

Sayılar Kampı


05.10.2009 09:45:33
Rakamlar kasabası küçük, tarlaların çok, ağaçların az olduğu bir kasabaydı. Yaz gelince o kadar sıcak olurdu ki, işi olmayan dışarı çıkmak istemezdi. Küçük sayılar ise evde sıkılır, hep bahçede oynamak isterlerdi.
O yaz, büyük sayılar, genç sayıları birkaç kasaba ilerideki yaz kampına göndermeye karar verdiler. Genç sayılar aileleriyle birlikte kampın yolunu tuttular. Birkaç saat sonra vardıkları kasabanın bulunduğu yer öyle güzeldi ki
Büyükler, genç sayıları kamp öğretmenlerine teslim ettikten sonra geri döndüler. Sayılar önce öğretmenleriyle tanıştı. Sonra ormanla denizin arasında çadırlar kuruldu. Arkada her renk yeşilin bürüdüğü bir tepe, önde masmavi bir deniz vardı. Denizden gelen yosun kokusu ile ormanın tertemiz havasını ciğerlerine çeken sayıların enerjileri iyice artmıştı. Hiçbiri yerinde duramıyordu.
Birden 6lardan biri bağırdı:
-Bakın, bakın, denize bakın, yunuslar geçiyor.
Yunus balıkları bir dalıyor, bir çıkıyorlardı. Bu, hoş geldiniz mesajıydı.
Herkes heyecanla yunusları seyrederken kamp öğretmenleri seslendi:
-Arkadaşlar, toplanıyoruz. Size programlarımızdan bahsedeceğiz.
Sayılar öğretmenlerin işaret ettikleri yerlere teker teker oturmaya başladılar.
-Öncelikle kamp kurallarına uymaya ve izin istemeden kamptan uzaklaşmamaya dikkat edelim. Birbirimizle iyi geçinelim, dedi kamp müdürü. Kampta yapacakları çalışmaları, oyunları anlattı.
Kampta ilk günler çok güzeldi. Sabah sporu, yüzme yarışları, oyun saati, okuma saati
hepsi çok eğlenceliydi. Bütün sayılar kendilerine verilen görevleri zevkle yapıyorlardı. Yarışmaları kazanamasalar bile üzülmüyorlardı. Zaten aileleri onları, eğlenirken öğrenmeleri için göndermişti buraya. Fakat 1ler öyle değildi. Onlar her işte, her yarışmada birinci olmak istiyorlardı. Bazen bu yüzden 1ler kendi aralarında bile tartışıyorlardı.
-Ben yapıcam.
-Hayır ben yapıcam.
-Öğretmenim, siz eşya kontrolünü benim yapmamı istemediniz mi?
Diğer tarafta:
-Önce ben aldım kırmızı topu, ben kazandım bana ne!
-Hayır ya, önce ben tuttum. Öğretmeniiim
Kamp öğretmenleri de 1lerin bu davranışlarından, onlarla ilgili sıkça şikâyet duymaktan bunalmışlardı artık. Başarılı olmaya çalışırken başkalarını kırmamayı öğrenmeleri gerekiyordu. Sonunda bir koşu yarışması düzenlemeye karar verdiler.
-Çocuklar bu hafta bir koşu yarışması yapacağız. Yarın bir grup belirleyeceğiz ve o grup yarışacak.
-Peki diğerleri ne yapacak öğretmenim, yarışmayacak mı?
-Her gün ayrı bir grup yarışacak. Yarışmayanlar arkadaşlarına tezahürat yapacak. Şimdi bu akşam iyi dinlenin.
Bütün sayılar heyecanlanmıştı. Acaba kimler yarışacaktı? Uyku tulumlarına girseler de sayıların bazıları bir türlü uyuyamıyorlardı.
Sabahleyin güneş bulutların arasından sıcak yüzünü gösterince sayılar kalkmaya başladı. Kimi gözünü ovuşturuyor, kimi geriniyordu. Elini yüzünü yıkayan doğruca kahvaltı hazırlayan öğretmeninin yanına gidiyordu. Neşeyle kahvaltılar hazırlandı, yendi. Herkes kendi çöpünü attı. Çadırlarından diş fırçasını alan suyun önündeki sıraya dizildi.
Biraz sonra kamp müdürü seslendi:
-Çocuklar, yarım saat serbestsiniz. Saat 10:00da hepiniz burada olun.
Saat 10:00 olmuştu. Sayılar yerlerini aldı.
-Birazdan yarışmamız başlayacak. Seçtiğim grup yanıma gelsin. Diğerleri de şu gördüğünüz yol boyunca sağlı sollu dizilsin. Yarışma süresince istediğiniz arkadaşlarınıza destek verebilirsiniz ama engelleri aşmalarına yardım etmek yok. Anlaşıldı mı?
-Evet öğretmenim, diye bağırdı bütün sayılar.
Sayılar yerlerinde duramıyorlardı. Onları heyecanlandırmak kamp müdürünün hoşuna gitmişti. Sonunda açıkladı:
-Yarışacak grup
1ler!
Dört 1 de çok sevinmişti. Ben birinci olacağım, göreceksin der gibi bakıyorlardı birbirlerine. Öğretmenleri hepsine birer forma giydirdi. Mavi, yeşil, sarı ve beyazdı bu formalar. Herkes yerini aldı. Seyirci sayılar başladı bağırmaya.
-En birinci ma-vi!
-Ye-şil, ye-şil!
Öğretmen elindeki kırmızı bayrağı indirdi ve yarışma başladı.
Yeşil 1 bütün gücüyle koşmaya başladı. Sarı 1in ayağı takıldı ama düşmeden yoluna devam etti. Beyaz 1 ile Mavi 1 ise çok hızlı olmasa da tempolu bir şekilde koşmaya başladılar. Yarışmacılar bir müddet koştuktan sonra çamurlu bir bölgeye geldiler. Yeşil 1 öndeydi ama burada ayağı kayınca çamura düşüverdi. Diğer 1ler ona gülerek yanından geçtiler. Biraz daha ilerleyince sadece birinin geçebileceği bir tünele geldiler. Mavi 1 ile Beyaz 1 başa baş gidiyorlardı. Tünelin kapısına gelince kavga etmeye başladılar.
-Önce ben geldim.
-Hayır, ben geldim.
Onlar tartışadursunlar Sarı 1 aralarından geçip tünele girdi. Mavi 1le Beyaz 1 şaşırdılar. Mavi 1 ani bir hamle yaparak tünele giriverdi. Arkasından Beyaz ve ona yetişen Yeşil devam etti. Tünelden sonra Beyaz 1 hızını artırdı ve Mavi 1i de Sarı 1i de geçti. Bu arada tezahüratlar devam ediyordu.
-Sa-rı, sa-rı!
-Be-yaz, be-yaz!
Artık bütün yarışmacılar yorulmaya başlamıştı. Sırtları terden sırılsıklam olmuştu. O sırada en öndeki Beyazın karşısına küçük bir gölet çıktı. Atlayıp geçebileceğini düşündü fakat başaramadı. Gölete düştü. Neyse ki çok derin değildi. Sırılsıklam olmuştu. Yine de kalktı ve koşmaya devam etti. Arkadan gelen Sarı ise yakınlarda uzun bir tahta buldu. Göletin kenarından karşıya uzattı. Biraz ıslansa da göletten geçebildi. Mavi, tahtanın üstüne büyükçe bir taş koydu. Üstüne basıp karşı tarafa atladı. En arkada kalan Yeşilin bir şey yapmasına gerek kalmamıştı. Taşın üstüne bastı ve atlayarak geçti karşı tarafa.
Bitiş çizgisine yaklaşmışlardı. Görünüşe göre Beyaz 1 birinci, Sarı 1 ikinci olacaktı. Fakat o da ne! Yarış yolunun üstüne bir ağaç devrilmişti. Ağacın yanına ilk gelen Beyaz1 olmuştu. Ağacın yanından geçmeye çalıştı olmadı. Üstünden atlayamadı. İtmeye çalıştı, o da olmadı. Çok yorulmuştu. Kenara oturup ağlamaya başladı.
-Ne güzel birinci olacaktım. Nereden çıktı şimdi bu ağaç?
Bu arada Sarı, Mavi ve Yeşil de sırayla geldiler. Hepsi aynı şeyleri yaptı ama hiçbiri başarılı olamadı. Hatta üzerine tırmanmayı bile denediler olmadı. Hepsi o kadar yorulmuştu ki
Bitiş çizgisindeki sayı arkadaşları da heyecanla bekliyordu. Yarışmacılar yarışı bitiremeyeceklerine inandıkları anda Yeşil 1in aklına bir fikir geldi.
-Arkadaşlar, anlaşılan hiçbirimiz tek başımıza bu engeli aşamayacağız. Güçlerimizi birleştirmemiz lazım. Omuz omuza verirsek bu ağacı buradan çıkarabiliriz. En azından yarışı bitirebilecek kadar bir yol açabiliriz kendimize.
Diğer 1ler de Yeşile hak verdi. Ayağa kalkıp yan yana dizildiler. Derin bir nefes aldılar. Enerjilerini toplayıp ağacı itmeye başladılar.
-Haydi 1,2,3. Bir daha 1,2,3. Bir daha 1,2,3.
-Yaşasıın, başardık.
Açılan dar yoldan teker teker geçtiler. Elele tutuşup bitiş çizgisine doğru koşmaya başladılar. Onları gören sayılar sevinç çığlıkları atıyordu. Alkış sesleri gökyüzüne ulaştı. Kurdeleyi dört 1 aynı anda göğüslemişti. Her yer inliyordu.
-Şampiyon 1ler, şampiyon 1ler!


