Zamanın birinde kaplumbağalar arasında bir yarışma düzenlenmiş. Çok yüksek bir kulenin tepesine çıkma yarışmasıymış bu. Seyirciler hiç bir kaplumbağanın kulenin tepesine çıkabileceğine inanmıyormuş ve inanmadıklarını dile getiriyormuş. Bu sözleri yarışmacı kaplumbağalar da duyuyormuş. Tepeye ulaşamayan kaplumbağalar teker teker yarışı bırakmışlar. Sadece biri hariç. O kaplumbağa kulenin tepesinde çıkmayı başarmış. Merakla yanına gitmişler nasıl başardığını sormak için. Fark etmişler ki, o kaplumbağa sağırmış. Olumsuz konuşmaları duymamış.
Eğer duysaydı diğer kaplumbağalar gibi hedefinden vazgeçecekti. Peki konuşanlar ne yapacaktı? Ne olduğunu umursamadan rutin hayatlarına devam edecekti. Bizim hayatımızı pek de önemsemeyen insanların ne diyeceğini düşünerek adımlarımızı atmaya, hayatımızı şekillendirmeye çalışıyoruz. Ayrıca bu insanların pek çoğu, ihtiyacımız olduğunda yanımızda bile olmayacaklar. Sonuçlarına kendimizin katlanacağı kararları alırken, başkaları ne der diye düşünmek, buna göre davranmak çok manasız. Böyle davranarak hayallerimize ve hedeflerimize doğru adım atma şansımızı ortadan kaldırıyoruz. Avustralyalı hemşire Bronnie Ware' nin, insanların ölüm döşeğinde en çok neden pişmanlık duyduğunu anlatan kitabında öne çıkan 5 başlıktan bir tanesi şöyle: ''Keşke başkalarının benden beklediği hayatı sürmek yerine düşlerimi gerçekleştirebilecek cesaretim olsaydı''.