Dr. Amal Malki ile postkolonyal feminizm ve modası geçmiş ikiliklerin üstesinden gelme üzerine söyleşi.
İslam ve feminizm arasında gerçekten aşılmaz bir çatışma var mı? Arap kadınlarının kendi sesleri, insan hakları ve cinsiyet eşitliği için mücadelede oynadıkları rol nasıl yeterince temsil edilebilir ve kavramsallaştırılabilir? Kültürel Yaratıcı Ajans Vera Traktenberg ve Andrey Shental’in küratörleri, bu soruları postkolonyal bir akademisyen ve Katar’daki Hamad Bin Khalifa Üniversitesi Beşeri ve Sosyal Bilimler Koleji’nin kurucu dekanı Dr. Amal Malki ile tartıştı.
Andrey Şental: İslami feminizmi tartışarak başlamak istiyorum. Bazı okuyucularımıza bu terimin bir çelişki gibi gelebileceğinden eminim, çünkü feminist optik Batı seküler kültürüyle güçlü bir şekilde ilişkilidir. Ne olduğunu açıklayabilir misin?
Amal Malki: İslami feminizm, önceki yüzyılın sonunda tanımlanmış bir düşünce okulu olarak ortaya çıktı, ancak bu şekilde ortaya çıkmadan çok önce bir savunuculuk biçimiydi. İlk duyduğum şey, feminizm ile İslam arasında bir çatışma olduğu. Nasıl ağlarlar? Aslında çok ilginç çünkü Arap dünyasındaki feminizm veya Müslüman dünyasındaki feminizm farklı. Bilirsiniz, insanlar genellikle tüm Arapların Müslüman olduğunu ve tüm Müslümanların Arap olduğunu düşünür. Ama durum böyle değil.
Feminizm, başlangıçta siyasi bir hareket olarak ortaya çıkıp daha sonra toplumsal bir harekete dönüştüğünde, her bağlam kendi düşünce okulunu üretti. İslami feminizm, Arap dünyasında ortaya çıkan ve teorisini ve pratiğini cinsiyet eşitliğinin İslam’ın yerleşik bir parçası olduğu gerçeğine dayandıran feminist hareketlerden biridir. Ve argümanlarını kutsal metinlerde ve özellikle Kuran’da haklı çıkardılar. Yaptıkları ve çok ilerici olan şey, onu yeniden yorumlamak için metne geri dönmeleriydi. Pek çok feminist, sorunun Kuran’ın kendisi değil, Kuran’ın yeniden yorumlanması olduğunu düşünür, çünkü Kuran’ın ataerkil okuması, belirli bir zaman ve mekanda, o belirli bağlamın düşünce yapısı ve zihniyetiyle aşılanmış erkekler tarafından gerçekleştirilmiştir.
Feministler olarak yaptıkları şey, ayetleri feminist bir bakış açısıyla yeniden yorumlamaları; bu başlı başına büyük bir başarıydı çünkü kutsal metin tarihsel olarak erkeklerin egemenliğindeydi. Ve bildiğim kadarıyla bütün dinlerde erkekler onun üzerinde tam yetkiye sahipti. Bu, kadınları bu engeli kırmak ve şunu söylemek için çok güçlendiriciydi: Feministler ve Müslüman feministler olarak Kuran’la ilişki kurmak için entelektüel araçlara sahip olduğumuz sürece hakkımız var.
