Müzik eğitimi, bir şekilde, eğitimin kendisine kadar uzanır. Bazen meşruiyet için mücadele ederken, yine de şampiyonları oldu. Son zamanlarda, teknoloji eğitimde geliştikçe, özellikle müzik öğretimi için tasarlanmış teknolojik uygulamalar geliştirilmiştir. Bu teknolojinin çoğu öncelikle sınıf için tasarlanmış olsa da, ev bilgisayarı ve internet erişimi olan öğrencilerle sınırlı olsa da, öğrencinin evde kullanması için tasarlanmış programlar vardır.
Amerikan eğitim ortamında müzik öğretimi, Lowell Mason’un Boston dilbilgisi okullarına şarkı dersleri sunduğu 1838 yılına dayanıyor. Enstrümantal müzik uyuyor ve önümüzdeki elli yıl içinde başlıyor, ancak okul gününe asla dahil edilmedi; daha ziyade ders dışı faaliyetler kademesine düştü. Yüzyılın başlarında, enstrümantal müzik sınıfta bir miktar kabul görmeye başladı, ancak çoğu zaman müzik eğitimi alanında eğitimsiz olanlar tarafından öğretildi. Ayrıca, enstrümantasyon veya müzik literatürünün herhangi bir standardizasyonu varsa çok az. (Rodos, 2007)
Birinci Dünya Savaşı’nın sona ermesinin yanında okul müziğinin kalitesi artmaya başladı. Bu öncelikle çeşitli hizmet kollarında müzikal olarak eğitildikten sonra okullardaki müzik öğretim pozisyonlarını doldurmaya başlayan gazilere bağlıydı. Bununla birlikte, bant hala ders dışı bir faaliyet olarak görülüyordu. (Ibid)
1907 yılında, Müzik Müzisyenleri Ulusal Konferansı veya MSNC (şimdi Müzik Eğitimcileri Ulusal Konferansı veya MENC olarak bilinir) okul müziğini desteklemek için düzenlendi. 1912’de akredite olmuş konular olarak, korolar ve genel müzik de dahil olmak üzere bir dizi müzik aktivitesini içeren bir teklif yapıldı. Band dahil edildi – ancak çok daha düşük bir önceliğe sahipti. Ancak daha sonra 1923’teki Cleveland MSNC konferansında Edgar B. Gordon,
“Lise grubu artık büyük ölçüde bir grup tecrübesi olan bir lise öğretmeninin gönüllü hizmetleri tarafından yönlendirilen tesadüfi bir okul işletmesi değil, günlük olarak okul programında belirli bir yere atanan bir girişimdir. sınıf dönemi eğitimli bir eğitmen altında ve yeterli iş için krediye izin verilir. ” (Ibid)
Aynı yıl ve muhtemelen hem kabul hem de önemdeki artış nedeniyle, Carl Greenleaf (daha sonra C. G. Conn Ltd. başkanı) Chicago’da ilk Ulusal Grup Yarışması’nın düzenlenmesine yardımcı oldu. Daha sonra, 1928’de Conn şirketini Michigan, Interlochen’de Ulusal Müzik Kampı’nın kurulmasına katkıda bulunmak için yönetti ve daha sonra grup yönetmenlerini desteklemek için tasarlanmış yayınları destekledi. Bu çabalar Conn ile olan tutumunda bir şekilde kendi kendine hizmet etmiş gibi görünse de, okul müfredatının önemli bir parçası olarak okul grubunun kurulmasına yardımcı oldular. (Bankalar, 1997)
Okul müfredatında kademeli, ancak sınırlı olmakla birlikte, enstrümantal müziğin kabul edilmesine rağmen, bütçe kesintileri genellikle bu programları azalttı veya hatta ortadan kaldırdı. Ayrıca, Son zamanlarda Çocuk Yokken (NCLB) baskıları ve benzer devlet gereklilikleri nedeniyle “teste öğretme” konusundaki son vurgularla, müziğin okullara dahil edilmesine yönelik destek azalmaya başlamıştır. Michelle R. Davis, “Eğitim Haftası” nda “Federal Geride Çocuk Yok Yasası birçok okulu sosyal bilgiler, müzik ve sanat gibi konularda okuma ve matematik için daha fazla zaman ayırmaya teşvik ediyor …” (Davis, 2006) Müzik, özellikle enstrümantal müzik çalışmasının tüm öğrenciler için yararlı olduğunu ve hatta akıl yürütme ve problem çözme yeteneklerini arttırdığı düşünüldüğünde, bu çok talihsiz bir durumdur.
