David O. Russell’ın filmi ne zaman belirsizliğin eşiğinde olsa işe yarıyor. Ancak serbest dönen serbest dönüş ızgaraları.
Fotoğraf: 20th Century Studios
David O. Russell’ın filmlerinin çoğunun merkezinde çok gizli olmayan bir fikir var. İçinde Amsterdam, belki de konuyu en açık şekilde ele alışını canlandırdı: Fiziksel yaraların ve yara izlerinin görüntüleri ile açılıyor ve film ilerledikçe karakterlerin de ruhsal olarak ne kadar kırıldığını anlıyoruz. Görünür kahramanımız Burt Berendsen (Christian Bale), “benim gibi kafayı yemiş adamları onarmak” konusunda uzmanlaşmış bir doktor – eksik uzuvlar ve yüzlerle mücadele eden Birinci Dünya Savaşı gazileri, “dünyanın tüm yaralanmaları unutmaktan mutluydu. ” Yıl 1937 ve ufukta yeni bir savaş var, ancak Burt her zaman izlerini birden fazla düzeyde taşıdığı sonuncusu tarafından tanımlanacak: Gözünü ve yanağının bir kısmını kaybetti, sırt desteği takıyor ve şimdi Onu gün boyunca geçirmek için sürekli olarak zihin değiştiren tıptaki en son gelişmelerin peşindedir.
Birçok yara üst üste geliyor Amsterdam, ancak film, komik bir romp’un şeytani umursadığı şevkle hareket ediyor. Burt ve avukat arkadaşı Harold Woodman (John David Washington), sevilen bir generalin ölümünü içeren ve adamın kızının (Taylor Swift) cinayet olduğundan şüphelendiği tuhaf bir gizemin içine çekilirler. Burt ve Harold’ın yıllar önce Amsterdam’da en son gördüğü muhteşem sanatçı Valerie (Margot Robbie) de maskaralıkların arasında yer alır: Uzun bir geçmişe dönüşte, Harold’ın savaştan sonraki yıllarda üçünün yaşadığı mutlu hedonist idili görüyoruz. ve Valerie delice aşıktı, Valerie güzel şarapnel sanatı yapıyordu ve Burt, zengin Beatrice Vandenheuvel (Andrea Riseborough) ile zehirli evliliğini sürdürmek için New York’a henüz dönmemişti. Amsterdam’ın Cenneti’ne geri dönme özlemi bu karakterleri canlandırıyor.
hikayesiyle çıkmaza girmek kolay olurdu Amsterdamsondaki birkaç çarpıklığa rağmen, olay ve karakterle yoğun bir şekilde süslenmeyi başaran, ancak özellikle ayrıntılı olmayan. Kalbinde, film bir hangout filmi olmak istiyor. Russell, oyuncu kadrosunu büyük isimlerle doldurmayı seviyor – buna Robert De Niro, Chris Rock, Anya Taylor-Joy, Zoe Saldaña ve Rami Malek de dahil – filmleri finanse etmek için onlara ihtiyacı olduğu için değil (gerçi ben’ Eminim yardımcı olur) ama açıkça oyunculara payanda için yer vermeyi sevdiği için. Ve dikiyorlar. Bale’in commedia dell’arte maskaralıkları Washington’un heteroseksüel üslubuyla güzel bir tezat oluştururken, Robbie, Fransız hemşireden Amerikan bohemine ve New York sosyetesine, belki de savaşlar arasındaki dönemin varoluşsal huzursuzluğunu somutlaştıran sürekli bir dönüşüm halinde görünüyor. Michael Shannon ve Mike Myers bir çift casus olarak ortaya çıkıyor. Alessandro Nivola ve Matthias Schoenaerts bir çift polis olarak ortaya çıkıyor. Bu yan karakterlerin bazılarıyla ilgili tüm filmleri mutlu bir şekilde izleyebilirim.
Russell’ın tarzı diyeceğim bir tarz agresif empati: Bize herkesin kendi hayatını yaşadığını hatırlatmakta ısrar ediyor, ancak filmleri empati ile ilişkilendirdiğimiz şekillerde sabırlı veya cömert değil. Jean Renoir’ın “herkesin kendi sebepleri vardır” şeklindeki ünlü sözü, o yönetmenin gözünde dünya hakkında nazik ama melankolik bir gerçekse, Russell da aynı gerçeğe değişen şaşkınlık ve dehşet dalgalarıyla bakıyor gibi görünüyor. Filmleri, diğer insanların var olduğu gerçeğinin hem hoşgörülü kutlamaları hem de endişeli kabuslarıdır.
Amsterdam şakşak, kelime oyunu, proto-müzikal sayılar ve geniş, oyuncu olarak terk etme anlarıyla dolu – o kadar ki, hikaye genellikle tahmin edilebilir bir yoldaymış gibi hissettirse de, filmin kendisinin durup durmayacağını asla bilemezsiniz. ve tamamen farklı bir yöne gidin. Ne zaman bu belirsizliğin sınırında çalışsa, resim harika bir şekilde çalışıyor. Ancak serbest dönüş, bir süre sonra size de gelebilir. Çalışma süresini (ve karakterleri ve çizim noktalarını) biriktirdikçe, Amsterdam belki de özgürleştirici veya sarhoş edici hissetmesi gerektiğinde yorucu olmaya başlar.
Ve Russell her şeyi birbirine bağlamakta zorlanıyor. Tüm tüylü-köpek nitelikleri için – ve ortam, karakterler ve öncül göz önüne alındığında bu sürpriz olmamalı – Amsterdam‘ın hikayesi derin bir şeye yol açıyor. Manevi yaralanma, savaş hayaleti, kaybedilen ütopyaların özlemi ve faşizmin yükselişi hakkında söylenecek büyük, zamanında noktalar var. Ancak resim kendi hikayesine geri dönmeye başladığında, bunun tamamen farklı bir film haline geldiğini fark edebilirsiniz. Daha ciddi bir film ama mutlaka daha iyi bir film değil. Yine de en azından Amsterdam’ımız vardı.