We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
General Ludwig von Falkenhausen, 1844-1936
General Ludwig von Falkenhausen, 1917'nin birkaç kesin Müttefik zaferinden biri olan Vimy Ridge savaşı sırasında Alman komutandı. Von Falkenhausen, 1856'da Prusya ordusuna bir öğrenci olarak girdi ve Yedi Hafta Savaşı'nda (Haziran-Ağustos 1866) savaştı. ), Prusya'nın Almanya içindeki üstünlüğünü ve birleşik Alman İmparatorluğu'nun oluşumuyla sona eren 1870-71 Fransa-Prusya Savaşı'nı kurduğu yer.
1914'te Falkenhausen emekli oldu, ancak renklere geri çağrıldı ve Batı Cephesindeki Altıncı Ordu'nun Ersatz Kolordusu'nun komutasına verildi. Deniz Yarışı sırasında Falkenhausen'in kolordusu, ana Alman orduları kuzeye hücum ederken Lorraine'de kalan birkaç birimden biriydi. Falkenhausen, biraz daha büyük bir kuvvet olan Ordu Müfrezesi Falkenhausen'in komutasına sahipti. Altıncı Ordu'nun kendisi kuzeye taşındı, ancak Falkenhausen 1916'ya kadar güneyde kaldı ve Lorraine'de savaştı. O ödüllendirildi le Merite dökün 23 Ağustos 1915'te Lorraine cephesindeki çabalarından dolayı.
Nisan 1916'da Falkenhausen, Hamburg yakınlarındaki kıyı savunmalarının komutasına verildi. Aynı zamanda Meşe Yaprakları ile ödüllendirildi. le Merite dökün (15 Nisan 1916).
28 Ağustos 1916'da Bavyera Veliaht Prensi Rupprecht, Altıncı Ordu komutanlığından Somme'deki Ordu Grubu komutanlığına terfi etti. Falkenhausen kıyıdan geri çekildi ve Altıncı Ordu'nun komutası verildi.
Bu, İngilizler 1917'de Arras'a saldırdığında ve özellikle Vimy Ridge'deki ünlü Kanada saldırısı için Falkenhausen'in genel komuta altında olduğu anlamına geliyordu. İlk bakışta, sırt çok güçlü bir savunma pozisyonuydu, ancak topografya, mevcut Alman savunma taktiklerine derinlemesine uymuyordu. İdeal olarak, ana savaşın yapılacağı ikinci Alman hattı, hafifçe tutulan ön hattın birkaç bin metre gerisinde olurdu, ancak zemin, sırtın dik bir şekilde doğusuna düştü, bu nedenle standart mesafede yerleştirilen herhangi bir ikinci hat, sırtın tepesindeki cephe hattından gözden kaçırılmıştır. Sonuç olarak Almanlar, savunmalarının çoğunu alışılmadık derecede güçlü bir ilk hatta yoğunlaştırmaya karar verdiler. Üçüncü savunma hattı, ikinci hatta yakalanan düşman birliklerine saldırmak için kullanılması amaçlanan karşı saldırı birimlerinden oluşuyordu. Vimy Ridge'de ikinci hattın olmamasına rağmen Von Falkenhausen karşı saldırı birliklerini ilk hattın gerisinde normal mesafede tutmaya karar verdi, bu yüzden en iyi ihtimalle savaşa çağrıldıktan sadece üç saat sonra savaşa girebileceklerdi. Normal şartlar altında bu muhtemelen önemli olmazdı, çünkü güçlü cephe hatlarının birkaç gün boyunca herhangi bir saldırı yapması beklenebilirdi.
Böylece, Nisan 1917'de Müttefikler saldırdığında Almanlar tamamen yakalandı. Vimy Ridge'in güney kısmı, ilk iyi planlanmış saldırıda ele geçirildi ve Alman yedek tümenleri başarılı bir karşı saldırı başlatmak için çok uzaktaydı. Müttefikler ilk saldırıdan sonraki günlerde fazla ilerleme kaydedemeseler de, Almanlar sonunda bir sonraki savunma hattına çekilmek zorunda kaldılar ve Vimy Ridge'i Müttefiklerin eline bıraktılar.
Bu başarısızlığın ardından Ludendorff, Falkenhausen'i Altıncı Ordu komutanlığından uzaklaştırdı. Mayıs 1917'de Belçika Genel Valisi olarak atandı ve savaşın geri kalanında bu görevi sürdürdü. 1918'de emekli oldu ve 1936'da öldü.
Birinci Dünya Savaşı Üzerine Kitaplar |Konu Dizini: Birinci Dünya Savaşı
Tarih [ düzenle | kaynağı düzenle ]
Birinci Dünya Savaşı başladığında, ordunun komutası Bavyera Veliaht Prensi Rupprecht'e verildi (Kronprinz Rupprecht von Bayern). 6. Ordu başlangıçta (Almanya'nın birleşmesinden sonra askeri egemenliğini koruyan) Bavyera Ordusu'nun bazı ek Prusya birimleriyle birlikte birimlerinden oluşuyordu. Plan XVII'nin uygulanması sırasında, 6. Ordu, Lorraine'i kapsayan Merkez sektöre yerleştirildi.
Ağustos 1914'te Lorraine Savaşı'nda Rupprecht'in 6. Ordusu, ilerleyen orduları hazırlanmış savunma pozisyonlarına çekmek için sahte bir geri çekilme kullanarak Fransız taarruzuna karşı dayanmayı başardı.
Batı Cephesi çıkmaza girdikten ve karşıt güçler siper hatları oluşturduktan sonra, 6. Ordu Kuzey Fransa'da konuşlandı. Bavyera birliklerinin çoğu yavaş yavaş diğer komutanlıklara dağıtıldı ve Bavyera dışından gelen birimler 6. Ordu'ya katıldı. Bununla birlikte, 6. Ordu'nun komutası, sonunda Almanya'nın en yetenekli generallerinden biri olarak kabul edilecek olan Bavyera Veliaht Prensi'nde kaldı.
24 Eylül 1915'te 6. Ordu, İngiliz Ordusu'nun savaşın ilk klor gazı saldırısının hedefi oldu. Verdiği korkunç kayıplara rağmen, İngiliz saldırısı birkaç gün sonra çıkmaza girdi.
Rupprecht mareşal rütbesine terfi etti (Generalfeldmarschall) Temmuz 1916'da ve 28 Ağustos'ta 1., 2., 6. ve 7. Ordulardan oluşan Ordu Grubu Rupprecht'in komutasını üstlendi. Rupprecht'in terfi etmesinin ardından 6. Ordu komutanlığı General Ludwig von Falkenhausen'e verildi.
Mart 1917'de 6. Ordu, Vimy Ridge Muharebesi'nde Kanada ve İngiliz kuvvetlerinin saldırısının hedefi oldu. Von Falkenhausen komutasındaki 6. Ordu, takip eden çatışmalarda 20.000'den fazla kayıp verdi ve Kanada Kolordusu tarafından sırttan geri itildi.
Savaşın sonunda bir parçası olarak hizmet ediyordu. Heeresgruppe Kronprinz Rupprecht. Α]
Savaş Nişanı, Ağustos 1914, Lorraine [ düzenle | kaynağı düzenle ]
Ağustos 1914'teki Lorraine Muharebesi için 6. Ordu şu bileşime sahipti: Β]
|6. Ordu Teşkilatı - Ağustos 1914, Lorraine|
|Ordu||Kolordu||Bölüm|
|6. Ordu||XXI Kolordu||31. Tümen|
|42. Tümen|
|Bavyera Kolordusu||1. Bavyera Bölümü|
|2. Bavyera Bölümü|
|II Bavyera Kolordusu||3. Bavyera Bölümü|
|4. Bavyera Bölümü|
|III Bavyera Kolordusu||5. Bavyera Bölümü|
|6. Bavyera Bölümü|
|Bavyera Rezerv Kolordusu||1. Bavyera Rezerv Bölümü|
|5. Bavyera Rezerv Bölümü|
|Doğrudan Ordu komutası altında||1 Bavyera Ayak Topçu Tugayı|
|6. Öncü Genel|
|5. Bavyera Karışık Landwehr Tugay|
Savaş Nişanı, 30 Ekim 1918 [ değiştir | kaynağı düzenle ]
Savaşın sonunda, 6. Ordu şu şekilde organize edildi:
|30 Ekim 1918'de 6. Ordu'nun teşkilatlanması Γ]|
|Ordu||Kolordu||Bölüm|
|6. Ordu||55. Kolordu (z.b.V.)||38. Tümen|
|12. Bavyera Bölümü|
|5. Bavyera Bölümü|
|üçte ikisi 4. Ersatz Bölüm|
|9. Yedek Bölümü|
|IV Kolordu||2. Muhafız Yedek Tümeni|
|üçte biri 4. Ersatz Bölüm|
|36. Tümen|
|XXXX Yedek Kolordu||16. Tümen|
|8. Tümen|
|XI Kolordu||Atanmış birim yok|
General Ludwig von Falkenhausen, 1844-1936 - Tarih
Jerome Baldwin tarafından
