Bize öyle geliyor ki - huzur ve sakinlik. Dahası, Çin Halk Cumhuriyeti'nde gayri safi yurtiçi hasıla hacmi yıldan yıla hızlı bir şekilde artmaktadır - eğer tahminler gerçekleşirse, bu yıl Orta Krallık’ın ekonomisi dünyanın en büyüğü olacak. Buna göre, yaşam kalitesi de artar.
Ancak gerçek şu ki, diğer ülkelerde olduğu gibi, Çin'de de hoşnutsuzluğun kesin ve kayda değer bir katmanı var. Kimden oluştuğunu anlamaya çalışalım. Bariz bir şey söyleyelim: Çin’in Batı’ya değer veren bir “yaratıcı aydınlar” varsa, elbette “sessiz olamaz”.
Kendini sevme arzusu bazen “perestroika” nın sonu havasına benzeyen açık bir şekilde aptalca ve kışkırtıcı sohbete neden olur: o zaman liberallerimizin birçoğu vatandaşlarına “II. Batı tarafından övülen 2010 muhalif yazarı, 1988 yılında Nobel Barış Ödülü sahibi Liu Xiaobo, XNUMX'de geri döndü ve vatanının gerçek hayatta kalmasının üç yüz yıl alacağını belirtti. tarihi dönüşüm. Yani, Batı standartlarına göre, "perestroika".
Pekin'in şu anda dünyanın Batı hegemonyasının ana rakiplerinden biri olduğu gerçeğine dayanarak, sömürgecilerin kırbaçlarına tarihin sınırlarında olmak için "parlak geçmişe dönme" fikri pek popüler değil.
Çin yaratıcı entelijansiyanının kasvetli öngörüler yapmaktan hoşlandığını belirtmekte fayda var - 2009'te birileri Wei Jingsheng, Çin'de iktidarda olanların 2009'te devrileceklerini söyledi - 2010 yıllarında, dünyanın en yoğun nüfuslu ülkesini vuracak bir küresel ekonomik kriz zemininde .
İkinci protesto grubu, belirli ekonomik gereklilikleri ortaya koyan Çin Halk Cumhuriyeti’nin sıradan vatandaşları. İşletmeler ya da yerleşim yerlerinin inşası için köylü arazilerinin transferine karşı çok sayıda kendiliğinden isyancıların kışkırtıcıları olan kişiler, ücretlerde veya akut çevre sorunlarının çözümünde artış talep ediyorlar.
Üçüncü grup, dini amaçlara dayanarak protesto edenlerdir. Burada, Batı'daki itirafçıların ezici çoğunluğundan bahsediyoruz: aktif kiliselerin sayısı, ilk Hıristiyanların olduğu gibi, evde toplanmak zorunda olan inananların sayısının artmasına ayak uyduramıyor. Aynı zamanda şunu da belirtmek isterim: yerel özellikleri ile komünist ideolojiye olan bağlılığını açıkça ilan eden Çin liderliği, etkili dünya dininin artan sayıda katılımcısını açıkça sevmiyor.
Ve son olarak, son grup, Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde (Tibet, İç Moğolistan) faaliyet gösteren milliyetçi, ayrılıkçı hareketlerdir. Bu hareketlerin eylemleri Batı propagandasının özenle hayran kalmasına rağmen, başarılarından ötürü övünmemeliler. Ek olarak, anlaşılmalıdır: Eğer Batı, ÇHC'nin eteklerinde ulusal kaygılarla ilgili durumu gerginleştirmeyi başarırsa, o zaman büyük çoğunluğu artık Batı'da iyi bir arkadaş görmeyecek olan Büyük Han etnik grubunun daha da sağlamlaştırılması neredeyse garanti altına alınmaktadır. Pekin’in ulusal banliyölerin gelişmesi politikası da kendini hissettiriyor, yalnızca Tibet’te bölgeye yılda üç yüz bin turist çekerek 2015’e önemli miktarda yatırım yapması planlanıyor.
Batı Çin muhaliflerine nasıl destek veriyor? Her şeyden önce - onları medyada "döner". "Terfi", kahramanın statüsünün yanı sıra, hibe ve ödüller şeklinde verilen ödüller - tabii kendi ülkesinde değil - elbette. Bu tür “ünlüler” kategorisine giren Göksel İmparatorluğu sakinleri, yerel kanun uygulayıcı kurumlar için sert bir somun haline geliyor, tutuklanma veya tutuklamaların herhangi biri Batı siyasetçilerinin yetersiz tepki vermesine neden oluyor.
