Kerem ile Aslı
(Yazgı olarak aşk)
Her aşk yanmakla başlar; Kerem ile Aslı'nınki yanarak tükenmekle bitiyor. Atasözlerine bile konu olan, külleri birbirine karışan bu iki âşığın destanından beri artık "Kerem derdi, Aslı derdi, dil derdi" vardır. Kerem, Ermeni keşişin güzel kızının peşinde dağları aşar. Aslı, Kerem'in küllerini toplarken saçları tutuşunca yanar. Halk edebiyatının "Leylâ ile Mecnun"u da sayılabilecek bu hikâye, hem maddî hem mistik aşkın, yeri gelince de ‘din aşkı çatışması'nın göz alıcı bir örneğidir. Kerem'i, aşkı kader olarak gördüğü için severiz. Âşık öznenin derin iç çatışması bir yana, Kerem ile Aslı'dan öğrendiğimiz değişmez bir gerçek daha var: Trajik olan aslında tek taraflı aşk değil; ‘engellenmiş' karşılıklı aşktır.
Huzur – Ahmet Hamdi Tanpınar
(Bir İstanbul masalı olarak aşk)
Huzur, edebî niteliğiyle olduğu kadar en güzel İstanbul masalı olduğu için de âşıklar için vazgeçilmez. Mümtaz'ın Nuran'a karşı hissettiği şey, tutkulu bir aşkın ötesinde, bir dönem İstanbul'una, neredeyse ‘Boğaziçi medeniyeti'ne açılan bir penceredir. Mümtaz, ‘bir yığın imkân arasından Nuran'ı' seçmiş ve bu hikaye Tanpınar'ın üslubuyla ölümsüzleşmiştir. Huzur, defalarca dönülmesi gereken bir başyapıt.
Sevgili Milena – Franz Kafka
(Kurtarıcı olarak aşk)
Kafka ile Milena'nın soylu aşkı da başka bazı büyük aşklar gibi sadece mektuplarda kaldı. "Senin" diye imzaladığı mektuplarında şöyle diyordu Kafka: "Adımı da yitirdim! Küçüle küçüle ‘Senin' kaldı yalnız." Bu aşkta kurtarıcı Milena'dır: "Karşındakini yalnız varlığınla kurtarabilirsin, başka hiçbir şeyin yararı yoktur." İşte aşk, bazen kurtarıcı oluyor. Edebiyat tarihinin bu en sarsıcı aşk mektuplarını, özellikle Adalet Cimcoz'un çevirisinden okumalısınız.
Genç Werther'in Acıları – Johann Wolfgang von Goethe
(Yıkım olarak aşk)
Tutkulu aşkın görkemli klasiği Genç Werther'in Acıları yazıldıktan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. (Werther'i okuduktan sonra intihar etmek istemeyen âşık var mı?) Bu yapıtı, sadece platonik bir aşk hikâyesine indirgemek hata olur. Yine de, ortada böylesine bir aşk varsa, sanatsal bütünlüğün ikinci planda kalması kaçınılmaz oluyor. Parmağı dikkatsizlikle Lotte'nin parmağına değdiğinde bile bundan derin anlamlar çıkaran Werther! Sonsuza dek üzgün genç âşıkların hüzünlü sembolü olarak kalacak…
Beyaz Geceler – Fyodor Dostoyevski
(Teselli olarak aşk)
İyimser aşkın el kitabı… Sonunda kavuşmak olmasa da her aşk kendince bir mutluluk değil mi? Kahramanımızın sevgili Nastenka'ya duyduğu aşkta, topu topu dört gecenin hatırası vardır. Ama bu yeterlidir işte… Dostoyevski'nin romanı bitirirken söylediği gibi, "Bir anlık mutluluk! Koca bir insan ömrü içinde bu kadarı bile yetmez mi!"
Anna Karenina – Lev Tolstoy
(Bedel olarak aşk)
Anna'nın aşkı hangisidir? "Köleleştirici aşk" mı, "adayıcı aşk" mı? Yoksa Anna Karenina, aşkta engel ne kadar büyükse aşkın da o kadar büyük olduğunun apaçık bir kanıtı olarak mı okunmalı? Ne denirse densin, bu büyük klasikte, aşka ilişkin bütün çağrışımlar bir aradadır: Özgürlük, tekdüzeliği kırmak, ikilemler ve sonunda ölüm… Aşkın iki kişilik olmadığı kesindir. Tolstoy'un açıkça gösterdiği şey, Adorno'nun söylediğidir biraz da: "Aşk da toplumsal olarak dolayımlanır." Anna, aşkının bedelini ödemiştir. Şunu unutmamak gerek: Tutkunun peşinden gitmek, ancak bedeli ölüm olunca, kitlelerin gözünde temize çıkabiliyor.
