Güneyden şişman, Siyah, Queer bir kadınım.
2020'nin küresel olayları beni çok etkiledi ve yalnız olmadığımı biliyorum; George Floyd'un Mayıs ayında öldürülmesi marjinalleşmiş ve empatik toplulukları gürültülü, küresel bir şekilde sarstı. Sistemik ırkçılığın Siyah toplum üzerindeki kaçınılmaz etkisine rağmen, bu polis vahşeti örneği - Breonna Taylor ve diğerlerinin ilkbahar ve yaz cinayetlerinin yanı sıra - dünya çapında devam eden protestoları ateşledi. Her büyük ABD şehrinde ve bazı küçük şehirlerde (Konfederasyonun kendi başkentim olan Richmond, VA dahil) çok sayıda sivil eylem gerçekleştirildi. Bu yıl ABD'de yaşanan toplu huzursuzluk, bu nesil için emsalsizdir.
Protesto fotoğrafları bir mesaj gönderiyor: Bu , karşı koyma şeklimiz. Bu bir aktivist görünüyor ne gibi.
Daha önce hiç aktivizm yapmamış insanlar, her şeyi riske atmaya istekli olarak sokaklara döküldü. Fotoğraflar, onları caddenin ortasında yatarken, polislerle yumruk yumruğa kavga ederken, plastik mermilerden kaçarken gösteriyor. Bu fotoğrafların hepsi benzer bir mesaj gönderiyor: Bu , etkileşim şeklimiz. Bu yeniden savaşma yoludur. Bu bir aktivist görünüyor ne gibi.
Irk, etnik köken, komşuluk, anadil, fiziksel veya zihinsel yetenek veya bunların ve diğer faktörlerin herhangi bir kombinasyonu nedeniyle sadece var oldukları için baskı gören bedenlere sahip olanlarımız bir süredir bu aktivizm hayatını yaşıyoruz, ama biz aynı mesajı alın. Kesişimsel sosyal adalet hareketleri bile çoğu zaman engelli insanları dikkate almıyor.
Güneyden şişman, Siyah, Queer bir kadınım. Kronik ağrım var.
Bir seferde 15 dakikadan fazla acı çekmeden duramıyorum. Eğer bedenimi protesto için kullanmak, angaje olmanın tek yolu ise, marjinalleşmiş insanların geçim kaynaklarını - benim geçim kaynağımı - günlük olarak etkileyen sistemik eşitsizliklere karşı nasıl geri adım atabilirim? Sağlamlık, ırkçılık ve homofobinin topluluğumun güvenliği üzerindeki etkilerine aktif olarak nasıl direnebilirim?
Medyada ve popüler kültürde, "engelli" terimi genellikle belirli bir imajı çağrıştırır: tekerlekli sandalyedeki beyaz bir çocuk. İlerici hareketler içinde bile, her bir topluluğun engelli insanları içerdiğini kabul etmiyoruz. Birçoğumuz "görünmez engellerle" yaşıyoruz ve onların görünmezliği, acımızı reddetmeyi, hatta inkar etmeyi kolaylaştırıyor. Yetenekli insanlar, benim engelliliğimi doğrulamak için göremezlerse, o zaman tam olarak onların yaptıkları gibi davranabilmem gerektiğini varsayarlar.
Kapı kapı dolaşmamın beklendiği birden fazla işte çalıştım. Bir seçim döndüğünde, beni "uygunsuz" olarak görmelerinden korkarak bu işlerden birinde amirime karşı dürüst olma konusunda endişeliydim. Görevi nasıl tamamlayacağımı bulmak için beynimi harap ettim ama bunun mümkün olmadığını biliyordum. Tek bir isim paketi en az bir saatlik yürüyüş gerektirir; iyi bir günde, ağrı eşiğime ulaşmadan yaklaşık 20 dakika önce yürüyebilirim, durmam gerekir ve ardından sonraki ağrıyla baş edebilirim - potansiyel olarak günün geri kalanında.
Bu işverenin anlayışlı olduğu ortaya çıktı ve çabalarımı alternatif iletişim yöntemlerine kaydırdı. Ben rahatlamıştım. Sınırlamalarımın organizasyon çapında hayal kırıklığına veya işimi kaybetmeye yol açmasından korkuyordum. Hangisinin daha kötü olacağından emin değildim.
Kendimi, yoldaşlarına kendilerini kurtarmalarını söyleyen karakter olarak görüyorum. Hollywood'da onların kahramanca çabaları bizi hedefimize iter. Gerçekte ikimizi de öldürürdüm.
Savunuculuk faaliyetlerindeki fiziksellik, yetenekli kişiler tarafından farkedilmez. Ayakta mitingler yaygındır, ancak bir sandalye getirmekten utandığım için sık sık atlarım. Kendimi yüz yüze protestolara katılmaya zorladım, kolay kaçmak için arkada oturdum. Tezahüratlar ve konuşmalar için geldim, ama benim kaldırabileceğimden daha uzun olacaklarını bilerek yürüyüşleri atladım. Oturmadan önce dörtte birini yapacağımı biliyorum. Orada ne kadar iyiyim?
