We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
10 Haziran 2014 Salı
Ocak 2005'te Alaycı Kuş Operasyonu başlıklı bir makale yazdım. O zamanlar, Frank Wisner'ın Özel Projeler Ofisi'ne müdür olarak atandığı 1948 yılına dayanan bu çok gizli Merkezi İstihbarat Teşkilatı medya operasyonu hakkında çok az şey biliniyordu. Kısa süre sonra, Politika Koordinasyon Ofisi (OPC) olarak yeniden adlandırıldı. Bu, CIA'in casusluk ve karşı istihbarat şubesi haline geldi. Wisner'a "propaganda, ekonomik savaş; sabotaj, anti-sabotaj, yıkım ve tahliye önlemleri dahil önleyici doğrudan eylem; yeraltı direniş gruplarına yardım da dahil olmak üzere düşman devletlere karşı yıkım ve yerli anti-yerlilerin desteğine odaklanan bir örgüt yaratması söylendi. Özgür dünyanın tehdit altındaki ülkelerindeki komünist unsurlar."
O yılın ilerleyen saatlerinde Wisner, yerli Amerikan medyasını etkilemek için bir program olan Mockingbird'ü kurdu. Wisner, kitabın yayıncısı Philip Graham'ı işe aldı. Washington Post, projeyi sektör içinde yürütmek. Graham, savaş sırasında askeri istihbarat için çalışan başkalarını da işe aldı. Bunlar arasında James Truitt, Russell Wiggins, Phil Geyelin, John Hayes ve Alan Barth vardı. Stewart Alsop, Joseph Alsop ve James Reston gibi diğerleri Georgetown Setinden işe alındı. Kitabın yazarı Deborah Davis'e göre Büyük Katharine (1979): "1950'lerin başlarında, Wisner, toplumun saygın üyelerine 'sahipti'. New York Times, Haber Haftası, CBS ve diğer iletişim araçları."
Alaycı Kuş Operasyonu'nun kontrolü altındaki en önemli gazetecilerden biri, makaleleri 300'den fazla farklı gazetede yer alan Joseph Alsop'du. CIA'in görüşlerini yaymaya istekli diğer gazeteciler arasında Stewart Alsop (New York Herald Tribünü), Ben Bradlee (Haber Haftası), James Reston (New York Times), C. D. Jackson (Zaman Dergisi), Walter Pincus (Washington Post), Walter Winchell (New York Günlük Aynası), Drew Pearson, Walter Lippmann, William Allen White, Edgar Ansel Biçme (Chicago Günlük Haberleri), Hal Hendrix (Miami Haberleri), Whitelaw Reid (New York Herald Tribünü), Jerry O'Leary (Washington Yıldızı), William C. Baggs (Miami Haberleri), Bitki Altın (Miami Haberleri) ve Charles L. Bartlett (Chattanooga Times). Kitabın yazarı Nina Burleigh'e göre Çok Özel Bir Kadın, (1998) bu gazeteciler bazen Frank Wisner tarafından görevlendirilen makaleler yazdılar. CIA ayrıca işlerinde onlara yardımcı olmak için onlara gizli bilgiler verdi.
Alaycı Kuş Operasyonu için kanıtlar ilk olarak birçok farklı kaynaktan geldi. CIA'in Uluslararası Örgütler Bölümü (IOD) başkanı Thomas Braden, Alaycı Kuş Operasyonunda önemli bir rol oynadı. Haziran 1975'te Braden, Granada Televizyon programına bir röportaj verdi, Eylemde Dünya: CIA'in Yükselişi ve Düşüşü. "CIA müdürü, diyelim ki, Avrupa'daki birine - bir İşçi liderine - bir hediye vermek isterse, bu adam elli bin dolar kullanabilir, iyi çalışıyor ve iyi bir iş çıkarıyor - düşündüğünü varsayalım. Harcayabileceği paranın, kiralayabileceği insanların ve savaşı yürütmek için gerekli olduğuna karar verebileceği faaliyetlerin sınırı yoktu - gizli savaş .... Çok ulusluydu. Belki ilklerden biriydi. Gazeteciler hedefti, sendikalar belirli bir hedefti - komünistlerin en çok para harcadığı faaliyetlerden biriydi." Başka bir röportajda Braden, CIA'in faaliyetlerinin Kongre'den gizli tutulması gerektiğini itiraf etti. Makalede belirttiği gibi: "Soğuk savaşın gerçekten sıcak olduğu 1950'lerin başında, Kongre'nin projelerimizin çoğunu onaylayacağı fikri, John Birch Derneği'nin Medicare'i onaylaması kadar muhtemeldi."
Alaycı Kuş Operasyonunun diğer detayları Frank Kilisesi soruşturmaları sonucunda ortaya çıktı (İstihbarat Faaliyetleri Açısından Devlet Operasyonlarını İncelemek için Komite Seçin). 1976'da yayınlanan Kongre raporuna göre: "CIA şu anda dünya çapında CIA'e istihbarat sağlayan ve zaman zaman gizli propaganda kullanarak fikirleri etkilemeye çalışan birkaç yüz yabancı kişiden oluşan bir ağa sahip. çok sayıda gazete ve süreli yayına, çok sayıda basın servisine ve haber ajansına, radyo ve televizyon istasyonlarına, ticari kitap yayıncılarına ve diğer yabancı medya kuruluşlarına doğrudan erişim." Church, dünyayı yanlış bilgilendirmenin maliyetinin Amerikan vergi mükelleflerine yılda yaklaşık 265 milyon dolara mal olduğunu savundu.