İdeolojik mücadele alanında ölümcül bir darbe vermek için, Batılılar Büyük Han'ın çevresini bölmek zorundalar. Batı propagandasının ustalarının Çin'de ne savaştığını tam olarak anlamak için, “Büyük-Hans'ın milli gururu” duygularının şartlarını netleştirmek gerekir.
Köşe taşı, eskiçağ tarihi için samimi bir hayranlıktır. Gerçekten de en kalabalık ülke, hayatta kalan en büyük antik uygarlıklardan birinin temsilcisidir.
Antik çağların büyük kahramanlarıyla iletişim, "kırmızı ideolojinin" yönetimi sırasında ve göstermeye çalıştı. Çinli liderlerin programatik konuşmalarında, seksenli yılların sonunda, "Yao ve Shun'un soyundan geliyoruz" gibi bölümlerle tanışmak mümkündü. Yao ve Shun - Orta Krallık'ın ilk efsanevi kurucu yöneticilerinden biri, neredeyse dört bin yıl önce yaşadı. Leonid Brejnev'in konuşmalarında kimse, o zamanki siyasi sistemin sürekliliği hakkında efsanevi Rurik veya Bilge Yaroslav'ın eylemleriyle ilgili bazı ipuçları duydu mu?
Batı için Çinlilerin ulusal kimliğinin bu bölümünün yıkılması göz korkutucu bir görevdir. Arkadaşlarımızın özlemlerini kullanmaya çalışıyorlar. Örneğin, Göksel İmparatorluğu iddiasında: Ülkeleri ilk olarak MÖ III. Yüzyılda etnik Çinlilerin yaşadığı prensliklerden bir bütün olarak kuruldu. Aslında, durum böyle değil. Sovyet etnograflarının yetmişli yıllarda yazdıkları gibi, Chu ve Zhao'nun güney prensleri görünüşte modern Vietnamlıların atalarına çok yakın olan halklar tarafından dolduruldu. Bu gerçeği kabul etmek yerine, Göksel İmparatorluğu tarihçileri hala yerel Çin devlet oluşumları meselesi olduğu konusunda ısrar ediyorlar. Skolastik bir anlaşmazlık gibi görünüyor, ancak bütün bunlar Vietnam'da "keşif" düşüncelerinin artmasına neden oluyor. Hayır, hayır yok ve Pekin ile Hanoi için bir toprak anlaşmazlığı konusunun sadece Güney Çin Denizi'ndeki adalar değil, aynı zamanda PRC'nin bir çok eyaleti olması gerektiği konusunda da saçma ifadeler olacak.
Resmi propagandacılar, bugün Çin’li olmayan devletlerin ülke tarihinin ortak koğuşuna tamamen dahil olduğunu söylüyorlar - tek nedeni, örneğin Moğollar ve Korelilerin temsilcilerinin artık kendi topraklarında yaşıyor olması. Ancak, eğer Koreliler yakın zamanda yetkililere sadık bir şekilde davranıyorlarsa, Çin İç Moğolistan eyaletindeki eyaletten ayrılma taraftarlarının sayısı hiç azalmıyor.
Aynı zamanda, Batı bu alanda çok fazla başarı elde etmeyecek: Çin'de, ulusal azınlıkların temsilcileri oldukça yüksek mevkilere sahipler, aralarında sivil bölümlerin generalleri ve başkanları var.
Sovyet döneminde olduğu gibi, ulusal azınlık kariyer basamaklarını tırmanma şansı oldukça yüksektir. Ve “muhalefet” sorunlardan başka bir şey getirmeyecek.
Han halkı, dünyadaki ikinci ekonominin nüfusunun yüzde 90'inden fazlasını oluşturuyor. Bu nedenle, istekli "demokrasinin vaizleri" onları bölmeye çalışıyor. Büyük ülkenin kuzeyinden güneye karşı çıkıyorlar; Örneğin, Kantonca dilinin ders kitapları, yani Çince'nin güney versiyonu yayınlanmaktadır.
Zaten böyle bir opus adına, bir saatli bomba atıldı: Pekin'de sadece tek bir Çin dili ve onun birçok lehçesinin olduğu düşünülüyor. Evet, çoğu basitçe “karşılıklı olarak anlaşılmaz”, ancak politik doğruluğa dayanarak, hala dünyanın en kalabalık ülkesinin diline ait değişkenler olarak kabul ediliyorlar.
Rusların ve Ukraynalıların propagandası, “farklı” olduğu düşüncesiyle insanların zihinlerine aşamalı olarak girmekten bahsediyoruz, çünkü propaganda bir insanın iki bölümünü ayırma gereği üzerinde çalıştı. Bu yüzden, denizaşırı Çinliler söz konusu olduğunda, yavaş yavaş büyük bir ulusu bölme ümidiyle beslenirler.
