2011 baharının sonlarında John Golden Theatre'da ucuz bir koltukta oturan, basit beyaz bir ünite setinin arkasına isimlerin kendilerini yazmasını izleyen bir öğrenciydim. Bunlar AIDS ile ilgili hastalıklardan ölen kişilerin isimleriydi; soldan sağa doğru, yavaşça, karakterleri anlamaya, adlandırmaya ve hepsini öldürme tehdidinde bulunan korkunç yeni vebayla savaşmaya başlayan karakterlerin arkasından aktılar. Gecenin sonunda duvarı doldurdular. Bu karakterler beni bir kamyon gibi ezip geçen sözlerle konuşuyorlardı. Bu tür sözleri hiç işitmemiştim, o zaman salgının tarihini, liberal ve muhafazakar siyasi sınıf tarafından ele alındığı ölümcül sessizlik ve küçümseme tarihini de bilmiyordum; iktidar üzerindeki hakimiyeti yalnızca yoğunlaşan bir politik sınıf.
Oyun elbette Larry Kramer'in polemiğiydi. Normal Kalp, 1985 Public Theatre çıkışından sonra ilk kez New York'ta yeniden canlandı ve ben de yazar ve gey insan olmayı öğreniyordum. Orada bir arkadaşımla birlikteydim ama sonunda tek kelime edemedim. Metroya sessizce yürümeden önce, tiyatro kapısından çıkarken kalabalıklar arasında savaşırken, yaşlı bir adam bana bir broşür uzattı. Kişisel arşivimde sakladığım bir sonsöz ile her akşamki performansın broşürünü bizzat Kramer yapıyordu.
'Lütfen bilin' diye başladı broşür, 'her şeyin Normal Kalp olmuş.' Araştırmaya ve okumaya, bu salgının tarihini ve ne anlama geldiğini düşünmeye başladım. Kimliğim ve siyasetim açısından radikalleşmeye başladım - eşcinsel haklarını evlilik ve askerlikle ilgili boğucu tartışmaların ötesinde düşünmeye ve liberal bromürleri fırsat ve erişim konusunda sorgulamaya başladım. Geçen hafta vefat eden Kramer'in katıldığı pek çok hareketi ve sözlerinin bunları oluşturmaya yardım ettiği yolları öğrendim. Sonunda yazar ve tarihçi oldum; Oyunun hayatımın merkezine yükselttiği soruları gündeme getirmeye başladım.
Bu soruları sormaya başladığımda, ilk başta Kramer'a körü körüne güvendim. Kramer’in stand-in'i Ned Weeks oyunda “Beyni olmayan kimse” diyor, “eşcinsel siyasetine karışıyor. Herhangi bir karşı kültürün yıkanmamış radikalleriyle dolu. ' AIDS hareketinden önceki tüm gey siyasetinin, sonrasındaki siyaset kadar apolitik olduğunu varsaydım - bu eşcinsel özgürlüğü, İnsan Hakları Kampanyası kadar dişsizdi. Oyunun doktor karakteri Emma Brookner, “Seni öldürürse, yarım beyni olan kimse sikişmeyi bırakmaz” diye soruyor; HIV'in yayılmasındaki önemli bir sorunun gey erkeklerin düzüşmeyi bırakmayı reddetmesi olduğunu varsaydım. Eş kuruculuğunu yaptığı Gay Men's Health Crisis ve ACT UP'ın tarihini öğrendim ve Kramer'in ünlü makalesi '1,112 and Counting' i New York Yerli 1983 Mart'ında, 'öfke, hiddet, öfke ve eylem' çağrısıyla, 'devam eden varoluşumuzun ne kadar kızabileceğine bağlı' ısrarı ve onun ölümcül hareketsizliğine karşı haklı öfkesini bütünüyle yuttum. neoliberal devlet ve politik olarak aktif olmayı reddeden gey erkekler ile “dikkatsiz seksten vazgeçmeyi reddeden” gey erkekler arasındaki ikilemi.
Bu varsayımların çoğu elbette yanlıştı, çünkü Kramer neredeyse haklı olduğu kadar yanılıyordu. Eğer çok fazla gey yazar seksi ve güzelliği karmaşık olmayan yollarla kucakladıysa - üslup ve tüketimi politika olarak iddia ederek, güzel şeylerin arkasına saklanarak - Kramer'in içtenlikle geri dönmesi onu hem politikamızın en keskin eleştirmenlerinden biri hem de öfkesi paradoksal olarak hizmet edebilecek biri yaptı. etkilerini bu kadar keskin bir şekilde tanımlayabildiği ve etkilerini örgütlemek için çok şey yaptığı iktidar sistemleri.
