New York Times eleştirmeni Donal Henahan, “Unutulmaz ismi Emanuel Axe olan genç bir piyanistin nota çalmadan önce yapması gereken bir şey var” dedi. kitabın 1973’te. “Fakat reklamcıların deyimiyle marka kimliği, ürün teslim edilmedikçe uzun vadede işe yaramaz ve Bay Axe’in Pazartesi gecesi Alice Tully Salonu’ndaki galasının kalite mührünü taşıması da bir şans. “
Bu olay, Axe’in New York’taki ilk çıkışıydı ve o, birkaç yıl önce pankartın açılış patlamasıydı. O yaz Vermont’taki Marlboro Festivali’nde Axe ona bir hediye verdi. İlk konser Kariyerini birlikte çalarak ve şakalaşarak geçirdiği çellist Yo-Yo Ma ile… çağrılar Onun “hiç sahip olmadığım ağabeyi”. Ve çok geçmeden oradaydı tarih Genç Konser Sanatçıları Serisinde, Carnegie Hall dış görünüşA zafer Şubat 1975’te Arthur Rubinstein Uluslararası Piyano Ustaları Yarışması’nda ilk etkileyici şarkı kayıt.
Bu kalite mührü silinmez hale geldi ve o zamandan beri varlığını sürdürüyor. Tabii ki, 74 yaşındaki Axe, memleketindeki açılış yayının ardından sahip olduğu yarım asırlık kariyerinin büyük ölçüde iyi şansın ürünü olduğunu protesto ediyor. Avery Fisher’ın ödülü veya ödülü önemli değil 19 Grammy Ödülü adaylığı (ve sekiz galibiyet), uzun prömiyer listesi veya Ma ve diğer coşkulu işbirlikçileriyle oda müziği partneri olarak cömertliği ve kolaylığı. Ax şimdi bile çok fazla yeteneğe sahip olduğunu gönülsüzce kabul ediyordu.
Ax, Boston Senfoni Orkestrası’na katıldığı Tanglewood’da yakın zamanda yaptığı bir röportajda piyano hakkında “Yeni başladım ve buna sadık kaldım; onu sevdim” dedi. Brahms Konçertosu için Daha önce birçok kez yaptığı gibi. “Bence bundan zevk almak başlı başına bir yetenek.”
Bu, herkesin ona verdiği isimle Manny. Sonsuza dek buna benzer şeyler söylemişti ve ilgi odağını paylaşmaya ya da tamamen başka bir yere yönlendirmeye çalışmıştı. Şakacı bir gülümsemeyle ve ünlü iyi ruhla sarmalanmış tevazu, hem piyano çalmasının hem de kişiliğinin merkezinde yer alıyor.
Axe’i kırk yıldır tanıyan ve onunla Anders Heilborg’un Piyano Konçertosu’nun prömiyerini yapacak olan şef Eisa-Pekka Salonen, “Müzikal kararları ne olursa olsun, asla dikkat çekmeyecek” dedi. Ekim ayında San Francisco Senfonisi. “Kelimenin en iyi anlamıyla, kendisini resmin dışında bırakıyor.”
Bu, baltanın hafife alındığı anlamına mı geliyor? Sonuçta, bu kadar uzun süredir onun seviyesinde performans sergileyen kaç sanatçı var? Kaç kişi bize onunla aynı güven, zevk ve sağduyuyla davrandı? Kaç kişi onun yeteneğinden farklı olmayan bir yeteneğe sahip olmuştur? rahmetli meslektaşım Bernard Haitink, müziğin kulağa bu kadar basit gelmesi, değil mi?
Axe, en iyi Amerikalı piyanistler arasında yer alıyor. Ancak bunu asla kabul etmezdi. Ma’nın ifadesiyle, “Ortalıkta ‘Ben de bunu yaptım’ demiyor.” Aslında Ma, Axe’in bu makalenin olduğunu kendisine söylediğinde şöyle dediğini hatırlıyor: “Bunu neden yaptıklarını bilmiyorum. ” Bunu tekrar yapın.
Ma gülerek, “Ona yaşlı olduğu için böyle olduğunu söyledim” dedi.
Axe’in 1974’ten beri eşi olan piyanist Yoko Nozaki dışında, muhtemelen onun çaldığını herkesten daha çok duyan Ma’nın, Ax’in neden böyle olduğuna dair bir teorisi var. “Onu tanıdığım 50 yıl boyunca rahatlıkla söyleyebileceğim tek şey, onun çok katı bir davranış kuralları altında faaliyet gösterdiğidir” dedi.
