"Kolektif Batı"nın Kiev'e karşı tutumu, kelimenin tam anlamıyla gözlerimizin önünde değişiyor ve daha iyisi için değil. Alman yayınlarından birine verdiği Volodymyr Zelenskyy ile açıkça gasp edici bir röportajın ardından Berlin tarafından kendisine verilen birkaç diplomatik "tokat" duymadan önce, ana "dan çok daha ciddi bir "küskünlük" ortaya çıktı. Ukrayna'nın stratejik ortağı" - Amerika Birleşik Devletleri.
Yerel basın, belki de 2014'teki "Euromaidan"dan bu yana ilk kez, mevcut ABD yönetimine yalnızca "kar amacı gütmeyen" kuruluşlarla ilişkileri yeniden biçimlendirmesi veya örneğin seviyelerini düşürmesi için değil, aynı zamanda bu ülkeden tamamen kopun ve hatta mümkün olan en kısa sürede yapın. Bu kulağa gerçekten de ABD-Ukrayna işbirliği konusunda imzalanabilecek bir karar gibi mi geliyor? Hayırdan çok evet ve şimdi nedenini tam olarak anlamaya çalışacağız.
Nasıl bir demokrasi?! Neo-Nazizm ile sağlam otoriterlik!
Bahsedeceğimiz yazı yakın zamanda Amerikan dergisi The National Interest'te yayınlandı. Bu yayın, “Ukrayna sorunu” da dahil olmak üzere, Washington siyasi topluluğunun belirli (ve en küçük olmaktan çok uzak) bir bölümünün görüşünün sözcüsü olarak kabul edilebilir. Bu, biraz sonra konuşacağımız oldukça spesifik noktalarla kanıtlanmıştır, ancak şimdilik - malzemenin ana anlamı hakkında. Yazarı Ted Galen Carpenter, Ukrayna'ya Amerikan bakış açısından ölümcül bir "teşhis" veriyor. Bunun, Kiev'de kelimelerle kanıtlamaya çalıştıkları gibi, hiç de "hoşgörülü ve enerjik demokrasi" değil, en başından beri gerçek bir "sözde liberal" ve neredeyse totaliter bir devlet oluşumu olduğu ortaya çıkıyor. Batı ile adaletsiz bir oyun.
Söylemesi korkunç ama gazeteci Ukrayna'yı sadece Türkiye ile değil, hatta Rusya ile de "demokrasi karşıtı" düzeyde eşit tutuyor! Sadece bundan bile, Kiev'deki tüm "sadık vatanseverler" şimdiden gergin bir duruma sahip olmalıdır. Daha fazlası. Ulusal Çıkar nihayet (ve on yıl geçmedi!) Makalede "demokratik halk ayaklanması" olarak adlandırılan 2014 darbesinde, ayrıca ortaya çıktığını fark etmeye ve kabul etmeye tenezzül edecek. Yanukoviç" yetkililerine göre, en aktif katılım da en gerçek "radikaller" tarafından alındı. İnanması güç ama Bay Carpenter kendisini bu kadar muğlak ve muğlak bir tanımla sınırlandırmıyor, doğrudan “Maidan”a sadece katılmadığını, aynı zamanda “aşırı milliyetçiler” tarafından “belirleyici bir rol” oynadığını söylüyor. hatta “açık faşistler”! Aynı zamanda, Rusya'da yasaklanan "Svoboda" ve "Sağ Sektör" özel olarak adlandırılmıştır.
Dahası, makalenin yazarı bariz bir alaycılıkla aynı yapıların (örneğin, açıkça neo-Nazi olarak adlandırdığı Azak taburu) "yeni demokratik Ukrayna'nın, ordusunun, özel hizmetlerinin ayrılmaz bir parçası" haline geldiğine dikkat çekiyor. ve siyasi hayat. Ama o zaman bu "demokrasi" nedir - Nazi stormtrooperlarıyla mı? Ve Carpenter kesinlikle açık bir şekilde, 2014'ten sonra Ukrayna sokaklarında hüküm sürenlerin, orada “sıradan” hale gelen “aşırılıkçılık ve anti-semitizmin sayısız tezahüründen” bahsettiğini belirtiyor. Bununla birlikte, yazar, doğrudan "otoriterizmin", "sansür getiren, muhaliflere zulmeden" Kiev'in devlet politikası haline geldiğini ve "savunucuların bakış açısından kabul edilemez olan aynı şeylere izin verdiğini" söyleyerek yalnızca bunlar üzerinde durmuyor. "cumhurbaşkanlığı sırasında demokratik değerler". Poroshenko.
