Uzun yıllar boyunca, şiddetli bir olayı tedavi etmenin en iyi yolunun, acı çekenlere yalnızca daha az acı çekmek için değil aynı zamanda acı çekmenin nedenini daha iyi anlamak için özel olarak eğitilmiş bir kişiyle konuşmak olduğu düşünülmektedir.
Bildiğimiz gibi, bu yöntem daha teorik bir bakış açısıyla Viyana Sigmund Freud tarafından sistematik hale getirildi ve en çok öne çıkanlar arasında farklı yollar ile Carl Jung ve Jacques Lacan tarafından sürdürüldü. Ancak Jeffrey Mitchell (bir araba kazasından kurtulan) gibi diğerleri de, tıbbi terminolojide Travma Sonrası Stres (EFA) adı altında gruplandırılan bu durumlar için pratik kılavuzlar geliştirmiştir.
Bununla birlikte, son yıllarda sinirbilimi alanındaki keşifler, acı dolu hatıralarla uğraşmaya çalıştığımızda beynimizde gerçekte ne olduğunu netleştirmeye yardımcı olmuştur.
Hiç şüphe yok ki, bu konudaki önemli bulgu, hafızanın her zamanki gibi davranmadığını bilmek (sağduyumdan bile) inanmaya alışkın olduğumuzdu. Genel olarak, hafıza, deneyimlerimizin kaydedildiği ve orada kaldığı, artık hatırlayamadığımız güne kadar mermerde kaldığı bölünmüş bir blok değildir. Bazı sinirbilimcilere göre, hafıza daha değişkendir ve kesinlikle anıların saklandığı söylenemez. Davranışları daha düzensizdir: bir şeyi her hatırladığımızda, beyin tekrar hatırladığımız koşullara, özellikle duygusal durumumuza bağlı olarak, bu yüzden bazılarının uyarmak için çok kolay olduğunu belirten ince değişimler ortaya koyarak, bu hafızayı oluşturmak için geri döner. yanlış anılar).
Bu, başka bir insanla olan acı durumdan bahseden terapinin, birçok insanın durumuyla başa çıkmasına yardımcı olduğunu şöyle açıklar: zararsız, huzurlu, elverişli bir bağlamda konumlandırılmış, anı andan farklı bir versiyonda ortaya çıkar. yaşandı, birçok durumda onu dayanılmaz kılan travmatik ilişkiyi kaybetti.
Sinirbilim, bu noktada, bu hatıraların oluştuğu serebral düzeyde, her seferinde bu görüntülerden birini ezberlerken nörokimyasalları ve beynin bölümlerini belirlemek için müdahale eder. Çünkü, strese değer olduğu için, hafızanın tek bir yerde bulunmadığı, ancak kaydedilen hafızanın türüne bağlı olarak çeşitli alanlarda dağıldığı da bilinmektedir: amigdalada negatif duygular, görsel kortekste görsel öğeler, işitsel korteks içindeki işitme cihazı, vb. Beyin kimyasını hatırlatarak ve yaptığı eylemler de başkadır.
Bu önermeyle, aşağıdaki soru açık görünüyor: beynin doğal olarak ne yaptığını yapay olarak gerçekleştirmek mümkün mü? Ve cevap, şu anki sinirbilim durumunda, olumlu görünüyor. Bazı deneyler (bazıları, bu bilginin geldiği makalede Jonah Lehrer tarafından incelenmiştir), doğru kimyasal kombinasyonla, özellikle acı veren bir belleği kalıcı olarak ve diğer beyin fonksiyonlarını etkilemeden ortadan kaldırmak için, belleği manipüle etmenin mümkün olduğunu göstermiştir. Lehrer, “Gelecekte bir şeyi hatırlama eylemi bir karar olacaktır” diyor.
Bugün hafızayı değiştirebilen bir maddenin olduğu gibi benzer bir örnek de MDMA'dır (ecstasy). Bu ilaç olumlu duyguları tetiklediğinden ve hafızayı yeniden birleştirme sürecini anlamadan beri, travma sonrası depresyonlarını tedavi etmek için MDMA alan hastalar, tedavilerinde tekrar gördükleri travmatik olayları bu maddenin olumlu duygularıyla ilişkilendirdiler. Hastaların% 83'ü iki aydan kısa sürede semptomlarda çarpıcı bir düşüş gösterdi.
Ancak, potansiyel tedavi daha da ileri gidiyor, çünkü benzer olasılıkları ortaya çıkaran ancak tüm hafızayı silen diğer prosedürlerin (neredeyse hepsi hayali) aksine, sinirbilim, hafızanın acısına saldıran bir tür hassas enjeksiyon önerir; Bir insanın yaşamına devam etmesini önler.
“İnsanlar hafızanın gerçekte nasıl çalıştığını anladıklarında, değiştirilemediğine dair inançların çoğu biraz saçma görünecek. Herhangi bir şey hafızayı değiştirebilir. Bu teknoloji yeni değil. Mevcut bir biyolojik sürecin sadece daha iyi bir versiyonu, ”diye açıklıyor direkt olarak anıların yeniden şekillendirilmesi ile ilgili protein sentezini keşfeden Karim Nader.
Bu konudaki etik çelişkilere gelince, belki de en önemlisi, Lehrer'ın sayısının sonunda işaret ettiğidir: şu anki kültürel gerçeklik acımızda, acı çekmekte, acı çekmekte, genellikle açık bir amaç ve duygunun olması Her acı verici deneyimin dibinde kalan inanç, tecrübe ve rahatlık kalıntısının bilgeliği, deneyim kazanmasıyla kristalleşen ödül (hatta ultra karasal değil) vaadi ile bile karakterle öğrenme.
Sorun, acısız bir dünyanın gerçekten uygulanabilir olup olmadığı olabilir.
Wired'dan bilgi ile