Bakırköy Hard Escort
Gösteri için sahne amiri olarak çalışan arkadaşının ricası üzerine ilk sıradaki koltuğa oturdu. Seyirci katılımı olacaktı ve ön sırada oyunculara bir seçim yapmak için yeterli sayıda insan olduğundan emin olmaları gerekiyordu. Orta bölümde oturdu ama koridorda bir koltuk seçti. Yanındaki sıraya bir grup arkadaşı oturmuş, hemen solunda sarışın bir çocuk perdeye kadar dikkatini çekmişti.
Gösteri çok komikti ve açıkça gülmekten utanmıyordu. Ardından, bir oyuncu sahneden atladı ve onun oturduğu yerin yanındaki koridorda yürüdü, konuşurken bir kolunu omzuna koydu. Boyu neredeyse mükemmeldi, 1.70’lik belki 1.8’lik bir boyu vardı ve biraz cılızdı. Üstüne üstlük, o bir film yıldızıydı, bu da seyircilerin çoğunun orada olmasının sebebi olduğu anlamına geliyordu. O değil ama. Gösteri için oradaydı.
Doğru çizgiyi bitirdiğinde, “çabuk, bana yardım etmelisin!” Biraz fazla dramatik bir şekilde, ama bir gösterinin bu maskaralığına mükemmel bir şekilde uyan bir tavırla, dedi. Onu sahneye kadar takip ederken eğildi ve fısıldadı, “Yüksekten korkmuyorsun, değil mi?” Başını salladı ve gülümsedi. Gerçek şu ki, yükseklikleri seviyordu.
Onun liderliğini takip ederek, sahne zemininden yaklaşık bir metre yükseklikteki bir çıkıntıya adım attı ve kendisini bunun iki veya üç metre yukarısına yükseltti. Ona yardım etmek için uzanmıştı ama o çoktan kalkmıştı. Kendilerini çıkacakları yolculuğun gidişatını izleyen bir güvenlik teline kilitleyerek çıkıntı boyunca yanlara doğru ilerlemeye başladılar. Sahne önlerinde devam etti.
Sahnenin düzlüklerinin arkasına saklandıkları bir yere vardıklarında, çıkıntının üzerinde durup bir başkasına doğru ilerleyerek yavaşladı. O da tereddüt etmeden yukarı çıktı. “Bu hala iyi mi?” Yüksekliğe atıfta bulunarak sordu. Başını sallarken dudaklarında bir gülümseme yayıldı, kendisini bir maceranın içindeymiş gibi hissetmekten kendini alamadı. Yine yan yan koşmaya başladılar.
Dairenin önünden geçerken seyirciler güldü. Bir tür kaleye gizlice giriyormuş gibi yapmaları gerekiyordu ve hâlâ sahnede olanlar onların geçtiğini fark etmediler. Yine sahne arkasındaydılar.
“Şuradaki kılıcı ve kalkanı görüyor musun?” diye fısıldadı, duvarda asılı duran dekorları işaret ederek.
“İlk perdede kullandıkların?” Onun konuştuğunu ilk kez duyuyordu ve sesi tatlı ve nazikti, tahmin ettiğinden daha iyiydi.
“Evet.” Yüzünde şaşkın bir gülümseme vardı, sanki onun bu kadar yakından ilgilendiğine inanamıyormuş gibi. “Çok havalılar. İlk gerçek turne sahne şovumun bir hatırası gibi onları gerçekten saklamak istiyorum.”
“Eminim isteseydin alabilirdin. Tahta oldukları için muhtemelen ya dışarı atılır ya da pervane ekibinden biri tarafından çalınır. Herkes iyi bir hatırayı hak eder.” Konuşurken, onu sahneden ilk gördüğü andan itibaren gülümsemesinin cazibesine kapılarak seyirciler arasında kahkahalar atarak onu izledi. Gösteri sırasında gözlerini ondan gerçekten alan tek kızlardan biriydi.
Sahnede iki tur daha attılar ve en az yirmi fit havadaydılar. “Yalnızca bir kız bu noktaya kadar gelebildi; şimdiye kadar hepsi çok korktu. Henüz kimse sonuna kadar gelmedi.”
Bu sefer gülümsemesi biraz muzipti. “Meydan okuma kabul edildi.” Her şeyden çok bir kaya tırmanma duvarına benzeyen küçük bir merdivenden yukarı tırmanmasına izin vermek için geri adım attı. Bunu uydurdu ve açık hava tiyatrosunun küçük çatısında durdu. Zevkine göre, yol boyunca sessizce gülmüştü.
