We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Sınırsız denizaltı savaşının kullanımı, 9 Ocak 1917'de Almanya tarafından açıklandı. Sınırsız denizaltı savaşının kullanımı, Amerika'nın savaşa katılmasının ana nedenlerinden biri olduğu için, Birinci Dünya Savaşı üzerinde büyük bir etkiye sahip olacaktı.
Almanya Şansölyesi Bethmann Hollweg, Almanya'nın sınırsız denizaltı savaşı kullanma niyetini açıkladığında, en büyük endişesi ve korkusu bir Amerikan tepkisine yol açacağıydı - bu konuda haklıydı.
Almanya neden Amerika'dan böyle bir tepki uyandıracak bir taktiğe başvurdu? 1917'ye kadar, savaş Batı Cephesinde Almanya için iyi gitmiyordu. Sınırsız denizaltı savaşı çaresizliğin bir sonucuydu ve böyle bir taktiğin vahşiliğinin, sonuçlar yeterince görkemli ve şok edici olsaydı Amerika'yı savaştan uzak tutacağı inancıydı.
Jutland Savaşı, Alman Donanmasının, Kraliyet Donanmasını yenecek kadar güçlü olmadığını gösterdi. Bu nedenle, Alman yüzey filosunun İngiliz ticaret gemilerine saldırması için yapılan herhangi bir girişim, Kiel gibi üsleri terk eden filoların Kraliyet Donanması'ndan önemli bir filo ile karşılanabileceği için makul değildi. Bu nedenle, İngiltere'nin Amerika'dan deniz taşımacılığı yaşam hattına yönelik herhangi bir saldırı denizaltılar tarafından gerçekleştirilmelidir. Bu parça parça yerine, Bethmann Hollweg toptan sınırsız saldırı politikası üzerine karar verdi.
U-teknelerin etkisi Almanya'da fazla tahmin edildi. Savaşın başlangıcında, Alman denizaltı servisi, İngiliz deniz hedeflerine karşı bir kaç yüksek profilli başarı elde etti, ancak bundan sonra, başarılar nadir hale geldi. Bununla birlikte, Almanya'daki halk denizaltının bir kampanya başlatması konusunda yüksek bir görüşe sahipti.
U-botları ilk kez Şubat 1915 gibi erken bir zamanda ticari hedeflere saldırdılar, ancak parça parça bir kampanyaydı. Bu, 1917 Ocak'ında, Alman İmparatorluk Donanması'ndaki kıdemli subaylar tarafından ikna edilen Bethmann Hollweg'in, politikanın bir parçası olarak sınırsız saldırı emri vermesiyle sona erdi. Bethmann Hollweg'i geride tutan tek sorun tarafsız gemilerin batmasıydı. O zamanlar Amerika, gemileri sık sık ve yasal olarak Atlantik'i müttefikleri için tedarik ederek geçen tarafsız bir devletti. Bethmann Hollweg'in görüşleri, Amerika'yı kızdırma düşüncesi olan politik bir perspektife dayanıyor gibi görünüyor. İnsani görüşleri dile getirdiği bilinen tek kişi, masum sivillerin boğulmasının “korkunç bir düşünce” olduğunu belirten Kaiser'di.
1915 başlarında, Amiral von Pohl sözde 'savaş bölgesi' (İngiliz Kanalı ve daha sonra İrlanda kıyı şeridinin tamamını içeren Birleşik Krallık etrafındaki suyun geri kalanı) saldırısında nötr nakliyat istedi. Sınırsız denizaltı savaşı kampanyasının başlangıcında birkaç tarafsız ticaret gemisinin batmasının, çoğu gemiyi İngiltere ile ticaret yapmaktan korkutmak için yeterli olacağına inanıyordu. Ancak, bu vesileyle Pohl iki nedenden dolayı dinlenmedi. Birincisi, U-bot filosunun, Şubat 1915'te olduğu gibi İngiliz kıyılarında dolaşan sayısız ticaret gemisine karşı başarılı bir kampanya yürütecek kadar büyük olmamasıydı. Toplamda sadece 21 tane U-botu vardı. Zaman zaman sadece 4 U teknesi, bazıları onarım ya da revizyon için olduğu gibi İngiliz sahil şeridinde devriye gezdi. İkincisi, çoğu kişi hala böyle bir yaklaşımın etik olmadığını ve savaş kurallarına aykırı olduğuna inanıyordu.