Terim 1990’ların sonlarında ortaya çıktı ve birçok feminist akademisyen, Kuran’la meşgul oldukları için “İslami feministler” olarak etiketlendi. İran’dan Ziba Mir-Hosseini’den, çalışmaları “İslami feminizm” olarak adlandırılan düşünce okulundan önce gelen (o daha da erken – 1980’lerde geldi) Fatema Mernissi’den ve ayrıca Amerika Birleşik Devletleri’ndeki Amina Wadud’dan söz edeceğim. . Dolayısıyla İslami feminizmle ilgili ilginç olan şey, İslam dünyasının bir bölümünde değil, dünyanın dört bir yanından, hatta Avrupa’da ortaya çıkmış olmasıdır – bu da İslam’ın kapsamını ve İslam düşüncesindeki çeşitliliği gösterir! Dolayısıyla İslami feministlerin ulaştığı bir diğer güçlendirici nokta, savunuculukla meşgul olmaktı. Çünkü, öncelikle, metinle ilgileniyorsunuz ve sonra dini anlatıları yeniden icat etmeye pek de uygun olmayan bir bağlamda tamamen farklı bir düşünce okulunu savunuyorsunuz. Güçlendirici olan, siyasal İslam’ın egemen olduğu bir zamanda gelmesiydi, ancak feministler, merkezinde İslami veya Kuran metinleri olan başka bir söylem önerdiler. Siyasal İslam’ın yanı sıra ona aykırı şeyler söyleyen diğer düşünce okulları da vardı.
Yaklaşık on iki yıl önce ortaya çıkan ve İslami feminist hareketin bir ürünü olan hareketlerden biri olan “ Musawah ”tan bahsetmek isterim . Özellikle feminist bir bakış açısıyla İslam’ın ne olduğunu yeniden tanıtmak için kutsal metinlerle uğraşan Müslüman kadınların başlattığı bir harekettir.
AS: Kendinizi feminist olarak tanımlar mısınız?
AM:Ben çok gururlu bir feministim ama kendimi İslami bir feminist olarak görmüyorum. Kuran’la meşgul olacak entelektüel araçlara sahip değilim. Kendimi melez bir feminist olarak sınıflandırırdım çünkü farklı düşünce okullarına inanırım. Belirli durumlarda, belirli sebepler için söylemimizi değiştirmemiz gerektiğine inanıyorum. İnsan haklarına ve cinsiyet eşitliğine inanıyorum. Feminizmin büyük resmine inanıyorum, ancak belirli topluluklarımıza gelince, her topluluğun iletişim kurmak için farklı bir dile ihtiyacı var.
Vera Trakhternberg: O zaman kesişimsel mi?
AM: Kesişimsel feminizm kesinlikle.
VT: Avrupa-Amerika akademisinde yaygın olan ve “Doğulu” kadınları geri kalmış dini ve ataerkil yapıların kurbanları olarak gören görüşe karşı çıkan “postkolonyal feminizm” adlı başka bir hareket var. İslami feminizm postkolonyal eleştiriyi mi ima eder?
AM: Bu aslında feminizme olan ilgimin başlangıcıydı, doktoram için postkolonyal teori yaptım. Ardından, genel postkolonyal teoriye gömülü olan postkolonyal feminizm dünyasıyla tanıştım. Elbette zihni ve bedeni, ulusu ve ulusa gömülü yapıları sömürgesizleştirmeye çalışır, sömürgeci klişeleri aşmaya çalışır: dünyayı algılama şeklimiz ve dünyanın bizi algılama şekli. Bu açıdan bakıldığında İslami feminizm, tıpkı siyah feminizm veya Üçüncü Dünya feminizmi gibi, gerçekten de postkolonyal feminizmin yan ürünü. Hepsi, feministlere, kadınlara ve genel olarak “oryantalistlere” bakan sömürgeci ve emperyal düşünce ekolünün indirgemeci ve özcü tutumlarını reddettiler.
İslami ve postkolonyal feminizm hem politik hem de sosyal bir harekettir. Yani bu yan ürünlerin yapmayı başardığı şey, kadınların deneyimlerini bağlamsallaştırmak. Dolayısıyla, kadınların tarihine, kadının gerçekliklerini ve bu bağlamları şekillendirmeye katkıda bulunan gerçek faktörlerin neler olduğuna odaklanıldı. Yani örneğin Arap ve Müslüman kadın hakkında konuşursak, kadınların günlük olarak nasıl algılandığını ve onlara nasıl davranıldığını, ataerkil veya dini yorumlardan nasıl etkilendiklerini biliyoruz. Ama aynı zamanda geleneklerden, sosyal normlardan, oryantalist tutumlardan ve modernist tutumlardan da etkilenmiştir. Arap dünyasındaki feminizmler, bağlamlar değiştiği ölçüde farklılık gösterir. Biliyorsunuz ki kitabımda Arap kadınlarının deneyimlerinin çeşitliliği fikrini destekledim. Kesişimselliğin bize öğrettiği gibi, belirli bir bağlamda bile çeşitlilik ve çokluk vardır. Çünkü Katarlı kadınlardan bile homojen bir varlık olarak söz edemeyiz. Kesinlikle değiller; eşit derecede eğitimli, varlıklı veya uluslararası düzeyde teşhir edilmiş değiller.
