Enflasyon krizi geçen sonbaharda gerçekten ortaya çıktığında, çoğu Amerikalı bunun geçici olacağını umuyordu – belki de o kadar “geçici” olacağını umuyordu bazı liberaller, geçici bir acıya neden olsa bile, buna gerek yok. herhangi birinin politik emellerine veya politik ana ilişkin temel görüşe müdahale etme. Daha birkaç hafta önce, birçok ekonomist, fiyat artışlarının zirve yaptığına ve ülkenin şimdiden aşağı yönlü bir olay gibi bir şeye dönebileceğine inanıyordu.
Ancak geçen haftanın yüzde 8,6’ya ulaşan enflasyonla ilgili raporu, son altı aylık fiyat artışlarının aynı zamanda geniş kapsamlı bir politika sıfırlamasını temsil ettiğini – ülkenin kısa vadeli siyasi önceliklerini yeniden karıştırarak – yeniden teyit etti. Washington’un harcama kapasitesini ve istekliliğini ölçmek ve kendisinden önceki pandemi sırasında anormal, çılgınca genişleyen kamu harcamaları dönemine etkili bir son vermek.
Şimdi hatırlamak zor olabilir, ancak iklim eylemi için de fırsat parladı. Bir an için, çağdaş Para Teorisi’nin Keynesçiliğin tamamen yeni bir steroid çağını başlattığını düşündüren zengin başkentlerde serbest harcama ve gevşek para ile, Yeşil Yeni Anlaşma gibi bir şey sadece akla yatkın değil, potansiyel olarak dünya çapında kamu yatırımları için temel model gibi görünüyordu. Harcanacak o kadar çok para vardı ki ve dünyanın ilk kilitlenmelerden hemen önce iklim alarmının hararet derecesine ulaştığı düşünüldüğünde, su sıkmak için yıllarını veya on yıllarını harcayanlar için bu kolaydı. iklim politikası üzerine bir taştan yeni bir oyun kitabının ana hatlarının nihayet ortaya çıkabileceğini hayal etmek.
2020 yazında, Birleşmiş Milletler İklim Değişikliği Çerçeve Sözleşmesi eski başkanı Christiana Figueres ile olasılık hakkında özellikle unutulmaz bir konuşma yaptım ve Paris iklim anlaşmasının merkezi mimarlarından biri. Bana “Covid’in kurtarma paketlerinin ne olacağını bilmiyoruz” dedi. “Ve dürüst olmak gerekirse, karbonsuzlaştırmanın ölçeği ve derinliğinin, ölçekleri nedeniyle, her şeyden çok bu kurtarma paketlerinin özelliklerine bağlı olacağını düşünüyorum. Zaten 12 trilyon dolardayız; 20 trilyon dolara kadar çıkabiliriz, bunların tamamı önümüzdeki 18 ay içinde tahsis edilecektir. Hiç görmedik – dünya hiç görmedi – 20 trilyon doların bu kadar kısa bir süre içinde ekonomiye girdiğini. Finansmanın ölçeği nedeniyle, küresel ekonominin mantığını, yapılarını ve kesinlikle karbon yoğunluğunu belirleyecek olan bu, daha fazla değilse de en az on yıl.”
Birkaç ay sonra, Marina Andrijeviç ve Joeri Rogelj liderliğindeki bir ekip, dünya harcadığı paranın sadece yüzde 10’unu harcayabilseydi, Bu, önümüzdeki beş yılın her birinde Covid yardımına işaret eden – diğer bir deyişle, toplam Covid yardım harcamasının yarısı – kapsamlı bir yeşil geçişi sağlamak, Paris anlaşmasının hedeflerini karşılamak ve gezegeni ikinin oldukça altında tutmak için yeterli olacaktır. santigrat derece ısınma.
2020’ydi. Nasıl yaptık? Figueres geçen ay memleketi Kosta Rika’dan bana “Sanırım bu fırsatları değerlendirmediğimiz konusunda hemen hemfikir olabiliriz” dedi. “Tabii ki toparlanmaya biraz yatırım yapıldı, ancak hepimizin umduğu koyu yeşil toparlanma değildi. Sanırım o tekne denize açıldı.”
Rakamlar oldukça açık: Mart ayında Nature’da yayınlanan bir analize göre, 20’ler Grubu ülkeleri tarafından şu veya bu şekilde pandemik yardım için en az 14 trilyon dolar harcandı. Bunun sadece yüzde 6’sı emisyonları azaltabilecek şekilde harcandı.
