Yiyecek, 19. Yüzyılın sonlarına kadar cinsiyetlenmedi. Maisei Raman / Shutterstock.com
Buna ne zaman karar verildi kadınlar bazı yiyecek türlerini tercih ediyor - meyveler, salatalar ve beyaz şarap ile yoğurt - erkeklerin biber, biftek ve domuz pastırması çekmesi gerekirken?
Yeni kitabımdaAmerikan Mutfağı: Ve Nasıl Bu Yoldan Geldi“Kadınların kırmızı et istemediği ve salataları ve tatlıları tercih ettiği fikrinin kendiliğinden ortaya çıkmadığını gösteriyorum.
19. Yüzyılın sonlarından itibaren, düzenli bir diyet danışmanlığı, kurumsal reklamcılık ve dergi makaleleri, bir yüzyıldan fazla bir süre boyunca akşam yemeği planlarından menü tasarımlarına kadar her şeyi şekillendiren erkek ve kadın zevkleri arasında bir ayrılık yarattı.
Kadın yüzeyleri için ayrı bir pazar
İç Savaştan önce, bütün aile aynı şeyleri birlikte yedi. Çağın en çok satan ev kitapları ve yemek kitapları, eşlerin kadınların hoş görmesi gereken özel zevklere sahip olduğunu hiç bir zaman belirtmedi.
E-posta ile son alın
Buna rağmen "kadın restoranları”- Kadınlar için erkeklerin eşliğinde yemek yemeleri için ayrılan alanlar olağandı - yine de erkekler yemek odasıyla aynı yemekleri yaptılar: sakatat, dana başları, kaplumbağalar ve rosto eti.
1870’larda başlayarak, sosyal normları değiştiriyor - kadınların işyerine girişi gibi - kadınlara erkeksiz akşam yemeği için daha fazla fırsat verdi ve bayan arkadaş veya meslektaşların eşliğinde.
Ancak, daha fazla kadının ev dışında zaman harcadığı için, cinsiyete özgü yerlerde hala toplanmaları bekleniyordu.
Kadınlara yönelik zincir restoranlar, örneğin Schrafft en, çoğaldı. Çalışanların kafelerinin yetersizliğini yaşamadan kadınların öğle yemeği için alkolsüz güvenli alanlar oluşturduğunu ya da bedava öğle yemeği barlarıbiraraya (veya iki ya da üç) aldığı sürece müşterilerin ücretsiz öğle yemeği yiyebilecekleri yerler.
Bu dönemde kadınlar için bazı gıdaların daha uygun olduğu fikri ortaya çıkmaya başladı. Dergiler ve gazete önerileri sütunları en az soslu balık ve beyaz etlerin yanı sıra paketlenmiş süzme peynir gibi yeni ürünleri de “dişi yiyecekler” olarak tanımladılar. Ve elbette, kadınların direnemeyeceği tatlılar ve tatlılar da vardı.
Bu değişimin eski Schrafft'ın menülerine yansıdığını görebiliyordunuz: dondurma, pasta ya da çırpılmış kremalı özenli tatlılar eşliğinde hafif ana yemeklerin bir listesi. Birçok menü mezeler daha tatlılar özellikli.
20. Yüzyılın başlarında, kadınların yiyecekleri genel olarak “zarif, ”Hayali anlamına geliyor ama doldurmuyor. Kadın dergileri dahil reklamlar Tipik kadın gıda maddeleri için: salatalar, renkli ve parıltılı Jell-O kreasyonları veya şekerleme, kıyılmış hindistan cevizi ve kiraz likörü vişne ile süslenmiş meyve salataları.
Aynı zamanda, kendi kendine atanan erkeklerin savunucuları, kadınların kendilerine pazarlanan dekoratif yiyeceklerin türünden yeterince hoşlanmadıklarından şikayet ediyorlardı. Örneğin 1934'te Leone B Moates adlı bir erkek yazar, House and Garden'da bir makale yazdı. azar karı eşlerine hizmet ettiğinden dolayı “hatmi gibi kırbaç gibi biraz kabartmak”.
Bu “dainties” leri kadın öğle yemeği için saklayın, o da istedi ve kocanıza çektiği doyurucu yemeklere hizmet edin: gulaş, biber veya haşlanmış yumurtalı konserve dana eti.
Erkeklerin zevklerini memnun etmek
Moates gibi yazarlar, kadınlarını kocalarına öncelik vermeye iten tek kişi değildi.
