We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
27 Nisan 1813'te General Henry Dearborn komutasındaki Amerikan kuvvetleri, Kanada, York'taki İngiliz üssünü ele geçirdi.
Toronto olan York Ontario, Ontario Gölü'nün kuzeybatı kıyısında yer alıyordu. Stratejik olarak önemli değildi, ama kolay bir hedefti. Daha da önemlisi, İngilizlerin orada gemi inşa ettiğine dair haberler vardı.
Amerikan kuvvetleri Amiral Chancey komutası altındaydı. Amerikalılar 25 Nisan'da Sacketts Limanı'ndan ayrıldı. Amerikan kuvveti bir korvet, bir brik ve on iki yelkenliden oluşuyordu. Ünlü kaşif General Pike'ın komutasındaki gemilerde 1.600-1.800 asker bulunuyordu.
27 Nisan 1812 sabahı, Amerikan birlikleri York'tan üç mil uzakta karaya çıktı. İngiliz birliklerinin ilk dalgası çok geç geldiğinde Amerikalılar şanslıydı. Geldiklerinde, ikinci Amerikan birlikleri dalgası geldi ve çok geçti. Amerikan birlikleri İngilizleri ikiye bir sayıca geride bıraktı. Başlangıçta, İngilizler ve Hintli müttefikleri cesur bir savunma yaptılar, ancak Amerikalılar onları alt etmeyi ve York'a geri göndermeyi başardılar. Komutan İngiliz subayı General Roger Hale Sheaffe, birliklerine şehri savunmak için Kanadalı milisleri yalnız bırakarak geri çekilmelerini emretti.
Amerikan birlikleri hızla şehre doğru ilerledi. Amerikan kuvvetleri daha sonra Yorks Batı surlarının surları altında yeniden toplandı. General Pike, bir İngiliz tutsağı sorgularken, garnizonu büyük bir patlama sarstı. İngilizler cephaneliği havaya uçurmuştu. Patlama, kısa bir süre sonra ölen Pike'ın daha cesur bir vuruş yapmasına neden oldu.
Amerikan birlikleri şehri işgal etmeye devam etti. Başlangıçta Amerikan birliklerine şehri yağmalamama emri verilmiş olmasına rağmen, Amerikalı askerler kısa süre sonra şehri yağmaladılar ve şehirdeki hükümet binalarını ve diğer binaları yaktılar.
York'a yapılan baskın, kamuoyunda ABD'nin Kanada'ya karşı kara savaşındaki ilk zaferi olarak selamlandı. Aslında İngiliz birliklerini sağlam bir şekilde yakalayamamak, İngiliz müdavimlerinin kaçması ve Pike'ın öldürülmesi bu zaferi yumuşattı.
Amerikalılar 55 kişi öldü ve 265 kişi yaralandı. O günkü kayıtları biraz daha az güvenilir olan İngilizler 82 ölü 43 yaralı, 69 yaralı esir ve 7 kayıp ile 274 esir aldı.
York'un Tarihi
York, Vikingler tarafından ele geçirildiğinde değişti ve şehir olarak anılmaya başlandı. Jorvik.
Nehirlerin birleştiği yerde bulunan Angliyen bölgesi 9. yüzyılın ortalarında terk edildi. Buna karşılık olarak bilinen cadde bakır kapı 450 yıl boyunca boş gibi göründükten sonra, bu zamanda hayata geri döndü.
Coppergate sahasındaki kazılardan Jorvik'teki yaşam hakkında çok şey öğrendik.
Tek katlı saz duvarlı ve sazdan çatılı konutlar hem ev hem de atölye olarak kullanılmıştır. Binalar tipik olarak yaklaşık 7m x 5m boyutlarındaydı ve içeriye hakim büyük bir merkezi ocak vardı. Zeminler ezilmiş topraktan yapılmıştır.
Daha sonra Viking binalarında daha fazla kereste ve muhtemelen depolama için yaklaşık 2 m derinliğinde küçük bodrum katları vardı.
Bunlar Coppergate boyunca iki sıra halinde inşa edildi: Bu gelişen şehirde alan çok değerliydi.
Sonuç olarak Jorvik halkı yan yana yaşadı. Yaşam koşulları berbattı. Coppergate'de insan pireleri ve bitleri bulundu. Çöpler arka bahçelere atıldı; atılan inşaat malzemeleri, yiyecek kalıntıları ve insan atıklarının pis kokulu bir karışımı. Bu tortular, zemin seviyesinin yılda yaklaşık 1 cm yükseldiğini gördü. Ama aynı zamanda, yüzlerce yıl sonra tarihçilerin yararına Viking yaşam tarzını korumak için mükemmel koşulları da sağladılar.
1. Dünya Savaşı'nda Alvin York 132 Alman Askerini Tek Elle Yakaladı
Alvin York, 1. Dünya Savaşı sırasında bir tüfek ve tabanca kullanarak neredeyse 132 Alman askerini ele geçirdi. Almanların tüfek ve tabancalarla birlikte 32 makineli tüfeği vardı. Ayrıca akınlarda ondan üstün olma avantajına da sahiplerdi.
Almanlar, komutan da dahil olmak üzere York birliğinde bulunan hemen hemen tüm askerleri öldürdü. Orijinal grubun 17 askeri vardı. Hayatta kalanlar, yakaladıkları esirleri korudu ve onu 100'den fazla Almanla yüzleşmek üzere yalnız bıraktı.
Çatışma sırasında York açık alanda olduğu için siper almaya vakit bulamayınca teker teker kendilerini gösteren Alman askerlerine ateş etmeye başladı.
Bir Alman subayı ve yaklaşık 25 yardlık bir mesafeden kendisine doğru hücum eden beş asker, York öndekilerin arkalarında destek olduğunu düşünebilsinler diye arkalarından başlayarak tabancasını kullanarak onları öldürdü.
Artık öldürmek istemediği için Almanları teslim olmaya çağırdı. Askerlerinin öldürüldüğünü gören Alman komutan teslim olmalarını emretti. Önünde patlayan ve onu öldürmekten başka seçenek bırakmayan bir el bombası atan biri dışında hepsi yaptılar. Hiçbir şansını göze alamazdı.
Alvin York ve adamları, ele geçirdikleri grup ikinci sırada olduğundan, kendilerini iki Alman cephe hattı arasında buldular, yani Amerikan üssüne varmadan önce bir sonraki hattı geçmeleri gerekiyordu. Adamlarından biri, bir sonraki Almanya hattını geçmelerinin mümkün olmadığını söyledi. Bunu duyduktan sonra, Alman binbaşı ona kaç adamı olduğunu sordu. Onlardan bol olduğunu söyledi. Binbaşı ayrıca lağım kullanmalarını önerdi, ancak Alvin bunun iyi bir fikir olmadığını söyledi ve reddetti ve bir sonraki rütbeye geçeceklerini söyledi.
Alman Binbaşı, savaştan önce Chicago'da çalıştığı için herhangi bir Amerikalı gibi İngilizce konuşabiliyordu. Bu, York'un Almanlara onun aracılığıyla emir vermesini kolaylaştırdı.
Bir sonraki cephe hattına ulaştıklarında Almanlar onlara ateş açtı. York binbaşıya teslimiyet işareti olan bir düdük çalmasını emretti, o çaldı ve öldürdüğü kişi dışında onlar da teslim oldular.
Alvin York'un ona saygısı olarak bir heykeli
Mahkumların sayısı artık 100'ün üzerindeydi. Riskli bir durumdu, çünkü Amerikalı onları kolaylıkla Almanya misillemesi sanabilirdi. Çalılıklarda onlara yardım etmek için gönderilen bir ekiple karşılaştılar. Mahkumları istihbarat departmanındaki komutanlık görevine yürüdüler Teğmen Woods, sayısı 132 olan tüm mahkumları saydı. Alvin ve adamlarına onları Chehery'deki alay karargahına götürmelerini ve orduya teslim etmelerini emretti.
York ve adamları görevlerine devam ettiler ve Almanların ikmalini, onları yedekleyen demiryolunu keserek kestiler.
Ertesi sabah Kaptan Danforth, onları kaçıran bir Amerikan askeri olup olmadığını kontrol etmek için geri gönderdi, ama hepsi ölüydü. 28 Alman ölüsü, York'un ateşlediği atış sayısı ve otuz beş makineli tüfek kadardı.
“BUGÜN ÖLDÜRDÜM” haberine göre, York o gün olan tüm olayları açıkladı, asker arkadaşları onun hikayesini doğruladı.
York 1. Dünya Savaşı'ndan sağ çıktı ve iki kızı ve beş oğlu oldu. Ayrıca akademik mükemmellik adlı bir okul kurdu.
İkinci Dünya Savaşı'na yeniden katılmaya çalıştı ancak yaşı nedeniyle reddedildi. Albay olarak görev yaptığı Tennessee Eyalet Muhafızlarını kurdu.
York Yakalandı - Tarih
York Savaşı, 1812 Savaşı'nın ilk yıllarında Kanada'ya genişlemeyi düşündükleri için Amerikalılar için kolay bir zaferdi. 27 Nisan 1813'te York, Ontario'da, şimdiki Toronto'da, 2.700 Amerikalı Fort York'a saldırdı ve 750 İngiliz ve Ojibwa Kızılderilisi, o sırada Yukarı Kanada'nın başkenti olan yeri savunuyor. Amerikalılar Fort York'u ele geçirmeyi başarmış ve İngilizleri Kingston'a geri çekilmeye zorlasa da, bu zafer yüksek bir maliyetle geldi ve çok az stratejik fayda sağladı.
1812 Savaşı'nın başında Amerikan stratejisi, büyümek için yer arayan genç bir ülkeden biriydi. Kuzeydeki nehirleri ve gölleri ticaret ve ulaşım için kilit yollar olarak gören Amerikalılar, ilk başta başarısız olsa da Kanada'nın kontrolünü ele geçirmeye çalıştılar. 1813'ün başlarında, Amerikan stratejisi Ontario Gölü ve güneydeki Niagara Sınırı'na odaklandı. Savaş Bakanı John Armstrong Jr. ve General Henry Dearborn, askerleri New York'ta Sackett Limanı'nda yoğunlaştırmayı ve ardından bu gücü İngiliz donanma gemileri için bir merkez olan Kingston'u ele geçirmek için kullanmayı planladı. Kingston'dan sonra Amerikalılar, göllerin ve nehirlerin kontrolünü güvence altına almak, yukarı Kanada'ya ulaşım yollarını kesmek ve Amerikan birliklerini potansiyel işgal yollarına yerleştirmek için diğer İngiliz pozisyonlarını, aralarında Fort York'u ele geçireceklerdi.
Bu plan tersine uygulandı ve istenen sonuç - Kanada'daki Amerikan genişlemesi ve kontrolü - hiçbir zaman meyve vermedi. General Dearborn, Kingston'da Amerikalıların yenebileceğinden daha fazla İngiliz kuvveti olduğunu gösteren raporlar aldı. Fort York'un İngiliz General Roger Hale Sheaffe komutasındaki sadece 700 asker tarafından zar zor korunduğunu bilen Dearborn, bu kolay galibiyeti önce Amiral Chauncey ve General Zebulon Pike'ın yardımıyla almaya karar verdi. Amerikalılar York'u ele geçirdikten sonra, o İngiliz askeri üssünü ele geçirmek için daha fazla asker toplayabildiklerinde Kingston'a geçeceklerdi. Ama önce Amerikalılar, 1813'te ilkbahar saldırılarını başlatmadan önce buz gibi Ontario Gölü'nün çözülmesini bekledi.
Nisan ortasına kadar buzlar temizlendi ve Amerikalılar kesin zafere hazırdı. Amiral Chauncey, yelkenlilerini Pike'ın adamlarıyla birlikte Sackett's Harbour'daki görevlerinden York'a götürdü. Amerikalılar 27 Nisan'da York'un batısına çıktılar ve düşman ateşiyle karşılaştılar. Pike liderliğindeki Amerikan kuvvetleri, Chauncey'nin silahlarının yardımıyla, karaya çıktıklarında kendilerini kurşun yağmuruna tutan Kızılderili kuvvetlerini geri püskürtmeyi başardılar.
Amerikalılar sahil başının kontrolünü ele geçirdikten sonra, Chauncey'nin gemileri bataryayı bombaladı ve York kasabasının batısındaki kaleyi ve Pike birlikleriyle birlikte hareket etti. Pike, yerlerini korumak için umutsuzca bir araya gelen İngiliz milislerini ve müdavimlerini istikrarlı bir şekilde geri püskürttü. İngiliz General Sheaffe kısa süre sonra adamlarının sayıca fazla olduğunu ve kara ve su tarafından ezildiğini fark etti. Tek cevap ölüm ya da teslimiyetti Sheaffe, adamlarına Doğu'ya geri çekilmelerini emretti ve teslim koşullarını belirlemek için yerel milisleri terk etti. Sheaffe'nin adamları Fort York'tan ayrılırken, değerli barutu işgalci Amerikalıların elinden uzak tutmak için terk edilmiş malzemelerini ateşe verdiler.
