We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Nükleer enerji endüstrisi, Three Mile Island'daki Unit-2 reaktöründeki bir basınç valfinin kapanmamasıyla sabah saat 4'te başlar. Radyasyonla kirlenmiş soğutma suyu, açık vanadan bitişik binalara boşaldı ve çekirdek tehlikeli bir şekilde aşırı ısınmaya başladı.
Three Mile Island nükleer santrali, 1974 yılında, Harrisburg'daki eyalet başkentinin sadece 16 mil aşağısında, Pennsylvania'nın Susquehanna Nehri üzerindeki bir kumsal üzerine inşa edildi. 1978'de, enerji krizleri sırasında uygun fiyatlı ve güvenilir enerji ürettiği için övülen Three Mile Island'da ikinci bir son teknoloji reaktör çalışmaya başladı.
28 Mart 1979 sabahı arızalı basınç valfinden soğutma suyu tahliyeye başlayınca acil durum soğutma pompaları otomatik olarak devreye girdi. Yalnız bırakılsa, bu güvenlik cihazları daha büyük bir krizin gelişmesini engelleyebilirdi. Ancak, kontrol odasındaki insan operatörler, kafa karıştırıcı ve çelişkili okumaları yanlış okudular ve acil durum su sistemini kapattılar. Reaktör de kapatıldı, ancak fisyon işleminden kalan ısı hala serbest bırakılıyordu. Sabahın erken saatlerinde, çekirdek 4.000 derecenin üzerine kadar ısınmıştı, bu da erimeden sadece 1000 derece kısaydı. Erime senaryosunda, çekirdek erir ve ölümcül radyasyon kırsal kesimde sürüklenerek potansiyel olarak çok sayıda insanı ölümcül şekilde hasta eder.
DAHA FAZLA OKUYUN: Three Mile Island Kazası Kaotik Bir Tepkiyle Nasıl Daha Kötü Hale Getirildi
Tesis operatörleri ne olduğunu anlamakta zorlanırken, kirlenmiş su tesis genelinde radyoaktif gazlar salıyordu. Radyasyon seviyeleri, hemen hayati tehlike oluşturmasa da tehlikeliydi ve kontamine su tutuldukça çekirdek daha fazla pişti ve operatörleri korumak için önlemler alındı. Sabah 8'den kısa bir süre sonra, kazanın haberi dış dünyaya sızdırıldı. Tesisin ana şirketi Metropolitan Edison, krizi küçümsedi ve tesis dışında herhangi bir radyasyon tespit edilmediğini iddia etti, ancak aynı gün müfettişler, kirli su sızıntısı nedeniyle yakınlarda biraz artan radyasyon seviyeleri tespit etti. Pennsylvania Valisi Dick Thornburgh tahliye çağrısı yapmayı düşündü.
Sonunda, akşam saat 20.00 civarında, tesis operatörleri suyu tekrar çekirdekten geçirmeleri gerektiğini fark ettiler ve pompaları yeniden başlattılar. Sıcaklık düşmeye başladı ve reaktördeki basınç düşürüldü. Reaktör tam bir erimenin ardından bir saatten daha kısa bir süre içinde gelmişti. Çekirdeğin yarısından fazlası yok olmuş veya erimiş, ancak koruyucu kabuğunu kırmamıştı ve radyasyon kaçmıyordu. Görünüşe göre kriz bitmişti.
Ancak iki gün sonra, 30 Mart'ta, reaktör binasında oldukça yanıcı bir hidrojen gazı kabarcığı keşfedildi. Gaz kabarcığı, iki gün önce maruz kalan çekirdek malzemeleri aşırı ısıtılmış buharla reaksiyona girdiğinde yaratıldı. 28 Mart'ta bu gazın bir kısmı patlayarak atmosfere az miktarda radyasyon yaydı. O sırada, santral operatörleri, havalandırma kapısının kapanma sesi gibi çıkan patlamayı kaydetmemişti. Radyasyon sızıntısı 30 Mart'ta keşfedildikten sonra, sakinlere içeride kalmaları tavsiye edildi. Uzmanlar, hidrojen balonunun daha fazla erimeye veya muhtemelen dev bir patlamaya yol açıp açmayacağından emin değildi ve bir önlem olarak Vali Thornburgh, “hamile kadınların ve okul öncesi çağındaki çocukların, o zamana kadar Three Mile Island tesisinin beş mil yarıçapındaki alanı terk etmelerini tavsiye etti. daha fazla bildirim. ” Bu, valinin kaçınmayı umduğu paniğe yol açtı; birkaç gün içinde 100.000'den fazla insan çevredeki kasabalardan kaçtı.
1 Nisan'da Başkan Jimmy Carter, tesisi incelemek için Three Mile Island'a geldi. Eğitimli bir nükleer mühendis olan Carter, ABD Donanması'nda görev yaparken hasarlı bir Kanada nükleer reaktörünün sökülmesine yardım etmişti. Ziyareti, yerel sakinleri ve ulusu sakinleştirme amacına ulaştı. O öğleden sonra uzmanlar, hidrojen balonunun patlama tehlikesi olmadığı konusunda anlaştılar. Yavaş yavaş, reaktör soğudukça hidrojen sistemden alındı.
Krizin zirvesinde, fabrika çalışanları sağlıksız seviyelerde radyasyona maruz kaldılar, ancak Three Mile Island dışındaki hiç kimsenin sağlığı kazadan olumsuz etkilenmedi. Bununla birlikte, olay, halkın nükleer enerjiye olan inancını büyük ölçüde aşındırdı. Kriz sırasında kapatılan Three Mile Island'daki zarar görmemiş Ünite-1 reaktörü 1985'e kadar çalışmaya devam etmedi. Ünite-2'deki temizlik 1990'a kadar devam etti, ancak tekrar kullanılabilir hale getirilemeyecek kadar hasar gördü.