Aylak Adam – Yusuf Atılgan
(İhtimal olarak aşk)
‘Aşk romanı' deyince akla sadece somut bir aşk hikâyesinin anlatıldığı bir metin geliyorsa, Aylak Adam, aşk romanı değildir. Ama ilk cümleleri okuduğumuzda ürpeririz: "Birden kaldırımlardan taşan kalabalıkta onun da olabileceği aklıma geldi. İçimdeki sıkıntı eridi." C.'nin peşinden gittiği şey, bir aşktan öte, aşksız olmayan bir dünyadır. Bunun kendince yollarını bile bulur. Ama olmaz. Romanın sonunda dendiği gibi; "Bundan sonra kimseye ondan söz etmeyecekti. Biliyordu; anlamazlardı." Aylak Adam, aşkın -ya da aşksızlığın- yürek burkan hikâyesidir. Peki, aylaklık ile aşk arasında sırlı bir bağ var mıdır? Evet, vardır!
Kızıl ile Kara – Stendhal
(Tükeniş olarak aşk)
Büyük bir aşk romanı, aslında tam da aşk romanı olmayan yapıttır; tıpkı "Kızıl ile Kara" gibi. Genç Julien Sorel'in ruhundaki çalkantılarla dönemin Fransa'sındaki çalkantıları bir arada okuruz. Stendhal'ın Don Juan'dan bol bol alıntı yaptığı romanına koyduğu epigraf çarpıcıdır: "Gerçek, şu acı gerçek." Satırlar boyunca Julien'e bazen acır, bazen kızarız. Büyük aşkların sadece hayatta birer kazadan ibaret olduğunu kabul etmediği için severiz de onu. Ancak Madam de Renal'a karşı beslenecek tek duygu, saygıdır. Aşk, iki sevgiliyi de tüketir. Hilmi Yavuz'un bir dizesiydi: "julien ne söyledi madam renal'a". İşte bu dizenin arkasında çok şey yatıyor.
Venedik'te Ölüm – Thomas Mann
(Bir ölüm türü olarak aşk)
Yan yana gelmesi tehlikeli, fakat kaçınılmaz üç sözcük: Aşk, sanat, ölüm… Thomas Mann, aşkın yazgısını bu sözcükler üzerinden kurcalıyor. Ünlü yazar Aschenbach'ın olağanüstü güzel Tadzio'ya duyduğu derin aşk, sanatçının çıkmazı ve hüzünlü bir ölüm… "Motus animi cotinuus"u (ruhun daimi hareketi) daha iyi anlamak için bir yol açıcı kitap…
Dîvân-ı Kebîr – Mevlâna Celâleddin Rûmî
(Âb-ı hayat olarak aşk)
"Ben ol da bil aşkı" demişti Mevlânâ. Nerededir aşk? Bir magma gibi taşıp durduğu Divân-ı Kebîr'dedir: "Âşık dediğin de benim gibi olmalı! Öyle mest, öyle kendinden geçmiş olmalı ki, ne halkla uzlaşmalı, ne de kendisine bir hayrı dokunmalı! / Aşk âb-ı hayattır; seni ölümden kurtarır! Kendisini tamamıyla aşka veren kişi ne mutlu kişidir!"
