Olayların arka planı aşağıdaki gibidir. Kuomintang makamlarının ve askeri birliklerin Çin'den Tayvan'a tahliye edilmesinin ve iç savaşın sonucunda bir dizi Çin adasının (1949-1950) tahliye edilmesinin ardından, Çin Halk Cumhuriyeti tarafından Çin Cumhuriyeti (KDT) ilan edildi ve PRC tarafından tehdit edildi. . 1950’te Washington’dan askeri-politik destek almış olan Tayvan makamları, kendi atomlarını yaratmaya karar verdiler. оружия. Bu çalışmalar Çin Halk Cumhuriyeti’ndeki 1964’taki atom bombasının ve 1967’teki hidrojen bombasının başarılı testlerinden sonra hızlandırılmıştır. Aynı dönemde, PRC aktif olarak füze silahları geliştirmeye ve Tayvan Boğazı'ndan çok uzakta olmayan testlerini yapmaya başladı.
1961'te, 2 MW'ta Taipei'deki Tsinghua Ulusal Teknoloji ve Teknoloji Üniversitesi'nde bir araştırma nükleer reaktörü kuruldu. Üç yıl sonra, Tayvan liderliği, Ulusal Bilim ve Teknoloji Enstitüsü ve Atom Enerjisi Bilimsel Araştırma Enstitüsü (7 kadar erken kuruldu) tarafından uygulanan 1960 yıllık programının bir parçası olarak nükleer ve füze silahları geliştirmeye Ar-Ge'yi onayladı. Kısacası, o zaman Pekin ile Taipei arasındaki askeri-politik gerginlik tehlikeli hale geliyordu. Özellikle PRC’de saygın Kültür Devrimi’nin aşırılıkları ile bağlantılı olarak, ABD’nin Vietnam’daki savaşı ve Tayvan’ın Filipinler, Tayland, Güney Kore ve Güney Vietnam’la PRC’ye karşı askeri bir ittifak kurma girişimleri var.
Tayvan'ın aynı siyasi müttefiklerini, Birleşik Devletler ile karşılıklı savunma konusunda anlaşmalara sahip olduklarını hatırlayın.
Dolayısıyla çatışma bölge çapında ve kitle imha silahlarının kullanılmasıyla iyi bir şekilde dönüştürülebilir. Tayvanlı nükleer program, Kuzey Kore'deki mevcut gibi ciddi sebeplerden kaynaklanıyordu.
Bugün aynı zamanda, ilk olarak, Güney Kore ve komşu Japonya’daki büyük ABD askeri üslerinin zinciri, Pyongyang’a göre atom silahları ve ikincisi de ABD Donanmasının DPRK’ya komşu bölgelerde artan varlığı ... Fakat geri dönüyor. Yukarıdaki Tayvan Ar-Ge’si
Bu araştırma yapıları, atom bombası üretimi için tüm ana bileşenleri içermiştir: ağır bir su reaktörünün devreye alınması, ağır su üretimi için bir tesis inşa edilmesi, ışınlanmış nükleer yakıtın radyokimyasal işlenmesi için bir laboratuvar ve plütonyum salınımı. Bu tür bir programın toplam maliyeti, bazı tahminlere göre, en az 140 milyon dolardı, aynı zamanda Tayvan, ABD, Kanada, Fransa, İsrail ve Güney Afrika'dan bilimsel ve teknik yardım aldı. 1968-1974'in için söyle. 300'ten daha fazla Tayvanlı nükleer uzman ABD'de eğitildi.
Müzakereler sırasında, 1958-1971’teki Varşova’daki ABD ve Çin temsilcileri. 1967'teki Pekin, Tayvan'daki atom nesnelerine karşı herhangi bir silah kullanabileceğini açıkça belirtti. Bununla birlikte, Tayvan Boğazı'nın her iki tarafındaki artan gerginlik, o zamanlar, Kuzey Vietnam (DRV) komşu Çin Halk Cumhuriyeti'nin güneydoğu sahilinin ABD Hava Kuvvetleri tarafından "rastgele" bombardıman edilmesinin daha sık yaşanmasından kaynaklanıyordu. Bildiğiniz gibi Pekin, DRV'ye ve askeri malların Kuzey Vietnam'a ve Laos'a toprakları aracılığıyla SSCB, Moğolistan, DPRK ve çoğu Doğu Avrupa sosyalist ülkesinden çeşitli yardımlar sağladı.
