“Ailem Amerikalı ve nesiller boyu, tüm dallarında, doğrudan ve teminat var.” Öyleyse Ulysses S. Grant'in anılarına başla ve o zamandan beri, biri zaten iyi olan bir adam hakkında iyi bir izlenim edindi. prototipik Amerikan tipi: doğrudan, alçakgönüllü, sağlam, bağımsız ve pratik. Aristokrat Avrupa kökenleri üzerinde bir hakaret yoktur. Bir şekilde Aslan Yürekli Richard'la ilişki kurma iddiası yok. Hiç bir Güney Ortaçağ şövalyesi ve feodalizm anlayışı, pamuk krallığının topraklarına taşınmamıştır. Ulysses S. Grant bir Amerikalıydı; ve o, diğerlerinden daha çok, iki Amerikalı olmasını engelledi. Bu, onun iradesiz iradesiydi, nedenine inatçı bağlılığı, ne pahasına olursa olsun, nihai zafere - ve bu zafere verdiği önemsizliğin - Birliğin nedenini sağladığı gibi. Savaştan önce, olası bir kahramandı. Fakat onun kahramanlığı, bir Amerikan hikayesidir - Birlik mavisindeki bir Horatio Alger hikayesidir. William Tecumseh Sherman'dan daha az bir erkek öyle düşünmüyordu: “Her dönem kendi ajanlarını yaratıyor ve General Grant 1861-5 Amerikan karakterini taklit eden herhangi bir erkekten daha neredeyse. Bu nedenle, Büyük İç Savaş'ın tipik kahramanı olarak duracak. ”
Ulysses S. Grant: At seven bir çocuk
Bir tabakçı ve çiftçinin oğlu olan Ohio'da Hiram Ulysses Grant olarak doğdu. Babası bronzlaşırken, oğlu onları canlı hayvanlar üzerinde, atlarda tercih etti ve usta bir süvari oldu. Tabakhane kokusu ve kanından o kadar nefret ediyordu ki, daha sonraki yaşamında eti kansız olarak karartılmak zorunda kaldı.
Tabakhaneden kaçınarak, babasının çiftliğinde çalışmayı, pratik, yalnız görevlere başvurmayı ve pulluk atlarını yönetmeyi tercih etti. On dört yaşındayken, şehir dışına çıkmaya ihtiyaç duyan aileler için atlı vagonlar ve vagonlar sürmek için özel bir iş yürütüyordu. Şehirden ve tabakhaneden uzaklaşmak, çocukluğunun sürekli bir arzusuydu. Aslında, birçok erkek gibi, açık havada yalnız dolaşıp, güneş altında hayal kurmayı, kendi düşüncelerinde kaybetmeyi (tamamen verimsiz değildi: kendine cebir öğretti) en mutlu görünüyordu.
Babası, belki de Ulysses'in bir tabakçı olmayacağını kabul ederek, ona iyi bir eğitim sağladı ve West Point'e aday gösterdi. Ulysses S. Grant'in babası, başarılı, kendi kendine öğrenen ve sosyal duruş ve politikaya ilgi duyan bir adam için (bir Whig ve muhalif bir kölelikti), askeri akademi oğluna sert bir kombinasyon önerdi: prestij, iyi bir eğitim, bir kariyer ve ücretsiz olmanın avantajını ekledi. Grant, anılarında babasının duyurusunu kaydeder:
“Ulysses, randevuyu alacağına inanıyorum.”
“Hangi randevu?” Diye sordum. “Batı Noktasına; Bunun için başvurdum. ”“ Ama gitmeyeceğim ”dedim. Yapacağımı düşündüğünü söyledi. ben de öyle düşündüm. Gerçekten Batı Noktasına gitmeye itirazım olmadı, ancak üstesinden gelmek için gerekli kazanımlar hakkında çok yüce bir fikrim vardı. Onlara sahip olduğuma inanmadım ve başarısız olma fikrine dayanamadım.
