Günlük haberlere inanıyorsanız, cinsel yırtıcı hayvanlar her yerde perişan olur: parklarda, okullarda, alışveriş merkezlerinde - hatta gençlerin bilgisayarlarında. Bazı nadir (ancak yüksek profilli) olaylar, halkın korkusuna tepki olarak çıkarılan eşi görülmemiş yeni yasalar ortaya çıkarmıştır.
Her eyalet, serbest bırakılan seks suçluları hakkında toplulukları uyarmak için bildirim yasalarına sahiptir. Pek çok eyalet, cinsel suçluların belirli alanlarda yaşamasını yasakladı ve uydu teknolojisini kullanarak onları takip ediyor. Florida ve Teksas'taki yetkililer kasırgalar sırasında kamu barınaklarından cinsel suçluları suçluyorlar.
Çoğu insan seks suçlularının ciddi ve büyüyen bir tehdit oluşturduğuna inanmaktadır. Senato Çoğunluk Lideri Bill Frist'e göre, "gençler için tehlike yüksektir." 18 Nisan 2005'te "CBS Akşam Haberleri" yayını yapan muhabir Jim Acosta, "bir çocuk kayıp olduğunda, şansın iyi olduğu, hüküm giymiş bir seks suçlusu olduğunu" bildirdi. (Acosta yanlış: Bir çocuk kayıp olursa, hüküm giymiş bir seks suçlusu aslında en az olası açıklamalar, kaçakların, aile kaçırmalarının ve çocuğun kaybedilmesinin ya da yaralanmasının çok gerisinde.
"Dateline NBC" de "Predator Yakala" dizisinde muhabir Chris Hansen "sorunun kapsamı muazzam" ve "kötüleşiyor gibi görünüyor" diye iddia ediyor. Aslında, Hansen, Web yırtıcılarının "ulusal bir salgın" olduğunu belirtti.
Haber medyasında internet yırtıcılarının, suçlu bulunanların, pedofillerin ve çocuk kaçırmalarının tehlikeleri vurgulanıyor. Çocukların önyargılarının nispeten az sayıda olmasına ve internet yırtıcıları gibi konularda çok az veriye rağmen, gazeteciler her zaman problemin kapsamlı olduğunu ve hikayelerini bağlam içine koymadıklarını ileri sürüyorlar. Örneğin, "Bugün Gösterisi", yabancıların bir çocuğun kaçırılmasına yardımcı olup olmayacağını görmek için bir dizi yanıltıcı ve kötü tasarlanmış gizli kamera "testleri" gerçekleştirdi (bkz. "Yabancı Tehlike:‘ Şok 'TV Testi Kusur Edildi ").
New York Times gazetesi muhabiri Kurt Eichenwald, reşit olmayan bir Webcam modelinin parasını kazanan bir California gençliğinden Justin Berry hakkında bir önsöz makalesi yazdı. Berry'nin hikayesi ulusal haberler yaptı ve Oprah'a ve bir Senato komitesinin önüne çıktı. Berry'nin tecrübesi endişe verici olsa da, aslında bir anekdottur. Berry'nin vakası eşsiz mi, yoksa cinsel predasyon buzdağının sadece ucunu temsil ediyor mu? Eichenwald, altı aylık soruşturması sırasında bulduğu Berry gibi diğer genç porno satıcıları hakkında muğlak. Üç ya da dört? Onlarca? Yüzlerce mi, binlerce mi? Eichenwald'ın makalesinde sadece “Webcam pornografisinin ölçeği bilinmemektedir” ifadesi yer alırken, Berry'nin deneyimlerinin sadece bir tanesi olduğunu öne sürüyordu. (Acosta, Hansen ve Eichenwald, raporlarının açıklığa kavuşturulması için tekrarlanan taleplere cevap vermedi.)
Seks suçluları açıkça bir tehdit ve korkunç suçlar işlemektedir, ancak tehlike ne kadar büyüktür? Ne de olsa dünyada, yıldırımdan Deli İnek Hastalığına ve okul çekimlerine kadar pek çok tehlikesi vardır; bunlar gerçek ama çok nadirdir. Çoğu insanın düşündüğü gibi ortak ve masumlara saldırma olasılığı var mı? Cinsel suçluların ortaya koyduğu tehditle ilgili iki kez tekrarlanan iddialara yakından bakıldığında, bazı şaşırtıcı gerçekler ortaya çıkmaktadır.
