Vandalieu, Kasım’ın partisinin liderliğinde çalıştıkları köy olan Yedinci Yetiştirme Köyü’ne doğru ilerliyordu.
“Böyle bir yerde bir yetiştirme köyü mü?” Vandalieu şaşkınlıkla sordu. Güneyde bir şehrin harabeleri, hatta onun ötesinde bir mayın vardı.
Fester, Vandalieu’nun sorusuna kendisi de şaşırmıştı. “Şehri hiç duymadım,” dedi. “Köyden güneye giderseniz, içinde kölelerin işlettiği bir maden bulunan kayalık bir dağ var. Ama onu geçtiğinizde başka bir Dükalık var.”
“Hayır, yüz yıl ya da iki yüz yıl önce bir şehrin olduğunu kesinlikle duydum” dedi Kasım. “Bu, Vandalieu’nun bahsettiği şehir değil mi?”
“Ah, anlıyorum. Ebeveyni Vampir olduğunu söyledi, değil mi? Sanırım bunun ona söylenmesi tuhaf olmaz,” dedi Fester.
Görünüşe göre Hartner Dükalığı son iki yüz yılda bir düşüşe geçmişti.
“Ama neden böyle bir şey olsun ki?” diye sordu Vandalieu.
Maceracılar, sorusuna yanıt olarak ona şaşkın bakışlar attılar.
Zeno, “Üzgünüm, o kadar iyi eğitimli değiliz. Her düklük, soylular tarafından yönetilen bir ülke gibi kendi devletidir, bu nedenle bizim gibi insanlar diğer düklüklerin tarihlerini gerçekten öğrenemezler,” dedi Zeno.
“Hepiniz başka düklüklerden misiniz?” diye sordu Vandalieu.
“Evet, bunun arkasında uzun bir hikaye var. Hem duyması hem de anlatması üzücü bir hikaye…” diye söze başladı Fester.
“Ona söyleyeceğim, Fester,” dedi Zeno. “İlk olarak, şehrin neden ortadan kaybolduğuyla ilgili olarak, size bildiklerimizi anlatacağım -“
Zeno’nun açıklamasına göre, doğrudan sebep Talosheim’ın yıkımıydı.
O şehir, Talosheim ile olan ticari ticaretin aktarma noktası olarak kurulmuştu ve o ticari ticaret ortadan kalkınca şehrin verimliliği azaldı ve onu sürdürmek zorlaştı.
Aynı zamanda, güney madeninin üretimi de düşmüştü. Normal işçi çalıştırarak kar elde edilemeyeceği için madenciliği yapmak için köleler kullanıldı.
Madende çalışanların harcayacak paraları bile yokken, birkaç yıl önce yeni atanan dönemin Duke Hartner, şehrin tasfiye edilmesini emretmişti.
Vandalieu, bütün bir şehri yerle bir etmeye istekli olmalarına şaşırmıştı. Görünüşe göre feodal toplumlar önceden kararlaştırılmış olan her şeyi yapıyormuş. Japonya’da böyle bir eylem konusunda kesinlikle anlaşmazlıklar olurdu.
Ama İlk Prenses’e ne oldu?
Talosheim’ın İlk Prensesi Levia’nın adı Zeno’nun hikayesinde geçmedi. Şehirle ilgisi olmadığı için atlanmış olabilir.
Bu beni rahatsız ediyor ama sanırım bunu şimdi sormam doğal değil.
Vandalieu bunu düşünürken, Zeno’nun hikayesi daha yakın tarihli olaylara atladı.
“Aslında beş yıl önce Amid İmparatorluğu saldırmaya başladı” dedi. “Kuzeydeki Sauron Dükalığı’nın çoğu işgal altındaydı. Biz Sauron Dükalığı’ndanız.”
Fester, “Mülteci dediğiniz kişiler biziz,” dedi. “İmparatorluktan gelen o adamlar görünüşe göre kasabalarda ve daha büyük çiftçi köylerinde uslu dururlardı, ama bizimki gibi küçük köylerde canları ne isterse onu yaptılar. En yaşlı aniki nişanlısını kurtarmaya çalıştı ve ikisi de…”
“Fester, bu o kadar küçük bir çocuğa dinletebileceğin türden bir hikaye değil, değil mi?”
Vandalieu’nun daha önce adını duyduğu Amid İmparatorluğu ile Orbaume Krallığı arasındaki savaş. Vandalieu, olup bitenleri birdenbire anladığını hissetti.
Zeno özetle, “Her neyse, biz Sauron Dükalığı’ndan kaçıp buraya, Hartner Dükalığı’na gelen mültecileriz,” dedi. “İlk çatışma sona erdiğinde, şimdiki Dük’ün ikinci oğlu Prens Belton, mültecilere yardım etmek için bir yetiştirme projesi başlattı. Bu yüzden, gitmekte olduğumuz Yedinci Yetiştirme Köyü’nde ailelerimizle birlikte yaşayabiliyoruz. Şimdi.
“Ama köy tam olarak gelişmiyor, bu yüzden inşa edildikten sonraki üçüncü yılda maceracı olduk ve şehre gittik,” dedi Kasım.
