Ben gerek kendimin gerek benim olacak her şey ait olduğu yeri buluncaya dek hiçbir şeye sahip olmak istemiyorum. Henüz bu yerin de nerede olduğunu bilmiyorum. Ama bu yerin nasıl bir yer olduğunu biliyorum.
O.J. Berman’ın bakışları, birçok kısa boylu erkeğin uzun boylu kadınların yanındayken duyduğu arzuyla buğulanmıştı… Kısa bir anda, güzellikten daha avutucu olan çirkinliğin zaferi ortalığı ele geçirmişti. İyi ve sade bir beğeni ve bilinçli bir giyim tercihini sergilemek yerine, kız kullandığı ince taktikle kusurlarının altını abartarak çizmişti.
Ne kadar aptalsan o kadar cesursun derler.
Belki de yabancı bir ülkede yaşayan bir çoğumuz gibi insanları iyice değerlendiremiyor, kişilerin resimlerine uygun birer çerçeve seçemiyordu. Kişi bunu ancak kendi ülkesinde yapabilirdi.
Kalbini bir yabancıya vermemelisin: Onları ne kadar çok seversen, onlar da o kadar kuvvetlenirler. En sonunda ormana kaçacak kuvveti kazanırlar. Ya da bir ağacın en tepedeki dalına uçarlar.
Bazılarının sözleri namusludur ama kalpleri namussuzdur.
Belki de artık arkadaşlığımız, iki kişinin birbirleriyle kelimelerden çok sessizlik içinde konuşabildikleri evreye erişmişti. Gerginliğin, rahatsız edici konuşmaların, arkadaşlığı gösteriş yapan, yüzeyde bırakan dramatik dakikaların yerini zaman içinde sevgi dolu bir sessizlik alır.
Nasıl başka şeyler, bir ağaç, bir yol ya da bir ev ya da herhangi bir şey, ben onlara ait olduğum için benim olabiliyorsa, New York’u da benim olmasa da ben ona ait olduğum için seviyorum.