Washington, 22 Şubat 1732'de sabah 10'da Virginia, Westmoreland County'deki Potomac Nehri kıyısındaki aile malikanesinde doğdu.
Washington'un babası, o 11 yaşındayken öldü. George'un ağabeyi Lawrence Washington, görünüşe göre George için vekil bir baba oldu. George, 16 yaşındayken Lawrence'ın malikanesi olan Mt. Vernon'a taşındı. 16 yaşında Washington, Shenandoah topraklarını Thomas, Lord Fairfax için araştırmaya yardım etti.
Ertesi yıl, 1749, Washington, Virginia'daki Culpepper County sörveyörü olarak ilk resmi atamasını aldı.
1752'de erkek kardeşi tüberkülozdan öldü ve Washington Mt. Vernon mülkünü devraldı. Aynı yıl, Washington ilk askeri komisyonunu aldı - Virginia milislerinde binbaşı olarak.
Fransız ve Hint Savaşı sırasında, bugün Batı Pensilvanya'da bulunan Fort Necessity'nin inşasını denetledi. Kale, üstün Fransız ve Hint birlikleri tarafından istila edildikten sonra, Washington komisyonundan istifa etti. General Braddock'un yaveri olarak hizmet etmek üzere 1755'te hizmete döndü.
Braddock'un Fort Duquesne'i Fransızlardan ele geçirmeye yönelik talihsiz girişimi, ölümü ve kuvvetlerinin yenilgisiyle sonuçlandı. Washington komutayı devraldı ve kalan İngiliz kuvvetlerinin geri çekilmesine izin verdi. Bu savaştan sonra Washington, albay ve alay komutanlığına terfi etti.
1758'de Albay Washington, Virginia Burgess Evi'ne seçildikten sonra komisyonundan istifa etti. Virginia meclisindeki pozisyonunda, Virginia yasama meclisinde İngiltere'ye karşı güçlü bir eylem için baskı yapanların lideriydi.
Washington, Birinci ve İkinci Kıta Kongresi'nin delegesiydi. İlk başta İngiltere ile bir anlaşmaya varabilecek tedbirlerin destekçisiydi. Ancak, hemen bunun işe yaramayacağına karar verdi.
Washington, görevi yaklaşan devrimi silahlandırmanın yollarını bulmak olan komiteye başkanlık etti. Washington, yeni Kıta Ordusu'na liderlik etmek için oybirliğiyle seçim oldu. Bu, hem askeri tecrübesinden hem de ordunun başında önde gelen bir Virginian'a sahip olmanın prestijinden kaynaklanıyordu.
Kıtasal Ordunun Başkomutanı olarak Washington, Boston'u özgürleştirmedeki erken başarısıyla bu orduyu New York'taki kaybına yönlendirdi; Valley Forge'ın zorlukları boyunca Yorktown'daki nihai zafere.
Washington, 1787'de Anayasa Konvansiyonu Başkanı olmak için ezici bir seçimdi.
Güçlü bir federal hükümetin destekçisiydi.
Başkan Washington, güçlü bir Başkanlığa inanıyordu. İlk Başkan olarak birçok kural koyabilirdi. Washington, personeliyle yakın çalışmaya inanıyordu ve büyük ölçüde kabinesinin tavsiyelerine güveniyordu.
Washington'un popülaritesi nedeniyle Kongre, kabine atamalarının hiçbirine itiraz etmedi. Bu, Başkanların atamalarını otomatik olarak onaylatacağı ilkesini oluşturdu. Başkan, yabancı anlaşmaların yapılması konusunda "danışmak" için Kongre'ye geldiğinde, kendisine Başkanlık makamının saygınlığının altında muamele edildiğini hissetti. Bir dış politika kararı konusunda Kongre'ye son kez danışacaktı ve böylece dış politika kararlarından önce Kongre ile nadiren görüşen gelecekteki başkanlar için bir emsal teşkil edecekti.
Washington Başkanlığı sırasında iki büyük siyasi savaş yaşandı. İlk savaş, Amerikan Anayasasının katı bir yorumuna inananlar ile karşı çıkanlar arasındaydı. İkinci anlaşmazlık, İngiltere'yi tercih edenler ile devam eden Avrupa Savaşı'nda Fransa'yı destekleyenler arasındaydı.
Sıkı Anayasa yorumuna inananlar Madison tarafından yönetildi. Katı bir yorumla, merkezi hükümetin anayasada kendisine verilen yetkilerden daha güçlü olmamasını amaçladılar. Alexander Hamilton liderliğindeki Federalistler, hükümetin bireysel devletler üzerinde güç ima ettiğine inanıyorlardı. Hamilton, Federal Hükümetin ekonomik büyümeye yardımcı olmak için bir Birleşik Devletler Bankası kurmasını önerdi. Muhalefet, hükümetin anayasaya göre böyle bir yetkiye sahip olmadığını belirtti. Washington Federalistlerin yanında yer aldı ve Banka kuruldu.
Daha sonra Dışişleri Bakanı olan Thomas Jefferson, İngiltere ile olan savaşında Fransa'nın yanında yer aldı. Hamilton İngiltere'nin yanında yer aldı. Washington, Jefferson'un istifasıyla sonuçlanan katı bir tarafsızlık politikası ilan etti. Washington'un görüşü, ABD'nin Avrupa çatışmalarından uzak durmaya çalışması gerektiğiydi. Buna ek olarak, Amerika Birleşik Devletleri'nin daha fazla savaşa girmeden önce gücünü artırmak için mümkün olduğunca çok barış yılı geçirmesinin gerekli olduğunu hissetti.
Başkanlığı sırasında Washington, viskiye uygulanan vergiyi protesto etmek için Viski İsyanı'nın bastırılmasını kişisel olarak sigortaladı. Böylece federal otoriteye karşı ilk meydan okumayı ezdi.
Şaşırtıcı bir şekilde, Washington Başkanlığı sırasında gerçekleşecek en önemli olaylardan biri, çok fazla tartışma ama çok az çatışma ile gerçekleştirildi. Bu, Haklar Bildirgesi olarak bilinen anayasada yapılan ilk 10 değişikliğin onaylanmasıydı.
Washington, görevdeki ilk döneminden sonra emekli olmak istedi. Başarılı olduğu devlet inşasının çoğunu geri alabileceğini düşündüğü partizan siyasetin ışığında Başkanlığı korumaya ikna edildi. Washington, 3 Mart 1797'de Başkanlıktan emekli oldu.
George Washington
George Grant County, Washington, Amerika Birleşik Devletleri'nde bir şehirdir. Nüfus 2010 sayımına göre 501 idi. Başkan George Washington'a "mizahi saygı", George, Washington'u olağandışı yer isimleri listelerine indirdi. [5]
Şehir, bazen "George'daki Gorge" olarak adlandırılan Gorge Amfitiyatrosu'nun yakınında olduğu için bilinir. Gorge Amfitiyatrosu, yıllık Sasquatch'in yeriydi! Müzik Festivali.
Şehir ayrıca 4 Temmuz ve Washington'un Doğum Günü gibi ulusal bayramları kirazlı turtalarla kutluyor. Dünyanın en büyük vişneli pastası da her yıl 4 Temmuz'da pişirilir ve kalabalığa servis edilir. [6]
George Washington'un Ataları ve Aile Tarihi
George Washington'un ataları, onun zamanında sömürge Amerika'da yaşayan birçok insanın yaptığı gibi İngiltere'ye işaret ediyor. En eski ataları, en önemlileri büyük kral Charlemagne olan İngiliz kraliyetinin birkaç üyesini içerir. Washington'un İngiliz mirasına dair daha yeni kanıtlar, İngiltere, Yorkshire'daki Selby Abbey'de bulunur. Washington ailesinin arması, oradaki bazı vitray sanat eserlerinde bulunur. Bu sanat eseri büyük olasılıkla İngiltere'nin Durham kentinde etkili bir ailenin üyesi olan John Wessington'a ithaf edilmiştir. "Wessington" adı, ailenin ilk kez 12. yüzyılda yerleştiği toprakların orijinal adından gelmektedir.
Wessington ailesinin bir diğer adı da "Washington" idi. George Washington'un büyük-büyük-büyükbabası Lawrence Washington, İngiltere'de bir üniversite eğitimi aldı ve 1633'te İngiliz İç Savaşı başlayana kadar Essex'te rahip olarak hizmet etmeye başladı. Lawrence'ın İngiliz tacına sempati duyması nedeniyle, yerel kilisesindeki görevinden alındı. İşini kaybetmesi, Lawrence Washington'un 1654'te yoksulluk içinde ölmesine neden oldu. Ancak Lawrence Washington'un oğlu John Washington, babasının ölümünden sonra kolonilere göç etti.
Virginia'ya yerleşen John Washington, Anne Pope ile evlendi. Anne'nin ailesi, plantasyon sahiplerinden oluşan zengin bir aileydi ve o ve John'a düğün hediyesi olarak bir arsa verildi. George Washington'un büyük büyükbabası John Washington, Washington çiftçilik geleneğini başlattı ve Westmoreland County, Virginia'da başarılı bir çiftçi oldu. Ek olarak, John Washington, Virginia yerel siyasetine ve ordusuna dahil oldu. John Washington'un oğlu Lawrence Washington (George Washington'un büyükbabası) İngiltere'de hukuk fakültesine gitti, ancak kısa süre sonra babasının çiftliklerini ve topraklarını devralmak için Virginia'ya döndü. Miras aldığı topraklardan birinin adı Küçük Av Deresi idi. Bu arazi parçası gelecekte Mount Vernon olarak yeniden adlandırılacaktı. Lawrence Washington, ilk karısı Jane'in ölümü nedeniyle iki kez evlendi. Jane'den dört çocuğu vardı. Bu çocuklardan birine babasının adı verildi: Lawrence Washington. İkisi büyürken George Washington'un yakın bir üvey kardeşiydi. Yaşlı Lawrence Washington ayrıca ikinci karısı Mary Ball'dan altı çocuk babasıydı. Mary'den en büyük çocuğu George Washington'du. Modern tarihçiler, kilit bir tarihsel figür olarak konumu nedeniyle George Washington'un atalarını araştırmış olsalar da, George Washington'un kendisi görünüşe göre kendi soyundan oldukça habersizdir. Hatta bir mektubunda, "İtiraf etmeliyim ki çok az dikkat ettiğim bir konu" olduğunu söyledi. Belki de aile mirasına olan bu ilgi eksikliği, George Washington'un Büyük Britanya'nın ana ülkesinin geleneklerinden ve yönetiminden ayrılma ve yeni bir ulusun bağımsızlığı için savaşma istekliliği ile bağlantılıdır.
Neredeyiz
Washington, D.C. bölgesi, tarihe en ön sırada yer veriyor. Öğrenciler, Folger Shakespeare Kütüphanesi, Jamestown Settlement, Gettysburg Battlefield, Society of the Cincinnati ve George Washington'un Mount Vernon malikanesi gibi müzelere, savaş alanlarına ve tarihi yerlere yapılan gezilerle kendilerini çevrelerine kaptırırlar.
Bölümün bölgedeki kurumlarla işbirliğine dayalı ilişkileri sayesinde öğrenciler ayrıca Ulusal Arşivler, Kongre Kütüphanesi, Ulusal Güvenlik Arşivi ve Smithsonian Enstitüsü'ndeki tarihi belgelere olağanüstü erişime sahiptir.