Yazarlar, “Bugünün yeşil yatırımları, önceki durgunlukları takip edenlerden orantılı olarak daha az” diye yazdı. “Örneğin, 2007-09 küresel finans krizinden sonra, küresel teşvik harcamalarının yüzde 16’sı emisyon kesintilerine (ya da toplamda 3,25 trilyon doların yaklaşık 520 milyar doları) yönelikti. Bugün benzer bir pay taahhüt edilmiş olsaydı, toplam 2,2 trilyon dolar olurdu – emisyonları azaltmak için taahhüt edilenin iki katından fazla.”
Bireysel ülkelerde karneler daha da kötü görünüyor. Başka bir analize göre, dünyanın en kalabalık üç ülkesinin (Çin, Hindistan ve Amerika Birleşik Devletleri) her birinde, “Uyaran Yeşilliği Endeksi”, pandemi harcamalarının genel olarak iklim ve doğa üzerinde net olumsuz etkisi oldu. Raporda, yalnızca Kanada ve Avrupa’nın bazı bölgelerinin pandemi harcamaları ile emisyon yörüngelerini anlamlı bir şekilde değiştirdiği tespit edildi. Ve bu yerlerde bile net etki özellikle büyük değildi; Kanada’da pandemi teşvikinin “olumsuz katkıları”, “olumlu” olanların yarısı kadardı.
Birçok Amerikalı, New Deal boyutundaki hırslarla göreve gelen, iklime trilyonlar harcamayı ve yol boyunca emisyonları yarıya indirmeyi vaat eden bir başkanın neden göreve geldiğini bildiğini düşünebilir. , bunun sadece bir kısmını güvence altına almak için çaresiz kaldı ve ayrıcalık için çok fazla ticaret yapmaya istekli görünüyor. Yerel iklim çıkmazının tanıdık merkezi figürü Senatör Joe Manchin’dir.
Ancak bu müzakerelerin başlangıcından itibaren, yasama stratejisi üzerinde çalışanlar da dahil olmak üzere ikinci bir açıklama vardı: Biden yönetiminin iklim hırsının çoğunu pandemi kurtarma paketinden ayırdığı ve ardından iklim politikası Build Back Better planı olarak çocuk devası, ev devası ve sağlık devası ile bir araya getirilen teklif, tahviller ve açık harcamalar yerine vergilerle ödenmek üzere tasarlandı. Her iki seçenekte de sinyal oradaydı: Pandemi, farklı bir hırs ve aciliyet ölçeği gerektiren farklı bir acil durumu temsil ediyordu ve iklim, önemli olmakla birlikte, şimdi daha geleneksel bir siyasi ortamda tartışma için masaya yatırılabilirdi.
Yine de iklimde sıklıkla olduğu gibi, dünyanın her yerindeki diğerlerinin davranışlarına baktığınızda, hatta dünyanın en zengin ve iklim bilincine sahip ülkelerinde bile, yerel engellere odaklanan bir taşralı Amerikalıyı korumak daha da zorlaşıyor. Kendilerini oldukça farklı iç siyasi dinamiklere cevap veren uluslar. Bununla birlikte, Rhodium Group tarafından yapılan 2020 teşvik planlarının ayrı bir analizine göre, Avrupa Birliği, iklim hırsını yasalaştıran ve kurtarma harcamalarının yüzde 30’unun başlangıçta iklim için vaat edildiği iddialı Fit for 55 programıyla yalnızca yüzde 15’ini yönetti. bu bile “yeşil harcamada diğer tüm ekonomileri çok geride bırakmak” için hala yeterliydi. Amerika Birleşik Devletleri’nde bu rakam yüzde 1.1 idi; Hindistan’da yüzde 1 ve Çin’de yüzde 0,3. Dünyanın daha yoksul bölgelerinde, mevcut borcun yükü ve herhangi bir türden pandemik refah harcaması sağlamanın zorluğu göz önüne alındığında, yanıt genellikle daha kasvetli oldu.
“Akıllara durgunluk veren bir şey” diyor Figueres. “Gerçekten akıllara durgunluk veriyor. Neden? Niye? Neden böyle oldu?” Uzun bir ara verir. “İnsan doğasına ve insan psikolojisine geri dönüyorum. Tam önümüzde duran kaplanla karşı karşıyayız. Ve düşünebildiğimiz tek şey, şu anda yenmekten nasıl kaçınacağımız. Kaplanın kuyruğunun ötesini düşünmek çok zor.”