Yangın, yüzlerce varil barut içeren bir şarjörle karşılaştığında, yıkıcı bir patlamaya neden oldu. Kalenin yakınında mahkumları toplayan Amerikalılar, havaya enkaz saçan, 200'den fazla Amerikalıyı yaralayan veya öldüren patlamayla harap oldu. Ölenler arasında General Pike vardı ve sonuç olarak, intikamcı Amerikalılar York kasabasını aradı, kamu binalarını ve işyerlerini yaktı. Bu saldırgan davranış daha sonra İngilizler 1814'te Washington DC'yi yaktığında geri ödenecekti.
O zamanlar Amerikalılar için kolay bir zafer olmasına rağmen, York Savaşı onlara patlamada ölen ya da yaralanan adamlarının çoğuna mal olacaktı. Savaş aynı zamanda Boston doğumlu İngiliz General Roger Hal Sheaffe'nin itibarına da mal olacaktı. Kaleden vazgeçtiği için bir korkak olarak görülen Sheaffe, kısa süre sonra ölümüne kadar yaşadığı İngiltere'ye geri çağrıldı. Savaş, her iki tarafın da Kanada suları üzerindeki baskın kontrolünü ilerletmek için çok az şey yaptı, ancak kolay zafer Amerikan moralini artırdı ve Kanada'ya genişlemeye yönelik sürekli girişimler için ateşi körükledi.
1812 Savaşı: York Savaşı
27 Nisan 1813 Salı günü şafakta, bir Amerikan savaş gemisi filosu Ontario Gölü'nün kuzeybatı köşesinde yer alan York kasabasına demir attı. USS'de Madison24 silahlı bir korvet olan 62 yaşındaki Devrim Savaşı gazisi Tümgeneral Henry Dearborn, ordusunun karaya çıkacağı kıyı şeridini araştırdı. Generalin yanında, Amiral Isaac Chauncey, gemilerin mümkün olduğunca kıyıya yaklaştırılması emrini verdi. Filo boyunca, silahlı adamlar karaya çıkmaya hazırlandı. 1812'nin ikinci yılında İngiliz topraklarının ilk işgali başlamak üzereydi. Peki ama Amerikalılar neden zayıf bir garnizona ve ancak 700 kişilik bir kasabaya karşı düşmanlık başlatsınlar ki? Amerikan ordularının 1812'de Kanada eyaletlerini fethetmedeki hayal kırıklığı yaratan başarısızlığı, Savaş Bakanı John Armstrong'u 1813 kampanyası için yeni bir saldırı planı tasarlamaya sevk etti. Kingston'daki önemli İngiliz askeri ve deniz üssünü ve St. Lawrence Nehri'nin hayati ulaşım yolunu işgal gücünün ana hedefleri olarak belirledi. Bu noktaların kontrolünü ele geçirmek, göllerdeki İngiliz karakollarını izole edecek ve sonraki saldırılar için onları kolay av haline getirecekti. Sackets Harbour, NY'de hazırlıklar yapan Dearborn ve Chauncey, ilk başta Armstrong'un planını kışın sonlarında uygulamaya niyetliydiler. Ancak, Ogdensburg'da, St. Lawrence'ta başarılı bir İngiliz saldırısından sonra ve Kingston'daki garnizonun 6.000 ila 8.000 kişilik bir kuvvete takviye edildiğine dair bir söylenti duyduktan sonra planlarını değiştirdiler. Buna ek olarak, buz, Nisan ayına kadar Ontario Gölü'nün doğu ucunu tıkamaya devam etti. İki komutan, askeri ve deniz kuvvetlerini Kingston'a riskli bir saldırı için riske atmak yerine, limanı zaten buzdan arınmış olan York'u sezonun ilk seferi için alternatif bir hedef olarak seçtiler. Armstrong isteksizce rızasını verdi.
York, Amerikalılar için cazip bir hedefti. Kasaba, Yukarı Kanada'nın (şimdi Ontario) başkenti olmasına ve eyaletin hükümet binalarının orada bulunmasına rağmen, yalnızca zayıf bir şekilde savunuldu. İngilizler ayrıca York'ta sonunda Kingston'ın yerini alması amaçlanan bir deniz üssü geliştiriyorlardı. Aralık 1812'de HMS olarak adlandırılacak 30 silahlı bir fırkateyn üzerinde çalışmaya başlandı. Sör Isaac Brock16 Ağustos 1812'de Detroit'i alan ve ardından 13 Ekim'de Niagara Nehri üzerindeki Queenston Heights'ı savunurken ölen generalden sonra. Chauncey'nin filosuna önemli eklemeler yapacak ve onların kaybı, İngilizlerin göldeki üstünlüğünü yeniden kazanma çabalarını önemli ölçüde engelleyecekti. York güven altına alındığında, Dearborn ve Chauncey, Niagara Yarımadası'nın hızlı bir şekilde işgal edilip fethedileceğini ve ardından Kingston'a bir saldırı yapılabileceğini umdular.
Dearborn'un askerleri 22 Nisan'da Sackets Limanı'na giriş yaptı. 1.750 asker arasında 6., 4., 15., 16. ve 21. Piyade alaylarının yanı sıra 3. ve Hafif Topçu alaylarından müfrezeler ve bir Binbaşı bölüğü de vardı. Benjamin Forsyth'in Tüfek Alayı. New York, Maryland ve Vermont'tan milisler de gönüllü yedek olarak kuvvete katıldı. Savaş gemileri rahatsız edici derecede kalabalıktı. Madison tek başına, yaklaşık 120 fitlik bir silah güvertesi ile 600'den fazla denizci ve askeri tuttu. 23 Nisan'da ilk denize açılma denemesi bir fırtına nedeniyle yarıda kaldıktan sonra, filo 25'inde demir attı, varış yeri komutanlar dışında herkes tarafından bilinmiyordu.
Tuğgeneral Zebulon Montgomery Pike, Dearborn tarafından karaya işgal kuvvetlerine liderlik etmesi için atanmıştı. Pike, 34 yaşında, hayatının çoğunu orduda geçirmiş, sınır karakollarında hizmet etmiş ve batı bölgelerinde bir kaşif olarak ün kazanmıştı. 1812 sonbahar seferi sırasında 15. Piyade Alayı'nın albaylığı sırasında ilk eylemini ateş altında görmüştü. Pike'ın York'a saldırma planı açık ve basitti: bir deniz bombardımanı başlatmak, bir deniz kıyısı oluşturmak, askeri çıkarma alanını korumak, ardından yakın harekata hazır süngülerle iyi tanımlanmış bir sırayla hedefe doğru hareket etmek. Emirleri, adamlarından itaat ve cesaret ihtiyacını vurgularken, aynı zamanda sivillere insancıl muamele çağrısında bulundu.
26 Nisan'ın sonlarında, Amerikan filosu York'un batısında göründü. Ertesi sabah, Chauncey filosunu limana doğru getirmişti ve şehrin üç mil batısındaki bir iniş alanına doğru ilerliyordu. Bu noktada, eski bir Fransız kalesinin kalıntılarının etrafındaki bir açıklık, birliklerin yürüyüş düzenine geçmesi için ideal bir yer sağladı. Sert bir doğu esintisi yaklaşmalarını zorlaştırdı, ancak sabah 8'de gemiden ayrılma sinyali verildi.
Kıyıya giden ilk tekne, Forsyth'in tüfekli adamlarını taşıyan bir çift bateaux oldu. Olumsuz rüzgar, tekneleri tutan denizcileri hayal kırıklığına uğrattı ve Fransız kalesinde kıyıya ulaşmayı imkansız hale getirdi. Bunun yerine, bir setin dibinde uzanan dar bir kumsala doğru kıyı şeridinden yarım mil yukarı uçtular. Forsyth'in grubu sahile yaklaşırken, kıyının tepesindeki sık çalılıklardan ve ormandan üzerlerine bir tüfek ve tüfek ateşi yağdı. Forsyth, tekneler karaya inerken adamlarına bir an için dinlenmelerini emretti ve ardından savunmacılara yükleme ve ateş etme emri verdi. gemide MadisonPike, bateaux'ya karşı çıkan tüfek atışlarını izledi. Sadece bir gözlemci olmak istemeyen general, kurmaylarıyla birlikte bir tekneye indi ve kıyıya doğru akan küçük tekne filosuna katıldı.
İngilizlerin başında, Tümgeneral Sir Issaac Brock'un Queenston Heights'taki ölümünün ardından İngiliz kuvvetlerini bir araya getiren ve onları Amerikan işgalcilerine karşı nihai zafere taşıyan Sir Roger Hale Sheaffe vardı. Sheaffe'nin emrinde şu anda yaklaşık 300 düzenli birlik, ayrıca Missassauga ve Ojibway kabilelerinden 45 Kızılderili, 250 milis, İl Deniz Kuvvetleri'nin bazı üyeleri ve tersaneden 40 zanaatkar vardı. Düşman 26 Nisan akşamı görüldükten sonra, Sheaffe adamlarını garnizon ile şehrin doğu ucu arasındaki çeşitli noktalara yerleştirmişti.
Amerikalıların saldırı noktası ertesi sabah belirginleşince, Sheaffe birliklerini garnizonda topladı ve Kızılderili Departmanından Binbaşı James Givins komutasındaki Kızılderili müfrezesine çıkartmaya ilk karşı çıkanlar olmasını emretti. Kısa bir süre sonra, tümgeneral Aeneas Shaw komutasındaki bir milis devriyesini yönetirken onları desteklemek için Glengarry Piyadesini gönderdi, ormanın kuzeyinde, göl kıyısının hemen ötesinde uzanan bir yolda sağ kanadı korumak için. Daha sonra, Kaptan Neal McNeal tarafından yönetilen ve bir avuç gönüllü tarafından desteklenen 8'inci Grenadier Bölüğü veya Kral'ın Ayak Alayı, iniş noktasına doğru yürüdü. Kısa süre sonra onları birkaç yerel milis tarafından desteklenen Royal Newfoundland Fencibles'ın iki küçük şirketi izledi. Geçit törenine son katılan, önceki geceyi doğudaki sığınakta görev başında geçiren Kaptan James Hardy Eustace yönetimindeki 8. bölükten bir tabur bölüğüydü.
Sheaffe, inişi kapatmak için kıyıya daha yakın hareket eden gemilerden ateş çekmemek için her bir tarafı orman örtüsünden ilerlemeleri konusunda uyardı. Kalın ormanlar, Sheaffe'nin garnizonun bir çift 6 librelik sahra silahı sipariş etmesini zorlaştırıyordu. Yarbay William Chewett komutasındaki 3. York Milis Alayı'nın çoğunluğu işgalcileri geri çevirme girişiminde yer almıyordu.Sebebi hiçbir zaman belirlenememiş olsa da, görünüşe göre Sheaffe'nin düzenli birliklere katılma talimatını hiçe sayarak, savaşın çoğu sırasında şehre yakın kaldı.
Bu konuşlandırmalar yapılırken, Amerikan çıkartması devam etti, birlikler Forsyth'in bateaux'unun yakınında kıyı boyunca uzandı ve yalnızca Binbaşı Givins'in Kızılderilileri tarafından karşı çıktı. Pike gelmişti ve şirketlerin oluşumunu yönetiyordu. Forsyth's Tüfekler, yeşiller içinde, sahili çevreleyen ağaçların ve çalıların arasında mevzilenmiş ve kıyıya yaklaştıklarında tekneleri koruyorlardı.
Givins'in 8217 Kızılderilileri için yardım gelmesi yavaştı. Açıklanamayan bir şekilde, Glengarries, General Shaw'dan gelen bir yanlış iletişim nedeniyle hedeflerinden uzaklaştı, bu yüzden Givins'in grubunu desteklemek için çıkarma alanına ilk gelenler 8. Alayın Grenadiers'ı oldu. Kaptan McNeal liderliğindeki Grenadiers bir voleybolu ateşledi ve bankayı Amerikalılara doğru fırlattı. Daha sonra çeliğe karşı çeliğe karşı bir çatışma patlak verdi ve bu sırada McNeal'ın adamları bazı Amerikalıları teknelerine geri itti. McNeal, başçavuş, iki düzineden fazla sıradan asker ve önde gelen bir York vatandaşı olan Donald McLean gibi öldürüldü. Amerikalılar arasında, 15. Alay Kaptanı Hoppock ve Asteğmen John Hatfield ve Benjamin Thompson, yaklaşık 20 diğer zayiatla birlikte teknelerde can çekişiyordu. Savaşın kanlılığına rağmen zaferi hisseden Forsyth'in hırsızları meydan okurcasına haykırdı ve Amerikalılar zemini yeniden ele geçirmeyi başardı. Dövülmüş, 8'inci hayatta kalanlar geri döndüler ve kıyıdan yukarı ve ormana kaçtılar.
Royal Newfoundlanders, 8. Alay'dan kurtulanlarla bir araya geldi ve General Sheaffe tarafından saldırmaya teşvik edildi. Eustace'in 8. Alay bölüğü ve sonunda savaşa giden yolu bulan Glengarries tarafından desteklenerek sahile doğru ilerlediler, ancak başka bir kanlı alışverişin ardından geri püskürtüldüler. Sonunda yenilgiyi kabul eden Sheaffe, birliklerine Binbaşı William King'in 15.
İngilizler, eski Fransız kalesini geçerek ve ikinci bir ormanın içinden Batı Bataryası olarak bilinen bir silah mevzisine geri döndüler. Topçuların, kıyı boyunca garnizona doğru ilerleyen yelkenlilere, muyluları kırılmış ve tahta çubuklara sıkıca bağlı bir çift mahkum 18 librelik ateş ettiği toprak höyüğün etrafında toplandılar.