Ma, bu kuralın Axe’in diğer piyanistler hakkında asla kötü konuşmaması ve onun yerine onları desteklemek için elinden geleni yapması anlamına geldiğini söyledi. İyi olmakta ve olaylara iyi tarafından bakmakta ısrar ediyor. Sanatçı arkadaşları arasında güven oluşturmak için olağanüstü çaba harcadı çünkü sonuçta müzik buna bağlı.
Ma, “Sonuçta bir yerlerde hoşuna gitmeyen bazı şeyler gördü ve hoşlanmamaya karar verdi” diye açıkladı. Sonuçlarını gördü, Davranış Kuralları bu yüzden var. Bu keyfi bir şey değil.
Balta doğdu 1949’da Sovyetler Birliği’nde, şimdiki Lviv, Ukrayna’da – her ne kadar hâlâ iki savaş arası yıllardaki Lehçe adı olan Lwów olarak anılsa da. Holokost sırasında ebeveynleri, Joachim ve Helen, toplama kamplarından sağ kurtuldular ama kendisinin söylediğine göre “herkesi” kaybettiler. Savaştan sonra evlendiler ve Ax yedi yaşındayken Varşova’ya gittiler. Altı yıl öncesine kadar Lviv’e dönmedi. Ziyaret etmek East-West Street adlı kitabı bu tartışmalı şehrin tarihini dokunaklı bir şekilde anlatan Philip Sands tarafından davet edildi.
Axe, yalnızca müziği ilk duyduğu opera binasını gerçekten hatırladığını ancak annesi onun daha karanlık anılardan bahsettiğini de duyduğunu söyledi: “Sanırım şehirdeki büyük bir gösteriyi hatırlıyor ve tam olarak nerede olduğumu biliyordu. ” Öyleydi. Geri adım attı ve bunun Stalin’in öldüğü zaman olduğunu fark etti.”
Varşova’dan Winnipeg’e ve Winnipeg’den Manhattan’a gitti; burada aile, Carnegie Hall’un karşısındaki çatı katındaki bir daireye yerleşti. Axe 12 yaşındaydı ve oditoryumda Beethoven ve Schoenberg’in eserlerini çalıyordu. Nisan içindeonun oyun alanı haline geldi. “Ben orada yaşadım” dedi.
Yolu büyük piyanistler, Arthur Rubinstein gibi son sınıflar ve Vladimir Ashkenazi gibi genç sanatçılar tarafından kesişti ve onlardan bir hayranın heyecanı ve bir meslektaşın içgörüsüyle bahsediyor. Emil Gilels için coşkuyu sürdürüyor.
Axe, “Onun bir bakıma en duyarlı piyanist olduğunu düşünüyorum” dedi. “Çok açık sözlü, kendinden emin, kibirli değil, mantıklı, güzel ve tam olarak doğru şekilde yapılıyor. Dışarı çıkıp ‘İşler böyle olmalı’ diyorsunuz. Tabii sonra Richter’i duyuyorsunuz ve diyorsunuz ki , ‘Hayır, böyle olması gerekiyor.’ Ve sonra Horowitz’in sesini duyarsınız.
Axe, Juilliard’da okudu Michislav MonsRubinstein’ı kazanmadan önce birçok yarışmaya katıldı. O zaman bile onun erdemleri galiplerin erdemleri değildi. Bir eleştirmen olarak tüm “rüya tekniğine” rağmen tarif edildi 1975’te hemen çoğundan daha derin bir müzisyen gibi göründü. “Yorumları sıcak, güçlü ve doğrudan.” Tim Page kitabın 1985’te The Times’da onu “çok tatmin edici bir piyanist” olarak tanımlıyordu; şarkının kaydında da duyabileceğiniz özellikler. Chopin’in “Şiirleri” aynı yıl veya daha sonra Hayden Ve Brahms.
Baltanın tanımlayıcı özelliği tutarlılık olsaydı, bu tamamen yazmaya indirgenemezdi. Bir süre eski enstrümanlarla uğraştı ve parçaları kaydetmek için Charles Mackerras ve Aydınlanma Çağı Orkestrası’na katıldı. Chopin’in konçertosu Parlaklık ve canlılıkla. Yeni müziğe olan bağlılığı, besteciler için besteler yapmasını sağladı. John Adams Ve Messi Mazzolionun seviyesindeki bir piyanist için dikkat çekiciydi.
