“Eline tüfeğini alıp, fişekleri göğsüne çaprazlamasına asıp, atını üstlerine sürse, kasabanın sokaklarında ölüm saçarak, önüne geleni yağmalayarak, yakıp yıkarak dolaşsa, kasabayı yerle bir etse bile, gözlerinden okunan bu sevginin ürküttüğü kadar ürkütemezdi onları...”Seni İçime Gömdüm, Andrew Jolly
Bu sözler, belki elli yıl önce, Meksika’nın hayatın çok sert geçtiği taşrasında söylenince daha anlam kazanıyor. Her gün insanların tavuk gibi boğazlandığı, jandarmaların on, on iki yaşındaki kız çocuklarına kasabanın meydanında tecavüz ettiğinde, babalarının “nasıl olsa başına bir gün gelecek bir şeydi” dediği ve hayatın normal aktığı bir kasaba tahayyül edin.
Aşk... Sevgi...
Bu insanları o kadar korkutuyordu ki, ve sanırım, dünyanın uygar ve ilkel ülkelerinde, savaş veya barışın yaşandığı türlü yerlerinde de benzer bir korku vardı, sevgiye karşı. Ölüm ve kıyasıya şiddetin bile çekindiği bir şey haline gelmişti, sevgi.
İki yıl önce sevmişti o Kızılderili kızı. Çölde uzun zaman geçiriyordu. Çölün vahşiliği, kasabada yaşanan türden sahtelikten daha çekilir gelmişti ona. Bir şeyler farklıydı onda. Ağabeyi gibi düzene ayak uyduramamıştı. Ağabeyi çoktan kasabanın hatırı sayılır bir esnafı olmuştu, ama o...
O öyle değildi işte. Kasaba onu boğuyordu. Hayatına çok da ehemmiyet vermiyordu, ama hayatı boyunca canı sıkılsın da istemiyordu. Yankilerle Meksikalıların arası iyi değildi. O kızı ırmakta görmüştü. Sol göğsünün altındaki yarası kanıyordu. Kız ondan ürkmüştü, ama göğsünün altına çamur sürüp şifalı otlarla kaplamasına izin vermişti. Ona karşı “bir şey duymuştu”, onu iyileştirmek istemişti. Bunun aşk olduğunu anladı sonra.
Kilisenin onu aforoz etmesine ve kasabadan kovulmasına hiç aldırmıyordu. Dik yamaçlara tırmanmışlar, yarları aşmışlar, kendilerine yükseklerde bir kulübe yapmışlardı. İki sene büyük bir dinginlik ve aşkla geçmişti. Konuşmaya dahi ihtiyaç duymamak, yan yana olmanın verdiği huzur.. birbirine bakmaktan haz almak ve sevmek...
Sonra sol göğsün altındaki o yara açılmıştı yine, karısı gitmişti...
Ona borçlu olduğu bir şey olduğunu düşündü. Onu usulüne uygun gömmek istedi. Çünkü, ölse de, ölmese de, bir giden varsa, ayrılık vardır. Gideni, usulüne uygun gömmezse, yeniden başlayamazdı.
Karısını yıkadı, en iyi elbiselerini giydirdi, rugan pabuçlarını ayağına geçirdi, onu bir sedyeye bağladıktan sonra, ölümcül yolculuğuna çıktı. Kilise töreni olacak ve kasabanın mezarlığına dinî törenle gömülecekti. Sonra...
Terk edecekti bu kasabayı, o uzak sahil kentine gidecek ve her şeyi unutacaktı.
Yolda battaniyeyle çepeçevre sardığı sedyede gümüş taşıdığını zanneden haydutların saldırısına uğradı. Eşkıyalar gerçeği öğrenince, onu sevdiler ve öldürmediler. Hatta hikâyesinden ve sevgisinin gücünden çok etkilendiler. Kasabadaki esnaf ağabeyinden, çok daha iyi anlıyordu bu haydutlar onu. O da buna şaşacak biri değildi zaten, yoksa dağlarda olmazdı.