“Anlıyorum,” dedi Vandalieu. “Eminim zor olmuştur.”
Mültecilere yardım etmek için bir yetiştirme projesi başlatmak, Vandalieu’nun gözünde fena bir plan gibi görünmüyordu. Dünya’nın aksine, çok sayıda boş arazi vardı. Özellikle bu civarda Şeytan Yuvası yoktu ve canavarlar ortaya çıksa bile en fazla 2. Seviyeydiler. Otoyolun sonunda kölelerin işlettiği bir madenden başka bir şey yoktu, bu yüzden görünüşe göre neredeyse hiç haydut da yoktu.
… Vandalieu daha dün bir Goblin Kralı tarafından yönetilen bir Goblin sürüsünü yok etmişti, ancak böyle bir şey muhtemelen bir doğal afet gibi düşünülebilir.
Kasim ve arkadaşları, normalde otoyolda görünmeyen Goblin Barbar’ın görünüşü konusunda kafası karışmıştı. Ancak Goblin Kralı’nın bununla bir ilgisi olduğuna hiç şüphe yoktu. Bu Goblinler muhtemelen ava gönderilmiş bir keşif grubuydu.
“Sanırım,” dedi Kasım. “Askerler bizi götürdüler, açık araziyi işaret edip ‘Buraya köy yapın’ dediler, biz de tarlalar yaptık, kuyular kazdık, evler yaptık…”
Fester, “Köy bitene kadar köyü canavarlardan ve canavarlardan korudular, bize çadırlar ve battaniyeler ödünç verdiler ve fazla yiyecek olmamasına ve çok lezzetli olmamasına rağmen bize biraz verdiler,” dedi. “Ayrıca beş yıl boyunca vergi ödemekten muafız, ancak yine de zordu.”
Onların konuşmasını duyan Vandalieu, tahmin ettiğinden daha fazla zorluk çektiklerini anladı. Kendilerine köy kurulabilecek araziler verilmiş, onları korumuş ve inşa ederken yaşamaları için gerekli ihtiyaçları sağlanmışken, evlerin, tarlaların, kuyu gibi altyapıların hepsini elleriyle yaptırmışlardı.
Zeno, “Hey, her gün kenar mahallelerde acı çekip iş aramaktan daha iyi, değil mi? Çok fazla şikayet edersen cezalandırılacaksın,” dedi Zeno.
Onun sözlerine göre, köyün durumu hala tercih edilen taraftaydı.
“Ve eminim bu çocuk bizden daha zor şeyler atlatmıştır,” diye devam etti Zeno. “Bu adamlar bu kadar düşüncesiz oldukları için üzgünüm.”
Vandalieu, “Hiç de değil, lütfen merak etmeyin,” dedi. “Annem ve diğer insanlar sayesinde şimdiye kadar yemek yemek için uğraşmadım.”
Bir keresinde yemek yemek için o kadar çok mücadele etmişti ki açlığını solucan çorbası içerek bastırmak zorunda kalmıştı ama bunu onlara anlatmak oldukça zordu.
Bundan sonra Vandalieu, köye varmadan önce maceracılar okulu ve Duke Hartner’ı duyunca üç saat daha yürüdü.
Yedinci Yetiştirme Köyü’nün nüfusu yaklaşık üç yüzdü ve Lambda’da küçük ile orta arasında kabul edilebilecek bir köy büyüklüğündeydi.
Köy nüfusunun yaklaşık yarısını oluşturdukları için, diğer ırklardan daha fazla insan köylü vardı. Diğer yarısı arasında Canavar-insanlar, Cüceler ve Titanlar vardı. Elfler, Kara Elfler ve Drakonidler uzun ömürlere ve benzersiz kültürlere sahiptir, bu nedenle genellikle kendi ırkları içinde gruplar oluştururlar. Bu nedenle şehirlerde bulunabilirken küçük köylerde yok denecek kadar azdır.
Bu, mülteci olduktan sonra bile geçerliydi, bu nedenle Sauron Dükalığı’nın Kara Elfleri ve Drakonidleri görünüşe göre kendi ırklarından üye gruplarına yaklaşmıştı.
Ve bu köydeki Titanlar, Sauron Dükalığı’nda yaşayanlardı, dolayısıyla Talosheim ile hiçbir akrabalıkları yoktu.
Köyün evleri tek katlıydı ve çok sağlam yapılmamışlardı ama köylüler tarafından el yapımı olduğu düşünülürse çok iyi durumdaydılar.
Aslında, görünüşe göre bu, bu bölgedeki altı tarım köyünden en kalabalık olanıydı.
“Bu arada, eğer burası Yedinci Yetiştirme Köyü ise neden sadece altı yetiştirme köyü var?” diye sordu Vandalieu.
Kasım, “İlk Yetiştirme Köyü kar edemedi ve bir hayalet kasabaya dönüştü,” diye açıkladı.
Zeno, “Onlar da oldukça uğraştılar. Yakındaki kaynak kurudu ve görünüşe göre kuyu kazdıklarında bile su çıkmıyordu” dedi.
Bu dünyadaki insan toplumunda yaşam gerçekten zordu.
“Önce acele edelim ve bu kulakları parayla değiştirelim.”