1916 sonbaharında, Batı Cephesi'ndeki siperlerde savaşan Kanadalı askerler, savaşta kendilerini çoktan ayırt etmişti. 1915'te, savaşın ilk zehirli gaz saldırıları karşısında panik halindeki Fransız birlikleri kaçtıktan sonra Müttefik hattında bir boşluk doldurduklarında, İkinci Ypres Savaşı'nda felaketten kurtulmuşlardı. Zararlı klor bulutları arasında, Kanadalılar gaz maskelerini doğaçlama yaptılar - yüzlerine sidikle bulanmış mendiller tuttular - ve günü kurtardılar. Şimdi, Ekim 1916'da, aylarca süren Somme felaketi nihayet sona eriyordu. Sadece Kanada Kolordusu 24.000 kayıp vermişti. Moralleri kötü bir şekilde sarsıldı, onları savaş alanından uzaklaştırma emri aldıkları için rahatladılar, ancak ünlü tehlikeli Vimy Ridge'in karşısında sıraya girdiklerini gördüklerinde bu rahatlama kısa kesildi.
Vimy Sırtı
Almanlar, 1914'te savaşın ilk aylarında sırtı ele geçirdiler ve o zamandan beri, Müttefiklerin tekrar tekrar ele geçirme girişimlerine rağmen, tutmayı başardılar. Hem İngilizler hem de Fransızlar onu almaya çalıştılar ve başarısız oldular, ağır kayıplar verdiler ve her iki taraftaki pek çok kişi onu zaptedilemez olarak değerlendirdi. Scarpe Nehri vadisinden hafifçe kuzeybatıya doğru yükselen sırt, Tepe 145'te 470 fit yükseklikte tepe yapan kambur bir balinaya benziyor. Tepe 145'in yaklaşık bir mil kuzeyinde, Sivilce olarak bilinen Tepe 120 vardı. Güneyinde başka bir tepe vardı ve La Folie Çiftliği, La Tuille ve Thelus'un müstahkem mevkileri, Farbus'un ters yamaçta olduğu yerdi. Almanlar, onları ellerinde tutarken, stratejik açıdan önemli Arras şehrini tehdit etti ve Müttefiklerin Douai Ovası'nı ve Lens'in kömür madenciliği alanlarını yeniden ele geçirmelerini engelledi.
Alman birlikleri, Nisan-Mayıs 1917'de I.
Sırt, Alman Altıncı Ordusu'nun Albay Ludwig von Falkenhausen komutasındaki üç tümen tarafından savundu. Almanlar, bazıları elektrik ve akan su ile tamamlanmış üç hendek kuşağı ve güçlendirilmiş sığınaklarla derinlemesine bir savunma inşa etmişti. Sırtın ön yamacına top mevzileri kazılmıştı ve geri yamaçlarda da topçu vardı. Beton ve çelik hap kutularına yerleştirilmiş makineli tüfek yuvalarıyla dolu, devasa jilet keskinliğinde dikenli tel rulolarıyla korunan ve saldıran piyadelerin geçmesi için devasa kraterler ve sayısız mermi deliği bulunan Vimy Ridge, kırılması son derece zor bir cevizdi.
Sırtın yükseklerinden, Almanlar, keskin nişancılarının tüm alanı sanal bir ölüm alanına çevirmelerini sağlayarak kilometrelerce net bir görüşe sahipti. Kanada hatlarında gizlenmek veya gizlenmek ölümcüldü - geceleri bile kurnaz Almanlar geceyi gündüze çeviren işaret fişekleri gönderdiler. Almanlar, kesinlikle Kanada'dan gelen sömürge birliklerinin değil, hiç kimsenin Vimy Ridge'i alamayacağından son derece emindi. Bavyeralı bir asker, kendisini esir alan kişilere meydan okurcasına, "Vimy Sırtı'nın zirvesine çıkabilirsiniz, ama size şunu söyleyeceğim: Oraya giden tüm Kanadalıları bir kayıkla geri alabileceksiniz" dedi.
“Hoşgeldiniz Kanadalılar”
Kanadalılar geldiğinde, Almanlar “HOŞ GELDİNİZ KANADALILAR” yazan ironik bir işaret kaldırdılar. Savaşın vahşeti ve orada meydana gelmiş olan vahşi çatışmanın tüyler ürpertici kanıtları her yerdeydi ve neredeyse her çevredeki çiftlik ve kasaba moloz yığınına dönüşmüştü. Kimsesiz Ülke, enkaz ve binlerce adamın kalıntılarıyla dolu devasa kraterlerin ürkütücü bir ay manzarasıydı. Her yerde kemikler, sırıtan kafatasları ve çürüyen Fransız mavisi veya Alman grisi üniformalı iskeletler yatıyordu ve hava ekşi bir ölüm kokusuyla doluydu. Yıkılan hendeklerle parçalanan arazi, mermi püskürtme uzunluğu boyunca bitki örtüsünden yoksun olan sırtı çevreleyen yeraltı tebeşirinden geçen tünellerle petek şeklindeydi. Kış gelip, sıcaklık rekor kıran düşüklere düştüğünde, Kanadalılar yeraltı savaşı devam ederken siper yaşamının tüm sefaletlerine katlandı. Birlikler genellikle aç ve her zaman soğuktu, ancak savaş onlar için çok yakında ısınacaktı.
Albay Ludwig von Flkenhausen'in Altıncı Ordusu'ndaki üç Alman tümeni, kuzey Fransa'daki Scarpe Vadisi üzerinde Vimy Sırtı'nı savundu.
Yeni Bir Taarruz
Yeni Müttefik komutanı Fransız General Robert Nivelle tarafından desteklenen 1917 için çılgınca iddialı plan, Alman hatlarını kırmak, çıkmazı sona erdirmek, kuzey Fransa'yı kurtarmak ve savaşı kazanmaktan başka bir şey değildi. Fransızlar daha güneydeki Chemins des Dames'a saldırırken, İngilizler kuzeyde Givenchy ve güneyde Croisilles arasında bir saldırıya başlayacaktı. İngiliz saldırısının kuzey kanadını korumak Kanadalıların işi olacaktı ve bu, Vimy Ridge'deki kaleyi almak anlamına geliyordu. Kanada Kolordusu Komutanı Korgeneral Sir Julian Byng, yüksek komutanın 1 Nisan'a kadar yapılmasını istediği göz korkutucu göreve Ocak ortasında verildi.
Somme'den Dersler: Alıştırma Mükemmelleştirir
Byng bir aristokrat, kariyerli bir İngiliz Ordusu subayı ve King George V'nin kişisel bir arkadaşıydı. Deneyimli bir subay olarak, Kanada Kolordusu'nun komutasını almadan önce Güney Afrika'da ve Ypres, Gelibolu'da ve son olarak Somme'de savaşmıştı. Eylül 1916'da. Byng birçok yönden zamanının ötesinde bir adamdı. Pek çok subay cephe hattının yakınından bile geçmezken, o sık sık ileri siperlere giderek savunmayı teftiş eder ve adamlarla konuşurdu. Her erkeğe yaklaşan bir saldırı hakkında bilgi vermenin duyulmamış olduğu bir çağda, Byng, özel askere kadar herkesin savaş planını içten ve dıştan bilmesi konusunda ısrar etti. Görevlilerine şunları söyledi: “Onlara tekrar tekrar açıklayın. Soru sorması için onu cesaretlendirin. Ayrıca, ne tür bir düzeltmeye girerseniz girin, oturup işlerin kendiliğinden düzeleceğini ummamalısınız. Bir kriz anında bir şeyler yapmalısın.” Komuta ve eğitim için eşi görülmemiş bir yaklaşımdı ve yaklaşan savaşta çok önemli olduğunu kanıtlayacaktı.
Byng, Somme'deki kan banyosunun tekrarlanmaması konusunda kararlıydı. Acı veren kış aylarında göze batan sorunlar gün yüzüne çıkmıştı: Herkese planın tamamı hakkında bilgi verilmemişti ve yeterli eğitim yapılmamıştı. Düşmanın dikenli telleri yok edilmemişti ve düşman mevzileri ve güçleri hakkında istihbarat eksikti.
Sorunları aşmak için Byng, düşmanın güçlü noktalarını, yollarını ve siperlerini temsil etmek için bayraklar ve renkli bantlar kullanarak Alman savunmalarının arkada simüle edilmesini sağladı, doğrulukları siper baskınlarına ve hava fotoğraflarına dayanıyordu. Saldırılar tekrar tekrar uygulandı ve adamlar "Vimy kaymasını", sürünen bir barajın arkasında nasıl güvenli bir şekilde ilerleyeceklerini öğrendiler. Saldıran piyade, her üç dakikada bir 100 yarda ilerlemek için topçu ile senkronize edildi; bu, Kanadalıları topçu barajından çok kısa bir süre sonra bir Alman pozisyonunun üstüne koyacak ve savunucuların iyileşmek için zamanları kalmayacaktı. Bayrak taşıyan atlı subaylar, adamlar sahte savaş alanında ilerlerken ve yeni saldırı stratejisini öğrenirken, sürünen barajı temsil ediyordu. Zamanlama her şeydi. Byng, adamlara açıkça, "Arkadaşlar, tam bir demiryolu treni gibi tam zamanında gideceksiniz, yoksa yok edileceksiniz" dedi.
