İMTİHAN
By imtihanxx
"Dede keşke daha güçlü biri olsaydım"
"Bak kızım beni iyi dinle. Bu dünyanın bütün ışıkları sönse bile, sen umutlarını eline alıp bu kör yola adımlarını atarsın.
Bütün silahlar ensende olsa, geçen saniyelerin birinde aldığın nefesin soluduğun son canın olduğunu bile bilsen, cesurca ölümünü beklersin. Öyle bir an gelse de herkes gitse yanından, bir tek sen kalsan buralarda, görebileceğin tanıdık bir yüz bile olmasa sen yalnızlıktan korkmazsın. Dünyanın en acımasız, en karanlık yanını görsen sorun olmaz, senin adın Güneş, sen karanlıktan korkmazsın."
Dedemin bu sözlerini hatırlamam bulunduğum ortamın acısını kat be kat ağırlaştırdı.
" Ah be dede yanıldın, ben senin sandığın kadar güçlü değilim. Ben yalnızlıktan korkarım, ben karanlıktan korkarım, ben kimsesizlikten korkarım. Sen beni biraz olsun ayakta tutandın artık sen de yoksun. Peki şimdi hangi yabancı gelip beni bu bataklıktan kurtarıp aydınlığa çıkaracak."
Sesimi sadece bu dört duvar duydu. Gercekten artık kimse yoktu. Bu karanlık bana kafayı yedirirdi. Yalnız mıydım gerçekten. Kolidorun sonuna vuran gölge var mıydı, yoksa ben mi delirmiştim. "Kimse var mı?" Şimdi de çekip gidiyordu. Gerçekti degil mi delirmedim, ama dur gitme de diyemedim...
Benim imtihanım yalnızlıktı ve ben yalnızlıkla boğuşan bir yalnıza tutundum.