Bununla birlikte Kasım’ın grubu, Vandalieu’yu köyün tek dükkânına götürdü… genel dükkân/bar/Maceracılar Loncası şubesi, aynı zamanda kalmak isteyen herkes için bir han görevi de görüyordu, genellikle her şeyi yapan dükkân olarak bilinirdi.
Birden fazla iş seçeneği olmadan bu köyde geçinmek imkansız gibi görünüyordu.
Ancak, şimdiye kadar köylülerden hiçbirinin Vandalieu ile ilgilenmediği gerçeğine bakılırsa, insanların köye başka yerlerden gelmesi muhtemelen şaşırtıcı derecede yaygındı.
Vandalieu, onu köylülerin tepkilerinden çok daha fazla rahatsız eden bir şey bulmuştu, üzerine Alda’nın kutsal sembolünün oyulduğu bir taşın bulunduğu küçük bir tapınak. Dikkatini ona yöneltti, ama…
“UWAH! Kasım, arkanda bir şey var!”
Her şeyi bulabileceğiniz dükkânın sahibi, Vandalieu’dan “bir şey” olarak söz etti ve parmağını ona doğrulttu.
“… Merhaba.” Vandalieu cesaretini kırmamaya çalışarak onu selamladı.
“Hyih?! Konuştu mu?! Biri rahip-sama’yı çağırsın!”
Bu sözler, kırsal kesimde ıssız bir köy için bile fazla acımasız değil miydi?
“Bekle, Oyaji-san*. Bu çocuk bir hayalet değil!”
“Varlığı eksik, ama kesinlikle yaşıyor!”
“Açıklayabiliriz! Sakin ol ve bizi dinle!”
Kasım’ın ekibi, onu sakinleştirmeye çalıştıklarını düşünerek, esnafı alelacele yakaladı ve oldukça kaba bir şekilde dükkana geri sürükledi.
Kasım ve arkadaşlarının sözleri, Vandalieu’nun varlığının Ölüm Niteliği Büyüsünden etkilenmeyenler için hava kadar ince olduğunu sonunda fark etmesini sağladı.
Görünüşe göre köylülerin Vandalieu’ya bir şey söylememelerinin nedeni, onu fark etmemiş olmalarıydı.
“Babam için üzgünüm. Aptalca şeyler söylemeyi sever,” dedi bu Maceracılar Loncası şubesinin çalışanı ve her şeyi yapan dükkânın dükkân sahibinin kızı olan Lina.
Zeki, basit, köylü kızı benzeri bir Lonca çalışanıydı… pek değil. O, Maceracılar Loncası çalışanı olmak için sınava giren bir köylü kızıydı.
Maceracıların bulunup bulunmaması, küçük bir köyün ömrünü büyük ölçüde etkilerdi, bu yüzden, köyün tek dükkânında küçük bir pansiyon olsa bile, onların kalacakları bir yer inşa etmek gerekliydi.
“Hiç de değil. Ben buna alışkınım,” dedi Vandalieu.
Bu apaçık bir yalandı. Ancak böyle bir muamele görmenin şoku Vandalieu’nun içinde hâlâ yankılansa da, bu onun ifadesine yansımamıştı.
“Gerçekten mi? O zaman bence sorun yok ama bunun için gerçekten üzgünüm,” dedi Lina, Vandalieu’nun oyuncak bebek gibi yüzüne bakarken. Bir kez daha özür diliyor olsa da Vandalieu’nun duygularını fark etmeden bıraktı.
“Lina, daha da önemlisi, bunları parayla takas et,” dedi Fester.
“Evet, evet. Umm… Bunlar Goblin Askerler ve bir Goblin Barbar mı?! Bunları yok etmeyi başarmış olmanız inanılmaz; hala E-sınıfı değil misiniz?!” diye sordu şaşkın şaşkın Lina.
“Hayır, onları yenen kişi…” diye söze başladı Fester.
“Fester, bunu daha sonra konuşabiliriz,” dedi Kasım. “Önce değiş tokuşu yap.”
“Evet, haklısın. Hmm…”
Lina hesaplamaları oldukça yavaş yaptı ve ardından bronz ve gümüş sikkeleri saydı. Görünüşe göre köy şubelerindeki Lonca çalışanları, uygun Maceracılar Loncası çalışanlarından çok yarı zamanlı çalışanlara benziyordu, bu yüzden onlardan özellikle yetkin olmaları beklenmiyordu.
Aslında, Kasım’ın ekibi köydeki tek maceracı olduğundan, şubede yalnızca birkaç günde bir çalışıyordu.
Ama Vandalieu başka bir şey daha fark etmişti.
Bunu daha yeni fark ettim, ama nasıl oluyor da Maceracılar Loncası ne tür Goblinlerin öldürüldüğünü sadece kulaklarını kullanarak ayırt edebiliyor?
Kulaklar, Goblinleri yok etmiş olmanın kanıtıydı. Vandalieu bile şekillerinden ve renklerinden Goblin kulakları olduklarını söyleyebilirdi. Ama ne tür Goblinlerden oldukları sorulsaydı, cevap verme ümidi olmazdı.