Gemiciler enerjik bir şekilde ateşe karşılık verdiler, ancak İngilizler için bir sonraki başarısızlığın nedeni onlar değildi. Aküdeki seyahat dergisi aniden alevler içinde patladı ve dikkatsizce ele alınan bir kibrit tarafından kıvılcımlandı. Bir anda silahlar bineklerinden fırladı ve bir düzine ya da daha fazla adam ölü olarak yattı. Yavaş yavaş yaralılar toplandı ve garnizona doğru taşındı. Felakete tanık olan bir kişi onları şöyle tarif etti: Yüzleri tamamen siyahtı. Giysileri kavrulmuş ve onlara ulaşmadan çok önce algılanabilecek kadar güçlü bir akıntı yayıyordu. Özellikle bir adam, bir el arabasıyla getirildiği korkunç bir manzara sundu ve görünüşünden, vücudundaki her kemiğin kırıldığını varsaymaya ikna edilmeliydim.
Çılgınca çalışarak, Royal Newfoundlanders'dan Yarbay Rowland Heathcote ve Teğmen Philip Ingouville, Pike'ın öncüsü ormanın kenarında görüş alanına girer girmez, 18 libreliklerden birini yeniden kurmayı başardılar. Heathcote ve Ingouville, toplanmakta olan piyadelere karşı koyacak hiçbir üzüm atışının kalmadığını keşfederek, birkaç etkisiz tur attı ve ardından geri çekilmeye katıldı.
O zamana kadar saat 11'e yaklaşıyordu Pike, ormanı kesen dizgin yolu boyunca yavaşça ilerlemeden önce birliklerini eski Fransız kalesindeki açıklığa çekebildi. Batı Bataryası göründüğünde, Pike yürüyüşünü durdurdu. Alay'dan Yüzbaşı John Wolworth'u bataryaya saldırmaya çağırdı, ancak Wolworth bir şey yapamadan önce İngilizlerin konumlarını terk edip şehre doğru kaçtıkları görüldü.
Başlangıçta amaçlanan iniş alanının yaklaşık 11Ž2 mil doğusunda bulunan York garnizonu hafifçe güçlendirildi. Bir çift 6 librelik top ve en az bir uzun silah tarafından korunan bir çitin içinde tek bir blokhane duruyordu. Garrison Creek'in batı tarafında, valinin ikametgahı olan tek katlı bir binanın yanına ikinci bir çift silah, 12 librelik yerleştirildi. Garnizonu güçlendirmek için bazı planlar yapılmıştı, ancak Amerikan saldırısından önce sadece kuru bir hendek ve toprak işleri tamamlanmış, dereyi vali konağının hemen batısındaki göl kıyısına bağlamıştı.
Öğle vakti yaklaşırken, geri çekilen İngilizler garnizona ulaştı. Kısa süre sonra Pike'ın sütunu, Yarım Ay Bataryası olarak bilinen silahsız bir toprak işinden geçerken görüldü. Valilik konutunun silahları Amerikalılara ateş açarken, garnizon silahları, sığınağın karşısındaki pozisyona geçmeyi başaran guletlere ateş açtı. Pike, yarışmaya katılmak için bir sahra silahının getirilmesini emretti.
Gücüne verilen zararı gören General Sheaffe, garnizonu terk etme emri verdi. Kaybeden bir dava için onları feda etmektense, hayatta kalan birliklerini korumak niyetindeydi. Sheaffe, York'un komutasını milis subayları Albay Chewett ve Binbaşı William Allan'a devretti ve Amerikalılarla ateşkes müzakere etme emri verdi. Dikkat çekmeden, bir avuç İngiliz askeri ve yerlisi hariç hepsi garnizondan kaçtı ve şehre doğru yola çıktı. Arkalarında, generalin talimatıyla, sahilde valilik konutunun yanında bulunan ve içinde 200 varil barut ve mühimmat bulunan büyük şarjöre fitil atıldı.
General Pike, hattının başında, İngiliz toplarının suskunluğunu izledi ve bundan sonra ne yapacaklarını merak etti. Büyük kraliyet sancağı hâlâ valinin evinin önündeki bayrak direğinde dalgalanıyordu ve İngilizlerin savaştan vazgeçtiğine dair net bir belirti yoktu. Pike, bir saldırı bekleyerek kuvvetini garnizondan yaklaşık 400 metre uzakta tuttu. Yardımcıları eşliğinde, yaralı bir piyadenin çıkarılmasına yardım etti ve daha sonra yakalanan bir İngiliz çavuşunu sorgulamak için döndü. General bir ağaç kütüğüne oturdu ve o anda şarjör patladı. Yer sarsıldı ve bir görgü tanığının sözleriyle, muazzam bir bulut, büyük bir karışık duman kütlesi, kereste, insan, toprak ve &c…, muazzam bir şekilde, uçsuz bucaksız bir balon şeklinde [varsayılan].
Amerikan hattına ölümcül bir enkaz yağmuru düştü, aralarında Zebulon Pike'ın da bulunduğu çok sayıda adam öldü ve yaralandı. Ölümcül olduğunu kanıtlayacak şekilde başından veya sırtından yaralanan düşmüş general —, gemilerden birine nazikçe nakledildi ve ardından gemiye götürüldü. Madison. Tugayın komutası, Pike'a 15 yardadan daha az bir mesafede oturan 16. Alay'dan Albay Cromwell Pearce'a geçti. Bu, Pearce'ın savaştaki ilk deneyimiydi, ancak kontrolü ele almakta hiç tereddüt etmedi. 15. Ordudan Binbaşı Charles Hunter ve 3. Ağır Silahtan Yarbay George Mitchell ile birlikte adamlarına emir vermeleri için bağırdı. Patlamadan beş dakika sonra disiplin geri geldi ve sıralar eski haline getirildi. Amerikalılar bir yeraltı madeninin ateşlendiğini varsaydılar ve İngilizlerin yakında tam güçle saldıracağını umdular.
Ancak hiçbir İngiliz karşı saldırısı gelmeyecekti. Pearce bekledi ve Mitchell ile Binbaşı William King'i ateşkes için pazarlık yapmak üzere bir ateşkes bayrağı altında önde gönderdi. Milis subayları Chewett ve Allan tarafından karşılandılar. Patlamadan mucizevi bir şekilde kurtulan kraliyet sancağı indirildi ve yerini Yıldızlar ve Çizgiler aldı. İngiliz bayrağı gönderildi Madisonölmeden hemen önce General Pike'ın başının altına bir köşesi yerleştirilmişti.
Mitchell ve King, Chewett ve Allan ve kasabanın önde gelen vatandaşlarından biri olan Rahip John Strachan ile bir araya geldi. General Sheaffe'nin kendisi yerine milislerle müzakereye karşı çıktılar ve ardından kasabanın üzerinde yükselen büyük duman bulutunun tersaneden olduğu haberi geldiğinde daha da öfkelendiler. Kısa bir süre içinde, kasabaya doğru ilerleyen birlikler, Sheaffe'nin avlunun ve bitmemiş fırkateynin imha edilmesini emrettiğini keşfetti. Sör Isaac Brock ateşkes görüşmeleri başladıktan sonra.
Amerikalılar ve İngilizler ilkel bir kapitülasyon anlaşmasına vardılar, ancak koşulları ne etkili bir şekilde kuruldu ne de uygulandı. Yaralı İngiliz askerleri garnizon sığınağına toplandı ve 48 saat boyunca kimsesiz kaldı (Sheaffe cerrahları da yanına almıştı). Yakalanan müdavimler, milisler ve eyalet donanması mensupları da garnizonda gözaltına alındı. Köyü işgal etmek ve kamu malının güvenliğini korumak için gönderilen Forsyth's Riflemen dışındaki tüm Amerikan birlikleri aynı bölgeye geri çağrıldı. Ancak o gece Little, York'ta güvendeydi. Pike'ın emirlerini hiçe sayan askerler, denizciler ve yerel dönekler köyün evlerini ve işyerlerini aradı. Bazı Amerikalı subaylar yağmaya katılırken, diğerleri silah arkadaşlarının davranışlarından utanarak yerel halkı onların tahribatından korumaya çalıştı.
Ertesi gün, 28 Nisan, milis subayları ve Rahip Strachan, Amerikalılarla kapitülasyon şartlarını yeniden çözmeye çalıştı. Görüşmeler altı saat sürdü ve Dearborn ve Chauncey garnizona vardıklarında bir çözüme yakın görünüyordu. Albay Pearce'e göre, Dearborn bir gün önce garnizona çok kısa bir ziyarette bulunmuş ve emir vermeden oradan ayrılmış. Şimdi, ilk resmi eyleminde, general, İngiliz temsilcileri sert bir şekilde karalayarak müzakereleri kaba bir şekilde kesintiye uğrattı. Şartlar üzerinde anlaşmaya varılmadan ve İngiliz yaralılarına nihayet eğilim gösterilmeden önce daha fazla tartışma yapıldı.
21. Alay üyeleri düzeni sağlamak için şehre gönderildi. Özel mülkiyete saygı duyulacak, milisler ve düzenli kuvvetler şartlı tahliye edilecek ve kalan savaş malzemelerine el konacaktı. Mühimmat, mühimmat, erzak, İl Hazinesinden 2.000 sterlinlik zengin bir ganimet ve ayrıca General Sheaffe'nin kişisel eşyaları ve evraklarına el konuldu ve onları saklayacak yer kalmayana kadar gemilere yüklendi. Amerikalılar ayrıca sökülmüş bir yelkenliyi yeniden yüzdürdüler. Gloucester Düküama Chauncey'nin yakalamayı umduğu başka bir gemiyi kaçırmıştı, silahlı yelkenli Prens Naip23 Nisan'da Kingston'a yelken açmıştı.
Teslim olma koşullarının onaylanması York'taki anarşi durumunu sona erdirmek için çok az şey yaptı. Vandallar istedikleri gibi dolaştılar, 30 Nisan'da kilise soyuldu ve kısa bir süre sonra köyün doğu ucundaki yasama binaları yakıldı. Dearborn, otoriteye böylesine açık bir saygısızlıktan dehşete düştü, medeni hukukun kontrolünü yerel yetkililere iade etti ve tüm askeri birliklerin yeniden başlatılmasını emretti. Ayrıca köydeki yoksullar arasında arta kalan un ve domuz eti dağıttı.
1 Mayıs'ta işgal kuvvetleri, valilik evinin kalıntılarını yaktıktan sonra gemilere geri dönmeye başladı. Geride kalanlar ertesi gün toplandı. Dearborn 3 Mayıs'ta Fort Niagara'ya yelken açtı, ancak kötü hava filonun geri kalanının 8 Mayıs'a kadar yelken açmasını engelledi. Fort George'a yapılan baskın, saldırının neredeyse üç hafta ertelendiğini söyledi.
York'a yapılan saldırı İngilizlere çok pahalıya mal oldu. Kayıpların raporları değişse de, 60'tan fazla müdavim öldürüldü ve bazıları Sheaffe ile birlikte geri çekilen yaklaşık 75 kişi yaralandı. Yaklaşık 20 kişi daha mahkum edildi ya da kayıplar arasında yer aldı. Öldürülen ve yaralananlar listesinde sadece 10 milis ismi yer aldı ve bu da milislerin kasabayı savunmada oynadığı küçük rolün göstergesiydi. York vatandaşlarının cesareti tamamen kırılmıştı, profesyonel ve askeri liderlerinin beceriksizliği konusundaki en büyük endişeleri gerçekleşti. Sir Roger Hale Sheaffe'nin savaşa aktif katılımı, York'ta sağlam bir donanma müessesesi inşa etme ümidi gibi sona ermişti. Mühimmat ve erzak kaybı, İngiliz donanma filolarını, özellikle de ertesi Eylül'de Oliver Hazard Perry'nin filosu ile Erie Gölü'nde karşılaşacak olan gemileri ciddi şekilde zayıflatacaktı.
Amerikalılar için York'a yapılan baskının sonucu en iyi ihtimalle şüpheliydi. Elli beş kişi ölmüş ve 265 kişi de yaralanmıştı; yalnızca derginin patlaması bu kayıpların 250'sine tekabül ediyor. Bunlar arasında enerjik Zebulon Pike ve yetenekleri 1813 seferinin takip eden aylarında değerli olabilecek bir dizi gelecek vaat eden genç subay vardı. Amerikalılar önemli miktarda malzeme ele geçirdiler, ancak savaş gemilerini ele geçiremediler. Sör Isaac Brock ve Prens Naip bir hayal kırıklığıydı. İngiliz müdavimlerinin üçte birinden fazlası yakalandı ya da öldürüldü, ancak Sheaffe'nin gücünün büyük bir kısmı bozulmadan geri çekilmesine izin verildi. Amerikan ordusunun morali, köydeki kanunsuzluk günleri ve fırtınaya bağlı gemilerde yüzerek geçen hafta tarafından aşındı. Dearborn'un düzenlediği ve Sheaffe'nin kuvvetlerinin çoğunun kaçmasına izin veren tek yönlü saldırı yerine iki yönlü bir saldırı tasavvur eden Savaş Bakanı Armstrong, genellikle işgalin sonuçlarından memnun değildi. . Dearborn'un raporuna, saldırıyı resmi olarak kınadığını belirten özel bir mektupla yanıt verdi. İki ay içinde, Niagara Yarımadası'nın daha sonraki işgalinde de benzer bir tamamlanmamış başarının damgasını taşıyan Dearborn, Yukarı Kanada'daki ABD Ordusu'nun komutanlığından istifa etti.