DAHA FAZLA OKUYUN: Tarihin En Kötü Nükleer Afetleri
1979 Three Mile Island Meltdown 'Çin Sendromu' Kehanet Görünüyor
L: 28 Mart 1979'da meydana gelen bir kazanın ardından Three Mile Island nükleer santralinin gözlem merkezinin kapatıldığını bildiren bir işaret. R: 'Çin Sendromu'nda Michael Douglas ve Jane Fonda. Kredi: Getty IMDB aracılığıyla Owen Franken/Corbis
Amerikalıları her zaman "güvenli" nükleer enerji fikrine karşı duraksayacak bir yer adı vardır: Three Mile Island. Pennsylvania'daki nükleer reaktör kompleksi, 1979'da kısmi bir nükleer erimenin yeriydi ve daha da kötüsü, olaylar zincirinin birçok ortak noktası vardı. Çin Sendromu, o zamanlar sinemalarda bir felaket filmi. Three Mile Island tesisi için bir PR kabusu ve film için bir PR bonanza'ydı. Bir enerji ile mücadele eden bir Amerikan halkı için ve gaz krizi, Three Mile Island olayı biraz cesaret kırıcıydı.
İkinci Dünya Savaşı'nı takip eden on yıllarda, halka nükleer çağın sadece daha fazlasını vaat ettiği söylendi. kıyamet savaşı -- atom gücü temiz, ucuz enerji olarak faturalandırıldı. 1979 Mart'ında Pennsylvania'daki Three Mile Island'daki nükleer santralde kısmi bir erime meydana geldiğinde gözler açıldı ve bu da ABD nükleer çağı tarihindeki en büyük nükleer felakete yol açtı. O sırada, nükleer santralin yakın sakinleri, potansiyel olarak ölümcül radyoaktif gazlarla dolup taşmaya ne kadar yaklaştıklarını bilmiyorlardı. Çin'e kadar neredeyse yeryüzünde bir delik açan Three Mile Island nükleer felaketine genel bir bakış atalım.
Three Mile Island Felaketi - TARİH
Amerika'nın en kötü sivil nükleer santral kazası 28 Mart 1979'da meydana geldi. Harrisburg, PA yakınlarındaki Three Mile Island'daki iki nükleer reaktörden birinde yakıtın yarısı kimsenin haberi olmadan eridi. Reaktörden büyük miktarda radyoaktivite sızdı, ama çoğu tutulmuştu. Her ihtimalde, hiç kimse zararlı miktarda radyasyon almadı. Reaktördeki muazzam hasar, sadece yıllar sonra TV kameraları ve özel olarak geliştirilmiş ultrasonik, sonar benzeri görüntüleme sistemi reaktör kabının içine baktığında ortaya çıktı.
Ulusal Amerikan Tarihi Müzesi, bu olayın 25. yıldönümü münasebetiyle, Haberdeki Tarih vitrinini 2004 baharında Three Mile Island nükleer santralinin (TMI-2) 2. Ünitesindeki kazaya ayırdı. . Bu sergi, 1983 bilgisayar kontrollü ultrasonik araştırmayı içeriyordu. Sayısal sonar verilerini görsel olarak sunmak için hazırlanan sonar sondasını ve reaktörün tahrip olmuş çekirdeğinin üst üçte birlik kısmının kesin bir topografik ölçekli modelini içeriyordu.
Bu Web sitesi, Three Mile Island nükleer santrali ile ilgili kazanın seyri hakkında daha fazla bilgi vermek ve hasarın niteliği ve boyutunun kademeli olarak ortaya çıkarıldığı 'yaklaşık 15 yıla yayılan' 81212adımlar hakkında daha fazla bilgi vermek amacıyla oluşturulmuştur. özellikle sonar araştırması ve araştırma verileriyle hazırlanan topografik haritalar ve modeller hakkında, ilk ve en şaşırtıcı keşfin tam ve ayrıntılı bir resmini sunuyor: reaktörün çekirdeğinde, bir zamanlar olduğu yerde, kavernöz bir boşluk. yoğun bir yakıt çubukları ormanıydı.
1979 reaktör kazasıyla bilinen Three Mile Island nükleer santralinin kısa bir tarihi
ABD'deki en kötü ticari nükleer enerji kazasının yeriydi.
Yıllar boyunca: Three Mile Adası
Ana şirket Exelon Corp., 38 yıl önce Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en kötü ticari nükleer enerji kazasının yaşandığı Pennsylvania nükleer santrali Three Mile Island'ın, bir devlet kurtarma paketi almazsa 2019'da kapanacağını söyledi. .
Associated Press'e göre, eyalet Illinois'den sonra ülkedeki en büyük ikinci nükleer enerji üreticisidir.
Şirket, Harrisburg, Pennsylvania'dan yaklaşık 10 mil uzaklıkta Susqeuhanna Nehri üzerinde bulunan Three Mile Island'ı zararına işletmeye devam edemeyeceğini ve rüzgar, güneş ve hidroelektrik enerji şirketlerine sağlanan temiz enerji teşviklerinden yararlanmaya uygun olması gerektiğini söyledi. nükleer enerji, devletin "emisyonsuz enerjisinin" kabaca yüzde 93'ünü sağladığı için.
Ancak, özellikle Three Mile Island kazasından sonra uzun süredir tartışma ve güvensizlik konusu olan nükleer enerji endüstrisi, kırılma ve yenilenebilir enerji kaynaklarındaki artışın körüklediği doğal gaz patlamasından finansal olarak zarar gördü.
İşte ABD'deki en rezil nükleer santrallerden birinin kısa bir tarihi:
AP'nin nükleer gücün altın çağı olarak tanımladığı dönemde Three Mile Island'ın 1. Ünitesinde inşaat başladı.
Three Mile Island'ın 1. Ünitesi çevrimiçi oldu.
Three Mile Island'ın 2. Ünitesi çevrimiçi oldu.
28 Mart 1979
Three Mile Island'daki iki reaktörden biri, çekirdeğini soğutmaya yardımcı olan su pompalarında mekanik veya elektriksel bir arıza yaşadı. Çalışanlar arızanın farkında değildi ve kontrol odası aletleri, reaktör çevresinde çok az soğutma suyu sızıntısı kaldığını göstermedi. Acil soğutma suyunun içeri akmasını önlemek için adımlar atarak sorunu daha da karmaşık hale getirdiler. ABD Nükleer Düzenleme Komisyonu'na göre nükleer yakıt aşırı ısındı ve reaktörün çekirdeğinin kabaca yarısı eridi.
