Kesinlikle konuşmak gerekirse, insansız konu havacılık çünkü ülkemiz hiç de yeni değil. SSCB'de seyir füzeleri II. Dünya Savaşı'ndan hemen sonra (“uçan motosiklet” FAU-1'in kopyasıyla) alındı ve şimdi dünyada bu alanda lider konumlarda bulunuyoruz. Ve insansız bir uçak olmasa da bir seyir füzesi nedir? SSCB'de, Boeing X-37'nin insansız modda yörüngeye girmesinden ve geri dönmesinden çok önce Buran uzay mekiği inşa edildi.
Reaktif ve tek kullanımlık
İstihbarat işlevlerine sahip yerli İHAlar da uzun süredir devam etmektedir. tarih. 1960-x'in ortasında taktik insansız keşif uçakları (TBR-1) ve insansız hedef uçakların gelişimi olan uzun menzilli insansız keşif uçakları (DBR-1), savaşçı birimler için hizmete girmeye başladı. Ciddi bir uçak boyutunda kompakt değildi. TBR neredeyse üç ton ağırlığındaydı ve 9000 m'ye kadar olan rakımlarda 900 km / s'ye kadar hızlarda uçabiliyordu ve bunun için bir turbojet motoru vardı. Amaç, 570 km mesafedeki fotoğraf keşifleri. Fırlatma, kılavuzlarla 20 derecelik bir açıyla ufka doğru yapıldı ve hızlanma için toz hızlandırıcılar kullanıldı. DBR-1 hiç süpersonik uçtu (2800 km / saate kadar) ve 3600 km'ye kadar bir menzile sahipti. Kalkış ağırlığı - 35 t'den daha fazla! Tüm bunlar için, birinci neslin keşif İHA'ları belirli bir nesneye verimsiz bir çıkarım doğruluğuna sahipti ve bu araçlar - ağır, turbojet - tek kullanımlıktı ve bu nedenle kullanımlarının pahalı olduğu ortaya çıktı.
1970-x'in ortasında, BP-3 insansız keşif kompleksi, Reis turbojet İHA'sına dayanan Sovyet ordusuna girdi. Yer güçlerinin ve saldırı uçağının çıkarlarına taktik derinlikte nesnelerin ve arazinin hava keşiflerini yapmak için tasarlanmış yeniden kullanılabilir bir sistemdi. Uçak tek seferlik öncekilerden daha hafifti - 1410 kg'lık kalkış ağırlığı, 950 km / saate kadar seyir hızına ve teknik bir 170 km hızına sahipti. Tamamen yakıt ikmali yapılsa bile “Uçuş” uçuşunun on dakikadan fazla sürmeyeceğini hesaplamak kolaydır. Cihaz neredeyse gerçek zamanlı olarak komuta merkezine veri iletimi ile fotoğraf, televizyon ve radyasyon keşifleri yapabiliyor. İHA'nın inişi onboard otomatik kontrol sisteminin emriyle yapıldı. “Uçuş” un hala Ukrayna ordusu ile hizmette olduğunu ve ATO olarak kullanıldığını belirtmekte fayda var.
1980'te, dünyada üçüncü nesil İHA'lar gelişmeye başladı - istihbarat işlevine sahip hafif, ucuz, uzaktan kumandalı araçlar. SSCB'nin bu süreçten uzak durduğu söylenemez. İlk yerli mini-İHA'nın yaratılması çalışmaları, 1982 yılında "Kulon" Araştırma Enstitüsü'nde başlatıldı. 1983 tarafından Bee-1M çok kullanımlı RPV uçuş testleri (Stroy-PM kompleksi) geliştirildi ve televizyon keşiflerinde ve VHF bandında çalışan haberleşme cihazlarının radyo-elektronik sıkışması için geçti. Ancak daha sonra perestroyka başladı ve bunun arkasında yerli insansız uçakların gelişimi için kaybedilen 90-e. Yeni binyılın başında, eski Sovyet gelişmeleri ahlaki olarak eskiydi. Acilen onlardan sonra gitmek zorunda kaldım.
