Sessizce yanabilen bir ceza ve suça ilişkin bir masal, bir aile gizemli bir adama onlarla birlikte hareket etmesini sağladığında harekete geçer; " Harmonium " izleyiciyi, günahın, cezalandırma ve kefaretin nedensel eşitliklerini sorgulamaya zorlar. Yönetmen-yazar Koji Fukada , Japon türünün en saygıdeğerini - aile dramasını - üstlenmeyi teklif ediyor. Evlilik hayatı ve ebeveynlikteki gizli soyları açığa çıkarma sürecinde, insan güdülenme muamelesini düşünüyor. Titiz ama anlaşılmaz bir tarzda çekilen film, usta oyuncu kadrosuna ustaca performansları yerleştirmek için ideal bir çerçeve sunuyor. Ana akım izleyiciler "Harmonium" un melodisini söylemese de, sinematik ve entelektüel titizlikleri kaliteli festivallerde yankılanmalı.
Özet & Detaylar
Fukada'nın "Hospitalite" (2010) ve "Au revoir l'ete" (2013) gibi acıklı, havadar eserleri Eric Rohmer'in "Ahlak Hikayeleri" döngüsünün ruhuna benzetilmiştir. Yönetmen tarafından "Harmonium" için bir pilot olarak tasarlanan "Hospitalite", küçük bir burjuva evini kendi ikiyüzlülüğüyle söküp atmak için ironik bir mizah kullansa da, bu hikaye bir ailenin kusurlu yapısına kritik ciddiyetiyle yaklaşır Robert Bresson ya da Fukada'nın vatandaşı Nagisa Oshima.
Yumurtlamaları tarafından yendiği "mommy örümceklerinin" dini anlamı üzerine yapılan bir kahvaltı sohbeti, ebeveynlik için öncül bir metafor görevi görür ve filmin daha sonraki adalet ve karma tartışmalarının tonunu belirler. "Hospitalite" gibi, "Harmonium", küçük, aileye ait fabrikalarının üstünde yaşayan banliyölerde, alt-orta sınıf hane halkı özellikleri taşıyor. Aynı zamanda bu film gibi, geçmiş bağları savunan bir adam bir iş istemek üzere ortaya çıkıyor. Bu kez, Toshio adlı eski bir dostum olan Yasaka ( Tadanobu Asano ), "Hospitalite" 'de davetsiz misafir oynayan Kanji Furutachi, tezgahtan yeni çıktı. Toshio kendisine bir iş yeri ve evinde bir oda öneriyor, ancak bunun ne iyi niyetle yapıldığını ya da eski zaman uğruna yapılması gerektiği söyleniyor.
Toshio'nun karısı Akie (Mariko Tsutsui) başlangıçta evindeki bir yabancıyla rahatsızlık duyuyor ancak genç kızı Hotaru (Momone Shinokawa) 'nın ahengini bozan beceriksizlikle oynadığı harmonium'a koçluk edince ona sıcak geliyor. Kenichi Negishi'nin kamerası, Yasaka'nın fiziksel ve psikolojik alanı nasıl göründüğünü bilmediğini göstermek için evin ve sıradan olmayan mahallenin altındaki dikkat çekici manevralar yapıyor. Akie ile evin görüşümü arasında bir flört etmeye başlar ve bu düz ve dışa itaatkâr karakterler arasındaki cagey olayları çok ilginç kılan şey, kimin kimi baştan çıkardığının belirsizliğidir. Aynı zamanda evlilik dışı çiftin arasındaki ılık ilişkilerin nasıl olduğunu gösteriyor.
Sonunda, Yasaka'nın Akie'ye veya hatta Hotaru'ya olan ilgisinin kendiliğindenliğine merak etmeye başlar ve sürünen saldırganlık şok edici bir trajediye ulaşıncaya kadar. Daha şaşırtıcı öyküsel beklentilerle, iplik yeni işçi Takashi'nin (Taiga) gelişi ve kimliğinin ortaya çıkması - aileyi tekrar karışıklığa ittiğinde sekiz yıl ilerlemektedir.
Suçluluk, suçlama ve küstahlık döngüleri, Tsutsui ve Furutachi'den gut-wrenching performansları ortaya çıkaran duygusal güç yakıcı sahnelerde tekrar edilir. "Edge on the Edge" anlamına gelen Japon başlığı finalde, herhangi bir katarsis ya da cevap sunmadan karıştırmayı başaran varoluşçu rezonansa dayanıyor. Ölçülen (biraz yavaş söylemek gerekirse) tempo göz önüne alındığında, bunu gerçekleştirmeyi başarması daha da etkileyicidir.
Tsutsui'nin ne zaman geri durması gerektiği ve kendini ne zaman bırakması gerektiği konusunda neredeyse kusursuzdur ve duygusal derinlikleri şaşırtıcıdır. Yine de filmi, varlığı bile yokluğunda hissedilen Asano'nın egemenliğindedir. Beyaz, işçi tulumları ya da nişastalı beyaz gömlekler ile sertçe ütülenmiş siyah pantolonlar arasında sakin ve anlaşılmaz bir görüntü ortaya çıkardığında, tehlikeli kırmızı t-shirt'ü ortaya çıkarmak için o tulumu koparırken olduğu gibi aniden ortaya çıkan öfke patlaması şaşırtıcı bir şekilde ortaya çıkıyor. Yasaka'nın nedenlerini veya bunların eksikliğini anlamanın imkansız olması, filmin hayatın bilinemeyen koşullarıyla ilgili ifadesini temsil eder.
Teknik krediler minimalisttir, dikkati ilgisini insan tiyatrosundan ayırmazlar. Dikkat çeken tek şey, Hotaru'nun ahenk çalmasının delici gürültüsü ve metronomunun kasıtlı ızdırap sesidir. Sürekli çalıp çaldığı melodi Asano tarafından söylenemez kötü niyetle söylenir.
Diğer Adları: Harmonium
Senaryo: Kôji Fukada
Ödüller: 1 ödül & 3 Adaylık.