Kendimi savaş filminde yoldaşına gitmesini ve kendini kurtarmasını söyleyen karakter olarak görüyorum. Zamanımı geçirdiğim insanlar kesinlikle süper-insan gücüyle beni omuzlarına atarlar ve beni ölüme terk etmektense güvenli bir yere taşımaya çalışırlar. Hollywood gişe rekorları kıran bir filmde, onların kahramanca çabaları ve cesaret verici bir müzik besteleri bizi hedefimize itecektir. Gerçekte - makyaj sanatçıları ve yeşil ekranlar - ikimizi de öldürürdüm.
Güneyden şişman, Siyah, Queer bir kadınım. Kronik ağrım var. Bağırırım.
Kendimi defalarca sınırlarımı aştım. Şimdi daha da az kapasiteye sahip olduğum için o zamanlar pişmanım . Bu şişman siyah bedende yaşadığım için, fiziksel aktiviteden hoşlanmamla ilgili varsayılan varsayım, bunun kilomdan kaynaklandığıdır. Şişman utandırma kültürü nedeniyle, vücudumu düzenli olarak rahatsız pozisyonlara koyuyorum - bazen sonradan günler boyunca yankılanıyorum.
Bir iş arkadaşımın bana "hemen köşede" olduğunu söylediği bir iş etkinliğine bir mil yürüdüğümü açıkça hatırlıyorum. Beş kez durdum, her seferinde arkanı dönüp beni alması için birini arayıp aramayacağımı düşündüm. Her seferinde utanç galip geldi. Sonunda başardım ve boğazımdaki yumruyu açık çubukla yatıştırmaya çalıştım. Sol bacağım neredeyse hemen uyuştu ve ellerim ağrıdan titredi. Ama gülümsedim ve benden beklendiği gibi yasa koyucularla ve organizatörlerle dolandım.
Kurtuluşumuz için savaşmanın tek bir yöne bakmasına gerek yok.
Birlikte olduğum bir grup arkadaşımın veya iş arkadaşımın, gerekli mesafeyi yürümek için uygun olup olmadığımızı kontrol etmeden herkesin bir yere yürümesini beklediğini saymaya başlayamam. Teşhis edilebilir kronik ağrı, hastalık veya sakatlığı olmayanlar bile vücutlarının katıldığı faaliyetlerde söz hakkına sahiptir. Kolay terleyen veya çabuk soluyan kişileri düşünün. Hiç kimse diğer insanların rahatı hakkında varsayımlarda bulunmamalıdır; sormadan bilemeyiz.
Aktivist dünyanın bu varsayımlarla gözden kaçırdığı şey şudur: Kurtuluşumuz için savaşmanın tek bir yöne bakması gerekmez - birçok direniş yolu vardır. Baskının herhangi bir kesişim noktasındaki bir kişi için, tam olarak kim olduğun gibi var olmak ve her gün kendin için ortaya çıkmak başlı başına bir direniştir.
Güneyden şişman, Siyah, Queer bir kadınım. Kronik ağrım var. Bağırırım. Partnerim ikili değil. Üreme adaleti, cinsellik ve ikisinin karmaşıklığı hakkında konuşmayı seviyorum. Ve eğer politika ya da aktivizmle ilgili başka bir lanet olası şey yapmamaya karar verseydim, yine de direniyor olurdum.
Toplumsal hareketlere katılmanın güvenliğimizi ve sağlığımızı tehlikeye atmamızı gerektirdiği fikrine karşı durmalıyız. Etkileşime girdiğimde, eylemci topluluğun direncimi vücudumla yapmasam bile geçerli ve önemli görmesini istiyorum. Hepimizin farklı çağrıları, yetenekleri ve uzmanlık alanları var ve herkes toplumsal eşitsizliklere aynı şekilde yanıt vermeyecek.
Oxford English Dictionary'nin aktivizm tanımı “… sosyal veya politik değişim sağlamak için güçlü kampanyaların kullanılması” dır. Bu, protestolarda su dağıtan insanların parasını ödeyenler kadar hayati olduğu anlamına gelir.
Bir "vizyoner" hakkında düşündüğümde, sevgili ortağım ve müfredatını renkli öğrencilere - rap müziği gibi materyaller de dahil olmak üzere - sunan ve yüksek öğretim ders çalışmalarını kültürel olarak kapsayıcı olmaya iten bir profesör olan Brooke Taylor'ı görüyorum. Beyaz üstünlüğü bize Siyahlar tarafından ve Siyahlar için yaratılan sanatın akademik teori ile hiçbir bağlantısı olmadığını söyler. Müzik kadar Siyah kültürünün ayrılmaz bir parçası olan bir şeyi yüksek öğrenimde örmeyi seçmek, beyaz üstünlüğü yanlısı akademiye doğrudan geri itmek demektir.