Müfettişler radyoaktif su ve gazın çevreleme duvarından kaçmadığı sonucuna varmasına rağmen, topluluk işçiler ve yakınlardaki sakinler için endişeliydi. Kaza, nükleer santrallerin güvenliği konusunda kamuoyunda yaygın ve artan bir endişeye yol açtı.
Harrisburg sakini William Whittock, 1979'da ABC News'e kazayı, tesisin tepesinden çıkan bir "akarsu şofben" olarak nitelendirdi.
Whittock o sırada, "Büyük bir buhar salınımına benzeyen çok yüksek bir ses duydum" dedi. "Pencereden baktım ve hava karanlıktı, ama ışıklardan havada yükselen bir buhar şofbeninin olduğunu görebiliyordunuz."
Three Mile Island kazası
Editörlerimiz, gönderdiklerinizi gözden geçirecek ve makalenin gözden geçirilip değiştirilmeyeceğine karar verecektir.
Three Mile Island kazası, 1979'da Amerikan nükleer enerji endüstrisi tarihindeki en ciddi olan Three Mile Island nükleer santralinde kaza. Three Mile Island elektrik santrali, Harrisburg, PA yakınlarındaki Susquehanna Nehri'nde bulunduğu adanın adını almıştır. 28 Mart sabahı saat 4:00'te, Ünite 2 reaktöründeki otomatik olarak çalışan bir vana yanlışlıkla kapanarak suyu kapattı. ana besleme suyu sistemine besleme (reaktör çekirdeğinde fiilen dolaşan sudan ısı transfer eden sistem). Bu, reaktör çekirdeğinin otomatik olarak kapanmasına neden oldu, ancak bir dizi ekipman ve cihaz arızası, işletim prosedürlerinde insan hataları ve takip eden saatlerde yanlış kararlar reaktör çekirdeğinden ciddi bir su soğutma sıvısı kaybına neden oldu. Sonuç olarak, çekirdek kısmen açığa çıktı ve yakıtının zirkonyum kaplaması, çevreleyen aşırı ısıtılmış buharla reaksiyona girerek, bazıları çekirdekten reaktör binasının muhafaza kabına kaçan büyük bir hidrojen gazı birikimi oluşturdu. Bunun ve diğer radyoaktif gazların çok azı aslında atmosfere kaçtı ve çevredeki nüfusun sağlığı için bir tehdit oluşturmadı. Sonraki günlerde çekirdekte yeterli soğutma suyu sirkülasyonu sağlandı.
Three Mile Island'daki kaza, sağlık açısından sonuçları çok küçük olmasına rağmen, Amerikan nükleer enerji endüstrisi üzerinde yaygın ve derin etkiler yarattı. Bu, Three Mile Island'dakiler gibi çalışan yedi reaktörün derhal (geçici olsa da) kapatılmasıyla sonuçlandı. Tüm yeni reaktörlerin lisanslanmasına ilişkin bir moratoryum da geçici olarak uygulandı ve Nükleer Düzenleme Komisyonu tarafından yeni santraller için tüm onay süreci, kazadan sonraki yıllar boyunca önemli ölçüde yavaşladı. 1979'dan 1980'lerin ortalarına kadar Amerika Birleşik Devletleri'ndeki kamu hizmeti şirketleri tarafından yeni reaktör siparişi verilmedi. Kaza, halkın nükleer reaktörlerin güvenliği konusundaki korkularını artırdı ve yeni santrallerin inşasına karşı halkın muhalefetini güçlendirdi. Three Mile Island'daki zarar görmemiş Ünite 1 reaktörü 1985'e kadar çalışmaya devam etmedi. Ünite 2'nin temizliği 1990'a kadar devam etti, ancak ünitede hasar o kadar şiddetliydi ki (çekirdeğin yüzde 52'si eridi), kullanılamaz halde kaldı.
Bu makale en son Kıdemli Editör Erik Gregersen tarafından gözden geçirilmiş ve güncellenmiştir.
Tutarsızlıkları belgelemek
Randall ve Joy Thompson daha fazla anlaşamadı. Herhangi bir şey varsa, Dr. Wing'in bulgularının Three Mile Island'ın etkisini olduğundan az gösterdiğini düşünüyorlar çünkü bunlar radyasyon salınımlarının düşük top tahminlerine dayanıyor.
Joy Thompson, &ldquoBilmesine izin verilen ya da anlayabildiği şey göz önüne alındığında, büyük bir başarı sağladı&rdquo diyor.
1995'te Thompsons &ndash, TMI felaketinden sonra radyasyonu izlemek için tutulan başka bir sağlık fiziği uzmanının da yardımıyla, David Bear (eski adıyla Bloombaum) - Kemeny Komisyonu bulgularını analiz eden bir rapor hazırladı. Herhangi bir büyük medya tarafından yer almayan araştırmaları, hükümetin hesabındaki bir dizi tutarsızlığı ve ihmali belgeliyor.
Örneğin, resmi hikaye, TMI olayının dış ortama yalnızca 13 ila 17 küri tehlikeli iyot saldığı, yetkililerin başta ksenon olmak üzere 13 milyon küri daha az tehlikeli radyoaktif gazın salındığını söylediği küçük bir kısmıdır. Böyle bir sayı, örneğin, Dünya Sağlık Örgütü tahminlerine göre, 13 milyon ila 40 milyon küri iyot salan ve 50.000 tiroid kanseri vakasıyla bağlantılı olan 1986 Çernobil nükleer kazasıyla karşılaştırıldığında küçük görünebilir.
Ancak Thompsons ve Bear, komisyonun kendi Teknik Değerlendirme Görev Gücü'nün ayrı bir ciltte, Three Mile Island'dan sızan toplam radyoaktif gazların yüzde 8 ila 12'sini iyotun oluşturduğu sonucuna vardığına dikkat çekiyor. Muhafazakar olarak 13 milyon curie rakamını varsayarsak, Toplam sadece ksenon kısmı yerine salınan radyoaktif gazların miktarı ve daha sonra Görev Gücü'nün kendi yüzde 8 ila 12'lik iyot oranı tahminini kullanarak, "İyot salınımı için gerçek rakamın 1 milyon kürinin üzerinde olacağına" dikkat çekiyorlar. daha önemli halk sağlığı tehdidi.