Hem hayatımı mümkün kılan hareketlere katılımı ve kışkırtması için ona minnettarlık, hem de kör noktalarına ve mesihik komplekslerine öfke duyuyorum; Yine de bir yazar olarak mirasının, bize öğretebilecekleri için hayatına ve politikasına bakmaya başlamak için iyi bir yer olduğunu düşünüyorum. Kramer, ilkel ve kibarca övmek, belirsiz övgülerle duş almak için çok önemlidir. Bunun yerine, son romanının ilk cildinde anlatıcılarından birinin stand-in'ine değindiği için Kramer'e hitap etmek istiyorum: Amerikan Halkı : 'Seni pislik! Çok pisliksin. Seni çok seviyorum.''
*
İbneler Kramer’in ilk romanı 1978’de, Andrew Holleran’ınkiyle aynı yıl yayınlandı. Dans Eden Dansçı ve aynı AIDS öncesi eşcinsel Manhattan ortamını taraflar, Fire Island seks partileri ve banyolar, 1977 yangını ve her iki kitapta da doruk noktası olarak hizmet eden rezil Everard da dahil olmak üzere peripatetik hareket halinde tasvir ediyor. Holleran’ın düşüncesi üzgün ve yemyeşil, 'o uzun yaz mevsiminin' romantik çağrışımlarıyla dolu, düzyazı 'çiçek açan' ve 'saran' ve gizemli ve duygusal olarak ulaşılamaz bir güzellik olan başkahraman, Anthony Malone adıyla kalplerini kamyon yüküyle kırıyor. 'ılık, karanlık gece [alçalırken]' denizde kayboluyor. Kramer'in metni bize Fred Lemish'in gözünden bu dünyayı verir, 'senin ortalama, standart, New York'lu ibne saplantılı kvetch' - belirgin bir Yahudi sesi, Kramer'in kendisi için bir stand-in, içinde değil ama buna rağmen anlam ve aşk arayan biri ve gey güzellik ve seksin ışıltılı dünyasına karşı.
Holleran 1970'lerin eşcinsel yaşamının eleştirisiz bir kutlaması ve Kramer anhedonik bir eleştirmen olarak nitelendirildiği için bu kitaplar bazen yanlış zıtlıklar olarak hatırlanıyor; daha da kötüsü, bazı gözlemciler son zamanlarda bile İbneler sanki Kramer bir peygamber ya da Cassandra'ymış gibi, Kramer'in övgülerinden biri dehşet verici bir şekilde 'romanın toplumun bir kesimine ilişkin öngörüsel görüşüne' HIV'in trajik epidemiyolojik kazası, mağdurları hak eden bir ahlak oyunuymuş gibi atıfta bulunur.
Aslında, hem Holleran hem de Kramer, farklı olsa da bu alt kültürün karmaşık görüşlerini yakaladılar. Holleran, yemyeşil güzelliğin katmanlı cümlelerin arasında ve arkasında cinsel aşırılık sahneleri kurarsa, Kramer bizi bedensel sıvılara ve cinsel ekonomilere, 'kararmış, sararmış, üzerine işlenmiş' bedenlere ve 'lezbiyen küçültülmüş' lere ve 'tek darbe işi verildi. ve biri verilen diğeri alınan iki anal ilişki. ' İbneler , yanlış anlaşılmış ve derin bir şekilde hissedilen (ve derinden Yahudi) bir eşcinsel yaşam hicvesi, Holleran kadar hüzünlü bir şekilde, erkeklerin 'devasa bir katı vücut pastası haline geldiği ... Kuzey Kutbu atıklarını çözmek için yeterince ısı yaydığı ... ve bükülüyor ve poppers, parti iyilikleri gibi geçti ve yedi adam şimdi beni tutuyor ve biz sallanıyoruz, sallanıyoruz ve terle Bir olmaktayız! Kramer’in sahnenin 'narkotik güzelliği' hicvesi ve Holleran’ın ona yazdığı son derece eleştirel aşk mektubu, çağdaş gey eleştirmenleri tarafından sahnenin itibarını hiperseksüel tuvalete sürükleyerek lekelediği için benzer şekilde eleştirildi.Kramer’in New Deal liberalizminin Amerika’nın telos özellikle yüzyıl ortası New York Yahudilerinin entelektüel bakış açısı, onu Amerika’nın nefret tarihindeki sürekliliklere karşı kör etti.
