Nükleer cephanelik ve nükleer silah kompleksi patates gibidir. Zararlılarla zamanında savaşmaya başlamazsanız, tüm alanı yok edecekler. Çürümeye başlayan patatesleri sıralamazsanız, mahzendeki her şey çürür. Her şey sürekli ve düşünceli bir şekilde yapılmalı, aksi halde sorun çıkacak. Sadece nükleer silahlar ve nükleer silah kompleksi çok daha karmaşık ve tehlikelidir.
Nükleer ve termonükleer (ve şimdi çoğunlukla termonükleer) silahlar çok açık ve çok zor ve çok uzun bir üretim döngüsüne sahiptir. Bu döngü süreklidir - bu bir önkoşuldur. Ve çok esnek olmamak, fakat çıktı miktarlarını düzenlemek için fırsat verir. Ve tam olarak aynı açık döngü bakım, depolama, savaşa hazırlıklı olma, onarım ve modernizasyon ve mühimmatın yeniden montajında olmalıdır. Ve en önemlisi - ve çelik üretim döngüsünün dediği gibi bu döngü süreklidir. Ve işin hacmini ayarlama yeteneği de çok sınırlıdır. Yani, üst ve alt çubuklar orada, ancak birbirlerinden o kadar uzak değiller ve nükleer silahların üretilmesinde olduğu gibi hacimler büyük ölçüde arttırılamaz.
Ve Tanrı korusun bu ritmi ve döngünün bütünlüğünü bozar. Üretim sürecindeki, depolama çevrimlerindeki, bakım, modernizasyon, mühimmatın yeniden bir araya getirme işlemindeki başarısızlıklar ilk önce cephaneliğin bozulmasıyla ilgili sorunların birikmesine neden olacak ve daha sonra miktar kalite haline gelecektir. Bozunma, üretimin kendisi de dahil olmak üzere, çarpıcı bir şekilde artan bir hızla artmaktadır. ABD nükleer kompleksi ve nükleer cephanelik ile bu geçiş, 2003-2004 alanında gerçekleşti. Bu arada, bu fotoğraftan görülebilir (“ABD'nin Nükleer Cephaneliği. Aşağıya inen merdivenler boyunca” makalesinde verilmiştir), bu süreden başlayarak cephanelikte suçlama sayısında niceliksel bir çöküşün başladığı görülmektedir. Genel olarak, nükleer silah kompleksinin düzeltilmiş mekanizması başarısız oldu, sonra başarısızlıklar farklı yerlerde yoğunlaşmaya ve sürünmeye başladı, rezonanslı titreşimler başladı ve nükleer silahları sıfırdan üretme imha ve yetersizliği başladı - sadece yükselmeler ve oldukça sınırlı olanlar. Ve şimdi uzun yıllar süren çalışmalarda, Twitter ile karalama yapmamak, podyumdan yapılan konuşmalar ve kendi aralarında veya gerçek durumlarla uyuşmayan planlar yapmak için çok çalışmak gerekiyor.
Gördüğümüz gibi, 90-x'in başlangıcındaki ilk kütle azalmasından sonra, cephanelik sayısı az değişti ve 2003-2005 alanında. "süreç çok daha hızlı gitti".
Ve bu sonuca ne sebep oldu? SSCB'nin çöküşünden sonra ABD, Tanrı'yı sadece sakal tarafından değil, aynı zamanda onun bir tanrıça olmasına izin vermediği için yakaladığına karar verdi ve şimdi tüm sonsuzluk için faydaları elde edebiliyorlar. Ve sadece ortalama bir insan "Pax Americana" ve "Son hikayeler"ama yönetici çevreler kendilerine inandılar. Ve" Soğuk Savaş'ı kazandıklarına "inanmaya devam ediyorlar (aslında, katılımcılardan biri başka bir kavga için dışarı çıkmadı), ve herkes dünyaya bu hayat için borçludur. - ekinsiz bir kolektif çiftlik. Ama Rusya daha da öyle olmalı. "Rusya (buna uymalı)." Samantha Gücü'nün histerisini rahmetli Büyükelçi Churkin'le hatırlayın - hepsi ifade edildi. 1991 bu inançta, daha doğrusu bu sapkınlıkta onları güçlendirdi.Genel olarak, S yoldaşının dediği gibi Alina, "başarı ile şaşkın" geldi.
