We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Japonya'ya karşı taarruz, Müttefiklerinin başka yerlerdeki taahhütlerden kaçınabileceği bu tür birimler tarafından desteklenen Birleşik Devletler kuvvetlerine bağlıydı. 1943 sonbaharına gelindiğinde Birleşik Devletler, Pasifik harekatına geniş çapta operasyonlar yürütmek için yeterli gemi, uçak, kara kuvvetleri ve destek teçhizatı sağlamayı başardı. Attu ve Kiska'nın geri alındığı Solomonlar ve Aleutianlar dışında, Japonlar hala 1942'de belirledikleri çevreyi ellerinde tutuyorlardı. Stratejik modellerindeki zayıflık, sanayi anavatanının hammadde kaynaklarından ve Sonuç olarak su taşımacılığına olan bağımlılık, yalnızca geniş çaplı askeri ve deniz birimlerini tedarik etmek için değil, aynı zamanda İmparatorluk ekonomisini sürdürmek için de. Nakliye ve tedarik yolları davetkar bir hedef sundu. İkinci olasılık, menzil içindeki stratejik adalar ele geçirildikten sonra etkili bir şekilde gerçekleştirilebilecek ev sanayilerine yönelik bir bombalama saldırısıydı. Amerika Birleşik Devletleri batı Pasifik'te denizin kontrolünü kazanırsa, bu iki amaç da elde edilebilirdi. Bu da Japon Donanması 1'in yenilgisini ve mümkünse imha edilmesini ve Birleşik Devletler hava ve deniz kuvvetlerinin operasyonları için gerekli olan üslerin amfibi çıkarmalarla ele geçirilmesini gerektiriyordu. Marianalardan Japonya'yı bombalamak ve Filipinler'den Güney Kaynaklar Bölgesi'ne giden yolu kesmek mümkün olacaktı. Eşzamanlı ilerlemeler Güneybatı ve Orta Pasifik kuvvetleri tarafından yürütülecekti. Avustralya'ya dayanan ilki, Yeni Gine'nin kuzey kıyısı boyunca Morotai'ye ve oradan da Filipinler'e bir dizi amfibi şerbetçiotu ile devam etmekti. Uzun atlamalardan üçü dışında, bu sefer uçak gemisi havacılığı gerektirmedi ve karada konuşlanmış hava ve nispeten hafif deniz kuvvetleri tarafından desteklenen Ordu tarafından yürütülebilirdi. Bununla birlikte, Orta Pasifik, Ellice Adaları'ndan başlayıp Gilberts'ten Marshalls ve Marianas üzerinden batı Carolines'e kadar devam eden çok daha uzun su üstü operasyonların sorunlarını sundu. Güneybatı Pasifik kuvvetleri. Karada konuşlu hava örtüsünü tabandan 300 milin ötesinde korumak imkansız olduğundan, taşıyıcı havacılığı zorunlu olarak önemli bir rol oynadı. Japon Filosunun asıl direnişini bu alanda yapması beklendiğinden, Orta Pasifik'e hem gemiler hem de ağır deniz birlikleri görevlendirildi. Filipinler'in alınmasıyla birlikte, aynı kuvvetler geri çekilebilir ve Marianalardan kuzeye ve batıya Bonins ve Okinawa'ya doğru hareket etmek ve nihayet Japon anavatanına amfibi bir saldırı hazırlamak için kullanılabilir. Deniz havacılığının Güneybatı Pasifik ilerlemesine katkısı büyük ölçüde keşif ve gemi karşıtı saldırılardaydı. Deniz hava birimleri Bougainville, Yeni Britanya ve Yeni İrlanda'daki baypas edilen düşman garnizonlarını engellemek için kuzey Solomonlar ve Amirallikler'de tutuldu. Orta Pasifik'te Donanma vardı. Artan rahibe birliklerinde hem hızlı hem de eskort taşıyıcıları, kara ve ihale tabanlı filoları ve Deniz garnizonu hava kuvvetleri mevcuttur. Ordu-Hava Kuvvetleri gerektiğinde ağır ve orta bombardıman grupları sağlasa da, Orta Pasifik'in doğası tiyatroyu öncelikle bir Donanma sorumluluğu haline getirdi. Eldeki gerekli teçhizatla ve sürekli yedek parça ve takviye tedariğinin güvencesi ile Birleşik Devletler, Japon İmparatorluğu'ndaki saldırılarını başlatmaya hazırlandı. 29 1943 yazında Solomon Adaları'ndaki Deniz ve Ordu hava birimleri ile Yeni Gine'deki Beşinci Ordu Hava Kuvvetleri, Rabaul ve Bougainville'de üslenen Japon deniz havacılığıyla bir ölüm mücadelesine girişti. Marshalllar üzerinde bir ilerlemenin aynı yoğunlukta ve kalibrede bir muhalefetle karşılanabileceği beklendiğinden, ilk adımlar temkinliydi. Ellice zincirindeki Funafuti, Nanomea ve Nukufetau'da hava limanları inşa edildi ve Baker Adası, Kanton'daki Ordu bombardıman uçakları için bir hazırlık üssü olarak geliştirildi. Donanma filoları tarafından arama ve fotoğrafik keşif ve Ordu uçakları tarafından bombalama, Gilberts ve güney Marshalls'a karşı başlatıldı. Fastcarrer kuvvetleri Ağustos'ta Marcus'a, Eylül'de Tarawa ve Makin'e ve Ekim'de Wake'e saldırılar düzenledi. Bunlar, Pasifik'e geldikleri gibi yeni Essex ve Independence sınıfı uçak gemileri için eğitim ve araştırma operasyonlarının doğasındaydı. Kasım ayına kadar, yalnızca Enterprise ve Saratoga'dan oluşan mevcut kuvvete dört büyük ve beş küçük gemi eklendi ve toplam sekiz refakat gemisi toplandı. İlk büyük taşıyıcı tempolu saldırının başlaması artık mümkündü. 100 mil kuzeyde Marshalls'deki Mille'de ve 530 mil batıda Nauru'da bulunan Gilbert'lerdeki hava garnizonları, 19 ve 20 Kasım'da Amirallikler 30'daki SEA POWER U. S. Bunlar, herhangi bir donanma tarafından şimdiye kadar bir araya getirilmiş en büyük taşıyıcı kuvvet olan 4 görev grubunda organize edilen 11 hızlı uçak gemisi tarafından gerçekleştirildi. 20 Kasım'da deniz piyadeleri, 21/2 gün süren şiddetli çarpışmalardan sonra düşen Tarawa'ya indi. Eskort gemileri ve 1 hızlı taşıyıcı grubu doğrudan destek sağlarken, diğer gruplar yaklaşmaları kapsıyordu. Makin ve Apamama kolaylıkla alındı ve Japon Donanması kara harekatı ile inişe itiraz etmek için hiçbir çaba göstermediyse de, Kwajalein'den uçaklarla bir dizi zahmetli ve zarar verici gece torpido saldırıları başlattı. Günlük bombalamalara ve gündüz avcı devriyelerine rağmen, uçaklar akşam Mille'den geçti. Gilbert'ler dostça ellerdeyken Marshall'lara saldırı için hazırlıklar yapıldı. 4 Aralık 1943'te bir uçak gemisi görev gücü tarafından yapılan fotoğrafik keşif, daha sonra Donanma Kurtarıcıları tarafından geri getirilen resimlerle doğrulandı. düşmanın Maloelap, Wotje ve Mille'i adaların dış halkasında tahkim ettiğini, ancak batıdaki Kwajalein ve Eniwetok'ta çok daha az kapsamlı tesislere sahip olduğunu ve filo ve kara için yeterince büyük demirleme yeri olan Majuro'da hiç bulunmadığını gösterdi. bir hava alanı için alan. Tarawa, Kwajalein ve Majuro'da meydana gelen ağır kayıplarla ana Japon savunmalarına saldırmak yerine, Marshalls'taki ilk hedefler, ardından Eniwetok'a çıkarmalar oldu. Operasyon, Gilberts merkezli Ordu, Deniz ve Donanma birimlerinin hava bombardımanıyla başladı. Pearl Harbor'daki düşman örneğinden yararlanan hızlı gemiler, Japon aramalarının zayıf olduğu bilinen bir yönden yaklaştı. 29 Ocak 1944'te yaklaşık 700 uçak Kwajalein, Maleolap ve Wotje'yi vurdu ve akşam olduğunda Eniwetok'un doğusunda operasyonel bir Japon uçağı yoktu. İkincisi ertesi gün temizlendi. Kwajalein Atolü'ne iki çıkarma yapıldı ve 4 Şubat'a kadar düşman direnci yenildi. Bu arada Majuro muhalefet olmadan işgal edilmişti. Marshalls'taki üslerin kaybı, Japonların İlk Mobil Filoyu Truk'tan, kısmen Singapur'a ve geri kalanını ana sulara çekmesine neden oldu. planları yerinde değiştirerek istismar edildi. Bu operasyonun taahhüt edilmemiş yedekleri 17 Şubat'ta Eniwetok'a indi ve 6 gün içinde atol güvenli hale geldi. Truk, yalnızca Japon deniz gücünün tanınmış merkezi değildi, aynı zamanda hava takviyelerinin Marshalllara uçabileceği bir üsdü. Kwajalein ve Majuro'nun ele geçirilmesi sırasında, Gilbert'lerde yaşananlara benzer gece torpido saldırıları, düşman uçaklarının geçmek zorunda kalacağı Eni - wetok üzerinde bir muharebe hava devriyesi tutularak önlenmişti. İkinci atole bir saldırı planlandığında, Truk'un kendisine karşı bir baskın için zaman olgun görünüyordu. Düşman teçhizatlarının doğası ve kapsamı dikkatle korunan bir sır olmasına rağmen, Solomons'tan Denizci foto-Kurtarıcıları, 4 Şubat'ta bir hava saldırısının hızlı taşıyıcıların ve hedeflerin yetenekleri dahilinde olacağını gösteren birkaç resim elde etmişti. riske değerdi. Tam bir taktik sürpriz gerçekleştiren 5 büyük ve 4 hafif gemiden oluşan bir kuvvet, 16 ve 17 Şubat'ta Truk'u vurarak 26 ticari gemiyi, 6 savaş gemisini ve 270 uçağı imha etti ve tesislere zarar verdi. Bir ABD gemisi bir gece havadan torpido saldırısında hasar gördü ve koruma sağlamak için diğer 2 uçak gemisiyle birlikte Pearl Harbor'a çekildi. Truk'taki başarı, kuzeye dönme ve Marianas'taki Japon üslerini araştırma kararına yol açtı. 21 Şubat'taki yaklaşım sırasında tespit edildi. altı taşıyıcı kuvvet, karadan üslenen uçakların gece boyunca gerçekleştirdiği bir dizi saldırıyla önemli bir hasar almadan yoluna devam etti ve operasyonu planlandığı gibi gerçekleştirdi. Marshalls ve Truk'taki eylemlerle zaten büyük ölçüde azaltılmış olan Japon Birinci Hava Filosu, kalan gücünün çoğunu kaybetti ve Marianas'taki enstalasyonların ve plajların ilk fotoğrafları çekildi. Truk ve Marianas baskınları, hızlı taşıyıcı görev gücünün kararlı çarpıcı ve savunma gücünü gösterdi. Savaş sırasında sık sık taktik sürprizler yapılsa da, Marianalardaki Japonlar arama uçakları tarafından yaklaşık 18 saat önceden tam olarak uyarıldılar. Japonların saldırıyı durdurmadaki başarısızlığı, yeterli sayıda yoğunlaşmış ve uygun şekilde idare edilen taşıyıcıların, sürpriz unsuru olmadan bile kıyıdaki uçaklara karşı hareket edebileceğini gösterdi. Marshall Adaları'ndaki Birleşik Devletler üslerinin gelişmesiyle birlikte, Palau ve bitişik atoller, Orta Pasifik'teki kara tabanlı hava saldırısı ve keşiften uzak kalan tek Japon filosu demirleme noktaları haline geldi. Hollandia'daki Güneybatı Pasifik operasyonları sırasında kullanılmasını önlemek için hızlı taşıyıcılar için bir sonraki hedef olarak Palau seçildi. Amirallikler üzerinden güneydoğudan yaklaşan uçak gemileri, ertesi gün bir hava takviyesi dalgası üzerinde Mart ayından ayrıldı ve Palau hava garnizonunu yok etti. Saldırının bir özelliği, limanı bir aydan 6 haftaya kadar etkin bir şekilde kapatan taşıyıcı uçakların ilk madenciliğiydi. Düşman ayrıca 47.000 tonluk 6 tanker de dahil olmak üzere 104.000 gros ton savaş ve ticaret gemisini kaybetti ve 150 uçak imha edildi. Tam bir sürpriz elde edilemediği için 29 Mart'ta 4 savaş gemisi ve 15-20 tüccar kaçmıştı. İkmalden sonra, hızlı taşıyıcı görev gücü, Güneybatı Pasifik kuvvetlerinin 21 Nisan 1944'te Yeni Gine'nin kuzey kıyısındaki Aitape ve Hollandia'daki çıkarmalarını kapsamaya ve desteklemeye devam etti. Güneybatı Pasifik kuvvetleri tarafından şimdiye kadar yapılmış en uzun atlama. Beşinci Ordu Hava Kuvvetleri bir dizi parlak operasyonla Yeni Gine'deki düşman hava muhalefetini yok etmiş olsa da, Japonların takviye kuvvetler getirebileceği ve karadaki havanın sürekli siper sağlayabileceği menzilin ötesinde amfibi kuvvetlere saldırabileceğinden korkuluyordu. . Sigortalı taşıyıcıların mevcudiyeti, müdahale olmaksızın inişleri gerçekleştiriyordu ve düşman daha fazla kayıp riskine girmeyi reddettiği için, taşıyıcı uçakların yapacak pek bir şeyi yoktu. Hollandia'dan dönen hızlı taşıyıcılar, 29 ve 30 Nisan'da Truk'ta ikinci kez çarptı. Limanda sadece birkaç küçük gemi bulunduğundan, saldırı kıyıdaki tesislere ve kalan hava kuvvetlerine yönelikti. Japon deniz subayları daha sonra, iki uçak gemisi saldırısının Truk'u bir hava ve lojistik üssü olarak etkili bir şekilde yok ettiğini ve bunun ardından Bougainville ve Eniwetok'tan Ordu uçaklarının bombardımanının tüm kurtarmayı engellediğini söyledi. 29 Ocak ve 30 Nisan 1944 tarihleri arasında, hızlı gemi operasyonları, düşmana sadece gemi ve uçaklarda ciddi kayıplara neden olmakla kalmadı, aynı zamanda Carolines, Palaus ve Marianas'taki Japon tesisleri hakkında da bilgi verdi. Eniwetok ve Marshall Adaları'ndaki diğer üslerden ve Bougainville, Green ve Emirau'daki Güney ve Güneybatı Pasifik hava limanlarından, deniz arama uçakları istihbarat toplamaya devam edebilir ve gemi karşıtı saldırılar gerçekleştirebilir. Deniz garnizonu hava kuvvetleri, baypas edilmiş adaları etkili bir şekilde etkisiz hale getirdi ve Ordu bombardıman uçakları, Truk'taki büyük üssün daha fazla kullanılmasını engelledi ve diğer tesislere baskın düzenledi. Bu arada taşıyıcı ve amfibi kuvvetler Marianas'a iniş için hazırlandı. Ana adalardan Güney Pasifik'e giden uçaklarda, düşmanın ya Formosa ve Filipinler'den ya da Bonins ve Marianas üzerinden Palaus ve Carolines'e gitme seçeneği vardı. Nakliye de aynı güzergahta 32 boyunca ilerledi. Marianaların ele geçirilmesi, İmparatorluk ile güney arasındaki ana hatlardan birini kesecek, Japonya'yı bombalayacak üslerin edinilmesiyle sonuçlanacak ve Yeni Gine boyunca Filipinler'e doğru ilerleyen güneybatı Pasifik kuvvetlerine yardım edecekti. Japon birleşik filosunun başkomutanı Amiral Toyada'nın ilan ettiği gibi, "Savaş, ulusal savunmamız için hayati önem taşıyan hatlara yaklaşıyor." İlk uçak gemilerinin 6 Haziran'da Majuro'dan ayrıldıklarının farkında olmalarına rağmen, Japonlar, 11 Haziran öğleden sonra bir avcı uçağı uçaklarını ortadan kaldırana kadar amaçlarını bilmiyorlardı. Taktik sürpriz, kuvvetin ilerlemiş olabileceği Güneybatı Pasifik bölgesinde eş zamanlı operasyonlar ve geçiş halindeki taşıyıcıları bulmuş olabilecek düşman arama uçaklarını düşüren veya uzaklaştıran deniz devriye uçakları tarafından sağlandı. On birinci günden 4 gün sonraki inişe kadar, Guam, Tinian ve Saipan sürekli saldırı altında tutuldu ve 13 Haziran'da iki hızlı taşıyıcı görev grubu, düşman uçaklarının ana adalardan hareketini bozmak için kuzeye gönderildi. Boninler. Taşıyıcı uçaklar, 15 ve 16 Haziran'da Iwo ve Chichi Jima'da 120 Japon uçağını imha etti. Askerler, planlandığı gibi 15 Haziran'da Saipan'da karaya çıktılar, ancak beklenmedik bir şekilde ağır bir direnişle karşılaştılar ve bu da Tinian ve Guam'a planlanan çıkarmaları 18 Haziran'dan 21 Temmuz'a erteledi. Hava desteğini ve düşman kara uçaklarına karşı savunmayı sağlayan eskort gemileri, 27 Haziran'a kadar havanın kontrolünü elinde tuttu, 74. Ordu P-47'leri, onları Pearl Harbor'dan getiren eskort gemilerinden karaya çıktı. görevin üzerinde. Saipan 7 Temmuz'da güvendeydi. Hayati bir iletişim ve tedarik arterine yönelik tehdit, düşman filosunu harekete geçirdi. 14 Haziran'da bir denizaltı, Sulu Takımadaları'ndaki Tawi Tawi'den büyük kuvvetlerin ayrıldığını bildirdi. Japon Filosu savaşa hazırlanıyordu. Güneybatı Pasifik kuvvetlerinin 27 Mayıs'ta Biak'a zamanında inmesiyle ABD'nin niyetleri konusunda yanıltılmış olan Japonlar, Palaus veya Moluccas'a büyük bir çıkarma bekliyordu. Amiralliklerde toplanan amfibi kuvvet, kuzeye Marianalara doğru dönene kadar Japonlar hedefi öğrenip donanmalarını kuzeydoğuya başlatana kadar değildi. Denizaltı raporunun alınması üzerine, Boninlere saldıran iki görev grubu güneye çağrıldı. Saipan açıklarındaki açık denizdeki ihalelerden hareket eden deniz uçakları ve Güneybatı Pasifik üslerinden gelen deniz devriye uçakları, aramalarını dış 1mitlik dayanıklılık seviyesine kadar genişletti. Ayın 15'inde, denizaltılar büyük filo birimlerinin Filipinler'in doğusundan San Bernardino Boğazı'ndan geçtiğini bildirdi. Japon Filosu yaklaşırken, hızlı taşıyıcılar tarafından batıya yüksek hızlı bir koşu düşünüldü. Bununla birlikte, çıkarma kuvvetlerinin konumu, çok ihtiyaç duyulan ekipmanın hala nakliyelerden boşaltılmasından dolayı tehlikeliydi. Tespit edilmemiş düşman birimlerinin başka bir bölgeden yaklaşma olasılığı olduğu sürece, Birleşik Devletler Pasifik Filosunun ana unsurları Saipan'ın çarpıcı menzilinde tutuldu. Çıkarma kuvvetleri görevlendirildikten sonra, dışarıdan gelebilecek herhangi bir olası müdahaleye karşı savunmaya ihtiyaçları vardı. Bu nedenle hızlı taşıyıcılar, Japonların niyetleri kesin olarak bilinene kadar adanın batısında kaldı. 19 Haziran günü saat 0730'da muharebe hava devriyeleri Guam üzerinde hava faaliyetinin arttığını bildirdi, bu da Japon kara üslü hava kuvvetlerinin yaklaşan taşıyıcılarla faaliyetlerini koordine etmek için Palaus'tan uçaklar getirdiğinin bir göstergesiydi. 0950'ye gelindiğinde radar ekranları güneybatıdaki büyük düşman uçak gruplarını yakalamaya başladı. İlk Birleşik Devletler uçaklarının temas kurduğu andan itibaren hava muharebesi devam etti.
