16 Mart 1955, ABD Hava Kuvvetleri, potansiyel bir düşman savaşına hazırlığı belirlemek için 'Dünya'nın önceden seçilmiş alanlarının' sürekli izlenmesini sağlamak için gelişmiş bir keşif uydusunun geliştirilmesini resmen emretti.
28 Şubat ABD'de CORONA programı (açık olan Discoverer) kullanılarak oluşturulan ilk fotoğraf keşif uydusu piyasaya sürüldü. SSCB ve Çin’in her yerinde keşif yapması gerekiyordu. Itek'in geliştirdiği donanımının çektiği fotoğraflar, Dünya'ya iniş kapsülü içinde iade edildi.
Keşif ekipmanı ilk kez yılın 1959 yazında serinin dördüncü ünitesi tarafından uzaya gönderildi ve yakalanan film ile kapsülün ilk başarılı dönüşü Ağustos 14 Ağustos ayında Discoverer 1960 uydusundan yapıldı.
İlk casus uydusu "Taç".
Mayıs ayındaki 22 1959, yılın ilk Sovyet keşif uydusu 569-264'in (Zenit) ve buna dayanarak Vostok insanlı aracının (2К) oluşturulması için CPSU Merkez Komitesi ve SSCB Bakanlar Kurulu No. 1'te, Krasnogorsk Mekanik Fabrikası, anket-kartografik ve ayrıntılı fotoğrafçılık için “Florin-1960” ekipmanını tasarlamaya başladı. Bu fotoğrafın seri üretimi 2 yılında başladı. 1962'in başlangıcında, SSCB Savunma Bakanı 1964’in emriyle Zenit-0045 anketi foto-tecrit kompleksi hizmete girdi. Tüm casus uyduları "Cosmos" adında sırayla tanıtıldı. 2 yılı boyunca, beş yüzden fazla Zenit piyasaya sürüldü ve bu da onu bu sınıfın en çok sayıdaki uydusu yaptı. hikayeler uzay uçuşu.
Uydu - casus "Zenith". 1956’te Sovyet hükümeti, Satellite-3 ve Satellite-1’in (PS-1) programlarının başlatılmasına neden olan ve Object D’nin oldukça basitleştirilmiş ikincil bir versiyonu olan “Object D” programının geliştirilmesine ilişkin gizli bir kararname çıkardı. bir devlet sırrı, ancak görünüşe göre uzaydan fotoğraf çekmek için kullanılacak olan başka bir uydu - “Nesne OD-1” yaratılmasına neden olan bu kararnameydi.
1958 tarafından, OKB-1, eşzamanlı olarak, ilk insanlı uzay aracı Vostok'un yaratılmasına yol açan OD-1 ve OD-2 objelerinin yapımında çalıştı. Nisan ayına kadar, deneysel bir cihaz olarak geliştirilen Vostok-1960 uzay aracının kavramsal tasarımı, tasarımı test etmek ve temelinde Vostok-1 keşif uydusunu ve Vostok-2 insanlı uzay aracını oluşturmak için geliştirildi. Uydu gemilerinin yaratılma ve piyasaya çıkış tarihleri, 3 Haziran 587'in CPSU No. 238 - 4 “Uzay araştırma planında” kararıyla belirlenmiştir. Bu tipteki tüm gemiler "Vostok" ismine sahipti, ancak 1960 yılında uzay aracı ismi Yuri Gagarin olarak bilindikten sonra, keşif uydusu "Vostok-1961", "Zenit-2" ve bunun uzay aracı dizisi olarak değiştirildi. "Zenith" olarak adlandırılan tür.
Zenit 2 uzay aracının iniş aracı.