Bu sadece nükleer silah kompleksini değil, diğerlerinden daha güçlü bir etki yarattı. Ek olarak, Birliğin çöküşünden hemen önce, START-1 Antlaşması, tarafların SNF'yi% 50 oranında düşürmesi için zorlayarak START-61 Antlaşması imzalandı ve taktik nükleer silahları azaltmak için (START'ın aksine kontrol prosedürlerini içermedikleri için) "baylar" anlaşmaları imzalandı. TNW) yarıya kadar. Üstelik, Amerikalılar TNW'yi kesmeyi o kadar çok sevdiler ki yarısını durduramadılar, ve üçte ikisi yapamadı, ve daha sonra kırılan bir çukura benzeyen yarım bine kadar X -UMX bombayı durdurma ve büyüme şansı bile yoktu. Ancak Rusya, yarısını da durdurmadı, ancak TNW cephaneliğini iyi bir seviyede tuttu ve geliştirmeye devam etti. Ancak cephaneliğimiz başlangıçta çok daha sağlamdı ve bizimle aynı kıtada yeterince “arkadaş” var.
Nükleer cephaneliklerde böyle büyük bir düşüşün başlangıcı finansal oranlarda keskin bir düşüşe yol açarak yeni mühimmat üretimini durdurdu (yeni olanlar, nerede her şeyi sökmek ve yok etmek için zaman olurdu). Yine, Rusya'da aynıydı, ancak güvenlik marjı çok daha yüksekti - SSCB sayesinde. Ve bir durum daha bir rol oynadı - ilk önce gelecekte ihtiyaç duyduğumuz cephaneliğin bir kısmının eskimesi nedeniyle, ikincisi, aslında köleleştirilmiş START-2 Antlaşmasının (tipik bir Kozyrev’in Atlantik diplomasisi örneği) sonucundan dolayı yeni bir mühimmat yaratma ihtiyacımız vardı. “) bu sözleşmeyle tutarlı olacak cephane geliştirmeye yatırım yapmak zorunda kaldı. Bu Antlaşmanın hiçbir zaman onaylanmadığı gerçeği, çok güzel bir ikramiyeydi, yani.
Ancak ABD'de, bacakların tendonları nükleer endüstride özel olarak kesildi, böylece hasta sadece kendi başına yürüyebildi. Ve sinsi Ruslar tarafından bir darbe daha yapıldı - ABD’de “dört yumrukta aptal hileleri aldattı” ilkesinin başarılı bir uygulaması olduğu düşünülen “HEU-LEU” anlaşmasıyla. Ve yıllardır bu vatanseverlere saldırdık, hem yurtsever vatanseverler hem de çeşitli renkler, permafrost ve nükleer yakın temalar üzerine histerikler, silah dereceli uranyum olmadan nasıl bırakılabiliriz (ve neredeyse hiç kalmadı), nasıl bu kadar ucuz olabilirler (ve ne hakkında? İhtiyacınız yoksa - tuzla?), neden düşmana yardım etsin? Bence pek çok insan bu yayınları ve konuşmaları hatırlıyor. Ancak, işlem Rusya Federasyonu tarafından sonlandırıldığında, “HEU-LEU” nun eroin istemcisinin klasik bağımlılığı haline geldiği anlaşıldı (ilk “arkadaşlara” ücretsiz hürmetler verildiğinde, sonra “ucuz” ve sonra bir pençe sıkıştı ve kuşun tamamı kayboldu) . Daha doğrusu ucuz uranyum. Bu muhtemelen amaçlanmadı, ama bazen saçmalık kurnazlık ve aldatmadan çok daha güçlü bir silahtır.
Ancak, Amerikan nükleer hastanın, işlemin sona ermesinden sonra Rusya'dan ucuz bir uranyum iğnesi almasının “parçalanan” bir şey olmadığı, neredeyse ölmekte olduğu ortaya çıktı. Doğru, esas olarak ABD atom barışı için bir darbe oldu, ama aynı zamanda, özellikle de, bu bileşenler birbirine bağlı olduğu için askeri bileşeni de etkiledi. Ve, bu çok önemli - bilimsel kısımda. Temel olarak, yeni nükleer silahların geliştirilmesine (Amerikalılar tarafından bazı iyileştirme ve eleştirel deneyler yapılmasına rağmen) ve bununla ilgili bilimsel konularda ve genel olarak nükleer güç konusunda finansman durdu. Hepsi olmasa da - örneğin, tekne reaktörlerinin gelişimi oldukça iyi.
