Marilyn Horne’un, 1999 yılında Carnegie Hall’daki sahnelere veda konserini Irving Berlin’in “Always” şarkısının pürüzsüz yorumuyla bitirmesinin hemen ardından şu hikayeyi dinledim:
Birisi Berlin’e yazdıkları arasında en değer verdiği şarkının hangisi olduğunu sormuş. Always, demiş Berlin.
O zaman, muhatabı, kendisine ait uzun beste listesinde şüphesiz çok daha önemli olan bir dolu şarkısını sıralamış ve eklemiş: “Herhangi biri de yazabilirdi Always’i”
-Evet, -demiş besteci- herhangi biri de yazabilirdi ama ben yazdım.
Bu anekdotu, gerçeğe dönüştürülmedikten sonra niyetlerin pek bir anlamı olmadığına bir örnek olarak ara ara anlatıyorum. Irving Berlin örneği bunu tüm açıklığıyla gösteriyor: Always’i 1925 yılında, takip eden altmış iki yıl boyunca eşi olacak Ellin MacKay’e düğün hediyesi olarak yazmıştı.
Always, Patsy Cline


I'll be loving you always
With a love that's true always.
When the things you've planned
Need a helping hand,
I will understand always.
Always.
Days may not be fair always,
That's when I'll be there always.
Not for just an hour,
Not for just a day,
Not for just a year,
But always.


Seni seveceğim her zaman
Gerçek bir aşkla her zaman.
Yapmak istediğin şeylerde
Yardımcı bir el ararsan,
Seni anlayacağım her zaman.
Her zaman.
İşler kolay olmayabilir her zaman,
Ama ben yanındayım her zaman.
Tek bir saat değil,
Tek bir gün değil,
Tek bir yıl değil,
Her zaman.
Ellin MacKay’in babası Irving Berlin gibi soytarı bir şarkıcının kızıyla ancak “cesedini çiğneyerek” evlenebileceği söylemişti. Ama yanıldı; çünkü mirasçısı ve besteci 1926’da evlendiler ve ihtiyar her ne kadar kızını mirastan mahrum etse de, çift MacKay’in 1988’deki ölümüne kadar mutlu yaşadı. Fotoğrafta, Vanity Fair dergisinin Haziran 1930 tarihli sayısı için Cecil Beaton’a poz veriyorlar. (Fotoğraf LIVEJOURNAL)