.
1823 yılına kadar gün boyunca, büyük bir düşman uçağı grubu Guam'a inmeye hazırlanırken durduruldu. Savaş direktörleri verimli bir şekilde çalıştı ve yalnızca birkaç küçük, düzensiz uçuş Birleşik Devletler kuvvetlerine nüfuz ederek Güney Dakota'da bir bomba isabeti ve ihmal edilebilir hasara neden olan bazı ramak kalalar attı. Karşılığında düşman, karaya yapılan 17 hava saldırısında 385 uçak kaybetti. Düşman hava kuvvetlerinin yenilgisi durumu değiştirdi, öyle ki eskort gemilerinin uçakları amfibi kuvvetleri korumak için yeterliydi. Hızlı gemiler, Japon donanma birimlerinden kaçmak için batıya doğru hareket etti. Amerika Birleşik Devletleri denizaltıları zaten 2 düşman gemisini batırmış olmasına rağmen, Japon Filosunun ana savaş gücü kaldı. 20 Haziran öğleden sonra geç saatlerde bir grev başlatıldı ve düşmanı aşırı mesafeden yakaladı. Ardından gelen taarruzda başka bir gemi ve 2 filo yağlayıcısı battı ve 7 gemi hasar gördü. Yaklaşık 100 uçak ya savaşta ya da yakıtları bittiğinde suya inerek kaybedildi. Birleşik Devletler birimleri, tüm temas şansının kaybolduğu ortaya çıkana kadar gece ve ertesi gün takibe devam etti. Filipin Denizi Savaşı, büyük bir kısmı kendi sularına kaçan düşman filosunun yok edilmesiyle sonuçlanmadı. Bununla birlikte, Japon uçak gemisi havacılığının etkili bir savaş gücü olarak sonu anlamına geliyordu. Saipan'daki eğitimli hava gruplarının kaybından asla kurtulamadı. Marianas kampanyasının geri kalanı düşman müdahalesi olmadan geçti. Hızlı taşıyıcılar, ikmal için gruplar tarafından döndürüldü. Kalanlar, Iwo Jima'nın etkisiz hale getirilmesine devam etti ve Guam ve Tinian'a çıkarmalara destek verdi. Deniz savaşçısı garnizonu Guam'da kontrolü ele geçirmeden önce bile, hızlı uçak gemileri fotoğraf çekmek ve Palau ve Yap'taki tesisleri vurmak için güneye gitti. Son bir uçak gemisi saldırısı ve 34 Bonin'in yüzey bombardımanı ile hızlı gemilerin katılımı sona erdi. 11 Haziran'dan 5 Ağustos'a kadar, Birleşik Devletler uçakları 915 düşman uçağını düşürdü ve yerde 306 tane daha imha etti. Japonya'nın iç çevresi kırılmıştı ve güneyle ana iletişim hattı kopmuştu. 1944 yazında Orta ve Güneybatı Pasifik kuvvetlerini ayıran alan giderek küçülüyordu. Eylül ayında Palau ve Morotai'ye eşzamanlı iniş, onları birbirine 500 mil yakınlaştıracak ve Filipinler'e ortak bir ilerlemeyi mümkün kılacaktır. Palau için plan ayrıca, Mariana'larda bulunmayan filo için güvenli demirleme sağlayacak olan batı Carolines'deki Yap ve Ulithi'nin ele geçirilmesini de içeriyordu.Orta Pasifik kuvvetlerinin kuşatma ve saptırma operasyonları, 31 Ağustos'ta bir hızlı taşıyıcı grubun Bonin ve Volkan Adaları'nı vurmasıyla başladı, ardından 1 ve 2 Eylül'de daha fazla hava saldırısı ve kruvazör ve destroyer bombardımanı yapıldı. A11 54'te Japon uçakları imha edildi. Tüm görev gücü daha sonra Palau ve Yap'a baskın düzenledi ve ardından 3 görev grubu Filipinler'deki Mindanao'ya 6 günlük bir dizi saldırı düzenledi. Mindanao'daki Japon kuvvetleri beklenmedik bir şekilde zayıf olduğu için, planlanan saldırılar 10 Eylül'de kısa kesildi ve uçak gemileri yakıt almak ve orta Filipinler'deki Visayanlara baskınlara hazırlanmak için kuzeye taşındı. 12 ve 13 Eylül'deki iki günlük grevler çok daha kârlı oldu. Japon hava saldırıları ara sıra ve etkisiz olmasına rağmen, havaalanları üzerinde önemli bir muhalefet yaşandı ve nihai skor 300'den fazla düşman uçağının yok edildiğini ve 13 büyük ticari gemi, 20 küçük gemi ve 35 sampan veya mavnanın battığını gösterdi. Bu saldırıların sonunda, 1 taşıyıcı grup Morotai'deki çıkarmaları ve 1 doğudaki Palau'yu korumak için güneye gitti, üçüncüsü ise Luzon'a yapılan saldırılara hazırlık yaptı. İnişler deniz piyadeleri tarafından 15 Eylül'de Peleliu Adası'na ve Ordu tarafından 17 Eylül'de Angaur'a yapıldı. uçak pistleri kıyıda konuşlu Deniz uçakları tarafından kullanılıyordu ve bir ağır bombardıman pisti 16 Ekim'e kadar faaliyete geçti. Taşıyıcılar 1 Ekim'de geri çekildi. Düşmanın tek hava muhalefeti zararsızdı, tek bir yüzer uçakla yapılan gece saldırıları. Morotai'deki Güneybatı Pasifik çıkarmalarına muhalefet hafifti. 21-24 Eylül tarihleri arasında hızlı taşıyıcı görev gücü Filipinler'e döndü. Luzon'daki hava limanları ve Manila limanı, neredeyse 3 yıllık Japon işgalinde ilk kez saldırıya uğradı. Mükemmel sonuçlarla 2 gün sonra, taşıyıcılar bir kez daha Visayanlara döndü. Eylül ayı boyunca, Filipinler'deki uçak gemisi operasyonları 800'den fazla düşman uçağını imha etti ve 150'den fazla gemiyi ABD gemilerine zarar vermeden ve uçaklarda nispeten küçük kayıplarla batırdı. Çok sayıda alana dağılmış yüzlerce uçak tarafından savunulan bir kara kütlesine yapılan saldırı, benzeri görülmemiş bir ölçekte, taşıyıcıların havanın kontrolünü ele geçirme ve koruma yeteneğini gösterdi ve herhangi bir istila planının temeliydi. Hızlı gemi saldırılarının başarıları ve istihbarat bilgileri, Japon kuvvetlerinin Visayanlardaki zayıflığını gösterdiğinden, onlara karşı mümkün olduğunca hızlı hareket etmeye karar verildi. Yap'ı ele geçirme planı düşürüldü ve Leyte-Samar bölgesine çıkarmalar, Ordu Generali MacArthur'un komutasındaki kuvvetler tarafından 20 Ekim 1944'te planlandı. General MacArthur komutasında işletilen Yedinci Filo, amfibi unsurlar, 18 eskort gemisi ve kara ve ihale tabanlı devriye uçakları dahil olmak üzere Pasifik harekatından birimlerle güçlendirildi. Hızlı taşıyıcı görev kuvvetleri, Orta Pasifik bölgelerini kapsamak ve desteklemek için Pasifik Filosu komutası altında tutuldu ve ayrıca Leyte operasyonlarını tam olarak desteklemek için görevlendirildi. İnişlere ön hazırlık olarak Filipinler'e yönelik hava operasyonları hızlandırıldı. Güneybatı Pasifik'ten deniz devriye uçağı aramaları güney ve orta Filipinler'i kapsayacak şekilde genişletildi ve Çin merkezli On Dördüncü Ordu Hava Kuvvetleri tarafından koordineli aramalar yapıldı. Ekim ayı boyunca uçak gemileri Ryukyus, Formosa ve Filipinler'e saldırdı ve 1000 uçağı daha imha etti. Savaşın bugüne kadarki en yoğun hava tepkisinde Japonlar, Formosa'ya saldıran görev gücüne karşı 600 sorti gönderdi, ancak taşıyıcı avcı uçağı ve uçaksavar savunmasının etkinliği, üsse geri çekilen 2 kruvazörün hasarını sınırladı. Her biri altı eskort gemisinden oluşan üç tümen uçakları tarafından doğrudan desteklenen inişler, 17 ve 18 Ekim'de aşağı Leyte Körfezi'ndeki küçük karakolların ele geçirilmesiyle başladı. 20 Ekim'de, yukarı Leyte Körfezi'nin sahillerine ana çıkarmalar yapıldı. İlk kara muhalefeti nispeten hafif olmasına rağmen, düşman tüm filosunu teslim etti. Japonlar, Leyte Körfezi'ne üç yönden yaklaştı. Sulu Denizi'ni geçen güneyli bir kuvvet, Surigao Boğazı'nda bir gece yüzey çatışmasında karşılandı ve kararlı bir şekilde yenildi. Kuzeyden yaklaşan düşman gemileri, Engano Burnu açıklarındaki hızlı gemiler tarafından yok edildi. 24 Ekim'de Sibuyan Denizi'ni geçerken havadan saldırıya uğramasına rağmen, üçüncü bir düşman kuvveti San Bernardino Boğazı'nı geçmeyi başardı ve Samar açıklarında bir eskort-taşıma birimini şaşırttı. Silahlanma ve sayı üstünlüğüne rağmen bu kuvvet, sürekli hava saldırısına uğradığı yoldan geri püskürtüldü ve geri çekildi. Japonların cüretkar bir manevra yapmadaki başarısızlığı, eski zırhlıları ustaca idare etmelerine ve Surigao'daki çatışmayı bir felakete dönüştüren Birleşik Devletler radarlarının verimliliğine ve ayrıca düşmanın karada konuşlu koordinasyonu sağlayamamasına atfedilebilir. filosunun hareketleri ile hava. Sonuç olarak, Japonlar 4 uçak gemisi, 3 zırhlı, 10 kruvazör, 9 Muhrip, bir denizaltı ve ABD'nin hafif gemi, 2 eskort gemisi, 2 muhrip, bir muhrip refakatçisi ve 99 civarındaki kayıplarına kıyasla yaklaşık 370 uçak kaybetti. yüzeyleri. Leyte Körfezi Savaşı ile denizin kontrolü tamamen ABD'nin eline geçti. Japon Donanması etkin bir savaş gücü olarak varlığını sona erdirdi. Mercan Denizi, Midway ve Filipin Denizi'nde temas, ilgili filoların hava bileşenleri arasında olmasına rağmen, tarihin en büyük deniz çarpışmalarından biri olan Leyte Körfezi Savaşı, entegrasyonu gösteren birleşik bir hava-yüzey eylemiydi ve Birleşik Devletler deniz kuvvetlerinin esnekliği. Düşman kayıplarının aşağıdaki tablosunun göstereceği gibi, zaferi getiren çeşitli ajanların birleşimiydi: 13 savaş gemisi yalnızca taşıyıcı uçaklar tarafından, 8'i yalnızca deniz yüzey gemileri tarafından, yalnızca 2'ye 1 denizaltı tarafından batırıldı; yüzey hareketi nedeniyle sakat kalan bir kruvazör daha sonra uçak gemisi tarafından batırıldı; böyle bir sakat, Ordu B-24'lerinin tekrarlanan ağır saldırılarından sonra battı; taşıyıcı hava saldırısı ile ölümcül şekilde hasar gören bir taşıyıcı, yüzey hareketiyle batırıldı; ve taşıyıcı uçaklar tarafından hasar gören bir kruvazör bir denizaltı tarafından batırıldı. Amerika Birleşik Devletleri savaş hasarı ve uçak kayıpları, üç eskort-taşıma biriminden birini emekli olmaya zorladı ve bir ikincisi intihar saldırılarıyla ağır yaralandı. Hedef alanındaki hava gücündeki bu azalma, hızlı taşıyıcıları yakın destek için çağırmayı gerekli kıldı. Ayın geri kalanında hızlı uçak uçakları Visayans ve Luzon'u taradı. 27 Ekim'de, operasyonda sadece bir havaalanı ile, Ordu'nun Uzak Doğu Hava Kuvvetleri, Leyte-Samar bölgesindeki hava savunması ve birliklerin desteklenmesi sorumluluğunu üstlendi ve birkaç gün içinde kalan uçak gemileri geri çekildi. Japonlar Filipin hava kuvvetlerini artırmak için yoğun çaba sarf ettikleri ve 1 Kasım'da Leyte Körfezi'nde bir destroyerin battığı ve üç diğerinin hasar gördüğü güçlü intihar saldırıları yaptıkları için, Güneybatı Pasifik komutanlığı derhal taşıyıcı kuvvetlerden daha fazla yardım istedi. İmparatorluğa uzun süredir planlanan bir uçak gemisi saldırısı terk edildi ve Kasım ayı boyunca hızlı gemiler, orta Filipinler ve Luzon'daki Japon uçaklarına ve gemilerine saldırmaya devam etti. Bu saldırılarda 700'den fazla uçak ve 134.000 yon gemi imha edildi. Kötü hava, havaalanı inşaatını ciddi şekilde engellemiş olsa da, Aralık ayı başlarında, Ordu ve Deniz kıyılarındaki filolar Leyte çevresindeki havanın kontrolünü ele geçirdi. Kara harekatı tatmin edici bir şekilde ilerlerken, Güneybatı Pasifik kuvvetleri Mindoro Adası'na inerek ilerlemelerini sürdürmeye hazırlandı. İstila filosu, düşman hava saldırısına karşı özellikle savunmasız olacağı Filipin Takımadaları içindeki sınırlı sularda hareket etmek zorunda kalacağından, intihar saldırılarını yenen ve kayıpları iki LST ile sınırlayan Yedinci Filo'nun eskort gemilerinden doğrudan kapsama sağlandı. battı ve bir kruvazör ve bir destroyer hasar gördü. Düşman hava operasyonlarını kaynağında önlemek için üç hızlı taşıyıcı görev grubu, Luzon'daki Japon sahalarında sürekli hava devriyeleri düzenledi. Genellikle Donanmanın yuvarlanan battaniyesi olarak anılan bu yeni teknik, üç gün içinde dörtte üçü yerde olmak üzere 298 düşman uçağına ulaştı. 45 Japon uçağı daha eskort gemilerinin muharebe devriyeleri tarafından vuruldu ve 55'i de ya gemilerin açtığı ateş sonucu imha edildi ya da intihar dalışlarına harcandı. Mindoro'nun Birleşik Devletler birliklerinin elinde olması ve 20 Aralık'ta Leyte'deki örgütlü direnişin sona ermesiyle, adalardaki Japon gücünün merkezi olan önemli Luzon bölgesine karşı operasyonlara başlamanın yolu açıldı. Ordu uçakları, Manila çevresindeki büyük hava meydanları kompleksine bir dizi saldırı başlattı ve üç aydan fazla süren uçak gemisi saldırılarıyla oldukça ilerlemiş olan Japon hava kuvvetlerinin dağınıklığını tamamladı. Halihazırda Filipinler'de yerde 1.500 düşman uçağı imha edilmişti ve üç aylık dönem boyunca uçak gemisi uçakları, Filipinler-Formosa-Ryukus bölgesinde havada ve yerde 3.800 Japon uçağını oluşturuyordu. Filipin seferinin doruk noktası, batı Luzon'daki Lingayen Körfezi'nin işgaliydi. Operasyonun askeri hedefleri, merkezi Luzon ovasının ve Manila bölgesinin ele geçirilmesi ve düşmanın Güney Çin Denizi'ne kuzey girişinin inkar edilmesiydi. Güçlendirilmiş Yedinci Filo, işgal kuvvetlerini Luzon'un batısından Filipinler'in iç sularından geçen bir rota ile nakletmek, korumak ve karaya çıkarmaktı. Doğrudan hava desteği eskort gemileri tarafından sağlanacaktı, Ordu Hava Kuvvetleri güneydeki Japon hava üslerini etkisiz hale getirdi ve hızlı havayolları kuzey Luzon'daki Formosa, Ryukus'takilerle ilgilendi. Ordu ağır bombardıman uçakları 22 Aralık'ta Luzon havaalanlarına baskın yapmaya başladı. Çin'den gelen uzun menzilli uçaklarla koordine edilen Leyte ve Mindoro'dan gelen donanma arama uçakları, tüm Filipinler ve Güney Çin Denizi'ni kapsayacak şekilde deniz yaklaşımlarını genişletti. 3 Ocak'ta, mayın temizleme, bombardıman ve eskort-taşıyıcı birimleri Sulu Denizi boyunca kuzeye doğru ilerlemeye başlarken, hızlı taşıyıcılar Formosa ve Ryukyus'a karşı 2 günlük grev başlattı. Japonların etkisiz hale getirme çabalarına rağmen. persal ve kamuflaj, 100'den fazla uçak imha edildi, çoğunluğu yerde. Luzon'da Japon hava gücünün takviye edilmesini önlemek için tasarlanan bu çaba, Lingayen Körfezi'ndeki Birleşik Devletler kuvvetlerine doğrudan saldırılar için mevcut olan Formosa'daki uçak sayısını da azalttı. 4 Ocak 1945'te Filipin hava garnizonunun istiflenmiş kalıntıları, ilerleyen gemilere intihar saldırılarına başladı ve bir eskort gemisini batırdı. Ertesi gün Kamikazes başka bir eskort gemisine, 2 kruvazöre ve bir muhripe hasar verdi. Güneybatı Pasifik komutanlığı, halihazırda amfibi filonun savunmasıyla tamamen meşgul olan eskort gemilerini rahatlatmak için, hızlı gemilerin, Manila yakınlarındaki Clark sahası çevresinde merkezlenen üsler zincirini kapsayacak şekilde, orijinal olarak belirlenmiş bölgelerinin güneyinde faaliyet göstermelerini istedi. 6 ve 7 Ocak'ta tekrarlanan saldırılar 110'dan fazla düşman uçağını imha etti ve karadaki uçakların süpürülmesi ve eskort gemilerinin faaliyetleri ile birleştiğinde, düşman sortilerini altıncı sıradaki 130'dan yedinci sıradaki bu sayının yarısından daha azına indirdi. Ancak bazı uçaklar saldıran kuvvetlerin dikkatinden kaçtı. Kurmay subayların tahliyesi için ayrılan bir avuç hariç her Japon uçağı intihar görevine tahsis edildiğinden işgal kuvvetleri ciddi tehlikelere maruz kaldı. Japon emirleri, Kamikazes'in nakliyelere odaklanmasını emretse de, aslında en ağır hasarı Lingayen Körfezi'ndeki savaş gemileri aldı. Durum o kadar ciddi görünüyordu ki, 7 Ocak'ta Formosa'ya saldırmayı planlayan hızlı taşıyıcılar, Luzon'a akınlarına devam etmek için alıkonuldu. Kamikazeler bir veya daha fazla hafta boyunca ikili ve üçlü olarak görünmeye devam etti, ancak onlar sadece Filipinler'deki düşman hava kuvvetlerinin kalıntılarıydı. 8 Ocak'ta Japon donanma hava komutanı Singapur'a gitti ve