18 Şubat 1915'te Almanya, İngiltere ile ticaret yapan milletlere karşı bir ticaret savaşı başlatacağını açıkladı. Diğerlerinin yanı sıra, Amerika, açıkça batık olan herhangi bir Amerikan gemisinden Almanya'nın sorumlu tutulacağını çok açık bir şekilde ifade etmek için Berlin'e açıkça ifade edilen bir not gönderdi. Almanya’nın 1915 Şubat’ındaki askeri çıkmazı, Amerika’nın savaşa karıştığı bir durumu kışkırtmaya yetmeyeceği şekilde idi. Bu nedenle, Bethmann-Hollweg kıdemli deniz subaylarını tarafsız gemileri siparişten, özellikle Amerika'dan gelen gemilerden çıkarmaya ikna etti. 22 Şubat 1915'te U-boat ticaret savaşı başladı. Mart 1915’te, 5.000 gemi İngiliz limanlarına girdi ve gitti. Sadece 21 kişi saldırıya uğradı. Bunun bir sonucu olarak, bildirgenin getirdiği nötr sevkiyat, kısa süre sonra hepsinin saldırıdan güvenli olduklarına inanmak suretiyle ticarete devam etti.
7 Mayıs 1915'te İngiliz gemisi 'Lusitania' battı. Ölenler arasında 128 Amerikan vatandaşı vardı. Batan Amerika'da öfkeye neden oldu, ancak Başkan Woodrow Wilson'un Almanya'ya savaş ilan etmeye hazır olduğu ölçüde değil. Aslında, 23 Temmuz 1915’te yazılmış bir notta Wilson, Almanya’nın denizaltısı tarafından gemilere saldırı yöntemlerini değiştirdiğini yazdı. 'Lusitania'dan sonra seçilen yöntem bir U-teknesinin yüzeye çıkması ve gemileri batırmak için yeni takılmış güverte tabancaları kullanmasıydı. Kaçak taşımayan herhangi bir tarafsız geminin, yelken açtığı limana gitmesine izin verildi. Kaçakçılığa yakalanan tarafsız bir gemi battı - ancak mürettebat filikalara girdikten sonra. Bu, Wilson'un 1915'te pasif kalması için yeterli görünüyordu.
Bununla birlikte, Alman hükümeti bunun böyle olduğuna inanıyor olsa da, Alman donanmasının, yüzeye gelen bir denizaltının basit hareketinin, mürettebat için çok tehlikeli olduğunu iddia eden bir politika yapma niyeti yoktu. gizli silahlarla donatılmıştır. 6 Haziran 1915'te Wilhelm II, tarafsız olsun veya olmasın, tüm büyük yolcu yolcu gemilerine saldırılmaması gerektiğini emretti. 19 Ağustos'ta, bir İngiliz gemisi olan 'Arapça', herhangi bir uyarı verilmeden battı. İki Amerikalı öldü. Kaiser daha sonra, tüm mürettebata ve yolculara kaçma şansı verilinceye kadar hiçbir yolcu gemisi saldırıya uğramamasını emretti. Eylül 1915'te Wilhelm, deniz genelkurmay başkanlığını değiştirdi. Amiral Yardımcısı Bachmann, Bethmann-Hollweg'in görüşünü destekleyen üst düzey bir Alman deniz subayı olan Amiral von Holtzendorff ile yer değiştirdi. 18 Eylül'de Holtzendorff, tüm U teknelerinin bir gemiye saldırmadan önce yüzeye çıkan 'kruvazör' savaş sistemini benimsemelerini emretti. Deniz kuvvetleri, İngiliz Adaları'ndaki U-boat aktivitesinin sona ermesiyle karşılık verdi ve 'kruvazör' saldırı tarzının denizaltıları için çok tehlikeli olduğundan korktular. Bu anlamda, 'Arap'ın kaybedilmesi, İngilizlere U-botlarının tehdidinden bir mola verdi.
