– Sonsuza dek mutlu –
* * * * *
Akşam yemeği bittikten bir süre sonra, Fabian dükün malikanesine geldi. Fabian, efendisi, metresi ve genç efendilerin yemeklerini bitirmelerini beklerken, ek binada Jerome ve ailesini ziyarete gitmişti.
Jerome evlendikten sonra, Fabian sırtından ağır bir yük kalkmış gibi hissetti. Hiçbir şey söylemedi ama Jerome’un otuzunu geçmiş olmasına rağmen sadece dükün eviyle ilgilenmesini ve evliliği düşünmemesini görmekten endişelenmişti.
Şimdi, Fabian, Jerome’u düzgün bir ailenin reisi olarak mutlu görmekten hem mutlu hem de kıskançtı.
“Şanslı velet.”
Jerome’un aralarındaki büyük yaş farkına rağmen genç bir kadınla evlenmesi zaten yeterince kıskançtı, ama aynı zamanda son derece güzeldi. Fabian, aşk hikayelerini anlatmaları için acımasızca onları rahatsız ettikten sonra, Olga ona kızararak cevap verdi.
[Ona aşık oldum ve peşinden koştum.]
Fabian anlayamıyordu. Neden dünyada? Onun hangi kısmına aşık oldu? Hayatının en büyük gizemiydi.
Jerome ve karısının iki çocuğu olmasına rağmen çekingen ve utangaç davrandıklarını görünce, derisine bir şey sürünüyormuş gibi hissetti ve bu yüzden hızla ana eve doğru yola çıktı.
Hugo, Damian ve Bruno’ya bugünkü toplantının gözlem raporunun yarına erteleneceğini söyledi ve ardından Fabian’la ofisine gitti. Fabian raporunu teslim etti ve en önemli şeyi sözlü olarak bildirdi.
“Philip’in ölüm haberi geldi.”
Raporu açmak üzere olan Hugo duraksadı. Raporun ilk sayfasına iliştirilmiş ölüm belgesine bir süre baktı.
“Ne inatçı yaşlı bir bok.”
Yedi yıl önce Hugo, Philip’in dili kesildikten ve ayak bileği tendonu koptuktan sonra kuzeydeki zindana sürüklenmesini emretti. Onu, güneş ışığının hiç girmediği yer altı hapishanesinde amansız suçluları tedavi etmekle görevlendirdi. Ara sıra aldığı haberlere göre, yaşlı adam sessizce kendini mahkumları tedavi etmeye adadı. Hugo, yaşlılığına rağmen o korkunç yeraltı zindanında ne kadar dayanabileceğini merak etti ve sonunda yedi yıl sonra öldü.
Philip’in aile kayıtlarını ararken, kadınların Taran soyunu devam ettirmeleri için eğitim kampını da buldu. Aslında başkentteydi. Yetimhane kılığına girmiş ve pelin otu ile beslenen kadınlar özel bir hastalıkları varmış gibi tecrit edilmiş ve bakılmıştır.
Hugo hepsini öldürmek istedi ama kızını düşündü ve buna katlandı. Dökülen kan ve küskünlükle kızının doğumunu lekelemek istemiyordu.
Kadınlar vücutlarının neden bu hale geldiğini, hangi amaçla bu hale getirildiğini bilmiyorlardı. Hepsine tedavi verildi ve ancak adetleri geri geldikten ve taburcu edildiklerinde tekrar normal oldukları onaylandıktan sonra. Bu çalışma aslında biraz zaman aldı ve sadece birkaç yıl önce bitti.
“Bir mahkumun cesedine nasıl davranılır?”
“Aileleri cesetlerini toplamazlarsa yazın her gün çünkü cesetler kolayca çürür, kışın ise birkaç günde bir. Cesetlerin hepsi bir kerede yakılır.”
Philip’in cenazesini yapacak bir ailesi yoktu. Bu gidişle diğer suçluların cesetleriyle birlikte yakılacak ve sonunda kemiklerinden bir parça bile bulunamayacaktı.
“Aile hekimi için bir mezarlık var. Onu oraya gömmek için adımlar atın. Ayrı bir cenazeye bakmanıza gerek yok.”
“Evet, Majesteleri.”