Başka bir örnekte, Kemeny Komisyonu, TMI'nin birincil döngüsünde, reaktöre soğutma suyu sağlayan kapalı sistemde 7,5 milyon küri iyodin bulunduğunu iddia etti. Ancak 30 Mart'ta yapılan bir laboratuvar analizi, reaktör suyunda daha yüksek bir iyot konsantrasyonu buldu, bu da mevcut toplam iyot miktarını ortaya çıkaracak ve potansiyel olarak çevreye sızabilecek ve 7,65 milyon küri.
&ldquoBöylece, 7,5 ile 7,65 arasındaki bariz fark ilk bakışta önemsiz gibi görünse de,&rdquo Thompson/Bear raporu, &ldquobu uygun yuvarlama, yüz elli bin küri radyoaktif iyot&rdquo'a hizmet etti.&rdquo
Ayrıca, sezyum ve stronsiyum gibi tehlikeli derecede uzun ömürlü radyoaktif parçacıkların atmosferik salımlarına dair kanıtlar sunarlar ve Kemeny Komisyonu tarafından reddedilen ancak Thompsons'ın kendi afet sonrası izlemesinde belirtilen ve raporda ayrıntılı olarak açıklanan salımlar için yollar olduğunu gösterirler. çevreye kaçmak için radyasyon. Tesisin radyasyon filtreleme sisteminin, erimiş yakıttan salınan büyük miktarlardaki radyasyonu işlemek için tamamen yetersiz olduğunu gösteriyorlar ve komisyonun, filtrelemenin yeterli görünmesini sağlamak için keyfi olarak salınım tahminlerini yeterince düşük seviyelerde ayarlayabileceğini öne sürüyorlar.
Şaşırtıcı bir şekilde, işçilere ve halka radyasyon dozlarını izlemek için kullanılan dozimetrelerden okumalar kaydedildiğinde, beta radyasyon dozlarının alfa ve gama ile birlikte üç temel türden birinin kaydedilmediğini ve Joy Thompson'ın o zamandan beri bildiğini bildirdiler. kaydı o yaptı. Ancak Thompson'ın izleme ekipmanı, TMI'nin komşularının Nisan 1979'da maruz kaldığı radyasyonun yaklaşık yüzde 90'ını beta radyasyonunun temsil ettiğini de gösterdi; bu, felaketin halk sağlığı riskinin çok büyük bir bölümünün kayıtlardan silinmiş olabileceği anlamına geliyor.
Son olarak, ayrı bir analizde Thompson'lar, felakete ilişkin hükümet ve endüstri hesaplarındaki tutarsızlıklara işaret ederek, TMI Ünite 2'nin bir saldırı hatasına maruz kaldığını ve yani acil durum kapatma sisteminin arızalandığını gösteriyor. Bu, nükleer reaksiyonun kontrolden çıktığı ve bu nedenle resmi hikayenin izin verdiğinden çok daha büyük bir tehlike oluşturduğu anlamına gelir.
TMI'dan yayılan radyasyonun resmi tahminlerden çok daha yüksek olduğuna dair kanıt üreten tek kişi Thompson'lar. Arnie Gundersen bir nükleer mühendis ve eski bir nükleer endüstri yöneticisi oldu ve daha sonra muhbir oldu &ndash, geçen hafta Harrisburg'da bir sempozyumda ilk kez paylaştığı kendi analizini yaptı.
&ldquoSanırım NRC&rsquos web sitesindeki rakamlar 100 ile 1.000 arasında bir farkla hatalı,&rdquo dedi.
Patlamadan hemen sonra yerinde monitörler ölçeğin dışına çıktığından, tam olarak ne kadar radyasyon yayıldığını söylemek imkansız. Ancak Gundersen, kendisi yaklaşık 36 milyon curie'nin serbest bırakıldığını tahmin eden bir NRC yöneticisinin içeriden bir raporuna işaret ediyor ve NRC'nin resmi tahmininden neredeyse üç kat daha fazla. Gundersen ayrıca, endüstrinin kendisinin, reaktör muhafazasının içinde toplam 10 milyar küri radyasyon olduğunu kabul ettiğini de belirtiyor. Onda birinin kurtulduğuna dair yaygın tahmine göre, bu, çevreye bir milyar curie kadar salınmış olabileceği anlamına gelir.
Gundersen ayrıca, saat 14.00'ten kısa bir süre önce fabrikadan alınan basınç izleme verilerine dayanan ikna edici kanıtlar da sundu. 28 Mart 1979'da TMI muhafaza binasının içinde çevreye önemli miktarda radyasyon salmış olabilecek bir hidrojen patlaması oldu. NRC ve endüstri bugüne kadar bir patlama olduğunu inkar ediyor, bunun yerine olanları "hidrojen yanması" olarak nitelendiriyor. Ancak Gundersen, dört reaktör operatörünün yeminli beyanlarının, tesis yöneticisinin dramatik bir basınç artışının farkında olduğunu ve ardından iç basıncın arttığını doğruladığını belirtti. dış basınca düştüğünde, kontrol odasının sallandığını ve kapıların menteşelerinden fırladığını da kaydetti. Ayrıca Gundersen, Metropolitan Edison'un basınç artışını izleme ekipmanından hemen bilebileceğini, ancak iki gün sonrasına kadar NRC'ye olanları bildirmediğini bildirdi.
Gundersen, NRC'nin kendi kurallarına göre, PA, Goldsboro kasabasında hesaplanan radyasyon maruziyetinin saatte 10 rem kadar yüksek olduğu, ortalama kümülatif yıllık arka plan dozu yaklaşık 0.125 olduğunda, felaketin ilk gününde bir tahliye emri verilmesi gerektiğini savunuyor. rem. Hükümet Dick Thornburgh 30 Mart'ta fabrikanın 5 mil yakınında bulunan hamile kadınlar ve okul öncesi çocuklar için bir tahliye tavsiyesi yayınlamasına rağmen, hiçbir tahliye emri verilmedi. Hükümet ayrıca, insanları radyoaktif iyotun sağlığa zararlı etkilerinden koruyacak olan potasyum iyodürünü halka dağıtmadı.