O zaman Ulysses S. Grant her zamanki gibi asi bir genç değildi. Dürüst, mütevazı, sessiz ve kendine yeten biriydi ve alçakgönüllülüğü onu West Point'ten korkutursa, askeri akademinin ona verdiği bir daha acil ve önemli bir hediye vardı: bu onun Georgetown, Ohio'dan çıkmasıydı. “Seyahat etmek için her zaman büyük bir arzum vardı. Georgetown’daki en iyi seyahat eden çocuktum, ailesiyle birlikte Teksas’a göç eden ve bunu yapabilme imkânları olan en kısa sürede geri dönen göçmen John Walker’ın oğulları dışında. ”
West Point ona başka bir hediye verdi: yetişkin adı. Gitti, çünkü aday milletvekili bir hata yapmış, Hiram. Ulysses (her zaman kullandığı isim) resmi Hristiyan adı oldu ve Simpson (annesinin kızlık soyadı) aniden orta adı olarak eklendi. Karakteristik olarak, Ulysses S. Grant bir hataydı, düzeltmek için çok fazla utangaç olmadı, ve belki de pratik iyileştirmede bunu yapmaktan çok memnun oldu.
Ayrıca ona yeni baş harfleri olan "Sam Amca" Grant'tan yeni bir takma ad kazandı.
Askeri görüşme yapmadığını hissetti ve kendi hesabına çalışkan bir öğrenci değildi. Matematiği çok sevdi, fakat ders çalışmaktan ziyade okulun kütüphanesinden roman okumayı tercih etti. “Daha sonra bütün Edward Bulwer-Lytton'ın romanlarını okudum, James Fenimore Cooper, Kaptan Marryat, Sir Walter Scott, Washington Irving'in eserleri… ve diğerleri” okudum. Askeri akademinin öğrenciyken kaldırılabileceğini bile umuyordu. Kongre öncesi böyle bir hareket tartışılıyordu). Yine de hızlı bir çalışma yaptı ve 1843'te sınıfının ortasında (ve aynı zamanda West Point'in en iyi atlısı olarak da bilinirdi) mezun olmayı başardı. Utangaçlığı ya da arkadaşı ve arkadaşı West Pointer James Longstreet’in Ulysses S. Grant’in “ kız gibi alçakgönüllülük, ”dedi. Grant'in askeri kıyafetle ünlü ilgisizliği. Başlangıçta, çoğu genç subay gibi, yeni üniformasını sergilemek için istekliydi. Fakat düzensiz bir genç çocuk ve elinden çıkmış ahlaksız bir eli göründüğü zaman alay etti, Grant itiraf etti, “asla kazanamadığım askeri üniforma için bir hoşnutsuzluk” kazandı.
Teğmenlerinden birisinin (ve en Zeki İşaretleri), kıdemli biri Richard S. Ewell olduğu, daha sonra bir Konfederasyon olarak önemli bir ün kazandı. isyan sırasında genel. Eski ordusunda çok saygın ve hakettiği bir adamdı ve iki savaşta da ikna edicim olan haksız bir tavır vermişti. ”
Bu iki “kutsal olmayan” savaş, Meksika Savaşı ve Güney Bağımsızlık Savaşı idi. Meksika Savaşı’nın sahnesini belirleyen “Teksas’ın işgali, ayrılması ve eklenmesi”, Ulysses S. Grant’in görüşüne göre, “Amerikan Birliği için köle devletlerin kurulabileceği bir bölge oluşturmak için bir komplo” idi. Ayrıca, “Güney isyanı, büyük ölçüde Meksika savaşının büyümesiydi. Milletler, tıpkı bireyler gibi, kendi geçişleri için cezalandırılmaktadır. Modern zamanlarda en kibar ve pahalı savaşta cezamızı aldık. ”
Tabii ki, Ulysses S. Grant'in Güney bağımsızlığının “kutsal olmayan” bir sebep olduğunu düşündüğü, ancak bastırılmasının Amerika'nın Batı imparatorluğunu edinme günahı için adil bir tek ceza olduğu söyleniyor. Yine de Grant, Meksika’ya karşı “kutsal olmayan” savaşa katıldı çünkü “Tecrübe, milletinin katıldığı bir savaşı engelleyen adamın, doğru ya da yanlış olsun, yaşamda ya da tarihte kıskanılacak bir yer işgal etmediğini” kanıtlıyor.
Meksika'da Savaşta
Ulysses S. Grant, “Old Rough and Ready” General Zachary Taylor altında görev yaptı ve 8 Mayıs 1846'da Palo Alto'da ilk dövüş tadı aldı. “Daha önce düşmanca bir silah duymamış genç bir ikinci teğmen” olarak Grant hatırladı: “Askere katıldığım için üzgünüm.” Yine de, kendisini iyi tanıdı ve hiç kimse Grant'i ateş altında titremesiyle suçlamadı - kesinlikle karşısında; hiçbir duygu göstermedi.
