Kaleler, bir kuşatmadan kurtulmak için insanları, silahları ve malzemeleri tutmak için tasarlandı. İyi savundular. Birini almak kolayca uzun, kanlı bir mücadele olabilir.
Neden saldırıyorsun? Gördüğüm çoğu kale önemsiz bir şekilde çevrelenmiş olabilir. Yerleşik askerlerin saldırmak için dışarı çıkması ve çatışmayı açığa çıkarması ve tuzaklardan uzaklaştırması gerekecekti.
Ordular neden kaleleri görmezden gelip etrafta dolaşmadı?
Bu yaklaşımın başarılı veya başarısız örnekleri var mı? Kalelerin değerli olduğu inancı daha çok deneyime mi yoksa hayal gücüne mi dayanıyordu?
Ordular her zaman kaleleri dolaşır, ancak genellikle olan şey, kalenin kuşatma altına alınmasıdır. Bu, en azından savunucuları içeride tutmak ve yıpratma, bombardıman, yağma veya ihanet yoluyla kaleyi ele geçirme niyetiyle yapılır.
Kaleyi kuşatma ihtiyacı önemli; Kaleyi görmezden gelir ve devam ederseniz, bu, ordunuzun arkasını - ve daha da kötüsü, tedarik hattınızı - ileri fırlayan savunucuların saldırılarına karşı oldukça savunmasız bırakır. Bunun birkaç örneği var çünkü kaleleri kuşatmadan görmezden gelmek büyük bir taktik gaftır.
Öyleyse, saldırgan onları kuşatabiliyorsa neden kaleleri var? Çünkü kuşatma yapmak çok pahalıdır. Belli ki bir çevreyi yönetmek, izole edilmiş bir güçlü noktayı yönetmekten daha fazla insan gücü gerektirecektir - Savaş Sanatı, katı bir kural olmasa da, size sorunun kapsamı hakkında bir fikir veren on katı bir erkeklerden söz eder. Ayrıca bu kuşatmanın düşman topraklarında yapılıyor olması, savunmacılara iç hat avantajı sağlıyor. Ayrıca, kaleler erzaklarla dolu olma eğilimindedir, bu nedenle ikmal olmasa bile genellikle aylarca, hatta bazen yıllarca sürebilirler. Bu kuşatma listesine bir göz atın; bir yıldan uzun sürenlerin pek çok örneği vardır. Savunmacılar böylesine büyük bir lojistik avantajı çok uzun süre koruyabilmişken, kalelerin ne kadar harika olduğunu nasıl göremiyorsun?
Bu aynı zamanda, büyük taktik dezavantaja rağmen kalelerin bazen saldırıya uğramasının nedenidir: Saldırganlar, güçlerinin çoğunu bir kuşatmada tutamazlar veya düşman topraklarından bu kadar uzun süre tedarik etmeye devam edemezler. Savunucuları görmezden gelmek, ordunun geri kalanının en zayıf konumlarında saldırıya uğraması riskini taşır.
Hannibal'in İkinci Pön Savaşı sırasında İtalya'yı işgali, şu dinamiklerden bazılarını iş başında gösteriyor:
- Kuzeyden istilaya rağmen, Hannibal güney İtalya'nın çoğunu almak için Roma'yı atladı.
- Roma'yı gerçekten kuşatmadı (ancak tarihin en iyi generallerinden biri olarak bunun için iyi nedenleri vardı). Bu, Fabius'un kendi adını taşıyan ünlü stratejisini üstlenmesini sağladı: Meydan muharebesinde Kartacalıları alt edemeyerek, Hannibal'i arkada durmadan taciz etmek için küçük, hareketli güçler kullandı.
- Sonunda, Romalıları sayısal olarak eşleştirmesine ve çoğu savaşta onları geride bırakmasına rağmen, Hannibal, Romalıların sahip olduğu muazzam ev cephesi avantajının üstesinden gelemedi.
Açıklığa kavuşturulması gereken iki varsayım vardır.
- Saldırganın stratejik amacı nedir?
- Ne zamandan bahsediyorsun?
Saldırgan kale tarafından savunulan bölgeye sahip olmak istiyorsa, "dolaşmak" bir seçenek değildir. "Etrafta dolaşmak" yalnızca saldırgan bölgeyi kontrol etmek istiyorsa mantıklıdır Öte kale.
Bu aynı zamanda savunucunun aptal olmadığını da varsayar - savunucu, kaleyi saldırganı engellemek için yerleştirdi. Ya kale stratejik bir noktayı kontrol edecek şekilde yerleştirilmiştir (bkz. Savunan oyuncu zekiyse, kale, kalenin "etrafında dolaşmak" ikmal hattını ortaya çıkaracak şekilde konumlandırılır ve savunan gerçekten zekiyse, o zaman kale, saldırganın kaleden kaçamayacağı şekilde yerleştirilir.
Orijinal kaleler (motte ve bailey) gerçekten sadece yerel bölgenin sakinlerini korumaya yönelikti. Akıncılar saldırdığında, halk mallarıyla birlikte kalenin içine çekildi. Saldırgan kesinlikle etrafta dolaşabilir.
Daha sonra kaleler stratejik rezervler olarak tasarlandı. Değerli olan her şey (insanlar, ekinler, hayvanlar, mallar vb.) kale içine çekildi. Bu, saldırganın sadece kalenin etrafında dolaşamayacağı, saldırganın ekili alanın tamamını dolaşması gerektiği anlamına gelir - çünkü savunan bölgeyi harap etti. Kaleye getiremiyorsan yak. yiyecek arama çok pahalı- ABD Devrim Savaşı'na kadar bile, yiyecek arama, ordunun sahada hayatta kalıp kalamayacağını belirledi.
Saldırganın tek seçeneği tüm malzemeleri (yiyecek, mühimmat, yedek stoklar ve mağazalar, hayvanlar, yük hayvanları için yem vb.) taşımaktı. Tedarik treni malzemeleri tüketmenin yanı sıra onları taşır - savunucunun tedarik hatlarını uzatabileceği her mil, saldırgan için daha pahalıdır. Ve savunucunun tedarik trenini seyahat etmeye zorlayabileceği her mil, bu tedarik trenini savunucu tarafından yapılan saldırılara karşı korumayı daha pahalı hale getirir.
En az iki nedeni var. Birincisi, bir kale genellikle bölgedeki en stratejik zeminde, bir tepede, nehirde vb. Yer alır. Temel olarak, bölgedeki en değerli "gayrimenkul"dür veya kontrol eder. "bölgenin geri kalanı" kaleyi kontrol etmeden, muhtemelen fazla bir şey elde edememiştir.
İkinci sebep ise kalenin düşman ordusunu içermesidir. Kaleyi ele geçirmek, karşı orduyu ele geçirmek ve böylece savaşı kazanmak demektir. Saldırgan, işine devam ederken karşı ordudan geniş bir şekilde ayrılırsa, "herkes için ücretsiz" olur, her şey olabilir, hepsi saldırgan için iyi değil.
Kaleyi pas geçmenin iyi bir strateji olduğu zamanlar vardır. Bu, kalenin doğal bir değeri olmadığı ve çevresindeki bölge çok daha değerli olduğu zamandır. Ama bu istisna, kural değil.
Kuralın bir istisnası, Alamo adlı bir "kale" idi. Bu, "asla teslim olma ya da geri çekilme, zafer ya da ölüm" konusunda kararlı 200'den az inatçı Teksaslı tarafından savundu. Stratejik değerden çok sembolik* değeri vardı.
Santa Anna, Alamo'yu "taramak" için ordusunun küçük bir bölümünü bırakmalı ve Teksas hükümetini ve Sam Houston'ın altındaki ana Teksas ordusunu kovalamak için ana planını sürdürmeliydi. Gerçek sonuç, kaleye saldırmaya çalışan 500 adamın (savunucuların bir katı) ve iki değerli haftanın kaybıydı. Bu, Houston'a Santa Anna'nın zayıflamış ve morali bozuk ordusuna karşı yeniden bir araya gelmesi için yeterli zaman verdi.
* Santa Anna'nın Alamo'yu istemesinin bir nedeni, kayınbiraderi 300 kadar Teksaslı kaleye sızdığında aşağılanmış ve 1500 Meksikalı savunucuyu kendi tahkimatlarında vurmakla tehdit etmiş olmasıydı. Kayınbiraderi, "savaşın onuru", ordusunun esir alınmadan rahat bırakma hakkı karşılığında kaleyi teslim etmişti.
Spraff, kalenin neden bulunduğu yere yerleştirildiğini düşünmüyorsun. Bir ford veya iniş noktasını kontrol ediyor mu? Bir tepe/dağ silsilesi boyunca en iyi geçişi koruyor mu?
Kalenin yerleşimi, ilk etapta var olmasının nedenidir; Düşmanı onlara saldırmaya veya onları kuşatmaya zorlayan stratejik konumlarda inşa edilmişlerdir.
Kafadan hızlı bir simülasyon yapalım, burada gerçekçi bir senaryonun taslağını sunuyorum: ya kaleleri görmezden gelirlerse:
İstilacının kaleleri görmezden gelmeye karar verdiğini varsayalım ve sadece başkenti ele geçirelim (ana hedef). 1. haftada kale 1, 2, 3, 4'ü geçerek harika bir ilerleme kaydettiler.
Yakalamalar şunlardır:
- arkalarında bilinen ordularla düşman topraklarında ikmal hatlarını sürdürmek zorundalar. Kendileri için malzemeleri yağmalama seçeneğine sahipler (bunu Moğollar yaptı ve ayrıca 10. yüzyılda Almanya'daki Macarlar da yaptı), ancak belirli bir hedef varsa, malzemeleri yağmalamak zaman ve insan gücü kaybıdır.
- işgal edilen ülke tarafından daha sonra (simülasyonda 2. haftada) düşman tarafından kuşatılmak için iyi bir olasılık var. Ayrıca strateji değiştirebilen ve takviyeleri durdurabilen ve bu tuzağa düşmüş orduyu evlerinden kesebilen Fort 1 ve Fort 4 de var.
Çünkü onlar hedef
Kaleleri dolaşmak tam olarak nereye?
Askeri kampanyaların genellikle bazı amaçları vardır - tipik hedefler şunları içerir: (a) toprakları fethetmek; (b) serveti soymak; (c) bir düşmana uzun vadeli hasar. Bu hedeflere ulaşmak kaleleri almayı gerektirir - eski zamanlarda önemli insanların çoğu, servet ve askeri güç kale duvarlarının içine taşınırdı; yani kaleyi dolaşmak savaşı anlamsız kılacak, biraz yağma yapacaksın ama fazla kazanamayacaksın.
Kalelerin önemli olduğu dönemde, şehrin sur dışında kalan kısmını yakmak kritik hasar değil, önemli olan her şey kale/surların içine tıkılmıştı.
Çünkü orduların orada kalmasını istiyorsun
Onların etrafından dolanırsanız, tanımı gereği artık orada olmadığınız için "açıkta bir çatışmayı zorlamazsınız". Sizinle sahada savaşmak istemeyen daha küçük düşman kuvveti, artık sizden kaçabilir çünkü ayrıldınız ve bir kez çok uzakta olduğunuzda, diğer her şeyi yapmakta özgürler - daha sonra sizinle savaşmak için diğer güçlerle birleşin; serveti tahliye etmek; topraklarınızı işgal edin; vb. Arkanızda bir kuşatma kuvveti bırakırsanız, onları sıkıştırır ve harekete geçmelerini engellersiniz.
Anakara Avrupa'nın her yerinde (veya kalıntıları) bulunabilen tepelerdeki küçük kalelerden bahsedecek olursak, öncelikle amaçlarının ne olduğunu anlamak önemlidir. Sadece tek bir ailenin mülkiyetini koruyan erken ortaçağ kalelerinden değil, geç ortaçağdan erken modern Avrupa'ya kadar olan askeri tesislerden bahsediyoruz.
Peki, bu kadar küçük kalelerin (çoğu birkaç yüzden fazla savunmacı alamayan) on binlerce kişilik bir ordu karşısında ne amacı vardı? Açıkça bir kampanyanın amacı değiller, saldırgan için değerli olabilecek müstahkem şehirler değiller.
Saldırgan ne istiyor? Önemli bir şehri veya başkenti kuşatmak ya da avantajlı bir barış için dava açabilmek için rakipleriyle kararlı bir savaşa girmek istiyorlar. Bir tepenin üzerinde oturan küçük bir kaleye varırlar. Sen ne yapardın?
Onu fırtınalarsın. On binlerce erkeğiniz var, onların en fazla birkaç yüzü var. Ancak kalenin stratejik konumu ve inşası nedeniyle kaleye hücum etmek çok maliyetli olacaktır. Acele eden bir ordunun bunu yaptığı birkaç durumda, savunuculardan on kat (veya çok daha fazla) kayıp vermek nadir değildi. Neredeyse her zaman bir Pyhrric zaferi olurdu.
kuşatırsın. Duvarları geçebilene ve çok daha az zayiatla saldırana kadar bombalamaya başlarsınız. Ancak, çok zaman alır, haftalar veya belki aylar alır, bu arada ana hedefinizi ertelemeniz gerekir. Düşmanın örgütlenmek için zamanı var. Kış gelirse, muhtemelen eve çekilmek zorunda kalırsınız ve zengin bir şehri ele geçirmek yerine, sadece önemsiz küçük bir kaleniz olur.