Yazar, Dönüşen Kuveyt: Petrol ve Kent Yaşamı
"[Kıdemli yıl] Kuveyt'in tarihini ilk okuduğum zamandı. . Araştırdığım konuyla ilgili kullanılmayan belgeleri ortaya çıkarmak gerçekten heyecan vericiydi. O zamanlar tam olarak bilmiyordum ama bu deneyim beni resmen bir tarihçiye dönüştürdü."
Günlük El Yazmalarının Tarihi
Washington'un günlük tuttuğu yılların tanımı, bunların dağılması ve kaybolması ve hayatta kalan günlük el yazmalarının yerlerinin bir listesi.
Fransız komutanlık görevi ve Barbados'a yaptığı yolculuk gibi özel durumlar dışında, Washington 1760 yılına kadar hiçbir günlük kayıt tutmadı. 1775'te başkomutan olana kadar sadakatle devam etmek.
Washington, Devrim'in büyük bölümünde günlük tutmadı. Faaliyetlerinin titizliği bunu yapmayı zorlaştıracaktı ve resmi mektup defterlerinde ve genel emirlerde biriken dönemin tam kaydı, geleneği daha az gerekli kıldı. 1781'de eski alışkanlığını sürdürmeye çalıştı, ancak emrinden istifa edip eve dönene kadar tekrar günlük yazarı oldu.
Günlüklerin 1789-97 başkanlık yılları için tutulmuş olması muhtemel görünüyor ve bu kadar az kişinin hayatta kalması, tarihçileri özellikle rahatsız ediyor. Washington'un resmi faaliyetleri ve yazışmalarının birinci şahıs ağzından yazılmış, ancak sekreterleri tarafından tutulan günlük bir hesabı olan "Başkanın Bildiriler Kitabı (1793-97)" daha sonra yayınlanacak. 16 Nisan 1789'da, göreve gelmek için Mount Vernon'dan ayrılışını anlatan bir giriş, yalnızca Jared Sparks, ed., George Washington'un Yazıları (12 cilt. Boston, 1833-37), 1:441-42. 23 Nisan 1789'daki giriş, halkın kendisini coşkuyla karşıladığını belirterek, Washington Irving'den, George Washington'un Hayatı (5 cilt. New York, 1857-59), 4:511. Yani en azından Jared Sparks ve Washington Irving'in Washington'un başkanlığına rekoru devam ettirme kararlılığıyla başladığını gösteren materyallere erişimi olduğunu biliyoruz. Onun kuzey ve güney eyaletlerine yaptığı gezileri kapsayan döneme ait günlükler ve 1794'teki Viski İsyanı sırasında tutulan kısa bir günlükler mevcuttur. 1795'teki ödülsüz bir rekor dışında, başkanlık yılları için her şey kaybolur.
İlk günlükler çeşitli boyut ve şekillerde defterlerde tutuldu, ancak Washington ciddi bir şekilde günlük girişler yapmaya başladığında, onları derginin aralıklı kopyalarında yapmayı seçti. Virginia Almanak, Williamsburg yayını. Devrimin sonunda orduda kullanılan boş muhtıra defterlerine alışmıştı ve sivil sicili için benzer bir defteri benimsedi. 1795'te araya eklenmiş almanaklarına geri dönmüştü.
Fitzpatrick'in gözlemlediği gibi, çizgili kağıt Washington için mevcut değildi ve yazı kağıdının altında çizgili bir kılavuz sayfa kullanarak düzenli aralıklı çizgiler elde etti. "Başkanlıktan sonraki günlükler, kaleminin küçük günlük sayfasının dış kenarından aktığının sık sık örneklerini gösterdiğinden ve alttaki kılavuz sayfaya yazılan tüm kelimelerin kaçtığı için, bu uygulama bize onun başarısız vizyonunun kanıtını veriyor. günlük sayfasında bulunmadığına dair uyarı" (John C. Fitzpatrick, ed., George Washington'un Günlükleri, 1748-1799 [4 cilt. Boston ve New York, 1925], 1:x).
Washington'ın 1799'da ölümü üzerine, elindeki kağıtların çoğu, ABD Yüksek Mahkemesi'nin yardımcı yargıçlarından biri olan yeğeni Bushrod Washington'un malı oldu. Cilt I'in Girişinde bu paha biçilmez belgelerin kaderi hakkında söyleyecek daha çok şeyimiz olacak. George Washington'un Kağıtları.
Gazetelerin yok edilmesi ve dağıtılması, Bayan Washington'un yaşamı boyunca Washington'la yaptığı tüm yazışmaları yaktığı bildirildiğinde çok erken başladı - inanıyoruz ki sadece iki mektuba bakmıyordu. Bunu Bushrod, biyografi yazarı John Marshall ve editör Jared Sparks'ın uzun yıllar dikkatsizce idare etmesi izledi. Aslında Washington gazetelerinin hikayesinde en önemli olan yangın, sel, küflenme ve kağıdın toza dönüşme eğilimi gibi doğal süreçler değildir. Aksine, neyin önemli ve neyin önemsiz olduğunu, neyin kurtarılması gerektiğini ve arkadaşlara ve imza toplayıcılarına nelerin verilmesi gerektiğini bildiklerini düşünen yanlış yönlendirilmiş bakıcılar tarafından çok sayıda vekilharçlık olmuştur.
Bu kadar çok Washington günlüğünün ortadan kaybolmasından yakınan editör, Bushrod'un birçoğunu ele geçirdiğini öğrendiğinde ancak umutsuzluğa kapılabilir. Diplomat Christopher Hughes'a 1825'te 1797 günlüğünü ve Washington'un tarım üzerine notlarından bir demet verdi Hughes bunları Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'daki arkadaşları arasında dağıttı. İki yıl sonra, Bushrod 1795 ve 1798 günlüklerini Philadelphia'dan Margaret ve Robert Adams'a verdi. Ardından 1767 günlüğünü Warrenton'dan Dr. James W. Wallace'a sundu. Bu ve diğer bazı günlükler, bir zamanlar özel ellerde korunmuş, diğerleri görünüşe göre korunmamıştır.
Jared Sparks, 1827'de, Bushrod'u on iki ciltlik baskısını hazırlayacağı Boston'a büyük miktarlar götürmesine izin vermeye ikna ettiğinde, gazeteleri kötü kullanma sırası geldi. George Washington'un Yazıları (Boston, 1837). Sparks, bir belgeden dikkatlice Washington imzasını çıkarmanın ve bir arkadaşına göndermenin, bir Washington günlüğünden yırtılmış bir sayfanın veya Washington mektubunun tamamının güvenle verilebileceği bir tarih parçası olarak el yazmasına gerçekten zarar vermediğine karar verdi. eğer o, Sparks, bunun tarihsel bir değeri olmadığına karar verirse. Washington'un ilk açılış konuşmasının taslağını küçük parçalara bölen ve altmış sayfadan fazla olan bu belgeyi o kadar kapsamlı bir şekilde yayan Sparks'tı ki, birkaç koleksiyonerin çabaları, üçte birinden fazlasını yeniden bir araya getirmeyi başaramadı. Sözde tüm kağıtları Washington ailesine geri verdikten sonra bile, Sparks dağıtmak için bir kaynağı elinde tuttu. 1861'de hâlâ parçacıkları postalıyordu.
Yağma, 1834'te Washington ailesi temel koleksiyonu ABD hükümetine sattığında durdu. Bu külliyat, daha sonraki, daha küçük bir satışla birlikte, Kongre Kütüphanesi'ndeki başlıca Washington arşivinin temelini oluşturur. Diğer satın almalar yıllar boyunca yapılmıştır. Aşağıdaki listede, bilinen tüm günlüklerin ve günlük parçalarının mevcut konumu gösterilmektedir. Regents' Numbers, Fitzpatrick tarafından 1920'lerde atanan ve o zamandan beri bir kataloglama cihazı olarak kullanılan numaralardır. Regent's' Numbers olmayan günlükler Fitzpatrick tarafından yayınlanmadı, ne de numaralar atadığı ancak yerini bulamadığı birkaç günlüktü. Tutulduğuna inandığı ancak yerini bulamadığı 54 sayısı, serideki bir sonraki günlükte kısmen temsil edilmektedir.
Neden George Washington'a oy verdiniz?
Benim kahramanım George Washington. Maalesef Washington'un adı o kadar tanıdık geldi ki onun ne kadar harika bir insan olduğunu unutuyoruz. O zamanlar dünyanın en güçlü kuvveti olan Britanya imparatorluğuna karşı bir paçavra gönüllüler ordusuna komuta etti. Bunu Manhattan'daki bir konağın rahatlığından değil, Valley Forge'un donmuş tarlalarındaki ortak alanlardan yaptı.
Liderliği, tutku ve tahttan kurtulma ihtiyacı nedeniyle çok daha üstün, daha iyi eğitimli bir orduyla savaşmayı başardı.
İskender, Sezar veya Napolyon onu savaş alanında yenebilirdi, ancak Washington aralarında en ilkeli olanıydı. Sadece güce aç değil, günün en büyük askeri gücünü yendikten sonra gönüllü olarak komutadan feragat etti ve yeni ülkesini kral olarak yönetmeyi reddetti.
Amerikan halkını kalıtsal yönetimden seçim yönetimine başarıyla geçti. İkinci görev süresi sona erdikten sonra istifa ederek, bir liderin ömrüne bağlı olmayan barışçıl bir güç aktarımı için bir emsal oluşturdu.
Bir kral olabilirdi, bunun yerine en büyük modern ulus olacak olanın ilk başkanı oldu. O zamanlar askeri süper güce karşı Milislerle savaşan ve kazanan parlak bir generaldi. Kiraz ağacını da kesti.
George Washington, Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk Başkanıydı ve her zaman hatırlanacak ve takip edilmesi zor bir eylemdi.
George W., paçavra bir milis grubunu tüm dünyada devrimlere ilham veren bir zafere götürmek için boynunu riske attı (Fransa bunlardan biri) ve ardından başkan oldu. Hemen bıraktığı bir iş ve hiçbir şey olmamış gibi tekrar zengin bir çiftçi olmak için geri döndü. O zaten zengindi, gücü ya da şöhreti istemiyordu. Buradaki diğer adayların çoğu kral, hatta Tanrı olmak istedi.
Ahlakı "popüler hükümetin gerekli bir baharı" olarak nitelendirdi.
BELKİ BU BİLDİRİME SORUMLULUK EKLEYEBİLİRİM..
MÜKEMMEL BİR BİRLİĞİNE İNANIYORDU. VE BAĞIMSIZLIK KAZANMAK İÇİN İNGİLİZLERİ AMERİKA'DAN SÜRDÜ
Ülkesinin babası olarak kabul edilen o, o zamandan beri kullanılan hükümet biçimlerini ve ritüellerini geliştirdi ve savaştan kaçınan, isyanı bastıran ve her türden Amerikalı arasında kabul gören güçlü, iyi finanse edilen bir ulusal hükümet kurdu. o adam.
ABD'nin ilk başkanıydı ve bence en iyisiydi. Kimsenin unutamayacağı bir Ulusal Hazine
Sıkıntı ve neredeyse yerini alacak olsa bile Washington asla bocalamadı. O olmasaydı, dünyanın en büyük ulusu bildiğimiz gibi olmazdı.
Onun örneği, gelecekteki ABD liderleri için standartları belirledi.
Modern dünyanın en güçlü ülkelerinden birini kurdu ve büyük ihtimallere karşı savaştı.
Gerçekte, tarihteki en büyük mazlum dövüşü, İngiltere'nin Koloni'ye karşı verdiği mücadeledir. Bu nedenle dezavantajlı durumdayken kazanmak için istisnai bir lidere veya en iyiye sahip olmanız gerekir. Size silah, tekne, at ve her şeyi sağlayan ülkeye savaş açmak neredeyse imkansızdı.
