Böyle bir hastalık var mı diye merak ettiğim şey. En son 3 sene önce hayatımda biri vardı. Sonrasında hiç kimseye karşı bir sevgi besleyemedim. Bırakın sevmek, bir hoşlantı belirtisi bile olmadı. Arkadaş çevresinin ısrarlarıyla bir araya geldiğim, kendim tanıştığım ya da bana karşı hisler besleyen biriyle konuştuğum bile oldu. Ne kadar denesem de hiçbirşey hissedemedim. Bu böyle ne kadar sürer, nereye gider acaba?
"(bkz:elalem ne der)" diye düşünmeyi bıraktığım zamanlardan bu yana, bu tanımın içindeyim. Her şey kendinizi sevmekle başlıyor. Hiç kimse kusursuz değil. Mesele kusurlarınızla bile mükemmel olduğunuzu fark edebilmekte.
Her zaman Sagopa Kajmer'in aslında göründüğü gibi biri olmadığını düşünürdüm. Neyse ki haksız çıkmadım. Bundan çok çok eski parçalarına bakacak olursanız, kin ve nefret dolu olduğunu görebilirsiniz. Sonrasında yaptığı parçalar için birşey söyleyemeyeceğim fakat her zaman bir tarafının karanlık olduğunu tahmin ediyordum. Bir parçasında "sapına kadar erkek de olsan kadına el kalkmaz" diyordu. Keşke aynı şey kendisi için de geçerli olsaydı.