AS: Oryantalizasyondan bahsettiğin için, bence çalıştığın belirli bir konuya geçmenin tam zamanı. Ama daha tarihsel bir perspektiften başlayacağım. Arap kadınlarının “Batı” tarafından temsil edilmesi uzun bir geleneğe sahiptir ve odalık imajının özellikle 19. yüzyıl Fransa’sında, Kuzey Afrika’nın Fransız kolonizasyonuyla doğrudan bağlantılı her yerde hazır ve nazır imajıyla örneklendirilir. Bazı araştırmacılar aşırı derecede cinselleştirildiklerini, erkeklerin “Batılı” fantezilerinin yansıtıldığı bir perdeye dönüştüklerini iddia ediyor – katılıyor musunuz?
AM: Kesinlikle. Ve bu gerçek sömürgecilikten önceydi, bu sömürgeciliğe açılan kapıydı. Doğulu kadınların harem ya da odalık olarak tasvir edildiği bu görüntüler 1850’lerden itibaren sahnelendi. Tüm kadınları egzotikleştirdiler ve dediğiniz gibi harem olan tek bir görüntüye indirdiler. Ne yazık ki, bu klişe, özellikle bu imajın devam ettirilmesinde ve yayılmasında büyük rol oynayan Hollywood nedeniyle, bugünlerde popüler kültürün farklı biçimlerine hala giriyor.
Araplar ve Müslümanlar hakkında bazı yanlış beyanlar veya klişeler söz konusu olduğunda, bunun bugüne kadar Batı’nın hayal gücüne yerleşmiş olduğunu görüyorsunuz. Harem’in ne anlama geldiğini bilmeyen genç nesil bile onları miras aldı, ki bu çok şok edici. Yaptığımız her şeyde -yazmak, araştırmak ve Batı ile konuşmak- bu kendi yolunu buluyor ve bu da size ne kadar güçlü olduğunu gösteriyor. Birçok Batılı okuyucunun bu gizemli “Öteki” merakını karşılamak için, Arap kadını tarihsel olarak erotikleştirilmiş ve haremi bir genelev olarak yeniden tasavvur edilmiştir. Görüntü içindeki görseller, bu görüntünün bir kanıtı olarak hizmet etti. Bir haremde Doğulu, Arap veya Müslüman kadın hakkında dağlar kadar imgeler yaratılmıştır. Ne yazık ki bu stereotip, diğer stereotiplerin ortaya çıkmasına zemin hazırlamıştır. Dolayısıyla, başlangıçta romantik uluslararası hareketle örtüşen Arap kadınlarının erotize edilmesi, bu imajın siyasallaşmasına yol açmıştır. Ve o kadınlar boyun eğen kadınlar, ezilen kadınlar oldular.
VT: Bir başka yaygın mecaz, Arap kadınlarının ezilmiş olarak temsil edilmesidir. Akademisyen ve şair Malek Alloula, Fransız fotoğrafçılar tarafından sömürülen Cezayir kartpostallarından bahsediyor. Hatta birçoğu hapishane hücrelerinin önünde sahnelendi. Sömürge söyleminde ezilen Arap kadın imajının sömürgeleştirme bahanesi olarak kullanıldığı doğru mu?
