Versailles Antlaşması ve Hoşnutsuzlukları
I. Dünya Savaşı sırasında Almanya ve Müttefik Kuvvetler arasındaki düşmanlıklar resmen 18 Kasım 1918'de bir ateşkesin imzalanmasıyla sona erdi. Daha sonra, 28 Haziran 1919'da Paris Barış Konferansı'nda düzenlenen Versailles Antlaşması, birkaç I. Dünya Savaşından sonra uluslararası anlaşmalar ve anlaşmalar. Ancak, Antlaşma, liderleri tarafından “arkada bir bıçak” verildiğini hisseden birçok Alman tarafından aşırı derecede cezalandırıldı. (Lyons 2016, 34) Antlaşmanın en önemli şart ve koşulları arasında:
- Fransa Alsace ve Lorraine bölgelerini yeniden ele geçirdi.
- Rheinland toprakları 15 yıldır Müttefikler tarafından işgal edildi, sonra askersizleştirildi.
- Almanya'nın Asya ve Afrika'daki kolonileri İngiltere, Fransa ve Japonya'ya devredildi.
- Almanya ordusu 100.000 askeri geçemedi
- Tank ya da ağır topçu yok.
- Alman Donanması sadece altı savaş gemisi ve hiçbir denizaltı kuramadı
- Almanya bir askeri hava kuvvetleri kuramadı.
- Almanya derhal 5 milyar dolar nakit ödeyecek, toplamda 33 milyar dolar (2017 USD'de yaklaşık 500 milyar dolar).
- Bir “savaş suçu” maddesi (Madde 231), savaşı başlatmak için Orta Güçleri (özellikle Almanya) 'yı örtük olarak suçlamıştır.
- Anschluss (Almanya ve Avusturya'nın birleşmesi) yasaklandı.
Kitabında Barışın Ekonomik SonuçlarıJohn Maynard Keynes, Paris Barış Konferansı'nda kısa görüşlü katılımcıların gözlemlerine dayanarak II. Dünya Savaşı'nı açıkça öngördü. Fransa Başbakanı Clemenceau'nun miyopyalarından muzdaripti ve Clemenceau'nun Almanya'ya verdikleri korkunç ekonomik yükün gelecekte kaçınılmaz olarak büyük bir çatışmaya yol açacağını kabullenememesi yüzünden üzüldü.
Antlaşmanın en çirkin ve tartışmalı unsurlarından biri, Almanya'nın I. Dünya Savaşı sırasında “Almanya'nın ve müttefiklerinin tüm kayıp ve zararlara karşı sorumluluğunu kabul etmesini” zorunlu kılan Madde 231'de tanımlanmıştır (Neiberg 2017). “Savaş Suçu Maddesi”, 231. maddede yalnızca suçluluktan aşağılayıcı bir başvuruda bulunmadı; aynı zamanda Almanya'yı bölgesel imtiyazlar vermeye ve Almanların çoğu için son derece öznel ve sakıncalı olan mali formüllere dayanarak Müttefik Güçlere astronomik olarak yüksek savaş tazminatlarını ödemeye zorladı.
Bu hükümlerin ezici yüküne rağmen, Fransız Mareşal Ferdinand Foch, Versailles Antlaşması'nı çok hafif dedi ki, “bu barış değil. Yirmi yıl boyunca bir ateşkes oldu. ”(Henig 2015) Foch'un öngörüsünün doğru olduğu kanıtlandı, ancak ironik olarak, Fransa'nın gerçekçi olmayan ekonomik taleplerinin, Almanya'nın WWI sonrası askeri birikiminin temel sebebi olduğunu kabul etmedi. Aslında, Fransa'nın ne kadar ceza verebileceği önemli değil, Almanya hala kısa düştü, çünkü Fransa'nın talepleri ekonomi ve fizik yasalarına karşı çıktı. Böylece, Paris Barış Konferansı sırasında ve sonrasında birçok gözlemci için, Fransızlar tarafından alınan intikamcı yaklaşım, 20 yıl sonra II. Dünya Savaşı'nın bariz nedeniydi.
Paris Barış Konferansı'nın acı-tatlı sonucu, ABD Başkanı Wilson'un danışmanı ve arkadaşı Edward Mandell House'un 29 Haziran 1919'da günlüğüne yazmasına neden oldu:
Paris'ten sekiz ay sonra, birbiriyle çelişen duygularla çıkıyorum. Konferansa geriye dönük olarak baktığımızda, onaylanacak çok şey var, ama pişman olacak çok şey var. Ne yapılması gerektiğini söylemek kolay ama bunu yapmanın bir yolunu bulmak daha zor. Antlaşmanın kötü olduğunu ve asla yapılmaması gerektiğini ve Avrupa’nın uygulanmasında sınırsız zorluklar içereceğini söyleyenlere, bunu kabul ettiğimi hissediyorum. Ama aynı zamanda, imparatorlukların paramparça edilemeyeceğini ve yeni devletlerin harabiyetlerini rahatsız etmeden büyüttüğünü de söyleyebilirim. Yeni sınırlar yaratmak yeni sıkıntılar yaratmaktır. . . . Farklı bir barışı tercih etmeliysem de, Paris'te eksik olabileceğim bir barış için gerekli olan malzemeler için yapılıp yapılamayacağından şüphe duyuyorum. (Evraklar 1912-1924)
Versailles Antlaşması hiç kimseyi tatmin etmedi ve barış konferansı katılımcıları arasında neredeyse evrensel hoşnutsuzluğa neden oldu. Tahmin edilebileceği gibi, hiper enflasyon 1920'lerde Almanya'ya çarptı. Ve Hitler 1932'de iktidara geldiğinde, dünya çapındaki Büyük Buhran şiddetli deflasyon yarattı. Bu sosyoekonomik kırbaçlar, Almanya'nın militarizmini Birinci Dünya Savaşı sırasında yumuşatmak için kurulmuş olan yeni Alman Weimar Cumhuriyeti'ni istikrarsızlaştırdı, ancak Alman nüfusunu radikalleştirmenin ve Hitler'in Almanya'yı Naziizm ile yeniden militarize etmesinin ve en büyük dünyanın gördüğü askeri güçler.
