SELAMMM BEN GELDİM 🙂 aylar sonra, çok özlemişim bizim iki salağı 🙂
Bölüm 45 – Bu Kadar Acele Etme!
Kucha Kralı’nın yeğeni kimliğini kullanmak, yalnızca şişman olanın öfkesini ve kibirini bastırmak içindi. Ancak zayıf olan, yine de Cui Buqu’a ve diğerlerine şüpheyle baktı.
Bununla birlikte, burada, başkentten uzak bir yer olan Qiemo’da, Gao Yi gibi İmparatorluk Mahkemesi subaylarına saygı duymamak bir yana, Kucha Kralı’nın yeğenini almak için bir ordu göndermesi imkansızdı, bu yüzden Cui Buqu’un şu anda Kucha Kralı’nın sadece bir yeğeni olduğu gerçeğini boşverip, kendisi Kucha Kralı olsa bile, Duan Qigu ve Xing Mao’nun sonsuza dek burada kalmalarını sağlamanın yüzlerce yolu vardı. Aslında, dikkat çekmeden bu hedefe ulaşabilirlerdi.
İki cesette şu an manastırdaydı. Gao Yi manastıra gitmeyi, kötü şans getireceğine inandığı için reddetmişti, bu yüzden insanlara tahta levha kullanarak cesetleri malikanenin ön bahçesine getirmelerini emretmişti.
Hava soğuktu, bu yüzden cesetler bütün bir gece boyunca oraya yerleştirilmiş olsalar bile, henüz herhangi bir koku yaymamışlardı, aslında ikisi de yanarak ölmüştü, bu yüzden cesetler sadece zifiri siyah bir yığındı, yüzeyden, herhangi bir ipucu bulmak çok zor görünüyordu.
Şişman olan, “Cesetleri nasıl inceleyeceğini görmek istiyorum”. Cui Buqu bir kez cesedin etrafından dolaştı ve ardından bir eliyle Feng Xiao’ya işaret etti, “A-Feng, senin en iyi yaptığın şey bu değil mi? Gel de bir göz at!”
Feng Xiao: ……
Burnuna hafif bir yanık koku geldi ve Feng Xiao’nun dudakları seğirdi, “Kocacım, dün gece tırnaklarımı boyadım, inceleyecek kişi sen olabilir misin ve ben sadece konuşmayı yaparım?”
Cui Buqu hafifçe gülümsedi ama şaşırtıcı bir şekilde karşılığında güzel bir şey söyledi, “Elbette yapabilirim.”
Temizlikten rahatsız değildi, bu yüzden hemen cesedin üzerine dokunmak ve incelemeye başlamak için uzandı.
Cui Buqu göğse dokundu ve yukarı çıktı. Cesedin kıyafetleri kül olmuştu, bazı parçaları hala deriye yapışıktı ve buna dokunma hissi gerçekten iyi bir his değildi.
Ancak izleyenler tüylerinin dikeldiğini hissettiler, şişman olan ve zayıf olan bunu görmeye dayanamadı ve burnunu ve ağzını kapatmak için bir bez parçası kullanmak zorunda kaldılar. Gao Yi bile birkaç adım geri çekildi, yine de Cui Buqu tamamen normal görünüyordu, sanki dokunduğu şey açık ve pürüzsüz tenli bir kadınmış gibi ve yanarak bir duruma dönüşmüş, kimse onu tanıyamamış bir ceset değilmiş gibi.
Feng Xiao’nun dövüş sanatları dünya çapında rakipsizdi ve zekası kolayca Cennetin altındakiler arasında yer alabilirdi, ancak iş cesetleri incelemeye geldiğinde hiçbir şey bilmiyordu.
Ancak Cui Buqu ona bir bilgin kimliği vermişti, bu yüzden Cui Buqu’u takip ederek gösteriye devam etmekten başka seçeneği kalmamıştı. Cesedi yoklayan Cui Buqu’a bakarken, “Cesedin üzerinde ne var?” diye sordu.
Cui Buqu, “Göğsünde ve sırtında yara yok…” Cesedi ters çevirdi.
‘Ka!’ sesiyle ceset yere düştü ve bir kol bedenden ayrıldı. Cui Buqu masumca, “Fazla güç uygulamadım” dedi.
Sonra Feng Xiao’ya döndü ve “A-Feng, lütfen benim için kolu kaldır” dedi.
Qiao Xian, Gao Yi’nin ortaya çıkan manzaradan kontrolsüz bir şekilde güldüğünü fark edip bunu önlemek için hemen arkasını döndü.
Feng Xiao elinin tersiyle alnına dokundu, “Ah, aniden başım döndü. Kocacım, eşin şimdi hatırladı. Doktor daha bebeğimizin birkaç aylık bile olmadığını, bu yüzden negatif enerji olan hiçbir şeye dokunamayacağımı söyledi. Sanırım eşin, doktoru dinlese iyi olacak. Çocuğunun bir kolu eksik doğmasını istemezsiniz değil mi?”
