Tanıtım
20. yüzyılın en önemli şahsiyetlerinden biri olan George C. Marshall, II. Dünya Savaşı ve savaş sonrası yıllarda çok etkili olmuştur. ABD başkanları ve Kongre üyeleri ile dünya liderleri, dürüstlüğü, adaleti ve güvenilirliği nedeniyle Marshall'ı dinledi. Bencil olmayan karakter, vatanseverlik, liderlik, dürüstlük ve insani şefkat gibi kişisel nitelikleri, onunla çalışan insanlar tarafından takdir edildi.Savaş sırasında ABD Ordusu genelkurmay başkanı olarak General Marshall, Müttefiklerin Almanya, İtalya ve Japonya'nın Mihver devletlerine karşı tarihteki en yıkıcı savaşa karşı savaşmasına yardımcı olmak için kara ve hava kuvvetlerini yükseltti ve hazırladı. Ama Marshall savaştan nefret ederdi. Savaştan sonra dışişleri bakanı olarak görev yaptığında, Avrupa ülkelerinin ekonomilerini yeniden inşa etmelerine ve barışı yeniden inşa etmelerine yardım etmeyi teklif etti. Bir insanın bir ölçüsü, onu tanıyan ve onunla çalışan kişilerin birçok ifadesinden birkaçını içermeli ve George C. Marshall'ı kamu hizmetinde rol modeli olarak tutanlar. Başkan Harry S. Truman, George C. Marshall'ı tanıdığı en büyük adam olarak görüyordu. Eski İngiliz başbakanı Winston Churchill şunları söyledi:
"Zihin ve karakter nitelikleri beni General Marshall'ınkiler kadar derinden etkileyen çok az adam var... O büyük bir Amerikalı ama bundan çok daha fazlası... O her zaman bozgunculuğa, cesaretsizliğe ve cesaretsizliğe karşı zaferle savaştı. Kendinden sonra gelen nesillerin onun başarılarını ve örneğini unutmasına izin verilmemelidir."
Churchill ayrıca Marshall'ı İkinci Dünya Savaşı'nın Batı Avrupa tiyatrosunda “zaferin gerçek mimarı” olarak adlandırdı.
Dönemin Dışişleri Bakanı Colin Powell'a atıfta bulunan Başkan George W. Bush, Nisan 2002'de Virginia Askeri Enstitüsü'nde (VMI) Ulusal Güvenlik üzerine George C. Marshall YGÇ Ödülü Semineri'ne şunları söyledi:
“Yalnızca bir başka Ordu generali Dışişleri Bakanı olarak hizmet etmeye devam etti ve bu George Marshall'ın kendisiydi - VMI'nin 1901 Sınıfı'ndaki en yüksek rütbeli askeri. İkinci dünya savaşı. Düşmanlarımıza karşı inatla savaştı ve sonra barışı sağlamak için bir o kadar çok çalıştı.”
Kasım 2004'te George C. Marshall Vakfı Ödülü'nü aldıktan sonra, Dışişleri Bakanı Powell şunları söyledi:
“George C. Marshall ulusal bir hazineydi ve George C. Marshall Vakfı da öyle. Vakfın etkileyici müzesi ve kütüphanesi ve harika eğitim programları, Marshall mirasının yeni nesil liderlere ilham vermek için yaşamasını sağlıyor.”
George C. Marshall, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Avrupa'yı ve diğer ülkeleri kurtaran “Marshall Planı”ndan daha fazlasıyla hatırlanır. Birinci Dünya Savaşı ve İkinci Dünya Savaşı'nda bir Amerikan askeri ve aynı zamanda bir devlet adamı olan Marshall, yetişkin hayatı boyunca Amerika Birleşik Devletleri'ne hizmet etti.
Erken yaş: 1880-1901
George Catlett Marshall 31 Aralık 1880'de Pennsylvania, Uniontown'da doğdu ve 1901'e kadar ailesinin evinde yaşadı. George, Yargıtay'ın eski baş yargıcı John Marshall'ın uzaktan kuzeniydi. George dört çocuğun en küçüğüydü ve gençliği boyunca son derece utangaç ve çekingendi. Eylül 1897'den Haziran 1901'e kadar Lexington, Viginia'daki Virginia Askeri Enstitüsü'ne katıldı. Ana dal inşaat mühendisliğiydi ve 1901'de Kappa Alpha kardeşliğine katıldı. 1900'de üniversite futbolu oynadı ve 1900 ve 1901'de Birinci Kaptan (yani öğrenci komutanı) oldu.
Marshall askeri disiplinde her zaman birinci, akademik olarak ise ortalarda yer aldı. '01 Sınıfında 34'ün 15'ini bitirdi. Marshall bir keresinde, "VMI'da öğrendiğim şey öz kontrol, disiplindi, bu yüzden temellendi. Ayrıca erkekleri yönetme problemini de öğrendim."Genç subay: 1902-1917
Eylül 1901'de Marshall, New York Governors Island'da bir Ordu komisyonu için incelendi. Piyadede ikinci teğmen olarak görevlendirildi ve Danville, Virginia'daki Danville Askeri Akademisi'nde öğrencilerin komutanı oldu.
1902'nin başlarında, George C. Marshall, Lexington, Virginia'dan Elizabeth "Lily" Coles ile evlendi. Çocukları yoktu. Virginia, Fort Myer'a rapor verdi ve Mayıs 1902'de Filipinler'deki 30. Piyade Alayı'na katılması emredildi. Birinci Dünya Savaşı sırasında Marshall, Fransa'da görev yaparken yüzbaşılığa terfi etti. Cantigny operasyonunun yanı sıra St. Mihiel ve Meuse-Argonne saldırılarını planlaması nedeniyle büyük övgü kazandı.Orta kariyer: 1918-1938
1919'dan 1924'e kadar Washington DC'de General John J. Pershing'in yaveriydi ve Ağustos 1923'te yarbaylığa yükseldi. Marshall, çok sayıda Amerikan eyaletinde ve küresel konumlarda görev yerleri arasında hareket ederken rütbeleri tırmanmaya devam etti. . Elizabeth 27 Eylül 1927'de öldü. Marshall 1930'da Katherine Tupper Brown ile yeniden evlendi. Bu birliktelik de çocuksuz kaldı. Marshall Ekim 1936'da tuğgeneralliğe terfi etti ve terfi etmeye devam etti.İkinci Dünya Savaşı: 1939-1945Eylül 1939 olarak, Tümgeneral Marshall kurmay başkanı olmuştu. Ağustos 1941'de Newfoundland'da FDR ve Churchill ile Atlantik Şartı Konferansı'na ve Aralık 1941-Ocak 1942'de bir başkasına katıldı ve ardından Başkan ve Churchill ile Washington DC'de Arcadia Konferansı'na katıldı. İngiltere, Churchill ile görüşmeler için. Kritik bir karar verildi; Marshall, Churchill'in tercih ettiği Sicilya'ya önerilen Müttefik çıkarmalarına karşı çıktı ve Britanya'dan Fransa'ya bir çapraz kanal saldırısını tercih etti - daha sonra ünlü 6 Haziran 1944, Normandiya D-Day işgali olacaktı. Marshall beş yıldızlı General'e terfi etti. Aralık 1944'te Ordu'da görev yaptı. FDR ve Churchill ile birlikte tüm önemli Savaş Konseylerine katıldı:
Savaşın ardından Marshall Kasım 1945'te emekli oldu. 65 yaşındaydı ve 45 yıl askerlik yapmıştı.Diplomat: 1946-1948Savaş sonrası dönem kendi sorunlarını filizlendirdi. Avrupa kendini savaşın küllerinden toparlarken ve Amerika evlerine hizmet oğulları ve kızları kabul ederken, Başkan Truman'ın hala birkaç iyi insana ihtiyacı vardı. Marshall'ın emekliliği, tekrar hizmete çağrıldığında bir haftadan fazla sürmedi. Japonya'nın 1945'teki yenilgisiyle Çin'de bir güç boşluğu oluştu. İç savaş, Çan Kay-şek'in Milliyetçi hükümetini ve Mao Zedung'un komünist güçlerini içeren bir devrime dönüşmüştü. Marshall, Büyükelçi rütbesiyle ABD'nin Çin Misyonu başkanlığına atandı. Marshall artık Başkan Truman'ın özel temsilcisiydi. Büyükelçi, oradaki iç savaşta arabuluculuk yapmak amacıyla Milliyetçi ve Komünist Çinli yetkililerle görüşmek üzere hemen Çin'e gitti. Koca ülke komünist bir devlet olur.Marshall, Ocak 1947'de dışişleri bakanı oldu ve Ocak 1949'a kadar bu görevde kaldı. Dışişleri Bakanı Marshall, Harvard Üniversitesi'nin 5 Haziran 1947'deki açılışında ünlü Avrupa Kurtarma Yasası (Marshall Planı) adresini verdi. Marshall, planın mimarıydı. Nisan 1948'de başlayan Avrupa ülkelerine yardım etti. Önemli uluslararası resmi seyahatlerin ardından, Ocak 1949'da 69 yaşında dışişleri bakanlığından istifa etti.
Son görevler: 1949-1959
Marshall, dışişleri bakanlığından emekli olduktan sonra, 1959'daki ölümüne kadar bu görevi sürdürerek hemen Amerikan Savaş Anıtları Komisyonu'nun başkanı oldu. Marshall, Mart 1949'da Ordudaki aktif görevine geri getirildi. Eylül 1949'dan Eylül 1950'ye kadar Amerikan Ulusal Kızıl Haçı. Kore Savaşı, Kuzey Kore'nin 25 Haziran 1950'de Güney Kore'ye savaş ilan etmesiyle başladı. Eylül 1951. Aralık 1953'te Marshall, Mareşal Planı üzerindeki çalışmaları ve II. Marshall'ın amacı, Doğu Avrupa uluslarına ulaşmak ve ortaklar olarak bir uluslar topluluğunu kazanmaktı. Fikir Avrupa ve Avrasya'ya yayıldı. Bu fikir, soğuk savaş sonrası dönemde de devam ediyor, eşi görülmemiş bir fırsat, herhangi bir ulusun politikasını ilerletmek için değil, tüm ülkelerin refahını ilerletmek için.sonsözÜlkesine uzun ve şanlı bir hizmet kariyerinden sonra George Catlett Marshall, 16 Ekim 1959'da Washington DC'deki Walter Reed Hastanesinde öldü. Normal bir biyografi, öznenin ölümüyle sona ererdi, ancak hakkında söylenecek daha çok şey var. George Marshall. Barışçıl uluslararası ilişkiler inşa etme konusundaki mirası, günümüz dünya liderliğine ilham vermeye devam ediyor. Almanya'nın Garmisch kentindeki George C. Marshall Avrupa Güvenlik Araştırmaları Merkezi'nin 10. yıldönümü 2003'te kutlandı. Merkezin misyonu, daha istikrarlı bir ortamı teşvik etmektir. özellikle savunma alanında demokratik kurum ve ilişkileri geliştirerek güvenlik ortamı; aktif, barışçıl güvenlik işbirliğini teşvik etmek; ve Kuzey Amerika, Avrupa ve Avrasya ülkeleri arasında kalıcı ortaklıkları güçlendirmek. Marshall Merkezi, Avrupa kıtasında ve dünya çapında NATO'nun ve “Barış için Ortaklık”ın bağlantı noktasını oluşturur. Törene dünyanın dört bir yanından liderler katıldı: çoğu kurumda okuyan savunma bakanları, genelkurmay başkanları, kabine bakanları ve büyükelçiler. Amerika, diğerlerinin yanı sıra Başkan Yardımcısı Dick Cheney, Savunma Bakanı Donald Rumsfeld tarafından temsil edildi. George Marshall'ın ölümünden yaklaşık 50 yıl sonra, mirası modern dünyada batı diplomasisinin temel taşı olarak hizmet etmeye devam ediyor.
George Marshall
George Marshall (1880-1958), 1947-1949 yılları arasında bir Amerikan askeri komutanı ve Dışişleri Bakanıydı. En çok, kendi adını taşıyan Avrupa Kurtarma Programı veya ‘Marshall Planı’ ile tanınır.
Pennsylvania'da varlıklı bir orta sınıf ailede dünyaya gelen Marshall, Virginia'daki bir askeri akademide eğitim gördü ve burada sınıfının birincisi olarak mezun oldu. Ertesi yıl Amerika Birleşik Devletleri Ordusunda bir komisyon aldı. ABD 1917'de I. Dünya Savaşı'na girdiğinde Marshall, piyade operasyonlarını planladığı ve komuta ettiği Fransa'ya konuşlandırıldı. Stratejik planlamada başarılı oldu ve savaşı albay rütbesiyle bitirdi.
Savaştan sonra Marshall orduda kaldı, eğitimde ve üs komutanı olarak çalıştı. Yükselişini kademe kademe sürdürdü. İkinci Dünya Savaşı'nın patlak vermesiyle Marshall, ABD Ordusu Genelkurmay Başkanı olarak atandı. Bu görevde ordunun genişlemesini, yeniden eğitilmesini ve modernizasyonunu denetledi.
Hiç kimse ABD Ordusunu II. Dünya Savaşı'na katılması için organize etmek ve hazırlamak için daha fazlasını yapmadı. Marshall, 1944'teki D-Day çıkarmaları da dahil olmak üzere büyük Amerikan kampanyalarının ve operasyonlarının planlanmasında ve yetkilendirilmesinde yer aldı. 1945'in sonlarında ordudan emekli olduktan sonra Marshall, milliyetçi lider Jiang Jieshi arasındaki iç savaşta bir çözüm getirmek için Çin'e gönderildi. ve Mao Zedong'un komünistleri, tamamlayamadığı bir görev.
Ocak 1947'de Harry Truman, Marshall'ı Dışişleri Bakanı olarak atadı ve onu savaş sonrası Avrupa'nın yeniden inşasını denetlemekle görevlendirdi. Marshall'ın Avrupa Kurtarma Programı'na (ERP) yönelik geliştirmesi ve desteği, Marshall Planı olarak yaygın bir şekilde tanınmasına yol açtı. ERP'nin başarısı Marshall'a TIME'ın Yılın Adamı (1947) ve Nobel Barış Ödülü (1953) verilmesine yol açtı.