29 Şubat 1916'da Holtzendorff siparişini geri çekti ve “yoğunlaştırılmış” olarak adlandırılan şey U-boat etkinliği başladı. Bununla birlikte, donanma için bu sadece istediklerine doğru bir hareketti - sınırsız denizaltı savaşı. 1916'da ordunun güçlü bir destekçisi vardı - ordu genelkurmay başkanı General Erich von Falkenhayn. Falkenhayn, Verdun'daki devasa Fransız kale kompleksini hedef alan büyük bir Batı saldırısı planlıyordu. Bu nedenle Müttefikleri zayıflatacak ve başarı şansını artıracak her türlü hareketi istedi. Bu sınırsız denizaltı savaşı dahil. Bethmann-Hollweg şimdi donanma ve ordunun birleşik cephesiyle karşı karşıya kaldı.
Mart 1916, “yoğunlaştırılmış” denizaltı faaliyetinin o ay başlaması nedeniyle kilit aydı. 4 Mart'ta Falkenhayn, Wilhellev II ile Charleville'de bir araya geldi. Sınırsız denizaltı savaşı için savlarını ortaya koydu. Bethmann-Hollweg de toplantıdaydı ve aynı şeyi yapmasına izin verildi. İki noktaya değindi: Amerika'yı savaşa sokan böyle bir politikanın hala tehlikesi olduğu ve ikincisi, Almanya’nın yalnızca İngiltere kıyı şeridinde çalışabilen 14 büyük denizaltıya sahipti. Wilhelm kararını veremedi. Kararını Nisan başında açıklayacağını açıkladı. Asla yapmadı. Ancak 13 Mart'ta, askeri ve Bethmann-Hollweg aşağıdakileri kabul ettiler: belirlenmiş bir savaş bölgesi olan silahlı ve silahsız ticaret gemilerinin uyarılmadan imha edilmeleri gerektiğine karar verdiler. Savaş bölgesi dışında eski emirler hâlâ uygulandı. Bu karar gizli tutuldu. Amerikalılara göre, Almanya sınırsız denizaltı savaşı başlatmış gibiydi. 18 Nisan'da, Kanallar arası gemi olan 'Sussex', uyarı yapılmadan torpidolandı. İki Amerikalı yaralandı. İletişimdeki bozulma nedeniyle, Woodrow Wilson Amerikalıların öldürüldüğüne inanıyordu. Almanlara, Almanya ile diplomatik bağlarını koparmakla tehdit eden bir not gönderdi. Bu, Bethmann-Hollweg tarafından çok ciddi bir tehdit olarak yorumlandı ve şansölyesinin emriyle Wilhelm II, yalnızca 'kruvazör' savaşına ilişkin kurallara izin verilmesini ve 13 Mart'ta emrin düşürülmesini emretti. Buna karşılık, U tekneleri kampanyalarını İngiliz sularında durdurdu.
Ancak Falkenhayn, Kaiser'i sınırsız denizaltı savaşına izin vermeye ikna etme çabalarını sürdürdü. Bethmann-Hollweg'e yenildi. 4 Mayıs 1916'da Almanya, Amerikan hükümetinin taleplerini kabul etti ve Woodrow Wilson'u Almanya'nın uluslararası hukuka uygun olacağı konusunda bilgilendirdi. Almanya ayrıca Amerika’nın İngiltere’ye yaptığı “yasadışı” ablukayı durdurması için baskı yapma isteğini dile getirdiğini ve bunun gerçekleşmemesi durumunda, Almanya denizaltı kampanyasını başlatma hakkını saklı tuttu. Wilson, Alman cevabının birinci kısmından memnun kaldı ancak ikincisinden memnun değildi. Almanya’ya, hiçbir Amerikan yaşamının, Amerikalıların kontrolünde olmayan İngiliz hükümeti tarafından gerçekleştirilen eylemlerin bir tepkisi olarak tehdit edilmemesi gerektiğini söyledi.