Gerçek havacılar için
Eski Rus şehri Kolomna'da, ünlü elmalı hatmi müze fabrikasının yanında, Savunma Bakanlığı Pilotsuz Havacılık Devlet Merkezi bulunmaktadır. Bu, şimdi söyledikleri gibi, askeri İHA'ları yöneten teknisyen ve operatörlerin eğitimi ve yeniden eğitilmesinde Rusya'nın ana yeterlilik merkezidir. Merkezin öncüsü, farklı isimler altında ve farklı yer değiştirme noktalarına sahip olan otuz yıldır var olan bir yapı olan insansız hava taşıtlarının Spesifik olmayan merkeziydi. Ancak şu anda İHAlar ülkenin askeri liderliğinin özel ilgi alanlarına düştü. Bu, Merkez tarafından miras alınan askeri kentin (eski adıyla İskender I altında kurulan Kolomna Topçu Okulu'na ait olduğu) aktif olarak yeniden inşa edilmesi ve yerleşmesi gerçeğiyle kanıtlanıyor. Bazı binalar yıkıldı (bazıları yerine inşa edilecek), bazıları elden geçirildi. Birimin topraklarına yeni bir kulüp ve bir stadyum inşa edilecek. Merkez aracılığıyla birliğe giren tüm insansız araçlar geçilirken, Merkezin uzmanları ayrıntılı olarak çalışmakta ve daha sonra bilgilerini ülkenin her yerinden Kolomna'ya gelen öğrencilere aktarmaktadır.
İHA'larla çalışmak (en azından Silahlı Kuvvetlerimizde tedarik için alınanlarla), üç uzmanın çabalarını gerektirir. Birincisi, kontrol aparatının operatörüdür - uçuş yolunu belirler, rakım, manevralar üretir. İkincisi, hedef yükün kontrol operatörüdür - görevi çeşitli sensör ünitelerini (video / IR / radyo zekası) kullanarak doğrudan keşif yapmaktır. Üçüncüsü, İHA'yı uçuşa hazırlar ve bir dron teknisyeninin lansmanını gerçekleştirir. Bu üç kategoride hizmetçinin eğitimi Merkez duvarları içinde yürütülmektedir. Ve eğer ekipmanın yeri her zaman "demir" e yakınsa, operatörler başlangıçta simülatör ekranlarının arkasındaki sınıflarda eğitilir. Cihazın kontrolünün operatörünün, alanın elektronik haritası üzerinde çizgiler çizerek İHA'nın seyrini değiştirmesi ilginçtir, oysa kameradaki operatör hedef yük kontrolünün gerçek zamanlı bir resmini alır.
Oyuncular-uçuş simülatörlerinin son zamanlarda İHA operatörlerine davet edildiği ABD Ordusunun aksine, Silahlı Kuvvetlerimizde muhafazakar bir yaklaşım kalıyor. Merkeze göre, oyuncular olumsuz hava koşullarında uçağın davranışını çok nesnel bir şekilde anlayan gerçek pilotların sahip olduğu gerçek unsurlarla iletişim kurma deneyimine sahip değiller. Eski pilotların ve navigatörlerin İHA yönetimi için daha uygun olduğuna hala inanıyoruz. Merkezdeki eğitim süresi 2,5 ile 4 ay arasında değişmektedir ve uçağın boyutuna, menziline ve işlevsel yüküne bağlıdır.
Küçük formlar iken
Amerikan filmi "İyi Cinayet", İHA operatörü Reaper'ın kaderini anlatıyor - ABD'deki kontrol merkezindeki bu adam, dünyanın diğer ucundaki insanlara roket saldırıları yapmak zorunda kaldı. Filmin kahramanı emrini vermek zorunda olan yetkililer bu insanları teröristler olarak görüyorlardı. İnsan dramı, dron uçağı davullarının yardımı ile çok güzel ve olağanüstü şekilde gösterilen uzak savaş sahnelerinin arka planında karşımıza çıkıyor. Neyse ki veya maalesef, askerlerimizin yakın gelecekte “İyi Cinayet” kahramanının yerinde olma ihtimalleri çok düşük. Ülkemizde drone uçaklarının prototipleri şu anda aktif olarak geliştiriliyor, bazıları zaten testlerden geçiyor, ancak hala kabul edilmekten çok uzak. Perestroyka sonrası “boşluk”, Rusya'yı 10-15'teki askeri insansız uçaklar alanına Batı ile karşılaştırıldığında yıllar önce attı ve biz şimdi bir şeyler yakalamaya başlıyoruz. Bu nedenle, hala ordumuzda kullanılan çok çeşitli İHAlar yok.
