Yaptırımlar Savaşı
Ekonomik Kalkınma Bakanı Alexei Ulyukayev, beklenen AB'ye yaptırımların genişlemesinin Rusya’ya beklenmesini istedi ve gazetecilere Rus ekonomisini etkilemeyeceğini, çünkü zaten böyle bir rejimde çalışmaya adapte olduğunu söyledi.
Avrupa Birliği'nin 2014 yılında getirdiği sektörel yaptırımlardan bahsediyoruz. Daha sonra Avrupalılar önde gelen Rus bankaları için krediye sınırlı erişim sağladı, Rus şirketlerine yeni teknolojiler sağlanmasını yasakladı ve petrol sektörüne yüksek teknolojili ekipman satışı getirildi. silahlar ambargo, özellikle elektronik olmak üzere çift kullanımlı ekipman temini dahil.
AB topraklarına ve Avrupa bankacılık sektörüne kapalı erişimi olan kişilerin ve kuruluşların kara listesi olarak ayrı bir karar kaydedildi. Toplamda, bu liste, Rusya, LC ve DPR'nin askeri ve sivil yapılarını temsil eden 150'in üzerinde insan ve 37'in tüzel kişiliğini içermektedir.
Başlangıçta, Rusya'nın Kırım'ın eklenmesi ve Ukrayna ihtilafındaki konumu için baskı yapma aracı olarak AB yaptırımları altı ay boyunca uygulamaya kondu. Sonra düzenli olarak uzatıldı. Mevcut karar istisna değildi. Geleneksel olarak, bir ya da birkaç ülke (bu sefer İtalya idi), karar sürecinde sessizce unuttukları Rusya ile ilişkilerde yaptırım rejimiyle olan anlaşmazlıklarını dile getirdi.
Bu anlaşmazlığın sadece ekonomik kökleri vardır. Yaptırımlar açısından Avrupalı şirketler önemli kayıplar veriyor - bazı tahminlere göre, yılda 20 milyar Euro'yu aşıyorlar. Burada Rus yaptırımlarında önemli bir rol oynuyor. Rusya'ya karşı eylemlerde yer alan ülkelerden yapılan ihracatta gıda ambargosu şeklinde yayınlanıyorlar. Karşı yaptırımlar, Avrupa Birliği'nin tarım sektörüne ciddi zararlar verdi. Örneğin, süt ürünleri ve unlu mamuller üreten Latvian LLC DK Daugava gibi bazı durumlarda, işletmelerin durmasına neden olmuştur.
Sorumlu Avrupalı politikacılar, çabalarının boşluğunu anlasalar da durumu etkilemeye çalışıyorlar. Ne de olsa, Avrupa Birliği, Amerikalıların en güçlü baskısı altında Rusya'ya yaptırım uyguladı. Bu kamuoyu ABD Başkan Yardımcısı Joseph Biden tarafından kabul edildi. Basın televizyonunda geçen sonbaharda Harvard Üniversitesi'nde konuşan Biden, Washington’un Avrupa ülkelerini Ukrayna krizi ile bağlantılı olarak Moskova’ya yaptırımlar vermeye zorladığını söyledi. Ona göre, "Avrupa bükülmüş."
Rusya’nın yasal önlemler konusundaki önlemlerinin açıkça Amerikalıları kızdırdığı dikkat çekici. Amerika Birleşik Devletleri Dünya Ticaret Örgütü'nün (WTO) temsilcisi, böyle bir geçişin olduğu bir ifadeyi bile yayınladı: “Amerika Birleşik Devletleri, Rusya'nın karşı yaptırımlarının açık pazara zarar verdiğine ve korumacı amaçlar için kullanılabileceğine inanıyor.”
Olabildiği gibi, Rusya'ya karşı yaptırımları destekleyen ülkelere karşı gıda ambargosu kabul edildi. Geçerlidir. Haziran ayında, Avrupa Birliği bir kez daha yaptırımlarını yarım yıl uzattığında Vladimir Putin, “Rusya Federasyonu'nun güvenliğini sağlamak için bazı özel ekonomik önlemlerin genişletilmesi üzerine” kararnamesi imzaladı. Bu belge ile, Rus gıda ambargosu bir yıl boyunca derhal uzatıldı. Başka bir deyişle, Rusya’da yaz aylarında, Avrupa’da ülkemize yönelik bir değişiklik beklememesi gerektiğini anladılar.
