düzenli olarak kitap almaya gittiğim bir sahafta mekanın sahibesi ablamızın anlattığı, doğruluğundan emin olmadığım ancak keyifle dinlediğim bir diyalog olmuştu. ece ayhan kendisine en yakın gördüğü, kendisine en çok benzettiği şair sorusuna küçük iskender cevabını verir. o zamanlar bir dergide yazmakta olan küçük iskender ise ece ayhan'a teşekkür etmek ister ve o dergide şu yazıyı yayınlar: g'ece ayhan. güzel adamdır ece ayhan abimiz.''dünya benim vaktimi alıyor, alsın.'' demiştir. ''velhasıl onlar vurdu, biz büyüdük kardeşim.'' demiştir. bir de kendi şiirini şöyle tanımlamıştır; "gece sokakta tek başıma yürüyor gibiyim, karşıma bir ev çıkıyor. evin içinde görkemli bir şölen var. içeri giremiyorum. ama bakmak hoşuma gidiyor."çanakkale'deki evini gezmenizi ve eğer daha önce duymadıysanız çanakkaleli melahat şiirine bir göz gezdirmenizi öneririm.
ayrıca; ece ayhan bukowski'yi döver abiler.