Öneriler
En Çok Görüntülenen
L'Avenue, Jesse Reuben Wilson'un synthwave projesidir. 80'lerin işitsel ve görsel estetiğinden utanmadan etkilenen müzikler yaratıyor. Bir röportajda bana müziğe nasıl başladığını, neden synthwave'yi sevdiğini ve en son Cherry Crush EP'yi nasıl yarattığını anlattı.
Karl Magi: Müzik yapmaya ilk nasıl başladın?
Jesse Reuben Wilson: Çok genç başladım ve dünyanın bir numaralı davulcusu olmak istedim. Ben yaklaşık iki ya da üç yaşındayken, plastik toz süt kaplarının üzerinde çubuklarla oynardım - gerçek davullara en yakın şeydi. Yedi yaşındayken süt kutularını minyatür bir davul kitine yükselttim, gerçekten teneke ve yapışkan olan biri değil, tüm pabuçları ve her şeyi içeren uygun bir kit.
Babam bir gitarist, bu yüzden evde her zaman bir gitar vardı ve ben bunu alıp çıngırdardım ve sonunda bir akor öğrendim ve oldukça iyi oldum. Evde de bir piyano vardı ve okuldan eve geldiğimde bu konuda üzülecektim. Sürdürme pedalıyla çıkabileceğim ortam tonlarıyla daha fazla ilgileniyordum. Her zamanki standartlardan birkaç ders aldım ve ölümden sıkıldım - küçük anahtarlar ve caz akorları ile ilgileniyordum - böyle şeyler. Ayrıca bas gitar öğrendim, bu yüzden gençlerim tarafından makul bir çok enstrümantalisttim.
Daha sonra üvey annem bana dört kanallı bir teyp satın aldı ve bir Roland Juno 60 sentezleyici satın aldım ve çoklu izleme ve her şeyi bir araya getirmeye başladım. Burada bir yapımcı olmaya başladım ve o zamandan beri çeşitli türlerde çeşitli projelerle biraz kariyerim oldu.
KM: Synthwave müzik yapma rotanız hakkında daha fazla bilgi verin.
JRW: Yaklaşık iki yıl önce synthwave hatasını yakaladım. Her zaman 80'lerin büyük hayranıydım ve Bay Mister'ın Broken Wings gibi şeyleri yaptım. O on yılda sadece görsel ve müzikal bir estetik var. Açıkçası '90'lar oldukça ilginçti ama on yıl sonra işler bir çok yöne gidiyor. 80'lerle oldukça güçlü bir aşk ilişkim vardı, ama nu ruh, caz, hip hop, davul 'n bas ve derin ev üretmeye başladım.
Derin bir ev projem var ve Silk Records'da (Rus / ABD etiketi) bu alanda çok iyi kurulmuş bazı şeyler yayınlamıştım. Facebook'ta posta listesindeydim ve The Midnight adlı gruptan bir remix albümü hakkında bilgi aldım. Onlar hakkında hiçbir şey bilmiyordum ve “Ah, çabucak dinleyeceğim” diye düşündüm ve bunun oldukça iyi şeyler olduğunu fark ettim. Tüm materyallerinin bir remix albümü olduğu için, kaynak materyali duymak istediğimi düşündüm.
Tabii ki, Endless Summer'ın bir remix albümü, bu yüzden orijinali duyduğumda. Prag'la eşimle birlikteydim. Orada kısa bir yolculuk yaptık ve ana şehre oldukça yakın bir AirBnB dairesi kiraladık ve albümü telefonumda aldım ve küçük bir Bluetooth hoparlörü vardı, bu yüzden apartmanda ne zaman yemek yiyeceğim ya da her neyse, ben sadece bu şeyleri çaldım ve dinlemeyi durduramadım!
Başka kimseyi tanımıyorum, ama gün içinde vinil LP satın aldığını ve ölümle oynadığını hatırlıyorum. Ölümüne sadece bir rekor çalacaksın ve bundan asla sıkılmayacaksın. Günümüzde ve çağımızda daha çok parçalar, dinler ve çalma listeleriyle ilgili olduğundan, bir albümü tekrar tekrar çalmak için sıra dışı bir deneyim oldu. Aklımı havalandıran şey, 80'lerin estetiğini yakalamasıydı, ama çağdaş üretim değerlerine sahipti. O zaman aptalca bir şekilde The Midnight'ın en büyük hayranı olduğumu düşündüm ama bundan mahrum bırakıldım (gülüyor).
