Çocukluğuma En İyi Arkadaşım
Şimdi senden nefret ediyorum
Büyüyor, en iyi arkadaşım ve ben bir elmanın iki yarısıyız. Benzer yürüdük. Benzer konuştuk. Aynı giyindik. Aynı okula gittik, aynı müziği dinledik ve aynı çocuklarla konuştuk.
Bazı farklılıklarımız oldu. Küçük, şımarık göğüsleri ve kocaman şehvetli kalçaları, bacakları ve kalçaları vardı - bir çocuğa kısa bir süre arkasından “gökgürültüsü uylukları” demesi için çıktı. Öte yandan, Katolik lise üniformamın uzun kollu düğme aşağı gömleğinin düğmelerini düzenli olarak tehdit eden orantısız derecede büyük göğüsler ile ince bir kalçaydım.
Başka farklılıklar da vardı. Gürültülü, neşeli ve giden biriydi. Bir somun ekmek almak kadar basit bir şeyden panik atak geçiren sessiz bir içe dönüktü.
Bir keresinde bir mahalle zorbasına uğramış, ona kırmızı inşaat kâğıtları kalpleri üzerine yazdığımız ve geri dönüş adresi olmayan manila zarflarının içine doldurulmuş doilies ve glitter glue ile süslenmiş ayrıntılı el yapımı aşk mektupları göndererek uğraştı. Kendisini kemirmek için tasarlanmış garip ve ince bir intikam eylemiydi. İşe yarayıp yaramadığını bilmiyorum, ama o aşk mektuplarını yazmak bizi günlerce eğlendirdi.
Zorbalarla uğraşarak okul hemşiresine bir gezi ve anneme bir telefon araması gerektiren tam kapsamlı anksiyete atakları yaşadım.
İnsanlar bizi kız kardeşler için yanlış anladılar. Bir aile benzerliği vardı. Sonuçta, en iyi arkadaş olmanın yanı sıra, kanla kuzenlerdik. Onu kız kardeşim gibi sevdim. Bazen onu bir kız kardeşten daha çok sevdim. Ayrılacağımız bir gün geleceğini hiç düşünmedim.
Ondan nefret ettiğim bir gün olacağını asla düşünmedim - ama işte buradayız. Bir ömür boyu süren aile ve on yıllarca süren dostluktan sonra, en iyi arkadaşım beni hayaletle karşıladı - ve o hayaleti serinlemeden önce yaptı. Onu affetmedim ve asla yapmam.
Lise mezuniyetinden sonra on yıldan biraz fazla oldu. Arkadaşım, genellikle “yaşamı değiştiren bir olay” olarak bilinen şeyi yaşadı. Bir gün, kocasıyla birlikte havuzumda uzanıyordu ve Dördüncü Temmuz için planlar yapıyorduk. Ertesi gün, ayrıldılar.
Arkadaşım bana bundan bahsetmedi. Tek bildiğim Bağımsızlık Günü'nde beni ve kocasını mahvetti ve telefonuna cevap vermeyi bıraktı. Karşılıklı bir aile üyesi anneme olanları anlattı ve annem söyledi. İhtiyaç anında arkadaşıma ulaşmak, yapılacak en doğru şeydi. Ben de denedim. Ve denedim. Ve denedim.
Otuz gün boyunca uyandım, telefonumu açtım ve numarasını aradım. Her gün aynı mesajı bıraktım.
“Hey, benim. Seni özledim. Bir fincan kahve alalım. Beni ara. Seni seviyorum."
Asla aramadı.
Yıllar geçti, onunla karşılaştım. Onu görmekten çok memnun oldum ve ben de söyledim. Ona sarıldım ve kazandı. Uzaklaştı.
“Seni özledim” dedim. “Bir fincan kahve alalım. Beni ara. Seni seviyorum."
Asla aramadı.
Yıllar geçtikten sonra, yeni bir arkadaşın Facebook'ta kendisine ulaşması önerilir Tereddüt ettim ama yine de uzun yürekten bir mesaj yazdım. Mesajda üzgün olduğumu söyledim. Hayatını değiştiren etkinliği sırasında ona destek veremediğim için üzgünüm. Beni geri aramamasına neden olan ne yaptıysam özür dilerim.
"Seni özledim. Bir fincan kahve alalım. Beni ara. Seni seviyorum."
Beni aramadı. Bir fincan kahve almadık. Benim yürekten mesajıma cevap vermedi. Facebook arkadaşlık isteğimi bile kabul etmedi. Bu yüzden onu bloke ettim.
Bazen, ona kırmızı bir inşaat kağıdının kalbine yazılmış ve iade adresi olmayan bir manila zarfının içine doldurulmuş doilies ve glitter tutkalla süslenmiş ayrıntılı bir el yapımı aşk mektubu göndermeye çağırıyorum.