Asırlar öncesi İstanbul'da yaşayan bir şeyh varmış. Şeyh hazretleri, günün birinde müritlerinden birini yanına çağırıp bir görev vermiş:
- Bak oğlum, burada iki halı var. Bu halıları al, Bağdat'ta bizim Şeyh Kasım'a ver.
İstanbul nerede, Bağdat nerede? Fakir müridin altında at yok, eşek yok, cebinde de para yok. Zavallı düşmüş yayan yapıldak yollara. Git ha git, Bağdat yolu bu, biter mi? Üstte yok, başta yok, aç bi ilaç Adana'ya kadar zor gelmiş. Mürit öyle yorulmuş ki, pes etmiş artık, yolu yarılamış, ama bundan sonra ne olacak? Sıcaktan bir kenara kıvrılıp başlamış düşünmeye, aklına şeytanca bir fikir gelince, kendi kendine söylenmiş:
- Ulan, şu halıların birini satsam ne olur ki? Bağdat'taki şeyh ne bilecek kendisine iki tane halı gönderildiğini? Bizim şeyhi ne zaman görecek ki? Halının birini satar, birini de kendisine veririm, olur biter. O zamana kadar kim öle, kim kala?
Halıları kaptığı gibi Adana çarşısına koşmuş, üç aşağı beş yukarı pazarlıktan sonra, halının birini satmış paraları cebine koymuş, bir güzel karnını doyurmuş, geceyi handa geçirmiş ertesi gün de, bir at alıp yola çıkmış. Bağdat'a varmış, Şeyh Kasım'ı sormuş, tekkeyi göstermişler, kapıyı çalıp huzura varmış, el etek öpüp halıyı uzatmış:
- Ya şeyh hazretleri, bu halıyı size İstanbul'dan şeyhim Abdulmuttalip hazretleri gönderdi.
Şeyh Kasım halıyı almış yere sermiş, pek beğenmiş ve şöyle demiş:
- Zahmet oldu, Şeyhe bir teşekkür edeyim.
Şeyh Kasım, yanındaki dolabın kapısını açarak seslenmiş:
- Ya şeyh Abdulmuttalip, ya şeyh Abdulmuttalip.
Mürit şaşkın şaşkın bakarken, dolaptan İstanbul'daki şeyhin sesi gelmiş:
- Buyur şeyh Kasım hazretleri.
- Şeyhim lütfedip bir halı göndermişsiniz, çok teşekkür ederim. Allah senden razı olsun!
- Ben o kerataya iki tane halı vermiştim, sor bakalım öbürünü ne yapmış?
Zavallı mürit bunu duyar duymaz, ok gibi yerinden fırlamış, dolaba koşup bağırmış:
- Ulan madem birbirinize bu kadar yakınsınız, konuşuyorsunuz da, beni ne diye buralara kadar yolladın? Biriniz uzatıp, biriniz alsaydınız ya!..