Arkady Isaakovich Raikin, Ekim 24'te doğdu (Kasım ayında yeni bir tarzda 11), Livonia Eyaleti (bugün Letonya'nın başkenti) olan Riga kentinde 1911. Gelecekteki hiciv babası Isaac Davidovich Raikin, Riga limanında çalıştı ve inşaat ormanının kavgacıydı, karısı Leia (Elizaveta Borisovna) bir ebe idi. Arkady ailenin en büyük çocuğuydu, ebeveynleri evliliği doğumundan bir yıl önce resmileştirmişti. Ondan sonra, iki kız kardeş Bella ve Sophia doğdu ve 1927'ta, daha sonra oyuncu Maxim Maximov olan kardeşi Maxim.
Beş yaşındayken, ebeveynler cephe hattındaki bir şehre dönüşürken Riga'dan Arkady'i aldı. Aynı zamanda, hafızasında Melnichnaya Caddesi'ndeki (bugün - Dzirnavu) №16 evin atmosferini muhafaza etti. Raikin ailesi, babanın yeni çalışma yerinin bulunduğu Rybinsk şehrine taşındı. Arkady Raikin'in çocukluğunun geçtiği Rybinsk'teydi, dokuz yaşındayken amatör sahneye ilk girdiği yerdeydi. Arkady'nin hobileri evde desteklenmedi, babası sanatçının kariyerine karşı çıktı. Ancak, oğlunun yaptıklarıyla başa çıkmak için bir Yahudi çocuğun daha asil müzik çalması gerektiğine karar verildi, bu nedenle çocuk için bir keman aldılar. Aynı zamanda, hiçbir zaman kemancı ve müzisyen olmadı.
Raikin ailesi Rybinsk'ten Petrograd'a taşındı, bu 1922'ta gerçekleşti. Kuzeydeki başkent Arkady, Akademik Drama Tiyatrosu'nu ziyaret etmeyi çok severdi. Tiyatro bileti almak için, gizlice babasından boding aldığı ders kitaplarını ve alıştırma kitaplarını sattı. Raikin, şehrin en eski ve en iyi okullarından birinde okudu - bugün XXUMX okul numarası. Zaten okulda onun yaratıcı karakterini ortaya koydu. Çocuğun sahnesine ek olarak resim çekti. Güzel sanatlar dersleri sırasında öğretmenleri yalnızca tekniği ile değil aynı zamanda eserlerinde olan düşünce derinliği ile de etkiledi. Bu nedenle, uzun bir süre boyunca hangi mesleği seçeceğine karar veremedi: bir aktör ya da ressam.
Çocukluk çağında gelecekteki hicivçinin çok ciddi bir şekilde hastalandığı not edilmelidir. 13'te buz pateni pistinde soğuk algınlığı o kadar kötü bir şekilde yakalandı ki, korkunç bir boğaz ağrısı yaptı, bu da kalp komplikasyonlarına neden oldu. Doktorlar, çocuğun hayatta kalamayacağına inanıyordu, ancak romatizma ve romatizmal kalp hastalıkları uzun süre onu yatağa zincirlemiş olmasına rağmen, hastalığı yenmişti. Hastalık hayatı boyunca iz bıraktı. Çok değişti, çok okudu ve konsantrasyonla düşünmeyi öğrendi. Gelecekte, sadece beyin çalışabildiği zaman, bütün performansları, monologları, diyalogları icat eden, tüm hareketleri tamamen değiştirdiği düşünüldüğünde, hareketsiz çalıştı. Sonra 13'ta tekrar yürümeyi öğrenmek zorunda kaldı.
İlkbaharda, eklemlerdeki ağrı gittiğinde, Raikin yataktan kalktı ve kendisini annesinden daha uzun boylu buldu. Bununla yürüyemiyordu. Babası onu küçük gibi omuzlarına koydu ve altıncı kattan aşağıya avluya indirdi. Avluda çocuklar ona koştu, büyüdü ve yeni bacaklar gibi alışılmadık derecede uzun, garip bir şekilde yürümeye çalıştı. Mağlup ettiği hastalık, ondan neredeyse bir yıl yaşadı ve sadece rahatsız edici anıları değil, kalp bozukluklarını da geride bıraktı.
