Bir partnerin ölümü, bir kişinin yaşayabileceği en büyük kayıplardan biridir. Babam 33 yaşında aniden öldü. Annem o sırada 26 yaşındaydı ve 48 yıl sonra hala bu kayıpla başa çıkıyor gibi görünüyor.
Onun kederini yakından gördüm ve aşamalarının hafiflediğini, dönüştüğünü ve dalgalar halinde ulaştığını gördüm. Uyuşukluk dönemleri ve aşırı üzüntü dönemleri oldu. Yoğun bir şekilde babamı özlediğini söyledi; ve kusurlarının yoğunluğuyla konuşuldu (anladığım kadarıyla bir savunma mekanizması).
Neredeyse yarım yüzyıl boyunca, üniforma rozetleri (Hava Kuvvetlerindeydi), Ray-Ban güneş gözlükleri, bira kupaları ve en sevdiği dolma kalem gibi bazı önemli eşyalarını özenle korudu.
Son on yılda onun hakkında daha sık konuşuyor (şu anda 74 yaşında). İlginç anekdotları sevgiyle paylaşıyor, torunlarına onun hakkında hikayeler anlatıyor. Birlikte geçirdikleri kısa beş yılda açıkça çok fazla sevgi ve mutluluk vardı.
Kaybın ortasında, kederinin acısı hafiflemiş ve gerçekten elinde tuttuğu şey gerçeğiyle teselli buluyorum. vardır hayatın güzel anıları ve paylaştıkları aşk.
Bu, yedi yıllık uzun süreli bir hastalık nedeniyle eşini kaybettikten sonra bu yılın başlarında bana ulaşan Rouhaan adlı bir müşterime mesajımdı. Sonun geldiğini çok önceden biliyorlardı. Ama ilk seanslarımızdan birinde bana asla gerçekten hazır olamazsın, dedi.
Her şey başarısız olduğunda, bir mucize olmasını umarsın. Son yaklaştıkça inkar devreye giriyor. Onun deyimiyle, insanın hayatının bağlı olduğu bu kişinin bir anda ortadan kaybolacağına inanmak zor.
O gittikten sonra, Rouhaan, birlikte inşa ettikleri evde, onun eşyalarıyla birlikte yaşamanın çok acı verici olduğunu fark etti. Evleri taşıdı ve karısının birçok eşyasını depoya koydu. Onları veremez, diyor. Bu çok nihai hissettiriyor. Kulağa saçma geldiğini biliyorum, diye ekledi. Ona bunda saçma bir şey olmadığını söyledim.
Kederin bu erken aşaması genellikle üstesinden gelinmesi en zor olanıdır. Kendisine mevcut durumu ve gelecekteki duygusal durumları konusunda rehberlik edebilecek bir yas danışmanına başvurmasını tavsiye ettim.
Bu arada, yas tutmanın yanlış bir yolu olmadığını söylemek için bu köşeyi yazıyorum. Kendinize yer açın. Kendine iyi davran. Başa çıkmanıza ve iyileşmenize yardımcı olacak şeyi yapın.
Örneğin, iki yıl önce kocasını Covid nedeniyle kaybeden bir teyzem var ve o zamandan beri Hindistan’daki tüm ulusal rezervleri ziyaret etme hayalini gerçekleştirme misyonunda. Hayattayken bu hırsı hakkında onunla sık sık dalga geçerdi. Yaban hayatı ya da ender kuşları aramakla pek ilgilenmiyordu.
Hayatta, her zaman birbirlerinin yerine geçtiler. Yapamadığı şeyi üstlendi ve tam tersi, diyor. Tüm rezervleri asla göremedi, o yüzden şimdi görecek.
Teyzem ne zaman büyük bir kedi ya da yeni bir kuş görse, onun kaybını derinden hissediyor. Ama görevin iyileşmesine yardımcı olduğunu söylüyor.
Rouhaan veya teyzemle daha çok ortak noktanız olup olmadığı; kederle (henüz) yüzleşemiyorsanız veya (şimdilik) onu her güne sabitlemeyi seçemiyorsanız, bunu kabul etmek yardımcı olur. Bu olmadan, kişi sadece yaşamanın hareketlerini yaşar.
Sadece hareketlerden geçmeyin ve bunu yalnız yapmayın. Çoğumuz sevdiğimiz birini kaybettik. Sonunda hepimizi birbirine bağlayan şeylerden biri. Anlayanların tesellisine uzanın. Kaybettiğin kişinin senin için isteyeceği şey buydu.
(Simran Mangharam bir flört ve ilişki koçudur ve [email protected] adresinden ulaşılabilir)