İlgili İçerik
USS Indianapolis vardı ilk operasyonel atom bombasının önemli bileşenlerini teslim etti Pasifik adası Tinian'daki bir deniz üssüne. 6 Ağustos 1945'te silah Hiroşima'yı yerle bir edecekti. Ama şimdi, 28 Temmuz'da, Indianapolis savaş gemisini karşılamak için eskort olmadan Guam'dan yola çıktı USS Idaho Filipinler'deki Leyte Körfezi'nde ve Japonya'nın işgaline hazırlanın.
Ertesi gün sessizdi, Indianapolis görünüşte sonsuz Pasifik'te beş veya altı fitlik dalgalar boyunca yaklaşık 17 deniz mili yapıyor. Güneş geminin üzerine batarken, denizciler kart oynar ve kitap okurdu; bazıları geminin rahibi Peder Thomas Conway ile konuştu .
Ancak gece yarısından kısa bir süre sonra bir Japon torpidosu gemiye çarptı. Indianapolis sancak pruvasında , geminin pruvasının neredeyse 65 fit'ini sudan dışarı üfleyerek ve 3500 galon uçak yakıtı içeren bir tankı ateşleyerek bir ateş sütununa birkaç yüz fit gökyüzüne fırlattı. Sonra aynı denizaltıdan başka bir torpido geminin ortasına daha yakın bir yere çarptı, yakıt tanklarına ve barut şarjörlerine çarptı ve yola çıktı. etkili bir şekilde parçalayan patlamaların zincirleme reaksiyonu Indianapolis ikiye . Hala 17 deniz milinde seyahat ediyor, Indianapolis büyük miktarda su almaya başladı; gemi sadece 12 dakika içinde battı. Gemideki 1.196 kişiden 900'ü suya sağ salim çıkmayı başardı. Onların çilesi - tarihin en kötü köpekbalığı saldırısı olarak kabul edilen şey - daha yeni başlıyordu.
30 Temmuz'da güneş yükselirken, hayatta kalanlar suda sallandı. Can salları azdı. Yaşayanlar suda yüzen ölüleri aradılar ve can yelekleri olmayanlar için can yeleklerini tahsis ettiler. Bir nebze olsun düzeni korumayı umarak, hayatta kalanlar gruplar oluşturmaya başladılar— biraz küçük , bazıları 300'ün üzerinde - açık suda. Çok geçmeden maruz kalma, susuzluk ve köpekbalıklarından kurtulacaklardı.
Hayvanlar, patlamaların sesi, geminin batması ve sudaki dövülme ve kan tarafından çekildi. Birçok köpekbalığı türü açık suda yaşasa da, hiçbiri okyanusun beyaz ucu kadar agresif sayılmaz. Raporlar Indianapolis Hayatta kalanlar, köpekbalıklarının yüzeye yakın canlı kurbanlara saldırma eğiliminde olduğunu ve tarihçilerin buna inanmalarına yol açtığını belirtiyor. köpekbalığı ile ilgili nedenselliklerin çoğu okyanus beyaz uçlarından geldi .
İlk gece, köpekbalıkları yüzen ölülere odaklandı. Ancak hayatta kalanların sudaki mücadeleleri, sadece daha fazla köpekbalığını çekti ve bu köpekbalıkları, hareketlerini bir biyolojik özellik aracılığıyla hissedebiliyordu. yan çizgi : vücutlarındaki basınç ve hareket değişikliklerini yüzlerce metre öteden algılayan alıcılar. Köpekbalıkları dikkatlerini canlılara, özellikle yaralılara ve kanayanlara çevirdikçe, denizciler kendilerini açık yarası olan herkesten uzaklaştırmaya çalıştılar ve biri öldüğünde, bunun karşılığında cesedi feda etmeyi umarak cesedi uzaklaştırdılar. bir köpekbalığının çenesinden kurtulmak. Hayatta kalanların çoğu korkudan felç olmuştu, gemilerinden kurtardıkları kıt tayından bile yiyip içemezlerdi. Hayatta kalan bir grup, bir kutu Spam açma hatasını yaptı ama daha tadına varamadan, et kokusu etraflarına bir köpekbalığı sürüsü çekti. İkinci bir sürüyü riske atmak yerine et tayınlarından kurtuldular.
