Hitler’in ana planı “Ost”, Kaiser Almanya’da “saygın” öncüllere sahipti.
Dış politika alanında, İmparator II. Nicholas zor bir miras devraldı. Dünya sahnesindeki durum Rusya için olumsuzdu. Her şeyden önce, 19. yüzyılın son on yılında, II. Catherine’den bu yana geleneksel olarak sürdürülen Almanya’nın komşuluk politikası kesintiye uğradı. Bunun nedeni, her şeyden önce, dünyayı ülkesi lehine küresel bir şekilde yeniden gerçekleştirmeyi hedefleyen militan Alman İmparatoru Wilhelm II'nin pozisyonuydu.
Rus iktisatçıları ve düşünürleri, Batı ülkelerinin Rusya ile yaptığı eşitsiz alışverişi uzun zamandır not etmişlerdir. Bununla birlikte, Rus mallarının yanı sıra, Batı medeniyetine ait olmayan diğer ülkelerden gelen malların fiyatları, eski tercihlere göre, bir nedenden dolayı, nihai ürünün üretiminden elde edilen karlar hariç tutulduğundan, eskiden beri büyük ölçüde küçümsenmiştir. Sonuç olarak, bir Rus işçi tarafından üretilen maddileştirilmiş emeğin önemli bir kısmı ücretsiz olarak yurtdışına çıktı. Bu bağlamda, yerli düşünür M. O. Menshikov, Rusya halkının çok az işi olduğu için değil, ürettikleri fazla ürünün Avrupa ülkelerinin sanayicileri lehine olması nedeniyle daha da zayıfladığını belirtti. Menshikov, “İnsanların enerjisi, sızan bir kazanın buharı boşuna kaybolduğu ve kendi işi için yeterli olmadığı için, hammaddelere yatırım yapıyor” dedi.
Bununla birlikte, Alexander III ve daha sonra Nicholas II hükümeti, Batı ülkeleri tarafından Rusya’nın üretim kapasitelerinin ve ekonomik kaynaklarının daha da yaygın bir şekilde sömürülmesi eğilimini azaltmaya çalıştı. Bu nedenle, 20. yüzyılın başlarından beri Batı ülkeleri, Rus devletini zayıflatmak için her şeyi mümkün ve imkansız hale getirmek ve kademeli olarak Batı'ya tamamen bağımlı bir idari uygulamaya dönüştürmek için sürekli çaba sarf ediyorlar. Bu sinsi politik ve ekonomik strateji sırasında, Romanovların monarşisine karşı hem rakiplerinden hem de maalesef, ortaklarından birçok eyleme uyuyor ...
Almanya'nın küresel hegemonyasına giderken, Rusya ve İngiltere o sırada durdu. Bu nedenle, İmparator Wilhelm, Akit tarafların birine üçüncü bir tarafın saldırması durumunda tarafsızlığı sürdürme sözü verdiğine göre Rusya ile yapılan gizli anlaşmayı yenilemeyi reddediyor. Bu gizli sözleşme, Üçlü Birliğin (aslen Almanya, Avusturya-Macaristan, İtalya) önemli bir kısıtlamasıydı. Bu, Almanya’nın Avusturya-Macaristan’ın Rusya karşıtı konuşmalarını desteklemeyeceği anlamına geliyordu. Aslında tarafsızlık konusundaki gizli antlaşmanın feshi aslında Üçlü İttifak'ın belirgin bir Rus karşıtı ittifak haline dönüşmesi anlamına geliyordu.
90’lerde, Alman tarafının başlattığı Rus-Alman gümrük savaşı, Rusya’yla ticaretten daha fazla tek taraflı faydalar elde etmek amacıyla başladı. Yine de, zafer daha sonra Petersburg için kaldı.
1899’te, ülkemize 10’lik bir süre boyunca önemli tercihler veren bir gümrük anlaşması imzalandı. Ancak, ikinci Reich’in etkili siyasi çevreleri, sebepsiz yere değil, bu zaferin tamamen geçici olduğuna inanıyordu, yakında her şey değişmeli ...
Almanya’nın Birinci Dünya Savaşı’daki niyetlerinin ve planlarının bir analizi, Kaiser’in II. Wilhelm’e yönelik “kestaneleri kesen” uluslararası çatışmasının ardından, Kaiser’in politikalarını itaatkar bir şekilde takip eden Avusturya-Macaristan’ın en yakın müttefiki politik isteklerine kısa bir referansla ön görmesi tavsiye edilir.
İmparatoru Franz-Joseph ve hükümeti, Almanya tarafındaki savaşa girerek, Sırbistan’ı ele geçirme ve yönetimini tüm Balkan Yarımadası’nda kurma, Rusya’nın bir parçası olan Karadağ, Arnavutluk, Romanya ve Polonya toprakları pahasına Avusturya-Macaristan topraklarını genişletme programı ortaya koydu. . Bu bağlamda, Avusturya-Macaristan yönetici sınıfları, en sert ulusal çelişkiler tarafından parçalanan “patchwork” Habsburg monarşisini güçlendirmenin en önemli yolunu gördü;
Almanya, Avusturya-Macaristan fetih planlarının uygulanmasıyla tamamen ilgilendi, çünkü Alman başkentinin Balkanlar, Türkiye, İran ve Hindistan'a ihracatı için geniş fırsatlar açtı. Bununla birlikte, Almanya’nın merkezi güçlerin konserinde ilk akla gelen kendi emperyal lusları, yalnızca Avusturya-Macaristan planlarına değil, hatta tüm savaşçı ülkelerin planlarına da çok daha ileri gitti.
