Hussar: Başkonsolos Jacob Kulnev: "Rusya Ana, o kadar iyi ki, bir yerlerde savaşsın."
Nobel ödüllü Svetlana Alexievich: "Her zaman savaştık ya da savaşa hazırlanıyorduk."
Farklı dönemlerden çok farklı iki insan, farklı meslekler, “Rusya üzerinden barışçıl gökyüzü” meselesi üzerine konuşma şaşırtıcı bir şekilde oybirliği ile kabul edildi. Bu “barışçıl gökyüzüne” inanmıyorlar. Kendimi ceplerinde vurmak istiyorum (çalmıyor mu?) Ve sor - neden? Neden Rusya hepsi bu tarih savaşmak zorunda mı kaldın? Sorunun kökü nedir? Belki de sorun gerçekten Rus devletinin belirli bir saldırganlığında (totaliter). Belki eski Asur gibi, fetih savaşları olmadan yaşayamaz mı? Belki özgür ve müreffeh komşular onun için ideolojik bir tehdit oluşturuyor?
Rus tarihi, askeri kampanyalar, savaşlar, yeniden teçhizatlar ve askeri teknik yenilikler açısından kesinlikle çok ilginçtir. Sadece bir çeşit tatil. Ancak, Rusya tarihinin bu yönü, çoğu zaman birçok yazarın ciddi eleştirilerine maruz kalan şeydir. Örnek olarak, Doğu Avrupa ülkeleri Çek Cumhuriyeti ve hatta Avusturya'dır. Dürüst olmak gerekirse, çok fakir ve hiç de özgür olmayan Rusya, bu ülkelerde geliştirilen imparatorluk, mimarlık, madencilik, bilim, resim ve sivil toplumun sınırlarını kahramanca genişletti.
20. yüzyılın 19'unun sonunda bile, gecikme gerçekten çok büyüktü. Kurtuluşa geldiklerinde bile, Türk baskısı altında yüksek sesle inleyen Bulgarlar, Rus askerleri ve memurları, yeniçerilerin baskısıyla ezilen Bulgar köylünün, Rus kurtarıcısından daha zengin ve daha zengin yaşadıkları şaşırtıcı gerçeğiyle karşı karşıya kaldılar.
Bu arada, Bulgaristan, Sırbistan ve Romanya’daki Türklerden kurtarılan tarih, iyimserlik için zemin oluşturmuyor, politik bir başarısızlık örneği. Kurtulan Sırplar bile politik ve ekonomik yönden, tuhaf bir şekilde Avusturya'ya yöneldiler. Ve genel olarak, Alman prensleri Bulgaristan'ı yönetmeye başladı.
Hepimizin bildiği gibi, 1945'te bir Sovyet askeri bütün renklerin faşistlerini bitirdi ve Avrupa'yı kurtardı. III Reich'in büyük bir askeri potansiyeli vardı, belki de en ileri bilimsel ve teknik güçtü - güdümlü bombaları ve jet bombardımanlarını hatırlamak için yeterliydi. Ve yine de, kelimenin tam anlamıyla yeryüzünden silindi. Kızıl Ordu Hitler'i hiç şans bırakmadı.
Teorik olarak, ondan sonra, Avrupa’daki Ruslar, her halükarda, doğu kısmında, sadece süpermen olarak ele alınmalıydı. Ve Polonya'nın "batı topraklarında", İkinci Dünya'nın Sovyet gazileri basitçe ücretsiz beslenmeli ve davranmalı. Esasen Alman topraklarında yaşayan Polonyalılar sitesinde, Sovyet askerleri-kurtarıcılarına altın boyayla anıtlar boyadım, her yıl Rusya'dan gazileri davet edip onlara votka verecektim.
Davet etmeyin ve dökmeyin. Ve en saldırgan olan şey, Kızıl Ordu ve Sovyet işgalinin her şekilde maruz kalmasıdır (görünüşe göre, Danzig'in dönüşüne sorunsuzca hazırlanırlar). Ve bu Amerikalılar hakkında bile değil - Doğu Avrupa’nın tamamı kurtuluş konusunda çok olumsuz. Hem Estonyalılar hem de Romenler, Kızıl Ordu'ya karşı sıcak duygulara sahip değil. Üzgün ama doğru. Bu neden böyle? Askerlerimiz neden öldü?
