René Marsh, CNN’in ulusal muhabiridir.
14 Mart 2019’da, sabah 5:30 civarında, ilk çocuğum Blake’i ilk kez kucağıma aldığımda tek bir gözyaşı yanağımdan aşağı süzüldü. Sanki hemşire bana kalbimi verdi – en saf aşktı. Sadece dokuz ay sonra, bu hayatı rahmimde büyütmek için geçen süre kadar, annelik yolculuğum bir gecede değişti.
22 Aralık 2019, Blake, kocam ve ben Johns Hopkins Hastanesi’nde acil servisteydik. Blake’in gözü şişti, sulandı ve çarpık görünüyordu. Hastaneye kaldırıldı ve gün geceye ve ardından Noel Arifesi sabahın erken saatlerine döndü. Saatlerce bekledikten sonra, “Oğlunuzun beyninin merkezinde büyük bir kütle var” sözlerini duyduk. Sanki biri ışıkları kesti ve altımdaki zemin çöktü. Korkunun ve paniğin fiziksel hissini sanki on üç kat atlıyormuşum gibi hissettim, tek farkı hareketsiz durmamdı. Göğsümde hissettiğim ağırlığı, Blake’in teşhisini, ne anlama geldiğini, nasıl tedavi edeceğimizi, risklerin neler olduğunu, hayatta kalma şansının ne olduğunu tam olarak anlamak ve kararlar alınırken Blake’i savunmak görevim ile dengeledim. onun bakımı hakkında. Bu benim başlangıcımdı çocuk kanseri 9 aylık oğlumla yolculuk. Bir kabustan daha kötüydü çünkü bundan uyanamıyordum.
21 Ocak 2020, Blake ilk kemoterapi turunu tamamladı. Blake’in aşırı derecede uyuşuk olduğunu, ekstremitelerinin üşüdüğünü, yüzünün şiştiğini, dudaklarının daha koyu göründüğünü ve teninin de öyle olduğunu fark ettim. Annem içgüdüsü bir şeylerin yanlış olduğunu biliyordu. Kalp atış hızı yükseliyordu ve monitör aralıklı olarak bip sesi çıkardı. Bir doktor çağırdım. Bir röntgen, Blake’in kalbinin büyüdüğünü doğruladı. Ardından oksijen seviyesi düştü ve bir hemşire mavi alarm koduna bastı. Hiç böyle bir şey görmemiştim. Yüksek sesli bir alarm çaldı ve saniyeler içinde odamız hemşireler ve yoğun bakım doktorlarıyla doldu. Bir sonogram, Blake’in kalbinin etrafında sıvı biriktiğini ortaya çıkardı. Sıvıyı boşaltmayı planladıkları yoğun bakım ünitesine kaldırıldı. Blake’in kalp krizi geçirdiği yer orası. Kocam ve ben bir bekleme odasındaydık, bir doktor içeri girdi ve “Nabız bulamıyoruz” dedi. Dizlerimizin üzerine düştük. Bu sözleri midemde hissettim. Ardından, başka bir kod mavi alarmın sesi. Bekleme odasından çıktım ve sağlık personelinin koştuğunu gördüm. Ben de koşmaya başladım. “Hangi oda?” Bağırdım. Biri “Yirmi yedi” diye bağırdı. Bu Blake’in odasıydı. Dışarıda toplanmış büyük bir doktor grubunu görmek için kapıya gittim. Kalabalığın arasından kapıya doğru ilerledim ve uzun boylu ve iri bir adamın bebek oğluma hızlı göğüs kompresyonları yaptığını gördüm. Blake’in kanı yerde, doktorun eldivenlerinde, önlüklerindeydi. Blake’i ECMO’ya veya ekstrakorporeal membran oksijenasyonuna bağlamak için çalışırken inanılmaz bir ekip çalışması izledim.
Blake’in kalbi iyileşti ve altı gün sonra yaşam desteğinden alındı.
Blake’in onkoloğu daha sonra kemoterapi ilaçlarından birinin bu ölümcül reaksiyonu tetiklediğini belirledi. İkinci, üçüncü ve dördüncü görüşlerin önerdiği tedavi protokolü, Blake’in “hayatta kalma şansının” neredeyse onu öldürdüğü ve nihayetinde onu iyileştirmediğiydi.