R. Karça, Caucasian Review, Minih 1959
Leningrad Parti Sekreteri Kirov’un öldürülmesinin ardından 1934 yılında Stalin’in muhalifleri tutuklanmaya başlandı.
Tasfiyeler 1936-37’de Kafkasya’ya yayıldı.
Kuzey Kafkasyalı ulusal komünistler “burjuva milliyetçileriyle, Troçkist-Buharinci hainlerle ve faşist ajanlarla” mücadele kisvesi altında tasfiye edildiler.
Nisan 1937 tarihli gazete makalelerine göre tasfiye dalgasından önce “halk düşmanlarının maskesi düşürülmüştü”:
“Burjuva milliyetçileri kısa süre önce Dağıstan, Kuzey Osetya, Çeçen-İnguş ve Kabardey-Balkar cumhuriyetleriyle Adigey, Karaçay ve Çerkes özerk oblastlarında faaliyetlerini gözle görülür biçimde tırmandırdılar.
Bu etkinlikler yabancı haber alma örgütleriyle yakın işbirliği içindeki Troçkistler, sağcı dönekler ve diğer karşıdevrimci unsurlarla bağlantılı yürütülüyordu.
Bu haydutlar grubunun amacı Sovyet devletine ellerinden geldiği kadar zarar vermekti.
Karşıdevrimci örgütlerin elebaşları arasında yüksek makamlara gelmeyi başarmış Parti üyeleri vardı.
Dağıstan, Kabardey-Balkar ve Çerkes Oblastı Komite Bürolarının eski üyeleri halk düşmanları olarak teşhir edildiler.
Troçkist, burjuva milliyetçisi ve diğer karşıdevrimci unsurlar aşağıdaki hedeflere yöneldiler:
1. Sabotaj, tarım işçileri arasında hoşnutsuzluk yaratmak ve kışkırtıcı söylentiler yaymak yoluyla kolhoz sistemini yıpratmak,
2. Ulusal basına, edebiyata ve okullara karşıdevrimci propagandayı sokarak milliyetçi duyguları körüklemek,
3. Cumhuriyetlerdeki Parti önderliğinin Rus kanadını itibarsızlaştırmak ve Rus üyeleri soyutlamak,
4. Karşı-propaganda ve terör eylemlerine hazırlanmak.”
Kuzey Kafkasya Bölgesi Parti Birinci Sekreteri Evdokimov Ağustos 1936’da “Çerkes Oblastında aralarında çok sayıda Oblast Parti üyesinin bulunduğu burjuva milliyetçi terör örgütü açığa çıkarıldı” diye yazıyordu.
Kısa süre sonra bu örgütün başında Parti üyeleri olduğu anlaşıldı. Aralarında Çerkes Oblastı Yürütme Komitesi Başkanı Kambiyev ve Oblast Parti Komitesi Sekreteri Bulatukov vardı. Sovyet makamlarına karşı silahlı ayaklanma düzenlemişler, ekonomiye zarar vermişlerdi. Hareketin önderleri Eylül 1937’de tutuklandılar.
Adigey Oblastı Parti Komitesi Sekreteri Movçan Haziran 1937 kongresinde şöyle diyordu: “Burjuva milliyetçisi Neğuç traktör istasyonlarındaki makinelerin onarılmasına engel olarak Sovyet-karşıtı faaliyette bulundu.”
Sovyet basını eğitsel ve kültürel alanlarda sabotaja ve Sovyet karşıtı faaliyetlere yönelen milliyetçilere ilişkin “gerçekleri” de duyuruyordu.
Eğitimin ve “kültür cephesinin” diğer dallarının pan-İslamist ve pan-Türkist “karşıdevrimci milliyetçiler” elinde olduğu iddia ediliyordu.
Yükseköğretim enstitülerine din adamları, soylular ve prensler gibi zenginlerin çocukları dolduruluyordu. Okullarda Rus dilinin öğretilmesi sekteye uğratılıyordu. Okul kitapları ve Parti yayınları burjuva ruhuyla zehirleniyordu.
Mesela Mayıs 1937’de bildirildiğine göre Kabardey-Balkar eğitim ve devlet basımevi direktörü İ. Yafevunev “cumhuriyetin okullarında gizlice karşıdevrimci faaliyetlerde bulunuyordu. Başında olduğu kuruma halk düşmanlarını doldurmuş, okullarda Rus dili ve edebiyatı okutulmasına darbe vurmuştu.”