Büyük ihtimallere karşı cesurca savaştı ve başardı, bu da dünyanın ilk gerçek demokratik ülkesiyle sonuçlandı.
Az sayıda kötü donanımlı milis grubunu o zamanlar dünyadaki en büyük gücü yenen bir kuvvete dönüştüren varlıktı. Askeri zaferi sağladıktan sonra, ABD liderlerinin böyle bir göreve seçilmeyi / seçilmeyi reddettiği ve 2 görev süresinden sonra devam etmesini başkalarına bıraktığı için ABD liderlerinin ömür boyu görevde olmaması gerektiğini fark etme öngörüsüne sahipti.
Bence tüm zamanların En Büyük Lideri İsa'ya gitmek zorunda kalacaktı. Ama o listede olmadığı için, en iyi lider olarak George Washington'a oy veriyorum. Aşağıdan yukarıya, herhangi bir türde özel bir doğum hakkı krallığı veya prensi verilmedi ve sadece askeri güçte değil, Teknolojide değil, dünyanın dört bir yanına yayılan fikirlerde dünyanın en büyük ulusunun kurucu babası olmak için yükseldi. Dünyanın dört bir yanından Amerika'ya özgürlük için geliyorlar çünkü gerçek olabilecek bir rüya çünkü bir adam ayağa kalkıp yeni bir ulusa liderlik ediyor mu yoksa sömürgeler mi demeli ve onları başka hiçbir ülkenin düşünemeyeceği şeyi başarmak için mi birleştirmeliyim? zamanda bağımsız ve güçlü bir ulusun doğuşu mümkün olabilir. Orada görevlendirdiğiniz bu ilk 3 lider George Washington'a yetişemedi. Evet, daha büyük ordulara liderlik edebilirler veya daha fazla muharebeler yapmış olabilirler vesaire ama o sadece savaş alanında liderlik etmekle kalmadı, aynı zamanda yoktan yeni bir hükümet biçimi yarattı ki bu, bugüne kadar dünyanın en iyi yönetim biçimidir ve ben Tahmin, bir gün küresel bir hükümet kurulana kadar devam edecek.
Washington harika çünkü ulusunun iyiliği için güçten nasıl vazgeçeceğini biliyordu.
İlk askeri kampanyaları başarılı olmasa da, George Washington erken başarısızlıkların üstesinden gelmeyi başardı ve bir paçavra grubunu İngiliz imparatorluğu üzerinde göreceli başarıya götürdü. Anlaşmaları müzakere etti ve savaş bittiğinde gönüllü olarak iktidardan ayrıldı. İsteksizce tekrar başkan olarak liderlik gömleğini üstlenmeyi kabul etti, ancak tüm bunlara rağmen, sonuna kadar alçakgönüllü kaldı.
Onun en büyük olduğuna inanıyorum çünkü başlangıçta böyle büyük bir lider olmaya hiç niyeti yoktu, çünkü güç için savaşanlar genellikle bu gücü kötüye kullanırlar, benim düşüncem bu.
En büyük general değildi ama inatçıydı ve neredeyse 100 yıl boyunca (bazı insanlar için daha da fazla) standardı belirleyen çok bilge bir başkandı.
Anketinizde olmayan seçeneklerim olsaydı, muhtemelen ya Cengiz Han'ı ya da Süleyman'ı seçerdim.
George Washington, kesinlikle kazanmaması gereken bir savaşı kazandı. Eğitimi, teçhizatı ve sayısı üstün bir düşmana karşı savaşıyordu ve buna rağmen henüz birleşmemiş olan 13 koloniyi bağımsızlıkları için yönetti. Bu inanılmaz başarıdan sonra bile, bugüne kadar neredeyse her başkanın izlediği emsalleri belirleyen ilk başkan oldu. Birkaç küçük İngiliz kolonisini bir araya getirerek bir gün dünyanın en büyük süper gücü olacak bir ulus haline getirdi. Ve tüm bunlara rağmen, bu ulusun lideri olmayı asla istemedi ve yine de bunu yaptı, çünkü geleceğin tüm başkanlarının örnek lider olarak arayacağı lider olmak için en nitelikli kişi olduğunu biliyordu. .
George Washington, savaşta çok yetenekli bir general değildi, ancak askeri stratejideki eksikliğini cesaretle telafi etti. Askerlere özgürlük uğruna savaşmaları için ilham verirdi. Şu anda onun statüsünü doldurabilecek kimse yoktu. Washington olmasaydı Amerika Birleşik Devletleri'nin var olacağını sanmıyorum.
Washington, Amerika Birleşik Devletleri Başkanı olduğunda, birçok Amerikalı istediği için 'kalıcı' kalma fırsatına sahipti. Bilgeliği ve zekası onu buna hayır demeye yöneltti, çünkü bunu yapmanın Amerikalıların az önce uğruna savaştığı tüm şeylere ters düşeceğini biliyordu.
Kendini doldurmadı.
Çoğu liderin yönetecek geniş bir imparatorluğu varken, Washington derme çatma bir çiftçi ordusuyla yetinmek zorundaydı.
George Washington, sadece zamanının en güçlü ulusuyla savaşan ve başarılı olan büyük bir general değildi, aynı zamanda gerilla savaşını geliştirdi ve Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk başkanı olarak diğer başkanların takip etmesi için güçlü bir gelenek ortaya koydu.
Mazlum Amerikalıları zafere götürdükten sonra ülkeyi ele geçirebilir ve Kral olarak hükmedebilirdi. Bunun yerine istifa etti ve gelecekteki ABD Başkanları için bir model oluşturan kenara çekildi.
Washington, başarılı olmak ve altındakileri hayal kırıklığına uğratmamak için bir asker generali ve yetenekli bir diplomatın birleşimiydi. Güç ya da etki için can atmıyordu, aksine ondan çekiniyordu.
Çünkü Amerika'nın Kralı olabilirdi, ama bunun yerine ABD'yi bir demokrasi yapmayı ve böylece 'büyük deneyin' (demokrasinin) gelişmesini sağlamayı seçti.
Washington yeni bir ulus yaratmanın ve ardından ayaklarının altındaki tüm bu güçten çekilmenin bir parçası. Bu karakter özelliği, Washington'a kitabımda üstünlük sağlıyor.
Barışçıl bir iktidar geçişi için emsal teşkil eden iki dönem sonra gönüllü olarak iktidardan vazgeçti.
George Washington en büyüğüdür, çünkü bir imparatorluğun gerçekten büyük olması için kendisiyle sınırlandırılamayacağını yalnızca o bilir.
George Washington, zirve günlerinde, birçok diktatörün yapacağı gibi, birçok dönem, hatta belki ömür boyu Amerika'nın başkanı olabilirdi. Bunun yerine, üçüncü dönem için aday olmayı reddetti ve cumhurbaşkanlarının sadece iki dönem görev yaptığı (daha sonra kanun haline gelecek) eğilimi başlattı.
George Washington, hemcinslerini zamanın dünya süper gücünden kurtarmaya yardım eden parlak bir askeri stratejistti. Ayrıca Washington bağımsızlığını kazandıktan sonra mutlak güçle yönetebilirdi. Bu güçten uzak durma virtüözlüğü onu en büyük lider yapar. Alexander en iyi askeri lider için seçimim olurdu.
George Washington, Augustus, Alexander veya listedeki diğerleri gibi büyük bir askeri lider değildi. Ancak listedeki diğer tüm liderler hükmetti. Her lider uygarlığında büyük anlar yaşanırken, onlar kesinlikle despotlardı. Ancak Washington yönetti ve sadece 8 yıl sürdü. Onu bu kadar dikkat çekici yapan şey, 1790'larda Amerika'nın en popüler adamı iken ve istediği sürece kolaylıkla başkan olabilecekken, gelecek nesil Amerikalıların kendilerini yönetmesine izin vermek için istifa etmesidir. Bıraktığı mirası çok iyi biliyor, monarşiyi içermeyen bir miras.
George Washington büyük bir general ve devlet adamıydı, ancak muhtemelen listede onun kadar iyi veya daha iyi olan başkaları da var. Washington'u bu kadar iyi bir lider yapan şey şudur: Bir tiran olma şansına sahipti ama bunun yerine görevinden istifa etti ve gerçekten siyasetten uzak, barış içinde yaşamak istedi. Ama bunun yerine genç Amerika Birleşik Devletleri'ne ilk birkaç yılında liderlik etmek için adım attı. Gücünden vazgeçti ve Amerika'yı bir diktatörlüğe dönüştürmekten kaçındı. George III'ün dediği gibi, “eğer bunu yaparsa, dünyanın en büyük adamı olacaktır.”
General George Washington sadece Amerikan Devrimi'nde bir savaşçı ve lider olmakla kalmadı, aynı zamanda sonraki tüm başkanlar için çıtayı belirledi. Böyle bir büyüklük, modern metinlerde ve aynı zamanda kendi zamanında birçok kişinin onun Kral olmasını istemesinde de açıktır! Mutlak gücü reddetmesi ve halkın hürriyet ve kendi kaderini tayin hakkının büyüklüğünü anlaması, birçok medeniyetin liderlerinde amaçladığı şeydir.
George Washington, bulunduğu ülkedeki herkese ilham kaynağı olmakla kalmadı, tarihte gönüllü olarak güçlerinden vazgeçen tek liderlerden biri oldu ve herhangi bir başkanın çok uzun süre iktidarda kalmasını engelleyen Amerikan başkanları için büyük bir emsal oluşturdu. Kongre için dönem sınırlamalarımız vardı.
George Washington, siyasi ve askeri zorlukların üstesinden geldi. Birlikleri hareket ettirmek, zamanlamak ve sonra toprak almak mükemmeldi. Kurulmasına yardım ettiği ülke hala güçlü duruyor ve iktidardan uzaklaşacak ve insanların kendilerini yönetmesine izin verecek kadar akıllıydı.
Açıkça ve acı verici bir şekilde yetersiz donanıma sahip ve eğitimsiz bir grup isyancıyı dünyanın tartışmasız süper gücüne karşı zafere götürdü.
George Washington, dünyanın en büyük ülkesi olan Amerika Birleşik Devletleri'nin babasıdır.
ABD aya ilk insan gönderen ülkedir. Bu on yıl sona ermeden önce ABD, (yeni gelişmiş bilim ekipmanlarıyla birlikte) insanları tekrar aya gönderecek (bu sefer uzay aracı kutuplardan birinin yakınına inecek). İnternetin başladığı yer ABD'dir. İnternet olmasaydı, şu anda yarışmacı olduğum bu yarışma şu anda var olamazdı. Ayrıca ABD'nin Mars gezegenine insanoğlunun ayak bastığı ilk ülke olacağını da tahmin ediyorum.
GW bizim ilk başkanımız olmadan önce bir generaldi ve ondan önce liyakatinin bir sonucu olarak ordunun saflarında yükseldi.
Amerika Birleşik Devletleri, Amerikan Devrimi olarak bilinen savaşta mazlumdu. General George Washington'un zekası ve cesareti olmasaydı, ABD ve daha önce bahsedilen tüm başarılar şu anda mevcut olmayabilirdi.
Amerika Birleşik Devletleri mükemmel bir ülke değil. Hiçbir ülke değil. Ben mükemmel bir insan değilim. Hiçbir insan değildir. İnsan bozulabilir. Güç, bozabilecek şeylerden biridir. Mutlak güç kesinlikle yozlaştırabilir.