Diğer Goblinlerden o kadar farklı yapılara sahip olan Goblin Kings gibi durumları, aynı ırktan olduklarına inanmanın zor olduğunu anlayabilecekti. Ancak normal Goblinlerden boyut veya şekil olarak çok farklı olmayan ve sadece farklı ekipman ve süslemelere sahip olan Goblin Askerler ve Goblin Büyücüleri, sadece kulaklarına bakarak ayırt etmek imkansız olurdu.
Öyleyse nasıl birbirlerinden ayırt edilebilirler? Değerlendirme için büyü her biri için okundu mu, yoksa Lonca’da Canavar Değerlendirmesi veya İmha Kanıtı Değerlendirmesi gibi beceriler öğretildi mi?
“On dört Goblin Askerinin ve bir Goblin Barbarın imha kanıtı 400 Baum’a geliyor. Büyü Taşları 380 Baum, yani toplam 780 Baum,” dedi Lina.
Vandalieu, Goblin kulaklarıyla ilgili sorularını sormak üzereyken, para takası gerçekleşti.
780 Baum. Tek bir Baum yüz yen değerinde olsaydı, bu 78.000 yen’e* gelirdi. Vandalieu’ya göre bu kadar para, insanın uğruna savaşmaya ve kendi hayatını riske atmaya değmezdi. Ama Dünya’dan, Japonya’dan biri olarak tam da böyle hissettiğini de biliyordu.
“Üçümüz arasında bölünmüş, bu her birimize 260… Evet!” Fester zafer kazanmışçasına yumruğunu havaya kaldırdı.
“Bununla, bir süre rahatlayabiliriz,” dedi Zeno, rahat bir nefes alarak.
Tepkilerine bakılırsa, Vandalieu 260 Baum’un onlar için yeterli bir maaş olduğunu söyleyebilirdi.
“Bu paranın değeri ne kadar?” O sordu.
“Ah, 260 Baum mu? Bir bakalım… Nispeten daha iyi işlerden biriyle kenar mahallelerde çalışıyor olsaydınız, yaklaşık yirmi altı gün sonra 260 Baum kazanabilirdiniz,” diye açıkladı Zeno.
260 Baum kazanmak için gecekondu mahallelerinde günlük iş bulacak kadar şanslı olmak ve yirmi altı gün dinlenmeden çalışmak gerekiyormuş gibi görünüyordu.
Ancak muhtemelen refah programları ya da yaralanma ve hastalık sigortası gibi güvenlik ağları yoktu. Ve her gün iş bulma garantisi yoktu. Bunu göz önünde bulundurursak, bir günde bu kadar çok kazanabilmek, kendi hayatını riske atmaya değer olabilir.
“Ama bu kadar parayla biraz hareket alanımız olsa bile, bu Oyaji-san’ın burada bedavaya kalmamıza izin vermesi sayesinde,” diye devam etti Zeno.
Bahsi geçen Oyaji-san sohbete katılarak, “Aslında maceracılarımız olmasaydı, bu maceracılar kızıma göz kırpsalar bile başımız belada olurdu,” dedi. Vandalieu’ya, “Daha önce olanlar için üzgünüm,” dedi. “Burada kalıyorsan, tıpkı bu adamlar gibi bedava kalmana izin vereceğim, o yüzden beni affet, Ojou-chan.” Kendisini eskisinden tamamen farklı biri gibi gösteren nazik bir ifadeyle özür diledi.
Bu iyiydi, ama…
“Oyaji-san! Lina’ya pek bakmam -” diye söze başladı Fester.
“Ne, Fester?! Kızımın zevklerine uymadığını mı söylüyorsun?!” diye sordu dükkan sahibi. “Ve sen kime Oyaji-san diyorsun!”
“Kes şunu baba!” dedi Lina.
“… Şey, ben bir erkeğim,” dedi Vandalieu.
“Ha?”
Nedense orada bulunan herkes bu habere şaşırdı.
Vandalieu, kendisininkinden farklı bir toplum ve kültürle temasa geçmekten gerçekten de bir tür kültür şoku hissetmişti.
Ama Lambda’daki insan toplumunun bana davranış biçimindeki şok tamamen başka bir şey.
Vandalieu bu kadar zayıf, hayaletimsi bir varlığa sahip olduğunu hayal bile edemezdi. Ve en önemlisi, görünüşünün bir kızla karıştırılacağını ilk kez anlamıştı.
Cinsiyetinin Ghoul çocukları tarafından da karıştırıldığı zamanlar vardı, ancak bunun sadece Ghoul erkeklerinin aslan başlı olmasından kaynaklandığını düşünmüştü.
Vandalieu’nun diğer arkadaşları onun cinsiyetini daha önce hiç karıştırmamışlardı.
Gerçek şu ki, Hortlaklar ve Ölümsüz Titanlar, Vandalieu’nun “俺/ore*” ifadesini kendisi için bir zamir olarak kullanması ve Sam ve kızlarının ondan “Bocchan*” olarak bahsetmesi nedeniyle biliyordu. En başından beri onun bir erkek olduğunu düşündükleri gibi değildi.
