Kameranız genellikle sahneyi anlaşılmaz bir şekilde inceler, ya kontrast arar ya da ne kadar yanlış hizalandıklarını değerlendirmek için sahnedeki farklı perspektifleri analiz eder.
Bu kontrast en üst düzeye çıkana veya iki perspektif aynı hizaya gelene kadar objektifi kullanır. AF moduna bağlı olarak, işlemci genellikle bir veya daha fazla odak noktasını değerlendirir veya bir odak alanı belirlemek için sizin yardımınıza güvenir.
Ancak otomatik odaklama sistemi sahne hakkında hiçbir şey bilmiyor. Giderek artan bir şekilde, paralel olarak devam eden ayrı bir süreç var.
İşlemci, makine öğrenimi modellerine dayanarak kameranın önündeki sahneyi yorumlamaya ve sahnedeki nesneleri (yüzler veya nesneler gibi) tanımlamaya çalışıyor.
Bunu bir süredir insanlara odaklanmak için yüz ve göz algılama özelliğine sahip kameralarda görüyoruz. Odak hedefi çerçevenin başka bir yerine yerleştirilmiş olsa bile, kamera bir yüzü ve dolayısıyla gözleri tanırsa odak noktası oraya kilitleniyor.
Makine öğrenimi algoritmaları geliştikçe ve işlemciler sensörden aktarılan görüntüleri değerlendirmede daha hızlı hale geldikçe, yeni kameralar artık kuşlar, hayvanlar, otomobiller, uçaklar ve hatta kameralı dronlar gibi diğer belirli öğeleri de tanımlayabiliyor. Canon EOS R3 ve Sony a7R V gibi bazı kamera sistemleri belirli insanları tanıyabiliyor ve kadrajda olduklarında onlara odaklanabiliyor.