İlk bölümde 52 yıllık felaket döngüsünün gerçekten var olduğunu ve nedeninin kozmosta olduğunu kanıtladım. Aztek efsanesine göre, bu en güçlü felaketler (sıfırlamalar) genellikle 676 yılda bir gelirdi. Önceki bölümlerde birkaç sıfırlamanın tarihini öğrendik ve bazılarının gerçekten bu tür aralıklarla meydana geldiği ortaya çıktı. Şimdi felaketlerin döngüsel tekrarının nedenini araştırma zamanı. Bilinen gezegenlerin hiçbiri Güneş'in etrafında dönmez veya Dünya'yı 52 veya 676 yıllık döngülerle geçmez. Öyleyse Güneş Sisteminde Dünya'da felaketlere neden olan bilinmeyen bir gök cismi (Gezegen X) olup olmadığını kontrol edelim.
Gök cisimlerinin Dünya üzerindeki yerçekimi etkisi en kolay şekilde gelgitler örneğinde gözlemlenir. Gelgit dalgaları üzerinde en büyük etkiye sahip iki gök cismi Güneş (çünkü en kütleli) ve Ay'dır (çünkü Dünya'ya en yakın olanıdır). Mesafe çok önemlidir. Ay iki kat daha uzakta olsaydı, gelgit dalgaları üzerindeki etkisi 8 kat daha az olurdu. Ay, Dünya'yı çekmesine rağmen, bu çekim depremlere neden olacak kadar güçlü değildir. Döngüsel felaketlerin sebebi bir gök cismi ise kesinlikle Ay'dan büyük olmalıdır. Yani asteroitler veya kuyruklu yıldızlar hariç tutulur. Etkileri çok zayıf olacaktır.
Eğer bu bir gezegense, Dünya üzerindeki etkisi ancak çok yakından geçerse veya çok büyükse yeterince güçlü olacaktır. Ve işte sorun geliyor. Hem yakındaki bir gezegen hem de büyük bir gezegen çıplak gözle görülebilir. Örneğin, Venüs veya Jüpiter'in Dünya üzerindeki yerçekimi etkileşimi önemsizken, her iki gezegen de gece gökyüzünde açıkça görülebilir. Afetlerin nedeni, kahverengi cüce gibi çok yüksek yoğunluklu bir gök cismi olsa bile, yerçekimi etkisinin önemli olabilmesi için yine de oldukça yakınından geçmesi gerekir. Ay'ın en az 1/3'ü büyüklüğünde bir nesne olarak Dünya'dan görülebilir. Mutlaka herkes tarafından fark edilirdi ama henüz bilinmeyen bir cismin 52 yılda bir gökyüzünde göründüğüne dair tarihsel kayıtlar yok.
Gördüğünüz gibi döngüsel felaketlerin nedenini bulmak kolay değil. Ortaçağ bilim adamları, Kara Veba'nın nedeninin gezegenlerin kader düzenlemesi olduğundan şüpheleniyorlardı. Böyle bir nedenden, Jüpiter ve Satürn'ün birleşimini ulusların nüfuslarının azalmasına bağlayan Aristoteles çoktan şüphelenmişti. Modern bilim adamları, gezegenlerin düzeninin Dünya üzerinde herhangi bir etkiye sahip olabileceği olasılığını kesinlikle reddediyor. Peki kime inanmalıyız? Ben sadece kendime inanıyorum. Bu yüzden, gezegenlerin bununla bir ilgisi olup olmadığını kendi kendime kontrol etmemin en iyisi olduğunu düşünüyorum. Ve bunda herhangi bir hata yapıp yapmadığımı siz kontrol edin.
20 yıllık gezegen döngüsü
Bakalım gezegenlerin dizilişinin 676 yıllık sıfırlama döngüsüyle bir ilgisi var mı? Dört küçük gezegenin dizilişini burada ele almayacağız, çünkü Güneş'in etrafında çok kısa bir sürede dönerler (örn. Merkür – 3 ay, Mars – 2 yıl). Pozisyonları 2 yıl süren felaket döneminin sebebi olamayacak kadar hızlı değişiyor. Bu nedenle, sadece dört büyük gezegenin dizilişini inceleyeceğiz. Sıfırlamalar her 676 yılda bir oluyorsa ve gezegenlerin dizilişiyle bir ilgisi varsa, o zaman benzer bir düzenleme her 676 yılda bir tekrarlanmalıdır. Bakalım durum bu mu? Aşağıdaki şekil 1348 ve 2023 yıllarında yani 676 yıl sonra (artık günler hariç) gezegenlerin konumunu göstermektedir. Her iki durumda da gezegenlerin düzeninin neredeyse aynı olduğuna dikkat edin! 676 yılda gezegenler Güneş'in çevresini pek çok kez (Jüpiter 57 kez, Satürn 23 kez, Uranüs 8 kez ve Neptün 4 kez) çevrelediler ve yine de hepsi çok benzer bir konuma geri döndüler. Ve bu çok kafa karıştırıcı!