Three Mile Island: Tarihin En Çok İncelenen Nükleer Kazası
GAO, Three Mile Island'daki nükleer kazayla ilgili sekiz araştırma raporunu ve diğer destekleyici materyalleri gözden geçirdi. Müfettişlerin çoğu, kazanın ekipman arızaları, yetersiz operatör eğitimi, kötü tasarımlar ve yetersiz çalıştırma ve acil durum prosedürleri gibi faktörlerin bir araya gelmesinden kaynaklandığı konusunda hemfikirdi. Bu eksikliklerin birçoğu bir süredir Nükleer Düzenleme Komisyonu (NRC) tarafından biliniyordu, ancak çoğu, reaktör lisanslaması ve tasarımı için NRC stratejisi açısından önemli görülmedi. NRC'nin uygulamaları, prosedürleri ve tutumları, ajansın büyük bir yeniden örgütlenmesi ve yeniden yapılandırılması önerilecek kadar zorlandı. Önceki GAO raporları, Three Mile Island soruşturmalarında bulunan sorunların çoğunu tanımladı. Three Mile Island çevresindeki nüfus ve fabrika çalışanları tarafından alınan radyasyon dozlarına ilişkin çalışmaların birçoğu, kazanın bu insanların fiziksel sağlıkları üzerinde ihmal edilebilir bir etkiye sahip olduğu, ancak onlar üzerinde moral bozucu bir etkisi olduğu sonucuna varmıştır.
Three Mile Island'ın Kurumsal Tarihi
Üç Mil Adası-1 (TMI-1) Eylül 1974'te 400 milyon dolarlık bir maliyetle hizmete girdi. Devlet Koleji merkezli Nükleer Enerji Çevre Koalisyonu (ECNP) tarafından yasal müdahale yapıldı.
Üç Mil Adası-2 (TMI-2) Aralık 1978'de devreye girdi ve bütçeyi fazlasıyla aştı ve programın gerisinde kaldı. ECNP ve Three Mile Island Alert (TMIA) tarafından yasal müdahale gerçekleştirildi. Tesis, Mart 1979'daki kazadan önce yalnızca 90 gün - veya beklenen çalışma ömrünün 1/120'si kadar - çevrimiçi durumdaydı. Tesisin yakıtını boşaltmak için bir milyar dolar harcandı. TMI-2'de üç aylık nükleer enerji üretimi, inşaat ve temizlik faturalarında 2 milyar dolara yakın bir maliyete veya TMI-2'nin ürettiği her gün elektrik için 10.6 milyon doların üzerinde eşdeğere mal oldu. Yukarıda belirtilen maliyetler yapamaz nükleer dekontaminasyon ve sitenin hizmetten çıkarılması veya “Greenfield”a geri yüklenmesini içerir.
Mart 1979'daki Kaza sırasında, Three Mile Island birimleri 1 ve 2, iki eyalette faaliyet gösteren üç kamu kuruluşuna aitti, yani Metropolitan Edison (yüzde 50), Jersey Central Power & Light (yüzde 25) ve Pennsylvania Electric (25). yüzde). Şirketler, Genel Kamu Hizmetleri holding şirketi çatısı altında organize edildi. Her iki tesisin operatörü MetEd'di.
• Mayıs 1968 Büyükşehir Edison, Three Mile Island Unit 1'in (TMI-1) inşaatına başladı.
• Temmuz 1969 Met-Ed, Ünite 2'nin (TMI-2) inşaatına başladı
• Eylül 1974 - Ünite 1 çevrimiçi oldu.
• Aralık 1978: - Ünite 2 çevrimiçi oluyor.
• 28 Mart 1979 - TMI-2 erir.
• 2 Temmuz 1979 - Nükleer Düzenleme Komisyonu (NRC), TMI-1'in tesisin güvenli bir şekilde işletilebileceğine dair güvence sağlanana kadar süresiz olarak kapatılması emrini verdi.
• 25 Mart 1980 - MetEd, TMI kazasından tesisin tasarımcısı Babcock & Wilcox'u (B& W) sorumlu tuttu ve B&W'ye 500 milyon dolarlık dava açtı. MetEd ayrıca, ajansın ihmalinin TMI kazasına katkıda bulunduğu iddiasıyla NRC'ye karşı 4 milyar dolarlık başarısız bir dava açtı.
• Eylül 1980 - MetEd, kendisini kendisinden ayırmak amacıyla GPU Nuclear olarak yeniden adlandırdı. MetEd, tesisin yüzde 50'sine sahip olarak faaliyetlerine devam ediyor.
• 29 Şubat 1984 - Adalet Bakanlığı ve MetEd arasındaki bir savunma pazarlığı, Ünite 2 kaçak oranı tahrifatı davasını çözdü. MetEd bir suçlamayı kabul ediyor ve 11 sayılık iddianamenin altı sayısına itiraz etmiyor.
Şirket ayrıca 45.000 dolar para cezası ödemeyi ve Pennsylvania Acil Durum Yönetim Ajansı tarafından kullanılmak üzere 1 milyon dolarlık faizli bir hesap açmayı kabul ediyor. Anlaşma, cezaların, acil durum hazırlık fonunun ve kovuşturmanın yasal maliyetinin GPU/MetEd oranı hissedarları tarafından ödenmemesini şart koşuyor.
• Temmuz 1988 - GPU, 1.25 milyon $ karşılığında yüksek kullanım oranlarına meydan okuyan bir toplu davayı karara bağlar.
• 20 Eylül 1995 - Pennsylvania Yüksek Mahkemesi bir alt mahkemenin kararını bozdu ve şirketin TMI-2 kazası için ücret ödeyenlerden ücret almasına izin verme konusunda GPU'nun yanında yer aldı.
