Hastalıklar Kültürel Değişimi Nasıl Teşvik Etti?
Covid-19 Kültürel Yaşamı Nasıl Değişdirdi.
Bazı insanlar, yeni bulaşıcı hastalık salgınlarının, insanların periyodik olarak uğraşması gereken bir şey olduğunu düşünüyor. Ancak hastalık, Maori örneğinin gösterdiği gibi, sadece yaşamlarımız için bir tehdit değildir. Bu, kültürel değişimin karmaşık ve yeterince takdir edilmeyen bir uyarıcısıdır.
Hastalıklar, tarih boyunca insan toplulukları üzerinde yıkıcı bir etkiye sahip olmuştur. Antik Atina’daki Perikles vebasından günümüzdeki COVID’e kadar bulaşıcı salgınların tarihini birlikte ele alırsanız, bulaşıcı hastalıklar her savaşın toplamından daha fazla insanı öldürdü. Aslında, bulaşıcı hastalıklar genellikle savaşın yarattığı koşullardan yararlanır. Napolyon savaşları sırasında İngiliz ordusunda savaşta aldığı yaralardan sekiz kat daha fazla insan hastalıktan öldü. Ve bu organizmaların oluşturduğu muazzam tehditler, tarihsel ve muhtemelen devam eden bir anlayış eksikliği ile birleştiğinden, hastalıklara yanıt vermek için kültürler arasında çok sayıda ritüel geliştirdik.
Kaydedilmiş en eski tarihlerimizden bazılarında, hastalıkları çevreleyen yasalar günlük yaşamın bir parçasıydı. Örneğin, 3000 yıl önce Anadolu’da (günümüz Türkiye’sinde) güçlerinin zirvesini gören Hititler arasında, hasta bir kişi üzerinde kullanılan bir arınma ritüelinin kalıntılarını atmak büyücülük olarak kabul edildi o zaman, birçok kültürde ciddi bir suçtu. Ve bugün, Hindistan’ın Bihar kentinde, doğum sırasında uygulananlar gibi hijyenle bağlantılı birçok geleneksel gelenek, modern tıbbi rehberlikle tutarlıdır.
Arınma ya da kirli sayılan maddelerin uzaklaştırılması Hinduizm, Yahudilik ve İslam da dahil olmak üzere en yaygın dinlerimizin çoğunda merkezi bir rol oynamıştır. Ve eğer varsa, birkaç modern bilim insanı kişisel hijyenin insanlar için önemine karşı çıkacaktır. Sağlıklı kalmak. O halde, bu dinlerin her birindeki arınma ritüellerinin kancalı kurttan uçuklara kadar değişen enfeksiyon riskleriyle ilişkili olması ilginçtir. Bu, ritüeller ve bilimsel olarak bilgilendirilmiş davranışlar arasındaki çatışma potansiyelini vurgular ve ikisinin farklı olduğu yanılsamasını yaratır. Yine de ritüeller gelişebilir çünkü insanların hastalıkları önlemesine yardımcı olabilir veya Maori örneğinin gösterdiği gibi, insan gruplarının sosyal bağları daha iyi sürdürmesine yardımcı olabilir.
Aynı ritüel davranış yeni ortamlardaki insanlar tarafından benimsendiğinde hatta ritüellerin uygulandığı ortamlar değiştiğinde zarar vermeye başlayabilirler. Örneğin, birçok hastalığı önlemek için banyo yapmak şartken, Hindistan’daki Ganj nehri gibi kirlenmiş su kaynaklarında arınma ritüelleri yapmak son derece tehlikeli olabilir.
Ritüel pratikler ile sağlık yararları arasındaki bağlantının koptuğu yerde, ekonomist Nathan Nunn’u takip ederek, bize zarar veren davranışları “kültürel uyumsuzluklar” olarak adlandırabiliriz. Ve bilimsel çalışma, kirli sularda banyo yapmak gibi bu uyumsuzlukları belirlememize yardımcı olduğunda, uygulamalarımızı ayarlamamız gerekir.
Son birkaç bin yılda yükselen ve düşen sayısız din ve kültürün her birinde, büyük miktarda ortak kültürel bilgi gerektiren inançlar ve ritüeller, hastalıkla olan ilişkilerimizi kuşatır. İnsanlar, teorisini anlayan birileri olduğu için değil, insanların hangi koşullar altında hastalandığına dair halk anlayışı nedeniyle kullanmaya başlamadı. Ve diğer pek çok durumda olduğu gibi bunda da, günümüzün bilimsel araştırması, atalarımızın biliminden ne kadar öğrenebileceğimizi vurgulayarak, halk anlayışıyla uyumludur.
Hastalık ve insan kültürleri arasındaki derin ilişki, son olarak, hastalığı çevreleyen normlara ve hatta COVID çevresinde gördüğümüz tehlikeli davranışlara dair bir fikir verebilir. Batı toplumunun bazı kesimlerinde bilime olan güvenin düşük olması nedeniyle, insanlar SARS-CoV-2 ile savaşmak için desteklenmeyen yöntemler kullanıyor. Kanıt eksikliğine rağmen, bazı insanlar kendilerini korumak için sarımsak, D vitamini ve hatta çamaşır suyuna başvurdu.
Bunu düşündüğünüzde, bilim dışı düşünmeye bu tür bir güven, belki de Hititlerin başkalarını büyücülükle suçlarken kaydettiğimiz davranıştan daha az bilimseldir. En azından iyi hijyenle bağlantılı arınma ritüelleri ile ve çamaşır suyu içmenin aksine hastalıkların önlenmesi şeklindeki faydalar, neredeyse kesinlikle daha ağır basmıştır.
Bu paralelliklerin farkındalığı, insanların bilimin ritüelle çarpışması gerekmediğini ve gerçekten de bilim ve ritüelin ayrılmaz bir şekilde bağlantılı olduğunu anlamalarına yardımcı olmak için önemli bir araçtır. Ancak uyumsuz ritüellerimizi bilimin ışığında ayarlamalı ve bize zarar verenleri terk etmeli veya güncellemeliyiz. Hastalık araştırmasını kültür araştırmasıyla birleştirmek, her ikisini de daha iyi anlamamıza yardımcı olabilir.