Bu görüntüdeki gezegenler saat yönünün tersine (sola doğru) hareket ediyor. Neptün ve Uranüs'ün konumlarının her iki yılda da biraz farklı olduğunu görebiliriz, ancak Jüpiter ve Satürn neredeyse tamamen aynı yere döndü! Herhangi bir gezegenin Dünya'yı etkilediğinden şüphelenseydim, önce bu iki gaz devi olan Jüpiter ve Satürn'den şüphelenirdim. En büyük gezegenler, ayrıca bize en yakın gezegenler. Bu yüzden bu iki gezegene odaklanacağım. Uranüs ve Neptün bir şekilde Dünya ile etkileşime girerse, muhtemelen daha az kuvvetle olur.
Jüpiter Güneş'in etrafında yaklaşık 12 yılda, Satürn ise yaklaşık 29 yılda döner. Yaklaşık 20 yılda bir iki gezegen birbirinin yanından geçer. Daha sonra kavuşum adı verilen Güneş ile aynı hizaya gelirler. Kara Ölüm felaketleri döneminde, Jüpiter ve Satürn, Güneş ile yaklaşık 50° (1347'de) ila yaklaşık 90° (iki yıl sonra) arasında değişen bir açı oluşturacak şekilde düzenlenmişti. İki gezegenin benzer bir düzenlemesi, iki gezegenin birleşiminden yaklaşık 2,5-4,5 yıl sonra her seferinde tekrarlanır. Bu her 20 yılda bir olur ki bu çok nadir değildir. 676 yıl boyunca benzer bir düzenleme 34 defaya kadar tekrarlanacak. Ancak bu dönemde 34 değil, sadece bir sıfırlamamız var. Bu, sıfırlamalardan gezegenlerin konumunun sorumlu olduğu tezini bir kenara bırakmamız gerektiği anlamına mı geliyor? Zorunlu değil, çünkü Jüpiter ve Satürn'ün benzer bir dizilişi 676 yılda 34 kez meydana gelse de, bu dönemde yalnızca bir kez 52 yıllık döngünün tanımladığı felaketler dönemine denk geliyor. Aşağıdaki şekil ne demek istediğimi en iyi şekilde açıklıyor.
Şekil, iki döngüyü yan yana göstermektedir. 52 yıllık döngünün 13 tekrarı sarı renkle gösterilmiştir. Sarı zemin üzerindeki dikey çizgiler, 52 yıllık döngüde afetlerin meydana geldiği 2 yıllık periyotlardır. Mavi ile gösterilenler, Jüpiter ve Satürn düzenlemesinin 20 yıllık döngüsünün 34 tekrarıdır. Buradaki dikey çizgiler, iki gezegenin bu şüpheli diziliminin gerçekleştiği dönemi temsil ediyor. Başlangıçta, her iki döngünün başlangıçlarının örtüştüğünü varsayıyoruz. Sonra bundan sonra ne olacağına bakarız. İki döngünün zaman içinde birbirinden ayrıldığını ve sonunda 52 yıllık döngünün yani 676 yılın 13 tekrarından sonra her iki döngünün sonlarının yine aynı anda gerçekleştiğini görüyoruz. Böyle bir yakınsama her 676 yılda bir tekrarlanır. Yani uzayda her 676 yılda bir kendini tekrar eden bir fenomen var. Sadece her 676 yılda bir, Jüpiter'in Satürn ile belirli bir şüpheli düzenlemesi, 52 yıllık döngünün felaket dönemiyle aynı zamanda gerçekleşir. Gezegensel diziliş tek başına sıfırlamalara neden olmaz, ancak afetler döneminde böyle bir düzenleme meydana geldiğinde, bu felaketlerin çok daha güçlü hale geldiği tezini yapabilirim; sıfırlamaya dönüşüyorlar. Bence böyle bir tez zaten test edilmeye değer olacak kadar çılgınca!
İlk başta, iki döngünün - 52 yıllık felaket döngüsü ve 20 yıllık gezegen düzenlemesi döngüsü - tekrar örtüşmesinin ne kadar sürdüğünü çok kesin bir şekilde hesaplamamız gerekiyor.
Jüpiter, 4332.59 Dünya gününde (yaklaşık 12 yıl) Güneş'in etrafında döner.
Satürn, Güneş'in etrafında 10759.22 Dünya gününde (yaklaşık 29 yıl) döner.
Formülden: 1/(1/J-1/S),(ref.) Jüpiter ve Satürn kavuşumunun tam olarak her 7253,46 Dünya gününde (yaklaşık 20 yılda bir) gerçekleştiğini hesaplayabiliriz.
52 yıllık döngünün tam olarak 365*52 gün yani 18980 gün olduğunu da biliyoruz.
18980'i 7253.46'ya bölelim ve 2.617 elde edelim.
