Başkalarının empatiden dışarı çıkma eylemi, insanlarla ve diğer primatlarla sıkı sıkıya ilişkiliydi, ancak yeni araştırmalar, sıçanların da bu olumlu davranışları sergilediğini gösteriyor.
Yeni çalışmada, laboratuvar fareleri, bunu yapmaları için net bir ödül olmasa bile, kafeslerini konteynerlerden tekrar tekrar serbest bıraktılar. Kemirgenler boş kapları veya doldurulmuş fareleri tutanları rahatsız etmedi.
Araştırmacıların şaşkınlığı, hem bir sıçan tutan kap hem de bir çikolata içeren bir fare ile sunulduğunda - sıçanların en sevdiği atıştırmalık - kemirgenler sadece her iki konteynırı açmayı değil, aynı zamanda özgürleştirdikleri ikramları da paylaşmayı seçti.
Chicago Üniversitesi'nde bir nörobilimci olan ve yeni araştırmanın baş yazarı Peggy Mason, araştırmanın, başkalarına yardım etmek için empati ve itici gücümüzün diğer memelilerde yaygın olduğunu gösterdiğini söylüyor.
Mason, "Evrimsel mirasımıza yardım etmek," diye anlattı. "Çalışmamız, bir bireye sıkıntı içinde yardım etmeye bilişsel olarak karar vermek zorunda olmadığımızı, daha doğrusu, hayvanlarımızın kendilerini ifade etmesine izin vermek zorunda olduğumuzu ileri sürüyor."
Empatik sıçanlar
Daha önceki çalışmalarda, araştırmacılar, kemirgenlerin duygusal bulaşma olarak adlandırılan en basit empati biçimini gösterdiklerini buldular; bu, bir bireyin duygularının yakınlardaki diğer kişilere yayıldığı bir olgudur. Örneğin, ağlayan bir bebek, diğer bebekleri de ağlayacak bir odada tetikleyecektir. Benzer şekilde, sıçanlar sıkıntıdaki diğer fareleri gördüklerinde sıkıntılı hale gelecekler, ya da diğer sıçanları acı içinde görmeleri halinde ağrı davranışlarını sergileyeceklerdir.
Yeni çalışma için Mason ve meslektaşları, sıçanların duygusal bulaşıcılığın ötesine geçip geçemeyeceğini ve sıkıntıdaki diğer sıçanlara aktif olarak yardım edip edemeyeceğini görmek istedi. Bunu yapmak için, sıçanlar, diğer sıçanların duygusal duygulanımının "duygularına" olan doğal tepkilerini bastırmak zorunda kalacaklardı. Mason, “Diğer sıçanlara aktif olarak yardım etmek için korku içinde dondurarak doğal tepkilerini aşağı doğru regüle etmeleri gerekiyor” dedi.
Araştırmacılar iki hafta boyunca çiftler halinde barınak fareleri tarafından çalışmalarına başladılar ve kemirgenlerin birbirleriyle bir bağ oluşturmasını sağladılar. Her bir test seansında, bir sıçan çiftini duvarlı bir arenaya yerleştirdiler; Bir sıçanın serbest dolaşmasına izin verilirken, diğeri sadece dışarıdan açılabilen kapalı, şeffaf bir tüp içinde kilitlenmiştir.
Özgür sıçan başlangıçta arena ortasında konteynere karşı ihtiyatlıydı, ama kafes arkadaşından aldığı korkuyu ele geçirdiğinde, yavaşça kafesi test etmeye başladı. Ortalama yedi günlük günlük deneylerden sonra, serbest fare, kapının kapısını açarak arkadaşını serbest bırakabileceğini öğrendi. Zamanla, sıçan, arenaya yerleştirildikten hemen sonra kafes arkadaşını serbest bırakmaya başladı.
Mason, "Serbest sıçan kapıyı açtığında, tam olarak ne yaptığını biliyor - tuzağa düşen sıçanın özgür olacağını biliyor" dedi. "Kasıtlı, amaçlı, yardımcı davranış."
Araştırmacılar daha sonra empatinin sıçanların davranışlarındaki itici güç olduğundan emin olmak için başka testler yaptılar. Bir deneyde, kabı, kapının açılmasının, tutsak sıçanın ayrı bir arenaya bırakılmasını sağlayacak şekilde teçhiz edildi. Özgür sıçan, daha sonra sosyal etkileşimden ödün verilmemiş olsa da, tekrar tekrar kafes-dostunu serbest bıraktı. [İnsanlar gibi, Chimps Selfless Davranışları Göster]
Gerçek motivasyonlar
Sıçanların empatik olduğu gözükse de, kemirgenlerin gerçek motivasyonları hakkındaki sorular hala devam etmektedir.
Washington State Üniversitesi'nde bir psikolog ve nörobilimci olan Jaak Panksepp, çalışmanın eşlik ettiği bir makalede şöyle yazmıştı: “Sıçanların kafes arkadaşlarının sıkıntılarına sempati duyup duymadığı veya başkalarının algılanan sıkıntısını hafiflettiklerinden daha iyi hissedilebileceği açık değil..
Mason, özgür sıçanların kendi sıkıntılarını, kafes arkadaşlarının sıkıntılarını ya da her ikisinin birleşimini rahatlatmaya çalışıp çalışmadıklarını henüz bilmediklerini söylüyor, ancak bu kesinlikle daha fazla araştırma için bir konudur. Aynı zamanda, fareler kafes-dostları olmasalar da aynı şekilde davranırlarsa, araştırmaya da bakarlar ve davranışa dahil olan beyin bölgelerini ve genleri kızdırmak isterler.
Ama diyor ki, "Şimdi bu inanılmaz derecede kontrollü, tekrarlanabilir bir paradigma var." Diğer bilim adamlarının, diğer hayvanlarda empati ve olumlu davranışların olup olmadığını görmek için geliştirdikleri modeli kullanabilmeleri gerektiğini söyledi.
Çalışma Science dergisinde bugün (8 Aralık) yayınlandı.