Rusya'nın temel özelliği, kendisini korumak imkansızlığıdır. Yeterince savunucu olan birçok devletin aksine, Orta Rusya, Moskova ortaçağ Büyük Dükalığı bölgesi ile sınırlıdır. Doğal sınırları tanımlayacak nehirler, okyanuslar, bataklıklar veya dağlar yoktur - koruma için burada sadece nispeten sıcak bir iklim ve ormanlara güvenirler. Rus tarih - Bu birbiri ardına işgallere karşı mücadelenin bir kronik olduğunu.
Baskınlar geleneksel olarak iki yönden gerçekleştirildi. İlk yön - bozkırlar - Rusya'yı Orta Asya ve dahası ile birbirine bağlayan açık meralar - Moğollar bu yolu kullandı. İkincisi, diğer tüm işgalcilerin Rusya'ya geldiği, Teutonik şövalyelerden başlayıp Nazi savaş makinesiyle biten Kuzey Avrupa Ovası'ndan.
Bu güvenlik açıklarıyla başa çıkmak için, Rusya üç aşamada genişledi. Birinci aşamada, Rusya tampon bölgeler oluşturmak için istila koridorlarına doğru genişlememiş, aksine, bunlardan uzakta kaleler oluşturmak için genişlemişlerdir. 15. yüzyılın sonunda, III. İvan döneminde, Rusya yine de Moskova’yı Kiev’den ayıran Pripyat (Pinsk) bataklıklarını güvence altına almak için Batı’ya biraz daha ilerlemiştir. Fakat bu dönemde Rusya'nın ana genişleme yönü kuzeye, Kuzey Kutbu'na ve kuzeydoğuya, Urallar'a oldu. Bu bölgenin sadece küçük bir kısmı faydalı olabilirdi - ana kısım tayga ve hatta tundra idi, neredeyse ıssızdı - ama Rusya için mevcut olan tek topraktı. Ayrıca, ormanlarla kaplı alanlara göre Muscovy'nin doğal gelişimini belirlediler. Bunlar, Muscovy'lerin erişebildiği ve Moğollara karşı savaşta umutlarını bastırdığı savunma toprakları için en uygun yerlerden biriydi.
Moğollar hızlı hareket eden süvarileri sayesinde ovalara egemen olan göçebelerdi. Güçlü olmalarına rağmen, güçleri çoğaltan atlarının değerlerinin düştüğü orman bölgesine girdiklerinde güçleri azaldı. Moğollar, avantajın savunucuların tarafında olduğu ormanda bulunan piyadelerle savaşmak zorunda kaldı.
Bir sonraki genişleme aşaması çok daha agresif ve riskliydi. XVI. Yüzyılın ortalarında, IV. İvan devrinde, Rusya Moğolistan akın yolunu engellemek için nihayet ortaya çıktı. Rusya, güneye ve doğuya doğru, bozkırda derinleşti ve doğuda Urallara, güneyde ise Hazar Denizi ve Kafkas Dağları'na kadar durmadı. Bu genişlemenin bir kısmı, Hazar Denizi'ndeki Astrakhan, Tatarların ülkesi, uzun zamandır göçebe düşmanlar ve yakında Kafkasya'nın eteğinde bir askeri karakola dönüştürülen Grozni de dahil olmak üzere, stratejik olarak önemli bölgelerin bir kısmının Rusya tarafından ele geçirilmesiydi.
Bu genişlemenin bir sonucu olarak, Moskova Büyük Dükü Ivan IV, gelecekteki bir imparatorluğun doğmasını öngören Tüm Rusya Çarları oldu. Rusya nihayet standart bir güvenlik seviyesine ulaştı. Kafkasya'nın kuzey yamaçlarının tutulması, Küçük Asya ve Perslere karşı yeterli koruma sağlayabilirken, milyonlarca kilometre karelik bozkır mevcudiyeti başka bir savunma stratejisini mümkün kıldı: tampon bölgeler.
Modern, ortaçağ veya başka bir dönemde Rusya, doğal peyzajın onu koruyacağına güvenemez. Pripyat (Pinsk) bataklıkları küçüktü ve birçok durumda basitçe üstesinden gelinebilirdi. Kuzey Kutbu'ndan Rusya'ya saldırmak isteyen kimse yok. Ormanlar Moğol süvarisini yavaşlattı, ancak Muscovy’nin öncülü olan Kiev Rus’un gösterdiği gibi, anahtar kelime “durmak” değil “yavaşlamak” idi. Moğollar, 13. yüzyılda Kiev Rus’u ele geçirip imha etti.