Bu, 20 yıllık 2.617 döngünün 52 yıllık bir döngüde geçeceği anlamına gelir. Yani 2 tam döngü ve üçüncü döngünün 0,617'si (veya%61,7'si) geçecektir. Üçüncü döngü tam olarak geçmeyecek yani sonu 52 yıllık döngünün sonu ile çakışmayacak. Burada bir sıfırlama gerçekleşmeyecektir.
Önümüzdeki 52 yılda 20 yıllık 2.617 döngü daha geçecek. Yani toplamda 104 yıl boyunca 20 yıllık 5.233 döngü geçecek. Yani Jüpiter ve Satürn birbirlerini 5 kez geçecekler ve 6. kez birbirlerini geçecekleri yere kadar yolun%23.3'ünü geçecekler. Yani 6. döngü tam olarak tamamlanmamış olacak ki bu da sıfırlamanın burada da gerçekleşmeyeceği anlamına geliyor.
52 yıllık döngülerin 13 yinelemesi için bu hesaplamaları tekrarlayalım. Hesaplamaların sonuçları tabloda gösterilmiştir. Bunlar, yukarıdaki şekildekiyle aynı döngülerdir, ancak sayılarla temsil edilirler.
Soldaki sütun yılları göstermektedir. Her satırda, zamanda 52 yıl veya 52 yıllık bir döngü ile ilerliyoruz.
Ortadaki sütun, bu süre içinde kaç tane 20 yıllık birleşme döngüsünün geçeceğini gösterir. Ardışık her sayı 2,617 daha fazladır, çünkü bu, 52 yıllık bir döngüye 20 yıllık döngülerin sığma sayısıdır.
Sağdaki sütun, ortadakiyle aynı, ancak tamsayılar olmadan gösterir. Sadece ondalık virgülden sonraki kısmı alıp yüzde olarak ifade ediyoruz. Bu sütun bize 20 yıllık birleşme döngüsünün ne kadarının geçeceğini gösteriyor. Sıfırdan başlıyoruz. Bunun altında büyük kesirler görüyoruz. Bu, 20 yıllık döngü ile 52 yıllık döngünün birbirinden ayrıldığı anlamına gelir. En altta, 676 yıl sonra tablo%1,7'lik bir tutarsızlık gösteriyor. Bu, iki döngünün birbirine göre yalnızca%1,7 oranında kaydırıldığı anlamına gelir. Bu sıfıra yakın bir sayıdır, bu da her iki döngünün sonlarının neredeyse tam olarak eşleştiği anlamına gelir. Burada büyük bir sıfırlama meydana gelme riski vardır.
Burada bir yakalama olduğunu fark edebilirsiniz. Her iki döngü de kuşkusuz çok doğru bir şekilde örtüşüyor – 676 yıl sonraki değişim, 20 yıllık döngünün yalnızca%1,7'si (yani, yaklaşık 4 ay). Bu fazla bir şey değil, bu yüzden her iki döngünün de örtüştüğünü düşünebiliriz. Ama hesabı 676 yıl daha uzatırsak fark ikiye katlanacak.%3.4 olacak. Bu hala çok değil. Ancak 676 yıllık döngünün birkaç geçişinden sonra bu fark önemli olacak ve döngüler eninde sonunda üst üste binmeyi bırakacaktır. Dolayısıyla bu şemada sıfırlama döngüsünün her 676 yılda bir sonsuza kadar tekrar etmesi mümkün değildir. Bunun gibi bir döngü bir süre işe yarayabilir, ancak sonunda bozulur ve düzenli olmaktan çıkar.
yıl tablosu
Bununla birlikte, iki döngünün uzun vadeli seyrinin nasıl göründüğüne bakmaktan zarar gelmez. İlk tabloyla aynı hesaplamalara dayanan bir tablo oluşturdum. Başlangıç yılı olarak 2024 yılını seçtim. Sonraki her satırda, yıl 52 yıl öncedir. Tablo, son 3,5 bin yıllık felaket dönemlerinde döngülerin tutarsızlığını göstermektedir. Sıfırlamanın 20 yıllık döngü ile 52 yıllık döngünün çakışmasından kaynaklandığını varsayarsak, sıfırlamalar iki döngü arasındaki tutarsızlık küçük olduğunda gerçekleşmelidir. Küçük bir tutarsızlık olan yıllar sarı renkle işaretlenmiştir. Tüm araştırmacıları ve şüphe duyanları bu tablonun türetildiği elektronik tabloya bakmaya teşvik ediyorum. Bu verileri doğru hesaplayıp hesaplamadığımı kendiniz kontrol edebilirsiniz.
676 e-tablosunu sıfırla – yedek yedeği
Şimdi tablodaki sonuçları tartışacağım. 2024 yılından başlıyorum. Burada iki döngü arasındaki sapmanın sıfır olduğunu ve o yıl içinde bir sıfırlama olacağını varsayıyorum. Şimdi bu varsayımın doğru olup olmadığını test edeceğiz.
