dimağımda berbat bir anı ile kalmış mekanlardır.
bavul hazırlanmış ve sabah dönemin son sınavına girmek üzere amfiye gelinmiştir.
sınava girilir ve biter. otobüsün kalkış saatine 1 buçuk saat vardır ve kampüs ile otogar arası 15-20 dakika sürmektedir.
bavul emaneten bir yere bırakılır ve bir cafeye gidilir. bir şeyler içilir. zaman geçer ve bavul geri alınmak üzere bırakıldığı yere, amfiye gidilir.
"terminalde boşuna para vermeyeyim." şeklindeki tipik bir öğrenciden beklencek bir düşünceyle amfinin tuvaletinin miksasyon işlemi için kullanılması kararlaştırılır.
tuvalet kullanılır ve o da ne ? çıkarken burna kesif bir koku gelmektedir.*
ilk başta görülen manzaraya inanılamaz ve gözler ovuşturulur. ancak sonrasında gerçeğin buz gibi yüzü ile karşı karşıya kalınır:
tıp fakültesi okuyan ve dahi bundan 3-5 yıl sonra hekim
olacak bir zatın, içerisinde bir adet alafranga tuvalet barındıran bu mekanı defekasyon için kullandığı ancak hedef olarak yerin fayanslarını tercih ettiği, kokunun ise yerdeki bu yoğun gayta kitlesinin üstüne basılması sebebiyle geldiği fark edilir.
ayakkabıların imha edilmesi kararlaştırılır ancak yolculuğa yarım saat kalması ve o an sadece bir ayakkabının bulunması sebebiyle bu karar iniş sonrasına ertelenir.
ıslak mendiller ve deodorant ile geçici bir temizlik işlemi sağlanmaya çalışılırken ise bu giride ehemmiyet gösterilen dilbilgisi ve nezaket kurallarının aksine ağız dolusu küfürler eşliğinde yola revan olunur.
yine söyleyeyim: onu yapan arkadaş, senin okuyacağın okulu seveyim !