Figueres kendini genellikle inatçı bir iyimser olarak tanımlar; hatta şu anda liderliğini yaptığı örgüte bile Küresel İyimserlik deniyor. Ancak özellikle bir diplomat için oldukça keskin bir şekilde eleştirel olabilir. Pandemi harcamalarının kaçırılması fırsatı hakkında, “çok, çok dar bir şekilde düşünüldü” diyor. “Bütün bu işler ve eninde sonunda dönüştürmek zorunda kalacağımız tüm bu şeyler – biz sadece onları canlandırdık. Ötesine geçmek için avantaj sağlamak yerine, eskiyi yeniden canlandırdık – yeniden! Yine Allah aşkına.”
Ancak pandemiyi iklim için benzersiz trajik bir şekilde kaçırılmış bir fırsat olarak görmeye meyilliyseniz , Ukrayna’nın işgali muhtemelen bir devam filmi sunuyor: aynı zamanda bir iklim testi olan bir iklim testi fırsat.
Savaşın ilk ayları, kısa vadeli iklim aksaklıklarının bir anlatısını sundu: Almanya daha fazla kömür yakmayı planlıyor; petrol şirketleri için rekor karlar; Halihazırda dünyanın en büyük petrol ve gaz üreticisi (ve üçüncü en büyük kömür tüketicisi) olan ABD, aylar içinde Avrupa’ya yaptığı sıvılaştırılmış doğal gaz sevkiyatını neredeyse ikiye katladı.
Ancak kamu yatırımları biraz farklı bir hikaye anlatabilir. Doğa araştırmacıları gibi, Ekonomik İşbirliği ve Kalkınma Örgütü de 2020 yazından bu yana kurtarma harcamalarının “yeşil” yönlerini izliyor ve Ukrayna’nın işgalinden bu yana eğilimleri izlemeye devam ediyor. Daha geçen sonbaharda OECD, pandeminin başlangıcından bu yana “çevresel olarak olumlu önlemler” için yalnızca 677 milyar dolar harcandığını hesapladı. Nisan ayına kadar, işgalin ardından gelen stokları değerlendiren bir raporda, sayının 1 trilyon doları aştığını hesapladı ve bu tür önlemler artık 2020’nin başından bu yana tüm Covid-19 kurtarma harcamalarının yüzde 33’ünü oluşturuyor. karışık veya olumsuz çevresel etkiler toplamda sadece 234 milyar dolardı.)
Artışın büyük kısmı küresel enerjinin savaşa tepkisinden değil, Amerikan iklim kampanyacıları tarafından genellikle sadece olarak tanımlanan ABD altyapı tasarısının geçişinden geldi. karbondan arındırma için gerekli harcamalar için bir “peşinat”. Ancak genel olarak OECD, savaşın “enerji net sıfıra geçişini potansiyel olarak hızlandırabileceği” beklentileri konusunda nispeten iyimser – bununla birlikte, yeşil bir savunuculuk çalışması olarak bile, bunun sadece Ukrayna şokundan çok daha fazlasını gerektireceğini kabul etti. gerçek.
İstiladan bu yana dört ay bile geçmedi, özellikle yaptırımlar ve ambargoların bıraktığı enerji boşluklarını doldurmak için fosil yakıtların kullanılması düşünüldüğünde, gerçek enerji ve iklim serpintisini ölçmek için hala çok erken. Ancak Avrupa’nın kendisini Rus gazından oldukça hızlı bir şekilde kurtarma taahhüdü, iklim konusunda en bilinçli yerlerde bile, enerjiyi bir yatırım fırsatı ve iklim nedenleriyle gerekli görmenin bir tür politika güdüsü olmaya devam ettiğini ve enerjinin doğal gaz olarak kullanıldığını görmenin tamamen farklı olduğunu gösteriyor. bir savaş silahı.
“Enerji yakıtlarımız için sorumsuz, irrasyonel, öngörülemeyen rejimlere bağımlı kalmaya devam edemeyeceğimizin çoğu karar verici için çok daha belirgin hale geldiğini düşünüyorum” diyor Figueres. Ancak bu, en azından onun gördüğü gibi, bir politika konsensüsü olduğu anlamına gelmiyor. “Sorun fosil yakıtlar değil, fosil yakıtların kaynağı olduğu için çok net ve çok yüksek sesle söyleyen bir düşünce okulu var, o zaman hadi kaynağı değiştirelim” diyor.