Bunu görmezden geliyorsun ve etrafta dolaşıyorsun. Bu durumda erzak kervanlarınıza baskın yapacaklardır. Büyük ordunuzun çok fazla yiyeceğe, baruta vb. ihtiyacı var ve geride bir kale bırakmak, ikmalinizi zorlaştıracaktır. Ya onlara erzak kaybedersiniz ya da ana ordunuzdan insan gücünü alan erzaklarınızı korumanız gerekir. Uzun kampanyalar neredeyse her zaman erzak üzerinde kararlaştırıldı.
O zamanlar savaşlar çok uzundu. Onlarca yıl. Çoğu durumda, büyük bir ordu istila etmek için yola çıktı, bir miktar dayanak elde etmeyi başardı, ancak yukarıdaki 3 faktör nedeniyle ancak çok yavaş ilerleyebildiler. Kış geldi ve eve dönmek zorunda kaldılar. Gelecek yıl, muhtemelen diğer taraf için tekrarlayın.
İkmal, strateji (arkanızda bir düşman bırakmak istemezsiniz vb.) ve onu sollarsanız üs kurabilmeniz - ileriye doğru ilerlemenize izin verme gibi birçok ana nedenden zaten bahsedildi. İlk etapta kaleyi oraya koymak stratejik bir hamle olurdu, bu yüzden bu avantaja sahip olmak buna değer.
Başka bir sebep de içerideki insanlara ulaşmaktır - bir düşman destekçisini / gücü olan bir kişiyi öldürmek. Kaleler soylulara ait olurdu ve bu nedenle yıkılmaya değerdi. Bu şekilde, toprağın ve insanların kontrolünü ele geçirirsiniz. Sadece geçersen, hiçbir şey kazanamazsın.
İnsanları açığa çıkarmak hakkında söyledikleriniz gerçekleşti (örneğin, Wakefield Savaşı). York Dükü Richard bu hatayı yaptı ve öldürüldü.
İlk etapta kalenin neden orada olduğunu ve ordunun neden saldırdığını bilmeden soruyu cevaplamak zor. Açık araziyi devralmak daha kolay olurdu, ancak değerli şeyleri korumasız bırakır mıydınız? Arazi değilse, o zaman kalenin içindeki şeydir - genellikle insanlar. Saldırmayacaksanız neden oraya bir ordu gönderesiniz ki - eğer bir savaş olacaksa, o zaman onların kapısında sizinkinden daha iyidir.
Çoğu zaman, bu arz ile ilgili olacaktır - kaleler genellikle yolları veya geçitleri gözden kaçıracak veya kapatacaktır. Bir ordu, vagonla 'evden' getirilebilecek veya düşmanlarınızdan alınabilecek (ve bu nedenle muhtemelen kalede depolanacak) çok miktarda yiyecek ve diğer malzemeleri gerektirir.
Büyük bir ordu bir kalenin etrafında yürüyebilir, ancak ordu geçtiğinde arkalarından hiçbir vagon takip edemez. İkmal hattı olmayan bir ordu, işe yaramaz bir ordudur.
Askeri tarih boyunca düşmanın güçlü noktalarıyla başa çıkmanın iki yolu olmuştur:
- yatırım ana ordu diğer görevlere devam ederken, garnizonun herhangi bir anlamlı sorti yapmasını engellemek için küçük bir müfrezeyi geride bırakmak anlamına geliyordu; ve
- kuşatma küçük müfrezeler diğer görevlere devam ederken, güçlü noktayı yakında ele geçirmek amacıyla ana orduyu dışarıda kamp kurmak anlamına geliyordu.
Bu iki yaklaşımdan hangisinin kullanıldığı, sefer hedeflerine, düşmanın ana kuvvetinin konumu ve yeteneklerine ve aynı zamanda zaman ve mekanda o noktada mevcut savunma ve saldırı teknolojileri arasındaki göreli dengeye göre değişiyordu. Vauban, dengeyi tekrar savunmaya çeviren isimsiz kalelerin gelişimini mükemmelleştirene kadar, 15. yüzyılda topların geliştirilmesi dengeyi hücum lehine çevirdi. Siper savaşı, Büyük Savaş'ın tüm Batı Cephesini, tankların ve gelişmiş piyade ve topçu taktiklerinin kombinasyonu dengeyi sabit kuvvetler yerine hareketli kuvvetler lehine değiştirene kadar, makineli tüfeklerin ateş gücünün hakim olduğu sanal bir kuşatma haline getirdi.
Avrupa'da, ilgilendiğinizi belirttiğiniz Ortaçağ döneminin çoğu için, okçular tarafından savunulan moloz dolgulu taş duvarların kombinasyonu oldukça zorluydu. Bununla birlikte, o dönemde savaşın amacı, savaşa daha çok benziyordu. kabine devletlerin yenilgisinden daha çok on yedinci yüzyıl savaşları, Napolyon ya da modern savaş. Amaç, bir feodal lordun ekonomik temellerini diğerinin pahasına, bir miktar toprak parçasını tımarından ayırarak ve sizinkine ekleyerek geliştirmekti. Hedef, uğruna savaşılan bölgenin fiili işgali ve kullanımı olduğu için, hem istenen araziyi işgal eden kalenin garnizonunu yenmek hem de aynı arazinin gelecekteki savunması için uygun bir yapı olarak tutmak gerekiyordu.
Bu ikinci gol, olmadığı zamanlar hariç, uzun kuşatmalar için yapıldı. Filistin'deki Saladin'in büyük şehirler dışında kalelere ihtiyacı yoktu, bu yüzden rutin olarak hafife alınmış uzak Haçlı kaleleri bir zamanlar ele geçirildi. Cromwell Parlamenterleri de aynı şekilde kıyı savunması dışında onlara ihtiyaç duymadılar ve rutin olarak hafife alınmış Kraliyetçi kaleleri ele geçirdi. Bir kalenin bu şekilde hafife alınması kişinin askeri amacının bir parçası olduğunda, ilk önce herhangi bir garnizonun söz konusu küçümsemeye karşı çıkmasını önlemek gerekir ki bu genellikle en kolay olarak söz konusu kaleyi ele geçirmekle gerçekleştirilir. Daha sonraki zamanlarda topların mevcudiyeti, aynı anda hem hafif hem de kaleleri ele geçirmeyi mümkün kıldı.
Caesarea'lı Procopius, "Savaşların Tarihi" adlı eserinde, Pers Savaşı'nın II. Kitabı, XIX. Bölümde şöyle diyor:
Bir günlük yolculuktan sonra Perslerin Sisauranon dediği bir kaleye geldiler. O yerde, çok sayıdaki nüfusun yanı sıra, Bleschames adında önemli bir adamın komutası altında nöbet tutan Perslerin en iyileri olan sekiz yüz atlı vardı. Ve Romalılar kalenin yakınında kamp kurdular ve bir kuşatma başlattılar, ancak surlara saldırdıklarında geri dövüldüler ve savaşta birçok adam kaybettiler. Çünkü duvar son derece güçlüydü ve barbarlar onu saldırganlarına karşı büyük bir güçle savundular.
Belisarius bu nedenle tüm subayları bir araya topladı ve şöyle konuştu: "Birçok savaşta deneyim, ey subaylar, zor durumlarda neyin olacağını öngörmemizi mümkün kıldı ve daha iyisini seçerek felaketten kaçınmamızı sağladı. kurs. Bu nedenle, birçok kale ve içlerinde birçok savaşçı geride kalmışken, bir ordunun düşman bir ülkeye girmesinin ne kadar büyük bir hata olduğunu anlıyorsunuz. Şimdi tam olarak bu bizim başımıza geldi. Çünkü ilerlememize devam edersek, bu yerden ve Nisibis kentinden gelen bazı düşmanlar bizi gizlice takip edecekler ve her ihtimalde, bizi pusuya ya da başka bir yere uygun bir şekilde uyarlanmış yerlerde kabaca ele alacaklar. bir tür saldırı. Ve eğer şans eseri ikinci bir ordu karşımıza çıkar ve savaş açarsa, her ikisine de karşı koymamız gerekecek ve bu yüzden onların ellerinde onarılamaz zararlara maruz kalacağız. Ve bunu söylerken, eğer çatışmada başarısız olursak, bu gerçekleşirse, bundan sonra kesinlikle Romalıların ülkesine geri dönme şansımız olmayacağı gerçeğinden bahsetmiyorum. Bu nedenle, en kötü düşünülmüş acele nedeniyle kendi yağmacılarımız gibi görünmeyelim ya da çekişme hevesimizle Romalıların davasına zarar vermeyelim. Aptalca bir cesaret yıkıma yol açar, ancak sağduyulu bir tereddüt, böyle bir yolu benimseyenleri kurtarmak için her zaman iyi uyarlanmıştır. Bu nedenle, burada yerleşelim ve bu kaleyi ele geçirmeye çalışalım ve Arethas'ın kuvvetleriyle birlikte Asur ülkesine gönderilmesine izin verelim. Çünkü Sarazenler doğaları gereği duvara saldıramazlar, ama yağmalamada tüm insanların en zekileri.Ve iyi savaşçı olan bazı askerler de işgalde onlara katılacaklar, öyle ki, eğer onlara bir muhalefet gelmezse, yollarına düşenleri alt edebilirler ve herhangi bir düşman güç onlara rastlarsa, kolayca kurtulabilirler. bize emekli olarak. Ve kaleyi ele geçirdikten sonra, Allah dilerse, arkamızdaki hiç kimsenin fesat çıkarmasından korkmadan ve Asurluların ne durumda olduğunu iyi bilerek, bütün orduyla Dicle Nehri'ni geçmemize izin verin."
Gutenberg.org'daki kaynak
Bu cevapların çoğu, aydınlatıcı bulduğum stratejik kaygılara odaklanıyor.
Bir ülkeyi ele geçirmenin amacının (sahiplerini veya sakinlerini katletmenin aksine) ekonomik aygıtının kontrolünü ele geçirmek olduğunu eklemek istiyorum. Bu, kalede olabilecek veya kaledekiler tarafından kontrol edilebilecek insanları kontrol etmek anlamına gelir. Köleler için baskın yapmak gibi eski insan davranışının bir uzantısıdır; serfleri ve toprak kaynaklarını kontrol etmek için savaşlar oldu (şimdi neden savaş yapıyoruz?).
Yukarıdaki yanıtlardan birinin dediği gibi, savaşlar çok uzun olabilir ve ben bunu, kaynakları bir komşunun boyun eğdirilmesine yatırarak ekonominizi ve savunma yeteneklerinizi ikiye katlamanın bir yolu olarak düşünmeyi seviyorum.
Kaynaklar, tarım arazileri ve savunma yetenekleri istiyorsunuz. Aynı derecede önemli olan, çiftçilerini ve yerel tedarik hatlarını (zanaatkarlar, ulaşım ağları, vb.) Aşırı nüfus sorunları fetih için motive edici olsa da, içinde insan olmayan toprakları almak çok daha az değerlidir. Bir halkın liderini ortadan kaldırmak, onun savunma kabiliyetini azaltır ve en azından daha geniş halktan geçici bir itaat sağlar. İstilacı, kuşatılmış liderlere ve savunuculara göre üstünlük ve istikrar göstermediyse, bir halk o kadar uyumlu olmayacaktır.
Bütün soru iki kısımda cevaplanabilir.
Kaleler sadece sakinlerini korumak için, depo ve/veya askeri garnizon olarak inşa edilmedi. Sınırları veya yakındaki/dışarıdaki alanları korumak için sıklıkla stratejik olarak yerleştirildiler. Bir kaleyi yok saymak zor değildi, ancak daha sonra arkadan/kanatlardan saldırıya uğramak için etrafını çevirmek zordu.
Bir kaleyi ele geçirmek, yalnızca arkadan/kanatlardan gelen saldırı tehdidini ortadan kaldırmakla kalmaz, aynı zamanda size gelecekteki tehditlerden korunmak için bir kale sağlar.
Ekonomik bir sorun olduğunu düşünüyorum. Kale, çevresindeki tarım arazilerine de sahip olan bir lord tarafından iskan edilmişti. Astlarının bulunduğu araziyi eken insanlar. Onlar üzerinde gücü vardı, yerinde kaldığı sürece, düşman ordusu ilerledikten sonra dışarı çıkabilirdi ve her şey normale dönerdi. Bir düşman ordusu toprak üzerinde güç oluşturmak istiyorsa, lordun kaldırılması ve kendilerinden birini kurması gerekiyordu.
Kaleler HER ZAMAN stratejik konumlarda bulunurdu. Düşmanın yapmaya çalışacağı ilk şey atlatmaktı. İşin püf noktası bunun imkansız olduğundan emin olmaktı. Bir kalenin hem sivil hem de askeri olarak birçok işlevi vardı. Her iki durumda da kaleler toplumun gerçek odak noktalarıydı. Onları basitçe atlatamadınız.
Barış içinde, hükümetin yerel koltuğuydu. Lord ve maiyeti, çevredeki kırsal bölgeyi ondan yönetti. Savaş sırasında halk kaçar, savunma düzenlenirdi. Yiyecekler orada saklandı.
