Söyledikleri doğru.
Feminizm gerçekten kadınlar için birçok şeyi mahvetti.
Benim için de öyle.
Bunun, eşitlik ve cinsiyetçiliğin sona ermesi gibi aptalca küçük meselelere takıntılı olan çılgın feministlerin bazıları için yutulması zor bir hap olabileceğini biliyorum, ama bu kadar yeter.
Sırf oy kullanabilmem, araba kullanabilmem ve kocam onun için pişirdiğim güveçten hoşlanmadığı için tımarhaneye kapatılmamam, artık o kadar ezilmemenin bir dezavantajı olmadığı anlamına gelmiyor, tamam mı?
İşte feminizmin ne yazık ki benim için sonsuza dek mahvettiğini sevdiğim dört şey:
İnsan eti takımıma takıntılı olmak
Her hafta tıraş olurdum.
Cehennem, gençken bile her geçen gün, eğer bir çocuk üzerimde küçük bir vücut kılı görürse, hemen bir şempanzeye falan dönüşmem gerektiğini varsayıp benimle bir daha konuşmayacağını düşündüğümden beri.
Ayrıca tırnaklarımı hep boyardım. Saçımı yap. Adil miktarda makyaj yapın. Muz, pirinç keki ve sigarayla geçin.
Güzel zamanlardı.
Hepsini yaptım çünkü yapmamız gereken şeyin bu olduğunu düşündüm. Kadın insanların erkeklere ve topluma hitap etmek için pürüzsüz, güzel ve inanılmaz derecede ince olması gerekir. İşler böyle yürüyor. Kabul et ve hayatına devam et.
Her yeni sivilce, stretchmark, ekstra kilo ve toplumun ‘kusur’ olarak gördüğü diğer tamamen normal şeylerin sizi sıkıntıya sürükleyeceği anlamına gelse bile, bu kesinlikle yeterli olmadığınız anlamına gelir.
Ama sonra feminizmi keşfettim.
Ve görünüşe göre, benlik saygınızı görünüşünüze bağlamanıza gerçekten gerek yok — ve yapmamalısınız —. Kadın olsan bile.
Çünkü uzayda uçan bu dev kayanın üzerinde, muhtemelen bir gün bir grup kurtçuk için bir yemek olacak olan insan eti giysimiz için endişelenmekten daha fazlası var.
Ve şimdi, sık sık yaptığım bu küçük kadınlık dansını nadiren yapıyorum. Sağlıklı olduğum sürece, bu kadar önemsemekten rahatsız olamam.
Ne ayıp.
Hayatımın her alanında seçim yapmak zorunda kalmamak
Eskiden hayat çok kolaydı, değil mi?
Eğer bir dişi kromozom makyajıyla doğduysanız, pek fazla seçeneğiniz yoktu.
Büyüyorsun. Baban seni hangi adama teslim edeceğine karar verir. Evleniyorsun. İstediğin zaman bacaklarını açarsın. Ürüyorsun. Ürüyorsun. Ürüyorsun. Doğum sırasında öldün.
En azından daha basit bir zamandı.
Bugün bile, tüm kızlara herhangi biri olabilecekleri ve büyüdüklerinde istedikleri her şeyi yapabilecekleri öğretilmez. Kesinlikle değildim.
Hayır, bana genç yaşta evlenmenin ve hemen üremeye başlamanın en iyisi olduğu öğretildi. Ve tabii ki, kendi vücudum hakkında karar veremediğimi. Çünkü kürtajlar temel olarak sadece Şeytani bir ritüeldir.
En azından ikincisinin doğru olduğu ortaya çıktı. Bununla birlikte, kürtajı ritüellerinden biri olarak gören Satanistler Şeytana, cehennemin ateşli çukurlarına ya da bu eğlenceli şeylerden herhangi birine inanmazlar.
Ama bugün kadınların epeyce seçeneği var aslında.
Genç yaşta evlenebilirler ve istedikleri kadar üreyebilirler ya da asla evlenemezler ve asla üremezler. Ya da birden çok kez evlenirsin. Ya da evlenmeden üremek. Demek istediğimi anladın.
Artık başkalarının görüş ve beklentilerine güvenmek zorunda değiliz ve kim olmak istediğimizi, ne yapmak istediğimizi ve ne zaman yapmak istediğimizi özgürce seçebiliriz.
Ama sana karşı dürüst olursam, bu baskı bazen çok fazla oluyor.