Hızla onun arkasında durdu. “Dikkat et, buraya ilk çıktığımda neredeyse düşüyordum.”
“Bunun söylememen gereken şeylerden biri olduğuna eminim. ‘Aşağıya bakma’ veya ‘muhtemelen sana bir feragatname imzalatmalıydık’ veya ‘şimdi söylemek için kötü bir zaman’ gibi şeyler biliyorsun. Bu güvenlik kablosunun ağırlığınızı taşıyamayacağını anlıyorsunuz’.” Aşağıdaki izleyicilerin onları duyamayacağından emin olarak fısıltıyla konuştular.
“Ah, güvenlik kablosunun sorun olacağını sanmıyorum. Beni tutabiliyorsa, seni de kesinlikle tutabilir. Kaç kilosun, yüz pound gibi mi?” Gözleri onun küçük çerçevesinde bir aşağı bir yukarı gezindi.
“Aslında bir-oh-üç.” Kilosu ya da kilosu olmaması yüzünden her zaman milyonlarca şaka yapılmıştır. 5’5’te oldukça zayıf görünüyordu, ama hastalıklı değildi. Yine de sürekli yemek yedi ve nadiren kilo aldı.
Onun şakasına güldü, “Sen o salata yiyenlerden değilsin, değil mi?”
“Ne?”
“Salata yiyen. Gittiği her yerde sadece salata süsleyen, kalorisini sayan ve karbonhidrat ya da başka milyonlarca şey yemeyen bir kız.”
“Ah, hayır. Olamaz. Et ve barbekü sosuna bayılırım, fıstık ezmesi ve jölenin şimdiye kadar icat edilmiş en iyi şeylerden bahsetmiyorum bile. Karbonhidratları hoş karşılarım ve dürüst olmak gerekirse, muhtemelen senden daha fazla yiyebilirim.” Sesindeki şakacı küstahlık karşısında kahkahasını bastırmak için çaba sarf etti.
“Bu insani olarak mümkün bile olamaz.”
Hala gülümsüyordu. “Sanırım buna inanmak için görmen gerek.” O bu sözleri söyler söylemez, içinde tam da bunu yapma arzusu hissetti. Gösteriden sonra bu kızı yemeğe davet etmek garip olur mu?
Seyirciler onları fark etmeden çatının sonuna ulaştılar. Dikkatleri kendilerine çekmeleri gerekmeden sadece bir dakika önce ayağı kaydı ve onun bir yol aşağı kaymasına neden oldu. Çabucak onu kalçalarından tuttu ve vücudunun onunkine karşı nasıl hissettiğine odaklanmamaya çalışarak onu kendine doğru çekti. Cildi güneş tarafından öpülmüş gibi yumuşak ve sıcaktı. Şaşırtıcı bir şekilde, gülüyordu. Sessizce, ama aynı şekilde gülüyor. “İyi misin?” Kulağına doğru fısıldadı.
Hala gülmekten titriyordu, başını salladı. “Kimse fark etmedi, değil mi?” Gözleri seyircilerin üzerindeydi. “Büyük anı mahvetmek istemem.” Bu sözler onun gözlerinde daha da merak uyandırdı. Çoğu kız, bir güvenlik kablosuna bağlı olsalar da, yerden 40 fit yükseklikte dururken kayma düşüncesi karşısında tamamen dehşete kapılırdı. Ancak bu kız gülüyordu…
Gerisi sorunsuz gitti ve onu son selam için sahnede tuttu, bu ancak kız sonuna kadar gelirse olması gereken bir şeydi. Şirketle ilk selam veren oydu. O sırada onların bilmediği, başka hiçbir kız yarıya kadar gelemeyeceği için o da sonuncu olacaktı.
Onunla bir kelime daha konuşamadan, ona teşekkür etti ve sahneden atladı. Ayrıca meraklı. Düzinelerce başka kız her gece onları sahneye çıkarması için ona yalvarıyordu ama o, sonunda kimi getireceğine pek aldırış etmiyordu. Gösteri boyunca onu izledikten sonra özel olarak seçtiği bu kız, onu sahneye çekip kollarını beline dolayan adam özel biri değilmiş gibi davrandı. Bu onu üzmedi, sadece daha fazla ilgisini çekti. Değişiklik olsun diye özel biri olmayı seviyordu.
