katı veya sıvı olarak adlandırılamaz. Gerçek şu ki, bu motordaki yakıtın katı olması ve oksitleyicinin sıvı olması; ve bu bileşenler, yumuşak bir şekilde koymak için, sıra dışıdır. Yakıt bir çeşit ... sentetik kauçuktur (!), Ve oksidan, "gülen gaz" olarak bilinen azot oksittir.
Bu ne veriyor? Hemen çok. İlk olarak, yakıtın katı bir toplanma durumuna sahip olması, bir oksitleyici sızıntısı durumunda cihazın içinde ve çevresinde bir "patlama karışımının" oluşmasını garanti eder. Aynı zamanda, seçilen bileşenlerin doğrudan temas halinde bile kendi başlarına tutuşmadığını söylemek anlamlıdır - örneğin, bir araya geldiklerinde kendiliğinden tutuşan proton yakıt bileşenlerinden farklı olarak. İkincisi, bir sıvı oksitleyici yanma işlemini düzenlemeyi ve gerekirse hızlı bir şekilde kesmeyi mümkün kılar. Üçüncüsü, hem yakıt hem de oksitleyici içeren katı yakıt, esas olarak patlayıcıdır, depolama sırasında özel bakım ve özel koşullar gerektirir. Ve Space Spike'ın motorunda, oksitleyici ve yakıt “aralıklı”. Dördüncü olarak, hidroksipolibütadien (sözde yakıt) ve azot oksidi toksik değildir. Son olarak, böyle bir motorun maliyeti düşük olduğu ortaya çıktı.
Güvenilir, güvenli, ucuz - toplu insanlara yönelik uçuşlar için mükemmel motor!
Bir tekrar olmasına izin verin, ama şunu söylemeliyim: yine, Rutan, yapıcı şemadan pratik kullanım perspektifine kadar, tüm özelliklerinde benzersiz bir şey edindi.
Bu bakış açısı, Space X-NUMX alt orbital uçağın herhangi bir fazındaki aşırı yüklenmenin, “roller coaster” da olduğu gibi, 1 birimlerini geçmemesine de katkıda bulunur. Bu nedenle, Bert, sağlıklı bir insanın, gemisinin yolcusu olabileceğine inanmaktadır ve bu, herhangi bir özel eğitim gerektirmeyecektir.
Bu çok suborbital uçuş neye benziyor? "Space Sheep-1", uçak olarak önemsiz olan "Beyaz Şövalye" nin gövdesinin altına asıldı ve uçak pistinden uçup gidiyor. Uzun kanatları sayesinde, “Şövalye”, 15 km seviyesine kadar yükseliyor - kargonun yüksekliğini kaldırma kaydıyla “Proteus” u hatırlıyoruz. Tırmanmak yaklaşık bir saat alır (“Şövalye” yarışçı değildir, onun için yükseklik önemlidir), ardından alt-hakem taşıyıcıdan ayrılır, motoru açar ve 84 dereceli bir açıyla ufukta koşuşturur.
Şimdi her şey hızlı gidiyor. Birkaç dakika sonra, Uzay Gemisi bir 100 kilometre yüksekliğine ulaşır. Düşme aşamasına hareket eden üç ya da dört dakika, bu yüksekliğin yakınındaki bir parabol boyunca ilerliyor - bu, yolculuğun özveridir. Şu anda, yolcular siyah alandaki yıldızları izliyor ve bilinmeyen bir ağırlıksızlık hissi yaşıyorlar. Hava açıksa Dünya'ya bakabilirsiniz - burada "Dünya" kelimesini büyük harfle yazabilirsiniz ...
Sonra iniş başlar, yaklaşık 20 dakika sürer, planlama modunda gerçekleşir ve bir uçak inişiyle sona erer. İniş üzerindeki hız üç ses düzeyindedir, bu nedenle tanınmış mekik ve "Buran" fayanslarına benzer şekilde yapının özel bir termal koruma sistemi gerekli değildir. İniş, aerodinamik ve kontrol açısından uçuşun en zor aşamasıdır, cihazın önceden belirlenmiş bir pozisyonunu korur - yaklaşık 70 ° 'nin burnu yukarı doğru hareket ettirdiği kanat tasarımı, arka yarısı dengeleme kanadının sapmasını ve oynamasını sağlar. 24 kilometre yüksekliğinde, kanat orjinal pozisyonunu üstlenir, ardından gerekli manevra ve iniş ile birlikte normal iniş gerçekleşir.
Tüm bunlar, ilk kez Michael Millville gemisi tarafından kontrol edilen yılın 21 Haziran 2004 ürünü tarafından üretildi. Ve aynı yılın Ekim ayında, yarışma kurallarına uygun olarak gerçekleştirilen birkaç uçuştan sonra, Bert Rutan, adalet içinde - ve beklenmedik bir şekilde - “X-ödülü” nün sahibi oldu.
***
Sırada ne var?
Binyıl başında, insanlık - uzay turizmi kullanımına yeni bir cümle girmiştir. Belki de, X-Ödülü'nün kurucuları ve mütevelli heyeti ilk başta böyle bir şey ifade etmiyordu, ancak 2001'ten sonra, yarışma ile ilgili olaylarla ilgili bilgiler basında uzay turizmi temasıyla yakından ilişkili olmaya başladı. Bu anlaşılabilir bir durumdur: rakiplerinden birinin başarısı, ucuz bir araç tarafından söz vermiştir, bunun dışında atmosferi olmayan profesyonellerin atmosferi dışındaki “dışa aktarımı” gerçekleştirilememiştir. 2003'teki Alman uzman Fabian Islingsfeld, yarışmanın görevini belirledi: kamuoyunun dikkatini çekmek, büyük yatırımlar elde etmek ve kazanan uydulara dayanarak, suborbital veya hatta yörüngesel seyahatler için taşıma sistemleri geliştirmek ve ayrıca uyduların ve ultra hızlı posta ve yolcu teslimatı için.