AM: Kesinlikle, ana faktörlerden biriydi. Ezilen Müslüman ya da Arap kadın imajı -yine kasten her iki terimi birbirinin yerine kullanıyorum- abartıldı ve kesinlikle politize edildi. Ve böylece Batı’nın kurtarma efsanesi ortaya çıktı. Arap kadınları tesettürlüler, ezilenler, inzivaya çekilenler, sesi olmayanlar olarak temsil edildi ve bu nedenle Batı tarafından kurtarılması gerekiyordu. Kendi kültürlerinden, erkeklerinden ve dinlerinden korunmaları gerekiyordu. Bu efsane, 1900’lerden beri Batı’da yaygındır, temelde uzun ve çok mutsuz bir geçmişi vardır. Size daha önce de söylediğim gibi, yöntem Avrupa sömürgeciliği döneminden önceye dayanıyor ve buna katkıda bulunan bir faktördü. Hem kolonizasyon sırasında hem de sonrasında, mit resimler, kartpostallar ve daha sonra elbette medya, Hollywood,
Arap kadınını iddiasız, uysal ve sessiz olarak gösteren “kurtarma efsanesi” bugüne kadar varlığını sürdürmektedir. Herhangi bir noktada, o oradadır ve Avrupa’nın popüler hayal gücünde tarih oradadır – tek yapmanız gereken onu canlandırmak, ki bu çok korkutucu, değil mi?
Ama bu gerçekte nasıl politize edildi? Bu hakkında konuşmak ilginç bir şey. Arap kadınını iddiasız, uysal ve sessiz olarak gösteren “kurtarma efsanesi” bugüne kadar varlığını sürdürmektedir. Herhangi bir noktada, o oradadır ve Avrupa’nın popüler hayal gücünde tarih oradadır – tek yapmanız gereken onu canlandırmak, ki bu çok korkutucu, değil mi? Tüm bu yıllar boyunca, Edward Said’in çalışmaları, benim çalışmalarım ve diğer insanların çalışmaları ile bu tür zihniyeti ve klişeleri ortadan kaldırmak için çok çalıştık. Ama neden sadece bu imajı canlandırarak ve “Irak’a ya da Afganistan’a orada ezilen kadınlara yardım etmek için gidiyoruz” diyerek insan kitlelerinin ve Avrupa’nın hayal gücü ve duygularıyla oynamak bu kadar kolay.
VT: Ancak bu, 1920’lerde Sovyetler Birliği Komünist Partisi tarafından Orta Asya’da gerçekleştirilen Hujum eylemlerine benziyor: bu, kadınların kamusal alandaki rolünü değiştirdi, eğitime ve yüksek vasıflı işlere erişim kazandılar, ancak özel hanelerde rolleri değişmedi. çok değiştir. Birçok yönden, Hujum döneminde Sovyet Asya’da başlayan süreçler, Sovyetler Birliği’nin çöküşüyle tersine döndü ve bence kadınlar, bir kez daha onları nesneleştiren, ancak bir kez daha nesnelleştiren bir görsel ajitasyon nesnesi olarak kullanıldılar. onları özgür bırakın.
AM: Bu tamamen bununla ilgili değil. Ama hep siyasallaştı. Ve çok üzücü çünkü toplumlarda hep en zayıf halka olan kadın veya çocuklarla oynanıyor. Hiç duracak mı?
AS: Bize bu efsanenin devam etmesi için bazı olumsuz örnekler verdiniz, ancak durum bugün bir şekilde değişti mi? Hala bir ilerleme görebilir miyiz?
AM: Size söylediğim gibi, bu çok güçlü düşünce okulundan ve yaratılan bu kurtarma efsanesinden yararlanmak çok kolay. Hatırlarsanız 2001’de George Bush teröre karşı savaşı başlattığında eşi Laura Bush konuyu daha çok kadınlarla ilgili hale getirmişti . Hatta bir röportajında, “Oraya Afgan kadınlarını da özgür bırakmaya gidiyoruz” bile dedi.