Böylece, sadece tampon bölgeler kalır. Ülke, onu düşmanlarından ayıran bölgeleri kontrol ettiği sürece, bu bölgeler düşman birlikleri tarafından kolaylıkla aşılırsa bile, arz hattındaki yıpranma ve saldırılar nedeniyle herhangi bir istila kanaması mümkün olacak. Bununla birlikte, bu tür tamponlar bir yan etkiye sahiptir. Bu bölgelerde yaşayan ve mutlaka tampon bölge gibi olmak istemeyen insanlar var. Bu tür bölgeler üzerindeki kontrolün sürdürülmesi, sadece savunmaları için önemli sayıda birliğin çeyreğini almayı değil, aynı zamanda merkezi bir kontrol sağlamak için büyük bir iç güvenlik hizmeti ve bir casus ağının oluşturulmasını gerektirir. Ve devletin hayatta kalması için kilit rol oynayan bu tür kurumların da son derece sıkı kontrol edilmesi gerekmektedir. Tampon bölgelerin kurulması ve sürdürülmesi, Rusya'yı sadece komşularına karşı agresif görünmekle kalmaz, aynı zamanda imparatorluğu korumak için onu kendi bölümlerine karşı temizlemeye ve dehşete zorlar.
Genişlemenin üçüncü aşaması, saldırıların geldiği son yöne - Batı’ya karşı savaşmaktı. 18. yüzyılda, Büyük Peter ve Büyük Catherine döneminde, Rusya Ukrayna'yı ekleyerek güneybatıdaki Karpatlara ulaştı. Rusya aynı zamanda batıdaki sınırlarını genişletti ve Baltık topraklarını devlete soktu ve böylece Rus kanadının Baltık'ta güvenliğini sağladı. Muscovy ve Rus krallığı şimdi Rus İmparatorluğu olarak bilinir.
Ancak, Karpatlar'daki konsolidasyonun yanı sıra, Rusya korunabilecek sınırlara da ulaşamadı. Baltık ve Karadeniz'in kıyılarına genişleme, geçmiş yılların Kazak ve Baltık ülkelerindeki dış tehditleri ortadan kaldırmıştır, ancak bu tehditler dıştan içe doğru çevrilmeye mal oldu. Dahası, Rusya o kadar hızlı ve o kadar genişlemekteydi ki, imparatorluğun sosyal ve askeri anlamda bir arada tutulması anıtsal ve sürekli bir mücadeleye dönüştü. Ve tüm bunlar - tampon bölgelerin oluşturulması yoluyla güvenlik benzerliği sağlamak için.
Ancak bu bir imparatorluk yönetimi meselesidir. Sonunda, çok yönlü tehditler, Muscovy'nin jeopolitik sorunlarını belirledi. Bozkırlardan sürekli bir saldırı tehdidi oluştu, ancak saldırı riski batıda kaldı: doğal engellerin bulunmaması nedeniyle, Kuzey Avrupa Ovası büyük bir piyade ordusunun konuşlandırılmasına izin verdi (ve İsveçlilerin kullandığı Muscovy'lere karşı askeri birlikler için deniz kuvvetlerinin kullanılmasına izin verdi). Ormanlar, Rus topraklarının ve iklimlerinin muazzam büyüklüğünün yanı sıra belirli bir güvenlik derecesi sağladı, ancak sonunda Rusya en az iki taraftan tehditle karşı karşıya kaldı. Onlarla başa çıkabilmek için, Rusya sürekli hokkabazlık yapmak zorunda kaldı: Doğu batıya, iç dışa doğru.
Rus İmparatorluğu'nun coğrafyası, kendine özgü özellikleri "ele geçirdi". Her şeyden önce, imparatorluk seyrek nüfuslu idi (ve kalır). Bugün bile, Rusya'nın engin bölgeleri yerleşmiyor ve ülkenin geri kalanında nüfus küçük şehirlerde dağılıyor ve megalopolislerde daha az yoğunlaşıyor. Rusya'nın Avrupa kesimi en yoğun nüfusa sahip ancak genişleme sürecinde Rusya hem etnik Rusları yeniden yerleştirdi hem de kendi yolunda ortaya çıkan büyük azınlıkları asimile etti. Bu nedenle, elbette, Moskova ve çevresinin rolü, kritik derecede önemlidir, ancak eski Muscovyilerin baskınlığı tamamen sarsılmaz değildir.
Sonuç, şu anki tarihten bağımsız olarak, büyüklüğü ve lojistik sorunları nedeniyle, Rusya İmparatorluğu içinde var olan, uzun süredir devam eden çatışmalardı. Rusya İmparatorluğu, Sibirya hariç bile, kuzeyde bulunan geniş bir bölgedir. Moskova, Newfoundland ile aynı yükseklikte yer alırken, Rus ve Ukraynalı tahıl ambarları Maine eyaletinin enlemindeler ve son derece kısa bir ekim sezonu ile sonuçlandılar. Ekin mahsulünün boyutuna etki etmenin yanı sıra, iklim aynı zamanda ulaşım verimliliğini de sınırlıyor - mahsulleri çiftliklerden uzak pazarlara ulaştırmak zor bir işti, karmaşıklık açısından çiftliklerden uzak yaşayan büyük bir şehir nüfusunu korumaya benzer. Bu, Rus ekonomisinin temel bir sorunudur. Rusya kendisini besleyecek kadar büyüyebilir, ancak çiftliklerinde, şehirlerine ve imparatorluğun uzak köşelerine, bozulmadan önce etkili bir şekilde taşıyamaz. Ancak, yiyecek teslim edilebilse bile, bu teslimin maliyeti onu insanlara erişilemez hale getirdi.
