Yaşam, kişinin kendi alanıdır; ama yaşam —Yürüme, Oruç Aruoba (Sayfa 208 - Metis Yayınları - Onuncu Basım: Haziran 2017)
zindandır çoğunlukla; bazen bile değil...
Evren — "acun"; şu "Herşey" —, kişiye karşı
olan ne varsa, onu, işte, yaşam yoluyla bağlı tutar
— tutsak kılar: zindana kapatır.
Kişi zindanda
dır.
İnsanlığa para kadar zarar vermişAntigone, Sophokles (Sayfa 12 - Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları Hasan Âli Yücel Klasikleri Dizisi Genel Yayın: 3065)
başka bir icat yoktur dünyada.
Para kentleri tutsak eder, yuvaları yıkar,
dürüst insanları baştan çıkararak
utanca boğar, insanları kurnazlığa
yönlendirerek, her hareketlerinde
saygısız olmayı öğretir.
Ama para karşılığı bu işlere girişenler,
er ya da geç bedelini öderler.
Önce ellerinizden ısrarcı bir çocuk gibi kavrıyor inançlı kurşun askerin iç burkan öyküsü. Daha sonra öğreniyorsunuz ki Çanakkale'ye de koşmuş bir kurşun asker. Ve bu öyle bir kurşun asker ki, bilemezsiniz bir aşk nişanesi mi, yoksa yalnızca bilinmeze sürüklenen bir askerin cebinden Andersen'i selamlayan tesirli bir metafor mu? Siz bir sayfa çevirip, inatçı Kereban Ağa'nın Üsküdar yolculuğunu keyifle izlerken, Kereban Ağa'ya ilham olan Jules Verne'in adını kaldırır bir grup Fransız milliyetçisi Bakırköy'deki bir parktan. Bir şair tutuklanır ötede ve ona hayran bir öğrencinin talaşlı paçalarla adımlanan tozlu oyuncak atölyesinde bir Müjdat Gezen yetişiverir. Ve belki pek yakınlarında bu oyuncak atölyesinin o masalsı savaşların acısını, kanının kıvamını ve dehşetini hissettiren asker figürleri satan Japon dükkanı vardır üzerine, ''Harp ü darp insanların inhisarındandır. Oyuncaklar birbirini öldürmezler.'' yazılan, aynı tutsak şair tarafından.
''Çocukluk nedir? Nerededir?'', sorularına cevap olan her öykünün arasında, bir alıntı iliştirir cebimize: ''Bir coşkudur çocukluk, bir umuttur en tazesinden, bir sevgidir saf, dahası bir aşktır en sakınılasından. İster sokakta, ister sıcak, büyük ve güvenli bir aile ortamında geçsin, küçücük mutlulukların cennetidir çocukluk. Kiminde bir çikolataya, kiminde bir oyuncağa, kimindeyse yalnızca bir kucaklamaya bakar, yüzlerine yayılan eşsiz kocaman gülümseyiş. Bir renktir çocukluk. Her çocukluk başka bir renk dünyada... Ve bir oyundur çocukluk. Bir oyun çocukluk...''
Zor çocuklukları işaret eder bizlere, Anne Frank'i ve o eşsiz hayalgücü sayesinde tahtadan atı söğüt dalı, tahtadan atı Kalamış'taki Truva Atı olanları... Tahta atın ''kent oyuncağı'' olmasından ötürü bir küçük serzeniş niteliğinde olan şu Bedri Rahmi dizelerine de yer verir:
''Onlara çiçek götürmeyelim
Kolonya sürsünler
Taylarımızı, sıpalarımızı anlatmak için
Nefeslerimizi tüketmeyelim:
Tahtadan atları var binsiler...''
Her akşamüstü oyuncakçı, camekanından çocuk ellerinin izlerini silermiş, bir bakmışız ki bir babanın özlem dolu dizelerinde de bir çocuk elinin izi kalıvermiş:
''Eski takvim hesabıyle
bu sabah başladı bahar.
Geri geldi Mehmed'ime
yolladığım oyuncaklar.
Kurulmamış zembereği
küskün duruyor kamyonet,
yüzdüremedi leğende
beyaz kotrasını Memet.''
Birbirini bu denli tamamlayan anlatı ve alıntılarla dolu sayfalar arasında, ilk kez Sunay Akın okuyan bir okur olarak tarihi; dalın birinin üzerinden, kesinlikle hesaplı bir adımla, diğerine konarak, geçmiş ve gelecek iç içe görmek, benim için müthiş keyifli idi. Merak içinde izlediğiniz bir olayı bir anda kesip, size bambaşka görününen bir olayla devam ediyor. Ancak sonunda nitelikli araştırma ve kalemle hepsi bir oluyor, bağlanıyor.
Zemberekler, zıpzıplar, tahtadan atlar, oyuncak ayılar, kağıttan uçaklar ve gemiler arasında bir baştan bir başa gezdirdi tarih şeridini okuruna. Bu nitelikte bir gezintiye ihtiyacı olanlar için biçilmiş kaftandır.
Biliyordum!
Marie Lu'nun beni hayal kırıklığına uğratmayacağını biliyordum. Aldığı her övgüyü hak eden bir kurgu gerçekten.
Yazığı her kitapla daha iyi bir yazar olan kadın; Marie Lu.
O kadar çok şeyden bahsetmek istiyorum ki, saçmalamaktan korkuyorum.
İlk olarak ebeveynler hakkındaki düşüncelerimi yazayım.
