Gösteri, Sanat Haftası’nın heyecan verici iletişiminden sonra sakinleşiyor: Berlin’in Fasanenstrasse’deki Numero uno müzayede evi Villa Grisebach’ın onurlu ortamında sessiz bir kabine sergisi. Yıldız partilerinin genellikle bir sonraki müzayedede ziyaretçi çektiği yerde, şu anda Daniel Richter’in sanatçıya ait olan ve kesinlikle satılık olmayan 39 küçük tablosu ve çizimi var.
Ayrıca fuayede iki yeni büyük format ve Richter’in tarihselci sarmal merdivenlerden sallanıyormuş gibi görünen keçe şapkalı içi doldurulmuş bir tilki olan hayvan tılsımı da var. Her şeye sahip bir sanatçının 30 yıllık eserlerini gezmeye hoş geldiniz.
Stefanie Loos
Reklam | Okumaya devam etmek için kaydırın
Daniel Richter, Batı Alman kardeşi ve Leipzig’deki Neo Rauch’un antipodu gibi bir şey. 1962 doğumlu Richter de kendisinden iki yaş büyük olan Rauch gibi, kendisinden önceki fırça Goliath’larına karşı pek şansı olmayan bir Alman sanatçı kuşağına, politik fikirleriyle Gerhard-Richter-Baselitz-Kiefer kuşağına ait. acıklı ve inatçı savaş sonrası maçoluk. Zaten ikisi de kullanıyordu.
Rauch, inatçı bir üslup tutarlılığı ve kapsamlı bir izolasyonla kendine bir sanat kahininin aurasını çizerken, Daniel Richter her zaman tam tersi bir strateji izledi. Ostholstein’da büyüyen ve 2010’dan beri Berlin’de yaşayan sanatçı, sanatsal ifade araçlarını o kadar sık değiştiriyor, zamanın ruhuna o kadar yakın kalıyor ve o kadar agresif bir şekilde sofistike görünüyor ki, bazı insanlar onu bir “sanatçı” olarak silmek istedi. salon ressamının reenkarnasyonu. Yani à la: Şakacı resim başlıklarıyla bu sinir bozucu Daniel Richter, sadece şunu söylüyorum: “Vuruş hayranlarını sıçtığında.” Eskiden bir punk ve Antifa radikaliydi, şimdi bir Harvard mezunu görünümüyle! Daha sonra sıklıkla en kötü sıradanlık eklenir: Daniel Richter’in resimleri açıkça fazla estetiktir. Gerçek olamayacak kadar güzel, Alman topraklarından iyi bir sanat eseri.
Editör ve yazar Eva Meyer-Hermann şöyle diyor: “Daniel Richter hakkında pek çok şey her zaman klişe bir şekilde tekrarlanıyor, ‘gecekondudan ev sahibine’ kadar uzanan bu sonsuz eski hikaye ve kimse gerçekte neden bahsettiğimizi bilmiyor.” Hatje Cantz -Monograph tarafından yeni basılan Daniel Richter kitabının bir özeti.
Hatje Cantz
Sanat Haftası’nda tanıtılan bu cilt, katıksız gücüyle başlayarak klişeyle kesinlikle çelişiyor: neredeyse üç kilo ağırlığında, 464 sayfa, resimlerle ve bir katalog varoluşuna yaklaşan referans gerçeklerinin yoğunluğuyla dolu. Ve sonra şunu: Eva Meyer-Hermann, bu tür projelerde olağan olan “eleştirmenlerin düşünce yazıları” yerine (kitap sunumu vesilesiyle Daniel Richter), sanatçının bugüne kadarki kariyerini, yarattığı önemli eserlerle birlikte anlatıyor. Resminin niteliklerinin ve bunda rol oynayan biçimsel ve temel hususların araştırılması olarak. Yazar, açıkça yarı ironik bir şekilde, “Bir geliştirme romanı gibi iddialı bir hedefimiz vardı” diye özetliyor.