Aşk-ı Memnû – Halid Ziya Uşaklıgil
(Yasak aşk)
Uşaklıgil'in Aşk-ı Memnû'su, tam da yasak olan bir kıvılcımla yaktığı için belki de, Türk edebiyatının en trajik aşk romanı olma vasfını hâlâ koruyor. Romanın trajik öğesi, trajik sonuna da sebep olan, iç içe geçmiş diğer aşklarla çevrili "yasak olan aşk"tır, yani Bihter'in Behlül'e "yeni, imkânsız ve tehlikeli" olana aşkıdır. Edebiyat tarihi, yasak aşkları hep aynı sona mahkum etti: Nasıl ne Bovary, ne Anna kurtulamadıysa nihayet yasak aşkın pençesinde yanmaktan, Türk edebiyatında kadının keşfedildiği ilk eser sayılabilecek Aşk-ı Memnû'nun Bihter'i de bu trajik sondan kurtulamayacaktır. Ve nasıl tam da bu sebepten Anna Karenina Rus edebiyatının, Madame Bovary Fransız edebiyatının mihenk taşı olmayı sürdürüyorsa, Aşk-ı Memnû da Türk edebiyatı için ateşin bulunduğu nokta olacaktır. Aşkın şöyle tanımlandığı bir roman: "Kalplerimizde bazı illetler vardır ki, vücudun tamamıyla ensicesine hulûl ettikten sonra keşfolunamayan hâfî emrâza mahsus bir nüfuz hıyanetiyle kendisini göstermeden, tahriplerini haber vermeden, derûnî bir yangın dumansızlığıyla yanar, yanar; bu bir ateştir ki mahiyetini bilmeyiz; vücudundan haber almayız; o yavaş yavaş vazifesinden emin, devam eder; nihayet bir gün birdenbire, bir hiç, bir dakikalık bir vukuf bize gösterir ki kalbimizde bir yangın var. Nedir? Nereden tevellüt etmiştir? Bu yangın nasıl bir serseri rüzgârın kanatlarıyla düşerek orasını tutuşturmuştur? Bilemeyiz."
Divan – Yunus Emre
(Kılavuz olarak aşk)
Yunus Emre'den bu yana biliyoruz: "devletli nesnedir aşk" ama aynı zamanda "firkatli nesnedir". Aşk gelicek cümle eksikler biter, böyle söyler Yunus. Ona göre, "Aşksız âdem dünyada belli bilin ki yoktur." Mecazî aşktan gerçek aşka geçişte bir kılavuz dur. Âşık olmayan kişiyi taşa benzeten Yunus Emre'nin en çok da şu dizesi: "Bizim sevdiğimiz Hak'tır bu halka göz ü kaş gelir". Tek dize bütün bir aşk yolculuğunu anlatmıyor mu?
Eylül – Mehmed Rauf
(Masumiyet olarak aşk)
Eylül'le anılan bir aşkın gideceği yer tükenişten başka neresidir? Suad ile Necib'in, birbirine ancak alıkonulmuş bir eldiven tekiyle ifşa edebildikleri ‘yasak aşk'ları, masumiyetini belki de ruhların müellifi, kalplerin merhemi musikiye borçluydu. ‘İnsafsız rüzgâr', ‘muannid yağmur' yalnız o güzel yazın ertesindeki ayın değil, onların ruhundaki çöküşün de adıydı. O aşk ki belki bir yangında kavrulursa tamama ererdi. İkisi aynı ateşte yandılar, zaten bir kere yanmışlardı!
Vadideki Zambak – Honore dé Balzac
(Sığınak olarak aşk)
Bir aşk kitapları listesine pekâla Balzac'ın mektupları da alınabilirdi. Ama roman sanatının yüz aklarından Vadideki Zambak'ta adı geçen Félix de Vandenesse, Balzac'tan; Henriette de Mortsauf da Balzac'ın hayatında önemli yeri olan Madame de Berny'den başkası değildir zaten. Romanda anlatılan, yine ikilemler içindeki bir kadınla, bütün yıkımları başını onun dizine koyarak gidermek isteyen âşığın hikayesidir. Bir de Balzac, romanın başında evrensel bir ders verir: "Bizi sevdiğinden çok kendisini sevdiğimiz kadının üstünlüğü, sağduyu kurallarını bize her zaman unutturmasıdır." Türkçede Cemal Süreya çevirisi olduğunu da düşününce, Vadideki Zambak'ı okumak şart oluyor.
