Türkçe’de yüzyıllardır bilinen “cahil cesareti, üstünlük yanılsaması” gibi anlamlarda çözümlenen Dunning-Kruger Sendromu 1999 yılında ortaya atılmış ve tarihsel referanslara dayandırılmıştır.
Cornell Üniversitesi’nde psikolog olan Justin Kruger ve David Dunning’in tanımladığı bir algılama olan Dunning–Kruger Etkisi bir çeşit algılama tanımıdır. Bunlardan birisi Charles Darwin’in “Cehalet, genellikle bilgi sahibi olmaktan daha çok özgüvene sebep olur” düşüncesidir.
Diğeri ise Bertrand Russell’ın “Dünyanın en büyük problemi, akılsız ve fanatik kişilerin kendinden son derece emin olması buna karşılık zeki kişilerin sürekli kuşku içinde olmasıdır” düşüncesidir.
Dunning-Kruger hipotezi için araç kullanma, tenis oynama, metin çözme gibi çeşitli alanlarda araştırma ve deneyler yapılmıştır. Sonuç olarak Kruger ve Dunning belirli bir beceri için beceriksiz insanların olması gerektiğini ortaya koymuştur.
Hipotezin temelini oluşturan maddeler;
-Niteliksiz insanlar ne ölçüde niteliksiz olduklarını fark edemezler.
-Niteliksiz insanlar, niteliklerini abartma eğilimindedirler.
-Niteliksiz insanlar, gerçekten nitelikli insanların niteliklerini görüp anlayacak niteliğe sahip değildirler.
-Bu insanların nitelikleri belli bir eğitimle arttırılırsa, aynı niteliksiz insanlar niteliksizliklerinin farkına varmaya başlarlar.
Yani az bilen insan hem bu azlığın farkında değildir, hem de çok biliyormuş özgüveniyle rahat davranabilmektedir. Bu görüş Justin Kruger ve David Dunning’e 2000 yılında psikoloji alanında Nobel Ödülü kazandırmıştır.