Çevredeki ülkeyi kontrol etmek kendi başına oldukça yararsızdı. Onu 'kontrol edebilirsin' ama orada kimse yoktu. (Kaleye kaçmışlardı.) Çoğu durumda yiyecek ve mal yoktu. Ya hasat henüz olgunlaşmamıştı ya da bu işi kendin yapmak zorundaydın. Kiminle? Birliklerin değil, kaleyi kuşatmak için onlara ihtiyacın vardı. Yerel köylülerle değil, kaledeydiler. Kendi köylülerinizle değil, ya kaleyi kuşatan milislerdeydiler ya da memleketinizde kendi tarlalarınızda çalışıyorlardı.
Kale savunma karargâhıydı, tam olarak oturup düşmanın uzaklaşmasını beklemiyorlardı. Mümkünse düşmana saldırmak ve moralini bozmak için baskınlar düzenlediler. Bu çok oldu. Bir kuşatma genellikle uzun ve tehlikeli bir olaydır. Çok pahalı olduğu söylenemez. Birliklerinizin yiyeceğe ihtiyacı var (paraya/çabaya mal oluyor), kuşatma işlerini kazmaktan hoşlanmıyorlardı ve can sıkıntısından nefret ediyorlardı. Düşmanınızın müttefikleri tarafından arkadan saldırıya uğrama ihtimaliniz çok yüksekti. Kuşatmacıların genellikle çok sağlıksız koşullarda yaşadıklarını, çoğu zaman savaştan çok hastalıklardan öldüğünü unutmayın. İnsanlar bunu biliyordu ve bunu yapmak zorunda kalmayı dört gözle beklemiyorlardı.
Yani bir saldırganın yapabileceği tek şey o kaleyi almaya çalışmaktı. Ya da evde kal. O günlerde böyle çalışıyordu.
Bu tartışmadaki kale savunucularının çoğu, kanıtlanabilir şekilde doğru olmayan varsayımlarda bulunuyorlar.
- Konumları çok stratejik olduğu için bir kalenin etrafında etkili bir şekilde dolaşmak imkansız olurdu.
Çevresini dolaşmanın imkansız olduğu herhangi bir yere inşa edilmiş bir kale örneği gösterin. Atlantik Okyanusu'nun ortasında, kıta Avrupa'sını kıta Amerika'sından kuzey kutbundan güneye doğru dizilmiş kilometrelerce deniz ejderhasıyla birleştiren yalnız bir kayanın üzerinde olması gerekirdi. Bir kaleyi engelleyici bir varlık olarak geçersiz kılmak için tek yapmanız gereken, çevresinde bir okun uçabileceği kadar uzağa gitmek olduğunu unutmayın. Konstantinopolis bir istisna gibi görünse de, düşmanın amacı böyle bir yerde (hatta önemli bir nehir boyunca) inşa edilmiş bir kaleyi geçmekse, okların ulaşamayacağı yeni bir köprü inşa etmek bir kale inşa etmekten çok daha ucuzdur. VE bir köprü.
- Bir kaleyi kuşatmak için sahada bir orduyu desteklemek çok maliyetlidir.
Eğer kuşatmanın tek yapmak istediği kaleyi şişirmekse, kalenin içindekiler kaçmaya çalıştığında kuşatanlara avantaj sağlamak için bir tür geçici siper inşa edildiği sürece kalenin sahip olduğundan daha az adamdan oluşan bir kuvvet yeterli olacaktır.
Ama elbette bu mantıktaki en büyük hata, kaleyi inşa etmenin olağanüstü maliyetini ve surlar içinde asker sağlamanın maliyetini göz ardı etmesidir. Bir kale kuşatıcısının bir kaleyi şişirmek ve garnizonunun ortaya çıkmasını beklemek için erzak olarak harcaması gereken her şey, kale sakinlerinin erzaklarının maliyetinden daha ucuz olacaktır. -ve gerçekte yaptı- onları inşa eden ülkeyi iflas ettirdi.
Kalelerin gerçek bir stratejik değeri olduğundan şüphem yok, onları inşa eden onca kişi yüzyıllar boyunca varsayımı test ederek aynı soruları sormuş olacaktı. Ancak şimdiye kadar bu tartışma gerekçeyi bulmuş gibi görünmüyor.
Windsor Kalesi
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Windsor Kalesi, İngiltere'nin Berkshire ilçesinde Windsor ve Maidenhead bölgesinin kuzeydoğu ucundaki bir sırtta duran İngiliz kraliyet ikametgahı. Kale, Thames Nehri'nin güney kıyısında 13 dönüm (5 hektar) bir alanı kaplar. Windsor Kalesi, Yuvarlak Kule ile ayrılan dörtgen şekilli iki bina kompleksinden veya avludan oluşur. İkincisi, yapay bir höyük üzerine inşa edilmiş ve çevredeki düzlük üzerinde kilometrelerce görülebilen devasa bir dairesel kuledir. Yuvarlak Kule'nin batısındaki avluya alt koğuş, doğudaki avluya üst koğuş denir.
Windsor Kalesi nedir?
Windsor Kalesi, dairesel bir kule ile ayrılmış iki bina kompleksi veya mahkeme içeren bir İngiliz kraliyet ikametgahıdır. Mahkemeler şapeller ve kraliyet daireleri içerir. Windsor Kalesi, 2018'de Prens Harry ve Meghan Markle'ın düğünü de dahil olmak üzere kraliyet düğünleri için popüler bir mekan olmasının yanı sıra turistik bir yer.
Windsor Kalesi ne zaman inşa edildi?
William I ilk olarak Windsor Kalesi sitesini yaklaşık 1070'de geliştirdi ve şarampole bir höyük inşa etti. Daha sonra hükümdarlar siteye bir dizi ekleme yaptılar: Henry II şarampole taş Yuvarlak Kule ve dış duvarlarla değiştirdi Henry III bir kraliyet şapeli ekledi Edward III kale binalarını kraliyet apartmanlarına dönüştürdü Charles II bu daireleri yeniden inşa etti ve George IV daireleri yeniden inşa etti hükümdarlar kadar devlet ziyaretçileri tarafından da kullanılabilirler.
Windsor Kalesi nerede?
Windsor Kalesi, İngiltere'nin Berkshire ilçesinde Windsor ve Maidenhead bölgesinin kuzeydoğu ucunda yer almaktadır.
Windsor Kalesi'nde kimler gömülü?
St. George Şapeli, Windsor Kalesi'nde Henry VI, Edward IV, Henry VIII ve Jane Seymour, Charles I, Edward VII ve George V. George III, George IV ve William IV'ün cesetlerini içeren bir şapel ve kraliyet mozolesidir. Ayrıca Windsor'daki Albert Memorial Şapeli'ne gömüldü.
Sakson zamanlarında Windsor'da bir kraliyet ikametgahı vardı (C. 9. yüzyıl). William I (“Fatih William”) mevcut alanı geliştirdi ve yaklaşık 1070'de surlarla çevrili bir höyük inşa etti. Henry II bunu taş Yuvarlak Kule ile değiştirdi ve kuzeye, doğuya ve güneye dış duvarlar ekledi. 13. yüzyılda Henry III, güney duvarını ve alt koğuşun batı ucunu tamamladı ve günümüz Albert Memorial Şapeli'nin yerine bir kraliyet şapeli inşa etti. Edward III, bu şapeli 1348'de yeni kurulan Jartiyer Nişanı'nın merkezi haline getirdi ve üst koğuştaki kale binalarını hükümdarlar için konut dairelerine dönüştürdü. Bu daireler, II. Charles tarafından yeniden inşa edildi ve daha sonra, hükümdarlara ek olarak devlet ziyaretçileri tarafından kullanılmak üzere IV. George tarafından yeniden inşa edildi.
Alt koğuş, St. George Şapeli ve Albert Memorial Şapeli'ni içerir. Jartiyer Tarikatı'nın şapeli olarak tasarlanan St. George Şapeli, Edward IV tarafından başlatılmıştır ve Dikey Gotik tarzı mimarinin en iyi örneklerinden biridir. 1528'de tamamlanmış ve 1921 ile 1930 arasında restore edilmiştir. Kraliyet mozolesi olarak Westminster Manastırı'nın yanında yer alır ve Henry VI, Edward IV, Henry VIII ve Jane Seymour, Charles I, Edward VII ve George V'nin cesetlerini içerir. Şapel ayrıca Jartiyer Şövalyelerinin etkileyici nişanlarını da içerir. Henry VII tarafından kraliyet mozolesi olarak inşa edilen Albert Memorial Şapeli, Kraliçe Victoria tarafından restore edilmiş ve eşinin anısına isimlendirilmiştir. Bu şapelde George III, George IV ve William IV gömülüdür.
Kalenin üst koğuşunda hükümdarın özel daireleri ve ziyaretçiler için özel daireler bulunur. Üst koğuştaki devlet daireleri, Waterloo Odası, St. George's Hall ve büyük resepsiyon odasını içerir. Üst koğuş aynı zamanda Leonardo da Vinci, Michelangelo, Raphael, Genç Hans Holbein ve diğer Eski Ustaların paha biçilmez çizimlerini içeren kraliyet kütüphanesinin yeridir. Yangın, Kasım 1992'de üst koğuşun kuzeydoğu köşesini yok etti. Tabloların, mobilyaların ve diğer taşınabilir hazinelerin çoğu kurtarıldı, ancak St. George's Hall da dahil olmak üzere 100'den fazla oda yıkıldı veya hasar gördü. Etkilenen bölgenin başarılı bir restorasyonu 1997 yılında tamamlandı.
Güney, doğu ve kuzeydeki kalenin bitişiğinde, yaklaşık 500 dönümlük (200 hektar) park alanından oluşan Home Park yer almaktadır. Kraliçe Victoria ve Prens Albert'in mozolesinin bulunduğu yer olan Frogmore, parkın içinde yer almaktadır. Kalenin güneyinde, yaklaşık 1.800 dönümlük (700 hektar) Büyük Park yer alır. Büyük Park'a giden 3 mil (5 kilometrelik) bir cadde olan Uzun Yürüyüş, II. Charles tarafından 1685'te dikildi, 1945'te yaşlanan karaağaç ağaçlarının yerini daha genç ağaçlar aldı. Yapay bir göl olan Virginia Water, güneyde yer alır. sınır.
Erken Ortaçağ Zamanları
Motte & Bailey (Wiston Castle, Galler) (Kredi: Jayne)
Erken Orta Çağ'da (erken Orta Çağ dönemi) inşa edilen ilk kaleler, düşmanlar üstlerine tırmanmaya çalışırken, öncelikle savunma için inşa edilmiş toprak yığınlarıydı.
1000'lerde Normanlar bunları Motte ve Bailey kale tasarımlarına dönüştürdü.
Aslında, bir ‘Motte’ büyük bir toprak höyüğüydü ve bir ‘Bailey’ höyüğün yanındaki düzleştirilmiş alandı. ‘Motte’, bir hendekle çevrilebilir ve binalar, ahşaptan veya zaman izin verilirse taştan yapılmış – bailey üzerine yerleştirilebilir.
Motte & Bailey kalelerinin en önemli avantajı, inşa etmelerinin çok hızlı, ancak saldırmalarının oldukça zor olmasıydı. Bu kaleler, Normanların Avrupa'nın çoğunu fethetmeyi başarmasının başlıca nedenlerinden biriydi.
İçindekiler
13. yüzyıl
İngilizler Conwy kasabasını, Aberconwy Abbey'i inşa etmeden önce, bölge Galli prenslerin [3] tercih ettiği bir Cistercian manastırı ve Galler prenslerinin saraylarından birinin (llys olarak adlandırılır) yeri tarafından işgal edildi. Conwy'den: ". en eski yapı, doğu tarafının güney ucundaki şehir surlarının bir parçasıdır. Burada bir duvar ve Büyük Llywelyn ve torunu Llywelyn ap Gruffydd'e ait bir llys [saray/adliye binası] kulesi Apsisli bir kule ile kayalık bir çıkıntı üzerine inşa edilmiş, klasik, yerel, Galler yapımı bir yapıdır ve dört pencere açıklığının varlığı nedeniyle şehir duvarlarının geri kalanından sıyrılmaktadır. 13. yüzyılın başlarında ve Llys'lerinden herhangi birinin en eksiksiz kalıntısıdır."