Ulysses S. Grant, top mermileri ve mermilerle yapılan askerlik görevinden daha fazlasını öğrendi; generalliği öğrendi. Taylor, Grant'in pompayı, rafineriyi ve askeri görgü kurallarını tükürmesini ve cilalamasını umursamadığını paylaştı, ancak Grant'in gördüğü gibi işlerin nasıl yapıldığını biliyordu. Diğer şeylerin yanı sıra, “General Taylor, yönetime talepleri doğrultusunda çok fazla sorun çıkaran bir memur değildi, ancak kendisine verilen araçlarla elinden gelenin en iyisini yapmaya meyilliydi.” Bir direktifin elde edilmesinin imkansız olduğunu düşünürse bunu söylerdi. “Yetkili makamların kararı ona karşı olsaydı devam ederdi ve halktan şikayetini sorgulamadan elindeki araçlarla elinden gelenin en iyisini yapardı. Hiçbir asker tehlikeden veya sorumluluğundan ondan daha sakince gelemez. ”Taylor'da Grant'in hayran olduğu şey, İç Savaş'ta Grant'in içinden geçen özelliklerden biriydi.
Ulysses S. Grant'in ateş altındaki serinliği baştan belliydi. “Her yöne bir mermi etrafında uçan mermilerde büyük bir spor yok, ancak aralarında ne zaman beklediklerine göre daha az korku duyuyorlar” dedi. Şiddetli ölüm, bir top topundan kopukluk ve alt çenesinin yırtılmasıyla korkunç bir şekilde sakat bırakılan bir subay görmüştü. Yine de “Savaş yapan insanlara savaşları okuyanlardan çok daha az korkunç görünüyor” diyebilirdi. Grant, korkunun hayal gücünden geldiğini biliyordu; cesaret, bir tüfek ve top dolu bile olsa eldeki göreve olan durmaksızın odaklanmadan gelir.
Ağustos 1846'da, Ulysses S. Grant dördüncü Piyade'ye çok büyük bir mesleğe çeyrek başkan olarak atandı, ancak istemiyordu; sorumluluklarının baskısı yüzünden değil, onu atış hattından çıkarmasından dolayı. “Öncelikle şirketimle önümdeki hizmetin tehlikelerini ve onurlarını paylaşmamı engelleyen bir göreve atanmamı saygıyla protesto ediyorum…” Protesto, kendisini bu promosyona değer veren değerli davranışının ve becerisinin olduğu gerekçesiyle reddedildi. . Grant, Teğmen Albay John Garland'dan aldığı reddi arkasına yazarak hayal kırıklığını dile getirmedi: “Quartermaster ve Komiserlik görevinden istifa etmeme izin verilmeli… alaycıma savaşta eşlik etmeliyim ve eşlik edeceğim”.
Ulysses S. Grant ise görevini yaptı. General Zachary Taylor, ordusunu Meksika'da yürüyüşüne devam ettirmek için enerjik bir genç subayı istedi. “Sam” Grant'te adamını bulmuştu. Grant'in bir lojistikçinin aklı vardı. Metodikti ama bilgi edinme ve eleme konusunda hızlıydı ve gayretliydi. Aynı zamanda yaratıcıydı: eski Kongre Üyesi Thomas L. Hamer çalışanlarına katıldığında (hevesle, Grant'i Batı Noktasına atayan kongre üyesiydi), Grant, Hamer için taktiksel problemler yaşatmak için geçtikleri araziyi kullandılar. Meksika kırsal
Monterrey savaşında (21-23 Eylül 1846) Ulysses S. Grant Hint yolunda atlarla büyük harf yaptı. Regüler oyun kurucu olarak eylemde hiçbir rolü olmamalıydı, ama “Merakım kararımı daha iyi hale getirdi ve bir at monte ettim ve neler olup bittiğini görmek için cepheye sürdüm. Orada bulunmam gerekti, ancak kısa bir süre içinde bir emir verildiğinde ve kampa geri dönecek ahlaki cesaretten yoksun kalmam emredildi. Alay ile suçlandım… inanıyorum, inanıyorum ki at sırtında olan suçlamadaki dördüncü piyade, Suçsuz ve masraflıydı, erkeklerin üçte biri zayiat olarak düşüyordu. Fakat takılı olmasına ve dolayısıyla kolay bir hedefe rağmen, Grant çiziksiz ortaya çıktı.