Kaiser ordusunun gerçek planlarını ve niyetlerini ortaya koyma bakış açısına göre, birçok ülkenin tarihçisi, geleneksel olarak, Almanya’nın en büyük altı monopolist örgütünün mutabakatı olan Reich Şansölye Teorisi’ne verdiği Prusya İçişleri Bakanı von Lebel’in 29’in Ekim ayında yazdığı “Savaş Amaçları Anlaşması” nı geleneksel olarak tanıdı. Betman-Golweg 1914 20 Mayıs ve özellikle sözde. 1915 yazında hazırlanan "Profesör Memorandumu",
Bu belgelerin ilkinde, Almanya’nın dünya hakimiyetini ve tüm kıtaların Alman “beyler yarışı” nın sömürge eklerine dönüştürülmesi için geniş bir program açıklandı. Doğu’da, öncelikle Rusya’nın pahasına, geniş çaplı krizler öngörülmüştü.
Sadece Baltık vilayetlerini ve Polonya’yı ele geçirmek, ondan en fazla tahıl alanlarını ayırmak değil, aynı zamanda Volga’da bile Alman sömürgecileri üzerinde bir koruyucu örgüt sağlamak, “Rusya’daki Alman köylülerin Alman imparatorluk ekonomisi ile bağlantılarını kurmak ve savunmaya uygun insan sayısını önemli ölçüde artırmaktı. ".
Ukrayna'nın işgali ve Alman yarı kolonisine dönüşümü, sözde yaratma planının ayrılmaz bir parçasıydı. "Orta Avrupa" (Mitteleuropa) - tartışılmaz Alman egemenliği altında aşağıda ele alınacak olan Avusturya-Macaristan, Bulgaristan, Ukrayna, Romanya, Türkiye ve diğer ülkelerin bir bloğu.
En iyisi, Alman egemen sınıfın dizginsiz rüyalar, 1347 “bilim adamlarının” imzaladığı “profesörlerin memorandumu” nda ifade edildi. Bu "bilim adamlarının" açgözlülüğünden talepleri, mümkün olan her şeyden daha üstündü. Mutabakat, Kuzey ve Doğu Fransa, Belçika, Hollanda, Polonya, Baltık Ülkeleri, Ukrayna, Kafkaslar, Balkanlar, tüm Orta Doğu, İran'ın, özellikle Afrika'nın, özellikle Mısır'ın topraklarını ele geçirerek Almanya'nın dünya hakimiyetini kurma görevini ortaya koydu. "İngiltere'nin hayati merkezinde grev yapmak" için.
Alman emperyalizminin ideologlarının saldırgan arzuları Orta ve Güney Amerika'ya bile uzandı. “Profesör” memorandumu, “fethedilen toprakları Alman köylülerinin yerleştirmesini”, “onlardan büyüyen askerleri”, “fethedilen toprakları kendi popülasyonlarından temizlemelerini”, “Alman olmayan tüm vatandaşların genişletilmiş Almanya'daki siyasi haklarından mahrum etmelerini” istedi. Çok zaman almayacak ve bu belge yamyam faşist ideolojisinin temel dayanaklarından ve işgal altındaki ülke nüfusunun kitlesel imha politikasından biri olacak ...
Dünyaya hükmetmek için aldatıcı ve son derece maceracı bir fikre sahip olan sınırda Alman egemen seçkinlerinin agresif çemberleri, geleneksel olarak, daha fazla genişlemenin maddi temeli olan zorunlu toprak artışlarını gerekli ön koşul olarak görüyorlardı.
Aslına bakarsanız, Almanya’yı Rusya’nın parçalanması ve halklarının köleleştirilmesi yoluyla Almanya’yı güçlendirme planları, 19. yüzyılın ikinci yarısından itibaren Prusya ve Avusturya’nın ideologları tarafından geliştirilmiştir. Önde gelen Alman teorisyenlerden biri olan K. Franz'ın aynı Alman “Orta Avrupa Birliği” ile İngiltere'nin yardımıyla yaratma olasılığı hakkındaki fikrine dayanıyorlardı.
Franz, Rusya'nın Baltık ve Kara Denizlerden “Peter'in sınırlarına” geri itilmesini ve yeni koşullarda “Alman milleti imparatorluğunu” canlandırmak için alınan bölgeyi kullanmalarını istedi.
Emperyalizm çağında, Germen kavramı, Almanya'nın egemen çevreleri tarafından daha da geliştirildi ve desteklendi. F. Naumann, emperyal hükümet, finansal sermaye ve venal sosyal demokrasinin artan etkisi arasında bir bağlantı gibi görünen tanınmış ideolog oldu (VI Lenin, sebepsiz yere, kısa sürede komünist olarak oportünist bir eğilim olarak eserlerinde markalaşmaya başladı.) Internationale, burjuva sınıfı ile ilişkili birçok iplikler ile). Bu arada, F. Naumann gerçekten Alman Şansölye T. Bettman-Golweg ile yakından ilişkiliydi ve “Orta Avrupa” programının geliştirilmesi için çeşitli hükümet görevlerini yerine getirdi. Sovyet tarihçilerine göre, "Alman emperyalizminin yırtıcı ideolojisinin propagandasında" önemli bir rol oynayan Alman resmi tarihçiliği ", II. Wilhelm döneminde siyasi düşüncenin en yüksek başarısı F. Naumann'ın görüşlerini ele aldı.