Evet, eğitim, Oryantalizm çalışmaları, Ortadoğu Çalışmaları, kadın çalışmaları nedeniyle değişti. Üniversitemdeki Ortadoğu Çalışmaları bölümünde Katar’da benim kurduğum tek Kadın Çalışmaları programına sahibiz. Kadın, Toplum ve Kalkınma alanında yüksek lisans programıdır. Dolayısıyla bu tür eğitimler – daha geniş ölçekte ve daha geniş bir bağlamda uygulanırlarsa – daha mantıklı olacaktır. Böylece, farklı bağlamlardaki yanlış anlamaları ve yanlış temsilleri nasıl okuyacağınızı öğreten Batı’daki Ortadoğu Çalışmaları’na sahipsiniz. Harika insanların emeğine sahipsiniz: yine Edward Said’in adını ve onun ufuk açıcı kitabı Oryantalizm’i tekrar ediyorum.ve tanıştığım ve taptığım Jack Shaheen. Her ikisinin de Müslüman değil Arap Hristiyanları olduğunu unutmayın. Bir kez daha, tüm Müslümanlar Arap değildir ve tüm Araplar Müslüman değildir. Ancak Said ve Shaheen, temelde bu davaya herkesten daha fazla adalet sağladı. Ben de size söylediğim gibi, Batı’yı kendi dillerinde konuşan bu muhteşem alimlerin kurdukları çalışmalara katkı sağlamaya çalışıyorum. Bu yüzden İngilizce konuşuyorum ve yayınlıyorum çünkü bu güne kadar nasıl algılandığımızı çok iyi biliyorum ve gelecek genç nesiller için bu imajları düzeltmeye katkıda bulunmak benim için çok önemli.
İlerleme, konu üzerinde çalışan entelijansiya ve aydınlar sayesinde ve genç neslin sadece İngilizce değil, farklı dilleri kullanarak iletişim kurabilmesi sayesinde gerçekleşti. Yeni medya ve sosyal medya, insanları bir araya getirmeye yardımcı oldu ve yeni bir habercilik türünü kolaylaştırdı. Örneğin, belirli olayları kapsayan sıradan insanlar tarafından yürütülen vatandaş gazeteciliği. Sözde Arap Baharı sırasında Mısır’da ve diğer yerlerde ortaya çıktı. Çok modluydu ve vatandaş gazeteciliğinin çok modlu olması şaşırtıcıydı, çünkü işitsel-görsel, insanlarla konuştuğunuz insanları görüyorsunuz ve farklı diller kullanıyorsunuz. Yani cevabım evet, bir miktar ilerleme var ama bu yeterli değil.
VT: Evet, çağdaş Batı medyasında Arap kadınları artık hapsedilmiş olarak değil, pasif olarak temsil ediliyor gibi görünüyor. Konuşma ile ilgili olarak özellikle ilginçtir: genellikle bir fikirleri yokmuş gibi örtülü, sessizdirler.
AM: Kesinlikle. Sorun, Batılıların Arap kadınlarının imajlarına odaklanan medya aracılığıyla maruz kalmasıydı. Yani Arap kadınları kendileri için konuşmadılar, üçüncü şahıs anlatısı aracılığıyla konuşuldular. Foto muhabirliği seslerini susturdu, dili kesinlikle kullanmadılar. Ve bu kolayca manipüle edilir.
Size çok somut bir örnek vereceğim. Filistinli bir kadın hakkında ne biliyorsun? Genellikle onları siyaha bürünmüş, öldürülen bir oğul ya da koca için ağlarken görürsünüz. Tüm bildiğin bu. Ortadoğu’nun Kadınları adlı bir podcast yayınladım .” Seviyorum: Dekan olarak değil, feminist olarak yaptığım şey bu. Bu işimin bir parçası değil, tutkumun bir parçası. Gazetedeki bu görüntülere benzemeyen veya ses çıkarmayan Filistinli kadın dernekleri ve Filistinli feministlerle konuşuyordum. Hakları veya sosyal hakları için ataerkillikle savaşan son derece entelektüel, zeki Filistinli kadınlar görüyor musunuz? Siyasi haklar her zaman kimliklerinin bir parçasıdır, işgal altındadır. Bunu onlardan alamazsınız, feminist olarak onların bir parçasıdır. Ama Batı’da Filistinli kadınlar ve sosyal haklar hakkında hiçbir şey duymazsınız; çocuk yaşta evliliklere, aile içi şiddete, ataerkil kostümlere karşı mücadelelerini duymuyorsunuz.
