Şimdi kesin olarak biliniyor ki, İkinci Dünya Savaşı sırasında, Anglo-Amerikan авиация Alman şehirlerini kasten bombaladı. “Hava savaşı” etkilerinin istatistikleri aşağıdaki verileri sağlar: tüm yaş gruplarında, kadınlar arasındaki kayıplar erkekler arasındaki kayıpları yaklaşık% 40 oranında aşar, ölü çocuk sayısı da çok yüksektir - tüm kayıpların% 20'si, daha büyük yaşlardaki kayıplar% 22'dir. Tabii ki, bu rakamlar sadece Almanların savaşın kurbanı olduğu anlamına gelmiyor. Dünya Auschwitz, Majdanek, Buchenwald, Mauthausen ve 1 toplama kampını ve gettoları hatırlıyor, dünya Khatyn ve Babi Yar'ı hatırlıyor ... Başka bir şey. Anglo-Amerikan savaş yöntemleri, sivillerin kitlesel olarak ölümüne yol açmışlarsa Almanlardan nasıl farklıydı?
Churchill'in işareti
Ay manzarası resimlerini, 1945 bombalamasından sonra Alman şehri Wesel'den kalan alanın fotoğraflarıyla karşılaştırırsanız, onları ayırt etmek zor olacaktır. Binlerce devasa bomba krateri ile değişen, yetiştirme yeryüzünün dağları, ay kraterlerine çok benziyor. Burada yaşayan insanların inanması imkansızdır. Wesel, 80'ten 1940 yılına kadar geçen sürede Anglo-Amerikan havacılığının bombardımanına maruz kalan 1945 Alman hedef şehirlerinden biri oldu. Bu “hava” savaşı nasıl başladı - aslında nüfusla savaş mı?
İkinci Dünya Savaşı'na katılan devletlerin ilk kişilerin önceki belgelerine ve bireysel "program" ifadelerine bakalım.
Polonya'daki Alman birliklerinin işgali sırasında - yılın 1 Eylül 1939'i - tüm dünya topluluğu, Washington 1922'taki Silah Kısıtlama Konferansı katılımcıları tarafından geliştirilen “Savaş Kuralları” belgesinin farkındaydı. Kelimenin tam anlamıyla şöyle diyor: “Sivil nüfusu terörize etmek, askeri olmayan nitelikteki özel mülkleri imha etmek ve zarar vermek veya düşmanlıklara katılmayan kişilere zarar vermek için hava bombardımanı yapılması yasaktır” (Madde 22, Bölüm II).
Ayrıca, 2 Eylül 1939 İngiliz, Fransız ve Alman hükümetleri tarafından bombardımanların “kelimenin tam anlamıyla kesinlikle askeri hedefler” olacağını açıkladı.
İngiliz Başbakanı Chamberlain, Şubat 15’teki 1940 Commons House’da yaptığı konuşmada, savaşın başlamasından bu yana geçen yarım yılın ardından şu açıklamayı tekrar onayladı: “Başkaları ne yaparsa yapsın, hükümetimiz hiçbir zaman sadece kadınlara ve diğer sivillere saldırmak istemeyecek Onları korkutmak için. ”
Sonuç olarak, Büyük Britanya liderliğinin insancıl kavramı, Winston Churchill'in Chamberlain'in ölümünden sonra Başbakanlık görevine geldiği gün 10 Mayıs 1940'a kadar sürdü. Ertesi gün, İngiliz pilotlar Freiburg'u bombalamaya başladı. Havacılık Sekreter Yardımcısı J.M. Speight bu olayı şu şekilde yorumladı: “Biz (İngilizler) Almanlar İngiliz Adaları'ndaki hedefleri bombalamaya başlamadan önce Almanya'daki hedefleri bombalamaya başladık. o tarihsel kamuoyu tarafından tanınan bir gerçek ... Ama gerçeğin propaganda bozulmasının, stratejik saldırıyı başlatan biz olduğumuz üzerindeki psikolojik etkisinden şüphe ettiğimizden, Mayıs 1940'ta kabul edilen büyük kararımızı yayınlamak için ruhumuz yoktu. Yılın. Bunu duyurmalıydık, ama elbette bir hata yaptık. Bu harika bir çözüm. ” Ünlü İngiliz tarihçi ve askeri teorisyen John Fuller'a göre, o zaman "Selçuklu istilasından bu yana görülmemiş bir patlamaya neden olan bir patlamaya neden olan sigortanın tetiklediği tam olarak Mr. Churchill'in elindeydi."
İngiliz bombardıman uçağı net bir kriz yaşadı. Ağustos ayında Bakanlar Kurulu Sekreteri 1941 D. Butt, o yıl bombacıların baskınlarının mutlak verimsizliğini kanıtlayan bir rapor sundu. Kasım ayında Churchill, bombardıman havacılığı komutanı Sir Richard Percy'ye, ağır bombardımanları kullanma konsepti geliştirilinceye kadar baskın sayısını mümkün olduğunca sınırlandırması emrini vermek zorunda kaldı.
İlk sahipti
Mareşal Arthur Harris'in Kraliyet Hava Kuvvetleri bombardıman uçağının yeni komutanı olduğu Şubat 21 1942 için işler değişti. Figüratif ifadeleri sevenler, derhal Almanya’yı savaştan “koparmaya” söz verdi. Harris, belirli hedefleri yok etme pratiğini bırakmayı ve kentsel meydanlarda bombalamayı gerçekleştirmeyi önerdi. Ona göre, şehirlerin yıkılması şüphesiz sivil nüfusun ruhunu ve her şeyden önce sanayi işletmelerinin işçilerini zayıflatmalıdır.
