Çabalama dedim kendime her seferinde ve çok güvendiğim bir pastaneden alıp alıp lüplettik.
Asıl damağımın aradığı tad ise K.Maraş'ta ki Arif Şekerlemenin ay şeklinde olan tereyağlı un kurabiyesi, maalesef başka diyarlarda bu tadı bulmak mümkün olmadı.
Evlatlar "çarşıdan almayalım biz yapalım lüfffeeen" deyince pastane sahibi bir arkadaşımı aradım, tarif için.
"Tutturamazsın, yağın başka, unun başka" dedi.
Onların kullandığı margarin susuz margarinmiş, özel adı Biskin'miş.
Ne yaptım ben de, iş yağın suyunu çektirmek değil mi, ayrıca da kaz uçar laz uçmaz mı?
Bir paket sana hamur işi margarini erittim, köpürdüler köpürdüler ama yanmadılar. Sonra o tavayı balkona koydum, hafif donmaya başlayınca üstteki yağ kısmını aldım altta kalan sütümsü bişeydi.
Sonra biraz da tereyağını (vakfıkebir tereyağı cinsinden olmalı) suyu iyice gidene kadar ısıttım, o da köpürdü haliye, suyunun daha doğrusu sütünün gittiğine emin olunca, o yağı aldım.
İlk püf olarak biskin haline getirdiğim yağ karışımına;
2 su bardağı un,
2 su bardağı buğday nişastası,
1,5 su bardağı pudra şekeri,
2 paket damla sakızlı vanillini de ilave edip hamuru yoğurdum.
Hamuru 1,5 saat buzdolabında beklettim. (Bu da önemli bir püf dikkat edin derim -dediler-)
Sonra, bu yazıyı yazmama sebep olan; kurabiyeye şekil verme kısmına geldim.
Bunun için bir huni kullandım.
Şimdi daha iyi göreceğinizi düşünüyorum;
Nasıl ama?
Hamur pek şekerli olmadığı için ortadaki kubbenin boş kalan kenarlarına tarçın-pudra şekeri karışımı biraz daha hakkıyla dolacaktı böylece.
Ha bu arada son püf noktası da şu; tepsiyi kesinlikle yağlamıyorsunuz.
Derken telefonum çaldı.
Komşumun Denizli'den arkadaşları ona sürpriz yapıp bir kahve içmeliğine geliyorlarmış, "ya ben ne ikram edicem şimdi?" diye sızlanırken, padapadammm gözüm tepsiye takıldı.
"Gel, dedim; hemen fırına atılmalık bir tepsi kurabiyem var"
"Şahanesin sennnnn!" diye bir çığlık atışı vardı ki sormayın gitsin. Sevindirik oldum.
Verdim tepsiyi gitti.
Efenim, misafirleri çoook beğenmiş, bu evde yapılma işi değil, nerden aldıysan söyle devamını alıp götürelim demişler, kalanları da yolluk olarak istemişler, komşum çaktırmadan beni arayıp "vereyim mi?" diye sordu.
-Ne duruyorsun!, dedim.
Dolayısıyla bitmişinin resmini koyamıyorum, bir sonraki sefere inşallah.
Eğer ille de pastane un kurabiyesi severim diyorsanız, anlattığım gibi deneyin derim.