Bugün kamu emekçilerinin sendikal mücadelesinde belirli bir noktaya gelinmiş olmakla beraber kamu emekçileri sendikal hareketinin son başlangıcı olan 1989-1990 tarihlerinden önce de önemli dersler ve tecrübeler içeren uzun ve deneyimli bir tarihi bulunmaktadır.
Yardım sandıklarından dernekleşmeye, dernekleşmeyi de aşarak ( TÖS-Türkiye Öğretmenler Sendikası örneğinde olduğu gibi) yer yer sendikalaşmaya kadar varan uzun bir örgütlenme ve mücadele süreci bulunmaktadır kamu emekçilerinin. Ancak 90'lı yıllar sendikalaşmada gerçek anlamda bir dönüm noktası olmuştur.
Öte yandan kamu emekçileri hareketi daima işçi hareketi ile ilişki halinde olmuş, işçi hareketinden etkilenmiş, moral dayanağını işçi hareketinde bulmuştur. İniş çıkışlarla günümüze kadar gelen mevcut hareket geçmiş mücadele geleneğinden öğrenme ve ona dayanmanın yanı sıra asıl olarak da işçi sınıfının 89 Bahar Eylemlerinin sınıf hareketinde ve kamuoyunda yarattığı dalgadan güç ve moral kazanarak kısa bir sürede ciddi bir güç olmuştur.
Başta ILO sözleşmelerini dayanak yapan kamu emekçileri hakların yasalardan önce geldiği bilinci ile 'sendika hakkı sendika kurularak elde edilir' şiarı ile yola çıkarak birçok işkolunda ve kimi işyerlerinde Sendika Yürütme Komiteleri'ni oluşturdular. Değişik işkollarında ve kurumlarda kurulan sendikalar işkolu sendikacılığına dikkat çekerek bir yandan ayni işkolunda kurulan sendikaların birleştirilmesi bir yandan örgütsüz olan alanları örgütlemede birbirlerine yardımcı olmak ve giderek merkezileşmek, baskı ve saldırılara karşı birlikte göğüs germek amacı ile güçlerini birleştirerek KÇSP'nu (Kamu Çalışanları Sendikaları Platformu) oluşturdular.