Amerika Birleşik Devletleri'nin barışçıl atomunun sorunları, genel olarak çok daha iyi bir duruma sahip olan Fransızları büyük ölçüde memnun ediyor. Ve biz de elbette. Fransızlar ve Rosatom'da sorunlar var. Ve eğer oradaki işçileri dinlerseniz - ve hatta dahası, durum çok sağlıklı görünmüyor, ama önemli olan bu - herhangi bir yapı dinlenme durumunu sürdürmeye çalışıyor, bu nedenle hiç kimse bunun bir parçası olarak sistem reformunun sonuçlarından tatmin olmayacak. Reform yapmanın bir anlamı olup olmadığını ancak zaman gösterecek. Rusya Federasyonu Silahlı Kuvvetleri’nin reformu bu şekilde gerçekleşti - sonunda, hemen olmasa da, oldukça başarılı bir şekilde çıktı. Fakat tıp hakkında, diyelim ki yazarın böyle bir güveni yoktur, ancak göreceğiz.
Yine, "tek süper güç", "münhasır millet" ve diğer dregalara dair herical inancına dayanarak, yeni bir askeri doktrin kabul edildi ve nükleer silahlardan gerçek ayrılmanın süper güç gücünün en önemli araçlarından biri olduğunu ilan etti. Bunun yerine, tez, “yeni neslin savaşları” hakkında, nükleer ve hava operasyonlarını bile değiştirebilecek yüksek hassasiyetli silahların baskınlığı ile ilan edildi. Aslında, yeni bir ambalajın içindeki “Douay Doktrini” idi. Zaman, bu tezin sadece görece zayıf bir rakibe karşı çalıştığını ve gerçek bir düşmana karşı nasıl yürüdüğünü Suriye'deki son saldırı ve parlak başarısızlığı ile göstermektedir.
Dahası, DTÖ'nün etkililiğini ve önemini şişirmek (DTÖ'nün gerçekten iyi ve gerekli bir silah olduğunu fark edemeyiz, ancak PR'da olduğu gibi, nükleer silahlarla birlikte veya sınırlı bir ölçekte stratejik nitelikteki sorunlara karşı gerçek bir düşmana karşı problemleri çözmek mümkündür. kampanyaların yanı sıra gerçek askeri kampanyaların sonuçlarını değerlendirirken, hem gerçekliğe hem de Rusya'daki nükleer ve nükleer olmayan alanlarda, Çin ve diğer potansiyel rakiplerde yaşanan gelişmelere karşı çıktı. "Çöl Fırtınası" nda gerçek etkinlik ile arzulanan arasındaki uçuruma gelince Amerikan eylemlerinin etkinliği havacılık Avrupa'daki Sovyet askeri makinesine bir panzehirle gelme girişimleriyle geliştirilen "Havadaki Yer Operasyonları (Savaşlar) ve" İkinci Echelonlarla Mücadele (Kavramlar) kavramları için gereken minimumdan tam olarak dört kat daha azdı.Bu neredeyse sera uygulama ve muhalefet koşulları altında. Bunun yerine Amerikalılar, daha az istikrarsız varsayımlara dayanmayan "ağ merkezli savaş" ve diğerleri gibi yeni kavramlar geliştirmeye başladılar, ancak bu kavramların hiçbir anlam ifade etmediğini söyleyemeyiz - hiç de değil, temsil ettikleri her derde deva, onlar sadece değildir.