Beşte bir?
3 Mayıs 2006 tarihli "ABC News" raporuna göre, "Şu anda beş çocuktan biri online avcılardan geliyor."
Bu endişe verici istatistik, internet saldırganlarının yaygınlığı hakkındaki haberlerde sıkça yer almaktadır. İddia, 2001 yılında 10 - 17 yaş arası Amerikalı gençlere çevrimiçi deneyimlerini sordukları Ulusal Kayıp ve İstismara Uğrayan Çocuklar Merkezi ("Gençlik İnternet Güvenliği Araştırması") tarafından yayınlanan 2001 Adalet Bakanlığı araştırmasına kadar izlenebilmektedir. Çalışmanın sonuçları arasında: "Beşte bir (yüzde 19)... son bir yıl içinde istenmeyen bir cinsel istek aldı." (Bir "cinsel istek", "cinsel faaliyetlerde bulunma veya cinsel konuşma yapma veya bir yetişkin tarafından istenmeyen veya istenmeyen bir şekilde yapılan kişisel cinsel bilgi verme talebi" olarak tanımlanır. "Bu tanımı kullanarak, bir genç başka bir gençe sorar." eğer bir bakireyse - ya da yakın tarihte şanslıysa - "cinsel taciz" sayılabilir.
Rapor edilen taleplerden sadece biri, herhangi bir gerçek cinsel ilişki veya saldırıya yol açmadı. Ayrıca, "cinsel tacizlerin" neredeyse yarısı "yırtıcılardan" ya da yetişkinlerden değil, diğer gençlerden geliyordu. Çalışma, internetin "istekli" türünü incelediğinde ebeveynler en çok endişe duyuyorlar (örneğin, bir yerdeki gençle tanışmak isteyen, telefona genç denilen veya hediyeler gönderen), sayı "beşte biri" den düşüyor. Yüzde 3.
Bu, çocukların “ulusal bir salgın” dan “çevrimiçi saldırganlar tarafından yaklaşılan” bir hayli hayli ağlıyor. Çalışmanın belirttiği gibi, "Bu ankette vurgulanan sorun sadece yetişkin erkekler için seks yapmakla uğraşmıyor. Sorunlu davranışların çoğu diğer gençlerden geliyor [ve] kadınlardan." Dahası, çoğu çocuk sadece ihbarda bulunmayı gözardı etmedi (ve üzülmedi): “Çoğu genç, internette karşılaştıkları şeyden çok rahatsız değiller… Gençlerin çoğu, bu cinselliği bozmak için ne yapmaları gerektiğini biliyor”. Gerçek şu ki, "beşte bir" istatistiğin önerdiğinden çok daha az ciddi.
Yeniden suçlama tekrar
Cinsel suçlularla ilgili kaygının çoğu, bir cinayet suçu işlediklerinde, daha fazla işlemek için neredeyse kesin oldukları algısından kaynaklanmaktadır. Bu, seks suçlularının (örneğin, katiller veya silahlı soyguncular) hapishaneden serbest bırakıldıktan sonra niçin izlenmesi ve kamuoyundan ayrılmasının gerekçesidir.
Seks suçluları arasındaki yüksek rekabete dayalılık oranı, çoğu kez genellikle doğru olarak kabul edildiği için tekrarlanır, ancak son zamanlarda yapılan çalışmalar, cinsel suçlara yönelik suçlama oranlarının alışılmadık derecede yüksek olmadığını göstermektedir. ABD Adalet İstatistikleri Bürosu'na göre (1994'te "Hapishaneden Serbest Bırakılan Seks Görevlilerinin Rekabeti"), seks suçlularının sadece yüzde beşi, 1994'teki hapishaneden serbest bırakıldıktan sonraki üç yıl boyunca, başka bir cinayet suçundan tutuklandı. Büro tarafından 2003 yılında yayınlanan bir çalışma, üç yıl içinde, serbest bırakılan çocuk tacizcilerin yüzde 3,3'ünün bir çocuğa karşı başka bir cinsel suç işlediği için tekrar tutuklandığını tespit etmiştir. Yüzde üç ila beş, yüksek oranda tekrarlanan bir suç oranı değildir.
