Beyaz Saray
İlk kez Boston'daki "Kolomb Yüzüncü Yıl"da ortaya çıkan "İyi Duygu Dönemi" ifadesi, Monroe'nun New England turu sırasında kök saldı. Bu, Washington'dan bu yana ilk kez ve Amerikan tarihinde Başkan'ın tüm ülkenin desteğini aldığı son kez oldu.
İyi Duygu Dönemi fikri, zamanın en derin siyasi arzularından kaynaklandı. Siyaset teorisyenleri partilerin demokrasi için kötü olduğuna inanıyorlardı ve Anayasa'yı hazırlayanlar herhangi bir siyasi parti olmayacağını umuyordu. Dönem, hedefe ulaşılmasının bir sonucu olarak değil, Federalist Parti'nin başarısızlığı ve neredeyse dağılmasının sonucu olarak ortaya çıktı. Madison, zevk aldığı tek parti kuralının gerçek partizanlığa dönüşmesini umuyordu. Bu olmayacaktı. Federalist Parti'nin çöküşü, farklı siyasi görüşlere sahip kişilerin Cumhuriyetçi Parti'ye katılmasıyla sonuçlandı. Kısa sürede parti bütünlüğünü kaybetmiş ve partizanlık siyaseti yerine hizipçilik dönemine geçmiştir.
1817 İyi Duygu Dönemi - Tarih
1816'daki ABD başkanlık seçimleri James Monroe için kolay bir galibiyetle sonuçlandı ve “İyi Duygular Çağı”'nın başlangıcı oldu.
Öğrenme hedefleri
Monroe başkanlığının iç ve dış miraslarını değerlendirin
Önemli Çıkarımlar
Anahtar noktaları
- Başkan James Madison'ın eski dışişleri bakanı olan James Monroe, 1816 başkanlık seçimlerini çok zayıf muhalefete karşı kazandı.
- Monroe'nun başkanlığı, 1812 Savaşı'nın ardından Amerikalılar arasında bir ulusal amaç duygusu ve birlik arzusuyla işaretlenmiş bir zaman olan "İyi Duygular Çağı" olarak bilinen dönemi başlattı.
- Özgür ve köle devletler arasındaki denge sorunu ve 1819 Paniği gibi yerel siyasi ve ekonomik sıkıntılar, Monroe'nun yönetimi için zorluklar yarattı, ancak ne olursa olsun popülerliğini korudu.
- Monroe, 1817'de İspanyol Florida'daki Seminole Kızılderililerinin saldırısını emrettiğinde, Birinci Seminole Savaşı'nı ateşleyerek anayasal bir tartışmaya yol açtı. İspanyol Florida'sının satın alınmasıyla ilgili olarak İspanya ile ilişkiler de sıkıntılı oldu.
- Monroe'nun yönetimi muhtemelen en çok, ulusun Avrupa'nın Batı Yarımküre'deki işlere müdahale etmesine göz yummayacağı konusunda uyarıda bulunan Monroe Doktrini ile tanınır.
Anahtar terimler
- Virginia hanedanı: Bazen Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk beş başkanından dördünün aynı eyaletten olduğu gerçeğini tanımlamak için kullanılan bir terim.
- İyi Duygular Çağı: Başkan Monroe'nun yönetimi sırasında Amerika Birleşik Devletleri'nin siyasi tarihinde bir ulusal amaç duygusunu ve 1812 Savaşı sonrasında Amerikalılar arasında birlik arzusunu yansıtan bir dönem.
- 1819 Paniği: ABD'de “İyi Duygular Çağı”'nın siyasi sükûneti sırasında meydana gelen ilk büyük mali kriz.
1816 Seçimi
1816 ABD başkanlık seçimleri, Demokrat-Cumhuriyetçi James Madison'ın iki dönemlik başkanlığının sonunda geldi. Federalist Parti çökerken, Madison'ın dışişleri bakanı Virginia'dan James Monroe, başkanlığı çok zayıf muhalefete karşı kazanma avantajına sahipti. Monroe, seçim kolejini 183'e 34'lük geniş bir farkla kazandı.
Monroe, hem eski Başkan Jefferson'ın hem de emekli olan Başkan Madison'ın favori adayıydı. Ancak, Monroe başlangıçta Gürcistan Savaş Bakanı William H. Crawford'dan sert bir rekabetle karşı karşıya kaldı. Ayrıca, özellikle New York'ta, Virginian başkanlarının (hem Jefferson hem de Madison da Virginia'dandı) hanedanına son verme zamanının geldiğine dair yaygın bir düşünce vardı. Ancak Monroe'nun yurtiçinde ve yurtdışındaki uzun hizmeti, onu Madison'ın yerine geçmek için uygun bir aday yaptı. Crawford, Monroe'ya karşı çok az şansı olduğuna inandığı ve böyle bir yarışmanın kendisini yeni kabinede bir yerden mahrum edebileceğinden korktuğu için kendisini hiçbir zaman resmen aday ilan etmedi. Yine de Crawford'un destekçileri seçim sırasında önemli bir meydan okuma oluşturdu.
İyi Duygular Çağı
1812 Savaşı'nın ardından, henüz genç olan ülkeye güçlü bir milliyetçi duygu ve birlik duygusu yayıldı. Bu zamana kadar Alexander Hamilton ve George Washington'un Federalist partisi neredeyse terk edildi ve Jefferson'un Demokratik Cumhuriyetçileri ülkedeki baskın tek siyasi partiydi. Parti içi çatışmalar hala mevcut olsa da, bu tek parti kuralı ve siyasi birlik İyi Duygular Çağı olarak bilinir hale geldi ve kabaca 1815-1825 yılları arasında sürdü ve sonuyla birlikte Virginia Başkanlar Hanedanlığı'nın (Jefferson, Madison ve Monroe) kapanması geldi. ).
Bu iyi hissetme dönemi, 1824'te John Q. Adams ve Andrew Jackson arasında yapılan seçimden sonra sona erdi. Bu hararetli siyasi çekişme, Seçim Kurulu'nun net bir kazananı olmadan sona erdi ve 12. Değişikliğe göre, bir Temsilciler Meclisi oyu ve kazananı belirlemek için yozlaşmış bir pazarlık gerekliydi.
Bununla birlikte, İyi Duygular Dönemi'nde ülke genelinde nüfuz eden açık sosyal, ekonomik ve politik eğilimler vardı.
- 1812 Savaşı'nda İngilizlerin yenilmesinin ardından güçlü bir ulusal amaç ve birlik duygusu.
- Henry Clay'in ulusal iç iyileştirmeleri (yollar/kanallar) ve ekonomik refahı (ABD Bankası/koruyucu tarifeler) teşvik etmek için tasarlanmış Amerikan Sisteminin kucaklanması.
- Başkan James Monroe'nun (1817-1825) siyasi grupları çözerek ülkeyi birleştirme ve tek bir siyasi parti altında birleştirme çabaları, Başkanlık seçimlerinde rakipsiz olarak etkin bir şekilde yarışan son Amerikan Başkanı olduğu için kısa bir süre için yapabildi. 1820.
İçindekiler
Kuruluş, 1789–1796
1788-89 başkanlık seçimlerinde, 1788'de Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'nın onaylanmasının ardından bu tür ilk seçim, George Washington Seçim Koleji'nin her üyesinin oyunu kazandı. [10] Oybirliğiyle kazandığı zafer, kısmen, 1789'dan önce Amerika Birleşik Devletleri'nde ulusal düzeyde hiçbir resmi siyasi partinin kurulmamış olduğu gerçeğini yansıtıyordu, ancak ülke, Anayasa'nın onaylanmasını destekleyen Federalistler ile Federalistler arasında geniş ölçüde kutuplaşmıştı. Onaylamaya karşı çıkan anti-Federalistler. [11] Washington, Dışişleri Bakanı olarak Thomas Jefferson'ı ve Hazine Bakanı olarak Alexander Hamilton'ı seçti, [12] ve James Madison'a Kongre'de kilit danışman ve müttefik olarak güveniyordu. [13]
Hamilton, Amerika Birleşik Devletleri'nin Birinci Bankası'nı kurarak [14] ve Kongre'yi eyalet hükümetlerinin borçlarını üstlenmeye ikna ederek kapsamlı bir ekonomik program uyguladı. [15] Hamilton, programlarını müreffeh ve istikrarlı bir ülkeyi teşvik edeceği inancıyla sürdürdü. [16] Onun politikaları, Hamilton'un anglofilisine karşı çıkan ve onu, iyi bağlantıları olan zengin Kuzeyli tüccarları ve spekülatörleri gereğinden fazla kayırmakla suçlayan, başlıca Güney Amerika Birleşik Devletleri'nde yoğunlaşan bir muhalefete yol açtı. Madison, kongre muhalefetinin lideri olarak ortaya çıkarken, her ikisi de Washington Kabinesinde görev yaparken Hamilton'u alenen eleştirmeyi reddeden Jefferson, Hamilton'ın programlarını engellemek için perde arkasında çalıştı. [17] Jefferson ve Madison, Ulusal Gazete, ulusal siyaseti Federalistler ve Anti-Federalistler arasındaki bir savaş olarak değil, aristokratlar ve cumhuriyetçiler arasındaki bir tartışma olarak yeniden şekillendiren bir gazete. [18] 1792 seçimlerinde Washington, başkanlık için fiilen rakipsiz yarıştı, ancak Jefferson ve Madison, New York Valisi George Clinton'un Başkan Yardımcısı John Adams'ı koltuğundan etmeye yönelik başarısız girişimini desteklediler. [19]
Her iki taraftaki siyasi liderler kendi hiziplerini siyasi parti olarak etiketleme konusunda isteksizdiler, ancak 1793'ün sonunda Kongre'de farklı ve tutarlı oy blokları ortaya çıktı. Sonunda Jefferson'un takipçileri Cumhuriyetçiler (veya Demokratik Cumhuriyetçiler) olarak tanındı [20] ] ve Hamilton'un takipçileri Federalistler olarak tanındı. [21] Ekonomi politikaları büyüyen partizan bölünmede orijinal motive edici faktör olsa da, Hamilton'un takipçileri Fransız Devrimi'ne kızdıkça ve Jefferson'un müttefikleri onu desteklemeye devam ettikçe dış politika da bir faktör haline geldi. [22] 1793'te, Britanya Fransız Devrim Savaşlarına girdikten sonra, Hamilton'un ekonomi politikalarına karşı ve Fransa'yı destekleyen birkaç Demokratik-Cumhuriyetçi Dernek kuruldu. [23] Partizan gerilimleri, Viski İsyanı ve Washington'un, demokrasiyi tercih eden ve genel olarak Demokratik-Cumhuriyetçi Parti'yi destekleyen bir grup yerel siyasi topluluk olan Demokratik-Cumhuriyetçi Toplumlar'ı müteakip suçlamasının bir sonucu olarak tırmandı. [24] Jay Antlaşması'nın onaylanması, partizan savaşını daha da alevlendirdi ve Federalistler ile Demokratik Cumhuriyetçiler arasındaki bölünmelerin sertleşmesine neden oldu. [23]
1795-96'ya gelindiğinde, seçim kampanyaları (federal, eyalet ve yerel) esas olarak iki ulusal parti arasındaki partizan çizgileri boyunca yürütüldü, ancak yerel sorunlar seçimleri etkilemeye devam etti ve parti bağlantıları değişim içinde kaldı. [25] Washington üçüncü dönem adaylığını reddettiği için, 1796 başkanlık seçimleri ilk tartışmalı başkan seçimi oldu. 1793'te Washington Kabinesinden emekli olan Jefferson, Demokratik Cumhuriyetçilerin liderliğini Madison'ın ellerine bırakmıştı. Bununla birlikte, Demokratik-Cumhuriyetçi kongre aday grubu, partinin en güçlü adayı olacağı inancıyla Jefferson'ı başkan adayı olarak seçti, grup, Jefferson'ın aday yardımcısı olarak New York'tan Senatör Aaron Burr'ı seçti. [26] Bu arada, Federalist liderlerden oluşan gayri resmi bir grup, John Adams ve Thomas Pinckney'i aday gösterdi. [27] Adayların kendileri büyük ölçüde kavganın dışında kalsalar da, adayların destekçileri aktif bir kampanya yürüttüler Federalistler Jefferson'a bir francophile ve ateist olarak saldırdılar, Demokratik-Cumhuriyetçiler Adams'ı anglofil ve monarşist olmakla suçladılar. [28] Sonuç olarak, Adams, başkan yardımcısı olan Jefferson için 68'e karşı 71 seçici oyla cumhurbaşkanlığını az bir farkla kazandı. [27] [b]
Adams ve 1800 Devrimi
Adams göreve başladıktan kısa bir süre sonra, Jay Antlaşması'nın onaylanmasından sonra Amerikan denizciliğine saldırmaya başlayan Fransa ile barışçıl ilişkiler aramak için bir grup elçi gönderdi. Görüşmelerin başarısızlığı ve XYZ Olayı olarak bilinen olayda Fransızların rüşvet talebi, Amerikan halkını öfkelendirdi ve Fransa ile Amerika Birleşik Devletleri arasında ilan edilmemiş bir deniz savaşı olan Yarı Savaş'a yol açtı. Federalistlerin kontrolündeki Kongre, orduyu ve donanmayı genişletmek için önlemler aldı ve ayrıca Uzaylı ve İsyan Kanunları'nı da zorladı. Yabancı ve İsyan Kanunları, hükümeti eleştiren konuşmaları kısıtlarken, aynı zamanda daha katı vatandaşlığa geçiş gereklilikleri de uyguluyordu. [30] Çok sayıda gazeteci ve Demokratik-Cumhuriyetçilerle uyumlu diğer kişiler, İsyan Yasası uyarınca yargılandı ve Federalistlere karşı bir tepkiye yol açtı. [31] Bu arada, Jefferson ve Madison, eyalet yasama organlarının federal yasaların anayasaya uygunluğunu belirleyebileceğini belirten Kentucky ve Virginia Kararlarını hazırladılar. [32]
1800 başkanlık seçimlerinde, Demokratik Cumhuriyetçiler bir kez daha Jefferson ve Burr'ı aday gösterdiler. Federalist bir grubun Başkan Adams'ı Charles Cotesworth Pinckney ile bir bilet üzerinde yeniden aday göstermesinden kısa bir süre sonra Adams, Kabinesinden iki Hamilton müttefikini görevden aldı ve Federalist Parti'deki iki kilit figür arasında açık bir kopuşa yol açtı. [33] Federalist Parti Jefferson'un adaylığına karşı birleşip birçok eyalette etkili bir kampanya yürütse de, Demokrat-Cumhuriyetçiler Güney'in seçmen oyunlarının çoğunu kazanarak ve kritik New York eyaletini taşıyarak seçimi kazandılar. [34] Partinin New York City, Philadelphia, Baltimore ve diğer doğu kıyısı şehirlerindeki başarısında önemli bir unsur, Birleşik İrlandalı sürgünler ve Federalistlerin belirgin bir şüpheyle gördüğü diğer İrlandalı göçmenlerdi. [35] [36]
Jefferson ve Burr, her ikisi de, Temsilciler Meclisi'nde Jefferson ve Burr arasında koşullu bir seçim yapılmasını gerektiren Adams veya Pinckney'den daha fazla 73 seçici oyla bitirdi. [b] Burr, adını dikkate almayı reddetti ve Demokrat-Cumhuriyetçi kongre üyelerinin çoğu Jefferson'a ve çoğu Federalist Burr'a oy verdiği için Meclis çıkmaza girdi. Jefferson'u Burr'a tercih eden Hamilton, Jefferson'un koşullu seçimin 36. oy pusulasında seçilmesine yardımcı oldu. [37] Jefferson daha sonra Demokrat-Cumhuriyetçilerin Kongre'nin kontrolünü ele geçirdiğini gören 1800 seçimlerini "1800 Devrimi" olarak tanımlayacak ve bunun "hükümetimizin ilkelerinde [ 1776] formundaydı." [38] Başkanlığının son aylarında Adams, Fransa ile Yarı-Savaşı sona erdirmek için bir anlaşmaya vardı [39] ve Baş Yargıç John Marshall da dahil olmak üzere birkaç Federalist yargıç atadı. [40]
Jefferson'ın başkanlığı, 1801–1809
1800 seçimlerinin yoğunluğuna rağmen, iktidarın Federalistlerden Demokratik Cumhuriyetçilere geçişi barışçıl oldu. [41] Açılış konuşmasında Jefferson, birçok Federalist politikayı tersine çevirmeye çalışacağını belirtti, ancak "her görüş farklılığının bir ilke farklılığı olmadığını" belirterek uzlaşmayı da vurguladı. [42] Coğrafi olarak dengeli ve ideolojik olarak ılımlı bir Kabine atadı ve Madison'ı Dışişleri Bakanı ve Albert Gallatin'i Hazine Bakanı olarak dahil etti, ancak Jefferson bazı önde gelen Federalistleri atadı ve diğer birçok Federalistin pozisyonlarını korumasına izin verdi. [43] Gallatin, Jefferson'u Hamiltonian programının önemli bir parçası olan First Bank of the United States'i elinde tutmaya ikna etti, ancak diğer Federalist politikalar rafa kaldırıldı. [44] Jefferson ve Demokrat-Cumhuriyetçi müttefikleri, viski tüketimini ve diğer vergileri ortadan kaldırdı, [45] orduyu ve donanmayı küçülttü, [46] Uzaylı ve İsyan Kanunlarını yürürlükten kaldırdı ve kanunlar uyarınca yargılanan on kişiyi affetti . [47]