Nüfusun dağılımı da siyasi bir sorun yaratıyor. Ulaştırma sorununun doğal sonucu, nüfusun ekim alanlarına daha yakın yerleşme ve ulaştırma sisteminin maliyetlerinden zarar görmemesi için küçük şehirlerde yaşama eğiliminde olmasıdır. Ayrıca, Rusya’nın batısındaki ve güneyindeki nüfus, bir kural olarak, fethedilen halklara aittir. Bu nedenle, fethedilen halklar, bir kural olarak, ekonomik rasyonellik göz önünde bulundurularak dağıtılırken, merkezi Rusya'ya taşınması gereken gıda ihtiyacı bu rasyonelliğe aykırıdır.
Rus hükümdarları, şehirlerde açlık arasında seçim yapma ve gıda bölgelerinde ekonomik yoksulluğu teşvik etme ihtiyacı ile karşı karşıya kaldıklarında (gıdaları piyasa fiyatlarının altındaki fiyatlarla satmaya zorlarlar), Rus hükümdarları, ikinci seçeneği seçti. İkinci seçenek, kentsel ve endüstriyel alanların nüfusunu yaratmaya ve desteklemeye çalışarak Joseph Stalin tarafından seçildi. Fetih edilen azınlıklarda benzer ekonomik zorlukların zorla yaratılması, ancak sıkı bir şekilde kontrol edilen güvenlik tertibatına olan ihtiyacı iki katına çıkardı.
Rusya coğrafyası, Rusya’nın ya merkezi bir hükümete ve ekonomik bir sisteme sahip olacağını ya da şehirlerde milliyetçi hareketler, köylü isyanları ve açlık yüzünden parçalanacağını gösteriyor. Kentleşme, özellikle sanayileşme, güçlü bir merkez olmadan imkansız olurdu. Aslında, Rus İmparatorluğu veya Sovyetler Birliği'nin kendisi imkansız olurdu. İmparatorluğun ve Rusya'nın kendisinin doğal arzusu, onun parçalanmasıdır. Bu nedenle, ülkenin bütünlüğünü korumak için, bürokratik düzeneğin başkentte merkezileştirilmesi, yalnızca otokrasinin oluşturduğu kurallara göre hareket etmesi ve aynı zamanda imparatorluğun birliğini sürdürmeye zorlayacak çok sayıda güvenlik düzeneğinin sürdürülmesi gerekiyordu. Rusya'nın tarihi, doğal olarak güçlü merkezkaç kuvvetlerinin, ülkenin dokusunu parçalayan kontrolünün tarihidir.
Bu nedenle, Rusya'nın iki temel jeopolitik sorunu var, ilki imparatorluğun birliğini korumak. Ancak imparatorluğun yaratılması ve korunması ikinci sorun - iç güvenliği sağlamak. Bir hedefi başarmak diğerine ulaşma çabalarını baltalamasına rağmen, imparatorluğu bir arada tutmak ve sınırlarını aynı anda korumak gerekir.
Jeopolitik zorunluluklar
Rusya'nın Muscovy çekirdeğini korumak için, Rusya:
1. Urallar tarafından kısmen korunan ve iklimsel olarak düşmanca olan topraklarda bir kale oluşturmak için kuzey ve doğuya doğru genişlemek. Böylece, en kötü senaryoda (örneğin, Moskova'nın çöküşü) bile, yine de canlanabileceği bir “Rusya” olacak.
2. Asya'dan gelen baskınları caydırmak için bozkırdaki güneydoğu bölgesini Kafkasya'ya ve güneydoğuya doğru genişletin. Orada olabildiğince güçlü bir kale oluşturmak için, şartların elverdiği ölçüde Orta Asya ve Sibirya'ya gitmek gerekir.
3. Mümkün olduğunca batıya doğru genişletin. Güneybatıda, Karpatlar ulaşana kadar durmayın. Kuzey Avrupa Ovası topraklarında asla durmaz. Derin nüfuz, yalnızca tampon oluşturma anlamında değil, Kuzey Avrupa Ovası da batıya doğru daralır ve savunmayı kolaylaştıran güvenlik seviyesini arttırır.
4. İmparatorluğunuzu terörle yönetin. Bölgenin çoğunun orijinal olarak yerli Rusça olmadığı için, sayısız azınlığın belirli bir bölge üzerindeki kontrolünü kurma veya düşman kuvvetleriyle birleşme ihtimalini önlemek için sağlam bir ele ihtiyaç vardır.