Şimdi size kitaptan bahsedeyim. Arap Haberlerinde Arap Kadınları’na katkıda bulunanlardan biriydim: Eski Stereotipler ve Yeni Medya. Orada, önceki Avrupa merkezli çalışmaları bulgularım ile karşılaştırmak istedim. İlkinin birincil amacı, doğrudan foto muhabirliği dışında Arap kadınlarının görsel görüntülerini incelemekti. Bu görüntüler tipik olarak egzotik görünümlü, peçeli, konuşan kısımları olmayan kadınlara ait. Onlara konuşmaları için kelimeler verildiğinde, bu satırlar tipik olarak Batılı altyazı yazarları tarafından sağlandı. Buna karşılık, araştırmacı arkadaşlarımın ve benim Arap kadınlarının sıklıkla alıntılandığını bulduğumuz pan-Arap haber örneklerinde, onların sesleri hikayenin inşasına katkıda bulundu. Bu fenomene “kaynak etkisi” diyoruz: bu “kaynak” Arap kadınları kendileri için konuşuyor. Onları daha aktif hale getirir; Arap haberleri, Batı’nın internet öncesi haberlerinin çoğunu aştı. Yani internet öncesi Batı yayınları bahsettiğiniz görüntüydü – tablolar veya kartpostallar. Bu size yeni medyanın değişen bir gücü olduğunu söylüyor. Sosyal medya ve vatandaş gazeteciliği insanların algısını etkiliyor. Bir yol görüntüleri çeşitlendirmek, ikinci yol ise tarihi ele almak ve düzeltmek olabilir ki bu çok zor bir iş.
AS: Oryantalizmden bahsedildiğinde, genellikle Batı’nın bir Doğu imajını nasıl inşa ettiği ile ilgilidir, ancak bazen Doğu’nun Batı’yı nasıl inşa ettiği hakkında konuşulabilir. Sorumun arkasında çok kaba bir genelleme olduğunu anlıyorum ama Doğulu kadınların Batılı kadınları nasıl gördüğü hakkında bir şeyler söyleyebilir misiniz? Orada basmakalıp temsil kalıpları var mı?
AM: Peki, Oryantalizm, Oksidantalizm ile karşı karşıya, değil mi? Dolayısıyla insanların Batı’yı nasıl algıladıklarına dair çok ilginç bir tarih de var. Aynı zamanda hayranlıkla başlayıp küskünlükle biten evrelerden geçmiştir. Başlangıçta, birçok insan tarafından ya romantizm ya da sömürgecilik yoluyla içselleştirilen bu emperyal beyaz üstünlüğüydü. Dünyanın bizim bölgemizdeki insanlar da Beyazlar hakkında hayal kurdular. Öncelikle şunu söyleyerek başlayayım, insanlar olarak, işleri bizim için daha kolay anlamak, yeni biriyle tanışırken kaygıyı azaltmak, etkileşim için bir temele sahip olmak için klişeleştirmeye meyilliyiz. Biliyor musun, böyle bir milliyetten bir insanla tanışacağım ve bu milliyet bunun için bilinir ve bu… İnsanlar bunu yüzyıllardır yaptı. Ve bence hepimiz rekabet halindeki kültürlerin ortasında melezleriz,
İkiliklere inanmıyorum: “siyah” ve “beyaz”, “kendi” ve “öteki” ve dünyayı algılama şeklimiz artık geçerli değil – dünyayı bu terimlerle görmek son derece sorunlu.
