Charles III
Charles III , (20 Ocak 1716, Madrid, İspanya doğumlu - 14 Aralık 1788, Madrid'de öldü), kral nın-nin ispanya (1759–88) ve İspanya'yı kısa bir kültürel ve ekonomik canlanmaya götürmeye yardım eden 18. yüzyılın aydınlanmış despotlarından biri olan Napoli kralı (VII. Charles, 1734–59 olarak).
İlk yıllar
Charles, Philip V'in Parma'lı Isabella ile evliliğinin ilk çocuğuydu. Charles, 1732'den 1734'e kadar annesinin hakkıyla Parma dükü olarak hüküm sürdü ve ardından Napoli kralı oldu. Üvey kardeşi VI. Ferdinand'ın 1759'da ölümü üzerine -mutlak bir hükümdar olarak 25 yıllık faydalı bir çıraklıktan sonra- İspanya kralı oldu ve Napoli tacını üçüncü oğlu Ferdinand I'e bıraktı.
Charles III, İspanya'yı reform etme ve onu bir kez daha birinci sınıf bir güç yapma misyonuna ikna olmuştu. Göreve önemli nitelikler getirdi. Fanatik bir bağımlılığa rağmen avlanma tutumluluğu ve devlet işlerine uygulanması, kendi tebaasının yanı sıra yabancı gözlemcileri de etkiledi. Dini bağlılığına, kusursuz bir kişisel yaşam ve 1760'ta ölen karısı Saksonyalı Maria Amalia'nın anısına iffetli bir sadakat eşlik ediyordu. yetki bazen mutlak bir hükümdardan çok bir tiran gibi göründüğünü. Bununla birlikte, en büyük özelliği, etkili bakanlar seçme ve olağanüstü kalitede adamlar, özellikle conde de Aranda ve conde de Floridablanca getirerek hükümetini sürekli iyileştirme yeteneğiydi. Onlarla düzenli olarak görüşürken, Charles onlara yeterli hareket özgürlüğü verecek kadar bilgeydi.
İspanya'nın sömürgeci bir güç olarak ve dolayısıyla Avrupa'da hesaba katılması gereken bir güç olarak hayatta kalması, Charles'ın politikasının ana hedeflerinden biriydi. Ancak dış politikası başarılı olmadı. İngiltere'nin Fransa'ya karşı zafer kazanmasından korkan Yedi Yıl Savaşı Sömürgeci güç dengesini bozarsa, Fransa ile Aile Sözleşmesi'ni imzaladı - her iki ülke de Bourbon ailesinin şubeleri tarafından yönetiliyordu - Ağustos 1761. Bu, Ocak 1762'de Büyük Britanya ile savaşı getirdi. Charles, kendi gücünü ve müttefiklerini abarttı. Yenilgiyi paylaşarak Florida'yı İngiltere'ye kaybetti ve İspanyol deniz ve askeri zayıflığını ortaya çıkardı. Charles III, Amerikan Devrimi'nde, 1776'dan itibaren Amerikan devrimcilerine yaptığı gizli yardımın nedeni olan sömürgeci rakibini utandırma arzusu ile 1779'da arabuluculuğunu teklif etmesine yol açan kendi Amerikan malları için duyduğu korku arasında sıkışıp kalmıştı. Büyük Britanya onun şartlarını reddetti, savaş ilan etti, ama aynı zamanda ülkeyi tanımayı da reddetti. Amerika Birleşik Devletleri bağımsızlık. Charles kendi imparatorluğunu güçlendirmede daha başarılıydı. İspanya ve koloniler arasında ticaret için yeni yollar ve yeni limanlar açmak için tasarlanan ticari reformlar 1765'ten itibaren üstlenildi. Savunma ve modern bir idari organizasyon - Fransız kökenli ve daha şimdiden intenant sistemi - adına bölgesel yeniden düzenlemeler yapıldı. İspanya'da faaliyet gösteren - tanıtıldı. Yürütme, yargı ve askeri güce sahip olan yöneticiler, yerel yönetimi geliştirdiler ve onu vali ile değil, doğrudan kralla ilişkilendirdiler. Eski ticari kısıtlamalardan kurtulan, saldırılara karşı güvence altına alınan ve daha iyi bir yönetim beklentisiyle, III. Charles yönetimindeki İspanyol imparatorluğu yeni bir görünüm kazandı.
iç reformlar
İspanya'da Charles, kendisini daha mutlak kılmak ve bu nedenle reformu daha iyi üstlenmekle ilgileniyordu. onun dini politika, kilisenin taca tabi olmasını tamamlama kararlılığıyla koşullandı. İspanya'da kraliyet izni olmadan papalık boğalarına veya brifinglerine izin vermedi. Özellikle kızdı Cizvit s, kimin Uluslararası organizasyon ve papalığa bağlılığı, mutlakıyetçiliğine bir hakaret olarak görüyordu. Amerikan kolonilerinde krala bağlılıklarından ve itaatlerinden şüphelenerek, 1766'da Madrid'de ve başka yerlerdeki şiddetli ayaklanmaların kışkırtıcıları olduklarına inanmayı seçti. Bir soruşturma komisyonunun ardından, İspanya'dan ve kolonilerden sınır dışı edilmelerini emretti ( 1767). 1773'te Fransa mahkemesiyle işbirliği yapan Charles, papalıktan toplumun tamamen bastırılmasını sağlamayı başardı. Ancak Charles'ın İspanya'daki papalık yargı yetkisine muhalefeti, onu aynı zamanda Engizisyon mahkemesi Kilise içinde reform yapma arzusu, dini uyumu sağlamada iknayı zorlamayı tercih eden engizisyoncular generali atamasına neden oldu.
Charles III, tacın iradesinin empoze edilebileceği hükümet kurumlarını geliştirdi. İşler doğrultusunda kraliyet konseylerinin yerini bireysel bakanların aldığı süreci tamamladı. 1787'de Floridablanca'nın yardımıyla, düzenli toplantıları uyumlu bir politika üretebilecek bir devlet konseyi kurarak çeşitli bakanlıkları koordine etti. Yöneticilerini harekete geçirerek ve Kastilya Konseyi'ne belediye maliyesinin denetimini vererek yerel yönetimin taç denetimini sıkılaştırdı. Hükümetinin amacı, sanayi ve ticaretin gelişebileceği koşulları yaratmaktı. Saltanatının sonunda, İspanya eski ticari kısıtlamalarını terk etmiş ve hala yabancıları dışlamakla birlikte, tüm imparatorluğu, tüm tebaasının ve tüm ana limanlarının katılabileceği bir ticarete açmıştı. Yabancı rekabete karşı korunan yerli pamuk endüstrisi hızla büyüdü ve devletin kendisi lüks malların üretimine müdahale etti. Bununla birlikte, III. Charles'ın toprak çıkarları karşısında çekingen olan tarım politikası, tarımsal ilerlemenin ve İspanya'daki kırsal kitlelerin refahının önündeki en büyük engellerle - geniş topraksız mülkler ve toprak mülkiyetinin mirasında yasal olarak değiştirilemez halefiyetle - başa çıkmada başarısız oldu. Aslında, refahtan ziyade güç, Charles III'ün amacıydı. Bu sınırlar içinde ülkesini kültürel ve ekonomik bir canlanma içinde yönetti ve öldüğünde İspanya'yı bulduğundan daha müreffeh bıraktı.