Marshall, Ocak 1949'da Dışişleri Bakanı olarak istifa etti ve bir süre Amerikan Kızıl Haçı'na başkanlık etti. 1950'de Kore Savaşı'nın patlak vermesi, Truman'ın Marshall'ı Savunma Bakanı olarak atamasına yol açtı. Amerikan askeri genişlemesini ve Kore'deki savaş hazırlıklarını denetleyerek bu ofisi bir yıldan fazla tuttu.
1950'lerin başında Marshall, Joseph McCarthy'nin sürekli saldırılarına maruz kaldı. Wisconsin senatörü, kitaplarında ve konuşmalarında Marshall'ı 'büyük ölçekte bir komploya' karışmış bir komünist sempatizanı olmakla suçladı. McCarthy, ihanetinin kanıtı olarak Marshall'ın Mao Zedong ve diğer komünistlerle Çin'deki görüşmelerini ve ardından 1949'daki zaferlerini gösterdi. Tedbirli ve onurlu bir figür olan Marshall, bu iğneleyici saldırılara yanıt vermedi.
Savunma bakanlığından istifa ettikten sonra (Eylül 1951), Marshall kamu hayatından emekli oldu. Ekim 1959'da Washington DC'de öldü.
Aile geleneklerini takip etmek
Marshall eski bir Virginia ailesinden geliyordu. Yüksek Mahkeme'nin üçüncü baş yargıcı John Marshall'ın soyundan geliyordu. Marshall daha sonraki yıllarda kaydetti (Lance Morrow tarafından Smithsonian, babasının bu gerçeğe sık sık atıfta bulunmasını onaylamadığını, çünkü "bir başkasının aile için yüzme zamanının geldiğini" düşündüğünü söyledi. Uzun boylu, sıska bir çocuk olan Marshall, açık hava etkinliklerine ilgi duymaya başladı. İspanyol-Amerikan savaşı sırasında (Nisan-Ağustos 1898) Filipinler'deki görevinden şehrine dönen birliklerin ne kadar coşkuyla karşılandığını ve onlara ne kadar iyi davranıldığını gördükten sonra asker olmaya karar verdi.
Ağabeyi Stuart da dahil olmak üzere Marshall'ın ailesinin birkaç erkek üyesi, Virginia Askeri Enstitüsü'ne (VMI) katılmıştı. Marshall, pek iyi anlaşamadığı Stuart'ın annelerine George'un VMI'ye katılmamasını umduğunu söylediğini duyduğunda, tam olarak böyle yapacağına karar verdi. Marshall'ın babası okul müdürüne yazdığı bir mektupta, "Size en küçük oğlumu gönderiyorum. O zeki, hayat dolu ve iyi geçineceğine inanıyorum" diye yazdı.
George C. Marshall - Tarih
Eric Hammel tarafından
George Catlett Marshall, çağının en büyük Amerikan askeri adamıydı. Birleşik Devletler Ordusu, 20. yüzyıla, onu II. Dünya Savaşı'nda zafere götürmek için bir genelkurmay başkanı inşa etme özel niyetiyle başlamış olsaydı, zafer ve sancıların sağladığı şanstan daha iyi bir iş çıkaramazdı. George Marshall'ı şekillendiren 40 yıl.
Büyük Savaşta Marshall
31 Aralık 1880'de Pennsylvania, Uniontown'da doğan Marshall, Virginia Askeri Enstitüsü'ne 1901 sınıfıyla girdi ve birinci kaptan olarak mezun oldu. Piyade teğmeni olarak ilk görevi, isyanın bastırılmasından bir yıl sonra Filipinler'deki bir birliğe oldu. Oklahoma'daki iki yıllık bir turun ardından Marshall (akıl hocası Tuğgeneral John J. “Black Jack” Pershing'in teşvikiyle) ilk hizmet okullarından biri olan School of the Line'da okumak üzere seçildi. Fort Leavenworth, Kansas. Akademik olarak başarılı oldu, üsteğmene terfi sınavını geçti ve önce Ordu Kurmay Koleji'ne öğrenci olarak, ardından iki yıl daha eğitmen olarak atandı.
Cadet George C. Marshall, ön sıra, soldan üçüncü, 1901'de Virginia Askeri Enstitüsü'nde.
Büyük Savaş'tan önceki yıllarda Marshall rutin görevler üstlendi. İlk önce Birleşik Krallık'taki İngiliz Ordusu trenini izlemek ve daha sonra Asya'daki Rus-Japon Savaşı savaş alanlarını gezmek ve Japon subaylarla taktikleri tartışmak için iki kez uzun izin aldı. Bu etkileşimlerden, ABD Ordusunda düzeltilmesini istediği şeylerin bir listesiyle, aralarında gece savaşı doktrininde bir eksiklik olan, kariyeri boyunca eve götürdüğü bir teknikle uzaklaştı. Akranları ve üstleri tarafından bir yeni olarak kabul edildi, ancak savaşta ilk elden deneyime sahip olmayan Marshall, nihayet 1916'nın ortalarında yüzbaşılığa terfi etti.
Yarbaylığa geçici bir terfi ile Marshall, 1. Piyade Tümeni'nde operasyon görevlisi yardımcısı olarak Fransa'ya ulaşan ilk Amerikan asker nakliyesine geldi. Varış her şeyden daha sembolikti, çünkü gerçek savaşta yer almak için tümeni eğitmek Marshall'ın işi oldu. Bunu büyük bir başarıyla yaptı. Ne yazık ki, Marshall savaşta birliklere komuta etmek için çok değerli kabul edildi ve savaşı ABD Birinci Ordusu'nun operasyon subayı olarak görev yapan kansız bir geçici albay olarak bitirdi.
Stilwell ile Dostluk
Marshall'ın Fransa'daki parlak çalışması ona, savaştan hemen sonra beş yıl boyunca yaver olarak hizmet ettiği eski akıl hocası Orduların Generali John Pershing'e bir görev verdi. Bu, herhangi bir Düzenli Ordu subayının başına gelebilecek kadar kariyer arttırıcı bir arkadaşlıktı.
General John J. Pershing (solda) ve yardımcısı Albay Marshall, 1918'de Fransa'da fotoğraflandı.
Yarbay Marshall, Washington'daki bir ofisten Çin'deki bir ofise transfer edildi ve burada Tientsin merkezli bir piyade alayının yönetici subayı olarak görev yaptı. Marshall ile Fransa'da 1. Piyade Tümeni kadrosunda görev yapmış olan Binbaşı Joseph Stilwell ile olan dostluğunu burada yeniden alevlendirdi. Marshall'ın ateşli ama entelektüel Stilwell ile ilişkisi, Marshall özellikle iyi bir iş çıkarmış subayları yükseltmek için deyim yerindeyse geri dönebildiği zaman, II. çalışma etiğine ve düşünce süreçlerine özellikle hayran olduğu onun üzerindeki izlenimi.
200 Geleceğin Generaline Öğretim
1927'de Marshall, Washington DC'deki Washington Kışlası'ndaki (şimdi Fort Lesley J. McNair olarak bilinir) Ordu Savaş Koleji'nde öğretim görevlisiydi - sevgili karısı Katherine'in ölümüyle aynı zamana denk gelmemiş olsaydı, hoşuna gidebilirdi. . Arkadaşları ve ilgili amirleri tarafından kederini sıkı çalışmaya gömmesi gerekebilecek bir adam olarak görülen Yarbay Marshall, Georgia, Fort Benning'deki Piyade Okulu'nun komutan yardımcısı olarak yeniden atandı ve bu da onu eğitim kadrosundan sorumlu tuttu ve müfredat. Marshall'ın Benning'e atanması, Birleşik Devletler Ordusunun II. Dünya Savaşı'ndaki zaferini aldığı görevdi.
Marshall'ın komutan yardımcısı ve ardından komutan olarak beş yıllık turu sırasında Piyade Okulu'ndaki öğrenci ve eğitmenlerin listesi, ABD Ordusunun -yani George Catlett Marshall'ın- koyduğu en iyi ordu, kolordu ve tümen komutanlarının bir listesiyle eşdeğerdir. Dünya Savaşı sırasında oyuna girdi. Marshall'ın Benning turu sırasında tasarladığı kapsamlı değişiklikler, öğretimsel yenilik ve ayakları üzerinde düşünmek için verilen eğitim, bu genç subayları bir gün kazanacakları savaş alanı zaferlerine hazırladı.
Marshall'ın görev süresi boyunca, geleceğin yaklaşık 200 generali, öğrenci veya eğitmen olarak Benning'den geçti ve neredeyse her birini işaretlemek için doğrudan bir eli vardı. En önde gelenleri arasında Yarbay Joseph Stilwell, Binbaşı Omar Bradley, Binbaşı Gilbert Cook ve Kaptan J. Lawton Collins vardı. Ayrıca, Yarbay.Courtney Hodges, Marshall ile birlikte Piyade Kurulu'nda görev yaptı. Marshall'ın görev süresi boyunca okuldan öğrenci olarak geçen daha ünlü geleceğin generallerinden birkaçı arasında Terry Allen, Clarence Huebner, James Van Fleet, Walter Bedell Smith, Matthew Ridgway (Çin'de Marshall ile birlikte görev yapmış), Manton Eddy ve Norman vardı. Cota.
Piyade Okulunun Rönesansı
Yükselmek için bilet almış olan kariyer ortası subayları eğitmeye adanmış olan Piyade Okulu, Marshall yönetiminde bir rönesans geçirdi; bu, orijinal düşünceyi teşvik eden -aslında talep eden- ve deneylere ilham verdi. Marshall'ın ısrarı üzerine, manga seviyesine kadar temel piyade taktikleri soyuldu, incelendi, yeniden düzenlendi ve nihayet modern savaş alanı ve modern silahları için güncellendi. Marshall, Piyade Okulu'nda, her düzeydeki Amerikan piyadelerinin savaşı yürütme biçimini kelimenin tam anlamıyla değiştirdi ve bunu yaparken, 1930'larda ABD Ordusu kara kuruluşunu süpüren entelektüel rönesansı kişisel olarak doğurdu.
Marshall, 1925'in ortalarında Benning'e vardığında yeni bir öğretim ilkesini devreye sokan selefi Albay Frank Cocheau'nun çalışmaları üzerine inşa etti: gösteri-açıklama-performans. Tüm öğrenciler her dersten geçmek zorunda kaldı. İlk önce eğitmen, öğrencilere, genellikle bu amaçla Piyade Okulu'na atanmış çatlak piyade birimlerini kullanarak, öğrenmeleri gerekenleri gösterdi. Daha sonra öğrencilerden dersi öğretim elemanına açıklamaları beklenmiştir. Son olarak, öğrenciler dersi öğrendiklerini okul personeline kanıtlamak zorunda kaldılar.
Albay George C. Marshall, 1918'de Fransa'da 90. Piyade Tümeni'nin genel komutanı Tümgeneral Henry T. Allen ile konuşuyor.
Bu evrim, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki askeri eğitimde devrim yarattı ve Cocheau, Minnesota Üniversitesi'nde eğitim psikolojisi okumak üzere bir yıllığına bir eğitmen göndermesiyle önemli ölçüde desteklendi. Bu memur Benning'e döndüğünde, Marshall ondan okul personeline, zeki erkekleri kolejden yıllar uzakta ve birçok yetişkinin kelimenin tam anlamıyla kapattığı bir yaşam evresinin eşiğinde eğitme misyonuna genel yaklaşımı geliştirmek için bir seminer düzenlemesini istedi. zihinler.
Benning'e vardığında, Marshall'ın görevi Piyade Okulu'nu yeniden yapmak değildi, Piyade Okulu'nu, sonunda subaylarının savaş hakkındaki düşüncelerini değiştirerek tüm Orduyu dönüştürecek şekilde yeniden yapmaktı. Marshall'ın sayısız saha tatbikatından ve Fransa'da bir piyade tümeni ve nihayetinde bir saha ordusu için operasyonel planlar geliştirme deneyiminden edindiği gözlem, bir muharebe planlamanın kaosu kontrol etme çabasıdır: yapılamaz. Marshall'ın askeri tarihte kendisine güvenli bir yer kazandıracak olan temel kavrayışı ve yeniliği, savaş alanı komutanlarının kaosu kaçınılmaz olarak kabul etmek ve onu hem önceden planlamaya hem de arayışlarını üstlenecekleri gerçek yola dahil etmek için sistematik olarak yenilenebilmeleriydi. herhangi bir boyuttaki herhangi bir savaş alanına hakim olmak.
Memurları Beklenmedik Şeyleri Bekleyecek Eğitimi
Subayları esnek düşünürler olmaları için eğitmeye ek olarak, Marshall'ın yeni müfredatı, planları kaçınılmaz olarak ters gittiğinde durdurulamaz bir donma eğiliminden vazgeçilemeyen memurları ayıklamak için mükemmel bir araç olduğunu kanıtladı.
Marshall teorisini geniş eğitim örnekleriyle destekledi: Tam olarak bilgilendirilmiş bir piyade kuvveti, hiç tatbikatta bilgilendirilmemiş düşman tankları tarafından bir yandan kuşatma hareketinin maviden dışarı çıkmasını sağlamak üzereyken, hedeflerde son dakika değişikliği yapıldı. herhangi bir öğrencinin elindeki haritaya uymayan hamle emirleri. Marshall ve eğitmenleri, öğrencilerinin en iyi planlarını altüst etme biçimleri konusunda kesinlikle şeytaniydiler, hepsi de onları yoğun baskı altında kendi yerel yeteneklerine güvenmeye ve onları bilemeye zorlama niyetiyle.
