''Bir kadına ne verirseniz verin, onu daha da büyük hale getirir..Aziz Nesin
Ona sperm verirseniz, size bir çocuk verir..
Ona bir ev verirsiniz, size bir yuva verir..
Ona sebze verirsiniz, size yemek verir..
Ona bir gülücük verirsiniz, size kalbini verir..
Ona bir şarkı söyleyin, size konser verir..
Kendisine verileni çarpıp çoğaltarak geri verir..
Bu yüzden ona çamur atarsanız, karşılığında bir bataklıkta boğulmaya hazır olun..''
DinBiz Adam Olmayız, Aziz Nesin
Sultan Mahmud'a
-Efendimiz, adamın biri peygamberliğini ilan etti derler.
Padişah
-Getirin bana! der.
Sahte peygamberi getirirler; yalınayak başıkabak, açlıktan avurdu çökmüş, üstü başı dökülen biri.
-Götürün bunu, kırk gün yağ balla, fındık üzümle, baklava börekle besleyin! der.
Kırk gün sonra adamı huzuruna çağırtır, sorar:
-Nasıl yine peygamber misin?
-Evet...
-Peki peygamberlere vahiy gelir, sana da vahiy geliyor mu?
-Evet geliyor Cebrail vasıtasıyla geliyor
-Ne deniyor vahiyde?
-Cebrail vasıtasıyla Allah bana! "Sen yerini buldun, sakın oradan bir yere kımıldama!" diyor.
1934 yılında Soyadı Kanunu çıktı, her Türk kendine bir soyadı alacaktı. Herkes kendi soyadını kendisi seçtiği için insanların bütün gizli aşağılık duyguları ortaya çıktı. Dünyanın en cimrileri ‘eli açık’, dünyanın en korkakları ‘yürekli’, dünyanın en tembelleri ‘çalışkan’ gibi soyadları aldılar. Bir mektup yazabilecek zamanda ancak imzasını atabilen bir öğretmenimiz kendisine’çevikel’ soyadının almıştı. Irkçılığın yayıldığı günler olduğundan, özellikle Türklüğü karışık olanlar ırkçılığı anlatan soyadlarını kapışıyorlardı. Her türlü yağmada hep sona kaldığım için güzel soyadı yağmasında da sona kaldım. Bana, ortada böbürlenebileceğim bir soyadı kalmadığından, kendime ‘nesin’ soyadını aldım. Herkes ‘nesin’ diye çağırdıkça ne olduğumu düşünüp kendime geleyim istedim.Aziz Nesin (Aziz Nesin'in Soyadı Hikayesi)
"Benim aşırı tutumluluğumun ana kaynağı, emeğe olan saygımdır. Emeğe saygı duyulmadan, emekçi sınıfından yana olmak olanaksızdır. Ben herhangi bir şeyde, o şeyi üreten insanların emeğini ( yani harcadıkları zamanı, yani o insanların yaşamını) görürüm. Örneğin çocuğumuz, pilavını yedikten sonra tabağında beş pirinç tanesi bıraksa ve günde düşünelim böyle birkaç yüz çocuk aynı şeyi yaparsa ne olur? Burda ziyan olan pirinç taneleri değildir. O pirinç tanelerinin, ekiminden, hasadından, ayıklanmasından, taşınmasından, taa pişirilip soframıza getirilene dek kaç insanın emeğinin geçtiğini düşünelim. O emek, o insanların yaşamıdır. Ve o pirinçleri atmak, emeğe, emekçiye ve insan yaşamına ve dolayısıyla insanın kendisine saygısızlığı demektir. Bilmem, anlatabildim mi? Bu yüzden, tek yüzü yazılmış kağıtları atmam, arka yüzlerine de yazarım. İki yüzü yazılmış kağıtları da, hem kendim kağıt peçete olarak kullanırım, hem de vakıftakilere kullandırırım. Daha sonra bunlar ocakta yanar. Özellikle Türkiye'de ve benzeri ülkelerde, tüketim toplumlarına uyarak ürün ziyanlığı, salt ekonomik değil, aynı zamanda ahlaksal bir sorundur. Atmaya, ziyan etmeye, savurganlığa hakkımız yok bizim."
"Şeftalisi var yiyemezsin
İpeklisi var giyemezsin
Cepte para nanay
Dön şinanay şinanay"
27 sene evvel henüz aklımız siyasete , siyasi sürgüne dahi ermez, Aziz Nesin 'i bile doğru düzgün bilmezken okumuştum "Bir Sürgünün Anıları" adlı kitabını..Çok sinirlendiğimi hatırlıyorum.. Ne istiyorlardı bu ufacık adamdan..Ellerinde kelepçeyle Bursa'ya girişi, açlıkla cebelleşmesi, yanındaki ( hadi isim vermeyim ) akıl hocasının votkayı su diye kendisine içirmesi, yaptığı her işe taş koymaları..Yılmıyordu ama yine de..Bursa'da kitapçı açmaya kalkışıyordu mimlenmiş olmasına rağmen.. Şu yukardaki dizeyi okuduğumda hem çok üzülmüş , hem de çok gülmüştüm..Öyle bir yazardı işte kendisi ..O' nun gibisi GELMEZ ..Bugün okuyor ve yazıyorsam kendisine borçluyum ..Kendisi benim nazarımda Türk edebiyatının her daim bir numarasıdır kim ne derse desin..Yaşadığı müddetçe huzur vermediler O'na huzur içinde yatsın namı diğer "KILLI" Mehmet Nusret Nesin..
doğum günün kutlu olsun üstat iyi ki geçtin bu dünyadan.....
