“Geri döndüğümde işimden ayrılacağım” dedim, arkadaşım Scott'a dönerek.
"Gerçekten mi? Bundan şüpheliyim. ”
“Hayır, gerçekten öyleyim. Bırakıp dünyayı dolaşacağım ”dedi. Yüzümü sıcak Tayland güneşine döndürerek dedim.
2004'dü ve biz Ko Samui'deydik. Dünyayı gezmek için bana ilham veren beş gezginle tanıştığım Chiang Mai'yi daha yeni ziyaret etmiştik. 401 (k) ’leri olmayan dünyaları, tatilleri ve patronları gerçek olamayacak kadar iyi görünüyordu ve bunun bir parçası olmak istedim. Bunun bir parçası olmaya kararlıydım. Tayland'da ne yapacağım konusunda gerçek bir fikrim olmadan önce hazırlanmaya başladım.
Koh Samui'de iken, Lonely Planet rehberini Güneydoğu Asya'ya götürdüm. Bir sonraki seyahatimde oraya gidip gitmeyeceğimi bile bilmiyordum. Yolculuğumun ne zaman olacağını, ne kadar süre veya ne görmek istediğimi bilmiyordum. Ancak bu kılavuzu satın almak her şeyi daha gerçek hale getirdi. Seyahat etme taahhüdümdü. Rehberim vardı; Şimdi geri dönüş yoktu. Rehber seyahatimi sembolize etti ve benim için zihinsel sıçramayı yapmak için ne yapmam gerektiğini temsil etti.
Kitabın her sayfasını uçakta okudum. Hedefleri vurguladım, rotaları planladım ve seyahatimi kafamda geçirdim. Boston'a dokunduğumda Güneydoğu Asya ile ilgili her şeyi biliyordum.
Ancak, bir kez eve döndüğümde, bunun nasıl gerçekleşeceği hakkında hiçbir fikrim olmadığı idrakine geldim. MBAimi bitirir miyim? Ne kadar paraya ihtiyacım olacak? Ne zaman gidebilirim? Nereye giderdim İnsanlar ne derdi? RTW biletini nasıl alabilirim? Hangi kredi kartını kullanmalıyım? Pansiyonlar güvenli midir?
Soru listesi sonsuz görünüyordu ve seyahat bloglarından, Twitter ve iPhone uygulamalarından önceki günlerde, bir gezi planlama zorluğu bugün olduğundan çok daha göz korkutucu oldu. Birkaç web sitesi dışında, o zamanlar internette çok fazla bilgi yoktu. Bulması çok uzun sürdü ve genellikle biraz eskiydi.
Ancak asıl zorluk, insanlara ayrıldığımı söylemek ve onlara kastettiğimi bildirmek olacaktır. Ailemle yaptığım tam konuşmayı hatırlamıyorum. Her zaman dürtüsel kararlarıma (bunlardan birçoğu vardır), “dünya tehlikeli bir yer ve endişe duyuyoruz” derken ebeveynlerin tepkisi ile karşı çıkıyorlar. Yıllar geçtikçe onları ayarlamıştım. Babamın inatçı çizgisi var ve bir karar verdiğimde bunu yapıyorum. Bir süreliğine bana inandıklarını bile sanmıyorum ve bıraktığım güne kadar ondan konuşmaya çalıştılar.
Ama hatırladığım şey patronumun ofisine girmek. Tayland'dan döndükten birkaç hafta sonra oldu ve bu geziyi yapacağımdan daha da emin olmaya başladım. Biliyordum vardı bu gezi yapmak için. Ofisine gittim ve konuşmamız gerektiğini söyledim. Kapıyı kapatırken masasının karşısına oturdum ve ona söyledim.
İstifa ettim. Bu gezginlerle buluştuktan sonra, kariyerime başlamadan önce dünyayı dolaşmak zorunda olduğumu biliyordum.
Arkanıza yaslandı ve homurdandı. “Sadece sekiz aydır bu pozisyondaydın. Hemen yeni bir insan bulmak zor. Beni gerçekten sıkıntıya sokuyor. ”
Bana korkutucu bir şekilde baktı.
“Biliyorum ve hemen istifa etmiyorum” diye cevap verdim. “Bundan altı ay sonra işi bırakacağım, MBA'imi bitirip gideceğim.”
"Emin misiniz?"
“Evet” dedim, daha önce söylediğim kadar kendime güveniyorum.
Bir şekilde, o gün işten ayrıldığım işimden daha fazlaydı. Hayatımı bıraktım Amerikan Rüyasını bıraktım.
Hayatım hazır olmadığımı fark ettiğim bir yola giriyordu: evlilik, evler, çocuklar, 401 (k) lar, oyun tarihleri, kolej fonları - Amerikan Rüyasını düşündüğünüzde düşündüğünüz her şey. 22 yaşındayken haftada 50-60 saat çalışıyorum, emeklilik fonlarına yatırım yapıyorum ve gelecek 40 yılımı planlıyordum. Hiç sevmedim, ama bu sadece insanların yaptığıydı, değil mi?
Bunda yanlış bir şey yokken, gerçekten istediğim şey değildi. Mutsuz olduğumu fark etmemi sağlamak için Tayland'a bir gezi yaptım. Bana şirket eziyetinden daha fazla yaşam olduğunu gösterdi. Bu yaşam tarzı birçok insan için iyi olsa da, benim için değildi.
Ofisten ayrıldığım gün, hiç hoşlanmadığım bir hayatı bıraktığım gündü. Çalışmak için yaşıyordum, yaşamak için çalışmıyordum. Böylece, 25 yaşındayken yola atladığımda, bu tür bir yaşam için hazır olmadığımı biliyordum. Yolculuğum bittiğinde “gerçek dünyaya” geri gelirdim.
Zaman geçtikçe, asla geri dönemeyeceğimi fark ettim. O dünyayla benim arasındaki uçurum çok büyüktü.
Bazen dev tsunamiler gibi hayatımızda öne çıkan kararlar. İşten ayrıldığım gün sadece bir işi bıraktığımı sanıyordum. Anlaşılan bir yaşam tarzı bırakıyordum. Amerikan Rüyası'ndan ayrıldım ve bunu yaparken kendiminkini buldum ve bir daha arkama bakmadım.
Ve istifa etmenin kaybedenler için olduğunu söylüyorlar.
Fotoğraf kredisi: 1