Ağrıdağı Efsanesi – Yaşar Kemal
(Ağıt olarak aşk)
"Her yıl Ağrıdağı'nda bahar gözünü açtığında, çiçeklerle, keskin kokular, renklerle, bakır rengi toprakla birlikte Ağrıdağı'nın güzel, kederli kara gözlü, iri yapılı, çok uzun, ince parmaklı çobanları da kavallarını alıp Küp gölüne gelirler. Kırmızı kayalıkların dibine, bakır toprağın, bin yıllık baharın üstüne kepeneklerini atıp gölün kıyısına fırdolayı otururlar. Daha gün doğmadan Ağrıdağı' nın harman olmuş yalp yalp yanan yıldızları altında kavallarını bellerinden çıkarıp Ağrıdağı'nın öfkesini çalmağa başlarlar. (… Bu arada, tam gün kavuşurken gölün üstünde kar gibi ak küçücük bir kuş dönmeğe başlar. Gölün üstünde bütün hızıyla uçan kuş göle şimşek gibi çakılırcasına iner, bir kanadını suyun mavisine daldırır kalkar. Böylece üç kere daldırır, sonra da uçup gider, gözden ırar, yiter. Ak kuştan sonra çobanlar da sessiz, birer ikişer oradan ayrılır, karanlığa karışır çekilir giderler." Sonra… Yaşar Kemal, Gülbahar ile Ahmed'in büyük destanını anlatmaya başlar.
Malina – Ingeborg Bachmann
(Dünyaya karşı duruş olarak aşk)
Malina, kuşkusuz bir ‘aşk kitabı' değildir ama belki de aşk kitaplarının en yakıcısıdır. "Parola, Ivan." der Malina, "Ve hep, hep Ivan." Böyle bir aşkın var olduğu dünya, kötü bir dünya olamaz, dersiniz. Ama kötüdür dünya ("Biz, birbirimize götüren yolları bunca zahmetsiz bulabilirken, kentteki kıyım sürüp gidiyor;". Malina'da altı çizilecek o kadar cümle var ki… Geriye bir iç yanması ve çok sigara dumanı kalır. Kitabın yazarı, "Her erkek ve her kadın âşık olabilir mi?" sorusuna, "Hayır," yanıtını vermiştir zira, "olamaz, çünkü aşk, bir sanat yapıtıdır."
Şiirler – Karacaoğlan
(Teklifsiz aşk)
Cemal Süreya yazmıştı: Yâr kavramı en somut ve süzme biçimde Karacaoğlan ile şiirimize girmiştir. Halk şiirinde Erzurumlu Emrah da, başka şairler de var ama Karacaoğlan, aşkın ve Türkçenin bir yakasında yüzyıllardır parlıyor. Kimi zaman "Benim çok ömrümü az eylemesin" diyecek kadar umutsuz, kimi zaman "Herkesi sevdiğine verse Yaradan" dizesindeki kadar naif bir âşık. Galiba Karacaoğlan'ın umutla umutsuzluk arasında salınan aşkını en iyi şu dizeler anlatıyor: "Yaylanın karından beyazdır döşün / Uzanıp üstüne ölesim geldi".
Swann'ın Aşkı – Marcel Proust
(Kayıp zamanın izinde aşk)
"Sevdiğimiz zaman, aşk o kadar büyüktür ki bir bütün olarak içimize sığmaz; sevdiğimiz insana doğru yayılır." Belki Proust'un bütün külliyatı ama ille de Swann'ın Aşkı. "Mutlu olan kişi âşık değil demektir," diyen Proust bu cümlesiyle meşrebini de belli eder ve o benzersiz üslubuyla olağanüstü bir yapıt kurar. Sosyete çevrelerine girip çıkarak kendini var etmeye çalışan Swann'ın güzel Odette'e duyduğu aşkın hikâyesi temelde basittir ama yazarın doyumsuz tasvirleriyle sıra dışı bir hal alır. Proust, Gide'e yazdığı bir mektupta ironiyi de elden bırakmaz: "Eğer Swann beni tanısaydı ve benden biraz yararlanabilseydi, Odette'in ona geri dönmesini sağlayabilirdim." Roman kişileriyle yazarın aşka bakışlarındaki farklılıkları çok da önemsememek gerekiyor. Zaten Proust evreninde, aşka en sağlıklı yaklaşım yine bir roman kişisinden, Madam Leroi'dandır: "Aşk mı? Sık sık yaparım ama hiç sözünü etmem."
Muhteşem Gatsby – Scott Fitzgerald
(Adanış olarak aşk)
Bir başka ‘ömürlük' aşk hikayesi… 20. yüzyılın ilk yarısında, yapay değerlerin biçimlendirdiği Birleşik Amerika'da geçen roman, ‘Amerikan düşü' ve ‘yükselme' gibi temaların ardında, derinden derine bir aşk hikâyesiyle içimizi ısıtır. Gatsby ölür; sonunda onu ne kadar sevmiş olduğunuzun ayırdına varırız -tıpkı Daisy gibi! Romandan bir de unutulmaz cümle, Can Yücel çevirisiyle: "Hani öyle gelir ya insana; o yaz işte, hayat yeniden başlıyor sandımdı."