Ayrıca Amerikalılar, stratejik nükleer kuvvetlerin ve genel olarak Rus nükleer silah kompleksinin geleceği ile ilgili gerçekçi olmayan tahminlerde bulundular. Bu tahminlere göre, 2000-x'in başında 2015g'ye yazılmıştır. RF, SNF taşıyıcılarına yerleştirilmiş yaklaşık 150 ücrete sahip olabilir (ücretler değil, ücretler)! Bazı analistler nezaketle bize taktik olanlar ile birlikte bir buçuk suçlama tahsis etti. Genel olarak, Amerikalılar kendi analistlerine istekli olarak inandılar ve daha önce kutsal bir ineğin nükleerinin finansmanını “öldürdü” ve neredeyse kınadılar. Dolayısıyla, inatçı ABM Antlaşması'ndan çekilme ve zayıf bir ABM sisteminin arkasına zayıf Rus stratejik nükleer kuvvetlerinden bile saklanma arzusu - ama bu şimdi neye yol açtı? Buna ek olarak, aslında hiçbir uygulanabilir füze savunması yoktur, ancak Rusya füze savunmasına sahip olacak ve gerçekçi olmayan bir füze savunmasını kıran sistemler var ve ABD tekrar yarışmaya başlasa da, düşmanı da geride bıraktık. Rakiplerin ve rakiplerin gerçekliği ve yetenekleri hakkında yetersiz bir değerlendirme, budur.
Ek olarak, 1990-e yıllarında ve 2000-e'de Amerikalılar dünyada “orman hemşireleri” (kurtlar) gibi davranırlar ve kurtların genellikle faydası neredeyse her zaman yeterli olan zayıf hasta hayvanlara saldırdığını biliyoruz. Peki neden zayıf ve hasta olmayanlar için gerekli olan nükleer araçların geliştirilmesine ihtiyaç duyuyorlar? Dahası, sessizce oturuyorlar ve çıkıntı yapmıyorlar mı?
Ayrıca, uzun süredir gerçekten hastaydık ve güçlüydük, ve dışarı çıkmadığımız anlaşılıyordu. Ve sonra, zaten iyileşmekte olduklarında, iyileşmedeki ilerlemelerini, gerçek niyetlerini ve gelişmelerini başarıyla gizlediler. Ve ABD’nin “istihbarat topluluğu”, genel olarak, yüzyılın bu çeyreğinde, bütün güç yapılarıyla birlikte iyi bir şekilde bozuldu ve bu yüzden gerçek tabloyu tanıyamadı. Veriler muhtemelen öyleydi, ancak bulmacanın kendisini parçalardan toplaması, görünüşe göre, hiç kimse için doğruydu. Güç yapılarının bozulması hakkında - en azından yıllarca ABD’yi 80’e götüren söylemleri ve ABD’yi yönlendiren kişilikleri hatırlar ve yakın zamanda ya da şu anda aynı görevlerde oturanlarla karşılaştırırsınız - elçiler, daimi temsilciler, devlet sekreterleri, generaller ve diğer halk Ve bunların ve bunların konuşmalarını ve argümanlarını karşılaştırın - bazen bunun Washington'dan yayınlanmadığı, ancak Kiev'den gelen şu anki duygu ile “şizmin” seviyesi zaten çok benzer.
Eh, başka bir yönü - çok sınırlı sayıda şirket, aynı zamanda ilişkili politikacılar, Pentagon generalleri, lobiciler ve diğer rüşvet, nükleer silahlar ve bunlarla bağlantılı her şey için “bütçeleri kesebilir”. Bu, ABD askeri kompleksinin geri kalanıyla karşılaştırıldığında çok dar bir çember ve bunun yanında toplam bütçe keki nükleer parçası en iyi ihtimalle nispeten küçüktü. Pastanın geri kalanı için “fonlara hakim olmak” çok daha karlı, daha keyifli ve daha uygun. Özellikle, çarpma artmış muharebe etkinliği tezine dayanarak (bunu çok fazla tahmin etmeden), herhangi bir askeri ürün için fiyatları şişirmeye başlarsınız.