Aynı Polonyalılar ve Çekler, Amerikalılar'daki kurtarıcıları görüyor. İngilizlerde bile değil, Amerikalıları serbest bıraktı. Yeterince komik, siyasi doğruluk getiren şey. Görüyoruz, buna aldık, fakat kendimize bir soru sormuyoruz - neden böyle? Neden Doğu Avrupa’daki mağlup Almanlar bile Rus kazananlardan daha fazla saygı görüyor?
1945’taki Nazizm’in korkularından Avrupa’yı özgürleştiren bir Rus askeri, tanıştığım oldukça mantıklı açıklamalardan biri, Avrupalılardan çok daha az özgürdü. Ve bu Avrupalıdan çok daha fakir, “Nazizmin korkularından kurtarılmış”. Temiz traşlı, iyi beslenmiş bir Amerikan cipiyle geldi, ölü yorgun, tozla kaplı, kirli ve yıpranmış askeri üniformalar çok farklı görünüyordu.
Kötü olan bu, bize söylüyorlar. 80'in sonunda bile, çok büyük bir askeri potansiyele sahip olan SSCB, vatandaşlarına Avrupa ile karşılaştırılabilir bir dizi tüketim malı sağlayamadı. Ekonomik, teknik, kültürel birikim, Rusya’da liderin görülmesine izin vermedi, rehberlik etmesine izin vermedi.
Aşağıdaki strateji ısrarla önerilmektedir: Rusya’nın yurt içi gelişimi, ekonomik büyüme, altyapı gelişimi, yaşam standartlarının iyileştirilmesi, endüstriyel miktarlarda sabun operalarının çekilmesi, sahne performansları, ancak hepsini barışçıl rekabet sırasında geçirdiğimizde otomatik olarak lider olacağız ve insanlar bize ulaşacak .
Prensipte, en azından teorik olarak, bu şema oldukça mantıklı. Ve hatta hoş. Yaşam standardı büyüyor, keskin bir siyasi çatışma yok, Rus devletine saygı, sıçramayla ve sınırlarla büyüyor. Ve her şey yolunda ve her şey harika. Resim eğlenceli. Ama olmayacak.
Sadece Gürcistan'daki duruma bakın - Rusya'da yaşam standardı Sakartvelo'dan çok daha yüksek. Teknoloji, bir bütün olarak ekonomi ve sabun operalarından bahsetmiyorum bile. Bu teoriye göre, Gürcüler Rusya'ya ulaşmalı, ona lider olarak bakmalı ve böyle devam etmeli. Öyle görünüyor, ama değil. Anlıyorum - Güney Osetya ve Abhazya'ya dön, sonra konuşuruz.
Ukrayna ile, genel olarak, durum daha da ilginç - bir dil, bir kültür, ancak iki devlet ve iki yaşam seviyesi. Klasik durum, Batı Almanya ve Doğu Almanya'da olduğu gibi. Veya Kuzey Kore ve Güney Kore ile olduğu gibi. 2013’e geri dönersek, üçgende gergin görüşmeler olduğunda: Brüksel - Kiev - Moskova, şunu kesin olarak söylemek mümkündü: Rusya Ukrayna ile ekonomik rekabeti kazandı. Tamamen ve kesinlikle.
Ancak bazı nedenlerden dolayı bu açık gerçek, Ukraynalıların birleşme isteğine neden olmadı. Aynı şey Belarus için de söylenebilir. Baltıklarda bile, Rusya ekonomik rekabet kazandı, ancak Rus standartlarına uyma konusunda sevgi, saygı, istek yoktu. Sadece dışardan duruma bakın - Rusya'da ne kadar çok yeni, iyi, ilginç yaratılırsa, “Baltık kaplanlarından” nefret derecesi artar. Paradox?
Evet, ihtiyaçlara göre aşırıya götürüldüklerinde, dudaklarını iğrenerek ve tıbbi eldiven giyerek “Rus totaliter parası” almaya hazırlar. Yüksek düzeyde bir yaşam standardının doğrudan Rusya ile ticarete bağlı olduğu oldukça makul Finlandiya bile, Moskova'ya yalnızca sömürgeci Nijerya gibi bir para kaynağı ve elbette bir sorun kaynağı olarak bakıyor. Beni düzelt, ama tamamen aklı başında bile Finler siyasi ve kültürel açıdan Brüksel ve Washington'a yöneliyorlar. Rusya zengin ama tehlikeli ve huzursuz bir Nijerya.