Serin Mavi – Behçet Necatigil
(Evcil aşk)
"Ayşe, Huriye, Selma (yaş sırasına göre küçükten büyüğe) !" diye başlar bir mektuba Necatigil. Eşi Huriye Hanım'a, yaşça iki kızının arasında yer vermesi, nazik bir jest değil sadece; mektupların bütünü okunduğunda Necatigil yalınlığı iyice belirir. Serin Mavi, kuşkusuz, Türk edebiyatında bir ‘aile'ye yazılmış en incelikli aşk mektuplarını içeriyor. Necatigil evreninin tüm sözcükleri; ev, aile, gündelik sıkıntılar sımsıcak kılıyor bu mektupları. Ve Serin Mavi boyunca hep o iki dize çınlıyor: "Seni nasıl alabilirim benim tarafa / Uzaksın".
Çağımızın Bir Kahramanı – Lermontov
(Yanılsama olarak aşk)
Bütün kadınları kendine âşık etmekten hoşlanan ama hiçbirini sevmeyen Peçorin'in öyküsü bir ütopya gibi mi görünüyor? Belki öyledir ama "Çağımızın Bir Kahramanı", sadece basit bir "kaçan kovalanır" öyküsü değil; derinlikli bir portredir. Peçorin adlı ‘kahraman' cevaplar vermez; sorular sordurur. Sevilmeden sevmek paradoksunu bu kez tersinden okuruz. Peçorin, kimseyi sevemez ve mutsuzdur. Onun, "Kayadan kayaya atlayan suyun şırıltısını duyunca unutamayacağı tek kadın yoktur." Bu unutulmaz yapıtı okurken insan, Peçorin'in yazgısının ölümcül, kara bir talih mi yoksa çok az kişiye rastlayacak bir şans mı olduğuna bir türlü karar veremiyor.
Piraye İçin Yazılmış Saat 21-22 Şiirleri – Nâzım Hikmet
(Umut olarak aşk)
30 Eylül 1945… "Seni düşünmek güzel şey / ümitli şey / dünyanın en güzel sesinden en güzel şarkıyı dinlemek gibi bir şey / Fakat artık ümit yetmiyor bana, / ben artık şarkı dinlemek değil / şarkı söylemek istiyorum".
İlk Aşk – Turgenyev
(Hatıra olarak aşk)
Bu güzel ve küçük roman, biraz da adından dolayı listeye girmeyi hak ediyor. Kahramanımızın Zinadia'ya duyduğu hızlı ve tutkulu aşkın sıra dışı öyküsü. Hikâyede her ilk aşk deneyiminin izleri var gibidir. Bir yerde şöyle der kahraman: "Artık sıradan bir delikanlı sayılmazdım; çünkü âşıktım." Kısa serüvenlerin sonunda Zinadia ölür; buruklukla şaşkınlık arası bir duygu eşliğinde kitabı kapatırız. İlk aşktır; incitir, özletir, anısı silinmez.
Kolera Günlerinde Aşk – Gabriel Garcia Marquez
(Ömür boyu aşk)
50 yıl süren bir tutku, aşk mıdır yoksa aşka çok benzeyen bir bağlılık mı? Büyülü gerçekçiliğin ustası Marquez, Kolera Günleri'nde Aşk'ta tam da üslubuna yakışır bir konuyu, yarım yüzyıl süren bir aşkı anlatıyor. Florentino Ariza'nın Fermina Daza'ya olan yenilmez, gözüpek aşkının hikâyesi, aşk yüzünden delirenlerin eksik olmadığı bir coğrafyanın acımtırak kokularını taşıyor. Sonunda ne mi öğreniyoruz? Sadece aşksız değil, aşka rağmen de mutlu olunabileceğini…
Elsa'ya Şiirler – Louis Aragon
(Poetika olarak aşk)
Aragon öleli 25, Elsa öleli 37 yıl oluyor. Genç kuşaklar ikisini de, siyasi mücadelelerinden, romanlarından değil, şiirlerden ve büyük aşklarından tanıyor bugün. Aragon, kendine "Elsa'nın Mecnunu" sıfatını yakıştırmıştı. Unutulmaz şiirlerini Elsa için yazdı. Edebiyat tarihinin en şanslı kadınlarından Elsa da, hep var olmayı istediği tarihte romanlarıyla değil, daha çok konu olduğu şiirlerle anıldı. Şanslıyız ki, Orhan Veli'den İlhan Berk'e kadar iyi çevirmenler bu şiirleri Türkçeye ‘kazandırdı'. En sarsıcısı, Elsa'nın Gözleri şiirinden: "Öyle derin ki gözlerin içmeye eğildim de / Bütün güneşleri pırıl pırıl orada gördüm / Orda bütün ümitsizleri bekleyen ölüm / Öyle derin ki her şeyi unuttum içlerinde".
