İntrauterin Büyüme Geriliği İUGG Etiyoloji
Fetal sihrime defekti, varsayımı fetal ağırlık yüzdesi ve doppler hemodinamik parametrelere göre intrauterin büyüme geriliği İUGG ve gestasyonel yaşa göre ufak SGA fetüs olarak sınıflandırılır. İUGG patofizyolojisi ve etiyolojisi karışık ve muhtelif bir gidişattır. Plasenta yetmezliğini bir paradigma olarak vurgular ve bu da preeklampsi gibi muayenehane açıdan büyük ehemmiyete sahip diğer yaradılışlarla ilişkisini sarihler. Bu […]
Fetal sihrime defekti, varsayımı fetal ağırlık yüzdesi ve doppler hemodinamik parametrelere göre intrauterin büyüme geriliği İUGG ve gestasyonel yaşa göre ufak SGA fetüs olarak sınıflandırılır. İUGG patofizyolojisi ve etiyolojisi karışık ve muhtelif bir gidişattır. Plasenta yetmezliğini bir paradigma olarak vurgular ve bu da preeklampsi gibi muayenehane açıdan büyük ehemmiyete sahip diğer yaradılışlarla ilişkisini sarihler. Bu bağlamla ilişkili olarak hafif, uzun ve kısa yarıyıl perinatal ve postnatal neticeler görülebilir. Dolayısıyla her ne kadar güç olsa da erken tanı ve terapötik bir strateji geliştirilmesini lüzumlu kılar.
Genel anlamda, fetal sihrime defekti, genetik olarak tanımlanan potansiyel ebada erişmenin imkânsızlığı olarak kabul edilir. Olayların büyük çoğunluğunda, İntrauterin büyüme geriliği İUGG bağlamında uteroplasental yetmezlik ile ilişkilidir. Bütün olarak sebebi öğrenilmese de, etrafsal ve genetik etmenlerin bir fetal, plasental veya maternal kaynaklı etkileşimden kaynaklandığına inanılmaktadır. İUGG muhtelif karmaşıklıklar ilişkilidir ve bu karmaşıklıklardan kimileri alttaki gibidir:
• Ölü doğum,
• Prematürite,
• Neonatal morbi-mortalite,
• Endokrin,
• Metabolik farklılıklar,
• Çoğalmış kardiyovasküler tehlike,
• Uzun vadeli nörolojik sekel,
Doğru perinatal tanı ve rehabilitasyon perinatal morbi-mortaliteyi eksilttiğinden, İntrauterin büyüme geriliği İUGG fetüs belirleme prenatal bakımın ana gayelerinden biridir. Ufak fetüslerin çoğu yüksek tehlikeli alt popülasyonlarda dahi hamilelik sırasında teşhis edilemez. Bu kısmen, kullanılan çok rakamda referans tablosu ve çocuk gelişmesi için karşılaştırılabilir beynelmilel standartların bulunmamasından kaynaklanmaktadır. Bu sebeple bu olayların prenatal tanısının iyileştirilmesi gerekmektedir. Bu emelle, doğum uzmanları ve neonatologlar arasında bilgilerin karşılaştırılmasına, ileriye dönük çalışmalar yapılmasına ve değişik müesseseler arasında neticelerin tahlil edilmesine imkân tanıyacak mutabık kalınmış bir tanıma sahip olunması gerekmektedir.
Plasental Hastalık
Genel anlamda, doppler hemodinamik farklılığı olan intrauterin büyüme geriliği İUGG, fetal bir hipoksi vaziyetine uyarlama ve plasenta yetmezliğine bağlı kronik yetersiz beslenme gösterir. Bu plasental işlev farklılığına, maternal spiral atardamarlardaki trofoblastın yetersiz invazyonu, bu damarların noksan bir yine şekillenmesi ve dolayısıyla basmakalıp hamilelikte alana gelen fizyolojik vazodilatasyondaki bir noksanlık neden olur. Bu gidişat, plasental kökenle ilişkili sihrime kısıtlılığı vaziyetlerinde çoğalan uterin atardamar mukavemetinin değerlendirilmesiyle izlenebilir.
