Etkileşimli Tren Yolculuğuna Çıkalım, Zamanda Dönüş, Empire Express'te… Hazır mısınız?
Küçük bir çocukken gece gündüz tren düdüğünden saati biliyordum. Gecenin sessizliğini bir dizi ıslık sesi ve uzun bir inlemeyle deldiğini hatırlıyorum. Bir bebek gibi gülümser ve uyurdum.
Büyürken, trenler beni büyüledi. Hala öyleyim. Muhtemelen büyükbabam ve babam trenleri sevdiği ve bu sevgiyi bana aktardığı için. Çocukken kitaplarım, resimleri ve her türden trenin çerçeveli fotoğrafları vardı.
Bu yüzden babamın gerçekten güzel bir Lionel tren seti alıp, onu bodrumda 4x8 kontrplak bir levha üzerine yerleştirip onu oldukça gösterişli bir yapıya dönüştürdüğünü anladığım kadar şaşırmadım. Her şeye sahipti.
Kısa süre sonra bunun babam için belki daha fazla olduğunu anladım, benim için değil, ama iyiydi çünkü ikimiz de bodrum katında onunla saatler geçirdik. Anladım.
Aşağıda, serin, nemli, kötü aydınlatılmış bir bodrum var… ve kendi küçük dünyamızı yarattık… bir kontrplak levha üzerinde hayat bulan meşhur bir cennet.
Çıplak, asılı bir ampulün altında, nemli beton duvarlarla ve serin, nemli beton zeminle çevrili… başka bir dünya. Rayların etrafında yuvarlanan eski bir buharlı lokomotifin siyah çalışan bir kopyası.
Ve her zamanki gibi orada otururken, lokomotif tünellerden, köprülerden, minik evlerden, anne ve pop mağazalarından geçerken, bir postane, uzun beyaz kuleli bir kilise ... oturan küçük bir köy ağaçlarla ve çimenlerle çevrili tepelerin arasında zarifçe.
Tren depoya yaklaşırken ıslık çaldı, raylardaki tanıdık gürültü. Bu küçük çocuklar için gerçekten çok güzel bir şeydi. Kesinlikle benim için.
Bahsettiğim gibi lokomotifin kendisi eski bir buhar makinesinin kopyasıydı. Arkasında kömür arabası, birkaç binek arabası, bir sürü tomruk yüklenmiş bir düz yatak, varilli başka bir düz yatak ve tabii ki benim favorim olan vagon vardı.
Kabinin bir mutfak, yatak, radyo, hayal ettiğim tüm lükslerle bir tür ev olarak kullanıldığını öğrendiğimde, birinde yaşamayı hayal edebiliyordum.
Bir kutunun üzerinde durmak, tünelden çıkan bu trene bakmak, farlar parlıyor, bacasından duman çıkıyor, geleceği konusunda ıslık çalıyor… Bu 7 yaşındaki çocuk için, gerçekten ve cidden şaşırtıcıydı.
Hayatımın o genç günlerinden beri, kulaklarıma rayda koşan bir trenin gümbürtüsünden, yaklaşıp geçerken düdükten ve sonra uzaklaşırken gürültüden daha tatlı bir ses gelmedi. Casey Jones, o trene biniyor ... ve ben de gemideyim.
Bazen, NY Buffalo'da ılık ve tipik nemli yaz öğleden sonraları, 201 Puriton Rd. Adresindeki evimden 50'li yılların ortalarında yeni inşa edilmiş bir dizi yeni evin yanından Brighton'a kadar bisikletimi sokağımdan aşağıya sürüyordum. Rd., Parka giden ana yol. Kapalı uçtum, treni kaçırmamak için (yapamadım!) Öfkeyle seyyar satıcılık yaptım.
Her hafta her harçlıkla beyzbol kartlarımı aldığım köşedeki eczanenin önünden sokağa ateş ettim. Berberin önünden süzülerek, ücretsiz dilim bol sosis aldığım kasap dükkanının önünden ... ve parkın ana kavşağından, kaldırımın üzerinden ve tüm çocukların oynadığı, top sahalarını geçip, topun bulunduğu yere parkın arka sınırını kesen parkurlar. Ve sonra o tanıdık gürültüyü beklerdim.
Geçen trenleri izlerken, her zaman önde bir mühendis vardı, bir kol pencereden dışarı sarkıyordu ve arka tarafta da dolabın içindeki kondüktör geçerken hem gülümseyerek hem de el sallıyordu.
Yıllar geçtikçe bu tren sevgisi büyüdü. Yaklaşık 10 yaşından başlayarak ergenlik çağımdan başlayarak, babam sık sık (annemin isteklerine karşın) beni bir haftalığına okuldan çıkarırdı ve Buffalo'dan Albany'ye işe giderdik ve tabii ki ata binerdik tren. Bu, Buffalo'dan Albany'ye ve NYC'ye seyahat eden Empire Limited olarak adlandırıldı.