Son İstek
Bitki olacaksam
Çayır çimen olayım
Aman baldıran değil
Yol altında kalacaksam
Gelin arabaları geçsin üstümden
Çelik paletler değil
Üstümde çocuklar koşuşsun
Ne kaçan ne kovalayan
Askerler değil
Kerpiç yapacaksanız beni
Okullarda kullanın
Cezaevlerinde değil
Soluğum tükenmez de kalırsa
Islık öttürsünler
Aman ha düdük değil
Kalem yapın beni kalem
Şiirler yazan sevi üstüne
Ölüm kararı değil
Ölünce yaşamalıyım defne yapraklarında
Sakın ola ki
Silahlarla değil
Aziz Nesin'in babası Abdülaziz Efendi'ye yazdığı şiir...
"Dünyaların en iyi babası benim babamdır.
Düşmandır düşüncelerimiz,
Dosttur ellerimiz.
Dünyada tek elini öptüğüm,
Babamdır.
Kırkını geçtin, adam olmadın der,
Başım önümde dinlerim,
Önünde tek baş eğdiğim babamdır.
Sabahlara dek Kur'an okur
Anamın ruhuna,
İnanır ona kavuşacağına.
Bana gâvur der
Diş bilemeden
Dünyada tek bağışladığı ben,
Tek bağışladığım odur.
Başım derde girdikçe bakar çocuklarıma,
Bi türlü ölemiyorum der senin yüzünden,
Çocuklar ortada kalacak,
Ölemez kahrımdan benim,
Yaşamak zorunda benim yüzümden.
Gözlerindeki ateş bakışlarında söner,
Tuttuğun altın olsun der.
Çocukluğumu tek anlayan odur,
Dünyaların en iyi babası benim babamdır..."
Aziz Nesin'in Çantası...
"Mahalle Mektebi uzak… Kış, soğuk, kar…
Paltom yok…
Üşüyorum, ellerim donuyor.
Annem haki renkli kalın bezden bir çanta dikti bana.
Kitabımı, defterimi çantama koyuyorum.
Soğukta elim üşüdüğünden çantayı tutamazdım,
kolumun altına sıkıştırırdım; soğuktan korunmak için
elimi de çantanın altına alırdım.
Okul dönüşü eve gelince ellerim sızım sızım sızlar…
Bir akşam, eve geldim yine, annem: “Çantan nerde?” dedi.
Eğilip kolumun altına baktım, çanta yok…
Yolda, soğuktan elim uyuşmuş, parmaklarım duyarlığını yitirmiş,
çantanın düştüğünden haberim bile olmamış.
Dönüp baktım, aradım geçtiğim yolları; çanta yok…
Babam bu olayı, sonraları çok başka türlü anlatırdı:
“Yepyeni bir çanta almıştım…
çok pahalı bir çanta… Çok güzel bir çanta… Sağlam çanta…
Üç gözü vardı çantanın… Hem de kilidi vardı çantanın…
O güzelim çantayı taşıdığı ilk gün yolda düşürmemiş mi elleri üşüyüp de…
Vah benim oğlum… ‘Çantan nerde?’ diye sorup da kolunun
altında göremeyince çantayı, başladı ağlamaya…
'Ağlama oğlum, ben sana daha iyisini alırım’ dedim.
Daha güzel bir çanta aldım…“
Babam böyle anlatırdı; anlata anlata, bu anlattıklarına iyice inanmıştı.
Babam, içinden geçenleri, dileğini anlatıyordu.
Dileğini olmuş sanıp, inanarak anlatıyordu.
Hiç bir zaman: Baba öyle değildi diyemedim.
O, gülerek anlatırdı, ben de gülerek dinlerdim.
Çoğumuz kendi suçumuzmuş gibi yoksulluğumuzdan utanırız.
Ben de yıllarca yoksulluk ayıbımdan utandım, taa yazar olana dek…
Çoğunluğun yoksul olduğu ülkede, yoksulluğun değil,
daha utanılası olduğunu yazarlığa başlayınca anladım."
Yaşar Kemal; “Aziz Nesin tıpkı Nasreddin Hoca gibi güldürürken, düşündürür de” demiş ve tarzını aslında bir cümle ile özetlemiştir. Türk mizahının babası, Asker, Gazeteci, Şair, Yazar, İnsan Aziz Nesin'i anlatmaya kelimeler,cümleler ve kitaplar yetmez. Onu anlamak ve anlatmak için hiç durmadan ve yorulmadan okuyun, okuyun ve daha çok okuyun...
http://dunyalilar.org/gunlerden-aziz-nesin.html
Bigün ölünce arkamdan şöyle söyleyecekler:
"Oldukça yetenekli, eli kalem tutar bir adamdı.