Pike'ın saldırıyı düzenli bir şekilde yönetmesi, yiğitçe ölümü anında ona itibar kazandırdı. Bununla birlikte, Ontario Gölü'nün kontrolünü ele geçirme girişimlerinde Amerikalılar tarafından çok şey feda edildi ve çok az kazanıldı. 1813'ün geri kalanında düzensiz bir şekilde yürütecekleri yanlış yönetilen kampanya için bir model ve ayrıca Aralık 1813'te Niagara kasabasının yakılması için bir emsal belirlendi. Bu ve daha önceki York'un yağmalanması, öfkeli bir intikam çığlığına neden oldu. Yukarı Kanada sakinleri. İntikam, Ağustos 1814'te, bir İngiliz kuvveti Patuxent Nehri üzerindeki Bentinct'e indiğinde ve 24 Ağustos'ta Bladensburg'da Amerikan milis, deniz piyadeleri ve denizcilerden oluşan karşıt bir gücü bozguna uğrattıktan sonra Washington'a girdiğinde ve ABD'nin kamu binalarını yaktığında gelecekti. Amerika Birleşik Devletleri başkenti.
Bu makale Robert ve Thomas Malcomson tarafından yazılmıştır ve ilk olarak Ekim 1998 sayısında yayınlanmıştır. Askeri Tarih dergi.
Daha harika makaleler için abone olmayı unutmayın Askeri Tarih bugün dergi!
York, İngiltere – İngiltere'nin Viking Başkenti
MS 43'te Britanya'yı fethetmelerini izleyen ilk beş yıl içinde, Roma orduları idari ve ekonomik merkezleri Londra'dan yavaş yavaş ilerlediler. Kuzeyde Lincoln'e ve batıda Wroxeter ve Gloucester'a kadar üç cephede ilerlediler.
Romalılar sonraki otuz yılı kuzey İngiltere ve İskoçya'daki 'vahşi barbarları' evcilleştirmeye çalışarak geçirdiler (bkz. Hadrian Duvarı). Lincoln, Wroxeter ve Gloucester lejyonları toga kaplı arkalarını korumak için York, Chester ve Caerleon'a kaydırıldı ve bu noktalar ‘sivil bölgenin’ etkin sınırları haline geldi. Romalılar İngiltere'yi, her biri yerli bir krala bağlı küçük devletlere veya krallıklara bölünmüş olarak buldular. Romalılar bu yerli kralları ve soyluları her eyalet ya da kanton üzerinde kontrol sağlamak için kullandılar. porsuk ağaçları’ (York). Ünlü Dokuzuncu Roma Lejyonu, MS 71'de buraya yerleşti.
‘sivil bölgenin’ Romalılaşması devam ederken, Britanya dikkate değer bir değişim geçirdi. Tarih öncesi düzensizliğin yerini düzen ve disiplin aldı. Kasabalar, evler ve siyasi kurumlar hızla ortaya çıktı. 'Yıkanmamış büyük', hamamların sosyal kurumuyla bile tanıştırıldı ve ülke olabildiğince Romalı olacak şekilde yerleşti.
Romalılar MS 410'da ayrıldığında, Britanya yeniden çeşitli derecelerde Romanizasyona sahip bir dizi küçük Kelt devletine döndü. Geçici ama göreli bir refah zamanı – yippee! Ödenecek Roma vergisi yok! Kuzeyde Romalıların boyun eğdiremedikleri ‘vahşi barbarlar’ yani İrlandalılar, Piktler ve İskoçlar, zaman zaman bu zenginliği yağmalamak için geldiler. Biraz koruma zamanı – bazı korumalar – Saksonlar.
İlk başta paralı asker olarak getirilen Saksonlar, yeri ve insanları o kadar çok sevdiler ki, bölgeye kendi Germen kültürlerini ve sosyal sistemlerini getirerek kalmaya karar verdiler. Sakson sisteminin Roma Britanyası'nın kasabalarına veya yollarına ihtiyacı yoktu ve York'un etkisi azaldı.
866'da Danimarkalı Viking işgalciler şehri yağmaladı ve adını Jorvick olarak değiştirdi. Kuzeyde Tees Nehri'nden güneyde Thames Nehri'ne kadar uzanan bir Viking krallığı, Danimarka kontrolü (Danelaw) altındaydı. MS 1000'e gelindiğinde York genişledi ve yaklaşık 8.000 nüfusu vardı. Vikinglerin etkisi, bugün York'ta ve Yorkshire'ın her yerinde, – Stonegate, Swinegate, ‘by’ ve ‘thorpe’ ile biten köy adlarında birçok sokak ve yer adında açıkça görülmektedir. Danimarka toprak bölünmeleri Yorkshire'ın üç Ridings'inde (Thirdings) varlığını sürdürüyor.
1066'daki Norman istilası, York ve İngiltere'nin çehresini bugün kolayca tanınabilir bir hale getirdi. Sakson ve Viking binaları çoğunlukla ahşaptı ve birkaçı ağaç seviyesinin üzerindeydi. Ancak Normanlar yanlarında mimarlık için bir deha getirdiler. Kendi zamanlarında bir sanayi devrimi anlamına gelen inşaat becerilerine sahiptiler. York'un Clifford's Tower gibi ahşap yapıların, kalelerin ve kale höyüklerinin yerini taş kiliseler aldı, Norman'ın düzen, birlik ve iyi hükümet arzusunu gösterdi. Kuşkusuz en güzel örnek, Kuzey Avrupa'nın en büyük Gotik katedrali olan 800 yaşındaki York Minster'dır.
16. ve 17. yüzyılların yeni bilimsel düşüncesi ve dini özgürlüğü, demir, çelik ve motorlu makinelere dayalı teknik ilerlemelere yol açtı. Nihayetinde bu bizi 18. yüzyılın Sanayi Devrimi'ne götürdü. York, önemli bir demiryolu vagonu üreticisi olarak bunda önemli bir rol oynadı.Ulusal Demiryolu Müzesi, dünyanın en büyük motor ve vagon koleksiyonunu üç benzersiz galeride barındırır.
Tarihi York turları
Tarihi York turları ile ilgili daha fazla bilgi için lütfen bu bağlantıyı takip edin.
buraya gelmek
York'a hem karayolu hem de demiryolu ile kolayca erişilebilir, lütfen daha fazla bilgi için Birleşik Krallık Seyahat Rehberimizi deneyin.
Roma Siteleri
Görünür Roma kalıntıları veri tabanımıza göz atmak için İngiltere'deki Roma Sitelerinin etkileşimli haritasını deneyin.
İngiltere'deki Anglo-Sakson Siteleri
Yakındaki siteler için İngiltere'deki Anglo-Sakson Sitelerinin etkileşimli haritasını keşfedin.
Britanya'daki katedraller
York Minster dahil olmak üzere Britanya'nın Hıristiyan Katedrallerini gösteren interaktif haritamıza göz atın.
Müzes
Yerel galeriler ve müzelerle ilgili ayrıntılar için İngiltere'deki Müzeler etkileşimli haritamızı görüntüleyin.
İngiltere'deki kaleler
Devasa veritabanımıza göz atmak için interaktif İngiltere Kaleleri haritamızı deneyin.
York'taki Clifford's Tower (yukarıdaki resimde) Aslen 1086 yılında tepesinde ahşap bir kale olan bir höyük (höyük) olarak inşa edilen Cliffords Tower'ın taş kulesi 1313'te tamamlandı, ancak yaklaşık 50 yıl sonra höyüğün bir kısmı çöktüğünde yukarıdan aşağıya çatlamak için. hendek. 1322'de Roger de Clifford, II. Edward'a karşı olduğu için kulenin duvarından zincirlerle asıldı ve bundan sonra kale ‘Clifford’s Tower’ olarak biliniyordu.
Çavuş York, Savaş Kahramanı, Argonne Savaşında 25 Almanı Öldürdü ve 132 Kişiyi Yakaladı
NASHVILLE, 2 Eylül—Çavuş. Bir Amerikan efsanesi haline gelen isteksiz Birinci Dünya Savaşı piyadesi Alvin C. York, uzun bir hastalıktan sonra Gaziler İdare Hastanesinde bu sabah öldü. 76 yaşındaydı.
8 Ekim 1918'de, savaşın son saldırısı sırasında, dini inançları ilk başta onu savaşmaktan alıkoyan Tennessee dağcı, tek başına bütün bir Alman makineli tüfek taburunu ele geçirdi veya öldürdü.
Bundan sonra hayatı, geçit törenleri, siyasi görünümler ve ödenmemiş vergilerden oluşan bir karmaşaya dönüştü. Ancak çavuşun sarp Cumberland tepelerindeki alçakgönüllülüğü ve halkına bağlılığı, onu kahramanın hayatından uzak tuttu ve efsaneye eklendi.
Şeref Madalyası ve yaklaşık 50 başka dekorasyon kazanan yaşlı asker, Cumartesi günü Nashville'in 120 mil kuzeydoğusundaki Pall Mall'daki evinden hastaneye getirildi. Son iki yılda 11. olan hastalığı, akut iç enfeksiyon olarak tanımlandı.
Çavuş York Pazar gününden beri komadaydı. Ölümü saat 10:40'ta. Bugün bir hastane açıklamasında, "yaşına bağlı koşullar ve son 10 yıldaki karmaşık hastalıkların birleşiminden kaynaklanan genel halsizlik" neden oldu.
Bu öğleden sonra, bir Amerikan Lejyonu Şeref Kıtası, memleketinin merkezi olan Jamestown'a geri dönüş için bir cenaze arabasına götürülen çulluğun cesedini bekledi. Savaştan bir kahraman olarak döndüğünde evlendiği kız Bayan Gracie York, cesede eşlik etti.
Çavuş York'un ölümünün ardından bir gün Argonne Ormanı'nın başka bir kahramanı olan ve bir dizi Alman makineli tüfek yuvasını yok ettiği için Onur Madalyası alan Albay Sterling L. Morelock'un ölümü.
Washington'da, Başkan Johnson çavuşu selamlayan bir bildiri yayınladı.
"Çavuş. Alvin Cullum York, neredeyse yarım yüzyıldır Amerikan cesaretinin ve fedakarlığının sembolü olarak ayakta duruyor. Birinci Dünya Savaşı'ndaki görev çağrısının ötesindeki yiğitliği, ülkenin en yüksek ödülü olan Şeref Madalyası ile tanındı. Amerikan Seferi Kuvvetleri'nin yurttaş-asker kahramanı olarak, Amerikan savaşçılarının kahramanlıklarını ve özgürlük adına fedakarlıklarını somutlaştırdı.
"Başkomutan olarak, Amerikan halkının karısına ve ailesine derin ve yürekten sempatisini ifade ettiğimi biliyorum."
Çavuşun ailesi, Cuma veya Cumartesi öğleden sonra 2'de bir cenaze töreninin yapılacağını söyledi. Jamestown'daki bir kilise olan York's Chapel'de. Defin yakındaki Wolf Creek Mezarlığı'nda olacak.
Beyaz Saray, Başkanın cenazeye katılmak için kişisel bir temsilci atayacağını söyledi.
I. Dünya Savaşı'ndaki Müttefik kuvvetlerinin komutanı Mareşal Ferdinand Foch, Çavuş York'un Argonne Ormanı'ndaki harekâtını “Avrupa'nın bütün ordularının herhangi bir özel askeri tarafından gerçekleştirilen en büyük şey” olarak nitelendirdi. Orduların Generali John J. Pershing, onu “savaşın en büyük sivil askeri” olarak nitelendirdi.
Kızıl saçlı, çilli suratlı Tennessee dağcı renklendirip bunun “boş” olduğunu söylerdi.
"Elimden gelenin en iyisini yapmak istedim", her zamanki açıklamasıydı.
Çavuş York, Amerikan hududunun son zamanlardaki torunuydu, büyük, ince gövdesinde hindi sürgünleri ve mısır likörü ile dağ evinin kökten dindarlığını birleştiren düz konuşan, saçma sapan bir keskin nişancıydı. Yabancı topraklarda ilk savaşını veren bir Amerika için mükemmel bir kahramandı.
Daha sonra, etrafı çevriliyken şöhret tarafından ele geçirilmediğinde, efsaneyi Davy Crockett gibi sınırların ötesine taşıdı. Dağların eğitimsiz çocukları için bir tarım ve sanayi okulu kurdu ve kırsal kesimdeki ülkesine ve büyük şehirlerdeki bazı vatanseverlere mantıklı gelen açıklamalar yaptı.
1938'de "Hitler ve Mussolini jes'in iyi bir dövülmeye ihtiyacı var" dedi ve "Görünüşe göre Sam Amca bunu yapmak zorunda kalacak." Bu ifade, ülke basınında geniş yer buldu.