“Ona karımı sevdiğimi söylemek zorunda değildim. Bunu karıma bile söylememiştim, birlikte yaşadığımız iki yıl boyunca bir kere sözünü etmemiştim, gereği yoktu çünkü. Bir yabancıya açılmamın nedeni belki de inancımı yitirmeye başlamamdır. Peki, kendim inanmıyorsam, ölüp gittiği halde, onu neden doğru dürüst bir mezara gömebilmek için çırpınıyorum böyle? Hele baştan beri sevdiğim birinin ölüsüyse taşıdığım? Yok, asıl amacım onu lanet çukura tıkıp bu sevgiden kurtulmak, iki yılın anılarından sıyrılıp herkesin yaşadığı bugüne varmaksa, o zaman neden bana ateş eden, belki bir kere daha etmekten kaçınmayacak birine yalan söylemek zorunda kalıyorum? Neden cesedi şuraya bırakıp gitmiyorum?”
“Sevdiği kızla evlenmek, yeşil gölgeli iki yıl boyunca onu sevmek, başka hiç kimseye gereksinme duymamak kolaydı belki, gelgelelim bunlara tek başına son vermek hiç de kolay değildi...”
Her tarafı kan revan içinde kasabaya varıp, karısının cesedini kasabanın meydanındaki havuzun yanına kadar sürüklediğinde, tüm kasabanın ondan ürkmesinin nedeni buydu: Gözlerindeki vahşi aşk...
Ağabeyi onu anlamamıştı... en sonunda, karısının cesedini yine sarp kayalıklara geri götürüp yardan aşağı atmak ve o yarın dibinde onu usulüne uygun biçimde yakmak zorunda kalmıştı. O töreni yaparken, ağabeyi uzaktan seslenmişti ona, gerçekten başka bir evrenden sesleniyordu aslında:
“Böyle yapmak gerektiğini nereden biliyorsun?”
“Ne yaptığımı nereden bilebilirim? Doğru olup olmadığını nereden kestirebilirim? Daha önce hiç karşılaşmadım ki böyle bir durumla!”
Tören bitti ve döndü gitti. Yürürken, iki yeşil gölgeli yıl boyunca ağzına alma gereği duymadığı sözler döküldü dudaklarından ilk defa.
“Yat sevgilim. Kıpırdama. Yat bir tanem. Seni içime gömdüm...”
Yalnızsın. Gemerek’in dışında bir benzin istasyonunun arkası.Deniz Gezmiş Anlatıyor, Erdal Öz (Cem Yayınları - 1976)
Yerler ıslak. Çamur. Zifiri bir karanlık. Bir yamaçtasın orada.
Yalnızca jandarmaların attıkları mermilerin alevlerini görüyorsun.
Ateş etsen yerin belli olacak; ateş edemiyorsun.
O anda bombayı atmak aklıma geldi. Kafan çalışıyor.
Mantığın tıkır tıkır işliyor. Soğukkanlısın.
Pimini çekip bombayı elinde tutuyorsun bir iki saniye.
Pimi çektikten dört saniye sonra bombanın patlaması gerek.
Vakit geçirmemek gerek. Bomba elinde patlayabilir;
bunun korkusu var içinde; elinde patlarsa diye.
Fırlatıyorsun bombayı. Sinip bekliyorsun.
O andaki bekleme müthiş işte.
Müthiş uzun geliyor o süre; zaman bir türlü geçmiyor;
saniyeler dolmuyor bir türlü. Bomba, savunma bombası.
Patlayınca bayağı etkili patlar.
Havada birtakım kollar bacaklar göreceğini sanıp bekliyorsun.
Daha önce de kullandım bu bombadan. Eğitim atışları yaptım.
Ama buradaki, eğitim atışlarından çok değişik.
Patlayıncaya kadar, ilk akla gelen, bir türlü akıldan çıkmayan şey,
bombanın patlamama olasılığı. Bomba bozuk çıkabilir.
Ve bomba patlayınca isabet almak olasılığına karşı tam siper,
yüzü koyun yere atıyorsun kendini. Çok gariptir, bir içgüdüyle
ellerini ensende kenetliyorsun. Hiç tanımadığın, bilmediğin,
hiç görmediğin birtakım insanların öleceğini düşünüyorsun birden;
üzülüyorsun.
Patlıyor bomba. Kan kokusu duyduğunu, feryatlar, çığlıklar,
bağırışlar duyduğunu sanıyorsun ilk anda.
Sonra derin bîr sessizlik oluyor.
Sonra da kaçışan birtakım insanların ayak sesleri.
Yani, önce bir şok etkisi oluyor karşıdakilerde, bir şaşkınlık.
Sonra da panik ve kaçışma.
Yağmur ve çamur. Sigaran bitmiş. Yok. Tek sigaran yok.