Bu arada, Kanada'dan ithal edilen doğal uranyum üzerinde 1969 MW kapasiteli bir ağır su reaktörü inşaatı 40'daki Tayvan Atom Enerjisi Araştırma Enstitüsü'nde başladı. Fransız profil şirketi Saint-Gobain Nucleaire, plütonyumun 1967'e ayrılması için bir laboratuvar tesisi sağladı. Sonuç olarak, o yıllarda Çin Halk Cumhuriyeti, “Tayvan'daki Çin Cumhuriyeti” tarafından kontrol edilen kıyı adalarının bombardımanına devam etti ve ABD'ye Taipei atom silahlarının bulundurulmasını önleme niyetini bildirdi. “Tayvan'ı özgürleştirme” çağrıları o zaman dazibao'nun ana temaları arasındaydı (Kültür Devrimi zamanlarının agitplakatov'u).
Açıkçası, Birleşik Devletler için hem Güney Vietnam'da hem de Laos'ta mağlup olmuş, Taipei ile Pekin arasındaki çatışmaya girmenin bir nedeni yoktu.
Dahası, Amerikalılar Pekin’in Moskova ile yüzleşmesinden faydalanmayı umuyorlardı. Bu nedenle, 1970’te, Washington’un Varşova’daki temsilcileri PRC meslektaşlarıyla görüşmelerini şöyle ifade etti: ABD askeri üslerini Tayvan’dan ve Tayvan Boğazı Adaları’ndan çekmeye başlayacak, boğazı düzenli devriyeleri durduracak ve Tayvan nükleer silah programından vazgeçecektir. Buna karşılık olarak, Pekin'den Tayvan'a karşı askeri güç kullanmama ve boğazı yakınlarındaki kitle imha silahlarının konuşlandırılmasını en aza indirgeme sözü verildi. Çin böyle bir "takas" kabul etti.
Bu önlemlerin uygulanmasının ABD'nin 1960-x'in sonlarında başladığını söylemeliyim. Amerikalıların baskısı olmadan 1 Temmuz 1968 Tayvan Nükleer Silahların Yayılmasını Önleme Anlaşması'nı (NPT) imzaladı ve 27 Ocak 1970 - Anlaşması onaylamak için tüm prosedürleri tamamladı. Tayvan’ın askeri olmayan atom kullanımına ilişkin teminatlar, Tayvan’ın Ekim ayında 13 ve 1969’in Aralık ayında 6 ile yürürlükte olan Tayvan’la yapılan iki IAEA anlaşması için sağlanmış olup, bu kurumu temsilcilerine atom enerjisi kullanan ve Tayvanlı nükleer santrallere engelsiz erişim sağlamaktadır. Bugün adada üç tane var).
DPRK'nin ABD ile benzer anlaşmaları, NPT'nin Kuzey Kore'sinin 1985'te imzalanmasını önceden belirledi.
Ancak Pyongyang, Kuzey Kore hükümetine göre, "... Kore ulusunun egemenliğinin ve DPRK’nin güvenliğinin DPRK’ya yönelik düşmanca politikasının bir sonucu olarak ortaya çıktığı ciddi bir durumla" bağlantılı olarak, 2003’taki bu antlaşmadan çıktı.
ABD askeri üslerinin 1972-1975'e tahliye edildiği Tayvan ve Tayvan Boğazı'nın aksine, DPRK yakınındaki tüm ABD askeri şubelerinin varlığı artmaya devam etti ve artmaya devam ediyor.
Yine de, Nisan ayında, 1973, yetkililerin ummadığı gibi, özellikle ABD Başkanı R. Nixon’un Şubat ayında Çin’e yaptığı 1972’in Çin’e Çin’in ziyaretinden sonra - Washington’un Çin askerlerinin istila etmesi durumunda koşulsuz yardım etmesi için ümit vermediği için Tayvan’da bir ağır su reaktörü başlattı. Benzer şekilde, aslında, benzer nedenler yoksa, Kuzey Kore koruyucu önlemlerinin merkezinde yer aldığını unutmayın. Bu nedenlerin en önemlisi, 1980-1990-s'nin başında ortaya çıktı: Güney Kore devletinin Pekin tarafından resmi olarak tanınması; Sovyet-Kuzey Kore Dostluk Anlaşması ve Karşılıklı Yardım Antlaşması'nın (1960) SSCB'nin dağılmasıyla sona ermesi; Güney Kore birliklerinin Kore-arası sınır çizgisi civarında güçlendirilmesi; ABD’nin silahlı çatışma anlaşmasını (1953) Pyongyang ile Washington ve Seul arasındaki kalıcı barış anlaşmasıyla değiştirmeyi reddettiği tekrarlandı. Bu nedenle, Pyongyang, 1990-x'in başından itibaren, 1970-x'deki Taipei gibi - 1980-x'in başlangıcı, IAEA'ya aktarılan bilgi miktarını düşürdü, atomik ve ilgili tesislerin ajansı uzmanlarının incelemesi için koşulları zorlaştırdı.