Böylece, bombacıların kullanımında tam bir darbe oldu. Şimdi kimseyle etkileşime girmesi gerekmeyen bağımsız bir savaş aracı haline geldiler. Harris, bütün dizginsiz enerjisiyle, bombardıman uçağını büyük bir imha makinesine dönüştürmeye başladı. Derhal demir disiplini kurdu ve tüm emirlerinin sorgulanmamasını ve hızlı bir şekilde yürütülmesini istedi. Çok az insan “baskıyı” sevdi, ama Harris en az endişeliydi - Başbakan Churchill'in güçlü desteğini hissetti. Yeni komutan kategorik olarak, hükümetin kendisine 4 bin ağır dört motorlu bombardıman ve Moskito tipinde 1 bin yüksek hızlı avcı bombardıman sağlamasını istedi. Bu ona, bir gecede Almanya üzerinden 1 bin uçağa kadar yetişme fırsatı verecek. “Ekonomik” blok bakanları büyük zorluklarla karşı karşıya kaldılar, çılgınca mareşal'e taleplerinin saçmalığını ispatladılar. İngiliz endüstrisi, sadece hammadde kıtlığı nedeniyle, öngörülebilecek olan gelecekte yerine getirilmeleriyle başa çıkamadı.
Böylece, 30’tan 31’ta 1942’tan 1’e geçen ilk “binlerce bombardıman saldırısı” üzerine Harris, sahip olduğu her şeyi gönderdi: sadece birkaç Lancaster değil, aynı zamanda Halifax, Stirling, Blenheim , Wellington, Hempden ve Wheatley. Toplamda farklı türlerde armada 047 41 makineden oluşuyordu. Baskın sonunda, 3,9 uçağı üslere geri dönmedi (toplamın% XNUMX'i). Böyle bir kayıp seviyesi o zamanlar pek çok kişiyi uyardı, ancak Harris'i değil. Daha sonra, İngiliz Hava Kuvvetleri arasında, bombardıman uçağının kaybı her zaman en büyüktü.
İlk "bin baskın" göze çarpan pratik sonuçlara yol açmadı ve bu gerekli değildi. Baskınlar “savaş eğitimi” idi: Mareşal Harris'e göre, bombalama için gerekli teorik temeli oluşturmak ve onu uçuş pratiğiyle desteklemek gerekiyordu.
Bu tür "pratik" derslerde, tüm 1942 yılı geçti. Alman şehirlerine ek olarak, İngilizler Ruhr’un birkaç sanayi bölgesini bombaladı, İtalya - Milan, Turin ve La Spezia’yı ve Fransa’daki Alman denizaltı üslerini hedef aldı.
Winston Churchill, bu süreyi şu şekilde tahmin etti: “Geceleyin kademeli olarak kademeli olarak ulaşmamıza rağmen, Alman askeri endüstrisi ve sivil nüfusun direnişinin ahlaki gücü, 1942'un yılın bombalanmasıyla kırılmadı”.
İngiltere'deki ilk bombalamalara ilişkin sosyopolitik rezonansa gelince, örneğin Lord Salisbury ve Chichester Piskoposu George Bell, defalarca böyle bir stratejiyi kınadıklarını belirtti. Hem Lordlar Evi'nde hem de basında, askeri liderliğin ve toplumun dikkatini bir bütün olarak ele alarak, şehirlerin stratejik bombardımanlarının ahlaki açıdan veya savaş yasalarına göre haklı çıkamayacağı gerçeğine odaklanarak görüşlerini dile getirdiler. Ancak bu çeşitler yine de devam etti.
Aynı yıl, Amerikan ağır bombardıman uçakları Boeing B-17 ve Flying Fortress'in ilk bileşimleri İngiltere'ye geldi. O zamanlar, hem hız hem de yükseklikte ve silahlanmada, dünyanın en iyi stratejik bombardıman uçaklarıydılar. 12 ağır makineli tüfek "Browning" mürettebata "Fortress" e Alman savaşçılarıyla savaşma şansı verdi. İngilizlerin aksine, Amerikan komutası gün ışığında hassas bombalamaya dayanıyordu. Kapalı bir formasyonda uçan yüzlerce "B-17" güçlü bir barajın kimsenin geçemeyeceği varsayılmıştır. Gerçek farklıydı. Zaten Fransa'daki ilk "eğitim" baskınlarında, "Kale" filosu hassas kayıplara maruz kaldı. Güçlü bir savaşçı olmadan sonuç elde edilemeyeceği açıktı. Ancak Müttefikler henüz uzun menzilli savaşçıları yeterli sayıda üretemediler, bu yüzden bombardıman ekipleri esasen kendilerine güvenmek zorunda kaldı. Bu nedenle, uçaklar Ocak ayında düzenlenen ve 1943'e kadar, Müttefikler konferansının, stratejik etkileşimin ana noktalarının tespit edildiği Kazablanka'da gerçekleştiği zaman kullanıldı: “Almanya'nın askeri, ekonomik ve sınai gücünü kesmek ve yok etmek ve halkının moralini zayıflatmak ve tüm yeteneklerini yitirmek gerekiyor. askeri direnişe. "
Avam Kamarası'nda konuşan 2 June, “Bu yıl, savaş endüstrisinin Alman şehirlerinin, limanlarının ve merkezlerinin hiçbir ülkenin deneyimlemediği böyle büyük, sürekli ve acımasız bir teste tabi tutulacağını” söyleyebilirim. İngiliz Bombacı Havacılık Komutanına “Almanya'daki endüstriyel tesislerin en yoğun bombardımanına başla” talimatı verildi. Daha sonra, Harris şöyle yazdı: “Pratik olarak, herhangi bir Alman şehrini, 100 bin kişi ve daha fazlasına sahip bir nüfusa sahip bombalama özgürlüğüne sahip oldum”. Davayı ertelemeden, İngiliz mareşal, Amerikalılar ile Almanya'nın en kalabalık ikinci şehri olan Hamburg'a karşı ortak bir operasyon planladı. Bu işleme "Gomorrah" adı verildi. Amacı, kentin tamamen yıkılması ve toza dönüşmesiydi.