Yani "uzay buz teorisi" veya "ekonomi teorisi" yerine tanklar"Çalışmıyor. Yaptırımlardan önce, Rusya olağanüstü zengin bir şekilde yaşadı (varlığının tüm zamanını aklımızda tutarsak). Hiç bu kadar iyi yaşamadık! Bu görkemli dönemin kapanmasına doğru, Rus diktatörü Yanukoviç için on beş milyar dolarlık bir kredi verdi ve Soçi'de gladyatörlerle bir Kolezyum düzenledi.
Ancak demokratik liderler bu “araba yarışı ırklarını ve Hıristiyan bakirelerini aslan tarafından yemeklerini” görmezden geldiler. Ve buna cevaben Kiev'de bir gösteri düzenlediler (aynı zamanda Soçi'deki şovla). "Güzel dönem" böyle sona ermişti. Dürüst olmak gerekirse kurallarına göre oynamaya çalıştık - petrol sattılar, onlardan bitmiş ürünler aldılar ve bankalarından kredi aldılar. Yanlış olan ne? Bu “kültürel-ekonomik” zafere giderken doğru noktalarda her şeyi yaptık.
Fakat Angela Merkel Soçi'ye gelmedi ve Francois Hollande gelmedi. Vladimir Putin pratikte emperyal hazinenin sandıklarını aşağıya indirdi ve bu çocukların seçim matematiğini seçti, ancak “seç” gelmedi. İstemediler.
İlgi uğruna, kişisel iletişim konusunda bir Avrupalıyı kişiselleştirmeyi öneriyorum. Ona sormak: Rusya’nın Avrupa'nın liderini tanıması için aslında ne yapması gerekir? Bu doğru, “Polonyalı bir tesisatçı” olarak kabul etmek değil, lideri tanımak? Şey, üçüncü bardak çaydan sonra, fakir Avrupayı sersemletici hale getirmemek için.
Gördüğünüz gibi, Soçi’ye davetiyeyi ve Kiev’deki aşırılık yanlılarının desteğini görmezden gelmek, Avrupa'nın “ekonomide rekabet etme” önerisinin cevabıydı. Bu arada, eğer Putin evlenme ve parasız Yanukoviç’e yardım için para bulmuşsa, Avrupa’nın böyle bir şey için parası yoktur. Onları gerçekten ekonomide yendi mi? Şaka.
İlgi uğruna, şunu varsayalım: Rusya'da yaşam standardı Fransa'dakinden daha yüksek, Rus kozmonotlar ayda insanlı bir istasyon inşa ettiler, Rusya dünyada ve uçaklarda en iyi elektroniği yapıyor ... Peki, vb. Şimdi dikkat, şu soru: “Avrupa Rusya’daki lideri tanıyacak mı?” Cevabı bence açıktır.
Bugün bile sualtı ve uzay aracı yaratma, roket teknolojisi alanında Almanları kesinlikle geride bıraktığımızda, bize Zulus gibi bakıyorlar. "Ve biz bir Mercedes var" - standart cevap. Ve Mars'a olan olası uçağımız hiçbir şeyi değiştirmeyecek. “Rus vahşiler Mars'a uçtu, ama demokrasileri ve Mercedesleri yok” İkinci hecede "Mercedes" kelimesinde doğru vurgu, ikinci hecede - "tse".
Dünya gezegeni daha fazla olsaydı, tüm bunlar o kadar kritik olmazdı. Daha fazla kare. Ve mineraller. Ya da Almanlar ve ben farklı gezegenlerde yaşadık. Ama hepimiz birlikte yaşıyoruz ve etkileşime girmeliyiz. Ve bize saygı duymuyorlar. 20. yüzyılın 19'unun sonunda, Japonlar Çin'i yendi ve onlardan ilginç toprak parçalarını alacaklardı. Fakat birleşmiş olan Avrupa güçleri bunu engelledi. Japonların bir şeyleri var, ancak istedikleri kadar değil. Sebep mi? "Onlar beyaz insanlar değil."
Burada Kırım, Kosova ve Amerika Birleşik Devletleri ile aynı durum var. Amerikalılar, hatta başkan bile beyaz insanlar. Ruslar değil. Bu nedenle, "Kosova Sırp Testere Katliamı" "özel bir durum". Ve Kırım'da her şey Ukrayna yasalarına göre yapılmalı, aksi takdirde yaptırımlar uygulanmalıdır. Görüyorsunuz, Ukrayna ve Suriye etrafındaki bu ihtilafın sebeplerinden biri, Rusların Batı açısından düşük statüleri. Ruslar, Stalinizmin suçları için ödeme yapmalı ve tövbe etmeli ve jeopolitiği aramaya çalışmamalıdır.