Personeli Formosa'ya giderken, Dördüncü Hava Ordusu'nun komutanı ordusu olmadan Luzon tepelerine çekildi. Birlikler 9 Ocak'ta karaya çıktı. Luzon ovasının fethi beklenenden daha kolay oldu ve hava desteği olmadan düşman ancak dağlık alanlarda etkili bir direniş gösterebildi. 17 Ocak'ta Deniz filolarının birlikte çalıştığı Ordu Hava Kuvvetleri, 19 Şubat 1945 hava desteği olan AMPHIBIOUS SALDIRI Iwo Jima'nın sorumluluğunu üstlendiğinde, eskort gemileri geri çekildi. Japonlar, savaşın sonuna kadar Filipinler'in bazı bölgelerinde dayanmaya devam etse de, talebin başlıca deniz avantajları Ocak ortasına kadar elde edildi. Birleşik Devletler kuvvetleri sadece denizi kontrol etmekle kalmadı, aynı zamanda Güney Kaynaklar Bölgesi'ne giden son yolu da kesti. 10 ve 19 Ocak arasında hızlı gemiler Güney Çin Denizi'ndeydi ve Amerikan uçakları, Güney Çinhindi'ndeki Camranh Körfezi'ne kadar uzanan Asya kıyıları boyunca 57 gemiyi imha etti. Japonların Ocak ayından sonra sızmaya çalıştığı bu tür küçük gemiler, denizaltılar ve karada konuşlanmış deniz devriye uçaklarının işbirliğiyle etkin bir şekilde kontrol edildi. Filipinler kampanyası, Japon hava kuvvetlerinin kötü durumunu ortaya çıkardı. 1943 ve 1944'te uçakların üretimi artırılarak her zamankinden daha fazla uçak bulundurulmasına ve uçakların kalitesi iyileşmiş olmasına rağmen, muharebedeki kayıp oranı giderek yükseldi. Tüm Birleşik 38 Devletler havacıları neden üzerinde anlaştılar. Japonlar, savaşın ilk yılında bu kadar yükseğe binen muhteşem pilotların yerini alamadılar. Düşmanın eğitim programı çökmüştü. Yeterli sayıda uçak ve yetersiz eğitimli pilotlarla Japonlar çaresizlik içinde Kamikaze intihar taktiklerine başvurdular; uçaklarını güdümlü füzelere dönüştürdüler ve onları Birleşik Devletler gemilerinin güvertelerine uçurdular. Etkili, tehlikeli ama belirleyici olmayan bir manevraydı. Vuruş yüzdesi, geleneksel bombalama yöntemlerini kullanan Amerikan uçak gemileri tarafından elde edileni geçmedi. Haziran 1944'te Marianas'ın fethinden sonra, Orta Pasifik kuvvetleri Filipinler'deki Güneybatı Pasifik kuvvetlerini karşılamak için güneye dönmüştü. Şubat 1945'te, Japonya'nın işgaline hazırlık niteliğindeki operasyonlarda tekrar kuzeye ve batıya hareket etmeye hazırdılar. Iwo Jima, Ordu savaşçılarının İmparatorluk üzerindeki B-29 saldırılarına eşlik edebilecekleri bir üssü güvence altına almak ve ayrıca Iwo'nun Saipan'daki kalabalık hava limanlarına yönelik saldırılarını durdurmak için bir sonraki hedef olarak seçildi. Iwo'nun ve Chichi Jima'daki küçük hava üssünün ön bombalamaları Mari - anas'tan gelen kıyıda konuşlanmış uçaklar tarafından gerçekleştirildi. B-29 keşif uçuşlarıyla güçlendirilmiş, deniz kıyılarında konuşlu ve ihale tabanlı devriye uçakları, hava aramasını Japonya kıyılarına kadar genişletti. İstila için kapsama operasyonları, hızlı taşıyıcılar tarafından 16 ve 17 Feruary'de, Japon ana adalarının Tokyo bölgesinde ilk taşıyıcı baskınları yapıldığında başlatıldı. Bu iki gün ve yine 25. günde kötü havaya rağmen kuvvetli hava muhalefeti ile karşılaşıldı. Bu baskınlar sırasında 420 Japon uçağı düşürüldü, 228'i yerde imha edildi ve uçak-motor fabrikaları ve uçak fabrikaları gibi stratejik hedeflere sınırlı sayıda sorti yapıldı. Iwo'daki saldırı modeli, diğer amfibi operasyonları izledi. Direkt hava desteği ve savunma, eskort gemileri tarafından sağlandı ve hızlı gemiler düşmanın takviye getirmesini engelledi. Ancak kıyıdaki Deniz Piyadeleri, Pasifik savaşının en acımasız ve kararlı savunmasıyla karşılaştı. Japonlar, çoğu en yoğun hava ve yüzey bombardımanına karşı koyan eksiksiz bir yeraltı savunma sistemi inşa etmek için doğal araziden yararlanmıştı. Adanın birçok yerinde denizciler, düşmanı tek tek kazmak ve öldürmek zorunda kaldı. 19 Şubat'tan 16 Mart'a kadar şiddetli çatışmalar, Japon garnizonu fiilen ortadan kaldırılıncaya kadar devam etti. Iwo Jima'nın fiyatı yüksekse, sonuçlar da harikaydı. 8 Mart'ta, deniz devriye uçakları adayı, Japonya kıyılarını Tokyo'ya kadar kapsayan aramalar için kullanmaya başladı. Iwo'dan gelen ordu savaş uçakları, Japon sanayilerine yönelik yıkıcı baskınlarında Yirminci Hava Kuvvetleri'nin B-29'larına eşlik etti ve büyük bombardıman uçakları adayı acil iniş alanı olarak kullandı. Mart 1945 ile savaşın bitişi arasında, Iwo'ya uçak ve uçaklarda hesaplanamaz bir tasarrufla 2.400'den fazla B-29 yerleştirildi. Acil durum alanının varlığı, güvenlik nedeniyle taşınan gaz miktarını azaltmayı ve bomba yükünü artırmayı mümkün kıldı. Son olarak, Iwo Jima'dan hava-deniz kurtarma uçakları, Marianas'tan Japonya'ya giden B-29 rotasının çoğunu kapsayabilir. Filipinlilerin yeniden fethi per- . Amerika Birleşik Devletleri'nin Güney Kaynaklar Bölgesi ile bağlantısını kesmesini istedi. Japonlar, Doğu Çin Denizi ve Tsushima Boğazı yoluyla anakaradan ancak bir damla erzak alabildiler. Ana adalara bir saldırı başlatılmadan önce, daha fazla filo 1 demirleme yeri, hava alanı ve birlikler için hazırlık alanları gerekliydi. Tüm bu hedefler, Okinawa'nın Ryukyus'ta işgal edilmesiyle karşılanabilir. Buna göre, Genelkurmay Başkanlığı -. Genelkurmay Başkanlığı, Orta Pasifik kuvvetlerinin operasyonu üstlenmesi talimatını verdi. Okinawa'ya yapılan saldırı, Pasifik savaşının en büyük amfibi operasyonuydu. Ortak seferi kuvveti 1.213 gemi, eskort gemilerine dayalı 564 destek uçağı ve 451.866 Kara ve Deniz kara birliklerini içeriyordu. Hava desteğinin yanı sıra düşman müdahalesini ve takviyesini önlemek için 82 gemi ve 919 uçaktan oluşan bir hızlı taşıyıcı kuvvet ve 22 gemi ve 244 uçaktan oluşan bir İngiliz gemi kuvveti de mevcuttu. Düşman hava üslerine yönelik yasaklama ve etkisizleştirme baskınları için Ordunun Yirminci ve Uzak Doğu Hava Kuvvetleri vardı. Ön saldırı operasyonları, 18 ve 19 Mart'ta Kyushu, Şikoku ve batı Honshu'ya hızlı taşıyıcı saldırılarla başlatıldı. 23 Mart'tan itibaren, hızlı taşıyıcılar, Okinawa bölgesinde 21/2 ay boyunca kesintisiz olarak çalışarak, amfibi kuvvetler için doğrudan hava desteği ve koruma sağladı. Bunlar savaşın en uzun süren taşıyıcı operasyonlarıydı. Okinawa'nın 15 mil batısındaki Kerama Retto'daki adalar, korumalı bir demirleme ve lojistik destek için bir üs sağlamak amacıyla 26 Mart'ta ele geçirildi. İhalelerden deniz uçağı aramaları, Sarı Deniz'e ve Kore ile Japonya arasındaki Tsushima Boğazı'na kadar uzandı. Gündüz ve gece denizaltısavar devriyeleri, devriye ve taşıyıcı uçaklar tarafından tamamen güney Ryukyus çevresinde uçtu. yüzey gemileri çalışıyordu. Denizaltılarla koordineli hareket eden arama uçakları, İç Deniz'den çıkışları izledi.1 Nisan 1945'te 0830'da, Okinawa'ya yönelik amfibi saldırı başladı. Beklenmedik bir şekilde hafif muhalefete karşı batı sahillerine çıkarmalar yapıldı ve öğlen saatlerinde Yontan ve Kadena'daki iki hava limanı ele geçirildi. Karada operasyonlar ilerledikçe, Japon direnişi arttı. 19 Nisan'da güneyde yoğun şekilde savunulan mevzilerle karşılaşıldı ve uzun süren bir savaş başladı. Beklenen hava reaksiyonunun gerçekleşmesi yavaştı ve ilk birkaç gün nispeten hafifti. 6 Nisan'dan itibaren Japon hava kuvvetleri daha önce görülmemiş bir hiddetle saldırdı. İntihar görevlerindeki çabanın ölçeği, Okinawa operasyonunun göze çarpan ve en dikkat çekici yönüydü. 6 Nisan-22 Haziran döneminde 10 büyük, organize Kamikaze saldırısı gerçekleştirildi. Kyushu ve Formosa'daki Japon hava üslerine nispeten kısa mesafe, her türden uçağın düşmanı ve her düzeydeki ustalıktaki pilotlar tarafından istihdam edilmesine izin verdi. 896 düşman hava saldırısında, 1.900'ü Kami - kazes olmak üzere yaklaşık 4.000 uçak savaşta imha edildi. Birleşik Devletler kuvvetlerine verilen hasar, 26'sı Kamikaze uçakları tarafından olmak üzere hava saldırısıyla batırılan 28 gemi ve 164'ü Kamikazes tarafından olmak üzere 225 geminin hasar görmesi anlamına geliyordu. Japon Donanması son ve umutsuz bir çaba gösterdi. 6 Nisan 1520'de Yamato zırhlısı, hafif kruvazör Yahagi ve sekiz muhripten oluşan bir kuvvet, 8 Nisan sabahı gün ışığında Okinawa açıklarında işgal filosuna saldırmak amacıyla İç Denizde Tokuyama'dan ayrıldı. Bu kuvvet, 6 Nisan akşamı Bungo Kanalı'ndan güneye doğru ilerlerken Birleşik Devletler denizaltıları tarafından görüldü. Bağlantı ertesi sabah deniz devriye uçakları ve hızlı gemi kuvvetlerinden gelen havadan arama grupları tarafından yeniden sağlandı. Yaklaşık 1240'ta uçak gemileri, pike bombardıman uçakları ve torpido uçakları tarafından düzenlenen bir dizi koordineli saldırı Yamato'nun batmasıyla sonuçlandı. Yahagi ve dört muhrip. Değişen derecelerde hasar gören geri kalan muhripler Saseho'ya çekildiler. Amfibi ve örtücü kuvvetlere yönelik ağır hava saldırıları Nisan ve Mayıs aylarında devam etti ve ardından hızla azaldı. Bu dönemde Kyushu ve Formosa'daki hava sahalarına yapılan saldırılarda 21. Bombardıman Komutanlığı ve Uzak Doğu Hava Kuvvetleri tarafından değerli destek sağlandı. Nisan ayında, Yirmi Birinci Bombardıman Komutanlığı'nın etkin sortilerinin yaklaşık yüzde 40'ı bu tür görevlerdeydi. 7 Nisan'da, Taktik Hava Kuvvetleri'ne bağlı kara konuşlu Deniz uçaklarının ilki Okinawa'ya ulaştı. Aslen daha sonra Ordu savaşçılarının eklendiği Deniz uçaklarından oluşan bu kuvvet, 2 aydan fazla eskort uçaklarıyla ortaklaşa çalıştı ve nihayetinde hava savunması ve kara birliklerine doğrudan destek için taşıyıcıları sorumluluktan kurtardı. Hem deniz uçakları hem de kara uçakları da dahil olmak üzere Fleet Air Wing One birimleri, Kerama Retto'da ve Okinawa'daki Yontan havaalanında üslendi ve Doğu Çin Denizi ve Kore bölgelerinde arama ve denizaltı karşıtı operasyonlar ve gemi karşıtı saldırılar gerçekleştirdi. Bir İngiliz uçak gemisi kuvveti, güneybatıdan sürekli bir tehdit oluşturan Sakishima Gunto ve Formosa'daki Japon hava üslerini etkisiz hale getirdi. Bu kuvvet 26 Mart'tan 20 Nisan'a ve yine 3'ten 25 Mayıs'a kadar mevcuttu ve nispeten küçük olmasına rağmen değerli ve gerekli yardımı sağladı. Karada operasyonlar yavaş ilerledi. 20 Nisan'a kadar adanın kuzey üçte ikisindeki tüm organize Japon muhalefeti sona ermişti. 19 Nisan'da kara kuvvetleri güneyde geniş çaplı bir saldırı başlattı, ancak inatçı direnişe karşı yavaş ilerleme kaydedildi. Japon savunma pozisyonları iyi planlanmıştı. Birçok doğal mağara ve ayrıntılı yer altı kurulumları ile engebeli arazi, zorlu engeller sundu. Doğrudan hava desteği, hem hızlı hem de eskort gemileri ve karada konuşlanmış Deniz uçakları tarafından sağlandı. Harekât boyunca denizden ateş açıldı. 21 Haziran'da Okinawa'daki tüm organize direniş sona erdi ve son eskort gemileri bölgede 88 gün kaldıktan sonra ayrıldı. 1 Temmuz'dan 15 Ağustos'a kadar, Japonlar Müttefik şartlarını kabul ettiğinde, savaşın son eylemleri gerçekleşti. Okinawa, Iwo Jima ve Filipinler'den gelen deniz arama uçakları suları taradı ve karşılaştıkları düşman gemilerini batırdılar. B-29'lar, İç Deniz'de ve Shimonoseki Boğazı'nda geniş çaplı mayın döşeyerek Japonya'nın boğulmasına katkıda bulunurken, Fleet Air Wing One'ın Özel Görevlileri, Kore kıyılarında aynı türde bir operasyon gerçekleştirdi. Denizaltılar, Amerika Birleşik Devletleri hava kanıtlayıcısının erişiminin dışındaki anakara ile son bağlantı olan Japonya Denizi'ne girdi. Okinawa'dan Ordu ve Deniz uçakları, Kyushu'daki tesislere, ana adalara ilk inişler için yumuşamaya başlayacak olan bir dizi baskın başlattı. Ticaret, zorunlu olarak ikinci plana yönelen bir damlaya düştükçe,
. .