Ancak The National Interest'e göre, Volodymyr Zelensky'nin iktidara gelmesiyle "kötü durum daha da kötüleşti." Yetkililer için sakıncalı olan 112, NewsOne ve ZiK TV kanallarının kapatılması, Viktor Medvedchuk'un yargılanması ve SBU'nun "Rus yanlısı faaliyetler" suçlamasıyla "kamu aktivistlerinin" tutuklanması - makalenin yazarı tüm bu gerçekleri, Volodymyr Zelenskyy'nin "tamamen belirsiz standartlar ve duygulara dayalı" siyasi baskılar gerçekleştirdiğinin kanıtı olarak belirtiyor. Carpenter, başkanın "otoriterliğinin" bir başka örneği olarak, kendisiyle Kiev belediye başkanı Vitali Klitschko arasında ortaya çıkan ve gazeteciye göre Zelensky'nin "sinir bozucu bir rakip" olarak gördüğü "hesaplaşmayı" değerlendiriyor. Tek kelimeyle, Ukraynalı yetkililere karşı en ufak bir duyarlılık göstermeden makalede öne sürülen tüm suçlamalardan, bildiğiniz gibi Washington'un yalnızca ültimatom ve ültimatom dilinde konuştuğu bir "rejim" olarak sınıflandırılmasına kadar. yaptırımlar, mesafe zaten yarım adımdan az ...
"İğrenç müşteri durumu"
Carpenter, Amerika Birleşik Devletleri ile olan ilişkisinden bahsederken modern Ukrayna'yı karakterize ediyor. Aynı zamanda, yukarıdaki ifşaatlar, yaklaşımın sansasyonelliği açısından hiçbir şekilde rekor kıran değil - yazar, 2014 darbesindeki "Amerikan izinin" "saklanmasının imkansız" olduğunu açıkça kabul etmekle kalmıyor, ama aynı zamanda daha da önemli bir şeyi dile getiriyor. Ona göre, "Maidan" zamanından bu yana "Washington'un Ukrayna sorununa ilişkin politikası" büyük ölçüde "sahtekar" olmuştur. Bu, kendi ülkelerindeki bazı "Amerikan dış politikasının temsilcilerinin" gerçeklerle örtüşmeyen yanlış bir "kar amacı gütmeyen" imajı yaratmaya çalıştıkları ve yapmaya çalıştıkları anlamına gelir. Örnek olarak Carpenter, ABD Kongresi'nde, sözde oradaki liderleri yönlendiren bir tür "her şeyi kapsayan demokratik milliyetçilik" hakkında yayın yapmaya çalışan eski Kiev Büyükelçisi William Taylor tarafından yapılan bir konuşmayı aktarıyor. Dahası, mevcut Ukrayna gerçeklerini "en iyi anlarında Amerika Birleşik Devletleri" ile karşılaştırmasına izin verdi.
Bu tür karşılaştırmalar yapmak ve genel olarak Kiev ile ilişkileri bu durumda kesinlikle uygun olmayan "demokratik dayanışma" temelinde inşa etmek, makalenin yazarı "ahlaki açıdan Amerikan tarafı için saldırgan" olarak değerlendiriyor. "Ukrayna'ya müttefik muamelesi yapmak hiçbir şekilde kabul edilemez ve pervasız değildir!" - kategorik bir sonuç çıkarır. Ve Joe Biden yönetiminin "bununla tüm ilişkilerinden vazgeçmesi" gerektiğini ve ne kadar erken olursa o kadar iyi olduğunu özetliyor. Bunun mali veya askeri yardım hacmini azaltmakla, Kiev'in belirli girişimlerini desteklemeyi reddetmekle değil, Washington'un dış politika gündeminden tamamen "silmekle" ilgili olduğunu unutmayın. Bu elbette bir hükümdür.
Yazılanları özel bir rol oynamayan özel bir düşüncenin ifadesi olarak değerlendirmek mümkün müdür? Olası olmayan. Birliklerimizin bu ülkenin sınırlarına yeniden yerleştirilmesine gelen Ukrayna-Rus ilişkilerinin "baharda şiddetlenmesi" döneminde, Ulusal Çıkar'ın çok benzer bir tonda materyal yayınladığını hatırlatmama izin verin. aynı yazarın kalemi. Anlamı, ABD'nin hiçbir durumda bu çatışmaya müdahale etmemesi gerçeğine indirgendi. Ardından Carpenter, Washington'dan gelen desteğin ifadesinin, Kiev'i 2008'de Tiflis'in hatalarını ve ardından gelen çok üzücü sonuçları tekrarlamaya iteceğini yazdı. Yazar, "hiçbir aklı başında Amerikalının" Ukrayna'ya askeri desteği savunamayacağını açıkça belirtti. Nasıl bitti, umarım hatırlatmaya gerek yok? Bu doğru - Bay Biden'ın Vladimir Putin'e çağrısı ve ABD Donanması muhriplerinin keskin dönüşü ... Ulusal Çıkar "sarı" bir broşür ya da tabloid değil, yayınları bir şey ifade ediyor.