1929'te, 18'te Arkady, Okhta Kimya Fabrikasında laboratuar asistanlığı yaptı ve ertesi yıl Leningrad Sahne Sanatları Teknik Okulu'nda yönetmen ve oyunculuk fakültesine girdi ve kendisi için bir aktörün yolunu seçti. Aynı zamanda, teknik okuluna ebeveynlerinin isteklerine karşı belgeler sunmuştur. Bu nedenle ailede gerçek bir skandal patlak verdi ve Arkady ailesinden ayrılmak zorunda kaldı, hatta evden ayrıldı. Sahne sanatları teknik okulundaki çalışmalarını çalışmalarla birleştirdi, ayrıca Raikin'in yeteneğini takdir eden sanatçı Mikhail Savoyarov'dan özel dersler aldı. 1935'teki üniversiteden mezun olduktan sonra, Arkady Raikin, kısa sürede Leninist Komsomol Tiyatrosu olan Çalışma Gençlik Tiyatrosu'na (TRAM) dağıtılarak atandı.
Aynı yıl, 1935, Arkady Raikin evlendi. Seçtiği kişi, duygusal olarak Roma adını verdiği aktris Ruth Markovna Ioffe idi. Yakında ailelerinin bir kızı olacak, gelecekte üç ünlü aktörün karısı olacak olan Ekaterina, Mikhail Derzhavin, Yuri Yakovlev ve Vladimir Koval ve bu çiftin oğlu Konstantin Raikin, babasının ayak izlerini takip edecek ve efsanevi bir sanatçı olacak. Halen, babası tarafından yaratılan Moskova Satyricon Tiyatrosu'nu yönetmektedir.
1937 yazında Arkady Raikin yine hastalığa yakalandı - romatizmanın kalp komplikasyonları ile ikinci şiddetli saldırısı. Yerleştirildiği hastanede, doktorlar yine onun için en kötü sonucu öngördüler, hayatta kalacağına inanmadılar. Bununla birlikte, Raikin hastalığı yendi ve bu kez hastaneden tamamen gri saçlı bir kişi olarak taburcu edilmesine rağmen, bu 26 yıllarındaydı. Bir süre sonra Arkady, tamamen gri başını görmekten çok şaşırmış olan Nevsky Prospect'te Sergey Vladimirovich Obraztsov ile tanıştı ve Raikin'e 26 yıllarında yaşlı bir adam gibi görünmemek için kendini boyamasını tavsiye etti. Sanatçı onun tavsiyelerini dinledi ve hatta bir şekilde hayatını mahvetti, uzun yıllar kuaförlerin “kölesi” oldu. Çok sayıda turla başını SSCB'nin çeşitli şehirlerinde boyamak zorunda kaldı. Ülkede iyi boyalar bulunmadığından, kuaförün rastgele ellerinde Raikin saçları, gerçek bir palyaço gibi, genellikle kırmızı, yeşil ve hatta maviye dönüşen garip bir renk tonu elde ederdi. Fakat aynı zamanda, görgü tanıklarının ifadelerine göre, Raikin'in hastalığı ve sağlık durumu onun eylemine hiçbir zaman engel olmadı.
1938'te Raikin ilk defa iki filmde başrolde oynadı: “Fiery Years” ve “Dr. Kalyuzhny”, ancak bu filmlerdeki rolleri neredeyse fark edilmedi. Arkady Raikin'in sinema kariyerinin başlangıcında başarılı olmak zordu, bu yüzden tiyatroda çalışmaya geri döndü. Raikin, sahnede öğrenci olarak, özellikle de çocuklar için konserlerde sahne aldı. Kasım ayında, sanatçıya gerçek bir tanıma olan 1939, Arkady Raikin, Chaplin ve Mishka sayılarıyla sahne alan 1. All-Union Variety Sanatçılar Yarışması'nı kazandı. Dansının ve taklit numaralarının ikisi sadece izleyicileri değil, aynı zamanda yarışmanın jürisini de fethetti. Yarışmanın başarısından sonra Raikin'in kalabalık bir oyuncudan sanatsal bir yönetmen Tetra'ya geçtiği üç yıl içinde başarılı bir kariyer yapacağı Leningrad Variety Tiyatrosu ve minyatürleri topluluğu tarafından toplandı.
