İlk kelime için - ilk telefon numarası
Vanyusha, bir kalp kusuru ile doğdu. Ebeveynlerine ve ebeveynlerinin ebeveynlerine ne kadar darbe olduğunu söylemek zorunda mıyım? Fakat oğlan biraz büyüdüğünde ve iyice incelendiğinde doktorlar şunları söyledi: tamam, her şey yoluna girecek, Vanya büyüyecek ve gelişecek, tüm çocuklar gibi onu da her türlü hastalıktan korumanız gerekir. Minik kalp büyüyüp güçlendiğinde, gerekli işlemi yapmak mümkün olacak ve sonra adamımız genel olarak bir kahraman olacak.
Vanya, bir bebekten yavaşça gerçek bir insana dönüşürken, bütün büyük akrabaları onu sallıyordu. Çünkü onların ilk oğulları, torunları ve hatta torunlarıydı ve hiçbir durumda onları yarı yolda bırakmamalıydı. İşte sorumluluk! Yapması gereken her şeyi düzenli olarak yaptı: agukal, kabarcıkları patlattı, ağladı ve güldü. Ama konuşmak - konuşmadı. Burada zaten bir buçuk, iki yıl, üçüncü gitti. Ve Vanyushka, bir tür belirsiz müdahalelerle kurtulur, çoğu zaman arzularını ve ruh hallerini ifade ederek bağırırlar.
Aile alarma geçti: Mowgli için akrabalarında bu bile ne? Ona kişi olarak, ve o sadece "Ahhhhh!" Evet, "Oooooh!" Ona zaten bir öğretmen ya da onun gibi birisini işe almayı düşünüyorlardı. Birden Vanyusha konuştu. Öyle ki kelime hazinesi her gün görülmemiş bir oranda zenginleşti. Telaffuzun hızı her iki büyükannenin de büyük anneanneleriyle kıskanmasına neden olabilirdi.
Annem ve babam onunla konuşmaktan yorulduklarında atalar kurtarıldı, henüz torununun genç Cicero olarak reenkarnasyonundan etkilenmekten yorulmadı. İletişim - ne var zaten! - eğitimli insanlarla hızlı bir şekilde meyvelerini vermeye başladılar: yakında Vanyusha, "üniversitede Yyabot için" toplanmaya başladı ve bu girişimden caydırıldığı zaman, "podjabotku" yu kabul etti. Ancak - babasının en iyi ilişkilerinden birinde başarısız, her seferinde ve daha sonraları “Zeikal” ile denedi.
Ve daha sonra teknolojideki beşeri bilimlerden tamamen geri çekildi - ortaya çıktı, adam sadece teknolojiyi seviyor! Bu çeşitli kendinden tahrikli makineleri, ekskavatörleri, kereste kamyonlarını, tankları ve diğer bazı fantastik canavarları gördüğümde - çıngırak, hırıltı, zil sesi, göz kırpma ve ateş etme, neredeyse kıskançlıktan fırlattım: çocukluğumda böyle bir şey yoktu ve tüm oyuncaklar babam beni yarattı, sonra kendim. Ve burada her şey hazır ve gerçek, sadece boyut olarak daha küçük. Bu yüzden, torununun kıskanç kabarıklığının altındaki harika aletleriyle oynama fırsatını kaçırmıyorum.
Şey, torunumuzu ziyarete gelemediğimizde ya da bize gelemediğinde, modern teknolojinin mucizesi devreye giriyor - Skype, ama daha sık telefon. Annem Oksana ya da babam Vlad numarayı çevirir, telefonu Vanya'ya verir ve anlamlı ve ılımlı bir konuşma başlar, önce kadın Sveta ile, sonra benimle.
Ancak tam da geçen gün bu yazışma iletişiminin sırası altüst oldu. Sabah erkenden eşim ve ben sürekli bir telefon görüşmesiyle yataktan atıldı. “Bir şey, Tanrı korusun, bir şey oldu” ilk düşünceydi. Telefon oturma odasında çaldı. Oraya tokatladım, telefonu aldım:
- Dinliyorum ...
- Büyükbaba, gittin mi? - Ondan bir ses duydum. Vanya! Torunumu seviyorum. Ama daha çok onun uyumasını seviyorum.
“Uyuyorum ... Daha doğrusu uyudum” derim, biraz sıkıntı ile. Ve şunu ekliyorum: - Bizi bu kadar erken aramanıza yardımcı olan mı?
“Ben kendim,” dedi Vanya gururla. - Gittin mi?
“Eh, ben kendim” inanmadım. Adam henüz dört değil, yedi sayıdan oluşan bir kombinasyonu nasıl hatırlayabiliyordu? - Büyükbabamı aldatmak iyi değil. Peki bizi kim aradı?
- Öyleyim! Kendisi! - Vanya çoktan kızmaya başladı.
Karısı uzun süredir yakınlarda duruyordu.
- Işık Babası! - Görünüşe göre Vanya'yı mutlu bir şekilde bağırır, sesini duymuş. - Gidiyor musun?
“Zili çaldığını söyledi” diyor. Eşime telefonu aşağı indirerek cesaretini kırdığını söyledim. - İşte bir hayalperest!
Sonra anne Oksana oğlu için ayağa kalkar. Dün geceki bu erkek faturanın kendisinin Ira kadına telefon ettiğini ve bu sabah bize ulaştığını, kayınvalidesine söyler. Sonuçta, numaralarımız çevrilirken bizimle ya da diğer atalarıyla ne zaman bağlantılı olduğunu gördü ve onları hatırladı.
Svetlana, sevgili torununun eşi benzeri görülmemiş bir başarısına inanmak istiyor - bu sadece altı ay önce iki kelimeyi birbirine bağlayamadı ve işte burada!
“Vanya,” diyor bir firma öğretmenin sesi. - Söylesene, telefonumuzdaki numaralar kaç?
- Kadınlar Sveta mı? - son gün dehasını belirtir. Ve yedi numarayı da listeler! Annem ona söyleseydi, duyardık.
- Bir kez daha! - Baba Sveta zaferle bağırıyor. Vanyusha tekrarlar. Ve sonra o anın avantajlarından yararlanır: - Baba Sveta, bana bunları al.
Vay! Kim bu kadar zor bir kelime aldı? Muhtemelen, ebeveynlerden biri, dilsel alıştırmalar içindir, ancak, zaten söylemesi zor olan bir kelimenin arkasındaki serin bir şeyin olduğunu çoktan kokladı.
- Al, al, sen benim altınsın! - Işık'ın bebeği mutlu bir şekilde gevezelik ediyor ve bir gözyaşı koparıyor. Ben de burnumu sıkıştırıyor. Tabii ki, satın al. Burada ne olduğunu öğrendik. Ve sonra sen böyle zor bir şey duydun, ama ne olduğu için bilmiyoruz. Torun arkasına düşmemiz iyi değil ...