Olduğum, olmuş olduğum kişinin çürümesini yaşıyorum. Tek kelimeyle zor geliyor. Bu mantıklı, çünkü aynı anda hem hayatımı ele alıyorum hem de kendimi yeniden inşa ediyorum. Elbette karmaşık ve içe dönük bir görev. Şu anda, burada, olduğu gibi bu dünyada zor.
Bir soru - her gün sanki hiçbir şey yokmuş gibi her şeyi bir arada tutuyormuş gibi görünmek sizin için de yorucu mu? Günün altıncı yakınlaştırma toplantısına gelmek mi yoksa bakkaldan maske takmayan pisliklerden kaçmak için önemli bir şey değilmiş gibi yürümek mi? Tüm benliğiniz sadece çığlık atarken kendinizi sakin, mantıklı, dengeli bir profesyonel olarak sunmak yorucu mu? Çocuklar ekran başında geçirdikleri zaman hakkında bağırıyorlar ve köpeğin yürümesi gerekiyor ve ödenmesi gereken faturalar var ve Kongre bir grup zengin ve kendi kendine hizmet eden pisliklerle dolu ve uygunsuz bir zamanda kar yağacak VE BÜTÜN KURUMLARINIZ BAŞARISIZ OLMUŞKEN SADECE KÜRESEL BİR PANDEMİDEN HAYATTA KALMAYA ÇALIŞIYORSUNUZ ve dişçiye gitmeniz gerekiyor, ve sen sadece duygusal olarak müsait ve çekici olduğun biriyle çıkmaya çalışıyorsun ve ailen bazı şeyleri çok sık unutuyor ve sen tüm bunlara rağmen sakin kalmaya mı çalışıyorsun? Mesela, kendinizi bir odaya kilitleyip Zelda oynamak mı, seks yapmak mı, donut yemek mi ya da kendinizi uyuşturmak/biraz zevk hissetmek için ne yapıyorsanız yapmak mı istiyorsunuz? Bu sana da oluyor mu? Kötü bir zaman çizelgesinde miyiz?
Son altı haftadır vücudumun yarısından fazlasında kurdeşen var. Kendine özgü davranıyorlar ve sadece biraz kızarıklık ya da kızarık cilt gibi görünüyorlar ama kızım, sana söylüyorum, çok kaşınıyorlar . Kaygı uyandırırlar. Ve onların kendilerini kalp merkezimde kalıplar halinde oluşturdukları gerçeğine kör değilim; göğsüm ve sırtım. Sanki kalbim çok açık bir şekilde kırılıyor ve otoimmünitemin tepki verme şekli, bir yığın histamin üretmek ve onu cildimden salmak gibi. Vücudum, onları kompozisyonlarımda kullanmayı sevdiğim kadar açıkça bir metaforu seven arsız bir pislik. Akıllıca bile değil: Yalnızım ve bundan hoşlanmıyorum ve derimden sürünerek çıkıyorum. Kelimenin tam anlamıyla. mecazi olarak.
Pekala, vücut, seni dinleyeceğim. Tamam canım, seni cezalandırmayı bırakmaya çalışacağım. Dünyanın benden (ve siz, okuyucudan) söylememi istediği yalanı söylemeyi bırakacağım: her şey yolunda. "Nasılsın?" sorusuna cevap vermek için. gerçekle. Az önce, iyi değilim . Sürekli yere düşen parçalarımla dolaşıyorum ve başıboş Lego gibi üzerlerine basıp duruyorum.
Kendime hakim olduğum yanılsamasını sunmaya devam etmekle ilgilenmiyorum. Bir daha asla bir odaya girmeyi, bir zoom toplantısına kaydolmayı ve kendimi yalnızca sakin, sakin, Erken Çocukluk Eğitimi Politikasının Doktoru, tüm bilgimle dolup taşan, görünüşte çok mantıklı, ÇOK ÖNEMLİ ŞEYLER üzerine düşünen biri olarak sunmak istemiyorum. . Bir daha asla sadece dünyayı dolaşabilen, erkeklerin tacizini ve ırkım/etnisitem/cinsiyetim/sınıfımla ilgili mikro saldırganlıkları savuşturan tamamen bağımsız bir kız olmak istemiyorum (çok beyaz görünüyorsun, ne kadar beyaz görünüyorsun?sen misin?) Ben havadar bir şekilde bir şehirlerarası uçağa binerken ve otobüste küçük bir koltuğa otururken (bir bacağı kesinlikle benim kişisel alanımda olan bir adamın yanında) e-postalara cevap vermek için çılgınca çalışırken ve uçaktaki wifi'nin olmadığını umuyorum. dışarı çık çünkü son teslim tarihim var.