ABD Anayasası, gücün çok fazla bozulmasını önleyebilecek kontrol ve dengelere sahiptir. GW, Bağımsızlık Bildirgesi'ni veya Konfederasyon Maddelerini imzalamamasına rağmen, GW, ABD Anayasası'nın oluşturulmasına dahil oldu ve imzaladı.
Kısacası, bir kez daha George Washinton dünyanın en büyük ülkesinin babası olarak tüm zamanların en büyük lideridir.
Washington ve Kölelik Hakkında 10 Gerçek
56 yıldır aktif bir köle sahibi olmasına rağmen, George Washington kölelik kurumuyla mücadele etti ve uygulamayı sona erdirme arzusundan sık sık bahsetti. Hayatının sonunda Washington, 1799 vasiyetinde tüm kölelerini serbest bırakma kararı aldı - bunu yapan tek köle sahibi Kurucu Baba.
1. George Washington ilk olarak on bir yaşında köle sahibi oldu.
Washington'un babası Augustine 1743'te öldüğünde, George Washington on bir yaşında köle sahibi oldu. Augustine vasiyetinde oğluna Virginia, Fredericksburg yakınlarındaki 280 dönümlük aile çiftliğini bıraktı. Ayrıca, Washington'a on köle vasiyet edildi. Washington, genç bir yetişkinken, Kitt adında bir marangoz da dahil olmak üzere en az sekiz köle daha satın aldı. Washington, 1755'te dört erkek, iki kadın ve bir çocuk da dahil olmak üzere daha fazla köle satın aldı.
2. George Washington'un ölümü sırasında, Mount Vernon'un köleleştirilmiş nüfusu 317 kişiden oluşuyordu.
1799'da Mount Vernon'da yaşayan 317 köleleştirilmiş insandan yarısından biraz daha azı (123 kişi) George Washington'un kendisine aitti. 1799'da Vernon Dağı'ndaki diğer 153 köle, Custis malikanesinden çeyiz köleleriydi. Martha Washington'un ilk kocası Daniel Parke Custis 1757'de vasiyetsiz öldüğünde, köleler de dahil olmak üzere mülkünün üçte birine ömür boyu faiz aldı. Ne George ne de Martha Washington bu köleleri yasayla özgürleştiremedi ve Martha'nın ölümü üzerine bu kişiler Custis mülküne geri döndü ve torunları arasında bölündü.
3. George Washington'ın Martha Custis ile evliliği, Mount Vernon'daki köleleştirilmiş insanların sayısını önemli ölçüde artırdı.
Ocak 1759'da Martha Dandridge Custis ile evlendikten sonra, George Washington'un köle sahipleri önemli ölçüde arttı. 1757'de vasiyeti olmadan ölen zengin bir çiftçinin dul eşi olarak, Martha'nın Custis mülkündeki payı seksen dört köleleştirilmiş insanı daha Vernon Dağı'na getirdi. Şu anda Mount Vernon'daki köleleştirilmiş nüfustaki keskin artış, bölgedeki benzer eğilimleri yansıtıyordu. George Washington 1754'te Mount Vernon mülkünün kontrolünü ele geçirdiğinde, Fairfax County'nin nüfusu yaklaşık 6.500 kişiydi ve bunların 1.800'den biraz fazlası veya yaklaşık %28'i Afrika kökenli kölelerdi. Bir bütün olarak nüfustaki kölelerin oranı, Amerikan Devrimi'nin sonunda yüzyıl boyunca yükseldi, Fairfax County'de yaşayan insanların %40'ından fazlası köleydi.
4. Fiziksel ve psikolojik şiddet tehdidi köleliği destekledi.
Köle sahipleri, işgücünü kontrol etmek için cezalar uyguladılar. Daha sonraki yıllarda George Washington, sert ve ayrım gözetmeyen cezaların geri tepebileceğine inandı ve gözetmenleri işçileri teşvik ve ödüllerle motive etmeye çağırdı. Yine de, bu yöntemler başarısız olduğunda "düzeltmeyi" onayladı. Mount Vernon'un köleleştirilmiş insanları, iddia edilen suça bağlı olarak bir dizi cezaya katlandı.
1793'te çiftlik yöneticisi Anthony Whitting, köleleştirilmiş bir terzi olan Charlotte'u onunla tartışarak ve çalışmayı reddederek "küstahlık" yapmakla suçladı. Ceza olarak, onu bir hıçkırık anahtarıyla kamçıladı, misilleme Washington'un &ldquoçok uygun”&rdquo Charlotte'un yanıtı&mdash, 14 yıldır kırbaçlanmadığını&mdas, Vernon Dağı'nda fiziksel cezanın ara sıra olduğunu, ancak duyulmamış olmadığını gösteriyor.
5. Mount Vernon'daki köleleştirilmiş insanlar çeşitli dini gelenek ve görenekler uyguladılar
Hem Afrika hem de Avrupa dini uygulamalarından gelen etkiler, Mount Vernon'un köleleştirilmiş nüfusu arasında bulunabilir. Mount Vernon'daki bazı köleler, bir dereceye kadar yerel, organize Hıristiyan cemaatlerine katıldı. Ayrıca, Mount Vernon'un köleleştirilmiş topluluğu, 1798 baharındaki kaçak bir köle reklamına göre, kendi topluluklarından Sezar adlı en az bir manevi lider geliştirdi.
Ayrıca, Mount Vernon'daki köleleştirilmiş nüfusun en az üç başka Hıristiyan mezhebiyle teması vardı: Baptistler, Metodistler ve Quakerlar. Ayrıca, hem Vodoun hem de İslam da dahil olmak üzere, Vernon Dağı'nda bir dereceye kadar devam eden Afrika'dan birkaç dini gelenek kalıntısı vardı.
6. Birçok kez, Washington ailesi tarafından köleleştirilen insanlar özgürlüklerini yeniden kazanmak için kaçtılar.
Mount Vernon'un köleleştirilmiş topluluğu, mümkün olduğunda, köleleştirilmelerinden fiziksel olarak kaçmak için fırsatlar yakaladı. Örneğin, 1781 Nisan'ında Amerikan Devrimi sırasında, Vernon Dağı'nın on yedi üyesi nüfusu köleleştirdi; on dört erkek ve üç kadın, plantasyonun açıklarındaki Potomac'a demirleyen İngiliz savaş gemisi HMS Savage'a kaçtı.
Diğer durumlarda, köleleştirilmiş topluluğun doğrudan Washington'larla bağlantılı üyeleri kaçış planlarını denediler ya da başarılı oldular. Bu kişiler arasında, nişanlısıyla kaçma planı suya düşen Washington'un kişisel asistanı Christopher Sheels da vardı, ikisi de başarılı bir şekilde kaçan aile aşçısı Hercules ve Martha Washington'un kişisel hizmetçisi Ona Judge.
7. Mount Vernon'daki insanlar da daha az göze çarpan yollarla köleleştirilmelerine direndiler.
Kaçmak, çoğu zaman başarılı olamayan riskli bir girişimdi. Sonuç olarak, Mount Vernon'un köleleştirilmiş nüfusu, plantasyon üzerinde çalışırken sık sık çeşitli yöntemlerle esaretlerine direndi. Bireyler hastalık taklidi yapmak, yavaş çalışmak, kalitesiz işler yapmak ve alet ve ekipmanları yanlış yerleştirmek ya da onlara zarar vermek gibi daha az göze çarpan direniş yöntemleri kullandılar. Daha aktif protesto yöntemleri arasında hırsızlık, kundakçılık ve mahsullerin sabote edilmesi gibi eylemler vardı. Hırsızlık, özellikle sık görülen bir köle direnişi eylemiydi. Yıllar boyunca Vernon Dağı'ndaki köleleştirilmiş insanlar, aletler, kumaşlar, yam, ham yün, şarap, rom, süt, tereyağı, meyveler, et, mısır ve patates gibi çok çeşitli nesneleri çalmakla suçlandı.
8. Aralık 1775'te Kıtasal Ordunun yeni Başkomutanı Washington, Phillis Wheatley'den onuruna yazılmış bir gazel içeren bir mektup aldı.
Phillis Wheatley, sadece yedi yaşında Batı Afrika'dan Boston'a getirilen köleleştirilmiş bir kadındı. O zamanlar uygulamalar için alışılmadık olan Wheatley, sahiplerinin kızından Yunanca, Latince ve şiir gibi konularda eğitim aldı. Wheatley on iki yaşına geldiğinde şiir yazmaya başladı ve on sekiz yaşında, önde gelen bir vaizin ölümünü anmak için yazdığı bir ağıtın yayınlanmasıyla tanındı. 1775 kışında Wheatley, Washington'a yeni atanan Kıta Ordusu Başkomutanına bir övgü içeren bir mektup gönderdi. Şiir şöyle bitiyordu: "Yürü ey büyük şef, erdemin yanında, / Her eyleminin yol gösterici olmasına izin ver tanrıça. / Bir taç, bir köşk ve parıldayan bir taht, / Solmayan altınla, WASHINGTON! Senin ol."
Washington, Wheatley'e, köleleştirilmiş bir bireye yazdığı bilinen tek mektup olan bir mektupta kibarca yanıt verdi ve hatta mektubu, eşrafın bir üyesinin köleleştirilmiş bir kişiye hitap etmesinin alışılmadık derecede kibar bir yolu olan "Bayan Phillis"e gönderdi. İkisinin şahsen tanıştıklarına dair bir kanıt olmamasına rağmen, General Washington Mart 1776'da Wheatley'i Cambridge, Massachusetts'teki karargahına davet etti.
9. Çok az boş zamanları ve günlük yaşamları üzerinde kontrolleri olan Mount Vernon'un köleleştirilmiş nüfusu, özel hayatlarına gelince biraz özgür irade ve seçim yapmaya çalıştı.
Mount Vernon'un köleleştirilmiş topluluğu genellikle haftada altı gün çalışırdı ve Pazar genellikle plantasyondaki herkes için izin günüydü. Kölelerin günlük işlerine ek olarak, tavuklara ve bahçelere bakma, yemek pişirme, bahçe ürünlerini muhafaza etme ve giysi bakımı gibi kendi ev işleri de vardı. Çok az boş zamanları ve kendi programları üzerinde kontrolleri olan Mount Vernon'daki köleleştirilmiş insanlar, kişisel yaşamları üzerinde bir miktar kontrol sağlamaya çalıştılar. Bazıları boş zamanlarını Mount Vernon'da veya eşlerinin yaşadığı komşu plantasyonlarda sosyalleşerek geçirdi. Diğerleri zamanlarını oyun oynamak ve spor yapmak için kullandılar.1798 yazında Polonya'dan Mount Vernon'a gelen bir ziyaretçi, iki takıma ayrılmış yaklaşık otuz kişilik bir grubun, "tutukluların üssü" olarak adlandırdığı ve "zıplamalar ve kumarlar" içeren bir oyun oynadığına tanık olduğunu kaydetti.
10. George Washington, Martha Washington'un ölümü üzerine vasiyetinde köleleştirdiği insanları özgürleştirmeye yönelik talimatlar bıraktı.
Washington, Aralık 1799'daki ölümünden birkaç ay önce vasiyetini yazdı. Belgede Washington, Martha Washington'un vefatından sonra kölelerinin nihai kurtuluşu için talimatlar bıraktı. 1799'da Mount Vernon'da köleleştirilen 317 kişiden 123'ü George Washington'a aitti ve vasiyetin şartlarına göre serbest bırakılmaya uygundu.
