Decolonization Nedir?
Decolonization Nedir?
Sömürgeleştirme, bir diğeri tarafından kontrol edilen bir ülkenin politik olarak bağımsız hale geldiği süreçtir. 1945-1960 arası dönemde birçok ülke bağımsızlıklarına kavuştu. 1947’de Büyük Britanya’dan bağımsızlık kazanan ilk ülkeler, Pakistan ve Hindistan’dır. Sömürgeleştirme çeşitli biçimlerde olabilir: bağımsızlık kazanma, başka bir devletle bütünleşme ya da “özgür ilişki” statüsünün kurulması. Sömürgecilik, barışçıl müzakereler, şiddetli ayaklanmalar ya da şiddet içermeyen protestolar yoluyla gerçekleşti. Bugün 100’den fazla bağımsız devlet olmasına rağmen, bu devletlerin yeni sömürgecilik nedeniyle hâlâ geçmiş sömürge yöneticilerine güven duyduklarına inanılıyor.
Decolonization’un Nedenleri
Dekolonizasyonun birçok nedeni vardı. Bunlardan biri, sömürgeciliğin bağımsızlık susamasıydı ve bu da birçok sömürgede siyasi huzursuzluk olaylarının artmasına yol açtı. Milliyetçilik kampanyaları da yerliler arasında isyan başlattı. Sonuç olarak, beyaz yöneticiler kendi kurallarını yerel liderlere teslim ettiler. İkincisi, II. Dünya Savaşı da dekolonizasyonu destekledi. Güçlü sayılan bazı ülkelerin yenilgisi, gelişmiş ülkelerin savunmasız olduğunu gösterdi. Bu yüzden, II. Dünya Savaşı’nın sonucu, beyaz üstünlük efsanesine büyük ölçüde meydan okuyordu. Üçüncüsü, Birleşmiş Milletler (BM) gibi örgütler tarafından anti-sömürgecilik önlemlerine odaklanılmıştır. Kuruluşundan bu yana BM, devletlerin siyasi bağımsızlığını savunan aktif bir katılımcı olmuştur. BM, 80’den fazla eski koloninin egemenliklerine kavuştuğunu gördü.
Decolonization’un Zorlukları
Devlet kurma
Bir ülke bağımsız hale gelir gelmez, bir hükümet, bir anayasa, bir ordu, bir eğitim sistemi, bir seçim sistemi ve diğer temsili demokrasi kurumlarının oluşturulması gerekiyordu. Bu beklentiyle ilgili meydan okuma, bazı sömürgeci güçlerin aktif destek sağlaması, diğerlerinin ise sömürgelerini kopuk parçalarını almak için terk etmeleriydi.
Ulus Binası
Ulus inşası, aidiyet, sadakat ve devlete özdeşlik duygusu yaratmayı içeriyordu. Kendi kendini yöneten koloniler, bağlılıktan sömürgeci güçlere, yerel liderlere geçişi teşvik etmek zorundaydı. Ulus oluşturma süreci ayrıca bayrakları, ulusal marşları, milli spor takımlarını, anıtları ve kodlanmış yerli resmi dilleri içeren birliğin sembollerinin oluşturulmasını da içeriyordu. Dekolonizasyon sırasında yerleşmiş popülasyonlarla uğraşmak karmaşık bir konuydu. Farklı uluslar konuyla farklı şekilde ilgileniyordu. Örneğin, Güney Afrika’da, Mandela, Avrupalıların ve diğer yerleşimcilerin ilçede kalmasına ve yeniden inşasına yardımcı olmasına izin verdi. Ancak, çoğu Afrika ülkesinde, beyaz yerleşimciler eşyalarını toplamaya ve kendi anavatanlarına geri dönmeye zorlanmışlardı. Tam tersine, yerleşimci nüfusun çoğunlukta olduğu Amerika Birleşik Devletleri ve Cayman Adaları gibi ülkeler var ve yerliler azınlık haline geldi. Sonuç olarak, bu ülkelerde, sömürgeciler eski kolonilerine yerleşmişlerdir.
Ekonomik gelişme
Yeni bağımsız devletler bağımsız finansal kurumlar kurma görevini üstlendi. Bu kurumlar arasında bankalar, vergi sistemleri, merkez bankaları ve ulusal para birimleri bulunmaktadır. Dahası, ülkeler toprak reformlarını ve sanayileşmeyi kolaylaştıran programlar oluşturdular. Fransa’nın kolonileri olan Batı Afrika ülkeleri, Fransız hükümetiyle güçlü bağlar kurdular. Sonuç olarak, Fransız hazinesi hala Batı Afrika’da 14 ülke tarafından paylaşılan CFA Frangı olarak bilinen para birimlerini garanti ediyor. Sömürgecilerle ilgili olarak, sömürgeciliğin ekonomileri üzerinde en az etkisi olmuştur. Aslında, eski sömürgelerinden hiçbir mali yük olmaksızın ucuz işçilik ve ham maddeleri elde edebildiler.