Philip’e olan kırgınlığı geçmemişti. Philip’in ölümü suçunu ortadan kaldırmadı. Beyni sonuçsuz bir bahaneye takılmış, entrikalar çevirmiş, efendisini tehdit etmişti. Yaşarken bedeni paramparça olsa bile işlediği suç onu hak ediyordu.
Philip’in kayıtlarından Philip’in yatak odasına bir kadın koyduğunu öğrendiğinde buna inanamadı. O kadar sinirliydi ki, başından buharlar yükseliyormuş gibi hissetti. Hugo’nun Philip’i sağ bırakmasının nedeni, Philip’in kısa bir ölüm yerine uzun süre işkence görmesini soğukkanlı arzusuydu.
Ancak Philip, kardeşinin hayatını kurtardı. Kardeşine benzeyen Damian’ı Hugo’ya getirdi. Hugo’nun kızı Evangeline’ı da bu planı sayesinde elde etti.
Philip’in eylemlerinin tüm sonuçları kötü değildi. Kesin konuşmak gerekirse, Philip tüm bunları kişisel çıkarlarını tatmin etmek için yapmadı. Philip de ailesinin prangalarının kurbanıydı ve asla kurtulamadı.
“Gerçekten değiştim.”
Tıpkı Philip’in ona uzun zaman önce söylediği gibi, Hugo değiştiğini düşündü. Ölümünü hak eden bir suçluya acıdığını düşünmek. Geçmişi olsaydı, yaşlı adamın cesedini bile dışarı çıkarır, parçalara ayırmalarını emreder ve onu hayvanlara yedirirdi.
Ancak bu değişikliği kendisinde hissetmesine rağmen Hugo mutluydu. Rahmetli kardeşini taklit eden Hugo değil, aslında kendi insanıymış gibi hissediyordu.
Philip’in ölümüyle artık her şey bitmişti. Ailesinin sırrını aile dışında kimse bilmiyordu. Bilmenin rahatlatıcı olacağını düşündü ama sadece garip hissetti. Vücudundaki ağır ağırlık hala oradaydı. Ancak bu ağırlık, kaçmak istediği türden korkunç bir yük değil, taşıması gereken bir sorumluluktu.
Her şeyi bir kenara atıp kaçmadığı sürece, ölene kadar kaderini Taran ailesiyle paylaşmak zorunda olduğunu fark etti. Ve artık onun için ailesini terk etmek bir seçenek değildi.
Taran evi ailesini koruyacaktı ve o da Taran evini koruyacaktı.
Philip’in ölümü, Hugo’yu merhum ağabeyinin gölgesine hapsolmaktan kurtarmak için bir güç görevi gördü. Bundan böyle Hugo, hem Hue’nun hem de Hugo’nun aynı kişi olduğunu kabul etti. Paralı köle olan genç Hue ve kuzeyin efendisi Hugo Taran kendisiydi.
“Kuzeyden gelen diğer haber, Sör Krotin ile ilgili.”
Hugo’nun gözlerinde bir tahriş belirdi. Adamın kendini nerelere kazdığını kim bilebilirdi, gölgesi bile bulunamadı. Onu bulmak için çok fazla insan gücü ve zaman harcanmıştı. Hatta bir süre önce şövalyelerine, Roy bulunursa bir mahkum gibi bağlanıp buraya sürüklenmelerini bile emretti.
İki yıl önce Ramis Dükü vefat etti ve yerine oğlu Robin geçti. Ve yaklaşık bir yıl önce Hugo, Roy’u eski durumuna getirmek için kral ve yeni Dük Ramis ile görüştü ve başarılı oldu.
Roy artık iğrenç bir suçlu değildi. Halihazırda bir idam mahkumu olarak “öldürülmüş” olduğundan, onu başkentte bariz bir şekilde bulundurmak zor olacaktı, ancak hiçbir sorun olmadan kuzey şövalyelerine geri alınabilecekti.
Sorun, Roy’un nerede olduğuydu. Kuzeye idam mahkumu kılığında gittikten kısa bir süre sonra Roy bulunamadı ve onunla ilgili son haber, onu barbar bölgesine girerken gören bir tanıktan geldi. Hugo, Roy’un yakında döneceğini düşündü, ancak neredeyse bir yıl Roy’dan haber gelmeyince şövalyeleri Roy’u aramak için barbar topraklarına girdi. Dean o zamanlar arama ekibine katılmış ve birkaç gün içinde Roy ile tanışabilmişti.