Diğer düşünce okulu şudur: “Hayır, hayır, hayır, hayır, bu sadece jeopolitik kaynak veya ihracat rejimlerinin istikrarsızlığı değil, aslında fosil yakıtların kendisidir” diyor. “Ve orada temiz enerji bağımsızlığına daha fazla yatırım görüyoruz. Korkarım David, ikincisinden çok birincisini görüyoruz.”
Figueres, Avrupa’nın emellerini övüyor ve kömür dostu başbakan Scott Morrison’ın yerine daha ileri görüşlü Anthony Albanese’yi getiren Avustralya seçimleriyle “ufukta parlak bir yıldız” olabileceği konusunda iyimser olduğunu söylüyor. alışılmadık bir şekilde iklim odaklı bir kampanyanın ardından. “Ancak Avrupa hariç, diğer ülkelerin yenilenebilir ve temiz teknolojilere gerçekten demir attığını görmüyorum. Diğer ülkeleri temelde sadece ikame zihniyetiyle görüyorum, dekarbonizasyon zihniyetinin aksine ”diyor. “Sadece beni öfkelendiriyor.”
Okunması Gerekenler
2020 yazından Figueres ile yaptığım sohbeti buradan dinleyebilirsiniz.
The Times, artan fiyatların savaş sırasında ülke için “benzeri görülmemiş” gelirler yaratmasıyla birlikte, petrol yaptırımlarının Rus ihracatı üzerinde henüz genel bir etkisi olmadığını bildirdi.
Foreign Affairs’e göre, “Ekonomik milliyetçilik ve küreselleşmenin ortadan kaldırılmasına ek olarak, yaklaşan enerji düzeni, birkaç analistin tam olarak takdir ettiği bir şey tarafından tanımlanacak: enerji sektörüne yakın zamanda görülmeyen bir ölçekte hükümet müdahalesi. ”
DW’de:“Yenilenebilir enerji sektörüne yıllık genel bakışında, uluslararası politika ağı REN21, artan yatırıma rağmen yenilenebilir enerjilerin dünyanın enerji tüketimindeki payının sabit kaldığını söyledi. 2011 yılında dünya enerji ihtiyacının yaklaşık yüzde 20’sini karşılayan sektör, 2021’de yüzde 28’in biraz üzerinde bir paya sahip” dedi.
The Washington Post’ta: “Durum, son yağışların ortalamanın sadece yarısı olduğu ve tarihi bir kuraklığın art arda dördüncü sezonuna girdiği Afrika Boynuzu’ndakinden daha vahimdir. Bölgedeki açlık ölüm oranları hızla yükseliyor ve Somali’de 5 yaşından küçük çocukların yüzde 29’u akut yetersiz beslenme yaşıyor.”
“Bunun bin yıllık bir olay olduğunu duydum”: Yellowstone’da yağış önceki rekoru neredeyse üç katına çıkardı ve su seviyeleri her zamankinden daha yüksekti ve parkın bazı bölümlerini kapatabilecek sel baskınlarına neden oldu The Times’a göre yaz boyunca.
“Hastalık Kontrol ve Önleme Merkezlerinden bu ay yayınlanan bir rapor, çoğu ABD devlet okulunun pandeminin başlangıcından bu yana iç mekan havalandırmasını ve filtrelemeyi iyileştirmeye yönelik büyük bir yatırım yapmadığını tespit etti” diyor Kaiser Health News. Bloomberg’e göre
“Çin hava kirliliğini yedi yılda neredeyse ABD’nin otuz yılda yaptığı kadar azalttı”. “Chicago Üniversitesi Enerji Politikası Enstitüsü’ne göre, Çin’de havadaki zararlı partiküllerin miktarı 2013’ten 2020’ye yüzde 40 düştü, bu da sürdürülürse ortalama yaşam beklentisine yaklaşık iki yıl ekleyecek.”
“Yeni Zelanda’daki Canterbury Üniversitesi’ndeki araştırmacılar, Antarktika’daki 19 bölgeden kar örnekleri topladı ve hepsinde küçük plastikler vardı,” dedi Washington Post.
Opinion yazarı ve The New York Times Magazine için köşe yazarı olan David Wallace-Wells (@dwallacewells), “Yaşanamaz Dünya”nın yazarıdır.