Bu üç eylem yolundan hangisini seçerlerse seçsinler, stratejik ataletin, Pakistan halkına karşı Hibrit Savaşlarını/Beşinci Nesil Savaşlarını (5GW) zaten kaybetmiş olan Kuruluşun elit kademelerine karşı kararlı bir şekilde olduğu inkar edilemez. Ya kitlelerin demokratik olarak liderlerini seçmelerine izin vererek akışına bırakabilirler ya da onlara karşı komplo kurmaya devam ederek veya hatta doğrudan onlara saldırarak kelimenin tam anlamıyla bir iç çatışma riskini alarak bu kaçınılmazlığı geçici olarak erteleyebilirler.
Devlet Destekli Tehditler
İlkbaharın başlarında, bağımsız dış politikasının cezası olarak ABD'nin düzenlediği post-modern darbeyle devrilen eski Pakistan Başbakanı Imran Khan, Perşembe günkü bir suikast girişiminden kıl payı kurtuldu. Binlerce destekçisiyle birlikte vaat ettiği Uzun Yürüyüş'ü Lahor'dan İslamabad'a mümkün olduğunca erken özgür ve adil seçimler talep etmeye yönlendiriyordu. Eski başbakan yola çıkmadan önce İçişleri Bakanı Rana Sanaullah “onu baş aşağı asmakla” tehdit etti.
Eski Başbakan'a Hakaret
O zaman, partisi Nisan ayından bu yana katıldıkları her ara seçimi süpürmeye devam eden Pakistan'daki en popüler siyasi şahsın, Sanaullah, Başbakan Şehbaz Şerif ve ISI Karşı İstihbarat Şefi Tümgeneral Faysal Naseer'i onu öldürmeye çalıştığın için suçlaması şaşırtıcı değil. Birincisi, önceki örnekte ve diğerlerinde niyetini zaten telgraf etti, ikincisinin rakibini durdurmakta bariz bir çıkarı var ve üçüncüsüne açıkça bu kirli eylemi gerçekleştirmesi emredildi.
Dışarıdan gözlemciler, ülkenin karşı istihbarat teşkilatının başkanının neden bununla görevlendirildiğini merak edebilirler ama aslında bu, Pakistan'ın devletin güçlü askeri-istihbarat servislerinin deyişiyle, Düzen'in eski başbakana bakış açısıyla mantıklı geliyor. Seçkin kademelerinin medyalarını ve siyasi vekillerini son yarım yılda halkı gaza getirmeye teşvik ettiği silahlı bilgi savaşı anlatısı, onun bir “terörist” olduğu yönünde.
Ne de olsa, Imran Khan, gözaltında en iyi yardımcılarından birini taciz ettiğini iddia ettiği yetkililere karşı dava açma niyetini açıkladıktan sonra ülkenin “Terörle Mücadele Yasası” uyarınca gülünç bir şekilde suçlandı. Düzenin seçkin kademeleri, eski başbakanı, sözde "isyanı kışkırtmak" için komplo kuran ve devlet kurumlarını "karalayan" sözde "devlet karşıtı aşırılıkçı" biri olarak nitelendirmeye çalıştı. Bu yalanlar, bu baharın rejim değişikliğini aktif olarak tersine çevirmeye çalıştığı için icat edildi.
Sahte Haberlerden Başarısız Bir Suikast'a
Kesinlikle açık olmak gerekirse, Imran Khan bunu şiddet, terörizm veya dezenformasyon yoluyla değil, ülkesinin anayasal süreçlerine bağlı tamamen barışçıl ve siyasi yollarla yapmayı öngörüyor. Onun ve on milyonlarca vatansever destekçisinin tek isteği, Pakistan halkının kendilerinin kime liderlik etmek istediğine doğrudan karar verebilmeleri için mümkün olduğunca erken özgür ve adil seçimlerdir. Bu asil hedef, en saf demokratik ilkelerle mükemmel bir uyum içindedir, ancak tam da bu nedenle o bir “tehdit”tir.