Demiryolu dağıtımının neredeyse imkansız olduğu cesur limanlarda, Marianas'taki Yirminci Hava Kuvvetleri, Japon sanayi merkezlerini metodik bir şekilde imha etmeye devam etti ve İngiliz ve Amerikan Donanmalarının hızlı gemi görev kuvvetleri, denizden geriye kalanları yok etmek için bir dizi baskın düzenledi. Japon Filosu ve kuzey Honshu ve Hokkaido'daki B-29 operasyonlarının ötesindeki stratejik noktalara saldırdı. Umutsuz bir yakıt durumu nedeniyle, Japon gemileri rıhtımlarında bulundu veya korunaklı girişlerde demirlendi. Düşman hava kuvvetleri hala, yarısı savaş tipi olan yaklaşık 10.000 uçağa sahipti. Yakıt tedariki ve yarı eğitimli pilotlarla birlikte tüm uçaklar, bir işgal gücüne karşı intihar saldırılarında kullanılmak üzere istifleniyordu. Düşman muharebeyi reddettiği için, bir iniş başlayana kadar, Birleşik Devletler uçakları Japonya üzerinde istediği gibi dolaştı. 10 Temmuz ve 15 Ağustos arasındaki bir dizi 9 baskınında, hızlı gemiler, yüzde 90'ı yerde olmak üzere 1.200'den fazla uçağı imha etti, Japon Donanması'ndan geriye kalanların çoğuna zarar verdi ve Aomori-Hokadate demiryolu feribot sistemini yok etti. Honshu ve Hokkaido adalarını birbirine bağladı. Ara sıra, taşıyıcı görev gücünün zırhlıları ve kruvazörleri, kıyıdaki sanayi tesislerini bombalayacak kadar yakına hareket etti. 41 Donanma, Deniz, Ordu ve İngiliz hava biriminin atanmış rollerini oynadığı aralıksız askeri baskı, Japonya'nın kendisinde devam eden bir tartışmanın altını çizdi. Okinawa'nın işgali kabinede bir değişiklik getirmişti ve yeni başbakan Amiral Suzuki, zor bir iç durumla barışa doğru yol alıyordu. Bu, uzun süredir Japon politikasına egemen olan ve savaşı ilk etapta hızlandıran askeri ve deniz fanatiğine hükmetme vakasıydı. Uzlaşmacı bir barışın sağlanabileceği bahanesiyle mücadeleyi acı sona kadar sürdürmek istediler. Aksi takdirde ülkeyi kendileriyle birlikte mahvetmeye sürüklerler. 6-10 Ağustos tarihleri arasında iki atom bombası atıldı ve Rusya savaşa A1'lerin yanında girdi. Bu olayların Japonları Potsdam Deklarasyonu'nu hemen kabul etmeye yönlendirip belirlemediği muhtemelen asla bilinemeyecek; zaten kazanan bir argümana kesinlikle güçlü bir yumruk çizgisi sağladılar. 15 Ağustos sabahı, hızlı gemiler Tokyo bölgesine baskınlar için uçaklarını başlattı. İlk saldırı çoktan girmişti ve Japonların teslim olduğu haberi geldiğinde ikinci saldırı hedefe yaklaşıyordu. Havadaki uçaklar üzerinde sürdürülen mükemmel kontrolün son gösteriminde, ikinci saldırı geri çağrıldı. Gün boyunca muharebe devriyeleri uçmaya devam etti. Birkaç Japon uçağı ya meraktan ya da imparatorun emirlerini kabul etmeyi reddeden asabiler tarafından yönlendirildi, birkaç Japon uçağı çok yaklaştı ve Amiral Halsey'in tabiriyle "dostça bir şekilde" vuruldu. Savaş bitmişti. Orta Pasifik boyunca ilerlerken, aşırı esnekliği ve hareketliliği ile taşıyıcı görev gücü baskın faktör olmuştu. Uzun menzilli amfibi ilerlemelerin mümkün olduğu koşulları belirledi. Gereken zamanda ve yerde havanın komutasını ele geçirmekte hiçbir zaman başarısız olmadı, sadece Japon çevresindeki hava garnizonlarını değil, aynı zamanda Formosa ve Filipinler'in büyük kalelerini de ardı ardına ezdi ve kıyıdaki hava kuvvetlerine kadar havanın komutasını sürdürdü. kuvvetler kurulabilir. Bu, çaresizlik içindeki düşman, hava kuvvetlerinin kalıntılarını güdümlü füzelere dönüştürdüğünde bile doğruydu. Okyanusun uçsuz bucaksız kısımlarında yürütülen bir deniz savaşında, Midway'deki ve Marianas'taki Japon uçak gemisi hava kuvvetlerini ve Leyte Körfezi savaşında yüzey filosunu yok etti. İyi yerleştirilmiş ve fanatik olarak inatçı bir düşmana karşı sahillere saldırmanın gerekli olduğu bir amfibi savaşta, birliklerin doğrudan desteğinde mükemmeldi. Hızı her zaman lojistik olarak mümkün olanın yönettiği bir savaşta, taşıyıcı görev gücü zaman, personel ve yakında çok geride bırakılacak hava alanları ve tesislerin inşası için gereken paha biçilmez nakliye alanı yatırımlarından bağımsız ekonomik bir silahtı. ilerleyen cephe. Hareket kabiliyeti, saldırgana sürekli inisiyatif ve sürpriz avantajları verdi. HİÇBİR silah her zaman veya her yerde eşit derecede iyi değildir, ancak Pasifik savaşı için taşıyıcı görev gücü idealdi
Iwo Jima'dan dersler
Editörün Notu: Dizi editörü Robert Brent Toplin'in giriş notuna bakın.
Şubat 1945'te, yaklaşık 70.000 Deniz Piyadesinden oluşan bir ABD kuvveti, Tokyo'nun 522 mil güneyinde 22.000'den fazla Japon tarafından savunulan küçük bir volkanik ada olan Iwo Jima'yı işgal etti. Amerikan istihbaratı adanın beş gün içinde düşmesini bekliyordu. Bunun yerine, savaş yedi kat daha uzun sürdü; 19 Şubat'tan 26 Mart'a kadar, 6.800 ABD'li ölümle, 20.000'e yakın ABD'li yaralı ve 20.700 savunucunun ölümüyle sonuçlandı. Yirmi iki Deniz Piyadesi ve beş Donanma personeli, bu vahşi çatışmadan Şeref Madalyası aldı.
Japonlar için, Asya'daki II. Dünya Savaşı'nın son yılı, ABD hava saldırılarının sonunda 65 şehri hedef almasıyla birlikte, denizaşırı ülkelerde ve iç cephede de toptan ölümün bir bulanıklığıydı. Ulusun liderleri, önce 1937'de Çin'de ve ardından Aralık 1941'de Asya'ya yerleşen Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupalı sömürgeci güçlere karşı bitiremeyecekleri iki savaş başlatmışlardı. seçim: retorik tarafından kapana kısılmış, kaybedilen davada ölenlere kan borcuyla felç olmuş, düşmanın psikolojisine ve öfkesine ısrarla kör. Öldürmeyi ve ölmeyi tırmandırmaktan başka gerçek bir politikaları yoktu ve bunun ABD ve İngiliz liderlerini ana adaları işgal etme planlarından ve koşulsuz teslim olma taleplerinden vazgeçmeye ikna edeceği umuduna karşı umutluydular.
Anlık keder ve anma dışında, Iwo Jima Japon bilincine güçlü bir şekilde kayıt olmadı. Hollywood yönetmeni Clint Eastwood, savaşın son rekonstrüksiyonları için Japon oyuncuları seçtiğinde, çoğu katliam ve küçük mucize hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Savaşın son yılında iki milyona yakın Japon öldü ve bir milyondan fazla savaşçı (çoğu gerçek savaştan ziyade açlıktan veya yetersiz beslenmeyle ilgili hastalıklardan öldü) ve başlayan kentsel hava saldırılarında yarım milyon veya daha fazla sivil öldü. Mart 1945'te Hiroşima ve Nagazaki'nin nükleer yıkımıyla devam etti. Iwo Jima'daki garnizonun imhası, bu daha büyük felaketin gölgesinde kolayca gizlendi. Ve daha büyük felaket, elbette, çoğu çağdaş Japon doğmadan çok önce gerçekleşti. 1
Amerika Birleşik Devletleri'nde, aksine, "Iwo Jima" her zaman dramatik bir şekilde görünür olmuştur, şans eseri, kameranın gözü ve şaşmaz vatansever tanıtım sayesinde. Savaş, Amerikalılara Pasifik savaşının en çarpıcı ikonunu verdi: Joe Rosenthal'ın bodur Suribachi Dağı'nda Yıldızları ve Çizgileri yükselten altı Amerikalıyı gösteren fotoğrafı. Bu, James Bradley'in, Eastwood'un savaşla ilgili çığır açan iki filmden ilkini temel aldığı ve hem "zafer"i hem de "kahramanlığı" adeta insancıl bir şekilde yapıbozuma uğrattığı 2000 yılı araştırması Flags of Our Fathers'ın konusuydu. Devamında, Iwo Jima'dan MektuplarEastwood, aynı savaşı hayali Japon gözlerinden görmenin olağanüstü zorluğunu üstlendi.
Her iki film de kışkırtıcı ve son derece ciddidir ve yan yana izlendiklerinde zorlukları iki katına çıkar. Üstelik her ikisi de samimi ve erişilebilir kitaplarla eşleştirilebilir. Biri Bradley'in en çok satanı. Diğeri, Kumiko Kakehashi'nin, büyük ölçüde Iwo Jima garnizonunun komutanı ve Eastwood's Letters'ın merkezi figürü General Tadamichi Kuribayashi'nin iletişimlerine ve kişisel mektuplarına dayanan yeni çevrilmiş popüler bir eseridir. Birlikte ele alındığında ve diğer filmlerle ve okumalarla tamamlandığında, burada birkaç bilimsel tartışma ve sınıf ödevinden daha fazlası için bir ipucu var. 2
Iwo Jima küçük ve Amerikalılar işgal etmeden önce bile cehennemi andırıyordu. Sıcaklıklar 130 derece Fahrenheit'e kadar ulaşır. Büyük ölçüde çorak toprak çoğunlukla volkanik külden oluşuyor ve bir tünel ve havalandırma bacası kazmak Kuribayashi'nin adamlarını tehlikeli kükürt dumanlarına maruz bıraktı. (Adanın Japonca adı olan Iõ-jima, Sülfür Adası anlamına gelir.) İçilebilir yeraltı suyu yoktur. Birkaç sivil sakin savaştan önce tahliye edildi ve ABD hava bombardımanı aslında 1944 yazında başladı ve Aralık ayından itibaren düzenli olarak gerçekleştirildi. Yiyecek de dahil olmak üzere erzak tamamen kesildi. Yetersiz beslenme ve buna eşlik eden hastalıklar, savunmacıları saldırıdan önce bile rahatsız etti.
Eastwood'un Mektupları bir şampiyon at içerir, ancak aslında adada toplamda sadece üç at vardı, onları besleyecek ne yem ne de su vardı. General Kuribayashi'nin pek çok insancıllaştırma eyleminden biri ve burada da başka yerlerde olduğu gibi film, tarihçilerin gerçekte ne olduğuna dair yeniden yapılandırabilecekleriyle uyum içindedir ve subaylarına askere alınanlarla aynı kıt tayınları yemelerini emretmeyi içerir. Kişisel vekilharçları itiraz ettiğinde, yönetmeliğin komutana belirli sayıda yemek verilmesini gerektirdiğini söyleyerek, onlara sadece bulaşıkları yerleştirmelerini ve boş bırakmalarını söyledi.
Kuribayashi'nin karısına ve çocuklarına yazdığı mektupların çoğu, özellikle de dokuz yaşındaki kızı Takako&mdash"Tako-chan" onun sevecen küçücük&mdash'ı hayatta kaldı. Aktif görevdeki bir askeri adam için sıcak, pragmatik ve alışılmadık derecede açık sözlüdürler. (Komutan olarak, cepheden kişisel iletişimlere rutin olarak dayatılan sansürden kurtulmayı başardı.) Ayrıca adamlarına verdiği emirleri de iyi biliyoruz. Ölüme mahkûm adasını savunmak için yerleşik uygulamayı reddederek Tokyo'ya meydan okuyan Kuribayashi, bunun yerine zahmetli bir şekilde güçlendirilmiş mağaralardan ve tünellerden savaşmayı seçti. Kendileri ölmeden önce adamlarına 10 Amerikalıyı öldürmelerinin beklendiğini bildiren, astlarına ender olarak saygı gösteren general Kuribayashi'ydi.
Neden ölmek? Ve neden o tanrının unuttuğu yerde? Japon olmayanlar nadiren bunu yanıtlamakta zorlandılar veya çok zorlandılar. Savaş zamanı Amerikan gazeteciliğinin bir parçasının manşetinde "Bu Memeler Delidir" ve şu ya da bu şekilde, bu, savaş alanını insanlıktan çıkarma lingosundan Hollywood'un "ormandaki canavar" kinayelerine kadar sayısız varyasyonda tekrarlandı. akademi ("kolektif nevroz", "feodal miraslar", fanatik "imparator ibadeti" ve "itaatkar sürü" zihniyetinin teşhis faturasını doldurduğu yer). Iwo Jima'dan Mektuplar'da&mdashtamamen Japon tarafından, ana dillerini konuşan Japon oyuncularla&mdashEastwood, bazı istisnalar dışında, yapabilse hayatı seçecek olan, genel olarak farklı kişiliklere sahip bireyler sunuyor. Çoğu yapamadı. (Filmde, teslim olan iki Japon askeri, Amerikalılar tarafından tesadüfen öldürülür.) 3
General ve boş plakalarında olduğu gibi Eastwood da küçük dokunuşlarla mahkûm defans oyuncularını insanlaştırıyor. Örneğin, artık biliyoruz ki, Japon savaşçılar imparatorun adını haykırarak sık sık umutsuz savaşlara girerken, son düşünceleri ve sözleri daha çok ailelerini, özellikle de genç erkekler ve anneleriyle birlikte evlerine döndüklerini hatırlattı. Eastwood, Letters'da bunu erkenden tanıtıyor, sesli postaların okunduğu ve mektupların yazıldığı ve genç bir Amerikalı mahkumun yer aldığı kısa bir sahnede, bu tam daireyi getiriyor. Amerikalı, mağaralardan birinde annesinden bir mektup tutarak ölür, bir Japon subayı, daha önce uzaylı düşmana karşı nefret ve küçümseme ifade eden kuşatılmış askerler için bunu yüksek sesle tercüme eder ve kısacık da olsa ortak bir kimlik kıvılcımı kurulur. .
Bazı adamlarının aksine Kuribayashi, Iwo Jima'da ölmenin gerekliliğini asla sorgulamadı. Pearl Harbor saldırısını planlayan Amiral Isoroku Yamamoto gibi, Kuribayashi de ABD'de ataşe olarak zaman geçirmişti, Amerikalılara hayrandı ve onlara karşı savaş seçmenin aptallık olduğunu düşünüyordu. Kısmen bu nedenle, özellikle seçkin komutlara sahip değildi. Iwo Jima'ya atanması 1944 Mayıs'ının sonlarında, saldırıdan neredeyse dokuz ay önce geldi ve görevi başından beri kendi gözünde açıktı. Sadece emirlere uymak değildi (taktiksel olarak, bir sahil savunması yapma emirlerini reddetti) ve ailesiyle yeniden bir araya gelmekten daha çok şerefsiz olmadan önce ölmeyi sevdiği için değildi.
Kuribayashi öldü ve ABD'nin anavatandaki ilerlemesini yavaşlatarak ülkesine ve sevdiklerine zaman kazanmak için adamlarını yanına aldı. 12 Eylül 1944 tarihli bir mektupta karısına, "Tokyo'nun bombalansaydı nasıl görüneceğini hayal ettiğimde, her yerde cesetlerin yattığı yanmış bir çöl görüyorum ve onların hava saldırılarını durdurmaya can atıyorum" diye yazmıştı. Iwo Jima savaşını uzatmanın, Japon şehirlerine hava saldırılarını kolaylaştırabilecek bir hava üssünün kurulmasını engelleyeceğine inanıyordu. 4
Bu bir temenniydi. ABD'nin şehir merkezlerini (ve Japon moralini) yangın bombalarıyla sistematik olarak yok etme politikasını başlatan 9 ve 10 Mart'taki büyük Tokyo hava saldırısı, Iwo Jima savaşının tam ortasında gerçekleşti ve bir gecede yaklaşık 90.000 sivili öldürdü. Mart ayından Haziran 1945'e kadar süren ve ardından gelen Okinawa savaşında daha büyük öfke ve ölümlerle tekrarlanan Kuribayashi'ninki gibi intihar politikalarının bir sonucu da, ABD'nin bombalamayı yoğunlaştırma kararlılığını güçlendirmek ve ortaya çıktığı gibi, yeni nükleer silahı mümkün olduğunca çabuk konuşlandırmaktı.
Ayrıca, Iwo Jima'nın marjinal destek sağlamasına rağmen, ABD bombalama kampanyasında aslında önemli bir rol oynamadığı ortaya çıktı. 5
Kuribayashi, Amerikan saldırısından önce yazılmış geleneksel bir ölüm ya da ölüm şiirinde gelenekten biraz uzaklaştı."Ülkemiz için bu ağır görevi tamamlayamıyoruz" diye yazdı, "Oklar ve mermiler harcandı, çok üzüldük." Bu, ölümünün ardından Japon basınına verildiğinde, İmparatorluk Karargahı "çok üzücü" ifadesini "utanmış" olarak değiştirdi. 6 Üzüntü daha yumuşaktır. Eastwood'un eleştirmenlerce beğenilen Letters'ı bu duyguyu aktarıyor ve Kuribayashi rolünü karizmatik Ken Watanabe'ye (aynı zamanda The Last Samurai'da ölüme mahkûm olan kahraman) vererek, bu savaşın ve belki de Amerika'daki savaşın trajik israfına dair duygularımızı pekiştiriyor. Genel.
Eastwood'un Iris Yamashita tarafından yazılan senaryosu, belli bir dereceye kadar, erkek ve kadın kahramanların nazik (yasashii) kişiliklerini de vurgulayan imparatorluk Japonya'nın kendi savaş zamanı uzun metrajlı filmlerinin yankılarını taşıyor. 7 Harfler farklı bir nihai mesaj taşır, elbette imparatorun kutsal savaşının doğruluğuna bir övgüden ziyade boşa giden hayatlar için bir övgüdür. Her halükarda, diğer filmlerin ve metinlerin üzerinde durması gereken şey, bu tür hümanizmin arka yüzüdür: insanlığın son kalıntılarının geride bırakıldığı savaşın mutlak yozlaşması.