Eşyalarını topladı ve birkaç arkadaşıyla çıkışa doğru yürüdü. Parktan çıkmadan önce, sahne arkasına geçmek için bir yan kapıdan geçti. Sahne arkasına geçmeye çalışmak için çeşitli yerlerde birkaç kişi toplanmıştı, ancak o içinden geçilecek mükemmel yeri biliyordu. “Yeremya!” Aradı, yaşlarında bir çocuğa koştu. Etrafında sevimli bir oyuncak ayı olan daha iri bir adamdı. “Harika iş, bu aksesuarlar harika görünüyordu! Seninle çok gurur duyuyorum.” Kollarını ona doladı ve sanki hiçbir ağırlığı yokmuş gibi onu kucakladı.
“Gerçekten öyle mi düşünüyorsun? Bekle, bekle… bana ne düşündüğünü söyle…” geliştirebileceğini düşündüğü farklı şeyleri listelemeye başladı, ama kadın onları başından savdı. Her zaman tam potansiyeline ulaşmadığını düşünmek onun doğasında vardı ve onun işi aksi yönünde ona güvence vermekti. “Tamam, bazı şeyler üzerinde çalışmaya başlamalıyım yoksa diğer adamlar beni öldürecekler, ama beğenmene çok sevindim! Yarın akşam yemeği yiyelim; sana harika bir şey yapacağım. Sen harikasın. en iyisi. seni seviyorum!” Bununla birlikte, hızla sahne kapısına doğru yürüdü.
Planını hatırlayamadan çekip gitmek üzereydi. “Oh, bekle. Sana bir şey sormam gerekiyor.”
“Yarın! Ya da beni sonra ara.”
“Hey.
“Hey, harika gösteri.” O gülümseme. Ona saatlerce bakabilirdi.
“Teşekkürler. Oraya kadar gelmen onu daha da şaşırtıcı kıldı. Biraz cesaretin var.” Gülümsemesi daha da genişledi, “Yani… aksesuarcıyı tanıyor musun?” Zihinsel olarak, soğukkanlı olmadığı için kendini azarladı.
“Jeremiah? Evet, kesinlikle.”
“Erkek arkadaş?” Soruda meraktan başka bir anlam bulamayınca güldü. Birkaç ay önce herkes aynı şeyi soruyordu ama şimdi birinin sorduğu nadirdi.
“Aman Tanrım, hayır. Jeremiah sanki… o benim için tamamen heteroseksüel basmakalıp bir eşcinsel en iyi arkadaş gibi.”
Hissettiği rahatlama anlamsızdı. Bu kızla tam on cümle konuşmamıştı. “Oh, bu harika” Kayıtsızlıkta çok daha iyi. “Buralarda okula gidiyor musun?”
“Mhm, ben…”
“Char, hadi! Tucker’ın sabah işi var.” Onlardan yaklaşık yirmi metre geride duran bir çocuk onlara seslendi.
Kusursuz gülümsemesinin yerini özür dileyen bir gülümseme aldı. “Üzgünüm, gitmem gerekiyor. Arkadaşlarla at sürüyorum, o yüzden… koşunuzun geri kalanının tadını çıkarın!” Zaten uzaklaşıyordu.
Jeremiah gözden kaybolur kaybolmaz onun yanında duruyordu. “Tipik bir kız değilsin ha?” Şaka yaptı, yerden bir şeyler aldı.
Film yıldızı, kendisiyle konuşan diğer çocuğa baktı. “Onun adı ne?”
“Sana söylemedi mi?” kafasını salladı. “O zaman söylemek bana düşmez. Bir dahaki sefere önce kendini tanıtmayı dene, o zaman ondan bir isim alırsın.”
“Kim olduğumu bilmiyor mu?” Soru kolayca kabul edilebilirdi, ama sadece daha fazla merak havası taşıyordu.
“Ah, kesinlikle öyle. Hatta onunla bir iki filminizi seyrettim, ama bunu sizin kim olduğunuzu bilmek olarak kabul etmez. Bir sahne adınız filan olabilir. Ayrıca, o türden biri. Birinin kendini tanıtmasına izin vermemeyi kaba bulan biri ve o ünlü takıntılı tipten çok uzak. Az önce seninle konuşurken, sen sadece bir oyunda onu sahneye çeken bir adamdın.
Bu basit gerçek onun için çok sıcaktı. Kızların peşinden koşarak adını haykırması, hatta evlenme teklif etmesi, ona aşklarını ilan etmesi normaldi. O kızların hiçbiri onu tanımıyordu ve bu, insanların onu kim olduğu için mi yoksa ne olduğu için mi sevdiğini anlamayı zorlaştırıyordu. Ancak uzaklaştığını gördüğü kız, uzun zamandır tanıdığı herkesten daha gerçek görünüyordu. Bunun imkansıza yakın olduğunu bildiğinden, onu tekrar görmek, onunla konuşmak istemekten kendini alamadı. Keşke adını almış olsaydı.