Hendek Baskınlarının Etkinliği
Alman dikenli tel, Vimy Ridge'e Saldırıdan önce bombalandı.
Geçen yazki çatışmalar sırasında, binlerce İngiliz askeri, Alman makineli tüfekçiler tarafından, beş inçlik dikenleri, bir örümcek ağındaki bir sinek gibi çırpınan bir askeri tuzağa düşürebilecek dikenli tel ruloları üzerinde hırlanırken parçalara ayrılmıştı. Telin, Somme'deki Müttefik topçuları tarafından imha edilmesi gerekiyordu, ama olmadı - mermiler temas yerine telin üzerinde patladı ve saldırıdan önce telin imha edilip edilmediğini doğrulamak için kimse dışarı çıkmamıştı. Binlerce askerin -İngiliz toplumunun kreması ve çeşitli seçkin üniversitelerden neredeyse tüm astsubay sınıfının- ölmesine yol açan bir suç ihmali vakasıydı. Vimy Ridge'de Byng, yıkıcı 106 numaralı mermi sigortalarının kullanıldığından emin olmayı amaçladı, bunlar temas halinde patladı ve saldıran birlikler için teldeki yolları patlatabilirdi.
Bombardımanın teli yok etmede başarılı olduğu, Aralık 1916'da Vimy Ridge'de başlayan siper baskınlarıyla doğrulandı. Lewis silahları ve Mills bombalarıyla donanmış siper akıncıları, ele geçirilen Alman belgelerinden ve mahkumlardan paha biçilmez istihbarat sağladı. Baskınlar Aralık ayında başladığında, sadece bir avuç adamdan oluşuyordu. Daha sonra, herhangi bir zamanda 1.000'den fazla asker tepeye çıkana kadar boyutları büyüyecekti.
İstihbarat toplamanın yanı sıra baskınlar, adamları Sıfır Günü'nde geçecekleri bölgeye alıştırmak için kullanıldı. Aslında her baskın, birlikte çalışmanın kostümlü bir provasıydı. Baskınların, Almanları sürekli bir gerilim halinde tutma, dinlenmelerini engelleme ve sinirlerini yıpratma gibi ek bir avantajı vardı. 9 Nisan'daki fiili saldırı sırasında, Almanlar o kadar bitkindi ki, birçoğu savaşacak durumda değildi.
Hazırlık Maliyeti
İstihbarat toplama ve deneyimdeki avantajlarına rağmen, baskınlar yine de maliyetliydi - ana saldırı başlamadan önce Vimy Ridge'de 1.653 Kanadalı öldü, çoğu siper baskınlarındaydı. Ancak, en büyük baskın 1 Mart 1917'de, 4. Tümen'in 1.700 askerinin tepeyi geçtiği zamana kadar hiçbiri gerçek bir felaket olarak görülmedi. Baskından günler önce, Fransız siviller yaklaşan saldırı hakkında bilgi alıyordu. Bu, kendi içinde bir kırmızı bayrak uyandırmalıydı - yerel siviller baskını biliyorsa, Almanlar da biliyor olmalı. Ve yaptılar. Esir alınanlardan bazıları Kanadalılardan kaçmış ve birikme haberleriyle kendi hatlarına dönmüşlerdi. Kanadalıların kullanacakları gaz tüpleri, hatta taşınırken metal bir şıngırtı sesi çıkardı ve Almanları daha da uyardı. Kanada sığınaklarındaki ve tünellerindeki konuşmalar, tebeşirle kulak misafiri olacak kadar yakın tüneller açan Almanlar tarafından duyulmuştu. Bazı Kanadalı subaylar, başka bir Müttefik felaketinin hazırlandığını fark ederek saldırıyı durdurmaya çalıştılar, ancak bu boşuna değildi.
Baskın gününde, Kanadalılar ölümcül fosgen gazını Alman hatlarına saldı -Hunların Ypres'e yaptığı zehirli gaz saldırısının geri ödemesini geciktirdi- ama rüzgar değiştiğinde gazın bir kısmı kendi yüzlerine geri döndü. Havadan daha ağır olan gaz ayrıca, saldıran birliklerin siper aldığı çeşitli mermi deliklerinde ve kraterlerde dağılmadan asılı kaldı ve tahmin edilebileceği gibi korkunç sonuçlar verdi. Almanlar, Kanada telindeki boşlukları kapatmak için makineli tüfeklerini yerleştirmişlerdi, uygun şekilde işaretlerle işaretlenmiş ve onları ölüm bölgelerine dönüştürmüştü. Bittiğinde, 600'den fazla Kanadalı zayiat vardı, bunların çoğu 9 Nisan'da yokluğu şiddetle hissedilecek deneyimli subay ve adamlardı.
“Acı Haftası”
Fiyaskoya rağmen, savaşın kendisi hızla yaklaşıyordu. Hazırlıklar tüm hızıyla devam etti, herkes planı biliyordu ama tarihini bilmiyordu. Eşi benzeri görülmemiş bir başka hamlede, Alman topçularının tepedeki konumlarını kesin bir doğrulukla belirlemek için yeni geliştirilmiş ses aralığı belirleme ve flaş tespit teknikleri kullanıldı. İngiliz ve Kanadalı silahlar onları hedef aldı ve yakında onları etkisiz hale getirecekti. Kanadalıların yarattığı yeraltı şehrinde, çalışma ekipleri iletişim kablolarını arka alanlara geri çekerek tebeşirleri kesmeye devam etti. Bazı sığınaklarda alet ve mühimmat stoklanırken, diğerleri soyunma noktalarından komuta karakollarına kadar her şey için hazırlandı. Muazzam miktardaki mermileri aç silahlara getirmek için bir hafif raylı sistem bile inşa edilmişti. Otuz millik yaklaşma yolları inşa edildi, iki millik tüneller kazıldı ve 40 milden fazla su boruları gömüldü, o kadar büyük bir yeraltı şehrini beslemek için adamlar sık sık içinde kayboldu, hatta yol işaretleri ve sokak isimleri bile.
Saldırıdan önceki son hafta boyunca, Kanadalı topçu ve siper akıncıları, Almanları daha da sıkılaştırdı. Her gece baskınlar yapıldı ve barajlar sürekli hale geldi ve çok daha büyük hale geldi, "Acı Haftası" olarak adlandırılan Almanlara günde 2.500 ton mühimmat fırlatıldı. Ağır ateş, düşmanın tayın gruplarını büyük ölçüde engelledi, sürünen barajlar ve siper hattının belirli bir bölümünde ateşin aniden yoğunlaşması, Almanların bir saldırı alarmı vermesine neden olarak, onları asla gelmeyen bir saldırıya karşı durmaya zorladı ve onları çok ihtiyaç duydukları uykudan mahrum etti. ve yaklaşan öfkeyi endişeyle bekledikleri için yiyecek.
Saldırı Başlıyor
Kraliyet Mühendisleri, Nisan 1917'de Arras saldırısının başlamasından bir gün önce cephe siperlerinde iskele merdivenlerini sabitler.
Sonunda, 9 Nisan'ın erken saatlerinde saldırı birlikleri mevzilerine geçti. Bazıları ileri siperlerdeydi, diğerleri ıssız topraklarda karınlarının üzerine yatmış bekliyordu. Binlercesi daha geriye doğru uzanan tebeşirin içine kazılmış düzine metroya tıkıştırıldı. Sadece birkaç dakika kala, süngüleri sabitlemek için verilen boğuk emir, bir aşağı bir yukarı koşturdu. Binlerce süngünün yerine kilitlenmesinin metalik sesi, bir mevsim sonu kar fırtınası patladığında şafak öncesi karanlığı doldurdu. Tam olarak 05:30'da, tek bir büyük silah ateşlendi, ardından 900 silah daha ateşlendi ve o kadar yüksek bir ses çıkardı ki, Başbakan David Lloyd George, Londra'da ta bu sesi duyabiliyordu.