Benzer şekilde, diğerleri de cinsiyetini, yüzünün görünümünden çok Kral olarak anıldığı için kendisi için zamirinin “俺 / cevher” olmasına, kadınsı olmayan davranışlarına ve diğer şeylere göre belirlemişti.
Şey, ben hala sadece yedi yaşındayım. İkinci büyüme dönemime gireceğim. Sesim değiştiğinde, sakallarım uzuyor ve kaslarım gelişiyor, kimse bu hatayı yapamayacak, dedi Vandalieu kendi kendine şoku atlatması için.
Vandalieu’nun şu anda ne yaptığı sorulacak olursa, cevap şu anda sohbet konuları sunduğuydu.
“Ha, yani bu çocuk bir Dampir. İlk kez görüyorum.”
“Aman Tanrım, tıpkı bir oyuncak bebek gibi değil mi? Düzgün yiyor musun?”
“Dhampir’e dokundum!”
“Heheh, ben şanslı bir adamım.”
“Hey! Kabalık ediyorsunuz!”
Nadir bir hayvan gibi muamele görüyordu. Sakinlerine kendilerini eğlendirmek için çok az yol sunan bu yetiştirme köyünde, “ilk kez gördükleri Dampir” seyretmesi gereken bir şeydi. Bunun üzerine köylüler peş peşe dükkânın yemekhanesine akın etti.
Hayalet muamelesi görmekten çok daha iyiydi. Vandalieu’nun kendisi bu muameleye aldırış etmedi ve köylüler onunla konuştuğunda kibarca karşılık verdi, böylece köylüler geri adım atmadı.
“Anlıyorum, senin de zor zamanların oldu, değil mi?”
“Zor olacak ama elinden gelenin en iyisini yapmalısın.”
Köylüler genellikle Vandalieu’ya olumlu davrandılar. Vandalieu, onun aşamasına sempati duyabileceklerini düşündü çünkü eski mülteciler olarak kendileri acı çekmişlerdi ve bu yetiştirme köyünde başkalarının geçmişlerine sempati duyma özgürlüğüne sahiptiler. Ama iki sebep daha vardı.
İlki, köylülerin Vandalieu’nun ifadesiz, ölü gözlerini görmüş olmaları ve onun inanılmaz derecede zor zamanlar geçirdiğini varsaymalarıydı.
Diğeri ise, Vandalieu’nun kendilerine hiçbir bedel ödemeden sempati duyabilecekleri biri olmasıydı.
Vandalieu sadece güçsüz bir yetim olsaydı, köylüler ona ne kadar sempati duyarlarsa hissetsinler, onun için yapabilecekleri sınırlı olurdu. Köylülerin çoğu gençti ve gelecekte pek çok iş yapabilecek durumdaydılar, ancak buna rağmen başarılı olamıyorlardı.
Şimdilik vergi ödemekten muaf tutuldular ama iki yıl sonra bu yardım sona erecekti. Köylüler onu alıp büyütemeyeceklerdi.
Ama Vandalieu bir maceracı olmayı umut eden biriydi ve Kasim ve arkadaşlarının hikayelerinin yarısına bile inanılacak olsa bile, o zaten en azından Goblinleri yok edecek kadar güce sahipti. Durum böyleyken, ona bu şekilde sempati duymak ve ona yemek ısmarlamak çok fazlaydı.
Yine de bu, bir şehirde göreceği tamamen ilgisizlikten çok daha iyi bir muameleydi.
“Size söylüyorum, bu doğru! Bu adam arkadan geldi ve Goblin Barbar’ın kafasını tek vuruşta kesti!” diye haykırdı Fester.
“Hmm, senden şüphe ettiğimden değil,” dedi Lina, “ama bu biraz fazla inanılmaz…”
“Hayır, benden şüphe ediyorsun değil mi! İnan bana Lina!”
“Fester, bunu kendi gözlerimizle gördük ve hala inanamadık, bu yüzden Lina’dan buna inanmasını istemek çok fazla değil mi?” Zenon işaret etti.
Vandalieu’nun arkasından konuşuyorlardı, ancak Seviye 3 canavarları hiç çaba harcamadan öldürebileceğini düşünürsek, bu kimseyi ikna etmeye değecek bir şey değildi, bu yüzden sessiz kaldı.
Aslında, daha dün, 4. Seviye bir Goblin Kralını hiç zorluk çekmeden tamamen çaresiz bırakmıştı. Bir Goblin Barbarını öldürmek, bununla karşılaştırıldığında önemli bir başarı değildi.
Ayrıca Vandalieu, Lina’nın tek başına yönettiği şubeye kayıt olamıyordu.
Görünüşe göre burada yapılabilecek tek şey, imhaya dayanıklı parçaların ve diğer malzemelerin değiş tokuşuydu. Kaydolmak için Vandalieu’nun şehirdeki uygun bir Lonca şubesine gitmesi gerekiyordu.
Borkus ve diğerlerinin bunu iki yüz yıl önce söylemelerine rağmen, küçük köylerdeki şubelerde bile kayıt yaptırmak mümkündü.
Görünüşe göre son iki yüz yılda düşüş yaşayan sadece Hartner Dükalığı değildi; Orbaume Krallığı’ndaki Maceracılar Loncası da düşüşe geçmiş gibi görünüyordu.