“Zenith” in ilk lansmanı Aralık 11 1961'te gerçekleşti, ancak roketin üçüncü aşamasındaki bir hata nedeniyle, gemi patlayarak tahrip edildi. 26'in Nisan 1962'teki ikinci denemesi başarılı oldu ve cihaz Cosmos-4 adını aldı. Ancak, oryantasyon sistemindeki bir arıza uydudan ilk sonuçları vermedi. Üçüncü Zenith (Cosmos-7), yılın Temmuz 28 1962’inde piyasaya sürüldü ve on bir gün sonra başarıyla fotoğraflar ile iade edildi. Zenit-13 uzay aracının 2'i fırlatıldı, 3 bir fırlatma aracı çarpmasıyla sonuçlandı. Toplamda, Zenit-2 uzay aracının piyasaya sürülmesi, normal çalışmasının bir parçası olarak 81 kez gerçekleştirildi (7, aktif sahadaki fırlatma aracının kazasında sona erdi). 1964'te Sovyet Ordusu tarafından SSCB Savunma Bakanlığı'nın Emri kabul edildi. Seri üretim, Kuibyshev'deki TsSKB-Progress'te düzenlendi. 1968'ten bu yana, yükseltilmiş Zenit-2М uydusuna aşamalı bir geçiş başladı ve Zenith-2'in lansman sayısı düşmeye başladı.
Bu tür araçlar için toplam 8 modifikasyonu geliştirilmiş ve keşif uçuşları 1994 yılına kadar devam etmiştir.
Cosmos-4 uydusunun montajı.
1964'te, OKB-1, S.P Korolev, Zenit-2 keşif uydularının performansını artırmak için atandı. Çalışmalar üç yönde gerçekleştirildi: Zenit uydularının modernizasyonu, insanlık keşif gemisi Soyuz-R'nin geliştirilmesi ve Soyuz-R'nin tasarımına dayanan yeni bir keşif otomatik uzay aracının oluşturulması. Üçüncü yön "Amber" adını aldı.
"Amber" - bir Rus (eski adı - Sovyet) bir aile türü, Zenit serisinin keşif araçlarına ek olarak ve sonrasında geliştirilen keşif uydularında uzmanlaşmıştır.
Yantar-2175K4 tipi veya Kobalt'ın yapay uydusu Cosmos-2, Sovyetler Birliği'nin dağılmasından sonra Rusya tarafından başlatılan ilk uzay aracı haline geldi .. Uyduya yerleştirilen hassas optikler, uydu yüzeyinde 30'e kadar dünya yüzeyinin ayrıntılarını yakalamanızı sağlar. iniş sonrası Uzay İstihbarat Merkezine işlenecek olan özel kapsüllerde. Bir radyo kanalıyla bilgi aktaran Persona uydusunun aksine, fotoğraflarla kapsüllerin alçalması, görüntülerin değerini önemli ölçüde azaltan yaklaşık bir ay sürer.
Yantar-Terylen (28.12.1982goda'dan piyasaya sürüldü), toplanan verileri gerçek zamanlı modda akış uydularını yer istasyonuna ileten ilk Rus dijital istihbarat platformu oldu. Ayrıca, Yantar serisi cihazlar daha sonra Orlets ve Persona keşif uydularının ve sivil uzaktan algılama uydusu olan Resurs-DK'nin geliştirilmesinde temel oldu.
Yantar-4K2 veya Kobalt.
Toplamda, “amber” serisinin 174 uydusu piyasaya sürüldü, dokuz tanesi acil durum açılışlarında kaybedildi. Serinin en son uzay aracı, Mayıs 2480'taki 4 yörüngesinde açılan Yantar-2K17М veya Cobalt-M tipi foto keşif uydusuydu. Serinin tüm araçları Soyuz-U fırlatma aracı kullanılarak başlatıldı ve Kosmos-2012 piyasaya sürülmesi, bu fırlatma aracının son fırlatılması olarak açıklandı. Gelecekte, Yanuz ailesinin uydularını yörüngeye sokmak için Soyuz-2480 fırlatma aracının kullanılması planlanmaktadır.