Kanada hatlarına tam olarak paralel olmadığı için, Vimy Ridge güney ucunda 4.000 yarda uzaktaydı ve kuzey ucunda iki orduyu ayırana kadar yavaş yavaş daraldı. Sonuç olarak, Tümgeneral Arthur Currie komutasındaki sağ kanatta bulunan 1. Tümen, en uzağa gidecek olandı. Bölünmenin, öğleden sonra erken saatlerde doğu yamacındaki Farbus Ormanı'nı güvence altına alması bekleniyordu. İlk hedef, Kanadalıların taşıdığı haritalarda Kara Hat olarak bilinen Alman ileri siperlerinin hemen ötesindeydi. Yapmaları için eğitildikleri gibi sürünen barajın arkasından, 2. ve 3. Tugaylar planlanan atlama noktasına ulaştılar ve alçaktan uçan uçaklara geldiklerini bildiren bayraklarla işaret ettiler.
Piyade İlerlemesi
38 dakika sonra, 200 yarda öne kaymış olan baraj, adamlar, savunucuları tarafından Zwischen Stellung olarak adlandırılan bir Alman siperi olan Red Line'a doğru yola çıkarken yeniden ilerlemeye başladı. Şimdi saat 6:55'ti. Direniş sertleşiyordu, erkekler Alman makineli tüfek ateşine düştü, ancak diğerleri yerlerini almak için devreye girdi ve saldırı ivmesi asla gevşemedi. Düşman direnişi cepleri, “paspasların” daha sonra ele alması için atlandı. Bazı makineli tüfek yuvaları, olağanüstü cesaret gösterileriyle etkisiz hale getirildi. 16. Tabur'dan (Kanadalı İskoç) Er William J. Milne, saldırı sırasında tek başına iki kişiyi öldürdü ve ölümünden sonra Victoria Haçı ile ödüllendirildi.
Saldırganlar, tam zamanında, 7:13'te Kırmızı Hat'a ulaştılar. Bir kez orada, 2. ve 3. Tugaylar durdu, içeri girdi ve 1. Tugay'ın içlerinden geçmesine ve saldırıyı sürdürmesine izin vermeye hazırlandı. Öğleden sonra erken saatlerde Kanadalılar güvenli bir şekilde Farbus Ormanı'ndaydı ve ellerinde top mermisi patlatılmış Farbus köyü vardı.
Bu arada, Tümgeneral Henry Burstall yönetimindeki 2. Tümen de iyi ilerleme kaydetti. 1. Tümen'in aksine, 2. Tümen saldırının başlangıcında en ağır çatışmalarla karşılaştı. Alman direnişi doğuya doğru ilerledikçe azaldı ve cephe genişledikçe yayıldı. Kaplamak için daha geniş bir cephe ile, Kanadalılar daha fazla askere ihtiyaç duydu ve İngiliz 13. Tugayı onlarla birlikte gitti. Toplamda, yaklaşık 30.000 İngiliz topçusu, Vimy saldırısına, ayrıca Kraliyet Uçuş Komutanlığı'nın piyade ve pilotlarına katıldı. 2. Tümen'in hedeflerinden biri, mahzenlerini siper olarak kullanan Alman keskin nişancılar için gerçek bir sığınak olan Thelus mezrasıydı. Şimdi Müttefik topçuları sıfırlandı ve köyü harabeye çevirerek keskin nişancılığı sona erdirdi. Kanadalılar nihayet 10:30'da Thelus'u ele geçirdiklerinde, tam dolu bir bar ve beş garsondan oluşan bir personelle tamamlanmış bir Alman subay sığınağı buldular.
Kanadalı makineli nişancılar, piyade saldırısını desteklemek için kendilerini Vimy Ridge'deki uygun mermi deliklerine kazarlar.
Hızın Özü
Çeşitli uyarı işaretlerine rağmen, Almanlar Kanada'nın ilerlemesinin hızına şaşırdılar - bazı Vimy savunucuları iç çamaşırlarıyla yakalandı. 1. Tümen cephesinde, saldırganlar, düşman subayları tarafından aceleyle terk edilmiş, masada hala sıcak yemeklerin olduğu bir Alman sığınağı keşfettiler. Uzun süre zorba sığır eti ve erik reçeli ile geçindikten sonra, Almanların geride bıraktığı zengin yemek, şanslı Kanadalı askerlerin hayatlarında tattığı en iyi yemek olmalı.
Yorgun ve aç, Almanlardan bazıları hevesle teslim oldu ve mahkumların damlaları hızla bir nehre dönüştü. Ancak Kanadalılar geçene kadar sığınaklarında saklanan ve sonra onları arkadan vurmak için ortaya çıkan birçok kıdemli savunucu vardı. Makineli tüfekler saldırganlara ağır bir zarar verdi, konumları önlerinde uzanan haki kaplı cesetlerden kolayca fark edilebilir hale geldi. Onları yok etmek için Kanadalılar yeni geliştirilen müfreze taktiklerini kullandılar, Mills bombaları ve makineli tüfeklerle üç taraftan saldırdılar. Daha hareketli oğullarının Almanlarla bir sonraki savaşta kullanacakları taktikleri kullandıklarını bilemezlerdi.
Tümgeneral Louis Lipsett yönetimindeki 3. Tümen, hedeflerini gerçekleştirmek için hızla harekete geçti. Tümenin kat etmesi gereken daha kısa bir mesafe vardı ve doğu yamacına varmadan önce ulaşması gereken yalnızca iki düşman hattı vardı, Kızıl ve Kahverengi. Neredeyse Kahverengi Hat'a kadar ilerledikten sonra, sol taraftaki Tepe 145'ten keskin nişancı ve makineli tüfek ateşi almaya başladılar. En soldaki Montreal'den Black Watch gibi bazı birimler özellikle sert darbe aldı. Komşu 4. Tümen cephesinde kesinlikle bir şeyler yanlıştı.
Tepe 145 Uzak Duruyor
Tepe 145, 4. Tümen sektöründeydi ve mümkün olduğunca çabuk ele geçirilmesi hayati önem taşıyordu. Tümgeneral David Watson'ın komutasındaki 4. Tümen, 1 Mart'taki baskın fiyaskosu nedeniyle bir zamanlar sahip olduğu deneyimli subay ve adamlara sahip değildi. Kanadalı piyade komutanlarından biri, 145. Tepe'den beklenen yangından korunmak için adamlarının siper olarak kullanmaları için şaşırtıcı bir istekte bulunduğu için kasıtlı olarak yok edilmedi. Daha sonra, Kanadalılar saldırdığında, bir Alman ateş duvarına çarptılar. Tabur gibi bazı birimleri yok etti ve 400 kişiden 346'sını kaybetti. 4. Tümen saldırısı dururken, en soldaki ilerleme, her ikisi de hala Almanların elinde olan Tepe 145 ile Sivilce arasından geçerek ilerledi. Hemen, Kanadalılar iki taraftan da ateş açmaya başladılar.
Kanada birlikleri, Vimy Ridge'de ağır yaralı bir Alman zayiatına eğilimlidir
Çatışmanın ortasındaki subaylardan biri, savaşta dört Victoria Haçından birini kazanacak olan 38. Tabur'dan Yüzbaşı Thain MacDowell'dı. MacDowell kaçan Almanların peşinden koşarak onları bir sığınak girişinden ve uzun bir merdivenden aşağı izledi ve kendini anında karanlıkta buldu. İlerlemeye devam ederken, bir köşeyi döndü ve 77 Prusya Muhafızıyla yüz yüze geldi - görünüşte umutsuz bir durum. Hızlı düşünen MacDowell, sanki büyük bir kuvveti yönetiyormuş gibi (yüzeyde arkasında sadece iki yoldaşı vardı) omzunun üzerinden var olmayan bir grup adama seslendi. Hile işe yaradı Almanlar teslim olurcasına ellerini kaldırdılar. MacDowell onları küçük gruplara ayırarak neredeyse yalnız olduğu gerçeğini gizlemeyi başardı. MacDowell, Milne'den daha şanslıydı: nişanını almak için yaşadı ve sonunda Vimy'de savaşta hayatta kalan tek VC alıcısı oldu. MacDowell'la birlikte olan diğer ikisi Lance Sgt. 18. (Batı Ontario) Taburu Ellis Sifton ve Er John Pattison, 50. (Calgary) Taburu.
Saldırının başarısı havada kaldı. Tepe 145 hava kararana kadar dayanırsa, tüm operasyon ciddi tehlikede olacaktı. Karanlığın örtüsü altında, Almanların takviye getirmek için bütün gece vakti olacaktı. Tepe 145 çabucak ele geçirilmeliydi ama adamlar nereden gelecekti? 1 Mart'ın kayıpları bir kez daha devreye girdi - yedek adam kalmamıştı. 10. Tugay'ın ertesi gün Sivilce'ye saldırması planlandı ve bu nedenle görevlendirilemedi. Çaresizlik içinde 85. Tabur bulundu.