Sanatçı savaş başlamadan birkaç saat önce tiyatroyla tura çıktığı Dnepropetrovsk'ta tanıştı. Turlar başlamadı. Dnepropetrovsk Şehri Parti Komitesinin İlk Sekreteri, sanatçılara yönelik tehlikeyi öngören Brezhnev, şahsen sanatçılar için ayrı bir demiryolu vagonu seçimi yaptı ve Dnepropetrovsk'un ilk bombardımanından bir saat önce Leningrad'a gitmeyi başardı. Hava saldırısı sırasında, istasyon binası ve çevresi ciddi şekilde hasar gördü. Savaş yıllarında, önde gelen sanatçı ekiplerinin bir parçası olarak Raikin, ülkenin her yanına gitti ve yaralıların hem önünde hem de arkasında konuştu. Daha sonra yılın 4'inde Baltık'tan Kushka'ya, Novorossiysk'tan Pasifik Okyanusu'na binlerce kilometre yol kat ettiğini hatırladı.
Savaş yıllarında, yönetmen Slutsky, Raikin'i “Cepheye Konser” başlıklı bir konser filminde oynamaya davet etti. Çekimler, yılın Kasım ayında Moskova'da düzenlenen 1942. Bu çalışmada Arkady, eğlence birimlerinin görevlerinde denemek zorunda olduğu operasyon birimlerinde öne çıkan projeksiyonist rolünü oynadı. Aslında, bu resim, savaş sırasında cephede gerçekleştirilen pop sayılarının ekran üzerindeki düzenlemesiydi. Raikin'e ek olarak, Claudia Shulzhenko, Leonid Utesov ve Lydia Ruslanova da konuşmalarında ilk konuşmasını tekrarladılar.
II. Dünya Savaşı'nın sona ermesinin ardından Arkady Raikin Minyatür Tiyatroları'nda çalışmalarına devam etti ve aynı zamanda çeşitli sinema filmlerinde oynamaya zaman buldu. 1948'te, Raikin tarafından yönetilen Leningrad Minyatür Tiyatrosu, Leningrad Çeşitlilik ve Minyatür Tiyatrosu'ndan resmen ayrıldı. Sinema ile “arkadaş edinme” girişimleri daha da iyiye gidiyordu. “Bir yerde tanıştık” (1954 yılı), “Şarkı bitmediğinde” (1964 yılı) ve “Halk ve aptallar” (1974 yılı) adlı televizyon dizisi Raikin’in yönetmeni Viktor Khramov ile işbirliği içinde yarattığı resimler yine de sahne ve tiyatro kadar başarılı olamayan sinema kariyeri. Raikin'e ek olarak, tiyatroları Victoria Gorshenina, Vladimir Lyakhovitsky, Natalya Solovyova, Olga Malozemova, Lyudmila Gvozdikova ve Maxim Maximov'un (küçük kardeşi Arkady Raikin) oyuncuları “İnsanlar ve Mankenler” de rol aldı. Bu televizyon dizisinde, farklı savaş sonrası yıllarda Minyatür Tiyatrosu sahnesinde görünen Raikin'in eğlenceli ve lirik görüntülerinin çoğu gösterildi.
Arkady Raikin'in savaş sonrası tiyatro etkinliği çok başarılıydı. Hiciv yazarı V.S. Polyakov ile birlikte, “Bir bardak çay için”, “Geçmeyin”, “Açık sözlerle” mükemmel tiyatro programları hazırlandı. Raikin'in radyo ve televizyondaki konuşmaları, minyatürlerinin ses kayıtları Sovyet halkı arasında çok popülerdi. Özellikle oyuncunun görünümünü hızlıca değiştirdiği sahne performanslarıyla tanınıyordu. Arkady Raikin bambaşka bir takımyıldız yarattı, ama aynı zamanda çok canlı görüntüler, sahne reenkarnasyonu için eşsiz bir usta olarak biliniyordu.
Arkady Raikin, yaratıcı atölyesinde meslektaşları ile çok çalıştı. Mesela Odessa'da tur yaparken, genç komedyenler Mikhail Zhvanetsky, Roman Kartsev, Lyudmila Gvozdikova, Viktor Ilychenko ile bir araya geldi. Birlikte en ünlüleri “Trafik Işığı” adlı konser programı olan çok unutulmaz çeşitli sahneler yarattılar.
