Francisco Lemus, Rebelion, 23/11/2023
Milei’nin Arjantin’deki zaferi, Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşik Krallık gibi gelişmiş ülkelerdeki radikal sağın zaferlerini tekrarından başka bir şey değil, çünkü solun yarattığı hayal kırıklığı, esasen egemen sınıfların çıkarlarından uzak olan toplumsal tabanın tercihlerinin, kendi çıkarlarına yabancı olan anti-demokratik projeleri desteklemeyi tercih etmelerne yardımcı oluyor.
Neoliberal çağın sol seçmeni, ekonomik seçkinlerin çıkarlarına ve gücüne dokunmadan bir sosyal adalet modelini teşvik etmenin zorluklarıyla yüzleşmek zorunda kaldı, bu pratik olarak imkansız bir şey ve bu nedenle çoğu durumda serbest piyasanın hegemonyasını sürdürmeyi amaçlayan politikalara yenik düşüyor.
Bu süreçte geriye kalan tek şey, en savunmasız grupların haklarını tartma eğiliminde olan, ancak kaderlerini sınıfsal durumlarından ayıran çok kültürlü bir modele uyum sağlamaktır, böylece ırkçılık, göç, cinsiyetçilik vb. sorunlar yapısal gerçeklikle ilgisi olmayan özel sorunlar haline geliyor.
Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere’de, yerli işçi sınıfları, sırasıyla Demokrat ve İşçi partileri gibi ilerici partiler tarafından ihanete uğradıklarını hissettiler. Kendi sınıf çıkarlarını gözetmek şöyle dursun, neoliberal politikaları uygulamakta başarılı oldular: kamu harcamalarında kesintiler ve büyük şirketlere destek.
Bu partiler, ilerici politikacılar olarak statülerini korumak için, neoliberalizmin saldırılarına en çok kızanlar için sosyal adalet istediler ancak bu tür durumların yaratılmasında ve sürdürülmesinde küresel ekonomi ve siyasetin oynadığı rolü dikkate almadılar.
Buna bir örnek vermek gerekirse; göç krizi. Kemer sıkma politikaları ve dünya çapında uygulanan büyük şirketlerin azami kar politikaları ilişkilendirilip göçün nedenleri gösterilemedi.
Aynı şekilde, ırkçılık da absürt ideolojilerin basit bir sonucu olarak sunuluyor, ve elbette öyleler, ancak bu ırkçılığın, işçilerin derilerinin rengi nedeniyle işverenlerin yararına daha da güvencesiz koşullarda ve düşük ücretle çalışmaya zorlanmaları dünya çapında sermaye birikimini nasıl desteklediği açığa çıkarılamadı.
Bu ülkelerin solcuları meselelere karşı hassas olsalar da, onları yaratan koşulları azaltmak için ya çok az şey yaptılar ya da hiçbir şey yapmadılar; emekçi halk sınıfları giderek kendilerini daha fazla ihanete uğramış hissettiler.
Bununla birlikte, sağdan, hatta aristokrasiden, işçi sınıfının gerçek savunucuları olduğunu iddia eden aşırı sağcı sahte politikacılar ortaya çıktı.
Yeterince çaba sarf edersek ekonomik anlamda hepimizin başarılı olabileceğimizi garanti eden 40 yıllık bir söylemin eşlik ettiği bu sahtekarlık, işçiler arasında cellatlarına aşık kimliklerin oluşturmasına yardımcı oldu.
Arjantin’in sürekli krizine yol açan ekonomik koşulları temelden sorgulamayı reddeden onlarca yıllık Peronizm’den sonra, kaba rantlar aracılığıyla toplumsal tabanla özdeşleşiyormuş gibi davranan sağ radikal bir ses, o kadar yeni ve değerli bir seçenek olarak ortaya çıkıyor ki, geleneksel politikaları temelden sorguluyor.
Arjantin’in umutsuzluğu, Javier Milei gibi çarpık bir karakterin başkan olması için gerekli koşulları yarattı. Ne yazık ki, bu ulus ve onun seçilmiş başkanı için propaganda yapmakla yönetmek arasında derin uçurumların varlığını fark etmek herkes için son derece yüksek maliyeti olacaktır.