Şimdi, kazanan tasarım orada ve yaratıcısı son derece istirahat için yeni bir ortam olarak gezegene yakın alanın ticari olarak keşfedilmesi fikrine büyük ilgi duydu. "Uzay Gemisi-1" in geliştirilmesi, sekiz yolcu için "Uzay Gemisi-2" (Uzay Gemisi İki) olacak. Bir yatırımcı buldum; onların hatırladıklarımıza göre, Steve Fossett projesini dünyanın dört bir yanındaki tek bir uçuşla finanse eden aynı Richard Branson olmaları karakteristiktir. Anlaşılan, Global Flyer'ın başarısı nihayet Scaled Composites'in iş planlarının güvenilirliği ve baş tasarımcısının planlarının güvenilirliği konusunda ikna etti.
Ve baş tasarımcı, bir öncekinden çok daha iyi olacak olan bir sonraki alt-görevlendiriciyi tasarlıyor. Sadece dört kat fazla yolcu alacak; bu yolculara çok daha konforlu koşullar sağlanacaktır: koltukların eğimi daha fazla olacaktır, yatay pozisyona yatırılabilir, böylece yaşlı insanlar daha kolay aşırı yük taşıyabilirler. Doğru, tuvalet yeni gemide olmayacak; ancak 135 - 140 kilometreye tırmanacak, bu da turistlere ekstra bir dakika ve alan gösterimlerinin yarısını verecek.
Yeni planlara göre, Sir Richard, şirketinin özel bir şubesini organize etti - "Virgin Galaxy". 2008'te çalışmaya başlayacak olan Rutan'a beş sekiz kişilik araç filosu sipariş etti. Ve 2007'te Branson, New Mexico eyaletindeki ilk ticari uzay limanını inşa etmeye başladı - yetkililerle bir anlaşma sağlandı ve uzay limanı projesi geliştirildi.
Medyada nispeten yakın zamanda ortaya çıkan Mojave Çölü'ndeki uzay limanı projesi için seçeneklerden biri
Uzay istasyonunun inşası 225 milyon dolara mal olmalı, ancak maliyetler karşılığını alacak. O zaman bile, sona eren on yılın ortasında, “X-ödülü” nü kazandıktan kısa bir süre sonra, ancak yeni bir çok sandalyeli yörüngenin projesiyle herhangi bir kesinliğin ortaya çıkmasından çok önce, ticari başarının güvence altına alındığı görüldü. 2004'in sonunda, Bakire Gökada başkanı Stephen Attenborough, 38 civarında, 126 ülkelerinden binlerce insanın şirkete ilgi duyduğunu söyledi. Biletin ilk kullanıcıları 200'a bin dolara mal olacak ve zaten yetmişden fazla kişi bu parayı ödedi.
İşte söylediği:
- Şirket "kurucu" olarak adlandırılanlar için 100 koltuk ayırdı ... "Kurucuların" yaklaşık% 85'u erkektir. Orta yaş - 50 yıllarında, hayal kurmayı unutamayan, ama hepsinden en küçüğü olan bu nesil çocuklar, 16. Oğulları olan babalarımız ve bütün ailemiz var. En büyüğü, 90 yıl dönümünü skydiving ile kutlayan Hollandalı 85 yaşındaki büyükanne olabilir ...
Zamanla, fiyat büyük ölçüde düşürülmeli - Bert Rutan, ABD Kongresi'ndeki oturumlarda söz verdi. Projenin normal çalışma modu 3, yılda binlerce ikincil gezgin, işletme başladıktan beş yıl sonra girmesi planlanıyor.
Bu arada, rakiplerinden Rutan'ın "X-ödülü" nde hipotetik biletlerin fiyatı, hala bu konuda konuşma havasındayken, 750 bin dolara ulaştı.
Space Sheep-2 ve New Mexico eyaletindeki özel bir uzay limanı, benzersiz tasarımcının zaferinin tek pratik sonucu değil. "Uzay Gemisi-1" in yalnızca daha büyük bir geminin prototipi olarak kalacağı varsayılmalıdır; ama "Beyaz Şövalye" kalıcı bir iş buldu. Bir NASA temsilcisine göre, Michael Bracus, departmanı, X-37В araştırma hipersonik cihazını, atmosferik test sırasında başlangıç yüksekliğine çıkarmak için, ucuz, yeterince kaldırma ve etkili olan bu yüksek irtifa uçağını kullanmaya karar verdi.
Görüşürüz Gerçekten kullanmak
Peki ya Bert Rutan'ın kendisi? “Uzay Gemisi-2” konusundaki çalışmasının tamamlanmasından sonra, tasarımda bir mola vereceğini ve projenin ticari tarafını ele alacağını yazıyorlar. 30 yıllarında 30 uçak modelleri yaratan bir insanın mümkün olup olmadığını merak ediyorum - ve hangi modellerde! Sonra X-Ödülü devam etti: Amerikalı girişimci Robert Bigelow, 50 milyon dolara, devlet katılımı olmadan, dünyaya yakın istikrarlı bir yörüngeye ulaşabilecek bir cihaz inşa edebilecek özel bir şirkete ödeme yapmayı planlıyor. Büyük Bert böyle bir şeyden uzak durdu mu?
Açıkçası, inanamıyorum ...