De Mairan’ın Bulutsusu olarak da bilinen Messier 43 (M43), Orion takımyıldızında bulunan yıldız oluşturucu bir bölgedir.
Orion Bulutsusu’ndan (M42) sadece karanlık bir toz şeridiyle ayrılmış olan M43, 1731’de Fransız gökbilimci Jean-Jacques d’Ortous de Mairan tarafından ayrı bir bulutsu olarak kaydedildi. Büyük bir yıldız, M43’ü aydınlatıyor, radyasyonuyla toz ve gaz alanını şekillendiriyor. Astronomlar, küçük boyutları ve onu şekillendiren tek yıldız nedeniyle bölgeye minyatür Orion Bulutsusu diyorlar. Orion Bulutsusu’nun kendisi ise çok daha büyüktür. Toz ve gaz alanını işleyen dört büyük yıldıza sahiptir.
Her iki bulutsu da, Atbaşı Bulutsusu (Barnard 33) ve Alev Bulutsusu (NGC 2024) gibi birkaç başka bulutsuyu içeren Orion Moleküler Bulut Kompleksi olarak adlandırılan devasa kreşin bir parçasıdır. Hubble’da kızılötesi ve görülür ışıklı kameralar kullanılarak alınan M43’ün bu görüntüsünün merkezinde de, etrafındaki gaz ve tozu ortaya çıkartan devasa yıldız görünüyor.
Dünya’dan 1600 ışık yılı uzaklıkta bulunan M43, 9 kadir parlaklığa sahiptir. Küçük bir teleskopla tespit edilebilir ve en iyi Ocak ayında gözlemlenir.
De Mairan’ın bulutsusu M42’nin kuzeyinde yer alır ve daha büyük bulutsulardan çok daha sönüktür. Dürbün ve küçük teleskoplarda görülebilir ancak dumanlı tüller ve doğu sınırındaki karanlık bölgeler yalnızca 8 inçlik teleskoplarla başlayan büyük aletlerde görülebilir.
Slooh teleskoplarıyla yaptığım işlemsiz çekimde devasa NU Ori yıldızı ve etrafındaki hafif bulutsuluk görülüyor.
Bulutsu, 10 × 50 dürbünle, parlak bir merkeze sahip uzun bir yama gibi görünür, ancak merkezi yıldız kolayca görülebilir. M43’ü M42’den ayıran karanlık şerit ise küçük teleskoplarda ortaya çıkar. M43’ü gözlemlemek için yılın en iyi zamanı Orion’un akşam gökyüzünde öne çıktığı kış aylarındadır.
De Mairan’ın Bulutsusu, Trapez Kümesinden 7 yay dakikasıyla ayrılır. Trapez Kümesi, Orion Bulutsusu içinde oluşturulmuş büyük, aydınlık yıldızlardan oluşan açık bir kümedir. M43, kendi sınırları içinde oluşturulmuş ayrı, daha küçük bir yıldız kümesine ev sahipliği yapar.
Bulutsu, 9 ışık yıllık gerçek çapa karşılık gelen 20 x 15 yay dakikalık bir alanı kaplar.
M43, B0.5 V yıldız sınıflandırmasına sahip düzensiz bir değişken olan NU Orionis (HD 37061) yıldızını çevreler. Yıldız, parlaklığı 6,5 ila 7,6 kadir arasında değişen mavi bir ana dizi cücedir.
Charles Messier, De Mairan’ın Bulutsusu ve Orion Bulutsusu’nu 4 Mart 1769’da katalogladı. İlk Messier kataloğunda aşağıdakilere dikkat çekti:
Yukarıda olan ve & nebuladan biraz uzakta olan ve M. de Mairan tarafından Traité de l’Aurore boréale’de [Kuzey Işığının Tedavisi] diye söylenen yıldız, eşit derecede çok ince bir ışıkla çevrilidir; yıldız, büyük bulutsunun dördüyle aynı parlaklığa sahip değildir: ışığı soluk, ve sis kaplı gibi görünüyor. Konumunu belirledim; sağaçıklığı 81d 3′ 0″, dikaçıklığı 5d 26′ 37″ güneydi.