Eski başbakanı devirmek için ABD ile işbirliği yapan yerli işbirlikçiler, post-modern darbelerinin ne kadar popüler olmadığını çok iyi biliyorlar, bu yüzden iktidara tutunmak için giderek daha despotik, diktatörce ve nihayetinde distopik araçlara başvurmak zorunda kaldılar. Mümkün olduğu kadar erken özgür ve adil seçimler, İmran Han'a karşı rejim değişikliğini tersine çevirecek ve ardından komplocular, önce yurtdışına kaçmazlarsa, en iyi ihtimalle işsiz kalacak ya da en kötü ihtimalle yargılanacaklardır.
Yapılmasına yardımcı oldukları post-modern darbe ve sonrasında ortaya çıkan her şey sonucunda ülkenin sosyo-politik (yumuşak güvenlik) dinamiklerinin kontrolünü tamamen kaybettikten sonra, Düzen'in seçkin kademeleri panikledi ve İmran Khan'ı ortadan kaldırmaya karar verdi. Muhtemelen, özgür ve adil seçimlerin mümkün olduğu kadar erken yapılması karşılığında af ile erken emekliliklerini sağlamak için onunla bir tür anlaşma yapmaya çalışabilirlerdi, ancak muhtemelen ABD'nin tepkisinden korktular.
Sıkıyönetim Motifleri
Unutulmamalıdır ki, Düzen'in rezil bir şekilde “tarafsız” kalan ve dolayısıyla “pasif bir şekilde kolaylaştıran” seçkin kademelerini içeren bu rejim değişikliğinden sorumlu olanlar, siyasi (ve muhtemelen ekonomik olarak) ABD'ye borçludur. İlk önce ABD'nin onayını almadan eski başbakanın talebine uymak -ki bu teoride Pakistan'ın istikrarını bozma riski yerine erken seçimlerle kayıplarını azaltmaya karar verseydi kabul edilebilirdi.
Bu, onu öldürme girişimlerini mazur göstermek için değil, sadece olası düşünce süreçlerini açıklamak için. Her halükarda, İmran Khan'ın söz verdiği Uzun Yürüyüş'ü başlattıktan sonra ortadan kaldırılmasına karar verildi, çünkü Teşkilat'ın seçkin kademeleri, bunu durdurmanın diğer tek yolunun bu binlerce barışçıl protestocuya karşı ölümcül güç kullanılmasını emretmek olacağını umdular. başkente girdi. Ortaya çıkan kan dökülmesi, sıkıyönetim ilan edilmesine ve uluslararası izolasyona yol açacaktı.
Tabii ki, bariz başvuru, siyasi vekillerinin en sorumlu baskı valfi olarak mümkün olduğunca erken özgür ve adil seçimler düzenlemesini sağlamak olurdu, ancak bu, daha önce bahsedilen nedenlerden dolayı hiçbir zaman ciddi olarak düşünülmedi. Devam ederken, Kuruluş'un seçkin kademeleri, eski başbakanın başarılı bir şekilde suikaste uğramasını ve ardından destekçilerinin tahmin edilebileceği gibi isyan etmesini ve böylece uluslararası izolasyon olmadan sıkıyönetim ilan etmek için bahane yaratmasını bekliyordu.
Başka bir deyişle, Düzen'in seçkin kademelerinin önce sözde "kamuoyu tarafından inandırıcı" bir bahane üretmesi gerekmesine rağmen, özgür ve adil seçimlerin mümkün olduğunca erken yapılmasını önlemek için Pakistan'a askeri yönetimi resmen yeniden dayatma kararı zaten verilmişti. . Bu olmazsa ve özellikle Uzun Yürüyüş'ün başkente ulaşması ve bu nedenle barışçıl protestoculara karşı ölümcül güç kullanılması emri vermesiyle sonuçlanması durumunda, uluslararası izolasyon ve hatta yaptırımlar olacaktır.
En Muhtemel Üç Senaryo
"Çözüm", eski başbakanın suikastını organize etmek, suçu "yalnız bir kurt" patsy'ye yüklemek, sonrasında tahmin edilebileceği gibi ayaklanan destekçilerine yanıt olarak sıkıyönetim ilan etmek ve hatta muhtemelen partisini, onların sözde olduğu gibi yanlış bir temele dayanarak yasadışı ilan etmekti. “devlet karşıtı aşırılık yanlıları”. Bu komplo bir şans eseri başarısız oldu, bu da şimdi Kuruluş'un seçkin kademesini bir ikilemde bırakıyor çünkü uluslararası sonuçlar olmadan sıkıyönetim uygulamak için bahane üretme konusundaki tek şanslarını kaybettiler.