Kar bütün gece devam etmişti ve bu da sabah kampüse yürüyüşümü o kadar da kötü kılmıyordu. İşleri karmaşıklaştıran, hava kararmadan önce sıcaklık sıfırın altına düşene kadar yağmur yağmış olmasıydı.
Topuklarım elimde, buz tutmuş kaldırımda çizmelerimi sürüyerek ilerledim. Kar hâlâ büyük pullar halinde yağarken, beni defalarca ayaklarımı yerden kesmekle tehdit edecek kadar güçlü olan şiddetli rüzgar, zaten yerde olan şeyi yüzüme tekmeledi.
Katman yapmıştım. Şapka, eldivenler, kabarık kaban, süveter ve on ayaklık bir fular hem boynuma hem de yüzüme dolandı. Gözlerimin etrafındaki küçük bir dikdörtgen, elementlere açık olan tek deri olarak kaldı. Doğal olarak, gözlerime çarpan kar, görmeyi neredeyse imkansız hale getirdi.
Tam köşeyi dönüp bir binanın kalkanından uzaklaşıp açık havaya çıkacağım sırada, büyük bir rüzgar beni yakaladı. Bir an ona karşı koymaya çalıştım ama ayaklarımın altındaki buz hiçbir işe yaramadı.
tarafa atıldım. Hayat bir romantik komedi olsaydı, bu sürçme beni doğrudan kampüs rehberine bakan kişiye gönderirdi. Bunun yerine… beni kampüs rehberine gönderdi. “Bok!”
İçgüdüsel olarak, ellerimi beceriksizce savurdum ve tutabileceğim her şeyi tutmaya çalıştım ve ayaklarımı yerde tuttum. Kolu en iyi aday gibi görünüyordu. Şans ve görgünün sahip olacağı gibi, adamın içgüdüsü beni yakalamaktı.
Ayakkabılarım elimden düştü ve en ufak bir an için her şeyin kaybolmadığını düşündüm, ama kıçım kaldırıma çarptığı anda, bir kahkaha patlatarak yenilgiyi kabul ettim.
“İyi misin?” Düşüşümün etkisiyle yarı eğilmişti ve ben soruyu soracak kadar kahkahamı zorlukla bastırabildim. “Ben çok üzgünüm.”
“ İyi miyim ? Kafa üstü bir şeye çarptın…” Döndü ve arkasındaki şeye baktı “… dev plastik, harita panosu şeyi.”
Onun yardımıyla ayağa kalktım ve topuklarımı yerden kaldırdım. “Hm. Aslında daha çok bir omuz çarpması olmasına rağmen, kazamı çok doğru bir şekilde tanımlamıştım.” Onun yanında bulunduğum dakikadan beri ilk kez çarptığım kişiye iyice bakabildim. neredeyse benimle beraber yere yıkılıyordu. En azından, tüm katmanları yüz hatlarını kapatırken, elimden geldiğince iyi bir bakıştı. Ne olduğunu tam olarak çıkaramasam da, onda tuhaf bir tanıdıklık havası vardı. “İhtiyacın var mı? bu arada yardım?”
“Rastgele kızlar tarafından tokatlanmamak şartıyla mı?” Ses tonu iyi niyetliydi.
“Sanırım o bölümde pek yardımcı olamayacağımı zaten kanıtladık. Ama kampüste bir bina bulmana yardım edebilirim, bu yüzden neredeyse kafama çarpacağım dev plastik harita panosuna baktığını varsayarsak… ilk önce.”
Derin bir kahkahayla güldü. “Herhangi bir fiziksel zarar vermeden talimat vermeyi kaldırabilirsen, biraz yardım gerçekten iyi olur.” Ona şakacı bir bakış attım, ancak muhtemelen yüzümün büyük bir kısmının gizlenmiş olması bu etkiyi mahvetmişti. “Ölümcül bakışla kolay.” Tekrar güldü, bakışlarımı anında yok etti ve beni eşarbımın altında gülümserken bıraktı. “Aslında tiyatro programı için bir seçme için buradayım. Elbette, gideceğim binanın adını değil, nerede olduğunu bile hatırlasam çok kolay olurdu… ”
Milenyum. Milenyum binasını arıyorsunuz.”