Pek çok teorisyen müziğin eğitimin merkezi olarak yükselmesine katkıda bulundu ya da en azından okul ortamını “Üç R” ile sınırlamanın kısa görüşlü olduğunu gösterdi. Howard Gardner, “Çoklu Zeka” teorisini çocukların öğrenme için özdeş eğilimlere sahip olmadığı anlayışıyla öne sürdü. Sadece öğrenme için farklı kapasitelere sahip değil, aynı zamanda öğrenme için farklı kapasitelere sahipler birçok alanda. Bu alanlar, açıkladığı gibi, konuştuğu değişken zekâlardır. Başlangıçta yedi zekayı (müziği vurgulanan) tanımlayarak iki özel olarak (dilbilimsel ve mantıksal-matematiksel) “tipik olarak okulda değer verilenler” olarak tanımladı. (Gardner, 1999, s41) Açıkçası Gardner, eğitim sisteminin tüm öğrencilere ulaşmadığını fark etti – sadece “iyi okul yapabilen” öğrenciler. Gardner, çalışmasını elbette birden fazla zekanın varlığıyla sınırlamadı, ancak belirli bir kişinin birden fazla kişide güçlü olabileceğini gösterdi, bu zekâların birbiriyle etkileşime girmesini sağladı. “Farklı zekâların birbirini etkileyebileceği başka yollar da var … bir zekâ arabuluculuk yapabilir ve diğerlerini kısıtlayabilir; bir zeka diğerini telafi edebilir; ve bir zeka diğerini katalize edebilir.” (Gardner 2, 2006, s219) Ayrıca, “… güçlü bir müzik zekasının dilsel bir görevle uğraşan bir kişinin dilin ritmik özelliklerine daha duyarlı olmasına yol açabileceğini açıklayarak bir müzik zekasının avantajlarını övdü. anlamı.” (Agy, s223)
Birçoğu müziğin ve onun çalışmasının esas olarak duyulanla ilişkili olduğunu varsayabilirken, aynı zamanda matematikle de yakından ilişkilidir. Rameau’yu yansıtan Dahlhaus, “müziğin kökenlerini Pisagor oranlarında oluşturdu; (yani, müzik bir matematiktir). (Gargaryan, 1996, s137, 138) Müziğin matematiksel olduğu teorisine katılıp katılmadığına bakılmaksızın toto’da, müziğin göreliliği konusunda çok az anlaşmazlık olmalı notasyonu matematik. Gerçekten, koordinatı veya Kartezyeni tanıtmak, uçak, yeni müzik öğrencisinin müzik notasyonunun yatay (x) ve dikey (y) eksenlerini anlamalarına yardımcı oluyor gibi görünmektedir. Basitçe ifade etmek gerekirse, müzik personelindeki yatay (x) eksen süre dikey (y) ekseni Saha. Bu, elbette Gardner’in yukarıda belirtilen teorisi üzerine bir yansımasıdır. istihbarat etkileşimi.
Enstrümantal müzik çalışmasının öğrenci için avantajlı olduğuna dair başka kanıtlar da vardır. 1995 yılında Gottfried Schlaug ve arkadaşları, genişlemesine katkıda bulunan Corpus Callosum (CC) boyunca nöral liflerde bir artış tanımladıkları “Müzisyenlerdeki Artmış Corpus Callosum Boyutu” adlı bir çalışma yayınladılar. Ayrıca, lif / CC boyutundaki bu artışın enstrümantal müzik çalışmasına atfedilebildiğini belirleyebildiler. (Schlaug ve diğerleri, 1995) Açıkça, beynin iki yarım küresi arasında (özellikle, sol – analitik olduğu düşünülen ve sağ – düşünülen) daha fazla çapraz konuşma olduğu varsayımı kolayca yapılabilir. sonuç, daha büyük, daha yaratıcı, problem çözme yeteneğine sahip bir kişi olacaktır.