Kirli oyunları açığa çıktı ve artık tüm dünya, bu suikast planının başarılı olması durumunda herkesin gerçekleşmesini beklediği olaylar dizisi tüm objektif gözlemciler için açık olduğundan, kötü bir şeyler olduğundan şüpheleniyor. Imran Khan hayatta kaldığından ve İslamabad'a yaptığı Uzun Yürüyüşün ne olursa olsun devam edeceğine söz verdiğinden, Kuruluş'un seçkin kademeleri şimdi satrançta olası tüm hareketlerin dezavantajlı olduğu bir duruma atıfta bulunan bir zugzwang'a zorlanıyor.
Sonunda ya vekillerinin mümkün olduğunca erken özgür ve adil seçimler düzenlemesini sağlayarak (daha önce açıklandığı gibi kendi çıkarları pahasına olsa da) politik olarak doğru olanı yapabilirler; sıkıyönetim uygulamak için açıkça üretilmiş başka bir bahane uydurmaya çalışmak (her ne kadar herkes artık niyetlerinin farkında olduğundan bu sefer uluslararası sonuçları olabilir); ya da artık ne olduğunu umursamadan barışçıl protestoculara karşı öldürücü güç kullanarak düpedüz “haydut olun”.
Müessesenin Elit Kademeleri Zaten Kaybetmiş (Henüz Bilmiyorlarsa Bile)
Bu üç eylem yolundan hangisini seçerlerse seçsinler, stratejik ataletin, Pakistan halkına karşı Hibrit Savaşlarını/Beşinci Nesil Savaşlarını (5GW) zaten kaybetmiş olan Kuruluşun elit kademelerine karşı kararlı bir şekilde olduğu inkar edilemez. Ya kitlelerin demokratik olarak liderlerini seçmelerine izin vererek akışına bırakabilirler ya da onlara karşı komplo kurmaya devam ederek veya hatta doğrudan onlara saldırarak kelimenin tam anlamıyla bir iç çatışma riskini alarak bu kaçınılmazlığı geçici olarak erteleyebilirler.
Her halükarda, Düzen'in seçkin kademeleri, İmran Han'a karşı başarısız suikast planlarının ardından tüm meşruiyetlerini kaybetti. Kalpler ve zihinler için verilen savaş, yabancı destekli kurumsal muhaliflerini barışçıl siyasi protestolarıyla köşeye sıkıştıran ve böylece pratikte aynı devlete savaş ilan ederek aşırı tepki göstermelerine neden olan eski başbakan ve destekçileri tarafından kararlı bir şekilde kazanıldıktan sonra sona ermiştir. Temsil etmeleri gereken 220+ milyon insan.
En iyi durum senaryosu, Düzen'in elit kademeleri arasında, halkın güveninin bu korkunç şekilde ihlal edilmesinden sorumlu olanların, kırmızı çizgiyi tartışmasız bir şekilde geçenlerin, demokrasiyi tehlikeli bir şekilde engellemeye devam etmeden demokrasinin hüküm sürmesine izin vererek yenilgilerini kabul etmeleridir. Düzenin içtenlikle vatansever hiçbir üyesi, bırakın onlara karşı savaşı ciddiyetle tasvip etmeyi, halkına karşı komplo kurmaya devam ederek Pakistan'ı pandemiye sürükleme riskini göze alamaz.
Sonuç Düşünceleri
Pakistan, sevgili ülkelerini ABD'nin düzenlediği post-modern darbeden bu yana kendisine dayatılan yabancı boyunduruğundan kurtarmak isteyen tabandan yurtseverlerin önderlik ettiği barışçıl bir siyasi devrimin sancıları içinde. Bu rejim değişikliğinden ve sonrasında yaşananlardan, özellikle de İmran Han'a yönelik suikast girişiminden sorumlu olan müesses nizamın seçkin üyeleri, hayatlarını hizmet etmeye adadıkları aynı ülkeyi kurtarmak için doğru olanı yapmalıdırlar.
Yazan : Andrew Korybko
Gazeteci / Politik Analist