Federalist yasaların ve programların yürürlükten kaldırılmasıyla birlikte, birçok Amerikalı, posta hizmeti dışında, günlük yaşamlarında federal hükümetle çok az temas kurdu. [48] Kısmen bu harcama kesintilerinin bir sonucu olarak, Jefferson 1801 ve 1809 yılları arasında ulusal borcu 83 milyon dolardan 57 milyon dolara düşürdü. [49] Federalist politikaları büyük ölçüde tersine çevirebilse de, Federalistler Supreme Mahkeme Marshall Mahkemesi kararları, 1830'larda Başyargıç Marshall'ın ölümüne kadar Federalist idealleri yansıtmaya devam etti. [50] Yargıtay davasında Marbury - MadisonMarshall Mahkemesi, yargı organının federal yasaların anayasaya uygunluğu konusunda son sözü söylediği yargı denetimi yetkisini kurdu. [51]
Jefferson göreve geldiğinde, Amerikalılar Mississippi Nehri kadar batıya yerleşmişlerdi. [52] Amerika Birleşik Devletleri'ndeki pek çok kişi, özellikle batıdakiler, daha fazla bölgesel genişlemeyi tercih etti ve özellikle İspanya'nın Louisiana eyaletini ilhak etmeyi umdu. [53] 1803'ün başlarında, Jefferson, New Orleans'ı satın almak üzere diplomatik bir görevde büyükelçi Robert Livingston'a katılması için James Monroe'yu Fransa'ya gönderdi. [54] Amerikan heyetini şaşırtan bir şekilde, Napolyon, Louisiana'nın tamamını 15 milyon dolara satmayı teklif etti. [55] Dışişleri Bakanı James Madison, satın almanın Anayasa'nın en katı yorumuna bile uygun olduğuna dair güvence verdikten sonra, Senato anlaşmayı hızla onayladı ve Meclis derhal finansmana izin verdi. [56] Louisiana Satın Alma ABD'nin büyüklüğünü neredeyse iki katına çıkardı ve Hazine Bakanı Gallatin, Fransa'ya yapılan ödemeyi finanse etmek için yabancı bankalardan borç almak zorunda kaldı. [57] Louisiana Satın Alımı geniş çapta popüler olmasına rağmen, bazı Federalistler onu eleştirdi Kongre Üyesi Fisher Ames, "Zaten çok fazla sahip olduğumuz topraklar için çok az olan parayı harcamalıyız" diye savundu. [58]
1804'e gelindiğinde, Başkan Yardımcısı Burr Jefferson'ı tamamen yabancılaştırdı ve Demokratik-Cumhuriyetçi cumhurbaşkanlığı aday komitesi, George Clinton'u 1804 başkanlık seçimlerinde Jefferson'ın aday arkadaşı olarak seçti. Aynı yıl, Burr, Hamilton'ın sonraki düelloda öldüğü iddia edilen bir yoruma hakaret ettikten sonra Hamilton'a düelloya meydan okudu. Üstün bir parti örgütü tarafından desteklenen Jefferson, 1804 seçimlerini Federalist aday Charles Cotesworth Pinckney'e karşı ezici bir üstünlükle kazandı. [59] 1807'de, Napolyon Savaşları devam ederken, İngilizler, Fransız İmparatorluğu'na abluka çağrısında bulunan Konsey Kararlarını açıkladılar. [60] İngiliz ve Fransızların Amerikan gemiciliğine yönelik sonraki saldırılarına yanıt olarak, Jefferson yönetimi, Avrupa ile ticareti kesen 1807 Ambargo Yasasını kabul etti. [61] Ambargo, özellikle Federalist eğilimli New England'da sevilmediğini ve uygulanmasının zor olduğunu kanıtladı ve Jefferson'ın ikinci döneminin sonunda sona erdi. [62] Jefferson, 1808 başkanlık seçimlerinde üçüncü dönem adaylığını reddetti, ancak Madison'ın partinin kongre adaylık toplantısında George Clinton ve James Monroe'ya karşı zafer kazanmasına yardımcı oldu. Madison, genel seçimleri Pinckney üzerinde ezici bir üstünlükle kazandı. [63]
Madison'ın başkanlığı, 1809-1817
Madison göreve geldikten sonra Amerikan gemilerine saldırılar devam ederken, hem Madison hem de daha geniş Amerikan halkı savaşa doğru ilerledi. [64] İngiltere'ye yönelik popüler öfke, yüksek tarifeleri, federal olarak finanse edilen iç iyileştirmeleri ve İngiltere'ye karşı saldırgan bir tutumu savunan Henry Clay ve John C. Calhoun da dahil olmak üzere yeni nesil Demokratik-Cumhuriyetçi liderlerin seçilmesine yol açtı. [65] 1 Haziran 1812'de Madison, Kongre'den bir savaş ilanı istedi. [66] Bildiri, Federalistlerden ve Kuzeydoğu'dan diğer bazı kongre üyelerinden gelen yoğun muhalefetle birlikte, büyük ölçüde bölgesel ve parti çizgisinde kabul edildi. [67] Savaşı tercih eden birçok kişi için ulusal onur tehlikedeydi John Quincy Adams, savaşa tek alternatifin "bağımsız bir ulus olarak hakkımızın terk edilmesi" olduğunu yazdı. [68] George Clinton'ın yeğeni DeWitt Clinton, 1812 başkanlık seçimlerinde Madison'a meydan okudu. Clinton, Federalistler ve Madison karşıtı Demokrat-Cumhuriyetçiler arasında zorlu bir koalisyon kurmasına rağmen, Madison yakın bir seçimi kazandı. [69]
Madison başlangıçta 1812 Savaşı'nın hızlı bir şekilde sona ermesini umuyordu, ancak savaş feci bir şekilde başladı. [70] Amerika Birleşik Devletleri 1813'te daha fazla askeri başarıya sahipti ve William Henry Harrison komutasındaki bir kuvvet, Eski Kuzeybatı'daki Kızılderili ve İngiliz direnişini Thames Savaşı'nda bir zaferle ezdi. İngilizler, Napolyon'un tahttan çekilmesinin ardından 1814'te askerlerini Kuzey Amerika'ya kaydırdı ve bir İngiliz müfrezesi Ağustos 1814'te Washington'u yaktı.[71] 1815'in başlarında, Madison, Avrupa'daki müzakerecilerinin Ghent Antlaşması'na vardıklarını ve her iki tarafta da büyük tavizler olmadan savaşı sona erdirdiklerini öğrendi. [72] Antlaşma üzerinde hiçbir etkisi olmamasına rağmen, General Andrew Jackson'ın Ocak 1815 New Orleans Savaşı'ndaki zaferi, savaşı muzaffer bir şekilde sona erdirdi. [73] Napolyon'un Haziran 1815 Waterloo Savaşı'ndaki yenilgisi, Napolyon Savaşlarına ve Amerikan gemilerine yönelik saldırılara son bir son verdi. [74] Amerikalılar Britanya'dan başarılı bir "ikinci bağımsızlık savaşını" kutlarken, Federalist Parti ulusal önemsizliğe doğru kaydı. [75] Demokratik-Cumhuriyetçi Parti'nin neredeyse tek parti yönetimine geçtiği sonraki dönem, "İyi Duygular Dönemi" olarak bilinir. [ kaynak belirtilmeli ]
İlk döneminde, Madison ve müttefikleri, Jefferson'un düşük vergiler ve ulusal borcun azaltılması konusundaki yerel gündemine büyük ölçüde uydular ve Kongre, ulusal bankanın tüzüğünün Madison'ın ilk döneminde sona ermesine izin verdi. [76] 1812 Savaşı'nın zorlukları, birçok Demokrat-Cumhuriyetçinin federal hükümetin rolünü yeniden gözden geçirmesine yol açtı. [77] 14. Kongre Aralık 1815'te toplandığında, Madison ulusal bankanın yeniden kurulmasını, ordu ve donanma harcamalarının artırılmasını ve Amerikan mallarını yabancı rekabetten korumak için tasarlanmış bir tarifeyi önerdi. Madison'ın önerileri, Madison'ın programının "Hamiltons Alexander Hamilton dışında" olduğunu savunan John Randolph gibi katı inşaatçılar tarafından şiddetle eleştirildi. [78] Madison'ın tekliflerine yanıt veren 14. Kongre, 1816 Tarifesini kabul ederek ve Amerika Birleşik Devletleri'nin İkinci Bankasını kurarak tarihin o ana kadarki en verimli yasama kayıtlarından birini derledi. [79] Partinin 1816 kongre aday toplantısında, Dışişleri Bakanı James Monroe, Savaş Bakanı William H. Crawford'u 65'e 54 oyla yendi. [80] Federalistler 1816 başkanlık seçimlerinde çok az muhalefet sundular ve Monroe ezici bir seçimde kazandı. [81]
İyi Duygular Çağı, 1817–1825
Monroe, siyasi partilerin varlığının Amerika Birleşik Devletleri için zararlı olduğuna inanıyordu [82] ve bölücü politikalardan kaçınarak ve eski Federalistleri saflara katarak Federalist Parti'nin sonunu getirmeye çalıştı. [83] Monroe, ekonomik kalkınmayı teşvik etmek için altyapı projelerini destekledi ve bazı anayasal kaygılara rağmen, Ulusal Yol ve diğer projeler için federal fon sağlayan faturaları imzaladı. [84] Kısmen ulusal banka başkanı William Jones'un kötü yönetimi nedeniyle, ülke 1819 Paniği olarak bilinen uzun süreli bir ekonomik durgunluk yaşadı. durgunluk sona erdikten çok sonra ulusal siyaseti etkilemek. [86] Devam eden ekonomik sıkıntılara rağmen, Federalistler 1820 başkanlık seçimlerinde Monroe'ya ciddi bir meydan okumada başarısız oldular ve Monroe esasen rakipsiz olarak yeniden seçimi kazandı. [87]
Missouri Bölgesi'nin bir eyalet olarak kabul edilmesiyle ilgili işlemler sırasında, New York'tan Kongre Üyesi James Tallmadge, Jr., köleliğin sonunda Missouri'den dışlanmasını sağlayan değişiklikler önererek "İyi Duygular Çağına bir bomba attı". [88] Değişiklikler, Anayasa'nın onaylanmasından bu yana ilk büyük ulusal kölelik tartışmasını ateşledi, [89] ve kölelik meselesi üzerindeki bölgesel kutuplaşmayı anında ortaya çıkardı. [90] Kuzey Demokratik-Cumhuriyetçiler değişiklikleri desteklemek için Federalist Parti'nin kalıntılarıyla partizan çizgisinde bir koalisyon kurarken, Güney Demokratik-Cumhuriyetçiler bu tür kısıtlamalara neredeyse oybirliğiyle karşı çıktılar. [91] Şubat 1820'de, Illinois'li Kongre Üyesi Jesse B. Thomas, Missouri'nin bir köle devleti olarak kabul edileceği, ancak 36°30' kuzey paralelinin kuzeyinde kalan bölgelerde köleliğin hariç tutulacağı bir uzlaşma önerdi. [92] Thomas'ın önerisine dayanan bir yasa tasarısı, Nisan 1820'de yasalaştı. [93]
1824'e gelindiğinde, Federalist Parti ulusal bir parti olarak büyük ölçüde çöktü ve 1824 başkanlık seçimleri Demokratik-Cumhuriyetçi Parti'nin rakip üyeleri tarafından yapıldı. [94] Partinin kongre aday komitesi büyük ölçüde göz ardı edildi ve adaylar bunun yerine eyalet yasama organları tarafından aday gösterildi. [95] Dışişleri Bakanı John Quincy Adams, eski Meclis Başkanı Henry Clay, Hazine Bakanı William Crawford ve General Andrew Jackson, seçimde başlıca adaylar olarak ortaya çıktı. [96] Her adayın bölgesel gücü, Adams'ın New England'da popüler olduğu seçimde önemli bir rol oynadı, Clay ve Jackson Batı'da güçlüydü ve Jackson ve Crawford Güney için yarıştı. [96]
1824 seçimlerinde hiçbir aday seçmen oylarının çoğunluğunu kazanamadığından, Temsilciler Meclisi başkanı belirlemek için şarta bağlı bir seçim yaptı. [97] Clay, Adams'ı şahsen sevmedi, ancak yine de, Clay'in milliyetçi politikalarına karşı çıkan Crawford ve Clay'in potansiyel bir tiran olarak gördüğü Jackson üzerindeki koşullu seçimde onu destekledi. [c] Clay'in desteğiyle Adams, koşullu seçimi kazandı. [98] Clay, Dışişleri Bakanı olarak atanmayı kabul ettikten sonra, Jackson'ın destekçileri Adams ve Clay'in bir "Yolsuz Pazarlığa" ulaştıklarını iddia ettiler ve Adams, Clay'in koşullu seçimlerdeki desteği karşılığında Clay'e atama sözü verdi. [97] Koşullu seçimin sonucundan derinden öfkelenen Jackson, eyalet yasama meclisinin onu 1828 seçimlerinde çabucak başkanlığa aday gösterdiği Tennessee'ye döndü. [99]
Son yıllar, 1825–1829
Adams, Monroe'nun partizan çatışmasını sona erdirme hedefini paylaştı ve Kabinesinde çeşitli ideolojik ve bölgesel geçmişlere sahip bireyler vardı. [100] 1825'te Kongre'ye gönderdiği yıllık mesajında Adams, kapsamlı ve iddialı bir gündem sunarak, ulusal bir üniversitenin, bir deniz akademisinin ve ulusal bir astronomik gözlemevinin oluşturulmasının yanı sıra iç iyileştirmelere büyük yatırımlar yapılması çağrısında bulundu. [101] Kongre'ye yönelik talepleri muhalefeti harekete geçirerek Jackson, Crawford ve Başkan Yardımcısı Calhoun'un destekçilerinden oluşan Adams karşıtı bir kongre koalisyonunun kurulmasını teşvik etti. [102] 1826 seçimlerinin ardından, Calhoun ve Martin Van Buren (Crawford'un pek çok destekçisini de beraberinde getirdi) 1828 seçimlerinde Jackson'a destek vermeyi kabul etti. [103] Basında iki büyük siyasi grup "Adams Men" ve "Jackson Men" olarak anıldı. [104]
Jacksoncular, birçok modern kampanya tekniğini benimseyen ve Jackson'ın popülaritesini ve Adams ile federal hükümetin sözde yolsuzluğunu vurgulayan etkili bir parti aygıtı oluşturdular. [105] Jackson, Adams'ın yaptığı gibi ayrıntılı bir siyasi platform oluşturmasa da, onun koalisyonu Adams'ın hükümet planlamasına dayanmasına karşı birleşti ve Kızılderili topraklarının beyaz yerleşimcilere açılmasını destekleme eğilimindeydi. [106] Sonuç olarak, Jackson 261 seçmen oyunun 178'ini ve popüler oyların yüzde 56'sının biraz altında kazandı. [107] Jackson, özgür eyaletlerdeki popüler oyların yüzde 50,3'ünü ve köle eyaletlerdeki oyların yüzde 72,6'sını kazandı. [108] Seçim, İyi Duygular Çağı'nın kalıcı olarak sonunu ve İkinci Parti Sisteminin başlangıcını işaret etti. Monroe, Adams ve daha önceki birçok lider tarafından paylaşılan partizan olmayan siyaset rüyası paramparça oldu, yerini Van Buren'in meşru siyasi partiler arasındaki partizan savaşları ideali aldı. [109]
1790'larda Amerika Birleşik Devletleri'nde siyasi partiler yeniydi ve insanlar onlar için resmi isimler kullanmaya alışık değildi. Demokratik-Cumhuriyetçi Parti için tek bir resmi isim yoktu, ancak parti üyeleri genellikle kendilerini Cumhuriyetçiler olarak adlandırdılar ve "Cumhuriyetçi parti", "cumhuriyetçi bilet" veya "cumhuriyetçi çıkar" olarak adlandırdıkları şeye oy verdiler. [110] [111] Jefferson ve Madison mektuplarında sıklıkla "cumhuriyetçi" ve "Cumhuriyetçi parti" terimlerini kullandılar. [112] Genel bir terim olarak (bir parti adı değil), cumhuriyetçi kelimesi, 1770'lerden itibaren, kopan kolonilerin oluşturmak istediği hükümet türünü tanımlamak için yaygın bir şekilde kullanılıyordu: eski cumhuriyetlerden bazı ilke ve yapılar, özellikle vatandaşlık görevine vurgu ve yolsuzluk, elitizm, aristokrasi ve monarşiye karşıtlık. [113]
"Demokratik-Cumhuriyetçi" terimi, çağdaşlar tarafından yalnızca ara sıra [20] kullanılmış, ancak bazı modern kaynaklar tarafından kullanılmaktadır. [114] Bazı günümüz kaynakları partiyi "Jeffersoncu Cumhuriyetçiler" olarak tanımlıyor. [115] [116] Diğer kaynaklar partiyi "Demokrat Parti" olarak nitelendirdi, [117] [118] [119], ancak bu terim bazen Federalist muhalifler tarafından aşağılayıcı bir şekilde kullanıldı. [120] [121] Bazıları partinin günümüz Demokrat Partisi ile karıştırılmaması gerektiğini iddia ediyor, ancak aralarındaki doğrudan tarihsel siyasi soy, bazı tarihçiler, siyaset bilimciler, yorumcular ve modern Demokratlar tarafından sıklıkla onaylanıyor. her iki ismin de devam eden ve bazen birbirinin yerine kullanılabilen kullanımını güçlendirmek. [122] [123] [124]