Church, Amerika Birleşik Devletleri'nde yayılmasını sağlamak için başlangıçta yabancı medyada yayınlanan bilgileri almak için gazetecilere ve yazarlara gizlice müdahale etmenin CIA politikası olduğunu gösterdi. Church, Gizli Eylem Kurmay Başkanı tarafından bu sürecin nasıl işlediğine dair yazılmış bir belgeden alıntılar yapıyor (sayfa 193). Örneğin, şöyle yazıyor: “Yabancı yayıncılara veya kitapçılara gizlice sübvansiyon vererek, ABD etkisini açığa vurmadan yurtdışında yayınlanmış veya dağıtılmış kitaplar edinin.” Belgenin ilerleyen kısımlarında şöyle yazıyor: “Ticari uygulanabilirlikten bağımsız olarak operasyonel nedenlerle yayınlanmış kitaplar alın”. Church, “1967'nin sonundan önce CIA tarafından binden fazla kitap üretildiğini, sübvanse edildiğini veya desteklendiğini” bildiriyor. Bütün bu kitaplar sonunda Amerikan pazarına girdi. Ya orijinal biçiminde (Kilise örneğini verir. Penkovskiy Kağıtları) veya Amerikan gazeteleri ve dergileri için makaleler olarak yeniden paketlenmiştir.
1961'de yayınlanan bir başka belgede, Teşkilatın propaganda biriminin şefi şöyle yazıyordu: “Yazarla doğrudan temasımızın avantajı, onu niyetlerimiz hakkında çok detaylı bir şekilde bilgilendirebilmemizdir; ona dahil etmesini istediğimiz her türlü materyali sağlayabileceğimizi ve taslağı her aşamada kontrol edebileceğimizi… (Ajans), asıl metnin operasyonel ve propaganda amaçlı niyetimize uygun olduğundan emin olmalıdır.” Church, Thomas H. Karamessines'in sözlerini aktarıyor: “Yurtdışındaki bir gazeteye bir makale yerleştirirseniz ve bu çok etkileyici bir makale veya bir vahiy ise, alınıp yayınlanmayacağını garanti etmenin hiçbir yolu yoktur. bu ülkedeki Associated Press tarafından” (sayfa 198).
Church, CIA belgelerini analiz ederek, doğrudan Teşkilat tarafından istihdam edilen 50'den fazla ABD'li gazeteciyi tespit edebildi. CIA ile "hizmetleri için düzenli olarak ödenen, CIA'den sadece ara sıra hediyeler ve geri ödemeler alan" (sayfa 195) çok daha fazla kişinin CIA ile yakın ilişki içinde olduğunun farkındaydı. Church, bunun muhtemelen buzdağının sadece görünen kısmı olduğuna dikkat çekti, çünkü CIA “medya ajanlarının isimlerini veya bağlantılı oldukları medya kuruluşlarının isimlerini vermeyi” reddetti. Church ayrıca bu ödemelerin çoğunun belgelenmediğinin de farkındaydı. Otis Pike Raporunun ana noktası buydu. Bu ödemeler belgelenmediyse ve muhasebeleştirilmediyse, güçlü bir mali yolsuzluk olasılığı olmalıdır. Bu, CIA'in dağıtmaktan sorumlu olduğu büyük ticari sözleşmeleri içerir. Pike'ın raporu aslında 1976'da Edwin Wilson, Thomas Clines, Ted Shackley, Raphael Quintero, Richard Secord ve Felix Rodriguez gibi CIA ajanlarının faaliyetleri aracılığıyla 1980'lerde ortaya çıkan şeyin altını çizdi.
Watergate soruşturmasında Bob Woodward ile birlikte çalışan Carl Bernstein, Alaylı Kuş Operasyonu hakkında daha fazla bilgi verdi. Yuvarlanan taş Bernstein 25 yılı aşkın bir süre boyunca 400'den fazla Amerikalı gazetecinin gizlice CIA için görevlendirdiğini iddia etti: "Gazetecilerden bazıları Pulitzer Ödülü sahibi, kendilerini ülkeleri için portföyü olmayan büyükelçiler olarak gören seçkin muhabirlerdi. daha az coşkuluydular: Teşkilatla ilişkilerinin işlerine yardımcı olduğunu bulan yabancı muhabirler; casusluk işiyle en az makaleleri dosyalamak kadar ilgi duyan memurlar ve serbest çalışanlar ve en küçük kategori, tam zamanlı CIA çalışanları yurtdışında gazeteci kılığında."
Alaylı Kuş Operasyonu hakkındaki makalemi Ocak 2005'te web sitesinde yayınladım. Keşiflerimi Eğitim Forumu'nda da yayınladım. Daha sonra Google'da "Operation Mockingbird" için bir arama yaptım. Sıralamada ilk sırada Wikipedia girişi yer aldı. 6 Nisan 2005'te şöyle yazıyordu: “Alaycı Kuş Operasyonu, var olan ya da olmayan bir CIA projesinin adıdır. Çeşitli kitaplarda ve internet sitelerinde adı geçse de varlığı henüz tespit edilememiştir. Bazıları operasyonun sadece bir şehir efsanesi veya komplo teorisi olduğuna inanıyor.” Açıkçası, bu girişi yazan kişi CIA operasyonları hakkında hiçbir şey bilmiyordu. Bu nedenle sayfayı düzenlemeye karar verdim. Bu nedenle Wikipedia'da Alaycı Kuş Operasyonu'nun girişini yazmaya karar verdim. Ancak, bunu yaptığım anda silindi ve orijinal giriş geri kondu.
Alaycı Kuş Operasyonu hakkındaki kendi sayfam AltaVista, Yahoo ve AlltheWeb gibi arama motorlarında göründü. Ancak, Google'ın veritabanında buna sahip olmadığı görülüyor. Bu, diğer sayfalarımdan Google'da çok iyi iş çıkardığım zaman şaşırtıcıydı. Geçmişte ulusal gazetelerde çalıştım ve Google'ın CIA ile ilişkisi hakkında araştırma yapmak için bağlantılarımı kullandım.
Eğitim Forumu'nda bilgi yayınladım ve Wikipedia'nın kusurları hakkında ulusal basında mektuplar yayınladım. Sonunda bir Wikipedia temsilcisiyle temasa geçtim ve bu CIA operasyonuyla ilgili geçmişim için tam sayfa referanslar verirsem, buna izin vereceklerini söylediler.