Ancak, 1916'nın ortalarında, askeri durum Bethmann-Hollweg'e karşı çalışıyordu. Verdun ve Somme'deki korkunç can kaybı, Falkenhayn'in yerine Hindenburg ve Luderndorff'un gelmesine neden olmuştu (27 Ağustos 1916). Bethmann-Hollweg, Hindenburg'un hem kendisinin hem de Hindenburg'un benzer inançları paylaştığına inandığı için Almanya'nın ordunun genelkurmay başkanı olması için her zaman savaştı. Ancak, bu konuda o yanlıştı. Hindenburg sınırsız denizaltı savaşının destekçisi oldu. 1916’nın 1917’ye taşınmasıyla birlikte, İngiltere’nin Almanya ablukasına etkisi büyük bir etkiye sahipti. Hindenburg ve Luderndorff'a karşı Almanya, tükenmişlikle tehdit edildi. 1916'nın sonunda Almanya'nın kendisini bulduğu askeri durum, Somme ve Verdun'daki yaşam kaybı büyük olduğu için elverişli değildi. Hem Hindenburg hem de Luderndorff, sınırsız denizaltı savaşının Almanya'nın montaj sorunlarına tek çözüm olduğuna inanıyordu.
1917'ye gelindiğinde, Almanya sınırsız denizaltı savaşına girmek için daha iyi bir pozisyondaydı. Derin suda çalışabilen 46 büyük denizaltı filosuna sahipti. Almanya'da ayrıca kıyı seviyesinde çalışabilecek 23 U teknesi vardı. Alman deniz istihbaratının sınırsız denizaltı savaşının ayda 600.000 ton nakliye kaybıyla sonuçlanacağına inanılıyordu - 'kruvazör' savaşının hesaba kattığı tonajın iki katı. 1916'nın uluslararası çapta kötü hasadıyla birleştiğinde, Berlin'de İngiltere'nin 5 ay içinde yenilgiye uğrayabileceği inancı vardı. Ordu, politikacıların daha az emin olduğu bir dönemde Amerika'nın savaşa girmeyeceğine inanıyordu. Bununla birlikte, Bethmann-Hollweg'in tutumu Reichstag'ın ana partilerinin sınırsız denizaltı savaşını desteklemesi gerçeği nedeniyle engellendi. Anılarında Bethmann-Hollweg yazdı:
|“Hiçbir millet kazanabileceğine ikna olunca savaş kazanmayacak”|
9 Ocak 1917'de Bethmann-Hollweg, Pless'ta bir toplantıya gitti. Donanmanın ve ordunun kendisine karşı hiyerarşisini buldu - ve Kaiser'i çoktan kazandılar. Sınırsız denizaltı savaşı kararı o gün verildi ve 1 Şubat 1917'de başladı.
Wilson, Almanya'yı duyularına getirmek için Almanya ile diplomatik ilişkilerini kesti. Böyle bir eylemin Almanya'yı kararını geri almaya zorlayacağını umuyordu. Bu olmadı ve Amerika ile Almanya arasındaki ilişkiler, İngiliz istihbaratının Almanya'dan Meksika'ya bir mesaj göndermesiyle çok gerginleşti; bu sayede Amerika sınırsız denizaltı savaşı nedeniyle Almanya'ya karşı savaşa girdiğinde Almanya'nın Meksika'ya desteğini teklif etti. 21 Mart'ta, yedi Amerikan ticaret gemisi Almanlar tarafından batırıldı. Wilson Kongreyi çağırdı ve 6 Nisan 1917'de Amerika savaşa girdi.