Dahası, nükleer silah kompleksinin bu "Amerikan katliamı" nın tamamı ve buna bağlı her şey, Amerika’nın nükleer cephanesi için çok zor bir zamanda gerçekleşti. Sadece nükleer silah neslinin yanı sıra taşıyıcıları da değiştirdi. Ve ertelendi - ve uzun bir süre. Ve eğer taşıyıcılar ile az ya da çok dışarı çıkmak mümkün olsaydı, gerçekten yüksek bir modernizasyon potansiyeli ve mükemmel ürün performansı özellikleri nedeniyle (Trident 2 SLBM'de olduğu gibi) ve basamakların ve bazı diğer parçaların değiştirilmesini nispeten kolaylaştıran eski çözümler nedeniyle Sonra odak numarası ile başarısız oldu. Kibrit ve mumlardan elde edilen tasarruf, çığ benzeri bir bozulma sürecine ve ücretlerin kullanımdan kaldırılmasına ve elden çıkarılmasına yol açtı. Masrafları modernleştirmek mümkündür, ancak her açıdan değil, ancak daha sonra ihtiyaç duyulan birçok şey - bunun nasıl yapıldığını çoktan unuttuk. Yeni öğrenebilirsiniz - ama bu zaman ve para ve ilk defa olduğundan çok daha fazla zaman ve para çünkü modern teknolojiler pahalı ve karmaşık. Mevcut fiyat etiketleri ve "bütçe uzmanları" ile ikinci "Manhattan projesi" son derece pahalı, zor ve uzun sürecek. Bu nedenle, üretme yeteneğinin restorasyonu için planlar yalnızca 12-14 yıllarına aittir ve orada daha da fazlası işe yarayabilir. Ve bunun askeri-politik liderliğimizi güvence altına almamasına rağmen, planlardan daha hızlı olması muhtemel değildir - kendimizi her yönden aynı hızda yeniden uyarmalıyız!
Amerikalılar ayrıca, bazı taşıyıcılar olarak hızlı bir şekilde kullanım dışı bırakılmalarına neden olan rahatsız edici yanlış hesaplamalar yapan bir dizi sistem geliştirirken, tasarımcılarına ayrı bir “teşekkür ederim” diyebilir - AGM-129'in klimalı denizaltıları hizmet dışı bırakıldı ve AGM-86'in servis dışı bırakılması ve eski AGM -1 hizmet eder ve hizmet etmeye devam eder, ICBM MX de yalnızca START-XNUMX Antlaşması ve benzerlerinde değil, hizmetten çok daha önce hizmetten kaldırılmıştır. Benzer bir hikaye, çok sayıda önemli alaşım ve malzemeyle ilgili problemler, çeşitli savaş başlıklarının güvenilirliği ile tespit edilen problemler de dahil olmak üzere, çeşitli suçlamalar ile yaşandı. Öyle ki, hizmet kapasitelerinin sınırlı olduğu bir an var ve karşılık gelen hatlara ve ilgili atölyelere ulaşmak için gerekli olan cephane türleri genellikle yerlerden çok daha fazla olduğu ortaya çıktı. Ayrılmak istediğim birkaç tipin iptaline neden oldu. Genel olarak, aynı çığ gibi problemlerin artması süreci.
Bu, ilk bakışta biraz paradoksal, ancak “tek” ve “istisnai” süper gücün, bu çok süper gücün birincil cinsel belirtilerinden birini yeniden üretme fırsatını kaybetmesiyle ortaya çıktı. Hatta geçici olarak, ama yeterince uzun.
Bu, 90’lerde Rusya’ya olmuş olabilir mi? Evet, olabilir. Ve hatta olması gerekirdi. Ancak, neyse ki, güvenlik marjı daha yüksek olduğu ortaya çıktı ve ilk başta bir takım ihtiyaçlar nükleer kompleksi ayakta tuttu ve sonra hükümetin başında bile, nükleer kılıcın ve nükleer kalkanın, RF'ye izin vermeyen bir faktör olduğu anlayışını göstermeye başladı. Yıllar, Biden'in devlet başkanının bulunduğu bölgede oturduğu ve kölelere talimatlar verdiği Ukrayna sonrası dönüştü. Hatta bazı Libya’larda bile. Ve Yugoslavya'ya karşı saldırganlıktan sonra, ülke yavaşça ama kesin olarak uyanmaya ve derinliklerimizin tam derinliğini fark etmeye başladı ve oradan bir şekilde çıkmamız gerekiyor. Tam o sırada, Rusya'nın nükleer silah kompleksi boşta kalmadı.
Şey, belki de Tanrı bize yardım etti, ama sadece kendilerine yardım edebilenlere yardım ediyor. Yapabiliriz. Ve Amerikalılar ne yapabilir - zaman söyleyecektir.