Sorunuza geri dönecek olursak, hayranlık Arap dünyasındaki modernleşme hareketlerinin çoğu zaman bir kaynağı olmuştur. Bir örnek Mısır’daki Muhammed Ali’dir. Mısırlı bir tercüman ve entelektüel olan Rifa’a et-Tahtavi’yi Hıristiyan kültürünü anlamak amacıyla Fransa’ya gönderdi. Beş yıl Paris’te yaşadı ve dönüşünde dil okulunu açtı ve Batı ile Doğu arasında güçlü bir çeviri hareketi başladı. Batı’ya olan bu ilk hayranlık hakkında söylenen en ilginç alıntılardan biri, Muhammed Abduh’tan geldi: “Batı’ya gittim ve İslam’ı gördüm, ama Müslüman yok; Doğuya döndüm ve Müslümanları gördüm ama İslam’ı görmedim.” Bu bize kültürel etkileşimin ve alışverişin önemini gösterdi.
Gurur duyduğum şeylerden biri de Mütercim Tercümanlık Enstitüsü’nün kurulmasıdır.(TII) 2012 yılında, aslında kolejden önce. Bununla mütercim tercümanın önemini ortaya koyduk. İkiliklere inanmıyorum: “siyah” ve “beyaz”, “kendi” ve “öteki”. Dünyayı algılama şeklimiz artık geçerli değil – onu bu terimlerle görmek son derece sorunlu. Artık “ben” ve “öteki” değiliz. Melezliğe inanıyoruz, orta noktaya inanıyoruz, kültürlerarasılığa ve çok kültürlülüğe inanıyoruz. Yani evet, bir düşünce okulu olarak var ve insanlar ona abone oluyor. Ona abone olanların “Doğu” ve “Batı”yı ve bu sorunlu ikiliği “medeniyetler çatışması” olarak algılayanlar olduğunu söyleyebilirim. Ve bunu yaptığımız sürece, bu bir savaş olacak.
VT: Pek çok kurumun kadınlar tarafından yönetildiği Katar’da kadınların durumu nedir? Biri yumuşak güçten mi bahsediyor?
AM: Değişim gerçekleşiyor. Kadınlar öncü roller üstleniyor ve bu değişime katkıda bulunuyorlar. Bir kadının statüsündeki herhangi bir değişikliğin kadının kendisi aracılığıyla gerçekleşmesi gerektiğine inanıyorum. Siyasi irade çok önemli. Liderlerimizin hepsi genç, eğitimli, çok kültürlü, çok dil bilen Emir’den başlayarak. Ona bakıp şöyle diyoruz: Bak, bu çocuklarımız için bir rol model. O, vizyon sahibi ve açık görüşlü bir anne ve babanın sonucudur. Şeyha Moza, Eğitim Şehri’ni kurdu . Birkaç ay uzaktan çalıştıktan sonra sabah buraya geldiğimde, şöyle dedim: vay, bilirsin, bu kurumun bir parçası olmak çok güzel. Aydınlanmanın başladığı yer burasıdır. Eğitimin gücüne inanıyorum.
Her zaman diğer feministler gibi bir aktivist olmadığımı söylerim. Dürüst olmak gerekirse, onlar gibi olacak kişiliğe veya güce sahip değilim ama onlara hayranlıkla bakıyorum. Yaptığım şeyi eğitim yoluyla yapıyorum ve bunun uzun vadeli bir etkisi olacağını umuyorum. Bu nedenle, bölgedeki bu aydınlanma fenerinin bir parçası olmaktan gurur duyuyorum.
Ama şimdi bir kadın ve hükümetin birlikte konuşması gereken bir aşamadayız, çünkü bu değişikliğin uygulanabilir ve uzun ömürlü olması gerekiyor. Bugünden on yıl sonra değişecek bir şey yapmak istemiyoruz, bunu belgelememiz gerekiyor. Katarlı kadınlar o kadar çok çalışıyorlar ki durup düşünmeye zamanımız olmadı. Ancak kadın araştırmalarındaki yüksek lisans programı gibi girişimler bunu yapıyor, çünkü postkolonyal feminizm kişisel anlatıları belgelemekle başladı. Kadınların değişime katkıda bulunmak istedikleri için kurumları yönettikleri bir aşamadayız. Ama biz öğrenciler, araştırmacılar, hükümetle konuşurken yaşam deneyimlerimizi belgelemeliyiz. Ne elde ettiysek (eğitimde eşitlik, iş piyasasında eşitlik) kurumsallaştırılmalı. Dolayısıyla, bu şeylerin gelecek nesiller için geçerli olduğundan emin olmamız gerekiyor. Ve bu, davaya inanan ve birbirleriyle sohbet eden yeterli sayıda kadınımız olduğu sürece yapılabilir.