14 Haziran 2005'te Alaycı Kuş Operasyonu sayfamın Google veritabanına geri yüklendiğini duyurabildim. (Artık sıralamada 3. sırada yer aldı). Mockingbird'ü kuran adam Frank Wisner hakkındaki sayfam da öyleydi. Engellenen başka bir kişi, Mary Pinchot Meyer de geri döndü.
Geçenlerde "Alaycı Kuş Operasyonu" için arama yapmak için bir nedenim oldu. Bing'de Wikipedia'ya 2. geldi. Bu, konuyla ilgili web'deki en ayrıntılı sayfa olduğu için beklenen bir şeydi. 7. sırada, Eğitim Forumu'nda bununla ilgili yaptığımız orijinal tartışma yer aldı. Ancak aynı şeyi Google'da yaptığımda oldukça şaşırdım. Üçüncü sayfada 22. sıradaydı. (Eğitim Forumu 23. sıradaydı). Google neden bu sayfayı eski sürüme geçirdi? Geçenlerde Bing'den şöyle bir e-posta aldım: "İkinci yıl için, kör testlerde, Birleşik Krallık'ın en popüler web aramalarını kullanarak, daha fazla insan Google'dan daha fazla Bing sonuçlarını tercih ediyor!" Şaşırmadım, gelecekte varsayılan arama motorum olacak.
Mevcut Wikipedia girişi de rahatsız edici. Hala ürettiğim bazı materyalleri içermesine rağmen, web siteme yapılan tüm referansları kaldırdı. Bir diğer önemli değişiklik ise ismini verdiğim, Amerika'nın önde gelen medya kuruluşlarında çalışan gazetecilerin çoğunun görevden alınması. Görünüşe göre Alaycı Kuş Operasyonu hala var ve çevrimiçi bilgiler üzerinde bir etkisi var.
Son düzenlemeyi yapan kişinin adını ve akademik bilgilerini kimse bilmiyor. Google, Wikipedia'ya 100 alan adı yetkisi verir (bu yüzden her zaman sıralamaların en üstünde görünür). Ancak bu, materyali kimin yazdığını bilmediğimiz için Wikipedia'dan referans kabul etmeyi reddeden okullardaki ve üniversitelerdeki öğretmenler için geçerli değildir.
Domuzlar Körfezi İstilası ve Sonrası, Nisan 1961–Ekim 1962
Küba'da bir sol devrim, 1959'da Başkan Fulgencio Batista'nın devrilmesi ve Başbakan Fidel Castro yönetiminde yeni bir hükümetin kurulmasıyla sona ermişti. Castro rejimi, Küba'daki ABD ekonomik varlıklarına el koyarak ve Sovyetler Birliği ile yakın ilişkiler geliştirerek ülkenin eskiden ABD ile olan güçlü bağlarını hızla kopardı.
Bu gelişmeler, Küba'nın ABD'ye coğrafi yakınlığı göz önüne alındığında ABD için ciddi bir endişe kaynağı olduğunu kanıtladı ve Küba'yı Soğuk Savaş'ta yeni ve önemli bir faktör olarak oyuna getirdi. Mart 1960'ta Başkan Dwight D. Eisenhower, Merkezi İstihbarat Teşkilatı'na (CIA) Küba'nın işgali ve Castro rejiminin devrilmesi için bir plan geliştirmesi talimatını verdi. CIA, 2506 Tugayı olarak bilinen Demokratik Devrimci Cephe'nin silahlı kanadı olarak hizmet eden sürgündeki karşı-devrimci Kübalılardan oluşan bir gücü eğittiği ve finanse ettiği bir operasyon düzenledi.
Kasım 1960'ta seçilmesinin ardından, Başkan John F. Kennedy işgal planını öğrendi, Fidel Castro'nun tüm Latin Amerika için tehdit oluşturan bir Sovyet müşterisi olduğu sonucuna vardı ve danışmanlarıyla istişareler yaptıktan sonra CIA planlı planına onay verdi. Küba'nın gizli işgali devam edecek. Guatemala'dan başlatılan saldırı neredeyse en başından yanlış gitti. Tugay 2506'nın bileşenleri 17 Nisan 1961'de Domuzlar Körfezi'ne çıktı ve 2 gün içinde Castro'nun doğrudan komutasındaki Küba silahlı kuvvetleri tarafından yenildi.
Başarısız işgal, sosyalizmi benimseme ve Sovyetler Birliği ile daha yakın ilişkiler kurma niyetini açıkça ilan eden Castro yönetiminin konumunu güçlendirdi. Aynı zamanda Kennedy yönetimi tarafından Küba politikasının yeniden değerlendirilmesine yol açtı. Başkan, Domuzlar Körfezi'nde yaşanan yenilginin nedenlerini incelemek için eski Genelkurmay Başkanı General Maxwell Taylor ve Başsavcı Robert Kennedy başkanlığında bir komite kurdu.
Mayıs 1961'de başlatılan bu inceleme ve politika değerlendirmesi, o yılın Kasım ayında Küba'da Firavun Faresi Operasyonu kod adıyla yeni bir gizli programın uygulanması kararına yol açtı. Firavun Faresi Operasyonunun gözetimi, Ulusal Güvenlik Konseyi'nin himayesindeki 5412/2 Özel Grubu tarafından sağlandı ve General Taylor ve Başsavcı Kennedy'yi kapsayacak şekilde genişletildi.
Firavun Faresi Operasyonu, Domuzlar Körfezi istilasının yapamadığını yapmak için tasarlandı: Komünist Castro rejimini Küba'daki iktidardan uzaklaştırmak. Edward Lansdale başkanlığındaki CIA ve Savunma Bakanlığı tarafından düzenlenen Firavun Faresi Operasyonu, geniş kapsamlı amaç ve kapsamda çok sayıda plan oluşturdu. Lansdale, 20 Şubat 1962'de Başsavcı Kennedy'ye Projenin altı aşamalı programını sundu ve Başkan Kennedy, 16 Mart 1962'de operasyonun bileşenleri hakkında bir brifing aldı. Lansdale, koordineli siyasi, psikolojik, askeri, sabotaj ve istihbarat programını özetledi. operasyonların yanı sıra Castro da dahil olmak üzere önemli siyasi liderlere yönelik önerilen suikast girişimleri. Operasyonun aylık bileşenleri, anti-Castro propagandasının yayınlanması, militan muhalif gruplara silah sağlanması ve ülke genelinde gerilla üslerinin kurulması dahil olmak üzere komünist rejimi istikrarsızlaştırmak için yerleştirilecekti ve bunların tümü Ekim 1962 Küba'ya askeri müdahale. Planlanan Firavun Faresi operasyonlarının bazıları (hepsi olmasa da) 1962'de konuşlandırıldı, ancak askeri müdahale gerçekleşmedi ve Castro rejimi iktidarda kaldı.