Cui Buqu: ……
Feng Xiao’nun karnına bir bakış attı ve ifadesiz bir şekilde cesede dönmeden önce bir an öylece kaldı.
“Sırt kemikleri sağlam, yarası yok.” Cui Buqu cesedi birkaç kez ters çevirdi.
Şişman olan dayanamadı, “Yarım gündür ona bakıyorsun ve hiçbir şey bulmayı başaramadın mı?”
Zayıf olan, “Bu sadece görevlerimizi engellemiyor mu?!”
Şişman olan, “Memur bey, Li Fei’nin ölümünün kesinlikle şüpheli olduğunu düşünüyorum, lütfen bu dört kişiyi alıkoyun ve onları iyice sorgulayın, gördüğüm kadarıyla, Kucha’ya birini gönderelim ve böyle bir kişinin var olup olmadığını görmek için yeğeni hakkında soruşturma yapalım. Öyle biri yoksa, kesinlikle katiller onlar, aslında Li Fei’yi öldürmek için başka birinden emir almış olabilirler!”
Zayıf olan rahatsız oldu ve “Ne emirleri? Açıkça konuşmalısın, başkalarını asılsız suçlama!”
Şişman olan, “Kimden bahsediyormuşum?!”
İkisi de birbirleriyle tekrar tartışmaya hazır gibiydi. Gao Yi buna çoktan alışmıştı. Cui Buqu’nun altın mührü çıkardığını ve kimliğini doğruladığını boşversekte, Jianghu eyaletinden insanlar kılığına girmiş olsalar bile, onların işlerine karışmakla hiç ilgilenmiyordu.
Gao Yi, bu yere gelip Duan Qigu ile Xing Mao’nun ilişkisini öğrendikten sonra, kalbindeki başlangıçta saflara tırmanmak isteyen ateşi söndürmüştü. Bu yıllar geçtiğinde, sıradan, ortalama bir statüye sahip olmayı umursamıyordu bile. Burayı geride bırakabildiği sürece, çok küçük bir şehrin düşük rütbeli bir sulh hakimi olsa bile kesinlikle buraya kıyasla daha iyi olurdu. Qiemo’da, hem Xing Mao’dan hem de Duan Qigu’dan oldukça fazla fayda sağlasa da, ortada sıkışıp kalması, genellikle bir kaya ile sert bir yer arasında kalması gibi, yaşanması zor bir hayattı.
Cui Buqu’nun sesi kulağının yanından yavaş ve sabit bir tempoda geliyordu, “Bu iki kişinin göğsünde veya sırtında hiçbir yara olmamasına rağmen, yanarak ölmeden önce kesinlikle kötü ellerin kurbanı olmuşlar.”
O anda üçü de afallamış görünüyordu, hatta şişman ve zayıf olan bile tartışmayı bırakmıştı.
“İstediğin gibi konuşmaya ve saçma sapan şeyler yaymaya cüret etme!”
Cui Buqu, “Ağzına bakın” dedi.
Cesetlerden birinin ağzını açtı. Gao Yi merakına engel olamadı ve baktı, şişman olan ve zayıf olanın da tiksintilerini sindirmekten ve bakmak için ileri yürümekten başka seçeneği yoktu.
“Yakılarak ölseydi, burnu ve ağzı kesinlikle dumanı ve külü içine çekerdi ama bu iki kişinin ağızları temiz, yani yanmadan çok önce ölmüşler.”
Gao Yi başlangıçta meseleye karışmak istemedi,
ama yanarak öldürüldüklerini duyduğunda, bundan da şüphelenmedi, bu yüzden basitçe sordu, “O zaman nasıl öldüler, bu ortaya çıkarılabilir mi?”
Cui Buqu, bir süre durmadan önce cesedin ensesini tutmak için uzandı, “A-Feng, buraya gel ve bir bak.”
“Bana oradan söylesen iyi olur.” Feng Xiao, Cui Buqu’nun kasıtlı olarak başka bir çukur kurduğunu ve onun onu beklediğini varsaydı, bu yüzden ne olursa olsun ilerlemeyi reddetti.
Cui Buqu arkasını döndü, ona bir gülümsemeyle baktı, yumuşak ve nazikçe şöyle dedi: “Hayatlar tehlikede, ölüm nedenini öğrenirsek, ölülerin adaleti geri kazanmasına yardımcı olabiliriz. A-Feng, bebeğimizi kaybettiğimizden beri harap olmayı hiç bırakmadığını ve bebeğin hala rahminde olduğunu hayal ettiğini biliyorum. Bu yüzden bu mağdurların kaybettiği adaleti geri vermemiz ve bebeğimiz adına biraz iyilik kazanmamız gerekiyor, değil mi?