Karar, davanın mali gerçeklerini göz ardı ediyor: TMI-2, 700 milyon dolarlık bir maliyetle inşa edildi ve Mart 1979 kazası başladığında 90 gün boyunca veya planlanan çalışma ömrünün 1/120'sinde çevrimiçi olmuştu. Endüstrinin Yakıt Alma Sonrası İzlenen Depolama dediği bir durum olan, şu anda atıl durumda olan tesisin yakıtını boşaltmak için bir milyar dolar harcandı.
• Şubat 1997 - Kendilerinde 1997 Faaliyet Raporu, GPU, TMI-2'nin hizmet dışı bırakılması maliyetinin dört yılda iki katına çıktığını bildirdi. Orijinal 200 milyon dolarlık projeksiyon, radyoaktif hizmetten çıkarma için 399 milyon dolara yükseltildi. Radyolojik olmayan hizmetten çıkarma için ek 34 milyon dolar gerekecektir. Yeni finansman “hedefi” 433 milyon dolar – ya da sadece 48 ayda yüzde 110 artış.
• 17 Temmuz 1998 - AmerGen Energy, TMI-1'i 100 milyon dolara satın almak için GPU ile anlaşmaya vardığını duyurdu. Önerilen satışa reaktör için 23 milyon dolar ve nükleer yakıt için beş yıl içinde ödenecek 77 milyon dolar dahildir.
• 21 Temmuz 1999 - GPU Nuclear, NRC'den TMI-2'deki sigortayı 1,06 milyar dolardan 50 milyon dolara düşürmek için izin aldı.
• 20 Aralık 1999 - TMI-1'in lisansı GPU Nuclear'dan AmerGen'e devredildi. TMI-2, 1992'de Yakıt Doldurma Sonrası İzlenen Depolamaya yerleştirilmiş bir GPU mülkiyeti olarak kalır. GPU, TMI-2'de iskelet personelinin varlığını sürdürmek için AmerGen ile sözleşme yapar.
• 9 Ağustos 2000 - FirstEnergy Corp. ve GPU, Ağustos 2001'de tamamlanması beklenen planlı bir birleşmeyi duyurdu. FE, GPU'yu yaklaşık 4,5 milyar $'a satın alacaktı. TMI-2'nin mülkiyeti ve GPU'ya karşı 1.990 sağlıkla ilgili davanın sorumluluğu FirstEnergy'ye devredilecek.
• Kasım 2001 - TMI-2 resmi olarak GPU Nuclear'dan FirstEnergy'ye transfer edildi. GPU Nuclear, TMI-2 lisansını elinde tutar ve FirstEnergy Nuclear Operating Company'ye aittir.
• 5 Eylül 2002 - Exelon, AmerGen'deki hissesini (yüzde 50) satışa çıkardığını açıkladı. İflas eden British Energy, AmerGen'in diğer yüzde 50'sine sahip ve şu nükleer santralleri içeriyor: Clinton, Oyster Creek ve Three Mile Island. Bildirilen fiyat etiketi 340 milyon dolardan 600 milyon dolara kadar herhangi bir yerde.
• 23 Aralık 2003 - British Energy, anlaşmanın hissedar onayını aldıktan kısa bir süre sonra yüzde 50 AmerGen hissesinin Exelon Generation'a satışını tamamladı. Exelon, Clinton, Oyster Creek ve Three Mile Island-1 olmak üzere üç ABD nükleer santralini satın alan AmerGen ortak girişiminde British Energy'nin (BE) ortağıydı. Beklendiği gibi BE, çeşitli ayarlamalardan önce yaklaşık 277 milyon dolar alıyor. BE, Exelon'un ilk reddetme hakkını kullandıktan ve FPL'nin AmerGen tesislerinin tek sahibi olma teklifini eşleştirdikten sonra BE ve FPL arasındaki orijinal satış sözleşmesinin feshedilmesinin ardından FPL Group'a 8.29 milyon dolarlık bir ara ücreti ödeyeceğini söyledi (Platts Nükleer Haberleri).
• Ağustos 2008 - AmerGen, TMI-1, Oyster Creek ve Clinton dahil olmak üzere nükleer santrallerinin lisanslarını Exelon'a devretmek istiyor. Onaylanması halinde transfer, Oyster Creek'in ayrı AmerGen tüzel kişiliği altında faaliyet gösteren bir tesisin aksine resmi olarak Exelon filosunun bir parçası olacağı anlamına gelecek.
• TMI-2 Temizleme – tarih hala belirsiz
Mevcut radyolojik hizmetten çıkarma maliyeti tahmini 779 milyon dolar ve radyolojik olmayan fonlar için 26 milyon dolar. Hizmetten çıkarma vakıf fonundaki cari miktar, 31 Aralık 2006 itibariyle 559 milyon $'dır.
Üç Mil Adası (1979)
28 Mart 1979'da, doğu Amerika Birleşik Devletleri, Susquehanna Nehri üzerindeki Dickinson Koleji'nin yirmi beş mil güneydoğusunda, Middletown, Pennsylvania'daki Three Mile Island (TMI) nükleer santralinde nükleer bir erime tehdidiyle karşı karşıya kaldı. Kriz başlangıçta bir vananın fark edilmeden açılmasıyla başladı ve fabrikanın reaktörlerinden birinden binlerce galon soğutma suyu akmasına izin verdi. Bu, ünite içindeki sıcaklıkların 5000 derecenin üzerine çıkmasına ve yakıt çekirdeğinin erimeye başlamasına neden oldu. Aşırı ısınmış reaktör ve sızan radyasyon tehdidi Kolej üzerinde anında bir etki yarattı.