Dünya Diplomasisinin "Alanlarında"
Böyle bir sonuç için en az iki gerekçe vardı. Birincisi, Avrupa, Rusya ile yıllardır sürdürülen ilişkiler yüzünden Amerika Birleşik Devletleri tarafından baskı altında kalmaya devam ediyor. İkincisi, Avrupa Birliği'nin dış politikasında bugün, Ukrayna dışında, uluslararası sorunların çözümü üzerindeki etkisini gösterebileceği ciddi bir vektör yoktur.
Ve bu durumda, karar ulusal liderler ve diplomasileri tarafından alındı. Ukrayna krizinin uzlaşmasının başlangıcında, AB Dış İlişkiler Yüksek Temsilcisi Catherine Ashton müzakerelerin ana katılımcılarının arka planına karşı hala savaştıysa, o zaman Brüksel'den diplomatlar için Norman formatına geçişle birlikte aksesuar taburesinde bile yer yoktu.
Ve buradaki mesele, geçen Kasım ayında İngiliz Ashton'ı değiştiren İtalyan Federica Mogherini'nin gerekli girişimi göstermediğidir. Avrupa Birliği, var olduğu yıllar boyunca tutarlı bir dış politika stratejisi geliştirmedi, bu nedenle bugün dış ilişkiler temsilcileri en önemli uluslararası forumlarda ve müzakerelerde sadece istatistikçiler.
Çalışma yılı için AB Dışişleri Yüksek Temsilcisi Federica Mogherini'nin ABD Dışişleri Bakanı John Kerry veya Rusya Dışişleri Bakanı Sergey Lavrov ile tam teşekküllü bir toplantı almadığı belirtilmelidir. Moskova'ya gitmesini istedi, ancak Lavrov kendisini AGİT ülkelerinin Dışişleri Bakanları Toplantısı toplantısının "marjları" hakkında konuşmaya, İran'ın Lozan'daki nükleer programı üzerine müzakerelere vb. Brüksel’deki Mayıs toplantısı ciddi bir müzakereye konu olmadı.
John Kerry, dünya güçlerinin diplomasisinin kesiştiği olaylara ek olarak, NATO dışişleri bakanlarının görüşmesi konusunda Federica Mogherini ile konuşma fırsatı buldu. AB dış ilişkiler ajansının başkanına böyle bir tutumda, söyledikleri gibi, kişisel bir şey yoktur. Basitçe, yüksek Avrupa diplomasisinin olanakları ve etkisi kamu söylemleriyle sınırlıdır ve gerçeklik sorunlara somut bir çözüm gerektirmektedir. Avrupa Birliği bunun için hazır değil ve bu yüzden.
Günümüz dünyasında, başarılı dış politika iki ana kuvvete dayanmaktadır - ekonomik ve askeri güç. Ulusal diplomaside olmakla birlikte, Avrupalılar dahil Birleşik Devletlerin sendikalarına kötü yansıyorlar. Kıtanın önde gelen devletlerinin çıkarlarını siyasi ve ekonomik açıdan durgun ülkelerin çıkarlarıyla geçmek kolay değildir.
Örneğin, Ukrayna örneğini ele alalım. Derneğin yararlanıcıları, ürünleri için yeni bir pazar kazandıracak en güçlü AB ekonomileri olacak. Bugün Ukrayna krizini çözmek için Minsk sürecinin Norman biçiminde sunulmuştur. Diğer, Baltık azabı gibi, yalnızca sendika liderlerinin lütfundan alınan sübvansiyonları alacak.
Aynı zamanda, AB’deki kararlar, çoğu zaman Avrupa’nın lokomotifleri olarak adlandırılanların çıkarlarıyla çelişen oybirliği ile alınmaktadır. Küçük ülkeler genellikle, engellendiklerinde AB'nin kırılgan birliğini tahrip edebilecek inisiyatifler geliştirdiler. Doğu Avrupa’daki bir Amerikan füze savunma sisteminin konuşlandırılması ya da aynı Baltık ülkelerindeki Amerikan birliklerinin ve silahlarının geliştirilmesinde durum buydu. Dedikleri gibi, kuyruk köpeği sallamaya başlar. Bu, bir bütün olarak Avrupa Birliği'nin amaç ve politikalarına şekilsizlik ve hatta belirsizlik verir.