[Zaten fark edilmeden gitmeyi tercih ederim. Burası rahat. Kolay kolay ölecek bir adam olmadığımı biliyorsun, değil mi? Benim için endişelenme ve beni arama. Bir süre burada kalacağım.]
Hugo bunu duyduğunda, onu rahat bırakmalarını söyledi. Roy zaten vahşi bir at gibiydi, dizginlenemezdi. Ancak, Roy bir yıl önce görevine iade edildiğinde, Hugo onlara onu aramalarını emretti, ancak bulunamadı.
Barbar toprakları çok büyüktü. Ancak koşullar nedeniyle Roy için tam olarak büyük bir arama ekibi toplayamadığı için, Roy’u aramaya yalnızca bir avuç insan başlayalı bir yıl olmuştu.
“Onu buldun mu?”
Hugo dişlerini gıcırdattı. Adam önüne çıkarılsaydı, kesinlikle konuşmadan önce onu döverdi.
“Onu bulmak yerine… ondan haber aldık.”
Fabian gergin bir şekilde konuşmaya devam etti.
“Bir çocuk şövalyelerin önüne çıktı ve onlara Sör Krotin’den bir mektup verdi. Ve… mektuba göre, çocuk Sör. Krotin’in oğlu. Raporun arkasında.”
Hugo hemen mektubun arkasına döndü.
>
“Oğul?”
Hugo’nun dili tutuldu ve zorla güldü. Geçmişte bile, bu adamın ne yapacağını bilmek imkansızdı ama bu sefer gerçekten kafasının arkasına vurdu.
“Adı Khali. Bu yıl sekiz yaşında.”
“Sekiz?”
Hugo başının ağrıyacağını hissetti ve şakaklarına masaj yaptı. Oğlan sekiz yaşındaysa bu, Roy’un kuzeye gönderildikten birkaç ay sonra bir kazaya neden olduğu anlamına geliyordu.
“Ve görünüşe göre, çocuğun annesi büyük olasılıkla bir barbar.”
“…her türlü şeyi yapıyor.”
Hugo’nun bildiği kadarıyla Roy, barbarlara aynı türden insanlar gibi davranmıyordu. Onlar avlanacak avlardı.
Ayrıca Roy, kadınları ve çocukları gerçekten öldürmese de bir şövalye gibi değil, güçlü av arayan gerçek bir avcı olarak düşündü; başka bir deyişle, o çılgın bir piçti. Bir kadını öldürmek için bir sebep olsaydı, öldürürdü; ileride başına bela açacak şeyler yapmazdı.
Şimdi böyle bir Roy’un barbar bir kadından çocuğu olduğunu söylüyorlardı. Hugo şaşırmadan önce, inanmakta güçlük çekti.
“Roy’un çocuğu olduğundan emin misin?”
“Efendim. Heba’ya göre… çok benziyorlar.”
Hugo, Roy’un mektubundan önceki rapora döndü ve Dean’in yazdığı eki buldu. Dean’in raporunu okurken, Hugo’nun ifadesi yavaş yavaş çarpıklaştı.
Dean başından sonuna kadar Roy’un küçük oğluna iltifatlar yağdırıyordu. Sonuç olarak Dean, şövalyelerin adını yeni zirvelere taşıyabilecek çok yetenekli bir çocuk olduğunu söylüyordu, bu yüzden onu alıp bir şövalye olarak yetiştirmek istedi.
Oğlan Dean’e bırakılırsa ve küçük yaştan itibaren öğretilirse, babası kadar pervasız davranmayacaktır. Şey, eğer o Roy’un oğluysa kesinlikle yetenekli olacaktır.’
Becerileri Dean’in iddia ettiği kadar iyiyse, çocuğu daha sonra başkente getirmeyi düşünebilirdi. Evangeline büyüdüğünde ve sosyal çevrede çıkış yaptığında yetenekli bir şövalyeye ihtiyaç vardı, bu yüzden bu iyi bir fırsattı.
“Roy’u arayan arama ekibine geri çekilmelerini ve Dean’in Roy’un oğluna ders vermekle görevli olmasını söyle.”
“Evet, Majesteleri.”
Daha sonra sadece küçük raporlar vardı.