Bundan sonra eve geldim ve kendimi durduramadım, bu yüzden synth eklentilerine biraz fazla para harcadım. O zaman, kaç tane synth üreticisinin eski sentezlerini dijital formda eklenti olarak çoğalttığını fark etmemiştim. Kara Cuma o yıl çok kara bir Cuma oldu! Kelimenin tam anlamıyla, iki ay boyunca her gün müzik yapıyordum. O zaman bütün bir albüm yazdım. İki yıl sonra çok yaklaşmıyordum, yeterli malzeme vardı ve L'Avenue doğdu.
KM: Müzikal etkilerinizden bazıları kimler?
JRW: İnanılmaz derecede geniş bir küre. Müzik kariyerim boyunca, davul 'n' basında Seviye 42'den Bruce Hornsby'ye ve Goldie'ye kadar çok sanatçı vardı. İtiraf etmeliyim ki, 2000'lere doğru ilerledikçe, işler parça tabanlı olmaya başladı, bu yüzden belirli sanatçıları çıkarmak zor çünkü farklı insanlarla dolu bir kasete sahip olacaksınız.
Ayrıca film puanlarını ve karanlık ve sefil ya da kesinlikle neşeli olup olmadığına bakılmaksızın duygusal olarak yüksek kalitede olan her şeyi dinlerim. Beni özellikle The Midnight'a çeken şeylerden biri ve Tim'in üretim zihniyeti hakkında gerçekten sevdiğim şey, “80'leri dolduracağız ve insanların beğenmediği umrumda değil!” Fikri. Saksafon elemanı özellikle cesur! Bunu uzun zamandır duymamıştım. Sanırım gerçekten keyif aldığım şey, insanların kendilerini iyi hissetmelerini sağlamaktan korkmamalarıydı.
80'lerin çoğunda, mutlu olmak güzeldi. Komik olan, geçen gün Herkesin Tavanda Dansı'nı dinliyordum ve bu albümdeki prodüksiyon çok çirkin! Çok iyi bir yol. Bir sürü synthwave oldukça karanlık olsa da, kendinizi iyi hissetmenizi sağlayan müzik oluşturmayı tamamlayan bir yönü var.
KM: Bana yeni müzik oluşturmak için attığınız yaklaşımlardan bahsedin.
JRW: Oluşturma isteği benim için her yerden gelebilir. TV'yi birkaç gece önce missus ile izliyordum ve reklamlardan birinin arka planında bu küçük synth hattı vardı ve 80'ler gibi hissettim ve “Ooh, bu harika bir küçük melodi! Buna benzer bir şey yapmalıyım! ” İlham en az beklediğiniz zaman gelir. Biz sadece İspanya'da tatildeydik ve havuzdan çıktım ve bu davul ritmi kafamdaydı, bu yüzden benimle herhangi bir vitesim yoktu çünkü telefonuma kaydetmek zorunda kaldım.
Bazen bu, iletmek istediğiniz bir duygu ile ilgilidir. 80'lerin kolej kampüsleri, balo geceleri ve ilk randevularla ilgili duygularını yakalamaya çalışmayı seviyorum. Bu çok romantik bir estetik.
Bu tür bir ruh hali yakalayan birkaç go-to eklentisi var ve sonra ben yokum! Yeni bir şey yaparken her zaman biraz korkma olur. O anda kaybolduğunda, harika hissedebilir ve ertesi gün ondan nefret edip etmeyeceğini düşünmeye başlarsın. Bunu yeterince uzun zamandır yapıyorum, genellikle bir şeyin iyi olup olmayacağını söyleyebilirim. O zaman bu albümde mi yoksa bağımsız bir parçada mı olacağı sorusu.
KM: Benimle Cherry Crush EP'niz hakkında konuşun.
JRW: Daha önce de belirtildiği gibi, Cherry Crush'tan önce çok fazla malzeme yazmıştım. Geçmişte, genellikle diğer etiketlerdeki şeyleri serbest bıraktım ve etiketin nasıl serbest bırakılacağını gördüm. L'Avenue ile, Midnight, FM-84 ve Mitch Murder'ın bunu kendileri yaptığını gözlemledim ve buna çok yakın olduğum için, nasıl ortaya çıktığı konusunda hiçbir filtreye sahip olmak istemedim. Ben çok yardımcı olan bir grafik tasarımcısıyım çünkü çok fazla sanat eserini kendim yapabilirim. Gerçekten tam yaratıcı kontrol sahibi olmak istedim, bu yüzden kimse kim olduğumu bilmediğinde tam bir albüm çıkarmak istemedim. Rekorun biraz daha büyük dalgalar yapabilmesi için inanılmaz derecede iyi olması gerekir.