85. Tabur
85. (Nova Scotia Highlanders) herhangi bir bölüme bağlı olmayan yetim bir taburdu. Fransa'ya yalnızca bir ay önce gelmişti ve bugüne kadar yalnızca yol inşa etmek ve hendek kazmak gibi sıradan işlerle görevlendirilmişti. Tabur alaycı bir şekilde "Eteksiz Yaylalılar" olarak anıldı, ancak şimdi tarih onları Kanada'nın Vimy Ridge saldırısının son umudu olmak için karanlıktan koparmıştı. Doğrudan tepeden Alman savunmasının dişlerine saldıran 85. Tabur'un yeşil birlikleri, saldırılarının katıksız cüretiyle düşmanı o kadar şok etti ki, Almanlar panikledi ve tüm bölüm ters yamaçtan tamamen geri çekilene kadar kaçtı. Arkalarından 85'incisi girdi. Gerçekten mucizevi bir zaferdi.
Sivilce Yakalamak
Yakalanan Alman Subaylar, Kanada'nın Vimy Ridge'i ele geçirmesinden sonra bir şekilde havalarını koruyorlar.
10 ve 11 Nisan boyunca Kanadalılar konumlarını pekiştirdiler. Hâlâ bazı şiddetli küçük grup çatışmaları vardı ve keskin nişancılar yeni konumlarına aşina olmayan adamları yakaladı, ancak Almanların ünlü olduğu şiddetli karşı saldırılar hiçbir zaman gerçekleşmedi. Sırt boyunca Kanadalılar, savaşın zar zor dokunduğu doğudaki barışçıl Fransız kırsalına huşu içinde baktılar. Orada hayat her zaman olduğu gibi devam etti. Yeşil tarlalar, yeşil ağaçlar ve bozulmamış binalar, Kanadalıların omuzlarının hemen üzerindeki bombalanmış yıkım ve sefalet cehennemiyle karşılaştırıldığında başka bir dünya gibi görünüyordu.
12 Nisan Perşembe günü, Alman savunucuların kör olmasına yardımcı olan başka bir kar fırtınası başladığında, 4. Tümen 10. Tugayı Sivilce'ye doğruca saldırdı ve 90 dakika içinde onu ele geçirdi. Bu suçlama ile Kanada zaferi tamamlandı. Vimy Ridge, savaşın geri kalanında Müttefiklerin elinde kalacaktı. Fiyat beklendiği gibi yüksekti. Kanadalılar, 3.600'ü ölü olmak üzere 10.602 kayıp verdi. Ancak Vimy Ridge'in ele geçirilmesi, Kanada Kolordusu'nun dövüş itibarını pekiştirdi. Alman Mareşal Paul von Hindenburg onları tereddüt etmeden "İngiliz birliklerinin en iyisi" olarak adlandırdı ve İngiltere Başbakanı David Lloyd George hayranlıkla şöyle yazdı: "Almanlar Kanada Kolordusu'nun cepheye girdiğini gördüklerinde, en kötüsüne hazırlandılar."
Acılı Zaferler ve Sürdürülen Çıkmaz
Vimy Ridge'deki Kanada başarısını, General Sir Edmund Allenby liderliğindeki İngiliz Üçüncü Ordusunun Alman hatlarını 31/2 mil boyunca deldiği güneyde benzer bir başarı izledi - yıllarca salyangoz benzeri ilerlemelerden sonra neredeyse mucizevi bir mesafe Batı Cephesinde. Coşkulu İngilizler yeni açıklıklarından yararlanmaya hazırlandılar, ancak umutlarında çabucak hayal kırıklığına uğradılar. Saldırılardan hemen önce diğer Alman birliklerinin gönüllü olarak geri çekilmesi sayesinde, Alman Altıncı Ordu komutanı Baron Ludwig von Falkenhausen, kanamayı durdurmak için yeterli yedeğe sahipti. Almanlara yaklaşık 75.000 kayıp vermesine ve kendi başına 84.000 kişinin acı çekmesine rağmen, İngilizler Nisan başındaki çarpıcı başarılardan yararlanamadılar. Savaş, çıkmaza girmiş bir sümüklü böcek şenliğine döndü.
Müttefik bahar taarruzunun gözden düşmüş mimarı General Nivelle'nin yerini, Verdun'un kahramanı General Henri Pétain aldı ve o, kısa ve öz bir şekilde özetlediği savunma savaş stratejisine geri döndü: "Amerikalıları ve tankları beklemeliyiz." Bu arada, 54 Fransız tümeni isyan etti ve binlerce kişinin terk ettiği emirlere uymayı reddetti. Kendiliğinden isyan bastırıldığında, 100.000'den fazla savaş yorgunu Fransız askeri mahkemeye çıkarıldı ve bunlardan 23.000'i suçlu bulundu. Officially, only 55 soldiers were executed by firing squads, although French officers in the field shot down untold numbers of their own men or sent them forward unsupported to die beneath German artillery barrages. Pétain assuaged the army by promising that there would be no more French offensives in the war.
More Canadian victories were to follow Vimy Ridge, at places such as Arleaux, Hill 70, and Passchendaele. All were costly. As the war drew to a close in 1918, the Canadians spearheaded the Allied advance known as the Hundred Days. After the victorious conclusion of the war, Canada was given a seat at the peace negotiations because of the performance of its troops in the Great War. A total of 60,000 Canadians died in World War I, one in 10 who served at the front, about the same number of men as the United States lost in Vietnam—all suffered by a country of only 12 million people.
The Crest of Vimy Ridge, by Gyrth Russell was commissioned by the Canadian War Memorials Fund.
The Legacy of Vimy Ridge
For Canadians, Vimy Ridge represented more than just the capture of an enemy stronghold on a snowy April morning in 1917 it was the place where Canada literally grew to manhood. Having been a self-governing nation for only 50 years, Canada suddenly emerged from the colonial shadows onto the world stage by gaining the greatest Allied victory to that point in the war.
Nearly 20 years later, in 1936, thousands of Vimy Ridge veterans and their families traveled back to the ridge to witness English King Edward VIII and French President Albert Lebrun dedicate a monument constructed atop Hill 145 after 11 years of work and $1.5 million in costs. The French, for their part, had not forgotten the Canadian triumph that day—thousands more of their own airmen and soldiers were also present at the dedication. In a token of deepest appreciation, 250 acres on the ridge and the surrounding acres were given to Canada by France. Still honeycombed with the ruins of trenches, tunnels, craters, and unexploded munitions, much of the site is closed to the public for safety reasons. It remains, however, a sliver of Canada to this day, a proud but costly reminder of the organized hell that was the Western Front nearly a century ago in World War I.
Tarih
The progenitor of Falkenhausen is Margrave Carl Wilhelm Friedrich of Brandenburg-Ansbach (1712–1757). The ancestor, also known as the "wild margrave", with his great passion, the hunt with falcons, had, in addition to his official marriage to Princess Friederike Louise of Prussia , a sister of Frederick the Great , one that lasted for many years until his death Relationship with Elisabeth Wünsch (1710–1757), the daughter of a falconer. From this connection there were four children, three of whom survived childhood.
