Perşembe, Nisan 09, 2009
La Rabia
Festivalde şu ana kadar izlediğim (benim listende olanlar arasında) en iyi filmdi. "Gümüş Ülke Altın Sinema: Arjantin" bölümünde gösterime giren "La Rabia"nın 10 bilemedin 13. dakikasında pornodan hallice ama çok da yerinde bir sevişme sahnesi perdeye düştüğü anda salonda bir ayaklanma yaşandı. 7-8 mütedeyyin genç kız salondan dışarı çıktı. Benim hemen yanımda oturan genç oğlan da çıkanlara bakarak, "filmin adı Rabia ya, acaba belgesel mi sandılar?" dedi. En az bu terkediş kadar keskin bir film, La Rabia. Albertina Carri'nin yazıp yönettiği filmi izlerken, öykü kurgulayan kimi insanların mutlak kendi hayatlarından bazı referans noktaları bulup öyle yola çıktıklarına, en azından yakından şahit oldukları kimi kırılmaları kurgu kuralları kılıfıyla sergilediklerine inanmaya başladım.
La Rabia'nın hikayesi 10 yaşında, dilsiz bir kız çocuğunun etrafında gelişiyor. Dağ bayır gezinen, resim yapan ve tek arkadaşı Ladeado ile vakit geçiren bir kız çocuğu Nati. Birgün tarlada soyunuyor. Babası ona, soyunan kızları önce peleriniyle örten sonra da öldüren, kafası kesik bir hayalet hikayesi anlatıyor kızına. Nati çok üzüldüğünde, Ladeado'dan öğrendiği gibi avcıların ateş etmeden önce yaptıkları uyarılar mahiyetinde çığlık atıyor ve durmadan resim çiziyor. Nati'nin soyunarak aslında annesini taklit ve belki de ihbar ettiğini anlıyorduk mütedeyyin kızlar salonu terkettiği esnada çünkü Nati'nin annesi, yörenin zengin ailelerinden birine ait bir malikanede kahyalık yapan, üstelik de Nati'nin tek arkadaşı olan Ladeado'nun babasıyla ilişki yaşıyor. Nati onları gözlüyor, düzenli olarak.
İşte böyle. İnadına mı seçiyorum bu filmleri hiç anlamadım ama çok canımı yaktı yönetmen.
İyi seyirler cem-i cümlemize!
.