Osmanlıda Müsteşarlar Osmanlı devletinde müsteşar adı altında belirli bir memuriyetin kuruluşu, Mahmud II zamanına rastlar.
Batı etkisinde girişilen yönetim reformu sırasında padişah, kethüdayı sadrı âli’yi Mülkiye nazırlığına, Reisülküttaplığı da Hariciye nazırlığına çevirdi (1837).
Bu iki nazırlığa rütbei sanilikle birer müsteşar tayin edildi. Sonra Bahriye müsteşarlığı, Evkaf nezareti müsteşarlığı kuruldu (1838); böylece sayıları artan müsteşarlar ûlâ rütbesine yükseltildi.
Abdülmecid’in cülusunda (1839) Koca Hüsrev Paşa sadrazam olunca bir de Sadareti Uzmâ müsteşarlığı kuruldu.
Tanzimat’tan sonra sadaret müsteşarları bâlâ rütbesine yükselerek vezirlik payesi aldılar.
Hariciye müsteşarları, ilk zamanlarda, müsteşarlıkla birlikte elçilik görevi de alabilirlerdi.
Orduda tayin ve levazım işlerine bakan memurlara da müsteşar denildi. Bu memuriyet, İkinci Meşrutiyetten sonra müşavirliğe çevrilerek bütün şer’î mahkemelere konuldu.
Evkaf müfettişliğinde de aynı makama bağlı bir müsteşarlık vardı.