He gave his lover the little Georgental hunting lodge , which is in the middle of his favorite hunting ground , but no longer there today . The young prince entered into a second marriage with her in 1734, tellingly under the name of a sergeant Falk, and appointed her wife von Falkenhausen.
He also gave the name of Falkenhausen to the children of this marriage. They were in 1747 or 1754 by decree of Emperor I. Franz in the realm baron conditions applicable. Sons Friedrich Carl (1734–1796) and Friedrich Ferdinand (1748–1784) founded the Trautskirchen and Wald lines, whose descendants now represent the family. Friedrich Ferdinand grew up in the household of his brother Friedrich Carl, who married Caroline von Beust on September 10, 1755 .
Friedrich Carl, born in Georgenthal in 1734 , was enfeoffed with the Trautskirchen manor . The descendants of this line emigrated to Silesia at the beginning of the 19th century because they did not want to take the Bavarian oath of allegiance , where they served their royal Prussian cousins in high offices.
After the male line of the von Zocha family had died out in 1749, the Wald fiefdom fell back to the House of Brandenburg-Ansbach. This came in handy for the margrave Carl Wilhelm Friedrich to use it for the proper care of his younger son. Friedrich Ferdinand Ludwig (* 1748) was enfeoffed with the manor that had become vacant. It has remained in the possession of the Franconian barons of Falkenhausen until the present.
Wilhelm Freiherr von Falkenhausen, KK Rittmeister i. R., and Julius Freiherr von Falkenhausen on forest, royal Prussian lieutenant a. D., were enrolled in the baron class in the Kingdom of Bavaria in 1813.
Friedrich Freiherr von Falkenhausen (1781–1840) on Wallisfurth, Bielau, Steinhübel, Mohrau, Eylau and Broslawitz, had with Benigna Freiin von Welczeck the natural son Friedrich. He legitimized him and so he received the Prussian nobility in 1836, but not until 1862 the Prussian baron, together with his four sons Friedrich, Konrad, Alexander and Ernst and their successors depending on the law of the firstborn in the possession of Wallisfurth (Friedrich), Bielau and Steinhübel (Konrad), Mohrau and Eylau (Alexander) and Broslawitz (Ernst).
Ernst Freiherr von Falkenhausen auf Bielau (1846-1897) married Elsbeth Friedenthal (1864-1897) in 1883, a daughter of the Prussian statesman Karl Rudolf Friedenthal (1827-1890) and Fideikommissherrin on Friedenthal near Neisse. In 1894 he obtained an increase in his name as Freiherr von Friedenthal-Falkenhausen , name and baron status inherited from Fideikommiss Friedenthal. Baron Axel Varnbüler took over the guardianship of the seven children of Baron Ernst von Friedenthal-Falkenhausen, who died in 1897. It was a matter of administering the possessions in Bielau, the Bielau sugar and oil factories and the Giesmannsdorf factories from father-in-law Friedenthal for the heirs. In this context, Günther von Falkenhausen was incapacitated in 1906 because of waste. In 1910 a division of the estate began, the stake in the newspaper "Die Post" was sold, but the estate regulation lasted until 1918.
Falkenhausen during the First World War ↑
At the beginning of the war, Falkenhausen chose to be reactivated and was appointed leader of a reserve corps with the Sixth Army in Lorraine on August 28, 1914. After the battle of Marne and the retreat of his troops, he served as commander-in-chief of the Army Unit Falkenhausen (later renamed to Army Unit A). His task was to secure the territory between Metz and the Vosges while engaging in static warfare, which had developed in the meantime. On Christmas Eve 1914, he was promoted to Colonel General.
In mid-April 1916, Falkenhausen was transferred to Hamburg as “Supreme Commander of coastal defence” [1] to counter suspected British landing operations in Schleswig-Holstein. In August 1916, he was appointed leader of the Sixth Army in Flanders following the establishment of the army group Kronprinz Rupprecht. In April 1917, he left this post after some territorial losses in the Battle of Arras and replaced the deceased Moritz Freiherr von Bissing (1844-1917) as governor-general at the Imperial Government General in Belgium. Falkenhausen fulfilled the orders of the Oberste Heeresleitung and continued the harsh policy of forced labor and economic exploitation by confiscating commodities of all kinds and forcing the occupied to pay contributions and monetary penalties. He also supported the attempt to divide Belgium into a Flemish and a Walloon territory so as to extend German influence. In September 1918, shortly before Max von Baden (1867-1929) became chancellor, Erich von Falkenhayn (1861-1922) had suggested Falkenhausen for this position instead. Falkenhayn expected him to rule “as a man with dictatorial powers”. [2] But such ideas did not take hold within the political elites and this is why the apparently liberal Prince Max von Baden took office. After the armistice and revolution in Germany, Falkenhausen and the occupation forces left Belgium step by step until the end of November. On November 26, Falkenhausen’s mobilization-order was abrogated.
During his service in World War I, Falkenhausen received several decorations including the Iron Cross First Class (September 1914), the medal Pour le Mérite (August 1915) and the Order of the Black Eagle (January 1917), amongst others.
Sebastian Rojek, Universität Stuttgart
Conclusion ↑
Instead of the institutionalized and periodical cooperation between the single bodies and divisions of the Zivilverwaltung and the “Government General,” the governor-general ruled until the end of the occupation years with the help of the aforementioned occupation bodies and inter-official committees, commissions and personal commissioners (Persönlichen Beauftragten). Within this increasingly personalized (and of course fragile) [5] occupation order, numerous “cliques” of occupation officers competed in a “court like” [6] or “polycratic” [7] power structure to gain the governor-general’s favour. This strange “intermediate Reich” came to an abrupt end with the defeat of Germany and the breakdown of the German Kaiserreich in the autumn of 1918.
Christoph Roolf, Heinrich-Heine-Universität
Conclusion ↑
Instead of the institutionalized and periodical cooperation between the single bodies and divisions of the Zivilverwaltung and the “Government General,” the governor-general ruled until the end of the occupation years with the help of the aforementioned occupation bodies and inter-official committees, commissions and personal commissioners (Persönlichen Beauftragten). Within this increasingly personalized (and of course fragile) [5] occupation order, numerous “cliques” of occupation officers competed in a “court like” [6] or “polycratic” [7] power structure to gain the governor-general’s favour. This strange “intermediate Reich” came to an abrupt end with the defeat of Germany and the breakdown of the German Kaiserreich in the autumn of 1918.