Barbarlığa anıtlar
Temmuz ayının sonunda - Ağustos ayının başlarında 1943, 4 gece ve 3 gündüz toplu baskınları Hamburg aleyhine işlendi. Bunlara toplamda 3 bin Müttefik ağır bombardıman uçağı katıldı. Temmuz ayının ilk 27 basamağı sırasında sabah saat birde, şehrin yoğun nüfuslu bölgelerine 10 000 ve özellikle patlayıcı ve patlayıcı bombalar gibi patlayıcılar atıldı. Birkaç gün boyunca Hamburg'da şiddetli bir fırtına yağdı ve bir duman sütunu 4 km yüksekliğe ulaştı. Pilotlar bile yanan şehrin dumanını hissetti, kokpitin içine girdi. Görgü tanıklarının ifadesine göre, kentte depolarda depolanan asfalt ve şeker kaynar, tramvaylarda cam eritilir. Siviller diri diri yakıldı, kül haline geldi ya da kendi evlerinin bodrumundaki zehirli gazları boğdular, bombalamalardan saklanmaya çalışıyorlardı. Veya başka - harabelerin altına gömüldü. Naziler tarafından Dachau’ya gönderilen Alman Friedrich Rehk’in günlüğünde, pijamalarında Hamburg’dan kaçan, hafızasını yitiren veya dehşete düşmüş insanlar hakkında hikayeler var.
Şehir yarı tahrip olmuş, 50 binden fazla insanın öldüğü, 200 binin üzerinde insanın yaralandığı, yakıldığı ve sakat olduğu.
Eski takma adı "bombardıman" Harris başka ekledi - "Nelson Air." Bu yüzden şimdi İngilizce basında denir. Ancak hiçbir şey mareşaleyi memnun etmedi - Hamburg'un imhası düşmanın son yenilgisini kesin olarak daha da yaklaştıramazdı. Harris'e göre, en az altı büyük Alman kentinin eşzamanlı imhası gerekliydi. Ve bunun için, yeterli güç yoktu. "Yavaş zaferlerini" haklı çıkartarak şöyle dedi: "Bu amaçla yalnızca 600 - 700 ağır bombardıman uçakları verilirse, Avrupa'nın en büyük sanayi gücünü havadan havaya alabileceğimizi ummuyorum." Dedi.
İngiliz endüstrisi, Harris'in dilediği kadar hızlı bir şekilde bu tür uçakların kaybını telafi edemedi. Nitekim, her baskın sırasında İngiliz, katılan toplam bombardıman uçağının% 3,5'inin ortalamasını kaybetti. İlk bakışta, biraz gibi görünüyor, ama sonra her ekip 30 ile mücadele görevlerinde bulundu! Bu miktar, ortalama kayıp yüzdesiyle çarpılırsa,% 105 zarar alırız. Pilotlar, golcüler, gezginler ve atıcılar için gerçekten katil matematik. 1943'un çöküşünden birkaç kişi hayatta kaldı ...
(Yorumlar:
sv: "Olasılık Teorisini akılda tutarak, matematikten ayrı olarak, mantıkla arkadaş olmanız gerekir! Görev son derece basittir ve Bernoulli'nin bununla ne ilgisi var? Bir uçuş için uçakların% 3,5'i ölür. Her mürettebat 30'ın kaçışı olur? Uçakların% 99,9'inin öldüğü ve aynı zamanda 1000'in küçük bir şans olsa bile ayrılacağını varsayarsak, hayatta kalma şansının her zaman kalacağı, yani 100% (özellikle 105%) kayıpları mantıklı bir bakış açısıyla saçmalıktır. Ve bu soruna çözüm ilkeldir: Bir ayrılma ile hayatta kalma şansı% 96,5, yani 0,965-30 tees, bu sayının 30 kez çarpılması gerekiyor (30 derecesine göre inşa edildi) 0,3434 elde ettik. Veya hayatta kalma şansımız üçte birden fazla! 2 II. Dünya Savaşı için bu oldukça iyi ve sadece korkaklar uçmadı ... "
toz: "Yazar açıkça okulda matematikle arkadaş değildi. İngiliz bombardıman uçağının (3.5) kayıp sayısını (30%) çarpma fikrini (105) aptal olarak söyleyebilirim. Bu olasılığın% 36,4 olduğu ciddi olarak yazıyordu. Örnekte, olasılık teorisi bize Bernoulli formülünü uygulamamız gerektiğini söylüyor. O zaman sonuç tamamen farklı -% 105. Ayrıca, KVVS pilotları için sevinçli değil,% XNUMX değil =)))) "
M. Volchenkov: "Yazar 3,5% 30'i bir kez açıkça katladı, ki bunu hafifletmek için değmezdi. Hayatta kalma olasılıklarını çarpmak çok daha iyi.")