Demokratik-Cumhuriyetçi Parti kendisini cumhuriyetçiliğin savunucusu olarak gördü ve Federalistleri monarşi ve aristokrasinin destekçileri olarak kınadı. [125] [ sayfa gerekli ] Ralph Brown, partinin "kişisel özgürlük, sosyal hareketlilik ve batıya doğru genişlemenin geniş ilkelerine bağlılık" ile işaretlendiğini yazıyor. [126] Siyaset bilimci James A. Reichley, "Jeffersoncuları Federalistlerden en keskin şekilde ayıran meselenin devlet hakları, ulusal borç ya da ulusal Banka değil, sosyal eşitlik sorunu olduğunu" yazıyor. [127] Çok az kişinin demokrasiye veya eşitlikçiliğe inandığı bir dünyada, Jefferson'un beyaz erkekler için siyasi eşitliğe olan inancı, zengin ve güçlülerin toplumu yönetmesi gerektiğini savunan Amerika Birleşik Devletleri'nin diğer Kurucu Babalarının çoğundan farklıydı. Jefferson, tarihçilerin daha sonra tarımcılığa olan inancı ve ulusal hükümet üzerindeki katı sınırlamaları ile damgasını vuran Jefferson demokrasisi olarak adlandıracağı bir felsefeyi savundu. [128] Jefferson'un eşitlik inancından etkilenen 1824'e gelindiğinde, üç eyalet dışında tüm eyaletler oylama için mülk sahibi olma şartlarını kaldırmıştı. [129]
Jefferson, bazı yeniden dağıtım önlemlerine açık olmasına rağmen, güçlü bir merkezi hükümeti özgürlüğe bir tehdit olarak gördü. [130] Böylece, Demokratik-Cumhuriyetçiler Federalistlerin güçlü, merkezi bir devlet inşa etme çabalarına karşı çıktılar ve ulusal bir bankanın kurulmasına, ordunun ve donanmanın kurulmasına ve Yabancı ve İsyan Kanunlarının geçmesine direndiler. [131] Jefferson, doğası gereği tehlikeli ve ahlaksız olduğuna inandığı ulusal bir borca özellikle karşıydı. [132] Parti 1800'de iktidara geldikten sonra Jefferson, dış müdahale konusunda giderek daha fazla endişe duymaya başladı ve federal hükümet tarafından yürütülen ekonomik kalkınma programlarına daha açık hale geldi. Jefferson'un Demokratik-Cumhuriyetçi halefleri, ekonomik büyümeyi ve çeşitlendirilmiş bir ekonominin gelişimini teşvik etmek amacıyla, federal olarak finanse edilen çok sayıda altyapı projesinin inşasını denetleyecek ve koruyucu tarifeler uygulayacaktı. [133]
Ekonomik politikalar Demokrat-Cumhuriyetçiler ve Federalistler arasındaki partizan ayrımının asıl katalizörüyken, dış politika da partileri bölen önemli bir faktördü. Çoğu Amerikalı, 1793'te Louis XVI'nın İnfazından önce Fransız Devrimi'ni destekledi, ancak Federalistler, giderek şiddetlenen devrimin radikal eşitlikçiliğinden korkmaya başladılar. [22] Jefferson ve diğer Demokratik Cumhuriyetçiler Fransız Devrimi'ni savundular. [134] Napolyon 1797 ve 1803 arasında iktidara gelene kadar. [55] Demokratik-Cumhuriyetçi dış politikası, Jefferson'ın batı topraklarının edinimi ve yerleşimine odaklanan bir "Özgürlük İmparatorluğu" kavramını savunduğu için yayılmacılığa verilen destekle belirlendi. . [135] Jefferson, Madison ve Monroe yönetiminde, Amerika Birleşik Devletleri Louisiana Satın Alma işlemini tamamladı, İspanyol Florida'yı satın aldı ve İngiltere ile Oregon Ülkesi üzerinde ortak egemenlik sağlayan bir anlaşmaya vardı. [ kaynak belirtilmeli ] 1823'te Monroe yönetimi, Avrupa savaşları ve çatışmaları konusunda ABD'nin geleneksel tarafsızlık politikasını yineleyen, ancak ABD'nin hiçbir ülkenin eski Avrupalı efendisi tarafından yeniden sömürgeleştirilmesini kabul etmeyeceğini ilan eden Monroe Doktrini'ni ilan etti. [136]
Kölelik Düzenle
Partinin kuruluşundan itibaren kölelik, Demokratik Cumhuriyetçileri böldü. Özellikle Derin Güney'den birçok Güneyli Demokratik Cumhuriyetçi kurumu savundu. Jefferson ve Virginia'dan diğer birçok Demokrat-Cumhuriyetçi kölelik konusunda ikircikli bir görüşe sahipti Jefferson, bunun ahlaksız bir kurum olduğuna inanıyordu, ancak tüm kölelerin ekonomik gerekçelerle derhal özgürleştirilmesine karşı çıktı. [137] Bu arada, Kuzey Demokratik-Cumhuriyetçiler, Washington'da köleliğin kaldırılması gibi önlemleri destekleyerek, Federalist meslektaşlarından daha güçlü kölelik karşıtı konumlar aldılar. 1807'de Başkan Jefferson'ın desteğiyle Kongre, uluslararası köle ticaretini yasa dışı ilan etti ve bunu Anayasa'nın izin verdiği en erken tarihte yaptı. [138]
1812 Savaşı'ndan sonra, Güneyliler köleliği talihsiz bir ekonomik zorunluluktan ziyade yararlı bir kurum olarak görmeye başladılar ve partiyi mesele üzerinde daha da kutuplaştırdılar. [138] Kölelik Karşıtı Kuzey Demokratik Cumhuriyetçiler, köleliğin Bağımsızlık Bildirgesi ve Anayasa tarafından vaat edilen eşitlik ve bireysel haklar ile bağdaşmadığına karar verdiler. Ayrıca, Anayasa uyarınca köleliğe yalnızca yerel ve kalıcı bir istisna olarak izin verildiğine ve bu nedenle köleliğin orijinal on üç eyaletin dışına yayılmasına izin verilmemesi gerektiğine karar verdiler. Kuzey Demokratik Cumhuriyetçiler tarafından geliştirilen kölelik karşıtı konumlar, Özgür Toprak Partisi ve Cumhuriyetçi Parti de dahil olmak üzere daha sonraki kölelik karşıtı partileri etkileyecektir. [139] Henry Clay de dahil olmak üzere sınır eyaletlerinden bazı Demokrat-Cumhuriyetçiler, köleliği gerekli bir kötülük olarak gören Jeffersoncu görüşe bağlı kalmaya devam ettiler. kölelerin tedrici kurtuluşu için daha geniş bir plan. [140]
Madison ve Jefferson, Washington yönetiminin politikalarından memnun olmayan eski Anti-Federalistlerin ve Anayasa destekçilerinin bir kombinasyonundan Demokratik-Cumhuriyetçi Parti'yi kurdular. [141] Ülke çapında, Demokratik Cumhuriyetçiler Güney'de en güçlüydü ve parti liderlerinin çoğu zengin Güneyli köle sahipleriydi. Demokratik Cumhuriyetçiler, yerel seçkinlerin gücüne meydan okumaya hevesli zanaatkarlar, çiftçiler ve alt düzey tüccarlar gibi orta sınıf Kuzeylileri de cezbetti. [142] Her eyaletin Pennsylvania'daki parti üyeliğini şekillendiren ayrı bir siyasi coğrafyası vardı, Cumhuriyetçiler en zayıf Philadelphia çevresinde ve en güçlüsü batıdaki İskoç-İrlanda yerleşimlerindeydi. [143] Federalistler New England'da geniş bir desteğe sahipti, ancak başka yerlerde zengin tüccarlara ve toprak sahiplerine güveniyorlardı. [144] 1800'den sonra, Federalistler Güney ve Batı'da çöktü, ancak parti New England'da ve bazı Orta Atlantik eyaletlerinde rekabetçi kaldı. [145]
Tarihçi Sean Wilentz, 1801'de iktidarı ele geçirdikten sonra Demokratik Cumhuriyetçilerin üç ana gruba ayrılmaya başladığını yazıyor: ılımlılar, radikaller ve Eski Cumhuriyetçiler. [146] John Randolph liderliğindeki Eski Cumhuriyetçiler, eyaletlerin haklarını güçlü bir şekilde destekleyen ve Federalistlerle her türlü uzlaşmayı kınayan, nüfuzlu Güney plantasyon sahiplerinden oluşan gevşek bir gruptu. Radikaller, geniş kapsamlı siyasi ve ekonomik reformlara verdikleri destekle karakterize edilen, ülkenin farklı kesimlerinden geniş bir yelpazedeki bireylerden oluşuyordu. Ilımlı hizip, Federalist ekonomik programları daha fazla kabul eden ve ılımlı Federalistlerle uzlaşma arayan James Madison da dahil olmak üzere, Anayasa'nın onaylanmasının birçok eski destekçisinden oluşuyordu. [147]
1810'dan sonra, Henry Clay ve John C. Calhoun tarafından yönetilen genç bir milliyetçi Demokratik Cumhuriyetçiler grubu öne çıktı. Bu milliyetçiler, Clay'in Amerikan Sisteminin temelini oluşturacak olan federal olarak finanse edilen iç iyileştirmeleri ve yüksek tarifeleri tercih ettiler. [148] Clay ve Calhoun'un neslinin liderleri arasındaki tabanına ek olarak, milliyetçi politikalar, James Monroe da dahil olmak üzere birçok eski Demokrat-Cumhuriyetçi için çekici olduğunu kanıtladı. [149] 1819 Paniği, milliyetçi politikalara karşı bir tepkiye yol açtı ve milliyetçi politikalara karşı çıkanların çoğu, 1823'te büyük bir felç geçirene kadar William H. Crawford'un etrafında toplandı. [150] 1824 seçimlerinden sonra, Crawford'un takipçilerinin çoğu Martin Van Buren de dahil olmak üzere, Jackson'ı 1828 seçimlerinde zafere taşıyan koalisyonun büyük bir bölümünü oluşturan Andrew Jackson'a yöneldi. [151]
Demokratik-Cumhuriyetçi Parti, daha sonra Federalistler tarafından benimsenen ve standart Amerikan uygulaması haline gelen kampanya ve organizasyon tekniklerini icat etti. Özellikle büyük şehirlerde açıklamalarını yayınlamak ve politikalarını editörlük yapmak için bir gazete ağı oluşturmada etkiliydi. [152] Önde gelen bir Federalist olan Fisher Ames, Jefferson'un partisinin üyelerini Fransız Devrimi'nin radikalleriyle ilişkilendirmek için "Jakoben" terimini kullandı. Jefferson'u seçmek için gazeteleri suçladı ve gazetelerin "herhangi bir Hükümet için bir üstünlük olduğunu" yazdı. Jakobenler, zaferlerini bu motoru kullanma becerisinden çok, tekrarlama yoluyla kullanma becerisine borçludurlar. [153]
Bir tarihçinin açıkladığı gibi: "Saflarında çok yetenekli bir dizi siyasi manipülatör ve propagandacıya sahip olmak Cumhuriyetçiler için bir şanstı. Bazıları sadece eldeki sorunu görme ve analiz etme değil, aynı zamanda onu sunma yeteneğine sahipti. kısacası veciz bir şekilde, uygun ifadeyi üretmek, zorlayıcı sloganı bulmak ve herhangi bir konuda seçmenlere anlayabileceği bir dilde hitap etmek". Olağanüstü propagandacılar arasında editör William Duane (1760-1835) ve parti liderleri Albert Gallatin, Thomas Cooper ve Jefferson vardı. [154] Aynı derecede önemli olan, John J. Beckley'nin öncülük ettiği türden etkili parti örgütlenmesiydi. 1796'da, Pennsylvania'daki Jefferson kampanyasını yönetti, eyaleti 30.000 el yazısı bileti dağıtan ve 15 seçmenin tümünü adlandıran ajanlarla kapladı (basılı bilete izin verilmedi). Beckley bir temsilciye şunları söyledi: "Birkaç gün içinde Şehirden seçkin bir cumhuriyetçi arkadaş, İlçenizde dağıtılacak bir paket biletle sizi arayacak. Uygun semtler ve karakterlerle ilgili olarak ona verebileceğiniz her türlü yardım ve tavsiye, kesinlikle teslim edilecek miyim".Beckley ilk Amerikan profesyonel kampanya yöneticisiydi ve teknikleri diğer eyaletlerde hızla benimsendi. [155]
Yeni örgütsel stratejilerin ortaya çıkışı, Cunningham tarafından iyi belgelenmiş olan 1806 civarında Connecticut siyasetinde görülebilir. Federalistler Connecticut'a hükmetti, bu yüzden Cumhuriyetçiler kazanmak için daha çok çalışmak zorunda kaldılar. 1806'da eyalet liderliği, kasaba liderlerine yaklaşan seçimler için talimatlar gönderdi. Her kasaba yöneticisine eyalet liderleri tarafından "kasabasının her bölgesinde veya bölümünde bir bölge müdürü ataması ve her birinden görevini sadakatle yapacağına dair bir güvence alması" söylendi. Daha sonra, kasaba yöneticisine listeleri derlemesi ve vergi mükelleflerinin sayısını ve uygun seçmenlerin sayısını toplaması, kaç tane Cumhuriyetçiyi ve kaç tane Federalist'i desteklediğini öğrenmesi ve her bir partinin oy kullanmaya uygun olmayan destekçilerinin sayısını sayması talimatı verildi. ancak bir sonraki seçimde kim (yaşa veya vergilere göre) hak kazanabilir. Bu son derece ayrıntılı iadeler ilçe müdürüne gönderilecek ve sırayla derlenip devlet müdürüne gönderilecekti. Bu potansiyel seçmen listelerini kullanarak, yöneticilere tüm uygun insanları kasaba toplantılarına götürmeleri ve genç erkeklerin oy kullanmaya hak kazanmalarına yardımcı olmaları söylendi. Eyalet müdürü, kasaba ve ilçe yöneticileri tarafından dağıtılmak üzere her kasabaya parti gazeteleri sağlamaktan sorumluydu. [156] Bu son derece koordineli "oydan çıkma" hamlesi, gelecekteki siyasi kampanyacılara tanıdık gelebilir, ancak dünya tarihinde türünün ilk örneğiydi.
Jackson ve Van Buren tarafından kurulan Jacksoncular, Calhounites ve Crawfordites koalisyonu, İç Savaş'tan önceki on yıllarda başkanlık siyasetine egemen olan Demokrat Parti olacaktı. Adams ve Clay'in destekçileri, Jackson'a Ulusal Cumhuriyetçi Parti olarak ana muhalefeti oluşturacaktı. Ulusal Cumhuriyetçiler sonunda 1830'lar ile 1850'lerin başları arasında Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ikinci büyük parti olan Whig Partisi'nin bir parçasını oluşturdular. [109] Demokratik-Cumhuriyetçi Parti'nin çeşitli ve değişen doğası, her iki büyük partinin de Jefferson ilkelerini savunduklarını iddia etmelerine izin verdi. [157] Tarihçi Daniel Walker Howe, Demokratların miraslarının izini "Macon ve Crawford'un Eski Cumhuriyetçiliği"ne dayandırdıklarını, Whiglerin ise "Madison ve Gallatin'in yeni Cumhuriyetçi milliyetçiliğine" baktığını yazıyor. [158]
Whig Partisi, 1850'lerde köleliğin yeni bölgelere yayılması konusundaki bölünmeler nedeniyle dağıldı. Modern Cumhuriyetçi Parti, köleliğin yaygınlaşmasına karşı çıkmak için 1854'te kuruldu ve birçok eski Whig Partisi lideri yeni kurulan kölelik karşıtı partiye katıldı. [159] Cumhuriyetçi Parti, Jefferson ve Jackson'ın özgürlük ve eşitlik ideallerini, Clay'in ekonomiyi modernize etmek için aktif bir hükümet kullanma programıyla birleştirmeye çalıştı. [160] Demokrat-Cumhuriyetçi Parti, Cumhuriyetçi Parti'nin adı ve ideolojisinden ilham almıştır, ancak o partiyle doğrudan bağlantılı değildir. [161] [162]
Büyük bir borç korkusu, partinin büyük bir mirasıdır. Andrew Jackson, ulusal borcun "ulusal bir lanet" olduğuna inanıyordu ve 1835'te tüm ulusal borcu ödemekle özel bir gurur duyuyordu. [163] Politikacılar o zamandan beri yüksek ulusal borç konusunu diğer tarafı savurganlık ve saygısızlıkla suçlamak için kullandılar. mali sağlamlık ve ulusun geleceği için bir tehdit. [164]
Cumhurbaşkanlığı seçimleri
- ^ İlk başkanlık yarışında Jefferson başkanlığı kazanamadı ve Burr başkan yardımcılığını kazanamadı. Ancak, 12. Değişiklik öncesi seçim kuralları uyarınca Jefferson, Federalist seçmenler arasındaki anlaşmazlık nedeniyle başkan yardımcılığını kazandı.
