Pek çok kişinin bir guguk hareketi olduğunu düşündüğü Michael Macharia, hükümetle savaşmak için siperlere gitti. 2017 yılında, firması SevenSeas Technologies, 98 devlet hastanesini dijitalleştirmek için 4,7 milyar Sh’lik bir sözleşme aldı.
İki yıl sonra Sağlık Bakanlığı sözleşmeyi aniden feshetti. SevenSeas, projedeki delikte zaten 1,32 milyar Sh idi, ancak daha da kötüsü Michael şimdiden kalbini buna gömmüştü. Mahkemeye gitti ve kanlı bir burnu ile ortaya çıktı, ancak sıkıntısı için 1,6 milyar Sh verildikten sonra galip geldi.
Kutlayıcı ya da övünen biri değil, sadece insanların inandıkları şey için savaşmaları gerektiğini düşünüyor, özellikle de kalpleri söz konusuysa.
6′ 5”de, Michael’ın en kısa hırsı ondan daha uzun. Kalbi yeni şirketi Ponea Health’e, ayakta tedavi ve sağlık firmasına yatırım yapıyor.
***
Aşırı hırs gibi bir şey var mı?
Bu kelimenin var olduğundan bile emin değilim. Var mı? Yapmaya çalıştığım her şey yapılabilir. Sadece, öncelikle, hangi bağlamda ve hangi ortamda anlamanız gerekir. Toplum yetenek yetiştirmede iyidir ama
deha yetiştirmek. Yetenekli insanlar başkalarının göremediği hedefleri vurmada iyidir, ancak dahiler başkalarının göremediği hedefleri bulur. Bunlar mükemmelliğin zıt modlarıdır. Yetenek tahmin edilebilir, deha tahmin edilemez.
Çocukluğunuzda girişimci olacağınızı gösteren herhangi bir şey var mıydı?
Hayır. Bence temelde durumlar sizi girişimci olmaya zorluyor. Üniversitedeyken gelişmiş hesap makineleri sattım. Geçen hafta röportaj yaptığınızı gördüğüm Julius Kipng’etich’e bir tane sattım. Sanırım bu, olayları nasıl gördüğünüzün merceğindeki bir değişiklik.
Erken yaşlardan itibaren şunu ve şunu bağlasam ekonomik çıktı bu olur diyebiliyordum. Bir grup insanda her zaman parayı nasıl yönetiriz diyen adam olacağım. Plan nedir? Elimizdeki görev ne olursa olsun nasıl başaracağımız konusunda endişeleniyorum. Eksik boşlukları birleştirdim.
Sen ‘Nasıl Adam’sın?
Aynen öyle. Ve bu yardımcı oldu çünkü çok karmaşık durumları görebiliyordum, ama bu çok karmaşık durumları basitleştirmede her zaman başarılı oldum. Beni cehennemin ortasına koyarsan, cehennemi senin için basitleştiririm. Sorunların etrafındaki tüm gürültüyü ortadan kaldırır ve işleri basitleştiririm. Fırsatları görmemi sağlayan şey buydu.
Örneğin, sağlık veya teknolojiye girmek, finans alanında bir geçmişim var ama teknolojiyi bir sonraki büyük şey olarak gördüm. ‘Tamam, teknik adam olmayabilirim ama çevreme teknolojiden anlayan insanları getirebilirim’ dedim. Sonra bir çeşit sünger oluyorum.
Soru sormaya devam ediyorum; ne demek, nasıl olacak? Sonra etrafımda bir sürü iyi insan var. Zaman içinde nasıl yetenek geliştirdiğimi sorarak. Çok fazla veri veya bilgi alıp hangi yolculuğa çıkacağıma karar vermek için bunları basitleştirebiliyorum.
Bir işletmenin başarısına katkıda bulunan biri olarak daha önce tanımladığınız iç güdüsel duygunun yüzde kaçını belirlersiniz?
yüzde 30 diyebilirim. Birçok insan ölümü erteler. Bana veri ver diyorlar ama bir noktada, ‘Bu kararı vermek için ihtiyaç duyduğum mutlak miktarda veriyi asla alamayacağım ve hareket etmem gerekiyor’ demeniz gerekiyor. Mozambik’e bir gezi yaptığımı hatırlıyorum.