Christoph Roolf, Heinrich-Heine-Universität
İkinci Dünya Savaşı Veritabanı
ww2dbase Ernst Alexander Alfred Herrmann von Falkenhausen was born in Germany from a line of Bavarian officers. He was the nephew of Ludwig von Falkenhausen, the German Governor General of Belgium during WW1. He entered military academy in 1897 and was later commissioned as a second lieutenant in the German Army in 1897. He married Paula von Wedderkop, daughter of a German aristocrat. He then spent time in China fighting in the Boxer Rebellion and in Japan as a military attaché before WW1. During WW1, he served with the Ottoman Army as the Chief of Staff of the Turkish 7th Army in Palestine, earning the honor of Pour le Mérite for his gallantry. After the war he became one of the few who remained with the German Army. He was involved with the border negotiations between Germany and Poland, and then in 1927 he headed the Dresden Infantry School.
ww2dbase In 1930, Falkenhausen retired from the German Army and served as a military adviser to Chiang Kaishek, training Chinese troops to fight Japanese aggression in China. He played a vital role in the modernization of the Chinese military of all branches, and his guidelines for the defense of China written in Jul 1935 heavily influenced the campaign the Chinese carried out during the Second Sino-Japanese War which began two years later namely, a war of attrition which Japan could not afford to engage in, and the use of guerrilla warfare. In 1936, Adolf Hitler officially appointed Falkenhausen a member of the German military mission in China. After the Second Sino-Japanese War began, he was sometimes seen in Chinese Army uniform, which was an inspiration to the Chinese troops he was training. During the Second Battle of Shanghai in Sep 1937, he personally led troops in Luodian, earning further respect from fellow Chinese officers. As Germany and Japan grew closer, along with Germany's preparations for the European War, Falkenhausen was recalled by the German Army in Jul 1938. As he said goodbye to Chiang, he promised him that he would never reveal any Chinese military secrets to the Japanese, and it was apparent that he had kept his word.
ww2dbase Returning to Europe, Falkenhausen first served as an infantry general, then was briefly a high-ranking commander at Dresden. In 1940 he was named the military governor of Belgium, where he was accused of atrocities involving execution of prisoners of war and the deportation of Jews. He was dismissed on 18 Jul 1944 on various charges, and then two days later, the 20 Jul Plot failed to assassinate Adolf Hitler. For his involvement with the conspirators of the plot, he was arrested and sent to concentration camps. Before that, however, post war records showed that even before the July Plot, he had already offered his support for a possible coup d'etat by Field Marshal Erwin von Witzleben.
ww2dbase After the war, Falkenhausen was captured by the Allies at a concentration camp and deported to Belgium for war trials. In Mar 1951 he was sentenced to 12 years, but was acquitted three weeks later when evidence was found that he attempted to save as many Jews and Belgians as possible from harm as the head of the German occupation government in Belgium. When he turned 75 in Oct 1953, Chiang, now President of China, sent him a gift check for US$12,000 as a sign of continued appreciation for what he had done for China. Falkenhausen died in Nassau, Germany, in 1966.
ww2dbase Sources: Jewish Virtual Library, Joric, Spartacus Educational, Wikipedia.
Last Major Revision: Jun 2007
Alexander von Falkenhausen Timeline
|29 Oct 1878||Alexander von Falkenhausen was born.|
|31 Jul 1966||Alexander von Falkenhausen passed away.|
Bu makaleden hoşlandınız mı veya bu makaleyi faydalı buldunuz mu? Öyleyse, lütfen bizi Patreon'da desteklemeyi düşünün. Ayda 1 dolar bile uzun bir yol kat edecek! Teşekkürler.
Bu makaleyi arkadaşlarınızla paylaşın:
Ziyaretçi Gönderilen Yorumlar
1. Gary Li says:
2 Jan 2006 01:15:45 PM
Some of the evidence presented to the war crime courts that freed von Falkenhausen were from a Chinese woman named Qian Xiuling, who knew him from his days as an advisor to Chiang Kai Shek. It was her who appealed to him for the lives of over a hundred Belgian hostages in 1944 and it was these people that provided the evidence.
2. Bob Chiang says:
1 Nov 2009 11:17:47 PM
Chinese people will never forget those who made contributions to China, never!
3. Michael Cha says:
26 Jan 2013 01:31:27 PM
Because Germany lost the war. Heroic German Generals are rarely mentioned. The Allies seem to forget that because the best of *** Army were bogged down and died in China, the American and British would have much harder time to defeat the Jap if it weren't for the German trained Chinese Army.
4. Michael Cha says:
27 Jan 2013 09:53:07 AM
General Falkenhausen along his his predecessor Max Bauer, and all his German officers laid the foundation of Whampoo Central Military Academy. Unlike all the previous instructors from Russia, all they cared was turn Chinese into communist, which we later see in the civil war after defeat of Japanese. General Falkenhausen actually worn Republican Chinese Army uniform led troops in defense of Shanghai. As General Chiang Kai Shek wrote to General Falkenhausen at his 72nd birthday, "friend of China"
5. John Koster says:
19 Apr 2015 10:34:37 AM
General Alexander von Falkenhausen was a Prussian royal through a natural connection and his attitudes were representative: no hatred for Jews unless they were Communists. great hatred of Communists, and a friendly and respectful attitude toward the Chinese. His utter contempt for Hitler was part of the same equation.
Ziyaretçilerin gönderdiği tüm yorumlar, başvuruda bulunanların görüşleridir ve WW2DB'nin görüşlerini yansıtmaz.
General der Infanterie
Allemand: Général der Infanterie / Anglais: Général de l'infanterie
|prénom||Photo||Née||Temps dans Rang||Info armée||Décédés|
|Quand||Où||Date de classement||Date de départ||Raison||Date de base||Quand||Âge||Où|
|Empire allemand|
|FREIHERR von FALKENHAUSEN , |
Ludwig Alexander Friedrich Août Philipp
|13 sept. 1844||Brandenburg, |
Royaume de Prusse