Yasaya göre, ne George ne de Martha Washington, Custis'in çeyiz kölelerini özgürleştiremezdi. Martha Washington'un 1802'de ölümü üzerine bu kişiler Custis'in torunları arasında paylaştırıldı. 1799'a gelindiğinde, Vernon Dağı'nda köleleştirilen insanların 153'ü bu çeyiz mülkünün bir parçasıydı.
Eyalet yasalarına uygun olarak, George Washington vasiyetinde yaşlı köleleştirilmiş kişilerin veya çalışamayacak kadar hasta olanların mülkü tarafından sonsuza kadar desteklenmesini şart koştu. Vernon Dağı'nda köleleştirilen geri kalan mehirsizler, özgürlüklerini elde etmek için Martha Washington'un ölümünü beklemek zorunda değildi. Abigail Adams, konuyla ilgili olarak kız kardeşine yazdığı yazıda, Martha Washington'un güdülerinin büyük ölçüde kişisel çıkarlardan kaynaklandığını açıkladı. "General tarafından bırakıldığı durumda, onun ölümünde özgür olmak için," diye açıkladı Adams, "Hayatının onların Ellerinde güvende olduğunu hissetmiyordu, birçoğuna bunun onların [kendilerinde] olduğu söylenecekti. ondan kurtulmak için ilgi&ndashBu nedenle, yılın sonunda hepsini serbest bırakması tavsiye edildi.&rdquo Aralık 1800'de Martha Washington, ölen kocasının köleleri için bir azat belgesi imzaladı; bu işlem Virginia, Fairfax County'de kayıtlı bir işlemdi. , Mahkeme kayıtları. Sonunda 1 Ocak 1801'de azat edileceklerdi.
Yeni sergi
George Washington'daki Vernon Dağı'nda Kölelik
Birbirine Bağlı Yaşamlar George Washington'un köleliğe karşı gelişen muhalefetine dair içgörü sağlarken, Mount Vernon'da köleleştirilen insanların kişisel hikayelerini araştırıyor.
İmza Turları
Köle Yaşam Turu
Mount Vernon, George ve Martha Washington'un plantasyon evi olan Mount Vernon'u inşa eden ve işleten köleleştirilmiş topluluğun yaşamlarını ve katkılarını vurgulayan 45 dakikalık bir rehberli yürüyüş turu sunuyor.
Arkeoloji
Köle Mezarlığı Anketi
Mount Vernon'un Mount Vernon Köle Mezarlığı'ndaki son arkeolojik çalışmaları hakkında daha fazla bilgi edinin.
Mount Vernon'da Kölelik
Mount Vernon çiftliklerinde yaşayan köleleştirilmiş topluluk hakkında daha fazla bilgi edinin.
Mount Vernon'un Köleleştirilmiş Topluluğu
- Austin
- Ben
- betty
- Sezar
- carolina branham
- Charles
- Charlotte
- Christopher Sheels
- davy gri
- sik jasper
- Oyuncak bebek
- Edmund Parker
- Edy Jones
- fanny
- Frank Lee
- George
- giles
- Herkül
- Kate
- Yavru kedi
- Nancy Carter Quander'ın fotoğrafı.
- Ona Hakim
- Priscilla
- sambo anderson
- Tom
- William (Billy) Lee
Bizimle iletişime geçin
3200 Mount Vernon Memorial Otoyolu
Vernon Dağı, Virginia 22121
Mount Vernon, özel, kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Mount Vernon Bayanlar Birliği Birliği'nin Amerika Birleşik Devletleri halkının güveniyle sahiplenilir ve korunur.
Devlet finansmanını kabul etmiyoruz ve George Washington'un evini ve mirasını korumaya yardımcı olmak için özel katkılara güveniyoruz.
Keşfetmek
Hakkında
Mount Vernon, özel, kar amacı gütmeyen bir kuruluş olan Mount Vernon Bayanlar Birliği Birliği'nin Amerika Birleşik Devletleri halkının güveniyle sahiplenilir ve korunur.
Devlet finansmanını kabul etmiyoruz ve George Washington'un evini ve mirasını korumaya yardımcı olmak için özel katkılara güveniyoruz.
Washington Kütüphanesi'nde Dijital Tarih Merkezi
Dijital Tarih Merkezi, Washington Kütüphanesi'nin Devrimci ve Kuruluş dönemlerine odaklanan dijital araştırma, burs ve kamu tarihi merkezidir. Mount Vernon ve ötesindeki ortaklarla işbirliği içinde olan CDH, yeni bilimsel araştırma girişimlerini ve öğretim fırsatlarını bilgilendiren dijital projeler aracılığıyla erken Amerika hakkındaki bilgileri genişletmeyi amaçlamaktadır.
Merkezin Mevcut Projeleri:
George Washington'un Dijital Ansiklopedisi
Kurulduğu 2013 yılından bu yana 10.000.000'dan fazla kişiye ulaşan Dijital Ansiklopedi, George Washington'un dünyası ile sömürge ve kuruluş dönemleriyle ilgili çok çeşitli konuları incelemektedir.
Washington Kütüphanesi Podcast'inde Konuşmalar
Washington Kütüphanesi'ndeki konuşmalar Erken Amerikan tarihi ve onu öğreten insanlar hakkında haftalık bir podcast.
Washington Kütüphanesi'ndeki Dijital Koleksiyonlar
Dijital Koleksiyonlar, Washington Kütüphanesinin kaynaklarından seçilmiştir.
Washington'un Dünya Etkileşimli Haritası
Washington'un Dünya Etkileşimli Haritası, George Washington'un birçok seyahati sırasında önemli olan yerleri inceliyor.
Alıntılanan George Washington
The Quotable George Washington, uydurma atıflarla mücadele etmek amacıyla Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk başkanından belgelenmiş alıntılar sunuyor.
Bana Özgürlük Ver: Devrimci Savaşta Afrikalı Amerikalılar
Bu çevrimiçi sergide, Devrim Savaşı'nın köleleştirilmiş Afrikalı Amerikalılar için sunduğu zor seçimi keşfedin.
Davaları İçin Savaşmak: Vernon Dağı'ndan Oy Hakkına Kadın Aktivizmi
Bu çevrimiçi sergi, Mount Vernon Kadınlar Derneği üyelerinin oy hakkı ve oy hakkı karşıtı hareketlere katılımını vurgulamaktadır.
Vernon Dağı Her Yerde!
"Vernon Dağı Her Yerde!" veritabanı, Mount Vernon'un adını taşıyan veya ondan ilham alan sayısız yeri araştırıyor.
George Washington'un Dostları ve Düşmanları
Virginia Özel İdari Bölgesi'nin cömert desteği sayesinde, George Washington'un Dostları ve Düşmanları projesi, George Washington'un hayatı için en önemli kişilerin araştırılmasını kolaylaştıracak.
Washington olun!
Dijital Tarih Merkezi, Mount Vernon'da ve çevrimiçi olarak sunulan milyonlarca dolarlık birinci şahıs etkileşimli liderlik deneyimi olan Be Washington!'un bir parçası olmaktan gurur duyuyordu.
İşbirliği
Projelerimizin çoğu, dünyanın dört bir yanından kurumlar ve bilim adamları ile işbirliği içinde yürütülmektedir.
Erken Amerika ve Erken Cumhuriyet tarihini keşfetmek için bizimle çalışmak ister misiniz?
George Washington: İsteksiz Başkan
Editörün notu: Anayasa onaylanırken bile, Amerikalılar başkanlığın yeni ofisini doldurmak için tekil bir dürüstlük figürüne baktılar. 4 Şubat 1789'da, Seçim Koleji'nin 69 üyesi George Washington'u oybirliğiyle seçilen tek baş yönetici yaptı. Kongrenin seçimi Mart ayında resmi hale getirmesi gerekiyordu, ancak Nisan ayına kadar yeterli çoğunluk toplayamadı. Yolların kötü olmasının nedeni, Washington'un gideceği ülkenin durumunu gösteriyor. Yeni bir biyografide, Washington: Bir Hayat, Ron Chernow çağdaşlarının onu gördüğü gibi adamın bir portresini yarattı. Aşağıdaki alıntı, ilk Göreve Başlama Günü yaklaşırken başkanın ruh haline ışık tutuyor.
İlgili İçerik
George Washington'un başkan olarak seçilmesinin onaylanmasındaki Kongre gecikmesi, önündeki zorlu görevi düşündüğü için yalnızca şüphelerin artması için daha fazla zaman tanıdı. Eski silah arkadaşı ve müstakbel Savaş Bakanı Henry Knox'a, beklemesinin hoş bir 'telafi' olarak tadını çıkardığını söyledi ve hükümet başkanlığına yönelik hareketlerine, bir 'hükümet başkanınınkinden farklı olmayan duygular eşlik edeceğini de sözlerine ekledi. infaz yerine gidecek olan suçlu.” Vernon Dağı'ndaki “barışçıl ikametgahı”, cumhurbaşkanlığı için gerekli becerilerden yoksun olduğuna dair korkuları, ülkenin karşı karşıya olduğu “zorluklar okyanusu”— New York'a yapacağı çok önemli yolculuğunun arifesinde onu duraklattı. Arkadaşı Edward Rutledge'e yazdığı bir mektupta, başkanlığın ölüm cezasından biraz daha az olduğunu ve bunu kabul ederek “bu dünyadaki tüm kişisel mutluluk beklentilerinden vazgeçtiğini" belirtti.
Kongre, seçim oylarını sayarak Washington'u ilk başkan ilan ettikten sonraki gün, Kongre sekreteri Charles Thomson'ı resmi duyuruyu Mount Vernon'a taşıması için gönderdi. Yasa koyucular iyi bir temsilci seçmişlerdi. Astronomi ve matematik alanındaki çalışmalarıyla tanınan çok yönlü bir adam olan İrlanda doğumlu Thomson, dar bir yüze ve keskin bir şekilde delici gözlere sahip, uzun boylu, sade bir figürdü. Fırtınalı hava, kötü yollar ve geçmek zorunda kaldığım birçok büyük nehir nedeniyle çok fazla sekteye uğrayan Virginia'ya bu zorlu yolculuğun tadını çıkaramazdı. Yine de yeni başkanın Washington olacağı için sevindi. Providence tarafından ülkenin "kurtarıcısı ve babası" olarak seçilen biri olarak saygı gördü. Thomson'ı Kıta Kongresi'nden beri tanıyan Washington, ona sadık bir kamu görevlisi ve örnek bir vatansever olarak değer verdi.
14 Nisan 1789'da öğlen saatlerinde Washington, Vernon Dağı'ndaki kapıyı açtı ve ziyaretçisini samimi bir kucaklama ile karşıladı. Konağın mahremiyetindeyken, o ve Thomson sert bir sözlü minuet yürüttüler, her biri hazırlanmış bir ifadeyi okudu. Thomson sözlerine, "Senato'nun, Amerika Birleşik Devletleri Başkanlığı'na oybirliğiyle seçildiğinizi bildirerek Ekselanslarınızı beklemekten onur duyduğumu beyan ederek başladı. Pro tempore başkanı New Hampshire'dan Senatör John Langdon'ın mektubunu yüksek sesle okudu. Halkın güveninin bu kadar hayırlı bir işaretinin takdirinizi karşılayacağı ve hür ve aydın bir halktan bekleyeceğiniz sevgi ve desteğin kesin bir taahhüdü olarak kabul edileceği umudunu şımartmak için bana acıyın efendim.' Langdon'ın ses tonuyla saygılı, hatta biraz uşaktı, sanki Washington'un sözünden caymasından ve işi almayı reddetmesinden korkuyormuş gibi. Böylece büyüklük bir kez daha George Washington'a yüklendi.