Bu gezi için yaklaşık 25 kişi gelmek istedi. Sonunda insanlar düştü ve sadece ikimiz gittik çünkü herkes verilerin işlenmesini istedi. O zamanlar Google haritaları yoktu. Kenya’dan Tanzanya’ya, Tanzanya’dan Malavi’ye ve Malavi’den Mozambik’e haritalar almamız gerekiyordu. Belki 30 ya da 31 yaşındaydım.
Diğer kişi planın bir parçası bile değildi, ‘ne yapıyorsun?’ diye sorduğum bir adamdı. ‘Hadi gidelim’ dedi. Erken yaşta öğrendiğim ders, yalnız yapacağınız en büyük yolculuklardan bazılarıdır. Bir klik içinde yapılmayacak. Ve geçti. Bu davayı al
hükümetle. Mahkemeye gitmeye karar verdiğimde bazı hissedarlarım bile ‘bunu yapamayız Mike’ dediler. Ama bunu tek başıma yapacağımı söyledim. Birlikte yolculuk yapmaya karar verdiğiniz, kararlı iki ya da üç kişi bulursanız şanslısınız. Çoğu insan konuşacak ama oyunda tenleri olmayacak.
Anne baban ne yaptı?
Annem bir devlet memuruydu, babam çok uluslu bir şirkette ve nihayetinde bazı küçük şirketlerde üst düzey bir yöneticiydi. Orta halli bir aileydik. Ama beni girişimci olmaya çeken şeyin ailemin sahip olduğu kültür olduğunu düşünüyorum.
20-30 dönümlük bir çiftliğimiz vardı ve her hafta sonu ve tatilde orada çalışırdık ve bireyler olarak bizim için bir miktar ticari getiri olurdu. Böylece olaylara bu açıdan bakmaya başladım.
Hükümete karşı açtığınız davayı kazanacağınızı mı düşündünüz?
Önemli düzeyde bir inancım vardı çünkü işleri doğru yaptığımı biliyordum. Dürüstlüğüme ve yaptıklarımıza ikna oldum. Gerçeklerimin doğru olduğunu biliyordum ve verilerim doğruydu.
Çok fazla propaganda vardı ama propaganda nihayetinde propagandadır. Mahkemeye gittiğinizde propaganda yok. Bu veri. Ama birçok insan size, ‘Ooh, mahkemeye gitme, bunu yapma, bunu yapma’ diyecektir.
Ama mutlaka bir düşünün. Projeye bir milyar şilinden fazla harcadım, peki nasıl öylece bırakacağım? Bu benim hayatımdı. İnsanları işe aldım ve doğru teklif verdim. Kabine sekreterleriyle görüştük ve tutanak imzaladılar. İnandığım şey için nasıl mahkemeye gitmeyeyim?
Bunun için hangi bedeli ödemek zorunda kaldın?
Birincisi, bazı hissedarları kaybettim. ‘Hükümete dava açarsanız burada kalamayız’ dediler. ‘sorun yok’ dedim testere. Bana ve amacıma inanıyorsan gemide kal. İtibarın bedelini de ödedim.
Bu şekilde savaşa gittiğinizde üzerinize olumsuzluklar gelecektir. Cesaretin veya esnekliğin yoksa pes edeceksin. ‘En kötü ne olabilir?’ diye düşündüm. Zaten zaten kaybetmiştim. Böyle bir olaya karışmış bir girişimci olarak yeni iş ararken zorlanacaksınız. Yatırımcı sermayesini kaybettim.
Yani benim için kazanmak parayla ilgili değildi, sadece harcadıklarımın yerine geçti. Kazanmak, ‘şimdi gidip bir sonraki büyük şeyi, bu şey beni aşağı çekmeden yapabilirim’ diyebilmek, bu itibarı geri kazanabilmektir. Ama bu [case] olması gerekiyordu çünkü gerçekler gerçekler ve gerçekler inatçı.
Hükümetle mahkemeye giderken hiç korkunuz oldu mu?