"Kişi" - Yüksek çözünürlüklü görüntüler almak ve bunları derhal radyo yoluyla Dünya'ya iletmek için tasarlanmış üçüncü nesil Rus askeri optik keşif uydusu. Samara Roket ve Uzay Merkezi TsSKB-Progress'te yeni bir uydu türü geliştirildi ve üretilirken, optik sistem St. Petersburg optik-mekanik birliği LOMO'da üretildi. Uydu, Rus Silahlı Kuvvetleri Genelkurmay Başkanlığı İstihbarat Teşkilatı (GRU GS) tarafından sipariş edildi. Uzay aracı önceki nesil Neman uydularının yerini aldı (Yantar 4X1m).
Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı'nın optik-elektronik istihbarat uydusu "Kişi" nin yeni bir uydusunun oluşturulması yarışması 2000 yılında yapıldı. TsSKB-Progress'in ve S.A. Lavochkin ismini taşıyan STK'nın projeleri gözden geçirildi. TsSKB-Progress projesi, önceki nesil Neman uydusunun bir modifikasyonuydu. Ayrıca, sivil Resurs-DK uydusundan çok şey devralmıştı. S. A. Lavochkin NPO’nun rakip projesi aynı zamanda önceki nesil “Arak’lar” ın gelişmiş bir uyduydu. Persona projesi yarışmasını kazandıktan sonra, ilk uzay aracının 2005 yılı için başlatılması planlandı, ancak yer testlerindeki gecikme nedeniyle, yalnızca 2008 yılında başlatıldı. İlk uyduyu yaratmanın maliyeti 5 milyar ruble olarak tahmin ediliyor. İkinci Persona ünitesinin lansmanı Mart 2013’te yapılacak.
Persona uzay aracının genel boyutları fikri.
Don (Orlets-1) - Ayrıntılı geniş bantlı bir dizi Rus uydusunun kod adı ve anket fotointelligence. Elde edilen görüntülerin çözünürlüğü - nokta başına 0.95 m.
Cihazın geliştirilmesi, Nisan ayında TsSKB-İlerleme Devlet Roket ve Uzay Merkezinde 1979'te başladı. İlk uydu lansmanı Temmuz 18’te 1989’de yapıldı ve Ağustos 25’de 1992’de faaliyete geçti.
Yakalanan filmin makinedeki zemine derhal ulaştırılması için, sekiz iade kapsülü olan bir tambur vardır. Fotoğraf çekildikten sonra, film kapsül içine yüklenir, aparattan ayrılır ve verilen bir alanda iniş ve iniş yapar.
1989 - 1993 döneminde düzenli olarak “Don” lansmanı yapıldı, ortalama çalışma süresi yaklaşık 60 gündü. 1993 - 2003 aralığında, yalnızca bir aygıt başlatıldı - 1997'te - ve önceki aygıtların iki katı yörüngede çalıştı - 126 gün. Bir sonraki lansman Ağustos 2003'ta gerçekleşti. Uyduyu başlattıktan sonra "Cosmos-2399" adını aldı. Don uydusunun en son lansmanı Cosmos-14 adı altında yılın 2006 Eylül 2423'i oldu.
SSCB Savunma Bakanlığı'nın insanlı uzay istasyonları.
"Almaz" (OPS) - TsKBM tarafından SSCB Savunma Bakanlığı'nın görevleri için geliştirilen bir dizi yörünge istasyonu. İstasyonlara bir Proton fırlatma aracı kullanılarak yörüngeye enjekte edildi. İstasyonun ulaşım hizmeti, aynı program "Almaz" tarafından geliştirilen ve daha önce "Soyuz" tarafından geliştirilen, uzay aracı TKS tarafından üstlenildi. İnsanlı operasyon için olan istasyonlar, sivil istasyonlara DOS'un bitişiğindeki "Salute" adını aldı. Sonuçta, 5 istasyonları Almaz —OPS - insanlı Salyut-2, Salyut-3, Salyut-5 istasyonları ve Cosmos-1870 ve Almaz-1 otomatik modifikasyonları başlatıldı.