Pazarlama şapkamı taktım ve diğer insanların nasıl yaptığını gördüm. Midnight altı parçalı EP ile çıktı. Michael Oakley, altı parça EP ile birlikte çıktı, ancak birkaç parça daha çıkardı. Belki de insanların iştahını açıp “Merhaba!” Demek için bir albümden değil, bir EP'den biraz daha fazla bir şey çıkardığımı düşündüm. Bloktaki yeni çocuk benim ”.
Tuhaf bir şekilde, Cherry Crush bir süredir sahip olduğum başka bir müzik projesinden aklıma gelen bir başlıktı. Diğer parça tamamen farklıydı, ancak bu başlığın 80'lerde estetiği vardı ve ben de “Bunu kullanmalıyım” gibiydim. Tamamladığım ilk parça EP'nin son şarkısı Sundown oldu. Oldukça downtempo ve aslında bunu ilk başta pist dışı olarak serbest bıraktım. Projenin tüm yönlerini kapsayacak bazı downtempo şeyler, bazı orta tempo şeyler ve bazı synthwave-y şeyler yapsam iyi olur.
Kara Yağmur ve Ruj & Suşi muhtemelen L'Avenue şablonu. Şu anda yaptığım diğer işlerin biraz daha fazla Business Talk tipi vibes var. Cherry Crush, o gerçek parça, biraz daha fazla. Tamamen o yönde gitmiyorum.
Bu parça koleksiyonu iyi bir EP yapıyor ve çok fazla yer kaplıyor gibiydi ve sahneye gelmek iyi bir başlangıç olacaktı. Sanat-bilge Ben bir 80s görünümlü model bu şaşırtıcı fotoğraf buldum ve manipüle, bazı '80s küpe, vb ekleyerek .. ve bu çarpıcı bir atış. Gerçekten iyi bir yanıtı vardı. Albüm için de harika bir çekimim var!
KM: Yakın gelecekte sizin için neler geliyor?
JRW: Cherry Crush EP'den önce başlattığım albüm üzerinde çalışıyorum. Daha da geliştirildi ve daha önce yazdığım birçok parça, gelecekteki EP'ler ve single'lar için park ettim ve tahsis ettim. Albümün, The Midnight'ın Endless Summer'da yaptıkları gibi, insanların başından sonuna kadar bir yolculuğa çıkabildikleri gibi, uyumlu bir bütün olmasını istiyorum.
Amacım bir duygu yakalamak ve 80'lerin mümkün olduğunca derin estetiğe sahip dinleyici deneyimi yaşatmak - ideal olarak elimden geldiğince çok kişiye dokunmak. Cherry Crush'ta olduğu gibi, albüm enstrümantal olacak.
Önümüzdeki yılın başlarında albümü yayınlamayı hedefliyorum. O noktaya kadar, Cherry Crush için hala çok fazla bacak alanı var. Kasetler, CD'ler ve vinil yapacağız. Gerçekten ürüne sıçramak istiyorum.
KM: Şu anda synthwave sahnesiyle ilgili düşüncelerini bana ver.
JRW: Tüm synthwave sahnesini sadece müzikal olarak ilginç değil, görsel olarak da ilginç buldum. Bu diğer müzik projelerini yapmama rağmen, buna sahip değiller. Instagram'da muhtemelen diğer sosyal medya alanlarında olduğundan daha aktifim. Instagram sayfam projenin müziğine uyacak şekilde özenle seçilmiş. Bunlar projenin işitsel ve görsel ortaklarıdır. Her şey 80'lerin sanatı ve hissi ile ilgili. Oraya o sahnenin bazı yönlerini bir şekilde yakaladığını hissetmediğim hiçbir şey koymam.
Synthwave topluluğunun gerçekten samimi, açık, sıcak ve destekleyici olduğunu gördüm ve bu gerçekten harika oldu. İnsanlar sahne ve müzik konusunda çok hevesli ve heyecanlı - çok ferahlatıcıydı.
Synthwave sahnesiyle ilgili diğer ilginç şey, sadece bir şey bırakmamanız ve bu kadar. Hiç köpürüyor. Daha önce böyle bir şey yaşamamıştım. Belirli bir on yıl içinde ortaya çıkan bir şey günlük olarak nasıl bu kadar ilginç olabilir ?! Bu harika!