bugün ben sabah erken kalktım. oğlumun karnını doyurdum, onu okula hazırladım. öğle yemeğini beslenmesine koyup boynuna astım. harçlığını cebine koyup suluğunu eline aldığında bana "allah zihin açıklığı versin." dedi. öptüm onu gülümseyerek. "sana da allah zihin açıklığı versin." dedim. kapıyı kapatıp pencereye koştum. apartmandan çıkışını izledim. karşıdan karşıya geçerken ortalıkta hiç araba olmamasına rağmen yüreğim hop etti. sokakta çok az öğrenci kaldığını farkedince pıtır pıtır koşarak okuluna gitti. arkasından dualar ettim. 32 adım sonunda okulun kapısından girdi.
bugün, biraz o işe biraz bu işe elimi attım. biraz dikiş diktim biraz çamaşır katladım. biraz yemek yedim, biraz temizlik yaptım.
sonra şarjı bittiğinde genellikle bir gün sonra doldurduğum yedek telefonum çaldı. öğretmen hanım, gözümün bebeği, kalbimin incisinin hastalandığını söyledi telaşlı telaşlı. "geliyorum." dedim. "ben hemen geliyorum."
bugün ben çok hızlı hazırlandım. yedi dakika sonra sınıftan içeri girdim. oğlumu alıp eve geldim.
bugün, benim oğlum hastalandı. Allah'ın izniyle yarın bir gün iyileşir.
bugün ben hastalanan çocukları için kalbi titreyen anne-babaları düşündüm. bu gücü düşündüm. bu görünmeyen. sonra başka görünmeyen şeyler de düşündüm. başka güçleri de.
sonra oğluma sarıldım. o uyudu. ben de uyudum.