Gardner’in teorilerinin yanı sıra Schlaug ve arkadaşlarının teorileri üzerine düşünürken, başkalarının müzik ve diğer beceriler arasındaki bağlantıları doğrulamaması hiç kimseyi şaşırtmamalıdır. Bahr ve Christiansen “Matematiksel Beceri ve Müzisyenlik Arasındaki Alanlar Arası Transfer” başlıklı makalesinde, müzik eğitimi alan öğrencilerin müzikle yapısal bir örtüşme olması şartıyla matematiksel görevlerde üstün performans gösterdiklerini gösteren bulgular yayınlandı. (Bahr, Christiansen, 2000) Bu “yapısal örtüşme”, tedbirlerin veya notların kesirlere bölünmesi, sıklık ile ilişkili olarak veya yukarıda belirtildiği gibi, koordinat (Kartezyen) düzlem ile müzik personeli.
Bu gelişmiş problem çözme yeteneği ile; bu matematiksel kavramların artan farkındalığı, müzik öğrencilerinin sınıf teknolojisiyle iyi performans gösterebileceğini varsaymak büyük bir sıçrama olmazdı. Gerçekten de, müzik öğrencilerinden en az diğer öğrencilerin yanı sıra teknoloji konusunda da yapmaları beklenmelidir. Bu doğruysa, bir sonraki adım, özellikle kendilerine yönelik teknoloji ile özellikle iyi yapacaklarını varsaymak olacaktır.
Kısa bir süre önce, teknolojik temelli müzik uygulamalarının eksikliğini tanıyan teknoloji uzmanları, müzik eğitimi için bilgisayar programları geliştirmeye başladılar. Müzik teorisi web siteleri ortaya çıkmaya başladı, birçoğu senfonik örgütler tarafından üretildi ve bunlarla bağlantılıydı. Diğerleri öğretmenler ve lisansüstü öğrenciler tarafından dersin bir parçası olarak veya belki de kendi kullanımları için (ve uygulamayı kullanmak isteyen herkes) üretilmiştir. İnternette hızlı bir arama, müzik öğrencisi için üretilmiş ve yayınlanmış çok sayıda teknolojik araç olduğunu ortaya koymaktadır. Etkileşimli müzik oyunları, sınıf içi klavye müzik teorisi uygulamaları, sayısız çevrimiçi ses perdesi ve ritim web siteleri ve belki de en güçlü olanı, özellikle müzik sınıfı ve öğrencisi için “bilgisayar destekli öğretim” (CAI) “olarak bilinir. Steven Estrella, ABD’deki müzik öğretmenlerinin müzik teknolojisini nasıl kullandığını gösteren bir araştırmanın bulgularını yayınladı ve bulguları arasında anket katılımcılarının yaklaşık yüzde yirmisinin talimatlarının bir parçası olarak bir çeşit CAI kullandığını keşfetti. baskın yazılım uygulaması “SmartMusic” idi (Estrella, 2005).