Feng Xiao dudaklarını seğirdi: ……Sen kesinlikle zalimsin.
Cui Buqu kaşlarını kaldırdı: Senden bir nehir gibi yalanlar söylemeni kim istedi, ben de şimdi yalanlarına devam mı edeyim? Yakında buraya gelmezsen, sana daha çok “hamlelerimi” göstereceğim.
İkisinin de inanılmaz derecede yoğun bakışları vardı, ta ki Feng Xiao sonunda teslim olana ve kendini bir adım atmaya zorlayarak cesedin yanına yürüyene kadar. Tiksintisini bastırdı ve cesedin ensesine de dokunmak için uzandı.
Bir süre sonra, “Ensesinde bir çatlak var. Katilin becerileri mükemmel, yani dövüş sanatları yapan biri olmalı. Kemikler çatlamış ama düşmemişler.”
.
Gao Yi, bir adli tıp görevlisine cesedi de incelemesini emretti ve onlar da, Feng Xiao ve Cui Buqu ile aynı sonuca vardılar.
Şişman olan aniden mırıldandı, “Öldürüldüğünü biliyordum. Li Fei genellikle bölmede sadece kendi işine bakardı ve nadiren dışarı çıkardı. Düşmanı kim olabilir ki? Bunun nedeni, birisinin Efendimin tüm sadık astlarını bitirmek istemesidir!”
Zayıf olan öfkeyle, “Cesaretin varsa, suçluyu kendin söyle! Belli belirsiz imalarda bulunarak zaman kaybetme!”
Şişman olan, “Onu işaret etsem ne olur? Qiemo’da, Duan Qigu’nun o elleriyle altını kırabileceğini ve yeşim taşlarını kırabileceğini kim bilmez ki?!”
Zayıf olan soğukça güldü, “Efendimiz birini öldürmek istiyorsa, bunu neden kendisi yapsın? Beyinsiz misin sen?!”
Tartışmaları Gao Yi’nin yavaş yavaş başının ağrıdığını hissetmesine neden oldu, bu yüzden kendini engelleyemeden onlara, “İkiniz de çenenizi kapatın!” diye bağırdı.
Şişman ve zayıf olan kendilerine hakim olamayınca hemen susarlar.
Gao Yi, “Bu davanın gerçeği henüz net değil, bu yüzden kendi aranızda anlamsızca tartışmanıza gerek yok. Daha sonra her şeyi ayrıntılı olarak araştırmaları için adamlar göndereceğim, olumlu sonuçlar olursa hepiniz bilgilendirileceksiniz.
Konuştuktan sonra ikisini de gönderdi.
Gao Yi’nin rahat bir nefes almasını izlerken, Cui Buqu çekimser bir şekilde gülümsedi, “Memur Gao, bu şehrin hüküm süren gücü siz olmalısınız, neden başkalarının ruh haline göre davranmanız gerekiyor?”
Gao Yi’nin iyi bir mizacı vardı, bu yüzden bu sözlere kızmadı, bunun yerine acı bir şekilde güldü, “Marquis, bilmediğin bir şey var. Bu şehir Xing Mao ve Duan Qigu tarafından kontrol ediliyor ve uzun zamandır öyle, ben sadece İmparatorluk Mahkemesinin emirlerinin bir temsilcisiyim ama yetkilerim sınırlı.”
Cui Buqu, “Amcam, Kucha Kralı, Orta Ova’yı dolaşmamı emretti. Bu yüzden Sui İmparatorluğu’na ve Kuzey Hanedanlığı’na gittim ve Güney’e kıyasla Kuzey’in ilerleme için daha güçlü bir arzuya sahip olduğunu gördüm, bu nedenle, çok geçmeden, Sui İmparatorluğu’nun hem Kuzey hem de Güney Hanedanlıklarını dizginleyebileceğine inanıyorum, o zamanlar Duan Qigu veya Xing Mao olsun, Sui İmparatorluğu’nun askerlerine karşı nasıl durabilirler? Memur Gao, siz de katkınızı göstermelisiniz.”
Gao Yi içinden, “Şu anda Sui İmparatorluğu Göktürklere karşı hiçbir şey yapamıyor, Qiemo gibi küçük bir şehre nasıl dikkat edecekler?” Ama o Sui İmparatorluğu’nun bir subayı, bu yüzden bir yabancının önünde kendi itibarını zedeleyemezdi, bu yüzden kabul ettiğini gösteren birkaç anlamsız sözle cevap verdi ve yoluna devam etti.