Alemdağ'da Var Bir Yılan – Sait Faik
(İyimserlik olarak aşk)
Türkçenin kuyruklu yıldızı Sait Faik'in kuşkusuz en iyi kitabı. "Kaybettikten sonra bulduğumuz şey. Nedir o bil? Nedir o bil?" diye sorar bir öyküsünde. Onu okurken, hep bir iyimserlik vardır ama yitik bir şeyler olduğu düşüncesi de peşimizi bırakmaz. Kitapla aynı adı taşıyan öykünün şu cümlesi, bir kez okunduğunda unutulmayanlardandır: "Yalnızlık dünyayı doldurmuş. Sevmek, bir insanı sevmekle başlar her şey. Burada her şey bir insanı sevmekle bitiyor."
Doktor Jivago – Boris Pasternak
(Tutku olarak aşk)
Aşk ve devrim yan yana gelince ortaya unutulmaz hikâyeler çıkıyor. Doktor Jivago, bunların en iyilerindendir; hem dönemini enfes betimlediği hem de hastalıklı bir aşkı ustaca anlattığı için. Yuri Jivago edebiyat tarihindeki ‘büyük âşıklar' listesindeki yerini çoktan aldı zaten, ama okursanız, Lara'nın nasıl ustaca çizilmiş bir karakter olduğuna da dikkat edin. Romandan uyarlanmış, izlenmeye değer bir filmin olduğunu da hatırlatalım…
Gizemli Şiirler – Hilmi Yavuz
(Bakış olarak aşk)
Aşkla ‘bakmak' arasındaki gizemli ilişki nedir? Belki Yakın Aşklar şiirindeki: "yakın aşklar! sizi ve gizi / bir kıyıyla öteki / gibi bağlayan nedir?" Belki Eylül şiirindeki: "eylül! daha çocukluğumdan / beri size bakardım ben / bir yazın azalmakta olan / sözcüklerinden nasıl da / ansızın dökülürdünüz / bahçelerle ve kül / dolardı içim… eylül!" Ama en çok da şu şiirdeki: "size bakmanın tarihi! siz / bir gonca kadar kendiliğinden / yazılmış olmalısınız / derin, korkunç ve ergen / kalbim, sevdalara sığmayan kalbim / bir dağı içeriyor geçerken / siz o dağa sanki kış / ve sanki bıldır yağan karsınız / umarsız sözcüklere bulanmış"…
Fransız Teğmenin Kadını – John Fowles
(Bekleyiş olarak aşk)
1969 tarihli roman, yüzeydeki esrarlı aşk hikâyesinin altında felsefî ve toplumsal sorgulamalarla çağdaş bir klasik olarak adlandırılmayı hak ediyor. Her aşk hikayesi, içinde kendi döneminin eleştirisini barındırır ama Fransız Teğmenin Kadını'ndaki kadar ustaca iğnelemelere kolay rastlanmıyor. Bir kadının iç dünyasına nasıl bu kadar soğukkanlılıkla yaklaşılabilir? Bu, John Fowles'un ustalığıdır. Yüzyıl öncesinin İngiltere'sinde bir erkeğin toplumun kurbanı oluşu, bugüne de çok şey söylüyor. Romanın başkişisi Sarah, tıpkı Madam Bovary ya da Lady Chatterley gibi, asla unutulmayacak.