Olduğu gibi, bu, onlarca yıl önce Japonların kendileri tarafından metinlerde ve filmlerde güçlü bir şekilde ele alındı. İmparatorluk ordusunun uçuruma inişine dair gerçekten yakıcı bir bakış için, hala Shõhei & Otildeoka'nın Ovadaki Yangınları'nı geride bırakan hiçbir şey yok. Fransız edebiyatı araştırmacısı & Otildeoka, otuzlu yaşlarının ortalarında kaleme alındı ve Filipinler'de esir alındı. Geride açlıktan ölmek üzere bırakılan veremli bir Japon askerini konu alan ve 1951'de yayınlanan kısa romansı öyküsü bir klasiktir. Delilik, yamyamlık, umutsuz bir anlam çığlığı ve hatta en küçük yumuşak dokunuş bile Õoka'nın temalarıdır ve Kon Ichikawa tarafından yönetilen ve 1959'da yayınlanan (İngilizce altyazılı) sade film versiyonu romanın hakkını veriyor. 8
Iwo Jima'nın son tedavilerine eklenen bu kitap ve film eşleştirmesiyle, Pasifik'teki savaş ve genel olarak savaş hakkında öğrenilecek ve öğretilecek dersler her zamankinden daha karmaşık ve zorlayıcı hale geliyor. Yine de, bu sadece yarısı. Savaşın tahribatına daha yakından ve dürüstçe baktıktan sonra, temel askeri stratejiyi yeniden düşünmek gibi daha eski moda bir zorluk var. Japonya'nın savaş planlayıcıları, savaşın sonunda cezai ehliyetsiz miydi? Kuribayashi gibi komutanların vatanseverliği ve kişisel cesareti bu çılgınlığı mı besledi? Askeri tarihçi Robert Burrell'in yakın zamanda tartıştığı gibi, Iwo Jima Birleşik Devletler için gerçekten kritik bir stratejik öneme sahip miydi? 9 Ve geriye dönüp baktığımızda, Müttefiklerin terör bombalama politikasının kendisini nasıl değerlendirmeliyiz?
Bütün bunlar başka bir hikaye.
&mdash John Dower, Massachusetts Teknoloji Enstitüsü'nde Ford Uluslararası Tarih Profesörüdür.
Notlar
1. 1937 ve 1945 yılları arasında toplam Japon askeri ölümleri yaklaşık 2,1 milyondu ve çoğu savaşın son yılında meydana geldi. Sivil ölümleri hesaplamak daha zordur. Toplam 65 Japon kentinin havadan bombalanması en az 400.000 ve muhtemelen 600.000'e yakın can aldı (yalnızca Tokyo'da 100.000'den fazla ve Hiroşima ve Nagazaki'de 200.000'den fazla). Iwo Jima'yı takip eden Okinawa savaşında sivil ölümlerinin tahminleri yaklaşık 80.000 ila 150.000 arasında değişiyor. 1945 kışında Mançurya'dan Japonya'ya dönmeye çalışırken ölen yerleşimciler ve diğerleri arasındaki sivil ölüm muhtemelen 100.000 civarındaydı. Japon Sağlık ve Refah Bakanlığı daha sonra, açlık veya yetersiz beslenmeyle ilgili hastalıkların Filipinler'deki Japon askeri ölümlerinin yaklaşık yüzde 80'ini ve Çin'deki askeri ölümlerin yüzde 50'sini oluşturduğunu tahmin etti. Akira Fujiwara'ya bakın, Uejinishita Eireitachi [Açlıktan Ölen Savaş Ölüsü] (Tokyo: Aoki Shoten, 2001) Bu referans için Michael Cutler'a minnettarım.
2. Kumiko Kakehashi, Savaşta Ölmek Çok Üzücü: General Tadamichi Kuribashi'nin Iwo Jima'dan Mektuplarına Dayalı (New York: Presidio Press / Ballantine Books, 2007) orijinal Japonca Chiruzo Kanashiki: Iõ Jima Sõshikikan Kuribashi Tadamichi (Tokyo: Shinchosha, 2005). Iwo Jima savaşı, savaş zamanı Hollywood tedavisi için çok geç gerçekleşti. Eastwood'dan önce, en ünlü Iwo Jima'nın KumlarıDeniz Piyadeleri'nin güçlü desteğiyle 1949'da, Kolordu'nun savaş sonrası askeri planlama ve ödeneklerde marjinalleşme konusunda özellikle endişeli olduğu bir zamanda serbest bırakılan John Wayne'in oynadığı . Pasifik'teki adaların kontrolü için verilen mücadeleyi konu alan paradigmatik savaş zamanı Hollywood savaş filmi, Guadalcanal Günlüğü (1943), kalıplaşmış, aşırı anlatımlı ve son derece popüler bir film ve aynı zamanda bir muadili basılı hesabı da olan film, savaş muhabiri Richard Tregaskis'in aynı adlı bir kitabına dayanıyor. Esasen, Eastwood'un Iwo Jima'nın iki parçalı yeniden inşası, filmlerde kutsallaştırılan basit vatanseverliğin reddidir. Guadalcanal Günlüğü.
3. Amerikan askerlerinin Pasifik'teki savaş tasvirleri için Japon mahkumları öldürmesi yeni değil. Aksine, 1990'lardan beri Amerika Birleşik Devletleri'ndeki savaşın medya temsillerine hakim olan "En Büyük Nesil" gizemine yabancıdır. Norman Mailer'ın Çıplak ve Ölü (1948), ABD tarafında Pasifik tiyatrosundan çıkan en iyi katılımcı roman, böyle bir sahne içerir ve bu, bu kitaba dayanan cesur ama şimdi unutulmuş 1958 uzun metrajlı filminde yeniden yaratılır.
5. Bkz. Robert S. Burrell, "Breaking the Cycle of Iwo Jima Mythology: A Strategic Study of Deachment", Askeri Tarih Dergisi 68.4 (Ekim 2004), 1143&ndash86. Müfreze Operasyonu, Iwo Jima saldırısının kod adıydı.
6. Kakehashi, xxii&ndashxxv kitabı adını bu şiirden alıyor.
7. Bunun iki klasik örneği, "Tank Komutanı Nishizumi'nin Öyküsü" [Nishizumi Senshachō Den, 1940] ve "En Güzel" [Ichiban Utsukushiku, 1944]. Askeri bir fabrikada çalışan Japon kızlarla ilgili ikincisi, Akira Kurosawa tarafından yönetildi. Her iki film de İngilizce versiyonlarına kolayca erişilemiyor, ancak kopyaları New York Japan Society tarafından desteklenen bir 1987 film festivali için altyazılı ve daha sonra Ulusal Arşivlere geri döndü.
Ya Tarawa İstilası Başarısız Olsaydı?
20 Kasım 1943 sabahı erkenden. Bir Amerikan filosu, Pasifik Okyanusu'nun yaklaşık yarısında, Gilbert Adaları'ndaki Tarawa atolünde duruyor. Filonun gelişi, yakın zamanda Genelkurmay Başkanlığı tarafından yetkilendirilen Orta Pasifik taarruzunun başlangıcını işaret ediyor. Ana hedef, batıda yaklaşık 2.000 mil uzaklıktaki Marianas takımadalarıdır. Tarawa sadece bir atlama taşıdır. Pasifik Okyanusu Bölgesi'nin komutanı Amiral Chester W. Nimitz, bunun henüz yapılacak daha zorlu amfibi çıkarmalar için kostümlü prova işlevi görebilecek nispeten kolay bir hedef olduğunu düşünüyor.
İstilanın özel hedefi, uzunluğu ancak 4.000 yarda ve en geniş noktasında 800 yarda olan küçük Betio adacığıdır. Savaş gemileri ve taşıyıcı hava araçları Betio'nun 5.000 kişilik garnizonunda havaya uçarken, çıkarma gemisi sürüleri ve yeni tip "amtraklar" -amfibi traktörler- İkinci Deniz Tümeni'ni taşıyan Tarawa lagününe girerler.
Deniz Kuvvetleri'nin amtraclarla taşınan ilk üç dalgası, Betio'yu lagünden ayıran mercan resifini geçer ve oldukça hafif kayıplarla sahile ulaşır. Ancak karaya çıkınca, Japon makineli tüfeklerinden ve topçu silahlarından çıkan ateşin sönmesi, Deniz Piyadelerini neredeyse su kenarında durdurur. Hiçbiri iç kısımda yüz metreden fazla uzaklaşamaz. Çoğu, hindistancevizi kütüklerinden bir deniz duvarının arkasına gizlenmiş yalan söyler.
Onu takip eden erkekler için daha kötü. Çıkarma aracını mercan kayalığı üzerinde güvenli bir şekilde taşıması gereken bir gelgit, beklenenden daha düşük. Geminin çoğu karaya oturdu. Deniz Piyadeleri, Japon topçusu ve makineli tüfek ateşi doluna karşı çaresiz, göğüs yüksekliğindeki 500 yarda sudan geçmekten başka çaresi yok.
Acımasız bir tropik güneş gökyüzünde yol alırken, Betio'daki Deniz Piyadeleri, sınırlı bir başarı ile ileriye doğru ilerliyor. Alacakaranlıkta, inen 5.000 kişiden en az 1.500'ü öldü, yaralandı veya kayboldu. Hayatta kalanlar en fazla 400 yard genişliğinde ve 300 metre derinliğinde bir pozisyonda bulunuyorlar ve bir dizi doğaçlama pozisyon içinde ince bir şekilde yayılmış durumdalar. Güneş batarken, herkes Japonların neredeyse kesin bir karşı saldırısı için gerginleşir.
Karanlık geldiğinde saldırı da gelir. Şiddetli göğüs göğüse çarpışmalarla noktalanan vahşi bir çatışmada, Japonlar birkaç noktadan sızar, su hattına ulaşır ve Deniz lojmanını küçük sektörlere böler. Şafakta, lagüne girebilen az sayıdaki çıkarma gemisi ve hala operasyonda olan bir avuç amtrac, hayatta kalan Deniz Piyadelerini umutsuzca tahliye etmeye çalışıyor. Birkaç yüz kişi kaçmayı başarır, ancak büyük çoğunluk basitçe yok edilir.
Yukarıdaki senaryodaki ayrıntıların çoğu tarihsel olarak doğrudur. Tek çıkış Japon gece karşı saldırısıdır. Onlarca yıl boyunca, bu saldırı başarısızlığı açıklanamaz görünüyordu. Ancak son yıllarda, Tarawa garnizonunun komutanı Tuğamiral Keiji Shibasaki'nin bir zamanlar inanıldığı gibi işgalin üçüncü gününde değil, ilk gününde öldürüldüğünü gösteren kanıtlar ortaya çıktı, bu nedenle herhangi bir karşı saldırı düzenlenemedi.
Bir olay meydana gelseydi, neredeyse kesinlikle ABD için bir felaket olurdu. İstilada yer alan bir deniz binbaşısı, "Taravva, Japonların yenebileceği Pasifik'teki tek çıkarmaydı" diye yazdı. Aynı zamanda Tarawa'da olan bir savaş muhabiri olan Robert Sherrod da aynı fikirdeydi: "Kaybedeceğimizi düşündüğüm tek savaş buydu."
Tarawa'daki bir felaketin ardından ne olacaktı? Amerikan yüksek komutanlığının sarsılmış olmasına rağmen, başarısız işgalin acı derslerini özümsemiş ve B filosunun üsleri olarak çok değerli olan Mariana'ları ele geçirme girişimine devam etmiş olması, Orta Pasifik hamlesinin devam etmesi muhtemeldir. -29 Superfortresses şimdi hizmete giriyor, Japon ana adalarına saldırabilir. (Aslında, Orta Pasifik sürüşünün en güçlü savunucuları arasında, Ordu Hava Kuvvetleri komutanı General Henry “Hap” Arnold da vardı.) Diğer bazı düşünceler de olduğu gibi kalacaktı. Orta Pasifik, hızla büyüyen ABD uçak gemisi görev kuvvetleri tarafından maksimum manevra alanı sunuyordu, Japonya'ya giden en doğrudan yoldu ve Japon filosu ile çok aranan bir savaş için en iyi şansı vaat etti. .
Ancak çok daha muhtemel olan devamı, Orta Pasifik sürüşünün neredeyse başlamadan terk edilmesi olurdu. Onun tek kararlı savunucusu, ABD Donanması komutanı Amiral Ernest J. King'di. 1943'e gelindiğinde, King'in meslektaşlarının Genelkurmay Başkanlığı'na - Hap Arnold, Ordu Genelkurmay Başkanı George C. Marshall ve başkanlık danışmanı Amiral William D. Leahy'nin dikkati, Almanya'ya ve yaklaşmakta olan kanallar arası saldırıya sıkı sıkıya odaklanmıştı. Ve çoğu Müttefik lider, Avrupa harekatında gücü en üst düzeye çıkarma ihtiyacının farkındaydı ve dünya çapında kritik bir çıkarma gemisi sıkıntısının farkındaydı, General Douglas MacArthur'un 1942'nin ortalarından beri Güneybatı Pasifik'te sürmekte olan taarruzunun zaten yeterince asker emdiğine inanıyordu. , gemiler ve uçaklar. Bu nedenle Genelkurmay, isteksizce bir Orta Pasifik saldırısına katıldı. O zaman bile, hangi Pasifik sürücüsünün öncelik alacağını belirtmedi. Yönergesi yalnızca "Orta Pasifik'teki operasyonların daha hızlı ilerleme vaat ettiği gerçeğine gereken ağırlığın verileceğini" belirtti. Başarısız bir Tarawa inişi bu vaadi mahvederdi.
Hem Orta hem de Güney Pasifik'teki tarihsel ikili saldırının yerini Güney Pasifik'teki tek bir saldırı alacaktı. Orta Pasifik'ten yönlendirilen birlikler ve gemiler tarafından güçlendirilen MacArthur'un saldırısı, tarihsel olarak meydana geldiği gibi ortaya çıkacak ve 1944'ün sonlarında Filipinler'in işgali ile sonuçlanacaktı. Temel fark, B-29 Süper Kalelerinin konuşlandırılması olacaktı. Tarihsel olarak, Güneybatı Pasifik'teki hava kuvvetleri şefi Korgeneral George C. Kenney, Arnold'u kendi sektöründe konuşlandırmaya çağırdı. Kenney, Avustralya veya Yeni Gine'deki üslerden Japonya'ya saldıramayacaklarını, ancak Japon savaş çabalarının bağlı olduğu Hollanda Doğu Hint Adaları'ndaki petrol sahalarını ve rafinerileri yok edebileceklerini kabul etti. Arnold, Marianalar'da çok az üs umuduyla bu teklifi kesinlikle kabul ederdi.
Ve Filipin seferi ilerledikçe, kuzey Luzon pekala kilit bir hedef olabilirdi. Orada inşa edilen hava limanları, B-29'ları Tokyo'ya Marianas'taki hava limanları kadar yakın yerleştirecek ve hem Japon şehirlerinin bombalanmasını hem de Hiroşima ve Nagazaki'nin nihai atom imhasını mümkün kılacaktı. Filipinler ayrıca olası bir Japonya işgali için bir üs olarak Okinawa'nın ele geçirilmesi için bir sıçrama tahtası işlevi görebilirdi. Pasifik Savaşı bu nedenle çok farklı bir şekilde oynanacaktı, ancak aynı sonuca varacaktı.
İlk olarak Ekim 2011 sayısında yayınlanmıştır. Dünya Savaşı II. Abone olmak için burayı tıklayın.
Japonya kayıtsız şartsız teslim oluyor, dünya barış içinde
WASHINGTON, 14 Ağustos 1945 (UP) - Japonya bu gece koşulsuz teslim oldu ve insanlığın gördüğü en kanlı çatışmanın ardından dünyaya barış getirdi.
Barış akşam 7'de geldi. (E.W.T.) Başkan Truman, Tokyo'nun Müttefiklerin kapitülasyon şartlarını hiçbir "nitelik" olmaksızın kabul ettiğini ve Müttefik kuvvetlere ateş etmeyi durdurma emri verildiğini duyurduğunda.
General Douglas MacArthur, "geri dönen adam", resmi Japon teslimiyetini kabul etmek üzere en yüksek Müttefik komutan olarak seçildi.
V-J Günü, teslimiyet belgeleri imzalanana kadar resmi olarak ilan edilmeyecek - muhtemelen iki veya üç gün içinde.
Ve bu gece tarihte ilk kez İmparator Hirohito, acı çeken halkına, Müttefiklerin şartlarını kabul ettiğini bildirerek, Müttefiklerin Japon anavatanına çevirdikleri "acımasız bombayı" tanımlayarak ve karşılaştıkları insanları "büyük zorluklar ve cefa."
İkinci Dünya Savaşı, teslim belgelerinin imzalanması formalitesi dışında sona ermişti.
Amerika'nın Pasifik savaşındaki üç müttefiki - Büyük Britanya, Rusya ve Çin - imzada yüksek rütbeli subaylar tarafından temsil edilecek.
Bay Truman, Müttefiklerin teslim olma şartlarına Tokyo'nun resmi yanıtını aldıktan sonra haberleri duyurdu.
Gazetecileri ofisine çağırarak, şu ifadeleri okudu:
"Bu cevabı, Japonya'nın koşulsuz teslimiyetini belirten Potsdam deklarasyonunun tam kabulü olarak görüyorum.
"Cevapta nitelik yok."
Tokyo, Bay Truman'a, İmparator Hirohito'nun "Japon hükümeti ve imparatorluk genel merkezinin Potsdam bildirgesinin hükümlerini yerine getirmek için gerekli şartların imzalanmasına izin vermeye ve güvence vermeye hazır olduğunu bildirdi.
"Majesteleri, Japonya'nın tüm askeri, deniz ve hava otoritelerine ve nerede bulunurlarsa bulunsunlar, kontrolleri altındaki tüm kuvvetlere, aktif operasyonları durdurmak, silahları teslim etmek ve gerekli olabilecek diğer emirleri vermek için emirlerini vermeye hazırdır. Yukarıda belirtilen şartların yerine getirilmesi için Müttefik kuvvetlerin başkomutanı."
Bu gece, Tokyo'ya bir not daha gitti. Japon hükümetine şunları yöneltti:
1-Düşmanlıkların derhal durdurulmasını emredin ve MacArthur'a yürürlük tarihi ve saati hakkında bilgi verin.
2-MacArthur'un resmi teslimiyet için belirlediği yere varması için gerekli tüm düzenlemeleri yapmak üzere tam yetkiyle MacArthur'a derhal elçiler gönderin.
3-MacArthur'un resmi teslim için zaman, yer ve diğer ayrıntıları bildireceğini bildiren bildirimi kabul edin.
