Partinin temel başarısızlığı, yetmiş yıllık mutlak gücün ardından Amerika Birleşik Devletleri'ninki kadar eşit olmayan bir toplum yaratmaktır. Eşitlik, tüm öldürme ve baskıyı haklı çıkaran hedefti, ama eşitlik her zamankinden daha uzak.
Sadece yaklaşık kırk yıl önce hızla gelişmeye başladı için kişi başına gelir, ABD'de daha Çin'de hala çok daha düşüktür. (Kişisel yaşam standartları açısından, Komünist yönetimin ilk otuz yılı tamamen boşa harcandı.) Ama o zamandan beri zenginler ve diğerleri arasındaki körfez, Amerikan standardına yaklaşana kadar acımasızca genişledi.
Hangi ölçüyü kullandığınızın bir önemi yok. Gini katsayısına göre, bir toplumdaki eşitsizliğin matematiksel bir modeli ve Çin 46.5 alırken Amerika Birleşik Devletleri 47 puan alır. (Daha yüksek, daha eşitsiz anlamına gelir: en gelişmiş ülkeler 30'ların ortalarında düşük puan alır.) Ama sert sayılar bir şekilde daha inandırıcı ve aynı hikayeyi anlatıyorlar.
ABD nüfusunun en üst% 20'sinin gelirlerini alır ve bunları Amerikan kazananların en düşük% 20'siyle karşılaştırırsanız, en zengin beşinci, en fakir beşinciden 9.4 kat daha fazla kazanır. Çin'de, üst beşinci alt beşinci kadar 10.2 kat kazanmak.
Sondaj ve alt% 10 ile ilk 10% gelirleri karşılaştırın ve gelir farklılıkları daha dramatik. Çinlilerin en zengin onda biri, en yoksul onuncu olandan 21.5 kat daha fazla para alır. Amerika Birleşik Devletleri'nde 18,5 kat daha fazla.
Amerikalılar bu eşitsizliklere alışkındır ve kendilerini 'eşit fırsat' efsanesiyle teselli edebilirler. (Zengin değilsen, bu senin suçun. Yeterince çabalamıyorsun. Çinliler bu duruma yenidir ve resmi ideoloji hala insanların eşit olması gerektiğini söylüyor. Sözde Parti'nin sürekli diktatörlüğünü haklı çıkaran amaç budur.
Yani garip eşitsizlik Parti için utanç verici ve potansiyel olarak oldukça tehlikeli. Çin ekonomisinin yılda%8-10 oranında büyüdüğü günlerde göz ardı edilebilirdi — yükselen bir gelgit tüm gemileri, hatta en fakirleri bile yükseltir — ancak hızlı büyüme dönemi sona erdi. Er ya da geç yarıştaki kaybedenler kalıcı olarak kaybettiklerinin farkına varacaklar.
Geçen Mayıs Premier Li Keqiang 600 milyon Çin vatandaşının (nüfusun yaklaşık% 40'ı) günde 5 dolar veya daha az kazandığını ortaya çıkardı. Bu, ABD'den daha fazla milyarder (1.058) olan bir ülkede iyi bir görünüm değildir ve Parti liderliği aptalca değildir. Bir şeyler yapılmalı.
Bu yüzden Başkan Xi Jinping yeni bir 'ortak refah politikasından bahsediyor. Aynı zamanda daha sıkı sansür ve diğer sosyal kontrolleri de empoze ediyor. Fikir, akşamları en iğrenç eşitsizliklerle baş etmek ve en yüksek uçan milyarderlere biraz tevazu öğretmek: ekonomiyi durdurmayın, ancak zenginliği biraz dağıtın.
Parti, kırk yıl önce komünist idealleri terk ettiğinde bugünün geleceğini biliyordu. Deng Xiaoping, “Önce bazı insanlar zengin olsun,” dedi ve kapitalist yola çıktı. Bu da işe yaradı ama her zamanki kapitalist eşitsizliği trenine getirdi.
Şimdi Çin, rejim zenginliği etrafına yaymaya başlayacak kadar zengin, ama sorumlu Komünistlerin bunu gerçekleştirebilecekleri belli değil.
İmkansız değil. Fransa, Almanya, Kanada ve Japonya gibi zengin kapitalist demokrasiler zengin ve geri kalanı arasında gelir boşlukları ABD ve Çin'in yarısı kadar büyük. Ama en büyük gelişmiş ülkeler, Çin ve ABD, bunu idare edemiyor gibi görünüyor. Belki de sadece bir boyut meselesindendir.
Birleşik Devletler'deki gelir eşitsizlikleri kırk beş yıldır büyüyor, ciddi sosyal sonuçlarla, ancak demokratik olmak ABD'nin bununla daha iyi başa çıkmasını sağlamıyor. Bunun yerine Amerikan polisi, eşitsizliğin toplumsal sonuçlarını zorla yöneten askerileştirilmiş bir güce dönüştürüldü.
1970 yılında ABD hapishanelerinde 200.000 kişi vardı; şimdi ise 2,3 milyon. Yetişkin Amerikalıların dörtte birinden fazlası (77 milyon) sabıka kaydı var. Çin'i yöneten yaşlanan otokratların daha iyi yapacağı ihtimali nedir?