Marshall ayrıca en zeki öğrencilerin bile gözlem güçlerini yeterince geliştirmediklerini yüzlerce farklı şekilde gösterdi. Ve öğrencilerini, gün ışığında olduğu kadar gece karanlığında da düşünmeye, gözlemlemeye ve hareket etmeye zorladı, çünkü ABD Ordusu tarafından yeterince takdir edilmeyen ve dolayısıyla yeterince kullanılmayan gece saldırısı, kaos yaratan bir araçtı. birçok potansiyel düşman tarafından. Gerçekten de, Marshall'ın Büyük Savaş'tan önce Rus-Japon Savaşı savaş alanlarında yaptığı gezi sırasında Japon subaylar tarafından övüldüğünü duyduktan sonra, gece saldırısı Marshall'ın en sevdiği araç haline gelmişti.
Ordu birlikleri manevra yapıyor, Fort Benning, Georgia.
Marshall'ın öğrettiği bir başka sağlam yardım da düşünce ekonomisiydi. Yazılı ve sözlü derslerini sıkılaştırmaları ve öğrencilerin bir şeyleri sözlü ve yazılı olarak mümkün olan en az kelimeyle açıklamaları için eğitmenlere sürekli olarak seslendi. Meselenin özü, özü, mümkün olan en kısa sürede net bir şekilde iletilmesini istedi. Marshall'ın tüm uygulamalı derslerinde olduğu gibi, kısalık içindeki bu devrim sonunda Ordu'ya nüfuz etti, çünkü hem eğitmenler hem de öğrenciler Benning'deki zamanları sona erdiğinde Ordunun birçok kuytu köşesine geri bırakıldı, hepsi de asker arkadaşlarını eğitmek için arsızca hevesliydi.
Optimal Piyade Taburunu Yaratmak
Marshall'ın etkisi Benning'deki turu sırasında sınıfın çok ötesine ulaştı, çünkü Piyade Okulu bir eğitim kurumu olduğu kadar bir laboratuvardı. Benning'de ikamet eden gösteri piyade alayını kullanarak, Marshall ve komuta ettiği çeşitli dahiler, piyade taburunun büyüklüğü ve iç organizasyonu ile optimal bir boyut ve organizasyon bulmak için oynadı.
Tabur, Ordu'da bağımsız, müstakil operasyonlar yürütebilecek en küçük örgüttü. Ordu genelkurmay düzenini yansıtan piyade taburu, personel ve yönetim (S-1) istihbarat ve keşif (S-2) eğitim, planlama ve operasyonlar (S-3) ve lojistik ve tedarik için yuvaları olan eksiksiz bir kadroya sahipti. (S-4) Tabur, üç piyade bölüğü ve havan topları ve makineli tüfeklerle donanmış bir silah şirketinden oluşuyordu. Marshall'ın sorduğu sorular şunlardı: Bir tabur, savaşta komutanı tarafından kolayca kontrol edilebiliyorsa ne kadar büyük olabilir? Ve daha fazla sayıda taburu adam etmek için askerleri ve subayları serbest bırakırken görevlerini yerine getirmenin en küçüğü neydi? Denge neredeydi?
Büyüklüğü 300 ile 3.000 arasında değişen taburlarla çalışan Marshall'ın ekibi, günün bir piyade taburu için en uygun gereksinim olarak 850'ye ulaştı. Bu o kadar doğru bir analizdi ki, dünya ordularının çoğu günümüze kadar kabaca 850 kişilik piyade taburları çıkardı.
Daha Az Adamla Daha Fazla Ateş Gücü İçin Lobicilik
Piyade Okulu ideal piyade taburunu tasarlar tasarlamaz, Marshall ideal piyade alayı ve tümenini -aslında ideal piyade mangasını, piyade müfrezesini ve piyade bölüğünü- tasarlamak için çalışmaya başladı. O ve adamları, tümen seviyesi hariç tüm bu seviyelerde kalıcı bir iz bıraktı.
Marshall'ın muhtemelen General Pershing'in imzası üzerine yazdığı bir raporda, genelkurmay başkanı, Ordu'nun Fransa'da savaştığı dört alay devinden daha küçük bir piyade tümeni için bir dava açmaya çalışmıştı. Piyade Okulu'ndaki diğer başarılarını sürdüren Marshall, generallerin müfrezeden tümene kadar tüm piyadeyi üçgenleştirme planını imzalamasını sağlamaya çalıştı.
Kıdemliler bunu müfrezeden alaya yapmayı kabul ettiler (müfreze başına üç bölük, bölük başına üç tüfek müfrezesi ve bir silah müfrezesi, tabur başına üç piyade bölüğü ve bir silah bölüğü, üç piyade taburu ve alay başına bir ağır silah bölüğü). Ancak piyade tümeni (dört piyade alayı ve bir topçu alayından oluşan) şeklini değiştirme girişimi başarısız oldu. Ne de olsa bölünme generallerin yetkisindeydi.
Marshall ve yardımcıları, daha küçük üçgen bölünmeye, eski ağırlığının iki katını çelikten atabilecek kadar çok ateş gücü sağlamayı önerdiler, ancak yalnızca yarısını bağlayabildiler. Generaller de bu tavsiyeyi bozdular, ancak Marshall ve astları, en azından birinin bir gün belirleyici oyu kullanacağından emin olarak, hepsini bir kenara koydular.
Tutma Saldırısı
Piyade organizasyonu müfrezeden alaya üçgenleştirildiğinde, Piyade Okulu bunun için en uygun taktiğe odaklandı: tutma saldırısı. Bölük seviyesinde bile, en az bir otomatik silah içeren bir ateş unsuru, bir ateş üssü kurabilir ve düşmanı cephesinde tutabilir -düşmanı yerinde tutabilirken, birimin geri kalanı bir saldırı sağlamak için dövülen bölgenin etrafından dolaşmaya çalıştı. yan veya arka saldırı. Düşmanı ateş altında tutan bir unsur ve ateş çemberinin dışından bir saldırı gerçekleştiren bir manevra unsuru, bir tutma saldırısına eşittir. Tutmak için saldırmaktan daha az asker gerekir.
Böylece, bir takım ve belki de bağlı bir makineli tüfek, bir takımdaki diğer iki manga bir yandan saldırı başlatmak için manevra yaparken ateş üssünü kurup tutabilirdi. Hafif havanlar ve bir veya iki makineli tüfek yardımıyla bir müfreze tutabilir ve iki müfreze taarruz edebilirdi. Daha da iyisi, kaçınılmaz kaosa karşı korunmak için bir unsur tutunabilir, bir unsur saldırabilir ve bir unsur belki saldırıyı desteklemek, bir ateş üssünü güçlendirmek, bir atılımdan yararlanmak veya bir düşman karşı saldırısına karşı koymak için yedekte tutulabilir. Bölükler, taburlar, alaylar, tümenler, kolordu, saha orduları ve hatta ordu grupları, tutma saldırısının mutlak basitliğinden yararlanabilir. Ve elbette, Marshall'ın tercih ettiği tutma saldırısı, ideal olarak üçgen bir organizasyon tarafından yapıldı.
Ateş Et ve Hareket Et
1930'da, Marshall'ın özel bir favorisi olan Kaptan J. Lawton Collins, Gettysburg'dan bu yana her Amerikan savaş alanının, hatta dahası İlk Boğa Koşusu.
Büyük Savaş'ın siper savaşından önceki talimin amacı, bir piyade birimini bir muharebe alanında sağlam, koruyucu bir blokta hareket ettirmekti; bu, büyük koordineli ateş dalgaları söndürebilir ve ayrıca koruyucu bir mermi veya süngü perdesinin arkasına yeniden doldurabilirdi. Tekrarlayan tüfekler ve makineli tüfekler ortaya çıktıklarında, eski savaş düzenlerini parçaladılar ve ateş-ve-hareket taktiklerine yol açtı, bu da bireylerin ve küçük piyade gruplarının düşmana küçük hücumlar halinde ilerlerken siper ve araziden yararlanmalarına izin verdi, giderken veya sabit bir ateş tabanından gelen baskılayıcı destekle bastırıcı ateşi söndürmek.
Ateş-ve-hareket taktiklerinin ilk gerçek kullanımı, Kuzey Virginia Ordusu'ndan Konfederasyon Generali James Longstreet tarafından 1863 civarında ortaya atıldı - Birlik ortak piyadelerinin elindeki hızlı ateş, arkadan yüklemeli tüfeklere bir yanıt. Her halükarda 1930, çok eski sıkı talim kurallarını değiştirmenin zamanı gibi görünüyordu ve Collins çok basit bir talim yaptırmıştı. Marshall onayladığını kabul etti ve zincire gönderdi. Varışta ölmüştü.
Marshall, iki savaş arası dönemde ordunun profesyonelliğini genişletti. Burada bir grup Ordu mühendisi bir ölçme kursuna gidiyor.
Hem piyade bölüğü şefi hem de genelkurmay başkanı General Charles Summerall, basitliğinin ordunun moraline zarar vereceğini iddia ederek bunu hemen reddetti. Bu, tatbikatın kullanışlılığı hakkında çok şey anlatıyor, artık savaş alanındaki gelişmelerle ilgili değildi, birçok subayın zihin uyuşturma, zaman yeme, yalnızca boşta kalan elleri ve ayakları hareket ettirmeyi amaçlayan make-work projelerinden türetilebileceğini düşündüğü disiplin hakkındaydı. bazı alaylı yol. Marshall tarafından onaylanan Collins tatbikatı, güven inşa etmeyi, ekip çalışmasını güçlendirmeyi ve birim esprisi geliştirmeyi amaçlıyordu. Marshall, Fransa'daki 1. Piyade Tümeni'nde görev yaptığı General Summerall'ın yanına gitmek istemiyordu, ancak gelecekteki bir açılış için Collins'i ve modern tatbikatını aklında tuttu.
Obur Okurlar Ordusu
Marshall'ın etkisi altında, Piyade Okulu profesyonel kütüphanesi kitlesel olarak inşa edildi ve okuldan geçen herkesin doymak bilmeyen bir şekilde okuması bekleniyordu - imkansız derecede yoğun bir program içinde okumaya zaman ayırmak için.
İkinci Dünya Savaşı'nın potası olmadan bile, Marshall ve Piyade Okulu'ndaki turu sırasında etkilediği yüzlerce subay, ABD Ordusunu sonsuza dek değiştirdi. Savaşma, öğretme, öğrenme ve örgütleri yönetme, işbirliği içinde çalışma vb. hakkındaki gerçekleri öğrendiler, test ettiler ve beslediler. Çabaları, neredeyse en küçüğü nefes aldığı sürece ulusunu iyi durumda tuttu. Orduya ve savaş zamanı askerlerinden oluşan bir ulusa, patentli Amerikan can-do ruhuyla, işleri halletmek için virüslerini bulaştırdılar. Ve bunu yaparak dünyayı değiştirdiler.
George Catlett Marshall hayatta sadece 1928 ile 1932 sonbaharı arasında Fort Benning'de başardıklarını başarmış olsaydı, Amerikan askeri tarihinde ona onurlu bir yer verilmiş olurdu. Ama daha gelecek vardı.
Ulusal Muhafız Reformu
Benning turu sona erdiğinde, 1930'da yeniden evlenen Marshall, paçavra bir piyade taburuna komuta etmek üzere Gürcistan'a gönderildi. Birim o kadar küçüktü ve o kadar kötü donanımlıydı ki gerçekçi bir şekilde eğitemedi. Moral son derece düşüktü çünkü düşük ücretli askerler aileleri için yeterli yiyecek alamamıştı; Marshall, muhtaç askerleri tabur mutfaklarından "artıklar"ı dolarla satarak kurnazca çözmüştü.
Georgia'daki gezisi sırasında - ve Mayıs 1933'ten itibaren Güney Carolina'daki bir piyade alayının komutanı olarak - Marshall, ilk deneyimini Sivil Koruma Kolordusu'nda (CCC) yaşadı ve bunun için kısmen görevli olduğu 34 kampın inşasını ve yönetimini denetledi. Düzenli Ordu subayları ve görevlendirilmemiş ve Organize Yedek subaylar. Bu deneyim ve daha sonra Kuzeybatı Pasifik'te yaşanan bir deneyim, Marshall'a bir Ordu subayına çok fazla acemi askere benzeyen insan kitlelerinin göreve getirilmesi ve eğitimi ile ilgili bir tazeleme kursu verdi. 1917'de ve 1918'in bir bölümünde 1. Piyade Tümeni için yaptığı şey buydu ve 1940'ta yeniden başlamak zorunda kalacağı şeye hazırlanmasına yardımcı oldu.
Ekim 1933'te, alayının komutasında sadece beş ay kaldıktan sonra, birçok kariyerin tacı olan Albay Marshall aniden 33. Piyade Tümeni - Chicago merkezli Illinois Ulusal Muhafız komutanlığına kıdemli eğitmen olarak atandı. Hareket Marshall'a bir darbe olarak geldi. Yanlış bir şey mi yapmıştı? Kapı mı gösteriliyordu?
Marshall, Washington Eyaletindeki 5. Tugay'ın komutanıyken aynı zamanda eyaletin Sivil Koruma Kolordusu'nu, işsiz Amerikalılara yardım etmek için tasarlanmış Buhran dönemi bayındırlık programını denetledi.
Hiç de bile. 33. Bölüm, 1932'de, yüzde 50 işsizlikle karşı karşıya kalan bir kentsel alanda tahmin edilen işçi huzursuzluğunun etkilerini azaltmak için çağrılmıştı. Muhafızlar beklenenden daha az verimli performans göstermişti. Marshall, Ulusal Muhafızların savaşa çağrılması durumunda tümeni Ordunun ihtiyaç duyacağı bir düzeye kadar eğitti.
Yine de, bir oyun yazarı, ülkenin bir numaralı askeri olacak adamın kariyerinin ayrıntılarını yazarken, aslında tüm Ulusal Muhafızlar renklere çağrıldığında, şanstan daha iyi bir iş çıkaramazdı. Tüm Muhafız için eğitim ve teçhizatı, hatta düzene sokmayı ve yönetimde büyük bir değişikliği denetlemek Marshall'a düşerdi. Illinois'de görev yaptığı sırada Muhafız yöntemleri, Muhafız eksiklikleri ve Muhafız siyaseti hakkında edindiği içgörüler, Piyade Okulu deneyimini uygulamanın yeni yollarından bahsetmeye gerek bile yoktu.