Aramızdaki Şey – Tomris Uyar
(‘Aramızdaki şey' olarak aşk)
Tomris Uyar'dan aşkın ‘aramızdaki şey' durumuna nokta atışı! Uyar'ın başka öyküleri, başka kitapları da var elbette, ama edebiyatımızda aşka çok benzeyen bu ‘şey'i daha iyi anlatan bir öykü yok. Şöyle der anlatıcı, Venedik'te Ölüm filmi seyredilirken: "Onu yakalamak için nedense filmden sana kaydı gözüm. Ellerine, uzun, biçimli parmaklarına, nerdeyse saydam tırnaklarına. İncecik bedenine. Bu dünyayla baş edemeyecek kadar kırılgan olduğunu o an kavradım. Artık filmdeki Tadzio'yu seyredebilirdim… İçimin yandığını belli etmemek için bile-isteye soğuk bir şaka yaptım: ‘Yazarın ve romanın baş kişisinin adları T harfi ile başlıyor diye mi çağrıldım yoksa buraya?'" Tomris Uyar'ın ustalıkla anlattığı ‘şey'i yaşarsak bir gün, o soruyu sorarız: "Sen o şeyi çözebilmiş miydin?"
Soneler – William Shakespeare
(Nimet olarak aşk)
Romeo ve Juliet ya da Othello ile değil de Soneler ile okumalısınız Shakespeare'den aşkı. Entrikalarla, hesap-kitapla kuşatılmış aşkları değil, lirizmle, yalınlıkla beslenen aşkları okumanın tadına böyle varabilirsiniz. Sevgilisine, "Seni bir yaz gününe benzetsem mi" diye seslenen şairdeki aşk çığlığını duyarsınız. Ve kuşkusuz, bulunmaz bir nimettir aşk: "For thy sweet love rememb'red such wealth brings, / That then I scorn to change my state with kings".
Yirmi Aşk Şiiri ve Bir Umutsuz Şarkı – Pablo Neruda
(Umutsuz bir şarkı olarak aşk)
20 unutulmaz aşk şiiri… "Seviyorum susmanı, yokluk gibidir çünkü. / Öyle uzak, acılı, ölüp gitmiş gibi sen. / Yeter o zaman bir söz, bir gülümseyiş bile. / Sevinirim, başka şey yok öyle sevindiren." Neruda'nın aşk sarkacı da inip çıkar, "sonsuz unutuş kırar" insanı. Son söz ümitsizce söylenir: "Ve ellerimde yalnız gölgenin ürperişi. / Âh, uzağa her şeyden. Âh, uzağa her şeyden. / Ey kimsesiz, yollara düşme saati şimdi!"
Belâ Çiçeği – Attilâ İlhan
(İkilem olarak aşk)
Böyle bir listeye Attilâ İlhan'dan kitap seçmek pek kolay değil. Bu kitap ‘Böyle Bir Sevmek' olabileceği gibi, pekâla ‘Ayrılık Sevdaya Dahil' de olabilirdi. Ama Bela Çiçeği'ni seçtik -aşkın o mâlum paradoksunu anlatan ‘Aysel Git Başımdan' şiiri için: "aysel git başımdan ben sana göre değilim / ölümüm birden olacak seziyorum / hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim / aysel git başımdan istemiyorum / benim yağmurumda gezinemezsin üşürsün / dağıtır gecelerim sarışınlığını / uykularımı uyusan nasıl korkarsın / hiçbir dakikamı yaşayamazsın / aysel git başımdan ben sana göre değilim / benim için kirletme aydınlığını" diye başlayan şiirin sonu yakıcıdır: "aysel git başımdan ben sana göre değilim / ölümüm birden olacak seziyorum / hem kötüyüm karanlığım biraz çirkinim / aysel git başımdan seni seviyorum".
Günlerin Köpüğü – Boris Vian
(Gerçeküstü bir durum olarak aşk)
Tutkulu bir caz dinleyicisi olan Colin, bir gün Chloé (Yunancada ‘taze yeşillik' anlamındadır bu sözcük) ile tanışınca ona şöyle der: "Sizi Duke Ellington mı düzenledi?" Bu naif soru, çağdaş aşk masallarının en güzellerinden olan Günlerin Köpüğü'nde anlatılanın nasıl bir şey olduğu hakkında iyi bir ipucu veriyor. Aslolan iki şey vardır Vian için: Aşk ve New Orleans'ın müziği. Plak, düşsel roman boyunca zihnimizde döner. Mutlu sonla bitmesini delicesine istediğimiz hikâye mutsuzlukla biter. Ama belki de, Colette'in dediği gibi, sonu acı bitse bile her aşk ayrı bir mutluluktur. Ve umulur ki bir gün Boris Vian'ın dediği olur: Sonunda kitleler haksız, bireyler haklı çıkar.