SmartMusic, öğrencilerin evde sentezlenmiş bir bant veya orkestra eşliğinde pratik yapmalarını sağlayan bir öğretmen / öğrenci etkileşimli uygulamadır. Program ayrıca verilen bir mikrofonla öğrencinin çabalarını kaydedebilir ve ritim ve ses perdesi verilerini kullanarak not verebilir. Öğrenci sonuçlarını hemen görebilir ve isterse tekrar deneyebilir. Kayıt ve beraberindeki not daha sonra öğrencinin öğretmenine / müdürüne e-postayla gönderilir ve otomatik olarak öğretmenin veri tabanı not defterine girilir. Program, orkestra ve orkestra yöntemi kitap parçaları da dahil olmak üzere yaklaşık otuz bin besteye eşlik ediyor. (Nagel, 2007) Programın ilk incelemeleri karıştırılırken, SmartMusic “MakeMusic” üreten şirket, görünüşe göre öğretmen / tüketici şikayet ve önerilerine yanıt veriyordu. Program, ev sürümünün öğrencilerin kendi bilgisayarına yüklenmesini ve önceki sürümlerde kurulum, kurulum ve mikrofon yerleşiminin sorunlu olduğunu gerektirir. En son sürüm olan SmartMusic 11’de bu sorunların birçoğu ya süreci basitleştirerek ya da geliştirilmiş kullanıcı kılavuzlarıyla giderildi. (Whaley, 2008)
Sınıf için, SmartMusic çok sayıda uygulamaya sahiptir. Programın en temel işlevleri, görüntülenen bir tuner ve metronom içerir. (Etkileşimli bir beyaz tahtaya sahip bir müzik sınıfı, SmartMusic’in yardımcı programlarını mükemmel bir şekilde kullanabilir.) Öğretmen daha sonra çalışılacak bir parçanın önceden kaydedilmiş bir versiyonunu çalabilir ve öğrenciler birlikte çalarken bunları önceden -daha sonra oynatmak için kayıt. Program ayrıca tüm enstrümanlar için parmak çizelgeleri içerir, bu nedenle belki de ek eğitime ihtiyaç duyan öğrenciler için hızlı bir kontrol kolayca yapılabilir. Tuşlar ve tempi gerekirse kolayca değiştirilebilir ve tek bir sanatçı önceden kaydedilmiş bir eşlikle oynamak istiyorsa, bu mikrofonu, mikrofonla sanatçıya “dinleyerek”, sanatçının değişikliklerini geçici olarak takip edebilir – neyin aksine bir senfoni orkestrasının şefi canlı bir performans sergileyecekti.
SmartMusic sınıfta olduğu kadar önemli ve güçlü, en güçlü uygulaması – ve amaçlandığı temel amaç – bir ev uygulaması ve değerlendirme aracıdır. Kelimenin tam anlamıyla yazılımda binlerce eşlik ve ölçek ve binlerce müzik başlığı var. Öğrenciler abone olduktan, indirdikten (veya bir CD’den kurduktan) ve programın ana sürümünü kurduktan sonra, öğretmen öğrencinin daha sonra evde kendi bilgisayarında eriştiği çalma ödevleri tasarlayabilir.
Bir mikrofon aracılığıyla programın eşliğinde çalmak anında görsel ve işitsel bir yanıt verir; öğrencinin performansının kaydı oynatılırken, yanlış notları yeşil, hatalar kırmızı olarak gösterilir. Öğrenci kendi temposuna karar verebilir ve kendi temposunu ayarlayabilir, ardından bir not için kayıt yapmadan önce bilgisayar tarafından oluşturulan eşlikle istediği kadar pratik yapabilir. Kısacası, öğrenci evde iken kontrol altındadır. Geniş bant internete ve makul bir güncel bilgisayara erişimi olan öğrenciler, programın potansiyelini ve kendi bilgisayarlarını tam olarak gerçekleştirebilirler. (Rudolph, 2006)
Fakat bu öğrencilerden hangisi evde internet erişimi olsun, evde bilgisayar sahibi olacak kadar şanslı değil?
Açıkçası, SmartMusic’in gücü ev bilgisayarı veya internet erişimi olmayan öğrencilerde büyük ölçüde kaybolacaktır. Ev sürümünün maliyeti küçüktür ve bazı bölgeler öğrencileri için bile ücretsiz abonelik sağlamıştır. (Nagel, 2007) Ancak, ilçeler uygulanabilir bir bilgisayar ve internet erişimi veya tüm öğrencilerini sağlayabilir mi?
David Thomas, okulların bilgisayar ve internet erişiminin tanıtımında büyük ilerleme kaydettiğini belirtti. Ancak, dezavantajlı öğrenciler için bu erişim okulda kalmaktadır. (Thomas, 2003) Thomas daha sonra ABD Eğitim Bakanı Rod Paige’den alıntı yaptı:
Diyerek şöyle devam etti: “Birçok öğrencinin okul dışında sahip olduğu teknolojiye sınırlı erişimi ele almamız gerekiyor. Yapabileceğimiz daha çok şey var. Dijital uçurumun kapatılması okullarımızdaki başarı boşluğunun kapatılmasına da yardımcı olacak.” (Thomas, 2003)
New York’ta yapılan bir 2007 araştırması, öğrencilerin yüzde yetmiş ila sekseninin evde bilgisayarları olduğunu ortaya koydu. (Traber, 2007) Gerçek ülkeler arası gerçek sayıların aslında çok daha düşük olduğu söylenebilir.
