Çok sık oluyor gibi görünse de, klişe bir yazar haline gelen tam olarak bir sporcu değildi.
Samuel Beckett, Hafif Ağır Siklet olarak kutulandı; O rekabetçi bir yüzücüydü ve rugby ragbisiyle aynıydı. En üst düzeyde kriket oynamış tek Nobel Ödülü sahibi olmanın ayrıcalığını yaşadı. (Çok seviyeli bir futbolcu olduğu kadar iyi bir solak swingerdi.)
Ken Kesey, Kuzeybatı Pasifik’teki en iyi lise güreşçisiydi. Jim Carroll, geleceğin Kareem Abdul-Jabbar (Carroll’u “büyük bir şair ve ciddi anlamda harika bir yazar” olarak hatırlayan) Lou Alkindor ile sokak futbolu oynadığı iddia edilen New York City’de bir kasaba basketbolcusuydu.
James Dickey, Clemson’da kuyruk oynadı. Ulusal sıralamada yer alan David Foster Wallace, “..gelişmekte olan harika bir tenisçinin yanında”ydı. Eski LSU merkezi olan John Ed Bradley, uzun vadeli bir yazar ve romancı oldu. Ace Atkins, Auburn’da defansif bir müdahalede bulundu. 1993’te Sports Illustrated’ın kapağında Florida Gators’tan geleceğin Heisman Trophy kazananı Danny Werfel’i kovduğu bir fotoğraf.
Sonra gerçekten yazabilen sporcular var. Jim Button’ın “Dört Top”undan önce Jim Brosnan’ın “Uzun Sezon”u vardı. Pat Jordan’ın “Yanlış Bahar” kitabı, bir sürahinin şimdiye kadar yazdığı en iyi kitap olabilir. Eski defans oyuncusu Doug Glanville yazabilir. Aynısı yukarıda bahsedilen güçlü için de geçerlidir.
Ellie Cranor da olabilir.
Elie Cranor kimdir?
Cranor, Russellville Lisesi’nde 176 kiloluk bir oyun kurucuydu. Florida Atlantic ile kolej topu oynamak için imzaladı ve bir sezon boyunca asist yaptığı ve 2010’da Tigers için toplam hücum rekorları kırdığı Ouachita Baptist’e geçmeden önce efsanevi teknik direktör Howard Schnellenberger’in altında kırmızı gömlekli bir yıl geçirdi.
Bundan sonra profesyonel oldu ve İsveç’in Karlstad kentindeki Carlstad Crusaders ile sözleşme imzaladı. Onları hemen 2011 İsveç Ulusal Şampiyonasına götürdü, şampiyonluk maçında onları iki kez fırlattı ve birbirlerine atladı. Ligin en iyi oyuncusu seçildi.
Sonra evlendi. Hukuk fakültesini düşündü ama hukuk fakültesine giriş sınavına girmek için son tarihi kaçırdı. Arkadelphia Lisesi’nde hücum koordinatörü olarak işe girdi ve iki yıl sonra Clarksville’de baş antrenör oldu – ve en azından o sırada lise futbol koçluğunun onun için doğru olmadığına karar verdi. Geri çekildi, asistanlık işine girdi ve yazmaya başladı. Yolda bir kızı vardı. Çocuğunun çocukluğunu bir tarla evinde geçirmek istemiyordu.
Yıllar boyunca Cranor’un bazı yazılarına rastladım. Cranor’un profesörlerinden biri olan Jonny Wenk, bana Cranor gazetesinden bazı çalışmalar gönderirdi. Çocuk kitaplarını hiç görmedim ama Joplin (Missouri) Globe’da hayat tavsiyesi sütunlarını okudum. Çok tatlıydı – işinizin söylediğini duymak istemediğiniz kelimelerden biri.
Ama ciddiyim. Cranor ritim ve ağız hissinin önemini anlıyor ve sesinde sakin bir otorite var. Hepsinden önemlisi, “rol yapmak”ın (bazı insanların bir meydan okumayla karşılaştıklarında refleks olarak kullandıkları, yok etme argosuna dönüşen bir kelime) tam tersi olan mutlak dürüstlüğün gerekliliğini anlıyor.