Gelecekte, anne kanındaki plasenta yetmezliğinin biyobelirteçleri, bu patolojide plasenta tutulumunun göstergeçleri olarak sihrime geriliği İÜBG için tanısal bir kriter olarak dahil edilebilir. Son deliller, anjiyojenik etmenlerin, CPR ve UtA dopplere eş prediktif kıymetlerle, ancak ispatlanmış bir katkı bedeli olmaksızın, ufak fetüslerde makûs perinatal neticeyi öngördüğünü göstermektedir. Anti-anjiyojenik etkenler sFlt1 ve çözünür endoglin’de sEnd bir çoğalış ve pro-anjiyojenik etkenlerde plasental sihrime etmeni-PGF bir eksilme kollanmıştır.
Berişici Hastalık
İntrauterin büyüme geriliği neden olan bazı bulaşı hastalıklar vardır ve bunlar alttaki gibidir:
Sitomegalovirüs
Genelde konjenital enfeksiyonun ilk sebebidir % 0,3-0,6 ve çoğu olay asemptomatiktir. Enfeksiyon birinci ve ikinci trimesterde ortaya çıkarsa doğuştan hastalık tehlikeyi daha yüksektir. Aksine, üçüncü trimesterde bulaşma tehlikeyi çoğalır, ancak bu zamanda enfekte olmuş fetüsler genellikle sıhhatli doğarlar.
Konjenital suçiçeği
Anne, hastalığı 8 ila 20. hamilelik haftaları arasında edinildiğinde daha sık görülürken ikinci ve üçüncü trimesterde çok ender fetal tutulum görülür. Ayrıca jas-iskelet sistemi ve özerk asap sisteminde bir etkilenme vardır.
Konjenital kızamıkçık
Gelişmekte olan ülkelerde daha yüksek bir hastalık insidansı vardır. İlk trimesterde maternal enfeksiyonun ortaya çıktığı olayların büyük çoğunluğunda fetal tutulum görülür ve 17 haftadan sonra daha ender gelişir.
HIV
HIV seropozitifliği ile çoğalmış spontan düşük, ölü doğum, İUGG, düşük doğum ağırlığı, erken doğum ve nörogelişimsel farklılık tehlikeyi arasında bir ilişki kollanmıştır. Prematüre doğum ile düşük doğum ağırlığı arasındaki ilişki aynı zamanda oldukça faal antiretroviral rehabilitasyon HAART kullanımı ile de ilişkilidir. Bu hastalarda çoğalmış plasental yetmezlik tehlikeyi tanımlanmıştır.
Sıtma
Sıtma enfeksiyonu, sinsitiyotrofoblastta büyük bir alyuvar sekestrasyonuna neden olur. Birden fazla mekanizma, anormal vaskülarizasyon, bozulmuş sihrime hormonu ekspresyonu, gıdaların taşınmasında eforluk, bir inflamasyon ve immün cevabın aktivasyonu süreci dâhil olmak üzere fetal sihrime kısıtlamasına neden olur.
Genetik Bozukluklar
Yapısal anormallikleri olmayan fetal sihrime kısıtlı olayların yalnızca % 2’si karyotipteki farklılıklarla ilişkilidir. Biyometri malformasyonları, mikrosefali veya progresif düzleşme varsa öğrenişsel yansımalı genetik belirti tehlikeyi çoğalır.
Dış Etkenler
Genelde sigara kullanımı veya dumanına maruz kalma, fetal sihrime kısıtlamasına ana sebeplerinden biri olarak görülmektedir. Sigara içen hamile hastalarda İUGG geliştirme ihtimal oranı 1,9’dur ve tehlikeyi, tüketimle doğru orantılıdır.
Fetal Sıhhat Bedellendirmesi
Fetal sıhhat değerlendirmesi, fetüsün rastgele bir kronik duygulanımdan hipoksemi ve hipoksideki ilerleyici bir çoğalışa bağlı olarak veya akut bir tutulumdan şiddetli hipoksi ve Metabolik asidoz, farklılığı genellikle birkaç gün içinde fetal vefattan evvel alana kazanç. Bununla beraber fetal sıhhat vaziyetinin değerlendirilmesi için bazı parametreler kullanılır ve bunlar alttaki gibidir:
UA doppler
İntrauterin büyüme geriliği yönetimi için hem tanısal hem de prognostik bilgi sağlayan tek miktardır. UA’nın doppler paternlerinin yok veya ters diyastolik akışa doğru ilerlemesi, fetal yaralanma veya vefat tehlikeyi ile ilişkilidir.