Kanun kanundur. Olabilecek en kötü şey nedir? Beni tutukla, KRA’yı işime mi göndereyim? Bütün bunları yapabilirlerdi. Ama hükümete mevsimlik olarak bakmamız gerektiğini düşünüyorum. Hükümetteki insanlar gelir ve gider ama davalar kalır.
Bunu haklı çıkarmak, hayatımda ilerlemek ve bir sonraki büyük şeyi aramak için yapmam gerekiyordu. Londra ya da Dubai’de oturmak istemedim ve biri bana bu davayı soruyor. Amorf hale gelir. Ve amorf şeyler çok tehlikelidir. Sadece yapman gerekeni yapmalısın.
Hayatınızın daha gürültülü olduğu bir zaman oldu mu?
Hayır. Her şey alt üst oldu. Uyanır ve gazetede kendimle ilgili okurdum. Benim ve çevremdeki herkes için gürültülüydü çünkü birçok şeyle ve insanla bağlantınız var; bankalar, çalışanlar, akrabalar, aile ve arkadaşlar.
Kendimle küresel düzeyde bir marka olarak zaten bir iş kurmuştum ama şimdi blogcular hiçbir gerçek olmadan benim hakkımda bir şeyler yazıyordu. cevap verir misin görmezden mi geliyorsun Zamanın var mı? Bankanız sizi arıyor. Ortaklarınız da. Bordronuzda 200 çalışanınız var.
Bankalar size daha fazla borç vermeyecek çünkü daha fazla para batıyorsunuz. evimi sattım. Rosslyn, Nairobi’de çok güzel bir evim vardı. Burası oğlumun büyüdüğü yer, harika bir mahalle, herkes orada kalmak istiyor. Satmak zordu ama o baskı noktasındaydım.
Ve daha da önemlisi, Covid-19 pandemisinin zirvesinde, ev satmanın çok zor olduğu bir zamanda sattım. Her zaman başka bir ev satın alabilirsin, diye düşündüm.
Bu gürültülü dönemde, duygularınızı şeylerden uzaklaştırmanız ve sert aramalar yapmanız gerekir. Bir şeyleri bırakın ama onlara çok fazla duygu yatıran insanlar için zor olabilir.
Nede çok kötüsün
Ben çok sabırlı bir insan değilim. Ben de empati konusunda çok zayıfım. İşlerin yapılmasına ihtiyacım var ve normal olan şey, doğru uyum olamayacakları açık olsa da insanlara bir şans vermek.
Bazı insanların adım atmasını umarak bu yolu izlediğimizde hiçbir yere varamayacağımızdan korkuyorum. Daha önce benim için çalışan ve ayrılan adamlar, belki de patron olarak ne kadar zor olduğumu söylemek için WhatsApp grupları kurdular ama aynı zamanda Mike’ın bizi daha iyi girişimciler olmaya zorladığını da söyleyebilirler.
İş ve ev arasındaki dengeyi nasıl sağlıyorsunuz?
Yapamazsın. Bu zor. Bir şey acı çekmeli ve neye önem vereceğinizi seçmelisiniz. Her cenazede veya düğünde olamam. Bu imkansız.
Oğlunuz 25 yaşına geldiğinde sizin hakkınızda ne söyleyecek sence?
Bugün okulda bana bu soruyu sordu. 12 yaşında. Bana okulda en çok hayran oldukları kişiyi tarif etmelerinin istendiğini ve benim olduğumu söyledi. Bence ebeveynlerimiz bizi yaptıkları şeye kaptırmakta pek iyi değillerdi. Babanı işten eve geldiğinde gördün.
Bir çocuğa sahip olmak, onu kelimenin tam anlamıyla her yere götürdüğüm anlamına gelir; doktorlarla, ilaç firmalarıyla görüşmek, arkadaşlarımla buluşmak… Yani etrafımdakiler onu görmeye alışmış ve istemedikleri zaman; ‘Leo nasıl? Bugün gelmiyor mu?’ Uzun zamandır iyi ve kötümü görmesi gerektiğine karar verdim.
