Hidrasyon, vücuttaki su miktarını ifade eder ve kedi dostlarımız (ve kendimiz için!) için normal hidrasyonu sürdürmek, sıcaklık düzenlemesi, normal elektrolit konsantrasyonlarının korunması, yiyeceklerin sindirimi, yağlama dahil olmak üzere çeşitli hayati vücut işlevleri için gereklidir. eklemlerin ve vücudun organlarına oksijen ve diğer besinlerin verilmesi.
Temel bir bakış açısıyla, vücuttaki su miktarı, ne kadar içeri alındığını ve ne kadar atıldığının bir fonksiyonudur. Su, içilerek ve besinlerdeki su içeriği ile vücuda alınır ve nefesle verilen idrar, dışkı, safra, ter ve nem şeklinde kaybedilir. Su alımının azaldığı ve/veya su kaybının arttığı herhangi bir durum (veya bu ikisinin bir kombinasyonu), toplam vücut suyunun azaldığı dehidrasyona zemin hazırlayabilir.
Dehidrasyon, çoklu organ işlev bozukluğuna yol açan dolaşımın azalması, vücut ısısını kontrol edememe, kardiyak aritmiler ve nörolojik işlev bozukluğu gibi bir dizi sağlık sorununa neden olabilir. Açıkça, kedilerin susuz kalmaktan kaçınmalarına yardımcı olmak, sağlıklarının korunmasının çok önemli bir yönüdür ve bunu nasıl yapabileceğimizin farkında olmak, onların refahının iyi birer bekçisi olmamızın hayati bir bileşenidir.
Kedilerin günde beş kilo yağsız vücut ağırlığı başına yaklaşık 4 ons su tüketmesi gerekir, bu nedenle ortalama 10 kiloluk kedi günde yaklaşık bir bardak su içmelidir. %80’e kadar su içerebilen yaş mama yiyen kedilerin daha az su içebileceğini ve kuru mama ile beslenen kedilerin genellikle günlük su gereksinimlerinin daha fazlasını içerek karşılayacağını bilmek önemlidir.
Dehidrasyon belirtileri arasında uyuşukluk, halsizlik, iştahsızlık, kuru mukozalar ve daha ciddi vakalarda yuvalarına batmış gözler bulunur.
Kedilerde dehidrasyonun en yaygın nedenleri, artan su kaybına neden olan hastalıklardır. Kronik böbrek hastalığı , diyabet , kusma , ishal ve hipertiroidizm bu kategoriye girer. Artan su kaybı, kalp hastalığını tedavi etmek için yaygın olarak kullanılan diüretikler de dahil olmak üzere bazı ilaçlardan da kaynaklanabilir . Kediler, zayıflık/uyuşukluk, iştah azalması, diş problemleri nedeniyle su içmede tereddüt ve sahibinin su sağlayamaması (veya suya erişimi olmayan açık hava yaşam tarzı) nedeniyle su kaselerine erişim eksikliği nedeniyle su alımında azalma yaşayabilir. veya bir evdeki kediler arasındaki bölgesel çatışmalar.
Dehidrasyonun fiziksel göstergeleri, kuru/yapışkan mukoza zarlarını (genellikle diş etlerinde kontrol edilir) ve cilt turgorunun azalmasını (elastikiyet) içerir. Deri turgoru, deriyi omuzların üzerinden nazikçe kaldırarak ve orijinal konumuna “geri dönmenin” ne kadar sürdüğünü belirleyerek test edilebilir. Normalde sulu kedilerde bu hemen gerçekleşmelidir, susuz kedilerde bu çok daha uzun sürebilir ve bazı durumlarda cilt “çadırda” kalabilir. Geriatrik kedilerin, normalde nemli olduklarında bile cilt turgorunda azalma gösterebileceğini unutmamak önemlidir.
Kediler, kolayca erişebilecekleri yerlerde her zaman temiz su bulundurarak ve kediler ve/veya diğer evcil hayvanlar arasında belirli bir kedinin “yasaklanması” ile sonuçlanabilecek herhangi bir çatışma olmamasını sağlayarak su alımlarını artırmaya yönlendirilebilir. evdeki diğer dört ayaklı arkadaşlar tarafından su kabı. Bazı kediler, su çeşmeleri sağlandığında su alımını arttırır, ancak bunlar için kediler arasında bireysel tercihler değişir. Su alımını artırmanın bir başka iyi yolu da ıslak mama vermek ve/veya mamaya su eklemektir; ve bazı durumlarda, suyu bir kutu ton balığı veya düşük sodyumlu tavuk suyundan az miktarda su ile tatlandırmak, bir kediyi daha fazla içmeye sevk edebilir.
Kedinizin susuz kaldığından endişeleniyorsanız, derhal bir veterinere başvurmalısınız. Dehidrasyon, veteriner klinik ortamında intravenöz veya subkutan sıvı tedavisi ile ele alınabilir ve çeşitli hastalıklarla teşhis edilen kedilerde normal hidrasyonun sağlanması genellikle ana tedavi hedefidir. Elbette, bir kedinin neden susuz kaldığını belirlemek, optimal veteriner bakımı sağlamanın çok önemli bir başka yönüdür.