Kod değiştirmeyle ilgilenmiyorum. Kaplamaya ilgisiz. Beyaz, erkek, egemen toplumun ciddiye alınmak, geçerli görülmek için her zaman orada olmamız gerektiğini söylediği soğukkanlılığın ince peçesini pek kullanmıyorum. Duygularımızın patolojikleştirilmesiyle, bizi küçük ve büyük şekillerde kesen şeyleri yüceltmekle kesinlikle işim bitti. Hepimiz yaralandık. Hepimiz kırık kalp Lego parçalarına basıyoruz. Herhangi bir noktada bunun hakkında konuşabilir miyiz? Yoksa üretkenlik ve profesyonellik cilasının hizmetinde birbirimizin acılarından uzak durmaya devam etmemiz mi bekleniyor?
Bu hesabı insta'da takip ediyorum, @sorryaboutthiswall. Sadece duvarlara ve reklam panolarına yerleştirilmiş ilham verici mesajlar. Bugün bu benim yayınımda çıktı, “yardıma ihtiyacı olan insanlar bazen yardıma ihtiyacı olmayan insanlara çok benziyor”. Bu hayatımın en büyük yalanıymış gibi hissediyorum. Bir eğilim olarak sayılmayacak kadar çok kez göz korkutucu olarak adlandırıldım. Patronlar, iş arkadaşları, erkekler tarafından. Hatta eski kocam ve annem tarafından. (Aslında, birine göz korkutucu demenin onlar hakkında daha az, siz ve sorunlarınız hakkında daha fazla olduğunu açıklığa kavuşturalım, ama tamam).
Yırtıcılara daha büyük ve daha korkutucu görünmek için kendilerini şişirdiklerinde bu hayvanların yaptıklarını yaptığım açık değil mi? Her şeyi bir araya getirmiş gibi davrandığımda muhtemelen sana yalan söylediğimin bariz olduğunu düşündüm. Kendimden çok şey var, var. Ama üzerinde çalışılacak çok şey var.
Bu yalanla ilgilenmiyorum.
Gerçekten şu anda her şeyin gerçeğinde oturmanın biraz üzücü ve zor olduğunu düşünüyorum , sonunda beni daha nazik, daha yumuşak yapacak. Seni incitmekle ilgilenmediğimi sana daha doğru bir şekilde iletecek. Sizinle ortak olmak istediğimi - her ne şekilde olursak olalım. Belki küçük bir yol: sen bir baristasın ve ben senden bir içki ısmarlıyorum. Belki de bir sonraki aşkım, bir sonraki ortağımsın. Belki bir meslektaşınız ve bu ülkedeki çocuk bakımı krizini çözmek için çalışıyoruz. Birbirimizi gerçekten görürsek her şey daha iyi gidebilir.
Bu yüzden, hepinizi bana bakmaya davet ediyorum. Ayrıca uzağa bakmak istersen de anlarım; Sınırlara saygı duyabilirim. Sana fazla geliyorsa anlarım. Ama artık çok fazla olduğum inancını içselleştirmekle ilgilenmiyorum. Hayatınızla alakalı görünüyorsa, sizi de buna olan ilginizi kaybetmeye davet ediyorum. Onu birlikte yakalım. Duygusal anarşi üzerine kurulmuş bir toplum inşa edelim, ama gerçekten muhteşem ve destekleyici bir şekilde.
Yani, burada olacağım, ihtiyacım olduğu sürece kalbimi besteleyeceğim. Devam eden küresel salgın sayesinde. Bu kovanlar gidene kadar. Kaybettiğim her şeyde hissettiğim kedere rağmen, benden alınan her şey. Umarım bana katılırsın.
Bu yazı yazarken, Ukrayna'ya yönelik Rus saldırıları iki haftadan biraz daha uzun bir süre önce başladı. Aradan bu kadar az zaman geçmiş olması gerçeküstü hissettiriyor.
Sorumluluk Reddi Bu gönderi, trans kadınların diğer trans grupları kadar acı çekmediğini veya çekmediğini iddia etmiyor. Ne tüm trans kadınların Baeddel (veya komşu) olduğunu iddia ediyor, ne de trans kadınların başkalarına baskı yaptığını iddia ediyor.
5…4…3…2…1. Tüm sınıfı etkilemek için aptalca bir şakayı mükemmelleştirmeye çalışan bir çocuk gibi bu sayıları içimden okudum.
Bir arkadaşım bir keresinde onun şiirden nefret ettiğinden bahsetmişti. Duyguları çılgın bir ateşe çeviren abartıdan uzun uzadıya konuştu ve derinliklerin mürekkepleriyle kaplı yüzeysellik kuyularından bahsetti.
Okumadan önce lütfen kapak fotoğrafını on saniye inceleyiniz. Hile yapma.
Büyük şehirde (Harare) kalmak eskisi gibi değil. Bir şey varsa, çok abartılıyor.