5. Açık okyanus erişimine sahip olan buzlanmayan limanlara genişletin, böylece imparatorluk, toprak imparatorluklarının yaşadığı ekonomik sorunlara dayanabilir.
Rus merkezinin coğrafyası göz önüne alındığında, Rusların neden bu şekilde büyüdüğü anlaşılıyor. Hem Kuzey Avrupa Ovası'ndan hem de güneydoğu Avrupa ve Orta Asya'nın bozkırlarından saldırılara karşı savunmasız olan Rusya, ikiden bahsetmeksizin bir yönden bile bir darbeye dayanamadı. Tamamen askeri bir soruna ek olarak, devlet aygıtının böyle bir baskı altında bir ülke üzerindeki kontrolünü sürdürme kabiliyetinin yanı sıra yetkililerin ülkeyi yalnızca savaş sırasında değil barış zamanı da besleyebilme konusunda şüpheler doğurdu. Bu coğrafi olarak kafa karıştırıcı durumun çözümünde Kafkasya, Orta Asya ve Sibirya'dan güvenlik sağlamak ilk ve en kolay yoldu.
Batıya genişlemek o kadar kolay değildi. Rusların Kuzeybatı Ovası boyunca ne kadar batıya gittiklerine bakılmaksızın, etkili bir şekilde birleşebilecekleri bir nokta yoktu. Sonuçta, son etkili savunma hattı, Baltık Denizi ve Karpatlar arasındaki 640-kilometrelik alandır (Polonya olarak da bilinir). Bu çizginin ötesinde, ovalar o kadar genişlemektedir (doğuya - tercümanın notu), geleneksel silahlarla savunmanın imkansız olduğu için korunmayacak kadar açık bir alan vardır. Bu nedenle, SSCB ve Elbe'ye gitti.
Sovyetler Birliği, gücünün zirvesinde, nihai amacı dışında, dünyadaki okyanuslara güvenli erişim sağlamak için her şeyi başardı. SSCB kendisini güney ve güneybatı yanlarını koruyan Karpatlar, Karadeniz, Kafkaslar ve Urallar'da büyüledi. Sibirya, doğu sınırını engin boşluklarıyla savundu. Daha güneyde, Rusya Orta Asya’da kök salmaktadır. Ruslar, Kuzey Avrupa Ovası dışındaki her yerde sınırları korumuşlardı, bu nedenle Almanya ve Polonya'yı işgal etmeleri gerekiyordu.
Rusya İmparatorluğu'nun Stratejisi
Modern Rus İmparatorluğu'nun üç farklı sınır bölgesi vardır: Sibirya, Orta Asya ve Kafkaslar (şimdi çoğunlukla bağımsız devletler) ve Batı Avrupa.
Birincisi Sibirya. Sibirya'yı imparatorluğun geri kalanıyla bağlayan tek bir demiryolu hattı var ve orada askeri güçlerin bulunması imkansız olmasa da oldukça zor. Aslında, Rusya’nın Uzak Doğu’daki riskleri aldatıcı.
Trans Sibirya Demiryolu batıdan doğuya doğru koşarak Baykal-Amur Demiryolu ile bir ilmek oluşturuyor. Trans Sibirya Demiryolu, Rusya'yı Sibirya'ya bağlayan tek yoldur ve bir dereceye kadar savunmasızdır. Sibirya'ya yapılan saldırı ilgi çekici değil, çünkü ele geçirilecek hiçbir şey yok: bölgenin toprakları muazzam, ancak sert hava koşulları sadece nöbetten sonra elde tutulma ihtimalini değil, aynı zamanda bunun uygunluğunu da ortaya koyuyor. Ayrıca, Sibirya'dan Rusya'nın geri kalanına saldırı, Ural Dağları'nın varlığı nedeniyle mümkün değildir.
Kazakistan'ın doğusunda, Rusya sınırı dağlarda veya tepelerde; pratikte kuzey ve güneyi Rusya’nın derinliklerine bağlayan hiçbir yol yoktur ve var olanlar kolayca korunabilir. Ve o zaman bile bu yollar seyrek nüfuslu yerlerde son bulur. Çamur veya kar olmadan geçen süre yılda üç aydan az sürer. Bu sürenin dışında ordunun toprak arzı olasılığı yoktur. Asya'nın gücü Sibirya'ya saldırmak imkansızdır. Bu, 1941'teki Japonların SSCB yerine ABD'ye saldırmayı tercih etmelerinin ana nedenidir. Bu bölgedeki Rusya'ya saldırmanın tek yolu, Japonların 1905'te yaptığı deniz saldırısıdır. Bundan sonra kıyı bölgelerinde (Primorsky Krai veya Vladivostok gibi) bir yer kazanmak mümkündü. Bununla birlikte, gerekli altyapı maliyetlerini dikkate alarak Sibirya anakarasında başarı geliştirme maliyeti, neredeyse imkansız olacak kadar yüksektir.