Tabii ki, kısa bir süre sonra, Kucha Kralı’nın bu genç yeğeninin cılız ve hasta göründüğünü ve konuştuğunda boğazını çimdiklemeden duramayan garip karısı, tüm Qiemo’yu dengede tutan iki kişi olacaktı. Üç güç sütununu dümdüz eden ve şehri resmi olarak Sui İmparatorluğu haritasına koyan,
Gao Yi’nin kendisinin yapamayacağı şeyi başaran onlardı.
O anda, Gao Yi de bu dört kişinin geçmişinin inanılmaz derecede şok edici olduğunu bilmiyordu, Qiao Xian’ın konuştuğunu duydu, “Duan Qigu bir at hırsızı olarak doğdu, Qiemo’nun egemen güçlerinden biri olmak için nasıl bir kaderi var ve bu kadar çok takipçi toplayabilir mi?”
Gao Yi, “Ben de bundan pek emin değilim. Takipçilerinin kalbini kazanmakta yetenekli olduğunu duydum. Bir bakır kuruş kazansa bile onu tüm astlarıyla paylaşırdı. Doğal olarak, herkes onu sevdi. Kahramanca bir kalbe sahip sürünün lideridir. Bu şehirde, buradaki işlerin üçte biri ona aitti, konu dövüş sanatlarına gelince bile kendisinin olağanüstü bir dövüşçü olduğu söylenirdi.”
Her ikisini de karşılaştırdığımızda, Xing Mao’nun Shanshan Kralı’nın soyundan gelen geçmişine bağlı olduğu görülüyordu, serveti, adamları, takipçileri ve hükümleri Duan Qigu’ya kıyasla daha üstündü, sadece duruşunu koruyabildi ve iktidardakilerden biri oldu.
Davanın cesetlerde bulunan çatlaklar dışında bir başlangıcı veya nedeni yoktu, başka ipucu aramak çok zordu. Kısa sürede herhangi bir sonuca varamayacaklardı. Gao Yi’nin davayı araştırmak için cesareti yoktu. Doğal olarak Cui Buqu ve ekibine kötü davranmayacaktı, bu yüzden hana geri dönmelerine izin verdi. Tek isteği, bir süre şehirde kalmaları ve ihtiyaç duyulduğunda çağrılabilmeleriydi.
Feng Xiao, Gao Yi’den bir leğen su istedi. Ellerini bir düzine kez yıkamak için sabun kullandı, ama yine de kokunun gitmediğini hissetti,
bu yüzden ellerini ovuşturmak için birkaç koku torbası satın almak amacıyla bir kozmetik tezgahına gitti.
Qiao Xian, onunla alay etmekten kendini alamadı, “Artık kendine gerçekten bir hanımefendi gibi davranıyor!”
Feng Xiao, “Kendine mi bakıyorsun yoksa Jin Lian’a mı bakıyorsun?”
Qiao Xian gözlerini devirdi. Jin Lian barışmaya çalıştı ve “Kadın olmamıza rağmen, senin kadar aptal değiliz” dedi.
Feng Xiao, “Kendim mutlu olmak için, bir başkasının mutlu olmasına bakmakla karşılaştırıldığında, ben genellikle ilkini seçerim.”
Cui Buqu, hanın sıkıcı olduğunu hissetti. Dışarı çıkıp yürüyüş yapmayı tercih etti, bu yüzden koku poşetleri satın almak için Feng Xiao’ya kozmetik tezgahına kadar eşlik ederken önce Qiao Xian ve Jin Lian’ın dönmesine izin verdi.
İkisi de kısayolu kullanmak istedi, bu yüzden ikisi de sadece iki kişinin geçmesine izin veren küçük bir ara sokağı kullandı. Bu sayede gidecekleri yere varmak için büyük bir dolambaçlı yoldan gitmelerine gerek kalmadı.
Bu kararın yanlış bir karar olduğunu kim bilebilirdi ki, çünkü Feng Xiao eski bir tanıdıkla karşılaştı.
Öndeki bir köşeden beyaz bir figür onlara doğru süzülüyordu. Prens Jin’in stratejisti, keşiş Yu Xiu.
Bu sefer yalnız değildi, yanında biri daha vardı.
Dört kişi kesişmek üzere olduğundan
geri dönüş imkansız olacaktı. Yu Xiu’nun kurnazlığı ve keskinliği sayesinde onları kılık değiştirmiş oldukları halde bile tanıyabilirdi.
Feng Xiao ya büyük oyna ya da hiç oynamaya karar verdi, hemen yakasını yırttı ve ardından Cui Buqu’u üstüne çekti, kendini duvara bastırdı.
Hatta çok baştan çıkarıcı, kadınsı bir sesle, “Kocam, bu kadar acele etme ~ Güpegündüz böyle şeyler yaparken, daha sonra başkalarına bakacak yüzüm nasıl olur!”
Cui Buqu: ……
❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀❀
Önceki Bölüm ♡♡♡♡♡ Sonraki Bölüm