sv: "Olasılık Teorisini akılda tutarak, matematikten ayrı olarak, mantıkla arkadaş olmanız gerekir! Görev son derece basittir ve Bernoulli'nin bununla ne ilgisi var? Bir uçuş için uçakların% 3,5'i ölür. Her mürettebat 30'ın kaçışı olur? Uçakların% 99,9'inin öldüğü ve aynı zamanda 1000'in küçük bir şans olsa bile ayrılacağını varsayarsak, hayatta kalma şansının her zaman kalacağı, yani 100% (özellikle 105%) kayıpları mantıklı bir bakış açısıyla saçmalıktır. Ve bu soruna çözüm ilkeldir: Bir ayrılma ile hayatta kalma şansı% 96,5, yani 0,965-30 tees, bu sayının 30 kez çarpılması gerekiyor (30 derecesine göre inşa edildi) 0,3434 elde ettik. Veya hayatta kalma şansımız üçte birden fazla! 2 II. Dünya Savaşı için bu oldukça iyi ve sadece korkaklar uçmadı ... "
toz: "Yazar açıkça okulda matematikle arkadaş değildi. İngiliz bombardıman uçağının (3.5) kayıp sayısını (30%) çarpma fikrini (105) aptal olarak söyleyebilirim. Bu olasılığın% 36,4 olduğu ciddi olarak yazıyordu. Örnekte, olasılık teorisi bize Bernoulli formülünü uygulamamız gerektiğini söylüyor. O zaman sonuç tamamen farklı -% 105. Ayrıca, KVVS pilotları için sevinçli değil,% XNUMX değil =)))) "
M. Volchenkov: "Yazar 3,5% 30'i bir kez açıkça katladı, ki bunu hafifletmek için değmezdi. Hayatta kalma olasılıklarını çarpmak çok daha iyi.")
Ancak barikatların diğer tarafı. Ünlü Alman savaş pilotu Hans Philip, savaştaki duygularını anlattı: “İki düzine Rus savaşçıyla ya da İngiliz Spitfires ile savaşmak bir zevkti. Ve hiç kimse yaşamın anlamını düşünmedi. Fakat yetmiş dev Uçan Kale size doğru uçarken, önceki tüm günahlarınız gözlerinizin önünde durur. Ve lider pilot cesaretini toplayabilse bile, o zaman filodaki her pilotu başından beri başa çıkarmak için ne kadar acı ve sinir gerekliydi ”. Ekim ayında 43, bu saldırılardan biri sırasında Hans Philip vuruldu ve öldürüldü. Kaderi birçok kişi tarafından paylaşıldı.
Bu arada Amerikalılar, asıl çabalarını, Üçüncü Reich'in önemli sanayi tesislerinin imhasına odakladılar. 17 Ağustos 1943, 363 ağır bombardıman uçağı Schweinfurt bölgesindeki balo fabrikasını imha etmeye çalıştı. Ancak eskort avcısı olmadığından, operasyon sırasındaki kayıplar çok ciddiydi - 60 Kalesi. Alanın daha fazla bombalanması, Almanların bitkilerini restore edebildiği 4 ayı için ertelendi. Bu saldırılar nihayetinde Amerikan emrini, bombardıman olmadan bombardıman göndermenin artık mümkün olmadığı konusunda ikna etti.
Müttefiklerin başarısızlığından üç ay sonra - yılın Kasım 18 1943'i - Arthur Harris "Berlin savaşına" başladı. Bu vesileyle, “Bu kabus kentini uçtan uca yakmak istiyorum” dedi. Savaş, 1944'in Mart ayına kadar devam etti. 16 kitle saldırıları, 50 ton bomba atıldığı, Üçüncü Reich'in başkentine yapıldı. Şehrin neredeyse yarısı harabeye döndü, onbinlerce Berlinli öldü. Binbaşı General John Fuller, “Elli, yüz ve belki de daha fazla yıl boyunca, yıkılan Alman şehirleri, kazananlarının barbarlığının anıtları olarak duracak” dedi.
Bir Alman savaş pilotu şöyle hatırladı: “Bir keresinde yerden gece baskın düzenledi. Bir yeraltı metro istasyonunda başka bir insan kalabalığında durdum, yeryüzü her bombada salladı, kadınlar ve çocuklar çığlık attı, madenlerden duman ve toz bulutları geçti. Korku ve dehşet yaşamamış olan herkes taş kalpli olmalıydı. ” O zaman fıkra popülerdi: kim bir korkak olarak görülebilir? Cevap: Cephe için gönüllü olan bir Berlin sakini ...
Ancak yine de, şehir tamamen tahrip edilemedi ve öneri Nelson Air'e doğdu: “ABD Hava Kuvvetleri katılırsa Berlin'i tamamen imha edebiliriz. Bize 400 - 500 uçaklarına mal olacak. Almanlar savaşta yenilgiyi ödeyecekler. " Ancak, Amerikalı meslektaşları Harris iyimserliği bölünmüş değil.
Bu arada, bombardıman uçağı komutanlarına karşı hoşnutsuzluk, İngiliz liderliğinde büyüdü. Harris’in iştahı o kadar arttı ki, Mart’ın Ordusu’nun bütçe projesini Parlamento’ya sunduran Savaş Bakanı J. Grigg, Mart’ın 1944’inde şunları söyledi: “Ağır bombardıman üretiminin tek başına, ". O zamanlar, 40 - 50% 'deki İngiliz askeri üretimi bir uçakta çalıştı ve kara kuvvetlerini ve filoyu kanamak için kullanılan ana golcünün artan taleplerini karşılamak için çalıştı. Bu nedenle, amiraller ve generaller, hafifçe söylemek gerekirse, Harris'te çok iyi değildi, ancak Almanya'yı savaştan “ayırma” fikrine hâlâ takıntılıydı. Ancak bu sadece işe yaramadı. Buna ek olarak, kayıplar açısından, 1944'in baharı İngiliz bombardıman uçağı için en zor dönemdi: ortalama olarak uçuştaki kayıplar% 6'a ulaştı. 30 Mart 1944 Nürnberg'e yapılan bir baskın sırasında Alman gece savaşçıları ve uçaksavar topçuları, 96 uçağından 786 vurdular. Kraliyet Hava Kuvvetleri için gerçekten “kara bir geceydi”.
İngiliz akınları nüfusun direniş ruhunu kıramadı ve Amerikan akınları Alman askeri ürünlerinin üretimini kesin olarak azalttı. Her türlü işletme dağıldı ve stratejik olarak önemli fabrikalar yeraltına gizlendi. Şubat ayında, birkaç gün boyunca yılın 1944'i, Almanya'daki uçak tesislerinin yarısı hava saldırısına maruz kaldı. Bazıları toprağa karışmış, ancak çok hızlı bir şekilde üretim geri kazanılmış ve fabrika ekipmanı diğer alanlara taşınmıştır. Uçağın serbest bırakılması, 1944 yazında sürekli olarak artmış ve azami seviyeye ulaşmıştır.
Bu bağlamda, ABD’nin Stratejik Bombalamaların Sonuçlarını İnceleme Müdürlüğü’nün savaş sonrası raporunda şaşırtıcı bir gerçek olduğuna dikkat çekiyor: Almanya’da etil sıvı için sadece bir dibromoetan üretim tesisi olduğu ortaya çıktı. Gerçek şu ki, havacılık benzininin üretilmesinde gerekli olan bu bileşen olmadan, tek bir Alman uçağının uçmaması gerekiyordu. Ama, garip bir şekilde, bu bitki hiç bombalanmadı, kimse düşünmedi. Ancak yok et, Alman uçak fabrikaları hiç dokunamadı. Sadece yere sarılabilecek binlerce uçağı serbest bırakabilirler. John Fuller şöyle yazdı: “Teknik çağımızda askerler ve pilotlar teknik olarak düşünmezlerse, iyiden daha fazla zarar verirler.”
sonlarına doğru
1944'in başlangıcında, Müttefik Hava Kuvvetlerinin ana sorunu çözüldü: "Kaleler" ve "Kurtarıcılar", mükemmel Thunderbolt ve Mustang savaşçıları tarafından çok sayıda savundu. O zamandan beri, Reich hava savunma avcı filolarının kayıpları artmaya başladı. Ases küçülüyordu ve yerini alacak kimse yoktu - genç pilotların savaşın başlangıcına göre eğitim seviyesi iç karartıcı derecede düşüktü. Bu gerçek müttefikleri teşvik etmeye yardımcı olamadı. Bununla birlikte, “stratejik” bombalamalarının uygulanabilirliğini kanıtlamaları gittikçe zorlaşıyordu: 1944'te, Almanya'daki brüt sanayi üretimi istikrarlı bir şekilde arttı. Yeni bir yaklaşıma ihtiyacımız vardı. Ve onu buldular: ABD stratejik havacılığının komutanı General Karl Spaats, sentetik akaryakıt fabrikalarının imhasına yoğunlaşırken, İngiliz havacılığındaki baş şef Tedder Alman demiryollarının imhasında ısrar etti. Ulaştırmanın bombalanmasının düşmanı hızlı bir şekilde düzene sokmak için en gerçekçi fırsat olduğunu savundu.
Sonuç olarak, öncelikle nakliye sistemini ve ikinci yakıt üretim tesislerini bombalamaya karar verildi. Nisan 1944'ten bu yana, Müttefik bombalama kısa bir süre için stratejik hale geldi. Ve geçmişlerine karşı, Doğu Frisia'da bulunan küçük Essen kasabasındaki trajedi fark edilmedi. ... Eylül 1944'ün son gününde, kötü hava nedeniyle, Amerikan uçakları tek bir askeri tesise ulaşamadı. Bulutlardaki boşluktan dönerken, pilotlar küçük bir şehir gördüler ve eve tam yük ile dönmemek için kendilerini ondan kurtarmaya karar verdiler. Bombalar okula çarptı ve 120 çocuğu harabelerin altına gömdü. Şehirdeki çocukların yarısı kadardı. Büyük bir hava savaşının küçük bir bölümü ... 1944'ün sonunda, Alman demiryolu taşımacılığı neredeyse felç oldu. Sentetik yakıt üretimi Mayıs 316'te 1944 bin tondan Eylül'de 17 bin tona düştü. Sonuç olarak, yakıt ne havacılık ne de tank bölünmeler. O yılın Aralık ayında Ardennes'teki umutsuz Alman karşı saldırısı, Müttefiklerin yakıt rezervlerini ele geçiremedikleri için büyük ölçüde boğuldu. Alman tankları yeni ayağa kalktı.
