Yeni bir kitap bitirdim bugün.
Uzun Hikâye, yazarı Mustafa Kutlu. Adı gibi, ne hikâye ne roman, uzun hikâye. Filme de çekilmiş, şu sıralarda vizyonda. Perşembe akşamı gidebilirsem göreceğim inşallah.
Bir meslektaşım önerdi, Mustafa Kutlu adlı bir yazardan haberim bile yoktu benim. Hayat Güzeldir adında kısa bir hikâyem var, onu okuyunca hatırlamış, Mustafa Kutlu'nun da aynı adlı bir hikâyesi varmış. "Ama" dedi, "Uzun Hikâye'yi okumanızı öneriyorum." Hemen aldım ve çabucak bitirdim.
Müthiş akıcı bir dili var, konuşur gibi, Sait Faik hikâyesi okuyor hissine kapılıyor insan.
1940'lı yıllardan başlıyor, 1970'li yılların sonuna uzanıyor. Hayatı boyunca yerleşik düzeni tutturamamış, oğluyla kasaba kasaba dolaşan Bulgaristan göçmeni Bulgaryalı Ali'nin hikâyesi.
Zaman zaman neşeli, komik, zaman zaman dramatik, ama çok sıcak bir hikâye. İçinde bol bol da tren var, vagon var, tam benlik yani.
Kitaptan iki cümle:
"Hayat dediğin nedir ki? Anlaşılmaz bir sır. Kurduğumuz düzen hep böyle sürüp gidecek sanırız. Birden ip kopar, ışk söner, her şey darmadağın olur."
"... solunan hava, yüzülen su, oturup-kalktığın insan, yürüdüğün yol seni değiştirir."
Kayıtsız şartsız sevgiyi, küçük yerlerde muhalif olmanın zorluğunu, kuyruğu dik tutabilmenin önemini anlatıyor Uzun Hikâye.
Filmini izleyen eşim dostum hararetle anlatıyor ve tavsiye ediyor. Eleştirmenler de çok olumlu yazmış.
Beğeneceğimden eminim.
Bu blog Editör'den Öneriler alanında yayınlanmıştır