Rusya’nın stratejik kaygısının temel nedeni olarak bundan kurtulmak için Sibirya ile bir görüşme başlattık. Ancak, Rus İmparatorluğu'nun savunması farklı bir dizi meseleyi içerir.
İkincisi Orta Asya. Rusya İmparatorluğu'nun vade boyunca sınırları ve bu bölgedeki SSCB sınırları, birlikte mükemmel bir savunma pozisyonu veren birbirine bağlı bir dizi dağlık alanda, çöllerde ve su kütlelerinde bulunuyordu. Moğolistan ile kuzeybatı sınırından başlayıp, güneybatıya Kırgızistan ve Tacikistan boyunca ilerleyen imparatorluk, Himalayaların kuzey şubesi Tien Shan tarafından korunuyordu. Afganistan ve İran sınırları boyunca batıya doğru Hazar Denizi kıyılarına hareket eden imparatorluk, tüm alçak alanları dağlık sınırlar boyunca işgal etti. Ancak, Afganistan sınırındaki küçük bir bölge hariç, bu ovalar, önemli askeri güçlerin üstesinden gelemediği sert çöllerdir. Afganistan sınırındaki bölge daha kolay aşıldı, bu da hem yerli halklardan hem de yabancılardan Afganistan'daki olası tehditler hakkında sürekli bir Rus endişesine neden oldu. Hazar Denizi, İran sınırını savundu ve batı kıyısında, İmparatorluğun İran ve Türkiye ile paylaştığı ve herhangi bir yöne geçmek eşit derecede zor olan Kafkas Dağları başladı. Kafkasya, Karadeniz'de sona erdi ve imparatorluğun güney sınırını tamamen korudu. Onun için bu bölgeler Sibirya'dan daha değerliydi ve bu nedenle onları ele geçirmeye değdi. Coğrafya, en azından bir kez, onunla çalışmak yerine Rusya'nın tarafında da oynuyordu.
Ve nihayet, Odessa'nın batısından başlayıp Baltık Devletlerine kadar uzanan batı cephesi var. Avrupa sınırı savunmasız bir nokta. Bu sınırın güney kesiminin coğrafyası zaman zaman değişti ve çizgisinin gerçekte koştuğu yer çok önemliydi. Karpatlar, Romanya'dan Batı Ukrayna'ya ve Slovakya'ya kadar uzanan bir yay oluşturur. Rusya, Ukrayna'da bu yayın merkezini kontrol etti. Bununla birlikte, sınırları, Rusya'nın dağlardan bir vadi ile ayrıldığı Romanya'daki Karpatlar'a kadar uzanmadı. Bu bölgeye Moldova veya Bessarabia denir ve Romanya'ya ait olduğunda Rus ulusal güvenliği için bir tehdit oluşturuyor. Rus ellerinde ise Rusya'nın Karpatlara güvenmesine izin veriyor. Bölgenin bağımsız olması durumunda, örneğin bugün Moldova Cumhuriyeti şeklinde, hem tampon hem de bir tehlike kaynağı olabilir. 1939-1941’te Almanlarla ittifak sırasında. Ruslar bu bölgeyi İkinci Dünya Savaşı'nın bitiminden sonra olduğu gibi ele geçirdi. Romanya'dan bir saldırı tehlikesi her zaman mevcuttur.
Ancak Rusya için burası en tehlikeli değil. Kuzeyde, Karpatlar'ın kuzey ucu ve Baltık Denizi arasındadır. En dar kısmında yaklaşık 480 km uzunluğundaki bu bölge, Varşova'nın batısına başlıyor ve kuzey Polonya'daki Elblгg kentinden güneydeki Krakow'a kadar uzanıyor. Bu, Kuzey Avrupa Ovası'nın en dar kısmı ve Birinci Dünya Savaşı öncesi Rus İmparatorluğu sınırının yaklaşık bir geçit noktası. Bu noktanın ötesinde, Ruslar Doğu Polonya'yı ve üç Baltık devletini kontrol etti.
Rusya için tehlike, bu noktada Kuzey Avrupa Ovası'nın bir üçgen gibi doğuya doğru genişlemesidir. Bu üçgen genişledikçe, Rus birlikleri gittikçe daha fazla gerilmek zorunda kalıyor. Böylece, Rusya’yı ovadan batıya saldıran kuvvet, Rus birliklerinin yoğunluğunu azaltan arazilerin genişlemesiyle ilgilidir. İşgalciler güçlerini yoğunlaştırırlarsa, saldırganlar Moskova'ya sızabilir. Bu, geleneksel Rus korkusudur: doğal engellerin olmadığı bir yerde, Ruslar uzaklaştıkça uzaklaşır, cephe büyür ve saldıran tarafın avantajı artar. İmparatorluğun oluşumundan sonra, Ruslar bu yönde onlara saldıran üç güçle - Napolyon, Wilhelm II ve Hitler. Wilhelm güçlerini Fransa’nın saldırısına odakladı, bu yüzden Rusya’ya çok fazla baskı yapmadı, ancak Napolyon ve Hitler bunu yaptı ve her ikisi de süreci neredeyse Moskova’ya attı.
