2020 mali yılında, Japonya’nın kalori bazlı gıdada kendi kendine yeterlilik oranı yüzde 37 ile rekor düşük seviyeye ulaştı. Aynı yıl Japonya’nın üretim değerine göre kendi kendine yeterlilik oranı yüzde 67 oldu. Tarım, Ormancılık ve Balıkçılık Bakanlığı (MAFF), uzun süredir Japonya’nın daha fazla gıda üretmesi gerektiğini savunuyor.
Ancak bu kavram, ülkenin gıda ve tarım ticareti endüstrisindeki zorluklarını tanımlamaya gerçekten uygun mu?
Birleşmiş Milletler Gıda ve Tarım Örgütü (FAO), gıdada kendi kendine yeterliliği “bir ülkenin gıda ihtiyacını kendi yerli üretiminden karşılayabilme derecesi” olarak tanımlıyor. Belirli bir gıdanın gıdada kendi kendine yeterlilik derecesi, bu nedenle, yerel üretim miktarının yurt içi tüketim için gerekli stoklara bölünmesidir.
FAO, gıdanın mevcudiyeti, erişimi, kullanımı ve istikrarının gıda güvenliğinin tüm bileşenleri olduğuna inanmaktadır. Japonya Dışişleri Bakanlığı’na (MOFA) göre, kalori bazlı gıdada kendi kendine yeterlilik oranı, ülkenin gıda mevcudiyetinin bir göstergesidir.
Japonya’nın Gıda, Tarım ve Kırsal Alanlara İlişkin Temel Yasası, ülke için istikrarlı bir gıda arzının temel olduğunu ve “dünya gıda arzı, talebi ve ticareti bazı belirsizliklerle karşı karşıya olduğu” için öncelikle “artan yerli tarımsal üretim” yoluyla güvence altına alınması gerektiğini belirtiyor.
Japonya’nın kalori bazlı gıda öz yeterlilik düzeyinin zaman içinde düştüğü doğrudur. 1960 yılında Japonya, iç tüketiminin çoğunu karşılıyordu – pirinç için yüzde 102, meyve ve sebzeler için yüzde 100 ve et için yüzde 91.
Bugün Japonya birçok gıda için ithalata güveniyor. Japonya 2021’de yurt içinde tüketilen pirincin yüzde 98’ini üretirken, bu oran meyvelerde yüzde 30, sebzelerde yüzde 76 ve tarım ürünlerinde yüzde 16 oldu. Diğer gıdalar için oranlar soya fasulyesi için yüzde 21, buğday için yüzde 15 ve sığır eti için yüzde 11 idi.
2018’de MAFF, Amerika Birleşik Devletleri (yüzde 132), Kanada (yüzde 266) ve Fransa (yüzde 125) gibi diğer ülkeler için kalori bazlı kendi kendine yeterlilik oranını hesapladı. Bu tahmine atıfta bulunarak MAFF, Japonya’nın düşük gıda kendi kendine yeterliliği konusundaki endişelerini defalarca dile getirdi.
Gıda, Tarım ve Kırsal Alanlar için en son 2020 Temel Çizgisinde MAFF, ülkenin kendine yeterlilik seviyesini 2030 yılına kadar kalori bazında yüzde 45’e ve üretim değeri bazında yüzde 75’e çıkarmayı hedefliyor.
MAFF planı iddialı bir şekilde yerli buğday üretiminin yüzde 40, soya fasulyesinin yüzde 60, sebzelerin yüzde 15 ve hayvan yemi üretiminin yüzde 48 oranında artırılmasını hedefliyor. Bu hedeflere ulaşmak için plan, birçok ürün için yüksek verimli veya hastalığa dayanıklı yeni çeşitlerin tanıtılmasını öngörmektedir.
Ancak, bu hedeflerin fizibilitesi oldukça şüphelidir. Bu gıdaların üretim oranı son zamanlarda azalmaktadır. Yeni bitki çeşitlerinin geliştirilmesi ve tanıtılması zaman alır. Sanayide işgücü ve tarım arazilerindeki hızlı düşüş, yeni teknolojinin etkisini geride bırakıyor.
Japonya, yılda 50.000 sanayi işçisi kaybediyor ve 1980’e kıyasla tarımsal nüfusun üçte birinden daha azına sahip. Ancak arz ve talep açısından kendi kendine yeterlilik derecesi, ülkenin gıda üretimi için bu temel arka plan faktörlerini hesaba katmaz.
Aslında, sadece gıdanın kendi kendine yeterlilik düzeyine bakarak durumu doğru bir şekilde anlamak genellikle zordur. Örneğin, çeşitli gıdalara sınırlı erişimi olan gelişmekte olan ülkeler genellikle yüksek gıda kendi kendine yeterlilik oranlarına sahiptir. Bu gerçekten sizin insanlarınız için daha mı iyi?
Bu karmaşıklıkların üstesinden gelmek için, MAFF kısa süre önce, “Japonya’nın potansiyel üretim kapasitesini tam olarak kullanarak elde edilebilecek gıda kalorileri” anlamına gelen bir gıda kendi kendine yeterlilik potansiyeli göstergesini tanıttı. Başka bir deyişle, bu tahmin Japonya’nın vatandaşları için üretebileceği maksimum gıda miktarını gösteriyor.
Bu tahmine göre Japonya, mevcut ekilebilir arazisi ve insan kaynakları nedeniyle vatandaşlarının mevcut beslenme alışkanlıklarını tatmin edemiyor. Japonya’nın tüm sakinleri için 2,168 kcal’lik tahmini enerji gereksinimini (EER) sağlamak için, ülkenin yumru ve kök yetiştirmek için tarım arazilerini kökten dönüştürmesi gerekecekti.
Gıdada kendi kendine yeterlilik potansiyeli göstergesinin 2020 tahmini, tarım arazilerindeki düşüşün verimlilik artışını gölgede bıraktığını gösterdi. Pirinç ve buğday en yaygın olarak yetiştirilen ürünler ise, Japonya EER’nin altında olan yerli üretim yoluyla vatandaşlarına ancak 1.759 kcal sağlayabilir.
Ekilebilir arazilerin önerilen dönüşümünün aslında uzun zaman alacağı gibi bazı pratikliklere rağmen, farklı tarımsal kaynakları dikkate alan bu yeni potansiyel gösterge, gıda öz-değeri tartışmalarında gözden kaçan bir bakış açısı sunuyor. yeterlilik oranları
Buradaki kilit nokta, Japonya’nın -hem tarım işçilerinde hem de ekilebilir arazilerde bir düşüşle damgasını vuran- tarım sektörünün, Japonya’nın kendini beslemeye çalıştığı bir zamanda ülkenin gıda güvenliğini tehdit etmesidir. Ancak, MAFF planı bu kritik unsurlar için belirli bir hedef belirlememektedir.
Özetle, tek başına gıdada kendi kendine yeterliliğe bakmak, Japonya’nın kapsamlı gıda güvenliği arayışında karşılaştığı zorluğu tanımlamaz. Bu hedefe ulaşmak için Japonya, yalnızca belirli bir oranı artırmayı hedeflemekten ziyade, temel tarımsal üretim kapasitesini güçlendirmeyi taahhüt etmelidir.