Bu arada, 1976’teki MGATE uzmanları, Tayvan’daki askeri sektörde Tayvan’daki Tayvanlı plütonyumun hesaplanmayan 500 gramını kullanarak deneyler keşfetti. Sonuç olarak, Amerika Birleşik Devletleri ve IAEA'nın baskısı altında olan ada makamları resmi olarak Eylül 1976'te (Mao Zedong'un cenazesinden kısa bir süre sonra) nükleer alanındaki askeri gelişmeleri bırakacaklarını resmen açıkladı. Ancak, ABD Boğazı ABD Boğazı'nın 1978 ile ABD Deniz Kuvvetleri ve 1979 ile 1987'in resmi olarak tanınması devriyelerinin son olarak kesilmesi, ABD-Tayvan diplomatik ilişkilerinin eşzamanlı olarak kırılmasıyla, Tayvan atom silahının yeniden programlanması için yeni teşvikler haline geldi. Özellikle, plütonyumun ayrılması için sıcak hücrelerin yapımı, XNUMX'teki Atom Enerjisi Enstitüsü'nde başladı.
Böyle bir durum, Amerika Birleşik Devletleri ile Çin Halk Cumhuriyeti arasındaki siyasi ve ekonomik ilişkilerde giderek artan olumlu eğilimleri sorguladı.
Bu nedenle, IAEA ve özellikle Washington, Tayvan nükleer programının sonlandırılması için (ABD ile Tayvan arasındaki ticaret ve yatırım işbirliği dahil) her türlü çabayı göstermiştir.
Bunun bir etkisi oldu: 1990’te “Tayvan’daki Çin Cumhuriyeti” yetkilileri bu programı resmen terk etti. Atom Enerjisi Enstitüsü'ndeki ağır su reaktörü, 1990'lerin ilk yarısında durduruldu ve daha sonra söküldü.
Taipei ve Pekin arasındaki gerginliğin gevşemesinin, belirtilen faktörlerin yanı sıra, 1972-1974’in tahliyesine katkıda bulunduğunu hatırlatmakta fayda var. ABD’nin Tayvan’daki askeri üslerinden ve Tayvan Boğazı’ndaki adalardan (1958’tan beri orada olan) atom silahları. Ancak bugün DPRK hükümeti, bu tür silahların öncelikle ABD'nin askeri üslerinde ve Güney Kore'de ve Japonya'da korunduğunu iddia ediyor. İkincisi, onlar zaten Kuzey Kore'ye yerleşmiş olan ABD Deniz Kuvvetleri ve Hava Kuvvetleri'ne aittir. Bu nedenle yetkilileri, şimdi “Tayvan'ın planlarını” uyguluyorlar.
Özetlemek gerekirse, bir yandan Pekin ve diğer yandan Taipei ve Washington arasındaki gerginliğin tamamen gevşetilmesi tavizlere dayanıyordu: ABD askeri üslerinin geri çekilmesi, dahil. Tayvan bölgesinden Amerikan atom silahları; Washington’un PRC’yi diplomatik olarak kabul etmesi; ABD anakara Çin’in siyasi ve ekonomik engellemesini reddetti. Pekin, Tayvan’la askeri birleşmeyi terk ettiğinde, kitle imha silahları da dahil olmak üzere Tayvan Boğazı kıyılarını ve komşu bölgelerini silahsızlaştırdı. Nükleer programı sona erdirmek amacıyla Taipei üzerindeki baskının başarılı olduğu böyle bir çerçeveydi. Görünüşe göre, Kuzey Kore ihtilafında eşit derecede kapsamlı bir yaklaşım da gerekli. Son deneyimlerin kanıtladığı gibi hikayelerher şeyden önce, Washington ve Seul arasında Pyongyang ile doğrudan görüşmelere ihtiyaç var.