- ^ Jefferson ve Burr, ikinci başkanlık seçimlerinde aynı sayıda seçmen oyu aldı. Jefferson daha sonra Temsilciler Meclisi tarafından Başkan olarak seçildi.
- ^ Genellikle Federalist aday olarak etiketlense de, Clinton teknik olarak Demokrat-Cumhuriyetçi olarak koştu ve Federalist partinin kendisi tarafından aday gösterilmedi, ikincisi sadece bir aday çıkarmamaya karar verdi. Bu, eyalet Federalist partilerinin (Pennsylvania'daki gibi) onaylarını engellemedi, ancak New York eyaleti Demokratik Cumhuriyetçilerinden de onay aldı.
- ^William H. Crawford ve Albert Gallatin, kendilerini "Kongre'nin Demokratik üyeleri" olarak adlandıran 66 kişilik bir Kongre grubu tarafından başkan ve başkan yardımcılığına aday gösterildiler. [165] Gallatin daha sonra yarışmadan çekildi. Andrew Jackson, John Quincy Adams ve Henry Clay, herhangi bir ulusal organ tarafından aday gösterilmemelerine rağmen Cumhuriyetçiler olarak yarıştı. Jackson, seçim kurulunda ve halk oylamasında çoğulculuk kazanırken, başkan seçilmek için anayasal olarak gerekli olan seçmen oylarının çoğunluğunu kazanamadı. Yarışma, Adams'ın Clay'in desteğiyle kazandığı Temsilciler Meclisi'ne atıldı. Seçim kurulu başkan yardımcısı olarak John C. Calhoun'u seçti.
Kongre temsili
İlk yıllarda birçok Kongre üyesinin üyeliği, daha sonraki tarihçiler tarafından bir görevdir. Partiler yavaş yavaş grupları birleştiriyordu, ilk başta pek çok bağımsız vardı. Cunningham, 1794'e kadar Temsilciler Meclisi'nin yalnızca dörtte birinin, zamanın üçte ikisi kadar Madison'a oy verdiğini ve üçte iki oranında da Madison'a karşı oy kullandığını ve bunun neredeyse yarısını oldukça bağımsız bıraktığını kaydetti. [166]
1817 İyi Duygu Dönemi - Tarih
James Monroe ve İyi Duygular Çağı
Telif hakkı ve kopyası 2012, Henry J. Sage
James Monroe. James Monroe'nun yakın tarihli bir biyografi yazarı ona 'ilk ulusal güvenlik başkanı' diyor. Büyük ölçüde Dışişleri Bakanı John Quincy Adams tarafından hazırlanan "Monroe Doktrini" ile tanınan Başkan Monroe, aynı zamanda Amerika'nın sınırlarını istikrara kavuşturan anlaşmaların güvence altına alınmasını da denetledi. Kuzey Amerika'daki bu toprak dağılımının hala kararsız olduğu bir zaman. James Monroe aynı zamanda “Virginia Dynasty”'in son başkanı ve rakipsiz olarak cumhurbaşkanlığına aday olan son adaydı. Biri hariç tüm seçmen oylarını aldı. (Diğeri, az çok bilinmeyen nedenlerle John Quincy Adams'a gitti.) Monroe'nun cumhurbaşkanlığına katıldığı sırada, Amerikan ve Fransız Devrimleri nedeniyle dünya dramatik bir şekilde değişmişti. Yüzyıllarca süren sık savaşlardan sonra, milletler kanlı geçmişi düşünürken yüzleşmekten geri adım attılar. Önümüzdeki yüzyıl, 'yüzyıl barışı' olarak adlandırıldı. Belki de abartı, yine de uluslararası arenada nispeten sakin bir dönemdi.
Monroe Yönetimi: “Virginia Hanedanlığı”nın Sonuncusu
Virginia hanedanının sonuncusu olmasının yanı sıra, Başkan James Monroe aynı zamanda Amerikan Devrimi'nin Beyaz Saray'da görev yapan son gazisiydi. 1776'da 18 yaşında James Monroe Üçüncü Virginia Alayı'na katıldı ve John Marshall'ın yanında görev yaptı. İki yıl sonra Kıta Ordusunda subay olarak görevlendirildi ve Aralık 1776'da Trenton'a yapılan saldırı da dahil olmak üzere Washington'un komutası altındaki bir dizi savaşa katıldı. Savaşın sonunda albay rütbesine yükselmişti.
Temsilci James Monroe, 1780'lerde Virginia'dan Konfederasyon Kongresi'nin bir üyesi olarak, 1787'de çıkarılan Kuzeybatı Nizamnamesi'nin önde gelen savunucularından biriydi. Ayrıca Virginia'yı onaylayan kongreye katıldı ve Anayasa'ya benzer nedenlerle karşı çıkmasına rağmen. Patrick Henry ve diğer Virginialılar, 1790'da Virginia'dan senatör seçildi. Monroe daha sonra Başkanlar Washington ve Jefferson'da Fransa'ya bakan olarak görev yaptı ve Louisiana'nın satın alınması için Napolyon hükümetiyle müzakerelerde etkili oldu.
Monroe, 1811'de Başkan James Madison tarafından dışişleri bakanı olarak atandı, ancak askeri geçmişi nedeniyle, 1812 savaşı sırasında da savaş sekreteri olarak görev yaptı. İngilizler 1814'te Washington'a yürüdüklerinde, Sekreter Monroe kişisel olarak dışarıdaki durumu ölçmek için yola çıktı. İngiliz ilerleyip Başkan Madison'ı yaklaşan tehlikeye karşı uyardı. Savaş Departmanındaki liderliği Amerika'nın askeri kapasitesini geliştirmeye yardımcı oldu.
1816'da James Monroe, Amerika Birleşik Devletleri başkanı seçildi. Monroe'nun kendi diplomatik deneyimleri, Monroe'nun Dışişleri Bakanı Richard Rush ve daha sonra John Quincy Adams'ın becerikli diplomasisiyle birleştiğinde, Beyaz Saray'daki iki dönemi boyunca Amerikan dış ilişkilerinde önemli ilerlemelere yol açtı. Rush-Bagot ve Kıtalararası anlaşmaları Amerika'nın sınırlarını güçlendirdi ve alanını Pasifik Okyanusu'na yaydı. Liderliğine meydan okuyan birçok iç meseleye rağmen, Başkan Monroe ağırlıklı olarak Amerika'nın güvenliğine odaklandı.
Önceki bölümde bahsedildiği gibi, Federalist Parti Birlik'ten ayrılmayı ima etmiş ve 1812 Savaşı'na şiddetle karşı çıkan New England eyaletlerine karşı haksız muamele olarak gördüklerini protesto etmek için Hartford Sözleşmesi'ni çağırmıştı. Bununla birlikte, çatışmanın sonuçlanması partiyi içine çekmişti. Böylece James Monroe, örgütlü muhalefet olmadan yöneten ilk başkan oldu. Ancak Monroe hâlâ 'Virginia hanedanının' bir parçasıydı ve politikaları gözden kaçmadı. Amerika Birleşik Devletleri'ne savaştan bazı faydalar sağlandığı için, ulus iç meselelerle ilgilenmeye geri döndü ve bu da ülkeyi siyasi değilse de bölgesel hatlara bölmeye başladı.
Başkan olarak arkadaşı Virginian James Madison'ın yerine geçen James Monroe, Jefferson'ın hukuk öğrencisiydi ve Jefferson'ın belirttiği gibi, Monroe'nun ruhunu tersyüz ederseniz, bunun "lekesiz" olacağını söyledi. Eski kolonyal tarzda giyinen son başkandı. Seçkin kabinesi, üçü de Başkan adayı olan John Quincy Adams, John C. Calhoun ve William Crawford'dan oluşuyordu.
Monroe'nun İlk Açılış Konuşması, Cumhuriyetçilerin birçok Federalist Milliyetçi ilkeyi benimsediğini gösterdi - Monroe, ayakta duran bir Orduyu, güçlü Donanmayı, tahkimatları ve üretim için desteği destekledi. O zaman, “Cumhuriyetçiler federalizmi dışarıda bıraktı” denildi. Ancak Monroe hala özünde eski bir Jeffersoncuydu - o zamanlar, başkanların Kongre'nin eylemlerini meşru olarak veto edebileceklerine inanılan tek gerekçe olan Anayasa gerekçesiyle bazı yasa tasarılarını veto etti. (Anayasa ve başkanlık yetkisi hakkında kendi görüşleri olan Andrew Jackson Beyaz Saray'a girdiğinde bu değişecekti.)
Anglo-Amerikan Anlaşmaları. 1812 Savaşı'nın ardından hem Amerikalılar hem de İngilizler onlarca yıllık mücadeleden yorulmuştu. Amerika Napolyon savaşlarında savaşmasa da, tarafsız haklar vb. üzerindeki kalıcı gerilimler ülkeyi gergin tutmuştu. Böylece her iki taraf da gelecek için barışı sağlamaya çalışma eğilimindeydi ve bu amaca ulaşmak için müzakerelere girdi. 1815 tarihli bir Ticaret Konvansiyonu, İngilizlerin olumsuz ticaret uygulamalarına son verdi ve Amerika'nın çeşitli pazarlara girmesine izin verdi.
Rush-Bagot Antlaşması 1817'de Büyük Göller kıyılarında birçok silah (deniz kuvvetleri ve kaleler) kaldı. Ayrıca, Kanadalılar Amerikan yayılmacı eğilimleri konusunda çok endişeliydiler. İngiltere Bakanı Charles Bagot ve Amerikan Dışişleri Bakanı Richard Rush, 1817'de Kanada sınırındaki gerilimi azaltmak ve bir deniz silahlanma yarışını önlemek için tasarlanmış bir anlaşmaya vardılar. (Washington'daki Bakan Bagot, Dolley Madison'a “kraliçe” diyerek Amerikalıları pohpohladı.) Rush-Bagot Antlaşması, Büyük Göller'in korumasız bir sınırın ve askersizleştirilmesinin temelini sağladı. Her iki tarafın da birer gemiyi Champlain Gölü ve Ontario Gölü'nde ve biri gelir kesici olan Büyük Göller'in yukarısında iki gemi tutmasına izin verildi. Anlaşma, Senato tarafından resmi bir anlaşma olarak onaylandı ve bir silahsızlanma modeli haline geldi. Dünyanın en uzun korumasız uluslararası sınırını oluşturdu.
Gent Antlaşması'nın bir başka takibinde, Londra'daki Albert Gallatin ve Richard Rush, 1818 tarihli bir Sözleşme (Sınır Yerleşimi) imzaladılar. ABD-Kanada sınırının Rocky Dağları'na 49. Paralel boyunca belirlenmesini sağladı ve Oregon Bölgesi'nin oradan Pasifik Okyanusu'na kadar ortak işgali için. Anlaşma ayrıca kuzey Louisiana satın alma sınırını 49. paralelde kurdu. Buna ek olarak, Amerikalılar sonsuza kadar Kanada kıyılarında kalıcı balıkçılık hakları aldı ve toprak anlaşmazlıklarını düzeltmek için bir komisyon kuruldu.
Adams-Onis Antlaşması. 1819'da Dışişleri Bakanı John Quincy Adams, Washington Luis de Onis'te İspanyol Bakan ile Kıtalararası Anlaşmayı müzakere etti. Adams-Onis Antlaşması, Louisiana'nın güney sınırını Pasifik Okyanusu'na sabitledi ve Florida'yı ABD'ye devretti. Buna ek olarak, Meksika bağımsızlık için isyan etmekle tehdit ediyordu ve İspanya, Amerika'daki sömürge imparatorluğunun çoğunun parçalandığını gördü. ABD, Teksas'a olan iddialarından vazgeçti ve Amerikalıların İspanyol hükümetine karşı 5 milyon dolarlık iddialarını üstlenmeyi kabul etti. Adams-Onis Antlaşması ve Rush-Bagot anlaşmasının sonucu, Pasifik'in batısındaki tüm önemli sınır sorunlarının çözülmesiydi.
İyi Duygular Çağı: Ama Altında Sert Duygularla
James Monroe, 1817'de başkan olarak yemin ettikten kısa bir süre sonra, New England'da bir iyi niyet gezisi yaptı. Bir Massachusetts gazetesi ziyaretini alkışladı ve zamanın artık bir “İyi Duygular Çağı” olduğunu ilan etti. Tarihçiler bu ifadeyi aldılar ve genellikle 1812 savaşını takip eden dönemle ilişkilendirilir. Napolyon savaşlarının sona ermesi ve Ghent Antlaşması'nın onaylanmasıyla dünyanın çok daha sakin ve güvenli bir yer olduğu doğrudur. . Kaptan Stephen Decatur, Berberi Korsanları'nı etkisiz hale getirmişti ve Amerikan ticareti alışılmış gücüyle ilerlemekte özgürdü.
Ülkedeki genel iyi niyet duygusunun simgesi olan James Monroe, 1820'de rakipsiz olarak yeniden seçilmek için yarıştı ve bir seçim dışında her seçim oyu aldı. Federalist Parti 1820'de ortadan kalkmış olsa da, milliyetçi fikirlerin bir kısmı devam etti. Örneğin, Jefferson'un zamanında Cumhuriyetçiler ulusal bankaya karşı çıkmış olsalar da, Madison emrinde ulusal bir finans kurumu olmadan bir savaş yürütmeyi uygun bulmamıştı, bu nedenle Banka 1816'da yeniden görevlendirildi. Madison ayrıca barış zamanında daimi bir ordunun ve bir güçlü donanma, ülke için gerekli güvencelerdi.
1807-1809 Ambargosu ve 1812 Savaşı Amerika Birleşik Devletleri'nde imalat ve sanayiyi canlandırmıştı ve koruyucu bir tarifeler sisteminin yararlı olduğu hissediliyordu. Güney pamuğunun ihracatı o bölgenin ekonomisini yeni zirvelere taşırken, refah tüm ülkeye iyi dağılmış görünüyordu. Tarifeler ve arazi satışları, ulusal hükümetin operasyonlarını rahatça desteklemek için ihtiyaç duyduğu tüm geliri sağladı. Yukarıda tartışılan anlaşmalar, Amerika'nın dış güçlerle ilişkilerini geliştirdi.
Kısacası, bireysel özgürlük ve sorumlu hükümet arasındaki Jefferson dengesine görünüşte ulaşılmış bir barış, refah ve özgürlük zamanı gibi görünüyordu. Yine de İyi Duygular Çağı, bu kadar çok çatışan çıkarların olduğu bir toplumda devam edemezdi. Kamu işlerinin yüzeyi sakin görünse de, yüzeyin çok altında önemli sorunlar kaynıyordu.
Önemli nüfus artışı, çeşitli kesimlerdeki gelişmiş ulaşım bağlantıları ve kölelik kurumuna yönelik saldırılar, yeni ulusta büyüyen bir bölgecilik duygusuna katkıda bulundu. Güçlü bölgesel bağlılıklar, ulusal birliği baltalamaya çoktan başlamıştı. Appalachian-ötesi Batı, zengin toprağı ve gelişen su ulaşım sistemi ile 1790'dan sonra önemli bir büyüme yaşadı. Yerli Amerikalılar bir miktar direnç gösterdiler, ancak akın eden yerleşimciler tarafından bir kenara itildiler. Batı'daki büyüme, tüm ulusun inanılmaz nüfus artışını simgeliyordu. Kızılderililer ve kürk tüccarları tarafından doldurulan bölgeler Kentucky, Tennessee ve Ohio eyaletleri oldu ve 1819'da orijinal on üç eyalete dokuz yeni eyalet eklendi. Batı'daki insanların karışımı, köksüz, iyimser bir halktan oluşan yeni bir bölgesel kültürün yaratılmasına yol açtı. Onların çıkarları kısa sürede Doğulu, şehir odaklı kardeşlerinden ayrıldı ve ülke kesitsel çizgilerle bölünmeye başladı.