Bu yüzyıla kadar askeri tarihe generallerin ve büyük stratejistlerin isimleri hakimdi. Ancak popüler basının yükselişi ile ortak asker keşfedildi ve övüldü. Çavuş York bu hattaki ilk kişiydi - Audie Murphy, Roger Young ve bir dizi başka II.
11 Kasım 1941'de, ikinci savaştan 26 gün önce yapılan bir Ateşkes Günü konuşmasında, Başkan Roosevelt, çavuşun I. .
"Unuttukları şey," demişti çavuş, "özgürlük, özgürlük ve demokrasi o kadar değerlidir ki, onları bir kez olsun kazanmak için savaşıp durmazsınız."
Alvin Cullum York, 13 Aralık 1887'de Tenn, Pall Mall'da, o zamanlar yarım düzine kulübeden oluşan bir mezrada doğdu. O 11 çocuktan biriydi ve neredeyse ulaşılmaz Wolf River ülkesinde yaşamak zor ve zordu. Üçüncü sınıftan sonra babasının demirci dükkânında çalışarak aileye para kazandırmak için okulu bıraktı.
Bir keresinde gençliğinde zorlu dağ yaşamının bir parçası olduğunu hatırladı. Cumartesi gecesi tüfeğiyle dövüşmek, kumar oynamak ve beyaz şimşek içmek için şehre indi. Uzun namlulu tüfeğiyle sincap ve hindileri vurur, kiliseden kaçardı.
1911'de daha sonra "uyanış" olarak adlandırdığı şey geldi. Babası öldü ve ailenin reisi ve temel geçim kaynağı oldu. İsa Kilisesi ve Hıristiyan Birliği adlı katı bir dindar mezhebe katıldı ve içkiyi, kumarı ve küfürü bıraktı. Ayrıca, “Öldürmeyeceksin” emrine itaat etmek için kilisenin yeminini etti.
Sonunda genç Alvin, o zamana kadar 1,80 kiloluk bir dev, Kilisesinin ikinci büyüğü oldu ve onu Possum Trot Kilisesi Korosu'na katılmaya ikna eden Bayan Gracie Williams ile tanıştı.
1917'de, bir yol çetesinde seçim yaparak günde 1,65 dolar kazanırken, Birleşik Devletler Ordusu'na kabul edildiğine dair bir bildirim aldı. Savaşa karşı dini çekinceleri olduğu gerekçesiyle muafiyet talebinde bulundu, ancak temyiz başvurusu iki kez reddedildi.
14 Kasım'da askere alındı ve Camp Gordon, Ga'ya gönderildi. Kısa süre sonra Springfield 1903 tüfeğiyle dikkat çekici nişancılığıyla ün kazandı. ama yine de savaşmaya isteksizdi.
Bölük komutanı Maj. George E. Buxton - daha sonra oğullarından birini seçeceği - anlayışlı davrandı ve onu adil bir savaşın meşruiyetine ikna etmek için gençlere Eski Ahit pasajları aktardı. Er York sallandı ama ikna olmadı.
Hikaye şu ki, izin sırasında evinin yakınındaki bir dağda sorunu çözmek için iki gün geçirdi. Aşağıya indiğinde bir yanıt aldı: "Gidiyorum."
82d Tümeninin bir parçası olan 328. Piyade G Bölüğü'ne atandı ve 1 Mayıs 1918'de denizaşırı sevk edildi. Yaz boyunca bir dizi sefere katıldı ve onbaşı oldu.
Meuse-Argonne saldırısı - savaşın son büyük saldırısı - 2 Ekim 1918'de başladı. 8 Ekim'in şafağı, Onbaşı York'un şirketini Chatel Chehery yakınlarındaki Tepe 223'te buldu. Fransa, iki mil önünde bir demiryolunda ilerleme göreviyle.
Bölük bir vadiyi ve bir dereyi geçerek hedefe doğru ilerlerken, makineli tüfek ateşini söndürerek karşılandı. İlk dalganın çoğu öldü veya yaralandı ve ikinci dalgada hala savaşa uygun 17 adam Alman silahlarının arkasına geçmek için vadi boyunca dolambaçlı bir yol yaptı.
Komutan Çavuş oldu. Bernard J. New Haven'dan Erken. Onbaşı York, kalan bir sonraki rütbeli adamdı. Detay, ağır çalılıkların arasından yolunu buldu ve makineli tüfek taburunun yanına geldi.
Onbaşı daha sonra “Adamlarımızdan biri onlara ateş etti ve kesinlikle bir şeyler başlattı” diye hatırladı. "Her yönden bize ateş ettiler" Patlama, Çavuş Early dahil 17 kişiden 10'unu öldürdü veya yaraladı.
Kalan yedi kişiden altısı siper aldı. Onbaşı York olduğu yerde kaldı. "Olduğum yerde oturdum ve bana Almanların sahip olduğu her makineli tüfek bana ateş ediyormuş gibi geldi" dedi. "Yine de bunca zaman tüfeğimi kullanıyordum ve etkisini hissetmeye başladılar çünkü oldukça iyi ateş ediyordum."
Onbaşı 18 kurşunla 18 Alman'ı öldürdü. "İçlerinden biri başını her kaldırdığında, onu azarladım," diyordu. Alman taburunun yedi üyesi daha, süngülerle suçlanan tek bir adamla karşı karşıya olduklarını fark ettiler. Onbaşı onları tabancasıyla vurdu.
Bu noktada Alman birliklerinin komutanı teslim oldu. Onbaşı York kendi adamlarını topladı ve sütunu kendi hatlarına geri götürdü. Yol boyunca, birkaç grup daha teslim oldu. Amerikan topraklarına ulaştığında, onbaşı üç subay da dahil olmak üzere yedekte 132 mahkumu vardı. 25 kişiyi öldürmüştü -bazıları daha fazlasını söyledi- ve 35 makineli tüfeği susturmuştu. Alman komutanın taburunun bir adam tarafından alındığını görünce şaşkınlığı, yalnızca Onbaşı York'un kendi komutanı tarafından karşılanmasındaki şaşkınlıkla eşleşti.
Sonraki yıllarda. Onbaşının iddiasını destekleyen kapsamlı bir Ordu soruşturmasına rağmen, bazıları Serçavuş Early'nin Onbaşı York'un istismarlarından sorumlu olduğunu kanıtlamaya çalıştı. Nişandan kısa bir süre sonra, 328. Piyade'nin bazı üyeleri, onbaşıya madalya verilmesine karşı bir protesto imzaladı ve 1935'te Amerikan Lejyonu'nun Connecticut Departmanı da benzer bir protesto yaptı.
Onbaşı York, 1 Kasım 1918'de çavuşluğa terfi etti ve övgüler, madalyalar ve dünyaca ünlüler devri başladı.
"Tazılar peşindeyken, daire çizen bir kızıl tilki gibi hissediyordum." sonradan yazdı. “Bana kafamın içinde daha çok yorulduğum birçok soruyu sordular ve kalkıp hafiflemek ve biraz yürüyüş yapmak istediler.”
Cesaret için en yüksek nişan olan ülkenin Şeref Madalyası'na ek olarak Çavuş York, Üstün Hizmet Haçı, Medaille Militaire, palmiye ile Croix de Guerre, İtalya'nın Croce di Guerra'sı, Fransız Onur Lejyonu, Savaş Madalyası'nı aldı. Karadağ ve diğerleri.
Mayıs 1919'da Çavuş York Amerika Birleşik Devletleri'ne döndü ve çalkantılı bir karşılama yaptı. New York Menkul Kıymetler Borsası işleri askıya aldı ve üyeler savaş kahramanını ticaret katında omuzlarında taşıdı. Kongre tarafından ayakta alkışlandı.
29 Mayıs'ta terhis oldu ve hemen konferans turları, oyunculuk atamaları ve diğer halk önüne çıkma teklifleriyle kuşatıldı. Çavuş, "Bu üniforma satılık değil" diyerek onları geri çevirdi ve Tennessee'ye döndü.
7 Haziran'da o ve Gracie Williams, Gov. A. H. Roberts tarafından evinin yakınındaki bir yamaçta evlendiler. Rotary Kulüplerinin konuğu olarak Salt Lake City'deki balayı için kasabaya bir teklifte bulundular çünkü gezinin "sadece dünyanın ve şeytanın kibirli bir çağrısı" olmasından korktular.
Çavuş York, devletin kendisine verdiği Wolf Nehri üzerindeki 396 dönümlük çiftliğine yerleşerek demircilik ve avcılığa devam etti. Ayrıca bir Pazar okulunda öğretmenlik yaptı ve bazı vaazlar verdi.
Şöhretinin tek takdiri, Jamestown'daki Alvin C. York Endüstri Okulu için para toplama çabasıydı. 1936 yılına kadar dağ çocukları lisesinin başkanlığını yaptı.
Ziyaretçiler onu görmeye gittiğinde, genellikle savaş kahramanını tarlalarda ya da çiftlik binalarında çalışırken buldular. Göreve aday olan Tennessee politikacılarının onunla kampanya fotoğrafları için poz vermesi zorunlu hale geldi.
1936'da Yasak Partisi onu Başkan Yardımcılığına aday gösterdi, ancak ateşli bir "kuru" kalmasına rağmen reddetti.
Nadiren kamuoyu önüne çıktığında, çavuş Amerikan askeri hazırlığının artmasını istedi. Hayatının ilerleyen dönemlerinde modern silahların piyadenin yerini almasından yakındı ve Sovyetler Birliği ile herhangi bir savaşta nükleer silahların kullanılmasını savundu. "Düğmeye basacak başka birini bulamazlarsa, ben yaparım" dedi.
Dünya Savaşı sırasında yerel askerlik kurulu başkanı olarak görev yaptı ve beş oğlundan ikisini askere aldı. 1942'de Kongre Yasası ile binbaşı oldu ve emekli listesine alındı.
Çavuş York efsanesinin 1941'de hayatına dayanan bir film gösterime girmesiyle yeniden canlandı. Merhum Gary Cooper, Tennessee hamur çocuğunu canlandırdığı için Akademi Ödülü kazandı.
1951'de İç Gelir Servisi, Bay York'un filmden aldığı telif ücretleri üzerinden 172.000 dolar vergi ve faiz borcu olduğunu iddia etti. Çavuş, paranın çoğunu sanayi okuluna veya Pall Mall'daki Alvin C. York Mezhepsiz İncil Okulu'na verdiğini söyleyerek iddiayı reddetti. "Ben onlara borçlu olduğum vergiyi ödedim ve artık borcum yok," dedi.
10 yıllık davadan sonra Hükümet, 25.000 $ 'a razı olacağını söyledi. Bu miktar, Temsilciler Meclisi Sözcüsü Sam Rayburn liderliğindeki bir sürücü tarafından toplandı ve Çavuş York, “çok minnettar” olduğunu söyledi.
"Vergi adamları benim peşimdeydi ve onlarla o kadar uzun süredir savaşıyorum ki hiç bitmeyecek sanıyordum," dedi.
Aynı yıl, 1961 yılında, Wilmington (Del.) finansörü olan S. Hallock du Pont, çavuşa hayatının geri kalanında ayda 300 dolar ödeyen bir vakıf fonu kurdu.
Yaşlı askerin sonraki yılları hastalık ve fonun kuruluşuna kadar para sıkıntısı ile gölgelendi. Bir dizi felçten ilkini 1949'da 1954'te tekerlekli sandalyeye mahkûm oldu. Son birkaç yılda bir dizi kalp krizi geçirdi. Son hastalığı idrar yolu enfeksiyonuydu.
Çavuşun son kez kamuoyu önüne çıktığı 1957 Ağustos'unda, eski biriminin halefi olan 82. Hava İndirme Tümeni'nin ona tekerlekli sandalyesini taşımak için donatılmış yeni bir araba sunduğu törenler için Jamestown'a gittiği zamandı.
1960'da Amerikan Lejyonu, yarı felç ve neredeyse tamamen kör olmasına rağmen hareket edebilmesi için ona dairesel bir düğme yatağı verdi. "Bugünlerde ben de dahil her şey düğme gibi görünüyor," dedi.
Hasta olmasına rağmen, ulusal ve dünya meselelerine canlı bir ilgi gösterdi. 1962'de ulusal muhafızların azalmasını önlemek için adını bir sürücüye ödünç verdi. "Hiçbir şey Kruşçev'i daha iyi memnun edemez," dedi.
Kendi inşa ettiği Wolf Nehri üzerindeki iki katlı çiftlik evinde, Çavuş York'un 1918'de o Ekim günü kullandığı Springfield tüfeği hâlâ askerin yatağının üzerinde asılı duruyor. Ölümünde Alvin C. York Endüstri Okulu'na verilmesini istemişti.
Çavuş York'tan dul eşi, beş oğlu, Nashville'li Rahip George Edward Buxton York, Indianapolis'li Nasıralı bakan Alvin York Jr., Woodrow Wilson York, Thomas Jefferson York ve Pall Mall'dan Andrew Jackson ve iki kişi kaldı. kızları, Bayan Betsy Ross Lowrey ve Pall Mall'dan Bayan Mary Alice Franklin.