Adalet Bakanlığı, hapishanedeki rekabetten sonra yapılan en büyük ve kapsamlı araştırmada, seks suçlularının aslında olduğunu tespit etti. az Diğer suçlulara göre yeniden suçlama olasılığı yüksektir. 2003 yılında tecavüz, cinsel saldırı ve çocuk tacizinden hüküm giymiş yaklaşık 10,000 erkeğin yaptığı çalışmada, seks suçlularının diğer tüm suçlulara kıyasla yüzde 25 daha az bir yeniden tutuklama oranı olduğu bulunmuştur. Sebeplerin bir kısmı, en büyük tehdidi ortaya koyan seri seks suçlularının nadiren hapishaneden serbest bırakılması ve yapılanların yeniden suç işleme olasılığının bulunmamasıdır.
Cinsel suçluların katillerden ya da silahlı soygunculardan daha fazla yeniden suç işleme ihtimalleri yoksa, halkın korkusu ya da onları izleyen izleme yasaları için çok az gerekçeler vardır. (Çalışmalar ayrıca okulların veya oyun alanlarının yakınında yaşayan seks suçlularının seks suçunu başka bir yerde yaşayanlara göre daha fazla suçlamadıklarını da ileri sürmektedir.)
Tehditi perspektife sokmak
Mesele çocukların korunmaya ihtiyacı olup olmadığı değil; Tabii ki yaparlar. Meseleler, kendileri için tehlikenin mükemmel olup olmadığı ve önerilen önlemlerin onların güvenliğini sağlayıp sağlayamayacağı. Tekrar eden suçluların daha uzun cezalar gibi bazı çabalarının iyi niyetli ve etkili olma olasılığı yüksek olsa da, cinsel suçluları kamuoyundan ayırmaya odaklananlar, hatalı bir önermeye dayandıkları için çok az değer taşır. Sadece serbest bırakılan bir cinsel saldırganın nerede ya da herhangi bir zamanda yaşadığını bilmek, potansiyel kurbanların yanında olmayacağını garanti etmez.
Yabancılar tarafından çocukların kaçırılması, tecavüz edilmesi ve öldürülmesi çok nadir olmakla birlikte, bu tür olaylar medyada çok yer kaplar ve bu durumların ne kadar yaygın olduğunu abartmaya halkın önderlik eder. Cinsel istismara uğrayan çocukların çoğu, suçlu bulunan seks suçlularının veya İnternet pornograflarının kurbanı değildir ve çoğu seks suçlusu serbest bırakıldıktan sonra tekrar suç işlememektedir. Bu bilgiler, gazetecilerin, objektif analizden daha çok alarm duymaya daha çok ilgi duydukları bir durumdur.
Bu efsanelerin bir trajik sonucu, seks suçlularının paniğe kapılmasının halkı çocuklara karşı daha büyük bir tehditle karşı karşıya bırakmasıdır: ebeveynlerin istismarı ve ihmali.
Çocuklara karşı işlenen suçların büyük çoğunluğu, serbest bırakılan seks suçluları tarafından değil, mağdurun kendi ailesi, kilise din adamları ve aile arkadaşları tarafından yerine getirilmektedir. Ulusal Kayıp ve İstismara Uğrayan Çocuklar Merkezi'ne göre, “çocuklara zarar verenler hakkında bildiklerimize dayanarak, çocuklara yönelik tehlike, kendilerinin ya da ailelerinin bir yabancıdan daha tanıdıklarından daha büyüktür.” Milletvekilleri ve halk, çocukları korumak istemeleri konusunda ciddiyse, “yabancı tehlike” mitleri tarafından yanlış yönlendirilmemeli ve bunun yerine ev içindeki daha büyük tehdide odaklanmaları gerekir.
Benjamin Radford, “Medya Müritleri: Gazeteciler, Aktivistler ve Reklamverenler Bizi Nasıl Yitiriyor?” Adlı kitabında, ahlaki paniğe tepki olarak Megan Yasası ve yasama hakkında yazdı. O yöneten editörü Şüpheci Sorgulayıcı dergisi.