“Alman fikri” daha da geliştirildi ve yeni fikirlere uyarlandı tarihsel militan Almancılığın örgütlenme koşulları - 90'lı yıllarda ortaya çıkan Pan-Cermen Birliği (AIIdeutscher Verband) ve şubesi - Ostmagkvegeip'om. XIX yüzyıl. Prusyalılar ve Hohenzollerns'in “ulusal misyonu” fikri, iktidar kültü оружия Pan-Almanların anti-Semitizm ve küçük, özellikle de Slav halklarının nefretlerine karşı kışkırtma ve teşvik, “propagandalarının temelini attı. Sovyet yazarlarının “Alman resmi polis tarihçileri” arasında olduğunu düşündüğü meşhur G. Trejchke'nin ardından, Pan-Alman Birliği ideologları, Avrupa’da “Alman tipi devletler” ile “300’la konuşan milyonlarca insanın birleşmesi” için “dünya” imparatorluğunun oluşturulması için gerekli bir önkoşul olduğunu düşündü. -Alman".
Böyle bir imparatorluğa giden yol, mahkumiyetlerinde, yalnızca savaştan geçti.
Pan-Almanlardan biri olan “Savaş”, “Almanlar kaybetse bile, diktatörün ortaya çıkacağı kaosun geldiği için iyileştirici özelliklere sahip olacak” diye belirtti.
Pangermans'ın başka bir ideolojisine göre, fetih halkların köleleştirilmesi ve acımasız Almanlaşması yoluyla orta Avrupa'da yaratılan sadece “büyük Almanya”, “dünya ve sömürge politikalarını” uygulayabilecekti. Dahası, Wilhelm II defalarca “İmparatorluğun bir zamanlar olduğu gibi” aynı şekilde bir dünya imparatorluğuna dönüştürülmesi çağrısında bulundu.
Zaman içinde, sendikanın liderleri, Almanya'nın Güneydoğu Avrupa ve Orta Doğu'ya genişlemesi için daha yüksek sesle savunmaya başladı. Pan-Alman ittifakının, bunu Almanya’nın ana rakipleri arasında sıralamasının nedeni olarak, bu çabaların Rusya’da güçlü bir engel teşkil ettiğine inanmak oldukça makul. Pan-Alman Birliği’nin etkinliği, Kaiser’in Rusya’yla yüzleşmeye yönelik politikasının yönlendirilmesinde önemli bir rol oynadı.
Pan-Almanizm ideologlarının tarihsel konseptine göre, Fransa-Prusya savaşı "Orta Avrupa'yı Fransa'dan kurtardı". Ve “Orta Avrupa’nın Rusya’dan kurtarılması”, Almanya’nın Avusturya-Rusya savaşında tarafsızlığını reddettiğini ilan ettiği 1876 kadar erken başladı. I. Dünya Savaşı - “Alman savaşı” nın “Bismarck davasını” tamamlaması ve “Alman milletinin Kutsal Roma İmparatorluğunu uzun bir uykudan diriltmesi gerekiyordu”.
Doğu Avrupa'daki mevcut jeopolitik dengenin revize edilmesine yönelik planlar, Pan-Alman birliğinin resmi olarak kurulmasından önce ve bağımsız olarak Almanya'da da planlandı. 1888’te Alman filozof Edward Hartmann, Gegenwarth dergisinde “Rusya ve Avrupa” makalesiyle konuştu; bunun ana mesajı, büyük Rusya’nın ilk başta Almanya için tehlikeli olduğuydu. Bu nedenle, Rusya mutlaka birkaç ülkeye bölünmelidir. Ve her şeyden önce, Moskovitskaya Rusya ve Almanya arasında bir çeşit bariyer oluştur. Bu “bariyer” in ana bileşenleri sözde olmalıdır. "Baltık" ve "Kiev" krallıkları.
Hartmann'ın planına göre “Baltık Krallığı”, “Baltık”, yani Baltık, Rusya'nın illeri ve Litvanya'nın eski Büyük Dükalığı topraklarından oluşuyordu.
Günümüzde Ukrayna topraklarında “Kiev Krallığı” kuruldu, ancak doğuda kayda değer bir genişleme ile Volga'nın daha aşağılarına kadar.
Bu jeopolitik plana göre, yeni devletlerden birincisi, Almanya'nın himayesinde, ikincisi Avusturya-Macaristan'da olacaktı. Aynı zamanda, Finlandiya'nın İsveç'e ve Bessarabia - Romanya'ya devredilmesi gerekirdi.
Alman Russophobes'un bu planı, o sırada Berlin'in desteği ile Viyana'da aktif olarak çalışılan Ukrayna ayrılıkçılığının jeopolitik bir gerekçesi haline geldi.
1888’te Gartman’ın, Rusya’nın vücudundan izole edildiği varsayılan devlet sınırlarının, 1941’in işgal ettiği Sovyetler Birliği’nin cumhuriyetlerinin topraklarında kurulan Ostland ve Ukrayna’nın Reichskommissariat’larının sınırları ile neredeyse tamamen aynı olduğu belirtilmelidir.
Reich Şansölyesi Bettman-Golweg, Eylül ayında düzenlenen 1914’te, “Rusya’yı Rusya sınırından mümkün olduğunca zorlamak ve Rusya’nın dışına çıkmayan halklara karşı egemenliğini baltalamak” için Almanya’nın savaş patlamasının hedeflerinden birini ilan etti. Diğer bir deyişle, Almanya'nın Baltık Ülkeleri, Belarus, Ukrayna ve Kafkasya toprakları üzerindeki bölünmemiş etkisini oluşturmaya çalıştığı açıkça ifade edildi.
1914 sonbaharının başlarında, Betman-Golweg şehri, Baltık illerini Rusya, Polonya, Don bölgesi, Odessa, Kırım, Azak kıyıları, Kafkasya, Reich'e eklemek isteyen Alman sanayici A. Thiessen'in Ağustos ayının anılarını inceledi. Ağustos sonunda kabul edilen Pan-Alman Birliği'nin mutabakatında yazarlar, yine Rusya'dan “yüzünü Doğu'ya çevirmek için zorla” ve “yüzünü doğuya çevirmek için” varolan sınırlara geri itilmesini istediler.