Arkady Raikin'in daha sonraki çağdaşları defalarca hatırlatıldığı gibi, hiciv neredeyse o kadar zordu ki, teatral sahnede bir insanın izin verilebilirliğe ve güce nasıl izin verdiğini açıkça göstermeye cesaret eden tek kişiydi. Raikin'deki Sovyet yetkililerle ilişkiler her zaman oldukça tuhaf olmuştur. Büyük patronlar tarafından çok sevildi, ancak sık sık çarptığı orta çağlardan nefret ediyordu. Minyatürlerinin neredeyse hepsi, aynı dönemin diğer Sovyet sanatçılarıyla karşılaştırıldığında özellikle belirgin olan keskinlikten farklıydı. Ancak, Sovyet eleştirmenlerinin belirttiği gibi, Raikin'in minyatürleri her zaman doğru ve zekiydi. SSCB döneminde sahnede ve ekranda Raikin'in görünmesi bir tatildi. Muhtemelen bu nedenle, Sovyetler Birliği'nin birçok vatandaşı için Arkady Raikin, ne yazık ki sonsuza dek terk eden bir dönemin parçası olan ruhlarının bir parçasıdır.
Arkady Raikin, özellikle hayatının sonunda kendisine gelen ödülleri veya unvanları asla aramamış. Böylece, SSCB Raikin Halk Sanatçısı ünvanı, aslında uzun zamandır gerçek bir halk sanatçısı olan 58 yıllarında aldı. Lenin Ödül sanatçısı iki kez aday gösterildi. 1960-lerin ortasında “Büyücüler yakınlarda yaşıyor” adlı oyunuyla ilk kez. Ancak, Raikin'in gösterimi, performanslarının sayısız izleyicisinin mektuplarına rağmen, ilgili “örnekler” tarafından desteklenmedi. Sadece hayatının son yıllarında, Lenin Ödülü'nü (1980 yılı) ve 1981 yılında ve Sosyalist Çalışma Kahramanı ünvanını aldı.
Hayatı boyunca Arkady Raikin ülke ve dünyayı sarstı, 1965'te Londra'da bile sahne aldı. Uzun yıllar boyunca ülkenin iki ana kenti arasında yaşadı - Moskova ve Leningrad. O anda, sanatçının Neva'daki kentin parti liderliği ile ilişkisinin nihayetinde üzüldüğü zaman, Leonid Brejnev'den tiyatro ile başkente taşınmasına izin vermesini istedi. Arkady Raikin, izin aldıktan sonra 1981 yılında tiyatroyla Moskova'ya taşındı. Bundan bir yıldan kısa bir süre sonra, şimdi Moskova'da Arkady Raikin’in The Faces (1982 yılı) tarafından Moskova’da, 1984’ta “Evinize Huzur” performansı çıktı. Nisan ayında, Raikin başkanlığındaki Devlet Minyatürler Tiyatrosu 1987, bugün bilindiği üzere yeni bir "Satyricon" adı aldı.
Hayatının son yıllarında sahneye çıkan Raikin, kelimenin tam anlamıyla feat. Konuşmaya başlaması zordu - tüm kasları kısıtlıydı, bu yüzden önceden tiyatroya geldi ve yoğurmaya başladı. Yüz her zaman canlı ve taklit parlak taklitçiliğin bir maskeye dönüştüğü, gözlerinin durduğu, kendisini sevdiklerini belirten mektuplar yazan ve artık sahneye çıkmamaları gerektiğine, sağlık kaygılarına dikkat etmeleri gerektiğine inanan izleyiciler tarafından bile fark edildi. Ancak akrabalar bu mektupları ondan sakladılar. Kızının hatırlattığı gibi, eğer mektuplar babasını gösterirse, muhtemelen yarın ölmüş olacaktı ve her zaman sahnede canlanmıştı.
Arkady Raikin, 17 gecesi Aralık ayında 1987 akşamları, 76 yaşında, romatizmal kalp hastalığının etkilerinden öldü. Aralık 20'te Moskova'da Novodevichy Mezarlığında gömüldü. Ölümünden sonra oğlu Konstantin Arkadyevich Raikin, Satirikon Tiyatrosu'nun yönetimini devraldı. Arkady Raikin'in ölümünden kısa bir süre sonra, tiyatro parlak ve uzun vadeli liderinin adını aldı.
Açık kaynaklardan gelen malzemelere dayanarak