Yafevunev “aşağılık bir uygulamayla Naloyev, Pşenokov, Kojayev, Ulbaşev ve Koçiyev’in karşıdevrimci kitaplarını basmıştı.”
Bunlar halk düşmanı kitaplardı. Sayfaları Kabardey-Balkar’ın kolhoz sistemine iftiralarla doluydu.
Çerkes Kültür İnşa Enstitüsü Rusçadan Çerkes ve Abazin dillerine kasten yanlış çeviri yapmakla suçlanıyordu.
İddia şuydu: “Sekizinci Sovyet Kongresinde Yoldaş Stalin’in yeni SSCB Anayasasına ilişkin konuşması Abazin diline yanlış çevrilmiş, Stalin’in açıklamaları karşıdevrimci bir ruhla çarpıtılmıştı.”
Rus komünist Lomonosov’a göre Korkmazov, Samurski, Dalgat ve Takho-Godi gibi önde gelen yerel komünistler “birleşik burjuva milliyetçi karşıdevrimci bir grup” kurmuş “halk düşmanlarıydı.”
Bu Dağıstanlı liderler hiçbir zaman gerçek komünistler olmamışlardı. Onlar Bolşevik Partisinin “saklı” düşmanlarıydı. Dağlı Cumhuriyetinin önce ikiye, sonra daha fazla özerk birime ayrılmasının ardından Parti karşıtı yıkıcı faaliyetlerine başlamışlardı.
Samurski ve Korkmazov’un liderliğinde 1924 yılında Merkez Komitesine hitaben kaleme aldıkları belge “burjuva milliyetçilerinin ve pan-Türkistlerin eylem planıydı.”
Sadece Dağıstan burjuvazisinin ve din adamlarının değil, tüm Sovyet karşıtı unsurların çıkarlarını savunmakla suçlanıyorlardı.
Lomonosov’a göre “Kabardey-Balkar ve diğer ulusal cumhuriyetlerden Dağıstan’a kaçan toprak sahiplerini ve prensleri – Dudarov ve Tavkeşev gibi adamları – destekleyip koruyorlardı.”
Bu Dağıstanlı grubun Çeçen-İnguş, Kabardey-Balkar, Osetya ve Kuzey Kafkasya’nın diğer bölgelerindeki benzer gruplarla işbirliği yaptığı iddia ediliyordu.
Ulusal komünistler kendilerini “teşhir eden” bu makaleler yayınlanır yayınlanmaz Partiden ihraç edildiler.
Kısa süre sonra “düşmanca faaliyetlerde” bulunmak ve “Kuzey Kafkasya karşıdevrimci milliyetçi merkezine” mensup olmakla suçlanarak tutuklandılar.
Kaynak: Caucasian Review, No: 9, Münih 1959
Çeviri: Dr. Ömer Aytek Kurmel
Cherkessia.net, 14 Nisan 2017
***
The Struggle Against Nationalismin the Northern Caucasus
R. Karcha
The arrests of Stalin’s opponents commenced in 1934, after the murder of Kirov, Leningrad Party Secretary.
Next, the purge spread to the Caucasus in 1936-37.
In the Northern Caucasus the purge of the national Communists was carried out under the pretext of fighting the “bourgeois nationalists,” the “allies of the Trotskist-Bukharanite traitors” and “fascist agents.”
The publication of newspaper articles (April 1937) called “unmasking the enemies of the people” preceeded the purges:
Recently, the bourgeois nationalists have noticably increased their activities in the national republics of Daghestan, Northern Ossetia, Chechen-Ingushetia, and Kabardino-Balkaria, and in the autonomous oblasts of Adygei, Karachai and Cherkess, which activities are closely linked with those of the Trotskists, right-wing renegades and other counterrevolutionary elements in league with foreign intelligence services.
Thus, we have an array of highway bandits whose aim is to damage the Soviet state as much as possible.
It is characteristic that among the leading members of the counterrevolutionary organizations there are people with Party membership cards who have made succeeded in making their way to prominent positions.
Hence, former members of the Bureau of the Oblast Committee in Daghestan, Kabardino-Balkaria and Cherkessia have been unmasked as enemies of the people.