Kuzey Avrupa Ovası'nda Rusya'nın üç temel stratejik seçeneği vardır:
1. Düşman güçlerini absorbe etmek için Rus topraklarının derinliğini ve iklimi kullanın ve daha sonra Napolyon ve Hitler ile yapılanları yenin. Bu seçenek, pratikte test edildikten sonra, iyi bir çözüm gibi görünüyor, ancak bu durumda, yenilginin olasılığı yüksektir, ayrıca saldırganlar ülkeyi mahvetmektedir. Bu bağlamda, eğer Hitler Kuzey Avrupa Ovası boyunca Moskova’ya, saldırıyı güneye, Stalingrad’a doğru yönlendirmek yerine, Moskova’ya doğru ilerlemeye devam etseydi, 1942 yılında ne olacağını tahmin etmek ilginçtir.
2. Sınırdaki büyük bir piyade ordusunun kuvvetleriyle saldıran birliklerle bir araya gelin ve düşmanı 1914 yılında denenmiş olan "kanı yıkamak" için zorlayın. Bu seçenek, ilk bakışta çekici çünkü Rusya, Avrupalı rakiplerinden daha fazla insan rezervine sahip. Bununla birlikte, pratikte, bu seçeneğin seçimi, güvenlik aparatının zayıflatılmasının, 1917 yılında olduğu gibi, asker isyanlarının sonucu olarak rejimin çökmesine neden olabileceği, imparatorluktaki sosyal koşulların değişkenliği nedeniyle tehlikelidir.
3. Sovyetlerin Soğuk Savaş sırasında gerçekleştirdiği saldırılara karşı başka bir tampon oluşturmak için Rus / Sovyet sınırını mümkün olduğunca batıya kaydırın. Bu açıkça çekici bir seçenektir, çünkü stratejik derinlik yaratır ve ekonomik fırsatı arttırır. Ancak, Orta Avrupa ülkelerinde güvenlik sağlamak için Rus kaynaklarını da dağıtıyor ve sonuçta 1992'taki Sovyetler Birliği'ni kıran savunma harcamalarını önemli ölçüde artırıyor.
Modern Rusya
Rus İmparatorluğu’nun en büyük genişlemesi, 1945’tan 1989’e Sovyetler yönündedir. Paradoksal olarak, bu genişleme Sovyetler Birliği'nin çöküşünden ve Rusya topraklarının mevcut sınırlarına indirilmesinden önce geldi. Bugünlerde Rusya Federasyonu'na baktığımızda, büyük ölçüde, 17 yüzyılda Rusya sınırlarına çekildiğini anlamak önemlidir. Muscovy topraklarını elinde tutar, Tatar güneydoğusundaki toprakları ve Sibirya. Batı tamponu Ukrayna ve Baltık Devletleri ve Kafkasya ve Orta Asya'daki ayak izlerini kaybetti.
Böyle muhteşem bir genişleme ve daralma ile durumu anlamak için Sovyet stratejisini anlamaya odaklanmak gerekir. Sovyetler Birliği, Avrasya'nın kalbine hakim bir iç eğitimdi, ancak açık okyanusa erişimi yoktu. Ne Karadeniz, ne de Baltık Denizi, Rusya’nın ücretsiz deniz taşımacılığı yapmasına izin vermedi, çünkü her iki deniz de sırasıyla Skagerrak ve Karadeniz boğazı (Boğaz ve Çanakkale Boğazı) tarafından engellendi. Türkiye ve Danimarka NATO’nun bir parçası olduğu sürece, Rus askeri konumlarının St. Petersburg, Kaliningrad, Sevastopol ve Novorossiysk’teki istikrarı şüpheli olmaya devam ediyor.
Sovyetler Birliği'nin çöküşünün birçok nedeni var. İşte bunlardan bazıları:
• Orta Avrupa’da, SSCB’nin bölgeyi kontrol etme kabiliyetine vuran ve aynı zamanda kendi ekonomik çıkarları için kullanan aşırı gerilim. Bu bölge net bir zarara döndü. Uzanan kuvvetler ordunun kendi fiili masrafları üzerine pahalı lojistik problemler yarattı. Geleneksel Rus idari yapısının genişlemesi, Rusya içindeki kendi idari yapısını püskürttü ve kazançlı imparatorluğu, nüfusu için ağır bir ekonomik yüke dönüştürdü.