Bu sadece bir başlangıçtı. Bir keresinde şehirdeki Ulysses S. Grant savaşa girdi, Monterrey sokaklarında, düşman ateşinden geçmek için, bölüm komutanına ulaşmak ve zorlu tugayları için daha fazla mühimmat almak için gönüllü oldu. Bir sirk binicisi gibi sürdü, vücudunu atın tarafına atlayıp düşmandan uzağa attı, sonra kendisini tam bir eyerle doldurdu ve güvenliğini gösterdi.
Monterrey’den sonra, Amerika’nın Meksika’ya olan hareketi Zachary Taylor’dan, Cortez’nin yolunu takip ederek Vera Cruz’dan Mexico City’ye doğru bir rota çizen “Dah Fuss and Babalar” General Winfield Scott’a geçti. Yürüyüş ve savaşta, Ulysses S. Grant, Monterrey'de yaptığı gibi, bölücü görevini yerine getirdi, ancak elinden geldiğince harekete katıldı. Her zamanki gibi, cesur ve cesurdu ve girişimciydi - Mexico City için savaş sırasında bir kiliseye doğru yol almak, çantasını grev yapmak için mükemmel bir yer olarak tanımlamak, obüs bulmak için acele etmek, birini bulmak gibi. onu söküp, kilisenin çan kulesine getirerek, ardından düşmanı vurmak için tekrar birleştirerek.
Barış Ama Refah Değil
Savaş kazandığında, Ulysses S. Grant'in düşünceleri savaştan görevindeki yoğunluğunu sürekli kesintiye uğratan tek düşünceye dönüştü: sevgilisi Julia Dent ile evlilik. Karışık bir evlilikti. Ailesi kaldırılmış duygulara sahip olan Ohioan, kendisini Missouri köle sahiplerinin ailesine bağladı. Mutlu çiftin kayınpederi birbirlerini küçümsemişlerdi.
Bununla birlikte, Grant-Dentmarriage bir başarıydı. Ulysses S. Grant ailesiyle zaman ayırdı ve onu karısından ve çocuklarından ayıran askeri görevler (dört tane olacaktı) onu depresif bıraktı. Barış zamanı ordusu, uzak bölgelerdeki uzun, öngörülemeyen görevleriyle, düşük maaşlı ve kaçınılmaz sıkıntılarıyla (Grant, savaştan büro işlerine geçti) cesaretini, ordusunu kariyerini hiç düşünmeyen genç West Pointer’a karşı yersizdi. Bir West Point eğitimiyle ilgili en iyi şey, ücretsiz olmasının yanı sıra, zorunlu hizmetten sonra bir mühendis veya işletme müdürü olarak ücretli istihdam için bir tanesini oluşturmasıydı.
Ulysses S. Grant, Meksika Savaşı'ndan sonra altı yıl orduda kaldı. Onlar, yalnızlık tarafından delinmiş, onu kolera basmış Panama, Oregon Bölgesi ve Kaliforniya'dan gelen tehlikeli bir geçit olan Detroit, New York'a götüren yıllarca süren sıkıntı dolu bir işti. Affetmeyen dakikaları içme, ay ışığı alan iş girişimleri (başarısız olan) ve okuma ile doldurdu (Grant, gerçeği asla ilan etmeyen alışılmadık derecede iyi okunan bir adamdı). Komisyonundan istifa ettiğinde, Missouri'ye geçiş evini bile karşılayamadığını buldu. New York'ta bir erkek kardeşi West Pointer ve bir Southerner (ordudaki Grant'in arkadaşlarının çoğu Güneylilerdi), Simon Bolivar Buckner ona ihtiyaç duyduğu parayı ödünç verdi.
Ulysses S. Grant, eşinin babası, Güneyli şerefli bir albay olan “Albay” Frederick Dent tarafından Grant'e verilen altmış dönümde çiftçi olmak için babasının deri eşya dükkanında bir pozisyonu geri çevirdi. Çiftçilik, Grant'e ve zamanın depresif tarım piyasası göz önüne alındığında, girişimci doğası gereği, Dent plantasyonundaki köleleri denetleyen diğer işletmelerle de meşgul olmasını sağladı. Ayrıca ailesi için bir ev inşa etti. Hardscrabble adını verdi.
Ülke ekonomik bir depresyon içine girerken, Ulysses S. Grant'in koşulları giderek daha istikrarsızlaştı; onu çözecek bir iş bulmaya çalıştı. Bir noktada, doğrudan bir O. Henry kısa öyküsünden gelebilecek bir olayda, Noel hediyeleri almak için saatini rehin verdi. 1860 yılında, Grant'in babası tekrar deri eşya dükkanında bir pozisyon teklif etti ve bu kez çaresizlik içinde Grant kabul etti. Ailesini Galena, Illinois'e taşıdı.