Ailem Buffalo'dan Albany'nin kuzeyindeki küçük Jonesville, NY kasabasına taşındığında, Ohio'daki üniversiteden Buffalo'ya otostop çeker, o treni yakalar ve Albany'ye giderdim. O zamana kadar her zaman olduğu gibi.
O treni ve o yolculuğu kimsenin bilemeyeceği kadar çok sevdim. O anılardan biri, zamanla asla solmayacak. Yine de en az bir kez daha almak istiyorum.
Ancak her zaman olduğu gibi işler değişti. Bugün böyle bir tren yolculuğu asla olmayacak. İşte bununla ilgili…
O zamanlar, 1950'lerde, 60'larda ve 70'lerde, o trene binerken bazen arabadan arabaya, motordan arabaya yürüyebiliyordu. O zamanlar, o trene binerken, babamın bodrumumuza inşa ettiği cennetteki o küçük kasabaya dönmüş gibiydim. Benim trenimde.
Önden arkaya yürümek, küçük bir pencereli ağır metal bir kapıyı itmek, açmak ve sonra arabaların arasındaki şeffaf çelik bir platformdan geçmek, tabii ki dışarıda tutmak için metal bir korkulukla bir sonraki ağır çelik kapıya yürümek anlamına geliyordu. yine küçük bir pencere ile.
Yine de bazen, orada öylece durur, o korkuluğu sıkıca kavrar, altımdaki zemini seyreder, aksaklıkları izler ve zincirlerin sarsılmasını dinlerdim ... kırsal alan arabaların arasından kısa bir bakışta vızıldarken. Ve her zaman, her zaman, raylardaki tekerleklerin o tatlı tanıdık sesi. Beni geri götürüyor. Her zaman beni geri alıyor.
60'ların sonunda, o trendeki vagon “bar vagonu” oldu. Gezi için en sevdiğim yer. Mutlaka içmek zorunda değilsiniz (evet, genellikle bir veya iki bira içerdim), ama trendeki en iyi yer olduğu ve bana ait olduğu için. Her zaman yaptığım şeyi yapan birini bir kez bile görmedim. Yani bu koltuk ve yer benimdi.
Bar vagonundan bir sandalye alır ve vagonun arka kapısından vagonun "verandasına" çıkarırdım. Sonra bir Molsen Red Label birası alır, o sandalyeye geri döner, ayaklarımı korkuluğa koyar ve sadece dünyanın gidişini izlerdim. Bugüne kadar seyahat etmenin daha iyi bir yolunu hayal edemiyorum. Çünkü yok.
Tren değişirken, şehirlerin dışında manzara hemen hemen aynı kalıyor. Bulduğum bu videoda tasvir ettiğim tren benim yolumdaki gibi eski tarz değil. Ama… aynı rotalarda, aynı kırsalda, aynı küçük kasabalarda daha az seyahat etmeyen bir tren.
O günler ne yazık ki sonsuza dek geride kaldı. Kahretsin, artık bu trenlerde pencerelerin açıldığını bile düşünmüyorum ve arabadan arabaya geçemeyeceğinizden oldukça eminim. Bar arabasından bir sandalye kapıp arkada oturduğumuz günlerin sonsuza dek geride kaldığını biliyorum. Ve bu üzücü.
Elbette hepsi çok tehlikeli. Tanrı bilir, kabinin arkasından atlayabilirim, arabaların arasına düşebilirim ya da kollarımı pencerelerden dışarı çıkarabilirim. Sigorta şirketleri, avukatlar ve aptal insanlar sayesinde… peki, fikri anladınız. Bazen işler değişir ve bu her zaman daha iyiye gitmez.
Ama o zamanlar… olabildiğince eğlenceli ve rahatlatıcıydı. Seyahat etmenin gerçekten daha iyi bir yolu yoktu. Hala bildiğim kadarıyla değil. Aslında bu yolculuğu o kadar çok sevdim ki, o trende geçtiğim tarih ve kırsalı da eşit derecede sevdim.
Bu yüzden trenleri değiştirip eğlenceyi alıp götürdükten sonra rotayı oldukça düzenli bir şekilde otostop yapmaya başladım. Kitapçılarda, ikinci el dükkanlarında ve antika dükkanlarında dolaşırken bütün bu küçük kasabalarda dolaşırdım.
Bu tren yolu birkaç asırdır var. Doğu Kıyısı'ndan batıya giden ana yoldu. Hala. New York'ta Buffalo ve Albany arasında, izler State Rte ile birlikte Erie Kanalı'nı takip etti. 5 kez ve Rte. Kesin olarak 20.
Bazı bölgelerde, Erie Kanalı tam anlamıyla trenin yanındaydı. Yelkenli teknelerde, kanolarda veya küçük balıkçı teknelerinde tembelce yüzen insanlar, hatta tembel, puslu, çılgın yaz günlerinde kanal önündeki bahçelerinde çim sandalyelerde oturan insanlar.