Anlatılmaz bir sigara özlemi. Dayanılmaz bir istek.
Yanında da bir bardak sıcak çay istiyorsun, iyi mi.
Sonra birden anlatılması güç bir susuzluk.
Yerden kar falan alıp yiyorsun; susuzluğunu biraz olsun gideriyor.
Ortaokul sıralarında bir kalecilik sevdası başlamıştı! Bundan önce ileride oynamak, çılgınca koşular yapıp, muz ortalar açmak, her çocuk gibi rövaşataya kalkıp artistik gol atmak beni çok mutlu eden şeylerdi. Bir anda kalecilik hevesi peyda oldu. Mahallede çakıllı topraklara atlaya atlaya ne diz bırakmıştım ne dirsek... Yağmur çamur demeden büyük bir arzuyla top tutmaya başlamıştım. Hele ki mahallemizin güzel kızı oralardan geçmeyegörsün. İşte o zaman hiç uçamadığım kaçar uçar, en sert topları bir savaşçı gibi karşılar, canım deli gibi yansa da yüzümdeki o mağrur ifadeyi korurdum. İşte bütün bunların sebebi bu kitap:) Kısacıktı ama etkisi büyük oldu! İsmime yakınlığından ötürü Iker Casillas'a özenirdim.
Kaleci olup sahalarda oynayamadım ama oyuncu olup sahnelerde oynadım :)
Aylar sonra Faruk Duman okuduğumda şunu gördüm: gerçek edebiyat kadar lezzetli çok az şey olabilir. Hele de okurken her yanınız yapraklarla doluyor ve günışığının kalmadığı, daha kesif, hatta korkutucu bir karanlığın içine doğru koyuluyorsanız. Şu geçen bir sene içerisinde okuduğum en güzel eserler, nice güzelini de es geçmeden, Faruk Duman'a aitti. Bu yazar hakikaten gurur duymamız gereken çok önemli bir isim. Bu kitabını okumayı sürekli erteliyordum, araya zaman girdikçe, tadını hatırlamama rağmen, yine de, aynen Çehov gibi meselâ, Çehov ki Gusev'i anlatabildi, Çehov meselâ bozkırı böylesine inanılmaz güzel anlatırken, ama Gusev'in mazlum vücudu okyanusun diplerine gide dursun, işte aynen onun gibi, aylardır okumayıp, küslükten değil de daha çok tembel bir sevgiden, ve son ayların nice acıyla dolu olmasından, gece yatamamaktan, duvardaki resimleri öpmekten geçen bunca zaman, ve elbette iş güç, ama bir gün, bilimkurguların dünyasında dolaşmaya çıktığımda elim uzanıp alıverdi, ve böylece bu fazlasıyla uzamış hasret de bir anda sona erdi.
Köpekler İçin Gece Müziği, ancak Faruk Duman'ın anlatabileceği, onun dünyasına aşina olanların kendini hiç ama hiç yabancı hissetmeyeceği bir yerden söz ediyor: ormandan. Bu orman, yazarın tek tek bütün eserlerinde sözü geçen, ima edilen ya da doğrudan hikâye edilen bir yer; bu orman, masalların gerçeklerle kucak kucağa büyüdüğü, sarmaşıklar benzeri herşeyin sarmaş dolaş olduğu, gün ışığını kesen ya da örten bir yer, burası inanılmaz güzellikte renklerle dolu, bambaşka çiçek ve ağaç adlarının, nice hayvanın ve nice kötü avcının dolaştığı bir imalar dünyası, bir paralel evren, bir okyanus; ağaca, çiçeğe, hayvana ve insan ruhuna yazılmış bir dil cümbüşü; ışıltılarıyla insanı sarhoş ederek kitabı okurken ya da bitirdiğinizde ellerinizden, dilinizden, gözlerinizden düşen yapraklarıyla bir orman sarhoşluğu burası. Faruk Duman'ın dünyasına girmek demek, o ormana adım atmak demek. O orman imalar, benzetmeler ve canlandırmaların yanı sıra kendisi olanların da ormanı, orman kimi eserinde bir başkası ya da başkalarını, başka şeyleri temsil ederken kimi zaman da kendisinden başka birşey değil. Yazarın en güzel eserlerinden olan "Ve Bir Pars Hüzünle Kaybolur" ve en güzel hikâye kitaplarından olan "Av Dönüşleri"nde