‘Baba görüyorum ki bazen konuşuyorsun ve bu insanlar senden korkuyor’ diyor. ‘hayır, hayır’ diyorum. Bu saygıdır.’ Şimdi ona korku ve saygının ne olduğunu açıklamam gerekiyor. Sonra ona bir soru sordum, ‘sevilmeyi, korkulmayı mı yoksa saygı duyulmayı mı tercih edersin?’
Korkulduğunuzu veya saygı duyulduğunuzu düşünüyor musunuz?
İkisi birden. Bence sevmeye devam etmen gereken kişi ben değilim. (Gülüşmeler) Benden hoşlanırsın ya da hoşlanmazsın, iki şekilde değil. Gerçek bu.
Durumlara her zaman ticari olarak yararlanmak için fırsatlar olarak nasıl baktığınızdan daha önce bahsettiniz. Sizce bu, yaşamı sağlıklı görmekten ve yaşamaktan zevk almanızı engelliyor mu?
Bu harika bir soru çünkü bu çok oldu. Geçenlerde oğlumun öğretmenleri ve annesiyle bir toplantıya gittim ve o toplantıda verilere dayanarak kararlar alıyordum.
Öte yandan duygusal bir pozisyon uyguluyordu. Bu, özellikle aile ve arkadaşlık ortamlarında çok olur ve bazen çatışmalar getirir.
en son ne zaman ağladın
Ağla? [Confused look]
Evet. Göz yaşları.
Bilmiyorum. ağlamadım En son çocukken ağlamıştım.
Parayla ilişkiniz zaman içinde nasıl değişti?
Para sadece bir araçtır, bir oyun sonu değil. Bugün çok var, yarın yok. Bir adamın bir milyar şilin kredi borcu varsa ve diğerinin hesabında bir milyar şilin varsa, ikisi de aynı restoranda yemek yiyebiliyor ve ikisi de business class uçabiliyorsa, aralarındaki fark nedir?
İkisi de durum, biri olumsuz biri olumlu. Aslında, negatif adamın hesabının pozitif olması en muhtemeldir, pozitif adam her zaman ona bakarken, azalır diye korkar.
Yaşlandıkça, bir insan olarak daha iyiye mi yoksa kötüye mi gidiyor gibi hissediyorsunuz?
Sanırım bir şekilde daha iyi oluyorum. Birleştirilmiş deneyimlerimle, insanları farklı şekilde etkilemeye başlayabiliyorum. Farklı arkadaşlıklarım var, ölseydim ve tanıdığım insanlar bir odada tanışsaydı, onların ne kadar farklı olduklarını merak ederlerdi.
Her biri merak ederdi, ‘ama o diğer insanları nereden tanıyor?’ Bu yüzden, ekosistem genelinde daha ‘azotlu’ hale gelebildiğim için daha iyi hale geldiğimi düşünüyorum. İş, siyaset ve aile hakkında konuşabileceğim seviyede oynayabiliyorum. Genç bir çiftle konuşabilir ve onlara hayatın ne hakkında olup olmadığı hakkında gerçeği anlatabilirim….
Genç bir çifte hangi gerçeği söylerdiniz?
[Chuckles] Elbette…[Pause]. Evlenmeden önce bağımsız olmalarını ve birbirlerinin psikolojik değerlendirmelerini yapmalarını söylerdim. Önemli olan çok fazla arka plan var; nasıl yetiştirildiklerini, neyden korktuklarını, nereye gittiklerini ve olayları nasıl gördüklerini.
Örneğin; Yoksulluk içinde büyümüş ve yoksulluk damgası taşıyan bir kızı ele alalım. Sonra mali durumu iyiye gidene kadar durumu iyi olan bu adamla evlenir.
Yanında kalacağını mı sanıyorsun? Boeing 787’leri uçuran pilotlara sıkı bir psikolojik değerlendirme yapılır, ancak hayatlarının geri kalanını geçirmeyi planlayan insanlar [together] değil. Sonucu düşünün.
En çok ne zaman güvensizsin?
Kontrolde hissetmediğimde. Sabah uyandığımda havada çok fazla top var ve onları kontrol edemiyorum.
Kaynak : https://www.businessdailyafrica.com/bd/lifestyle/profiles/michael-macharia-the-maverick-entrepreneur-3950126