Resmi teslimiyet ya bir Amerikan savaş gemisinde - muhtemelen Missouri'de - ya da Okinawa'da bir yerde gerçekleşecek.
Böylece Pearl Harbor'ın "rezilliği", Japon uçaklarının uyarı vermeden Birleşik Devletler'e neredeyse ölümcül bir darbe indirmesinden üç yıl, sekiz ay ve yedi gün sonra tamamen intikam aldı.
Japonya, Amerika Birleşik Devletleri'ni iki cepheli bir savaşa - tüm tarihin en maliyetli savaşına - sürükleyen ihanetin tüm cezasını ödemişti.
Kan ve hazine açısından, büyük çatışma ABD'ye 1.000.000'den fazla zayiat ve 300.000.000.000 $'a mal olmuştu. Dünyaya maliyeti 55.000.000'den fazla can kaybı ve bir trilyon dolar para, malzeme ve kaynak oldu.
İkinci Dünya Savaşı, Almanya'nın Polonya'ya girerek savaşı hızlandırmasından altı yıl - 17 günden az - sona erdi.
Sonu, ülke çapındaki tüm Federal çalışanlar için yarın ve Perşembe olmak üzere iki günlük bir tatil ilan eden Bay Truman tarafından sakince açıklandı. Ayrıca o günleri yasal tatil ilan etti, böylece savaş fabrikası işçilerine bir buçuk saat maaş ödenebildi.
Seçici Servis'e, Japonya'nın kapitülasyonunun bir sonucu olarak, askere alma girişlerini ayda 80.000'den 50.000'e hemen düşürmesi için yetki verdi. Bu kotayı doldurmak için sadece 26 yaş ve altı erkekler askere alınacaktır.
Bedlam, Beyaz Saray'ın "her şey bitti" kelimesini parlattığı anda, genellikle ayrılmış Washington'da serbest kaldı.
Bir kar fırtınası şerit bant sokaklara döküldü. Boynuzlar durmadan çalıyordu. Havai fişekler patladı.
Restoranlardan, ofis binalarından, otellerden ve tavernalardan yükselen kalabalıklar - çığlıklar ve şarkılar.
Birkaç dakika içinde Beyaz Saray'ın önünde ve caddenin karşısındaki Lafayette Park'ta muazzam bir kalabalık toplandı.
Ülkenin 1 numaralı adamı haline gelen Missouri çocuğu Harry S. Truman, First Lady ile birlikte Executive Mansion'ın bahçesine çıktı.
Gürleyen bir tezahürat yükseldi.
Genel seslendirme sistemine bağlı bir mikrofona konuşan Bay Truman'ın birdenbire söyleyecek birkaç sözü vardı.
"Bu harika bir gün," diye başladı. "7 Aralık 1941'den beri aradığımız gün bu.
"Bugün dünyada faşist ve polis yönetimlerinin yok olduğu gündür. Bugün demokrasi günüdür.
"Gerçek göreve, dünyada özgür hükümetin uygulanmasına başlayabileceğimiz gün.
"Gerçek bir acil durumla karşı karşıyayız. Bunu karşılayabileceğimizi biliyorum.
"Karşılaşılan en büyük görevle karşı karşıyayız - 7 Aralık 1941'den bu yana en büyük acil durum. Ve bunu yapmak için hepinizin yardımını alacak.
"Yapacağımızı biliyorum."
Başkan, Amerikan tarihinin en büyük ve en muzaffer anlarından birinde böyle konuştu.
Japonya'nın sonu - atom bombasının öfkesiyle hızlandı, ancak uzun zaman önce Müttefik bir halkın ter, kan ve gözyaşlarıyla güvence altına alındı - kaçınılmaz mesajı taşıyan Japon cevabını saatlerce bekledikten sonra geldi: "Teslim ol."
İlk atom bombası 5 Ağustos'ta (Japonya'da 6 Ağustos) Hiroşima'ya atıldığında Japonya'nın sonu neredeyse mühürlendi. Sonra - dört gün sonra - Rusya, güçlü ordularının ağırlığını çatışmaya attı.
10 Ağustos'ta Japonya barış için dava açtı.İmparatorun egemen ayrıcalıklarından ödün verilmemesi koşuluyla teslim olmayı teklif etti.
Ancak Büyük Dörtlü - Amerika Birleşik Devletleri, İngiltere, Rusya ve Çin - hiçbir tavizi kabul etmeyecektir.
Cumartesi günü saat 10:30'da Washington'dan gönderilen bir notla Tokyo'yu bu şekilde bilgilendirdiler. Japonya'nın koşulsuz teslim olması gerektiğini söylediler. İmparator kalabilir, ancak en yüksek Müttefik komutan olan MacArthur'dan emir almak zorundadır.
Tokyo kader meselesini düşündü. Durdu. Zaman ayırdı - ve sonra pes etti.
Japonya'nın yenilgisi, 2000 yılı aşkın tarihindeki ilk yenilgiydi.
Tüm tarihin en büyük güç konsantrasyonunun önüne düştü.
Müttefikler için zafere ve barışa giden yol uzun, zorlu ve kanlı idi.
Japonya, tüm Pasifik'i yönetmek için tüm Asya'yı fethetmeyi ve dünyayı Almanya ile paylaşmayı ummuştu.
7 Aralık 1941 Pazar günü, elçileri Washington'da "barış" konuşurken, savaş uçakları Pearl Harbor üzerinde hızla ilerlerken, umudu buydu.
Japon donanma lideri Isoruku Yamamoto, Pearl Harbor'dan sonra Beyaz Saray'dan barışı dikte edeceğini söylediğinde umutları buydu.
Barış, Beyaz Saray'dan dikte edildi, ancak çoktan ölmüş olan Yamamoto tarafından değil. Müttefik liderlerle işbirliği içinde Başkan Truman tarafından dikte edildi.
Japonya Pearl Harbor'ı vurduğunda ve Amerikan savaş filosunun çoğunu yanan bir kargaşaya bıraktığında, savaşın o anda ve orada bittiğini düşündü. Ama Amerika'nın savaşçı ruhunu hesaba katmadı.
Pearl Harbor'dan önce Amerika Birleşik Devletleri savaşa girme konusunda bölünmüştü.
Ancak Hitler'in Rusya'yı işgali olduğu için Pearl Harbor'ın "rezilliği" Japonya'nın en büyük hatasıydı.
En karanlık saatinde Amerika Birleşik Devletleri tamamen birlik içinde ortaya çıktı ve onun varlığına yönelik tehdide yanıt verdi, ona dünyanın asla hayal edemeyeceği bir güç ve üretim mucizesiyle yanıt verdi.
Pearl Harbor'ın küllerinden tarihin en güçlü Filosu çıktı. En büyük hava donanması geldi. Ve rakipsiz bir kara kuvvetleri dizisi geldi.
Pearl Harbor'dan sonra altı ay boyunca, Japon donanması Pasifik'te istediği gibi dolaştı. Amerikan malları yerle bir edildi.
İlk gidenler Tiny Wake Island ve Guam oldu. Ardından Filipinler geldi. Bataan ve Corregidor'un ihtişamı ve ıstırabı.
Malaya, Singapur ve Hollanda Doğu Hint Adaları'nı da yutmuş olan Japonya, o zaman Amerika Birleşik Devletleri'ni yaladığını düşündü. Ama ABD daha yeni başlıyordu.
Ev cephesi, kemerinde başka bir aksama daha aldı. Çok sayıda savaş uçağı bir gemi köprüsü üretti. Sadece yarım dünya ayrı iki savaşta savaşan Amerikalı çocuklar için değil, aynı zamanda iki küresel cephede Müttefik yoldaşları için de silahlar üretti.
Savaşan cephelerde, Amerikalı çocuk Japonya'nın ilerlemesini engelledi. Japonya'nın imparatorluk filosu 1942 Mayıs'ındaki Mercan Denizi Savaşı'nda yavaşladı. Ertesi ay Midway Adası'nda başarısız bir işgal girişiminde ağır yaralandı. Bu gidişatı değiştirdi.
Ardından, 7 Ağustos 1942'de Birleşik Devletler saldırıya geçti. Denizciler Guadalcanal'ı işgal etti. Bunu Yeni Gine kampanyası, kanlı Tarawa, Marshalls, Guam, Aleutians, MacArthur'un Filipinler'e dönüşü, Iwo Jima, Okinawa izledi.
Kara, deniz ve hava yoluyla, Müttefik kuvvetler üzerine döktü. B-29 Superfortresses Japonya'yı patlattı. Amerikan ve İngiliz savaş gemileri düşman vatanının görüş alanına girdi ve düşmanın onu almasına izin verdi.
Müttefik kara kuvvetleri giderek Japonya'ya yaklaştı. İlk atom bombası düştüğünde Japonya'yı işgal etmeye hazırlanıyorlardı.
Tokyo atom bombasının yarattığı tahribatı değerlendirirken, Rusya düşmana karşı gücünü savurdu.
Geçen Cuma şartlı teslim olma teklifini yaptı. Büyük Dörtlü, ertesi gün buna karşı şartlarla - koşulsuz teslimiyetle - karşı çıktı.
Sonra dünya Tokyo'nun cevabını bekledi. Pazar ve Pazartesi bütün gün bekledi. Cevap gelmedi. Japonya'nın duraksadığı ortaya çıkmaya başladı. Müttefiklerin sabırsızlığı giderek azalıyordu. Resmi olmayan bir "ateşkes" uygulayan süper kaleler bugün yine Japonya'nın üzerine kükredi.
Bugün saat 01:49'da, Tokyo'nun karar verdiğine dair -gayri resmi olarak- ilk kelime geldi.
Tokyo radyosu o saatte Japonya'nın Müttefik teslim şartlarını kabul edeceğini duyurdu.
Ama yine de Tokyo'dan resmi bir yanıt gelmedi.
Sonra, bu öğleden sonra, uzun ve ıstıraplı bekleyişin sona erdiği anlaşıldı. Teslim anlaşmalarında arabulucu görevi gören İsviçre, Japonların cevabının Bern'e ulaştığını ve Washington'a iletildiğini duyurdu.
O zaman, savaşın en gergin dramı çabucak ortaya çıktı.
Başkan Truman, II. Dünya Savaşı'nı sona erdirecek notu almak için Beyaz Saray'da bekledi.
İsviçreli Maslahatgüzar Max Grassli, akşam 6'dan kısa bir süre önce Dışişleri Bakanlığı'na gitti. Japon yanıtını Dışişleri Bakanı James F. Byrnes'e iletmek.
Dışişleri Bakanlığına saat 18:10'da tarihi cevabı içeren bir portfolyoyla geldi ve hemen Byrnes'ın ofisine gitti.
İletim ve kod çözme tamamlandıktan sonra, Japon notu Byrnes'a teslim edildi ve o da onu Truman'a götürdü. İngiltere, Rusya ve Çin tavsiye edildi. Ardından metin aynı anda Washington, Londra, Moskova ve Chungking'den yayınlandı.
Tokyo Radyosu kendi halkına el yazısının duvarda olduğunu söyledi.
Bu sekiz kelimelik duyuruyu flaş etmek için chilblains tedavisi üzerine ciddi bir tezi kesintiye uğratarak dünyayı şaşırttı:
"Flash-Tokyo-14/8-öğrenilmiş imparatorluk mesajı, Potsdam deklarasyonunu kabul edecek, yakında."
Haber tüm dünyayı sardı ve vahşi zafer kutlamalarına yol açtı.
Ancak Washington sakinliğini korudu - Tokyo'dan resmi cevabı beklemek ve başkent bunu alana kadar kutlamadı.
Kanlı Bir Kanıtlama Alanı
ABD Beşinci Filosu, 20 Kasım 1943'te Doğu Mikronezya'daki Japon işgali altındaki Gilbert Adaları'nın işgali ile Pasifik savaşında önemli bir yeni cephe açtı. Ağır kruvazör USS'den filoya komuta eden Koramiral Raymond Spruance Indianapolis (CA-35), ekvatorun biraz kuzeyinde, 93 mil arayla uzanan iki mercan atolü olan Makin ve Tarawa'ya eşzamanlı amfibi saldırılarla Galvanik Operasyonu'nu başlattı. Betio Adası'ndaki müstahkem bombardıman şeridine açılan kapı olan Tarawa, stratejik ödüldü. Betio ABD'nin elindeyken, hava sahası, 550 mil batıdaki Marshall Adaları'nı, Yedinci Hava Kuvvetleri'nin ağır bombardıman uçakları ve keşif uçaklarının menziline getirecekti.
Betio ve Tarawa Atoll'un ele geçirilmesi, Arka Amiral Harry Hill tarafından yönetilen Güney Saldırı Gücü ve Tümgeneral Julian Smith tarafından yönetilen 25.000 kişilik 2d Deniz Tümeni'nin göreviydi. Her iki adam da, iyi yönetilen, iyi silahlanmış birkaç bin rikusentai, Japon Özel Deniz Çıkarma Kuvvetleri ile karşı karşıya olduklarını biliyorlardı. Ayrıca, sular çekildiğinde Betio'nun mercan resifini yarıp geçmek zorunda kalacaklarını da biliyorlardı.
Doğu Carolines'deki Japon Kombine Filosunun yakınlığı birincil endişeydi. Pasifik Filosunun başkomutanı Amiral Chester Nimitz, Spruance'a bir düşman karşı saldırısı tarafından sığ sularda tuzağa düşmemek için "cehenneme girin ve cehennemden çıkın" emrini verdi. Zamanlama da kritikti. Nimitz, Spruance'a, Tarawa'nın, sekiz hafta sonra başlaması planlanan, stratejik olarak daha değerli Marshall Adaları'na karşı bekleyen sefer için zorlu ama kısa bir adım olduğunu sert bir şekilde hatırlattı. Operasyonel tempo o kadar gergindi ki Spruance, daha elverişli bir gelgit menzili elde etmek için Gilbert'lerde D-gününü bir hafta bile erteleyemedi.
Aceleyle Betio inişi böylece bir fırtına operasyonuna dönüşecekti - tehlikeli derecede düşük bir gelgit sırasında güpegündüz yoğun şekilde korunan bir adaya karşı önden bir saldırı. Başarı, sürpriz, basitlik, ateş-destek koordinasyonu ve yürütme hızına bağlı olacaktır - en deneyimli amfibi kuvvetler tarafından bile ulaşılması zor hedefler. Güney Saldırı Gücü'ndeki çok az gemi kaptanı veya birlik lideri, güçlü bir şekilde korunan bir sahile denizden bir saldırı düzenleme konusunda daha önce herhangi bir deneyime sahipti. Tarawa kanlı bir kanıtlama zemini sağlayacaktır.
Ustaca bir sürpriz ve saf cesaret, ilk ABD saldırı dalgalarının D-day sabahı Betio'nun kuzeybatı kıyısında bir yer edinmesini sağladı, ancak avantaj geçici oldu. Yoğun Japon ateşi ve acayip derecede kalıcı bir gelgit, karada ateş gücü ve takviye oluşumunu engelledi. Yaralılar arttı, iletişim başarısız oldu ve sahil başlarını kaos yönetti. Hill'in amiral gemisine ulaşan birkaç parçalı radyo raporu, karadaki sert koşulları açıkladı. "İndi," bir mesaj bildirildi. "Olağandışı ağır muhalefet. Kayıplar yüzde 70. Dayanamıyor." Red Beach Two'daki çatışmanın merkez üssünden başka bir mesaj geldi: "Durum kötü." Hill ve Smith, Makin yakınlarındaki denizdeki Beşinci Amfibi Kuvvet komutanı Tümamiral Richmond Kelly Turner'a acil bir mesaj göndererek, yedek kuvvet olan 6. 1
Tüyler ürpertici sözler komuta zinciri boyunca yankılandı. 23 Aralık 1941'de Japon çıkarmasıyla karşı karşıya olan Wake Island'ın çaresiz ABD savunucuları, son telsiz mesajlarında "Şüpheli bir sorun" sinyali vermişlerdi. Alarma geçen Turner, 6. Deniz Piyadelerinin 2.
Pasifik Filosu için, Galvanic Operasyonu'nda Betio bombardıman şeridine sahip olmaktan daha fazlası tehlikedeydi. Tarawa'daki yenilgi, Orta Pasifik'teki umut verici yeni ABD yolculuğunu süresiz olarak raydan çıkaracaktı. Çıkarma kuvvetlerinin Betio Adası'nı ele geçirmedeki başarısızlığı, aynı zamanda, güçlü bir şekilde savunulan adalara karşı zorla saldırıya ilişkin kanıtlanmamış operasyonel doktrini de itibarsızlaştıracaktır.
Pasifik Savaşı'nda Tarawa
Tarawa için yapılan savaş, Pasifik savaşında çok önemli bir kavşağı temsil ediyordu. Pearl Harbor 17'den bu yana Midway'den bu yana yirmi üç ay geçmişti. Müttefikler Ocak 1943'te Japonların taarruzunu Solomons'ta Guadalcanal'da ve Yeni Gine'de Buna'da zorlu zaferlerle ele geçirmiş olsalar da, kendi taarruz ivmelerini oluşturmada sinir bozucu gecikmeler yaşadılar. Müttefikler Aleutları 1943'te yeniden ele geçirdiler, ancak sonraki amfibi seferleri New Georgia ve Bougainville'in sık ormanlarında çıkmaza girdi. Yeni Britanya'daki Rabaul'daki Japon bölgesel güçlü noktası, onların tarafında tartışılmaz bir diken olmaya devam etti.
1943'te Japonya'ya karşı savaş yürütmekten sorumlu kıdemli subaylar ciddi sınırlamalarla karşı karşıya kaldılar. Müttefikler, Adolf Hitler'in Nazi Almanyası'nın yenilgisinin birincil stratejik hedefleri olacağı konusunda en başından beri anlaşmışlardı. Birleşik (ABD ve İngiliz) Genelkurmay Başkanları, Avrupa Kalesine karşı uzun zamandır beklenen çapraz Kanal saldırısını Haziran 1944'e kadar ertelemiş olsa da, Overlord Operasyonu hazırlıkları hala birlikler, uçaklar, gemiler ve çıkarma gemileri için en yüksek önceliği talep ediyordu. Pasifik, birkaç saldırı kampanyasının kapsamı ve ölçeği sınırlı olan bir durgun su tiyatrosu olarak kaldı.