• ABD’yi Almanya’yı silahlandırmaya zorlayan ve büyük güçlerini orada konuşlandırmaya zorlayan Avrupa'nın geri kalanına açık bir tehdit oluşturmak Bu da Rusları kitlesel askeri yapılara sürüklemiş ve kendi doğal tarımsal güçlükleri nedeniyle iç lojistik maliyeti ve okyanus ticaret yollarına erişememesi nedeniyle Sovyet (ve Rus) deniz ticaretini imkansız hale getirmiş olması nedeniyle Amerika'dan daha az üretken olan ekonomilerini baltalamıştır. . Deniz ticaretinin karadan daha ucuz olması ve aynı zamanda küresel pazara erişimine izin vermesi nedeniyle, Sovyetler Birliği Avrupalı ve Asyalı rakiplerine kıyasla her zaman son derece olumsuz ekonomik koşullarda var olmuştur.
• Silah yarışına daha zengin ülkelerle katılarak, SSCB, ekonomiye sivil sektörden hem maddi hem de entelektüel kaynakları alarak onlara karşı çıkabildi. En iyi beyinler, Rusya'nın idari ve ekonomik yapısını yıkmaya zorlayan askeri-sanayi kompleksine girdi.
1989’te, Sovyetler Birliği Doğu Avrupa’nın kontrolünü kaybetti ve 1992’te çöktü. Rusya gerçekte Rusya'nın kontrolünü elinde tuttuğu ancak mülkiyeti jeopolitik olarak önemsiz ya da bir yük olan Sibirya hariç, 17. yüzyılın sınırlarına çekildi. Rusya Orta Asya’yı kaybetti ve Kafkasya’daki durumları sarsıldı. Rusya Çeçenistan’ı kaybetmiş olsaydı, doğu kanadı Kafkasya’dan tamamen çıkarılmış olacaktı ve ülke bölgede jeopolitik bir çapa olmadan kalacaktı.
Rusya ülkesinin doğuda Kazakistan ile batıda Ukrayna arasındaki genişliği, Kuzey Avrupa Ovası'nın en dar kısmı gibi, yalnızca 540 km'dir. Bu alan ülkenin sanayi merkezidir. Rusya Ukrayna'yı ve tabii ki Moldova'yı kaybetti. Ancak Rusya’nın en kötü jeopolitik baskısı, Kuzey Avrupa Ovası’nda meydana geldi ve Almanya’daki Elbe kıyılarından St. Petersburg’a 160 km'den daha az bir noktaya çekildi. Bağımsız Belarus sınırından Moskova'ya olan mesafe 400 km'dir.
Rusya’nın durumunu anlamak için, Rusya’nın büyük ölçüde Muskovya döneminin konumuna geri döndüğünü anlamak önemlidir. Güneydoğusundaki kanatları nispeten güvenlidir, çünkü Çin, bozkırlarda macera aramaya meyilli değildir ve Rusya'dan bu yönden hiçbir güç alamaz. Ancak batıda, Ukrayna'da ve Kafkasya'da Rusların geri çekilmesi çarpıcıydı.
Her şeyden önce, Rusya'nın neden genişlediğini hatırlamak gerekir. Moğollarla çarpışmanın ardından, Rusların iki stratejik çıkarları vardı. Bunlardan en önemlisi, Litvanya'yı özümseyerek ve Kuzey Avrupa Ovası topraklarında mümkün olduğunca batıya sağlamlaştırarak batı sınırlarının güvenliğini sağlamaktı. İkinci stratejik ilgi, Rusya’nın güney-doğu sınırlarının, bozkırlardan Orta Asya’nın ve Ukrayna’nın emilimi yoluyla gelebilecek tehditlere karşı güvenliğini sağlamaktı. Bu olmadan, Muscovy her iki taraftan da eşzamanlı bir grev olsa bile, herhangi bir yönden greve dayanamadı.
Kimsenin Rusya'ya saldırmakla ilgilenmediği söylenebilir. Rus bakış açısına göre tarih, niyetlerde, özellikle de Batı'dan çıkanlarda dramatik değişikliklerle doludur. Düşünülemez olanı, Rusya'ya bir ya da iki kez bir yüzyıl olur. Şu anki haliyle, ülke, 21. yüzyılda kendi payına düşecek sürprizlerle çatışması halinde hayatta kalmayı umut edemez. Muscovy'nin politikası saldırgandı, çünkü iyi bir savunma seçeneğine sahip değildi. Aynı şey bugünün Rusya'sı için de geçerlidir. NATO’nun Ukrayna ve Kafkasya’da hâkim bir varlık oluşturmaktan ciddi bir şekilde bahsettiğini ve Baltık Devletlerinde benzer bir varlık kurduğunu, Rusya’yı genişleyen bir üçgenin derinliklerine geri götüren, güneydeki bir kanatla, potansiyel olarak Ukrayna’ya açılmış - NATO’nun bir üyesi - Rusya’ların felaket olarak onların konumuna. Napolyon, Wilhelm ve Hitler'de olduğu gibi, inisiyatif yanlış ellerde. Ruslar için stratejik zorunluluk ya bu tür bir girişimin ortadan kaldırılması ya da eğer mümkün değilse, Rusya’nın coğrafi engeller üzerindeki tutumunu mümkün olduğu kadar yoğunlaştırmakla ve tüm mevcut kuvvetleri Kuzey Avrupa Ovası’nda germeksizin açıkça ortaya koymasıdır.