Tuğgeneralliğe Terfi Yönetimi
Marshall'ın terfi saati neredeyse işliyor. Yakında bir yıldız alamazsa, albaylıktan zorunlu olarak emekli olacaktı. Ve bir yıldız kazansa bile, geleneğin generallerin genelkurmay başkanlığı için değerlendirilmesini yasakladığı 61 yaşındaki resmi olmayan kesintiden önce iki yıldız kazanabilir miydi? 1930'ların ortalarında Marshall'ın kurmay başkanı olmak istediği ve hatta oraya gitmek için dışarıdan bir şansı olduğunu hissettiği doğrudur.
Marshall'ı iyi tanıyan birkaç kıdemli memur, onu bir yıldız almanın bir yolu olarak onun erdemlerini övmeyi üstlendi. Marshall ise sadece bir adamdan sadece bir istekte bulundu. İkinci düğünde Marshall'ın sağdıcı olan General Pershing, Marshall'ın kariyerini 1915'e dayanan verimlilik raporları aracılığıyla savaş sekreterine yazılı olarak vermeyi kabul etti. Ancak Pershing'in oynayacak daha iyi bir kartı vardı: Marshall'ın adına doğrudan Franklin Roosevelt ile konuştu. Ve Mayıs 1935'te Roosevelt, savaş sekreteriyle kısa bir notla ilgilendi: “General Pershing, Albay George C. Marshall'ın (Piyade) Tuğgeneralliğe terfi ettirilmesini çok güçlü bir şekilde istiyor. Onu bir sonraki promosyonlar listesine koyabilir miyiz? 54 yaşında” dedi.
Tuğgeneral Marshall, 1936'da 3. Tümen'deyken bir haritayı inceler.
1935 terfi listesi Marshall'a atıfta bulunulmadan yayınlandı. Yüksek biri, başkana meydan okumaya istekliydi. Ama Pershing'e meydan okumak? Yaşlılıkta ve uzun bir emeklilik döneminde bile Black Jack kabul etmeyecekti. Orduların eski generali perde arkasında çalışmaya gitti. Genelkurmay Başkanı MacArthur harekete geçmeye hazırdı, ancak istekleri karşılanan diğer oyuncu başka bir mekanizmayı harekete geçirdi. 2 Ekim 1935'te başkan, MacArthur'un, bağımsız bir ulus olarak bağımsızlığa kavuşmasından sadece birkaç yıl uzakta olan Filipinler Topluluğu'nun yeni savunma gücüne danışmanlık yapmak üzere Manila'ya seyahat etmek için nominal olarak emekli olacağını duyurdu. MacArthur'un yerine kurmay başkanı olarak atanan, dört yıldıza yükselen Tümgeneral Malin Craig oldu.
Craig ve Marshall 30 yıl öncesine dayanan arkadaşlardı. Yeni şef Marshall'ın ilerlemesini destekledi, ancak terfi panosunu taşıyamadı. Aksine, VI Kolordu'nun Şikago'da yerleşik komutan generali, Marshall'ların salonunun karşısında yaşıyordu ve Marshall'ın eski dostlarından ve hayranlarından biriydi, Marshall'ın Nisan 1936'da Savaş Bakanı George Dern'i ziyaret etmesini ayarladı. Albay, Dern'in terfiyi en geç Eylül ayında göreceğine dair sözlü bir taahhütle toplantıdan ayrıldı.
İkinci Komutan Olarak Tek Yıldızlı Bir General
1 Ekim 1936'da Marshall, tuğgeneralliğe terfi etti ve Washington Eyaletindeki 3. Tümen'in 5. İronik olarak, Marshall terfisinin tüm siyasi etkisi, kıdemin tek başına işi yapmasından sadece birkaç hafta önce yıldızına kavuştu.Ancak müstakbel genelkurmay başkanı için başka bir ders alın: sadece kıdem, yönetebileceği bir orduda iyi adamları ilerletmede belirleyici bir rol oynamaz.
Kuzeybatı Pasifik'te Marshall, zamanının çoğunu bölgesel CCC programını ve kampları denetlemekle geçirdi. Özellikle genç CCC erkeklerini gerçek ekonomide iş ve yaşam için eğitmek ve eğitmekle meşguldü. Marshall ayrıca memurlarının, özellikle de gençlerin mesleki eğitimini beslemek için elinden gelenin en iyisini yaptı. Tuttuğu özellikle gelecek vaat eden genç adamların listesi büyüdü ve büyüdü.
1937'nin sonlarına doğru Marshall, Başkan Roosevelt Kuzeybatı Pasifik'i gezerken Başkan Roosevelt ile bire bir görüşme yaptı. Hiçbir şey çıkmadı, muhtemelen Roosevelt için ikisinin 1928'de paylaştığı kısa bir karşılaşma kadar unutulabilirdi.
Çağrı Haziran 1938'de geldi. 7 Temmuz'dan başlayarak Brig. General Marshall, okuma malzemesinin metrelerce kalın olduğu bir yerde hızlanmaya başlar başlamaz, Ordunun Savaş Planları Bölümünü yönetmeye hazırlanacaktı. Genelkurmay Başkanı Craig onu şöyle karşıladı: "Tanrıya şükür George, titreyen ellerimi tutmaya geldin."
Savaş Planları işi sadece üç ay sürdü. Münih krizinin ve Almanya'nın Çekoslovakya'yı parçalamasının gerçek anlamı dünyanın üzerine çökerken, Washington'da Avrupa'da bir savaş planı, General Craig'in bir iki haftalık genelkurmay başkan yardımcılığının ilk olarak doldurulması gerekiyordu, çünkü vekil ordunun bütçe sürecini denetledi. Kişisel düzeyde, Craig, boşluğu Marshall'la doldurmaktan yanaydı, ancak Marshall çok genç, tek yıldızlı bir generaldi. Bu, Ordu generallerinin çoğunun protokolüne ve moraline ne yapardı?
Ancak, büyük ölçüde bulunmayan Savaş Bakanı Harry Woodring'in yerine hemen hemen Savaş Bakanlığı'nı yöneten Bakan Yardımcısı Johnson, Marshall'ı bu iş için istedi. Çıkmazı kırmak için Johnson, Craig'e doğrudan bir emir verdi. Bu, Craig'in Ekim 1938'in üçüncü haftasında yapılması gereken kapaktı. Sadece bir yıldız takacak olsa da, Marshall savaşa giden bir orduda iki numaralı adam oldu. George Marshall adındaki doymak bilmez bilgi toplama gemisinin, Ordunun dünyanın hemen her yerinde bir savaşı kazanmak için ihtiyaç duyduğu ve yapmak istediği hemen hemen her şey hakkında üç aylık bir acil okuma kursundan geçmesinin hiç zararı yoktu.
Daha Dengeli Bir Ordu İçin Tartışmak
Marshall, Craig'in yardımcısı olduktan haftalar sonra nihayet Başkan Roosevelt üzerinde kalıcı bir izlenim bıraktı. 14 Kasım 1938'deki uçak toplantısında, toplanmış onurlular başkanın hava gücünün tekil erdemleri hakkındaki düşüncelerini sessizce dinlerken ve takdirle başlarını sallarken, yalnızca Marshall konuştu, ancak ancak başkan fikrini sorduktan sonra: Öyle mi düşünüyorsun, George?” Marshall, neredeyse hiç tanımadığı, hatta bu adam tarafından bile bu kadar tanıdık bir şekilde hitap edilmeye hazır değildi. "Bay. Başkan," Marshall oldukça soğuk bir tonda cevap verdi, "Üzgünüm ama buna hiç katılmıyorum." Ve sonra Roosevelt toplantıyı bitirdi.
George Marshall'ın, Roosevelt'in 14 Kasım 1938'de uygulamaya koyduğu planlamayı başkanla kabul edip etmemesinin bir önemi yoktu, çünkü Bakan Yardımcısı Johnson ve General Craig -Roosevelt'in kendisinden bahsetmiyorum bile- bunu istiyordu. Marshall, sadece bütçeyi denetlemekle yetinebilir ya da planlama ve harcamaların Hava Kuvvetleri'nin lehine olmayacağı ve Ordunun geri kalanının büzüşeceği ve havaya uçacağı umudu varken Johnson ve Craig ile davasını ilerletebilirdi. Marshall uçak inşa etmeye karşı değildi, ancak on binlerce uçağı kimin uçuracağını ya da kara ordusundan, hatta donanmadan biraz yardım almadan bir savaşı -belki de aynı anda iki savaşı- nasıl kazanabileceklerini anlayamadı.
Tümgeneral Malin Craig, Genelkurmay Başkanı, 1935-1939.
Marshall uçak toplantısında konuştuğunda, odadaki neredeyse hiç tanımadığı iki adamla ilişkisini anında ama bilmeden pekiştirdi. Biri, Savaş Bakanı Yardımcısı Louis Johnson, Marshall'ın genelkurmay başkan yardımcısı olarak atanmasıyla en çok ilgisi vardı, ancak ikisi görüş alışverişinde bulunmak için fazla bir şey yapmamıştı. Tüm Orduyu donatmak ve silahlandırmak Johnson için sadece bir iş değil, bir görevdi. Başkan sonunda işbirlikçi olmayan, ahlaki bir izolasyoncu olan Harry Woodring'in etrafta olmasından bıktığında, Johnson'ın savaş sekreterliğine yükseltilmesi bekleniyordu. Bu nedenle Johnson'ın Marshall'ın yükselmesini desteklemesi, muhtemelen Savaş Departmanında kendi takipçilerini oluşturduğuna dair bir alâmetti.
Harry Hopkins ile İlişki Geliştirmek
Sürpriz ilişki, Marshall gibi, büyük adama “hayır” demekten korkmayan, başkanın kilit kişisel danışmanı olan İş İlerleme İdaresi (WPA) şefi Harry Hopkins ile oldu. Hopkins, kendini yeniden silahlanmaya o kadar adamıştı ki, Orduya fayda sağlamak için bariz bir şekilde yasadışı birkaç eylemde bulundu. İlk etapta, WPA'ya ordunun ihtiyaç duyduğu, ancak Kongre'den alamadığı takım tezgahlarını satın almak, küçük silah mühimmatı üretmek için ayrılan 2 milyon doları kurnazca yeniden tahsis etmişti. İkinci durumda, Hopkins, Sivil Koruma Birlikleri'nin 250 milyon dolarlık fonunun, Ordu görevlerinde CCC işçileri için kalıcı konutlar ve diğer tesisler inşa etmek için kullanıldığını gördü. Ordu genişlemeye başlarsa - ki Hopkins öyle olacağına bahse girerdi - ihtiyaç duyulan kışlalarda ve diğer binalarda önemli bir başlangıç yapılmıştı.
Marshall, Hopkins'in bu beklenmedik şeyleri tasarladığını biliyordu, ancak 1938'in son haftasına kadar, Hopkins, Ticaret Bakanlığı ofisinde bir toplantı ayarlamak için Marshall'ı aradığında, bu adamla doğrudan konuşmadı. Bu toplantıda ikisi, dengeli bir Ordu ile ilgili ortak görüşlerini açıkça dile getirdiler. Bu, büyük bir dostluğun ve stratejik ortaklığın başlangıcıydı. Hopkins, Marshall'ı dengeli bir güç için davasını doğrudan başkana iletmeye çağırdığında, Marshall daha önceki açık sözlülüğünün fikirlerini tartışmalı hale getirebileceğini hissettiğini söyledi. Marshall daha sonra Hopkins'ten sesini yükseltmesini istedi ve Hopkins bunu yapmayı kabul etti.
Başkan Roosevelt'in en yakın danışmanı ve Marshall'ın destekçisi Harry Hopkins.
Aralık 1938'in sonunda gerçekleşen uçak toplantısının Oval Ofis takibinde Roosevelt, 14 Kasım'daki uçak talebinin sonuçlandığından şikayet etti.
Ordu, ondan birkaç uçak ve yakın vadede dünyada ihtiyaç duyduğu her şeyi istiyor. Hopkins, sözüne sadık kalarak, başkanın düşüncesini yeniden düzenlemek için ilk kez konuştu. Sonra Bakan Yardımcısı Johnson yığıldı. General Craig de sivillerden biraz daha çekinerek konuştu. Ve sonunda Marshall sessizce ve sistemli bir şekilde görüşlerini ayrıntılı olarak açıkladı.
Arka arkaya iki kez konuşmak Brig'i değiştirdi. General Marshall'ı içeriden bir oyuncu haline getirdi - itibari gücünden dolayı değil, karakterinin gücünden dolayı. Görevinden rezil bir transfer yaşamaktan çok, Craig emekli olduğunda Craig'in yerini alacak lider yarışmacı olarak birçok güçlü zihinde kendini neredeyse pekiştirdi. Douglas MacArthur'un yeni başkanla ilk görüşmesinde 1933'te yaşadığı öfke nöbetinden öğrendiği gibi, Roosevelt bir karakter özelliğini diğerlerinden daha fazla tercih etti ve bu, bir insanı iktidara karşı doğruyu söylemeye mecbur eden inanç cesaretiydi. Önümüzdeki üzücü yıllarda, Marshall'ın ulusuna ve belki de bir bütün olarak insanlığa en iyi şekilde hizmet etmesi, belki de gözü kara dürüstlüğün güçlü özelliği sayesinde oldu.
Kasım 1938 uçak toplantısının hemen ardından samimi ve dostane bir araya gelmelerinin ardından, Genelkurmay Başkan Yardımcısı Marshall ve WPA Yöneticisi Hopkins, 1939'un ilk çeyreğinde fırsat buldukça bir araya geldi. Esas olarak, Marshall, Hopkins'i yollar ve yollar hakkında eğitti. çünkü Hopkins, Roosevelt'in iç çevresinde Başkan'ın acilen eğitilmesi gerektiğini hisseden tek kişiydi. Roosevelt, Orduyu neredeyse görmezden gelecek kadar Donanmayı tercih etti ve Hopkins ve Marshall'ın düzeltilmesi gerektiğine karar verdiler.