Konum ayrıca, Deganwy Kalesi'nin uzun yıllar boyunca savunduğu, Kuzey Galler'in kıyı ve iç bölgeleri arasındaki Conwy Nehri üzerindeki önemli bir geçiş noktasını da kontrol ediyordu. [3] İngiltere kralları ve Galler prensleri, 1070'lerden beri bölgenin kontrolü için yarışmışlardı ve çatışma 13. yüzyılda yeniden başladı ve I. Edward'ın 1282'deki hükümdarlığı sırasında ikinci kez Kuzey Galler'e müdahale etmesine yol açtı. [ 4]
Edward büyük bir orduyla işgal etti, Carmarthen'den kuzeye ve Montgomery ve Chester'dan batıya doğru itti. Edward, Mart 1283'te Aberconwy'yi ele geçirdi ve konumun yeni bir ilçenin merkezini oluşturacağına karar verdi: Manastırı Conwy vadisinden sekiz mil yukarı Maenan'daki yeni bir yere taşıyacak, Maenan Manastırı'nı kuracak ve yeni bir İngiliz kalesi inşa edecek ve duvarlarla çevrili olacak. manastırın eski sitesinde kasaba. [5] Yıkık Deganwy kalesi terk edildi ve asla yeniden inşa edilmedi. [6] Edward'ın planı bir sömürge girişimiydi ve yeni kasabayı ve surları böyle yüksek statülü bir yerel Galler bölgesinin üzerine yerleştirmek, kısmen İngiliz gücünü göstermek için sembolik bir eylemdi. [7]
Edward'ın kararından birkaç gün sonra Conwy Şatosu'nun etrafındaki hendek kazma çalışmaları başladı. [8] Çalışma, Sir John Bonvillars tarafından kontrol edildi ve usta duvarcı James of St. George tarafından denetlendi ve 1283 ile 1284 arasındaki çalışmanın ilk aşaması, dış perde duvarları ve kuleleri oluşturmaya odaklandı. [9] İkinci aşamada, 1284 ve 1286'dan itibaren, iç binalar inşa edildi ve komşu kasabanın duvarlarında çalışma başladı. [10] 1287'de kale tamamlandı. [10] İnşaatçılar, görev için İngiltere'nin dört bir yanından çok sayıda işçiyi işe aldı. Her yaz inşaat sezonunda, işçiler Chester'da toplanıyor ve ardından Galler'e doğru yürüyordu. [11] Edward'ın muhasebecileri, şehir surlarının maliyetlerini kalenin maliyetinden ayırmadılar, ancak iki projenin toplam maliyeti, o dönem için çok büyük bir miktar olan 15.000 £ civarındaydı. [10] [nb 1]
Kalenin polis memuru, 1284 tarihli bir kraliyet tüzüğü ile, aynı zamanda yeni Conwy kasabasının belediye başkanıydı (bu güne kadar, Belediye Başkanı, Kale'nin re'sen Constable'ıdır) ve 15 tatar yayı da dahil olmak üzere 30 askerden oluşan bir kale garnizonunu denetledi. bir marangoz, papaz, demirci, mühendis ve taş ustası tarafından desteklenmektedir. [13] Kalenin ilk polis memuru, daha önce Rhuddlan Kalesi'nin ilk polis memuru olan Sir William de Cicon'du. 1294 yılında Madog ap Llywelyn İngiliz yönetimine karşı ayaklandı. Güçler Şubat ayında onu rahatlatmak için gelmeden önce Edward, Aralık ve Ocak 1295 arasında Conwy'de Galli tarafından kuşatıldı ve yalnızca deniz yoluyla sağlandı. [14] Guisborough'lu tarihçi Walter, sert koşullar nedeniyle Edward'ın kendi özel şarabını içmeyi reddettiğini ve bunun yerine onu garnizon arasında paylaştırdığını ileri sürdü. [15] Birkaç yıl sonra, kale üst düzey kişileri ziyaret etmek için ana ikametgahı oluşturdu ve Edward'ın oğlu, geleceğin II. Edward'ı 1301'de Galler liderlerinden saygı görmek için bölgeyi ziyaret ettiğinde ev sahipliği yaptı. [16]
14.–15. yüzyıllar
Conwy Kalesi, 14. yüzyılın başlarında iyi korunmamıştı ve 1321'de yapılan bir araştırma, yetersiz donanıma sahip olduğunu, sınırlı depoları olduğunu ve sızıntı yapan çatılar ve çürümüş ahşaplardan muzdarip olduğunu bildirdi. [17] Bu sorunlar, Kara Prens Edward, 1343'te kalenin kontrolünü ele geçirene kadar devam etti. [17] Kahyası Sir John Weston, büyük salon ve kalenin diğer bölümleri için yeni taş destek kemerleri inşa ederek onarımlar yaptı. . [17] Ancak Kara Prens'in ölümünden sonra Conwy yine ihmale uğradı. [17]
14. yüzyılın sonunda, kale, II. Richard tarafından rakibi Henry Bolingbroke'un güçlerinden bir sığınak olarak kullanıldı. [18] 12 Ağustos 1399'da, İrlanda'dan döndükten sonra, Richard, müzakereler için Bolingbroke'un temsilcisi Henry Percy ile buluştuğu kaleye gitti. [19] Percy şapelde krala zarar vermeyeceğine yemin etti. 19 Ağustos'ta Richard, Flint Kalesi'nde Percy'ye teslim oldu ve hayatı bağışlanırsa tahttan çekileceğini vaat etti. [20] Kral daha sonra Londra'ya götürüldü ve daha sonra Pontefract Kalesi'nde tutsak olarak öldü. [19]
Henry Bolingbroke, 1400'de IV. Henry olarak hüküm sürmek için İngiliz tahtını aldı, ancak kısa bir süre sonra Owain Glyndŵr önderliğinde Kuzey Galler'de isyan patlak verdi. [19] Mart 1401'de, Owain Glyndŵr'in kuzenleri Rhys ap Tudur ve kardeşi Gwilym, Conwy Kalesi'ne sürpriz bir saldırı düzenledi. [19] Kaleyi tamir eden marangozlar gibi davranarak içeri girdiler, nöbetçi iki bekçiyi öldürdüler ve kalenin kontrolünü ele geçirdiler. [19] Galli isyancılar daha sonra saldırdı ve surlarla çevrili kasabanın geri kalanını ele geçirdi. [21] Kardeşler, bu anlaşmanın bir parçası olarak teslim olma görüşmesinden önce, yaklaşık üç ay boyunca Henry tarafından kraliyet affı aldı. [19]
1455 ve 1485 yılları arasında Lancastrians ve Yorkluların rakip hizipleri tarafından savaşılan Güller Savaşı sırasında Conwy takviye edildi, ancak savaşta çok az rol oynadı. [22] Henry VIII, 1520'lerde ve 1530'larda restorasyon çalışmaları yürüttü ve bu süre zarfında kale hapishane, depo ve ziyaretçiler için potansiyel bir konut olarak kullanıldı. [22]
17.–21. yüzyıllar
Conwy Castle, 17. yüzyılın başlarında tekrar bakıma muhtaç hale geldi. [23] I. Charles onu 1627'de Edward Conway'e 100 £ karşılığında sattı ve Edward'ın Edward olarak da adlandırılan oğlu 1631'de harabeyi miras aldı. [23] [nb 2] 1642'de Charles'ın kralcıları arasında İngiliz İç Savaşı patlak verdi. taraftarları ve Parlamento. [23] York Başpiskoposu John Williams, kral adına kalenin sorumluluğunu üstlendi ve masrafları kendisine ait olmak üzere onu tamir etmeye ve garnizon kurmaya başladı.[23] 1645'te, Sir John Owen onun yerine kalenin valisi olarak atandı, ancak bu iki adam arasında sert bir anlaşmazlığa yol açtı. [25] Başpiskopos Parlamentoya sığındı, Conwy kasabası Ağustos 1646'da düştü ve Kasım ayında General Thomas Mytton, önemli bir kuşatmadan sonra nihayet kaleyi aldı. [26] Trevor ailesi, Mytton'dan Başpiskoposa ödünç verdikleri kaledeki mülkün iadesi için dilekçe verdi. [27]
Kuşatmanın ardından, Albay John Carter kaleye vali olarak atandı ve yeni onarımlar yapıldı. [26] 1655'te Parlamento tarafından atanan Danıştay, kalenin hafife alınmasını veya askeri kullanımdan çıkarılmasını emretti: Bakehouse kulesi muhtemelen bu sırada hafiflemenin bir parçası olarak kasıtlı olarak kısmen yıkıldı. [26] Charles II'nin 1660'da restorasyonu ile Conway, Conway Kontu Edward Conway'e iade edildi, ancak beş yıl sonra Edward, kalan demiri ve kurşunu kaleden çıkarmaya ve satmaya karar verdi. [28] Çalışma, Conwy'nin önde gelen vatandaşlarının muhalefetine rağmen Edward Conway'in gözetmeni William Milward'ın gözetiminde tamamlandı ve kaleyi tam bir harabeye çevirdi. [29]
18. yüzyılın sonunda, kalıntılar pitoresk ve yüce kabul edildi, ziyaretçileri ve sanatçıları cezbetti ve kalenin resimleri Thomas Girtin, Moses Griffith, Julius Caesar Ibbetson, Paul Sandby ve J. M. W. Turner tarafından yapıldı. [29] 19. yüzyılda Conwy Nehri boyunca, 1826'da bir karayolu köprüsü ve 1848'de bir demiryolu köprüsü de dahil olmak üzere, kasabayı ve Llandudno'yu birbirine bağlayan birkaç köprü inşa edildi. Bu, kale ile olan iletişim bağlantılarını geliştirdi ve turist sayısını daha da artırdı. [30] 1865'te Conwy Castle, onu Conway'lerin torunlarından Conwy kasabasının sivil liderliğine kiralayan Hollanda ailesinden geçti. Ardından, hasarlı Bakehouse kulesinin yeniden inşası da dahil olmak üzere harabelerdeki restorasyon çalışmaları başladı. [30] 1953'te kale, Çalışma Bakanlığı'na kiralandı ve Arnold Taylor, kalenin tarihine ilişkin çok çeşitli onarımlar ve kapsamlı araştırmalar yaptı. [31] 1958'de kaleye ek bir karayolu köprüsü inşa edildi. [30] Zaten planlanmış bir anıt olarak korunuyor, 1986'da "Kral Edward'ın Gwynedd'deki Kaleleri ve Şehir Surları"nın Dünya Mirası Alanının bir parçası ilan edildi. . [32]
21. yüzyılda kale, Cadw tarafından turistik bir cazibe merkezi olarak yönetiliyor ve 2010'da 186.897 turist kaleyi ziyaret etti. 2012'de yeni bir ziyaretçi merkezi açıldı. yıl. [34]
29 Ekim 2019'da Himeji'de resmi bir törenle Himeji Kalesi, Hyogo ili, Japonya ile morina balığı. [35]
Kale, gri kumtaşı ve kireçtaşından oluşan kayalık bir kıyı sırtına sarılır ve kaledeki taşın çoğu, muhtemelen alan ilk temizlendiğinde, büyük ölçüde sırtın kendisinden alınır. [36] Ancak yerel taş, pencere gibi detayların oyulması için yeterli kalitede değildi ve buna göre Creuddyn yarımadasından, Chester'dan ve Wirral'den kumtaşı getirildi. [37] Bu kumtaşı yerel gri taştan daha renkliydi ve muhtemelen görünüşü için bilinçli olarak seçilmişti. [37]
Kale dikdörtgen bir plana sahiptir ve bir çapraz duvarla ayrılan bir İç ve Dış Koğuş'a bölünmüştür ve her iki tarafta 70 metrelik (21 m) dört büyük kule vardır. kireç render. [38] Kulelerin dışında, inşaatçılar için spiral bir rampa oluşturmak için kerestelerin yerleştirildiği orijinal yapılarından kalma çukurlar hala var. [39] Şimdi biraz çürümüş olsa da, siperler orijinal olarak üçlü finial tasarımlara sahipti ve duvarların dışında uzanan bir dizi kare delik içeriyordu. [40] Bu deliklerin ne için kullanıldığı belirsizdir – drenaj delikleri, savunma amaçlı istifleme için destekler veya dekoratif kalkanları sergilemek için kullanılabilirler. [40]
Kalenin ana girişi, ana kapının önünde bir dış savunma olan batı barbican'dan geçer. [41] İlk inşa edildiğinde, barbican'a bir asma köprü üzerinden ulaşılıyordu ve duvarların dışından doğuyu kesen modern yolun altında kasabadan keskin bir şekilde yükselen duvardan bir rampa. [41] Barbican, İngiltere'de hayatta kalan en eski taş işlemelere sahiptir ve kapı başlangıçta bir portcullis tarafından korunmuştur. [42]
Kapı, ilk yapıldığında çeşitli idari ve hizmet binalarıyla dolu olacak olan Dış Koğuş'a açılmaktadır. [43] Kuzey-batı kulesine hamal kulübesinden ulaşıldı ve sınırlı konaklama ve mağazalar için alan içeriyordu. [44] Güneybatı kulesi ya kalenin polis memuru ya da kalenin garnizonu tarafından kullanılmış olabilir ve ayrıca bir fırın da içeriyordu. [44] Koğuşun güney tarafında, mahzenlerin üzerinde oturan büyük salon ve şapeli içeren bir dizi bina bulunmaktadır. [45] 1340'lardan kalma kütükler ve ayakta kalan bir taş kemer hala görülebilmektedir. [46] Büyük salonun arkasında, mahkûmları alıkoymak için polis memuru tarafından kullanılan kule vardı; bu, mahkumları tutmak için 16. yüzyılda "dettors chambre" ("borçlular odası") olarak adlandırılan özel bir odayı ve bir yeraltı zindanını içeriyordu. [47] Koğuşun kuzey tarafında bir mutfak, birahane ve fırın da dahil olmak üzere, mutfak kulesi tarafından desteklenen, konaklama ve depolar içeren bir dizi hizmet binası vardı. [48]
İç Koğuş aslında Dış Koğuştan bir iç duvar, bir asma köprü ve kayaya oyulmuş bir hendekle korunan bir kapı ile ayrılmıştı. [49] Hendek 16. yüzyılda doldurulmuş ve asma köprü kaldırılmıştır. [50] Kapının yanında iyi inşa edilmiş yaylı kale günümüze ulaşmıştır ve bugün 28 m derinliğindedir. [50] İçeride, koğuşta kraliyet hanesi için odalar, bugün onların acil personeli ve hizmet tesisleri bulunuyordu, tarihçi Jeremy Ashbee onları "İngiltere ve Galler'deki en iyi korunmuş ortaçağ özel kraliyet odaları takımı" olarak görüyor. [2] Gerekirse, kalenin geri kalanından mühürlenebilecek ve neredeyse süresiz olarak doğu kapısından deniz yoluyla sağlanabilecek minyatür bir kraliyet sarayı oluşturmak üzere tasarlandılar, ancak pratikte kraliyet tarafından nadiren kullanılıyorlardı. aile. [51]
Kraliyet odaları, koğuşun dışından bir avluya bakan bir dizi binanın birinci katına yerleştirildi. [52] İç Koğuş'u koruyan dört kule, özel kraliyet şapelini içeren Şapel Kulesi ile hizmet tesisleri içeriyordu. [52] Her kulede, muhtemelen hem güvenlik hem de kraliyet bayrağının belirgin bir şekilde gösterilmesine izin vermek için tasarlanmış ek bir gözetleme kulesi kulesi vardır. [53] Düzenleme aslen 13. yüzyılınkine benziyordu. Gloriette Corfe Kalesi'nde ve kapsamlı kişisel güvenlik sağlarken kral için bir mahremiyet kombinasyonu sağladı. [54] İki daire grubu daha sonra büyük bir oda, dış oda ve iç oda dahil olmak üzere tek bir oda kümesinde birleştirildi. [55]
İç Koğuş'un doğu tarafında, kale bahçesini çevreleyen başka bir barbican var. [56] Bu, kraliyet daireleri tarafından gözden kaçırıldı ve yıllar içinde tarzı değişti: 14. yüzyılın başlarında bir çim vardı, 14. yüzyılın sonlarında sarmaşıklar, 16. yüzyılda yengeç-elma ağaçları ve bir çim ve bahçede bir çim vardı. 17. yüzyıl resmi süs çiçekleri. [57] Başlangıçta küçük bir iskelenin inşa edildiği nehre giden bir arka kapı, önemli ziyaretçilerin kaleye özel olarak girmelerine ve kaleye tekneyle ikmal yapılmasına izin veriyordu, ancak bu kapı şimdi üzerine inşa edilen sonraki köprüler tarafından gizleniyor. site. [58]
Conwy'nin mimarisi, aynı dönemde Savoy County'de bulunanlara yakın bağlantılara sahiptir. [59] Bunlar arasında pencere stilleri, kulelerde kullanılan mazgallı mazgallı tipler ve putlog deliklerinin konumlandırılması yer alır ve bunlar genellikle Savoy mimarı Master James'in etkisine atfedilir. [59] Özellikle üç tepeli merlon, Edward tarafından 1273'te haçlı seferinden dönerken ziyaret edilen Savoyard Castello San Giorio di Susa'da görülen bir özelliktir.