Gerçek kontrolü QAnon komplo teorileri: J.P. Morgan Titanik'i mi batırdı?
Titanik 15 Nisan 1912'de battığında, 1.503 ölü arasında tanınmış birkaç milyoner sayıldı. New York Times'ın manşeti "Kayıp Titanik'te Ünlü Adamlar" ilan edildi: "Col. Jacob Astor, Karısı Isidor Straus ve Karısı ve Benj ile birlikte. Guggenheim Yurtdışında.” Ölüm ilanları, New York'ta otel ve gökdelenler inşa eden Astor, bankacı ve Macy's mağazasının sahibi Straus ve madencilik makineleri üreticisi Guggenheim için takip etti.
Ancak dünyanın en zengin adamlarından biri kaderinden kaçınmıştı.
The Washington Post'un 19 Nisan tarihli haberine göre J. Pierpont Morgan "yılın başlarında talihsiz Titanik'le Amerika'ya dönmeyi düşünmüştü", "Sonra Bay Morgan yurtdışında kalma süresini uzatmaya karar verdi."
Şimdi, 106 yıl sonra, Trump yanlısı çevrimiçi komplo teorisi grubu QAnon, Morgan'ı çılgınca mantıksız bir hikayenin kötü adamı yaptı. Uğursuz hikayesinde Morgan, sözde rakibi milyonerleri Astor, Straus ve Guggenheim'a suikast düzenlemek için Titanik'i batırdı.
Ancak tarihi gazete veritabanlarında veya iyi bir kütüphanede biraz zaman geçirirseniz hikaye hızla dağılır. QAnon sadece dokuz ay önce ortaya çıkmış olabilir, ancak Rothschild'lere, İlluminati'ye, CIA'nın sözde Alaycı Kuş Operasyonu'na, Morgan'a ve Titanik'e olan takıntısı, on yıllar, hatta yüzyıllar boyunca güve yemeyen paranoyayı canlandırıyor.
Titanik ve J.P. Morgan
Geminin batışı, hem gerçek bir trajedi hem de insanlığın kibri için mükemmele yakın bir metafor olarak hala hayal gücünü cezbediyor. Lüks yolcu gemisi düştüğünden beri komplo teorileri ona midye gibi yapıştı. Ayrıntılı bir teori, 46.000 tonluk geminin kardeş gemisi Olympic ile değiştirildiğini söylüyor., dolambaçlı bir sigorta dolandırıcılığında, korkunç bir şekilde yanlış giden sahte bir buzdağı çarpışması.
Diğer Titanik pipo ile karşılaştırıldığında, JP Morgan teorisi nispeten yenidir, ancak QAnon icat etmedi - yıllardır İnternet tavşan deliklerinde yankılanıyor.
Morgan'ın gerçekten de Titanik ile bir bağlantısı vardı.: Uluslararası Ticaret Denizcilik şirketi, gemiyi inşa eden ve işleten White Star Line'a sahipti. Morgan, 31 Mayıs 1911'de Titanik'in Belfast'ta fırlatılışına tanık oldu.
Güya, komplocular, Morgan'ın Titanik gezisini geminin 10 Nisan 1912'de İngiltere'nin Southampton kentinden ayrılmasından önceki son dakikada iptal ettiğini söylüyorlar. Sonra Morgan bir şekilde gemiyi batırdı ve Astor, Straus ve Guggenheim'dan kurtulmak için 2.224 yolcusundan 1.503'ünü öldürdü.
Bunu nasıl yaptı? Teori bu konuda net değil, ancak sözde planın geminin yanlış işaret fişeklerine sahip olmasını sağlamayı içeriyordu. Bir bilimkurgu-korku bükümünde, inananlar Titanik'in güvertelerinin yolcuları tuzağa düşürmek için elektromanyetik olarak kapatılabileceğini de iddia ediyorlar. Deniz tarihçisi J. Kent Layton, 2016 tarihli “Denizde Komplolar: Titanik ve Lusitanya.”
Morgan'ın toplu katliam için sözde güdüsü daha da kötüdür: Komplocular, Astor, Straus ve Guggenheim'ın ülkenin merkez bankası olan Federal Rezerv'in kurulmasına karşı çıktıklarını iddia ederler. (Masalın alternatif versiyonları Morgan'ı değil, ya Rothschild bankacılık ailesini ya da Cizvitleri suçluyor.)
Morgan'ın Titanik'in ilk yolculuğuna çıkmamasının asıl nedeni iyi belgelenmiştir. Jean Strouse'un 1999 biyografisine göre “Morgan: American Financier” ve Brad Matsen'in 2008 tarihli kitabı “Titanic'in Son Sırları” Morgan, İngiltere ve Fransa'daki geniş sanat koleksiyonunu deniz yoluyla New York Metropolitan Sanat Müzesi'ne nakletmeye çalışmakla meşguldü. Mart ayı sonlarında bir aksilik yaşadı: Bir ABD Gümrük Ofisi sanat uzmanı, sevkiyatları denetlemek için Londra'ya gönderildi ve beklenmedik bir şekilde Amerika'ya gitti. Morgan sevkiyatları durdurdu, onları denetleyen sanat satıcısından Nisan ortasında Fransa'da buluşmalarını istedi ve White Star Line başkanına pişmanlıklarını dile getiren bir telgraf gönderdi: İş onu Titanik'te yelken açmaktan alıkoyacak.