Washington'un hayatındaki herhangi bir öğrenci, onun seçilmesini feragatnamelerle dolu kısa, kendini geri planda bırakan bir konuşmada kabul edeceğini tahmin edebilirdi. “Bana verilen görevin çetin doğasının farkına varırken ve onu yerine getiremeyeceğimi hissederken,” diye yanıtladı Thomson'a, “Keşke bu seçimden pişmanlık duymam için bir sebep olmasa. Söz verebileceğim tek şey, yalnızca dürüst bir şevkle gerçekleştirilebilecek olandır.' Bu alçakgönüllülük duygusu, Washington'un özel mektuplarıyla o kadar mükemmel bir uyum içindeydi ki, taklit edilemezdi: Göreve uygun olup olmadığını merak etti, şimdiye kadar yaptığı hiçbir şeye benzemiyordu. Cumhuriyet hükümeti için umutların ellerinde olduğunu biliyordu. Başkomutan olarak kendini koruyucu bir sessizliğe bürünmeyi başarmıştı, ancak cumhurbaşkanlığı ona saklanacak hiçbir yer bırakmayacak ve daha önce hiç olmadığı kadar kamuoyunun kınamasına maruz bırakacaktı.
Oy sayımı uzun süredir ertelendiği için, 57 yaşındaki Washington, yaklaşan kamu işlerinin ezildiğini hissetti ve Thomson ve yardımcısı David Humphreys'in zarif arabasıyla 16 Nisan'da derhal New York'a gitmeye karar verdi. Günlüğü girişi bir önsezi duygusu taşıyor: "Saat on civarında, Vernon Dağı'na, özel hayata ve aile mutluluğuna ve ifade edebileceğimden çok daha endişeli ve acı verici duygularla dolu bir zihinle veda ettim." , New York'a doğru yola çıktı. çağrısına uyarak ülkeme hizmet etmek için en iyi eğilimlere sahip, ancak beklentilerine cevap verme umudu daha az. 30 yıllık kocasının acı-tatlı duygular karışımıyla gidişini izledi, “ ne zaman ya da bir daha eve gelip gelmeyeceğini merak etti. Uzun zamandır onun kamusal hayatındaki bu son hareketinin hikmetinden şüphe etmişti. “Sanırım yeniden kamusal hayata girmek için çok geç oldu”, dedi yeğenine,“ama kaçınılması gereken bir şey değildi. Yakında onu takip etmem gerektiği için ailemizin dengesi bozulacak.”
Hızla seyahat etmeye kararlı olan Washington ve maiyeti, her gün güneş doğarken yola çıktı ve tam bir günü yolda geçirdi. Yol boyunca törensel dikkat dağınıklıklarını minimumda tutmayı umuyordu, ancak kısa sürede morali bozuldu: sekiz yorucu şenlik günü onu bekliyordu. Kasaba halkı, zorunlu 13 kadeh tostla uzatılan bir akşam yemeğiyle yolunu kestiğinde, İskenderiye'ye sadece on mil kuzeye seyahat etmişti. Vedalarda usta olan Washington, kısa ve öz bir şekilde yanıt verdi. “Söylenemez hisler o zaman daha anlamlı bir sessizliğe bırakılmalı, bu arada ağrıyan bir kalpten hepinize, sevgi dolu dostlarım ve nazik komşularım veda ediyorum.”
Çok geçmeden, Washington'un yolculuğunun kraliyet taç giyme töreni alayının cumhuriyetçi eşdeğerini oluşturacağı açıktı. Sanki zaten deneyimli bir politikacı gibi, arkasında bir dizi siyasi vaat bıraktı. Wilmington'dayken Delaware Yerli Üreticileri Teşvik Derneği'ne hitap etti ve umut verici bir mesaj verdi. 'Yerli imalatçıların teşviki, benim anlayışıma göre, enerjik bir hükümetten doğal olarak beklenebilecek ilk sonuçlardan biri olacak.' şehre girişi için. Schuylkill üzerindeki bir köprüyü geçtiğinde, defne ve yaprak dökmeyen bitkilerle çelenklendi ve mekanik bir cihazla desteklenen meleksi bir çocuk, bir defne tacını başının üzerine indirdi. “Yaşasın George Washington”'in tekrarlayan çığlıkları, eski yardımcısı James McHenry'nin Vernon Dağı'ndan ayrılmadan önce ona zaten söylediklerini doğruladı: “Sen artık farklı bir isimle bir kralsın”.
Washington Philadelphia'ya girerken, ister istemez kendini, gözleri şaşkınlıkla ona dikilmiş 20.000 kişinin sokaklarda sıralandığı geniş çaplı bir geçit töreninin başında buldu. "Ekselansları, önünden geçtiği kapı ve pencereleri dolduran seyircileri kibarca selamlayarak, at sırtında alayın önüne geçti." Federal GazeteWashington eski uğrak yeri olan City Tavern'e doğru ilerlerken kilise çanlarının çaldığını kaydetti. Gazetenin başyazısında yer alan Anayasa için amansız bir mücadeleden sonra Washington ülkeyi birleştirmişti. “Her vatansever akla ne güzel bir yansıma, böylece yurttaşlarımızın ikinci kez vatanının kurtarıcısı olmaya çağrılan bu büyük adama olan güvenlerinde yeniden birleştiğini görmek!” Ertesi sabah, Washington sevinçten bıkmıştı. Bir gazetenin haberine göre, hafif atlı süvariler ona Trenton'a eşlik etmek için ortaya çıktığında, onun şehirden bir saat önce ayrıldığını keşfettiler.
Washington, İngilizler ve Hessian'lardan uzak durduğu Trenton'daki Assunpink Deresi üzerindeki köprüye yaklaşırken, kasaba halkının onuruna muhteşem bir çiçekli kemer diktiğini ve üzerine '26 Aralık 1776' sözleriyle süslediğini gördü. 8221 ve “Annelerin Savunucusu Kızları da Savunacak” ilanı. O yaklaştıkça, lekesiz beyaz cüppeli 13 genç kız, çiçek dolu sepetlerle ayaklarının dibine taç yaprakları saçarak ilerledi. Atına binmiş, gözleri yaşlarla dolu, aynı noktadaki eski ve gerçek durumu arasındaki şaşırtıcı karşıtlığı fark ederken derin bir selam verdi. Bununla birlikte, üç sıra kadın genç kızlar, bekar bayanlar. ve evli olanlar, hem güzel bakireleri hem de matronları nasıl kurtardığına dair hararetli bir kaside girdi. Hayranlık, yalnızca Washington'un kendinden şüphe duymasını hızlandırdı. Rutledge'a 'yurttaşlarımın benden çok şey bekleyeceğini çok iyi anlıyorum' diye yazdı. Korkarım, kamu önlemleri konusu onların iyimser beklentilerine uymazsa, aşırıya kaçarlar. şu anda üzerime yığdıkları övgüler de aynı derecede abartılı. Beklentileri azaltmasının veya halkın saygısından kaçmasının hiçbir yolu yok gibiydi.
Şimdiye kadar, Washington, New York'a göze çarpmayan bir giriş yapmasına izin verileceğine dair zayıf bir umudu korudu. Vali George Clinton'a kendisini daha fazla dertten kurtarması için yalvarmıştı: “Sizi tüm içtenliğimle temin ederim ki, hiçbir resepsiyon, törenden yoksun sessiz bir giriş gibi duygularıma bu kadar uygun olamaz. geçici başkente gizlice girebileceğini hayal ettiyse kendini kandırıyordu. Şöhretinin talepleriyle asla uzlaşamayan Washington, hâlâ bu kaçınılmaz yükü kaldırabileceğini hayal ediyordu. 23 Nisan'da New Jersey, Elizabethtown'a vardığında, kendisini bekleyen üç senatör, beş kongre üyesi ve üç eyalet yetkilisinden oluşan etkileyici bir falanksı gördü. Bu karşılamanın Philadelphia ve Trenton'daki çılgın resepsiyonları bile gölgede bırakacağını derinden hissetmiş olmalı. Rıhtıma demirlenmiş, taze boyayla parıldayan, onuruna inşa edilmiş ve onu hava koşullarından korumak için arkada kırmızı perdeli bir tenteyle donatılmış özel bir mavna vardı. Tekne, beyaz üniformalı 13 kürekçi tarafından yönetildi.
Yerel bir gazeteye göre, mavna Hudson Nehri'ne doğru sürüklenirken, Washington, Manhattan'ın kıyı şeridini çoktan "çok sayıda vatandaşla dolu ve gelişini büyük bir endişeyle bekleyen" belirtti. Limana demirlemiş birçok gemi, bu vesileyle bayraklar ve pankartlarla süslendi. Washington geri çekilen Jersey kıyısına baksaydı, gemisinin, biri Gen. Henry Knox'un iri yarı figürünü taşıyan da dahil olmak üzere devasa bir tekne filosunu yönettiğini görürdü. Bazı tekneler, güvertede Washington'a sular boyunca serenat yapan müzisyenler ve kadın vokaller taşıyordu. “Bayanların sesleri vardı. Kleopatra'nın ipek kordonlu mavnasında kürek vuruşlarıyla çalan flütlerden daha üstün olan, New York Paketi. Tekrarlanan top kükremesi ve kıyıdaki kalabalıkların gürleyen alkışlarıyla birleşen bu dalgalı melodiler, yüksek beklentilere ilişkin örtük mesajlarıyla Washington'u bir kez daha ezdi. Günlüğüne güvendiği gibi, birbirine karışan sesler, zihnimi hem sevindirici hem de acı verici duyumlarla doldurdu (bu sahnenin tersini düşünürsek, belki de iyilik yapmak için bütün uğraşlarımdan sonra böyle olabilir). daha sonraki hayal kırıklıklarına karşı kendini korumak için, kendisine en ufak bir zevk zerresi vermiyormuş gibi görünüyordu.
Başkanlık mavnası Wall Street'in eteğine indiğinde, Vali Clinton, Belediye Başkanı James Duane, James Madison ve diğer ünlüler onu şehre karşıladılar. Özel bir askeri eskort subayı hızla öne çıktı ve Washington'a emirlerini beklediğini söyledi.Washington, her fırsatta ortaya çıkan kutlama havasını soğutmak için yeniden çalıştı. “Mevcut düzenlemeyle ilgili olarak,” diye yanıtladı, “yönetilen şekilde hareket edeceğim. Ancak bu iş bittikten sonra, umarım kendinize daha fazla sorun çıkarmazsınız, çünkü hemşehrilerimin sevgisi benim tek istediğim korumadır.' Kimse bu ipucunu ciddiye almıyor gibiydi.
Sokaklar iyi dilek sahipleriyle dolup taşıyordu ve Washington'un şehrin kuzeydoğu köşesinde, Doğu Nehri'nden bir blok ötede, günümüzün yakınında, 3 Cherry Street'teki yeni evine varması yarım saat sürdü. Brooklyn Köprüsü. Bir hafta önce, binanın sahibi Samuel Osgood, Washington'un burayı geçici başkanlık konutu olarak kullanmasına izin vermeyi kabul etmişti. Eve giderken Washington'un tavrının tariflerinden, sonunda, özellikle de tapan kadın lejyonlarını gördüğünde, genel ruh haline teslim oldu. New Jersey Temsilcisi Elias Boudinot'un karısına söylediği gibi, Washington sık sık kalabalığın önünde eğildi ve mendillerini sallayan, önüne çiçekler atan ve sevinç ve tebrik gözyaşları döken pencerelerdeki bayanlara şapkasını çıkardı. Bütün şehir bir zafer sevinci sahnesiydi.”