ABD Donanmasını Müşterek Kurmay Başkanları'nda (JCS) temsil eden Amiral Ernest King, Orta Pasifik üzerinden ikinci bir cephe yoluyla Japonlara karşı daha fazla saldırı baskısı yapılmasını savundu. Deniz gücünün açık sözlü bir savunucusu olan King, Orta Pasifik'in Tokyo'ya giden kraliyet yolunu temsil ettiğine ve ABD Donanmasının böyle bir denizcilik stratejisinde liderliği alması gerektiğine inanıyordu. Yine de King, Pasifik'te halihazırda mevcut olan birlikleri ve nakliyeyi kullanarak Avrupa tiyatro varlıklarını çekmeden yeni cephenin üstlenilebileceği konusunda ısrar etti. Mayıs ayında Washington'daki Trident Konferansında, Birleşik Şefler, King'in önerdiği Orta Pasifik hamlesini içeren ABD "Japonya'nın Yenilgiye Yönelik Stratejik Planı"nı kabul ettiler. 2
Yeni strateji, Pasifik'teki iki ABD harekat komutanından farklı tepkiler aldı. Krallığı, geniş çapta dağılmış küçük adalarla noktalı muazzam okyanus alanlarını içeren Amiral Nimitz, Pasifik Filosunun General Douglas MacArthur'un Yeni Gine ve Filipinler'den geçen rotasına paralel olarak batıya saldırması konseptini memnuniyetle karşıladı. Güney-Batı Pasifik Bölgesi'nde dar denizler ve büyük adalar bulunan General MacArthur, boşa harcanan bir çaba olarak algıladığı şeye şiddetle karşı çıktı. Tek komutası altında, yakındaki kara tabanlı hava ve gerektiğinde Nimitz'in Pasifik Filosu tarafından tamamen desteklenen Filipinler'e tek, yoğun bir sürüş için savundu. Ancak King, Nimitz'i destekledi ve MacArthur'un Orta Pasifik'in gelişmiş filo üsleri ve hava limanları eksikliğinin feci bir yenilgiye - bir "ters Midway" ile sonuçlanacağına dair keskin uyarısına yol açtı. 3
Orta Pasifik hamlesinin savunucuları, Güneybatı Pasifik ve Orta Pasifik'te Japonlara karşı değişen saldırıların etkisini tanımlamak için "kamçı testeresi" fiilini kullandılar. Zamanla, MacArthur Yeni Gine'nin uzun kıyılarında Filipinler'e doğru ilerlerken ve Nimitz Marshalls, Marianas ve Palaus'tan saldırırken, kamçı etkisi değerini kanıtlayacaktı. ABD'nin Bougainville, Tarawa, Cape Gloucester ve Kwajalein'e -tam üç aylık bir süre içinde- birbirini izleyen çıkartmaları, bu stratejinin doğruluğunu kanıtladı.
Edwin Bearss'in olayları yeniden anlatması
İlk Hedef
Nimitz ve Spruance, Marshall Adaları'nın Orta Pasifik kampanyasının ilk hedefi olamayacak kadar uzak ve çok bilinmeyen olduğuna inanıyorlardı. Kuzey Afrika, Guadalcanal'daki 1942-43 çıkarmalarının komutanları ve Aleutian'ların her biri, kumsalların ve iç kısımlardaki hedeflerin havadan fotoğraflarının çekilmesi için kritik bir ihtiyaç olduğunu bildirmişti. Uzak hedeflerin havadan fotoğraflarını çekmek sağduyulu bir ön önlem gibi görünüyordu, ancak burada da uçsuz bucaksız Pasifik can sıkıcı sorunlar oluşturuyordu.
1943'te, mevcut hava kameraları hala taşıyıcı tabanlı avcı uçaklarına sığmayacak kadar hantaldı. Aslında, yalnızca dört motorlu B-24 Liberator büyüklüğünde bir bombardıman uçağı, Orta Pasifik'te hava fotoğrafları toplama kapasitesine ve menziline sahipti. Ellice Adaları'ndaki Yedinci Hava Kuvvetleri Kurtarıcıları, Gilbert'lere ulaşabilir, ancak Marshall'lara ulaşamaz. Betio'nun bombardıman uçağı böylece zorunlu hedef haline geldi. 20 Temmuz'da Genelkurmay Başkanlığı, Nimitz'in açılış kampanyası için Gilbert'lerin Marshall'ların yerini alması tavsiyesini kabul etti.
Genelkurmay Başkanlığı'nın Orta Pasifik hakkında başka acil endişeleri vardı. Geniş bölgede sadece birkaç ada hava limanları veya filo demirlemeleri için uygun görünüyordu ve Japonlar, herhangi bir Müttefik ilerlemesinin bu tür hedefleri hedefleyeceğini tahmin ederek, onları güçlendirmekle meşguldü. Ek olarak, bu stratejik adaların çoğunu çevreleyen mercan resifleri, amfibi sefer planlamasını daha da karmaşık hale getirdi. Kiska ya da Russells'takiler gibi yılın başlarında meydana gelen "kek yürüyüşü" inişleri olmayacaktı.
Erken istihbarat raporlarından Japonların Tarawa Atolü'nü güçlendirdiğini öğrenen Müşterek Planlama Kurmay Başkanlığı, Genelkurmay Başkanlığı'na Gilberts kampanyasını "amfibi eğitimli savaşta test edilmiş şok birlikleri" ile üstlenmelerini tavsiye etti. 4 Pasifik'teki üç ABD tümeni 1943'ün sonlarında bu nitelikleri karşıladı: Her ikisi de şu anda General MacArthur'un komutasındaki 7. Ordu Tümeni, Aleutianların gazileri ve Marshalls ve 1. ve 2. MacArthur, Tarawa'daki D-gününden sadece bir ay sonra New Britain'a karşı kendi başına büyük bir amfibi saldırıya hazırlanırken, JCS, 1. Deniz Tümeni MacArthur ile bırakarak ve 2.
Gilberts'e hazırlanırken, Nimitz yeni kurulan Beşinci Filo'ya ve iki telafi edici ateşli silaha, Amiral Kelly Turner ve Deniz Tümgenerali Holland "Howlin' Mad" Smith'e Beşinci Amfibi Kuvvet ve V Amfibi Kolordu'nun sefer birliklerine komuta etmesi için Spruance'ı seçti. , sırasıyla.
Pasifik'te Yalın ve Şişman Yıllar
Amerika Birleşik Devletleri Pasifik'te iki savaş yaptı, Almanya'nın yenilgisine verilen stratejik önceliğin bir sonucu olarak Amerika'nın 1941'de iki okyanuslu bir savaş başlatmaya yönelik maddi hazırlıksızlığının bir sonucuydu. Pasifik savaşının ilk yarısında çıplak kemikler vardı, sınırlı taarruzlar ve vur-kaç baskınları, hepsi Japon Birleşik Filosu tehdidi altında gerçekleştirildi. Kasım 1943'ün sonlarında başlayan ikinci aşama, nihayet Amerika'nın geç ama müthiş bir endüstriyel dönüşüm olan tam savaş zamanı üretimine ulaşmasını yansıtıyordu. Bu kaynak aktarımının bir habercisi, ilk Essex sınıfı filo gemilerinin Pearl Harbor'a gelmesiyle gerçekleşti.
Pasifik savaşında uçak gemileri çok değerliydi. Akdeniz ve Kuzey Denizi'nin daralmış sularında yakındaki düşman hava limanlarından karadan yapılan hava saldırılarına karşı savunmasız olsalar da, gemiler Pasifik'in uçsuz bucaksız bölgeleri için ideal olduklarını kanıtladılar. Nimitz ilk iki yıl dörtten fazla olmayan uçak gemisiyle (bazen en az iki uçakla) savaştı, ancak savaşın ikinci aşamasında, Pasifik Filosu, çoğu oldukça yetenekli Essex gemileri olan 100'den fazla flattop içerecekti.
Tuğamiral Charles Pownall, Tarawa'daki Görev Gücü 50'nin en ileri noktası olarak bu gemilerden altı tanesini konuşlandıracaktı. Yeni yüksek hızlı savaş gemileri ve lojistik destek gemilerinin eşlik ettiği Pownall'ın uçak gemisi görev kuvvetleri, denizlerin komutası için Japon Kombine Filosuna meydan okuyabilir. Yeni oluşturulan Görev Gücü 50 (yakında Koramiral Marc Mitscher'ın Görev Gücü 58 olacak), Spruance'ın Gilberts, Marshalls ve Marianas'daki heyecan verici zaferlerini diğer tüm deniz faktörlerinden daha fazla mümkün kılacaktır.
Birmanya sınırı ve Çin, Kasım 1943–yaz 1944
1943-44 kurak mevsimi için hem Japonlar hem de Müttefikler Güneydoğu Asya'daki taarruzlarda çözüldü. Japon tarafında, Korgeneral Kawabe Masakazu, Imphāl ovasını işgal etmek ve doğu Assam'da sağlam bir savunma hattı kurmak için Chindwin Nehri boyunca, orta cephede büyük bir Japon ilerlemesi planladı. Müttefikler, kendi paylarına, Burma'ya bir dizi saldırı planladılar: Stilwell'in üç Çin tümeni ve “Merrill's Marauders” (Wingate tarafından Chindit hatlarında eğitilmiş ABD birlikleri) dahil olmak üzere NCAC kuvvetleri Mogaung ve Myitkyina'ya karşı ilerlerken, Slim'in 14. Ordu, XV Kolordusunu güneydoğuya Arakan'a ve IV Kolordusunu doğuya Chindwin'e gönderecekti. Japonlar, onları kuşatmak suretiyle gelişmiş İngiliz kuvvetlerinden alışılmış bir şekilde daha iyi oldukları için, Slim, birliklerinin, tecrit edilmiş olsalar bile, gelecek seferdeki saldırılara karşı durmalarını sağlamak için yeni bir taktik formüle etti: emir verildiğinde bunu bileceklerdi. Ayakta durmak için, hem havadan gelen ikmallere hem de durumu Japon saldırganların aleyhine çevirmek için onun yedek birliklerini kullanmasına kesinlikle güvenebilirlerdi.
Burma cephesinin güney kanadında, Kasım 1943'te başlatılan XV.Japon karşı saldırısı bir Hint tümenini ve diğerinin bir bölümünü kuşattığında, Slim'in yeni taktiği devreye girdi ve Japonlar kendilerini kuşatılmış Kızılderililer ve kurtarma kuvvetleri arasında ezilmiş buldu.
Japonların Chindwin'in Orta Burma cephesinde Assam'a geçişi, Arakan'daki çatışmalar yavaşlarken Slim'in işine yaradı, çünkü artık Müttefiklerin uçak ve tanklardaki üstünlüğünden yararlanabiliyordu. Japonlar Imphal'a yaklaşmayı ve Kohīma'yı kuşatmayı başardılar, ancak bu kasabaları koruyan İngiliz kuvvetleri, şimdi güvenli olan Arakan cephesinden alınan birkaç Hint tümeniyle takviye edildi. Hava desteğiyle, Slim'in güçlendirilmiş kuvvetleri şimdi Imphāl'i birden fazla Japon saldırısına ve dış kuşatma hareketlerine karşı savundu, Mayıs 1944'ün ortalarında, iki tümenini doğuya doğru bir taarruza başlatabildi ve hala Japonların son cesur çabalarını içeriyordu. Imphal'ı yakala. 22 Haziran'a kadar 14. Ordu, Japon tehdidini Assam'a karşı önledi ve Burma'ya kendi ilerlemesi için inisiyatifi kazandı. Imphāl-Kohīma Savaşı İngiliz ve Hint kuvvetlerine 17.587 zayiat (12.600'ü Imphāl'de devam etti), Japon kuvvetleri 30.500 ölü (8.400 hastalık dahil) ve 30.000 yaralıya mal oldu.
Kuzey Birmanya cephesinde, Stilwell'in kuvvetleri, Imphāl-Kohīma'nın güney krizinden önce Mogaung ve Myitkyina'ya yaklaşıyordu ve Indaw'a yönelik ikincil Chindit operasyonu, 24 Mart 1944'te Wingate'in kendisi bir hava kazasında öldüğünde çok ileri gidiyordu. Bu arada, Chiang Kai-shek, ABD'nin, 12 Mayıs 1944'te hava desteğiyle Salween Nehri'ni batıya doğru geçmeye başlayan Yunnan Ordusunun 12 tümeni tarafından bazı eylemlere izin vermek için ödünç verme işlemini askıya alma tehditleri tarafından kısıtlandı. Myitkyina, Bhamo ve Lashio yönünde. Myitkyina havaalanı, Stilwell'in güçleri tarafından 17 Mayıs'ta “Merrill's Marauders” ile, Mogaung 26 Haziran'da Chindits tarafından alındı ve son olarak Myitkyina'nın kendisi 3 Ağustos'ta Stilwell'in Çin tümenleri tarafından alındı. artık Müttefiklerin elindeydi.
Çin'de, 27 Mayıs'ta başlayan Ch'ang-sha'ya yönelik bir Japon saldırısı, yalnızca Pekin-Han-K'ou demiryolunun kuzey-güney ekseninin daha ileri bir bölümünün değil, aynı zamanda birkaç hava limanının da kontrolünü kazandı. Amerikalıların Çin'de Japonları bombaladığı ve Japonya'da onları bombalamak niyetinde olduğu.
Bombalamalar
Inci liman
Bu, Japonya'nın ABD'ye yaptığı ilk saldırıydı. Bu bizim Japonya ile savaşa girmemize ve 2. Dünya Savaşı'na katılmamıza neden oldu.
Hiroşima'nın Bombalanması (Atom Bombası)
İlk atom bombası liman kenti Hiroşima'ya atılmıştı. Bu bomba anında 70.000 kişiyi öldürdü ve kod adı "Küçük Çocuk" oldu. İlk başta öldürülenlerin üçte biri askeriydi. Bomba, 2 mil yarıçapındaki ve yaklaşık 4 mil kare içindeki her şeyi yok etmişti. Ayrıca radyoaktif "kara yağmur"un daha fazla insanı öldürmesine neden oldu.
7 Aralık 1941 ile Temmuz 1942 arasında, Japonlar Pasifik'teki imparatorluklarını Guadalcanal'a kadar genişlettiler. ABD ve müttefikleri, Japonya'nın yeni imparatorluğunu kabul etmeyi reddettiler ve savaş için yeni güçler oluşturmaya başladılar. Midway ve Guam'dan Iwo Jima ve Okinawa'ya kadar ABD Deniz Piyadeleri, II. Dünya Savaşı'nda Japonlara karşı ada kampanyasına öncülük etti.
Pasifik'teki Denizciler İkinci Dünya Savaşı sırasında Pasifik Tiyatrosu'ndaki ABD Deniz Piyadeleri'nin savaş tarihinin unutulmaz bir hesabını sunuyor. Burada, askeri tarihin en zor ve acımasız seferlerinden biri olan bu sefer, Deniz Piyadeleri "ilk savaşan" olma ünlerini yaşadılar. Dramatik görüntüler ve bilgilendirici haritalar içeren bu dizi, ada savaşları dizisini ve Pasifik'teki müteakip zaferleri detaylandırıyor.
Disk 1: Solomons'u Güvence Altına Almak -
Pasifik savaşının belirleyici dönüm noktasını vurgular. Midway'deki zaferle başlayan ve Guadalcanal için uzun ve kanlı savaşın ardından, Deniz Piyadeleri stratejik olarak önemli Solomon Adaları zincirine yürüdüler ve Pasifik'teki ilk zaferlerini talep ettiler.
Guadalcanal: Güney Solomon Adaları
Kuzey Solomonlar: Saldırıya Hazırlanıyor
Bougainville: Solomonları Korumak
Disk 2: Marianalar için Savaş -
USMC'nin adadan atlama kampanyalarına devam ederken "Tokuo'ya giden yol" konulu savaş tarihinin destansı hikayesini sürdürüyor. Bu stratejik adaların kontrolünü ele geçirme mücadelesinde, Deniz Piyadeleri, inatçı bir Japon düşmanına karşı tüm Pasifik savaşının en kanlı ve zorlu savaşlarından bazılarını yaşadı.
Yeni Britanya: Rabaul'un İzolasyonu
Disk 3: Son Savaşlar -
Pasifik Savaşı sırasında şimdiye kadar yapılmış en yoğun ve en şiddetli muharebelerden bazılarını kapsar. USMC'nin Iwo Jima ve Okinawa gibi adalarda sergilediği cesaret ve kahramanlık artık efsane. Bu adaları güvence altına almak, ABD'nin Japonya'ya karşı kazandığı zafer için çok önemliydi, ancak bunun korkunç bir bedeli olacaktı.
Tinian: Marianaları Güvende Tutmak
Iwo Jima: Japonya'ya Atılan Adım
Marianalar için Savaş:
USMC'nin adadan atlama kampanyalarına devam ederken "Tokyo'ya giden yol"daki savaş tarihinin destansı hikayesini sürdürüyor. Bu stratejik adaların kontrolünü ele geçirme mücadelesinde, Deniz Piyadeleri, inatçı bir Japon düşmanına karşı tüm Pasifik savaşının en kanlı ve zorlu savaşlarından bazılarını yaşadı.
Yeni Britanya: Rabaul'un İzolasyonu
Son Savaşlar:
Pasifik Savaşı sırasında şimdiye kadar yapılmış en yoğun ve en şiddetli muharebelerden bazılarını kapsar. USMC'nin Iwo Jima ve Okinawa gibi adalarda sergilediği cesaret ve kahramanlık artık efsane. Bu adaları güvence altına almak, ABD'nin Japonya'ya karşı kazandığı zafer için çok önemliydi, ancak bunun korkunç bir bedeli olacaktı.
İnce kırmızı çizgi: Yetersiz Tarih
Japonya, 7 Aralık 1941'de II. Dünya Savaşı'nı kaybetti. Pearl Harbor baskınının çarpıcı bir askeri başarı olmasına rağmen, doğal kaynakları olmayan ve hatta kendi varlığını sürdürme yeteneği olmayan küçük bir ada ulusunun ABD ile sona erecek bir savaşta şansı yoktu. özellikle de Amerikan halkı, kendilerine kışkırtılmamış bir "sinsi saldırı" olduğu söylenen şeyle öfkeye kapıldıktan sonra. Ve Japonya'nın müzakere edilmiş bir anlaşma için sahip olabileceği zayıf şans, sadece altı ay sonra Amiral Isoroku Yamamoto'nun çok önemli Midway Savaşı'nda dört uçak gemisini ve yüzlerce yeri doldurulamaz pilotu kaybetmesiyle ortadan kalktı. Bundan sonra, Yükselen Güneş'in toz haline gelmesi an meselesiydi.