Orta serebral atardamar MCA MCA doppler
Sübjeli bir hipoksi biyobelirteci olan serebral vazodilatasyonun varlığını bildirir ve farklılığı geç bir tezahür olarak kabul edilir. Değiştirilmiş MCA-PI olan fetüsler, basmakalıp PI olan fetüslere göre fetal iyilik hali kuşkusu sebebiyle altı kat daha fazla acil sezaryen tehlikesine sahiptir.
CPR
Temel olarak tanısal bir bedeli vardır. Plasental empedanstaki UA-PI çoğalış genellikle beyin mukavemetindeki MCA-PI bir eksilme ile birleştiğinden, UA ve izole MCA’nın duyarlılığını ehemmiyetli miktarda geliştirir.
Duktus venosus DV doppler
Erken başlangıçlı İUGG’de kısa süreli ölü doğum tehlikesini varsayım etmek için tek başına en büyük kapasiteye sahip olan parametredir. Atriyal kontraksiyon sırasında yok ve ters akım, hamilelik yaşına bakılmaksızın perinatal mortalite ile ilişkilidir. Erken başlangıçlı İUGG hadiselerinde % 40 ila % 100 arasında değişen bir tehlike oluşur.
Aortik isthmus AoI doppler
Erken başlangıçlı İUGG olgularında fetal mortalitede ve nörolojik morbiditede çoğalış ile ilişkilidir. Bu damar, serebral empedans ve sistemik vasküler sistem arasındaki balansı yansıtır. Boylamsal çalışmalar, AoI’deki farklılıkların 1 haftada DV’den evvel geldiğini ve bu sebeple kısa vadeli ölü doğum tehlikesinin iyi bir prediktörü olmadığını göstermektedir. Aksine, AoI nörolojik morbidite varsayımını iyileştiriyor gibi görünmektedir.
Uterin atardamar doppler UtA
Uterin atardamar akışı çalışması, temel olarak preeklampsi ve fetal sihrime kısıtlaması tehlikesini varsayım etmeye odaklanmıştır. Bununla beraber, bu akış aynı zamanda gestasyonel yaşa göre ufak SGA fetüslerinde hem tanısal hem de fetal iyilik halini değerlendirme taşıtı olarak kabul edilmiştir. UA’daki doppler farklılığı, UtA’daki doppler farklılığı ve ters perinatal netice arasında istatistiksel olarak anlamlı bir korelasyon vardır. Her iki damar da varsayım marifetleri açısından karşılaştırılabilir.
Bilgisayarlı kardiyotokografi CTG
İUGG patofizyolojisi ve yönetimi hakkında yeni bilgiler sağlar. Sübjektif olarak değerlendirilemeyen bir parametre olan fetal kalp süratinin kısa vadeli değişkenliğini STV değerlendirir. Aktüel deliller, bilgisayarlı CTG’nin ileri fetal bozukluğun tespiti için alıngan olduğunu ve kısa vadeli fetal vefatın varsayımı için ters atriyal akışla DV’ninkine eş bir bedel sağladığını göstermektedir. Düşük bir fetal kalp sürati değişkenliği, asidoz ve şiddetli hipoksinin varlığı ile ilişkilidir ve bu, sezaryen sırasında alınan kordon kanıyla gösterilen bir hakikattir. Konvansiyonel CTG’nin tüm muayenehane hakimiyet protokollerinde yüksek oranda uygulanmasına karşın, açıklamadaki yüksek gözlemciler arası ve içi değişkenliği sebebiyle yüksek tehlikeli hamileliklerde mortaliteyi eksilttiği gösterilmemiştir.
Biyofiziksel profil BPP
Fetal tonus, solunum hareketleri ve beden hareketlerinin ultrasonla değerlendirilmesinin amniyotik akışkan ve ananesel CTG ile birleştirilmesiyle elde edilir. Sistematik bir derleme, BPP kullanımının perinatal mortaliteyi veya APGAR’ı 5 dakikada 7’den az eksiltmediğini bulmuştur. Preterm gestasyonel yaşa göre ufak SGA fetüsün hakimiyeti için şu anda bir BPP yapılması önerilmemektedir.
Amniyotik akışkan indeksi AFI
Esasta BPP’nin bir parçası olarak kullanılır. Oligoamniyosun, doppler takibi olan İUGG fetüslerinde perinatal karmaşıklıkların bir prediktörü olarak rolüne dair hudutlu ispat vardır ve bunun idare protokollerine dahil edilmesi kuşkuludur.
Bibliyografi:
https://link.springer.com/article/10.1007/s13669-013-0041-z
https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/15982850/
Yazar: Özlem Güvenç Ağaoğlu