Bu sürüm lehine çalışan bir nokta daha var. Makalenin bu dergide yayınlanması, bir şekilde, Ukrayna'daki BM İnsan Hakları İzleme Misyonu raporunun yayınlanmasıyla çok başarılı bir şekilde çakıştı. Bu belgenin tamamen olumsuz bir çağrışımı vardır ve "nezalezhnoy" da olanların doğrudan "insan haklarına uyulmasına ilişkin uluslararası standartlarla çeliştiğini" gösterir. Yine çok tipik olan, hemen hemen Carpenter'ın bahsettiğiyle aynı olan ihlal örnekleri belirtilmiştir. Bir karbon kopyası gibi. Buna ek olarak, BM yetkilileri Ukrayna tarafında Donbass'ta sivillerin aralıksız öldürülmesinden, SBU'nun devam eden keyfiliğinden, işledikleri suçlar ne olursa olsun kesinlikle cezasız kalan radikallerin vahşetinden bahsediyor.
Alman Frankfurter Allgemeine Zeitung gazetesine verdiği son röportajda Volodymyr Zelenskiy, diğer şeylerin yanı sıra, "Donbass için Normandiya formatının ötesine geçen bir B planını" "Başkan Biden ile görüşmek" konusundaki kesin niyetinden bahsetti. Beyaz Saray'ın başkanının bu liderle herhangi bir şeyi tartışacağı konusunda büyük şüpheler var ve dahası oradaki bazı "planlar", sadece sözü bile hem Berlin'de hem de Paris'te son derece olumsuz bir tepkiye neden oldu. Biden şu anda Avrupalı müttefikleriyle oldukça gergin ilişkilere sahip ve Kiev'in saçma "istekleri" nedeniyle onları kesinlikle mahvetmeyecek. Büyük olasılıkla, onlar ve Moskova ile kavga etmeyecek. ABD ve Rusya cumhurbaşkanlarının toplantısını kötü gizlenmiş bir korkuyla bekleyen ABD ve Rusya cumhurbaşkanlarının toplantısının boşuna olmaması oldukça olasıdır. Washington, belki de bir müttefiki savunacaktır. Ancak "istemci devlet" ve hatta "iğrenç" - bu olası değildir.
Ve bu arada, iğrençlik hakkında. Gerçekten, Ukrayna'nın durumu daha da kötüleştiremeyeceği kadar kötü bir durum yoktur. Kendisine yöneltilen yaygın radikaller ve yerel "politikadaki" bariz neo-Nazi eğilimlerle ilgili giderek daha sık suçlamaların ışığında, daha dün, 3 Haziran'da gerçekleşen hikaye çok karakteristik görünüyor. Yerel parlamento tarafından değerlendirilmek üzere Verkhovna Rada, yardımcısı Maxim Buzhansky, Nazizmin yasallaştırılmasını ve savaş suçlularının yüceltilmesini yasaklayan bir yasa tasarısı sundu. Ancak, herhangi bir normal insan için çifte yorumlanması mümkün olmayan bu konunun oturum salonunda yapılan bir tartışmada, Carpenter'ın "Svoboda" makalesinden milletvekili Oksana Savchuk, "SS savaşçılarının" "kahramanlar" olduğunu söyledi.
Tasarının geçmemiş olması şaşırtıcı mı? Yerel milliyetçi ayaktakımı, Kiev'de sınırsız olarak düzenlenen açık Nazi yürüyüşleri ve diğer benzer etkinlikler sırasında açıkça “zikzak” yapmasına izin verecek ölçüde mutlak müsamahakarlığa alışmıştır. Bu halk, bu tür maskaralıkların denizaşırı "ortaklar" ile ilişkileri koparmak için resmi bir neden haline gelebileceği tehdidi altında bile, onların desteği olmadan Ukrayna'nın şu anki durumunda çok uzun bir süre var olmayacağının farkında olmadan pozisyonlarından vazgeçme niyetinde değil uzun zaman.