“Evet!” Sisli bir hafızanın silinmesinin verdiği ani enerjiyle patladı. “Milenyum, ne kadar basit bir isim.” Uzun bedeni haritaya doğru kaydı. “Demek ki, orası… nerede…” Eldivenli parmağıyla bina adları listesini taradı ve ‘m’leri aradı.
Topuklarımı elimde düzelterek popomdaki kar ve ıslaklığın bir kısmını silkeledim. “Aslında gideceğim yer orası, yani istersen sana gösterebilirim.”
Gözleri beni tartıyormuş gibi bana döndü. “Hangi yol?” Kampüsün karşı ucuna doğru olan patikayı gösterdim, aşağı bakmak için başını kaldırdı. “Nispeten ücretsiz oturum görünüyor, öyleyse neden olmasın.”
“Ah, komiksin.” Gözlerimi ona çevirdim ve yüzümü gerçekten göremediğini sürekli unutarak yüz ifademi yaptım. Aramızda geçen sessizliği ben bozana kadar, ayakkabılarımızın altında çıtırdayan karla biraz tiyatroya doğru yürüdük. “Transfer mi yapacaksın yoksa birinci sınıf öğrencisi olarak mı başlayacaksın?”
“Birinci sınıf öğrencisi olacağım ama bir süredir liseden ayrıldım.” Sesi beni deli ediyordu. Bir yerden biliyordum. Derin, anlaşılır ve biraz büyüleyici olduğundan bahsetmiyorum bile.
Yerdeki bir sonraki buz yamasını aşarak birbirimize oldukça yaklaştık, ancak geçtikten sonra normal mesafemize geri döndük. “Yani geleneksel olmayan öğrenciler, harika. Deneyimlerime göre, özgürlüğün ilk tadına varan liseden yeni çıkmış insanlardan biraz daha fazla çalışıyorlar. Baskı falan yok.” Küçük bitiş şakam ne kadar yavan olsa da, kıkırdadı. “Ama bir saat kadar erken geldiğin için iyi bir başlangıç yaptığını söyleyebilirim.”
“Sen de öylesin.”
Normalde, insanların beni olduğumdan çok daha genç zannetmelerinden iğrenç derecede genç görünen yüzümü sorumlu tutardım ama bu sefer boyum olmalıydı. Gerçekçi olsa da, bu adamın yanında herkes kısa görünürdü. “Aslında, bu kar ve şu dev plastik harita tahtası olayı sayesinde muhtemelen beş dakika geç kalacağım. Ben bir üçüncüyüm, bu yüzden seçmelerin düzenlenmesine yardım ediyorum.”
Yüzünün görebildiğim kısmını hemen sorgulayıcı bir ifade kapladı. “Lisede bir üçüncü sınıf öğrencisi mi?”
“Cidden mi? En kötüsü bu. 20 yaşındayım, kahretsin! Herkes benim 16 yaşında olduğumu düşünüyor ve bu çok saçma. “Öfkem melodramatik bir şekilde taklit edildi, ayağını yere vurmakla noktalandı. Rahatlayarak güldü, gerçek derin gülüş
Birkaç dakika içinde büyük tiyatro binasının kapısına geldik. Kampüsteki en yeni yerlerden biriydi; tabandan tavana geniş pencereleri, masaları ve içecekleri hazırlayan birkaç kişiyi bize gösteriyordu. Eşyalarımı yakındaki bir banka koydum ve bazı katmanlarımı çıkarmaya başladım. “Bu arada ben Charley.” Paltomu silkip atkımdan kurtulurken sırtım ona dönüktü. Tam topuklularım için çizmelerimi fırlatmak üzereyken arkamı dönüp elimi ona uzattım.
Sesinin neden bu kadar tanıdık geldiğini hemen anladım. Artık yüzündeki atkı ve şapkası çıkarıldığında, onu tanımayacak pek çok insan yoktu. Yine de bir tanışma bekledim. Ona uzattığım ele uzandı ve çoğu erkeğin bir kızın elini sıkmaktan kaçındığı gibi sıkıca sıktı. “Mat.” Sarsıntı, olması gerekenden bir saniye daha uzun sürdü, ama o an sanki çok önemli bir şeyi anlamaya çalışıyormuş gibi bana baktı. Soğuğa rağmen eli çok sıcaktı ve buna odaklanarak kafamı sallamak zorunda kaldım.
“Pekala Matt, istersen bir süre burada rahatlayabilirsin. Yakında insanları almaya başlayacağız, ama tahminimce buradaki ilk kişi sensin. Gidip bazı konularda yardıma ihtiyacım var. ama bir şeye ihtiyacın olursa, sadece isim etiketi olan birine sor.”