1348
1348'de döngülerin sapması%1,7 gibi küçüktür, dolayısıyla burada bir sıfırlama yapılmalıdır. Bu, elbette, Kara Ölüm vebasının hüküm sürdüğü yıldır.
933
Aşağıya bakıyoruz ve 933 yılını buluyoruz. Burada tutarsızlık%95.0. Bu, tam döngüden yalnızca%5 daha kısadır, bu nedenle tutarsızlık oldukça küçüktür. Bu alanı açık sarı ile işaretledim çünkü%5'lik bir farklılığı sınır değer olarak kabul ediyorum. Burada bir sıfırlama yapılmalı mı, yapılmamalı mı bilmiyorum. 933'te ne veba ne de büyük bir afet vardı, bu yüzden% 5'in çok fazla olduğu ortaya çıktı.
673
MS 673'te başka bir sıfırlama gerçekleşmeliydi ve gerçekten de o yıl küresel bir felaket yaşandı! O dönemin kronolojisi çok şüpheli, ancak Jüstinyen Vebası ile bağlantılı güçlü sıfırlamanın tam olarak o yıl gerçekleştiğini göstermeyi başardım! Büyük depremler oldu, bir asteroit çarpması, iklimin çökmesi ve ardından veba salgını başladı. Bu olayların tarihini ve seyrini gizlemek için tarih çarpıtılmıştır.
257
Yıllar tablosundan bir sonraki sıfırlamaya geçiyoruz. Benim gördüğümle aynı şeyi görüyor musun? Döngü değişti. Tabloya göre, bir sonraki sıfırlama 676 yıl önce değil, 416 yıl önce, MS 257 yılında olmalıdır. Ve öyle oluyor ki, bu tam olarak Kıbrıs Vebası'nın meydana geldiği zamandı! Orosius, bunu MS 254'e, belki bir veya iki yıl sonraya tarihlendiriyor. Ve İskenderiye'deki vebadan ilk kez MS 259 dolaylarında Dometius ve Didymus kardeşlere yazılan bir mektupta bahsedilir. Yani vebanın tarihi tablodaki işaretlerle çok yakın örtüşüyor. Döngünün aniden frekansını değiştirme ve yanlışlıkla vebanın gerçek yılını gösterme olasılığı neydi? Belki de 100'de 1? Bunun tesadüf olması neredeyse imkansızdır. Sıfırlamaların gerçekten de Jüpiter ve Satürn'ün düzeninden kaynaklandığına dair onayımız var!
MÖ 4
devam ediyoruz. Tablo, MÖ 4'te tutarsızlığın%5,1 olduğunu, dolayısıyla risk sınırının hemen dışında olduğunu gösteriyor. Burada bir sıfırlama olmamalı ve aslında tarihte o dönemde önemli bir felaket olduğuna dair hiçbir bilgi yok.
MÖ 419
Tabloya göre, bir sonraki sıfırlama, Kıbrıs Vebası'ndan 676 yıl önce, yani MÖ 419'da gerçekleşmelidir. Bildiğimiz gibi, bu sıralarda başka bir büyük salgın patlak verdi – Atina Vebası! Thukydides, vebanın Peloponnesos Savaşı'nın ikinci yılında, daha önce birçok başka yerde bulunduktan sonra Atina'ya ulaştığını yazar. Tarihçiler bu savaşın başlangıcını MÖ 431 yılına tarihliyorlar. Ancak Orosius'un tarihçesi, savaşın MÖ 419'da başlamış olabileceğini gösteriyor. Veba aşağı yukarı aynı zamanlarda başlamış olmalıydı. Sonuç olarak, Orosius kitabını yazdığında, yani antik çağın sonunda, Peloponnesos Savaşı'nın doğru yılı hala biliniyordu. Ancak daha sonra, sıfırlama döngüsünün varlığını gizlemek için tarih tahrif edildi. Döngü gerçekten var ve sıfırlama yılını bir kez daha olağanüstü bir doğrulukla saptadı! Bu tesadüf olamaz. Başka bir onayımız var! 676 yıllık sıfırlama döngüsü deşifre edildi!
MÖ 1095
676 yıl önce, yani MÖ 1095'te başka bir felaket beklenebilir. Burada döngülerin sapması çok küçüktür - yalnızca%0,1. Bu değer, bu sıfırlamanın son derece güçlü olması gerektiğini gösterir. Ve bildiğimiz gibi tam da tablonun gösterdiği yılda Geç Tunç Çağı uygarlığının ani ve derin çöküşü başlıyor! 676 yıllık sıfırlama döngüsünün gerçekten var olduğuna ve Jüpiter ile Satürn'ün dizilişinden kaynaklandığına dair son onaya sahibiz.