“Zor bilmiyorsun”
Ama bu beni Cranor’ın ilk yetişkin romanı I Don’t Know Tough (SoHo Crime, 24,95 $) için hazırlamadı. Teknik olarak iddialı, Arkansas Nehri Vadisi’ndeki kurgusal ama iyi bilinen Denton kasabasında, öncelikle iki hüsrana uğramış genç adamın iç monologları tarafından yönlendiriliyor: yetenekli bir lise futbolcusu ve ciddi ama giderek umutsuz bir koç. Kurtarılması gerekiyor.
Billy Lowe, dürtü kontrolü çok az olan veya hiç olmayan, son derece yetenekli bir destekçidir. Met bağımlısı annesi, küçük erkek kardeşi ve annesinin onu korkuturken Billy aracılığıyla vekaleten yaşayan sayısız tacizci arkadaşıyla bir karavan parkında yaşıyor.
Billy saldırganlığını sahada dışa vurur, ancak olağanüstü ve yumuşak bir ikinci hat oyuncusu tek başına bir antrenman sırasında ona yanlış baktığında, Billy’nin yanıtı barbarca ve muhtemelen suçludur. Bu, Denton Pirates’in askıya alınma şansını tehlikeye atan bir askıya almaya yol açar. Küçük bir Arkansas kasabasında bu oldukça büyük bir sorun olabilir.
Koç Trent Powers, Billy’nin takım için ve takımın da kasaba için önemini anlıyor. Ve Trent’in itibar kazanmak için bir galibiyete ihtiyacı var (o Arkansas ormanlarının derinliklerinde bir California melezi) ve durmuş kariyerini tekrar rayına oturtmak için.
Ancak Hristiyan inancı, onu Billy’yi pislikten kurtarmaya ve ufkunu genişletmeye de zorlar. Billy bunun tam olarak farkında değil, ancak doğru bağlantılara sahip birkaç iyi telefon görüşmesi ile kolej futbolu oynayabilir; Memleketindeki tüm akrabalarını aşağı çeken ıslak yerçekiminden kaçabilirdi. Billy vergi ödeyen güçlü bir vatandaş olabilir.
Bu yüzden belki de tokatlanmış bir bilek süspansiyonu en iyi anlaşmadır; Billy özür dileyip yarı yolda oturabilirdi. Ama oynaması gerektiğinde oynayacak – ve korsanlar kazanacak ve yoluna devam edecek ve Billy’nin geleceği tamamen engellenmeyecek. Trent’in üzerinde çalışması gereken bir uzlaşma.
Sonra Billy’nin cellatı karavanda ölü bulunur ve Billy baş şüphelidir.
Küçük kasaba normları ve lise futbol politikaları hakkında bilgi almak için geçerli bir ayardır; Cranor’un yararlanabileceği çok fazla deneyimi var. Ancak etkileyici olan, cinayet gizeminin mekaniği değil, daha çok iki ana karakterin sesleridir – biri yarı acımasız bir öfke ve içgüdü düğümü, diğeri ise cezalandırıcı bir yetişkin olmanın nasıl bir his olduğunu hatırlayan bir yetişkin. yarı-acımasız öfke ve içgüdü düğümü ve Caliban’ın iç dünyasının yardımıyla nasıl üstesinden geldiği.
bizi umursuyor
Cranor’un büyük bir kulağı ve ne kadar nefret dolu, ikircikli ya da kendi kendini yenilgiye uğratan olursa olsunlar bu karakterlerle ilgilenmemizi sağlayacak kadar büyük bir sempatisi var. Bu bağlamda, yazdığı kusurlu ve bazen patolojik karakterlerden asla vazgeçmeyen büyük Mississippi yazarı Larry Brown var aklımda.
Okuduğum kadarıyla Cranor, Elmore Leonard’ın hayranı. Hikâyeyi yaratma ve sunma yolunda ustanın bazı olgusal gerçeklerini keşfedebilirsiniz. Hızlı okuyor – bir veya iki akşam içinde üstesinden gelebilirsiniz. Ama çoğu şiddetli gerilim filminde olmayan bir şekilde hayatta kalıyor.
Lee Child’ın beyni Teflon kaplı bir mermi gibi işleyen Jack Reacher kitaplarına hayranlığımı gizlemedim ama bir hafta sonra onları pek hatırlamıyorum.
Daha yavaş ve daha yumuşak kalibrenin “zorunu bilmiyorum”. İçinize giriyor ve etrafınızda sallanıyor. Çıkış yarası yok.
Ve Elie Cranor merak konusu değil; İyi bir romancıdır.
e-posta: [email protected]