Alvin York ve Meuse-Argonne Taarruzu
8 Ekim 1918, 2. Württemberg için zor bir sabahtı. Landwehr Châtel Chéhéry, Fransa'da Bölüm. Alman tümeninin 122., 120. ve 125. piyade alayları, ABD Ordusunun 82. Tümeninin saldırısına karşı Argonne Ormanı'ndaki parçalarını zar zor tutuyorlardı. Neyse ki Almanlar için Argonne, savunmayı — tercih etti ve Amerikalılar, huni şeklindeki bir vadiye bir ölüm tuzağına saldırarak onu daha da desteklediler.
Çatışmanın ortasında Teğmen Paul Jürgen Vollmer vardı. Vollmer, ya da arkadaşlarının dediği gibi, son zamanlarda 120. Württemberg'in komutasını üstlenmiş, son derece madalyalı bir subaydı. Landwehr Askerlerinin çoğu Ulm'den (Almanya'nın yarı özerk Württemberg eyaletinde), Vollmer'in savaştan önce posta müdür yardımcısı olduğu 1. Alay 1. Taburu.
Vollmer, tabur yaveri Teğmen Karl Glass yaklaştığında birliklerini Amerikalılara karşı yönlendiriyordu. Vollmer, bunun Amerikalıların Alman hatlarına girdiğine dair başka bir haber olmadığını umuyordu. Bu tür söylentiler, ABD 77. Piyade Tümeni'nin Kayıp Taburu olarak adlandırılan 2 Ekim'den beri, sektörünün birkaç mil batısından girdiğinde yaygındı. Vollmer, Prusya'nın 210. 210'uncusu, Vollmer'ın Amerikalıları Argonne'un bu kısmından çıkarmak için ihtiyaç duyduğu şeydi. Vollmer, Glass'a karşı saldırıya hazır olmaları için sadece bir saatleri olduğu için 210'uncu komutanla görüşmek üzere onu takip etmesini söyledi.
Karargahına vardığında Vollmer, 210. birliğin 70 askerinin silahlarını bırakmış ve kahvaltı yapmakta olduğunu görünce dehşete düştü. Hazırlıksızlıkları nedeniyle onları azarladığında, yorgun Prusyalılar, "Bütün gece yürüdük ve her şeyden önce bir şeyler yemeye ihtiyacımız var" dediler. Vollmer, Glass'a öne dönmesini söyledi ve 210'uncunun hızlı hareket etmesini emretti. Daha sonra taburuna yeniden katılmak için döndü.
Aniden, uzak tepenin yamacında, bir grup Alman askeri bağırarak komuta karakoluna koşarak geldi, Die Amerikaner Kommen! Sonra, sağda Vollmer, 210. askerden oluşan bir grubun silahlarını bıraktıklarını ve elleri havada Kamerad diye bağırdıklarını gördü. Şaşıran Vollmer tabancasını çekti ve silahlarını almalarını emretti. Vollmer'ın arkasından tepeden aşağı hücum eden birkaç Amerikalı geldi. Bunun büyük bir Amerikan saldırısı olduğuna inanan 210. asker teslim oldu.Vollmer ne olduğunu anlamadan, kırmızı bıyıklı, geniş hatlı ve çilli yüzlü iri yarı bir Amerikalı da onu yakalamıştı. 82. Tümen'den gelen o Yank, Onbaşı Alvin C. York'tu.
York hakkında çok şey yazıldı, ancak önceki tüm hesapların önemli bir kusuru var: Hikayenin Almanca tarafını anlatmıyorlar. Son araştırmalar sırasında, 8 Ekim'de olanların tüm hikayesini ortaya çıkaran Almanya'nın dört bir yanından yüzlerce sayfa arşiv bilgisi gün ışığına çıktı.
7 Ekim 1918 — İlk Alman Savunması
York'un hikayesinin Alman tarafı, 7 Ekim'de 2. Württemberg olarak başladı. Landwehr Bölüm, Argonne'un doğu kenarı boyunca savunma mevzileri hazırlıyordu. Vollmer'ın 120. Alay 1. Bu, Amerikalıların 26 Eylül'de Meuse-Argonne taarruzunu başlatmasından bu yana çatışmanın ortasında kalan Vollmer'ın adamları için sevindirici bir haberdi, ancak Amerikan topçularının taciz ettiği 10 kilometrelik hareket, çoğu gün öncesini aldı. tabur sonunda Châtel Chéhéry yakınlarına ulaştı.
Vollmer'ın adamları yürüyüşteyken, ABD 82. Piyade Tümeni Châtel Chéhéry'ye girdi ve Castle Hill'e ve Amerikalılar tarafından Hill 180 olarak adlandırılan ancak bir kilometre kuzeyde daha küçük bir konuma saldırmaya hazırlandı. Schöne Aussicht (Hoş Görünüm) Almanlar tarafından. Her iki hedef de önemliydi, ancak Castle Hill veya Amerikalıların dediği gibi Hill 223 hayatiydi. Onu kontrol eden kişi, Argonne'un o bölgesine erişimi kontrol ediyordu. Alman 125. Württemberg'in Unsurları LandwehrKaptan Heinrich Müller'in genel komutasındaki Muhafız Elizabeth Taburu ve 47. Makineli Tüfek Bölüğü'ne o tepeyi tutma görevi verildi.
7 Ekim'de 1. Tabur, 82. Tümen'in 328. Piyade Alayı saldırdı. Tabur Müller inatla savaştı ama Castle Hill'in batı yamacına geri itildi. Orada, Almanlar büyük bir kayıpla gece boyunca dayandı ve hatta bir karşı saldırı girişiminde bulundu. 82. Tümen ayrıca Hill 180'i de ele geçirdi. Castle Hill ve Pleasant View'ın neredeyse tamamına yakın kayıpları, Almanların Argonne üzerindeki hakimiyetini ciddi bir risk altına soktu.
Bölgedeki Alman ordusu grup komutanı General Max von Gallwitz, bu gelişmeleri büyük bir endişeyle izledi ve 45. Prusya Yedek Tümeni'nin 212. Landwehr Pleasant View ve 210. Yedek Piyade Alayı'nı geri almak ve 120. Landwehr Castle Hill'i geri almak için. Bu karşı saldırılar, 8 Ekim'de saat 1030'da gerçekleşecekti. Vollmer, Castle Hill'deki saldırıyı yönetecekti.
2. Württemberg Tümeni 7 Ekim'de savunmasını hazırlarken, Vollmer'ın 4. Bölük komutanı Teğmen Fritz Endriss, birliği ile 2. Makineli Tüfek Bölüğü arasındaki boşlukları tespit etti. Endriss'in müfreze liderlerinden Teğmen Karl Kübler, Vollmer'e, "Durumumuzu çok tehlikeli buluyorum, çünkü Amerikalılar 2. Makineli Tüfek Bölüğü sektöründeki boşlukları kolayca geçip arkamızı alabilirler. Vollmer, Kübler'e 2. Makineli Tüfek Bölüğü ile irtibat kurması için talimat verdi. Bunu başaramayan Kübler, Vollmer'a bir mesaj gönderdi, kendi sorumluluğumda, 4. Bölüğün bir parçası olarak 2. Tepeyi işgal edeceğim. Ama Vollmer, "Atandığınız pozisyonda kalacaksınız" diye yanıtladı.
8 Ekim — Amerikan Saldırısı ve Alman Karşı Saldırısı
Alman Beşinci Ordu komutanı General Georg von der Marwitz 8 Ekim'de üç önemli tehditle karşılaştı. komşu 76. Alman Rezerv Tümeni'nin kaldırabileceğinden daha fazlaydı. Bu destan 2 Ekim'de 590 Amerikan askerinin Alman hatlarına bir mil girip 600 metre uzunluğundaki bir cebe beş gün boyunca yerleşmesi ile başladı. Birkaç uyumlu Alman saldırısına rağmen, Amerikalılar teslim olmayı reddetti. Bu arada 77. Tümen, Kayıp Taburunu rahatlatmak için saldırı üstüne saldırı başlattı. Şimdiye kadar başarısız olmasına rağmen, bu saldırılar 76. Yedek Tümen'e ağır bir zarar veriyordu. 76'ncı, Kayıp Taburu ortadan kaldıramazsa, Marwitz'in kanadı açığa çıkacaktı.
İkinci bir sorun, ormandaki Alman iletişim hatlarını kesebilecek ve Meuse Nehri vadisindeki ana Amerikan saldırısının kanadını koruyabilecek olan Argonne'nin doğu kısmını güvence altına almak için ABD 82. ve 28. tümenlerinin ilerlemesiydi. Üçüncü sorun noktası ve Alman Beşinci Ordusu için en tehlikelisi, Argonne Ormanı'nın hemen doğusundaki Meuse Vadisi'ydi. Amerikan Seferi Kuvvetleri'nin komutanı General John J. Pershing, Birinci Ordusunun büyük bölümünü, yaklaşık 30 mil kuzeyde, Sedan'daki ana Alman tedarik arterini kesmek amacıyla oraya gönderdi.
Ikinci Landwehr Bölüm, bölgedeki Alman çıkmazını kronikleştirdi. Durumdan endişe duyan genel merkez, 1. Muhafız Piyade Tümeni unsurlarını, 52. Yedek Tümeni'nin bir kısmını, 45. Yedek Tümeni'nin 210. ve 212. Karargah raporları şunları belirtti: Düşmanın şu anda Aire'nin [Meuse Nehri vadisinde] doğusundaki ana saldırısını durdurmak zorundaydık. Bu yüzden Hohenbornhöhe çevresindeki topçularımız onun kanadına ateş sağlamak için kullanıldı.
Bu arada, Alman gözcüleri Amerikan askerlerinin Castle Hill'e doğru ilerlediklerini bildirdi. Bu 2. Tabur, 328. Piyade Alayı, 82. Tümen — York’s taburu — idi ve 10 dakikalık bir topçu saldırısından sonra Castle Hill üzerinden kuzeybatı yönünde saldıracaktı. Tabur, huni şeklindeki bir vadide bir mil ilerleyecek ve ikili bir hedefi ele geçirecekti: Decauville demiryolu hattı ve Kuzey-Güney Yolu. Bunlar Argonne'a giden ana Alman tedarik hatlarıydı. Amerikalıların, Almanların o vadiye girmeye cesaret eden her şeyi öldürmek için 50'den fazla makineli tüfek yerleştirdiği ve birkaç yüz asker yerleştirdiği hakkında hiçbir fikri yoktu.
8 Ekim'in başlarında Argonne'nin altındaki Aire Nehri vadisini sis kapladı. Teğmen Thoma komutasındaki 7. Bavyera Kazıcı Bölüğü ve göreve başladığını bildiren 210. İki üniteyi Kübler ve Endriss'in daha önce şikayet ettiği Tepe 2'deki boşlukların arasına yerleştirdi. 0610 saat oldu.
Aniden, sabahın erken saatlerindeki sisin içinden, Almanlar, durgunluğun seken mermilerin sızlanmasıyla parçalandığı vadide saldıran bir düşman piyade kuvvetinin kargaşasını duydu. Amerikalılar, destekleyici topçu birliklerine ateş emri almadıkları için hazırlık barajı olmadan vadiye yöneldiler. 2. gün boyunca alarm çaldı Landwehr Birlikleri hızla pozisyonlarını değiştiren Bölüm. Amerikan ilerleyişi, mühimmat bitene kadar devam eden Tabur Müller tarafından hemen itiraz edildi. Bundan sonra, Almanlar vadi boyunca 125. Alayın ileri siperlerine çekildi. Tabur Müller yoldan çekilince, Amerikalılar Castle Hill'i temizledi ve vadiye daldı. Çevredeki üç tepeye yerleştirilen yüzlerce Alman askerinden ağır tüfek ve makineli tüfek ateşi ile karşılandılar. Vollmer, saldırının yükünü çeken 2. Makineli Tüfek ve 7. Bavyera birliklerini desteklemek için taburuyla ilerledi. Haftalarca süren aksiliklerden sonra, sonunda Almanların Argonne'daki inisiyatifi geri alacağı görülüyordu. Alvin York daha sonra bu önemli angajmanı şöyle tanımladı:
Görüyorsunuz ki önden ve her iki kanattan alıyorduk. Birinci ve ikinci dalgalar vadinin yarısına kadar ulaştı ve ardından üç taraftan makineli tüfek ateşi tarafından durduruldu. Berbattı. Kayıplarımız çok ağırdı. İlerleme durduruldu ve kazmamız emredildi. Tüm taburumuzun ve hatta tüm tümenimizin bu makineli tüfekleri basit bir saldırıyla almış olabileceğine inanmıyorum.
Almanlar bizi yakaladı ve bizi çok akıllı hale getirdiler. Bizi yolda durdurdular. Bol çalılıkların olduğu engebeli bir ülkeydi ve bu hakim tepeler boyunca yerleşik bir sürü makineli tüfekleri vardı. Ve sana düz ateş ettiklerini söylüyorum. Bizimkiler evdeki biçme makinesinin önündeki uzun otlar gibi yere düştüler. Böylece saldırımız az önce söndü. Ve oradaydık, yolun yarısında uzanıyorduk ve baraj yoktu ve o Alman makineli tüfekleri ve büyük mermileri bizi zorladı.