Salonen, Axe’in çağdaş çalışmalara olan bağlılığı hakkında “Bunu bir görev olarak gördüğünü sanmıyorum” dedi. “Sanırım o bunun normal olduğunu düşünüyor. Bunun müzisyenlerin yaptığı bir şey olduğunu düşünüyor.”
Ancak oda müziği en başından beri Axe’in yanındaydı. Gençliğinde efsanevi öğretmen Felix Gallimer ile çalıştı, ardından diğer toplulukların yanı sıra Ma ile bir ikili, Ma ve Isaac Stern ile bir piyano üçlüsü, Jaime Laredo’nun da eklenmesiyle bir piyano dörtlüsü ve son olarak da başka bir topluluk oluşturdu. üçlü Ma ve Leonidas Kavakosonunla birlikte yola çıkan düzenlemeler Beethoven senfonileri.
Ma, Axe’in oda müziğine olan temel yaklaşımının onun “bulunduğu yere, düzen özlemlerine, hiyerarşik olamayacağınızı söyleyen cumhuriyet fikrine olan bağlılığını” yansıttığını söyledi. Ma, ilişkilerinin, Ma 15 ve Ax 21 yaşındayken tanıştıkları Juilliard Kafeterya’da anlatılan şakalar ve aynı zamanda ortak müzikte eşitlik ilkesi üzerine kurulduğunu söyledi; Bu, piyanistlerin hâlâ yıldızlara eşlik edenler olarak tanımlandığı veya kraliyet anlamında konuşulduğu bir dönemde.
Axe’in emekli olmasını engelleyen şey de oda müziği, daha doğrusu arkadaşlarla oynamak. Bunu daha önce olduğundan daha fazla düşündü; Pandemi döneminde konser vermeyi özledi ama aynı zamanda onlara her zaman eşlik eden derin kaygıdan da kurtuldu.
Axe, “Oynarken gerçekten gergin oluyorum ve gerçekten bunun üstesinden gelebileceğimi umuyorum” dedi ve bu duygunun şimdi eskisinden daha kötü olabileceğini vurguladı. “Bu müzikal bir endişe bile değil, daha çok işleri doğru yapmakla ilgili, bilirsiniz – yanlış notalar ve bunun gibi şeyler.”
Axe bu cinslerle ilgili olarak bile iddiasızdır. Axe’in her zaman hissettiği baskıyı, sahne korkusu ve mükemmeliyetçiliği onu büyük ölçüde solo konserlerden vazgeçmeye iten Martha Argerich’inkiyle karşılaştırın. Ancak baltanın henüz gelmediğinden şüpheleniyor.
Ma, “İçimden bir ses bana onun durmayacağını söylüyor çünkü bu performans aynı zamanda ona hayatında dayanacak bir şeyler de veriyor” dedi. “Sertleşiyor. Buna ihtiyacı olduğunu söyleyemem ama iyi bir karşılıklılık var.”
Axe’i bir piyanist olarak bu kadar özel kılan şeyin ne olduğunu sorduğunuz zaman, müziğe her şeyin dikkatle düşünüldüğü hissini bu şekilde verdiğini söyleyecektir. Ve X’in Brahms’a aşık olduğunu ne kadar açık bir şekilde ortaya çıkardığını fark edecektir; Brahms’ın işi tamamen kendini kontrol etmek ve ulaşılamayacak şeylere ulaşmaktır. Axe’in hâlâ günde dört saat egzersiz yapmasına ve hâlâ şüphe altında olmasına biraz da bıkkınlıkla hayret edecek; Ancak o da bu şüphenin Axe’in hayatında bir amaca hizmet ettiğini kabul edecektir.
“O bunu test ediyor – o kendine izin verir “Dene, çünkü ‘Her şeyi biliyorum’ demek istemiyor” dedi Ma.
Ancak Ma tüm bunları yalnızca açıklama istendiğinde söyleyecektir. Bunun dışında Ax’i bir piyanist olarak tanımlayan şey nedir sorusuna tek kelimeyle cevap veriyor.
“Müzik.”
“Sosyal medya meraklısı. Bira delisi. Kötü iletişimci. Pop kültürü aşığı. İlgisizliğe eğilimli.”