Yazarın yazdığı her kitapta kadın karakterlerin anneleriyle bir sorunu var. Bilmiyorum ilgimi bu çekti. İlk serinin sadece birinci kitabını okudum, Genç Elitler serisinde de biraz bu konu hakkında kafa yordum ama önemsemedim. Şimdi Warcross'u okuyunca dedim ki; Neden anneler, neden hep anneler?
Teşekkürler kısmında kendi annesiyle bir sorununun olmadığını anladım. Belki de annesi olmadan bile nasıl güçlü olduklarını anlatmak istiyordur kadın karakterlerinin. Bilemiyorum.
Şimdi bu kitap farklı bir dünya ve öyle bir kitap ki sadece -anlatılmaz, okunur- denebilir. Ben bu kitabı 5 tane müzik eşliğinde okudum. Bu benim (Bana Dokunma serisini saymıyorum, onun müzikleri bu kitabınki gibi tam oturmadı.) ilk başarılı müzik listem oldu. Her sahnede ne çalacağımı biliyordum, oyunlarda çalan müziğim belliydi. Hideo ve Emika'nın sahnelerinde genelde Daughter'ın Flaws'ını çalıyordum. Hatta bir yerde o kadar duygulandım ki…
Duygulanmamın nedeni Marie Lu'nun bu 'Hiçbir Şey İmkansız Değildir' anlayışı. Gerçekten bu düşüncesine, bu düşüncesini kaleme döküşüne hayranım. İşte Hideo ve Emika arasındaki o ilk görüşme beni benden aldı. İmkansız diye bir şey yok diye bağırıyor Marie Lu her kitabında.
Gül Cemiyeti'nin o manyak sonundan sonra Warcross deliceydi. Kitabın her sayfasını tatlı yiyormuşum gibi okudum. Ama o son bölüm… O son sayfalar… Biliyordum! Gerçekten biliyordum, anlamıştım. Ve tahmin ettiğim şeyin doğru çıkması kadar güzel bir şey yok.
Şimdi Marie Lu'nun, Sarah j. Maas ve Tahereh Mafi'nin erkeklerle alıp veremedikleri ne onu anlayamı… Anlıyorum aslında ve böyle yapmaları beni benden alıyor. Zaten kim ilk seferinde gerçek aşkını bulmuş ki.
Kitabın ne kadar iyi olduğuyla ilgili paragraflar yazabilirim ama gerek yok. Devam kitabını sabırsızlıkla bekliyorum. Daha zalim bir Hideo bizi bekliyor diye düşünüyorum bu arada.
Şu konudan da bahsetmek istiyorum, oyuncularla Emika arasındaki ilişkinin değişimini çok sevdim. Hideo ve Emika arasındaki ilişkinin değişimi hakkında çok önyargılı şeyler yazmak istemiyorum. Diğer kitapta neler olacağı belli değil çünkü.
Bir yanlış anlaşılmanın, böyle bir yanlış anlaşılma olacağını hiç düşünmemiştim. Kimin iyi adam, kimin kötü adam olduğu kafalarda soru işareti olarak kaldı diye düşünüyorum. En azından bende öyle kaldı.
Konu o kadar…yani konuyu açıklayacak kelime bulamıyorum. O kadar karışık, kör bir konu ki. Kimin haklı olduğunu uzun uzun düşünsem de işin içinden çıkamıyorum. Yine de Emika haklı. Evet evet, haklı.
Şu an yazmak istediğim bazı şeyleri unuttuğumdan eminim, şunu söylemeden bitirmeyeyim. Gerçekten kaliteli bir kitaptı. Okunması gereken ve tek başına okunmaması gereken bir kitap. Bir arkadaşımla birlikte okuyup, karşılıklı konuşmak isterdim. Hakkında tartışılacak çok şeyi olan bir kitap çünkü.
Müziklerden;
**Oynat bunu, bir şekilde tutsak oluveriyorum bu tehlikeli ve zorlu olan oyunda**
**Bu duyguyu hissediyorsan ellerini havaya kaldır
Evet evet evet
Bir adım, iki adım, hadi!
Bu gece sen, ben ve diğer herkes bağımlı olacağız.**
**Evet , herhangi bir yerde, her yerde ol
Tek yapman çağırmak
Ateşle oynanan bir oyun gibi,**
**Yıldızlara diliyor, senin ne olduğunu merak ediyorum
Ben bilmiyorum, O çok güzel
Belki benden biraz daha fazla parlıyordur**
Bana özellikle acı veren şunlardı: Karımın içinde bana karşı yalnızca, alışık olduğumuz o duygusal anlar dışında sürekli bir öfkeden başka bir duygunun olmaması; bu adamın, dış görünüşündeki inceliğiyle, yeniliğiyle, en önemlisi de müzikte büyük yeteneğiyle, birlikte çalarken karıma yakınlığıyla, müziğin, özellikle kemanın etkisiyle, aralarında oluşan duygusal yakınlaşmayla... karımın yalnızca hoşuna gitmekle kalmayacağını, hiç kuşku yok, karımı kendine tutsak edeceğini, onu avucunun içine alacağını, onunla istediği gibi oynayacağını açıkça görmem... Evet, en çok bu acı veriyordu bana.Kreutzer Sonat, Lev Nikolayeviç Tolstoy
Seni tutsak yapanın kim olduğunu ortaya çıkardım: SEN KENDİ KENDİNİ ZİNCİRE VURUYORSUN. Kendi tutsaklığının tek ve biricik sorumlusu, yine sensin. Yalnızca sensin, başka hiç kimse değil!Dinle Küçük Adam, Wilhelm Reich (Sayfa 19 - Doruk Yay.)
...
Ben sana diyorum ki: “Senin tek kurtarıcın, yine
sensin, kendinsin!”