“Teşekkürler Charley. Buraya gelmeme yardım ettiğin için de teşekkürler.” Paltosunu çıkarmayı bitirdi ve sıraya oturup çantasından bir dosya çıkardı.
Başka bir şey söylemeden eşyalarımı topladım ve işleri kuran diğerlerinin yanına gittim. Bilet gişesinin tezgahında bir dizi boş etiketli isim etiketi duruyordu. Adımı bir çıkartmaya karaladım ve gömleğimin üzerine bastırdım, tüm gün boyunca kalması için elimden gelenin en iyisini yaparak düzleştirdim. Birkaç kişinin geç kaldığı ortaya çıktı ve tiyatro profesörlerinden sadece biri ve başka bir öğrenci hazırlanmak için oradaydı. “Zamanı geldi, Charley, şeyh. Bu aptal kar fırtınası herkesi mahvetti. Al, şu kahveleri ve fincanları benim için hazırla, olur mu?” Yerdeki kahve dolu olduğunu tahmin ettiğim karton kutuları dürttü. Şu anda, dikkatini bir meyve tabağının prezentabl görünmesine ve Pop Tartları bir tabaktaki Pop Tartlardan çok daha süslü gösterecek şekilde bir tabağa koymaya odaklanmıştı. Profesörümüz kayıt masasını kuruyor, giriş belgelerini bantlıyor ve bilgi klasörlerini sırayla alıyordu. “İçeri girdiğin kimdi?”
Yanıma gelen kişi başka biri olsaydı vereceğim yanıtın aynısını verdim. Bu bilinçli bir çabadan çok bir refleksti. Matt bir insandı ve ona başka bir şekilde davranmak pek aklıma gelmedi. “Ah, onunla – neredeyse kelimenin tam anlamıyla – arazide karşılaştım. Seçmelere katılıyor ve binayı bulmak için yardıma ihtiyacı vardı, ben de onunla buraya kadar yürüdüm.”
Çok geçmeden her şey ayarlandı ve birkaç gönüllü öğrenci daha geldi. Birer birer ebeveynler ve lise öğrencileri gelmeye başladı, hepsi güzel giyinmiş ve gergin görünüyordu. Kayıt masasına gittiler ve bir şeyler içmek için dağılmadan veya bir köşede durup kendi kendilerine monologları tekrarlamadan önce seçme bilgi paketlerini aldılar. Tasarım pozisyonları için mülakata alınan bazı kişiler, muhtemelen fotoğraflar ve diğer çalışma örnekleriyle dolu portföylere sahipti. Röportaj zamanı geldiğinde kendi sinirlerimi hatırlayarak, gülümsemek ve herkesin kendini rahat ve hoş karşılanmış hissetmesini sağlamak için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım.
İşler iyice çığırından çıkmadan Matt kayıt olmak için yukarı çıktı. Yün şapkasının yerini şimdi yüzünün aşağısına kadar indirilmiş bir beyzbol şapkası almıştı. Herkes gibi o da biraz gergin görünüyordu ama tahminimce aynı nedenden dolayı değildi. Tahminimce yüzünü saklamaya çalışmasının sebebi buydu. “Tekrar merhaba.” Herkes gibi rahat hissetmesini sağlamaya çalıştım.
“Hey. Oturum açmaya hazırım.”
Önümdeki masaya bantlanmış çarşafları işaret ettim. “Yalnızca bir sonraki satıra imza atın. Soyadınız ne?”
Elinde kalem, yazmak için masanın üzerine eğilmişti ama durup bana baktı. Merak ve eğlence karışımı bir şeydi. “Çalgılayıcı.”
O kâğıdı imzalamayı bitirirken, onun bilgi klasörünü desteden çıkardım. Masanın üzerinde açıp içindeki kağıtları ve formları gösterdim. “Bu senin isim çıkartman; başka bir şey yoksa, seçmeler sırasında giydiğinizden emin olun. Karşılama töreninden sonra doldurup bana teslim etmeniz gereken mavi form. Bu sayfada seçme süreleri ve yerleri, arkasında yönergeler ve gereksinimler bulunur. Kampüs haritası. Tiyatro Okulu bilgi paketleri…” Ayrıntılı açıklamalara ihtiyaç duymadıklarını bildiğimden, birkaç sayfayı hızlıca çevirdim. “…ve bu sonuncusu, her şey bittikten sonra, sadece nasıl gittiğini, iyileştirebileceğimiz bir şey olup olmadığını soran bir anket ve tüm o eğlenceli şeyler için. Sorusu olan?”