Sevda Sözleri – Cemal Süreya
(Aşk olarak aşk)
"Aşklar da bakım istiyor öğrenemedin gitti" dizesiyle anlatılabilir Cemal Süreya'nın aşkı: İronik, masum, bazen çaresiz. Sadece adından dolayı değil, Sevda Sözleri, aşkın türlü hallerini şiirin ustalığıyla kesiştirdiği için ayrıcalıklı bir yeri hak ediyor. Gündelik hayatın tam ortasında, Sevda Sözleri'nden iki dize masanıza düşebilir örneğin: "İki çay söylemiştik orda, biri açık / Keşke yalnız bunun için sevseydim seni." Şu dizeler, "Kardeşim olan gözlerini unutmadım" ya da "Aşktın sen gidişinden bildim seni" nasıl unutulur? Ancak bir tanesi var ki, manifestodur: "Yalnız aşkı vardır aşkı olanın".
Düş Kırgınları – Mehmet Eroğlu
(Vazgeçiş olarak aşk)
Ne yazık ki göğsümüzün sol tarafında kalb denilen bir et parçası taşırız ve gün gelir, şu derin ikilemden kaçamayız: Aşk mı, sevgi mi? Çağdaş edebiyatımızda bu sorunu en yüreklice tartışan, Düş Kırgınları'nın başkişisi Kuzey Erkil'dir. Sevgi esnek ve dayanıklıyken, aşk kırılgan mı gerçekten? Yoksa bu da mı bir yanılsama? Kuzey Erkil'in Şafak'a duyduğu iç burkucu aşk kadar, tartıştığı ikilemlerle de okuyanın unutamayacağı bir roman Düş Kırgınları. Aşkın niçin mutluluktan daha büyük, daha görkemli bir şey olduğunu kavramayı kolaylaştırıyor. Aşkın olduğu yerde erdemlerin bir hiç olduğunu anlamayı da… Acı son kaçınılmazsa Kuzey'in dediği geçerlidir: "Sevmek bazen de bırakmaktır."
Şiirler – Rabindranath Tagore
(Kutsayıcı aşk)
"Yüreğim övünçle taşıyor sanki, şarkı söylememi buyurunca sen; yüzüne bakıyorum, yaşlar doluyor gözlerime. / Yaşamımda aykırı, yırtıcı ne varsa eriyip haklı bir düzene çevriliyor; denizin üstünden uçan mutlu bir kuş gibi kanat açıyor tapınışım. / Şarkı söylememden hoşlanıyorsun, biliyorum. Biliyorum, yapayalnız bir şarkıcı gibi çıkıyorum önüne. / Erişmeyi aklımdan bile geçirmediğim ayaklarına şarkımın kanat uçlarıyla dokunuyorum. / Şarkı söylemenin sarhoşluğuyla unutuyorum kendimi, efendim olan sana dostum diyorum." "Kendi ayak izlerini bulacaksın benim şarkılarımda" Alabildiğine mistik, alabildiğine lirik…
Leyla ile Mecnun – Fuzûli
(Destan olarak aşk)
Aşkın sonsözü: Leylâ ile Mecnun. Aşkın ‘saf' hali, edebiyat tarihinde hiçbir zaman, Fuzûlî'nin 1535 tarihli mesnevîsinde olduğu gibi anlatılamadı. Artık her âşık Mecnun'la kıyaslanır, her sevilen biraz Leylâ'dır. "Ya Rab bana cism ü cân gerekmez / Canânsız cihân gerekmez" diyenlerin aşkıdır bu. Mecâzî aşkı yudumlamak vardır, onu aşmak vardır, vefâ ile dünyayı yok saymak vardır bu hikayede. Mecnun, Leylâ'nın kabrini kucaklayıp öldükten sonra, iki âşık, aşk yoluna girip temiz kaldıkları için, aşklarını dünya hevesleriyle kirletmedikleri için (oysa ne zordur bu!) cennette buluşurlar. Söz biter.
kaynak...dersimizedebiyat.net
kaynak...dersimizedebiyat.net