Birleşmiş Milletler, gençliği 15 ila 24 yaş arasındaki kişiler olarak tanımlar. Bununla birlikte, tanımlar ülkeden ülkeye ve bölgeden bölgeye değişir ve birçok tanım 35 yaşına kadar olan insanları içerir.
Gençlik tanımlarındaki farklı yaş grupları, farklı ihtiyaçları ve fırsatları ifade edebilir. 15 ila 18 yaş arasındakiler gibi daha genç insanlar için öncelikler, orta öğretimi tamamlamak ve her türlü tehlikeli işi ortadan kaldırarak üretken işe geçmekle ilgili olabilir. Tersine, halihazırda çalışan ve ailelerine destek olan 18+ yaş grubuna ait kişiler, kendi özel çalışma alanlarıyla ilgili yeni beceriler geliştirmek ve öğrenmek için girişimlerden yararlanabilir.
Cinsiyet, tarımda gençlerin kapasitelerini oluşturma ve kullanma fırsatlarını etkileyen önemli bir boyuttur. Çoğu zaman ağır ev iş yükleri, geleneksel inançlar ve hatta bazı toplumlarda hareketliliklerinin önündeki kısıtlamalar nedeniyle kısıtlanan genç kadınlara eğitim ve öğretim girişimleriyle ulaşmanın zorlukları, genç erkeklere ulaşmakla ilgili zorluklardan daha büyük olabilir.
Yüksek genç gebelik oranları ve erken evlilik gibi dinamikler, birçok genç kadının eğitim ve öğretime katılmasını engellemekte ve kendilerine sunulan geçim seçeneklerini büyük ölçüde sınırlandırmaktadır. Başta arazi olmak üzere üretken kaynaklara erişimde süregelen toplumsal cinsiyet önyargıları, genç kadınların bilgi ve becerilerini verimli bir şekilde kullanma fırsatına sahip olmalarını sağlamak için hedeflenen kapasite geliştirme girişimleriyle birlikte ele alınmalıdır.
Cinsiyet ve yaş dinamikleriyle kesişen sosyoekonomik bağlamlar, farklı ülke ve bölgelerdeki kırsal gençlere sunulan fırsatları da açık bir şekilde belirlemektedir.
Örneğin; Afrika’da çok sayıda genç kırsal kasaba ve yerleşim yerlerinde yaşıyor ve çalışıyor. Ayrıca, kentsel sektörün bu genç insanları ücretli istihdama çekme potansiyeli hakkında büyük şüpheler var.
Tarımın ve özellikle küçük aile çiftçiliğinin kırsal kesimdeki gençlere insana yakışır geçim fırsatları sağlamadaki rolünün önümüzdeki yıllarda önemli olacağı açıktır.
Aynı zamanda, bazı bölgelerde kırsal ve kentsel alanlar arasındaki bağlantı, özellikle altyapı açısından ve aynı zamanda mal, bilgi, para ve insan akışını kolaylaştırmak için gereken hizmetler ve kurumlar açısından zayıf olmaya devam ediyor. Bu boşluklar, tarımda veya kırsal alanlarda faaliyet gösteren finansal kurumlarda yatırımla ilgili işlem maliyetlerini artırabilir.