[3895
kişi okudu]
[5
kişi yorum yaptı]


|YORUMLAR


Leyla Uğur Karaca (10.10.2009)
Kıymetli yorumlarınız için çok teşekkür ederim efendim.
Mustafa Sakarya. (05.10.2009)
Kurgu harika. Okurken büyük bir keyif aldım. Şu benim ufaklık (bir buçuk yaşında) biraz büyüsün de bu güzel eserlerinizi hep okusun inşallah.
Saygılarımla.
erhan şibik (05.10.2009)
Didaktik anlamda dikkat çekici bir yazı olmuş.Eğitimde hikayeleştirilerek verilmeye çalışılan kazanımların gerçekleştiğini gördüm.Bu bağlamda yazınızı büyük bir beğeniyle okudum.Yüreğinize sağlık...
erhan şibik (05.10.2009)
Didaktik anlamda dikkat çekici bir yazı olmuş.Eğitimde hikayeleştirilerek verilmeye çalışılan kazanımların gerçekleştiğini gördüm.Bu bağlamda yazınızı büyük bir beğeniyle okudum.Yüreğinize sağlık...
Halis Ayhanlı (05.10.2009)
Çok hoş, çok şirin, çok nefis... Ne diyebilirim ki, okurken bir gülümseme yayıldı yüzüme, bitirdiğimde ise kurgunuza hayran oldum... Ne kadar da güzel düşünmüşsünüz!... Tebrik ve teşekkürler efendim...