Anayasa açılış konuşması hakkında hiçbir şey söylemese de, Washington yenilikçi bir ruhla Ocak 1789 gibi erken bir tarihte böyle bir konuşmayı tasarladı ve çatısı altındaki bir ”—David Humphreys—'den bir tane hazırlamasını istedi. Washington kelimeler konusunda her zaman ekonomik davranmıştı, ancak Humphreys ile yapılan işbirliği, 73 sayfa uzunluğunda, yalnızca kışkırtıcı küçük parçalarda varlığını sürdüren, endişeli bir belge üretti. Bu ilginç konuşmada Washington, sanki iğrenç bir suçla suçlanıyormuş gibi, başkan olma kararını savunmak için gülünç bir zaman harcadı. Hiç kimse onu açgözlülükle suçlamamış olsa da, kendini zenginleştirmek için başkanlığı kabul ettiğini reddetti. “Birincisi, daha önce topluluğa maddi tazminat istemeden hizmet ettiysem, şu anda açgözlü planlardan etkilendiğimden şüphe edilemez.” Güncel bir endişeye değinerek, herhangi bir vakıf kurma arzusunu reddetti. çocuksuz durumuna atıfta bulunan bir hanedan. Gelecekteki açılış konuşmalarına tonda daha yakın olan, Washington'un Amerikan halkına olan inancıydı. Halk egemenliğinin mükemmel bir formülasyonunu tasarladı ve Anayasanın bir halk hükümetini ortaya çıkardığını yazdı: yani, tüm gücün ondan türetildiği ve belirtilen dönemlerde onlara geri döndüğü bir hükümet ve bu hükümet. , işleyişinde. sadece halkın adil ikameleri tarafından yapılan ve uygulanan bir kanunlar hükümetidir.'
Bu hantal konuşma asla gün ışığına çıkmadı. Washington bir nüshasını James Madison'a gönderdi, o da akıllıca iki açıdan veto etti: çok uzun olduğu ve uzun yasama önerilerinin yürütmenin yasama organına müdahalesi olarak yorumlanacağı. Bunun yerine Madison, Washington'un selefinin işkence görmüş iç gözleminden kaçınan çok daha kompakt bir konuşma hazırlamasına yardım etti. Bir enerji kasırgası olan Madison, Washington yönetiminin ilk günlerinde her yerde mevcut görünüyordu. Sadece açılış konuşmasının taslağına yardım etmekle kalmadı, aynı zamanda Kongre'nin resmi yanıtını ve ardından Washington'un Kongre'ye yanıtını yazarak daireyi tamamladı. Bu, Madison'ı Meclis'teki rolüne rağmen, yeni başkanın seçkin bir danışmanı ve sırdaşı olarak kurdu. Garip bir şekilde, Washington'la olan danışma ilişkisinin kuvvetler ayrılığını ihlal ediyor olarak yorumlanabileceğinden rahatsız değildi.
Washington, yemin töreninde yaptığı her şeyin gelecek için bir ton oluşturacağını biliyordu. “her şeyin ilki olarak bizim durumumuz bir emsal oluşturmaya hizmet edecek,' diye hatırlattı Madison, “bu emsallerin gerçek ilkelere dayandırılması benim adıma içtenlikle arzu edilir.” Cumhurbaşkanlığı kurumunu silinmez bir şekilde şekillendirirdi. Savaşta ününü kazanmış olmasına rağmen, askeri darbe korkularını ortadan kaldırarak, açılışta veya sonrasında üniforma giymeme konusunda kritik bir karar verdi. Bunun yerine, orada vatansever sembollerle parıldayarak dururdu. Amerikan imalatçılarını teşvik etmek için Connecticut, Hartford'daki Woolen Manufactory'de dokunan çuhadan yapılmış kruvaze kahverengi bir takım elbise giyerdi. Takım elbisesini tamamlamak için üzerinde kartal amblemli yaldızlı düğmeler vardı, beyaz çoraplar, gümüş ayakkabı tokaları ve sarı eldivenler giyerdi. Washington, Amerikalıların başkanlarını taklit edeceğini zaten sezmişti. Arkadaşına Marquis de Lafayette'e Amerikan kıyafetlerine atıfta bulunarak, "Umarım bir beyefendinin başka bir elbiseyle ortaya çıkmasının modası geçmemesi çok uzun sürmez" dedi. “Aslında, biz zaten çok uzun zamandır İngiliz önyargılarına maruz kaldık.” Göreve Başlama Günü'nde imajını daha da parlatmak için Washington saçını pudralar ve kalçasına çelik bir kın içinde bir elbise kılıcı takardı.
Açılış, uzun süredir New York'un Belediye Binası olarak hizmet veren Wall ve Nassau caddelerindeki binada gerçekleşti. 1735'te John Peter Zenger'in davasına, 1765 Damga Yasası Kongresi'ne ve 1785'ten 1788'e kadar Konfederasyon Kongresi'ne ev sahipliği yapmış, zengin tarihsel çağrışımlarla dolu bir şekilde geldi. Fransız mühendis Pierre-Charles L'8217Enfant, Eylül 1788'den başlayarak yeniden şekillendirdi. Kongre için uygun bir ev olan Federal Salon'a. L'8217Enfant, ikinci katta sokak seviyesinde üstü kapalı bir pasaj ve üçgen bir alınlık ile örtülü bir balkon tanıttı. Halk meclisi olarak, Temsilciler Meclisi, zemin katta yüksek tavanlı sekizgen bir odada yer alırken, Senato Wall Street tarafında ikinci kattaki bir odada toplanarak onu popülerlikten uzak tutuyordu. baskı yapmak. Washington bu odadan görev yemini etmek için balkona çıkacaktı. Birçok yönden, ilk göreve başlama, aceleci ve alelade bir olaydı. Tüm tiyatro gösterilerinde olduğu gibi, yeni binadaki acele hazırlıklar ve çılgınca çalışma, etkinlikten birkaç gün öncesine kadar devam etti. 200 işçinin projeyi zamanında tamamlayıp tamamlayamayacağı konusunda şehirde gergin bir bekleyiş yayıldı. Açılıştan sadece birkaç gün önce, alınlığın üzerine bir kartal çekildi ve bina tamamlandı. Nihai etki görkemliydi: bir rüzgar gülü ile tepesinde mavi ve beyaz kubbeli beyaz bir bina.
30 Nisan 1789'da öğleden kısa bir süre sonra, kilise çanları ve dualarla dolu bir sabahın ardından, at sırtında bir birlik ve milletvekilleri yüklü arabalar, Washington'un Cherry Street konutunda durdu. Seçilmiş cumhurbaşkanı, David Humphreys ve yardımcısı Tobias Lear'ın eşlik ettiği, yabancı devlet adamları ve neşeli vatandaşlar tarafından takip edilen atanmış arabasına bindi. Alayı, Manhattan'ın dar sokaklarından geçerek Federal Salon'dan 200 metre uzaktaydı. Washington, arabasından indikten sonra, çift sıra askerden binaya yürüdü ve Kongre üyelerinin onu sabırsızlıkla beklediği Senato odasına çıktı. O içeri girerken, Washington, yasama meclisinin her iki kanadının önünde eğildi, sonra da önünde heybetli bir sandalyeye oturdu. Odaya derin bir sessizlik çöktü. Başkan Yardımcısı John Adams resmi bir selamlama için ayağa kalktı ve ardından Washington'a çığır açan anın geldiğini bildirdi. Washington, "Efendim, Senato ve Temsilciler Meclisi, Anayasa'nın gerektirdiği yemini etmek için size katılmaya hazır.” “Ben devam etmeye hazırım,” yanıtını verdi Washington.
Kapıdan balkona çıkarken, Duvar ve Geniş caddelere sıkıca sıkışmış ve görünen her çatıyı kaplayan kalabalıktan kendiliğinden bir kükreme yükseldi. Bu açık hava töreni, aşağıda toplanan vatandaşların egemenliğini teyit edecekti. Washington'un tavrı görkemli, mütevazı ve derinden etkileyiciydi: Bir elini kalbinin üzerine koydu ve birkaç kez kalabalığın önünde eğildi. Sıra sıra dizili insan gruplarını inceleyen bir gözlemci, bunların birbirine o kadar sıkı sıkıya bağlı olduklarını söyledi ki, kelimenin tam anlamıyla insanların kafaları üzerinde yürüyebiliyormuş gibi görünüyordu. #8217s halkın fethi tamamlandı. Kalabalığın bir üyesi, Fransız bakanı Kont de Moustier, Washington ile altında yükselen yüzlerle dolu vatandaşlar arasındaki ciddi güvene dikkat çekti. Hükümetine bildirdiği gibi, tebaasının kalbinde hiçbir zaman Washington'un vatandaşlarının kalbinde olduğundan daha eksiksiz bir egemenlik hüküm sürmemişti. ruhuna, görünüşüne ve bir kahramanın figürüne sahip. Kalabalığın içinden bir genç kadın, "Onun kadar büyük ve asil görünen bir insan hiç görmedim" dediğinde bunu tekrarladı. 8221 Yalnızca Massachusetts'ten Kongre Üyesi Fisher Ames, Washington'un zaten bitkin ve yıpranmış görünen yüzünü 'zamanın alt üst ettiğini' belirtti.
Yemin için tek anayasal şart, cumhurbaşkanının yemin etmesiydi. O sabah, bir Kongre komitesi, yemin sırasında Washington'un elini bir İncil'in üzerine koymasını sağlayarak ciddiyet eklemeye karar verdi ve bir tanesini bulmak için çılgınca, son dakika mücadelesine yol açtı. Bir Mason locası, koyu kahverengi deriyle ciltlenmiş ve koyu kırmızı kadife bir minderin üzerine yerleştirilmiş kalın bir İncil sağlayarak kurtarmaya geldi. Washington revakta göründüğünde, İncil kırmızı dökümlü bir masanın üzerinde duruyordu.
New York Şansölyesi Robert R. Livingston, gözle görülür şekilde etkilenmiş olan Washington'a yemin ederken kalabalık sessizleşti. Başkan yeminini bitirince öne eğildi, İncil'i aldı ve dudaklarına götürdü. Washington bu anı ruhunun derinliklerinden hissetmişti: Bir gözlemci, yeminini tekrarlarken kullandığı “dn şevk” ve İncil'i eğilip öpüşündeki hürmetli tavrı kaydetti. Efsaneye göre, bu satır ilk kez 65 yıl sonra bildirilmiş olsa da, “Öyleyse Tanrım yardım et” diye ekledi. Washington bunu gerçekten söylese de söylemese de, sesi yumuşak ve nefes kesici olduğu için zaten çok az insan onu duyacaktı. Aşağıdaki kalabalık için, görev yemini bir tür aptal gösteri olarak sahnelendi. Livingston sesini yükseltmek ve kalabalığı bilgilendirmek zorunda kaldı, 'Bitti' dedi. Ardından, 'Yaşasın Amerika Birleşik Devletleri başkanı George Washington' dedi. 8220Tanrı Washington'umuzu korusun! Yaşasın sevgili başkanımız!'8221 Bildikleri tek şekilde kutladılar, sanki yeni bir hükümdarı 'Yaşasın kral!' âdet çığlığıyla selamlıyorlarmış gibi.
Balkon töreni sona erdiğinde, Washington açılış konuşmasını yapmak için Senato odasına döndü. Sembolizmin önemli bir parçası olarak, Kongre o içeri girerken yükseldi, ardından Washington'un boyun eğmesinin ardından oturdu. İngiltere'de, Avam Kamarası kralın konuşmaları sırasında ayakta durdu, oturmuş Kongre hemen yasama ve yürütme organları arasında sağlam bir eşitlik kurdu.