Morgan'ın sözde düşmanlarından en az biri, Guggenheim, bir haber hesabına göre, Morgan iptal edildikten sonra 8 Nisan'a kadar Titanik'teki yerini ayırtmadı. Ve uğursuz imalara rağmen, Astor, Guggenheim ve Straus, Federal Rezerv'in kurulmasına karşı çıkmadılar. Dönemin önemli ABD gazetelerinin dijital olarak aranması, Astor veya Guggenheim'ın Fed'de bir pozisyon aldığını göstermiyor. Ama Straus yaptı. New York Times'ta Ekim 1911'de çıkan iki habere göre, federal bir rezerv oluşturma önerisinin lehinde konuştu.
Alaycı kuş operasyonu
QAnon afişleri, 1950'lerin CIA programının medya aracılığıyla propaganda dağıtmaya yönelik bir devamı olduğu varsayılan “Alaycı Kuş Operasyonu”nun bir parçası olduklarını iddia ederek hoşlanmadıkları basın haberlerini reddediyor.
Google, Bing ve Alaycı Kuş Operasyonu - Tarih
Varlık olarak (Ana Akım Medya olarak bilinir) "haberler" konusunda rahat olduğunuz ve kabul ettiğiniz için, CIA ve altı şirketin şimdi Amerika'nın haber bilgisi olarak elde ettiği şeyleri nasıl kontrol ettiğini araştırmayı ve öğrenmeyi tercih etmezsiniz. "Bu konuda hiçbir şey bilmek istemiyorum" diyorsunuz.
Bu ciddi bir sorundur, çünkü tüm Amerikan vatandaşları (okuyan seçmenler) Sorunları anlamazken veya bu konularda bilgi sahibi değilken, onlar - siz - nasıl bilinçli kararlar alabilirler? Yapamazsın!
Tarihimizi ve CIA'in gücünü inkar etmeniz gerçekleri ortadan kaldırmaz.
"Operasyon Alaycı Kuş ve CIA'nın Medya Manipülasyonu Tarihi"
"UNDERWORLDOperasyon AlaycıKuş. Hükümet, Düşüncelerinizi Yönlendirmek İçin Medyayı Kontrol Ederken"
Yazar Deborah Davis'e göre, Alaycı Kuş Operasyonu önde gelen Amerikalı gazetecileri bir propaganda ağına dahil etti ve cephe gruplarının operasyonlarını denetledi. Cephe gruplarına CIA desteği, 1967 Surları (1) dergisindeki bir makalenin Ulusal Öğrenci Birliği'nin (2) CIA'den fon aldığını bildirmesinden sonra açığa çıktı. 1970'lerde, Kongre soruşturmaları ve raporları, Ajansın gazeteciler ve sivil gruplarla bağlantılarını da ortaya çıkardı. Ancak bu raporların hiçbiri, bu faaliyetleri koordine eden veya destekleyen bir Alaycı Kuş Operasyonundan bahsetmemektedir.
Ben Bagdikian'ın 1988'de aynı adlı kitabını okuduğumdan beri medya tekelini biliyorum.
Basında okuduğum hiçbir şeye araştırmadan inanmam. Neyse ki doğrulayacak veya çürütecek başka kaynaklarımız var. Yapmadığım şey, kitlesel olarak medyada okuduğum her şeye inanmamak
Yine, medya tekeli ile konfor seviyeniz hakkındaki iddiam doğru mu? Sorunlarla ilgili genel raporlama hakkındaki iddiam gibi mi? Daha da önemlisi, CIA tarafından uygulanan kontrole rızanız mı?
Gönderiniz bu Sorunların hiçbirinden bahsetmedi - neden?
İnancım hakkında daha alaycı bir bakış açısı edinmem için önerinize gelince?
Benim inancımın bu konudaki herhangi bir şeyle ne ilgisi var?
<< Basında okuduğum hiçbir şeye araştırmadan inanmam. Neyse ki doğrulayacak veya çürütecek başka kaynaklarımız var. >>
"we" derken Amerikan halkının geri kalanını da dahil ediyor musunuz? Cevabınız burada çok şifreli. Bu senin iman mı? Vatandaşlarımızın bu diğer kaynaklardan gerçekten yararlandığını gösterebilir misiniz?
Yapamıyorsanız, bu benim bakış açımı doğruladı - CIA kontrollü medya Amerikan halkının propagandasını yapıyor. Ve bununla iyisin.
<< Medyada okuduğum her şeye topluca inanmamakla uğraşıyorum >>
Biz derken, bizi kastediyorum. Sen ve ben ve herkes. Hayır, başkalarının yaptıkları hakkında konuşamam.
Haber anlatımını kontrol eden CIA ile ne demek istediğinizi gösterin. Ah. Vietnam savaşını demokrasi ve özgürlük için bir savaş olarak satmak gibisin.
"Ve 1954'te Guatamala'da Başkan Arbenz'in demokratik hükümetinin devrilmesi de dahil olmak üzere, gizli ve genellikle yasadışı yabancı operasyonları örtbas etmek için. Operasyon ayrıca 1953'te demokratik İran hükümetinin devrilmesini (Ajax Operasyonu) örtbas etmeye yardımcı oldu ve Domuzlar Körfezi ABD – Küba fiyaskosu sırasında basının kontrol edilmesine yardımcı oldu.”
Evet. CIA'in bu tür davranışlarla ilgili uzun bir geçmişi var.
"Başkan Bush'un Ölümüne İlişkin Kamuoyunu Şekillendiren Alaycı Kuş Operasyonuna Gerçek Zamanlı Tanıklık Ediyoruz"
Başkan Bush'un hayatı hakkında rapor edilmeyecek ve hatta dikkate alınmayacağınız şeyler:
Dünya Savaşı'nda mühimmat sözleşmelerinin atanmasından sorumlu kişinin torunuydu.
Babası, 2. Dünya Savaşı'nda nazilerle ticaret yaptığı için şirketi kongre tarafından feshedilen bir Connecticut Senatörüydü.