Eğer İbneler kendisi asla eleştirmenlerinin inandığı kadar karmaşık olmayan bir şekilde anhedonik olmadı, Kramer'in kitap hakkında kendi konuşma tarzı - ve çalışmalarını AIDS krizi sırasında siyasi sorumluluklarından vazgeçtiğini düşündüğü diğer eşcinsel yazarlara göre konumlandırması - bu yanlış anlamalara yardımcı olmadı. Kramer, Edmund White’ın usta romanının amacını tamamen ıskaladı Elveda Senfonisi, Kramer'in yazdığı her şey gibi, kendi tarzında tuhaf bir şekilde öfkelenen AIDS'in kendisine bir ağıt; kitaba saldırmak Avukat 'Emdiği, becerdiği, kenara attığı, bağladığı her numara gibi görünen' bir 'geçit töreni' olarak, kitabı 'durmadan ereksiyonla 30 yıl ve tuvaletinden daha meşgul bir pislik' olarak tanımlıyor. White'a saldırdığı denemede, 'Tolstoy veya Zola veya Balzac veya Chekhov veya Dostoyevsky' nin çalışmalarını övdü ve eşcinsel kurgu yazarlarının 'büyüklüğün' peşine düşmek için 'geri dönüp kaldıkları yerden devam etmelerini' talep etti. asla kavramsal olarak karmaşıklaşmaz.
Bu, aynı 'büyüklük', aynı temelde muhafazakar başarı ve ahlak vizyonu, eksiklikleri karşısında son derece zekice tartışabileceği kurumlara dahil olma vizyonu, onu önce gey için bir merkez yaratmaya yardım etmeye ve sonra onu suçlamaya yöneltti. Yale Üniversitesi'nde lezbiyen çalışmaları, kınama 'queer teorisyenlerin' ve 'yapıbozumcuların' etkisi ve 'eşcinsel tarihin' tarihsel olarak istikrarlı bir kimliği izlemek anlamına geldiği konusunda ısrarcı, 'insanlık tarihinin başlangıcından beri hemen hemen aynı' ve bunu başka türlü yapmanın 'aptallık ve elit varsayım en yüksek ve en akıl almaz düzen. ' Aslında, aynı cinsten ve cinsiyete uymayan insanların nasıl var oldukları ve kendilerini farklı yerlerde ve zamanlarda nasıl anladıkları arasındaki önemli farkları anlamak, kendimizi çalışmanın en özgürleştirici yönlerinden biridir. Yüksek mevkilerdeki eşcinsel yüzler çoğu zaman siyasi vizyonunun sınırıydı.
Buna bir tür eşcinsel milliyetçiliği diyebiliriz; ve buna eşlik eden saygınlık politikasıyla birlikte tüm yazılarında karşımıza çıkıyor. Tüm gücü ve güzelliği için Normal Kalp ve onun 1980'ler ve 1990'lardaki denemeleri, onlar da hak etmeyecek kadar çok şeyle birlikte haksız yere saldıran kör nesnelerdir. Büyüdükçe doğruluğu azalmaya devam etti. 2004 konuşması “ Günümüz Eşcinsellerinin Trajedisi ', Muhteşem görüntüleme deneyimimin ardından Kramer'da arama yaparken bulduğum ilk yazıdı Normal Kalp ve bir süre her kelimesine inandım. 'Eşcinsel olmayı seviyorum,' diye başladı Kramer. Bence diğer insanlardan daha iyiyiz. Gerçekten yaptım.' Bu aşk - ve 'eşcinsellerin' kültürlerarası, tarih ötesi bir kategori oluşturduğu varsayımı, daha iyi- ilham verebilir. Bir süreliğine bana ilham verdi. Ama aynı şekilde boğulabilir. George W. Bush'un yeniden seçilmesinden sonra konuşan Kramer, gelecek birkaç yıllık gey siyasetinin karanlık bir resmini çizdi; metinde bahsedilmeyen siyahi trans kadın cinayetleri ve queerlere yönelik polis şiddeti salgını ve daha geniş eşitsizlik ve demokrasiye saldırı biçimleri olsa da meyve vermemiş olanı. Kramer için Amerika, Reagan ve muhafazakar hareket tarafından sert bir şekilde 'sınıfçı, ırkçı, homofobik bir emperyal ordusuna' dönüştürülene kadar temelde iyi bir ülke - 'uygarlık tarihindeki en zengin ve en liberal ulus' idi. Peki ya kölelik, 1970'lerde devam eden uygulamaları yeniden çizme? Amerika’nın yerli halkının katliamı ne olacak? Kramer’in New Deal liberalizminin Amerika’nın telos özellikle yüzyıl ortası New York Yahudilerinin entelektüel bakış açısı, onu Amerika’nın nefret tarihindeki sürekliliklere karşı kör etti.