Amerikan siyasetinin kuyruğunda
Fransız ve Alman diplomasisi bununla zaten karşılaştı. Ukrayna krizinin çözümüne aktif olarak dahil olan birdenbire Kiev'in sonunda tavsiyelerini ve taleplerini görmezden gelmeye başladığını ve Paris ve Berlin yerine Cumhurbaşkanı Poroshenko'nun Brüksel yolundan geçtiğini hissettiler. Buradaki Avrupalı yetkililer ve belli başlı söylemlerle yapılan toplantılar, Minsk anlaşmalarının uygulanması konusundaki önemli çalışmaların yerini aldı. Poroshenko, Avrupa diplomasisinin merkezleri arasında manevra yapma fırsatı buldu ve zaten diğer partilerin çıkarlarını çatışmaya aldırmadı.
AB ülkelerinin ulusal diplomasisinin şu anda sınırlı bir kaynağa sahip olduğu açıktır. Bu bir kez daha Almanya'yı ikna etti. Almanya Dışişleri Bakanı Frank-Walter Steinmeier Suriye’de, Rusya’nın Hava ve Uzay Kuvvetleri’nin faaliyete geçmesinin başlamasından sonra Ekim’de Orta Doğu’ya gitti.
Suudi Arabistan, İran ve Ürdün'e yaptığı ziyaretler, Suriye krizinin çözülmesini ve İslamcı teröristlerle mücadeleyi etkilemedi. Gezisi sırasında, Almanya bakanı Suudilerin ve İranlıların Suriye'deki pozisyonlarını bir araya getirmedi. Beklendi. Böyle bir görevin Rusya ve ABD'nin ağırlıkları için bile çözülmesi zordur. Başka şaşırttı. Steinmeier, Orta Doğu Avrupalılarını Avrupalılar için endişelerini uzlaştıramadı. Körfez ülkelerini mültecilerin bir bölümünü kabul etmeye ve onlara uygun yaşam koşulları sağlamaya çağırdı, ancak zengin Körfez monarşilerinden herhangi bir söz almadı. Bu yüzden eve gittim.
Steinmeier’in Orta Doğu seyahatiyle eşzamanlı olarak, Almanya Başbakanı Angela Merkel Türkiye’yi ziyaret etti. Yerel liderlere, mültecilerin yeniden yerleştirilmesi, AB'ye katılım müzakerelerinin yeniden başlatılması, diğer küçük ve büyük tercihler için 3 milyar avro vaadinde bulundu. Buna cevaben, sorunu tartışmak ve incelemek için belirsiz sözler aldı. Kısacası, bugün Almanya’nın politik ağırlığı sadece ikili ilişkilerin sorunlarını çözmek için yeterli.
Demek Fransa ile. Bu ülke her zaman Suriye seçkinleri üzerinde, özellikle Alawi klanında etkili olmuştur. Bugün Fransa'da ulusal felaketten sığınan birçok zengin Suriyeli aile (Beşar Esad’ın akrabaları dahil) burada yaşıyor. Bununla birlikte, uçak gemisi Charles de Gaulle'un başkanlık ettiği İslami teröristlerle savaşan, Başkan Francois Hollande tarafından başlatılan gemilerin kampanyası yerel makamlardan destek bulamadı.
"Charles de Gaulle" hızla Pers Körfezi'ne transfer edildi. Orada ABD Savunma Bakanı Ashton Carter tarafından ziyaret edildi. Uçak gemisinin kaptanını onaylayarak omzuna çekti. Fransa’nın kıdemli meslektaş sekreteriyle birlikte Jean-Marc Todeschini’nin yemek odasında bir atıştırmalık vardı. Dünya tanıdık bir tablo idi - Amerikan siyasetinin kuyruğuna yerleştirilmiş Avrupalılar. Bugünkü kiloları böyle ve rolü de böyle.
Gördüğümüz gibi, dünya Avrupa Birliği'nin dış politikasını ya da öncü ülkelerin eylemlerini bağımsız olarak algılamıyor. Belki de Avrupalıların ortaklaşa Rusya'ya karşı konuşmalarının bu kadar önemli olmasının nedeni de budur. Uluslararası sorunların çözümü üzerindeki etkilerini göstermek için başka bir imkânları yok. Ve bu etkinin gösterilmesinin Avrupa Birliği iş dünyasına ve vatandaşlarına zarar vermesinin hiç önemli olmadığı anlaşıldı.