Yine bir tezgahtardı, orduda kendisine uygun olmayan ve barış döneminde hiç bu kadar iyi olmayan bir işdi. Fakat eğer görevleri onunla ilgilenmediyse, gazeteler yaptı, ve dükkanda siyasi konuşma yaptı. Ülkenin bölündüğünü, fay çizgilerinin ayrıldığını hissetti. “Arkadaşlarımı duymak için kanımı soğuk tuttu, Güneyli erkekler… Birliğin tasfiyesini tarife faturası gibi tartışıyorlar” dedi.
1856'da Cumhuriyetçi John C. Frémont'a karşı Demokrat James Buchanan'a oy verdi, çünkü “Frémont'u tanıyordum” dediği gibi, aynı zamanda köleliğe karşı olmasına rağmen, Buchanan'ı tutabilecek bir aday olarak gördü. birlikte ülke. 1860 seçimlerinde oy kullanamadı, çünkü Illinois’te yeterince uzun süre ikamet etmemişti, ancak oy kullanmış olsaydı, belki de aynı gerekçeyle Demokrat Stephen Douglas’a oy verecekti. Grant'in kardeşi Lincoln'ün zaferini kutladı, Grant'in kendisi, savaşı gördü, kasvetli idi, birine Cumhuriyetçi, “Güney savaşacak” dedi. Daha sonra, bir başkası Güney devletlerinin sekans etme isteğinden şüphelendiklerinde, “Çok büyük bir allık var” diye savundu. Güneyliler hakkında, ama onlarda çok fazla kavga olduğunu sanmıyorum, ”dedi Grant. “Çok fazla allık var; bu onların eğitiminin bir ürünü; ama bir kez oraya vardıklarında güçlü bir savaşa girecekler. En az bir saygı gibisin - her iki taraf da diğerini küçümsüyor ve yeterince haklı görünüyor.
Renklere Geri Dön
Güney seçtiği zaman, Ulysses S. Grant'in rotası açıktı. Babasını şöyle yazdı: “Artık her biri ülkesi için ya da ülkesine karşı olması gereken zamanların tam ortasındayız… Böyle bir acil durum için eğitildik, Hükümet pahasına, benim üstümde olduğunu iddia ediyor. sıradan bir kişisel çıkar dürtüsü olmadığına dair iddialar aşılmaz. ”Babası ona finansal güvence verdi. Ancak ülke savaştaydı ve Grant, gönüllü birliklerin sondajını üstlenerek sorumluluğunu üstlendi, daha sonra valinin görevlisi olarak görev yaptı (hala sivil olsa da), valinin nihayet teslim ettiği uygun bir komisyon beklerken Grant'i Illinois albayının gönüllüleri.
Ulysses S. Grant etkileyici bir rakam değildi. Aslında, o allık, pomp ve zor dili küçümseyen, biri olarak görünmemesine dikkat etti. (Hayatında asla yemin etmediğine inanıyordu.) Ama sesini yükseltmeden, onun hakkında bir güvenirlik taşıdı. Eğer Grant bir emir verirse - ve emirleri her zaman çok açıksa - hızlı ve iyi bir şekilde yapılmasını beklerdi. Sakin otoritesi, Illinois Gönüllülerinin Yirmi birinci Alayı gibi disiplinsiz bir çeteye bile uymamasının yanlış olduğunu ve aptalca davranacağını söyledi.
