Daha kaliteli eğitimin anahtarı mı? Öğrencilerin kendilerini değerli hissetmelerini sağlayın.
Öğrencilerle kişisel bir bağlantı kurmak, uzaktan öğrenmenin bazı olumsuz yan etkilerini ortadan kaldırabilir.
GEORGE DERİ: Okullar acil durum uzaktan öğretim yapıyor ve ben de bunu adlandırıyorum çünkü bu sanal öğrenme değil. Bu uzaktan öğrenme değildir. Bu zaman boyunca tamamen farklı bir şey ve gerçekte öğrencilerle kurduğumuz bağ şu anda yaptığımız işte daha değerli çünkü birçoğu evlerinde bile anlayamadığımız şeyler yaşıyor. Ailelerle ve yaptığımız şeyle ilgili o kadar çok engelimiz var ki. Dolayısıyla, işi ilişkilerde nasıl merkeze aldığımız gerçekten çok önemlidir, çünkü öğrenciler aslında şu anda seçeneklere sahip oldukları bu tür öğrenmede bize katılmak istiyorlar. Bir öğrenci için, Wi-Fi'm çalışmadı ya da bir cihaza erişimim olmadığından ve derse giriş ya da çıkış yaptığımı söylemek oldukça kolay. Şu anda kişi ile o bağları varsa ve bu şeylerden bazıları gerçekten doğru olabilir. Gerçekte bu engellere sahip olabilirler. Ama aslında bu ilişkiyi sadece öğrencilerin kendilerini değerli hissettiği bir yerde kurmazsanız, aynı zamanda katkılarının aslında yaptıkları işin zamanına değer verildiğini düşünürseniz, bu gerçekten öğrencileri bu alanlara getirecektir. Bu, ilişkilere odaklanma ve eğitimde gerçekte yaptığımız iş yüz yüze bir ortamda gerçekten önemlidir ve bu acil uzaktan öğretim ortamında gerçekten önemlidir. Yapması çok daha zordur, ancak onu daha az değerli hale getirmez.
Hatta bir web semineri formatında bile, Kuzey Carolina'dan bir beyefendi olan Bill Ferriter, onları selamladığı sanal odaya giren her öğrencinin, hemen hoş karşılandıklarını hissetmeleri için nasıl kişisel yorumlar yaptığından bahsetti. Bu küçük şeyler ve eğitimle yaptığımız işte, bu ilişkileri nasıl kurduğumuza odaklanan işte, aslında herhangi bir iş yerinde olduğu gibi, eğitimde yaptığımız işten gerçekten daha fazlasını elde edecek. Sanırım işimde kendimi değerli hissediyorsam patronlarım için bir numara olduğumu düşündüğümden çok daha ileri gideceğim.
Ben müdürken Kimlik Günü denen bu etkinliği yapardık. Ve tipik olarak neredeyse bir bilim fuarı gibi kurulmuştu. Öğrenciler aslında tutkulu oldukları bir şeyi paylaşma fırsatına sahip olacaklardı. Sevdikleri bir şey. Ve öğrencilerimizin tutkularını ve kim olduklarını gerçekten tanımanın harika bir yoluydu. Ve aslında bu tutkuları alırdık ve bu süreçte gerçekten değerli bir şey yaratırdık. Örneğin, okulumda bunu yaptığımızda öğrencilerden biri aslında ulusal şampiyon BMX bisikletçisiydi ve kimse bunu bilmiyordu. Yani okuldaki diğer öğretmenlerimizden biri gerçekten kaykay, BMX bisiklete binme ile ilgiliydi ve farklı sınıflarda olsalar bile, bu bağlantıyı hemen kurdular çünkü buna dokunduk ve bu gerçekten okulumuzu inşa etti. Bizi gerçekten birbirimize bağladı çünkü o okuldaki her öğrencinin bizimkilerden biri olduğunu gördük.
