Mighty Ducks ve Şampiyonlar arasındaki benzerlikler çoktur.
Her ikisi de huylarının veya zaaflarının büyüklüklerini engellemesine izin veren kibirli adamlarla ilgili. Her iki filmde de alkollü araç kullanırken yakalandıktan sonra bir toplum spor takımına koçluk yapmaya mahkum edilmeleri yer alıyor.
Ve her iki kahraman da, oyunculardan birinin kadın akrabasıyla romantik bir ilişki içinde olur.
Belki de bir spor mazlum hikayesinin daha önce gelenlere bu kadar yakın olması şaşırtıcı olmamalı – her ne kadar bu, öncekiyle aynı ritimleri paylaşsa da. Güçlü Ördekler – çünkü türün çekiciliğinin bir kısmı da bu rahatlatıcı aşinalıktır.
Şampiyonlar gerçekten çok rahatlatıcı bir film. Kendini iyi hissetme faktörünü çevirmenin tek yolu, onu bir Sevimli Ayıcık tembelliği ile paketlemek olacaktır.
Ama iyi hissetmek kötü bir şey olmak zorunda değil. Doğru dengeyle, kendini iyi hissetmek tam olarak budur ve bariz duygusal manipülasyon olmadan. Yönetmen Bobby Farrelly, duygusallığı Woody Harrelson’ın güvenilir bir şekilde dikenli enerjisinin önderlik ettiği şımarık bir toplulukla dengeledi.
Ne yapar Şampiyonlar Zihinsel engelli karakterleri öne çıkarması ve bunu hassasiyetle yapması farklıdır.
Marcus (Harrelson), bir ikinci lig basketbol takımının yardımcı antrenörüdür ve bir maç sırasında baş antrenörü ittiği için uzaklaştırma alır. Sarhoş bir şekilde bir polis arabasına çarptığında işini ve ardından potansiyel olarak özgürlüğünü kaybeder.
18 ay hapis cezası ile yerel bir basketbol takımı olan Friends’e koçluk yapmak arasında bir seçim yapılması durumunda, Marcus ikinci seçeneği tercih eder.
Marcus için rol yasal bir zorunluluk ve umutsuzca bir büyük lig konseri için ortalığı karıştırıyor, ancak – bu tür filmlerde olduğu gibi – kısa sürede ilişkilerin sadece işlemsel veya faydacı olmadığını öğreniyor.
Ve Johnny (Kevin Iannucci), tatlı Benny (Özel Olimpiyatlar atleti James Day Keith), baharatlı Consentino (Madison Tevlin) ve olağanüstü yetenekli Darius’un (Joshua Felder) dahil olduğu ekip büyük bir potansiyele sahip.
Ayrıca, bir Tinder randevusunda takıldığı ve daha sonra Johnny’nin kız kardeşi olduğu ortaya çıkan yerel bir aktör olan Alex (Kaitlin Olson) ile ilişki kurmaya başlar.
Hikaye, Marcus’un bir kişi olarak büyümesi, kendisini bir topluluk içinde temellendirmeyi öğrenmesi, insanları değerleri için sadece gelecekteki bir basketbol istatistiği olarak değil, tam insanlar olarak görmeyi öğrenmesiyle ilgili olsa da, Şampiyonlar bu ekran süresini paylaşmak için çok şey yapar.
Özellikle zihinsel engelli karakterler olmak üzere daha geniş bir karakter topluluğu geliştirmek için çaba sarf eder. Küstahça acıma ya da herkesi bir tip olarak bir araya toplama yok. Her karakterin kendi kişiliği vardır ve çekirdeğin kendi yayları vardır.
Yazı, evde veya işyerinde karşılaştıkları zorluklar da dahil olmak üzere karakterleri kendi bağlamları içinde temellendirir, ancak engellerinin onları tanımlamasına izin vermez. Onları tanımlayan şey, iyi bir ağabey olup olmadıkları, tutkulu bir oyuncu olup olmadıkları, en keskin esprili karşılıkları olup olmadıklarıdır.
Bir Farrelly kardeşin yönettiği bu film için belki de en şaşırtıcı olan şey, onun yapıtlarının içerdiği şeyler göz önüne alındığında. Salak ile Avanak, Sığ Hal, Sana takılı kaldı-m Ve Ben, Kendim ve Irene. Şampiyonlar bu karakterleri asla herhangi bir şakanın konusu yapmaz.
Burada, Farrelly’nin çoğu yumruklama komedisinden zevk alan önceki çalışmalarında bulunması zor olan bir şefkat ve empati var. Böylece belki de herkesin, hatta yönetmenin bile bir büyüme hikayesi olur.
Şampiyonlar şimdi sinemalarda
Değerlendirme: 3/5