676 yıllık sıfırlama döngüsü, 52 yıllık felaket döngüsü ile Jüpiter ve Satürn'ün dizilişinin 20 yıllık döngüsünün bir kombinasyonunun sonucudur. Bu kombinasyonun, tarihteki en büyük felaketlerin ve salgınların yaşandığı yıllara mükemmel bir şekilde uyan bir model oluşturduğu ortaya çıktı. Sıfırlamalar her zaman 676 yılda bir olmaz, bazen bu süre 416 yıldır. Döngü çok hassastır ve en ufak değişikliklere bile duyarlıdır. Örneğin, 52 yıllık 18980 günlük döngü sadece 4 gün kısaltılsaydı, bu, kalıbı kırmaya yeterdi. Döngü daha sonra MÖ 4 yılında bir sıfırlama olması gerektiğini gösterecek ve bu artık gerçekliğe karşılık gelmeyecek. Ya da 20 yıllık döngünün süresi, eski ders kitaplarında bulunan ve çok az farklılık gösteren gezegenlerin yörünge dönemlerine ilişkin güncel olmayan verilere dayanarak hesaplansa, bu da döngünün normale dönmesi için yeterli olacaktır. çalışmayı kes. Yalnızca bu çok hassas döngü kombinasyonu, geçmiş sıfırlamalara mükemmel şekilde uyan bir sıfırlama modeli verir. Her neyse, yukarıda hesaplamaları içeren elektronik tabloya bir bağlantı var ve hepsini kendiniz kontrol edebilirsiniz.
Döngüyü, sıfırlama yılı olarak 1348 yılını gösterecek şekilde ayarladım. Ancak, diğer dört yıllık sıfırlama döngüsü ile belirtilmiştir. Ve dördü de vuruldu! Sıfırlamanın doğru yılını tesadüfen tahmin etme olasılığının yaklaşık 100'de 1 olduğunu varsayabiliriz. Önlem olarak, biraz daha yüksek bir olasılık almak her zaman daha iyidir. Ancak o zaman bile, hesaplaması kolay olduğu için, sıfırlamaların dört yılının tamamına rastgele isabet etme olasılığı kesinlikle milyonda birin altında olacaktır. Bu temelde imkansız! Sıfırlama döngüsü var ve bir sonraki sıfırlama yılı olarak açıkça 2024'ü gösteriyor! Ve en kötüsü, yaklaşmakta olan sıfırlamanın büyüklüğü, Kara Ölüm salgınınınkinden bile büyük olabilir. Jüpiter ve Satürn'ün bu özel düzenlemesinin medeniyeti sıfırlama gücüne sahip olmasının nedenini açıklayan teorimi size sunmak üzereyim.
Manyetik alan
Gök cisimlerinin manyetik alanları hakkındaki bilgileri esas olarak Wikipedia'dan aldım: Earth’s magnetic field, Magnetosphere of Jupiter, Magnetosphere of Saturn, ve Heliospheric current sheet.
Jüpiter ve Satürn'ün belirli bir pozisyonda düzenlendiğinde Dünya'da felaketlere neden olduğunu zaten biliyoruz. Şimdi bunun neden olduğunu bulmaya çalışacağım. Bunun için bir teorim var. Afetlerin nedeninin bu gezegenlerin ve Güneş'in manyetik alanlarının etkisi olduğuna inanıyorum. Bununla birlikte, teorimi sunmadan önce, gezegenlerin manyetik alanları hakkında genel olarak mevcut bilgileri tanıyalım.
Manyetik alan, etkileştiği bir mıknatısın etrafındaki boşluktur. Manyetik alan görülemez, ancak hissedilebilir. Tek yapmanız gereken elinize iki mıknatıs alıp birbirine yaklaştırmak. Bir noktada, mıknatısların etkileşime başladığını hissedeceksiniz - birbirlerini çekecek veya itecekler. Birbirleriyle etkileşime girdikleri alan, manyetik alanlarının olduğu yerdir.
Mıknatıslanan metallerin bir manyetik alanı vardır, ancak bir manyetik alan da oluşturulabilir. Bir iletkenden geçen elektrik akımı her zaman onun etrafında bir manyetik alan oluşturur. Bir elektromıknatıs bu prensibe göre çalışır. Elektromıknatıslarda iletken, elektrik akımının mümkün olduğu kadar uzun süre akması ve güçlü bir manyetik alan oluşturması için spiral şeklinde bükülür. Elektromıknatıs açıldığında içinden geçen elektrik akımı metal nesneleri çeken bir manyetik alan oluşturur. Akan bir elektrik akımı bir manyetik alan yaratır, ancak tersi de doğrudur - bir manyetik alan bir elektrik akımı üretir. Mıknatısı bir iletkene yaklaştırıp hareket ettirirseniz, iletkende bir elektrik akımı akmaya başlar.