Ve şu anda bunu gündeme getirmemin nedeni şu anda bir öğretmen var ve onun adını hatırlayamadığım için özür dilerim ama bunu birkaç gün önce benimle paylaşmıştı. Aslında, öğrencilerin tutkularını sınıflarıyla paylaşabildikleri ve birbirleriyle bağlantı kurabilecekleri sanal bir ortamda bir Kimlik Günü yaratmıştı. Ve bunu yaşarken her zaman ilişkilerden bahsediyorum ama bu sadece öğrencilerimizle olan ilişkilerimiz değil. Öğrencilerimizin birbirleriyle olan ilişkileri. Ve şu anda bu süre zarfında öğrenci olsaydım ve bunu izleyen herhangi bir eğitmene gücenmeseydim, öğretmenimi arkadaşlarımı özleyeceğim kadar özleyeceğimi sanmıyorum. Ve bunu kuran öğretmenlerin oyununu izlemek, gerçekte yarattığı şey, öğrencilerin gerçekten birbirleriyle bağlantı kurmaları ve arkasına yaslanıp bu süreci izlerken gerçekten değerli bazı bilgileri paylaşmaları için bir fırsattı. Ve sonra bu bilgiyi alıp tutkularının ne olduğuna bağlı olarak öğrencilerini öğrenmelerinde gerçekten güçlendirebildi. Güçlerinin ne olduğuna bağlı olarak.
Eğitimciler sonsuza dek çok çalışıyorlar ama bu gerçekten sistemimiz ve rutinimiz için bir şok oldu ve yeni şeyler öğrenmemizi sağlıyor. Şu anda eğitimde gerçekten çok önemli olan bu şeylere odaklanırken, dünyanın her yerinde standartlaştırılmış testlerin askıya alındığını ve eğitimcilerin gerçekten öğrencilere hizmet etmeye ve kimlere hizmet etmeye odaklanabileceğini umuyorum. onlar. Bu süreçten geçerken umarım bu becerileri ve bu süreçte geliştirdiğimiz bu yetenekleri alırız ve yüz yüze ortamımıza geri döndüğümüzde aslında çocuklarımız için çok daha iyi hale geliriz.
Bir sonraki büyük şey nedir? Ve dürüst olmak gerekirse, bilmiyorum, bilmiyorsun, kimse bilmiyor. Kesin olarak tahmin edebiliriz ve bundan bilinçli tahminler yapabiliriz, ancak öğrencilerimizde ve kendimizde gerçekten geliştirmeye çalıştığımız şey, gerçekten yolumuza çıkan her şeyi çözebileceğimizdir. ondan gelişmek.
- Pandemi nedeniyle öğrencilerle yüz yüze iletişim kuramamak, eğitimciler için hem teknik hem de sosyal olmak üzere birçok yeni zorluk yarattı. Dijital araçlar, öğrenme hakkında hepimizin düşünme biçimini değiştirdi, ancak George Couros, 'acil uzaktan öğretim' sırasında kaybedilenleri telafi etmek için daha çok şey yapılması gerektiğini savunuyor.
- Bu boşluğu doldurmanın ve öğretmen-öğrenci ve öğrenci-öğrenci ilişkilerini güçlendirmenin ilginç bir yolu, Kimlik Günü adlı bir etkinliktir. Öğrencilere tutkulu oldukları bir şeyi paylaşma fırsatı vermek, kendilerini daha bağlı hissetmelerini sağlar ve eğitimlerine dahil olmalarını sağlar.
- Couros, `` Umudum, bu becerileri ve bu süreçte geliştirdiğimiz bu yetenekleri almamız ve yüz yüze ortamımıza geri döndüğümüzde aslında çocuklarımız için çok daha iyi hale gelmemizdir '' diyor. Hiç kimse geleceği tahmin edemezken, ona uyum sağlamak için üzerimize düşeni yapabileceğimizi de ekliyor.
Bu video, Z 17 Collective'in, eğitim düşünce liderlerine, koronavirüs pandemisinin ortasında ve sonrasında öğrenmenin nasıl olabileceğini ve görünmesi gerektiğini soran Geleceğin Öğrenim serisinin bir parçasıdır.