“Bu çocuk, Kasim ve arkadaşlarını kurtaran Dhampir çocuğu mu?”
Bu soruyu soran iki adam girdi.
Bu ikisi, çoğunluğu gençlerden oluşan bu köydeki ender yaşlı üyelerdi; hayatlarının baharında olduklarından bu yana birkaç yıl geçmiş gibi görünüyordu. Öndeki adam diğer köylülerinkine benzer kıyafetler giymişti ama arkasından gelen adam boyalarla düzgün bir şekilde boyanmış pamuklu giysiler giymişti ve boynundan Vandalieu’nun nefret ettiği süslemeli bir kolye sarkıyordu.
“Şef, Rahip-sama, görüşmeniz bitti mi?” diye sordu her şeyi satan dükkânın sahibi.
“Evet, bitti,” diye yanıtladı köyün muhtarı. “Daha da önemlisi, bu çocuğa teşekkür etmeliyiz,” dedi ve Vandalieu’nun elini tutup reverans yaptı. “Kasim ve arkadaşlarını kurtardığın için çok teşekkür ederim. Maceracı olmaya can atan biri olsan bile eminim ki Goblinlerin dikkatini çekmek büyük cesaret ister.”
Görünüşe göre köylüler arasında dolaşan hikaye, “Kasım’ın partisi Goblinleri yok etmek için bir karşı saldırı yaparken Vandalieu güçlü Goblin’in dikkatini çekti.”
Vandalieu, yaşıtlarının diğer çocuklarına kıyasla küçüktü, bu yüzden Dhampirler hakkında fazla bir şey bilmeyen köylüler için buna inanmak muhtemelen “Vandalieu küçük birliğe komuta eden Goblin’in kafasını arkadan kesti” gerçeğinden çok daha kolaydı. .”
“Yardımcı olabildiğime sevindim,” diye yanıtladı Vandalieu, onu düzeltmekle pek ilgilenmedi.
“Ama böyle tehlikeli şeyler yapmamalısın,” dedi şef ona. “Maceracılar hayatta kalmalı.”
Şimdi geriye dönüp baktığımda, buradaki insanların dünyadaki herkesten daha iyi olduğunu düşünüyorum.
Vandalieu, insanların o kadar da kötü olmadığını düşünerek biraz etkilenmiş hissetti. Ancak, bu hoş köy muhtarının arkasında gülümseyen “Rahip-sama” vardı, bu yüzden gardını indiremezdi.
“Bu köyde vaaz vermek için kaldığımı ve böylesine cesur küçük bir kızla tanıştığımı düşünmek. Alda’nın rehberliği bu olmalı.” Rahip-sama… Alda rahibi göğsündeki haç benzeri kutsal Alda sembolüne dokunurken nazik bir tonda konuştu ve kısa bir teşekkür duası etti.
Vandalieu’nun cinsiyeti yine yanılmıştı ama şu anda bunu umursamıyordu.
“Rahip-sama, bu çocuk bir -“
“Hahaha Şef-san, endişelenecek bir şey yok. Alda sadece kötüleri cezalandırır. Adil işler yapanlar, Dampir olsalar bile haksız yere cezalandırılmazlar. Tenha bir ormanda ya da dağda yaşadığını duydum. Henüz vaftiz olmadın, değil mi? Töreni benim gerçekleştirmemi ister misin?” rahip teklif etti.
Herhangi bir öldürme niyetini serbest bırakmıyor ya da Vandalieu’nun kendisini rahatsız hissetmesine neden olmuyordu ama yüzündeki gülümseme Vandalieu’nun gözlerinde sığ görünüyordu. Sürekli aktif olan Danger Sense: Death de herhangi bir tepki vermedi.
“Hayır, teşekkür ederim. Resmi olmayan bir tören olmasına rağmen annem beni Vida’nın adına vaftiz etti,” diye yanıtladı Vandalieu. Bu bir tuzak olmasa bile Alda’nın adına vaftiz edilmek istemediği için bir yalan daha söyledi.
“Anlıyorum. Ne kadar iyi bir anneymiş.”
Alda’nın rahibi, Vida’nın adına yapılan vaftizle ilgili soracak başka bir şey bulamayınca geri adım attı.
Orbaume Krallığı, kendilerini Amid İmparatorluğu tehdidinden korumak için birleşmiş küçük ülkelerden oluşan bir koleksiyondu.
Kökeni bu olduğundan, İmparatorluğun ana dini olan kanun ve kader tanrısı Alda’nın dini yasak değildi. Vida’nın dinine izin verildi, ancak Alda’nın dinine de herhangi bir kısıtlama getirilmedi. Bunun nedeni, daha küçük uluslarda Alda’ya ve onun tabi olduğu tanrılara inanan önemli sayıda insanın bulunmasıdır.
Ancak bu dinin Alda’nın imparatorluktaki öğretileriyle birebir aynı olduğu söylenemez.