Toprak
Dünyanın iç katmanlarında bir elektrik akımı akar. Bu fenomen, gezegenimizin etrafında bir manyetik alan oluşturur (manyetosfer adı verilir). Bu nedenle, Dünya bir elektromıknatıstır ve muazzam büyüklükte bir elektromıknatıstır. Birçok astronomik nesne manyetosfer üretir. Güneş Sisteminde bunlar şunlardır: Güneş, Merkür, Jüpiter, Satürn, Uranüs, Neptün ve Ganymede. Öte yandan, Venüs, Mars ve Pluto'nun manyetik alanı yoktur. Dünyanın manyetosferi, sanki Dünya'nın merkezinden o açıyla yerleştirilmiş dev bir çubuk mıknatıs varmış gibi, Dünya'nın dönme eksenine yaklaşık 11°'lik bir açıyla eğilmiş bir manyetik dipol alanıyla temsil edilir.
Dünya ve çoğu gezegenin yanı sıra Güneş ve diğer yıldızların tümü, elektriği ileten sıvıların hareketi yoluyla manyetik alanlar üretir. Hareket eden elektriksel olarak iletken bir malzeme, çevresinde her zaman bir manyetik alan oluşturur. Dünyanın manyetik alanı, erimiş demir ve nikelin konveksiyon akımları nedeniyle Dünya'nın dış çekirdeğinde üretilir. Bu konveksiyon akımları, jeodinamo adı verilen doğal bir süreç olan çekirdekten kaçan ısı tarafından yönlendirilir. Manyetik alan, bir geri besleme döngüsü tarafından üretilir: elektrik akımı döngüleri, manyetik alanlar üretir (Ampère devre yasası); değişen bir manyetik alan bir elektrik alanı oluşturur (Faraday yasası); ve elektrik ve manyetik alanlar, konveksiyon akımlarında akan yükler üzerinde bir kuvvet uygular (Lorentz kuvveti).
Jüpiter
Jüpiter'in manyetosferi, Güneş Sistemindeki en büyük ve en güçlü gezegen manyetosferidir. Dünya'nınkinden daha güçlü bir büyüklük sırasıdır ve manyetik momenti yaklaşık 18.000 kat daha fazladır. Jüpiter manyetosferi o kadar büyük ki, Güneş ve onun görünür koronası, boş yer bırakarak içine sığabilir. Dünya'dan görülebilseydi, yaklaşık 1700 kat daha uzakta olmasına rağmen dolunaydan beş kat daha büyük görünürdü. Gezegenin karşı tarafında, güneş rüzgarı manyetosferi, bazen Satürn'ün yörüngesinin çok ötesine uzanan uzun, arkadan gelen bir manyetokuyruğa doğru uzatır.
Bu gezegenin manyetik alanlarını oluşturan mekanizma tam olarak anlaşılamamıştır. Jüpiter ve Satürn'ün manyetik alanlarının, gezegenlerin sıvı metalik hidrojenden oluşan dış çekirdeklerindeki elektrik akımları tarafından üretildiğine inanılıyor.
Satürn
Satürn'ün manyetosferi, Güneş Sistemindeki tüm gezegenler arasında Jüpiter'in ardından ikinci sıradadır. Satürn'ün manyetosferi ile güneş rüzgarı arasındaki sınır, gezegenin merkezinden yaklaşık 20 Satürn yarıçapı uzaklıkta bulunurken, manyeto kuyruğu arkasında yüzlerce Satürn yarıçapı uzanır.
Satürn, sadece muhteşem halka sistemi nedeniyle değil, Güneş Sisteminin gezegenleri arasında gerçekten öne çıkıyor. Manyetik alanı da kendine özgüdür. Eğimli alanları olan diğer gezegenlerin aksine, Satürn'ün manyetik alanı, kendi dönme ekseni etrafında neredeyse tamamen simetriktir. Gezegenlerin etrafındaki manyetik alanların, yalnızca gezegenin dönme ekseni ile manyetik alan ekseni arasında önemli bir eğim olduğunda oluşabileceğine inanılmaktadır. Böyle bir eğim, gezegenin derinliklerindeki bir sıvı metal tabakasındaki konveksiyon akımlarını destekler. Bununla birlikte, Satürn'ün manyetik alanının eğimi algılanamaz ve birbirini izleyen her ölçümde daha da küçülür. Ve bu dikkate değer.
Güneş
Güneşin manyetik alanı Güneş'in çok ötesine uzanır. Elektriksel olarak iletken solar rüzgar plazması, Güneş'in manyetik alanını uzaya taşıyarak gezegenler arası manyetik alan olarak adlandırılır. Koronal kütle püskürmelerinden gelen plazma, 250 km/s'den az ile yaklaşık 3.000 km/s arasında değişen, ortalama 489 km/s (304 mi/s) hızlarda hareket eder. Güneş dönerken, manyetik alanı tüm güneş sistemi boyunca uzanan bir Arşimet sarmalına dönüşür.