Paris Barış Konferansı'ndan ve savaş arası dönemden hemen sonra, Versay Anlaşması'nın şartları, Alman milliyetçileri için büyük bir öfke ve politik gerilim kaynağı haline geldi. Bu da dahil olmak üzere aşırı sağcı partilerin yükselmesine yol açtı. Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei (aka, Nazi partisi). Savaş arası dönemde yaşanan derin hoşnutsuzluk, barış konferansı katılımcılarının Antlaşma'nın orijinal şartlarını değiştirmeleri için siyasi baskı yarattı. Bu baskı, Almanya'nın yükünü azaltmaya ve daha sürdürülebilir bir siyasi ortam yaratmaya yönelik bir dizi müteakip anlaşma ve anlaşmalarla sonuçlandı. Bu antlaşmaların ve anlaşmaların bir özeti şöyledir:
- Brest Litovsk Antlaşması (1918): Rusya Baltık ülkelerini Almanya'ya verdi.
- Saint-German-en-Laye Antlaşması (1919): Avusturya-Macaristan ülkesi çözüldü.
- Trianon Antlaşması (1920): Macaristan'dan çıkarılan Çekoslovakya, Yugoslavya ve Romanya.
- Rapallo Antlaşması (1922): Almanya ve Sovyetler Birliği birbiri üzerindeki toprak taleplerini reddetti.
- Locarno'nun Paktı (1925): Kalıcı Batı Avrupa sınırları kuruldu.
- Dawes Planı (1924): Kömür açısından zengin, çelik üreten Ruhr bölgesinden Fransız ve Belçikalı askerlerin çekilmesi çağrısında bulundu.
- Kellog-Briand Paktı (1928): Sınır anlaşmazlıklarında savaşı bir araç olarak yeniden başlattı.
- Genç Plan (1929): Azaltılmış Almanya'nın genel mali tazminatları, yaklaşık% 20 oranında yükümlüdür ve Almanya'nın tazminat ödemelerini yönetmek için güvenilir bir üçüncü taraf olarak Uluslararası Yerleşimler Bankası'nı kurmuştur.
Tüm bu antlaşmalara ve anlaşmalara rağmen, Hitler, zorunlu askeri zorunluluğu uygulayarak ve Alman silahlı kuvvetlerini Antlaşmanın yetkili düzeylerinin (1935) ötesinde yeniden kurarak, Rheinland'ı (1936) yeniden işgal ederek ve Avusturya'yı (1938) diğer ihlaller arasında ilhak ederek tekrar tekrar ihlal etti.
Birçok ABD'li ve Avrupalı politikacı, başlangıçta Hitler'in yıkıcı eylemlerini nispeten iyi huylu olarak yorumladılar çünkü onlar, Versay Anlaşması'nın ve sonraki anlaşmaların ve anlaşmaların esas koşullarına uyduğunu varsaydılar. Ayrıca, Birinci Dünya Savaşı'nın yıkılmasından sonra barış için özlem duydular; sömürgeci rekabet, sık sık rakip çıkarlara yol açtı; Amerikan seçmenleri, başka bir yabancı savaşa karışmaya karşı son derece dirençliydi; ve Belçika, İsviçre, Hollanda ve Lüksemburg, herhangi bir ülkeyi kızdırmamak için tarafsız kalmaya çalışıyorlardı. Bu koşullar altında, Alman juggernautuna 1939'dan önce direnmiş olabilecek güçlü, çokuluslu bir koalisyonun oluşması neredeyse imkansızdı.
Tüm bu etkenlerin bir sonucu olarak, ABD ve Avrupa güçleri, Hitler'in 1939'a kadar güçlerini birleştirmesini ve Alman askeri makinesini inşa etmesini sağlayan savaş arası dönemde felç oldu. Nihayet, Hitler'in egemenlik konusunda niyeti olduğunu fark ettiler. Tüm Avrupa, İkinci Dünya Savaşı'ndan kaçınmak için çok geç oldu.
Referanslar:
Edward Mandell Ev Kağıtları (MS 466) 1912-1924. El Yazmaları ve Arşivi, Yale Üniversitesi Kütüphanesi.
Henig, R. 2015. Versailles ve sonrası, 1919-1933. Routledge.
Keynes, JM ve Keynes, JM 2004. Laissez'in sona ermesi: Barışın ekonomik sonuçları. Amherst, NY: Prometheus Kitapları.
Lyons, M.J 2016. II. Dünya Savaşı: Kısa bir tarih. Londra: Routledge.
Neiberg, M. S. 2017. Versailles Antlaşması: Kısa bir tarih. Oxford University Press.
Gini, başka hiçbir kuruluşun istekli olmadığı veya yapamadığı çok önemli çalışmalar yapıyor. Önemli Gini haberleri ve etkinliklerinden haberdar olmak için aşağıdaki Gini Bültenine katılarak bizi destekleyin ve takip edin Twitter'da Gini.