Ülkenin farklı kesimleri arasındaki farklılıklar, 1819'da ülkeyi kasıp kavuran bir mali panikle daha da kötüleşti. 1812 savaşını izleyen kârlı ticaret neredeyse durma noktasına geldi ve insanlar kentsel alanlarda işlerini kaybettiler. Bankalar battı, ipoteklere haciz uygulandı ve çiftlik fiyatları ani bir düşüş yaşadı. Mali sorunlar ülkenin herhangi bir bölgesiyle sınırlı kalmamış, doğu şehirlerinden batıdaki tarım bölgelerine sıçramıştır. Düşen pamuk fiyatları Güney'e zarar verdi ve birçok kişi sorunlardan bankaları sorumlu tuttu.
Kesit Sorunları, 1815 - 1860
Tarife. Tarifeler, ulusal hükümet tarafından ithal edilen mallar üzerinden hesaplanan vergilerdir ve iki temel amacı vardır. Gelir tarifeleri, tüm ithalatlarda alınan nispeten düşük ithalat vergileridir ve ulusal limanları ve sınırları kontrol etmek için gerekli aygıtın bakım masraflarını dengelemek için kullanılır. Bir ülkeye insan ve mal akışını izlemek pahalı olabilir ve tarifeler maliyetlerin dengelenmesine yardımcı olur. Mütevazı gelir tarifeleri, uluslararası iş yapmanın gerekli bir yolu olarak kabul edilmektedir.
İkinci tür tarife ise koruma tarifesidir ve oldukça farklı bir amacı vardır. Koruyucu tarifeler, yabancı malların fiyatını yapay olarak yükselterek, ev sahibi ülkedeki benzer ürünlerin üreticilerine veya üreticilerine yardımcı olmak için tasarlanmış belirli mallara uygulanan vergilerdir. Tarifeler belirli bir miktarda olabilir veya reklam değeri ürünün değerinin yüzdesi olarak.
Açıktır ki, bir milletin bolluk içinde üretmediği mallara koruyucu vazifeler verilmeyecektir. Dış rekabetin kârsız hale getirme eğiliminde olduğu ürünlere sözde yüksek koruyucu tarifeler yardımcı oluyor. Koruyucu tarifelerle ilgili zorluk, yerel tüketiciler için fiyatları yükseltmeleri ve bölgesel olarak üretilen ürünlere uygulandığında ülkenin bir bölümünü diğerine tercih etme eğiliminde olmalarıdır. Ayrıca, diğer uluslar tarafından misilleme önlemleri üretme eğilimindedirler.
Anayasa uyarınca Kongre, devletlerin bunu kendi başlarına yapma hakkına sahip olduğu Konfederasyon Maddelerinden bir değişiklik olan tarifeleri koyma yetkisine sahiptir. İlk tarifeler, onlara bağlı bir miktar ılımlı korumacılık olmasına rağmen, öncelikle gelir için tasarlandı.
1816 Tarife Yasası, Amerikan imalatını İngiliz savaş sonrası tekstil ithalatına karşı korumak ve ulusal ekonomik kendi kendine yeterliliği teşvik etmek için çıkarıldı. 1819 Paniği, Amerikan işlerini korumak için yüksek tarifeleri teşvik etti, bu da tarifeleri tüketiciler için çekici kılan bir faktördü.Ticareti genellikle yüksek tarifelerle azaltılan New England'ın ticari çıkarları dışında, ülkenin her bölgesinde daha ağır vergiler desteklendi. Ancak zamanla Güney ve Güneybatı, ithalat maliyetlerini artırdıkları ve güney pamuğunun ihracatını engelledikleri sonucuna vararak koruyucu tarifelere karşı çıktılar.
Mamuller, yünlü ürünler, pamuk, demir ve nihai ürünler üzerindeki vergiler yükselmeye devam ettikçe 1820'lerde tarifeler artmaya devam etti. 1828'de İç Savaş öncesi dönemin en yüksek tarifesi kabul edildi ve Güney'de İğrençlik Tarifesi olarak bilinir hale geldi ve bu da 1832'deki hükümsüz kılma krizine yol açtı (aşağıda tartışılıyor). Aralıklı artışlar) İç Savaş zamanına kadar.
Dahili İyileştirmeler. İç iyileştirmeler, bugün altyapı inşası dediğimiz şeye verilen addır. Amerika Birleşik Devletleri'nin güney ve batı kesimleri, mallarını piyasaya sürmek için yollara, kanallara ve liman tesislerine ihtiyaç duyuyordu. Ülkenin eski bölgelerinin çoğu, doğu ve kuzeydoğu, bu tesisleri zaten kendi masraflarıyla inşa etmişti. Mesele, eyalet sınırlarını aşmayan inşaat projelerine ne kadar federal paranın konması gerektiğiydi. Ulaşım olanaklarını iyileştirmek için büyük sermaye yatırımına ihtiyaç duyan eyaletler, genellikle onları destekleyecek fonlardan yoksundu ve federal yardım istedi. Örneğin Batılılar, kendilerini doğu pazarlarına bağlayacak Ulusal Yol gibi federal olarak finanse edilen iç iyileştirmeler için en heveslilerdi.
İç iyileştirmelere zaten sermaye yatırmış olan bölgeler, zaten sahip olduklarına para harcamak istemiyorlardı. Çoğunlukla, 19. yüzyılın başlarında federal hükümet, iç iyileştirmelerin inşasının dışında kaldı. 1817'de Başkan Madison, ABD'nin yol veya kanal inşasına girmesi için bir Anayasa değişikliğine ihtiyaç duyulacağına inanıyordu. John C. Calhoun, “genel refah” maddesi kavramı altında ve askeri gereklilik için federal ulaşım harcamalarını destekledi. (İlginç bir şekilde, Başkan Eisenhower 1950'lerde eyaletler arası otoyol sistemi fikrini ulusal güvenlik temelinde sattı.) Büyük bir sorun olmasa da, iç iyileştirmeler sorunu bölgesel farklılıkları keskinleştirdi.
Arazi Politikası. 1800 ve 1804 tarihli liberal arazi kanunları, kamu arazisinin fiyatını ve satışa sunulan minimum birim boyutunu düşürdü. Satışlar patladı, ardından 1812 Savaşı sırasında düştü, ardından 1818'e kadar yeniden patladı. Ardından, dış pazarlar küçüldükçe ve 1819 Paniği birçok çiftliği yok ederken tarım fiyatları düştü. Batı, ucuz bir toprak politikasını şiddetle tercih ederken, Kuzey, bunun ucuz işgücünü tüketeceğinden ve federal hükümet için daha az gelir sağlayacağından korkuyordu. Güney, Güneybatı'nın bakir topraklarındaki pamuk üreticilerinin rekabetinden endişe duyuyordu.
Arazi, federal hükümetin sahip olduğu en değerli varlıktı ve onu satmak, istikrarlı bir gelir kaynağı yarattı. Liberal arazi satış politikaları da sınır bölgelerinde kalkınmayı teşvik etti ve göçmenleri çekti. Anlaşılacağı gibi, batıya gitmek ve yerleşmek isteyen insanlar cömert şartlarla satın alınabilecek ucuz arazileri tercih ettiler. Sahip oldukları mülklere yerleşmek ya da geliştirmek gibi bir niyeti olmayan arazi spekülatörleri de açıkça bencil nedenlerle ucuz arazi istiyorlardı. Doğu ve Kuzeydoğu'da yoğunlaşma eğiliminde olan yerleşik çıkarlar, hükümet için kârı en üst düzeye çıkarmak için daha yüksek arazi fiyatlarını destekledi.
Rekabetçi çıkarlara rağmen, 19. yüzyılın büyük bölümünde arazi satışları patladı ve arazi satışlarından elde edilen gelir, federal hükümeti işletmek için gereken gelirin önemli bir bölümünü sağladı. 19. yüzyılın büyük bölümünde hükümet, tarifeler ve arazi satışlarından elde edilen geliri çok rahat işledi. Sonraki yıllarda arazi satışları ve dağıtımı, binlerce kilometrelik demiryollarının inşasını finanse etmek için kullanılacaktı.
Bankalar. Bugün çoğu Amerikalı muhtemelen bankaları para biriktirmek, otomobiller veya evler için kredi sağlamak veya iş kurmak için uygun yerler olarak görüyorlar ve muhtemelen bankacılık politikası ile genel ekonomi arasındaki ilişki hakkında fazla düşünmüyorlar. Bununla birlikte, birçok Amerikalının dikkat ettiği şey, borç para almanın maliyetidir. Yani bankaların krediler için uyguladıkları faiz oranlarına dikkat ederler. Bugün sahip olduğumuz ulusal bankacılık sistemi, 1913'te kurulan Federal Rezerv Sistemi'dir. On iki üye bankasıyla Federal Rezerv Sistemi, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki bankaların büyük çoğunluğunu kontrol eder ve temel faiz oranlarını belirler. “Fed”in üye bankalara uyguladığı faiz oranları, bankaların konut kredisi vb. için uyguladığı faiz oranlarını belirler.
Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk Bankası, ilk Kongre sırasında Alexander Hamilton tarafından kuruldu. 1791'de 20 yıllığına kiralandı, ancak 1811'de tüzüğü yenilenmedi. Bankaya karşı çıkanlar, bankanın anayasaya uygunluğunu sorguladı, bazıları ise devlet bankalarıyla rekabetine ve hisselerinin çoğunun yabancı sermayeli olmasına karşı çıktı. Ancak 1812 Savaşı sırasında bir ulusal bankanın olmaması, savaş finansmanını karmaşık hale getirdi ve banknotların değerini düşürdü. Buna cevaben Kongre, 1816'da Amerika Birleşik Devletleri'nin İkinci Bankası'nı kurdu ve yine 20 yıllığına kiralandı. Yeni banka ilk başta kötü yönetildi ve 1819 Paniği ile ilişkilendirildi. Yeni yönetim ve daha sıkı kredi politikaları bankayı kurtardı, ancak kamu yararı pahasına.
1800'lerin başında ulusal banka, bugün Federal Rezerv sisteminin yaptığıyla aynı şeyi yaptı: paranın değerini belirledi. Ulusal banka yokken tüm bankacılık devlet bankaları tarafından yapılıyordu. Altın ve gümüş mevduatlarına dayalı olarak para birimi olarak dolaşımda olan kağıt banknotlar çıkardılar ve borç para vererek kâr ettiler. Bankaların ne yapmasına izin verildiği konusunda güçlü kontroller olmadığı için, bazen “vahşi bankalar” olarak bilinen birçok banka, kârlarını maksimize etme umuduyla az ya da çok ayrım gözetmeksizin borç verdi. O dönemde kağıdın bir değeri olması için bazen altın ve gümüş rezervleriyle güvenle kapatabileceklerinden daha fazla kağıt banknot çıkardılar, sert parayla desteklenmesi gerekiyordu. (Amerikan Devrimi sırasında, madeni parayla desteklenmeyen kağıt Kıta Doları neredeyse değersizdi.)
Spekülatörler ve arazi satın almak isteyenler gevşek bankacılık politikalarını tercih ettiler, çünkü para elde etmek kolaydı ve paranın değeri daha fazla banknot basıldıkça düşme eğiliminde olduğundan, enflasyon olarak bilinen koşul, kredilerin geri ödenmesi nispeten kolaydı. Ayrıca fiyatların yükseldiği enflasyonist bir ekonomide çiftçiler gibi iş yapmak için borç para almak zorunda kalan insanlar, ürünleri için alabilecekleri fiyatları ve dolayısıyla karlarını artıracağı için enflasyonu tercih ettiler. Bu çatışan çıkarlar, tarife ve arazi politikalarında olduğu gibi, bölümlere ayrılma eğilimindeydi.
Öte yandan, bankacılar enflasyona direndiler, çünkü %5 faizle borç verseler ve enflasyon %5 oranında ilerleseydi, krediler için kendilerine geri ödenen para, borç alanlara başlangıçta verdikleri paradan daha az değerdeydi. Amerika Birleşik Devletleri Bankası, ulusal banka banknotları ödeme için sunduğunda, devlet bankalarının kendi banknotlarını ulusal bankaya sert para birimi veya madeni para cinsinden kullanmalarını zorunlu kılarak para biriminin değerini kontrol etti. Dolayısıyla, sınırdaki spekülatörler bir devlet bankasından borç para alırlarsa ve bu parayı federal hükümete arazi ödemek için kullanırlarsa ve o banka kağıdı ulusal bankanın eline geçerse, ulusal banka ödemeyi altın veya gümüş olarak talep edebilirdi.
Ulusal Banka ile devlet bankaları arasındaki bu ilişki, devlet bankalarının kağıtlarını kapatmak için rezervlerinin kapasitesinin ötesinde borç verme eğilimini frenledi ve bu da paranın değeri sabit olduğu için enflasyonu düşürme eğilimindeydi. Bu nedenle, ulusal bankanın varlığı, bankacılık çıkarlarının karlarını maksimize etmeye yardımcı olan olumlu bir etki olarak görülürken, bankaları krediler için kullananlar ulusal bankayı çıkarlarına zararlı olarak gördüler.
1815'te Başkan James Madison, ülkenin mali bir kargaşa içinde olduğunu fark etti. Amerika Birleşik Devletleri 1811'de İngiltere'ye 7 milyon dolarlık altını iade etmek zorunda kaldı. Bankacılık politikası karıştı ve borçluların ve alacaklıların rekabet eden çıkarları ülkeyi finansal kargaşa içinde tuttu. Madison, devlet bankalarının para birimini kontrol edememesi durumunda bir ulusal bankanın gerekli olduğunu söyledi. Hazine Sekreteri Dallas, 1816'da kabul edilen yeni banka faturasını tanıttı.
Amerika Birleşik Devletleri'nin İkinci Bankası, Andrew Jackson'ın 1832'de yeniden imtiyaz vermek için tasarıyı veto etmesine kadar sürdü. İkinci Ulusal Banka, Nicholas Biddle'ın önderliğinde başarılı olmasına rağmen, Jackson bankalara karşı dostça davranmıyordu.
KÖLELİĞİN BÖLÜCÜ SORUNU
Tarife, banka, iç iyileştirmeler ve toprak politikaları üzerinde çekişmeler olsa da, en bölücü bölüm konusu kölelikti, ancak bu konu 1789'dan 1819'a kadar şaşırtıcı derecede az tartışma yarattı. 1790'larda köle ithalatı arttı, ancak köle ticareti sessizce 1808'de, Güney Carolina dışındaki tüm eyaletler köle ithal etmeyi bıraktığında kaldırıldı.
Anayasayı hazırlayanlardan bazıları, belki de makul ve içtenlikle, Birleşik Devletler'de köleliğin azalmakta olduğunu hissetmişti. Aslında Virginia, 1780'lerde köle sayısını önemli ölçüde azaltmıştı. Neredeyse tüm kurucu babalar köleliğe karşı hoşnutsuzlukla baktılar Washington, Jefferson, Madison, John Adams, Alexander Hamilton, George Mason ve daha birçokları, “bütün insanlar insandır” fikrine dayanan ülkedeki kurum hakkında biraz tedirgindi. eşit yaratılmış."
Köleliğin evriminde önemli bir faktör, Eli Whitney'e atfedilen, ancak muhtemelen bir köle tarafından icat edilen çırçır makinesinin icadıydı. Çırçır, pamuk endüstrisini dönüştürdü ve farklı çeşitlerde daha fazla pamuğun daha hızlı ve daha ucuza üretilmesini mümkün kıldı, böylece Güneyli pamuk çıkarlarının önemli karlar elde etmesini sağladı. Aynı zamanda, ilk sanayi devriminin ön saflarında yer alan İngiltere'deki tekstil endüstrisi, büyük bir pamuk tedariği ihtiyacı yarattı. Talep fiyatları yüksek tuttu ve Kuzeydoğu'daki tüccarlar ve tüccarlar da trafikten yararlandı. Böylece pamuk -ve köleler- Güney ekonomisini yönlendiren motor haline geldi.
1819'a gelindiğinde, özgür ve köle devletler Birliğe eşit sayıda girmiş ve kölelerin ürettiği pamuk Güney'de kral haline gelmişti. Güneyliler köleliği hararetle savunurken, kuzeylilerin çoğu kayıtsızdı ve köleliğin yerel bir sorun olduğuna inanıyordu. Birçok batılı, özellikle yerli güneyliler de köleliği destekledi. Her zaman arka planda gizlenen ahlaki kölelik sorunu 1800'lerin başlarında belirgin değildi ve Anayasa konvansiyonundan bu yana kölelik konusundaki ilk kriz, Missouri'nin 1819'da kabul edilmeye çalıştığı zaman meydana geldi. (Missouri uzlaşması aşağıda tartışılacaktır.)