Stefanie Loos
Sanat edebiyatı jargonunda hızla belirsizleşebilecek bir noktaya getirilen birçok şeyin dilsel netliğine bir örnek ister misiniz? 39. sayfada “Daniel Richter’e göre siyasete akan estetik değil, estetik tutum zaten politiktir” diyor.
Küçük ama çok zarif: Daniel Richter 24 Eylül’e kadar Villa Grisebach’ta
Yalnızca hafta sonuna kadar devam edecek olan (24 Eylül’de sona erecek) Grisebach sergisi ideal sergi çünkü ışık sonuçtaki ekleme. Daniel Richter bunları kronolojik olarak değil, yalnızca görsel kriterlere göre düzenleyerek kendisi astı. Bunlar arasında küçük soyutlamalar, eskizler ve çizimlerin yanı sıra büyük müzelerde ve özel koleksiyonlarda asılı olan tabloların öncüleri de yer alıyor; örneğin Richter’in 1900’lerdeki saldırgan “termal görüntüleme kamerası” gruplarının evresinden veya ünlü “İsolinler arasındaki Taliban” döneminden. Munch, Bonnard ve Hannah Höch’ten James Ensor, RB Kitaj ve Asger Jorn’a kadar sanatçının röportajlarda her zaman özgürce ve hatta hevesle itiraf ettiği atalarının etkilerini fark edecek olanlar yalnızca sanat uzmanları değil.
Burada, Richter’in ikonik 4 metrelik tablosu “Sahibinin Tarihi Dersi” (2006)’nin ön planındaki anlatıcının ön çalışmada hâlâ şeytan boynuzu taktığı keşfediliyor. Ve 1999 tarihli bir petrol araştırmasında, kel bir faşist ve bir McDonald’s palyaçosu tarafından öldürülen 2001 tarihli geniş formatlı “Kanun” atının, sanki Picasso’nun “ödülüne başvurmaya çalışıyormuş gibi” suçlayıcı bir şekilde dört ayaklarını gökyüzüne doğru kaldırdığı görülüyor. Guernica”.
Arada, sanatçının 2004’te, insana Küçük Ury’yi hatırlatan bir fener kafesi eşliğinde gece eve yürüyüşü ve bitkin bir “yatakta sigara içen” olarak çizilmiş bir otoportre gibi özel sahneler ortaya çıkıyor. Richter’in resimsel belagatini anlıyorsunuz ve kabataslaklığı sayesinde, stüdyodaki yalnız sanatçı grubu olan megalomani ve başarısızlık korkusunun paranoya karışımını da anlıyorsunuz. Başarı mücadelesi ve ara sıra yapılan şakalar.
Hatje Cantz
Ortada, bu özel sergideki en eski Richter çalışması gizlidir; 1993’ten kalma bir suluboya, yani Hamburg Sanat Akademisi’nde Werner Büttner’in öğrencisi ve Albert Oehlen’in asistanı olduğu dönemden kalma: teatral olarak gerilmiş, zehir yeşili renkte, sarkan erkek bir oyuncak bebek. buruşuk bir ördek suratı, Goofy’nin iliştirildiği küçük sarı bir piliç yaratık ayakkabıya yaslanıyor. Sanki sarhoş olduğu anlaşılan karanlık adamı ve kendisini rahatlatmak istiyormuş gibi.
Bir izleyici olarak, doğal olarak Daniel Richter’in sahnesindeki dokunaklı samimiyetin alaycı olmasa da yalnızca ironik bir şekilde ifade edilebileceği yönünde spekülasyon yapılabilir. Ama: Gazeteyi otuz yıl boyunca saklayabilir miydi? Her neyse: Eğer yeni monografiye inanıyorsanız, bu tür soruların zaten onunla alakası yok. Önemli olan, sayfanın var olması ve dokunmasıdır. Bu ne yapar. Her şey yolunda.
Daniel Richter, Villa Grisebach’ta. Sergi 24 Eylül’e kadar. Fasanenstrasse 25, 10719 Berlin. Pazartesi-Cum. 10:00 – 18:30, Cumartesi 11:00 – 16:00
Eva Meyer-Hermann: Daniel Richter – ilk günden bugüne resimler. Hatje Cantz, Berlin, 74 euro