1215 Kuşatması
Ekim ve Aralık 1215 arasında Kral John (r.1199-1216), isyancılardan geri almak amacıyla Rochester Kalesi'ni kuşattı. Rochester Köprüsü'nü kırıp kale avlusunu ele geçiren kraliyet ordusu, kale içindeki isyancıları taşlarla bombalamak için kuşatma motorlarını kullanırken madenciler binanın güneydoğu kulesine saldırdı. [8]
Zayıflamış duvarları desteklemek için kullandıkları ahşap direkleri ateşlemek için 'yiyecek çok şişman 40 domuzdan' yağ yakarak, [9] saldırganlar kalenin güneydoğu köşesini yıktı ve isyancıları kuzeye çekilmeye zorladı. iç yarısı. Açlık kısa sürede isyancıları teslim olmaya zorladı. Tarihçiler, ertesi yıl öldüğünde kralın zaferi kısa sürmüş olsa bile, açıkça olağanüstü bir vahşet eylemi olan kuşatmanın canlı tasvirlerini bıraktılar. [10]
Ortaçağ Kaleleri
Orta Çağ'dan bahsedin ve çoğu insan hemen sağlam bir hendekle çevrili ve at sırtında şövalyeler ve mızraklı lejyonlar tarafından korunan büyük bir taş kale hayal eder. Kaleler, dünyadaki en popüler tarihi yerlerden bazılarıdır ve büyük katedrallerle birlikte, Avrupa'daki Orta Çağ'ın en çağrıştıran özelliklerinden biridir.
Kaleler, hayal gücümüz üzerinde güçlü bir etkiye sahiptir. Romantik şövalyelik, destansı savaşlar, sadakat ve taç ve ülkeye kişisel fedakarlık idealini somutlaştırırlar.
Tipik bir Ortaçağ Kalesi neye benziyordu?
İlk olarak, hiçbir iki taş kalenin aynı yerleşim planına sahip olmadığını ve her kalenin tasarımının büyük ölçüde yerel manzaraya, becerilere, kaynaklara ve her kalenin amacına ve işlevine bağlı olduğunu anlamalıyız.
Bazı kaleler bir lüks ve ihtişam havası yaratmak için tasarlanırken, diğerleri kolayca savunulabilecek ve yerel nüfus için barınak sağlayabilecek güçlü duvarlarla tamamen militarist arayışlar için inşa edildi.
Çoğu ortaçağ kalesi bazı ortak özellikleri paylaştı, bu yüzden taş kale inşaatının en önemli yönlerinden bazılarına bir göz atalım.
Kale, her ortaçağ kalesinin kalbi ve eşmerkezli savunmanın başlamasından önce en güçlü savunulan noktaydı. Taş kalelerin büyük yeniliği, daha önceki motte-and-bailey kalesinin ahşap kulesinin taştan yapılmış daha uzun ve daha güçlü bir kuleyle değiştirilmesiydi.
Kale, kalenin ve ailesinin sahibi olan lordun ikametgahıydı, ancak misafirleri veya temsilcileri tarafından da kullanılabilirdi. Taş binalar, daha önceki ahşap kulelere göre çok daha lüks bir konaklama imkanı sağlıyordu. Isı ve konfor için büyük şömineler, daha büyük ve daha konforlu odalar ve yağmur ve soğuktan daha iyi koruma içeriyorlardı.
Daha sonraki orta çağda, Kaleler görkemli binalara dönüşmeye başladı ve soylular, yalnızca bir kale olarak kullanılan daha lüks odalarda yaşamaya başladı.
Kale lordlarına barınak sağlamanın yanı sıra, kale aynı zamanda son savunma hattıydı. Taş duvarların kalınlığı, mancınık veya mancınık gibi kuşatma motorlarına karşı koruma görevi gördü. Buna ek olarak, taş kaleler genellikle merdivenlerle veya hareketli ahşap iskelelerle ölçeklemeyi zorlaştıracak kadar uzundu ve saldıran akıncılara ateş eden okçular için mükemmel bir bakış açısı sağlıyordu.
Atıf:Selbymay (Kendi çalışması) [CC BY-SA 3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0)], Wikimedia Commons aracılığıyla
Kale, herhangi bir taş kalenin kalbiydi ve genellikle inşa edilecek ilk kısımdı. Oradan yayılan birçok başka bina ve daha fazla tahkimat bulacaktık.
Bailey
Bailey, kalenin ev binalarını içeren müstahkem bir muhafazaydı. Bailey'nin normalde ahşap bir çitle çevrili olduğu erken dönem molozlu ve bailey kalelerinin aksine, taş kaleler kalın bir taş duvarla korunuyordu, tüm kaleyi sarıyordu ve hem Kale'yi hem de Bailey'i çevreliyordu.
Kale, sorumlu Lord'un ikametgahıyken, bailey, Lord'un korunması gereken geri kalanının da eviydi. Bailey, mutfaklar, ahırlar, şapel, fırın vb. gibi birçok bina içerebilir.
Su bir kuyudan veya sarnıçtan sağlanıyordu. Bununla birlikte, çoğu zaman su çok kirliydi ve demleme işlemi sırasında sterilize edilmiş bira içmek daha akıllıcaydı. Ortaçağ yaşamında biranın bu kadar önemli olmasının bir nedeni de bu aslında, birçok kalenin kendi bira fabrikaları vardı.
Şimdi, bailey içinde bulunan bazı ev binalarını görelim.
Mutfaklar
Misafirleri ağırlamak, kalenin sosyal hayatının önemli bir parçasıydı. Birçok soylu, misafirlerini etkilemeyi ve kalenin ihtişamını göstermeyi amaçladı ve büyük ayrıntılı mutfaklar, önemli ziyaretçilerine bir Lord'un zenginliğini gösterdi.
En özenli mutfaklar, kale arazisinde avlanırken yakalanan balığı ve avı pişirmek için kuruldu. Avcılık çok popüler bir aktivite olduğu için bu, kaleye ek bir prestij kazandıracaktı.
Büyük Salon
Büyük Salon, herhangi bir Ortaçağ Kalesinde sosyal yaşamın odak noktasıydı. Genellikle evin efendisinin önemli misafirlerinin onuruna ziyafetler ve ziyafetler düzenlediği en büyük ve en görkemli odaydı.
Büyük bir ziyafet verildiğinde, Büyük Salon seyircileri etkilemek için özenle hazırlanmıştı. Onur konukları salonun önünde, kalenin efendisi ve karısının yanında oturuyorlardı. Oturma düzenleri sıkı bir şekilde kontrol edildi, en önemli konuklar Noble Lord'a en yakın oturdu. Onlardan ne kadar uzakta oturuyorsanız, o kadar az önemliydiniz.
Ahırlar
Orta çağda atlar son derece değerliydi. Savaşta çok önemliydiler ama aynı zamanda ulaşım ve iletişim aracı olarak da kullanılıyorlardı. Güçlü bir Lord birçok savaş atına sahip olurdu. Büyük ahırlar ayrıca samanlıklar ve damatların yaşaması için alan ve ekipmanların depolandığı ve temel onarımların yapıldığı odalar içeriyordu.
Diğer savunma özellikleri
Kale, kalenin birincil savunmasıydı ama kesinlikle tek savunma değildi. Kalenin savunma yeteneklerini geliştirmek ve ona karşı saldırıyı mümkün olduğunca zorlaştırmak için başka tahkimatlar eklendi.
Perde duvar
Bir saldırı hendeği geçerse, perde duvara karşı gelirlerdi. Bu duvar genellikle tüm ev binalarını ve kaleyi korumak için kalenin dışına sarılır. Perde duvarları, duvarları merdivenlerle yükseltmeyi zorlaştıracak kadar uzun ve kuşatma motorlarından gelen bombardımana dayanacak kadar kalın olmalıydı.
Kaleler arasında boyutlar büyük ölçüde değişse de, bir taş duvar 3 m kadar kalın ve 12 m kadar yüksek olabilirdi. Duvarın sağlamlığını daha da artırmak için duvarın ortası sert taş ve moloz kullanılarak, iki dış kısmı ise günümüzdeki tuğla örüldüğü gibi devasa taşlar örülerek yapılmıştır. Bu nedenle moloz, iki taş duvar tabakası arasına 'zımbalanmış' ve bu, duvarın dayanıklılığını arttırmıştır.
Duvarın tepesinde, savunmacıların aşağıdaki düşmanlara füze yağdırmasına izin vermek için yürüyüş yolları, özel taş korkuluklar (olarak bilinen) olarak tasarlandı. siperler) savunuculara gelen oklardan ve diğer mermilerden daha fazla koruma sağladı.
Kapı Evi
Gatehouse, herhangi bir kalenin savunmasındaki en zayıf kısımdı. Dış duvarlar ne kadar güçlü olursa olsun, saldırganlar her zaman kaleye giden ana yolu saldırılarının odak noktası olarak kullanabilirdi.
Kale tasarımcıları bu büyük sorunun üstesinden gelmenin bir yolunu düşünmek zorundaydı. Açıkçası, ana giriş olmadan bir kale inşa edemezsiniz, çünkü barış zamanlarında insanlar ve erzak kaleye girip çıkmak için bir yola ihtiyaç duyardı.
Sonuç olarak, saldırganları caydırmak için ortaçağ kalelerinin girişinin etrafına surlar ve engeller inşa edildi. Girişi korumak için, kapının her iki tarafına savunma kuleleri inşa edildi. Kapı evinden geçiş uzatıldı ve doğrudan bir saldırıyı daha zorlu hale getirmek için kapı evinin içinde bir dizi savunma tasarlandı.
Örneğin, bir portcullis (Fransızca "kelimesinden gelir"porte coulissante”, kayar kapı anlamına gelir), geçidi engellemek için saldırganların önünde tavandan indirilen ahşap veya (daha sık) metal bir ızgaraydı. Bir kapı evi, bir veya daha fazla portcullis ile donatılmış olabilir.