Şu anda COVID-19 nedeniyle zor, ancak kolejde çok aktif olduk, web seminerlerimiz var. Örneğin, uzaktan tercümemiz var – Katar’da daha önce olmadı, özellikle akademik bir platformda. Kadın Çalışmaları programından mezunlarım , değişimi etkilemeye çok hevesli olduğumuz yerel kadınlarla, mevcut yaşamımızla ilgili konulardan bahseden Katar Kadın İşleri adlı bir dizi web semineri başlattı . Ama yine de kesişimsellik var: hepimiz aynı değiliz. Farklı seviyelerde bakar ve mücadele ederiz. Benim mücadelem sizin mücadeleniz gibi değil, diğer kadın mücadeleleri gibi değil. Çevremizde hakkımızda yayın yapan ve bizim adımıza konuşan çok sayıda araştırmacı var. Ama bu Oryantalizm, değil mi? Bu yüzden sesimize sahip olmalı ve başkalarıyla iletişim kurmak için kullanmalıyız.
AS: Eğitim hakkında çok şey söylediniz. Bu stereotipleri aşmanın başka yolları var mı?
AM: Yapılması gereken çok şey var, ancak konuşma en önemlisi. Eğitime inanıyorum ve gençlerle ilişki kurmaya inanıyorum – genç nesil daha fazlasını yapabilir. Onlara akıl hocalığı yapmalıyız, her şey her zaman şeftali değildir. Zorluklar hakkında çok açık sözlü olmalıyız, üstesinden gelmek için onları masaya koymalı ve tartışmalıyız. Ütopik bağlamlar veya toplumlar yoktur, bu yüzden daha iyi olmak için daha çok çalışmalıyız.
Katkıda Bulunanlar
Amal Malki
Katar Vakfı, Hamad Bin Khalifa Üniversitesi Beşeri ve Sosyal Bilimler Fakültesi’nin Kurucu Dekanıdır. Bundan önce, 2011 yılında kurduğu Mütercim Tercümanlık Enstitüsü’nün İcra Direktörüydü. Dr. Al-Malki, Londra Üniversitesi-SOAS’tan Karşılaştırmalı Edebiyat alanında doktora derecesine sahiptir. ve Batı, Arap kadınlarının medya temsilleri ve sömürge sonrası edebiyat.
Andrey Şental
Sanatçı, eleştirmen ve küratör. Londra’daki Kingston Üniversitesi’nde Modern Avrupa Felsefesi Araştırma Merkezi’nden (CRMEP) yüksek lisans derecesine sahiptir ve şu anda Goethe-Universität’te (Frankfurt) felsefi estetik alanında doktora yapmaktadır. 2016’dan 2019’a kadar Moskova’daki Winzavod Çağdaş Sanat Merkezi’ndeki Felsefe Kulübü’nün eş küratörlüğünü yaptı. Çeşitli sergilerin küratörlüğünü yaptı ve sanatçı olarak yer aldı, çeşitli uluslararası yayınlara incelemeler, röportajlar ve makaleler ekledi.
Vera Trakhtenberg
Sanat eleştirmeni, Kültürel Yaratıcı Ajansın küratörü. WINZAVOD’da START projesinin küratörü olarak çalıştı. Ürettiği sergiler arasında güzel bir dönemin hayalet hatırası , MUZEON, 2014; Göremediğimiz heykeller , Merkez Sergi Salonu “Manezh” 2015; İşçi ve Kolhoz Kadını. Kişisel Dosya , IEC Worker ve Kolkhoz Woman, 2015 (eş küratör); Faith in a Deep Crisis , Victoria Gallery, Samara, 2019. Vera Trakhtenberg aynı zamanda National Research University Higher School of Economics Tasarım Okulu’nda öğretim görevlisidir.