Demek istediğim, evet, yasadışı kürtaj yaptırdıktan sonra arka sokakta kan kaybından ölmek zorunda olmamamız güzel, ama yine de. Çok fazla seçenek sadece stresli, anlıyor musun?
Havamda değilken bahane uydurmak
İyi bir Katolik kız olmak için yetiştirildim.
Ama sonra ergenlik bana yük treni gibi çarptı.
Ve bir erkek için ‘kendimi kurtarma’ fikri, çünkü binlerce yıl önce bir grup başka erkek, evlilik adı verilen sosyal olarak inşa edilmiş bir birliğe girmeden önce cinsel organlarınız diğer cinsel organlarla oynarsa, o zaman artık ‘saf’ olmadığınıza karar verdi — özellikle de kadınsanız — yapmayı bıraktı bana mantıklı geliyor.
Aslında bunu anlamak için feminizme ihtiyacım yoktu.
Sadece sağduyu.
Ama artık iyi bir Katolik kız olmasam da, yine de seksin bir kadının görevi olduğunu düşündüm. Havamda olmadığım zamanlarda bunu yaşamaktan kurtulmanın tek yolunun bahane uydurmak olduğunu düşündüm.
Oh, söyleyeceğim yalanlar.
Kendim söylersem bazıları oldukça zekiydi. Çünkü ‘Başım ağrıyor’ demek benim için yeterli değildi. Hayır, amatörler için.
Ama bunu artık yapmıyorum zaten.
Çünkü görünüşe göre kadınlar artık kendi bedenlerine sahip oluyorlar. Çılgınca, değil mi?
Başımız ağrıyormuş gibi davranmak zorunda değiliz ya da yorgun ya da hasta olduğumuzu ya da bugün hamsterimizin ölümünün ikinci yıldönümü olduğunu ve gerçekten üzgün hissettiğimizi çünkü seks yapmak istemediğimizi.
Sadece 'hayır' diyebiliriz ve bu yeterli olmalı. Düşünsene.
Ama yine de o hikayeleri uydurmayı özlüyorum.
Eleştirel düşünmeden medya tüketmek
Tüm bu feminizm şeylerine rastlamadan önce, işler çok daha basitti.
Filmler ve kurgu kitapları sadece eğlenceydi. Şarkılar sadece dinlenecek bir şeydi. Reklamlar sadece bir şeyler satmak için oradaydı.
Bu kadar.
İzlediğin, okuduğun, duyduğun ya da gördüğün her şeyi her zaman sevmeyebilirsin, ama sevmiyorsan önemli değil. Çok fazla okumaya gerek yok. Sadece kitabı kapatın, filmi durdurun veya bir dergideki bir sonraki sayfaya geçin.
Ve bu yüzden, pek çok filmde, aslında kadın karakterini bir lambayla değiştirebileceğinizi ve hikayenin bir parça değişmeyeceğini hiç fark etmedim. (Bu arada, şimdi bu karakterlere Seksi Lambalar diyorum.)
Ya da tüm Yüzüklerin Efendisi film üçlemesinde, hiçbir iki kadın karakter birbiriyle konuşmaz.
Ya da vücudumuzun ve çeşitli vücut parçalarının hemen hemen her şeyi satmak için kullanıldığını. Bira, hamburger, araba, sigorta ve müzikten klimaya.
Ama sonra, feminist olduktan sonra, etrafınızdaki her şey hakkında biraz daha düşünmek zorunda kalırsınız.
Ve aniden, kendinizi bir filmdeki veya kitaptaki ana kadın karakterin, sadece düğünleri, bebekleri ve şarabı önemseyen bir kadın gibi şekillendirilmiş tek boyutlu, karton bir kesik olduğunu önemserken buluyorsunuz.
Ya da başka bir tavuklu sandviç reklamı satmak için yarı çıplak ve yağlanmış kadınlardan oluşan bir sürü kullanıyor.
Uh. Sürekli düşünmek ve analiz etmek. Çok yorucu.
Aptal feminizm.
Daha ciddi bir notta, feminizmin hayatımı 'mahvettiğini' sanmıyorum.
Ya da başkasının.
Sizi doğuran, sizinle evlenebilecek ve günlük olarak etkileşimde bulunduğunuz insanları, sizinle aynı hakları, tanınmayı ve saygıyı hak eden insanlar olarak düşünmek zorunda kalmayı hayatınızı ‘mahvetmek’ olarak görmediğiniz sürece.
Ama durum buysa, hayatının mahvolmasına çok sevindim.