Rusya'nın Ukrayna ile ciddi ilgileri vardı (listeye girmeyeceğim) ve açıkça belirtti. Dürüst ve onurlu bir pozisyon. Ancak Batı açısından bakma hakkına sahip değildi, buna sahip değildi ve olmamalıydı. Bu nedenle, Rusya'nın çıkarları göz ardı edildi ve Ukrayna'da silahlı bir çatışma patlak verdi. Yani, Rusya görüşüne göre müzakere masasında ele alınacak kadar “yetkili” değildi, ancak bu “bencil çıkarları” zorla eylemlerle ilan edebildi.
Bu da, “küresel topluluktan” veya kendilerini bu yerin uzmanlarını ilan eden kibirli bir politikacı grubundan nefret fırtınasına neden oldu. Görüyorsunuz, haritada hiçbir Rus devleti yokmuş gibi siyaset yapmaya çalışıyorlar. “Otobüsün yolcuları merak ediyor - boşluk var, orada acele ediyorlar ve orada benim portföyüm, onları çok kızdırıyor.”
“Batı uygarlığının Muskovilere mesajını veren 1-e mesajı” diyor: “Gezegenimizden çık!” Bu bölümde, Tsiolkovsky'nin fikirleri çok anlamlı hale geldi.
Kimse hatırlamazsa, I. Dünya Savaşı, Avusturya-Macaristan’ın, Rus çarının üstün koruması altındaki Sırbistan’ı “cezalandırmaya” karar vermesi ile başladı. Rusya görmezden gelmeye çalıştı. Evet, daha birçok farklı neden vardı, ama bu öz. Dünya savaşa çok yakındı, kimse buna karşı çıkmıyor, ancak "tutuşma kıvılcımı" Kaiser Willy II'nin Rusya'nın çıkarlarını dikkate alma konusundaki isteksizliği idi. Temel isteksizlik.
II. Dünya Savaşı. Güleceksin, ama tam olarak Hitler'in Yugoslavya ve Bulgaristan'ı işgal etmesinden sonra, Stalin ile onun arasındaki ilişkinin keskin bir şekilde kötüleştiğini gördük. Hitler, SSCB'nin jeopolitik çıkarlarını göz önünde bulundurmamaya karar verdi. Bu savaşı kaçınılmaz hale getirdi. Déjà vue, değil mi?
Bunun hakkında konuşmak beni incitiyor, ancak NATO 1999'ta Yugoslavya'yı Mesih'in doğuşundan bombaladığında, Rusya ile çatışma kaçınılmaz hale geldi. Ancak, bu küçük Balkan ülkesinde Rusya'nın çıkarları göz önüne alındığında çatışmadan kaçınmanın ne kadar kolay olduğunu kabul edersiniz. Yarı boş bir otobüsteki birinin bacağına ağır bir valiz koyduğunu ve gerçekten de “Hollywood” gülüşüne gülümsediğini hayal edin. Sonra, “ani bir kişisel hoşnutsuzluk” temelinde bir çatışma ortaya çıkar.
Rusya’nın Sırbistan, Ermenistan ve Ukrayna’daki duruma cevap veremeyeceği ancak kesin olarak anlaşılamıyor. Oldukça basit ve anlaşılır bir nedenden ötürü - bu ülkeler bize çok yakınlar ve uygulama, sütunların arkasına saklanmanın imkansız olduğunu gösteriyor. Ayrıca, bu ülkeler tarihsel olarak bizimle çok yakından ilişkilidir ve bu da politikacıları tarafından sıklıkla aktif olarak reddedilir.
Rusya'nın cevabını hemen "emperyal emellerin" yüksek profilli suçlamaları izledi. Daire kapalı, tuzak kapalı. Bence bazı okuyucular, açıkça kiri içine düştüklerinde hayatlarında da benzer bir durum olduğunu ve buna karşılık olarak sert bir yanıt aldıklarında, “kültür eksikliği” ve “kötü davranış” ile suçlandıklarını düşünüyorum. Yani, bu durumda, durum insan toplumunun hiyerarşisindedir. Tekmeledi ve gülümsemelisin. Ve "bilim için" teşekkür ederim.