Atıf: Fraser Sutherland (Kendi çalışması) [GFDL (http://www.gnu.org/copyleft/fdl.html), CC-BY-SA-3.0 (http://creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0) tarafından /) veya CC BY 2.5 (http://creativecommons.org/licenses/by/2.5)], Wikimedia Commons aracılığıyla
Bir davetsiz misafirin iki parmaklık arasında sıkışması alışılmadık bir durum değildi: ilk olarak, kapı evinin sonundaki parmaklık, saldırganın önüne indirildi ve daha sonra, kaçamadan, arkasındaki parmak da indirildi ve davetsiz misafirin arasında sıkışıp kaldı. okçuların kendisine ateş edebileceği iki metal ızgara ve saldırganın kendini savunmak için sınırlı fırsatı vardı.
Geçit kapısından geçiş genellikle tuzaklarla doluydu. 'Cinayet delikleri' savunmacılar tarafından saldırganların üzerine kaynar su (petrol çok pahalı ve elde edilmesi zor), kayalar ve diğer ağır nesneler dökmek için kullanılan geçidin tavanındaki açıklıklardı. Yangınları söndürmek için bu deliklere su da dökülebilir.
Ok yarıkları kaleyi savunan okçuların kapı evinin içindeki düşmanlara ateş edecekleri taş duvardaki küçük açıklıklardı.
Bu tahkimatlara sahip bir kapı evi gerçekten de çok zor bir teklif sunardı.
Göreceğimiz gibi, birçok kale su dolu hendeklerle çevriliydi, bu da saldırganların kapı evine ulaşmadan önce bu hendekleri geçmenin bir yolunu bulması gerektiği anlamına geliyordu.
Hendekler ve Su Savunmaları
Çoğu İngiliz Kalesi, alçakta kalan açık alanlarda bulunur ve çok azı, kayalık çıkıntılara (Goodrich Kalesi veya Stirling Kalesi) tünemek veya sarp kayalıklarla korunmak (Dunnottar Kalesi) gibi doğal savunmalardan yararlanma şansına sahipti.
Ancak, Castle tasarımcıları bunu bir sorun olarak görmek yerine, Castle özelliklerini geliştirmek için ellerinden geleni yaptılar. Çoğu durumda bu, bir hendek inşa etmek için yerel su kaynaklarının kullanılmasını içeriyordu.
A hendek kalenin etrafına inşa edilmiş bir savunma hendeğiydi ve kuru ya da suyla dolu olabilir.Genellikle, saldırganlar yakındayken kaldırılan (basit bir krank ile kaldırılan) bir asma köprü ile geçilirdi.
Atıf: Simon Ledingham, CC BY-SA 2.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=8861479
Su dolu bir hendeğin iki ana amacı vardı:
- İlk olarak, büyük kuşatma motorlarını veya mancınıkları Kale duvarlarından daha uzağa zorlayarak, gelen mermilerin doğruluğunu ve kuvvetini azalttı. Ayrıca, büyük hareketli ahşap iskelelerin duvarlara taşınmasını engelledi ve bu da saldırganların siperlere kolayca erişmesini sağlayacaktı.
- İkincisi, hendek, saldırganların dış duvarları zayıflatmak için kalenin altına girmesini önleyebilirdi.
Birkaç kale, taze akan doğal bir hendek avantajına sahipti, bu da çoğu zaman kalenin etrafında durgun bir gölet oluşturmak için yakındaki nehirlere baraj yapılarak hendeklerin yapıldığı anlamına geliyordu. Ne yazık ki, kalenin içindeki tüm kanalizasyon, doğrudan durgun hendeğe yönlendirilirdi, bu yüzden kokuyu hayal edebilirsiniz!
Daha sonraki kalelerde, hendekler, kalenin gerçek bir savunma rolünden ziyade daha görkemli ve etkileyici görünmesini sağlamak için tasarlandı. En iyi örneklerden biri, hendeğin artık bir savunmadan ziyade bir süs unsuru olarak görüldüğü Bodiam Kalesi'dir.
Taret ve Kuleler
İlk taş kalelerde, kale en büyük ve en önemli kuleyken, kulelerin geri kalanı (eğer varsa) ikincil bir role sahipti. Genel olarak, bu kuleler, okçuların duvarın dışındaki düşman saldırganlarına ateş etmelerini sağlamak için perde duvar boyunca veya o kadar uzağa gitmeyi başarırlarsa duvar boyunca yerleştirildi.
Ancak sonraki tasarımlarda kuleler, kalenin savunma stratejisinin ayrılmaz bir parçası haline geldi. Yeni yaklaşım, her köşesinde kuleler bulunan simetrik bir plan üzerinde kaleler tasarlamaktı.
Başlangıçta, kuleler kare şeklinde inşa edildi. Ancak saldırganlar, kısa süre sonra, kare temellerin köşelerinden birinin altına girerek, tüm kuleyi baltalayabileceklerini ve savunucular için yıkıcı sonuçlar doğurabileceklerini öğrendiler. Kale tasarımcıları, hiçbir köşesi zarar görmeyecek yuvarlak kuleler inşa ederek yanıt verdi. Bu nedenle geç Ortaçağ Kaleleri dairesel kulelere sahipti.
Daha sonraki Ortaçağ zamanlarında, kale tasarımı gelişti ve 12. yüzyılın sonunda yeni bir kale türü ortaya çıktı: eşmerkezli kale. Eşmerkezli kaleler, Orta Çağ askeri mimarisinin en yüksek noktalarından birini temsil eder.
Bu kaleler genellikle merkezi bir kale olmadan, kare veya çokgen plan üzerinde, her yöne bakan kuleler ve onları çevreleyen çift perde duvar ile inşa edilmiştir. Zirve zamanlarında, eşmerkezli kaleler o kadar zorluydu ki, onlara doğrudan saldırmak umutsuz olarak kabul edildi.
Bununla birlikte, barutun ortaya çıkması ve onlara saldırmak için yeni silahların ve taktiklerin geliştirilmesiyle, gerçek kalelerin modası geçmeye başladı ve orijinal savunma amaçları, yıldız kaleleri, kuleler veya burçlar gibi sivil binalar tarafından devralındı. Sonunda, yüksek statülü konutlar olarak kır evleri ve saraylar izledi.
Beyaz İnsanlar Neden Kritik Irk Teorisinden Nefret Ediyor, Açıklandı
Pazartesi günü, Mississippi Eyaleti Temsilcisi Chris Brown (o değil), eyalet yasama meclisine “ırk veya cinsiyet klişelerinin veya günah keçisinin teşvik edilmesine kararlı muhalefeti” onaylayan iki yasa tasarısı sundu. Eşzamanlı kararlar akıl almaz gibi görünse de, önlemler Cumhuriyetçi Parti'nin ülke çapında beyaz insanları tetikleyen ırkçılık karşıtı terör tehdidini ortadan kaldırmaya yönelik ülke çapındaki çabasının bir parçası.
Vaizlerden öğretmenlere kadar herkes bunun hakkında konuşuyor. Arkansas Senatörü Tom Cotton, askeri harekattan men etmek için bir yasa çıkardı. Ülkenin dört bir yanındaki okul kurulları bu konuda kolları sıvadı. Beyazlar kısaca Coca Cola'yı boykot etmeyi düşündüler.
Korkunç Kritik Irk Teorisi (CRT).
Rahip Jeremiah Wright, Tanrı'nın ırkçılığı sevmediği konusunda ısrar ettiğinden beri, bu kadar çok şaşkınlığa neden olan bir cümle var. CRT, Siyah Noel Baba'nın küçük beyaz çocuklara İsa'nın melanin ile doğduğunu söylerken Küçük Zenci Denizkızı teslim etmesinin muhafazakar eşdeğeri haline geldi. Onun Olumsuz Dr. Martin Luther King Jr. ne isterdi.
Bu yüzden, gerçeği beyaz yalanlardan ayırmak için, beyazların neden Eleştirel Irk Teorisi'nden bu kadar rahatsız olduklarına dair bu basit açıklamayı sunmaya karar verdik.
Kritik Irk Teorisine karşı bir tepki var mı?
Federal, eyalet ve yerel makamlar tarafından onaylanan birini kastediyorsanız, evet.
Trump yönetimi altında, Yönetim ve Bütçe Ofisi, devlet kurumlarına "kritik ırk teorisi," "beyaz ayrıcalık" veya başka herhangi bir eğitim veya propaganda çabasıyla ilgili tüm sözleşmeleri veya diğer ajans harcamalarını belirleme talimatı veren bir not yayınladı. (1) Amerika Birleşik Devletleri'nin doğası gereği ırkçı veya kötü bir ülke olduğunu veya (2) herhangi bir ırkın veya etnik kökenin doğası gereği ırkçı veya kötü olduğunu öğretir veya önerir.
“Kritik Irk Teorisi temel olarak insanlara ülkemizden nefret etmeyi, birbirlerinden nefret etmeyi öğretiyor. Florida Valisi Ron DeSantis Fox News'daki ırkçı bilim adamlarıyla yaptığı röportajda, bölücü ve temelde Marksizmin bir kimlik politikası versiyonu" dedi. "Florida'nın yurttaşlık müfredatı, temel kavramları en iyi malzemelerle birleştirecek ve eleştirel ırk teorisi ve diğer doğrulanmamış teoriler gibi onaylanmamış anlatıları açıkça hariç tutacaktır."
Harvard Kennedy Okulu'nun Shorenstein Merkezi, Trump yönetiminin buna karşı dönmesinden sonra terimin bir GOP dezenformasyon kampanyasının konusu haline geldiğini söyledi. Gürcistan yasama organı, Eleştirel Irk Teorisini kullanarak, acımasız seçim reformlarını geçirmeden önce seçmenlerin baskı altına alınmasının tarihsel ve yapısal faktörlerini dikkate alacaktı. Ve şimdi, sıradan beyaz insanlar bu terime karşı çıkıyorlar.
Kritik Irk Teorisi Nedir?
Temel olarak, Kritik Irk Teorisi, yarış toplumsal yapıları eleştirel olarak inceleyebileceğimiz bir mercek olarak. Başlangıçta hukuk okumak için kullanılırken, çoğu Kritik teori , siyaseti, ekonomiyi ve toplumu bir bütün olarak anlayabileceği ve değiştirebileceği bir mercek olarak ortaya çıktı. Richard Delgado ve Jean Stefancic'in kitabı, Kritik Irk Teorisi : Giriş, hareketi şöyle tanımlıyor: “ırk, ırkçılık ve güç arasındaki ilişkiyi incelemek ve dönüştürmekle uğraşan aktivistler ve akademisyenler topluluğu.”
Hareketin kurucu üyelerinden Kimberlé Crenshaw, Critical Race Theory'nin kolektif bir gruptan daha fazlası olduğunu söylüyor. Bunu şöyle adlandırıyor: "bir uygulama - ırk kurgusunun somut ırksal eşitsizliklere nasıl dönüştüğünü görmenin bir yolu."
Bundan çok daha karmaşık, bu yüzden onun hakkında koca bir kitap var.
Layman'ın terimleriyle ifade edebilir misiniz?
Eleştirel Irk Teorisini “Ekonomik Bir Yapı Olarak Irk”ı öğretmek için kullanan eski ekonomi profesörü (“wypipologist” terimini tercih ediyor) Michael Harriot, bunu şu şekilde açıkladı:
Irk, beyazların uydurduğu boktan bir şey.
Neredeyse tüm biyologlar, genetikçiler ve sosyal bilimciler, ırkın biyolojik, genetik veya bilimsel bir temeli olmadığı konusunda hemfikirdir. Ancak, ırk için bilimsel bir temelin olmadığını kabul etmemiz, bunun gerçek olmadığı anlamına gelmez. Çoğu toplum, akıllı insanların “sosyal yapılar” olarak adlandırdığı, üzerinde anlaşmaya varılmış ilkeler ve değerler etrafında örgütlenir. Kraliçe Elizabeth'in bir şatoda yaşamasının ve altının demir piritten daha değerli olmasının nedeni budur. Anayasalar, yasalar, siyasi partiler ve hatta paranın değeri bile gerçektir ve hepsi gerçektir. bok insanlar uydurdu.
etkili bir şekilde anlamak için herhangi bir şey tarihini ve varlığını neyin gerektirdiğini anlamalıyız. Avukat olmak, hukuk teorisi ve “Anayasa Hukuku” hakkında bilgi sahibi olmayı gerektirir. Tam bir ekonomi anlayışı, arz ve talep yasalarını, belirli metallerin neden "değerli" kabul edildiğini veya kağıt paranın neden değerli olduğunu içerir. Ama bunu eleştirel sorgulamadan yapamayız. bu yapıları kim yaptı ve onlardan kim yararlandı.
Anayasayı anlamadan Amerika'nın siyasi, ekonomik ve sosyal yapısı anlaşılamaz. 25'i köle sahibi 39 beyaz adam tarafından yazıldığını kabul etmeden Anayasa'yı anlamak mümkün değildir. Bu nedenle, Amerika'nın herhangi bir makul anlayışı, ırk ve köleliğin bu ülkenin siyasi, ekonomik ve sosyal yapısı üzerindeki etkisinin eleştirel olarak incelenmesiyle başlar.
Kritik Irk Teorisi bunu yapar.
CRT bunu nasıl yapıyor?
Amerikan toplumunun temel yapısının baskın toplumun ihtiyaçlarına hizmet ettiğinin kabul edilmesiyle başlar. Bu yapı egemen toplumun üyelerine fayda sağladığı için, onu ortadan kaldırmaya veya değiştirmeye karşı dirençlidirler ve bu direnç bu yapısal eşitsizliği yaratır. sıradan.