“Toplum” u gözümün önüne getirdiğimde, Queer ve / veya Trans Renkli İnsanlar'ın yerel yardım çabalarını finanse ettiğini ve ırkçı ve engelli barınma yasalarından etkilenenlerin, Covid-19 desteğinin yokluğunun ve kendilerini destekleyen haksız ücretlerin devrim niteliğinde olduğunu görüyorum .
Politika ya da aktivizmle ilgili başka bir lanet olası şey yapmamaya karar verseydim, yine de direniyor olurdum.
"Direnişi" resmettiğimde, Microsoft'un duyarsızlığını , absürt derecede kısa bir zaman çizelgesinde Black Lives Matter temalı bir duvar resmi yaptırma girişimlerini kamuya yayınlayarak ulusal bir konuşma noktası haline getiren muralist Shantell Martin'i hayal ediyorum , "protestolar hala geçerliyken. " Siyah kadınlar genellikle baskıcı ve duygusal oldukları için susturulur ve susturulur. Geçiminiz tehlikede olsa bile gerçeği konuşmayı seçmek, toplumsal beklentilere tamamen meydan okumaktır.
“Değişim yaratanları” tasavvur ettiğimde, yayınlarını AP standart haline getirmeden önce Siyah'ı büyük harfle kullanmaya zorlayan yazar ve editörler görüyorum . Marjinalleşmiş topluluklar için hiyerarşide tüyler ürperme potansiyeline sahip olduğunda konuşmak zordur.
“Devrim” hayal ettiğimde, makbuz toplayan ve Twitter'dan insanları çağıran sosyal medya influencer'larını, muhalefetten bağımsız olarak doğrularını söyleyen yazarları, kar amacı gütmeyen kuruluşlarda çalışan ve tabandan gelen çabalar ve politikalarla gelgiti değiştirmeyi hedefleyenleri görüyorum .
Sayısız insan yeteneklerini yazılarında, görsel sanatlarında veya performanslarında sosyal fayda için kullanıyor . Benim gibi protestoları düzenleyenler hakkında makaleler yazan insanlar, katılanlar kadar etkileyicidir.
Sonuç olarak, devrim dediğimiz bu şeyi ileriye taşımak için tüm bireysel çabalarımıza ihtiyaç var. Bu tarih çizgisini adalete doğru itmek için hepimizin bir eli var, çünkü bunun kendi başına olmayacağı açık.
Güneyden şişman, Siyah, Queer bir kadınım. Kronik ağrım var. Partnerim ikili değil. Gürültülü, özür dilemeyen varoluşum ve doğruyu söylemeye olan bağlılığım, topluluğumda bir fark yaratıyor.
Bu makalenin bir versiyonu, Kuşkonmaz Dergisi'nin Kış 2021 baskısında, "Durmak Acı Verdiğinde Doğru Olan Şey İçin Ayakta Kalmak " başlığı altında yer almaktadır. Bugün abone olun !
Bu hikaye gibi mi? Bir ile bir kerelik veya aylık bağış , yardım edebilir Kuşkonmaz sürdürülebilirlik büyük ve küçük haberleri yayınlamaya devam ediyor.
Bugün bağış yapmak kartlarda yer almıyorsa, bu hikayeyi paylaşarak ve Medium üyesi iseniz coşkulu alkışlar vererek çabalarımızı destekleyebilirsiniz. (Üye değilseniz, neden Kuşkonmaz'a üye olup takip etmiyorsunuz veya e-posta bültenimize kayıt olmuyorsunuz ? Bu şekilde hiçbir hikayeyi kaçırmayacaksınız.)
Pazartesi günü milletimiz saygıdeğer medeni haklar lideri ve Nobel Barış Ödülü sahibi Rev. Dr.
… Ve hatta bu süreçte Big Oil'in daha iyi hissetmesine yardımcı olur. Her yıl atmosfere daha fazla CO2 atmaya devam ettikçe küresel sıcaklıklar artmaya devam ediyor.
Deniz seviyesi yükseldikçe, Güney Amerika ülkesinin kıyı nüfusu benzeri görülmemiş zorluklarla karşı karşıya. Neil Machado, Doğu Kıyısı Demerara Guyana, Mahaicony'deki evinde bir zamanlar bol pirinç tarlalarına bakıyor.
İklim değişikliği üzerine 2015 Paris Anlaşması'nın bir parçası olarak işçiler ve topluluklar için 'adil bir geçiş' dahil edildi. Araştırmalar, dirençli, düşük karbonlu bir ekonomiye geçişin iş ve refah yaratma fırsatı sunduğunu göstermiştir.