Kaza haberi ulusal televizyonda yayınlanırken, endişeli ebeveynlerden yüzlerce telefon, güvenlikleri için çocuklarını eve çağırdı ve Kolej, öğrencilerinin %40'ından fazlası eve döndüğünde bir hafta boyunca dersleri iptal etmek zorunda kaldı. Diğer sekiz Pennsylvania kampüsü de TMI tehdidinin bir sonucu olarak dersleri askıya aldı. Sonuç olasılığı arttıkça, Kolej başkanı Samuel A. Banks Kolejde bir komuta merkezi kurdu. John Luetzelschwab ve Priscilla Laws da dahil olmak üzere kampüsteki fizikçiler radyasyon seviyelerini izlemek için bir öğrenci grubunu bir araya getirdiler ve Carlisle bölgesinde TMI kazasından kaynaklanan tespit edilebilir bir radyasyon olmadığını buldular. Fizikçiler ayrıca yerel acil durum yönetimi yetkililerine radyasyon izleme ve güvenlik konusunda tavsiyelerde bulundular. Fakülte, kampüste kalan öğrenciler için nükleer enerji konularını ele alan özel seminer sınıfları düzenledi. Lonna Malmsheimer yönetimindeki sosyoloji bölümü, öğrencileri mahallede dışarı çıkardı ve kazaya tepkileri toplamak için bölge sakinleriyle röportaj yaptı. Luetzelschwab liderliğindeki fizik bölümü, radyasyonun etkileri üzerine tartışmalar düzenledi ve jeoloji bölümü, bir nükleer reaktörün erimesinin etkileri üzerine tartışmalara aracılık etti. İki antropolog, krizin yarattığı "Kara Mizah" üzerine bir araştırma yaptı.
Bu süre zarfında, Dickinson Koleji, TMI olayının bir sonucu olarak tahliye edilen beş yüz huzurevindeki hastaya acil bakım sağlamakla görevlendirildi. Kolej ayrıca daha ciddi bir radyasyon tehlikesinin gelişmesi durumunda beş yüz itfaiyeci için bir hazırlık alanı olarak hizmet etti. Olayı takip eden haftalarda girişimci öğrenciler, "TMI'dan kurtuldum. Sanırım" efsanesini taşıyan çok sayıda tişört tasarlayıp sattılar.
Kaydı dinlemek için buraya tıklayın.
Gaziler ön saflar nükleer felaketin ve sonrasındaki gelişmeler, Harrisburg bölgesinde düzenlenen yıldönümü etkinlikleri hakkında tam bir rapor verdi ve TMI'nin mirasını tartıştı:
- Eric Epstein, Three Mile Island Alarmı Kazadan iki yıl önce kurulan halk örgütü
- Aileen Mioko Smith, Yeşil Eylem Japonya – ortak yazarı Three Mile Island: Halkın Ahit'i
- Arnie Gundersen, Fairewinds Enerji Eğitimi – nükleer mühendisi ve TMI kazası uzmanı
Sunumun ardından dinleyicilerle soru-cevap bölümü yapıldı.
Nükleer afetlerin bizim yaşamımız boyunca sonu olmayacak ama bir başlangıcı var. NIRS bunların hepsini işaretler:
- 1979 — Three Mile Island: 1.4 stronsiyum-90 yarılanma ömrü
- 1979 — Church Rock: 1.8 kurşun-210 yarılanma ömrü
- 1986 — Çernobil: 1.1 sezyum-137'nin yarı ömrü
- 2011 — Fukushima Daiichi: 0,3 sezyum-137 yarılanma ömrü…
A nuclear reactor meltdown releases massive radioactivity that was never supposed to reach our environment, or our bodies—there are many types released cesium and strontium play large parts in the impact on health, and both of these bad-actors decay in a characteristic half-life of around 30 years. It takes 10-20 half-lives for these to be close-to-gone from our environment. We are really only at the front-end of these impacts.
We have compiled some links for recent and archival resources:
Three Mile Island Alert
Founded in 1977, these folks were warning about Three Mile Island before the ¾ meltdown on an island in the Susquehanna River in 1979. Check out their updated website for TMI 40th events, speakers, commemorative bling, and the truth about TMI.
Fairewinds Energy Education – What Is a Meltdown?
This page explains what a MELTDOWN is, and then has links to TMI, Chernobyl and Fukushima Daiichi
Green Action Japan
Here is the ENGLISH-Language page—rest assured the pages in Japanese are formidable! This group has not missed a beat since it began in 1991. It has been a primary resource for people seeking to break the strangle hold of the nuclear industry in Japan, including ever since three General Electric (US designed) reactors melted down in Fukushima Prefecture in 2011.
Nuclear Information and Resource Service — Reactor Accidents page
The page has not had an update since 2016—and, actually, we are happy about that! Many of the resources posted remain valuable. In 2011, as the Fukushima Daiichi triple reactor and fuel pool accident unfolded, NIRS’ late Executive Director, Michael Mariotte performed a service to our community, and to some degree the Western world, as he created a day-by-day, and in some cases hour-by-hour log of information in English as it became available. Posted to the NIRS website, Michael was often the first person to bring critical pieces of information together, and was frequently contacted by news media and some elected officials to confirm and interpret information about this new disaster. The log begins here, on this page: https://www.nirs.org/category/fukushima/page/14/ and follows forward to 2016, the year Michael passed.
The cooling towers and a reactor building at TMI overshadow nearby Middletown, PA. (Getty Images)
Mrs. Joanne Noel, prepares her flower bed for planting in front of her Middletown, Pa., home as daughter Danielle, 4, watches as she sits on the ground, May 18, 1979. Noel evacuated her home with her children during the crisis at Three Mile Island, seen in the background. (AP Photo/Prouser)
TMI workers attempt to decontaminate part of the reactor building.
Journalists and news crews swarmed TMI in the midst of the disaster, trying to get a straight story from Metropolitan Edison representatives and officials from the Nuclear Regulatory Commission and the State of Pennsylvania. (AP Fotoğrafı)
President Jimmy Carter tours the TMI unit 2 control room days after the start of the disaster.
Aerial view of TMI on a day much like March 28, 1979. (AP Photo)
A historical marker across the street from TMI marks the disaster’s place in national history. (AP Fotoğrafı)
Causes and Effects of the Three Mile Island Nuclear Disaster
The Three Mile Island nuclear disaster was the costliest nuclear accident in the Western Hemisphere. This Historyplex post explains the causes for this tragedy and its effects.
The Three Mile Island nuclear disaster was the costliest nuclear accident in the Western Hemisphere. This Historyplex post explains the causes for this tragedy and its effects.
The Chinese Connection
The film The China Syndrome, showing a nuclear reactor malfunction, was released around the same time as the Three Mile Island disaster, and influenced public opinion about the disaster. The movie had been universally panned by nuclear energy specialists, which further worsened public relations of the nuclear energy industry when the accident occurred. Jane Fonda, who starred in the movie, started an anti-nuclear-energy campaign. The campaign was opposed by reputed scientist, Edward Teller.
The Three Mile Island nuclear reactor meltdown is a pivotal event in the history of America’s use of nuclear power. The accident was rated 5 on the 7-point International Nuclear Event Scale. It was given the designation of an ‘accident with wider consequences’. It changed public opinion about nuclear power in the US, brought about new safety regulations, and obstructed the construction of new nuclear energy plants in the US.
Three Mile Island Nuclear Reactor Accident
The Three Mile Island nuclear meltdown occurred on the morning of March 28, 1979. The Three Mile Island Nuclear Reactor, named after its location, is situated in Dauphin county, Pennsylvania. The island is located in the Susquehanna River. It is a pressurized water reactor. At the time of the accident, Unit 2 on the plant was working at 97% capacity, while Unit 1 was being refueled and was shut down.
Sequence of the Accident
➙ The chain of incidents leading to the meltdown started at 4 am in the non-nuclear assembly in Unit 2, while workers were cleaning one of the condensate polishers. The condensate polishers filter, or polish the condensed water. The pumps feeding water to the condensers stopped, and a valve that allowed the water to bypass the condensate polishers failed to open. The reasons behind this malfunction are still unknown.
➙ As water is used in a closed cycle in a pressurized water nuclear reactor, the failure of the pump and bypass valve meant that the secondary, non-nuclear system had no flow of water at all. Hence, the secondary system’s feedwater pumps stopped functioning, and the steam generators were starved of water. This resulted in an automatic emergency shutdown, or SCRAM.
➙ Control rods were inserted into the reactor core in seconds. Control rods are made of substances that can absorb products of nuclear reactions, and can thus, control the rate of the fission reactions in power plants. The control rods neutralized the fission reactions in the reactor core, but the radioactive decay of the nuclear fuel still kept producing heat. Since the steam generators had shut down, and the control rods only absorbed the radiation itself, the stray heat had no exhaust route out of the reactor’s primary system.
➙ One of the many human errors that compounded the accident was the closing of the auxiliary pumps that fed water into the steam generators in case the main feedwater pumps failed. These pumps―three of them―automatically started when the feedwater pump failed, but since the valves had been closed for the maintenance procedure, they couldn’t reestablish the flow of feedwater. Closing the valves was a violation of an NRC rule, and was the primary reason why this relatively minor incident escalated into a meltdown.
➙ The increased heat and pressure in the nuclear core activated a pilot-operated release valve (PORV). This valve released the extra steam in the reactor core and stabilized the pressure. However, once the pressure dropped to acceptable levels, the valve failed to shut. The electrical supply to it had indeed been automatically switched off, but the valve itself stayed open due to a mechanical fault. This allowed some coolant in the core system to escape, and actually caused the subsequent meltdown.
➙ When the pressure had been reduced a bit, the coolant in the nuclear system continued to flow without being cooled by the feed water from the secondary system, which had shut down. The boiling ‘coolant’ then developed steam gaps in the flow of liquid coolant, which increased the temperature of the reactor fuel.
➙ The staff didn’t realize that the PORV was stuck open, since its power supply had been shut off. Because of the increasing amount of steam, the water pressure indicators were showing wrong readings, and core indicators were showing that the core system was still filled with coolant. This meant that the staff didn’t realize that what they had on their hands was a loss-of-coolant accident, until a new shift of workers came in, and rectified the issue. By then, too much coolant had already escaped from the system.
Effects
➙ The steam, aided by the heat, reacted with the nuclear fuel’s zirconium cladding and destroyed the sheath. The heat generated by the exothermic reaction further damaged the nuclear fuel, and released radioactive materials into the coolant flow. About half the uranium fuel in the reactor core melted, but this wasn’t known until five yeas later, when the unit was physically opened. Despite the partial meltdown, the containment building remained intact, unlike Chernobyl.
This prevented the harmful radiation from escaping the reactor.
➙ At 6.56 am, a site emergency was declared, with a general emergency followed within 30 minutes. By evening, the core had cooled sufficiently. Pregnant women and children under the age of pre-school were advised to leave the area. The advised isolation radius was initially set at 5 miles, but was extended to 20, on March 30. About 13 to 17 curies of radioactive iodine, which is a carcinogen, were released.
The total release from the reactor, about 13 million curies, largely consisted of much safer noble gases, and was much less than the approx. 10 billion curies in store within the reactor.
➙ The Kemeny Commission, formed by President Carter, blamed the manufacturers of the faulty PORV―Babcock and Wilcox, the owners of the plant, and the NRC. These institutions were held responsible for the faulty equipment, incomplete training of the workers, and infrequent checkups. The Kemeny Commission also found that the exact PORV problem in the Three Mile Island plant had been replicated earlier at another plant.
Fortunately, the workers at the other plant recognized the problem much earlier than those at Three Mile Island, and the plant was running at just 9% power.
➙ About 140,000 people had voluntarily left the area around the reactor within a few days, but 98% returned within three weeks.
➙ The popular perception of the nuclear industry took a serious hit after the accident, while the anti-nuclear groups strengthened their stance. There were numerous rallies protesting nuclear power in the rest of the year.
➙ The Institute of Nuclear Power Operations was established in the aftermath of the accident. This institute carries out frequent checkups of nuclear power plants.
Epidemiology
➙ Samples of the soil, water, cow milk etc., taken from the surrounding area revealed that there was a barely noticeable increase in the number of radionuclides. The average amount of radiation received by the citizens around the area was around 8 millirems, and the maximum possible amount received by an individual was estimated to be 100 millirems.
The average amount is comparable with the amount received from a chest X-ray, while the projected maximum is still less than the amount naturally received (background radiation) by an average US citizen.
➙ The Three Mile Island nuclear accident was feared to have impacted the health of the surrounding counties. The radiation that escaped from it didn’t have the expected effect, and didn’t raise the incidence of cancer around it.
Unit 2 at the plant was immediately shut down, and was in the cleanup process until 1993. Unit 1 was initially shut down, but it was restarted in 1985. It is currently operational, and has had its license extended until 2034.