1830 civarında kölelik karşıtı hareket başladı ve köleliğin muhalifleri ahlaki, insani, dini ve özgürlükçü gerekçelerle “tuhaf kuruma” meydan okumaya başladı. Jefferson'un “Kurdu kulağımızdan tutuyoruz ve onu ne tutabiliyoruz ne de güvenle bırakabiliyoruz” ifadesi, ahlaki konu gündeme gelmeye başladığında ilgiyi kaybetti. Kölelik konusu her zaman kamusal tartışmaların ön saflarında yer almıyordu, ancak yıllar geçtikçe ve kölelik karşıtı hareket güçlendikçe, ahlaki konu artık göz ardı edilemezdi.
Köleliğe karşı çıkan birçok güneyli, toprağa, pamuğa ve kölelere yatırılan büyük miktarda sermaye nedeniyle köleliğe yapıştı. Köleliğe karşı çıkan birçok Kuzeyli, köleler serbest bırakılırsa ucuz işgücü selinden de korkuyordu. Güneyli köle sahibi olmayan çiftçiler, köle emeğinden kaynaklanan haksız rekabet olarak gördükleri şeye kızdılar. 1819'da federal hükümet, ülkeye yasadışı köle ithal edildiğini bildirenlere 50 dolar ödül teklif etti. Yabancı köle ticareti korsanlık olarak ilan edildi ve köle ticareti yapan Amerikan vatandaşlarına ölüm cezası verildi. Kölelik konusundaki tartışmalar, 1861'de İç Savaş patlak verene kadar devam edecekti.
Köleliğe karşı çıkan birçok güneyli, toprağa, pamuğa ve kölelere yatırılan büyük miktarda sermaye nedeniyle köleliğe yapıştı. Köleliğe karşı çıkan birçok Kuzeyli, köleler serbest bırakılırsa ucuz işgücü selinden de korkuyordu. Güneyli köle sahibi olmayan çiftçiler, köle emeğinden kaynaklanan haksız rekabet olarak gördükleri şeye kızdılar. 1819'da federal hükümet, ülkeye yasadışı köle ithal edildiğini bildirenlere 50 dolar ödül teklif etti. Yabancı köle ticareti korsanlık olarak ilan edildi ve köle ticareti yapan Amerikan vatandaşlarına ölüm cezası verildi. Kölelik konusundaki tartışmalar, 1861'de İç Savaş patlak verene kadar devam edecekti.
Monroe Doktrini
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Amerikan dış politikasının temel taşı olan Monroe Doktrini, Avrupa'da başlayan olayların sonucuydu. Napolyon Savaşları'nın ardından 1815'te Büyük Britanya, Prusya, Rusya ve Avusturya arasında Dörtlü İttifak kuruldu. Fransa 1818'de kabul edildi ve onu Beşli İttifak yaptı. Amacı, Latin Amerika'daki koloniler üzerindeki İspanyol egemenliğinin geri dönüşünü de içerebilecek olan, dünyayı savaş öncesi durumuna geri getirmekti. İttifak'ın kıtasal hareketlerinden uzak kalan İngilizler, ticari çıkarlarını ilerletmek için eski Latin Amerika kolonilerini İspanyol kontrolünden uzak tutmayı umuyorlardı. İngiltere Dışişleri Bakanı George Canning, İttifak ülkelerinin Yeni Dünya'ya müdahalesini önlemek için ortak bir Anglo-Amerikan eylemi önerdi. Devlet Başkanı Monroe'nun gayri resmi danışmanları Jefferson ve Madison, İngilizlerle işbirliği çağrısında bulundu.
Ancak Dışişleri Bakanı John Quincy Adams'ın başka fikirleri vardı. Rusya'nın Kuzeybatı Pasifik'teki iddiaları ve Güney Amerika'daki olası Fransız veya İspanyol müdahalesi hakkında daha fazla endişeliydi. Rusya Alaska'ya sahipti ve Pasifik kıyılarında bir kale inşa ettikleri Kaliforniya'ya indi. Amerika Birleşik Devletleri'nin "İngiliz bir savaş adamının ardından" takip etmemesi gerektiğini savunan Adams, Amerika Birleşik Devletleri'nin Batı Yarımküre ile ilgili politika oluşturmak için tek taraflı hareket etmesini tavsiye etti. Sekreter Adams, Başkan Monroe'nun 1823 Kongresi'ne yıllık mesajına dahil etmeye karar verdiği dili hazırladı.
Büyük ölçüde Adams tarafından hazırlanan nihai belge aşağıdaki noktaları içeriyordu:
- Amerika kıtaları artık Avrupalı güçlerin kolonizasyonuna açık değildi.
- Amerika'daki siyasi sistemler Avrupa'dakinden farklıydı
- Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa sisteminin Batı Yarımküre'ye genişletilmesini Amerika için bir tehlike olarak görecekti.
- Amerika Birleşik Devletleri, Avrupa işlerine veya mevcut sömürgelere müdahale etmeyecekti.
- başlayarak, sözleşmelerin kutsallığını onayladı. Fletcher - Peck, 1810'daki Yazoo Arazi Dolandırıcılığı davası
- federal gücün devlet otoritesi üzerindeki önceliğini iddia etti ve McCulloch / Maryland (1819) Mahkeme, Birleşik Devletler İkinci Bankasının anayasaya uygunluğunu onayladı ve böylece zımni yetkiler doktrinini meşrulaştırdı.
- tanımlı Eyaletler Arası Ticaret Gibbons - Ogden 1824'te ve Federal Hükümetin bu ticaret üzerinde münhasır kontrol hakkını ileri sürdü, ancak daha sonraki kararlar eyaletlere Federal Hükümetin yapmadığı durumlarda hareket etme hakkını verdi.
- birçok konuyu kamulaştırdı ve ABD'yi kapitalizme çok daha uygun hale getirdiği söylenebilir.
- bir hukuk hiyerarşisi kurdu: Anayasa-Federal-Devlet.
Yüz Yıl Barışı'nın başlangıcı, Amerika Birleşik Devletleri'ni kıtasal kaderini esasen Avrupa meselelerinden etkilenmeden sürdürmekte özgür bıraktı. Yüzyılın geri kalanında Avrupa hiçbir şekilde kargaşadan kurtulmuş olmasa da, tüm Batı dünyasını sarsan büyük savaşlar 1914'e kadar tekrar etmeyecekti. Amerikalılar, Avrupa'dan yeterince kopuk hissettiler. en azından diplomatik birlikler) ilgisizlik gerekçesiyle.
Siyasi Gelişmeler
Uluslararası çatışma yılları azaldıkça, Amerikan siyasi sisteminde iç meseleler ön plana çıktı. Ekonomik sorunlar, demokrasinin daha da büyümesi, yeni devletlerin yaratılması ve Amerikalı yerleşimcilerin Mississippi Vadisi'ne yayılması, 1820'lerin ve sonrasındaki siyasi liderlerin odak noktasıydı. Amerikan siyasi gelişimi tamamlanmaktan çok uzaktı ve Amerikan Cumhuriyeti'ni geliştirmek ve genişletmek isteyen adamlar, belki de öncekilerden daha az yıldırıcı zorluklarla karşılaştılar, ancak yine de büyük önem taşıyorlardı. Amerikan ulusu, ilk neslin kadın ve erkeklerinin beklediğinden çok daha hızlı bir şekilde büyüyor ve gelişiyordu.
İkinci Nesil Siyasi Liderler
Kurucu neslin ayak izlerini takip eden ulusal liderler, birçok açıdan daha önceki devlerden daha az insandı. Birçoğu cumhurbaşkanlığı istedi, ancak çok azı seçildi ve ülkenin en yüksek makamına seçilenler her zaman iş için en iyi adamlar değildi. Yine de bu ikinci nesil, öncekiler gibi, ulusun en büyük sorunu olan köleliği çözemeseler de, Amerikan demokrasisinin ilerlemesini sağladı. İşte 19. yüzyılın başlarındaki bazı liderlerin kısa taslakları.
John Quincy Adams : Milliyetçi
Monroe'nun dışişleri bakanı John Quincy Adams, 1820'lerde Kuzey'in en tanınmış siyasi lideriydi. Aslen babası gibi bir Federalist olan Adams, 1800'den sonra Cumhuriyetçi partiye geçti. Adams yetenekli, hırslı ve zekiydi, ancak kişisel ilişkilerde beceriksizdi ve talepkar bir mükemmeliyetçiydi. O kararlı bir milliyetçiydi, tarife politikasına açık fikirliydi ve bankayı ve dahili gelişmeleri destekliyordu. Kişisel olarak köleliğe karşıydı. Son zamanlarda, Anthony Hopkins'in Steven Spielberg filminde tasvir edildiği gibi, şu anda ünlü Amistad davasında Yargıtay'a yaptığı konuşmayla daha iyi tanındı. O, Amerika'nın en parlak diplomatlarından biri ve Monroe Doktrini'nin ve çeşitli anlaşmaların yazarıdır. Başkan olduktan sonra 18 yıl Temsilciler Meclisi'nde görev yaptı ve köleliğe karşı cesurca savaştı. Kongre salonlarında öldü.
Daniel Webster: Avukat ve Hatip, “İlahi Daniel”
Daniel Webster güçlü bir kongre lideri, yetenekli bir anayasa hukukçusu ve dikkate değer bir hatipti. Webster güçlü bir zihne sahipti, ancak retorik bir milliyetçi olmasına rağmen, kendisini New England'ın ticari çıkarlarına hizmet etmeye adamıştı. 1812 Savaşı'na, koruyucu tarifelere, bankaya, ucuz araziye, iç iyileştirmelere ve köleliğe karşı çıktı. En ünlü hitabetleri arasında Yüksek Mahkemeye yaptığı temyiz başvurusu yer almaktadır. Dartmouth Koleji davası, 1832'deki ünlü “Birlik Konuşması” ve 1850 Uzlaşması üzerine senatörlerin yaptığı tartışmalarda Birlik için yaptığı savunma. Aynı zamanda 1842 Webster-Ashburton Antlaşması'nın yazarlarından biriydi.
Henry Clay: Büyük Uzlaşmacı
Kentucky'den Henry Clay, neslinin en çekici siyasi liderlerinden biriydi. Adams ve Calhoun'dan entelektüel olarak daha düşük olan Clay, yine de karizmasını ve onu ulusal politikada ileriye taşımak için uzlaşmalar düzenleme becerisini kullandı. Doğu ve batının çıkarlarını birleştirmek için koruyucu tarifeler ve iç iyileştirmeler, kanallar, limanlar, demiryolları, postaneler ve yollardan oluşan Amerikan Sistemini yazdı. Bankayı destekledi ve kendisi de bir köle sahibi olarak köleliği sevmedi ama hoş gördü.
John C.Calhoun: Milliyetçi ve Güney Sözcüsü
Güney Carolina'dan John Calhoun güçlü bir zekaya sahipti. 1812 Savaşı döneminde sadık bir milliyetçiydi ve aslında "savaş şahinlerinden" biriydi. güney davasının önde gelen sözcüsü, ancak giderek daha az geçerli bir başkan adayı. Eleştirmenleri damarlarında insan kanının akmadığını iddia etti, ancak Senato'da ve sahip olduğu çeşitli görevlerde güçlü bir şekilde ikna edici olabilirdi.
Not: Calhoun, Clay ve Webster'ın kariyerleri o kadar iç içe geçmişti ki “Büyük Üçlü Yönetim” olarak anılmaya başladılar. Hiçbiri başkan olamasa da üç adamın da büyük gücü ve etkisi vardı. [Üçlü biyografiye bakın, Büyük Üçlü Yönetim, Merrill D. Peterson, 1987.]
|Büyük Üçlü Yönetim|
|Webster||Kil||Calhoun|
DeWitt Clinton: New York Valisi
Clinton, Erie Kanalı'nın bir inşaatçısı ve politik bir hareket ettirici ve çalkalayıcıydı. Empire State Valisi olarak, genellikle Beyaz Saray'a giden bir yol olarak görülen bu güçlü pozisyonun ilk sahibiydi. Beş New Yorklu başkan oldu ve bu sayının en az iki katı başkanlık siyasetinde önemli oyuncular oldu.
Martin Van Buren: “Kızıl Tilki”—“Küçük Büyücü”—“Old Kinderhook”
New York'un "Albany Regency" - erken bir siyasi makinenin - cana yakın lideri Martin Van Buren, Kuzey'deki en usta politikacıydı. Hepsi New York'tan, diğer ikisi Theodore ve Franklin Roosevelt olan Hollanda asıllı üç ABD başkanından biriydi. Kendisi için günün önemli meselelerinden herhangi birinde nadiren güçlü bir pozisyon aldı, meseleler sadece seçimleri kazanmanın araçlarıydı. Andrew Jackson tarafından dışişleri bakanı olması için davet edildiğinde, pek çok meslektaşının onu kaba ve hazır “Old Hickory”ye katılması konusunda uyardığı için kabul etmekte isteksizdi. Ancak kabul etti ve daha sonra Jackson'ın gözlerine ilk baktığında doğru seçimi yaptığını bildiğini yazdı.
Ek rakamlar şunları içerir: William H. Crawford Gürcistan'ın, büyük manipülatör ve daha haklı, 1824'te inme onu başkanlık yarışından çıkaran Thomas Hart Benton, çiftlik yasalarını ve iç iyileştirmeleri destekleyen, ancak tüm bankalara şiddetle karşı çıkan renkli bir yayılmacı - küçük batılı çiftçilerin şampiyonuydu. William Henry Harrison1840'ta Tippecanoe Savaşı'nın galibi seçilen cumhurbaşkanı, zatürreden kaynaklanan komplikasyonlardan öldüğü için sadece 30 gün görev yaptı, iddiaya göre açılış konuşması sırasında iki saatte sözleşmeli, şimdiye kadarki en uzun açılış konuşması ve John Tyler Eyaletlerin hakları konusunda Jackson'dan ayrılan ve Beyaz Saray'da başarılı olan ilk başkan yardımcısı olan (Harrison'ın ölümü üzerine) bir zamanlar Demokrat olan Virginia'lı.
MARSHALL MAHKEMESİ ve ABD İŞLERİ
Baş Yargıç John Marshall güçlü bir milliyetçiydi ve Hamiltonyen bir Anayasa görüşüne sahipti. Kararları sürekli olarak imalat ve ticari çıkarları, ileri ekonomik kalkınmayı destekledi ve hem genel olarak hem de ekonomik alanda ulusal mevzuatın eyalet yasaları üzerindeki üstünlüğünü sağladı ve Anayasa'yı “Ülkenin En Yüksek Yasası” olarak onayladı.
John Marshall'ın babası, George Washington'un avukatı olan Thomas Marshall, John henüz ergenlik çağındayken oğlunu hukuk konusunda eğitmişti. Çoğunlukla evde eğitim gören John Marshall, William Blackstone'un İngiltere Kanunları Üzerine Yorumlar, zamanının en ünlü hukuk metni ve genç bir adam olarak Alexander Pope'un şiirlerinin çoğunu ezbere öğrenmişti. Devrimin başlarında Virginia milislerinde görev yaptı ve daha sonra kış aylarında Valley Forge'da Washington'un kadrosundaydı.
Amerikan Devrimi'ndeki hizmetinin ardından Marshall, William ve Mary Koleji'nde George Wythe tarafından verilen hukuk derslerine katıldı ve Virginia'da uygulama lisansı Vali Thomas Jefferson tarafından imzalandı. Richmond'da başarılı bir hukuk uygulaması geliştirdi ve Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesi'nde bir dava savundu. George Washington tarafından Başsavcı pozisyonu teklif edildiğinde, iş talepleri nedeniyle geri çevirmek zorunda kaldı. (Washington'ın isteği üzerine mektubu sıradaki adaya iletti - o günlerde kabine üyelerinin atanması süreci çok daha az resmiydi.)
Marshall'ın mahkemedeki görev süresi, yalnızca önemli yasal emsaller oluşturmakla kalmadı, aynı zamanda büyük Başyargıç, mahkeme tarafından halen takip edilen uygulamalar başlattı. Örneğin, yargıçların hepsi bir davaya bakmak için mahkemelere girmeden önce el sıkışır ve Marshall'ın yargıçlar arasında kurduğu meslektaş dayanışması günümüze kadar devam etmiştir. Marshall'ın bir meslektaşı ve arkadaşı bir keresinde adam hakkında "Sayıldığından çok sevildi ve çok saygı duyuldu" demişti.
Marshall Mahkemesi Amerikan hukukunun önemli yapı taşlarını oluşturmuştur. Marshall Mahkemesi
1837'de, Marshall'ın liderliğini takip eden Başyargıç Roger Taney, Charles Nehri Köprüsü Kamusal rahatlığın özel kişilerin haklarını, çıkarların yerini alması, böylece iç iyileştirmeleri onaylaması ve ekonomik kalkınmayı ilerletmesi.
Marshall'ın Öncü Kararları
1803 Marbury - Madison [yukarıya bakın, s. 6]. Marshall, Mahkeme için yargı denetimi hakkını - Yüksek Mahkemenin Anayasa ile çeliştiği tespit edilen federal yasaları geçersiz kılma yetkisini talep etti.
