Nelson Mandela artık yok.
İki sözünü not etmişimdir:
“Su kaynadıktan sonra ateşi söndürmek hiçbir işe yaramaz.”
“Kısmi özgürlük diye bir şey yoktur. Ya özgürsünüzdür ya değil.”
Bir de hatırlatma:
Nelson Mandela, tam tamına 27 yıl süren hapisliği sona erdikten iki yıl sonra, 1992’de, dönemin Türkiye hükümetince ‘layık görüldüğü’ Uluslararası Atatürk Barış Ödülü’nü reddeden adamdır aynı zamanda. Derdi Atatürk’le değildir ama Mandela’nın, kendisini o ödüle ‘layık gören’ Türkiye hükümetinin başta Kürt meselesinde olmak üzere berbat mı berbat insan hakları, demokrasi ve özgürlük karnesidir (Aynı nedenle Türkiye’yi ziyaret etmekten de kaçınacaktır). Tabii o ödülün henüz iki yıl önce darbeci bir generale, 12 Eylül cuntasının lideri Kenan Evren‘e verildiğini de bilmiyor değildir Mandela.
Liderliğini yaptığı Afrika Ulusal Kongresi, Mandela’nın ödülü reddetme gerekçesini şöyle açıklar: “Mandela ömrünü demokrasiye, insan haklarına ve özgürlük mücadelesine adamıştır. Kararımız modern Türkiye’nin kurucusu ve reformcu Kemal Atatürk’e ilişkin herhangi olumsuz bir görüşten kaynaklanmamaktadır. “
Anlayana…
Demek ki kimileri aldıkları ödüller gibi, reddettikleri ödüllerle de anılır.
O dönem, ‘Vay sen kim olursan da Atatürk Ödülü’nü reddedersin’ minvalinde yaygara koparan medyamızın hali de içler acısıydı. Ve tabii aynı ödülün Kenan Evren’e verilmesini manşetlerden alkışlayan da aynı medyaydı.