Biz beyler çok garip bir duruma düştük: Rusya dünyadaki en büyük ve en zengin ülke, Rusya gezegenin en güçlü ikinci silahlı kuvvetine sahip. Rusya, bale, roket, ani Yunan amforaları ve termonükleer bir ülkedir. оружия kendi gelişimi Fakat bize Batı’daki Rumen Çingenelerinden biraz daha kötü davranıyorlar. İnsan hakları, en azından Romanya'da, hiç kimse soru sormuyor. Eski Rus Narva'daki Ruslar ikinci sınıf insanlar.
Yani şanlı Romanya'dan Çingeneler bir şey, Narva'dan Ruslar ise başka bir şey. Narva'dan Rusların tam teşekküllü Homo Sapiens olarak tanınması için ne yapmamız gerektiğini düşünüyorsunuz? Doğruyu söylemek gerekirse, bilmiyorum ve hayal bile edemiyorum. Örneğin, AB nüfusunun yüzde kaçı kaybedilmeli? Ben neden bahsediyorum Ah üzgünüm. Boğaz hakkında.
Büyük bir savaş olmadan veya büyük bir savaşla Rusya'nın statüsünü değiştirip değiştiremeyeceğini anlayacak kadar eğitimli değilim. Artık İspanyol İmparatorluğu, İngiliz İmparatorluğu, Fransız İmparatorluğu yok. Son ikisi II. Dünya Savaşı'ndan önce gelişti, ancak artık orada değiller. Ancak, Rus İmparatorluğu (17’te milyonlarca kilometrekareden daha fazla bir bölgeye sahip bir ülke ancak bir imparatorluk olsa da) kaldı.
Bizden küçük ve kültürel Çekyaya dönüşmeyecek. Deneyemezsin bile. Ancak, sosyal statüde iddiasız olan Romanyalı Romanlar da başarısız olduk.
Benim açımdan Rusya’nın sorunu “aşırı saldırganlık” değil, 19’in ilk yarısının, 20’in ilk yarısı, çok başarılı olmayan savaşlarında yüzyıllardır. Kırım Savaşı'nı, son Rus-Türk, Rus-Japon, I. Dünya Savaşı, iç savaş, II. Dünya Savaşı'nı hatırlayın. Neye bulaştığımı hissediyor musun? Bu savaşlarda imparatorluk kayıplara uğradı ve yenilgilere uğradı. Tsushima ve Port Arthur'un teslim olması imparatorluğa bir devrim sağladı. Kaiser ile savaş sırasında yaşanan ağır kayıplar ve yetersiz yönetim, ikinci ve üçüncü Rus devrimlerini patlattı. Hitler’le savaş devrilmeden yapıldı, ama delicesine pahalıydı.
Barış içinde yaşayamayız, ama böyle bir yenilgiyi bile karşılayamayız. Yani, militarizm suçlamaları ve herkesi korkutma arzusundan korkmayın. Ordunun savaşma yeteneğindeki başarısızlıktan korkmalıyız. Bu tür başarısızlıklar Rusya'ya çok pahalıya mal oldu. Rusya'nın 1854’te Sevastopol’u savunduğu ve Amiral Rozhestvenski’nin Amiral Togo’yu mağlup ettiği tarihin versiyonu tamamen farklı olurdu.
Aptal krallar ve yetenekli devrimcilerle ilgili değil. İmparatorluğun gücünü “projelendirme” si kaçınılmaz olarak böyle bir imparatorluğun uygulanabilirliğini sorgulamaya çağırıyor. İngiliz-Fransız, Süveyş'i Mısır'dan kovamazken, iki büyük imparatorluk aynı anda sona erdi. Sic transit gloria mundi. İmparatorluk utangaç tutmaz.
Yani, Rusya'nın 17'in trajedisi, Ulyanov-Lenin'e değil, Mançurya'da veya Galiçya'da mermilerle bir ordu sağlamayan ve milyonlarca askerini kaybeden imparatorluğun askeri liderliğine borçluyuz. Lenin'i süper kahraman yapmayın, öyle değildi, yalvarıyorum. O kadar kritik olmadıkça, kayırmacılık, imparatorlukta delilik ve yolsuzluk, 17’un Ekim ve Şubat’ında takvimde aylarca kalacaktır. Belki Rus silahlarının başarısı ile dikkat çekti.
Kötü alaycılık için özür dilerim, ama korumanın ve özellikle imparatorluğun genişlemesi "küçük muzaffer savaşlar" anlamına geliyor. Bu arada, Soğuk Savaştan sonra, hatta büyük Çekoslovakya bile, Amerikalılar iki işgal bölgesine girdi. Rusya'da çok daha fazlası olacaktı.