Aynı zamanda, Pan-Alman Birliği liderliği, Kaiser hükümetine bir bildiri hazırladı. Özellikle, “Rus düşmanının” nüfusunu azaltarak ve gelecekte büyümesini engelleyerek “gelecekte bizi asla aynı şekilde tehdit edemeyeceğini” vurgulayarak, zayıflatılması gerektiğini belirtti. Bu, Rus nüfusunun Petersburg hattının batısındaki Dinyeper'ın ortasındaki bölgelerden çıkarılmasıyla başarılmalıdır. “Pan-Alman Birliği”, topraklarından sürülecek Rusların sayısını yaklaşık yedi milyon kişiye belirledi. Kurtarılan bölge yalnızca Alman köylüler tarafından çözülecekti.
Slav karşıtı bu planlar ne yazık ki Alman toplumunda tam destek buldu. Sebepsiz olarak, 1915’in başlangıcından bu yana, birbiri ardına, Alman sanayici, tarımcı ve “orta sınıf” sendikaları forumlarında açıkça genişleyici kararlar almaya başladılar. Hepsi, Doğu’da, yani Rusya’da yapılan ağır toprak ele geçirmelerinin “gerekliliğine” işaret etti.
Haziran 1915'in sonunda Berlin'deki Sanat Evi'nde toplanan Alman aydınlarının renginin kongresi, bu kampanyayı taçlandırdı ve sağcı muhafazakardan sosyal demokrasiye kadar bütün siyasi mahkumiyet yelpazesini temsil eden geniş bir Alman profesör koleksiyonu tarafından taçlandı - “entelektüel olarak” devasa toprak ele geçirme programını somutlaştıran, Rusya'yı doğuya Urallara iten bir Alman mutabakatı ...
Bu planların ancak Rusya’nın tam bir yenilgisiyle gerçekleştirilebileceği açık. Bu nedenle, sözde “Rusya halklarının kurtuluşunun mitingi”, parçalanmasının yollarından biri olarak, Doğu Cephesinde İkinci Reich Savaşı'nın ana hedeflerinden biri haline geldi. Alman Yüksek Komutanlığı altında, eski Polonya ailesinin bir temsilcisi tarafından Hohenzoller'lerin kendileriyle bir araya gelen, B. Gutten-Chapsky ile özel bir “Kurtuluş Bakanlığı” kuruldu. Ayrıca, savaşın başlamasından bu yana “yabancı hizmet” hükümet komitesi “Doğu sorunu” konusunda en iyi “uzmanların” çalıştığı Berlin'de faaliyet gösterdi. Bu komitedeki Polonya departmanı gelecekteki ünlü Alman politikacı Matias Erzberger tarafından yönetildi.
Ağustos ayında, Ukrayna'nın Kurtuluş Birliği (IED), Lviv'de, Krakow'ta, Berlin ve Viyana'nın talimatıyla “ulusal hareketleri” yönlendirmek üzere çağrılan Polonya Ana Ulusal Komitesi (NCP) kuruldu.
1912'ten bu yana, Polonya Krallığı'ndaki asi ve sabotaj casusluk operasyonlarının hazırlanması Almanya'da başladı ve 1915'te, Rus Polonya'ya karşı büyük çaplı bir Alman saldırısı başladığında, Alman istihbaratı Rus ordusunun arkasındaki Polonya ayaklanmasının pratik hazırlığına başladı. .
5 Ağustos 1915 Almanya Dışişleri Bakanlığı başkanı Devlet Sekreteri Gottlieb von Yagov, Viyana'daki Alman büyükelçisine, Alman birliklerinin "Polonya'nın kurtuluşu konusundaki cep telefonlarına açıklamalarını" yaptıklarını bildirdi. Aynı gün Alman Genelkurmay Başkanlığı'ndan Şansölye, "Polonya'daki ayaklanmanın çoktan başladığını" söyledi.
Aynı kentin Ağustos ayının sonunda, Avusturya Reichstag Kost Levitsky milletvekili, Dışişleri Bakanlığı Zimmerman sorumlu yetkilisi ve hepsi aynı Gutten-Chapsky · “Ukrayna'da bir ayaklanma olasılığı” ile görüştüğü Berlin'e çağrıldı.
Buna karşılık, Ortodoksluğun şeytani tavrı ve Ukrayna Rum Katolik Kilisesi'nin hiyerarşilerinden biri olan Galiçya Metropoliti ve Lviv Başpiskoposu Andrey Sheptytsky'nin hiyerarşilerinden biri olan ateşli bir Russophobe, Avusturya’nın imparatoru Franz Joseph’in kişisel hizmetlerini “en kısa sürede Avusturya’nın ordusuna kazandı. Rusya topraklarında. " (Rusya ile bağlantılı olan her şey için bu nefret politikasının mantıklı bir şekilde devam etmesi, 1941’te, bu Yunan Katolik “başpiskoposunun” Hitlerit’lerin Lviv bölgesindeki çirkin acımasızlıklarının ve UPA’nın Ukraynalı suçlarının ve sabotaj ve terörist örgütlenme “Nachtigall.” Lviv'in işgalinin ilk günlerinde, Sovyet Katedrali'ne karşı "Sovyet" e karşı bir haçlı seferi için "Yüce Katedrali" nden kasten yapılan konuşmalarda ikiyüzlü bir şekilde acımasızca öldürdüler. Bolşevizm ").