Böylece, dengeli bir Ordu kurma tutkuları dışında (Askeri çevrelerinde bir slogan haline gelen) her şeyde karşıt olan erkekler arasında derin ve gerçek bir dostluk gelişirken, Marshall Hopkins'in duygularını gerçekler ve içgörülerle doldurdu ve bunlar tipik olarak Gittikçe daha fazla dinlemeye istekli hale gelen başkanın kulağına giden yolu buldular.
Marshall'ın Ordu Başkanlığına Hızlı Yükselişi
Aşırı çalışan ve sağlığı bozulan General Craig, Mart veya Nisan 1939'da Başkan Roosevelt'e Haziran sonunda terminal iznine ayrılmayı ve 31 Ağustos'ta Ordudan resmen emekli olmayı planladığını bildirdi. Craig, Marshall'ın onun yerine geçmesini tercih etse de, bu tamamen doğruydu. başkanın çağrısı.
Marshall diğer 33 generalden daha küçüktü, ancak yaş faktörü hesaba katıldığında, 64 olan zorunlu emeklilik yaşından önce yalnızca dört yıllık bir dönem hizmet verebiliyordu. Rekabet şiddetli olacaktı, ancak Ordu'nun bakış açısından birinci sıradaydı. General arkadaşlarının beğenisini kazanma isteğinde biraz fazla ateşliydi ve büyük ihtimalle başkanı gücendirdi.
Marshall, pek çok etkili destekçiyi çekmesine rağmen, özellikle eski General Pershing olmak üzere son derece ihtiyatlıydı. Ancak başkanı çok az tanıdığı ve henüz tam olarak ölçülemediği bir adama çeken ses, Marshall'ın yeni arkadaşı Harry Hopkins'in sesiydi. 23 Nisan 1939'da Marshall Beyaz Saray'a çağrıldı.
Korgeneral Omar Bradley, Marshall'ı Haziran 1944'te Normandiya'da selamlıyor.
Özel olarak bir araya geldiklerinde, teklif yapıldıktan sonra, ancak kabul edilmeden önce, Marshall, başkana, Roosevelt'in duymak istemediği bir cevap veya konu olsa bile, fikrini her zaman söylemesine izin verilip verilmeyeceğini sordu. Başkan “evet” dedi ve Marshall onay istediğinde tekrar “evet” dedi. Anlaşma böylece mühürlendi.
George C. Marshall, genelkurmay başkan yardımcısı olarak yorulmadan çalışmaya devam etti. Almanya'nın Polonya'yı işgal ettiği gün olan 1 Eylül 1939'da dört yıldız rütbesine yükseldi ve kurmay başkanı olarak yemin etti.
Marshall, Birleşik Devletler Ordusu'nun başına geçtiği andan itibaren, savaş zamanı ordularını ve onları nihai zafer anına kadar destekleyen tüm örgütleri yaratan düzenli, ölçülü büyümenin merkezindeki beyin onunkiydi. Onun sesi, sadece başkanınkinden sonra ikinci olan, eli sıkı, savaş karşıtı bir Kongreyi zekice ikna eden ve örgütün temellerini atmaya yönelik akıllara durgunluk veren bir girişime başlamak için gereken tüm kaynakları kullanılabilir hale getirmeye yönelik sesti. 1945, milyonlarca Amerikalıyı kendi kırılmaz mutlak zafer hedefine doğru eğitmiş, donatmış, nakletmiş ve fırlatmıştı.
Marshall, ordularını dünyanın dört bir yanındaki savaş alanlarında yönlendiren hayati stratejik planlamanın her alanında bir eli vardı. Komuta ettiği savaş zamanı ordusunda hizmet eden her genel subayın alıkonulmasını veya yükseltilmesini kişisel olarak onayladı ve elbette savaş öncesi kariyeri boyunca komuta ettiği ve öğrettiği yüzlerce ve yüzlerce adam arasından akıllıca seçti.
Marshall'ın Savaş Sonrası Kariyeri
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden üç aydan kısa bir süre sonra, minnettar bir ulus, Marshall'ın 1901'den beri gurur ve onurla taşıdığı ağır paketi bırakmasına izin verdi. Ancak yeni başkan Harry Truman'ın, önce Çin'e bir görev başlatması için hâlâ ona ihtiyacı vardı. oradaki iç savaşı bitirmeye çalışmak. Çaba başarısız oldu, Marshall için nadir bir yenilgi.
ABD Genelkurmay Başkanları Amiral King, General Arnold ve General Marshall, 6 Haziran 1944'te başkana D-Day'de brifing verdikten sonra Beyaz Saray'dan ayrıldılar.
Daha sonra, Ocak 1947'de Marshall, dışişleri bakanı olarak hizmet vermeyi kabul etti. Bir yıldan biraz daha uzun bir sürede elde ettiği mükemmel diplomatik zaferleri arasında, Marshall Planı olarak adlandırılan şey vardı; bu, Avrupa'yı Marshall'ın tasarladığı zaferin küllerinden yukarı çekmeye yönelik Amerikan katkısıydı. İyi bir önlem olarak, ordularının mağlup ettiği feodal ulusun kalıntıları üzerinde modern, demokratik bir Japonya'nın inşasını destekledi.
1949'un başlarında tekrar emekli oldu, ancak Eylül 1950'de son bir kez, Kore Savaşı'nın Birleşmiş Milletler güçleri için çok kötü gittiği bir zamanda geçici savunma sekreteri olarak hizmet etmek üzere çağrıldı. (Kore için uygulanabilir bir saha ordusunu bir araya getirme konusunda sefil bir şekilde başarısız olan eski akıl hocası Louis Johnson'ın yerini aldı.) Katıldığı altı aylık tur, tam bir yıla uzadı. Marshall 1 Eylül 1951'de kesin olarak emekli oldu - yeni bir teğmen olarak yemin etmesinin üzerinden 50 yıl ve Ordu kurmay başkanı olarak yemin etmesinin üzerinden 12 yıl geçti.
1953'te Nobel Barış Ödülü'ne layık görülen savaşçı George Catlett Marshall, ömrünün sonuna kadar emekliliğini sürdürdü. 1959'un başlarında felç geçirdi ve aynı yılın Ekim ayında Walter Reed Ordu Tıp Merkezi'nde 78 yaşında vefat etti. Yaşlı general Arlington Ulusal Mezarlığı'na defnedildi. Ama hayatının ve mirasının hatırası sonsuz bir alev gibi parıldamaya devam ediyor.
Yorumlar
“Roosevelt, bir karakter özelliğini diğerlerinden daha fazla tercih ediyordu ve bu, bir insanı iktidara karşı doğruyu söylemeye mecbur eden inanç cesaretiydi.”
Gerçekten çok güçlü sözler.
Bu profilleri seviyorum. Çok iyi araştırılmış ve yazılmıştır. İyi çalışmaya devam edin.
George C. Marshall Son Büyük Amerikalı mı?
Lance Morrow, "Washington ve Marshall'ı yan yana koyduğumda ve onlara şu anda görevde olan ulusal liderliğin arka planına karşı baktığımda," diye yazıyor, "ilk Amerikalı yetişkine baktığımı düşünmek kolay. 151 ve sonuncusu." Marshall'ın Harvard'daki bir mezuniyet töreninde karaağaçların altında durduğu ve II. Sam Amca'dan 13 milyar dolarlık teşvikle. Bu, Marshall Planı'nın doğuşuydu, o zamanki Dışişleri Bakanı Marshall'ın barışa ve savaş sonrası siyasi istikrara ileri görüşlü katkısı sadece bunu düşünmekle kalmadı, aynı zamanda itibarı ve dürüstlüğü ile Kongre'nin her şey için onay almasına yardımcı olan adamdı.
Ancak bunun dışında, Morrow'un işaret ettiği gibi, George Marshall olağanüstü bir adamdı, şimdi bir asker olarak "dördüncü beşte biri unutuldu" çünkü Franklin Roosevelt, dünyadaki askeri durumu anlayan ve bununla başa çıkmadaki ustalığı olan birine sahip olmayı göze alamazdı. Kongre Washington'dan uzakta. FDR, Dwight Eisenhower'ı, Hitler'in Avrupa'sına 1944 Müttefik saldırısı olan Overlord Operasyonunun Yüksek Komutanı olarak atadı. Herkes Marshall'ın Roosevelt'in kendisine seçimini sunduğu işi almasını bekliyordu, ancak karakteristik olarak, Başkan'ın istediği yerde hizmet edeceğini söyledi. Yine de, Hitler'in Eylül 1939'da Polonya'ya saldırmasından çok önce, dünya savaşının kaçınılmaz olduğunu ve o zamanlar çoğu askerin hayal bile edemeyeceği bir ölçekte olacağını anlayan generaldi.
Morrow'a göre, parlak bir askeri stratejist olan Marshall, "bürokratik savaşın ilk dehası, masa başında oturan bir Napolyon" oldu. Ayrıca, Morrow'un dediğine göre, "artık tamamen soyu tükenmiş belirli bir Amerikan erdeminin paradigması" haline geldi.
Marshall ve İkinci Dünya Savaşı
1939'da aday gösterildi.
Başkan Roosevelt, Ordu Genelkurmay Başkanı oldu ve bu görevi üstlendi.
1945'te İkinci Dünya Savaşı sona erene kadar. İkinci Dünya Savaşı sırasındaki görevleri esas olarak
ABD'nin Avrupa'yı işgali için ordu ve hava kuvvetleri. İlk eylemlerinden biri şuydu:
Kongre'nin bir taslağı geçirmesini sağlamak için, çünkü ABD ordusu sayıca yetersizdi
askerlerin. Marshall'ın en büyük engeli ordu için fon bulmaya çalışırken geldi
ve diğer savaş nedenleri. Finansman sorunları değiştirildikten sonra 6 Haziran işgalini planladı
General Dwight D Eisenhower'ın 175.000'e liderlik ettiği Fransa, Normandiya'dan
askerler savaşa girer.
Dodona Malikanesi Tarihi
Bu bölümde, Dodona Malikanesi'nin halkın nadiren gördüğü bir bölümünü ziyaret edeceğiz: tavan arası. Bu alanı evin tarihini ve George ve Katherine Marshall'ın ev dediği yeri görebileceğimiz bir pencere olarak sunmayı seçtik.
General Marshall'ın çatı katındaki bu tur, bu tarihi evin sunduğu birçok sırrı ortaya koyuyor. Çoğu eski ev gibi, Dodona Malikanesi de iki yüz yılı aşkın tarihinde boyut, şekil, biçim ve stil bakımından değişti.
1800'lerde Drish ailesi tarafından inşa edilen federal blok
Düşünce ve Tartışma için Sorular
1805'te John Drish, Leesburg'un hemen doğusundaki bir tepeciğin tepesinde sekiz dönümlük bir araziyi 960 dolara satın aldı ve başlangıçta Robert "Kral" Carter'ın oğlu Landon Carter'a aitti. Carters'ın Virginia'da uzun bir geçmişi var: Kral Carter'ın torunu George, ABD 15'te şehrin güneyindeki bir başka Leesburg simgesi olan Oatlands Plantation'a sahipti. Oatlands'deki büyük malikane inşa edilirken, muhtemelen on dokuzuncu yüzyılın başlarında, iki - katlı, iki odalı tuğla bina, Drish'in satın aldığı mülkün üzerinde duruyordu.
1805 ve 1826 yılları arasında Drish hem ailesini hem de evini büyüttü. Önceki binaya bitişik, zarif, iki katlı Federal tarzda bir konut inşa etti.
Federal tarzdaki yapı, 1826'da Wilson J. Drish'in ve 1829'da ağabeyi George Washington Ball'un George Washington'un yeğeni olan Fayette Ball'un tapusunda belirtilmiştir. Hem 1829 satış fiyatı hem de binanın ayak izi, “G. Loudoun County'nin 1856 haritasındaki W. Ball konutu, önemli bir binanın varlığını açıkça göstermektedir. Bu, videoda gösterilen çatı katının Federal tarzdaki konutunki olduğunu gösteriyor.
G.W. 1856 Loudoun County haritasında tanımlanan balo ikametgahı
1856'da Ball, daha sonra Oak Hill olarak bilinen araziyi ve evi 5.250 dolara Reverend Charles Nourse'a satmıştı.
Peder Nourse, burada, kızlar için bir bitirme okulu olan Leesburg Akademisi'ni işletiyordu. Zengin ailelerden gelen genç kızlara üst sınıf toplumun görgü ve görgü kurallarını öğreten yatılı okulun müdürüydü. Rezidans iki büyük değişikliğe uğradı: doğu tarafına iki katlı bir tuğla servis salonu eklendi ve on dokuzuncu yüzyılın başlarındaki bina koridorlarla tamamen çevrelendi ve kuzey tarafında daha fazla yatak odası oluşturmak için üçüncü kat ilavesi yapıldı. yatılı öğrenciler. Evin içinde ek doğal aydınlatmaya izin vermek için Nourse, on dokuzuncu yüzyılın başlarındaki yapının orijinal dış pencerelerini sağlam bıraktı.Bugün, salonda durabilir ve orijinal yapının orijinal dış duvarını ve mevcut iç mekana dahil edilmiş pencerelerini görebilirsiniz.
1900'lerin başında Pike konutu sırasında inşa edilen dökme demir sundurma
Sadece üç yıllık operasyondan sonra, İç Savaş'ın yakın tehdidi, okulun devamında bir düşüşe neden oldu ve sonunda 1859'da kapanmaya zorladı.
1859 baskısında bir reklam Demokratik Ayna Leesburg Belediyesi, o dönemde Oak Hill olarak bilinen evin satılık olduğunu duyurdu. Bu reklam, iyi mahzenleri ve araba evi, buzhane, et evi, inek kulübesi, ahır ve hizmetçi odaları dahil olmak üzere çeşitli ek binaları olan on altı odalı bir evi tarif ediyor. Ancak kayıtlar, 1900'lerin başlarında bu yapıların çoğunun yıkıldığını gösteriyor. Muhtemelen kullanılmaz hale geldiler ve onları korumanın maliyeti onlara olan ihtiyaçtan daha ağır bastı.
