apis mellifera ligustica ilk kez 1859’da ABD’ye getirildi ve derhal dikkat çekti. O zamana kadar arılarımızın hepsi eski İngiliz gemileri tarafından getirilen arılardı.
Hastalıklı, dayanıksız, esmer İngiliz arısı, apis mellifera mellifera (Benim adımda bunun gibi çift isimli olsaydı kötü olurdu).
“Yeni” İtalyan arısı, o sırada yaygın olan hastalıklara karşı daha dirençli, daha uysaldı ve bu yeni “çiftlik böceği”ni neredeyse cazip kılan ALTIN RENGİ idi.
Genel olarak, İtalyan arısı ırkında pek çok farklı alt tip bulunmaktadır, öncelikle ana arı yetiştiricileri tarafından seçici yetiştirme sebebiyle, İtalyan arılarına özgü özellikleri çoğaltılır veya azaltılır. Örneğin Üç farklı renk tipi vardır:
(1) İnsan derisi renkli alt tipi (Brother Adam tarafından en iyisi olarak tanımlanmıştır);
(2) Parlak sarı (Altın) alt tipi (Amerikalıları büyüledi ve halen 1998’de bir kaç çeşit vardı)
(3) Çok soluk limon renkli alt tipi. Çok önemli olmayan bu rengi unutarak,
İtalyan arısının davranışının ayırt edici unsurlarından bahsedelim! Nispeten uysal ve oldukça sakindir.
Nektar toplama için büyük bir nüfusa sahip olmasına rağmen, nektar yetersizlikleri sırasında bile devam etmekte (hatta uzun süre aktif olunmayan kış ayları da dahil olmak üzere), yüksek gıda tüketimine neden olan yavru yetiştiriciliğine güçlü bir eğilimi vardır.
Genellikle bu güçlü yavru yetiştirme eğilimi, kışın veya erken ilkbahardaki geniş gıda tüketiminde, baharın gittikçe azalması ve dolayısıyla yavaş ilerleyen bahar gelişimine neden olur.
İtalyan arısı, mükemmel bir bakıcı (bazı bilim adamları hastalıklara dirençte etkili bir faktör olabileceğini düşünüyor) olarak bilinir, çok az propolis kullanır, mükemmel bir toplayıcıdır, muhteşem petek yapıcıdır ve parlak beyaz kapaklamayla balı örter.
Tabii herkes için EN İYİ arı gibi geliyor, fakat şimdi size İtalyan arısının ciddi kusurlarını söyleyeyim. Tüm arıcılar ve araştırmacılar, tüm bal arısı ırkları içinde İtalyan arılarının, “yağmacıların kralı” ünvanını kazandığını kabul etmektedirler.
Belki de bal depolarının yerini bulma konusundaki kurnazlıkları nedeniyle, arıcı bal veya nektarı yanlışlıkla veya dikkatsizce açıkta maruz bırakırsa, özellikle bir kıtlık sırasında, ilk olay çıkaran İtalyan “kızları” dır ve bu arada bu alan insanlar (Özellikle komşular) ve hayvanlar için uygun değildir. Bu zararlı özelliklerinin yanında, İtalyan arılar da can sıkıcıdır, çünkü arı kovanında koloni manipülasyonu yaparken sinirlenirler.
Belki İtalyan arılar, boşaltılan insan nefes kokusuna diğer ırklardan daha fazla tepki vermektedir – kim bilir?
İtalyan arısı Akdeniz ikliminin “çocuğu”dur: kısa, ılık, nemli kışlar ve uzun bal akışlı kuru yazlar.
Bu bizim tipik ABD Maryland hava durumumuz gibi değildir. Tabii ki en büyük fark, bizim ilk bal akışı baharın başında ve kısadır. Şüphesiz kışlarımız Michigan veya New York’a benzemez, fakat onlar da kısaca, ılık ve nemli değildir. Bizim kışlarımız normal Akdeniz kışı gibi değil ve belki de İtalyan arısı iklimimiz ve ilkbaharda kısa nektar akışı için en iyi arı olmayabilir.
Karniyolları kullandığımın farkında olan İtalyan arısı taraftarları tarafından, katran ve tüylerle bulanmış halde iniş yapmadan önce, iyi yetiştirilmiş İtalyan arısının birçok arıcı için hala mükemmel bir seçim olduğunu düşünüyorum. Ve (SÜRPRİZ) bazı İtalyanları kendim özel amaçlı olarak, özellikle petek kabarttırmak ve geç dönem petekli bal üretimi için kullanıyorum.
Ancak daha sonra Karniyolları tekrar kraliçe yapıyorum. Katran ve tüyler beni korkutuyor!