Babunlar,Mandrillus ve Theropithecus cinslerinin yanı sıra, öbeği oluşturan ve gerçek anlamda babunları kapsayan Papio cinsi üyelerine savanalarda, yarı çöllerde ve Afrika’nın Büyük Sahra’nın güneyinde kalan seyrek ağaçlı orman bölgelerinde rastlanır.
Babunların Özellikleri
5 türden oluşan bu cinsin üyelerinin yüzleri uzundur; köpeği andırır. Alt çenede bir sıra öğütücü azı dişi yer alır.
Babunlar toprakta buldukları tohum, yumru kök, ot ve böceklerle beslendiklerinden, kendilerini avlamak isteyen hayvanlarla her an karşılaşma tehlikesi içindedirler; bu yüzden, babun sürüleri genellikle impalalar gibi toynaklı memelilerle işbirliği yapar, düşman gelirken ayaklarını yere vurarak uyarıda bulunmalarından yararlanırlar. Karşılık olarak da, onları çok iri olmayan düşmanlara karşı korurlar.
Dişileri genellikle kahverengi, erkekleriyse boz olan, erkeklerde bir de yele bulunan babunlar, 25-30 bireylik sürüler halinde, son derece örgütlü bir topluluk düzeninde yaşarlar.
Zaman zaman sayısı 200’e yükselen topluluğun erkekleri, dişileri ve yavruları korurlar. Dişiler bir gebelik dönemi sonunda tek yavru doğurur ve birkaç ay süreyle sırtlarında gezdirirler.
Eski Mısır’da kutsal sayılan, tapınaklar ve taş anıtlar üstünde kabartmalarına ve resmine rastlanan mantolu babun ya da Habeşistan babunu (Papio hamadryas) yanı sıra, cinsin öteki üyeleri arasında, babun ya da sarı babun (Papio ursinus), Gine babunu (Papio papio) ve Orta Afrika babunu (Papio unubis) sayılabilir.
Erkek mantolu babunun (Papio ya da Chaeropithecus hamadryas), postu gümüşi renkli, burnu köpek gibi uzundur. Dişiler, yavrularını kendi başlarına yaşayacak duruma gelinceye kadar sırtlarında taşırlar. Günümüzde Kızıldeniz yakınındaki bölgelerde sık rastlanan mantolu babunlar, eski Mısır’da kutsal sayılmışlardır.