Köpekbalıkları günlerce beslendi, adamlar için hiçbir kurtarma belirtisi yoktu. Donanma istihbaratı, Japon denizaltısından gemiyi torpidolayan bir mesajı ele geçirmişti. Indianapolis Indianapolis rotası boyunca bir Amerikan savaş gemisini nasıl batırdığını anlatıyordu, ancak mesaj, Amerikan kurtarma botlarını pusuya düşürmek için bir hile olarak göz ardı edildi. Bu arada, Indianapolis Hayatta kalanlar, bir grupta ve ideal olarak grubun merkezinde en iyi oranlara sahip olduklarını öğrendiler. Kenarlardaki adamlar ya da daha kötüsü, tek başlarına, köpekbalıklarına karşı en hassas olanlardı.
Günler geçtikçe, birçok kurtulan sıcağa ve susuzluğa yenik düştüler ya da etraflarındaki deniz suyunu içmeye zorlayan halüsinasyonlar gördüler - tuz zehirlenmesinden ölüm cezası. Susuzluklarını bu kadar giderenler, dilleri ve dudakları şişerken ağızları köpürerek deliliğe kayarlardı. Onlar sık sık aşağıda daireler çizen köpekbalıkları gibi hayatta kalanlar için büyük bir tehdit haline geldi - birçoğu sürüklendi yoldaşları ölürken onlarla birlikte sular altında kaldı.
Sudaki dördüncü günlerinde sabah saat 11:00'den sonra, havadan uçan bir donanma uçağı Indianapolis hayatta kalanlar ve yardım için telsizle. Birkaç saat içinde, Teğmen Adrian Marks tarafından yönetilen başka bir deniz uçağı olay yerine geri döndü ve salları ve hayatta kalma malzemelerini düşürdü. . Marks, adamların köpekbalıkları tarafından saldırıya uğradığını gördüğünde, emirlere uymadı ve istila edilmiş sulara indi ve ardından en büyük risk altında olan yaralılara ve geride kalanlara yardım etmek için uçağını taksiye bindirmeye başladı. Gece yarısından biraz sonra, USS Doyle olay yerine geldi ve hayatta kalan son kişilerin sudan çıkarılmasına yardım etti. Of Indianapolis' Orijinal 1.196 kişilik mürettebat, sadece 317 kişi kaldı. Köpekbalığı saldırılarından ölenlerin sayısı birkaç düzineden neredeyse 150'ye kadar değişiyor. Emin olmak imkansız. Ama her iki şekilde de, çile Indianapolis Hayatta kalanlar, ABD donanma tarihindeki en kötü deniz felaketi olmaya devam ediyor.
Kaynaklar: Richard Bedser. Korku Okyanusu: Şimdiye Kadarki En Kötü Köpekbalığı Saldırısı . Discovery Channel: Amerika Birleşik Devletleri, 2007; Cathleen Bester. Okyanus Beyaz Uçlu Köpekbalığı , Florida Doğa Tarihi Müzesi'nde. 7 Ağustos 2013'te erişildi; Nick Collins. Okyanus beyaz uçlu köpekbalığı: on gerçek , On Telegraph UK, 6 Aralık 2010. Erişim tarihi: 6 Ağustos 2013; Tom Harris. Köpekbalıkları Nasıl Çalışır? , On How Stuff Works, 30 Mart 2001. Erişim tarihi: 6 Ağustos 2013; Alex Son. USS Indianapolis batıyor: 'Köpekbalıklarının daireler çizdiğini görebiliyordunuz' BBC News Magazine, 28 Temmuz 2013. Erişim tarihi: 6 Ağustos 2013; Raymond B. Leach. USS Indianapolis'in Trajik Kaderi . Lanham, MD: Rowman & Littlefield, 2000; Marc Nobleman. USS Indianapolis'in Batışı. Kuzey Mankato, MN: Capstone Publishers, 2006; Sözlü Tarih - USS Indianapolis'in Batışı , Donanma Tarihi Merkezinde, 1 Eylül 1999. Erişim tarihi: 7 Ağustos 2013; USS Indianapolis'in Batışı, 1945 . Tarihe Tanıklık Üzerine, 2006. Erişim tarihi: 6 Ağustos 2013; Doug Stanton. Zararın Yolunda: USS Indianapolis'in Batışı ve Hayatta Kalanların Olağanüstü Hikayesi. New York, NY: Macmillan, 2003; Hikaye. USS Indianapolis CA-35, Mart 1998. Erişim tarihi: 6 Ağustos 2013; Jennifer Viegas. En Kötü Köpekbalığı Saldırısı , Discovery Channel'da. 6 Ağustos 2013'te erişildi.