Çin'in öz bilincinin bir sonraki ayağı, çok uzak olmayan geçmiş olaylarına karşı olan tutumdur. Modern Çin, Sovyetler Birliği tarafından desteklenen Mao Zedong ve ortaklarının ülkenin feodal ve sömürgeci geçmişinin altında bir çizgi çizdiği geçen yüzyılın ortasında doğdu. Resmi görüş, Çinlilerin bu şekilde daha parlak bir geleceğe giden yolu açtığını söylüyor. Belirli çekincelerle kabul edilebilir: belirli sosyal sorunların varlığına rağmen, Orta Krallık şimdi uluslararası arenadaki kilit oyunculardan biri.
Batılıların çalışmalarının bir başka alanı, Mao Zedong imajına ideolojik saldırılar. Çin halkı için bu insan içinde yaşadıkları devletin bir sembolü. Rusya'daki eski nesil için Vladimir Lenin gibi bir şey. Pratik olarak komşumuzun bütün şehir ve köylerinde “büyük dümenci” için bir anıt var.
Küçük çocuklarını buraya getiren ebeveynler onlara en anlaşılır dilde ilham veriyor: “Başkan Mao iyidir”.
Mao'nun görüntüleri Budist azizlerin yüzleri arasına bile yerleştirilir. Yine bireysel köylerdeki topluluklarda yaşamaya çalışan fikirlerinin ateşli takipçileri de var: Bir kez oraya vardığınızda, “kültürel devrim” yıllarında gibi hissetmeye başlıyorsunuz.
Evet, bu kişi tarihte çok belirsiz bir iz bıraktı. Anavatanımızdan hoşnutsuzluğundan bahsetmeyeceğiz - Mao'yu otuzlu yıllarında Mao'ya yönlendiren ve muhtemelen SSCB'den hoşlanmayan doğuştan gelen “bütün ulusların lideri” ile ilgili olumsuz duygular.
Kendisine ve vatandaşlarına iddia var. Verimi artırmak ve mahsullerin olgunlaşmasını hızlandırmak için "dümenci" nin tek deneyleri nelerdir ... Örneğin, pirinç tarlaları aydınlatıldı - Mao, bitkilere geceleri "boş durmayacak" olacakları için fazladan bir ışık vermeyi umuyordu.
Yaygın olarak bilinen serçelerinin imhası için yaptığı kampanyadan bahsetmiyorum bile, mahsulün çoğunu kaybettiği iddia edilen oburluk yüzünden. Etki, bildiğimiz gibi, tam tersi oldu. Bununla birlikte, Mao'nun esası, Çin komünist hareketinin özünü, temel itici gücünü - milyonlarca dolarlık köylü kitleleri - kesin olarak belirleyebilmesi için ayırt edebilmesiydi.
Batı bugün Mao’yu ne suçluyor? Aşırı zulüm. Çinliler kendilerini kötü düşünülmüş dönüşümler yüzünden köye, aynı köylülerin otuz milyonunun kurban olduğu açlıkla vurulduğuna ikna etmeye çalışıyorlar. Rakamlar elbette tavandan alındı, ancak propaganda yöntemleri çok tanıdık: sadece şahsen, Joseph Stalin aşkın despotizmle suçlandı ve düzinelerce "milyonlarca işkence" ile sarsıldı.
Pek çok Çinli “muhalif”, “büyük dümenci” figürünü tamamen karartmaya kararlı değil, kendilerini “kültürel devrim” sırasında Mao'nun sadık Komünistlerle uğraştığı şikayetleriyle sınırlıyorlar.
Xinhua Haber Ajansı'nın eski bir çalışanı olan Fu Jie, 1968’te idam edilen Lin Zhao hakkında, hayatı ve çalışmaları hakkında “Mao İmparatorluğu” adlı bir kitap yazdı. Yazar, partisinin sempatisini kazanan bu kızın hayatının tüm ana aşamalarında sıcaklıkla yalnızca kadın çekiciliğiyle değil, aynı zamanda ortak sebep için kendini feda etmeye istekli olduğunu da açıklamaktadır. On altıda, o zaman yerin altındaki komünistlere katıldı, Marksizm'in zaferi için hayatını tehlikeye attı ve on yıl sonra bir zamanlar sevdiği putlara ateşli bir rakip oldu.