1900 ()


1902 ()
|Retraite||1870||-|
|FREIHERR SCHEFFER-BOYADEL , |
Reinhard Gottlob Georg Heinrich
|28 mars 1851||Grand-Duché de Hesse|| |
1908 ()
|()||Inconnu||1870||08 novembre 1925||74||Brandenburg, |
Weimar Allemagne
|von EMMICH , |
Albert Theodor Otto
|04 août 1848||Royaume de Prusse|| |
00 mai 1908 ()


22 décembre 1915 ()
|La mort dans le rang||03 juillet 1866||22 décembre 1915||67||Hanovre, |
Royaume de Prusse
|von FABECK , |
Herrmann Gustav Karl Max
|06 mai 1854||Berlin, |
Royaume de Prusse


1910 ()


16 décembre 1916 ()
|intihar||1871||16 décembre 1916||62||Royaume de Bavière|
|von Mudra , |
Karl Bruno Julius
|01 avr. 1851||Brandenburg, |
Royaume de Prusse


00 sept. 1911 (60)


1919 ()
|Inconnu||1870||21 novembre 1931||80||Mecklembourg-Schwerin, |
Weimar Allemagne
|SIXT von ARMIN , |
Friedrich Bertram
|27 novembre 1851||Rhénanie, |
Royaume de Prusse


1913 ()


00 novembre 1919 (67)
|Démission||1870||30 sept. 1936||84||Saxe, |
Allemagne nazie
|RITTER und EDLER de XLANDER , |
Oskar
|16 janvier 1856||Grand-Duché de Hesse|| |
00 mars 1913 (57)


1918 (62/63)
|Retraite||21 sept. 1871||22 mai 1940||84||Bavière, |
Allemagne nazie
|von LOCHOW , |
Constantin Ferdinand Friedrich
|1er avril 1855||Brandenburg, |
Royaume de Prusse


16 juin 1913 (58)


1917 ()
|Retraite||1873||11 avril 1942||87||Berlin, |
Allemagne nazie
|FREIHERR von FALKENHAUSEN , |
Ludwig Alexander Friedrich Août Philipp
|13 sept. 1844||Brandenburg, |
Royaume de Prusse


1914 ()


1918 ()
|Retraite||1870||04 mai 1936||91||Saxe, |
Allemagne nazie
|von QUAST , |
Ferdinand
|18 octobre 1850||Brandenburg, |
Royaume de Prusse


00 août 1914 (63)


07 juillet 1919 (68)
|Démission||19 juillet 1870||27 mars 1939||88||Brandenburg, |
Allemagne (Troisième Reich)
|von EBERHARDT , |
Magnus
|06 déc. 1855||Berlin, |
Royaume de Prusse


18 août 1914 ()


1919 ()
|Déchargé||1874||24 janvier 1939||83||Berlin, |
Allemagne nazie
|von ZWEHL , |
Johann
|27 juillet 1851|| |
02 sept 1914 (63)
|()||02 août 1870||28 mai 1926||74||Berlin, |
Weimar Allemagne
|von CARLOWITZ , |
Hans Carl Adolph
|25 mars 1858||Royaume de Saxe|| |
10 septembre 1914 ()


14 janvier 1919 ()
|Déchargé||1879||09 juillet 1928||70||Saxe, |
Weimar Allemagne
|RIEMANN , |
Julius Friedrich
|16 avril 1855||Prusse occidentale, |
Royaume de Prusse


27 janvier 1915 ()
|()||15 juin 1935||80||Hesse-Nassau, |
Allemagne nazie
|KOSCH , |
Robert Paul Theodor
|05 avril 1856||Silésie, |
Royaume de Prusse


18 août 1916 (60)


10 janvier 1919 (62)
|Inconnu||23 avril 1874||22 déc. 1942||86||Berlin, |
Allemagne nazie
|WICHURA , |
Georg Karl
|15 déc. 1851||Silésie, |
Royaume de Prusse


22 mars 1917 (65)


1919 ()
|Inconnu||18 ??||11 décembre 1923||71||Hesse-Nassau, |
Weimar Allemagne
|ALBRECHT , |
Viktor
|01 octobre 1859||Prusse occidentale, |
Royaume de Prusse


00 Oct 1919 (59)
|-||-||01 oct. 1879||28 novembre 1930||69||Hesse-Nassau, |
Allemagne (République de Weimar)
|von FRANCOIS , |
Hermann Karl Bruno
|31 janvier 1856||Grand-Duché de Luxembourg|| |
19 ?? ()


00 Oct 1918 (62)
|Retraite||1875||15 mai 1933||77||Inconnu|
|Allemagne / République de Weimar|
|REINHARDT , |
Walther Gustav
|[[Fichier:||24 mars 1872||Royaume de Wurtemberg|| |
1925 ()


1927 ()
|Déchargé||08 août 1930||58||Berlin, |
Allemagne (République de Weimar)
Constantin von Alvensleben Ernst von Bacmeister Prince Wilhelm de Baden Eduard von Ci-dessous Ernst von Ci-dessous Fritz von Ci-dessous Otto von Ci-dessous Richard von Berendt ( Walter von Bergmann Curt von dem Borne Karl von Borries Kuno-Hans von Les deux Hermann von Brandenstein Ludwig Breßler Heinrich von Bünau Hermann Ritter von Burkhardt (Général de l'Artillerie) Adolph von Carlowitz Martin Chales de Beaulieu Siegfried von la Chevallerie ( Eberhard von Claer Richard von Conta) Viktor Dallier Johannes von Dassel Berthold von Deimling von Dieffenbach Hermann von Dresler und Scharfenstein Johannes von Eben Gottfried Edelbüttel Oskar von Ehrenthal Hugo Elstermann von Elster Otto von Emmich Nikolaus Ritter von Endres Georg von Engelbrechten Franz von Epp Friedrich von Freiherr von Esebeck Ludwig von Estorff Alexander von Falkenhausen Erich von Falkenhayn Karl von Fasbender Bernhard Graf Finck von Finckenstein Paul Fleck Sigismund von Foerster Ernst Freiherr de Forstner Adolf Franke (général de l'Artillerie) Lothar Fritsch Georg Frotscher Georg Fuchs Arthur von Gabain Hans Emil Alexander Gaede Max von Gallwitz (General der Artillerie) Georg Freiherr von Gayl Friedrich von Gerok Friedrich von Gontard Konrad von Goßler Kurt von Greiff Hans von Gronau (General der Artillerie) Erich von Gündell Hans von Guretzky-Cornitz
One Comment
[…] It’s not all doom and gloom. Mark A. Rayner at The Skwib presents the lost powerpoint slides of Vimy Ridge. Richard Scott Nokes at Unlocked Wordhoard links to a spectacular animated version of the Bayeux Tapestry. You’ll be pleased to know that it skips all the boring stuff about succession and oaths, and just cuts straight to the invasion. Dave at Shorpy gives us a colour photo of B-25s on the assembly line in 1942. And at Damn Interesting Alan Bellows reveals the US Military’s now not-so-secret project to build flying saucers in the 1950s. […]