Yvon ve Ella Pike 1907'de o zamanlar 3.52 akre olan araziyi 6.000 dolara satın almadan önce mülk birkaç kez daha Oak Hill olarak satıldı. Çift isimlerini birleştirdi ve evin adını “Elvon” olarak değiştirdi.
Yirmi sekiz yıl boyunca, Pike ailesi Viktorya döneminden kalma Leesburg'un ve büyüleyici mülklerinin tadını çıkardı. Evin ön cephesine, o zamanlar popüler olan tam uzunlukta, dökme demir bir sundurma eklediler ve orijinal Federal tarzı görünümünü tamamen değiştirdiler. (Pike ailesi karalama defterinin sırlarını ortaya çıkardığımızda, gelecek bölümlerde Pike ikametgahı hakkında daha fazla şey öğreneceğiz.)
Evin çatı katında bulunan 1941'den kalma orijinal "satılık" işareti
Pikes, mülkü 1935'te Northcutt ve Marcia Ely'ye sattı. Northcutt Ely, Herbert Hoover yönetiminde önde gelen bir avukattı ve bu büyük ev ve seçim yerinin önde gelen siyasi konuklarını etkileyeceğini düşündü.
Elys, iyi eğitimli insanlar olarak, Yunan kültürü bilgilerini yansıtan mülk için bir isim seçtiler. Dodona Tapınağı kuzeybatı Yunanistan'daydı ve Dodona Kahini, MÖ 2. binyıla tarihlenen en eski Helen kehanetiydi. Homer, Dodona'yı, antik rahiplerin, tanrının kendisinden gelen mesajları yorumlamak için ak meşe ağacı yapraklarının hışırtısını kullandığı Zeus'un bir kahini olarak tanımladı. Mülkündeki bereketli ak meşelerin arasında duran Ely, belki Zeus'un yapraklardaki fısıltılarını duymuş ve evine “Dodona Malikanesi” adını almıştır. Altı yıllık mülkiyetleri boyunca, Elys elektrik, merkezi yağ ısıtma ve kapalı sıhhi tesisat ekledi.
1941 baharında, Katherine Marshall'ın bu mülkün bahçesindeki "satılık" işaretini gördüğünde Leesburg'dan geçtiği söylenir. İlk görüşte aşktı ve Washington'daki kamusal yaşamlarından bir geri çekilme olarak evi güvence altına almak için 10 dolar ciddi para ödedi. 4.000 dolarlık bir ön ödeme yaptılar ve sonunda mülk için 16.000 dolar ödediler. Marshall 1942 baharında Winston Churchill ile önemli bir toplantı için İngiltere'deyken, Katherine evde ve arazide çok sayıda iyileştirme yaptı ve döndüğünde bunları kocasına mutlu bir şekilde gösterdi.
Marshall, Katherine'in seçtiği bu güzel eski evin tarihi karakterini takdir eden bir tarih öğrencisiydi ve Leesburg kasabasının kalbine bakan giriş kapısındaki konumundan memnun kaldılar. 1942 baharında Winston Churchill ile önemli bir toplantı için İngiltere'deyken, Katherine evde ve arazide çok sayıda iyileştirme yaptı ve döndüğünde bunları kocasına mutlu bir şekilde gösterdi. Marshall, "Burası Yuva... kırk bir yıllık geziden sonra gerçek bir ev" dedi.
Marshall'lar burada ikametleri sırasında, oturma, yemek ve kahvaltı odaları için yeni duvar kağıdı ve diğer odalardaki döşeme ve duvarlar için yeni boya da dahil olmak üzere evde birkaç iç kozmetik değişiklik yaptı. Ayrıca taş verandayı ve kaplamasını da eklediler. Yaklaşık iki yüz yıldır nispeten el değmemiş bir alan tavan arasıdır.
Fotoğraf, John Drish'in 1820'lerin başında inşa edilen Federal blok ilavesinin tavan arasını gösteriyor. Otoyollar ve yapı malzemelerinin seri üretimi on sekizinci yüzyılın sonlarına kadar gelişmemişti, bu nedenle çatı katındaki hemen hemen her şey Loudoun İlçesinde yerel ustalar ve inşaatçılar tarafından yapıldı.
1700'lerde kullanılan daire testerenin bıraktığı izler
Dodona'nın karakteristik üçgen çatılı çatısını tutan devasa kırmızı meşe kirişleri, Loudoun County'nin en eski ve en büyük bıçkı fabrikalarından birinde, yakınlardaki Waterford kasabasında kesilmiş olabilir. Drish'in inşaatçıları bu keresteyi 1820'lerde yakındaki J.R. Grover'ın kereste deposundan satın aldı.
Ahşabın ne zaman kesildiğini, ahşapta bırakılan izlere bakarak belirleyebiliriz. Tahıl boyunca ince, paralel çizgiler, ahşabı keserken devasa bir daire testere tarafından bırakılmıştı. Daire testereler Loudoun İlçesinde 1733 gibi erken bir tarihte ortaya çıkmaya başladı ve on sekizinci yüzyılın sonlarında ve on dokuzuncu yüzyılın başlarında Sanayi Devrimi boyunca sayıları istikrarlı bir şekilde arttı.
Her kiriş eşit boyuttadır ve çatının uzunluğu boyunca eşit aralıklarla yerleştirilmiştir. Bunlara ortak kirişler denir ve daha az marangozluk işi gerektirdiğinden Güney'de yaygın olarak kullanılırdı.
Kirişleri yerinde tutan tüneller
Çatı nasıl bir arada tutulur? Kirişleri sırtta birleştikleri yerde birbirine bağlayan bir çivi bulmayı bekleyebiliriz, ancak bunun yerine tünel adı verilen koni şeklinde bir tahta parçası buluruz. Tahta çivi gibi düşün. İki kirişin uçları bir zıvana ve zıvana şeklinde oyulmuştur ve daha sonra birbirine kaydırılarak bir tünel ile bağlanmıştır. Zamanla, ahşap lifleri sıkı bir uyum sağlamak için doğal olarak genişler. Sırtların her iki tarafında marangoz işaretleri adı verilen iki takım Romen rakamı vardır. Bu işaretler, bireysel kereste çiftleri, bireysel düzensizliklerine uyacak şekilde özel kesimlerle birleştirildiğinde kullanıldı. Tüm bu kirişler yere önceden monte edilmiş, rakamlarla işaretlenmiş ve mevcut konumlarına taşınmak üzere parçalara ayrılmıştır. Düzgün bir şekilde yerleştirildiklerinde, mükemmel bir uyum içinde birleştirildiler.
Marangoz işaretleri de yaka bağları adı verilen mertek ve yatay destekleri birleştirmek için kullanılmıştır. Bu bağlar, bu alanın açık kalmasını sağlayan istikrarlı bir kafes sistemi oluşturmaya yardımcı olur. Üçgenler mimarideki en güçlü şekildir, bu yüzden bunlar gibi çatılarda, köprülerde ve geniş, açık alanlarda kullanılırlar. Her bir bileziğin uçlarına bakarsanız, kirişe kilitlenmesini sağlayan v şeklinde bir kesim göreceksiniz. Buna yarım kırlangıç kuyruğu denir ve makineyle kesilmiş çiviler kullanılarak kirişlere tutulur. Bu bağlantıların yanında, çatının dışından içeriye doğru çıkıntı yapan çok sayıda çivi vardır.
Bu çivilerin neden burada olduğunu tahmin edebilir misin? Evin orijinal ahşap kiremitli çatısını tutuyorlar. Doğrudan üstlerindeki kare ahşap parçalar, evin bu kısmı 1800'lerde inşa edildiğinde çatıyı oluşturan kiremit katmanlarıdır, bugünün imzası olan kırmızı, ayakta dikişli metal çatıdan çok önce. Metal çatının Pike ailesi tarafından 1880'lerde ikamet ettikleri sırada eklendiğine inanıyoruz.
Tavan arası, evin geri kalanında, özellikle borularda duvarların arkasında nelerin gizlendiğini keşfetmek için bir yer olabilir. Bu fotoğrafta gösterilen büyük siyah borunun boyutu ve yerleşimi, bunun bir atık havalandırma bacası olarak kullanıldığını gösteriyor. Evin içinde hapsolmalarını önlemek için gazları havaya salmak için kullanılacaktı.
Orijinal çiviler ve açıkta kalan ahşap zona ile tavan
Bu diğer boru dökme demirden yapılmıştır ve Ely konutu sırasında iç mekan sıhhi tesisatı ile birlikte kurulmuştur. Elys'in 1920'lerde eve banyo eklediğine inanıyoruz. Ne yazık ki, dökme demir zamanla paslanır ve bu nedenle Marshall'lar 1950'lerde bir ara havalandırma yığınının bir parçasını galvanizli borularla değiştirmek zorunda kaldılar.
İnşaat malzemeleri zaman içinde değişse de, binaları ayakta tutan şeyin arkasındaki temel fikir aynı kalıyor. Bu çatı katı gibi, Dodona Malikanesi de on dokuzuncu yüzyılın başlarındaki mimari detayların çoğunu korurken, iç mekan mobilyaları ve dekoratif sanatlar, Marshall'ların burada yaşadığı 1940'ların ve 50'lerin kültürünü yansıtır.
1920'lerde Ely döneminden dökme demir boru
Bu evin ortaya çıkardığı tarihin katmanlarını soyarken bize katıldığınız için teşekkür ederiz. George ve Katherine'in bu evi neden aradıklarını anlayabilirsiniz. Bir dahaki sefere meşe yapraklarının rüzgarda fısıldadığını duyduğunuzda, belki Dodona Malikanesi'ni ve bu kirişlerin altında yürüyen birçok büyük zekayı düşüneceksiniz.
George C. Marshall
Vancouver Kışlası, Yedinci Piyade Alayı'nın eviydi ve General George C. Marshall 1936'da beşinci Tugay'ın komutanı olarak geldiğinde savaş çok uzak görünüyordu.
O zamanlar bir tuğgeneral ve Birinci Dünya Savaşı gazisiydi.
Yeni subay, bölgedeki Ulusal Muhafızları ve Ordu rezervlerini ziyaret etmek için çok zaman harcadı. Görevlerinden biri de bölgedeki Sivil Koruma Birliklerini denetlemekti. Bu, ormanda patikalarda ve diğer projelerde çalışan adamlardan oluşuyordu.
Marshall ve eşi bölgede açık hava etkinliklerinden hoşlandılar ve daha sonra Vancouver'ın en zevkli görevlerinden biri olduğunu hatırladılar.
Marshall'ın Vancouver'da yer aldığı en çok duyurulan olay, Sovyetler Birliği'nden üç havacının beklenen gelişiydi. El ilanları Kaliforniya'daki San Francisco Körfezi bölgesine ulaşmayı ummuştu, ancak bunun yerine kışlanın hemen güneyindeki Pearson Field'a indi.
Marshall havacıları ağırladı ve ziyaretle ilgili basın ilişkilerini yürüttü.
1937'de Marshall, Fort Lewis'teki manevralarda 14.000 askerin komutanıydı.
Marshall, 1938'de Washington DC'deki Ordu genelkurmayına katılmak için kışladan ayrıldı.
Savaştan sonra general Çin'in özel bir elçisiydi ve ABD dışişleri bakanı olarak Avrupa'ya yardım etmek için Marshall Planı'nı yazdı.
1930'larda generalin ofisi için kullanılan bina, diğer Subay Sıra yapıları ile yenilenmiş ve Marshall Evi olarak biliniyor.
TARİH DERSLERİ: George C. Marshall: zaferin mimarı
"Mezarlar vazgeçilmez insanlarla dolu," dedi Charles De Gaulle unutulmaz bir şekilde, ancak II. Dünya Savaşı sırasında gerçekten vazgeçilmez bir adam varsa (Roosevelt, Stalin ve Churchill dışında), ABD Ordusu Genelkurmay Başkanı George C. Marshall'dı. . Bu hafta (31 Aralık) 1880'de doğan Marshall, muhtemelen askeri üniforma giyen gelmiş geçmiş en onurlu, kendini adamış ve yozlaşmaz vatanseverdir. Yine de tüm kariyeri boyunca bir kez bile dövüş görmedi.
Aksine o, Amerika'nın Hitler ve Nazi Almanya'sıyla savaşmak için Avrupa'ya gönderdiği Ordu'yu tasarlayan ve inşa eden "örgüt adamı"ydı. Marshall'ın liderliğinde ABD Ordusu 1940'ta yaklaşık 190.000 askerden 1945'te 8 milyon kişilik bir kuvvete yükseldi ve Marshall ayrıca yüksek eğitimli olmasını ve en modern silah ve teçhizatla donatılmasını sağladı.
Son olarak, bu Orduyu savaşa götürecek generalleri -Eisenhowers, Pattons ve MacArthurs- seçmek Marshall'ın işiydi. Marshall, askeri kariyerini sınırlamak için bir savaş emri verilmesi için can atan, FDR, Normandiya işgali olan D-Day'in komutasını reddettiğinde, sabırla kabul etti. Roosevelt, Marshall hakkında "Onu bağışlayamam," dedi ve Marshall onun yerine Eisenhower'ı tavsiye etti.
Marshall'ın dehası, bir ordunun lojistik ve destek altyapısının - ekipman ve malzeme üretme ve onları savaş alanına taşıma yeteneğinin - zafer için savaşta sertleşmiş askerler kadar önemli olduğunu anlamasıydı. Destek hizmetlerinin önemini hiçbir zaman tam olarak takdir etmeyen Almanlar ve Japonların tam tersine Marshall, "ordu hizmetlerini" Ordunun ayrı ama eşit bir bileşeni haline getirdi ve savaş planlama kararları alınırken subaylarına eşit temsil hakkı verdi.