Bir çubuk mıknatısa özgü tipik manyetik alan şeklinin aksine, Güneş'in genişletilmiş alanı, güneş rüzgarının etkisiyle bir spiral şeklinde bükülür. Güneş'in yüzeyindeki belirli bir noktadan yayılan bireysel bir güneş rüzgarı jeti, Güneş'in dönüşüyle birlikte dönerek uzayda sarmal bir model oluşturur. Spiral şeklin nedeni bazen "bahçe fıskiyesi etkisi" olarak adlandırılır, çünkü dönerken yukarı ve aşağı hareket eden bir nozulu olan bir çim fıskiyesine benzetilir. Su akışı güneş rüzgarını temsil eder.
Manyetik alan, heliosferin kuzey ve güney kısımlarında aynı sarmal şekli izler, ancak alan yönleri zıttır. Bu iki manyetik alan, heliosferik bir akım levhası (eğri bir düzlemle sınırlı bir elektrik akımı) ile ayrılır. Bu heliosferik akım levhası, burulmuş bir balerin eteğine benzer bir şekle sahiptir. Yukarıdaki resimde görülen mor tabaka, üzerinden elektrik akımı geçen ince bir tabakadır. Bu katman, manyetik alanın tersi yöndeki bölgeleri ayırır. Yani, örneğin, bu katmanın üzerinde güneş manyetik alanı "kuzey"dir (yani, alan çizgileri Güneş'e bakar) ve bunun altında "güney"dir (alan çizgileri Güneş'ten uzağa bakar). Heliosferik akım tablosunu enine kesit olarak gösteren çizimi gördüğümüzde anlamak daha kolay olacaktır.
Bu, ekliptik düzlemdeki güneş rüzgarının şematik bir resmidir. Merkezdeki sarı daire Güneş'e karşılık gelir. Ok, Güneş'in dönüş yönünü gösterir. Gölgeli gri alanlar, koronadan çevreye doğru uzanan kesikli çizgilerle gösterilen heliosferik akım tablosunun bölgelerine karşılık gelir. Manyetik alan çizgilerinin farklı yönleriyle (Güneş'ten veya Güneş'e) iki bölgeyi birbirinden ayırır. Noktalı daire gezegenin yörüngesini temsil eder.(ref.)
Heliosferik akıntı tabakası, Güneş'in manyetik alanının kutupsallığının kuzeyden güneye değiştiği yüzeydir. Bu alan, heliosferde Güneş'in ekvator düzlemi boyunca uzanır. Levha içinde bir elektrik akımı akar. Devredeki radyal elektrik akımı 3 milyar amper mertebesindedir. Karşılaştırıldığında, Dünya'daki kutup ışıklarını besleyen Birkeland akıntıları, bir milyon amperde bin kattan daha zayıftır. Heliosferik akım tablosundaki maksimum elektrik akımı yoğunluğu 10-4 A/km² mertebesindedir. Kalınlığı, Dünya'nın yörüngesinin yakınında yaklaşık 10.000 km'dir.
Heliosferik akım sayfası, yaklaşık 25 günlük bir süre ile Güneş ile birlikte döner. Bu süre zarfında, tabakanın tepe noktaları ve çukurları, Dünya'nın manyetosferinden geçerek onunla etkileşime girer.
Aşağıdaki simülasyon, Dünya'nın manyetik alanının gezegenler arası (güneş) manyetik alanla etkileşimini göstermektedir.
Afetlerin nedeni hakkındaki teorim
Son olarak, 52 ve 676 yıllık döngülerdeki felaketlerin mekanizmasını açıklamaya çalışmanın zamanı geldi. Kanımca, gezegenlerin manyetik alanları ile Güneş arasındaki etkileşimle ilgili. Jüpiter ve Satürn'ün düzeninde, her seferinde bu gezegenlerin birleşiminden yaklaşık 2,5-4,5 yıl sonra meydana gelen sıfırlamaların meydana geldiğine dikkat edin. Gezegenlerin dizilişi, her iki gezegenin de heliosferik akıntı tabakasının oluşturduğu sarmal üzerinde olacağı şekildedir. Yukarıdaki şekil, yardımcı bir resim olmasına rağmen, gezegenlerin yörüngelerine göre heliosferik akım levhasının tam şeklini göstermeyen, bunu görselleştirmeye yardımcı olur. Ayrıca, gerçekte, gezegenlerin yörüngeleri tam olarak Güneş'in ekvator düzleminde yer almaz, ancak ona birkaç derece eğimlidir, bu da onların heliosferik akım sayfasındaki konumlarını etkiler. Gezegenlerin kendilerinin mutlaka sarmal çizgi üzerinde yatmak zorunda olmadıklarını da belirtmekte fayda var. Manyetosferlerinin üzerinde olması yeterlidir ve bildiğimiz gibi Güneş'in tersi yönde kuvvetlice uzamış bir şekle sahiptirler. Gezegenlerden biri Dünya ile etkileşime girdiğinde yerel felaketlerin (her 52 yılda bir) meydana geldiğini düşünüyorum. Ve sıfırlamalar (her 676 yılda bir), her iki gezegen aynı anda etkileşime girdiğinde gerçekleşir.