The activities of the Trotskist, bourgeois nationalist and other counterrevolutionary elements are now directed toward the following goals:
1. The undermining of the collective farm system by disruption of the agricultural structure and the breaking up of the collective farms, the organization of sabotage in agricultural work, the fomenting of discontent among the collective farm workers and the dissemination of evety kind of provocative rumor.
2. The inflammation of nationalistic moods by dragging counterrevolutionary nationalistic propaganda into the national press, literature, and schools.
3. The struggle against the Russian section of the Party leadership in the republics by attempting to discredit it and to isolate the Russian members.
4. The preparation of diversionist and terrorist acts.
First Secretary Evdokimov of the North Caucasian Krai Party Committee wrote (in August 1936) that in the Cherkess Oblast “a large bourgeois nationalist terrorist organization had been discovered which included a number of Oblast Party members.”
Shortly afterwards, it turned out that this organization had been headed by Party members, including Chairman Kambiev of the Cherkess Oblast Executive Committee and Secretary Bulatukov of the Oblast Party Committee; they “had organized an armed uprising against the Soviet authorities, causing damage to the economy. The leaders of the insurrectionary movement were arrested (in September 1937).”
Secretary Movchan of the Adygei Oblast Party Committee stated at a Party congress (in June 1937) that a Circassian, “the bourgeois nationalist Neuch,” had conducted anti-Soviet activity in agriculture, “sabotaging the repair of combines and other machines at a number of machine tractor stations.”
The Soviet press also reported “facts” about sabotage and anti-Soviet activity undertaken by nationalists engaged in educational and cultural work.
It was alleged that education and other branches of the “cultural front” were in the hands of “counterrevolutionary nationalists – Pan-Islamists and Pan-Turkists – “ who packed the higher educational institutions with children of the rich – the clergy, nobility, and princes – impeded the study of Russian in the schools, and were responsible for the publication of the textbooks, teaching aids, and Party literature permeated with a bourgeois spirit.
For example, from Kabardino-Balkaria it was reported (May 1937) that the director of education and of the state national publishing house in the republic, I. Afaunov, “engaged in carefully camouflaged counterrevolutionary activities in the republic’s schools.
This base double-dealer littered the educational organization with enemies of the people” and wilfully “impeded the teaching of the Russian language and literature in the schools.”
In his publishing activities he committed a “vile action; he published the counterrevolutionary books of Naloev, Pshenokov, Kozhaev, Ulbashev, and Khochiev,” denounced as books by enemies of the people, full of slender against the collective farm system in Kabardino-Balkaria.
The Cherkess Institute for Cultural Construction was accused of deliberate and malicious mistranslations from Russian into the Cherkess and Abazinian languages.
It was stated that “a report on the new Constitution of the USSR delivered by Comrade Stalin at the Eighth Congress of the Soviets was mistranslated beyond recognition into the Abazinian language, and Stalin’s statements were distorted in a counterrevolutionary spirit.”
According to Lomonosov, a Russian Communist, eminent local Communists as Korkmasov, Samursky, Dalgat and Takho-Godi had been “enemies of the people” who had formed a “united bourgeois nationalist counterrevolutionary group.”
These Daghestani leaders had never been real Communists, but were “camouflaged” enemies of the Bolshevik Party, and that they had commenced their subversive anti-Party activities after the division of the Mountain Republic first into two and then into a multitude of small autonomus units.
Led by Samurski and Korkmasov, they had signed a document in 1924 addressed to the Central Committee which “was an action plan of bourgeois nationalists and pan-Turkists”; they were accused of defending the interests not only of the Daghestani bourgeoisie and clergy but of all the anti-Soviet elements.
Lomonosov alleged that “they supported and protected the landlords and princes who had escaped to Daghestan from Kabardino-Balkaria and other national republics, men like Dudarov and Tavkeshev.”
It was asserted that this Daghestani group was in league with similar groups in Chechen-Ingushetia, Kabardino-Balkaria, Ossetia, and other oblasts of the Northern Caucasus.
The national Communists were expelled from the Party as soon as as these articles “exposing” them appeared in the press.
Shortly afterwards, they were all arrested for “hostile activities” and belonging to the “North Caucasian counterrevolutionary nationalist center.”
Bu haber toplam 2537 defa okundu.