Kramer'in sevdiği eşcinsel insanlar, Reagan’ın disiplinli muhafazakar ordusuna akılsız seksten başka hiçbir şey yapmadan yanıt verdiğini söyledi. Sosyologların queer alanların kapanmasına ve şehirlerin hızla nezihleştirilmesine atfettiği kristal metamfetamin salgınına yanıt veren Kramer, yalnızca Cosbyesk bir ahlakçılık toplayabilirdi: “Kendini öldürmek istiyorsun. Git kendini öldür. Üzgünüm. Bir yetişkin gibi davranmak çok çalışmak ister. Disiplin gerektirir… Hayatınızın geri kalanında, muhtemelen dünyadaki yaşamınızın geri kalanında, asla prezervatif olmadan başka biriyle seks yapamayacağınızı ne zaman anlayacaksınız! Asla!'
On yıl sonra New York Times röportajda, PrEP (HIV enfeksiyonuna karşı maruziyet öncesi profilaksi) alan kişileri 'korkakça' olarak nitelendirerek, 'zehirli bir ilacı ... dışarı çıkmak ve herhangi bir şey için savaşmak için [[onların] enerjisini] azaltan bir ilaç aldıklarını iddia etti. . ' Bu, çok sayıda hakemli çalışmanın sonunda geleceği bu ilaçların güvenliğini ve etkinliğini belirlemesinden sonraydı. onaylamak yıllarca onları ve onları kullanan insanları kınadıktan sonra. 2004 konuşmasında antiretroviral HIV tedavisine 'günlük kemoterapi' olarak atıfta bulunarak ve tedavilerin hemen işe yaramayacağı konusunda ısrar ederek - tıbbi araştırmalardan destek gelmeyen bir ısrar - 'kendinizin ve birbirinizin harekete geçmesine izin vermeye devam edemezsiniz' dedi. ve böyle yaşa! ' 'Bu' ifadesiyle, ısrar ettiği, eşcinsel erkeklerin 'AIDS vebasını başımıza getirdiğine' işaret ettiği parti ve seks anlamına geliyordu. Eşcinsellere olan sevgisinin üzücü ironisi, onu baş düşmanı Ronald Reagan'ın yankılarına götürmesidir, daha sonra Cerrah General C.Everett Koop olarak bildirildi , HIV ile kapılan eşcinsel erkeklerin ve damar içi uyuşturucu kullanıcılarının “sadece hak ettiklerini aldıklarında” ısrar etti.
Bu dünya görüşü nihayetinde öfkesini sınırladı. Politik değil ahlaki tuttu. Burada Kramer'in politik bir yazar olmadığını veya politik bir değişiklik yapmadığını kastetmiyorum - sözlerinden daha fazlasını yapan bir yazar hayal etmek zor. Demek istediğim, öfkesinin hedeflerinin genellikle ya çok geniş olduğu ya da yeterince geniş olmadığıdır. Standartlarına göre daha iyi yapmaları gerektiğini düşündüğü eşcinsel insanlara saldırdı, standartlarını ve kınadığı kötülüklerin çoğunu üreten daha geniş sosyal sistemlerdeki etkilerini sorgulamadı. Yapıların korkunç etkilerini gördü ama işleyişini sadece kişisel olarak tanımlayabiliyordu. Ölümü üzerine, tutkuyla tarif ettiği kötülüğün karanlık ağlarının temsilcilerinin çoğu, çalışmalarını ve mirasını özümsemeye başladı. Öfkesi, öldüğünde, Kramer ve New'de Black Lives Matter yürüyüşlerini göz yaşartıcı gazlara sokmaya tam zamanında başlamak için öfkeli protestoların önemi hakkında açıklamalarda bulunan Hillary Clinton, Pete Buttigieg ve Bill DeBlasio gibi Reaganesk siyasi figürler tarafından büyük övgüler aldı. York City.Kramer'in öfkesi, onu İbneler AIDS aktivizmi sayesinde, eşcinsel erkeklerin daha iyi olabileceği ve olmayı reddeden temelde bir öfkeydi.