Yerli teknolojilerin hızla asgari modern gereksinimlere hızlı bir şekilde getirilmesinin mümkün olmayacağı netleştiğinde, savunma sanayimiz, askeri amaçlı İHA'ların geliştirilmesinde dünya liderlerinden biriyle - İsrail ile işbirliği yapmaya karar verdi. 2010'te Israel Aerospace Industries Ltd. ile yapılan anlaşmaya göre, Ural Sivil Havacılık Fabrikası, sırasıyla Zastava ve Forpost olarak adlandırılan, orta seviye SEARCHER keşif İHA'sını ve BirdEye 400 hafif giyilebilir aparatını lisanslı üretimine başladı. Bu arada, “Outpost”, tedarik için benimsemiş olduğumuz tek cihazdır (UAV'ler, uçaklarımızda “tedarik için” kabul edilir, mühimmat olarak kabul edilir, “silahlanma için”, savaş ekipmanı olarak kabul edilmez); çalışan ve kilometre. Geri kalan her şey bir mancınıkla başlar ve paraşütle karaya çıkar. Bu, ordumuzdayken İHA'ların küçük bir taşıma yükü ve nispeten küçük bir hareket yarıçapı olan esasen küçük boyutta olduğunu göstermektedir.
Bu anlamda gösterge, “Gunner-2” kompleksinden bir dizi İHA. Burada "Nar" adı altında ve 1'ten 4'a indeksli dört cihaz kullanılmaktadır.
1 ve 2 "bombası" elektrikli motorlu hafif (2,4 ve 4 kg) portatif, küçük menzilli İHA'lardır (10 ve 15 km). Granat-3, 25 km'ye kadar menzilli bir makinedir ve Granat-4'teki gibi bir elektrik santrali olarak bir benzinli motor kullanılmaktadır. İkincisi, 120 km'ye kadar bir menzile sahiptir ve çeşitli yük taşıma kapasitesine sahiptir: bir fotoğraf / video kamera, bir IR kamera, EW ekipmanı ve bir hücresel iletişim yatağı. "Nar" - 4 "kontrol ünitesi," daha genç "modellerin aksine, Ural ordusunun kamyonunun kafasına dayanıyor. Bununla birlikte, bu UAV, Orlan-10 sınıfındaki arkadaşının yanı sıra, lastik bant kullanarak metal kılavuzlardan çıkarılır.
Dört "El Bombası" nın hepsi, elbette İsrail araçlarının klonlanmasına kıyasla bir adım ileri giden Rus şirketleri "İzhmash - insansız sistemler" tarafından üretiliyor. Ancak, Merkez tarafından tanındığı gibi, hala bu alandaki tam ithalat ikamesinden uzaktır. Mikro devreler veya optik sistemler gibi bu yüksek teknolojili bileşenlerin yurt dışına satın alınması gerekiyor ve endüstrimiz henüz kompakt benzinli motorlarda bile uzmanlaşmadı. Aynı zamanda, yazılım alanında, tasarımcılarımız dünya düzeyini göstermektedir. "Demir" i değiştirmek için kalır.
Gökyüzünde çözünmüş
İHA'ların yönetimi için pratik çalışmalar Kolomna'nın eteklerinde bulunan alanda gerçekleştirilir. Merkez ziyaretinin yapıldığı gün, hafif giyilebilir cihazların yönetimi - BirdEye 400 (aka Zastava) ve Grenade-2 - burada uygulandı. Lastik bir banttan başlayarak - ve yakında cihaz gökyüzüne kaybolacaktır. Sadece burada, bu sınıf İHA'nın gizli avantajını anlıyorsunuz - gizli. Çadırın altında oturan operatör gökyüzüne bakmıyor. Önünde “dizüstü bilgisayar” olarak adlandırılabilecek bir kontrol paneli bulunuyor ve İHA'nın yeri ile ilgili tüm bilgiler ekrana yansıtılıyor. Operatör sadece kalemle aktif olarak çalışmak zorundadır. BirdEye küçük bir yüksekliğe indiğinde ve görünür hale geldiğinde, av arayışı içinde bir av kuşu kesen daire ile karıştırılabilir. Sadece hız açıkça daha kuşçudur. Ve şimdi iniş emri - paraşüt açılır ve İHA iner, hava yastığı yardımı ile zemindeki etkiyi yumuşatır.
Tabii ki ordumuzun daha uzun menzilli İHA'lara ihtiyacı var, b? Şok fonksiyonlarıyla daha büyük taşıma yüküyle daha fazla hareket yarıçapı. Er ya da geç operasyona girecekler ve kesinlikle Kolomna'ya gelecekler. Burada onlarla çalışmayı öğrenecekler. Ancak var olan cephanelikle ilgili aktif bir çalışma var. Rusya'daki askeri İHA'ların teması açıkça artıyor.