Başka bir konuda yazmıştım. Tekrar konu açıp burada konuşmak daha iyi olur diye düşündüm. Biliyorsunuz ki insanımızda harcadığı parayı karşısındakine kabul ettirme ya da onu kabul etmeme eğilimi var. Biraz düşünün çevrenizden. Bir arkadaşınız yeni cep telefonu almış. 2000TL... O kadar para verilir mi denildiğinde de; yok efendim şu özelliği var, bu özelliği var, şurası şöyle, şu marka sabah kahve yapıyor, işe gitmeden gömleğinizi ütülüyor falan filan. İşte onun yerine şunu alsaydın dediğinizde de, aaa olur mu bu şöyle daha iyi böyle daha iyi. Bisiklet konusunda da; bisiklete o kadar para verilir mi'ciler var bol bol biliyorsunuz. Biz de o arkadaşa bunun mantıklı bir karar olduğunu anlatmaya çalışıyoruz. İlgi alanları farklı, boşver diyip geçemiyoruz. Kısacası her alanda böyle bir onaylanma kaygısı başlamış. Hepimiz aldığımız bisikletin, kullandığımız telefonun, bilgisayarın, ayakkabının en iyisi olduğunu iddia ediyoruz. Neden mi? Çünkü o ürüne para harcamışız... Şöyle bir örnek vereyim hatta; Polonya'daki arkadaşıma "ya müdür o jantlar o kadar para etmez, keşke almasaydın" dediğinde adam "Hadi ya, nedenmiş ki? Gel araştıralım" oluyor konu. Türkiye'deki adama söylediğin zaman da kanepe ile bisiklet kadrosunu karşılaştırıp kendini haklı çıkarmaya çalışıyor. Nedir bu kadar farklı olmamızdaki sebep?