"Keskin beyaz bir arka plana atıldığımda en çok renkli hissediyorum."
O zamanlar daha doğru olamazdı.
Kısa evde kesilmiş bob ve evde kesilmiş uyumsuz patlamalarımla, sınıf arkadaşlarımın anaokulu fotoğraflarının siyah beyaz fotoğraflarının arasında göze çarptım. Siyah beyaz fotoğraflar o kadar bariz olanı göstermiyordu, ki bu da Virginia'nın Richmond banliyölerindeki ilkokulda anaokulumdaki iki Doğu Asyalı kızdan biri olduğumdu.
Öğleden sonra bir teneffüste, bu jingle'ı açıkça hatırlıyorum.
"Hey! Sana bir şeyler gösterebilir miyim?"
“ Çince, Japonca… ve benim adım sıkma peynir! “ Sınıf arkadaşım göz kapaklarını eğik olarak yukarı, aşağı doğru çeker, sonra sol ve sağ göz kapaklarını farklı yönlere doğru çeker ve göz bebeklerini“ cızırtılı peynir ”için çaprazlardı.
"Sıkma peynir" in Çinli ve Japon bir baba ve annenin bebeği olması gerektiğine inanıyorum. Ya da en azından jingle mantığına göre. O zaman bana bunu neden gösterdiğini bilmiyorum. Nasıl tepki vermem gerektiğinden emin olmadığım için kıkırdadığımı hatırlıyorum. "Çince" kelimesi bir anlamda tanıdık geliyordu çünkü bazı sınıf arkadaşları bana "Çinli" olup olmadığımı ve "ching chang chong " konuşup konuşamayacağımı sordu . Ailem bana "Çinli" olduğumu söyledi, her ne anlama geliyorsa.
Anaokulunda, ırkın ne olduğunu tam olarak bilmiyordum ve ağırlıklı olarak beyaz olan akranlarımdan farklı kimliğimin tek izlenimi, oyun alanındaki bu birkaç etkileşimden kaynaklanıyordu. Mahallemdeki tek Asyalı çocuk bendim. İlkokul yıllarım ilerledikçe, kendimi başlangıçta siyah beyaz olan (ve daha sonra üçüncü sınıfa göre renklendirilen) yıllık sayfalarda gezinirken buldum.
Yazar Zora Neale Hurston, "Bana Renk Vermek Nasıl
Hissettiriyor" adlı kitabında şöyle demişti: "Keskin beyaz bir arka plana atıldığımda en çok renkli hissediyorum." O zamanlar daha doğru olamazdı.
Parmaklarım isim listelerini karıştırırken, bir kızın adı ortaya çıktı ve bu beni entrikalarla durdurdu. Adı Alexa'ydı ve gözle görülür bir şekilde bana benziyordu. Ancak soyadı, düşündüğüm gibi Asyalı değildi. Vietnamlı mı, Lao mu, Çinli mi, Japon mu yoksa Koreli mi olduğu belli değildi. Okulda bana benzeyen yüzlerce kişiden toplam dört kişiyi sayan altı yaşındaki benliğime, Alexa ile bir şekilde bağlantılı olduğumuzu gördüm. Düşündüm: Aynı göz şekillerini, ten tonlarını ve siyah saçları paylaşmanın özel bir anlamı olmalı, değil mi? Kafeteryada öğle yemeğinden sonra çöp tenekesine doğru yürüdüğümü ve gözümün ucundaki Alexa'yı fark ettiğimi hatırlıyorum. Kimdi o? Onunla konuşmak istedim. Herkesin arkadaşı olmak istedim. Ama doğrusu, Alexa'yı görünce onun arkadaşı olmak istedim çünkü bunun doğal olduğunu düşündüm. Gizli bir kulübün parçası olduğumuzu sanıyordum.