Buna karşılık, Alman Büyükelçisine Stockholm’deki Finlandiya’daki ayaklanma konusunda talimat vermek, Şansölye Betman-Golveg 6 Ağustos 1915, Rusya’nın Kaiser ordusunun Doğu Cephesi’ndeki eylemlerini genişlettiği iddiasıyla Rus devlet sloganının tüm rakipleri için cazip bir gelişme yaptı: , Rus despotizmini Moskova'ya doğru itiyor. Çarlık Rusyası'nın çeşitli bölgelerinde yıkıcı faaliyetlerin güçlendirilmesine yönelik benzer talimatlar Viyana, Bern ve Konstantinopolis'teki Alman büyükelçilerine gönderildi ve Ağustos 11'te basına "Polonya ve Ukrayna tampon devletlerinin lehine" propaganda faaliyetleri gönderme talimatı verildi.
9 Eylül 1914 bile, Marne savaşının ortasında, Fransa'nın savaşın başında yenilmek üzereymiş gibi göründüğü zaman, merkezden gelen şansölye, “barışın sonucundaki siyaset çizgileri” hakkında Berlin'e gizli notlar gönderdi.
Eylül Betman-Golweg programının temel hükümleri, “Rusya’yı Doğu’ya mümkün olduğunca zorlayan ve Rus olmayan halklar üzerindeki gücünü ortadan kaldıran“ Alman liderliği altında bir Orta Avrupa Ekonomik Birliği oluşturma ”talepleriydi.
Fransa’nın yenilgisini öngören Şansölye, Almanya ve Batı’da bazı ağır “teminatlar” istedi ve enerjik Devlet Dışişleri Bakanı Zimmerman aynı gün “kalıcı barışın” Fransa, Rusya ve İngiltere’de “ödeme” ihtiyacını ima ettiğini yazdı.
Bununla birlikte, Marne'deki yenilgi, Doğu Prusya'daki Rus Kuzey-Batı Cephesi'nin kahramanca, erken ve hazırlıksız saldırısının büyük ölçüde mümkün kıldığı, William II ve danışmanlarının hızlı bir zafer kazanması için maceracı hesaplarını bozdu ...
Galiçya'daki saldırının zirvesinde, Mayıs 28'teki 1915, Şansölye Bettman-Golweg, Reichstag'da, ikinci Reich'in Rusya ile olan savaşındaki stratejik hedeflerini açıkladı. “Açık vicdanımıza, haklılığımıza ve muzaffer kılıcımıza dayanarak,” dedi, uluslararası hukuku fena halde reddetmiş bir devletin başbakanı, “güvenliğimizden hiçbiri Bireysel veya ortaklaşa düşmanlar silahlı bir kampanya başlatmaya cesaret edemediler. ” Yani, savaş Alman Reich’inin eksiksiz ve bölünmemiş hegemonyasının kurulmasına kadar devam etmeli, böylece başka hiçbir devlet iddialarının hiçbiriyle cesaretle yüzleşemez ...
Bu, geniş bir bölgenin Rus gücünün temelini oluşturmasından bu yana, Rus İmparatorluğu'nun kesinlikle parçalanması gerekeceği anlamına geliyordu. Fakat o zaman bile Doğu’daki “yaşam alanı” nın kolonizasyonu Alman yönetici sınıfının planlarının bir parçasıydı.
1917’te, Birinci Dünya Savaşı’nda Almanya’da “Doğu Sorunu” ndaki ana ideologlardan biri olan Baltık Alman Paul Rohrbach, Doğu’daki mekanların gelecek “jeopolitik düzenlemesi” için bir program sundu. Ünlü tanınmış jeopolitikçi Carl Haushoffer ile birlikte, Nazizmin ideolojisinin çok yakında doğduğu ana laboratuvarlardan biri olarak düşünülmeyen, “Tule” gizli ve “bilimsel” toplumun yaratıcısı olması dikkat çekici.
Rohrbach, “Doğu ve Rus devrimindeki askeri hedefimiz” adlı çalışmasında, “Rusya'yı bir bütün olarak tek bir devlet olarak dikkate alan” politikasının reddedilmesini istedi.
Almanya’nın savaştaki asıl görevi, Rusya’nın "doğası gereği ve tarihsel olarak Batı-kültürel iletişime yönelik olan ve yasadışı olarak Rusya’ya geçen tüm alanlardan" kovulmasıydı. Rohrbach’a göre, Almanya’nın geleceği, bu hedef için mücadelenin muzaffer bir sona gelmesinin mümkün olup olmayacağına bağlıydı. Rusya'dan zorunlu olarak dışlanma ile Rohrbach üç bölgeyi özetledi:
1) Toplamı “Avrupa-Arası” olarak adlandırdığı Finlandiya, Baltık Devletleri, Polonya ve Belarus;
2) Ukrayna;
3) Kuzey Kafkasya.
Finlandiya ve Polonya, Almanya himayesinde bağımsız devletler olacaktı. Aynı zamanda, Polonya'nın Rusya'dan ayrılmasının daha hassas hale getirilmesi için, Polonya'nın Belarus topraklarını ele geçirmesi gerekiyordu.
“Tula” toplumunun ideologlarından biri, Ukrayna'nın Rusya'dan ayrılmasına en büyük önemi verdi. Rohrbach, “Ukrayna Rusya ile birlikte kalırsa, Almanya'nın stratejik hedeflerine ulaşılamayacak” dedi.
Böylece, unutulmaz Zbigniew Brzezinski'den çok önce, Rohrbach, Rusya'yı emperyal statüden mahrum bırakmak için temel koşulu formüle etti: “Rus tehdidinin ortadan kaldırılması, eğer zamana katkıda bulunursa, yalnızca Ukrayna Rusya'yı Moskova Rusya'dan ayırarak…”.