Bildiğimiz gibi, güneş aktivitesi döngüseldir. Her 11 yılda bir Güneş'in kuzey ve güney manyetik kutupları yer değiştirir. Bu, Güneş'in iç katmanlarındaki kütlelerin döngüsel hareketinden kaynaklanır, ancak kutup değişiminin kesin nedeni bilinmemektedir. Bununla birlikte, Güneş'in içinde buna benzer bir şey olduğu için, Jüpiter veya Satürn gibi gaz devlerinin içinde de benzer bir şeyin olabileceğini hayal etmek muhtemelen zor değil. Belki de gezegenlerden biri her 52 yılda bir düzenli bir manyetik kutup değişimine uğrar ve bu gezegenler arası manyetik alanı etkiler. İlk etapta Satürn'ün bundan şüphelenirdim. Satürn pek normal bir gezegen değildir. Bir tür ucube, doğal olmayan bir yaratım. Satürn alışılmadık derecede simetrik bir manyetik alana sahiptir. Ayrıca herkesin bilmediği şey, Satürn'ün kutbunda büyük ve sonsuz bir kasırga var. Bu siklon... düzgün bir altıgen şeklindedir.(ref.)
Bilim adamları, alışılmadık derecede düzenli bir siklonun oluşumunun ardındaki mekanizmayı açıklayamıyor. Satürn'ün manyetik alanıyla ilgili olması muhtemeldir. Ve bu gezegendeki her şey çok düzenli olduğu için, Satürn'ün manyetik kutuplarını her 52 yılda bir tersine çevirdiği iddia edilebilir. Buradan, bu kutup değişimi sırasında Satürn'ün manyetik alanının, dönen bir mıknatısın manyetik alanı gibi çok kararsız ve değişken olduğu çıkarılabilir. Satürn'ün manyetosferi büyüklüğündeki bu kadar büyük bir mıknatıs, bir elektrik akımı iletkenine, yani heliosferik akım tabakasına yaklaştığında, içinde bir elektrik akımı üretir. Heliosferik akım tablosundaki elektrik akımının gücü artar. Daha sonra elektrik akımı uzun mesafeler boyunca akar ve diğer gezegenlere ulaşır. Heliosferik akım tabakasındaki elektrik akımı akışı, çevresinde bir manyetik alan oluşturur. Yukarıdaki animasyonda, Dünya'nın heliosferik akıntı tabakasına düştüğünde nasıl tepki verdiğini gördük. Heliosferik akım tablosundaki elektrik akımı akışı arttığında ve bununla birlikte manyetik alanının gücü arttığında, gezegenimiz üzerinde daha da güçlü bir etkiye sahip olması gerektiği varsayılabilir.
Etki, Dünya'nın yakınına büyük bir mıknatıs yerleştirilmiş gibi. O zaman ne olduğunu hayal etmek zor değil. Mıknatıs Dünya üzerinde hareket eder ve onu gerer. Bu da depremlere ve volkanik patlamalara neden olur. Bu mıknatıs, asteroit kuşağı da dahil olmak üzere tüm güneş sistemini etkiler. Asteroitler, özellikle demir olanlar, onun tarafından çekilir ve yörüngelerinden çıkar. Rastgele yönlerde uçmaya başlarlar. Bazıları yeryüzüne düşer. 1972'de Dünya atmosferinden seken olağandışı meteor, Dünya'nın manyetik alanı tarafından güçlü bir şekilde mıknatıslanmış ve itilmiş olabilir. Manyetik fırtınaların oluşumunun, felaket döngüsüyle yakından ilişkili olduğunu biliyoruz. Artık sebeplerini çok rahat açıklayabiliriz. Gezegenler arası manyetik alan, Güneş'in yüzeyindeki manyetik alanı bozar ve bu da güneş patlamalarına yol açar. Manyetik alan teorisi, Dünya'yı periyodik olarak vuran her türlü doğal afetin nedenlerini açıklar.
Satürn'ün her 52 yılda bir ortalığı kasıp kavuran gezegen olduğuna inanıyorum. Satürn, Gezegen X'tir. Her 676 yılda bir, bu felaketler özellikle güçlüdür, çünkü bu, iki büyük gezegenin - Satürn ve Jüpiter - aynı anda heliosferik akım sayfasında sıralandığı zamandır. Jüpiter, herhangi bir gezegenin en güçlü manyetik alanına sahiptir. Büyük manyetosferi heliosferik akım tabakasına girdiğinde, içindeki elektrik akımı akışı artar. Gezegenler arası manyetik alan daha sonra çift kuvvetle etkileşime girer. Dünya çifte saldırıya maruz kalıyor, böylece yerel felaketler küresel sıfırlamalara dönüşüyor.
Sonraki bölüm: