Pakistan’dan Bilgiler
- Comments:
- 0
Belüciler de aşirete bağlılığın ulus kavramından daha önemli olduğunu düşünüyor. Kahverengiye çalan sakalıyla uzun boylu, iri yapılı bir adam olan Cemil Bugti, “Biz Müslüman’ız, ama sofu değiliz” diyor. Cemil 31 yaşında ve Belücistan Eyaleti’nde yoğunlaşan 100.000 kişilik Bugtü aşiretinin reisi Ekbar Han Bugti’nin ikinci büyük oğlu. “Ben bir Müslüman olarak doğdum, bir Müslüman olarak öleceğim. Bu okey! Ama Belüci siyaseti söz konusu olduğunda İslam’ın yeri yoktur.
“Kendimize, Pakistan bizim için ne yaptı diye soruyoruz ve cevap olarak 8000 Belüci erkeğini, kadınını ve çocuğunu öldürmüş oldukları gerçeğini buluyoruz.” Cemil Bugti, bölgede yaşayan aşiret nüfusunun sadece bir kısmı için konuşuyor elbette. Sözgelimi Kuzey Belücistan’da yaşayan aşiret mensuplarının çoğu Peştunlardan oluşuyor ve onlar da Belücilerin meselelerinden uzak durmayı tercih ediyor.
Ama yine de geniş kitleler Bugti’nin duygularını paylaşıyor.
1973’ten 1977’ye kadar dört yıl boyunca, Pakistan’da dünyanın dikkatini pek az çeken bir savaş vardı. Bir tarafta çok iyi eğitilmiş askerlerin oluşturduğu Pakistan Ordusu, diğer tarafta ise Belücilerin düzensiz güçleri. İki taraf ülkenin güneybatı ucunda geniş topraklara yayılan eyaletin rüzgârlı ve çıplak tepelerinde yıllarca savaştı. Silahlar barış anlaşması yoluyla değil de sadece ateşkesle susuncaya kadar 10.000’e yakın insan yaşamını yitirmişti.
O günlerin burukluğu hâlâ sürüyor.
Pakistan’ın dört eyaleti içinde halkın büyük çoğunluğu Pencab’da yaşar. Ülkenin gözde kenti Lahor da, başkent İslamâbad gibi bu bölgededir.