Alman gazeteci Kurt Stavenhagen, “Orta Avrupa’nın ekonomik sistemine dahil olan“ Rusya’dan yabancılaşmış Ukrayna ”, ikinci Reich’in daha yüksek alanlarına“ dünyanın en zengin ülkelerinden biri olabileceğini ”söyledi.
Başka bir Alman gazeteci Gensh, “Bu ülke tarafından sayısız ekmek, hayvancılık, yem, hayvansal ürünler, yün, tekstil hammaddeleri, yağlar, cevher, yeri doldurulamaz manganez cevheri ve kömür de dahil olmak üzere sunuldu” dedi. Sonra bu zenginliklere ek olarak, Orta Avrupa'da 120 milyon insan olacak ”dedi. Bu günlerde acı çeken, günümüze çok benzeyen bir şey duyuluyor, tanınmış politikacıların (ya da politikacıların şu anki akıl yürütmesine benzeyen), Ukrayna'nın meşhur “Avrupa seçimi” hakkında değil mi?
... 1918’te, yırtıcı Brest Peace’in (Rus Devrimi’nin Alman parasını yerine getiren “Halk Komiserleri Konseyi’nin Başkanı bile olsa, Lenin’in“ müstehcen ”olarak adlandırmaya cesaret ettiği), Alman jeopolitiğinin hayalleri alışılmadık derecede yakındı. Birleşik Rusya toprakları kısa süre önce birçoğu İç Savaşta yer alan birçok parçaya bölündü. İki Germen lordunun birlikleri Baltık Devletleri, Belarus, Ukrayna ve Gürcistan'ı işgal etti. Doğu Transkafkasya, Türk birliklerini işgal etti. Don’un üzerinde ataman PN başkanlığındaki Alman kontrolünde bir Kazak “devleti” ortaya çıktı. Krasnov. İkincisi inatla, Don Kafkas Birliği'ni, Kuzey Kafkasya'yı Rusya'dan ayırmakla tamamen Rohrbach planına karşılık gelen Kazak ve yayla bölgelerinden sökmeye çalıştı.
Baltık'ta, Alman hükümeti açık bir şekilde ekolojist bir politika izlemiştir. Şu anki Baltık ülkelerinde, Alman birliklerinin Livonia ve Estonya'yı işgal ettiği 1918'in Şubat günleri artık resmi olarak Litvanya'nın bağımsızlığını ilan etme günleri (Şubat ayının 16'i, Litvanya Konseyi'nin bağımsızlığını ilan eden ülkelerinin bağımsızlığı üzerine ve Şubat ayının 24'i) ve Şubat ayının bağımsızlığını ilan eden günleridir. Aslında, gerçekler Almanya'nın Baltık ülkelerine bağımsızlık vermek üzere olmadığını gösteriyor.
Bugünün Litvanya ve Estonya'dan bağımsız olduğu iddia edilen otoritelerin, “medeni” bir ek olan Almanya’nın “himayesini” kapsayacak şekilde tasarlanan incir yaprakları gibi davranması daha olasıydı.
Estonya ve Letonya topraklarında, Berlin diktesi altında, resmi başkanı Mecklenburg-Schwerin Dükü Adolf-Friedrich olan Baltık Dükalığı kuruldu.
Württemberg kraliyet evinin yan şubesini temsil eden Prens Wilhelm von Urach, Litvanya tahtına davet edildi.
Bunca zamandır asıl güç Alman askeri idaresine aitti. Ve gelecekte, bütün bu "devletler" "federal" Alman Reich'e girmeliydi ...
1918 yazında, kukla başkanı "Ukrayna Devleti", "Büyük Don Ordusu" ve bir dizi benzer oluşum Berlin’e Ağustos patronu Kaiser Wilhelm II’ye yaylanarak geldi. Bazıları ile Kaiser, gelecekte artık birleşik bir Rusya olmayacağını belirterek oldukça açıktı. Almanya, Rusya’nın bölünmüşlüğünün sürdürülmesini teşvik etmeyi amaçlıyor, bunlardan en büyüğü olacak: 1) Büyük Rus Bölgesi, 2) Sibirya, 3) Ukrayna, 4) Don-Kafkasya veya Güneydoğu Birliği.
Çok geniş kapsamlı fetih ve bölünen projelerin uygulanması, yalnızca Kasım ayında Birinci Dünya Savaşı 11'ta Almanya'nın teslim edilmesiyle kırıldı 1918 g…
Bu planların çöküşü, Galiçya'nın tarlalarında, 1915'in ilkbahar ve yaz aylarında Rus kanıyla cömertçe sulanan alanlarda başladı.
Naumann ek sanatçısı politikası ve “Orta Avrupa” projesi ideolojisinin faaliyetlerine geri dönersek, aynı adı taşıyan kitapta, Kaiser hükümetinin Ekim ayında verdiği desteğiyle, “Alman İmparatorluğu”, 1915, “Alman İmparatorluğu” nu yeniden canlandırdı. Uzun bir uykudan sonra. Tehlikeli jeopolitik tarafından yazılan “Orta Avrupa” nın İngiliz İmparatorluğu ve ABD'nin çıkarlarını hiçbir şekilde etkilemediğini vurgulamak gerekir. Yazar, aksine, Avrupa haritasının, ikinci Reich’in zaferinin bir sonucu olarak geçirmesi gereken “değişikliklerle” rızasına bile güvendi.
Alman hükümetinin yüksek komuta yazışmaları (Ağustos - Kasım 1915), Kasım ayında düzenlenen 10 Kasım ayında düzenlenen Alman-Avusturya konferansında Şansölye Bettman-Golveg tarafından ortaya konan "Orta Avrupa" nın siyasi, askeri ve ekonomik temellerini geliştirdi. Şansölye, uzun süreli bir sözleşmede (11 yıllarında) yer alan "her iki imparatorluğun yakın bağlantısı" ndan ve "yenilmez bir Orta Avrupa bloğu" na dayanarak yaratılmasından bahsetti.