Kritik Irk Teorisi ayrıca tarafsız, “renk körü” bir politikanın Amerika'nın ırksal kast sistemini ortadan kaldırmanın yolu olmadığında ısrar ediyor. Ve diğer birçok sosyal teorinin aksine, CRT bir eylemci hareketyani sadece ırksal hiyerarşileri anlamaya çalışmakla kalmaz, aynı zamanda onları ortadan kaldırmaya da çalışır.
CRT bunu nasıl ortadan kaldırır? Beyaz insanları suçlayarak mı?
Bu çılgın kısım. Bu kimseyi suçlamakla ilgili değil.
CRT, aptalca renk körlüğü kavramı yerine, kapsamlı bir Amerikan toplumunun herhangi bir yönü sistemik eşitsizliğin karmaşık ve karmaşık sonuçlarının takdir edilmesini gerektirir. Ve CRT'ye göre, bu yaklaşım politika kararlarını, mevzuatı ve toplumdaki diğer tüm unsurları bilgilendirmelidir.
Örneğin, üniversiteye giriş gibi basit bir şeyi ele alalım. "Rengi görmeyen" kişiler, yalnızca SAT puanları ve notları gibi tarafsız, liyakate dayalı metrikleri kullanmamız gerektiği konusunda ısrar ediyor. Ancak, Critical Race Theory, SAT puanlarının sosyoekonomik durumdan, kaynaklara erişimden ve okul kalitesinden etkilendiğini kabul eder. Kolejlerin bir öğrencinin başarılı olma yeteneğini doğru bir şekilde yargılayamayacağını öne sürüyor. Meğer ki ırksal zenginlik farkının, kırmızı çizginin ve ırk temelli okul eşitsizliğinin etkilerini göz önünde bulundururlar. Bu tür bütünsel bir yaklaşım olmadan, kabul değerlendirmeleri her zaman beyaz insanları tercih edecektir.
CRT bunun sadece ırkçı olduğunu söylemiyor, bu tür ırk-tarafsız değerlendirmelerin neden böyle olduğunu da açıklıyor. şeyleri değerlendirmede kötü.
Bunun ne sorunu var?
“Baskın toplumun maddi ihtiyaçları” dediğim tüm o şeyleri hatırla. Eh, "egemen toplum", "beyaz insanlar" anlamına gelir. Ve "ırksal hiyerarşiler" hakkında konuştuğumda bu "ırkçılık" anlamına geliyordu. Dolayısıyla, Eleştirel Irk Teorisine göre, ırkçılık sadece bir sıradan beyaz insanlara fayda sağlayan sosyal yapı, ancak çok sıradan beyazların kolayca yokmuş gibi davranabileceği. Ayrıca, bu önemsiz, ırkçı statükoyu kabul etmeyi ve ortadan kaldırmayı reddeden beyazlar, ırkçılığın suç ortağıdır, çünkü yine,hey ırkçılıktan yararlananlar.
Ancak, beyaz insanlar ırkçılığın n-kelimesini haykırmak veya çimlerde haç yakmak anlamına geldiğine inandıkları için, birinin kesinlikle hiçbir şey yapmadan ırkçı olabileceği fikri çok tetikleyicidir. Üniversiteye giriş sistemiyle ilgili önceki örneğimizi kullanalım.
Beyaz insanların çocuklarının, ırkçı bir kabul sistemi kullanarak üniversiteye girme olasılığı daha yüksektir. Ama sistem o kadar uzun süredir var ki, sıradan. Aslında o kadar sıradan ki aslında SAT puanlarının bok anlamına geldiğini düşünüyoruz. Ve beyazlar ırkçı üniversiteye kabul sistemini destekliyor -Siyah çocukların üniversiteye gitmesini istemediklerinden değil- beyaz çocuklara fayda sağlayan kabul politikalarını değiştirmek istemedikleri için.
Bu yüzden mi Kritik Irk Teorisinden nefret ediyorlar?
Hayır. Ne olduğunu bilmiyorlar.
Ne zaman "beyaz insanlar" veya "ırkçılık" kelimeleri fısıldansa, Kafkas Amerikalılar başka bir şey duyma yeteneklerini kaybederler. Amerika gerçekten de dünyanın en büyük ülkesiyse, o zaman sevgili milletlerine yönelik herhangi bir eleştiri kişisel bir saldırı olarak kabul edilir - özellikle de eleştiri beyaz olmayan birinden geliyorsa.
“Daha mükemmel bir birliğe” ya da “Amerika'yı yeniden harika yapma” suçlamasına doğru ilerlemekte sorun yok. Ancak, tatlı özgürlük topraklarının doğası gereği ırkçı olduğu fikrine dayanan tüm bir Siyah burs alanı, başa çıkamayacakları kadar fazladır.
Bununla birlikte, eğer biri herhangi bir nedenle ırkçı bir politikayı desteklemekte suç ortağıysa, o zaman ırkçılığa da suç ortağıdır. Ve eğer bir ülkenin tamamının değişime karşı direnişi - ne sebeple olursa olsun - daha fazla ırkçılık yaratıyorsa, o toplumu doğru bir şekilde tanımlamanın tek yolu “ırkçı”dır.
Ne olduğunu bilmiyorlarsa, nasıl eleştirebilirler?
Beyaz insanlarla tanıştınız mı?
Bir şeyleri bilmemek onları hiçbir şeyi eleştirmekten ne zaman alıkoymadı? Hala Colin Kaepernick'in marşı, orduyu ve bayrağı protesto ettiğini düşünüyorlar. Siyahların Hayatları Önemlidir'in beyazların hayatları olmadığı anlamına geldiğine inanıyorlar. “Irkçılık” ve “beyaz insanlar” kelimelerinin birbirine yakın olmasından hoşlanmadıkları dışında konuyla ilgili bir eleştiri yok.
Ron DeSantis ve Tom Cotton gibi insanlar buna, sivil haklar hareketine, Kara Güç hareketine ve hatta I. gerçek bir akademik analizin bireysel öznel hikayelere dayanamayacağında ısrar eden kişisel anlatılar.
Bu neden geçerli bir eleştiri olmasın?
Peki, çoğu sosyal yapı anlatı yapılarında merkezlenmiyor mu? Hukuk fakültesinde, bu bireysel hikayelere “hukuki emsal” olarak atıfta bulunurlar. Psikolojide kişisel bir hikayeyi incelemeye “psikanaliz” denir. Tarihte buna derler. peki, tarih. Anlatılar, her dini, politik veya sosyal kurumun temelidir.
Keşke tekil bir anlatı etrafında inşa edilmiş bir kurum veya belgenin daha iyi bir örneği olsaydı. baştan sona değiştirecekti anayasa bu argümanın - ama ne yazık ki yapamam.
İsa Mesih, Keşke bir tane düşünebilseydim! Olurdu İncil'e ait!
Neden Kritik Irk Teorisi'nin Martin Luther King Jr.'ın isteyeceği bir şey olmadığını söylüyorlar?
Muhafazakarların bölücü, ırkçı, Amerikan karşıtı ve Marksist olarak da adlandırdıkları Martin Luther King Jr.'ı mı kastediyorsunuz? Çalışması CRT'nin kısmen üzerine inşa edildiği kişi mi? Kritik Irk Teorisi'nin kurucularının sözleriyle uyardığı Kral, "yaygın, yüz yüze muhafazakarlık tarafından mı seçilecekti?" “Karakterlerinin içeriği” beyazların alıntı yapmayı sevdiği MLK?
Martin Luther King Jr., CRT'yi tam anlamıyla şu sözlerle özetledi:
Zencilerle olan ilişkilerinde beyazlar, kendi etik mesleklerinin tam merkezini reddettiklerini keşfettiler. Daha az içgüdülerinin zaferiyle yüzleşemezler ve aynı anda içlerinde huzura kavuşurlar. Ve böylece, onu elde etmek için, insandan daha aşağı olan talihsiz Zencinin ikinci sınıf statüyü hak ettiği ve hatta bundan zevk aldığı konusunda ısrar ederek rasyonelleştirdiler.
Düşük sosyal, ekonomik ve politik konumunun kendisi için iyi olduğunu savundular. Sabit bir konumun ötesine geçemezdi ve bu nedenle imkansızı denememeye teşvik edilirse daha mutlu olurdu. Gelişmiş bir yaşam tarzına sahip üstün bir insan tarafından boyun eğdirilir. “Üst ırk”, aşağı doğasına sadık kalırsa ve yerinde kalırsa, onu sınırlı bir dereceye kadar uygarlaştırabilecektir.
Beyaz adamlar, Güney toplumsal kültürünün ve onun tüm kurumlarının bu rasyonalizasyonu sürdürmek için örgütlendiğini çok geçmeden unutmaya başladılar. Bir kast sistemi gözlemlediler ve yarattıkları sosyal sonuçlarının aslında Zencilerin doğuştan gelen ve gerçek doğasını yansıttığına inanmaya hızla koşullandılar.
Kaleler Hakkında En Büyüleyici 10 Gerçek
Kaleler, bir zamanlar olduğu gibi popüler ikamet şeklidir. Çoğunlukla uygarlıktaki ilerlemeler onları modası geçmiş kıldığı için. Ancak, bir zamanlar kalelerin, zenginliği korumanın hem bir işareti hem de aracı olarak pratik bir emlak seçimi olduğu zamanlar vardı. Şimdi bu tür konaklamalar çok daha ihtiyatlı, ancak dünyaya, uzak mesafelerden görülebilen bir taş yığını yapmaktan daha başarılı olduğunuzu bildirmenin birçok yolu var (her şeye rağmen Donald Trump). Şimdi, kalelerin olduğu ve teknolojinin yok olduğu zamanlara geri dönelim. İşte on ilginç kale gerçeği.
Gerçek: Tuvalet Yok (en azından bildiğimiz gibi değil).
Bu belki de kalenin en rahatsız edici özelliklerinden biridir, sanki kale yeterince rahatsızdı ve tuvaletler yoktu, daha çok "garderobes" adı verilen küçük yapılar, kullanıcıların atık ürünlerini hedefleyecekleri ve sonunda sürgünlerden geçecekleri bir delik. hangi çevreleyen hendeklerde yaralandı. Sefalete ek olarak, bu &ldquobanyolar&rdquo genellikle soğuk ve havadardı, ilerlemeye pek elverişli değildi. Bir başka iğrenç ayrıntı: "ldquogarderobe&rdquo, sakinlerin kıyafetlerini içeride tutacakları gibi, koku böcekleri (ve büyük olasılıkla koku alma duyusu olan herhangi bir insanı) kovacağı için çağrıldı.
Gerçek: İlk Kaleler Ahşaptı.
Normanlar (Fransa, Normandiya'dan gelen) neredeyse bin yıl önce İngiltere'ye geldiklerinde, temelde bir dağ üzerine inşa edilmiş kaleler olan ahşap motte ve bailey tarzı kaleler inşa ettiler, bu sayede düşük seviyeli sakinler ve düşmanlar doğal olarak alçak rakımlar kaleye ulaşmak için keskin yokuşları tırmanmak zorundaydı. Bu, toprağı iyi kullanmanın akıllıca bir yolu olsa da, kaleyi çevreleyen duvarlar ve kalenin kendisi, kolayca yakılabilen ahşaptan yapılmıştır.
Gerçek: Windsor Kalesi, Hâlâ İşgal Edilmiş En Eski Avrupa Kalesidir.
Yaklaşık 900 yaşında olan Windsor, hala Kraliçe II. Elizabeth (ev dediği birçok tesisten biri) tarafından işgal ediliyor. Başlangıçta, William I tarafından bir dizi dokuz kalenin ilki olarak inşa edilen ahşap motte ve bailey tipi bir kaleydi. Daha sonra taşlarla yenilenmiş ve cömert Henry II tarafından bazı dış duvarlar ve yuvarlak bir kule yoluyla birkaç ekleme yapılmıştır. Her seçilmiş ABD Başkanının Beyaz Saray'a (en son Başkan Obama'nın basketbol sahasıyla) yeni bir özellik eklemesine benziyor. Eve&hellip demek için ne yapabilirsen yap
Gerçek: Onlar Kesinlikle Savunma İçin İnşa Edildiler.
Sadece bir kalenin tüm aparatlarına ve özelliklerine bakmak bile amacı hakkında oldukça iyi bir fikir verir: hendekler, taretler, surlar, cinayet delikleri, tabanca ve ok halkaları vb.Bu tasarım öğelerinin her biri, düşmanları dışarıda ve aşağıda tutmak içindi. Öne çıkan birkaçı: Cinayet delikleri, tavanda düşmanın üzerine haşlama sıvılarının döküleceği deliklerdi. Silah ve ok halkaları, çok az tespitle okların fırlatılabileceği yarıklardı. Yazılı bir davetiye olmadan bir kaleye yaklaşmak bile her durumda aptalca görünüyordu.
Gerçek: Merdivenler Daima Saat Yönünde Döner.
Kaleler her zaman saat yönünde dönen spiral bir merdivenle inşa edilirdi. Bu, inanılmaz derecede pratik bir amaca hizmet eden amaca yönelik bir tasarım öğesiydi, fikir, gelen kuşatmacıların merdivenleri çıkmasıydı, ancak çoğu insan sağ elini kullandığı için kılıç kolları konusunda büyük bir dezavantaja sahipti. Öte yandan, merdivenlerden inen kale sakinlerine, kılıç kolları düşünülerek tasarlanmış bir merdiven avantajı verilecek. Tamamen solak bir piyade tarafından saldırıya uğrarlarsa, lanet olsunlardı.