Bu kavgada mahsur kalan Amerikalılar arasında, Çavuş Bernard Early'ye Almanların arkasında 17 kişilik bir müfrezeye liderlik etmesini ve makineli tüfekleri çıkarmasını emreden Çavuş Harry Parson da vardı. York o grubun bir parçasıydı. Üç Amerikan mangası Alman işgali altındaki Tepe 2'ye doğru ilerlerken, kuşatılmış 328. Baraj, hatlarda bir boşluk bulan Erkencilerin hareketini istemeden de olsa kapladı. Oradan geçerek Alman arka bölgesine girdiler. Buna rağmen, Vollmer zaferden emindi. Alman 120. raporunun belirttiği gibi: Düşman, herhangi bir topçu hazırlığı yapmadan şiddetli bir saldırı başlattı ve şiddetli çatışmalar yaşandı. Düşman neredeyse her yerde püskürtüldü. 1. BN, iyi savunma pozisyonu nedeniyle, düşman saldırısının yükünü tereddüt etmeden absorbe etti.
Teğmen Glass'dan 210'uncu geminin nihayet geldiğini öğrenen Vollmer, savaşın o noktasında, 210'uncu kahvaltıyı bulmak için komutanlığına geri döndü. Durumu düzeltme şansı bulamadan tutuklandı. Vollmer ayrılmadan birkaç dakika önce cepheye dönen Glass, Amerikan birliklerinin yukarıdaki tepede hareket ettiğini gördüğünü bildirmek için komuta merkezine geri döndü. O fark etmeden önce Glass da York'un tutsağıydı. Her şey o kadar ani oldu ki hem Vollmer hem de 210. Alay askerleri bunun Amerikalılar tarafından büyük bir sürpriz saldırı olduğuna inandılar.
17 Amerikalı, 70'den fazla mahkumunu yoğun bir şekilde toplarken, 125. Württemberg'in 4. ve 6. bölükleri Landwehr Humser Hill'de aşağıda neler olduğunu gördü. Yakalanan Almanlara yatmaları için işaret verdiler ve ardından ateş açtılar. Mermi yağmuru altı kişiyi öldürdü ve onları esir alan üç kişiyi yaraladı. Birkaç mahkûm da makineli tüfekler tarafından öldürüldü, bu da hayatta kalan esirlerin ellerini çılgınca havada sallamalarına ve "Don't ateş etme — burada Almanlar var!" diye bağırmalarına neden oldu! 6. Bölük komutanı Teğmen Paul Adolph August Lipp, adamlarına daha dikkatli nişan aldırdı. Amerikalıları öldürmede makineli tüfekçilere katılmak için tüfekli adamlar yetiştirdi.
Hayatta kalan sekiz Amerikalıdan Onbaşı York, hala ayakta duran tek astsubaydı. Alman makineli tüfeklerin bulunduğu yokuşu kısmen tırmandı. Topçuların York'a ateş edebilmeleri için başlarını konumlarının üzerinde açığa çıkarmaları gerekiyordu. York ne zaman bir Alman miğferi görse, 30 kalibrelik tüfeğini ateşliyor ve her seferinde hedefini vuruyordu.
York'a en yakın olan Vollmer, 25 yoldaşının Tennessean'ın hatasız nişancılığına kurban gittiğini görünce dehşete kapıldı. En az üç makineli tüfek mürettebatı bu şekilde öldürüldü, bu arada, öldürmesi gerekenden fazlasını öldürmek istemeyen dindar bir Hıristiyan olan York, ara sıra onlara Vazgeç ve aşağı inmeleri için bağırdı. Bu arada Teğmen Endriss, Vollmer'ın başının belada olduğunu görünce York'a karşı yiğitçe bir suçlamada bulundu. York, bir hindi sürüsü ile karşılaştığında öğrendiği bir avlanma becerisini kullandı. İlk asker vurulursa arkadakilerin siper alacağını biliyordu. Bunu önlemek için M1911 Colt .45 kalibrelik yarı otomatik tabancasını ateşleyerek adamları arkadan öne doğru hedef aldı. Vurduğu son Alman, acı içinde çığlıklar atarak yere düşen Endriss'ti. York daha sonra günlüğüne tabancasıyla beş Alman askerini ve bir subayı yabani hindi gibi vurduğunu yazdı.
Vollmer, bu saldırıda kaç Alman'ın öldürüldüğünden emin değildi, ama bunun çok fazla olduğunu biliyordu. Daha da kötüsü, yaralı arkadaşı Endriss'in yardıma ihtiyacı vardı. Savaşın ortasında, savaştan önce Chicago'da yaşayan Vollmer ayağa kalktı, York'a doğru yürüdü ve savaşın gürültüsünü bastırarak bağırdı, English? York, Hayır, İngilizce değil, diye yanıtladı. Vollmer daha sonra sordu, Ne? Amerikalı, York yanıtladı. Vollmer haykırdı: Aman Tanrım! Eğer daha fazla ateş etmezsen onları vazgeçireceğim.
York ona devam etmesini söyledi. Vollmer bir düdük çaldı ve bir emir verdi. Vollmer'ın emrini duyan Lipp, tepedeki adamlarına silahlarını bırakmalarını ve diğer mahkumlara katılmak için tepeden aşağı inmelerini söyledi.
York, Vollmer'a Almanları bir sütunda sıraya koymasını ve altı yaralı Amerikalıyı infaz etmelerini istedi. Daha sonra Alman subaylarını, Vollmer'in liderliğinde formasyonun başına yerleştirdi. York, 45 kalibrelik Colt, Almanların sırtını işaret ederken, tam arkasında duruyordu. Vollmer, York'un adamları, hâlâ büyük bir Alman askeri grubu tarafından işgal edilen soldaki Humser Tepesi'nin önündeki bir dereden aşağı indirmesini önerdi. Bir tuzağı sezen York, onları Tepe 2'yi çevreleyen ve Castle Hill ve Châtel Chéhéry'ye geri götüren yoldan aşağı götürdü.
Bu arada, York ve mahkumların ilerisinde Teğmen Kübler ve müfrezesi vardı. İkinci komutanı Asteğmen Haegele'ye işlerin doğru görünmediğini söyledi. Kübler, adamlarına kendisini tabur komutanlığına kadar takip etmelerini emretti. Yaklaştıklarında, York'un birkaç adamı tarafından kuşatıldı. Kübler ve müfrezesi teslim oldu. Vollmer onlara silahlarını ve teçhizat kemerlerini bırakmalarını söyledi.
Bavyera 7. komutanı Teğmen Thoma çok uzakta değildi ve Vollmer'in Kübler'e teslim olması emrini duydu. Thoma, adamlarına sabit süngülerle onu takip etmelerini emretti ve 100'den fazla Alman tutsağa bağırdı, Don' kemerlerinizi çıkarmayın! Thoma'nın adamları kavga için yolun yakınında bir pozisyon aldı. York tabancasını Vollmer'ın sırtına attı ve Thoma'ya teslim olmasını emretmesini istedi.
Vollmer, "Teslim olmalısınız! Thoma yapmayacağı konusunda ısrar etti. Vollmer, bunun faydasız olduğunu söyledi. Etrafımız sarıldı. Sonra Thoma dedi ki, bunu senin sorumluluğunda yapacağım! Vollmer tüm sorumluluğu üstleneceğini söyledi. Bunun üzerine Thoma ve 2. Makineli Tüfek Bölüğü'nün unsurlarını içeren grubu silahlarını ve kemerlerini bırakarak esirlere katıldı.
Büyük birlik vadiyi geçerken, York'un tabur komutanı Teğmen Joseph A. Woods, adam grubunu gördü ve bunun bir Alman karşı saldırısı olduğuna inanarak, savaşmak için toplayabildiği kadar çok asker topladı. Ancak daha yakından baktıktan sonra Almanların silahsız olduğunu fark etti. York, formasyonun başında selamladı ve dedi ki, Onbaşı York mahkumlarla rapor veriyor efendim.
Kaç mahkumunuz var, Onbaşı?
Dürüst Teğmen, diye yanıtladı York, bilmiyorum. Afallamış olması gereken ama soğukkanlılığını koruyan Woods, "Onları Châtel Chéhéry'ye geri götürün, ben de geçerken onları sayacağım. Sayısı: 132 Alman.
Argonne'daki Alman Hattı Parçalandı
York'un adamları, Alman karşı saldırı planını boşa çıkardı ve 120. Alay, 210. Prusya Yedek Alayı, 7. Bavyera Bölüğü, 2. Makineli Tüfek Bölüğü ve 125. Landwehr. Bu, cepheyi temizledi ve Amerikalıların hedeflerini, Decauville demiryolu hattını ve Kuzey-Güney Yolu'nu almak için vadiyi zorlamalarını sağladı. Alman hattı kırıldı ve 120. Landwehr günün kayıplarından asla kurtulamayacaktı. Raporda şunlar yazıyordu: 6. Bölüğün kanadı, bir düşman sürpriz saldırısı bildirdi. Daha sonra 4. Bölük'ten arta kalanlar ve 210. Alay personeli bu sürpriz saldırıya yakalandı ve Teğmen Endriss öldürüldü. Şirket paramparça edildi veya ele geçirildi. Ayrıca Üsteğmen Vollmer düşmanın eline geçti. Şimdi durum daha kötüydü.
Castle ve Pleasant View tepelerini almak için planlanan Alman karşı saldırısı, York ve adamları tarafından önlenmişti. 82. Piyade Tümeni saldırıyı şimdi bastırırsa, bu Argonne'daki Alman savunmasının çökmesine neden olabilir ve binlerce asker, malzeme ve topun ele geçirilmesine yol açabilir. Ancak Amerikan 328. Piyadesi öyle bir dayak yemişti ki, bu fırsatı değerlendirmedi. Bundan kısa bir süre sonra Almanlara Argonne'dan çekilmeleri emredildi. 120. Wurttenberg Piyadesinin raporunda şunlar kaydedildi:
1030'da geri çekilme emrini [aldık]. İyi bir şekilde hareket ettik. Şansımız yaver gitti#8230. Kuzey-Güney Yolu'nda yangın çıkmadı. Ama yolda korkunç şeyler gördük. Topçu ateşi sonucu ölü adamlar, ölü atlar, tahrip edilen araçlar ve tahrip olan ağaçlar sağa sola saçıldı. Peki ya düşman? Kuzey-Güney Yolu makineli tüfek ateşiyle kapatıldı. Bu, 1200… civarında oldu. Amerikalıların saldırıya geçmemesi şaşırtıcıydı. 8 Ekim öğleden sonra 3. ve 5. Ordu karargahları Argonne hattından çekilme emri verdi.
9 Ekim'de, savaş sona ermeden önce son savunma için müstahkem Hindenburg Hattı'na çekilme emri verildi. 120'nci Ordu raporuna göre artık son sözü 5. Ordu komutanı General von der Marwitz verdi. İkincil savunma pozisyonlarını daha geride işgal etmemiz gerekiyordu. 9/10 Ekim akşamı alay, Argonne'dan ayrıldı. Alman askerleri 1914'ten beri zorlu muharebelerden sonra çok şey verdi — burada 80.000'den fazla ölü kaldı. Amerikan topçuları geri çekilme sırasında Humserberg hattına kısa bir süre çarptı ve şarapnel her zaman oradaydı. Çok yorgunduk, düşünemeyecek kadar yorgunduk ama umuda tutunabiliyorduk.
dipnot
Paul Vollmer Batı Cephesinde dört yıl görev yaptı. 125. ve 120. Württemberg ile savaştı. Landwehr 10 seferde piyade alayı yaptı ve 1914'te Demir Haç 2. Sınıf, 1915'te 2. Sınıf Şövalyeler ve 1918'de Demir Haç 1. Sınıf ve Württemberg Kraliçesi Olga Madalyası ile ödüllendirildi. 1919'da serbest bırakıldı, Stuttgart'a taşındı ve burada yeniden postacı oldu. 1929'da Vollmer'den Potsdam'daki Alman Arşivlerine 8 Ekim 1918 olayları hakkında yapmak istemediği bir açıklama yapması istendi. Birkaç resmi ricadan sonra soruları cevaplamak için geldi. Resmi bir rapor sunma konusunda gözle görülür bir şekilde tedirgindi. Vollmer, yalnızca York ve küçük ekibinin değil, büyük bir Amerikalı grubunun olduğu konusunda ısrar etti. Bu kadar az sayıda adamın bu kadar çok yüksek eğitimli Alman askerini yakalayabilmesi imkansız görünüyordu.
Alvin Cullum York çavuşluğa terfi etti ve 8 Ekim'deki başarılarından dolayı Onur Madalyası aldı. Croix de Guerre ve diğer birkaç madalya. Savaştan sonra memleketi Pall Mall, Tenn'e döndü ve burada eyalet halkı ona bir ev ve bir çiftlik verdi. Sevgilisi Gracie Williams ile evlendi ve yedi çocuk büyüttüler: beş erkek ve iki kız. Onu savaştan kurtaran inanç, hayatı boyunca onunla birlikte kaldı. Argonne savaşından hemen sonra bir Ekim 1918 günlüğü kaydı, onun hayata bakışını özetledi: Tanrı'nın bana bu zorlu savaştan kurtulmamda yardım ettiği gerçeğine şahidim, çünkü etrafımdaki çalılar vuruldu ve hiç bir çizik almadım.