Gülümseyerek başını salladı, dosyayı elimden aldı ve şapkasını yüzüne yeniden taktı. “Teşekkürler Charley.” Onu ilk bıraktığım köşeye döndü, lobinin tiyatronun karşı tarafındaydı, orada çok az insan vardı. Muhtemelen onu olduğu yerde tutan kesin gerçek buydu.
Karşılama töreninin başlamasına yaklaştıkça, gittikçe daha fazla kar kaplandı, rüzgar esti, kırmızı yüzlü öğrenciler ve veliler binaya ve masama doğru ilerlediler. Kapılar açılmadan hemen önce yemek sırasında sesimi duyurmak için neredeyse bağırıyordum ama yine de herkesin tiyatroya girmesi için duyuru yapılmadan önce tüm öğrencilerin oturumunu alarak her şeyin yolunda gitmesini sağlamayı başardık.
Kayıt masasından geriye kalanları toplamaya başladım, yığınımda kalan birkaç klasörü not ettim, böylece kimlerin gelmediğini yöneticilere bildirebildim. Uzun zamandır gülümsediğim için yüzüm biraz ağrımıştı ama dikkatimi dağıtan şey kasılan elim ve boynumdaki gıcırtıydı. “İzlemeye gidemez misin?” Icescapes kurtarıcım önümde durdu ve ben onları dizerken kağıt yığınlarına baktı.
Beklediğim gibi, isim etiketini takmamıştı. Dünyada sayısız Matt varken, tanıdık bir isim, tanıdık yüzden dikkati dağıtmak için hiçbir şey yapmazdı. “Bu kısmı birkaç kez gördüm, ama bu evrak işini bitmeden bitirirsem, gizlice içeri girip geriye kalanları görebilirim. Ne yazık ki, bu kar birçok insanı buraya gelmekten alıkoydu, bu yüzden her şeyi halletmem muhtemelen tahmin ettiğimden daha uzun sürecek.”
Geriye doğru hareket etti ve yüzü hâlâ bana dönükken kapıya giden kalabalığa yeniden katılmaya başladı. “Sanırım dışarı çıktığımızda görüşürüz o halde.”
“Evet. Yüzlerce öğrenciyi yirmi farklı yöne yönlendirmeye çalışan kalabalığa bağıran ben olacağım. Orada iyi eğlenceler.” İçimde küçük bir kıpırtı bırakarak son bir gülümsemeyle arkasını döndü ve tiyatroya gitti.
Lobi temizlendikten sonra işe koyuldum ve karşılama programından sonraki yarım saat içinde kaldırılması gereken her şeyi çabucak toparladım. Neyse ki, görünüşün artık bir önemi yoktu, rahatsız ayakkabılarımdan sıyrılmama ve ihtiyacım olduğu kadar etrafta koşturmama izin verdi. Bu koşuşturmanın birkaç dakikasında kesintiye uğradım.
Charley! Bunu gördün mü? Matt Ringler burada. Matt Ringler mı ? Onu gördün mü? Oturum açtı; onunla konuşmuş olmalısın.”
Bir sınıf arkadaşım yön işaretleri koyduğum yere koştu, tabelayı kağıtta tuttu. “Bunun için bağırman gerçekten gerekli mi? Bu kapıların ses geçirmez olmadığını biliyorsun ve Dr. Brown’ın karşılama törenini bölmeni gerçekten isteyeceğinden şüpheliyim.
“Ama… Matt Ringler! Bir ünlüde olduğu gibi. Burada. Bizim okulumuzda! O burada!”
“Evet, o burada ve sen hala bağırıyorsun. Herkese bir iyilik yap ve bunu büyütme lütfen. Herkesin ona dikkat etmesini isteseydi, kendisi burada olmaktan büyük bir şey çıkarırdı.
Sanki onunla yabancı bir dilde konuşmuşum gibi gözlerini iri iri açarak bana baktı. “Onun tamamen ateşli, Oscar adayı bir oyuncu olduğu kısmı kaçırıyor musunuz?”
“Akademi Ödülü’ne değil, Altın Küre’ye aday gösterildi. Ne olursa olsun, o bir insan, hayvanat bahçesindeki bir hayvan değil, bu yüzden aval aval bakmak yok ve diğer insanları ona aval aval baktırmak yok, oldukça güzel lütfen.
Neredeyse çaresizliğime rağmen, aday öğrenciler salondan çıkmaya başladıklarında, sessiz kalmaktan çok uzaktı.
