Savaş var.
Utandığında yanakları al al olan genç kızlar, hayatını - ailesini kurmaya hazırlanan heyecanlı genç hanımlar, ilk bebeğine süt emziren gözü yaşlı - dili dualı taze anneler, evlatlarını boy boy sıraya koyup her biriyle apayrı ilgilenen tam zamanlı valideler, yılların yorgunluğu bir torunun küçük kollarını doladığı omzundan silinen nineler, hepsi, o savaştalar.
Evlerin kapılarının izdüşümünde bütün heybetiyle maneviyatı duran babayiğitler ve onların çocuk halleri ve onların genç zamanları ve onların kocamışlıkları, hepsi savaştalar.
Zaten karanlık olan dünyanın kapkara bir yerinde gözünü dahi açamamış bebekler, annelerini gülmekten çok ağlarken görmüş çocuklar, onlar da. Savaştalar.
Bir bardak su verdiğinde biri yoldan geçen amcaya, amca "ölmüşlerinin canına değsin" dediğinde, onların o ölmüşleri trafik kazasında, deprem zamanında veya kalp kriziyle ölmüş olmuyor ekseriyetle. Çünkü onlar savaştalar.
Bir savaş var orda. Yerdeki kanı süpüren çocuğun gözleri var.
O çocuğun gözleri önünde bir savaş var.