Alexa, Çin'den bir evlat edinmişti. Beyaz annesi ve beyaz babası onunla okul etkinliklerine geldiğinde, kendi bilişsel uyumsuzluğuma cevapları ilk kez buldum . Alexa ve ben, dördüncü sınıf matematiğine kadar, koltukları paylaşırken sonunda bizi kader bir şekilde buluşmaya zorlayana kadar hiçbir dersimiz yoktu. Hızlı arkadaş olduk - ikimiz de Asyalı olduğumuz için değil - ama ikimiz de Nickelodeon'da yayınlanan Son Hava Bükücü Avatar çocuk şovuna ve ikimizin de el yapımı takılar yapmayı sevdiğimiz gerçeğine takıntılı olduğumuz için. Aynı renkte saç ve cildi paylaşırken, kültürel yetiştirme tarzımız büyük ölçüde farklılaştı. Sonra başka bir bilişsel ikilemle karşılaştım: neden bu kadar çok paylaştık ama çok az paylaştık? Pazar Çin Okuluna gitmedi mi? Benim gibi evde başka bir dil konuşması gerekmedi mi? Öğretmenler neden ebeveynlerinden okula Çin yemeği getirmelerini istemedi?
Alexa ve ben dördüncü sınıftan sonra farklı orta ve liselere ayrıldık. Yine de yıllar boyunca zaman zaman ortak otobüs duraklarında ve Facebook'ta birbirimizi görebilirdik. Daha sonra hayatına dair farkındalığım ağırlıklı olarak sosyal medyada yaptığımız algoritmalar ve seçimlerle şekillendi. Alexa'yı her zaman okuldaki "ilk Asyalı arkadaşım" olarak hatırlayacağım.
Geriye dönüp baktığımda, Alexa'nın kim olduğunu bulma konusunda neredeyse bu saplantıya sahip olduğumu fark etmek çok ürkütücüydü. Ancak 2021'de her şey mantıklı. İlkokulda çok göze çarpan bir azınlık olarak büyürken, akranlarım arasında öne çıktığımı biliyordum. Kimliğim yüzünden herhangi bir ırkçılık ve zorbalıkla karşılaştığıma inanmıyorum. Çing chong olayları sık sık meydana gelse de, beş yaşındaki bu çocukların ne dediklerini bilmediklerinden her zaman şüphe duyuyorum. Sadece söyleneni tekrarladılar ve nedenini bilmiyorum. Belki de oyun alanındaki daha büyük bir çocuktan duymuşlardır. Belki bunu kablolu televizyondan veya akrabalarından duymuşlardır. Bazen neden bu kadar rahatsız hissettiğimi tam olarak bilmiyordum, ama rahatsız olduğumu biliyorum.Evlat edinilen çocuğu merak ediyordum çünkü deneyimlerime sebep ve hayat verecek kelimelerden yoksundum ve bu yüzden hepimiz kolektif olarak bir araya gelirsek, nedeninin cevaplarını keşfedeceğimizi düşündüm. Bunun yerine, cevaplardan çok soru bıraktım.
Northwestern Üniversitesi Feinberg School adlı Tıp 2015 araştırmasına göre, “Travmatik Anılar gizle In The Brain ve onları almak için nasıl Nasıl” , “devlet-bağımlı öğrenme olarak bilinen bir süreç için erişilemez anıların oluşmasına katkıda inanılmaktadır normal bilinç. " Tipik olarak bu teori, çocukluk çağı istismarının anılarını neden sık sık hatırlayamadığımızı açıklamak için kullanılır. Beyinlerimiz anıları en iyi şekilde, ister stres ister korku olsun, o orijinal yükselmiş varoluş durumuna geri döndüğümüzde alır.
Kimliğim ulusal bilincimize - ve kendi kişisel bilincime - bir kez daha girdiğinde, son Atlanta çekimlerine kadar çocukluğumun bu anılarının çoğunu bastırmıştım. Akranlarımın ve öğretmenlerimin bana nasıl davrandığı, rastgele yabancıların beni egzotikleştirdiği yollar ve kendi ırksal deneyimlerim konusunda ailemin beni gazlandırdığı yollarla ilgili ortaya çıkan ince anılar var. Asyalı Amerikalı bir kadın olarak, hala nasıl yer açacağımı öğreniyorum ve sürekli bir şüphe var.