karşılaştığımız kişi ya da canlılarla, meselâ parslarla, meselâ zulüm dolu avcılarla burada da karşılaşıyoruz, ve anlıyoruz ki kitaplar, eserler, masallar farklı bile olsa orman aynı orman, dil aynı, okyanussa aynı okyanusta kulaç atıyoruz ya da Gusev gibi, diplere doğru kayıyor bedenimiz. Ancak bu sefer farklı olan birşey de var: bir fırtınanın içindeyiz. Hızla çalılıklara sıvışan yılanlar, sessiz suspus çiçekler ve ağaçlar bu sefer şiddetle yağmura teslimler; çamur her yanı alıp götürüyor, gök delinmiş ve ölüm her yanı sarmış . Hiç bir eserinde görmediğimiz denli kan akıyor, ve hayvanlar hiç bir eserde olmadığı kadar gerçekler burada. Selim İleri'nin söylediği gibi okuduğumuz bir kara masal olsa da, hayvanların bu ormandaki yaşayışları, hayatı sevişleri, hayattan almak istedikleri, kaybolup gidişleri, benim açımdan hiç bir eserde görmediğim kadar etkileyici, ve iç burkucu. Sırf bu yüzden karamsarlığına rağmen bir yandan da ışık dolu, ışıltılı bir eser bu. Baştan sonra insan övücülüğü gibi görünse de Faruk Duman'ın dil ormanında ve masallarında, gökten ölüm yağarken, yağmur ve çamur herkesi ve herşeyi yutarken dahi hayvanlar, doğalarındaki şiddetle dahi, ne kadar masum görünüyorlar. Dil ormanında hepsi bir aradalar: masumlar, mazlumlar, avcılar ve biz. Üstümüz başımız toprak ve çamurla dolup taşmışken, gün ışığına hasret beklerken günün doğmasını, bizim şansımıza Hızır aleyhisselâmın deresini o av köşkünde beklemek kalıyor; "hayatta insandan daha korkunç birşey yoktur ve de olamaz" diyen anlatıcıya kulak kabartırken bir rahmet ve merhametin dilencisi olarak ümit etmek kalıyor; bu kadar muazzam, güzel edebiyat eserlerini okurken hiç itirazsız o tadın içine gömülüp susmak kalıyor; Hızır'ın deresinin aslında okuduğumuz eser olduğunu anlamak kalıyor, ve böyle olduğunda, yani ister gün ışığı doğsun, ister zifiri kapkaranlık gecede ölümü bekliyor olalım kitaptaki bahtsızlar gibi, yine de ümidimiz var, çünkü hâlâ iyi edebiyat var, gerçek edebiyat bütün basitliklere, sonu gelmeyecekmiş gibi görünen pespayeliklere, işporta yazarlara ve onların sığ dünyalarına rağmen hâlâ var ve o ormanda yaşamaya, nefes almaya devam ediyor. Bu yüzden hiç okumamışlara, okuyup da Faruk Duman'ın diğer eserlerinin masal ve gerçek dolu ormanlarında sürüp giden dil cümbüşlerine girmeyi erteleyenlere bu muazzam güzellikteki eseri, mutlaka, öneriyorum.
Bizim De Sesimiz Çıkar ..#şşşkadınlarbağırır!
Dünya adaleti neden hep kadının namusuna laf söyler . Erkekler de yok mudur namus dediğiniz şey?. Şşşş! Kadınlar bağırmaz. Edepten midir? Yoksa saçma kadın namusu saptaması yüzünden mi? Nedir KADIN'a yapılan bu ezbercilik, haksızlık.! Yaptığınız kadar var mıdır edebiniz? Düşününüz ki gözleriniz; bakmamış mıdır bir harama (ağzından düşen damlayı görmeksizin!), duymamış mıdır kulaklarınız bile isteye haram sözcükleri, dokunmamış mıdır elleriniz haram bir tene? Ne oldu şimdi namus siz de mi? Hey sen! Namus timsali olan kardeşim, bedenin namussuzluğun peşinden geliyor var mı haberin!?.
Kolaydır dilimizde bir kadını pisletmek, ona çamur atmak bilhassa çocuk oyuncağıdır. Neden erkeğe kolayca çamur atılamaz? Çünkü erkeğin namusu yoktur (!).
Dünya siz erkeklere ise biz kadınlar neden varız?
Kader Ergün
#Şşşkadınlarbağırmaz filmini izledikten sonraki kızgınlığım ...