Örneğin Çin, İran veya ABD gibi ülkelerin aksine, Rusya stratejik jeopolitik hedeflerine ulaşmamıştır. Aksine, onlardan uzaklaştı:
1. Rusya Kuzey Kafkasya’yı elinde tutuyor, ancak artık Gürcistan ve Ermenistan’ın da bulunduğu dağlara derinlemesine nüfuz edemiyor. Bu bölgelere sahip olmadan, Rusya bu kanadı güvenli olarak değerlendiremez.
2. Rusya, Orta Asya'nın dağlarında ve çöllerinde güçlü kalelerini yitirmiştir ve bu nedenle, güneyin derinliklerinde meydana gelen herhangi bir değişikliği takip etmek ve güvenliğini tehdit etmek için durum, engelleme planları ve hatta gerekli düzeyde aktif olarak engel olamaz.
3. Rusya Sibirya'yı elinde tutuyor, ancak bölgenin iklimsel ve coğrafi düşmanlığına bağlı olarak, bu basitçe (geçilmez - çevirmenin notu) güvenlik açısından bir bataklıktır (ve ekonomi açısından budur).
4. Rusya’nın Ukrayna ve Moldova’yı yitirmesi, hem diğer güçlerin işgalini hem de kapıyı Ukrayna’lı bir rakibin yaratılmasını olası kılar. Karpatların ötesindeki güçler, özellikle bu tür siyasi coğrafyadan fayda elde etmekle ilgileniyorlar.
5. Baltık ülkeleri kendi bağımsızlıklarını yeniden kazandılar ve hepsi Balto-Karpat hattının (Kuzey Avrupa Ovası'ndaki son olası savunma hattı) kuzeyi ve doğusuna yerleştirildi. Rusya'nın düşmanca bir ittifakındaki varlığı kabul edilemez. Aynı durum bağımsız veya hatta tarafsız bir Belarus için de geçerlidir (ayrıca yukarıda belirtilen çizginin tarafında, ülkenin savunması açısından kabul edilemez).
Bir limana sahip olmak, diğer ülkeler tarafından kontrol edilen engelsiz boğuşmalar gibi daha genel hedefler Sovyetler tarafından takip edilebilir. Bugün, bu tür hedefler Rusların ulaşamayacağı bir yerde. Rusya'nın bakış açısına göre, Rusya'yı savunabileceği emperyal sınırlarına döndürecek bir etki alanı oluşturulması birincil görevdir.
Çevre ülkelerdeki güçlerin yanı sıra bölge dışındaki büyük güçlerin de direneceği açıktır. Onlar için, zayıf ve savunmasız bir Rusya tercih edilmektedir, çünkü Rusya güçlü ve güvenilir bir şekilde korunmaktadır ve Rusya'nın Skagerrak üzerinden ilerlerken Kuzey Denizi'ne, Karadeniz'den Boğaz'a (Boğaz ve Çanakkale Boğazı) geçerken Rusya'nın görebileceği şekilde tamamen farklı isteklere sahiptir. ve Japonya yönünde ve daha sonra Laperosa Boğazı boyunca.
Rusya’nın temel (kilit) stratejik sorunu, jeopolitik olarak istikrarsız olmasıdır. Rusya İmparatorluğu ve Sovyetler Birliği asla gerçekten güvende değildi. Bir sorun Kuzey Avrupa Ovası. Çözüm açısından gerçek ve en zor olan diğer sorun, küresel deniz ticaret yollarına erişimin olmamasıdır. Ayrıca, tarımsal ürünlerin ülke çapında taşınması zor olan Rusya’nın ekonomik büyüklüğü, büyüklüğü nedeniyle önemini korumaktadır. Ulusal kompozisyon açısından ne kadar yaygın olduğuna bakılmaksızın, Rusya'daki altyapı eksikliği iç bütünlüğünü sürekli olarak zayıflatacaktır.
Rusya Avrasya'nın merkezinde egemen olmalı. Hâkim olduğunda, daha fazlasını istemeli. Ne kadar çok isterse, onun hedeflerini sürdürmesine izin vermeyecek olan iç ekonomik zayıflık ve sosyal dengesizlikle o kadar fazla karşılaşacaktır. Ve sonra Rusya küçülmeli. Bu döngünün Rus ideolojisi veya Rus karakteri ile ilgisi yoktur. Ancak, ideolojileri yaratan ve karakterini keskinleştiren coğrafya ile ilgisi var. Rusya, Rusya ve sürekli mücadelesiyle yüzleşmeli.