Bugünlerde, bu yeniden ortaya çıkan çocukluk anıları hakkında yazdığımda ve özellikle ırkın bastırılmış anılarına odaklandığımda, onları etiketlemek konusunda isteksizim çünkü güçlü bir masumiyet duygusu var. Zihinsel olarak karşılaştığım şekilsiz bir duvar var çünkü benim gibi çocukların kötü niyetli olduğunu varsaymak istemiyorum. Çok önemli değil. Yine de eşzamanlı olarak, bu ırksal olarak renklendirilmiş deneyimleri silmek, nihayetinde hayatımın ilerleyen dönemlerinde sürekli ve yorucu kod değiştirmemi şekillendirdi. Normalleşen ve daha büyük, daha önemli mikro saldırganlıkların ve nefretin oluşmasına izin veren tam da bu görünüşte masum olaylardır.
Eleştirmenlerce beğenilen kitabı Minor Feelings: An Asian American Reckoning'de şair Cathy Hong Park şöyle diyor : “ Masumiyet hem bir ayrıcalık hem de bilişsel bir engeldir, yetişkinliğe uzandığında yetkiyi sertleştiren korunaklı bir bilinmezliktir. ” Keskin beyaz arka planı üzerinde belirgin yerine, sadece oldukça imkansız ve bunu yapmak için naif olduğunu fark etmek, beyaz duvar içine çalıştı.
Çocukluğumda ırkı unutabilme yeteneği, yavaş yavaş yetişkinliğe doğru kaybolan bir ayrıcalıktı. Daha çok amaçlanan ırkçılık, ister bir işle ister ilişkilerle ilgili olsun, daha büyük istenmeyen ve amaçlanan sonuçlara yol açtıkça farkındalığım arttı. Bu anılar yavaş yavaş çözülürken ve bilincime geri dönerken, çocukluğumda doğal olarak izin vermediğim alanı kaplamalarına izin vermek için elimden gelenin en iyisini yapıyorum. Şimdi, birisi bana anılarını anlatırsa, onları doğrulayacağımdan emin olmak için elimden gelenin en iyisini yapıyorum. Asyalı Amerikalıları nesneleştirme, egzotikleştirme ve ırksallaştırma biçimlerimiz birdenbire birdenbire ortaya çıkmadı, daha ziyade bir Asyalı Amerikalı olarak tanımlamasanız bile, çocukluğumuzdan - hem siz hem de ben - deneyimlerden oluşan bir koleksiyondur.
Bu yazı yazarken, Ukrayna'ya yönelik Rus saldırıları iki haftadan biraz daha uzun bir süre önce başladı. Aradan bu kadar az zaman geçmiş olması gerçeküstü hissettiriyor.
Uyuşturucu ve alkol pek çok insanın hayatını bir şekilde etkiler. Bazı insanlar yaşamları boyunca gündelik içme veya kullanma deneyimi yaşayabilir ve hatta bunun deneyimlerini geliştirdiğini söyleyebilir.
"Tren kazası" kelimesinden nefret ediyorum. İnsanlar kendi ahlaki pusulalarında teselli bulur ve bunu yaparken kendilerini yargıda bulunurken bulurlar.
Çevrimiçi ödeme sahtekarlığının ortaya çıktığını ve yeni olmadığının herkes için açık olduğunu düşünüyorum. Alıcı konumundaki herhangi birinin bir dolandırıcılığa düşmekten korktuğu veya halihazırda düşmüş olduğu veya dolandırıcılara yakalanmış birini tanıdığı açıktır.
Bu ay tüm yeni abonelerimize ve yazarlarımıza sıcak bir karşılama; sürülerinizde ortaya çıkıyorsunuz ve bunun için size teşekkür ediyoruz. Burada harika bir topluluk oluşturuyoruz ve yorumlarınızı ve makalelerinizi okumak harika.
asla kırılmayan, kendi yolunu bulan, ateşle şıngırdayan, her zaman inanmak isteyen, başka her şey neden önemli olsun ki, her şey bir yolunu bulup dururken, yavaş yavaş kalbimi veren türden. Bir yabancıya, hiç ayrılmak istemeyeceklerini umarak, umarım yeterli olur, her şey zorlaştığında ve umarım bir gün, o kadar da sert olmadığımı bilerek, kendimi yeterli bulurum. gerçekten blöf dediğim bu 'korkusuz Varlık'ta.