Çalışmamın rahatlığından ve arka görüşün netliğinden benim için söylemesi kolay. Lunga Ridge ve Henderson Field'ı gecenin bir yarısı çığlık atan bir banzai saldırısından korumak zorunda değildim. Tarawa'daki sörfte kanamadım ya da Iwo Jima'nın siyah volkanik küllerinde korunmak için boş yere kazmadım ya da Okinawa'da kamikazelerden kaçmadım. Böyle şeyler yapanlar, Japonya ile savaşın başladığı gün karar verildiğini söylemekte gecikmeyeceklerdir. Düşmanlarının iyi eğitilmiş, iyi yönetilmiş ve her metrekarelik gayrimenkul için korkunç bir bedel ödeyebilecek kapasitede olduğunu biliyorlardı.
İnce kırmızı çizgi John Dower'ın "acımasız savaş" dediği şeyle ilgili uzun bir film dizisinin sonuncusu. Japon ilerlemesinin en uzak noktası olan Guadalcanal'a odaklanıyor. Avustralya'nın hemen kuzeydoğusunda ve Solomon Adaları zincirinin doğu ucunun yakınında, ekvatorun tam 10 derece altında bulunan bu gemi, her iki taraf için de muazzam bir stratejik değere sahipti. Japonlar için Guadalcanal, Yeni Kaledonya, Fiji Adaları veya Avustralya'ya yönelik saldırı eylemi için bir hazırlık alanı olabilir. Amerika Birleşik Devletleri için Guadalcanal'ı almak Avustralya'yı koruyacak ve Tokyo'ya ve dünyaya Amerika'nın büyüyen hava, deniz ve kara kuvvetlerinin Pasifik'teki saldırıya geçtiğinin bir işareti olacaktı.
Senaryoyu da yazan yönetmen Terrence Malick, adını, olay örgüsünü, karakterlerini ve birçok ayrıntısını James Jones'un aynı adlı romanından ödünç aldı. Illinois, Robinson doğumlu olan Jones, 1939'da 18 yaşında barış zamanı Ordusuna katılmıştı. Jones, sıradan bir Pazar sabahı Japon uçakları herkesi şaşırttığında Hawaii'deki Schofield Kışlasında konuşlanmıştı. 1942'nin sonunda, 25. Piyade Tümeni'nin bir üyesi olarak Jones, Guadalcanal'da karaya çıktı ve burada şarapnel tarafından yaralanmadan ve güvenli bir yere tahliye edilmeden önce bir Japon askerini öldürdü. Amerika Birleşik Devletleri'ne geri döndüğünde, daha sonra üç kez firar etti ve 1944 yazında tıbbi nedenlerle taburcu edilmeden önce iki kez rütbesi düşürüldü. Savaştan sonra, Jones dahil olmak üzere birçok roman yazdı. Buradan sonsuzluğa Savaştan önce Hawaii'yi ele alan ve ona ün ve servet kazandıran (1951) ve İnce kırmızı çizgi (1962), Guadalcanal hakkındaydı.
Jones, Malick'in filminin bazı yönlerini istiyor. İlk olarak, yaşam, ölüm, aşk, ahlak, kötülük, kader ve korku gibi zamansız meselelerle ilgilenir ve tüm bunları cephedeki generalin değil, cephedeki askerin bakış açısından yapar. C-for-Charlie Company, sıradan mesleklerden ve yerlerden kendilerini hiçbirinin daha önce duymadıkları bir yerde bir arada bulan birkaç yüz sıradan adamdan oluşan bir koleksiyona odaklanıyor. Neden bazı insanlar hayatta kalıyor ve diğerleri, belki de aynı derecede cesur, aynı derecede iyi eğitimli, aynı derecede atletik veya aynı derecede dindar, son nefesleri bedenlerinden kaçarken neden umutsuzluk içinde ağlıyorlar? Askerler esasen kimsenin kurtarılamayacağı yanan evlere mi giriyor? Savaş kaçınılmaz olarak amaçsız ve rastgele midir? Mülkiyetle ilgili mi? Neden masumlar ve umursamazlar, herkesin&mdashAmerikalı, Japon, yerli&mdash kaybedecek gibi göründüğü durumlara itiliyor?
İkincisi, Malick, sert ve alaycı başçavuş Nick Nolte rolünde Sean Penn ile hırslı, agresif, West Point eğitimli bir tabur komutanı Elias Koteas ve albayın doğrudan önden saldırı emrini reddeden şefkatli yüzbaşı rolünde mükemmel bir oyuncu kadrosu oluşturdu. yerleşik Japon makineli tüfeklerine karşı Jim Caviezel adada yakışıklı bir özel AWOL olarak ve yerlilerle birlikte el bombası arızalanan şanssız bir lider olarak güçlü bir kamera hücresi rolünde Woody Harrelson ve garip ve düşünceli bir tuğgeneral olarak John Travolta'ya karşı. Merkezi bir figür yoktur ve hikayenin çoğu, akıcı, felsefi bir sesli anlatım yoluyla anlatılır.
Üçüncü, İnce kırmızı çizgi John Toll'un olağanüstü sinematografisi ve Hans Zimmer'in unutulmaz müzik notalarının yanı sıra, bazı izleyicilerin, eskiden bacakların olduğu yerde kanlı kütükleri olan bir gövde gördüğümüzde olduğu gibi, bazı izleyicilerin fazla gerçekçi bulabileceği özel efektler yer alıyor. Malick'in de güzel ayrıntılar için bir gözü var ve kameraları, etraflarındaki katliam karşısında şaşkın ve habersiz görünen her türlü vahşi yaşam üzerinde şiirsel bir şekilde oyalanıyor.
Ne yazık ki, İnce kırmızı çizgi hem eğlence hem de tarih olarak sınırlıdır. Neredeyse üç saatlik bir çalışma süresinde, uzun ve biçimsizdir. Dayanacak daha ne kadar çok şey olduğunu görmek için saatimi kontrol etmeye devam ettim. Malick egzotik hayvanlara, sallanan çimenlere, mutlu yerlilere veya ağaçların arasından süzülen ışıklara çok fazla görüntü ayırıyor. Zaman zaman, çoğu filmin çekildiği Queensland, Avustralya'da bir tür National Geographic tarzı inceleme yapmış gibi görünüyor. Ve karakterlerin çoğu bulanık olduğu için izleyici kimin ne düşündüğünü anlamakta güçlük çekiyor. Adamlardan biri sürekli Ohio'daki karısını hayal ediyor, ancak Malick bize onun yokluğunda başka biriyle yatacağı korkusuyla işkence gördüğünü söylemiyor. Ne yazık ki, sonunda korkunç "Sevgili John" mektubunu alır.
Bu inceleme noktasında daha fazlası, İnce kırmızı çizgi ne gerçekler ne de deneyimler açısından izleyiciye tarih hakkında yeterince bilgi vermez. Bazıları, bir sanatçının gerçek olaylarla herhangi bir ilişkisi olan bir eser üretme yükümlülüğü altında olmadığını iddia edebilir. Amerikalıların tarihlerini giderek daha fazla filmlerden veya televizyondan aldıklarını ve film yapımcılarının en azından doğruluğu hedeflemeleri gerektiğini, özellikle de düğmeleri, kamyonları veya uçakları doğru bir şekilde almak için bu kadar iyi duyurulan zahmete girdiklerinde yanıt verirdim. Örneğin, filmin başlarında bir Amerikan askeri nakliye gemisi, değerli insan yükünü yavaş ve zahmetli bir şekilde boşaltırken sahilin hemen yanında duruyor. Her nasılsa Malick, sadece 531'i yapılmış olan ve bu yüzyılın sonunda neredeyse hiçbiri hayatta kaldığını düşündüğüm bir Zafer gemisi gibi görünen bir şey buldu.
Ancak izleyici, kişisel deneyim veya büyük strateji olarak Guadalcanal hakkında çok az şey öğrenir. O küçücük ada neden önemliydi? Guadalcanal'daki savaş neden diğer Pasifik kampanyalarının çoğundan farklıydı? Neden, durumun aksine Er Ryan'ı Kurtarmak, askerler nakliye gemisinde beklerken gerçekten sahile vurduklarından daha mı korkmuşlardı? Hiçbir ses, 7 Ağustos 1942'de başlayan Guadalcanal savaşının çoğunlukla bu film başlamadan önce bittiğini veya Birinci Deniz Tümeni'nin 25. Piyade Tümeni gelmeden aylar önce orada savaştığını açıklamıyor. Örneğin Jones, 30 Aralık'a kadar karaya çıkmadı. Benzer şekilde, hiçbir seslendirme veya karakter, ne Japonların ne de Amerikalıların başlangıçta karadaki birliklerine yeterli takviye veya malzeme sağlayamadığını ve gün geçtikçe umutsuz deniz savaşlarının olduğunu açıklamaz. gece sonbahar boyunca devam etti. Her iki taraf da o kadar çok gemi kaybetti ki, yakındaki sular "Demir Dip Sesi" olarak bilinmeye başladı. Son olarak, Kasım ayının ortalarında ABD, Guadalcanal çevresindeki havayı ve denizi giderek daha fazla kontrol etti. Bu, kuşatılmış askerlerine yardım almak için muhripler de dahil olmak üzere mümkün olan her yolu kullanmak için çılgınca Japon çabalarının eksikliğinden değildi. Bununla birlikte, Aralık ayına kadar, Nippon'un oğulları açlıktan ölmek üzereydi ve esasen Guadalcanal'da terk edildi (film Japonları sempatik bir şekilde tasvir ediyor ve onların zayıflıklarını gösteriyor ama nedenini açıklamıyor) ve 9 Şubat 1943'e kadar General Alexander Patch General Douglas MacArthur'a şunları rapor edebilirdi: Guadalcanal güvendeydi.
Bu konuların veya olayların hiçbiri periferik olarak bile açıklanmamıştır. İnce kırmızı çizgi. Malick de bize romandaki muharebe piyadelerinin bakış açısını ortaya çıkaracak türden bir doku vermiyor. Örneğin, ölü ve ölmekte olan düşman askerlerinden hediyelik eşyalar veya altın dişler almaktan, arka bölgelerdeki Hava Kuvvetleri personelinden viski için bu tür bibloların ticaretinden, bir çadırın ortak karanlığında eşcinsellikten, yaraların sıralamasından hiçbir şey öğrenmiyoruz. her bir engel türünün bir kişiyi önden ne kadar geriye götüreceği, şirket içindeki terfi ve konum için sürekli mücadele ve özellikle izleyiciye açıklamaya yardımcı olacak küçük birimler ve birbirlerine olan sadakat türü. neden bu kadar çok insan düşmüş yoldaşlara yardım etmek için kendi hayatlarını riske atıyor? Tüm bu konular, muhtemelen kendi kuşağının en iyi savaş romanı olan Jones'un kitabının merkezindeydi.
İnce kırmızı çizgi muhtemelen doğayı askerlerin deneyimlediği gibi bile göstermiyor. Malick, yeşil çamurun içinde sürünen bir timsahın yanı sıra bir bataklıktan süzülen askerlerin sahnelerini gösteriyor. Ama çoğunlukla Malick'in bize sunduğu manzara, yemyeşil dağlar, tropik şelaleler ve muhteşem kumsallarla dolu bir cennettir. Keşke orada bir daire satın alabilseydik. Aslında, Amerikan askerleri Guadalcanal'ı tropikal bir cehennem olarak görüyorlardı. Doksan iki mil uzunluğunda ve otuz iki mil genişliğinde, kertenkeleler, timsahlar, örümcekler, sülükler ve akrepler bir yana, vahşi karıncalar, zehirli yılanlar ve sıtmalı sivrisineklerle dolu, çoğunlukla yoğun bir ormandı. Her iki taraftaki adamlar sarp dağ geçitlerini geçmek, çürüyen bitki kokusuyla dolu bataklıklardan geçmek ve sağlam asmaların arasından geçmek zorundaydılar. Yazar Jack London bir keresinde "Bir kral olsaydım, düşmanlarıma verebileceğim en kötü ceza onları Solomonlara sürgün etmek olurdu" demişti.
İnce kırmızı çizgi film yapım sanatının ve özellikle sinematografi, ses ve özel efektlerin bir kutlamasıdır. Ancak Pasifik Savaşı hakkında bilgi edinmenin yeri burası değil. Bunun için hala daha iyisini yapamazsınız Çıplak ve Ölü hatta John Wayne'in Iwo Jima'nın kumları. Ve bu on yılın en iyi Amerikan savaş filmini istiyorsanız, bir göz atın Er Ryan'ı Kurtarmak.
History Channel'da sık sık savaş filmlerini tartışan Kenneth T. Jackson, Columbia Üniversitesi'nde Jacques Barzun Tarih ve Sosyal Bilimler Profesörüdür.
AMERİKA BİRLEŞİK DEVLETLERİ TOKYO'YA TARAWA SALDIRISI - Tarih
Tarawa, Kiribati, 20 Kasım 2018 – Tarawa Savaşı'nın ardından Amerikan halkını sersemleten, sahilde sıralanan Amerikan kayıplarının fotoğraf ve video sahneleriydi. Sörfte yüzen önemli kayıpların görüntüleri halkı rahatsız etti, halkın protestosunu ve savaşta kaybedilen sevdiklerinin yasını tutan ailelerin öfkeli mektuplarını harekete geçirdi.
Bu, Amerika'nın adalara saldırma harekatındaki bir dizi savaşın ardından geldi ve şüphesiz Pasifik savaşının en kanlı muharebelerinden biriydi. Tarawa, İkinci Dünya Savaşı'nda (İkinci Dünya Savaşı) Birleşik Devletler Deniz Piyadeleri'nin Japonlardan kayda değer bir muhalefetle karşılaşacağı ilk kez olacaktı. Sadece 76 saat içinde, Deniz Piyadeleri, altı ay boyunca gerçekleşen Guadalcanal Seferi'ndekine benzer kayıplar verdi.
Kasım 1943'te, savaş şiddetlenirken, Gilbert Adaları'nı savunan Japon kuvvetlerinin komutanı Japon Amiral Keiji Shibasaki, askerlerinin Tarawa'nın işgalini Amerikalıların tahmin ettiğinden daha zor hale getireceğinden emindi. ABD ordusu, Gilbert ve Marianas Adaları'nı fethetmeyi, Amerikan birliklerinin ve müttefiklerinin Japonya'ya ilerlemesinin yolunu açmayı hedefliyordu.
Tarih, Shibasaki'nin ABD ordusunun Tarawa'yı fethetmesinin "bir milyon adam ve yüz yıl" alacağıyla övündüğü için güçlerine olan güvenini kaydeder. Sayıca çok az olan kuvvetleri, hem ABD Deniz Piyadeleri hem de askerler olmak üzere 35.000'den fazla Amerikan askerine savaş açtı. 2. Deniz Tümeni'nden 18.000'e yakın Deniz Piyadesi, Gilbert Adaları'nın Tarawa Mercan Adası'ndaki Betio adasına taarruza başladı.
Bu sayılara rağmen, her iki taraf da ağır kayıplar verdi. 4.500 Japon savunucusundan sadece 17'si hayatta kaldı ve teslim oldu. 1.000'e yakın deniz piyadesi operasyonda öldürüldü, diğerleri daha sonra yaralarından öldü. Yaklaşık 2.000 Deniz Piyadesi savaşta yaralandı ve bu Amerikalıların yüzden fazla askeri yakın zamana kadar ülkelerine geri gönderilmedi.
Japonya'ya giden yolu döşerlerse, Tokyo'ya giden uzun bir yol olurdu.
Bugün 20 Kasım 2018, Galvanik Harekatı'nın bir parçası olan Tarawa Savaşı'nın başlamasının 75. yıl dönümü. Dünya Savaşı'nın en kanlı savaşlarından birine işaret ediyor.
Varışta, çıkarma gemilerinin çoğu mercan resiflerini temizleyemedi ve yoğun ateş altında karaya çıkmaya çalışmak zorunda kaldı. Düşman ateşiyle karşılaştıklarından, sadece küçük bir kısmı kıyıya çıkabildi.Göğsüne kadar gelen suda, bunu başaranlar tükendi, elektrikli ekipmanlarının çoğu onarılamayacak kadar sular altında kaldı. Direnç ve cesaretle, Deniz Piyadeleri savaşmaya devam etti ve ada 23 Kasım 1943'te “yüz yıl” değil, 76 saat sonra güvenli ilan edildi.
Büyük kaybı hatırlamanın getirdiği üzüntü ve umutsuzluğa rağmen, 1. Deniz Uçağı Kanadı (1. MAW) ve 2. MARDIV, Tarawa Savaşı'nın 75. Yıldönümünü Tarawa, Kiribati halkıyla birlikte kutladı. Törene 1. MAW ve 2. MARDIV'ten Deniz Piyadeleri ve Denizciler, Japon liderler ve Kiribati halkı katıldı. 75. yıl dönümü töreni ve geri dönüş töreni, kanlı 76 saatlik Tarawa Savaşı sırasında ABD askerlerinin cesareti, hizmeti ve fedakarlığına odaklandı.
Çalkantılı bir geçmişten 75 yıl sonra, yıllar boyunca ABD ve Japon kuvvetleri, bölgesel barış ve istikrara katkıda bulunan yakın bir dostluk, ortaklık ve ittifak kurdu. Ayrıca törende ABD ile Tarawa halkı arasındaki dostluk ve dostluk vurgulandı. 1943'ten bu yana ABD askeri ortaklıklarının sağladığı güçle, Hint-Pasifik müttefiklerimiz, ortaklarımız ve dostlarımız, bu bölgede bölgesel güvenliğin devam eden önemine ve kalıcı barışa odaklanabilirler.
Tarawa Savaşı'nda birçok ders öğrenildi, ancak daha da önemlisi, bu savaşın kahramanlarına ve tüm İkinci Dünya Savaşı Pasifik Tiyatrosu gazilerine borçluyuz. Hizmetleri, bölgede İkinci Dünya Savaşı sonrası istikrarlı bir uluslararası düzenin yolunu açtı. 75. anma, Amerika'yı, Kiribati'yi, Japonya'yı ve Gilbert adalarını sonsuza dek değiştiren inanılmaz fedakarlıklara katlanan bir neslin direncini ve kararlılığını temsil eden savaşçılara bir saygı duruşu niteliğindedir.