20. Yüzyıl, kadınlara en sevdikleri yiyecekleri bırakmalarını söyleyen ve bunun yerine erkek arkadaşlarını veya kocalarını memnun etmeye odaklanan bir yemek kitabı yayılımı gördü. Bu başlıkların başından geçen ana konu, kadınların kocalarının iştahlarını tatmin edememesi durumunda erkeklerinin başıboş kalacağıydı.
Bunu, asırlık reklamlarda, “Anne hiç bir zaman Kellogg'un Mısır Gevreği bitmedi” diyen rahatsız olmuş bir kocayı gösteren gibi görebiliyordunuz.
Fakat bu korku, 1872 kadar geri çevrildi ve “Yemek kitabı yayınlandı” dedi.Koca, Mutfak Taktikleri Nasıl Tutulur. ”1903'te ilk yayınlanan“ Yemeklerin Yaptığı Yer ”Yemek Kitabı'nın en başarılı yemek kitaplarından biri“ Bir Erkeğin Kalbine Giden Yol ”.
Bu tür bir pazarlamanın açıkça bir etkisi oldu. 1920'lerde bir kadın General Mills'in kurgusal sözcüsü “Betty Crocker” a yazdı. korku ifade etmek komşusunun kocasını kekiyle birlikte “yakalayacağını” söyledi.
Tıpkı kadınlara kocalarının zevk tomurcuklarına kendi başlarına odaklanmaları gerektiği ve mükemmel aşçılar oldukları için, erkeklerin de eşlerinin mutfağa tek bir fikirle bağlı olmalarını istemediklerini söylüyorlardı.
Schrafft'ın kurucusu Frank Shattuck olarak 1920'lerde gözlendiEvliliği düşünen genç bir adam, “iyi bir spor” olan bir kız arıyor. Bir koca eve gelip bütün gününü ocakta geçirmiş, bedraggled karısına gelmek istemiyor. Evet, iyi bir aşçı istiyor; ama aynı zamanda çekici, "eğlenceli" bir arkadaş istiyor.
Neredeyse imkansız bir idealdi - ve reklamverenler, eşlerini çok sıkı çalıştılar gibi görünmeden memnun etmek için hissettikleri çifte baskı eşinin yarattığı güvensizliklerden hızlıca faydalandılar.
Bir 1950 broşürü Bir pişirme cihazı şirketi, dekolte elbisesi giyen bir kadını ve incecik kocasına akşam yemeğinde fırında ne olduğunu gösteren incileri gösteriyor.
Reklamdaki kadın - yeni, modern fırını sayesinde - eşinin ağzını terletmeden memnun edebildi.
1970 ve sonrası
1970'lardan başlayarak yemek önemli ölçüde değişti. Aileler dışarıda yemek yemeye daha fazla para harcamaya başladı. Ev dışında çalışan daha fazla kadın, özellikle erkeklerin yemek pişirme sorumluluğunu paylaşmaktan nefret ettiği için yemeklerin daha az karmaşık olduğu anlamına geliyordu.
Mikrodalga Geleneksel oturma yemeğine alternatifleri teşvik etti. Kadın hareketi Schrafft'ınki gibi bayan merkezli öğle yemeklerini yok etti ve yoğunlaştırılmış çorba güveçlerini veya Chicken Yum Yum'ı hazırlayan mutlu ev kadını imajını yükseltti.
Ancak yemek tarihçileri olarak Laura Shapiro ve Harvey Levenstein Bu sosyal değişikliklere rağmen, reklamdaki erkek ve kadın zevklerinin tasviri, bazı yeni içerikler ve yiyeceklerin karışıma girmesine rağmen şaşırtıcı bir şekilde tutarlı kaldığını belirtti.
2007'ten bir New York Times makalesi biftek siparişi ilk tarihlerinde genç kadınların eğilimini kaydetti. Ancak bu, toplumsal cinsiyet eşitliğinin bir ifadesi veya gıda klişelerinin açıkça reddedilmesi değildi.
Bunun yerine, yazarın söylediği gibi “et bir stratejidir”. Bu, kadınların sağlıklarına veya diyetlerine takıntılı olmadıklarını işaret etmek anlamına geliyordu - bir ilişki çiçeklenmeli, kızarkadaşları onlara ne yemeleri gerektiği konusunda ders vermeye başlamayacaklarını erkeklere güvence altına almak için.
21. Yüzyılda bile, “Bir Erkeğin Kalbine Giden Yol” gibi yemek kitaplarının yankıları, bazı yiyeceklerin erkekler için olduğu kurgusallıktan kurtulmak için daha fazla çalışacağının, diğerlerinin ise kadınlar için olduğunu belirtmektedir.
Yazar Hakkında
Paul Freedman, Chester D. Tripp Tarih Profesörü, Yale Üniversitesi
books_nutrition