Kramer'in son romanı, Amerikan Halkı George Washington liderliğindeki gey seks partisinden okuyucuları insan uygarlığının şafağından önce AIDS'i takas eden maymunlara, Washington DC dışındaki Yahudi bir aileden Kuzey Dakota'daki gizli Nazi kamplarına götürüyor. Kramer'in Amerikan tarihi, hikayesi ve insanları kan, pislik ve işemeyle sırılsıklam olmuş durumda. Kavga ederler, sevişirler ve birbirlerini kullanırlar, toprak ve diğer insanlar üzerinde hakimiyet için mücadele ederler. Kitap, fevkalade isimlendirilmiş kişilerden oluşan bir kadro tarafından anlatılıyor: Dame Hermia Bledd Wrench ve Dr. Sister Grace Hooker, Dr. Bosco Dripper ve Dr. Israel Jerusalem. Merkezinde, Kramer'in edebi standı Fred Lemish, tarihçileri ve kurumları yere seriyor ve düzinelerce başkan ve tarihi şahsiyeti gey olarak adlandırıyor. Tüm bunların altında, tüm Amerikan tarihinin karanlık kalbi için bir metafor olarak, sesi ara sıra anlatı görevlerini üstlenen AIDS ('Temel Durum' olarak adlandırılır).
Burada, bir sanatçı olarak Kramer'in tüm sınırları ve potansiyeli bulunabilir. Öfkesi tamamen haklı ama hedefleri çoğu zaman yanlış. Beyaz olan eşcinsel erkeklerin her zaman aynı şekillerde var olduklarında ve her zaman hem gücün zirvelerinde hem de sosyal piramidin dibinde olduklarında ısrar etmeye devam etti: benzersiz ve doğuştan avantajlı ve zulüm gören. Eşcinsel seslerin ve hikayelerin (en azından kanonun çevresine kabul edilenlerin) sık sık kendilerini gizledikleri hoş lirizmi benzer şekilde reddeden Gary Indiana gibi bir eşcinsel yazar, şöyle bir kitapta Üç Aylık Ateş Gey erkeklerin, doğru görünüme sahip olmak ve olabildiğince çok tüketmek için rekabet etmekle (seks, uyuşturucu, beden) elde edilen amansız sığlığın sosyal yaşamlarında suç ortağı olma şekillerine ölümcül bir kesinlikle vurun. olası bir yoldaşlık veya dayanışmadan daha önemli.
Bu, Larry Kramer'ı da kızdırdı: onu, İbneler AIDS aktivizmi sayesinde, eşcinsel erkeklerin daha iyi olabileceği ve olmayı reddeden temelde bir öfkeydi. Bu öfke bana ve diğerlerine bu soruların önemli olduğu inancına ilham verdi. Fakat Amerikan Halkı sekse ve uyuşturucunun metalaştırılmasından ziyade kendilerine saldırır ve görmeyi reddeder. Üç Aylık Ateş o kadar açık ki, 'gey' kimlik kategorisinin herhangi birini daha iyi ya da daha kötü yapması için özel bir neden yok. Belki farklı. Ama daha iyi ya da daha kötü değil.
Ahlaki öfkesinin sınırlarına rağmen, Kramer çoğu yazarın siyasi bir değişiklik yapmak istediğinden veya yapmak istediğinden fazlasını yaptı. Belki de bu, ondan öğrenebileceğimiz son bir şeyi gösteriyor, bu bilinçli politik sanat çağında önemli bir şey. Yeni ya da eski salgın hastalıklardan ya da cani polisten ya da sağlık ya da barınma ya da yiyecek eksikliğinden, hayatları günlük risk altında olmayan bizler, Larry Kramer'in başardıklarından öğrenebilir ve kendimizi neşesiz değişim yaratma işine yönelebilir - Zamanımızın çoğunu, bedenlerimizi ve dinleme yeteneğimizi gerektiren ve gey olsun ya da olmasın beyaz erkekler arasındaki ve onlar hakkındaki prozodik tartışma füglerinin çoğunlukla alakasız olduğu işler.