Arkadaşlar katliam silahlara
1944'un çöküşünde Müttefikler beklenmedik bir sorunla karşı karşıya kaldı: o kadar çok ağır bombardıman uçağı ve savaş uçağı vardı ki, yeterince endüstriyel hedefleri yoktu: işsiz oturamazlardı. Ve Arthur Harris'in memnuniyetine göre, sadece İngilizler değil, Amerikalılar da sürekli olarak Alman şehirlerini yok etmeye başladı. En kuvvetli baskınlar Berlin, Stuttgart, Darmstadt, Freiburg, Heilbronn'du. Katliam eylemlerinin doruk noktası, Şubat ayının ortasındaki 1945’in Dresden’in yıkımıydı. Bu zamanda, şehir tam anlamıyla Almanya'nın doğu bölgelerinden on binlerce mülteci ile sular altında kaldı. 800 İngiliz bombardıman uçakları, 13 Şubat'ta 14 gecesinde katliama başladı. Binlerce yanıcı ve patlayıcı bomba olan 650 şehir merkezine indirildi. Öğleden sonra Dresden, ertesi gün 1 350 olan 1 100 Amerikan bombardıman uçağını bombaladı. Şehir merkezi kelimenin tam anlamıyla yeryüzünden silindi. Toplamda, 27 bin konut ve 7 bin kamu binası tahrip edildi.
Kaç vatandaş ve mültecinin öldüğü hala bilinmiyor. Savaştan hemen sonra, ABD Dışişleri Bakanlığı 250 binin öldüğünü bildirdi. Şimdi genel olarak kabul edilen rakam on kat daha küçük - 25 bin, başka rakamlar olmasına rağmen - 60 ve 100 bin kişi. Her halükarda, Dresden ve Hamburg Hiroşima ve Nagazaki ile aynı seviyeye getirilebilir: “Binaların yakıldığı binaların çatıları arasında yangın çıktığında, yaklaşık altı kilometre yüksekliğinde ve üç kilometre çapında bir sıcak hava sütunu yükseldi. Ateşleyebilecek olan şey alevler arasındaydı. Her şey toprağa yandı, yani yanıcı madde izleri yoktu, sadece iki gün sonra yangının sıcaklığı o kadar düşmüştü ki, en azından yanık alana yaklaşmak mümkün olabiliyordu ”.
Dresden’den sonra İngilizler, Orta Çağ’dan günümüze kadar gelmiş olan Würzburg, Bayreuth, Zoest, Ulm ve Rotenburg’u bombalamayı başardı. Şubat ayındaki 60'teki tek bir 22 hava saldırısı sırasında yalnızca 1945 bin nüfusu olan bir Pforzheim kasabasında, nüfusunun üçte biri öldü. Klein Festung, Theresienstadt toplama kampına hapsedildiğinde, Pforzheim yangınının yansımasını hücre penceresinden - 70 kilometrede - gördüğünü hatırladı. Kaos, yıkılan Alman şehirlerinin sokaklarına yerleşti. Düzen ve temizliği seven Almanlar, mağara sakinleri gibi yaşadılar, harabelerde saklandılar. Etrafta iğrenç sıçanlar çevrelenmiş ve yağlı uçarlar.
Mart ayının başlarında Churchill, Harris'i "alan" bombalamasına son vermeye çağırdı. Kelimenin tam anlamıyla şunları söyledi: “Bana öyle geliyor ki Alman şehirlerinin bombalanmasını durdurmamız gerekiyor. Aksi takdirde, harap olmuş ülkeyi kontrol altına alacağız. ” Mareşal uymak zorunda kaldı.
Dünyanın "Garanti"
Görgü tanığı hesaplarına ek olarak, bu tür baskınların yıkıcı sonuçları, Almanya'nın teslim edilmesinden hemen sonra, olay yerinde meydana gelen bombalamaların sonuçlarını araştıran muzaffer güçlerin özel bir komisyonunun yapılması da dahil olmak üzere sayısız belgeyle onaylandı. Endüstriyel ve askeri tesislerde her şey açıktı - kimse farklı bir sonuç beklemiyordu. Ancak Alman şehirlerinin ve köylerinin kaderi komisyon üyelerini şok etmeye zorladı. O zaman, savaşın bitmesinden hemen sonra, "alan" bombalamasının sonuçları "halktan" gizlenemedi. İngiltere’de son “bombardıman kahramanlarına” karşı gerçek bir öfke dalgası yaşandı, protestocular defalarca adalete teslim edilmelerini istedi. ABD'de her şey yeterince sakindi. Bu tür bilgiler Sovyetler Birliği'nin geniş kitlelerine ulaşamadı ve zamanında ve anlaşılır hale gelmedi. Kendi kalıntıları ve kederi o kadar çok vardı ki, kuvveti yoktu, başkası için zaman yoktu, “faşist” için - “hepsi orada boş olsun diye!”
Ne kadar acımasızca bu sefer ... Savaştan birkaç ay sonra kelimenin tam anlamıyla, kurbanları kimseye yararsızdı. Her durumda, faşizmi mağlup eden ilk güçler, örneğin Sir Winston Churchill’in dünyadan düzinelerce diğer Alman şehirleri için aynı Dresden’in sorumluluğunu resmi olarak reddetmek için acele ettiler. Hiçbir şey olmamış gibi oldu ve bombalama hakkında şahsen karar vermedi. Savaşın sonunda bir sonraki mağdur şehri seçerken, Anglo-Amerikan komutasına “askeri tesislerin yokluğu” - “hava savunma sistemlerinin yokluğu” kriterleri rehberlik etmedi. Müttefik orduların generalleri pilotlarına ve uçaklarına dikkat ettiler: neden onları hava savunma halkasının olduğu yere gönderdiler?