Gerçek: İngiltere'de 1500 Kale Bölgesi var.
Bu, İngiltere ve Galler'deki kaleler üzerinde nihai otorite olması gereken Castellarium Anglicanum'a göre. 800'ün üzerinde bazı kalıntılar varken ve 300'den fazlası hala ayakta ve yapısal olarak büyük ölçüde bozulmamışken, bu kalelerin çoğu görünmezlik noktasına kadar harap olduğundan, &ldquosite" teriminin kasıtlı kullanımına dikkat edin. Ayrıca, "kale"yi neyin oluşturduğuna dair bazı tartışmalar olduğunu da unutmayın, çünkü bazı yapılar kesinlikle öyle olmasalar bile kale olduklarını iddia ederler.
Gerçek: Kaleler Eskiden Tamamen Rahatsızdı.
Bir kaleyi düşündüğünüzde, genellikle lüks olanakları ve büyük ölçekli lüksü düşünürsünüz, ancak ahırın ne kadar büyük olduğu kimin umurunda, hala çamura bulanmış ve at gübresi gibi kokuyor. Benzer şekilde, kaleler genellikle yetersiz aydınlatılırdı (güneş, pencereler için küçük yarıklardan gelirdi), nemliydiler ve hava sirkülasyonu zayıftı (tüm vücut ısısının etrafta dolaştığını düşünün). Tüm kaleler öncelikle savunma için yapıldıktan sonra yaratıkların konforu arka plandaydı. Bununla birlikte, sonunda, birileri bu şeyleri yaşanabilir kılmak ve iç kısmın dış olduğu kadar zenginliğin bir yansıması olmasını sağlamak için parlak bir fikre sahip olduğu için, kaleler güzel kilimler ve sanatsal vitray pencerelerle donatıldı.
Gerçek: Yemek, Eğlencenin Birincil Yoluydu.
Kale çok sıkıcı bir yerdi. Esasen, herkesin yaptığı tek şey, kimsenin eşyalarına dokunmadığından emin olmaktı. Açık havada, eğlence aktiviteleri arasında avcılık ve bir sürü savaş eğitimi vardı. Gerçekten erkeksi şeyler. Ancak içeride, çok daha kasvetli oldu. Satranç, o gün var olan birkaç oyundan biriydi, ancak can sıkıntısını gidermenin bir numaralı yolu yemek yemekti (ki insanlar bu gün hala bunu yapıyorlar). Yiyecek ve içecek (bol içki), şakacı ve âşıklarla dolu büyük ziyafetler olacaktır. Bugünlerde TV yemekleri ve altılı paketlerimiz var. Ve bunlardan zevk almak için yüksek bir sosyal statüye sahip olmanız gerekmez (ve genellikle öyle değilsiniz).
Gerçek: Kişisel Hizmetliler Lüksün Bir Kısmını Aldı.
Orta Çağ'da kişisel hizmetçilere aile köpeği gibi davranılırdı ve bu kötü bir şey değil. Kalenin geri kalanı soğuk ve kasvetli olsa da, kişisel bir şömineyle ısıtılan ve kesinlikle kaledeki en sıcak yer olan kale sahipleriyle aynı izole mahallelerde uyudular. Yerde uyurken onlara sıcak battaniyeler verildi. Kalenin başka yerlerinde, daha düşük sosyal statüdeki sakinler kulelerde uyudular ve vücut ısısına ve ısınmak için hafif yatak örtülerine güveniyorlardı. Sadece soyluların kuklası olmayı dilerler.
Gerçek: Aşil Topuğu? Kuyu.
Kuyu, Ölüm Yıldızı'ndaki o zayıf nokta gibiydi, nihai bir savunmasızlık kaynağıydı. Yaklaşan saldırganların üzerine kum ve erimiş madde dökmenin düzinelerce yolu vardı ve kalenin yapısal sağlamlığı, geçilmezliği sağladı, ancak kuyu düzgün bir şekilde emniyete alınmadıysa veya kurursa, gerisi çok işe yaramazdı. İstilacılar, gözetimsiz bırakılırsa su kaynağını çok iyi zehirleyebilir ve neredeyse yenilgiyi garanti edebilir.
İçindekiler
Antik Düzenle
Hendeklerin en eski kanıtlarından bazıları, eski Mısır kalelerinin çevresinde ortaya çıkarılmıştır. Bir örnek, Nubia'da kazılan bir kale olan Buhen'de. Antik hendeklerin diğer kanıtları, Babil harabelerinde ve eski Mısır, Asur ve bölgedeki diğer kültürlerden gelen kabartmalarda bulunur. [1] [2]
Güneydoğu Asya'daki Noen U-Loke, Ban Non Khrua Chut, Ban Makham Thae ve Ban Non Wat dahil olmak üzere birçok arkeolojik alanda yerleşimlerin etrafındaki erken hendeklerin kanıtı keşfedildi. Hendeklerin kullanımı ya savunma amaçlı ya da tarım amaçlı olabilirdi. [3]
Ortaçağ Düzenle
Savunma sisteminin bir parçası olarak kalelerin ve diğer surların etrafına hendekler, surların hemen dışında bir engel olarak kazıldı. Uygun yerlerde su ile doldurulabilirler. Bir hendek, etkili olması için bir duvara getirilmesi gereken kuşatma kuleleri ve koçbaşı gibi kuşatma silahlarının surlara erişimini zorlaştırıyordu. Su dolu bir hendek, savunmanın çökmesini sağlamak için madencilik, kalelerin altına tüneller kazma pratiğini de çok zorlaştırdı. Parçalı hendekler bir kuru bölüm ve bir bölüm su ile dolu. Bir mahmuzun veya yarımadanın dar kısmı boyunca kesilen kuru hendeklere denir. boyun hendekleri. Kalenin iç ve dış koğuşları gibi farklı unsurlarını ayıran hendekler, çapraz hendekler.
Eski Fransızca'dan Orta İngilizce'ye uyarlanmış kelime motif "höyük, tepecik" ve önce bir kalenin dikildiği merkezi höyükte uygulandı (bkz. Motte ve bailey) ve daha sonra kazılmış halkaya "kuru hendek" uygulanmaya başlandı. Paylaşılan türetme, iki özelliğin yakından ilişkili olduğunu ve muhtemelen aynı zamanda inşa edildiğini ima eder. [4] Terim hendek yapay yapıyı andıran doğal oluşumlara ve benzeri modern mimari özelliklere de uygulanır.
Daha sonra batı tahkimatı
Kuşatma topçularının kullanılmaya başlanmasıyla birlikte, 16. yüzyılda alçak duvarlar kullanan ve burçlar olarak bilinen burçlar olarak bilinen güçlü noktaları öne çıkaran yeni bir tahkimat tarzı ortaya çıktı. iz italyanca. Duvarlar, bazen ayrıntılı sistemlerde, ıslak veya kuru hendeklerle piyade saldırısından daha fazla korunuyordu. [5] 19. yüzyılın ortalarında bu tahkimat tarzının yerini çokgen kale sıraları aldığında, yakın koruma için hendekler kullanılmaya devam edildi. [6]
Afrika Düzenle
Benin Duvarları, bugünkü Nijerya'nın Edo Eyaleti'nde başkent Benin Şehri'nin savunması olarak kullanılan Iya adı verilen surlar ve hendeklerin bir kombinasyonuydu. Uzunlamasına insan yapımı en büyük yapı olarak kabul edildi, yalnızca Çin Seddi'nden sonra ikinci ve dünyanın en büyük toprak işlerinden biri olarak kabul edildi. Patrick Darling'in daha yakın tarihli çalışmasıyla, Nijerya'da da Sungbo'nun Eredo'sundan daha büyük, dünyanın en büyük insan yapımı yapısı olarak kuruldu. 6.500 km 2 topluluk arazisini çevrelemiştir. Uzunluğu 16.000 km'nin üzerindeydi. En erken inşaatın 800'de başladığı ve 15. yüzyılın ortalarına kadar devam ettiği tahmin ediliyor.
Duvarlar, dış surları oluşturmak için kullanılan kazılmış toprak ile bir iç hendek oluşturmak üzere kazılmış bir hendek ve hendek yapısından yapılmıştır.
Benin Duvarları 1897'de İngilizler tarafından tahrip edildi. Duvarların dağınık parçaları Edo'da kaldı ve malzeme yerel halk tarafından inşaat amacıyla kullanılıyor. Gayrimenkul gelişmeleri için duvarlar yıkılmaya devam ediyor.
Benin Şehri Duvarları, dünyanın en büyük insan yapımı yapısıydı. Fred Pearce New Scientist'te şunları yazdı:
"Birbiriyle bağlantılı 500'den fazla yerleşim sınırından oluşan bir mozaikte toplam 16.000 kilometre boyunca uzanıyorlar. 6.500 kilometrekareyi kaplıyorlar ve hepsi Edo halkı tarafından kazıldı. Toplamda, Çin Seddi'nden dört kat daha uzunlar, ve Büyük Keops Piramidi'nden yüz kat daha fazla malzeme tükettiler. İnşası tahminen 150 milyon saat sürdü ve belki de gezegendeki en büyük arkeolojik fenomen."
Asya Düzenle
Japon kaleleri genellikle çok ayrıntılı hendeklere sahiptir, bazen kalenin etrafında eşmerkezli dairelerde düzenlenmiş birçok hendek ve manzara etrafında tasarlanmış bir dizi farklı desen vardır. Japon kalelerinde bu eşmerkezli hendeklerden en fazla üç tane bulunur. Japon kalelerinin dış hendeği tipik olarak kaleye ek olarak diğer destek binalarını da korur.
Birçok Japon kalesi tarihsel olarak kendi şehirlerinin çok merkezi bir parçası olduğu için, hendekler şehre hayati bir su yolu sağlamıştır. Modern zamanlarda bile, Tokyo İmparatorluk Sarayı'nın hendek sistemi, kiralık tekneler ve balıkçı göletlerinden restoranlara kadar her şeyi barındıran çok aktif bir su kütlesinden oluşur. [7]
Modern Japon kalelerinin çoğunda suyla dolu hendekler vardır, ancak feodal dönemdeki kalelerde daha yaygın olarak 'kuru hendekler' bulunur. karabori ( 空堀 , 【からぼり】, Aydınlatılmış. "boş hendek") , bir hendek. A tatebori ( 竪堀 , 【たてぼり】, Aydınlatılmış. "dikey hendek") bir eğime kazılmış kuru bir hendektir. A unejo tatebori ( 畝状竪堀 , Aydınlatılmış. "çizgili şekil boş hendek" ) kazılan dağın yanlarında uzanan bir dizi paralel hendek ve toprak duvar olarak da adlandırılan toprak duvardır. doi ( 土居 , 【どい】, Aydınlatılmış. "toprak montajı"), bir hendekten kazılmış topraktan yapılmış bir dış duvardı. Bugün bile, dağ Japon kalelerinin kuru hendeklere sahip olması yaygındır. A mizubori ( 水堀 , 【みずぼり】, Aydınlatılmış. "su hendeği") suyla dolu bir hendektir.
Hendekler ayrıca Yasak Şehir'de ve Çin'de Xi'an'da Hindistan'da Vellore'de Tayvan'da Hsinchu'da ve Kamboçya'da Angkor Wat ve Tayland'da Chiang Mai gibi Güneydoğu Asya'da kullanıldı.
Avustralya Düzenle
Avustralya'da inşa edilen tek hendek kalesi Brisbane'deki Fort Lytton idi. Brisbane, Sidney veya Melbourne'den saldırıya karşı çok daha savunmasız olduğundan, Moreton Körfezi boyunca bir dizi kıyı savunması inşa edildi ve Fort Lytton bu savunmaların en büyüğüydü. Rus işgali korkusuna yanıt olarak 1880-81 yılları arasında inşa edildi. Çimenli setlerin arkasına gizlenmiş ve su dolu bir hendekle çevrili beşgen bir kaledir.
Kuzey Amerika Düzenle
Hendekler, bazı müstahkem köylerin dış savunması olarak Mississippian kültürünün Kuzey Amerika yerli halkı tarafından bağımsız olarak geliştirildi. 16. yüzyıldan kalma bir hendek kalıntıları, Doğu Arkansas'taki Parkin Arkeolojik Eyalet Parkı'nda hala görülebilmektedir.
Ortaçağ Kalesi Savunmasının Bazı İnanılmaz Güçlü Örnekleri
Ortaçağda yaşamış olsaydınız, asla saldırmak istemeyeceğiniz bazı kaleler var.
Dover Kalesi 'İngiltere'ye açılan kapı'dır ve ülkemizi yüzlerce yıldır işgalden korumuştur. Bir barbican, dramatik bir geçit kapısı ve bazı müthiş perde duvarları var.
Bir başka güçlü kale Galler'deki Caerphilly'dir. Caerphilly geniş bir hendeğe, bir sürü yuvarlak kuleye ve hayatımda gördüğüm en kalın duvarlardan bazılarına sahip olmakla övünüyor.