Amerikan halk müziğinin kesin bir isimlendirilebilir kökeni yoktur, çünkü organik olarak eğlence veya kârdan çok ortak bir gelenekten doğmuştur. Sözlü tarih olarak kabul edilebilecek şimdiye kadar uzanan halk şarkıları var. Kesinlikle Amerika'da, Leadbelly ve Woody Guthrie gibi geleneksel Amerikan halk şarkıcılarının şarkıları genellikle tarih kitaplarında bile geçmeyen hikayeler anlatır.
Halk müziği kökeninden itibaren işçi sınıfının müziği olmuştur. Topluluk odaklıdır ve nadiren ticari başarı elde etmiştir. Tanım gereği, herkesin anlayabileceği ve herkesin katılabileceği bir şeydir. Halk şarkıları, savaş, çalışma, sivil haklar ve ekonomik zorluklardan saçma, hiciv ve tabii ki aşk şarkılarına kadar çeşitlilik gösterir.
Amerikan tarihinin başlangıcından beri halk müziği, insanların en çok ihtiyaç duyduğu zamanlarda ortaya çıktı. İlk halk şarkıları köle tarlalarından "Down by the Riverside" ve "We Shall Overcome" gibi spiritüel olarak yükseldi. Bunlar mücadele ve zorluklarla ilgili şarkılar ama aynı zamanda umut dolu. İşçinin beyninde o sırada karşılaştığı zorluklardan daha fazlası olduğunu bildiği bir yere gitme ihtiyacından doğdular.
Müzik yoluyla ortak payda bulmak
20. yüzyıl, işçiler çocuk işçiliği yasaları ve sekiz saatlik iş günü için mücadele ederken ve mücadele ederken halk müziğini Amerikan ruhuna geri getirdi. İşçiler ve halk şarkıcıları kiliselerde, oturma odalarında ve sendika salonlarında toplandılar ve zorlu çalışma ortamlarıyla başa çıkmalarına yardımcı olan şarkılar öğrendiler. Joe Hill erken dönem halk söz yazarı ve sendika ajitatörüydü. Şarkıları, vaftizci ilahilerin ezgilerini, devam eden emek mücadeleleri ile ilgili ayetlerle değiştirerek uyarladı. Bu melodiler o zamandan beri işçi grevleri sırasında ve sendika salonlarında söyleniyor.
1930'larda, borsa çöktüğünde ve her yerdeki işçiler yerlerinden edildikçe halk müziği yeniden canlandı, iş için çabalıyorlardı. Bir dizi kuraklık ve toz fırtınası, çiftçileri Dust Bowl bölgesinden çıkarıp Kaliforniya ve New York Eyaletindeki vaatlere teşvik etti. Bu topluluklar, işçiler işten işe gitmeye çalışırken yük vagonlarında ve orman kamplarında bulundu.
Woody Guthrie, gelir getirici bir iş arayışı içinde Kaliforniya'ya giden işçilerden biriydi. Woody, 1930'lar ile 1967'deki Huntington Chorea'daki ölümü arasında yüzlerce şarkı yazdı.
1940'larda bluegrass, banjo efsanesi Earl Scruggs ve gitarist Lester Flatt'in yanı sıra Del McCoury ve diğerlerini ortaya çıkaran Bill Monroe ve Blue Grass Boys gibi harikalarla ayrı bir tür olarak gelişmeye başladı.
Yeni nesil türküler
60'larda yine Amerikan işçi kendini bir mücadelenin içinde buldu. Bu sefer asıl endişe ücretler veya sosyal haklar değil, sivil haklar ve Vietnam'daki Savaştı. Amerikalı folk şarkıcıları San Francisco ve New York’taki kafelerde ve hootenannies’te toplandı. Woody Guthrie ve diğerlerinin mirasını topladılar, günün endişeleri hakkında şarkılar söylediler. Bu topluluktan Bob Dylan, Joni Mitchell ve Joan Baez gibi Folk Rock'ın süperstarları yükseldi. Çalışmaları aşk ve savaştan işe ve oyuna kadar her şeyi ele alıyordu. 1960'ların halk canlanması, güçlü bir değişim vaadini dile getirirken siyasi yorumlar da sundu.
1970'lerde, ABD Vietnam'dan çekilirken ve Sivil Haklar Hareketi en büyük zaferlerini gördükçe halk müziği arka planda kaybolmaya başlamıştı. On yıl boyunca halk şarkıcıları sebat etmeye devam etti. James Taylor, Jim Croce, Cat Stevens ve diğerleri ilişkiler, din ve sürekli gelişen siyasi iklim hakkında şarkılar yazdı.
1980'lerde, halk şarkıcıları Reagan önderliğindeki ekonomi ve damlama ekonomisine odaklandılar. New York'ta Fast Folk Café açıldı ve Suzanne Vega, Michelle Shocked ve John Gorka'nın beğenilerini yarattı.
En iyisi henüz gelmedi
Bugün, işçi sınıfının ekonomik durgunluk içinde bulması ve sosyal değişimin işçi sınıfından orta sınıfa, LGBT bireylere, göçmenlere ve eşitlik için mücadele eden diğerlerine kadar herkes için zenginleşmesiyle birlikte Amerikan halk müziği yeniden yükselmeye başladı. LGBT işçiler için medeni haklar ve Orta Doğu'da huzursuzluk endişeleri ortaya çıktıkça, New York, Boston, Austin, Seattle ve aşağı Appalachia'daki halk şarkıcıları geleneksel müziğe yeni ve yenilikçi bir yaklaşımla ortaya çıktı.
1990'larda doruğa çıkan alternatif ülke hareketi, Amerikanın yükselişine yol açtı. Punch Brothers, Sarah Jarosz, Joy Kills Sorrow gibi sanatçılar aracılığıyla yeni çim ve progresif bluegrass fikriyle yeni nesil bluegrass grupları değişti ve karışıma caz ve klasik müzik unsurları eklediler. New England ve New York akustik müzik sahnesi. 2000'lerin başındaki indie-rock sahnesi, akustik müziği, temelde indie-rock ile geleneksel şarkı unsurlarının ve akustik enstrümanların bir karışımı olan, insanların şimdi "indie folk" veya "indie kökler" olarak adlandırdığı bir şeye yeniden şekillendirdi. Mumford & Sons ve Lumineers'ın popülaritesinden güç alan gruplar ana akım müzik sahnesinin her yerinde görülüyor.
Halk festivalleri, Kris Kristofferson, Dar Williams, Shovels + Rope ve Carolina Chocolate Drops gibi halk şarkıcılarını / söz yazarlarını kutlamak için ebeveynlerinin kuşağına katılan genç izleyicilerle de gelişiyor.
Red House ve Lost Highway gibi halk markaları ülke çapında ortaya çıkıyor ve gelip gidenler, barlarda, kulüplerde, kahvehanelerde, Unitarian Universalist Kiliselerinde, barış gösterilerinde ve ev konserlerinde şarkılarını söylemek için Amerikan Interstates'i geçiyor.
Amerika'da ve küresel olarak sosyoekonominin sürekli gelişmesiyle birlikte halk müziği, toplulukların sosyal yorumlarda birleşmeleri için bir çıkış noktası sağlamaya devam edecek.