Washington konuşmasına başladığında, telaşlı görünüyordu ve sayfaları titreyen sağ eliyle çevirirken sol elini cebine soktu. Zayıf sesi odada zar zor duyulabiliyordu. Fisher Ames onu şöyle çağrıştırdı: "Görünüşü mezar, neredeyse alçakgönüllülüğünü üzecek, sesini derinden titriyor, biraz titrek ve yakından ilgilenilmesini isteyecek kadar alçak." Orada bulunanlar Washington'un alçak sesini ve endişeye kapılan eller. Pensilvanya Senatörü William Maclay, kıs kıs gülerek, "Bu büyük adam, tesviye edilmiş top veya sivri uçlu tüfekle her zamankinden daha fazla tedirgin oldu ve utandı," dedi. Titredi ve daha önce sık sık okuduğu varsayılmasına rağmen, birkaç kez okumakta güçlük çekiyordu. sinirler. Yeni başkan uzun zamandır fiziksel zarafetiyle ünlüydü, ancak konuşmasında vurgu yapmak için kullandığı tek jest sağ eliyle gösterişli gibi görünüyordu, dedi Maclay, bu da oldukça hantal bir izlenim bıraktı. Önümüzdeki birkaç yıl boyunca Maclay, yeni başkanın sinirsel tuhaflıklarının ve tiklerinin yakın ve tavizsiz bir gözlemcisi olacaktı.
Açılış konuşmasının ilk satırında Washington, 'hiçbir olayın beni Charles Thomson'ın kendisine getirdiği haberlerden daha büyük endişelerle doldurmayacağını' söyleyerek, başkanlığa uygunluğu konusundaki endişesini dile getirdi. Kendi “doğadan gelen aşağılık donanımlarını” ve sivil yönetimdeki uygulama eksikliğini düşündükçe, umutsuzluğa kapılmıştı, dedi samimi bir şekilde. Bununla birlikte, “Yüce Varlığın” Amerika'nın doğuşunu denetlemiş olması gerçeğinden teselli buldu. "İnsanların işlerini yürüten görünmez eli, Birleşik Devletler halkından daha fazla kimse kabul edemez ve ona tapamaz." “bir inzivaya, eğilime alışkanlığın eklenmesi ve zamanla yaptığım tedrici israfa sağlığımdaki sık sık kesintilerin eklenmesiyle, benim için daha değerli olduğu kadar her gün daha gerekli kılındı.” Washington, David Humphreys ile birlikte hazırlanan açılış konuşmasına, sağlığı hakkında bir sorumluluk reddi beyanı eklemişti ve “ülkemin hizmetinde nasıl erken yaşlandığını” anlatmıştı.
Gelecekteki açılış konuşmalarının modelini belirleyen Washington, politika konularına girmedi, ancak yönetimini yönetecek büyük temaların, en başta, ülkeyi altüst edebilecek “yerel önyargılar veya bağlılıklar” üzerindeki ulusal birliğin zaferi olan büyük temaların borazanlığını yaptı. hatta parçalayın. Ulusal politikanın kökleri, bizzat cennetin buyurduğu 'ebedi düzen ve hakka' dayanan özel ahlaka dayanmak zorundaydı. Öte yandan Washington, herhangi bir özel din biçimini onaylamaktan kaçındı. Cumhuriyet hükümetine yönelik bu girişimin ne kadar sürdüğünü bilerek, özgürlüğün kutsal ateşi ve cumhuriyetçi hükümet modelinin kaderinin, adalete emanet edilen deneyde haklı olarak derinden, belki de nihayet tehlikeye atıldığını söyledi. Amerikan halkının elleri.“
Bu konuşmadan sonra Washington, Broadway'de silahlı milislerin sıralandığı caddeler boyunca geniş bir delegeler alayına önderlik etti. Bu ibadetler sona erdikten sonra Washington, akşam şenliklerine kadar dinlenmek için ilk fırsatını buldu. O gece Aşağı Manhattan parıldayan bir ışıklar diyarına dönüştü. Washington, Şansölye Livingston ve General Knox'un konutlarından, iki saat boyunca gökyüzünde ışıklar saçan bir piroteknik gösteri olan Bowling Green'deki havai fişekleri gözlemledi. Washington'un görüntüsü, birçok pencereye asılan asetatlarda sergilendi ve geceye parıldayan görüntüler saçıldı. Bu tür bir kutlama, ironik bir şekilde, yeni kraliyet valilerinin Williamsburg'a geldiği ve her pencerede şenlik ateşleri, havai fişekler ve aydınlatmalarla karşılandığı günlerden beri Washington'a aşina olurdu.
alıntı Washington: Bir Hayat. Telif hakkı © Ron Chernow. Yayıncının izniyle, Penguin Group (ABD) Inc.'in bir üyesi olan The Penguin Press.
George Washington'un Ölümü
12 Aralık 1799 Perşembe günü, George Washington at sırtında sabahın geç saatlerinden öğleden sonra üçe kadar çiftçilik faaliyetlerini denetledi. Hava hafif kar yağışından doluya ve ardından yağmura geçti. Washington'un dönüşü üzerine akşam yemeğinden önce ıslak binici kıyafetlerini değiştirmesi önerildi. Dakikliğiyle tanınan Washington, nemli kıyafetleriyle kalmayı tercih etti.
Ertesi sabah üç inç kar ve boğaz ağrısı getirdi. Kendini iyi hissetmesine rağmen, Washington, köleleştirilmiş işçiler tarafından kaldırılmak üzere ağaçları seçmek için hava açıldıktan sonra Köşk'ün doğu tarafındaki asma ağaçlık alana gitti. Gün boyunca Washington'un sesinin giderek daha kısıldığı gözlemlendi. Cuma akşamı, çoğu akşam için tipik olarak Washington, sekreteri Tobias Lear ve karısı Martha ile gazetelerden okudu. Artan boğaz tahrişi nedeniyle Washington, Lear'dan okumayı tamamlamasını istedi.
Gece için emekli olduktan sonra, Washington sabahın ikisinde korkunç bir rahatsızlık içinde uyandı. Martha durumu hakkında endişeliydi ve yardım çağırmak istedi. Ancak, soğuk algınlığından yeni kurtulan Washington, karısının odalarının rahatlığını bırakmasına izin vermeyecekti. Köleleştirilmiş bir hizmetçi olan Caroline Branham şafakta ateşi yakmaya geldiğinde, Martha odaya koşan Tobias Lear'ı çağırdı. Orada Washington'u yatakta nefes almakta güçlük çekerken buldu. Lear, Mount Vernon'da bir gözetmen olan George Rawlins'i çağırdı ve George Washington'ın isteği üzerine kanını aldı. Lear ayrıca, aile doktoru ve Washington'un kırk yıllık güvenilir dostu ve doktoru olan Dr. James Craik için İskenderiye'ye gönderildi.
Dr. Craik'in gelişini beklerken Rawlins yarım litre kan aldı. Washington, Martha'nın dile getirdiği endişeye rağmen&mdash bu tedaviyi tercih etti, çünkü bunun onu geçmiş rahatsızlıklardan iyileştirdiğine inanıyordu. Washington'a ayrıca boğazını yatıştırmak için pekmez, tereyağı ve sirke karışımı verildi. Bu karışımı yutmak zordu ve Washington'ın sarsılmasına ve neredeyse boğulmasına neden oldu.
Sabah ilerledikçe Washington herhangi bir rahatlama hissetmedi. Martha, Tobias Lear'dan Port Tobacco'dan Dr. Gustavus Brown adında ikinci bir doktor göndermesini istedi. Brown, Craik'in teşhis ve ılımlı ilaç kullanımı konusunda mükemmel bir üne sahip olduğunu düşündüğü bir doktordu. Dr. Craik sabah saat dokuzda geldi, Washington'u muayene etti ve Washington'un vücudundaki sıvıları dengelemek amacıyla boğazında bir kabarcık oluşturdu. Craik, Washington'un ikinci kez kanını akıttı ve gargara için hazırlanmış bir sirke ve adaçayı solüsyonu sipariş etti.
On bir yaşında, Dr. Brown henüz gelmemişti ve Craik, rahatsızlığın ciddi olduğunu hissettiğine dair kesin bir işaret olan üçüncü bir doktor çağırdı. Öğlen bir lavman uygulandı, ancak Washington'un durumunda bir iyileşme olmadı. Washington dördüncü ve son kez kan aldı. Daha sonra, son kanama sırasında toplam otuz iki ons kanın alındığı bildirildi.
Yine bir hekimler konferansı gerçekleşti. Craik, kusturmak için bir kusturucu verdi, ancak faydalı sonuçlar vermedi. Üç doktorun, sevgili karısının, arkadaşlarının ve köleleştirilmiş hizmetçilerinin özen ve dikkatine rağmen, George Washington'un durumu daha da kötüleşti.Öğleden sonra dört buçukta George, Martha'yı yatağının yanına çağırdı ve iki vasiyetini çalışma odasından getirmesini istedi. İncelemeden sonra Washington, Martha'nın yaktığı bir tanesini attı.
George Washington daha sonra Tobias Lear'ı aradı. Lear'a şöyle dedi: "Gidiyorum, nefesim uzun sürmüyor. Baştan beri düzensizliğin ölümcül olacağına inanıyordum. Geç kalan tüm askeri mektuplarımı ve evraklarımı düzenliyor ve kaydediyor musunuz. Hesaplarımı düzenleyin ve defterlerimi düzenleyin. , onlar hakkında herkesten daha çok şey biliyorsun ve Bay Rawlins'in başladığı diğer mektuplarımı kaydetmesini bitirmesine izin ver."
Öğleden sonra saat beşte George Washington yataktan kalktı, giyindi ve sandalyesine doğru yürüdü. Otuz dakika içinde yatağına döndü. Craik yanına gitti ve Washington, "Doktor, zor ölüyorum ama gitmekten korkmuyorum, ilk saldırımdan sonra hayatta kalmamam gerektiğine inandım, nefesim uzun süre dayanamaz" dedi. Kısa süre sonra Washington, üç doktora da hizmetleri için teşekkür etti. Craik odada kaldı. Gece sekizde, bu sefer Washington'un ayaklarına ve bacaklarına daha fazla kabarcık ve kataplazma uygulandı. Gece saat 10'da George Washington konuştu, "uygun bir şekilde gömülmeyi" ve "öldükten sonra üç günden daha kısa bir süre içinde bedenimin Kasaya konulmamasını" talep etti.
14 Aralık 1799'da gece on ile on bir arasında George Washington vefat etti. Yatağın ayakucunda oturan karısı, arkadaşları Dr. Craik ve Tobias Lear, köleleştirilmiş hizmetçiler Caroline, Molly ve Charlotte ve onun yanında duran köle uşağı Christopher Sheels dahil olmak üzere kendisine yakın kişilerle çevriliydi. gün boyunca oda. Arzularına göre Washington üç gün boyunca gömülmedi. Bu süre zarfında bedeni Yeni Oda'da maun bir tabutta yatıyordu. 18 Aralık 1799'da Mount Vernon'da ciddi bir cenaze töreni düzenlendi.
Kaynakça:
Blanton, Wyndham B. "Washington'ın Tıbbi Bilgisi ve Kaynakları" Tıp Tarihi Yıllıkları, 4 (1932), 52-61.
Knox, J. H. Mason, Jr. "George Washington'un Tıp Tarihi, Doktorları, Arkadaşları ve Danışmanları", Tıp Tarihi Enstitüsü Bülteni, 1 (1933), 174-91.List of site sources >>>