Okul tarafından sağlanan enstrümanlara, yöntem kitaplarına ve hatta sazlar ve vana yağı gibi enstrüman malzemelerine (genellikle öğretmenin kendi cebinden verilir) bağımlı birçok müzik öğrencisi vardır. Bu öğrenciler zaten daha varlıklı meslektaşlarının arkasındadır ve çalışılabilir bir bilgisayar ve internet erişimi dışında özel dersler veremezler. Bunlar, SmartMusic gibi bir programdan en fazla yararlanabilecek öğrencilerdir. Bununla birlikte, SmartMusic kadar kullanışlı ve güçlü, hala var olan bu “dijital bölünmeyi” kendi başına köprüleyemez.
Eğitim teknolojisi, öğrenci müzisyen için büyük bir umut vaat ediyor, ancak adil erişim için bir yöntem bulunana kadar orantısız başarı devam edecek.
Referanslar
Bahr, N. ve Christensen C.A. (2000). Matematiksel Beceri ve Müzisyenlik Arası Alanlar Arası Transfer. Yapısal Öğrenme ve Akıllı Sistemler Dergisi’nde (Cilt 14 (3), 2000, s. 187-197). ABD: Gordon ve İhlal Bilim Yayıncıları
Bankalar, Margaret Downie (1997). Conn Şirketinin Kısa Tarihi (1874’den günümüze). Ulusal Müzik Müzesi.
Davis, Michelle R. (2006, Nisan). Çalışma: NCLB Bazı Konular İçin Kesmeye Yöneldi. Eğitim Haftası.
Estrella, Steven (2005). Müzik Eğitimcileri ve Müzik Teknolojileri Araştırması. Shearspire.
Gardner, Howard (1999). İstihbarat Yeniden Yapılandırıldı, Yirmi Birinci Yüzyıl İçin Çoklu Zeka. Temel Kitaplar / Kahraman Kitapları Grubu: New York
Gardner, Howard (2006). Çoklu Zeka – Yeni Ufuklar. Temel Kitaplar / Kahraman Kitapları Grubu: New York
Gargaryan, Gregory (1996). Tasarım Sanatı. Kafai, Y. ve Resnick, M. (Eds.). Uygulamada yapılandırmacılık: dijital dünyada tasarım, düşünme ve öğrenme. Mahwah, NJ: Lawrence Erlbaum Ortakları
Nagel, Dave (2007, Ağustos). Tucson USD, Journal’a Öğrencilere SmartMusic Abonelikleri Verdi.
Rhodes, Stephen L. (2007). Rüzgar Bandının Tarihi – Amerikan Okul Bandı Hareketi. Lipscomb Üniversitesi.
Rudolph, Tom (2006, Şubat). SmartMusic’in Geniş Dünyası. Müzik Eğitim Teknolojisi.
Schlaug, Gottfried; Lutz, Jäncke; Huang, Yanxiong; Staiger, Jochen F., Steinmetz, Helmuth, (1995). Müzisyenlerdeki Artmış Korpus Kallozum Boyutu. Neuropsychologia, Cilt no. 8, sayfa 1047-1055, 19 Haziran 2008 tarihinde http://www.musicianbrain.com/papers/Schlaug_CCallosum_1995b.pdf
Thomas, David (2003). İnternet Erişimi Okullarda Yükseliyor, Ancak “Dijital Bölünme” Azınlık ve Fakir Öğrenciler için Evde Hala Var. ABD Eğitim Bakanlığı.
Traber, Chris (2007, Eylül). Fakir Öğrenciler Sınıfta Mücadele. YorkRegion.com Haberler.
Whaley, Roger (2008, 10 Eylül). SmartMusic 11! – MakeMusic SmartMusic 11’i piyasaya sürdü !. Band Ed Aracı Döken (Weblog).