Orbital Pilotlu İstasyon "Almaz".
İstasyonun yaratılması ile ilgili çalışmalar, 60-ler'in ortasında, Amerika Birleşik Devletleri ile zorlu çatışma yıllarında başladı. Almaz istasyonu OKB-52'te V.N. Chelomey yönetiminde, o sırada geliştirilen Amerikan istasyonu MOL (İnsanlı Yörüngeye Alma Laboratuvarı) ile aynı görevleri çözmek için geliştirildi; fotoğraf ve radyo keşiflerinin yapılması ve kara ordusu tarafından yörüngeden kontrol edilmesi, istasyonun teleskop kamera "Agat-1" ile donatılmasının yanı sıra, Dünya'yı toplam 14 ünitesi ile çekmek için kullanılan bir uzun odak kameralar kompleksi.
Potansiyel bir düşmanın uydu denetçilerinden ve yakalayıcılarından korunmanın yanı sıra, Sovyet DOS (uzun ömürlü insanlı istasyonlar) Salyut ve OPS'nin (yörünge insanlı istasyonlar) Almaz'ı Dünya yörüngesinden ilk aşama olarak kaçırmak için uzay mekiklerinin olası kullanımı nedeniyle Nudelman - Richter (Shield-23 sistemi) tarafından tasarlanan değiştirilmiş bir HP-1 otomatik topuyla donatıldı, daha sonra, ikinci neslin Almaz'ın ilk istasyonunda, oluşan kalkan-2 sisteminin yerini alacaktı. İki uzay roketi. (Bazı kaynaklara göre, Shield-5 sistemi Salyut-2'a, iki uzaydan uzaya roket ile kuruldu. “Kaçırılma” varsayımı, yalnızca mekiklerin Amerikan geliştiricileri ve “Elmas” lara yakın olan servislerin iade yükünün kütlesi tarafından açıkça ilan edilen kargo bölmesine dayanıyordu.
İstasyonun ilk tasarımı "Almaz" iki inişli araçla TKS
İkinci yerleştirme istasyonu bulunan varyantlardaki ikinci neslin Almaz istasyonuna veya TKS'den geri dönen araca taşınması gerekiyordu. Ancak, insanlı istasyonlar "Almaz" üzerindeki çalışmalar 1978 yılında durduruldu. TsKBM, Almaz-T spaceborne radarlı uzaktan algılama sistemi için insansız bir versiyonda bir OPS istasyonu geliştirmeye devam etti.
1981'te piyasaya sürülmek üzere hazırlanan otomatik istasyon OPS-4, OPS'nin çalışmaları ile ilgili olmayan gecikmeler nedeniyle birkaç yıl boyunca Baikonur kozmodromunun montaj ve test binasının atölyelerinden birine yerleştirildi. Ekim 19 Yılın 1986'i, Proton kontrol sisteminin başarısızlığı nedeniyle başarısız olan Almaz-T adlı bu istasyonu başlatmak için bir girişimde bulundu.
İstasyonun "Almaz" bölümü
18 Temmuz 1987, "Cosmos-1870" adını alan OPS "Almaz" ın otomatik versiyonunun başarıyla başlatılması. SSCB'nin savunması ve ekonomisinin çıkarları için, Dünya yüzeyinin bir uydudan elde edilen yüksek kaliteli radar görüntüleri kullanıldı.
31 March 1991, OPS'nin önemli ölçüde geliştirilmiş on-board ekipmanı olan otomatik değiştirilmiş bir sürümü olan "Almaz-1" adlı yörüngeye kondu.
Yerleşik teçhizatın yörüngede daha fazla değiştirilmesine neden olan otomatik Almaz-2 OPS, SSCB'nin çöküşünden ve işin durmasından sonra ekonominin zor durumundan dolayı geri çekilmedi.