Uzun zaman sonra sırtımdaki dağlar bulutsuz, göğsümdeki kuşlar kafessiz, gözümdeki dünya değersiz.
Bir çiçeğe benzetildim ben, daha gün önce. Bir çiçeğe, çiçek tarafından benzetilmenin değerini bilemezsiniz. Bilmedim. Bugün hiç yokmuşçasına daha da ötesi hiç yeşermemişçesine, daha daha da ötesi hiç solmamışçasına kedere boğuluyorum.
Minnet beklemeden, af dilemeden, tek sözcümle ağzımdan çıkmadan af bekliyorum. Saçımdaki tel, bileklerimdeki damar kadar masum olasıya.
Bugün bir şarkı çalındı, bugün güzel bulundum, bugün alköller kuşandım ve her gün alköller kuşandım. Bu artık senle ilgili bir problem değil. Günün birinde, çıkıp bir mutfaktan, elinde bir bardak kahve veya kadeh rakı ile gelsen bile fark etmeyecek. İçeceğim. Sana, sensizliğe, yalnızlığa, bize, dostlara ve olmayanlara. Bunun adını koyamam. Tıp ve ya psikoloji buna yetmez.
Yaşadım, hiç yeşermemişçesine, daha daha da ötesi hiç solmamışçasına. Hiç’i, hiç’le yaşayarak, hiç’i hiç’le yazmaya çalışarak.
Seviyorum.
İyi gece. Varsa.