Sonuç: Japonya ve Almanya genellikle askerle savaşmak için bire bir - ya da daha az - destek personeli oranına sahipken, ABD oranı tam bir zıtlıktı. Tiyatroya bağlı olarak, savaştaki her asker için iki ila 10 destek personeli vardı. Bir Alman subayının huşu içinde, "Her gece onları parçalara ayırdığımızı biliyoruz" demesine şaşmamalı, ama sabah aniden yeni taburlarla, tamamen değiştirilmiş adamlar, makineler, yiyecekler, aletler ve silahlarla karşı karşıyayız.
Savaştan sonra Marshall, aralarında Başkan Truman yönetimindeki dışişleri bakanlığı da dahil olmak üzere birçok kilit görevde görev yaptı ve burada 1945'te savaş sonrası yeniden yapılanma ve Avrupa'nın ekonomik toparlanması için bir planın (Marshall Planının) ana hatlarını çizen bir konuşma yaptı. Almanya. Marshall Planı tarihteki en başarılı ekonomik yardım programı olacaktı ve "uygun olarak", hiç savaş komutanlığı almayan adama Nobel Barış Ödülü kazandıracak ve Marshall'ı bu kadar onurlandırılan tek profesyonel asker yapacaktı.
George C. Marshall: Gerçek asker
1 Eylül 1939'da, Alman birlikleri Polonya sınırını gürleyerek geçerken, General George C. Marshall, Malin Craig'in yerine ABD Genelkurmay Başkanı oldu. Bir hafta sonra Marshall, mezuniyet kutlaması için Pittsburgh'un 46 mil güneydoğusunda, Uniontown'daki doğum yerine ve çocukluk evine döndü.
Başkan Harry Truman'ın "bu ülkenin yetiştirdiği en büyük askeri adam" olarak adlandıracağı adam Batı Pensilvanyalıydı. Babası burada Allegheny Mezarlığı'na gömüldü ve kız kardeşi Marie yetişkin hayatını Greensburg'da geçirdi.
Dört çocuğun sonuncusu Marshall, 1880'de doğdu. Babası George Sr., Uniontown'un önde gelen bir vatandaşıydı. Bir teminat akrabası, büyük Başyargıç John Marshall'dı. Ailesinin şeceresinden sıkılan genç George şöyle haykırdı: “John Marshall adının sürekli söylenmesi biraz kötü bir işti. Aile için başka birinin yüzme zamanı gelmişti.”
Tamamen şeffaf olmayan nedenlerle, George Marshall askeri bir kariyere odaklandı. Anne babası karşı çıktı. George Sr. önde gelen bir Demokrattı ve Pennsylvania'nın iki senatörü, Penrose ve Quay, Cumhuriyetçiydi - senatör ataması yok, West Point yok. Diğer bir engel ise rekabetçi sınavlardı. George Marshall fakir bir öğrenciydi, daha iyi oldu ama asla olağanüstü olmadı. Ağabeyi Stuart'ın mezun olduğu Stanton, Va.'daki Virginia Askeri Enstitüsü makul bir uzlaşma önerdi.
Marshall'ın VMI'da geçirdiği dört yıl, onu askeri bir adam olarak damgaladı. İlk yılının sonunda, önce onbaşı, ardından art arda birinci çavuş ve son yılı için prestijli birinci kaptan rütbesi seçildi. Kendi sözleriyle: "VMI'da öğrendiğim şey, özdenetim [ve] disiplindi, böylece temelleri atıldı."
Karşılaştırıldığında, akranı Douglas MacArthur büyüklüğe mahkum görünüyordu. Filipinler valisi ve ABD Ordusu genelkurmay başkan yardımcısı olan Korgeneral Arthur MacArthur'un oğlu olan genç MacArthur (1880 doğumlu), sınıfında hem birinci kaptan hem de akademik olarak birinciydi - West Point'in ilk askeri öğrencisiydi. bu ikiz zirvelere ulaşmak için tarih. Daha zeki, çok daha iyi eğitimli ve daha iyi görünen MacArthur tüm kartları elinde tutuyordu. Hırs konusunda eşitlerdi, ancak nihayetinde Marshall'ın karakteri, dürüstlüğü ve muhakeme gücü galip gelecekti. Erken olsa da, göremezdiniz. Marshall için bu 40 yıllık bir slogan olacaktı.
Genç Marshall ve babası, gıpta edilen komisyonunu güvence altına almak için, Savaş Bakanı Elihu Root ve Başsavcı Philander C. Knox (bir Pittsburgher) ile Pennsylvania Sens. Quay ve Penrose'u hedef alarak sıkı bir lobi çalışması yaptı. Çabaların mihenk taşı, George'un Başkan McKinley ile görüşme girişimiydi. Randevusu olmayan Marshall, Beyaz Saray'ın ön kapısından içeri girdi ve McKinley'nin ofisine giden merdivenlerden yukarı çıktı. Baş müfettiş ona randevusu olup olmadığını sordu ve Marshall "Hayır" dedi. O zaman cumhurbaşkanını göremezdi. O anda, bir adam ve kızının başkanı görmesine izin verildi ve Marshall kendini bu küçük alaya bağladı ve içeri girdi. İşleri bitti, baba ve kızı ayrıldı ve Marshall'ı başkanın önünde ayakta bıraktı. Kısaca derdini anlattı ve gitti. Bu dönüm noktası olabilir veya olmayabilir, ama kesinlikle onu sürüden çıkardı. 2 Şubat 1901'de teğmen olarak görevlendirildi. Ertesi yıl, Lexington'dan dört yaş büyük ve kendisininkinden çok daha fazla sosyal kimliği olan Elizabeth Coles ile evlendi.
Nisan 1917'de ABD I. Dünya Savaşı'na girdi. Olağan askeri politikanın ardından Marshall, General W.L. Siber. Birinci Tümen kuruş yavaştı ve Ekim 1917'de Müttefik Sefer Kuvvetleri'nin (AEF) komutanı John J. Pershing, Sibert'i ve yeni atanan kurmay başkanını görevlendirdi. Hoş değildi. Genelkurmay başkanı vekili olan tedirgin bir Marshall, üstlerini savundu ve General Pershing'e gerçekleri istemeden aktarmasını sağladı. Pershing karşılık verdi, Marshall karşılık verdi. Pershing topuklarının üzerinde döndü ve gitti. Sibert, Marshall'ın askeri kariyerini henüz kaybettiğini düşünse de, Pershing sonraki ziyaretlerinde her zaman Marshall'ı görüşleri için aradı. Marshall'ın AEF komutanının cesur ve aptalca meydan okuması, askeri kariyerinin en önemli ve değerli ilişkisini başlattı. 1917'de, GHQ'da Pershing'in kurmaylarındaydı ve savaşı Birinci Ordu'nun Operasyon Bölümünün şefi olarak bitirdi.
Bir skeç, Marshall'ın Genelkurmay Başkanı Pershing'in kilit yardımcısı olarak benzersiz ilişkisini gösteriyor. Sevilmeyen selefi General Peyton March'ın politikasını bozmaya kararlı olan Pershing, tutum belgesini Marshall'a gönderdi ve Marshall Marshall'a sert bir şekilde karşı çıktı. İki taslak daha ileri geri gitti. Pershing, konuyu kesin bir "Hayır" ile kapatmaya çalıştı. Marshall, "General, General March'ın cesaretinden nefret ettiğiniz için... yanlış olduğunu çok iyi bildiğiniz bir şeyi yapmaya hazırlanıyorsunuz" diye karşılık verdi. Pershing katlanmış: "Pekala, istediğin gibi olsun." Marshall, her yıl gücün anahtarlarına neredeyse hiç uyumsuz bir notla vurma konusundaki eşsiz yeteneğiyle Pershing'in koşulsuz desteğini kazandı.
1938'in başlarında Marshall, genelkurmay başkan yardımcılığına getirildi. 14 Kasım 1938'de yeni vekil, Beyaz Saray'da Hazine Bakanı Henry Morgenthau ve WPA Yöneticisi Harry Hopkins de dahil olmak üzere yönetim ağır toplarıyla bir toplantıda gördü. Marshall'ın ilk çıkışıydı. Roosevelt konuşmanın çoğunu yaptı. Pozisyonu evrensel onayla karşılandı. Sona doğru Marshall'a döndü ve "George, öyle düşünmüyor musun?" dedi. Marshall karşılık verdi: “Mr.Sayın Başkan, buna hiç katılmıyorum.” Yüzünde şaşkın bir ifadeyle Roosevelt toplantıyı aniden erteledi. Katılımcılar Marshall'a kariyerinin aniden sona ermesinden dolayı üzgün olduklarını söylediler.
Marshall daha sonra şunları gözlemledi: "Bana George dediğini hatırlıyorum... Yakınlığımızı yanlış beyan etmesi beni çok heyecanlandırmadı... Bunu bir daha yaptığını sanmıyorum." Daha sonra Başkan'a özel bir toplantıda şunları söyledi: “Sn. Başkan, bana George deme.” Hikayeyi Marshall değil, Roosevelt anlattı.
Roosevelt'in en önemli stratejik danışmanı olmasına rağmen "Don't me George", Marshall'ın ünlü rezervinin kalbine giriyor. Marshall, Başkan'ı hesaplanmış bir mesafede tuttu. Beyaz Saray ve Hyde Park davetlerini her zaman reddetti. Marshall, Roosevelt'in doğum yerini ilk kez cenazesinde ziyaret etti. Marshall, cana yakın Roosevelt'le gayri resmi konuşmanın tehlikeli olabileceğine izin verdi ve onun açık sözlülüğüyle ilişki zayıflamak yerine güçlendi. Nisan 1939'da kendisine Genelkurmay Başkanlığı görevi teklif edildi.
Ne kadar etkili olursa olsun, Marshall işkolik değildi. Genelkurmay başkanı olarak yaptığı iş ile Bayan Marshall'la olan özel hayatı arasında açık bir ikilik sürdürdü. Filmlerden, özellikle de Batı filmlerinden hoşlanıyordu ve okuması roman ve dergilerle sınırlıydı. Favorileri: The Saturday Evening Post ve Reader's Digest. Entelektüel değildi - teorik ve akademik çok az ilgi gördü. Marshall'ın kayda değer zekası, pratik sorunları çözmeyi amaçlıyordu.
Ofisine gelen ziyaretçiler belirli bir rutinle karşılaştı. Girin, davetiye veya selamlama olmadan oturun. Kağıtlarından başını kaldırdığında konuşmaya başlayın. Marshall başını geri koyduğunda, kalk ve git. Sadece bir otorite havası vardı. Marshall, genelkurmay başkanı olarak sıkıcı mühimmat binasına girdiğinde, dünyanın 17. büyük ordusunda 175.000 personele komuta etti. Hemen 1944'e kadar 8,75 milyon askerden oluşan bir ordu kurmaya başladı - bu 50 katlık bir artış. Ancak başlangıçta, ülke savaşta değildi ve hemen tehdit edilmedi, güçlü izolasyonist duygular hüküm sürdü. Marshall başkandan daha hızlı hareket edemezdi ve başkan kamuoyu önünde fazla uzaklaşmaya cesaret edemezdi.
Marshall'ın küçücük ordusunu savaş zamanı temeline oturtmak için büyük meblağlarda paraya ihtiyacı vardı. Harry Hopkins hastanedeyken, seçtiği yardımcı arkadaşı Hazine Bakanı ve Roosevelt'in uzun zamandır Dutchess County komşusu Henry Morgenthau Jr. Hopkins dışında, başkana Morgenthau'dan daha yakın kimse yoktu. 13 Mayıs 1940'ta Roosevelt ile yaptığı önemli bir toplantıda Morgenthau, finansmanda büyük bir sıçrama talebinde bulundu. Roosevelt hayır dedi. Daha sonra başkandan Marshall'ı dinlemesini istedi - başka bir hayır. Bunun üzerine Marshall, volkanik öfkesi yalnızca marjinal kontrol altındayken ayağa kalktı ve ateşli bir savunma başlattı. “Eğer bir şey yapmazsan… ve hemen yaparsan, bu ülkeye ne olacağını bilmiyorum” diye bitirdi. Marshall parayı aldı.
Marshall, Kongre için çok değerliydi. Güvenilirliği ve karakteri, kutuplaştırıcı Roosevelt'ten çok daha iyi yankılandı. Meclis Sözcüsü Sam Rayburn'ün dediği gibi, "[Marshall] harika bir adamın varlığına sahip."
Pearl Harbor'dan önceki 27 ay boyunca Marshall'ın başarıları sağlamdı, ancak takip edeceklerin yalnızca mütevazı bir kısmıydı. ABD Ordusunu savaş zamanı temeline oturttu ve itibarının ve etkisinin temellerini attı. 1939'da ordu dışında pek tanınmazken, şimdi Kongre'den, yönetimden ve halktan yaygın bir saygı ve hatta saygı kazandı.
Ve en az değil, o kazandı ve sirk yöneticisinin kendisinin tam güvenini asla kaybetmedi: FDR. Marshall dünya sahnesi için hazırdı.
Pearl Harbor'dan iki hafta sonra, Churchill ve büyük bir İngiliz maiyeti, savaş boyunca düzenlenen bu tür dokuz konferanstan ilki olan Arcadia Konferansı'nın üç haftası için Washington'a yerleşti. Arcadia, savaşın kovuşturulması için büyük stratejiyi belirledi. Tek bir ilke üzerinde evrensel bir anlaşma vardı: Önce Almanya.
Marshall'ın vermek zorunda olduğu en önemli savaş (ve sonraki iki yıl boyunca karışık bir başarı ile) bir merkez/çevre stratejisiydi. Marshall, Fransa'da bir çapraz kanal işgalini ve Almanya'nın kalbine doğrudan bir grevi savundu. İngilizler, I. Dünya Savaşı ve Somme'nin (bir günde 60.000 zayiat) hayaletleri tarafından musallat oldu ve yaklaşık bir milyon kişi öldü. Churchill, çevresel bir yaklaşımı tercih etti: Norveç, Kuzey Afrika, Sardunya, Balkanlar 'Almanya'nın direnişi zayıflayana kadar Fransa'nın işgalini uzatmak için her şey.
