Aslında keman bir rezonans kutusudur. Bir kol, dört tel ve telleri tutan parçalardan meydana gelmiş, basit yapılı bir çalgıdır. Yaylı sazların kralı sayılan bu harikulade sesli enstrüman, bugünkü mükemmelliğine, çalgı yapımcılarının yüzyıllar süren çabalarıyla kavuşmuştur. Keman, yetmiş kadar tahtadan parçanın bir araya gelmesiyle yapılır.
Aletin tamamı, koruyucu bir vernikle cilalanmıştır. Rezonans kutusunun üst kısmını, çamdan yapılmış bir armoni tablası (Kemanın titreşen organı olan bu parçanın yapımına en elverişli çam, Fransa”nın Savoie bölgesinde, İsviçre”de ve İtalya”da yetişir), alt kısmını da akçaağaçtan yapılmış dip tablası meydana getirir. Bu tablaların her ikisi de, keman çalındığı sırada, tellerin dayandığı keman köprüsüne binen 10 – 12 kiloluk basınca direnebilsinler diye, bombeli yapılmıştır.
Kemanın üst ve dip tablalarını birleştiren kasnak tahtaları da yine akçaağaçtan olup her iki yanda üçer tanedir. Kemanın gövdesinin her iki yanı, keman yayının geçmesine imkan verecek şekilde içe doğru kavislidir. Armoni tablasının üzerinde, köprünün iki yanında, S biçiminde, simetrik iki oyuk bulunur.
Teller, bir yandan, kemanın aşağı kısmındaki sapa, öbür yandan kulaklara bağlıdır. Kolun süslü bir kıvrım halinde sona eren uç bölümüne yerleştirilmiş olan kulaklar, bükülmek suretiyle tellerin gerilmesine ve kemanın ayarının yapılmasına yararlar.
Kemanın ses niteliği bakımından çok önemli iki parçasından daha söz edelim:
Köprünün altına, armoni tablasıyla dip tablası arasına yerleştirilmiş olan, silindir biçimindeki bir çam çubuğundan ibaret köprü direği; armoni tablasının altına, köprünün sol ayağı hizasına yerleştirilmiş olan armoni plakası. Keman yayı da belirli kurallara göre yapılmıştır. Yayın kiriş kısmı, 120 – 150 at kılının birleştirilmesiyle elde edilir. Kirişin tellere iyice yapışması için, reçinelenmesi gerekir. Keman yapımında İtalyanlar, Almanlar ve Fransızlar ön sırayı almışlardır. Cremona”lı (İtalya) Antonio Stradivari (1644-1737) dünyanın gelmiş geçmiş en büyük keman yapımcısıdır.