Orada bir yerde bir şarkı var. Nat King Cole sanırım.
Old State Rte. 20 neredeyse izleri takip etti. Yine de çoğu şey eski Erie Kanalı'nı takip ediyor. Canandaigua, Cenevre, Auburn, Morrisville gibi küçük kasabalardan geçerken… yol boyunca insanlar o kabinin arka ucunda otururken bana el sallıyorlardı. Hayat bundan daha iyi olamaz.
Dediğim gibi en sevdiğim otostop rotası da oldu. Antika dükkanlarına ve kitapçılara göz atardım, sessiz, bazen küflü, her zaman darmadağınık (bu onları arzu edilir kılan) küçük aile dükkanları, dost canlısı insanlar ... ve her zaman bulunmayı bekleyen bir hazine vardı. Hala 5 $ ödediğim Alice Harikalar Diyarında'nın elle boyanmış çizimlerinin bulunduğu deri ciltli bir orijinal baskı ilk baskım var.
Alınmayı bekleyen ya da bırakılması gereken biri varsa, bu küçük kasabalarda tren yol boyunca dururdu. Aksi takdirde, her kasabada yavaş bir yuvarlanma olur. Atlayıp hazineleri aramaya zaman yok, her zaman bir şeyi kaçırıp kaçırmadığımı merak ediyorum.
Gerçek şu ki, bu küçük tren gezilerinin bitmesini asla istemedim. Birkaç saatlik bir yolculuk olmasına rağmen, zaman her zaman uçup gidiyordu. Her zaman. Ama sonunda yaptılar ve şimdi yaşadıklarımı mümkün olan en iyi şekilde deneyimlemeleri için bu anıyı korumanın zamanı geldi. Artık var olmayan bir şeyin görüntüleri, sesleri ve bilgisi.
Ve ne var biliyor musun? Son yolculuğumun ne zaman olduğunu veya son yolculuğum olacağını kesinlikle bilmiyordum. Sonsuza dek. Görünüşe göre, yaşlandıkça tahmin ettiğim çoğu şeyde olduğu gibi, bir gün farkındalık, yolculuk bitmişti. Mutlu bir an değil.
Artık açık pencereleri olan bir trene binmeyeceğim, vagonlar arasındaki yürüyüş yolunda durup gürlemeyi dinlemeyeceğim veya vagonda / bar vagonunda soğuk bir bira kapıp hareket eden bir trenin arka sundurmasında oturmayacağım.
Sadece dünyanın yavaşça süzülmesini izliyorum. Bir duvar resminin, bir manzaranın ve yakında bir hatıranın parçası olduklarını bilmeden hayatlarını yaşayan insanlar.
Hayır!
O günler çoktan gitti.
Bugün, geriye kalan tek şey tren düdük seslerinin hatırası ve raylardaki tekerleklerin tekrarlayan tıkırtıları.
Ve evet… beni bazen uzun yapan anılar, farklı zamanlar için, daha iyi zamanlar ...
En sevdiğim zamanlardan bazıları ...
Bir vagonun arka ucunda, yavaşça akıp giden dünyayı seyrediyor.
Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
Kuzey Norveç'te Aurora Borealis'i avlamak Rahat ve sıcak olma, ellerim buharlı bir kupanın etrafına sarılmış bir battaniyeye sarılmış, buzlu fiyorda bakan ve Nature'ın benim için açtığı muhteşem bir ışık gösterisinin tadını çıkarma fantezim vardı. Kocam ve ben, Norveç'in Tromsø kentinde kaldığımız süre boyunca her gece gökyüzünü kesinlikle aydınlatacak olan elektrik yeşili öfke içinde uyumaya çalışırken karşılaşacağımız zorluk hakkında şakalaştık.
Hedefle ilgili değil; yolculukla ilgili. Bu söz hiçbir zaman İnka Yolu'nda dünyanın eski harikalarından biri olan Macchu Pichu'ya yürüyüş yapmaktan daha doğru olmamıştı.
Seyahat yazısı ile ilgili deneyler 2014 yazının sonlarında, olabildiğince evden uzaklaştım. Daha önce iki uçakta bulundum.
3. kültür çocuklarımızı anavatanlarıyla tanıştırmak için Boston'dan Los Angeles'a destansı yolculuğumuz Bir ada ülkesinde, Birleşik Krallık'tan başka bir ada ülkesine, Japonya'ya geçiş yapmak için üç haftamız vardı. Çocuklarımıza doğdukları ülkenin enginliğini etkilemenin kıtanın bir ucundan diğer ucuna destansı bir yolculuktan daha iyi bir yolu var mı? Boston, New York, Michigan, Chicago, Yellowstone ve Los Angeles'ta ziyaret edecek ailemiz vardı.