Savaş kahramanı ve daha sonra rezil mareşal Arthur Harris'e gelince, askeri savaştan hemen sonra Stratejik Bombalama kitabını yazmaya başladı. Zaten 1947 yılında çıktı ve oldukça büyük bir dolaşım sattı. Birçoğu “lider skorcunun” nasıl haklı çıkacağını merak ediyordu. Yazar bunu yapmadı. Aksine, tüm sorumluluğu yerine getirmesine izin vermeyeceğini açıkça belirtti. Hiçbir şeyden tövbe etmedi ve hiçbir şeyden pişman olmadı. Bombardıman havacılığının komutanı olarak ana görevini şöyle anladı: “Askeri sanayinin ana nesneleri, dünyanın herhangi bir ülkesinde, yani şehirlerde kendilerinde aranıyor. Özellikle, Essen hariç, hiçbir bitkiyi bir baskın hedefi yapmadık. Her zaman şehirdeki yıkılmış bir işletmeyi ek bir başarı olarak değerlendirdik. Asıl hedefimiz daima şehir merkezi olmuştur. Bütün eski Alman şehirleri en yoğun biçimde merkeze inşa edilmiştir ve eteklerinde binalardan her zaman az ya da çok ücretsizdir. Bu nedenle, şehirlerin orta kısmı, özellikle yanıcı bombalara karşı hassastır. ”
ABD Hava Kuvvetleri Genel Müdürü Frederick Anderson, toplam baskınlar kavramını açıkladı: “Almanya'nın yıkılma hatıraları babadan oğula, oğlundan toruna aktarılacak. Bu, Almanya'nın bir daha asla yeni savaşlara başlamayacağının en iyi garantisi. ” Pek çok benzer ifade vardı ve bunların hepsi, Eylül 30’in 1945’inden alınan resmi ABD Stratejik Bombalama Raporunu tanıdıktan sonra daha da kinetik görünüyor. O dönemde yapılan araştırmalara dayanarak, bu belge, Alman şehirlerinin vatandaşlarının gelecek zaferlere, liderlerine, maruz kaldıkları sözlere ve propagandaya olan inancını kaybettiklerini belirtir. Hepsinden öte, savaşın bitmesini istediler.
Giderek artan bir şekilde “kara radyo” (“kara radyo”) dinlemeye, söylentileri tartışmaya ve aslında rejime muhalif oldukları ortaya çıktı. Kentlerdeki mevcut durum nedeniyle, muhalif hareket artmaya başladı: 1944’te her Alman’dan biri siyasi suçlardan tutuklandı. Alman vatandaşlarının seçim özgürlüğü olsaydı, savaşa katılmaktan çoktan vazgeçerlerdi. Bununla birlikte, zorlu bir polis rejimi koşullarında herhangi bir hoşnutsuzluk tezahürü anlamına gelmiyordu: zindanlar veya ölüm. Bununla birlikte, resmi kayıtların ve bireysel görüşlerin incelenmesi, savaşın son döneminde devamsızlığın arttığını ve üretimin azaldığını, ancak büyük işletmelerin çalışmaya devam ettiğini gösteriyor. Bu nedenle, Alman halkının savaştan ne kadar memnun kaldığı önemli değil, “açıkça ifade etme imkânları yoktu” diye vurguladı.
Bu nedenle, bir bütün olarak Almanya’nın yoğun bombalanması stratejik değildi. Sadece birkaç kez vardı. Üçüncü Reich’in savaş endüstrisi, yalnızca Amerikalıların sentetik yakıt üreten 1944 fabrikalarını bombaladığı ve 12’in sonunda felç oldu ve yol ağı düştü. Bu zamana kadar neredeyse bütün büyük Alman şehirleri amaçsızca imha edildi. Hans Rumpf'a göre, hava baskınlarının sıkıntısını çektiler ve böylece savaşın sonuna kadar sanayi işletmelerini savundular. Başlıca vurgulamalar, "Stratejik bombardımanlar, esas olarak kadınların, çocukların ve yaşlıların tahrip edilmesine yönelikti." Almanların İngilizlere indirdiği toplam 955 044 bin bombadan 430 747 tonu şehre düştü.
Churchill’in Alman halkının ahlaki terörü konusundaki kararına gelince, bu gerçekten ölümcül oldu: bu tür saldırılar yalnızca zafere katkıda bulunmuyor, aynı zamanda bir kenara itti.
Bununla birlikte, savaştan sonra uzun bir süre boyunca, birçok tanınmış katılımcı eylemlerini haklı çıkarmaya devam etti. Bu nedenle, 1964'te emekli olan ABD Hava Kuvvetleri Teğmen General Ira Iker şöyle yorum yaptı: “Sivil nüfustan ölenler için ağlayan ve acımasız bir düşmanla savaşta ölen savaşçılarımıza göz yaşları dökmeyen İngilizleri veya Amerikalıları anlamak zor. Büyük Britanya ve ABD’nin bombardıman uçağı uçaklarının bir baskın sırasında 135’in binlerce Dresden vatandaşını öldürdüğü için üzülüyorum, ancak savaşı kimin başlattığını unutmuyorum ve Anglo-Amerikan silahlı kuvvetleri tarafından acı mücadelede 5’in üzerinde milyonlarca insanın hayatını verdiğine üzüldüm faşizmin yıkılması. "
İngiliz Hava Mareşeri Robert Sondby o kadar kategorik değildi: “Hiç kimse Dresden'in bombalanmasının büyük bir trajedi olduğunu inkar edemezdi. Acımasız bir tesadüf nedeniyle, zaman zaman savaş sırasında olan korkunç bir talihsizlikti. Bu baskını onaylayanlar, kötülükten değil, zalimlikten değil, düşmanlıkların sert gerçekliğinden yılın 1945 hava bombardımanının korkunç yıkıcı kuvvetini tam olarak anlayamayacak kadar uzak olmaları muhtemel davrandılar. ” İngiliz hava kuvvetleri, bu şekilde Alman şehirlerinin toplam yıkımını haklı gösterecek kadar saf mı? Ne de olsa, “şehirler ve kalıntı yığınları değil, medeniyetin temelidir” savaştan sonra İngiliz tarihçi John Fuller yazdı.