Alda’nın öğretilerini farklı şekillerde yorumlayan birçok insan grubu vardı. Bunların arasında, “Yasayı koruyan erdemli kişilerin, Vida’nın ırkından olsalar bile affedilmesi gerektiğine” inanan uyumlu hizip vardı. Bu, Amid İmparatorluğu’nun din adamları tarafından sapkınlık olarak kabul edilecekti, ancak Dhampirlerin Orbaume Krallığı’na halk olarak kabul edilmesine izin veren bu hizipti.
Bu özellikle garip ya da doğal değildi. Lambda’daki herkes tanrıların var olduğunu kesin olarak biliyordu, ancak bu tanrılar yalnızca yüz bin yıl önce, tanrılar çağında dünyada var olmuştu.
Artık İlahi Mesajlar ve benzeri şeylerle, iradelerini ancak sınırlı yöntemlerle, sınırlı sayıda kişiye iletebiliyorlardı.
Bu nedenle her tanrının dini millete, bölgeye ve kişiye göre çeşitli şekillerde yorumlanmış ve bu yorumlar çoğu zaman aralarında garip farklılıklar barındırmıştır. En önemli örnek, Alda’nın uyumlu hizbiydi.
Ama sonra, uyumlu hizbin yayılmasının nedeni, Canavar-adam olan dükler de dahil olmak üzere burada Amid İmparatorluğu’ndakinden daha fazla Vida ırkının üyesi olması ve Orbaume Krallığı’ndaki insanların Alda’nın dinine ilişkin izlenimlerinin savaşın ardından kötüleşmesiydi. yani bu muhtemelen hayatta kalmak için alınmış siyasi bir karardı.
Dünya’da bile, aynı tanrıdan gelmelerine rağmen birden fazla dinin olması alışılmadık bir durum değildi. Alda’nın ne düşündüğünü bilmiyorum ama dünyaya inmesi, tüm inananlarına İlahi Mesajlar göndermesi veya Tanıdık Ruhlar göndermesi ve hangi yorumlarının yanlış olduğunu göstermesi mümkün değil. Bana zarar vermediği sürece, gerçekten umurumda değil.
“Affedilmesinin” küçümseyici tavrından pek hoşlanmamıştı ama Vandalieu, toplumda hayatta kalmak istiyorsa böyle şeyleri umursamaya gücünün yetmeyeceğini kabul etti.
“Rahip-sama, bana verdiğin ilaç hakkında… Oldukça etkisiz görünüyor.”
“Bu ilaç en iyi yüksek dozlarda alınır, bu yüzden lütfen şu ana kadar aldığınız dozun iki katı dozda alın.”
“Rahip-sama, lütfen tarlalarımıza bir göz atar mısınız?”
“Umurumda değil. Ne de olsa Alda aynı zamanda yaşam tanrısı.”
Köylüler teker teker dertlerini ve isteklerini papaza yaklaştırmışlar. Gülümsemesinin ne kadar sığ olduğu düşünülürse, köylülerin ona oldukça hayran olduğu görülüyordu.
Din adamları tarafından anlatılan azizlerin ve kahramanların hikayeleri, muhtemelen bu yetiştirme köyündeki birkaç eğlence kaynağından biriydi ve onun tıp karıştırabilen eğitimli bir adam olduğunu görünce, ona hayran olunması mantıklıydı. biraz şüpheli.
Birden dışarıdan bir ses geldi.
“Rahip-sama, lütfen gelin! Ivan çatıdan düştü!”
Bir köylünün onarım yaparken yanlışlıkla çatıdan düştüğü ortaya çıktı. Sesinin tonuna bakılırsa, oldukça ciddi bir yaralanma gibi görünüyordu. Aslında, Vandalieu Hayatı Algıla’yı kullandığında, doğal olmayan bir şekilde zayıf tepki veren bir kişi vardı.
“Bu iyi değil, onunla hemen ilgilenmeliyiz,” dedi rahip ayağa kalkarak Vandalieu’nun arkasından.
Vandalieu her şeyi bulabileceğiniz mağazadan sessizce ayrıldı. Belki de dikkatleri rahibe çekildiği için kimse onun gittiğini fark etmemişti.
Eğer ölmediyse, sanırım bu konuda bir şeyler yapabilirim… Ah, işte burada.
Büyünün tepkisinin geldiği yere gitmek için Uçuş’u kullandığında, otuzlu yaşlarında bir adamın yerde gevşek bir şekilde yattığını ve adamdan biraz daha genç, geniş karınlı bir kadın gördü. Vandalieu’dan daha küçük bir çocuk da vardı.
“Tatlım! Bekle, rahip şimdi geliyor!”
“Babacığım!” Babacığım!”
Karısı ve oğlu ona yapışmış olsa da, adam cevap olarak inlemekten başka bir şey yapmadı. Nefesi zor görünüyordu. Yüzünde kalın bir ölüm gölgesi vardı.
Bu ciddi bir yaralanmadır; kemikleri değil, organları… en kötü senaryoda, beynine bir şey bile olmuş olabilir.
Böyle bir durumda Lambda’nın tıbbi tedavisi ile umutsuzdu. Sihir bu konuda bir şeyler yapabilirdi ama burası köyün sınırıydı. Vandalieu, rahip gelmeden önce büyük olasılıkla öleceğine karar verdi… gerçi o rahip, birinci sınıf bir uygulayıcı olmadığı sürece muhtemelen başını sallamaktan başka her şeyi yapabilirdi.
