Dünyada yalnız sen yaşıyormuşsun gibi hissettiğin zamanlarda hatırlaman gereken tek bir şey var: bunun bir mucize olduğu. Öyle insanlarla karşılaşıyorum ki; tek kalmaya zamanları yok, bu hayli üzücü durum karşısında ister istemez gözlemlemeye başlıyorum: ve farkediyorum; o kadar çok insan var ki kimliklerini yadırgayan, geçmişinden kaçan ve büyük umutlarla geleceğe odaklanan yada bilirsiniz - çok daha vahimi- anlık hisleriyle gün geçiren, biraz da acıyorum doğrusunu söylemek gerekirse.
Sorgulamaya zamanları yok, yazmaya zamanları yok, düşünmeye zamanları yok, müziğe zamanları yok, koşmaya zamanları yok, birbirlerini anlamaya zamanları yok, dinlemeye zamanları yok, susmaya zamanları yok. En çok o yazmaya zaman bulamayan insanlara üzülüyorum. Aklım almıyor bir insan neden yaratmayı kendine çok görür.
"Ben yazamam ki öyle..."
Elbette yazarsın. Tabii yazarsın. Belki beş cümle yazarsın belki bir kelimeyle anlatırsın aklındaki ama yazarsın. Çok mutlu olduğunda da yazarsın, başına felaketler geldiğinde de. Mesela "kediler havlıyor" yazarsın. Üç sene sonra okuduğunda da "hakikaten kediler havlıyordu" dersin.
Benim başıma gelen en güzel şeylerden biri zamanın birinde okuduğum kitap arasına sıkıştırdığım bir cümleyi yıllar sonra bulmak. Saçma- absürd ama gülüyorsun böyle şeyler olduğunda. Daha neler neler diyorsun ama en nihayetinde düşünüyorsun- bir karşılaştırma yapıyorsun.
en basitinde yaratıyorsun ya,
sen bir mucize olduğunu unutuyorsun.
başkasından duyunca inanacaksan ben söylemiş olmaktan çekinmiyorum:
lütfen unutma
sen başlı başına, o yalın halinle bir mucizesin. ve iyiki varsın.
Esra Uçar
Esra Uçar