Eğer polisten, savcıdan, sorgudan, soruşturmadan zaman bulabilseydi,
belki yazmaya fırsat kazanıp iyi bir yazar olabilecekti."
Aziz Nesin, Hayatımı Düzene Koydum
11 Kasım 1948 / Markopaşa
Çeviri Roman - Aziz Nesin
"Bir roman yazdım.
Üç ay geceli gündüzlü bu romana çalıştım. Dünyada herkes birbirini kandırır,
yazar kısmı da kendi kendini kandırır.
Başkalarına söylemeye utansam
bile kendi kendime söyleyebilirim:
Roman çok güzel oldu.
Gazetelerden birine götürdüm.
"Biz telif roman neşretmiyoruz" dediler.
"Bir kere okuyun!"
"Ne gereği var, halk telif roman sevmiyor."
Bir kitapçıya götürdüm. Daha
"Bir romanım var" der demez, "Biz yalnız tercüme romanlar basıyoruz" dedi.
Başka birine götürdüm.
O da, "Tercüme varsa getirin,
telif roman satılmıyor" dedi.
Nereye gittimse, hepsi birbirinin ağzına tükürmüş. Üç ay, ha babam ha, çalışıp
büyük ümitlerle yazdığım roman,
kimse görmeden cami kapısına bırakılacak günah çocuğu gibi elimde kaldı.
O zaman aklıma geldi.
Bizim arkadaşlar, kimi Fransızcadan,
kimi Almancadan, kimi İngilizceden, İtalyancadan hikayeler aparıp Johnson'u Ahmet, Martha'yı Fatma yapıyorlar;
sonra kendileri yazmış gibi hikayenin
altına imzalarını çakıp dergilere veriyorlar. Ben niye sanki tersini yapmayayım?
Oturdum, romanda ne kadar Türk adı varsa değiştirdim. Amerikan ismi koydum.
Elime bir yerden de New York'un planını geçirdim. Romandaki yer adları da Amerikanca oldu. Şimdi sıra geldi,
romanın yazarına; Mark Obrien diye
bir de ortaya Amerikan yazarı çıkardım.
"Yalnız çeviri roman yayımlıyoruz" diye beni tersyüz eden gazeteye romanı götürdüm. "Size Mark Obrien'den çevirdiğim
bir roman getirdim" dedim.
"Çok güzel. Kim bu Mark Obrien?"
"Aaa! Bilmiyor musunuz?
Ünlü Mark Obrien yahu!
Kitapları bütün dünya dillerine çevrildi."
Romanı okuma gereği bile görmediler;
trink paraları sayıp aldılar. Yalnız bana,
"Yazar ve eseri hakkında bir şeyler yaz" dediler.
Sarıldım kaleme:
"Mark Obrien'in son şaheseri:
'Struggle for Life'
Amerika'yı yerinden oynatan bu eser
bir ayda 4 milyon sattı. Bütün dünya
dillerine çevrilen bu kıymetli roman,
nihayet 'Hayat Kavgası' adıyla dilimize
de çevrilmiştir."
Mark Obrien efendiye bir de hal tercümesi şişirdim, sormayın. 18 çocuklu ailenin
en küçük çocuğu. Babası Philadelphia'da
bir çiftçi. Oğlunu papaz yapmak istiyor.
Küçük Mark, daha 14 yaşında ilahiyat profesörünün kaba etine iğne batırıp mektepten kovulmak zekasını gösteriyor. Tıpkı birçok ünlü Amerikan yazarının hayatı gibi. Balıkçılık yapıyor. Hep bildiğiniz hikaye. Derken 40 yaşında ilk hikayesini "Let Us Kiss" dergisine gönderiyor. Dili, üslubu
o kadar bozuk, anlamsız, saçma ki..
Anlayacağınız, uzun bir hal tercümesi. Bizim roman bir tutunsun. Kitapçılar, "Aman şu Mark Obrien'den bir çeviri de bize yap!"
diye peşime düştüler.
Mark Obrien'den tam 18 roman çevirdim. Daha da ömrüm oldukça çevireceğim.
İş bununla kalmadı. Hani ünlü polis hafiyesi Jack Lammer var ya. Kitabı herkesin elinde dolaşıyor. Ondan da 6 kitap çevirdim.
Son günlerde işi ilerletmiştim.
Hintçeden, Çinceden bile çeviriyordum.
Bu gidişle bir zaman gelecek, Amerikan edebiyat tarihini yazacak olanlar,
Türkçe romanları okumaya mecbur olacaklar. Benim de artık son umudum, Mark Obrien adıyla, Amerikan edebiyatında yer almak."
Kim ne derse desin sadece yazarlıkta ki hünerlerinden dolayı değil ben sanatçıyım , yazarım diye kasılanlar dan daha hem daha iyi bir yazar hem daha iyi bir sanatçı hem de açık ara daha iyi bir insan olduğu için kendisi benim için çok önemlidir ve kendime rol model olarak aldığım kaliteli isimlerden biridir sadece.