***
“Size katılabilir miyim?” Başımı ellerimin arasındaki evrak işlerinden kaldırdığımda Matt’in önümde durduğunu gördüm, elleri ceplerine iyice sokulmuş ve şapkası kemer köprüsünden sarkıyordu. Tiyatro binasının içindeki bir arka koridorun zemininde oturuyordum. Karşılama töreninin üzerinden birkaç saat geçmişti ve Matt Ringler’ın seçmelere katıldığı ve diğer herkesle birlikte tiyatroda olduğu gerçeği çok çabuk yayıldı. O saatlerde birkaç kez yan yana gelmiş olsak da onunla konuşacak başka bir an bulamamıştım. “Empoze etmek falan istemiyorum. Ben sadece… bir sorum olacaktı…
Biraz kafam karışmıştı ama oldukça meraklanmıştım, yanıma oturabilmesi için ceketimi ve çantamı kenara çektim. “Bir sorun mu var?”
Ellerini cebinden çıkarmadan ve kendini yere bırakmadan önce oldukça derin bir iç çekti. “Yanlış değil, gerçekten. Demek istediğim, planladığımdan daha… heyecan verici, yüksek hızlı bir kovalamaca günü oldu, ama sanırım bunu beklemeliydim. Bana bakmak için döndü ama söylemesi gereken daha çok şey olduğunu bildiğim için sadece hafifçe omuz silktim. “Sana sormak istediğim soru… şuydu… Dürüst olmak gerekirse, bunu sana sormak tuhaf, neredeyse kibirli, ama ben öyle demek istemedim, tamam mı?” Her geçen saniye kafamın daha da karıştığını fark etsem de, anladığımı belirten bir şekilde başımı salladım. Soru nihayet derin bir iç çekişin ardından geldi. “Beni tanıdın mı?” Nefesim boğazımda takıldı.
Hatırladı mı?
“Yani… benim kim olduğumu biliyor musun?”
Hayır. Hatırlamadı. “Seni tanıdığımı söyleyemem ama senin bir… ünlü, film yıldızı, aktör olduğunu bilip bilmediğimi soruyorsan… evet. Biliyorum.”
“Beni ne zaman tanıdın?”
Kampüse yürüyüşümle başlayan günü düşündüm. “Eh, dev harita tahtasına ilk çarptığımda sesin tanıdık geldi…” Kıkırdadı ve bana başını salladı. “…ama içeri girdiğimizde eşarbını çıkarıp kendini tanıttığın zaman senin kim olduğunu anladım.”
Başını salladı, bana tam olarak bakmadan şapkasının siperi ile oynadı. “Ama bu konuda hiçbir şey söylemedin?”
“Sahip olmalı mıyım?”
Soruyu düşünürken onu izledim, garip ama biraz rahat hissettim, neredeyse bir isim olan biri yanımda oturuyordu. Yanıma isteyerek oturdu. “HAYIR. Aslında çok takdir ettim. Bugün her şey olmadan yeterince stresliydi. Yani… bir şey söylemediğin için teşekkürler.
Takdiri içtendi ve gülümsemeden edemedim. “İstediğin zaman.”
“Pekala,” ayağa kalkmaya başladı ve yaptığı gibi elini bana uzattı. “Seni bununla baş başa bırakacağım. Seninle tanışmak güzeldi Charley. Umarım sonbaharda görüşürüz.”
Elini tuttum ve bırakmadan önce hafifçe sıktım. “Yapacağından eminim.”
Bir saat sonra tabelalar indirildi, evraklar teslim edildi, görüşmeler yapıldı ve ben evime gidiyordum. Benimkinden birkaç blok ötedeki bir apartmana gitmek için yol tarifini değiştirerek pit stop yapmaya karar verdiğimde evi yarılamıştım. “Sam?” Anahtarlığımdaki yedek anahtarla kapıyı açarak seslendim. “Sam, evde misin, az önce… seçmeleri bitirdim ve…” Kapının yanındaki tanımadığım bir çift ayakkabı dikkatimi çekti ama yerdeki süveteri görene kadar tuttum. Yine de yan odadan bir kıkırdama gelene kadar gerçekte ne olduğunu anlayamadım..
Bakırköy escort, Bakırköy eve gelen escort, Bakırköy ucuz escort, Bakırköy escort bayan, escort Bakırköy, Bakırköy anal escort, Bakırköy yabancı escort, Bakırköy rus escort, Bakırköy otele gelen escort, Bakırköy yeri olan escort.