Elbette, Vandalieu ölüm özellikli büyü kullanırsa, Ivan adlı bu adamın hayatını kurtarma şansı yüksekti. Kadın kocasını kaybetmek zorunda kalmayacaktı, karnındaki çocuk ve erkeğin yanındaki çocuk da babasını kaybetmek zorunda kalmayacaktı.
Ancak Vandalieu’nun şu anki hedefi, “hiç dikkat çekmeden Lonca’ya kaydolmak ve ardından Talosheim’a geri dönmekti.”
Üst düzey sihir olmadan kurtarılamayan bir hayatı kurtaran bir çocuk. Bu çok dikkat çekerdi.
Orijinal planımı takip etmek ya da duygularıma boyun eğmek… Elimden gelen bir şey yok. Pes ediyorum.
“Affedersin.”
Bu sözlerle bir çocuk hızla İvan’ın yanına geldi ve vücuduna dokundu.
“Merhaba?!”
“Uwah! Sen kimsin?!”
Vandalieu’nun varlığını fark etmeyen kadın ve çocuk şaşırdılar, bu yüzden Vandalieu, Ruh Formu Dönüşümü’nü yaparken kendini tanıtmak için “Bu köyde insanların bahsettiği Dhampir benim; benim adım Vandalieu” dedi. Onların göremediği bir şekilde, avuçlarından İvan’a dokunan dokunaçlar çıkardı, İvan’la kaynaştı ve ruh formunu bedenine yaydı.
Aslında sorun beyindeydi. Kafa içi kanaması vardı ve kafasının içinde biriken kan beyni üzerinde baskı oluşturuyordu.
Dokunaçlarımla biriken kanı em. İyileştirme Gücü Geliştirme ile kırık kan damarlarını yenileyin. Ondan sonra kafatasındaki çatlakları onarın… Bu kişinin kalbinin yakınındaki damarda anevrizma var. Sanırım hazır gelmişken bunu düzelteceğim. Ah, kalın bağırsağında bir büyüme var. Kötü huylu görünüyor, bu yüzden onu kaldıracağım. Sporcunun ayağı… Bunu da tedavi edebilirim.
“Hey, sen nesin…”
“Anne, babanın yüzü daha iyi görünüyor!”
“H-haklısın. Onu iyileştiriyor olabilir misin?”
“Ah, evet. Lütfen biraz daha bekleyin,” dedi Vandalieu.
Ivan adlı adamın sağlığı kötüydü. Basit, yavaş bir hayatın sağlıklı olduğu imajı doğru değildi, en azından onun durumunda.
Vandalieu elinden gelen tüm tıbbi tedaviyi yapmıştı, bu yüzden dokunaçları vücuduna geri döndürdü ve Ruh Formu Dönüşümünü bozdu.
Vandalieu, “Şimdi her şey yoluna girecek. Muhtemelen yakında gözlerini açacak,” dedi.
Vandalieu, kendi dayanıklılığını ve beslenmesini Ivan’ınkiyle bile kaynaştırmış ve onu iyileştirmek için harcamıştı, bu yüzden bilinçsiz kalmasının hiçbir yolu yoktu. Vandalieu, Ivan’ın kafatasında biriken kanı almıştı ama bunu tedavi ücreti olarak kabul edecekti.
“Ah, ne… bana ne oldu?” Ivan bir sonraki anda gözlerini açtı.
“Bal!”
“Babacığım!”
Kadın ve çocuk Ivan’ı kucakladı. Hareketli bir manzaraydı. Bir ev, bir aile böyle olmalıydı.
“Bunun anlamı nedir? Neden buradasın?” Ivan ailesine sordu.
“I-Ivan?” dedi bir erkek sesi. “Az önce yerde ölecekmiş gibi yatıyordun! Şimdi nasıl bu kadar canlı görünüyorsun?!”
Vandalieu tam da böylesine iyi bir ev kurduğu için İvan’a saygı duymaya başladığında, rahip, köy muhtarı ve diğerleri nihayet gelmişlerdi.
Şimdi, Ivan’ın durumunun aslında ciddi bir şey olmadığını ve rahibi çağıran adamın yanlış sonuca vardığını düşünerek kandırılabilirlerse, Vandalieu’nun orada olması dışında her şey çözülebilirdi.
“Bu çocuk, adı Vandalieu olan bu çocuk onu iyileştirdi! Bu çocuk onun hayatını kurtardı!” diye haykırdı Ivan’ın karısı.
Hanımefendi, dürüst kadınlar çok sevilir.
“Şimdi bahsettiğine göre, bir rüya gördüm. Korkunç bir ölüm tanrısı başımı tutmuştu… ama ben daha ne olduğunu anlamadan önce, onun yerine başımı okşayan bir tanrıça vardı. Anlıyorum, yani bu çocuk olmalı.” sonuçlandı.
Kime tanrıça diyorsun?
Ve böylece Vandalieu, daha önce hiç tanışmadığı bir köylünün hayatını kurtararak tüm dikkatleri üzerine çekti.