Muhtemelen CIA ve Başkan Kennedy'nin (Google JFK II) suikastı ile, CIA'in Nazi casus aparatını (Google Operasyonu Ataşını) özümsediği bir zamanda ilgilendi.
Muhtemelen CIA ve Başkan Kennedy'nin (Google JFK II) suikastı ile, CIA'in Nazi casus aparatını (Google Operasyonu Ataşını) özümsediği bir zamanda ilgilendi.
Kilise Komisyonunu ezmek için CIA Başkanı olarak atandı ve Kongre'ye CIA tarafından ABD vatandaşlarına karşı propagandanın devam edeceğini ifade etti (Google Kilisesi, Komisyonu ve Alaycı Kuş Operasyonu).
Reagan Beyaz Saray'ını yönetti ve Nikaragua'daki yasadışı bir savaşı finanse etmek için CIA'in ABD'ye kokain kaçakçılığı yapmasını koordine etti. Bu suçlar için cumhurbaşkanlığı affını gerektiren İran'a ticaret silahı. (Google Tower Komisyonu Raporu, Gary Webb, Dark Alliance). Yangın, Panama'nın bazı bölümlerini uyuşturucu kanallarını temizleyerek bombaladı.
Ha? Adres vermeyi reddediyor musunuz? Ne hakkında konuştuğunu bilmiyorsun. Reagan ve Bush 1'in kirli savaşını protesto etmek için sokaklarda yürüyordum. Bush ve onun CIA faaliyetleri hakkında her şeyi biliyorum.
1992'de CISPES ile bu savaşı sona erdirmeye çalışan bir heyetin parçası olarak El Salvador'da iki hafta geçirdim. Ve El Salvador vatandaşlarının okula gitmelerine ve ölüm mangalarıyla savaşmalarına yardım etmek için binlerce dolar topladım. Ve kurtuluş teolojisinin savunucusu ve faşizmin düşmanı olan Başpiskopos Romero'nun suikastını anmak için 40.000 Salvadoreños ile San Salvador sokaklarında yürüdüm.
Ne yapıyordun? İnternette mırıldanmak? Dua etmek mi?
Ve haklısın. msm, ölümlerini takip eden günlerde ve haftalarda ölü başkanların ağzını bozmayacak. İşte bu yüzden diğer haber kaynaklarıyla takviye yapmamız gerekiyor.
Katarakt ameliyatına hazırlık
Katarakt ameliyatı planlamadan önce, göz doktorunuz gözlerinizin genel sağlığını kontrol etmek için kapsamlı bir göz muayenesi yapacak ve herhangi bir şeyin ameliyat olmanıza engel olup olmayacağına karar verecektir.
Doktor ayrıca ameliyattan önce miyop, miyop ve/veya astigmat ölçümlerinizi belirlemek için bir refraksiyon testi yapacaktır. Gözünüzün şeklini ve hangi tip implante edilebilir lense ihtiyacınız olduğunu belirlemek için gözlerinizin ek ölçümleri alınacaktır.
Göz ameliyatından önce, işleminiz öncesinde, sırasında ve sonrasında sizi nelerin beklediği konusunda bilgilendirileceksiniz. Bu bilgi, ameliyatla ilerleme konusunda bilinçli bir karar vermenize yardımcı olacaktır.
Göz doktorunuz, aldığınız ilaçlar ve takviyeler hakkında soru soracaktır. Bunlardan bazıları komplikasyon riskinizi artırabilir ve bir süreliğine kesilmesi gerekebilir.
Katarakt ameliyatı ile ilgili herhangi bir sorunuz veya endişeniz varsa, ameliyata izin veren "bilgilendirilmiş onam" belgelerini imzalamadan önce bunları göz doktorunuz ve katarakt cerrahınızla tartıştığınızdan emin olun.
Dünya çapında 50 milyondan fazla kullanıcı tarafından güveniliyor
"Rablab, ticari operasyonlarını entegre etti ve üretkenliği Zoho ile artırdı."
Nicolas Rabouille, Kurucu Ortak ve Proje Yönetimi
COVID-19 Kaynakları
Fırtınayı atlatmanıza yardımcı olacak yardım girişimleri ve uzaktan çalışma kaynakları.
Zoho ile ortak olun
Zoho, birinci sınıf VAR'lar, MSP'ler, SI'ler, danışmanlar ve teknoloji ortakları ile ortaktır.
Google, Bing ve Alaycı Kuş Operasyonu - Tarih
Nisan 1975'te iki gün boyunca, Kuzey Vietnam Ordusu güçleri Güney Vietnam'ın başkenti Saygon'u almaya hazırlanırken, ABD silahlı kuvvetlerinin üyeleri, Güney Vietnam'daki büyükelçiliği ve Savunma Ataşesi, yalnızca helikopter kullanarak 7.000'den fazla insanı tahliye etti. .
Amerika Birleşik Devletleri 1973'te muharebe birliklerini geri çekmiş olsa da, Saygon'da Savunma Ataşesi (DAO) ve ABD Büyükelçiliği'nde görevli olanlar da dahil olmak üzere binlerce Amerikalı geride kaldı. Mart 1975'e gelindiğinde, Kuzey Vietnam birlikleri Da Nang, Ban Me Tout ve Song Be dahil olmak üzere birçok stratejik bölgeyi ele geçirerek başkente yaklaşıyorlardı.[i]
Duvardaki yazıyı gören ABD, Babylift Operasyonu aracılığıyla personelini ve Vietnamlı yetimler de dahil olmak üzere diğerlerini tahliye etmeye başladı. 1 Nisan'dan 29 Nisan'a kadar, 5.000'den fazla Amerikalı da dahil olmak üzere 45.000 kişi, ticari ve askeri uçaklar da dahil olmak üzere çeşitli uçaklar kullanılarak ülkeden tahliye edildi.