Bombalama konusunda daha iyi, belki de söyleme.
Doktrinin kökeni
Uçağın 20. yüzyılın başlarında bir savaş aracı olarak kullanılması, gerçekten devrimci bir adımdı. İlk bombardıman uçakları beceriksiz ve kırılgan görünümlü yapılardı ve pilotların asgari bomba yüküyle bile uçmaları kolay bir iş değildi. Vuruşların doğruluğu hakkında söylemek zorunda değildi. I. Dünya Savaşı'nda, bombardıman uçağı, savaş jetleri ya da yer tabanlı "mucize silahları" - tanklarının aksine büyük ün kazanmadı. Bununla birlikte, “ağır” havacılık arasında destekçiler ve hatta özürlüler ortaya çıktı. İki dünya savaşı arasındaki dönemde, belki de en ünlüsü İtalyan general Giulio Douai idi.
Douai, yazılarında yorulmadan, yalnızca havacılığın savaşı kazanabileceğini savundu. Kara kuvvetleri ve filo bununla ilgili alt bir rol oynamalıdır. Ordu cephe hattını koruyor ve filo sahili korurken uçak zafer kazanıyor. Bombalama, taşınması nispeten kolay olan fabrikalar ve askeri tesisler değil, öncelikle şehir olmalıdır. Dahası, bir baskında şehri yok etmek isteniyor, böylece sivil nüfus servet almak ve saklanmak için zaman bulamıyor. Mümkün olduğu kadar çok insanı yok etmek, aralarına panik ekmek, ahlaki açıdan zarar vermek için çok fazla şey yapmak gerekli değildir. Bu şartlar altında, öndeki düşman askerleri zafer hakkında düşünmeyecek, kuşkusuz savaş ruhlarını etkileyebilecek sevdiklerinin kaderi hakkında düşünecekler. Bunu yapmak için, savaşçı, deniz veya başka bir savaşçı değil, kesinlikle bombardıman uçağı geliştirmek gerekiyor. Silahlı bombardıman uçaklarının kendileri düşman uçaklarını savurabilir ve belirleyici bir darbe verebilir. En güçlü uçak kim olacak, o kazanacak.
İtalyan teorisyenlerin “radikal” görüşleri çok az kişi tarafından paylaşıldı. Çoğu askeri uzman, General Duee'nin askeri havacılığın rolünü mutlaklaştırarak abarttığını düşünüyordu. Evet ve geçen yüzyılın 20-s'indeki sivil nüfusun imhası için yapılan çağrılar bariz bir hamle olarak değerlendirildi. Ancak, olduğu gibi, Giulio oldu. Çünkü havacılığın savaşa üçüncü boyutu verdiğini ilk anlayanlardan biriydi. “Hafif eli” ile sınırsız hava savaşı fikri, bazı politikacıların ve askeri liderlerin kafasına sıkıca oturdu.
Rakamlardaki kayıp
Almanya'da, çeşitli tahminlere göre, 300 bin ila 1,5 milyon sivil arasında bombalama eylemi gerçekleşti. Fransa'da - esas olarak Müttefik baskınlarından 59 bin ölü ve yaralandı, İngiltere 'de - "Fau" füzelerinin eylemlerinden mağdurlar da dahil olmak üzere 60,5 bin.
Yıkım alanının% 50 olduğu şehirlerin listesi ve toplam bina alanının daha fazlası (garip bir şekilde, sadece% 40 Dresden'e düştü):
% 50 - Ludwigshafen, Solucanlar
% 51 - Bremen, Hannover, Nürnberg, Remscheid, Bochum
% 52 - Essen, Darmstadt
% 53 - Cochem
% 54 - Hamburg, Mainz
% 55 - Neckarsulm, Zoest
% 56 - Aachen, Münster, Heilbronn
% 60 - Erkelenz
% 63 - Wilhelmshaven, Koblenz
% 64 - Bingerbrück, Köln, Pforzheim
% 65 - Dortmund
% 66 - Crailsheim
% 67 - Gisen
% 68 - Hanau, Kassel
% 69 - Düren
% 70 - Altenkirchen, Bruchsal
% 72 - Geilenkirchen
% 74 - Donauworth
% 75 - Remagen, Würzburg
% 78 - Emden
% 80 - Prüm, Wesel
% 85 - Xanten, Zulpich
% 91 - Emmerich
% 97 - Julich
Toplam enkaz hacmi 400 milyon metreküp idi. 495 mimari anıtları tamamen yıkıldı, 620 o kadar hasar gördü ki restorasyonları imkansız ya da şüpheli oldu.