William Herschel, De Mairan’ın Nebula’sını H III.1 adlı kataloğuna ekledi. Herschel ilk olarak M43’ü 4 Mart 1774’te gördü ve 3 Kasım 1783’te katalogladı. Daha sonra nesnenin şu açıklamasını yaptı:
4 Mart 1774 tarihinde, Connoissance des Temps’ın 43d (M43) olan ve büyük bulutsunun çok kuzeyinde olmayan yıldızı gözlemledim; ama aynı zamanda iki benzeyen, ama çok daha küçük yıldızlı bulutsunun farkına vardım; büyük olanın her iki tarafında bir tane ve ondan neredeyse eşit mesafedeydiler. (…)
1783’te ben bu bulutsu yıldızı yeniden inceledim ve solukça bembeyaz nebulozitenin yüceltilmiş bir ihtişamıyla, büyük nebulaya katılmış olarak buldum.
Aynı yılın sonlarına doğru, eşit derecede çevrelenmediğini, ancak güneye doğru en bulutsuluk olduğunu fark ettim.
1784 yılında, yıldızın Orion’daki büyük bulutsu ile bağlantılı olmadığı, ancak gökyüzünün bu kısmına dağılmış olanlardan biri olduğu fikrini edinmeye başladım.
1801, 1806 ve 1810’da bu görüş, bu yıldızı çevreleyen bulutsunun ait olduğu büyük nebulada meydana gelen kademeli değişim ile tam olarak doğrulandı. Çünkü, bulanık yıldız üstündeki ışığın yoğunluğu, bu zamana kadar, bulanık maddenin azaltılması ya da dağılmasıyla önemli ölçüde düşmüştü [bu gözlem muhtemelen bir yanılsama idi]; ve şimdi yıldızın belirsiz maddenin çok gerisinde kaldığı ve sonuç olarak içinden geçen ışığının dağılmış ve sapmış olduğu açıkça görülüyor. Sonuç olarak, içinden geçen ışığın, bulanık bir yıldızın görüntüsünü ortaya çıkaracak şekilde dağıldı ve saptırıldı. [bu varsayımlar doğru değildi]. Benzer bir fenomen, 1 veya 2 kadir parlaklıktaki bir gezegenin veya bir yıldız bulanıklaştığı zaman görülebilir; böyle durumda büyük benzerlik sağlayacak şekilde düşük seviyeli dağınık dairesel bir ışık görülebilir,
Aralık 1810’da bu ilginç nesneyi incelediğimde, dikkatimi özellikle büyük tarafta olan iki küçük bulutsu yıldıza yönlendirdim ve her türlü serbest bulutsu görünümden tamamen arınmış olduklarını gördüm; Bu sadece benim bulutsudaki büyük zayıflığa dair eski tahminimi onaylamakla kalmadı, aynı zamanda onların eski bulutsu görünümlerinin tamamen kendilerinden önce yaydıkları bulutsu madde yoluyla zayıf ışıklarının geçişinin etkisi olduğunu kanıtladı. [aslında, bu bulutsu yıldızlar muhtemelen yanılsamaydı].
19 Ocak 1811’de, aynı nesnenin 40 metrelik teleskopla çok net bir şekilde incelenmesini sağladım; ancak bu cihazın üstün ışığına rağmen, tamamen net olan iki küçük yıldız hakkında ve aynı durumda, onları bulutsuya dahil etmeden önce yaklaşık otuz yedi yıl boyunca herhangi bir bulutsu kalıntısı algılayamamıştım.
John Herschel, M43’ü Genel Katalog’a GC 1185 olarak ekledi. Bunu “dikkat çekici, çok parlak; çok büyük; bir kuyruklu yuvarlak; ortasına doğru daha parlaklaşan 8. veya 9. kadir parlaklıkta bir yıldız” olarak niteledi.
Henry Draper’ın 14 Mart 1882’de çektiği Orion Bulutsusu’nun ilk görüntüsü, De Mairan’ın Bulutsusu’nu da göstermektedir.
Gözlem Bilgileri
|Obje: Açık Yıldız Kümeli Bulutsu|
|Tipi: Emisyon/Yansıma|
|Takım Yıldızı: Avcı/Orion|
|En İyi Gözlem Ayı: Ocak|
|Neyle Gözlenir?: Göz/Dürbün|
|Sağ Açıklık: 05s 35.6d|
|Dik Açıklık: -05°16’|
|Uzaklığı: 1,600 ışık yılı (490 parsek)|
|Görünür parlaklığı: +9.0|
|Görünür boyutu: 20′ x 15′|
|Çapı: 4.5 ışık yılı|