Berlin Devlet Dışişleri Bakanı Yagov'un Kasım 13'taki Viyana'daki 1915 ofisine gönderdiği memorandumun yanı sıra Berlin konferansının resmi raporları, “Rusya'nın tamamen yenilgisine” ve ondan “büyük bölgelere” el konulmasına güvenerek Almanya’nın uygar Batı’ya, “Belçika’nın Belçika’nın ilhakının ve Batı ve Orta Avrupa’daki diğer bölgesel devralımların reddedilmesi. Aynı zamanda Avusturya geleceğin “Orta Avrupa” nın “Alman Doğu Markası” na dönüştü.
Kasım 18 hükümetinin özel toplantısında ve 1915 Aralık ayının başındaki Reichstag toplantısında, Almanya egemenliği konferansın sonuçlarını onayladı. Wilhelm II'nin Viyana ziyareti ve Franz Joseph ve bakanlarıyla her iki imparatorluğun “birleşmesinin gerçekleşmesi”, bu konuda Viyana ve Sofya'daki müzakerelerin yeniden başlatılması, diğer “müttefik ve tarafsız devletlerle” ticari ilişkilerin “derinleştirilmesi” müzakerelerinin başlatılması, Berlin'de, Ostland karakterli yeni dergi - bütün bunlar "Orta Avrupa" fikrini "gerçek politika" faktörüne dönüştürdü.
Bu durumda, Alman hükümetinin Doğu'daki ekleri ve tazminat programı bu dönemde iki olası çözümle devam etti.
Rusya'nın ayrı bir barışı sağlamayı kabul etmesi durumunda “küçük bir çözüm” öngörülmüştü. Şartları, Almanya’nın Balkanlar’daki Rus pozisyonlarının atanması, ekonomik ve ticari anlaşmaların yapılmasına rıza göstermesi, Almanya’ya yapılan katkıların ödenmesi ve Polonya, Litvanya ve Courland’ın ele geçirilmesi, “engin Rus İmparatorluğu ile ilgili olarak sadece bir sınır düzeltmesi olacak”.
“Büyük karar” (İngiltere ve Fransa ile ayrı bir barış ve Rusya’nın askeri yenilginin bir sonucu olarak ele geçirilmesi durumunda), Romanov imparatorluğunun bir dizi parçaya bölünmesi, topraklarında marjinal devletlerin yaratılmasında (Almanya’nın himayesinde) ve yukarıda belirtilen Rus topraklarının sömürgeleştirilmesi.
Aslında, en başından beri, Sovyet hükümetinin 1915'te ödemek zorunda olduğu Rusya'dan büyük bir katkı toplanması üzerine bir maddeye ek olarak, 1918'in ortasından itibaren tek karar olan “büyük bir karar” tercih edildi.
Kaiser Almanya'nın hükümet sırlarına adanmış Profesör Friedrich Lecius'un gizli mutabakatında, diplomatik sözleşmelerden arındırılmış bu program buna benziyordu. Mutabakatta, “Rusya'nın kaybetmesi gereken marjinal bölgeler - Kafkaslar, Polonya, Baltık-Belarus kuzey-batı - bağımsız devletlerin oluşumu için uygun değil” dedi. “Romalılar üzerine modellenmiş ele geçirilmiş iller gibi sağlam bir el ile kontrol edilmelidirler.” Doğru, Lecius, “Ukrayna ve Finlandiya'nın muhtemelen bağımsız devletler olabileceğini” öngörüyor ...
“Bizi zorlarlarsa” yazar, “Batı ülkeleriyle uzlaşmacı bir barışı sonuçlandırmak için ve şu an için batı kanadının kurtuluşunu terk etmek zorunda kalacağız, o zaman Rusya'yı Baltık Denizi'nden uzağa ittirmeli ve sınırımızı Volkhov ve Dinyeper'a devretmeliyiz, böylece Novgorod the Great ve Mogilyov, Almanya'nın sınır kentleri olacak ve sınırımızın korunması çok daha kolay ve daha kolay olacak ... Mogilyov, Novgorod, St. Petersburg ve Riga karşılığında, Vilna ve Varşova'nın ötesinde, 20 yıllarında Kale kaybına uğramaktan kurtulabiliriz. ”
Lecius, “Doğu’daki bir savaşta hedefimizin ne olması gerektiğinin en fazla olduğu sonucuna varıyor. Kuşkusuz, eğer İngiltere tarafsız kalırsa ve Fransa'nın tarafsız kalmasını sağlamış olurduk. ”
“Uğraşmamız gereken asgari miktar nedir? - Lecius'u daha fazla düşünüyor. - Baltık Denizi bize Siyah'tan daha yakın olduğu için Kafkasya'yı bir kenara bırakalım. Rusya’nın Karadeniz’e ulaşmasına izin vermeyi tercih edebiliriz, çünkü daha önce olduğu gibi, Türkiye dünya okyanuslarına doğru yola çıkacak. Ayrıca Doğu Ukrayna’yı terk edebilir ve Dinyeper’a kadar Batı Ukrayna’nın kurtuluşundan memnun olabiliriz. Volyn ve Kiev ve Odessa ile birlikte Podoliya Hapsburg'a gitmeli. ”
Temmuz 1917’te Bettman-Golweg kasabası görevden alındığında, Alman hükümeti Pan-Almanlar için bir program başlattı ve muhtemelen Rusya’nın yıkıcı devrimci şeytanlarının parçalanması ve bunun bazı gizli sözlerle eklenmesi konusundaki umutlarını pekiştirdi.