Bununla birlikte, 27 Nisan'dan başlayarak işler daha da kötüye gitti:
Kuzey Vietnam kuvvetleri Saygon'a roket fırlatacak kadar yakındı. Bu, tahliye için C-141'lerin kullanımına son verdi. . . [gerçi] C-130'lar . . . Filipinler'e personel tahliyesine devam etti. . . Saygon'daki koşullar, Kuzey Vietnam uçaklarının Tan Son Nhut'u bombaladığı ve bir C-130'u yok ettiği 28 Nisan'da kötüleşti. . . . 29 Nisan sabahı erken saatlerde tahliye için sabit kanatlı uçakların kullanımı sona erdi.
Çalışma Sık Rüzgar
Tahliyeye yardımcı olmak için Donanma, Güney Çin Denizi'ndeki Vung Tau Yarımadası'ndan çok sayıda gemiyi hareket ettirdi. Dahil olmak üzere birçok uçak gemisi grup arasında yer aldı. Hancock, Enterprise, Mercan Denizi, Okinawa ve Orta yol.
Donanma ve Hava Kuvvetleri savaşçıları, 71 ABD helikopteri ve Air America'dan 20'yi içeren tahliye için hava desteği sağladı. Kuvvet personeli). ABD hava operasyonunun tamamı, tahliye boyunca gökyüzünde kalan bir “USAF C-130, Hava Komuta ve Kontrol Merkezi” aracılığıyla kontrol edildi.[iii]
Operasyon öncesinde Büyükelçilik tahliye edilecek siviller için talimatlar hazırlamış ve dağıtmıştı. Bunlar, Saygon ve Silahlı Kuvvetler Radyosunda yayınlanacak kodlanmış bir sinyali içeriyordu:
Tuhaf bir Kafkaesk zamandı çünkü o helikopterler Büyükelçiliğe girdiğinde, o kalenin duvarlarının üzerinden Bing Crosby'nin “I’m Beyaz Noel Rüyası'nın esintileri duyulabiliyordu. . . . Tüm Amerikalıları çeşitli evreleme noktalarına çağırması gerekiyordu.
Tahliye edilenleri, başta DAO olmak üzere, kalkış noktalarına feribotla götürecek olan kara operasyonu, tahliye için uygun olmayan korkmuş Vietnamlıların ülkeyi terk etmeye çalışmasıyla kısa sürede engellendi. Birçoğu DAO'da ve Amerikan Büyükelçiliği'nde toplandı, ikincisi sadece elçilik personeli için bir tahliye noktasıydı.
Hava operasyonunun başlaması da ertelendi ve saat 14.00'e kadar başlamadı. DAO'da. Ancak işler sorunsuz gitti ve ilk tahliye edilenler saat 3 civarında güvenli bir şekilde boşaltıldı. Akşam 9'a kadar, DAO'dan sonuncusu helikopterlere yüklendi ve günün sonunda, yaklaşık 5.000 kişi güvenli bir şekilde oradan çıkarıldı.
Şehir düşmeden önce mümkün olduğunca çok kişiyi tahliye etmek için, denizciler ağaçları kesmek ve otoparktan araçları hareket ettirmek de dahil olmak üzere aceleyle daha fazla iniş yeri ayarladılar.
DAO'daki tahliye tamamlanana kadar beklemek zorunda kalan Elçilik'teki hava ikmali yaklaşık 22:30'a kadar başlamadı.[iv] 10 dakikalık aralıklarla gelen helikopterlerin zor bir görevi vardı:
Geceleri Saygon ve çevresi üzerinde karadan ateş açarak uçan [helikopterler] elçilikteki tehlikeli bir şekilde daraltılmış iniş alanlarından tahliye edilenleri toplamak zorunda kaldı, bunlardan biri binanın tepesindeydi.
As the North Vietnamese were closing in, the President of the United States made a tough call:
At 0345, 30 April, President Ford ordered Ambassador Martin to stop the evacuation of foreign nationals. All flights out would evacuate the Americans. . . . although Ambassador Martin wanted to evacuate all friendly South Vietnamese. The President ordered Martin to leave on the next helicopter . . . . The Marines had special orders to arrest and take Martin if he refused to evacuate.[v]
By 5 a.m. on April 30, the last evacuees left the Embassy, from which approximately 2,100 people had been saved, over half of whom were either Vietnamese or third-country nationals. Sadly, about 350 Vietnamese who were eligible for evacuation were left behind.[vi]
During the operation, U.S. aircraft had flown 1,422 sorties, including 660 by the helicopters alone. By 12 p.m. on April 30, 1975, “Communist flags waived over Saigon’s Presidential Palace.”
In addition to U.S. forces, a number of South Vietnamese participated in the airlift – although they were not part of the original plan:
Some of the South Vietnamese aircraft had flown out to the ships at sea, probably by following American evacuation helicopters. Those which recovered on small ships . . . discharged their passengers, then were dumped into the South China Sea, at least 45 South Vietnamese Air Force helicopters met their fate in this fashion.[vii]
Other small aircraft were involved as well, including in the heroic flight of South Vietnamese Air Force Major Bung-Ly:
Out of nowhere this little Bird Dog . . . an observation airplane – he was circling the ship and all of a sudden he flew right down the flight deck at about 100 feet. And he did this like, two or three times. He tried to drop a note on the flight deck. . . . The third one stayed . . . . And this note said “I can land on your runway, would you please move the helicopters to the other side . . . I have one more hour of fuel. . . . would you please rescue me?” And he signed it Major Bung, wife and five children
Although with other such pilots the SOP was to have him ditch the aircraft in the sea and a rescue craft with swimmers would retrieve him from the water, the Midway’s commander, Captain Chambers knew this wouldn’t work:
“If he ditches in the water, he’ll lose those five kids” . . . . that little airplane is a tail-dragger. It would have nosed over and we would have never gotten the kids out of there
So the decision was made to clear the deck for Major Bung’s landing, which required pushing helicopters over the side of the ship. Then the carrier was turned into the wind:
We had 30-40 knots . . . and he started his final approach. He then made a beautiful carrier landing without a tail hook. He touched down right in the wire area . . . . right where he should have, bounced once, rolled up the deck and was stopped before he got to the end . . . . The major and his wife jumped out of the cockpit, pulled the backseat forward, and out tumbled all these little kids. Five little kids they had. She was holding a baby in her arms when he landed.