Çin "muhaliflerinin" bir başka favori konusu, 1989'teki Tiananmen Meydanı'ndaki olaylar. Liberaller kategorik olarak insan fedakarlık suçunun Mao Zedong'un mirasçıları olan Komünist Partinin liderlerine atılması gerektiği konusunda ısrar ediyorlar.
Ancak Çin yetkilileri için gerçekten "hasta" sorunlar var. Bunlar bazen işçiler ve köylüler, yolsuzluk ve ekoloji için çok zor çalışma ve yaşam koşullarıdır. Tüm bu resmi medyanın ayrıntılı olarak ele almak ve analiz etmek istemediği açık. Bu yüzden, büyük ölçüde, Çin'deki “muhaliflerin” çabaları, yolsuzluk görevlilerinin yüksek sesle yargılanmasının başlatılması sayesinde oldu.
Aynı zamanda, ülkenin önde gelen liderleri genellikle keskin eleştirilerin nesnesi haline gelir. Mesela muhalefet aktivisti Yu Jie, eski Devlet Konseyi Başbakanı Wen Jiabao hakkında “Çin'in En Yüksek Aktörü” adını veren bir kitap yayınladı. Ancak, kitap ülkede derhal yasaklandı.
Genellikle, yazarın öne sürdüğü suçlamalar doğrulanmamış veya basit bir şekilde saçmadır. Yu Jie, 2008'teki Sichuan eyaletinde yıkıcı bir deprem sırasında binaların yıkılmasının sebeplerinden birinin unsur olmadığını, ancak sosyal bloktan sorumlu olan Wen Jiabao da dahil olmak üzere merkezi otoritelerin bildiği inşaat kalitesinin düşük olduğunu söyledi. Ancak yetkililerin iddiaya kör bir şekilde bakmadıkları iddia ediliyor.
Öte yandan, yetkililerin kendileri tarafından kabul edilemeyen yayınları yasaklama girişimleri etkisizdir: vatandaşların önemli bir kısmı yalnızca Hong Kong'u ziyaret ederek onlarla tanışabilmektedir. Ülkedeki benzer yayıncıların yayıncılarına ve yayıncılarına karşı yapılan misillemeler çok fazla yardımcı olmuyor. Aynı şekilde, ekonomik suç suçlamalarının “muhaliflere” sunulması da garip görünüyor. Pekin'in sonunda salıvermek zorunda kaldığı sanatçı Iweiwei'nin durumu en ünlüydü. Buna ek olarak, PRC liderliği hala suçlamalara baskın olmak için başka bir neden veren bazı “şakalar” kabul ediyor. Çin Halk Cumhuriyeti Devlet Başkanı Xi Jinping'in kızı saygın bir Amerikan üniversitesinde okumak neden bu kadar önemli?
Son zamanlarda, Pekin bazen “perestroyka” yımız boyunca kesilen kalıpları etkiledi. Örneğin, ABD Dışişleri Bakanı John Kerry tarafından yakın zamanda yapılan bir ziyaret sırasında dört Çinli insan hakları aktivisti izleyicileri ile onurlandırıldı. "Pravdolyubtsy", İnternet kaynaklarına erişimi kısıtlamayı amaçlayan, ülkelerinin yetkililerinin politikasını tam olarak yürürlüğe sokmalarına izin verilmediğinden şikayet etti.
Bununla birlikte, Washington bunun yaşanmaya değmediğinin farkındadır: Çin sadece en önemli ticaret ortağı değil aynı zamanda küresel iş bölümü zincirindeki en önemli halkadır.
Çin'in istikrarsızlığı, örneğin elektronik aksamı gibi üretimin kısıtlanması anlamına gelecektir. Bu nedenle, ABD dikkatli davranıyor, son zamanlarda Çinli bir diplomata sığınma vermeyi reddetti. Bu nedenle, örneğin, Orta Krallık'tan muhaliflerin katılımı ile konferanslar sıklıkla Almanya'da yapılmaktadır.
Bugün Çin, oldukça zor bir seçimle karşı karşıya. Yetkililer "muhalifleri" ve patronlarını şımartmaya başlarlarsa, PRC kaçınılmaz olarak Sovyetler Birliği'nin trajik kaderine maruz kalacak. Eski zor yöntemlerle muhaliflerin peşinden gitmeye devam ediyor, hatta Batı ile yüzleşmeye gitse bile ...
Öte yandan, eğer Çin liderliği, kişisel refahı sağlamak için bazen ezici bir arzuyu bırakmazsa, popülaritesi kaçınılmaz olarak düşecektir. O zaman iktidara giden yol, Batı etkisinin çeşitli haydutlarına ve temsilcilerine açık olacak.