Franco Ordoñez/NPR
DNIPRO, Ukrayna — Teğmen Anton Pendukh, Rusya’ya karşı savaşın ön saflarında yaşadığı travmanın, Ukrayna kuvvetlerine katılmadan önce askeri hayatı hayal ettiğinden çok farklı olduğunu söylüyor.
Daha önce hayatların kaybedildiğini ve fedakarlıkların yapıldığını bilmediğinden değil. Ama bunu yaşarken çok farklı olduğunu söylüyor – ve kayıplar, güvenmeye başladığınız ve size güvenen arkadaşlarınızı içerir.
“Gözümle görünce” diyor, “canım acıyor. Böyle olduğunu anlıyorum ama görünce…”
Duraklıyor, aşağı bakıyor ve sonra derin bir nefes alıyor.
“Aynı olmayacağız, asla” diyor. “Hiçbir zaman.”
Ukrayna kuvvetleri, dokuz aylık savaşın ardından fiziksel ve duygusal olarak tükenmiş durumda.
Komutanlar, anavatanlarını koruma mücadelesinde kuvvetlerinin motivasyonunun ve ruhunun en önemli silahlar olduğunu söylüyor. Ancak savaşta pek çok askere yük olan fiziksel ve zihinsel maliyetlerden muaf değiller.
Ukrayna kuvvetlerinin çoğu aylardır evlerine gitmedi – bazıları savaşın Şubat ayında başlamasından bu yana.
33 yaşındaki Pendukh, ön saflarda birkaç ay görev yaptıktan sonra Ukrayna’nın doğusunda bir eğitim kampında. Taburu genişliyor ve bazıları daha önce eline hiç silah almamış bazı yeni üyeler yetiştiriyorlar.
Pek çok asker gibi Pendukh da yüksek motivasyona sahip. Amacı açık: anavatanını Rus işgalcilerden kurtarmak. Ama savaş onu çok etkiledi.
Franco Ordoñez/NPR
Yine de kendini şanslı görüyor. Taburundaki arkadaşları, üyelerinin yarısından fazlasını kaybeden mangalarda görev yaptı.
“Pek çok sorun, hatta psikolojik sorunlar” diyor. “O oluşumlardan bazı insanlar, bundan sonra psikolojik yardıma ihtiyaçları var. Çok ciddi psikolojik yardım.”
Pendukh tabur için iletişim ve lojistik üzerinde çalışıyor. Aynı zamanda, duygusal sıkıntı belirtilerini tespit etmek ve meslektaşlarıyla beklenen zorluklar hakkında konuşmak için özel eğitim almış resmi bir “moral görevlisi”dir.
Ukraynalı komutanlar, askerlerin moralini yüksek tutmak için moral görevlilerine ve psikologlara başvuruyor.
Doğu Ukrayna’daki bu kampta tabur eğitimi için Pendukh ile birlikte bir moral subayı olan Teğmen Anton Zolotaryov, askerleri uzun bir savaşın zihinsel zorluklarına hazırlamak için çalışıyor.
Askerleri gözetliyorlar, onları savaşa odaklıyorlar, herhangi bir sorunu hızla ele alıyorlar ve savaş alanında tehlikeli olabilecek içlerinde iltihaplanmalarına izin vermiyorlar. Zolotaryov, morali düşük liderlerin ve askerlerin “zehirli olabileceğini” söylüyor.
Zaporizhzhia’daki bir yardım grubu olan Soldiers Shelter’da psikolog olan Ludmila Volter, düşük moralin bulaşıcı olduğunu açıklıyor.
Komutanlar, savaş uzadıkça ön saflardaki askerlere danışmanlık yapması için onu daha çok çağırdığını söylüyor. Savaş başladığından beri 100’den fazla askerle görüşmek için cephe hatlarını aştığını tahmin ediyor. Bazıları bire bir. Ve çoğu grup halinde.
Genç askerlerin, akıl sağlığı uzmanlarıyla konuşma konusunda yaşlı savaşçılara göre daha az çekinceleri olduğunu söylüyor. Onlar daha açık. Panik ataklarla ilgili ayrıntıları ve hatta evde onlar olmadan mücadele eden aileleriyle ilgili kişisel meseleleri paylaşıyorlar.
Ancak Volter’ın gördüğü en büyük zorluk hayatta kalanların suçluluk duygusudur.
“Kardeşin öldüğünde asker kendini suçlamaya başlar” diyor. “Yanlış yerdeydim. Orada olmalıydım.” “
Dövüşmeye devam etme isteklerini sınırlayabilir, diyor.
Askerleri sakinleştirmeye çalıştığını, ancak bu kadarını yapabileceklerini açıkladığını ve onlara savaşta ne kadar önemli olduklarını hatırlattığını söylüyor.
Franco Ordoñez/NPR
Askeri kamptaki tabur eğitimine başkanlık eden Binbaşı Roman Kovalev, başarı için askerlerinin ruhunun ve motivasyonunun, savaşı Ukrayna’nın lehine çevirmeye yardımcı olan ABD tarafından sağlanan uzun menzilli roketatarlar olan HIMARS kadar kritik olduğunu söylüyor.
Ve birliklerinin zorluklarla karşılaştığını çok iyi anlıyor – o da onlarla yüzleşiyor, diyor.
Kovalev, onları motive etmek için zor anlarda kendi kendine söylediklerini askerlerine anlatır.
“Gerçekten zor olduğunda ve gerçekten yorgun olduğunuzda onlara iki şey söylüyorum” diyor ve “bu da kendinize şu soruyu sorun: neden buradasınız ve hangi nedenle?”
Pendukh için cevap ailesidir.
Çadırın dışında yaşamaktan bıktı. Her gün topçu ateşine maruz kalmaktan bıktı. Annesini ve onun yemeklerini özlüyor.
Geçenlerde annesinin gönderdiği elmalı turtayı yerken ağladığını kabul ediyor.
Ama sevdikleri için daha da zor olduğunu söylüyor.
“Aksiyondan ne kadar uzaklaşırsanız, o kadar korkutucu geliyor” diyor.
Saldırılardan biri kendi evine, kız arkadaşıyla paylaştığı Kiev’deki dairesine isabet etti.
“Bana o saldırıdan nasıl kurtulduğunu anlattı. O saldırılarda yaralılara yardım etti” diyor.
O sırada orada olmadığı için minnettardı. Ama şimdi dönecek bir evi yok.
“Öyleyse sinirleniyorum” diyor. “Her gün daha da sinirleniyorum.”
Ukrayna için savaşmanın, sevdikleri için savaşmanın kendi zorluklarıyla başa çıkmasına yardımcı olduğunda ısrar ediyor. Ülkesine yönelik saldırılar onu harekete geçiriyor.
Bu yüzden ön saflarda olması gerektiğini söylüyor. En azından onun için tedavi edici.
Kaynak : https://www.npr.org/2022/11/22/1134602004/ukraine-soldiers-war-morale