If you liked this article, you might also enjoy our new popular podcast, The BrainFood Show (iTunes, Spotify, Google Play Music, Feed), as well as:
NewsGuard Browser Extension Aims to Alert You to Fake News Sites
If you are having trouble keep tracking of site's that are considered reputable news sources verses ones that are not, a new browser extension from NewsGuard may be of help.
In a increasingly divided political climate, new web sites are constantly being created that cater to a particular political group or world view. While many of these web sites are reporting on current events in a fair and truthful manner, there are some that are considered to make up stories, conspiracy theories, or promote misinformation in order to cater to their visitors.
In order to help users determine legitimate news from what is considered non-credible news, NewsGuard - an organizatio that "assesses the credibility and transparency of news websites" - has created a Chrome and Edge browser extension that will inform you about the credibility of news sites when you visit them and brief information about the site.
When installed, the NewsGuard extension will display different rating colors for news sites that you visit. These ratings are either green for credible sites, red for sites that"fails to maintain basic standards of accuracy and accountability", purple for satire news sites, yellow for sites that anyone can contribute to, and grey for sites that have not been reviewed or are currently under review.
For example, some of the sites considered to be liberal or progressive and are flagged as red news sources by NewsGuard are dailykos.com, washingtonpress.com, and shareblue.com. For conservative or alt-right sites, NewsGuard flagged thegatewaypundit.com, infowars.com, and theblaze.com as red news sources.
You can see examples of how these ratings are displayed by NewsGuard in the images below.
Green Status: Considered a Credible News Site
Red Status: Considered a Non-Credible News Site
Purple Status: Considered a Satire News Site
Yellow Status: Users Contributed Site
NewsGuard Extension also shows ratings in search results
The NewsGuard section will also display rating symbols next to search results when using Bing and Google. This allows users who are searching for a particular subject to pick and choose sites that are considered reputable and to avoid those that are considered by NewsGuard to not be credible news sources.
Google Search Results with Ratings
Even though NewsGuard states they objectively rate sites using independent journalists and nine criteria, ultimately there will be users who feel differently about how a site is rated. If that is the case, NewsGuard allows you to report inaccurate classifications. If a mistake has been made, NewsGuard states that "The corrections will make clear what the original error was and how the NewsGuard Nutrition Label has been corrected."
31 May 2021 – 26 Aug 2021
Program Schedule
Module 1: Build the Foundation
Online, self-paced content with two live faculty sessions
31 May 2021 – 09 Jul 2021
Module 2: Explore and Engage
Online, live content
12 Jul 2021 – 27 Jul 2021
Module 3: Apply and Innovate
Online, self-paced content with two live faculty-led sessions
28 Jul 2021 – 26 Aug 2021
Son teslim tarihi
Application Requirements
Qualified candidates are admitted on a rolling, space-available basis. Early applications are encouraged.
Payment Information
Payment is due upon admission. Your space is secured upon receipt of full payment.
Awarded Upon completion
History of the Future
On October 24, 1995, the FNC unanimously passed a resolution defining the term Internet. This definition was developed in consultation with members of the internet and intellectual property rights communities. RESOLUTION: The Federal Networking Council (FNC) agrees that the following language reflects our definition of the term “Internet”. “Internet” refers to the global information system that — (i) is logically linked together by a globally unique address space based on the Internet Protocol (IP) or its subsequent extensions/follow-ons (ii) is able to support communications using the Transmission Control Protocol/Internet Protocol (TCP/IP) suite or its subsequent extensions/follow-ons, and/or other IP-compatible protocols and (iii) provides, uses or makes accessible, either publicly or privately, high level services layered on the communications and related infrastructure described herein.
The Internet has changed much in the two decades since it came into existence. It was conceived in the era of time-sharing, but has survived into the era of personal computers, client-server and peer-to-peer computing, and the network computer. It was designed before LANs existed, but has accommodated that new network technology, as well as the more recent ATM and frame switched services. It was envisioned as supporting a range of functions from file sharing and remote login to resource sharing and collaboration, and has spawned electronic mail and more recently the World Wide Web. But most important, it started as the creation of a small band of dedicated researchers, and has grown to be a commercial success with billions of dollars of annual investment.
One should not conclude that the Internet has now finished changing. The Internet, although a network in name and geography, is a creature of the computer, not the traditional network of the telephone or television industry. It will, indeed it must, continue to change and evolve at the speed of the computer industry if it is to remain relevant. It is now changing to provide new services such as real time transport, in order to support, for example, audio and video streams.
The availability of pervasive networking (i.e., the Internet) along with powerful affordable computing and communications in portable form (i.e., laptop computers, two-way pagers, PDAs, cellular phones), is making possible a new paradigm of nomadic computing and communications. This evolution will bring us new applications – Internet telephone and, slightly further out, Internet television. It is evolving to permit more sophisticated forms of pricing and cost recovery, a perhaps painful requirement in this commercial world. It is changing to accommodate yet another generation of underlying network technologies with different characteristics and requirements, e.g. broadband residential access and satellites. New modes of access and new forms of service will spawn new applications, which in turn will drive further evolution of the net itself.
The most pressing question for the future of the Internet is not how the technology will change, but how the process of change and evolution itself will be managed. As this paper describes, the architecture of the Internet has always been driven by a core group of designers, but the form of that group has changed as the number of interested parties has grown. With the success of the Internet has come a proliferation of stakeholders – stakeholders now with an economic as well as an intellectual investment in the network.
We now see, in the debates over control of the domain name space and the form of the next generation IP addresses, a struggle to find the next social structure that will guide the Internet in the future. The form of that structure will be harder to find, given the large number of concerned stakeholders. At the same time, the industry struggles to find the economic rationale for the large investment needed for the future growth, for example to upgrade residential access to a more suitable technology. If the Internet stumbles, it will not be because we lack for technology, vision, or motivation. It will be because we cannot set a direction and march collectively into the future.