1810 Fletcher - Peck
Fletcher Amerika Birleşik Devletleri Anayasası'na göre bir eyalet yasasının geçersiz kılındığı ilk davaydı. Dava, 1795 yılında, Alabama ve Mississippi eyaletlerinin çoğunu kapsayan kamu arazilerini topluca Yazoo Arazi Şirketleri olarak bilinen dört alıcı grubuna vermek için rüşvetle teşvik edilen Gürcistan yasama meclisinin bir eyleminden kaynaklandı. Halkın öfkesi, yasama organını 1796'da, sahtekarlıkla güvence altına alındığı gerekçesiyle hibeyi geri çekmeye zorladı. Ancak o zamana kadar, arazinin bir kısmı New England'da ve ülkenin diğer bölgelerinde masum üçüncü şahıslar tarafından satın alınmıştı. Bu alıcılar, orijinal hibenin, Madde I, Bölüm 10'daki Sözleşme Maddesi ihlal edilmeden iptal edilemeyeceğini ileri sürerek, fesih kanununun geçerliliğine itiraz ettiler.: Hiçbir Devlet, Sözleşme Yükümlülüğünü bozan herhangi bir Kanun çıkaramaz.
Karar, özel mülkiyetin kazanılmış haklarının korunması açısından önemliydi ve Sözleşme Maddesinin kapsamını özel sözleşmelerin yanı sıra kamu sözleşmelerini de kapsayacak şekilde genişleterek, devletin kendisinin taraf olduğu işlemlere uygulanabilir hale getirdi. Oybirliğiyle bir Mahkeme için konuşan Marshall şunları yazdı: “Devletin iki kişi arasındaki sözleşmelerin yükümlülüğüne zarar vermesini engelleyen bir madde, ancak kendi kendisiyle yapılan bu engelleme sözleşmelerinin dışında tutulabilir mi? Sözcüklerin kendilerinde böyle bir ayrım yoktur. Bunlar geneldir ve her türden sözleşmeye uygulanabilir.” Kamu hibesinin sözleşmeden doğan bir yükümlülük olarak nitelendirildiğini ve adil bir tazminat olmaksızın feshedilemeyeceğini beyan ederek, fesih eyleminin sözleşme yükümlülüklerinin anayasaya aykırı bir şekilde bozulması olduğuna karar verdi.
1819 Dartmouth Koleji v. Woodward
Dartmouth Koleji davası, New Hampshire yasama organı ile Dartmouth Koleji Mütevelli Heyeti arasındaki bir anlaşmazlıktan doğdu. Dartmouth Koleji, 1769'da kalıcı bir Mütevelli Heyeti oluşturan bir kraliyet tüzüğü ile kuruldu. 1816'da Cumhuriyetçiler yasama meclisinin kontrolünü ele geçirdiler ve Dartmouth tüzüğünü değiştirerek mütevelli sayısını artırdı ve Mütevelli Heyeti'ni valinin kontrolü altına aldı. Mütevelli heyeti, Amerika Birleşik Devletleri Anayasası sözleşme maddesinin devlet eylemini geçersiz kıldığını iddia ederek dava açtı. Kolej New Hampshire eyalet mahkemelerinde davasını kaybettiğinde, Daniel Webster davayı Yüksek Mahkemeye taşıdı. Webster'ın kolej için yaptığı anlamlı savunma, Yargıç Marshall'ın bile gözyaşlarına boğuldu.
Ancak John Marshall, davayı yalnızca sözleşme maddesi konusunda kararlaştırdı. Bir kolej yaratan tüzüğün bir şirket yaratan bir sözleşme olduğunu ilan etti. Bunu yaparken, bir şirketi “yapay, görünmez, elle tutulamayan ve yalnızca yasa üzerinde düşünüldüğünde var olan bir varlık” olarak tanımladı. Şirket, diye devam etti, "ölümsüzlük ve ifadeye izin verilirse, birçok kişinin sürekli olarak birbirini takip etmesinin aynı olduğu ve tek bir birey olarak hareket edebileceği bireysellik özelliklerine" sahiptir. Başka bir deyişle, bir şirket, temelde bir bireyle aynı haklara sahip olan kalıcı bir yasal oluşumdur. Yine Anayasa'nın I. Maddesi, 10. Bölümüne atıfta bulunarak, bir sözleşmenin “yasama kontrolünün ötesinde” olduğunu iddia etti.
Sözleşmelerin kutsallığının önemi ve ticari girişimlerin ilerlemesi için bir şirket tanımının önemi göz ardı edilemez.
1819 McCulloch / Maryland
Durumunda, halinde McCulloch - Maryland Amerika Birleşik Devletleri 2. Bankası'nı dahil etti ve ulusal üstünlük ve Anayasa'daki zımni yetki konularını ele aldı. Amerika Birleşik Devletleri Bankası'nın muhalifleri, bankaya karşı çıkmak için devlet desteği istedi ve Maryland yasama organı, bankaya yıllık 15.000 $ vergi koyan bir yasa çıkardı. Bankanın Baltimore şubesinin kasiyeri James McCulloch vergiyi ödemeyi reddetti.
Marshall ilk önce federal hükümetin bir ulusal banka yaratma hakkına sahip olup olmadığı sorusuna saldırdı. İlk banka kurulduğunda Alexander Hamilton tarafından kullanılanla aynı argüman çizgisini takip eden Marshall, federal hükümetin zımni yetkiler doktrini altında bir banka yaratma hakkını onayladı. Marshall, ulusal hükümetin “kendi faaliyet alanı içinde üstün” olduğunu ve Anayasanın ayrıntılı bir plan olarak değil, genel yetkiler meselesi olarak okunması gerektiğini savundu. Marshall, "banka" kelimesinin Anayasa'da geçmemesine rağmen,
bir savaş ilan etmek ve yürütmek ve Destek orduları ve donanmaları yükseltmek için ticareti düzenlemek için borç para yatırmak ve toplamak için büyük güçler buluyoruz. … Ancak, ulusun mutluluğu ve refahının hayati bir şekilde yerine getirilmesine bağlı olduğu bu kadar geniş yetkilere sahip olan hükümete, bunların uygulanması için bol miktarda araç da emanet edilmesi gerektiği haklı olarak iddia edilebilir. Verilen güç, icrasını kolaylaştırmak milletin çıkarınadır. En uygun araçları alıkoymak suretiyle yürütmeyi aksatmak ve utandırmak asla onların çıkarı olamaz ve niyetleri de bu olamaz.
Sağduyu, gerekli olanın, mutlak olarak gerekli olmaktan ziyade, hükümetin işine “uygun” veya “elverişli” anlamında anlaşılmasını gerektiriyordu. Marshall, federal hükümetin bir şirket, yani Ulusal Banka yaratan bir yasayı geçirme hakkına sahip olduğu sonucuna vardığında, kendisine göre bariz olanı, vergilendirme gücünün yok etme gücü olduğunu belirtti. Maryland eyaleti, ulusal bankayı vergilendirebilecek bir yasa çıkarabilseydi, onu vergilendirebilirdi ve bunun net etkisi federal bir yasayı geçersiz kılmak olurdu. Ancak Marshall, federal yasanın eyalet yasasını geçersiz kıldığını ve bu nedenle Maryland yasasının anayasaya aykırı olduğunu söyledi. O yazdı:
“Vergi verme yetkisinin, yok etme gücünü içermesi, yok etme gücünün, bir hükümete diğerinin anayasal önlemlerini kontrol etme yetkisini vermede açık bir tiksinme olduğunu, diğerinin başka bir hükümetle birlikte, başka bir hükümete verme yetkisini ortadan kaldırabileceği ve yararsız hale getirebileceği. tam da bu ölçülere ilişkin olarak, kontrolü uygulayanlara üstün olduğu beyan edilen önermeler reddedilemez. …
“Devletlerin [bankayı] vergilendirme yetkisinin, bankayı yok etmek için kullanılabileceği inkar edilemeyecek kadar açıktır.”
1824 Gibbons - Ogden
Gibbons - Ogden vapur vakasıdır. New York eyaleti Aaron Ogden'a New York ve New Jersey arasında bir vapur vapuru işletmesi için tekel hakkı vermişti. Thomas Gibbons, rakip bir vapur hattı işletti ve New York'un Ogden'e münhasır bir hak verme yetkisine sahip olmadığını iddia etti. Anayasal ticaret maddesinin dilini inceleyen Marshall, buharlı gemilerin ticaret fikrinin altına düştüğünü ve federal hükümetin eyaletler arası ticareti düzenleme konusunda münhasır hakka sahip olduğunu savundu. New York'un tekel vermesi federal yetkilerle çelişiyordu.
Yukarıda belirtilen davaların net sonucu, Marshall'ın bir hukuk hiyerarşisi: Anayasa ülkenin en yüksek yasasıydı. Tüm federal yasalar Anayasa'ya uygun olmalıdır, aksi takdirde hükümsüz ilan edilirler. Aynı şekilde, eyalet yasaları da Anayasa'ya uygun olmalıdır. Ve eyalet yasaları federal yasaları geçersiz kılabilirse, o zaman federal yasalar, özü olmadan şekillenirdi, eyalet yasaları federal yasalarla çelişmemeli veya bunlarla çelişmemelidir. Ve Anayasa'nın belirli işletmeler üzerinde federal hükümete yetki verdiği durumlarda, eyaletler bu yetkiyi gasp edemezler.
Daha sonraki durumlarda, Sturges v. Crowninshield ve Cohens/Virginia Marshall, borçluları yükümlülüklerinden muaf tutan eyalet yasalarının, sözleşmeden doğan yükümlülüklerin bozulması olduğunu ve anayasal meseleler söz konusu olduğunda eyalet mahkemesi kararlarının Yüksek Mahkeme tarafından incelemeye tabi olduğunu savundu. Toplamda, John Marshall görev süresi boyunca 500'den fazla karar yazdı ve büyük çoğunluk oybirliğiyle alındı.
Missouri Uzlaşması
1819 Paniği, bölümler arasındaki gerilimi daha da kötüleştirdi ve artan bölücülük, 1820'lerin siyasetini defalarca etkiledi. En keskin bölücü olay 1819-1820 Missouri Kriziydi. Missouri Bölgesi yerleşimcilerinin çoğu, köle sahibi olan güneyli yerlilerdi ve Missouri'nin bir köle devleti olarak kabul edilmesi için dilekçe verdiler. Ancak New York Kongre Üyesi James Tallmadge'ın kabul yasasında yaptığı değişiklik, önerilen yeni eyalette köleliğin kademeli olarak kaldırılması çağrısında bulundu. Bu, 1787 Kuzeybatı Nizamnamesi'nden bu yana köleliğin yayılmasını kısıtlamaya yönelik ilk girişimdi. Tallmadge değişikliği şiddetle tartışıldı - Meclis'ten geçti ancak Senato'da kaybetti.
Tallmadge Değişikliği'nin yarattığı tartışma, köleliğin ahlakı veya siyahların haklarıyla ilgili değildi, söz konusu olan siyasi etkiydi. Güney eyaletlerinde köleliğin varlığıyla da ilgili değildi, daha çok bunun daha da yaygınlaşmasıyla ilgiliydi. O zamanlar 11 köle devleti ve 11 özgür devlet vardı ve Missouri'nin kabulü köle devletlerine bir çoğunluk verecekti, bu nedenle Güney'in Üç Beşinci Uzlaşmadan elde ettiği avantajlardan zaten şikayet eden ve aynı zamanda onlarla rekabet etmekten korkan kuzeylileri korkuttu. köle emeği. Yine de, Kuzey'in nüfusu daha hızlı büyüdüğü için, özgür eyaletlerin Temsilciler Meclisi'nde 105-81 üstünlüğü vardı. İronik olarak, göçmenler köle emeğiyle rekabet etmek zorunda kalacakları yerlere gitmek istemediklerinden, Kuzey'in daha hızlı büyümesi kısmen köleliğe atfedilebilirdi.
Ahlaki kölelik konusu henüz açık tartışma için ciddi bir soru değildi - bu, yaklaşık on yıl sonra kölelik karşıtı hareketin ortaya çıkmasıyla ortaya çıkacaktı. Bununla birlikte, Missouri krizi ciddiydi ve gelecek şeylerin önemli bir habercisiydi. “Büyük uzlaşmacı” olarak bilinen Henry Clay devreye girdi ve Maine'in 23. eyalet olarak kabul için başvurmuş olması gerçeğinden yararlanarak bir denge kurmayı mümkün kıldı. Missouri Uzlaşması, Missouri'yi bir köle devleti ve Maine'i özgür bir devlet olarak kabul etti ve Thomas Değişikliği, eski Louisiana Satın Alma Bölgesi'ndeki 36x30° enleminin kuzeyinde köleliği yasakladı. (Hat, Missouri'nin güney sınırı boyunca uzanıyor.) Güneyliler, yasaklanmış bölgenin, “büyük Amerikan çölü”nün bir parçası olduğunu düşünerek, her halükarda, çevre açısından köleliğe düşman olduğuna inandıkları için bu şartları kabul ettiler. Clay ayrıca, Missouri anayasası özgür siyahların yeni eyalete göç etmesini yasaklamaya çalıştığında ikinci bir uzlaşma sağladı. Missouri Krizi, kölelik sorununun potansiyel bölücülüğü konusunda uyardı.
Uzlaşmaya tepkiler karışıktı: Köleliğe dair güçlü hislerin alevlenmeye devam edeceğine dair en iyi ihtimalle geçici bir çözüm olarak görülüyordu. Thomas Jefferson'a konu, Jefferson Anıtı'nın duvarlarında yazılı olduğu gibi, daha önce yazdığı "gece bir yangın çanı" gibi geldi:
Bize hayatı veren Tanrı bize özgürlüğü verdi. Bir ulusun özgürlükleri, bu özgürlüklerin Tanrı'nın armağanı olduğu inancını ortadan kaldırdığımızda güvende olabilir mi? Gerçekten de, Tanrı'nın adil olduğunu, adaletinin sonsuza kadar uyuyamayacağını düşündüğümde ülkem için titriyorum. Efendi ile köle arasındaki ticaret despotizmdir. Kader kitabında bu insanların özgür olacağından daha kesin bir şey yazılı değildir.
Nihai uzlaşma kabul edildi, ancak gerçekten duman ve aynalar tarafından gerçekleştirildi - aslında, "bu anayasanın (Missouri) söylediği anlamına gelmediğini" söyledi. Ancak o zamanın ikliminde bu, rahat bir şekilde kabul edildi ve ülke 1850'ye kadar kölelik sorunuyla yeniden yüzleşmek zorunda kalmadı, ancak o zamana kadar kölelik karşıtı hareket tartışmanın dinamiklerini tamamen değiştirmişti. Bir dahaki sefere çok daha zor olurdu.
James Monroe: "İyi Duygular Çağı"
Bu makale, Ulusal Portre Galerisi'nde staj yapan Brigham Young Üniversitesi'nden Sanat Tarihi ve Fransız uzmanı Caroline Larson tarafından yazılmıştır. Portre Galerisi'ne ait olan John Vanderlyn'in 1816 James Monroe portresi hakkında yazıyor..
Bu blog yazısı ilk olarak 8 Temmuz 2010'da yayınlandı
James Monroe 28 Nisan 1758'de Westmoreland County, Virginia'da doğdu. William ve Mary Koleji'ne iki yıllığına kaydoldu, ancak 1776'da Üçüncü Virginia Alayı'na kaydolmak için ayrıldı. Thomas Jefferson ile hukuk okumaya başlamadan önce General William Alexander'ın teğmen, binbaşı ve yardımcısı olarak görev yaptı. 1782'de Monroe, Virginia Delegeler Meclisi'ne seçildi ve 1783'ten 1786'ya kadar Konfederasyon Kongresi'nde delege olarak görev yaptı.1786'da Elizabeth Kortright ile evlendi ve Fredericksburg, Virginia'da avukatlık yapmaya başladı.
Monroe, 1790'da ABD Senatosu'na seçildi ve Demokrat-Cumhuriyetçi Parti'yi kurmak için James Madison ile birlikte çalıştı. 1794'te George Washington tarafından Fransa'ya bakan olarak atanan Monroe, o ülke ile dostluğunu sürdürmek için çalıştı. 1799'dan 1802'ye kadar Virginia valisiydi. 1803'te Jefferson, Monroe'yu Mississippi'de bir liman satın almasına yardımcı olması için atadı. Eylem için yetkisiz olmasına rağmen, Monroe ve meslektaşları Napolyon'un Louisiana Bölgesi teklifini kabul ettiler. Monroe daha sonra 1803'ten 1807'ye kadar Büyük Britanya'ya bakan olarak görev yaptı. Madison, 1811'de Monroe dışişleri bakanı ve 1814'te savaş sekreteri olarak atandı.
1817'de Monroe, Amerika Birleşik Devletleri'nin beşinci başkanı oldu. Bu, “İyi Duygular Çağı” olarak bilinen dönemin başlangıcını ve Federalist Parti'nin ölümüyle iki partili sistemin geçici bir sonunu müjdeledi. Monroe, başkanlığı elinde tutan Devrimci neslin son üyesiydi.