Belli ki, Bolşevik lider Ulyanov-Lenin tarafından Alman Kaiser’in iç çevresinden biriyle yaptığı gizli görüşme sırasında verilenler. Bazı araştırmacılara göre, 1917 g Mart ayında Berlin istasyonunun yanlarında Rus isyancılarıyla dolu mühürlü bir vagonla özel bir trenin günlük otoparkı sırasında, İsviçre'den Rusya'ya giderken böyle bir toplantı yapıldı ...
Sovyet analistler, İkinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinden ve NATO’nun NATO’nun ve Varşova Paktı’nın askeri-politik bloklarına bölünmesinin ardından on yıllar sonra merak uyandırıyor; Batı Alman revanşistlerinin ifadeleri ve argümanları 50 - 60's. XX yüzyıl, gerçekliği hayal ediyordu. Kaiser ve Hitler Almanya tarafından yapılan "hatalar", diğer NATO ordularıyla ittifak içinde Bundeswehr'in askeri kaslarını hızla artıran Bundeswehr'in güçlerinin "nasıl düzeltileceğini" hayal etti. Alman emperyalistlerinin eski fetih planları, onları uygulamak için sabırsızdı, ancak şimdi SSCB ve müttefikleri tarafından "komünist genişlemeye" karşı ikiyüzlü olarak "Avrupa entegrasyonu" ve "Atlantik dayanışması" başlığı altında ...
Elbette, Birinci Dünya Savaşı’ndaki Rusya’nın, dış politikasının emperyalist niteliğinden değil, uzun zamandır tek bir devletin parçası olan halkların acil ihtiyaçlarından kaynaklandığına dair bazı toprak iddiaları vardı.
Üçlü İttifak’a karşı zafer kazanılması durumunda, bilindiği üzere, Rusya’nın gereksinimleri:
1) Polonya'nın Almanya ve Avusturya-Macaristan'ın bir parçası olarak üç bölünmesinden sonra, Rusya'da geniş özerklik haklarına sahip olması gereken tek bir Polonya'da birleşmesi;
2) haksız yere monarşinin egemen olduğu Galiçya ve Ugric Rusya'nın Habsburg Rusya'sının dahil edilmesi - bir zamanlar Galiçya-Volin prensliği (Galiçya) ve bir zamanlar Galya-Volin prensliği (Galiçya) ve Kievli Rus'a ait olan Doğu Rusların (Ugrik Rusya) olarak bilinen atalarının toprakları Rus Rusları);
3) Rusya'nın, her şeyden önce Rus dış ticaretinin çıkarları tarafından dikte edilen Türkiye'ye ait Karadeniz Boğazları ve Boğazlar üzerindeki kontrolünün kurulması.
Doğu Prusya operasyonu 1914 ile, iyi bilindiği üzere Almanya ile savaş bizim tarafımızdan başlamıştır, Acımasız Almanlaşma sürecinde Orta Çağ'da imha edilen Slav Prusyalı kabilesi topraklarının hiçbir zaman tarihsel olarak Alman olmadığına dikkat ediniz. Onları Yedi Yıl Savaşları 1756 - 1763 sırasında Prusyalılardan çoktan kazanmıştı.). Ancak, İmparator Nicholas II, savaşın ilk ayında general ordusu P.K. olan Neman ve Narew'in ardındaki bölgelerin Ruslaştırılması için planlar açıklamadı. Rennenkampf ve A.V. Samsonov ...
Ancak, uluslararası hukuka bakış açısından bakıldığında, Doğu Prusya’nın Naziler’den kurtulduğu ve Kaliningrad bölgesini II. Dünya Savaşı’nın bitiminden sonra yeniden adlandırdığı, yine de insanlara duyulmamış olanlar için adil tazminat gibi Nazi Reich’in kışkırtmasız saldırganlığının bir sonucu olarak Sovyet halkının mağdurları ve maddi zararları. Doğu Prusya topraklarının modern Rusya tarafından ele geçirilmesinin yasallığı konusunda şüphe uyandırmak ve Doğu Prusya'nın Almanya'ya “geri dönüşü” meselesini uluslararası ilişkiler gündemine sokmak, II. Dünya Savaşı'nın sonuçlarının radikal bir gözden geçirmesi anlamına geliyor. Sadece tüm Avrupa ve dünya güvenlik sistemini kırmak, sonuçta ortaya çıkan sonuçlarla ...
Bu nedenle, Birinci Dünya Savaşı'nı geleneksel olarak hem Alman bloğundan hem de Rusya'dan bir yırtıcı ve haksız olarak nitelendiren Sovyet resmi biliminin ilkelerine aykırı olarak, bizim için Kaiser ordularına karşı silahlı mücadele aslında bizim Vatan Ülkemizin savunulması savaşıydı.
Ne de olsa, yukarıdaki malzemelerden açıkça anlaşıldığı gibi, rakiplerimiz yalnızca Rus hükümdarını Berlin ve Viyana için elverişli bir dünya imzalamaya zorlamak değil, geçici faydalardan fedakarlık etmeyi değil, aynı zamanda acımasız sömürgeleştirmeye ve en verimli ve Almanlaşmaya maruz kalan Rus devletinin kendisini tahrip etmeyi hedefliyordu. Ülkemizin Doğu Avrupa topraklarının yoğun nüfuslu bölgeleri, nüfusun kitlesel soykırımından önce bile durmuyor ... Bundan dolayı, on yıllardır silahların unutulmuş bir başarısı varolmaya Rusya ve halkları çok doğru savunan Avusturya-Alman askerlerine karşı sert bir mücadele içinde savaş korsanlar, kesinlikle sürdürmekte dikkat gösterişi ve onurlu kökenini hak ediyor.