14 Aralık 1941'de Marshall'ın çağrısı üzerine yeni basılmış bir tuğgeneral general Washington'a geldi. Dwight Eisenhower için dev bir adımdı. Marshall'ın açılış konuşmasında, Eisenhower'a Filipinler'de yaklaşan felaket ve Avustralya'ya yönelik ciddi tehditle nasıl başa çıkacağını sordu. İki saat sonra Eisenhower kısa bir 300 kelimeyle geri döndü. Marshall, "Size katılıyorum… [uygulamak için] elinizden gelenin en iyisini yapın" dedi. Şubat ayında Marshall, Eisenhower'ı küresel bir strateji geliştirme göreviyle Savaş Planları Bölümünün başına atadı. Haziran ayında, Eisenhower Avrupa Tiyatro Operasyonlarının komutanı oldu.
Koşullar, Marshall'ın 1942'nin sonlarında ve hatta 1943'te kanallar arası bir istila umudunu kırmak için komplo kurdu. Silahlar, birlikler ve en önemlisi, nakliye ve çıkarma gemileri orada değildi. Roosevelt'in bir zorunluluğu vardı: bir seçim yılı olan 1944'te Amerikan birliklerini Almanlara karşı getirmek.
Bundan, Kazablanka, Oran ve Cezayir'de Kuzey Afrika'nın üç kollu işgali olan Meşale Operasyonu geldi. Fransızları etkisiz hale getirmek için Eisenhower, Vichy Fransız hükümetinin ukala Amiral Darlan ile bir anlaşma yaptı. Bu, Eisenhower'ın bariz günah keçisi olduğu İngiliz ve Amerikan basınında bir protesto fırtınası yarattı. Marshall'ın sınırsız desteği olmasaydı, olay Eisenhower'ın kariyerine son verebilirdi.
Mayıs 1943'teki Trident Konferansı, Kuzey Afrika ve Sicilya'dan sonra Müttefik rotasını belirledi. Marshall için 1944 baharında bir çapraz kanal istilası bariz bir seçimdi. Churchill, yanlışlıkla "Avrupa'nın yumuşak göbeği" olarak adlandırdığı İtalya, Rodos, Yunanistan ve Yugoslavya'ya yönelik topyekün bir saldırı da dahil olmak üzere, Akdeniz'de bir kapma çantasını tercih etti. Marshall, Roundup için kesin bir 1 Mayıs 1944 tarihi - kanallar arası istila - karşılığında sınırlı bir İtalyan kampanyasını kabul etti.
Cezayir'de Marshall, efsanesinin bir parçası haline gelen nadir bir basın toplantısı yaptı. 30 muhabirden sorularını sormalarını isteyerek başladı. Marshall, son soru sorulana kadar sessiz kaldı. Daha sonra her soruyu yanıtlayarak, doğrudan yazarına bakarak ve hepsini küresel portresine dokuyarak 40 dakika boyunca konuştu.
Hala Roundup'a (şimdi Overlord) söz verirken, Churchill Doğu Akdeniz stratejisini yeniden canlandırdı. Bir Alman tümeni ile savaşmanın 2 1/2 ABD tümenini alacağını öne sürerek Amerikan savaşçısının eksikliklerine dikkat çekti. Marshall patladı, "Bunu bir daha asla duymak istemiyorum." Churchill geri adım attı ama iyi bir gece uykusundan sonra en sevdiği konuya, Rodos işgaline geri döndü. “Tüfekler alev almalı” ve daha eski söylemlerle başlayarak davasını yaptı. Marshall, belki de yüzyılın en büyük adamı olan Churchill'i doğrudan gözünün içine sabitledi ve düz bir şekilde, "O lanet olası kumsalda tek bir Amerikalı çocuk ölmeyecek" dedi.
1943'teki Tahran Konferansı'nda Stalin, Overlord'a kimin komuta edeceğini sordu. Roosevelt ve Churchill mahcup bir şekilde kararsız olduğunu söylediler. Stalin, konuyu bastı. Başkomutan ilan edilene kadar operasyonun gerçekleşeceğinden şüpheliydi. İki hafta içinde bir cevap sözü verildi. Evrensel olarak Marshall olacağı varsayıldı. Sonunda Eisenhower oldu.
Bu konferanstan iki hafta önce Roosevelt, Eisenhower'a, "Ike, sen ve ben, İç Savaşın son yıllarında genelkurmay başkanının kim olduğunu biliyoruz (Henry Halleck - "Old Brains") ama pratikte başka kimse bilmiyor... Bunu yapmaktan nefret ediyorum. bundan 50 yıl sonra neredeyse kimsenin George Marshall'ın kim olduğunu bilmeyeceğini düşünün."
Roosevelt, her yerde bulunan Hopkins'ten Marshall'dan ne yapmak istediğini öğrenmesini istedi. Marshall, "Başkanın keyfine göre hizmet edeceğim" dedi. Roosevelt daha sonra soruyu doğrudan Marshall'a yöneltti - aynı cevap. İronik olarak, sonunda Marshall'ın şaşırtıcı başarıları ve Eisenhower'ın görece deneyimsizliği Marshall'ı en çok istediği işten mahrum etti.
Eisenhower, kurmay başkanı vekili olarak geri dönseydi, altında binbaşı olarak çalıştığı buyurgan MacArthur ile sorunları olacaktı. Marshall'ın Kongre ile kesin temasından yoksun olurdu. Marshall vazgeçilmez adam olmuştu. Roosevelt, Marshall'ı en çok istediği işi reddederek ve Eisenhower'ın Beyaz Saray'a doğru gidişini hızlandırarak doğru kararı verdi.
D-Day'den sonra Marshall'ın Avrupa'daki başlıca kaygısı, Eisenhower'ın dikenli Mareşal Bernard Montgomery'ye karşı durma çabalarını desteklemekti. Bulge Muharebesi sırasında Eisenhower'ın güveni sarsılmıştı ve İngilizler genel bir silahlı kuvvetler komutanının, açıkçası İngiliz atanmasını savundular. Eisenhower'ın bazı eylemlerinden dolayı hayal kırıklığına uğrasa da Marshall, Eisenhower'ı tanıyordu ve Amerikalılar tiyatronun kontrolünü bir İngiliz komutanla kaybedeceklerdi. Marshall bunun olmasına izin vermezdi. Churchill doğrudan Roosevelt'e başvurduğunda, başkanın yanıtını yazan Marshall oldu.
Başkan Roosevelt 12 Nisan 1945'te öldü. Cenaze düzenlemelerini Marshall yaptı. Başından beri Truman ile olan ilişkisi olağanüstüydü. Birinci Dünya Savaşı'nda bir topçu kaptanı olarak Truman, askerlik hizmetinden gurur duyuyordu ve ABD askeri tarihinde önde gelen olarak gördüğü adama huşu ile baktı. Marshall, kendi adına, mercurial Dutchess County yaverinden ziyade düz konuşan Truman'ın yanında kendini çok daha rahat hissediyordu.
Marshall 26 Kasım 1945'te ordudan emekli olduğunda, Truman ertesi gün onu Çin'e özel büyükelçi olarak atadı. Görevi, Çan Kay-şek ve Kuomintang'ı Mao Zedung ve Komünistlerle uzlaştırmaktı. Marshall başarıya alışmıştı. Bununla birlikte, Çin bilmecesi askeri ve politik olarak imkansızdı ve görevi başarısız oldu. Komünist zafer, başından beri kartlardaydı.
Mayıs 1946'da Truman, Marshall'ı Jimmy Byrnes'den dışişleri bakanı olarak devralması konusunda seslendirmek için Eisenhower'ı (şimdi Ordu Genelkurmay Başkanı) gönderdi. Marshall, "Aman Tanrım, Eisenhower, bu işten kurtulmak için dünyadaki her işi kabul ederim," dedi. Enflasyon, işçi sorunları ve Rus tehdidiyle Truman'ın başı 1946'da büyük dertteydi, halkın çoğu onun bu işe hazır olmadığını düşünüyordu. Ancak Marshall'ın işinin başında olduğunu biliyorlardı. Ve Ocak 1947'de yemin ettiğinde, atama Truman başkanlığının dönüm noktasını sağladı.
Marshall'ın ilk hamlesi, Dışişleri Bakanlığı Müsteşarı Dean Acheson'dan kalmasını istemek oldu. Kıllı muhafız bıyığıyla sofistike Acheson, birkaç erkek tarafından korkutuldu. Marshall istisnaydı. Marshall daha sonra Moskova Büyükelçiliği'ndeki eski maslahatgüzarı George Frost Kennan'ı Politika Planlama Ekibinin başına getirdi. Kennan, Şubat 1946'da ünlü "uzun telgraf"ın yazarlığıyla öne çıktı. Bu yazıda, Sovyet yönetiminin yayılmacı kaynaklarını belirledi ve Soğuk Savaş süresince ABD'nin Komünizme tepkisini destekleyen çevreleme politikasını tanımladı.
1947'nin başlarında, Batı Avrupa siyasi ve ekonomik kaosa sürükleniyordu Seçimlerdeki komünist güç büyüyordu. Moskova'daki bir dizi dışişleri bakanlığı toplantısından sonra Marshall, Ruslarla herhangi bir anlaşmaya varabileceği fikrinden tamamen kurtulmuş olarak geri döndü. Haziran ayında Harvard'da bir başlangıç konuşması yaptı. Yaptığı en önemli konuşmaydı ve 20. yüzyılın en önemli konuşmalarından biriydi. Avrupa Kurtarma Planını (ERP) açıkladı. Truman, esası ne olursa olsun, “Truman Planı”nın Cumhuriyet kontrolündeki 80. Kongre'den geçemeyeceğine inanarak buna Marshall Planı adını verdi. Marshall buna ERP'den başka bir şey demedi.
Acheson, Kennan ve Ekonomik İşlerden Sorumlu Müsteşar Will Clayton, politikayı şekillendirdiler. Marshall planı Amerikan tarihinin en özverili eylemlerinden biri olarak sundu: "Politikamız herhangi bir ülkeye veya doktrine değil, açlığa, yoksulluğa, çaresizliğe ve kaosa karşıdır." Truman bunu destekledi, ancak bunu gerçeğe dönüştüren Marshall'ın yükselen itibarıydı.
Kalıcı Rus uzlaşmazlığı karşısında Marshall, ABD, Fransa ve İngiltere'nin Alman işgal bölgelerini birleştirmesini önerdi. 7 Haziran 1948'de Müttefikler, bağımsız ve işgal edilmemiş bir Batı Almanya için bir anayasa taslağı hazırlamak üzere bir kurucu meclis çağrısında bulundular. Ruslar Berlin ablukası ile karşılık verdi. Eşzamanlı olarak, Marshall bir ABD Avrupa askeri anlaşması için çalıştı. Marshall, karakteristik olmayan bir arsızlık patlamasında biyografisini yazan Forrest Pogue'a şunları söyledi: “NATO'yu başlattım. Bu işi yapmak için canlanmalarını sağlayacak şey hakkında benimle kişisel olarak konuşmaları için birbiri ardına yaşayan her ruhum var. ”
George Marshall'ın hayatının son eylemi, 1950'de ülkenin üçüncü savunma bakanı olarak atanmasıydı. Kore Savaşı'nın patlak vermesinin tek olumlu etkisi, Kongre ve Amerikan halkının komünist saldırganlığa karşı artan tepkisiydi. Marshall'ın prestiji, Acheson'ın Fransızlarla NATO paktı üzerindeki müzakerelerini güçlendirdi. Daha da önemlisi, Ulusal Güvenlik Konseyi Belgesi 68'e verdiği destekti. Paul Nitze tarafından hazırlanan NSC-68, ABD'nin Soğuk Savaş'ın ufuk açıcı politikasıydı ve Amerikan askeri gücünün dünya çapında büyük ölçüde genişlemesini talep ediyordu. Dişleri muhafazaya soktu.
Marshall, Truman'ın Douglas MacArthur'u kovmasının ardından bir yangın fırtınasıyla uğraşmak zorunda kaldı. Biraz düşündükten sonra Marshall kararı destekledi. Truman'ın özel olarak “oyuncu ve bunco adamı” dediği adam, sınırlarını açıkça aşmıştı. Marshall ve Acheson, bitmek bilmeyen Kongre oturumlarından acı çekti, ancak sonunda öfke “ortadan kayboldu”. Marshall kamu kariyerini Eylül 1951'de, 50 yıldan dört ay kısa bir süre içinde kapattı.
1953'te Nobel Barış Ödülü'nü aldı. Batı Pensilvanya'nın bu yerlisi, ülkenin en uzun süre hizmet veren genelkurmay başkanı olarak II. Dünya Savaşı'nı kazanan stratejiyi belirledi. Winston Churchill'in sözleriyle "zaferin organizatörü" idi.
Truman'ın dışişleri bakanı ve savunma bakanı olarak Marshall, Soğuk Savaş'ı kazanan politikaları belirledi. Ve 20. yüzyılın en büyük Amerikalısı olarak tek bir akranı var, Hyde Park'ın sirk müdürü. Marshall kalan yıllarını ikinci karısı Katherine ile mutlu bir emeklilik içinde geçirdi. 16 Ekim 1959'da öldü. Başkanlar Harding, Roosevelt ve General Pershing için ayrıntılı cenaze törenleri planlayan adam, basit bir hizmet için talimat verdi.
Dietrich, Pittsburgh tarihi, en büyük sanayi liderleri ve tarihi hayırseverler hakkında yazan Pittsburgh'luydu. Bill, 2011'deki ölümünden kısa bir süre önce bu gruba katıldı ve çeşitli Pittsburgh kurumlarına 500 milyon dolardan fazla para bıraktı. Lisans eğitimini Princeton'da aldı ve 1984'te Pittsburgh Üniversitesi'nden siyaset bilimi alanında doktora derecesi aldı. Tüm iş kariyerini 1961'den 2003'e kadar Dietrich Industries'de geçirdi, sonunda başkan ve CEO olarak görev yaptı ve daha sonra genel müdür olarak görev yaptı. Yönetim Kurulu Başkanı. “Yükselen Güneşin Gölgesinde: Amerikan Ekonomik Düşüşünün Politik Kökleri” kitabının yazarıdır.