Monroe'nun başkan olarak en dikkate değer başarılarının çoğu dış ilişkilerdeydi. 2 Aralık 1823'te Avrupa'nın Amerika kıtasına müdahalesinin dostane olmayan bir hareket olarak görüleceğini ve Amerika'nın daha fazla kolonizasyona kapatıldığını ilan etti. Daha sonra Monroe Doktrini olarak bilinen bildirisi, o sırada çok az dikkat çekti, ancak gelecekteki Amerikan dış politikasında kilit rol oynadı.
Monroe ayrıca İspanya ile yapılan Adams-Onis Antlaşması ile Amerika Birleşik Devletleri için Florida'yı güvence altına aldı ve Missouri Uzlaşması ile özgür ve köle devletler üzerindeki çatışmayı çözmeye çalıştı. Başkan olarak ikinci dönemi 1825'te sona erdi ve 1827'de mülküne emekli oldu. 1830'da karısının ölümünden sonra Monroe, 4 Temmuz 1831'de öldüğü New York'a taşındı.
John Vanderlyn'in Monroe başkan olmadan bir yıl önce çizdiği Monroe portresi, sanatçının tercih ettiği Fransız neoklasik stilini gösteriyor. Monroe ve Vanderlyn birlikte yurtdışına yelken açmışlardı ve ömür boyu arkadaş kalmışlardı.
İyi Duygu Dönemi
"İyi Duygular Dönemi", ABD tarihinde yaklaşık 1815'ten yaklaşık 1825'e kadar olan, iyimserlik ve pozitiflik duygusuyla karakterize edilen bir dönemi ifade eder. Dönem, 1817'den 1825'e kadar iki dönem görev yapan James Monroe'nun başkanlığıyla yakından ilişkilidir.
Monroe 1816 başkanlık seçimlerini kolayca kazandı ve 183 seçmen oyu topladı, karşıt Federalist parti ise sadece 34 oy aldı. Onun zaferi Federalist partinin fiilen sona erdiğinin sinyalini verdi ve Monroe'nun Demokratik-Cumhuriyetçi partisinin tam bir hakimiyet dönemini başlattı.
Seçimden sonra, Monroe New England boyunca uzun bir zafer turuna çıktı. Bu gezi sırasında, Columbian Centinel adlı bir gazete, &ldquoİyi Duygular Çağı&rdquo başlıklı bir makale yayınladı. Makale, &ldquo tüm siyasi partilerin önde gelen erkekleri”nin paylaştığı neşeli, neşeli bir ruh halini anlatıyordu.
Dönemin Amerika'nın 1812 Savaşı'ndaki zaferi damgasını vurdu. Avrupa'da Napolyon Savaşları sona ermişti ve bu da Amerikalıları kendi işlerine konsantre olma özgürlüğüne bırakmıştı. Çağ, artan bir izolasyonizm ile karakterizedir.
Tarihçiler, iyi duygu döneminin ekonomik refah tarafından da desteklendiğini söylüyorlar. Monroe'nun ilk döneminde Amerika ilk koruyucu tarifelerini uygulamaya koydu ve İkinci Ulusal Banka'yı kurdu. Kongre, Monroe'nun isteği üzerine, emlak vergilerine ve diğer federal vergilere de son verdi. Federal hükümet, tarifelerden elde edilen parayı kullanarak ulusun geniş savaş borcunu ödeyebildi.
Aynı zamanda Amerika kıtada genişlemeye devam etti. 1819'da Andrew Jackson Florida'yı işgal etti ve sonunda İspanya ile Florida'yı Amerika Birleşik Devletleri'ne teslim eden bir anlaşmaya yol açtı. Bu dönemde Amerika da batıya yayılmasını hızlandırdı. 1823'te cumhurbaşkanı, Batı Yarımküre'yi ABD'nin etki alanı olarak tanımlayan ve Avrupalıları bölgeye müdahale etmemeleri konusunda uyaran Monroe Doktrini'ni de dile getirdi.
1825'te iyi duygular dönemi sona ermişti. Monroe'nun ikinci döneminde bile, ulusal iyi niyet duygusu solmaya başlıyordu ve kölelik ve ulusal genişleme üzerine büyük çatışmalar kendini hissettiriyordu. Tek parti dönemi de sona eriyordu.
Federalist parti çöktüğü için, 1824'teki cumhurbaşkanlığı seçimlerinde tamamı Demokratik-Cumhuriyetçi partiden adaylar yer aldı. Başkanlık için dört aday yarıştı: Andrew Jackson, John Quincy Adams, Hazine Bakanı William Crawford ve Meclis Başkanı Henry Clay. Adaylardan hiçbiri seçim kurulunda çoğunluğu sağlayamadı, bu nedenle karar Temsilciler Meclisi'ne gitti. Seçim Adams ve Jackson arasındaydı, ne Crawford ne de kil rekabet etmek için yeterli oya sahip değildi.
Ev, başkanlığı Adams'a devretti, ancak Andrew Jackson en popüler oyu ve en çok seçici oyu kazandı. Seçim, partide bir bölünmeye işaret etti ve Amerikalıların iki yeni partiye yeniden örgütlenmesine yol açtı: Jackson'a sadık Demokratlar ve Adams'la müttefik olan Whigler. 1828'de Andrew Jackson tekrar aday oldu ve bu sefer Adams'ı yeniden seçim teklifinde yendi.
James Monroe: İyi Duygular Çağı
Kısa süre sonra, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki altyapının nasıl yönetilmesi gerektiği konusundaki anlaşmazlıklar, endüstriyel kuzeydoğuya yardım etmek için yeni, koruyucu tarifeler ve Güney Karolina eyaleti tarafından geçersiz kılma konumu, ülkeyi düzensizliğe, kaosa ve köklü bir bölücülüğe sürükledi. 1820'ler ve 1830'lar. 1820 seçimlerinde, James Monroe, yalnızca bir siyasi partinin ulusal siyasete hakim olduğu bir İyi Duygular Dönemi'ni getiren Başkan olarak ikinci dönemine seçildi. Başkanlığı,&hellip
"İyi Duygular Çağı"nda yeni milliyetçilik
1812 Savaşı'ndaki "zafer", 1815'ten sonra bir Amerikan vatanseverliği dalgasını serbest bıraktı ve ironik bir şekilde, "Geç Savaş"ın bölünmüş kararından çok Amerikan Devrimi'nin zaferini vurguladı. İkinci mücadelenin görkemleri - oldukları gibi - savaş Devrimci hafıza tarafından kapsandığı için belirsizleştirildi. 1812-1815 yılları, siyasette, bayram anmalarında, mimaride, sanatta ve edebiyatta ifade edilen yeni milliyetçiliği ateşleyerek 1776 ve 1783'ün popüler hafızasını onaylıyor gibiydi.
Baltimore Savaşı'nı anan bunun gibi anıtlar, popüler ve her yerde bulunan haraçlardı.
1812 Savaşı, Devrim Savaşı'nın hatıralarına eklendiğinde en iyi sonucu verdi.
Sanat, Baskılar ve Fotoğraflar Bölümü: Baskı Koleksiyonu, New York Halk Kütüphanesi
Kötü bir şekilde, İngilizler Ağustos 1814'te Washington DC'yi yağmaladılar ve Capitol ve başkanın malikanesi de dahil olmak üzere neredeyse tüm kamu binalarını yok ettiler. Ünlü olarak, Dolley Madison, Washington ulusun en büyük kahramanı olarak kalacağı için, Gilbert Stuart'ın George Washington'un tam boy portresini kurtarmayı başarmıştı. Yıkık iç kısım büyük bir tadilat gerektirse de, cumhurbaşkanının evinin füme lekeli dış cephesi kısa sürede parlak bir boya aldı. Capitol de restore edildi ve yeni bir Rotunda için planlar yapıldı. 1817'de ünlü tarih ressamı John Trumbull, onu süslemek için tamamı Devrim'in başarılarına odaklanan dört gerçek boyutlu resim için bir komisyon kazandı. 1817 ve 1824 yılları arasında tamamlanan ve gravür olarak çoğaltılan bu resimler, geniş ve takdir gören bir izleyici kitlesi kazandı ve nihayetinde ulusun yıldönümü olan 1826'da Capitol'e yerleştirildiler.
1812 Savaşı, Devrim Savaşı'nın hatıralarına eklendiğinde en iyi sonucu verdi. Etkileyici olmayan tarihi ve bölücülüğü göz önüne alındığında, Başkan James Monroe'nun 4 Temmuz 1817'de Bunker Hill'deki büyük bir anma töreninde yaptığı gibi, son savaşı Devrim'in kutsal, birleştirici kamusal hafızasına sarmak mantıklıydı. Bölgedeki hatıralar en çok 1812 Savaşı sırasında yabancılaşmıştı. Charlestown'da, Bunker Hill şehiti Joseph Warren, Amerikan kuvvetlerine etkisiz bir şekilde komuta eden yerel kahraman olmayan General Henry Dearborn'dan daha makul ve yararlı bir kahraman olduğunu kanıtladı. 1812'den 1813'e kadar Kanada sınırı.
Amerikan kamu hafızası bu yıllarda iki önemli şekilde dönüştürüldü - sıradan askerleri ve denizcileri içerecek ve Devrim sırasında büyük ölçüde bulunmayan kahramanca denizcilik başarılarını vurgulayacak şekilde çeşitlendirildi ve demokratikleştirildi. 1812-1815 çatışmasında deniz kahramanları (Isaac Hull, Stephen Decatur, William Bainbridge, James Lawrence, Thomas Macdonough, Oliver Hazard Perry) bol olduğu için, icadın anası gereklilikti, ancak askeri şampiyonlar (Jackson hariç) değildi. Ordunun sınırlı başarıları, askeri liderlerine rağmen -onları yüzünden değil- düzenli askerlerin ve gönüllülerin kahramanca dayanıklılığına bağlandı.
James Monroe
Çocuklar için Başkan James Monroe: "İyi Duygular Dönemi Başkan"
Özet: "Era of Good Feelings President" lakaplı James Monroe (1758-1831), 5. Amerikan Başkanıydı ve 1817-1825 yılları arasında görev yaptı. James Monroe'nun Başkanlığı, Amerika Birleşik Devletleri tarihinde Evrim Dönemi olaylarını kapsayan dönemi kapsıyordu. Başkan James Monroe, cumhurbaşkanlığının iç ve dış politikalarını etkileyen ve "İyi Duygular Dönemi" olarak bilinen Demokratik-Cumhuriyetçi siyasi partiyi temsil etti.
James Monroe başkan olduğunda meydana gelen başlıca başarılar ve ünlü, ana olaylar arasında Birinci Seminole Savaşı (1817-1818), Missouri Uzlaşması, 49. paralelin kurulması (1818), 1819 Paniği, Santa Fe Yolu vardı. açıldı, Rush-Bagot Antlaşması imzalandı, Florida'nın satın alınması Adams Onis Antlaşması ile yapıldı ve Başkan ünlü 1823 Monroe Doktrini'ni duyurdu. James Monroe, 4 Temmuz 1831'de 73 yaşında tüberkülozdan öldü. Bir sonraki başkan John Quincy Adams'dı.
Çocuklar için James Monroe'nun Hayatı - James Monroe Fact File
James Monroe'nun özet ve bilgi dosyası, hayatıyla ilgili tek tük gerçekler sunuyor.
James Monroe'nun Takma Adı: İyi Duygular Dönemi Başkan
Başkan James Monroe'nun takma adı, adamın başkanlığı sırasında Amerikan halkı tarafından nasıl görüldüğüne dair bir fikir veriyor. "Era of Good Feelings President" lakabının anlamı, Amerika'nın "İkinci Bağımsızlık Savaşı" olarak da bilinen 1812 Savaşı'ndaki performansının ardından ulustaki coşkulu duyguyu ve güçlü ve birleşik yeni bir ulus olarak görülme yeteneğini ifade eder. Diğer takma adı olan "Last of the Cocked Hats" kıyafet zevkini ifade eder. Pahalı giysiler giydi ama modadan etkilenmedi ve 1700'lü yıllara dayanan eski moda şapkalar giymeyi tercih etti.
James Monroe'nun Karakteri ve Kişilik Tipi
Başkan James Monroe'nun karakter özellikleri, cana yakın, sevimli, sıcak, duyarlı ve nazik olarak tanımlanabilir. James Monroe için Myers-Briggs kişilik tipinin bir ESTJ (Dışa Dönme, Algılama, Düşünme, Yargılama) olduğu tahmin edilmektedir. Yetkinlik ve verimliliğe yüksek değer veren, kurallara ve prosedürlere güçlü bir inancı olan, dışa dönük, pratik, gerçekçi ve yurttaşlık bilincine sahip bir karakter. James Monroe Kişilik tipi: Kararlı, çalışkan, metodik ve düzenli.
James Monroe'nun Başarıları ve Başkanlığı Dönemindeki Ünlü Olaylar
James Monroe'nun başarıları ve başkanlığı sırasındaki en ünlü olaylar, aşağıda ayrıntıları verilen ilginç, kısa bir özet biçiminde sunulmaktadır.
Çocuklar için James Monroe - İyi Duygular Çağı (1815-1824)
İyi Duygular Çağının Özeti: James Monroe, 1812 Savaşı'nın coşkulu bir şekilde sona ermesiyle başlayan İyi Duygular Çağı'nda başkandı. 1803 Louisiana Satın Alma nedeniyle Batı. Doğu'da yeni ulaşım sistemleri inşa ediliyor ve büyük imalat sanayileri ortaya çıkıyordu.
Çocuklar için James Monroe - Rush-Bagot Antlaşması
Rush-Bagot Antlaşması'nın Özeti: James Monroe, 16 Nisan 1818'de Rush-Bagot Antlaşması veya "Rush-Bagot Silahsızlandırılması"nın imzalanması sırasında başkandı. Bu, ABD ile Büyük Britanya arasında, devriye gezmek için donanma gemilerini önemli ölçüde azaltmak için yapılan bir anlaşmaydı. 1812 Savaşı'nın sona ermesinin ardından Büyük Göller'deki tekneler.
Çocuklar için James Monroe - 49. paraleli belirleyen 1818 Sözleşmesi
1818 Sözleşmesinin Özeti - 49. paralel: James Monroe, 49. paralelin Kanada sınırı olarak belirlendiği 1818 Sözleşmesi sırasında başkandı.
Çocuklar için James Monroe - 1819 Paniği
1819 Paniğinin Özeti: James Monroe, Amerika Birleşik Devletleri'ndeki ilk önemli mali kriz olan 1819 Paniği sırasında başkandı. Amerika'nın İkinci Bankası çok fazla kredi verdi, sonra hızla kısıtladı ve devlet bankalarına hücumlara, bankaların kapanmasına ve iflaslara yol açtı.
Çocuklar için James Monroe - Adams Onis Antlaşması - Florida'nın Satın Alınması
Adams Onis Antlaşması'nın Özeti: Amerika Birleşik Devletleri ve İspanya arasında 22 Şubat 1819'da imzalanan ve Florida'yı ABD'ye veren ve ABD ile Yeni İspanya (şimdi Meksika) arasında bir sınır belirleyen Adams Onis Antlaşması.
Çocuklar için James Monroe - Santa Fe Yolu
Santa Fe Yolunun Özeti: James Monroe, Independence, Missouri'den Santa Fe'ye 900 millik rotayı kapsayan Santa Fe Yolu açıldığında başkandı.
Çocuklar için James Monroe - Monroe Doktrini, 1823
Monroe Doktrininin Özeti: Doktrin, Başkan Monroe tarafından 2 Aralık 1823'te Kongre'ye sunuldu. Monroe doktrini, yabancı sömürgeleştirmeye veya Amerika'ya müdahaleye ve ABD'nin Avrupa savaşlarında tarafsız kalma niyetine karşı ilan edildi.
Çocuklar için Başkan James Monroe Videosu
James Monroe'nun başarılarıyla ilgili makale, başkanlığı sırasındaki en önemli olaylardan bazılarının bir özetini ve özetini sunar. Aşağıdaki James Monroe videosu, yönetiminin dış ve iç siyasi olayları hakkında size ek önemli tarih, gerçekler ve tarihler verecektir.
Başkan James Monroe'nun Başarıları
James Monroe - ABD Tarihi - Gerçekler - Biyografi - Önemli Olaylar - Başarılar - Başkan James Monroe - Başkanlığın Özeti - Amerikan Tarihi - ABD - ABD Tarihi - James Monroe - Amerika - Tarihler - Amerika Birleşik Devletleri Tarihi - Çocuklar için ABD Tarihi - Çocuklar - Okullar - Ödev - Önemli Olaylar - Gerçekler - Tarih - Amerika Birleşik Devletleri Tarihi - Önemli Gerçekler - Olaylar - Tarih - İlginç - Başkan James Monroe - Bilgi - Bilgi - Amerikan Tarihi - Gerçekler - Tarihsel Olaylar - Önemli Olaylar - James Monroe