Birinci Dünya Savaşı'nda 132 Düşman Askerini Tek Başına Yakalayan Alvin York Çok Harika Fotoğraflar (82. AB'ye bile hitap etti)
Çavuş Alvin York görünüşte zorlu bir varoluş ve ölümdeki anonimlik için doğmuştu, ancak Birinci Dünya Savaşı bunu sonsuza dek değiştirdi. York'un hikayesi, kurtuluştan geçerken ve kişisel iblislerle savaşırken Mississippi nehri gibi kıvrılıp dönen bir hikaye.
Her şeyin sonunda şöhreti, finansı ve geleceğini güvence altına alabilecek hikaye vardı –, ancak York basit hayata geri dönmek ve içinde bulunduğu topluluk üzerinde olumlu bir etki yaratmaya çalışmak için her şeye sırtını döndü. o yaşadı. York'un erken yetiştirilmesi, daha sonra hayatında sergileyeceği kahramanlık başarılarının temellerini attı. 1887'de Tennessee'deki Pall Mall'a yakın bir kütük kulübede 11 çocuğun üçüncüsü olarak doğdu.
Bir Alman makineli tüfek yuvasına saldırı düzenlediği, 32 makineli tüfek aldığı, 28 Alman askerini öldürdüğü ve 132 kişiyi yakaladığı için Onur Madalyası aldı.
Yetiştirilmesi, bölgede yaşayan fakir, geçimlik çiftçilerin tipik bir örneğiydi. Alvin, babası ondan çiftlikte yardım etmesini ve masaya fazladan yiyecek sağlamak için avlanmasını istediği için sadece dokuz aylığına okula gönderildi. Bu eğitim eksikliği York'u bazı yönlerden geriletmiş olabilir, ancak ona daha sonra ününü elde etmek için kullanacağı temel becerileri kazandırdı.
Babası Kasım 1911'de öldüğünde, Alvin hala bölgede yaşayan en büyük kardeş olduğu için aile gelirini desteklemekten sorumluydu. Bunu yapmak için Harriman, Tennessee'deki demiryollarında bir işe girdi. York, aklında her zaman ailesinin refahı olan yetenekli bir işçiydi, ancak buna rağmen sarhoş kavgalara girmekten başka hiçbir şeyi sevmeyen çılgın bir alkolikti. Bu, yetkililerin onu birkaç kez tutuklamasına neden oldu.
Chatel Chéhéry, Fransa yakınlarındaki vadi, Çavuş. York savaştı.
Annesi pasifist bir Protestandı ve oğlunun ve evin geçimini sağlayan baskın kişinin yolunu değiştirmesi için uğraştı –, ancak bunu ancak yakın arkadaşı Everett Delk'in bir salon kavgası sonucu dövülerek öldürülmesinin ardından yaptı. Ve böylece York, eski savaşçı ve içici, Hıristiyan Birliği'ndeki Mesih Kilisesi olarak adlandırılan ve eğlenceli olan hemen hemen her şeyi yasaklayan aşırı pasifist mezhebin bir üyesi olduğu için yelpazenin bir ucundan diğerine gitti.
Gary Cooper ve Alvin York, ‘Çavuş York’'nin New York dünya prömiyerinden önce sohbet ediyor.
Köktenci bir mezhep olarak bu kilise, takipçilerini içki içmeyi ve savaşmayı reddeden katı bir ahlaki kurala inanıyordu. York tam bir ahlaki U dönüşü geçirmişti ve bunun sonuçları Ordudaki tüm hayatı boyunca bilincini rahatsız edecekti. York, Birinci Dünya Savaşı'nın patlak verdiğini öğrendiğinde, ona büyük bir belaya neden oldu. Habere yanıt olarak basitçe şunu yazdı: “Temiz endişeliydim. Gidip öldürmek istemedim. İncilime inandım.”
Alvin York, annesi Mary York, c. 1919. Çavuş York
Savaşa karşı bu vicdani duruş, askere alınması gerektiğinde 1917'ye kadar devam etti. 21 ile 31 yaş arasındaki her erkeğin bunu yapması gerekiyordu, ancak vicdani gerekçelerle askerlikten muaf tutulmayı talep edebilirler. Taslak fişine basitçe "Savaşmak istemiyorum" yazdı. Sonuç olarak, iddiası reddedildi. York dokuz aydan fazla eğitim görmüş olsaydı neler olacağını söylemek zor, – düşüncelerini daha belagatli bir şekilde dile getirebilseydi, hikayesinin asla yaşanmama ihtimali her zaman vardı.
Kasım 1917'de York askere alındı ve Ordu hizmetine başlaması için Georgia'daki Camp Gordon'a gönderildi. Oradan Amerika Birleşik Devletleri Ordusuna alındı ve G Bölüğü, 328. Piyade Alayı, 82. Piyade Tümeni'ne atandı. York, pasifist koduyla çelişmeye devam etti ve bölük komutanı ve tabur komutanı ile derinlemesine tartışmalar yaptı ve bu sırada ona şiddeti göz yuman İncil pasajlarını aktardılar.
Alvin C. York'un 1922'deki evi ve çiftliği.
On gün düşünmek için eve döndükten sonra York, Lord için savaşmanın görevi olduğuna ve Tanrı'nın onu güvende tutacağına inanarak Orduya döndü. Daha sonra Fransa'ya gönderildi ve St Mihiel Taarruzu'nda görev yaptı. Dövüş sona erdikten sonra, Meuse-Argonne saldırısına katılmak üzere gönderildi.
8 Ekim 1918'de York ve birliği, Fransa'daki Chatel-Chehery'nin kuzeyindeki Decauville demiryolu hattı boyunca bulunan 223 Tepesi çevresindeki Alman mevzilerini ele geçirme emri aldı. York ona bir Şeref Madalyası kazandıracak dövüşe girmek üzereydi. Nişan hakkında konuşurken şunları söyledi: “Almanlar bizi yakaladı ve bizi akıllıca anladılar. Oğullarımız evdeki biçme makinesinin önündeki uzun çimenler gibi yere düştüler.”
Rütbesi ile de bilinen Çavuş York, I. Dünya Savaşı'ndaki en madalyalı Amerikan askerlerinden biriydi.
Kısacası korkunç bir durumdu. Düşman, Müttefik adamlarına makineli tüfek ateşi döktükleri bir sırt tuttu ve korkunç bir bedel aldı. Bir kahramana ihtiyaçları vardı ve savaş karşıtı, derinden dinsel bir çatlak atış şeklinde bir tane buldular.
7 Şubat 1919'da, Birinci Dünya Savaşı'nın bitiminden üç ay sonra, eylemlerinin kendisine Onur Madalyası kazandırdığı tepede York.
Çavuş Bernard Early, o zamanki Onbaşı York ve 13 er olmak üzere dört astsubay, Alman hatlarının arkasına geçmek ve makineli tüfekleri çıkarmak için gönderildi. Adamlar Almanların arkasından ilerlediler ve çok sayıda düşmanı ele geçirerek bölgedeki Alman karargahını aldılar.
Early ve adamları yeni mahkumlarını güvence altına almak için çalışırken, tepedeki Alman silahları küçük gruba ateş açtı ve altı kişiyi öldürdü ve üç kişiyi de yaraladı. Kayıp nedeniyle, York artık erkeklerden sorumluydu.
York daha sonra ekibinin geri kalanını mahkumları korumak için geride bıraktıktan sonra makineli tüfekleri hedef alacak konuma geldi.
Avlanmadaki tüm bu bilgileri ve inanılmaz becerisini kullanan York, silahlara ateş etmeye başladı. Yaklaşık 30 kişiydi. Kendi deyimiyle tek yapabildiği 'Almanlara mümkün olduğunca çabuk dokunmak'tı.
Tam bir savaşçı.
Ancak bu, onları öldürmeyi durdurmak için düşmana teslim olmasını isteyen asker için başka bir ahlaki ikilemi de beraberinde getirdi. Çatışmanın bir noktasında, altı Alman York'un mevzisine hücum etti ama adam sakince tabancasını çekti ve onlara ulaşamadan hepsini vurdu.
Sonunda, Alman Komutanı Üsteğmen Paul Vollmer, artan kayıplarını hesaba kattı ve York'a teslim olmayı teklif etti ve o da sevinçle kabul etti. York ve kalan yedi Amerikalı daha sonra 132 mahkumu dostane hatlara geri götürdü.
Bu savaş sahnesi 1919'da sanatçı Frank Schoonover tarafından boyanmıştır. Sahne, Alvin C. York'un 1918'deki cesaretini gösteriyor.
York'un tugay komutanının bu nakliye ile sunulduğunda, "Pekala York, tüm lanet Alman ordusunu ele geçirdiğini duydum." Kahramanın yanıt verdiği: “Hayır efendim. Sadece 132 aldım.”
York Çavuş'a terfi etti ve hızla Onur Madalyası'na yükseltilen Üstün Hizmet Haçı'na layık görüldü. Fransa ayrıca adamı Croix de Guerre ve Legion of Honor ile süsledi.
Çavuş. Alvin York, 82. Tümen'e hitap ederken, Mayıs 1942, Claiborne, Louisiana Kampında.
Amerika'ya döndüğünde, York geleceğini güvence altına alacak birkaç teklifi geri çevirdi ve bunun yerine, kahramanın geçimini sağlamaya yönelik birkaç iyi niyetli kamu planı suya düştükten sonra 1921'de borca girdi.
Alvin ve Gracie York, İkinci Dünya Savaşı sırasında mağazalarının içinde
Ayrıca amacı Tennessee'dekiler için eğitimi artırmak olan Alvin C. York Vakfı'nı kurdu ve 1935'te York Sivil Koruma Birlikleri ile çalışmaya başladı. İkinci Dünya Savaşı sırasında orduya yeniden katılmaya çalıştı ancak fiziksel durumu nedeniyle reddedildi. Ancak York, Ordu Sinyal Birlikleri'nde binbaşı olarak görevlendirildi.
Eşi Grace ile sekiz çocuğu vardı ve 1964 yılında Nashville, Tennesse'de öldü.
Richard, York'un 3. Dükü
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Richard, York'un 3. Dükü, (21 Eylül 1411 doğumlu - 30 Aralık 1460, Wakefield, Yorkshire, Eng. yakınlarında öldü), güç kazanma girişimleri, evler arasında Gül Savaşları'nı (1455-85) hızlandırmaya yardımcı olan İngiliz tahtının hak sahibi Lancaster ve York'ta bu mücadelenin ilk beş yılında hükümeti kısa süreliğine kontrol etti. Edward IV ve Richard III adlı iki İngiliz kralının babasıydı.
1415'te Richard, amcası Edward'ın yerine York dükü oldu. Kral III. Edward'ın (1327-77 arasında hüküm sürdü) üçüncü oğlu Clarence dükü Lionel'in soyundan gelen York, taht üzerinde kalıtsal bir hak iddiasına sahipti ve bu, ilkel yapıyla, (1422'de kral olan) VI. Henry'ninkinden daha güçlüydü. Edward'ın dördüncü oğlunun soyundan gelen. Yine de York, Henry'ye 1436'dan 1437'ye ve 1440'tan 1445'e kadar Fransa ve Normandiya valisi olarak sadakatle hizmet etti. Aynı zamanda Henry'nin hükümetinin kontrolünü ele geçiren güçlü Beaufort ailesinin rakibi oldu. Gloucester dükü Humphrey'in 1447'de ölümü, tahtın ardıllığı için bir sonraki York'u terk etti ve Beauforts onu İrlanda'ya lord teğmen olarak -neredeyse sürgüne gönderdi- gönderdi. 1450'de İngiltere'ye döndü ve muhalefeti Henry'nin yeni başbakanı, Somerset dükü Edmund Beaufort'a yöneltti. Kral Temmuz 1453'te sinir krizi geçirdiğinde, Somerset tarafından desteklenen hırslı kraliçe Margaret of Anjou, naipliği talep etti, ancak yönetimi o kadar popüler değildi ki, Parlamento, Mart 1454'te York'u krallığın koruyucusu olarak atadı. York'tan nefret edildi ve ondan korkuldu. Margaret tarafından, o zamanlar bir bebek olan oğlu için elde etmeyi umduğu tahtın potansiyel bir rakibi olduğu için. Sonuç olarak, Henry'nin iyileşmesi üzerine, Aralık 1454'te Margaret, onu York'u görevden almaya ve Somerset'i yeniden iktidara getirmeye ikna etti. York hemen silaha sarıldı. Hertfordshire, St. Albans'ta 22 Mayıs 1455'te güçleri Somerset'i savaşta öldürdü ve Margaret Ekim 1456'da tekrar üstünlük kazanana kadar hükümetin kontrolünü elinde tuttu. İki taraf arasındaki düşmanlıklar 1459'un sonlarında 1460 Temmuz'unda yeniden başladı. York'un yetenekli teğmen Warwick kontu Richard Neville, Northampton'da Lancastrians'ı yendi ve Kralı ele geçirdi. Daha sonra Henry'nin ömür boyu kral kalacağı ve York'un onun yerine geçeceği bir uzlaşmaya varıldı. Ancak oğlunun mirastan ayrılmasını asla kabul etmeyecek olan Margaret, kuzey İngiltere'de bir isyan çıkardı. York'un onunla başa çıkma girişimi, Wakefield yakınlarındaki kalesinin dışında Lancastrians tarafından saldırıya uğradığında ölümüyle sonuçlandı. Oğlu Edward, ertesi yıl Edward IV olarak iktidarı ele geçirdi.