Ulysses S. Grant'in gönüllüleri (Grant, ironik bir şekilde, John C. Frémont'un emri altındaydı) Missouri'deki isyancıları bastırmak için gönderildi. Burada Grant'in savaşın mahiyeti hakkında bir zifiri vardı. Adamları Albay Thomas Harris'in komuta ettiği bir Konfederasyon birliğine karşı hareket ediyorlardı. Harris kampının bulunduğu yere yaklaştıklarında,
… Kalbim boğazımdaymış gibi hissedinceye kadar yükselmeye başladı. O zaman Illinois’e geri dönecek bir şey verirdim ama ne yapacağımı düşünecek ve durduracak ahlaki bir cesarete sahip değildim; Hemen devam ettim… Harris'in birkaç gün önce kamp kurduğu yer hala oradaydı ve yakın zamanda yapılan bir kampın izleri açıkça görünse de askerler gitmişti. Kalbim yerini aldı. Bir keresinde, Harris benden benim kadar benden korkuyordu. Bu daha önce hiç karşılaşmadığım bir soruydu; ama sonradan asla unutmadım. O olaydan savaşın bitimine kadar hiçbir zaman bir düşmanla karşı karşıya kalırken hiç dehşet yaşamadım…
Ulysses S. Grant, generallere terfi etti. Konfederasyon kuvvetleri tarafsız Kentucky'yi işgal ettiğinde Grant hızlı bir şekilde hareket etti ve Paducah şehrini alarak Kentucky'nin savunmasında rol aldığını ilan etti. Grant bir keresinde, “Bir orduyu kırbaçlamanın tek yolu doğrudan dışarı çıkmak ve onunla savaşmaktır.” Dedi. Modus operandi'si, yalnızca kendisine karşı çalışan ihtiyatlı ya da komplo yapan üstleri olduğunda engellenmişti. Başka bir şey daha vardı. Grant, hatıralarında, “Batıl inancımdan birinin, herhangi bir yere gitmeye başladığımda, herhangi bir şeyi yapmaya başladığımda, geri dönmeyecek ya da amaçlanan şey tamamlanana kadar durmaya başladığım zamanlar olduğunu” itiraf etti. yıkıcı etkisi ile Birliğin hizmetine girdi.
5 Kasım 1861'de, Ulysses S. Grant, Mississippi Nehri'ndeki Belmont, Missouri'ye gemiler ve birliklerle taşındı, kısa, keskin bir savaşta, kendisini Konfederasyon’dan kesmek için reformlar bulmak için yalnızca Konfederasyon’dan ayrıldı. nakliye. Zafer kutlamaları erken olan mavili oğlanlar terlemiş bir zaman geçirdiler, ancak Grant onlara: “İçeri girdik ve yolumuzu kesebilirdik” diye hatırlattı. Eğer Grant hala generali öğreniyorsa, tüm doğru ahlaki erdemleri sergiledi: atının üzerine monte edildiğinde, güvenlik planında çeteye giden son adamdı. O da şanslıydı. “Güverteye ilk girdiğimde kaptanın odasına girdim… ve kendimi kanepeye attım. Bu pozisyonu bir an tutmadım, ama güverteye çıkmak için yükseldi… Odaya bir tüfek topu girdiğinde, kanepenin başına çarptığında neredeyse hiç ayrılmamıştım.
Kentucky, Missouri ve Birlik işgali altındaki Tennessee gibi ülkeler orduya, kaçak kölelerle ne yapmaları ve kölelik sahibi ailelerin (bazıları Konfederasyon yanlısı ve diğerleri Sendika yanlısı) yanlısı olanlarla ne gibi pozisyonlarla karşı karşıya kaldıklarını belirtti. Ulysses S. Grant, “Benim eğilimim, isyanı kölelik hakkı da dahil olmak üzere tüm anayasal hakları koruyarak isyanı teslim etmeye teşvik etmektir. Köleliğe karşı bir savaştan başka bir şekilde kırbaçlanamıyorsa, bunun meşru bir şekilde gerçekleşmesine izin verin. ”John C. Frémont, Missouri'deki köleliği kaldırmaya çalıştı ve cumhurbaşkanı tarafından emrinden kurtuldu.
Batı'da nihayetinde yerleşik olan politika, köle sahibi Sendika ailelerini yalnız bırakmak, fakat köle sahibi Konfederasyon ailelerine ceza uygulamaktı. Örneğin, Ulysses S. Grant’in “Sodom’u kurtarmak için devletin bu kısmında bir Birlik hissi kalmamasına yetmez” dedi. Güneydoğu’daki haneler ek vergilere tabi olabilirler. Sendika yanlısı mültecileri desteklemek için söylendi). Konfederasyon yanlısı bir şehir olan Memphis'te Grant, bir Konfederasyon sempatizanının büyük evini kendi kullanımı için ve ailesinin evine ayırdı ve mal sahibini Federal hapishaneye yolladı. Kaçak kölelere gelince, ordu onları üstatlarına iade etmekten ziyade onları çalıştırmaya hak kazandı.
“Koşulsuz Teslim” Hibe
Belmont'tan önce Ulysses S. Grant, “İstediğim şey ilerletmek” dedi. Bu arzu sabitti. Ancak eşit derecede sabittir. Başta Frémont’u bölgesel komutan olarak değiştiren Henry “Old Brains” Halleck tarafından bırakılan engeller vardı. General George McClellan, hatıra olarak Halleck'i söyledi: “Yüksek pozisyonda karşılaştığım tüm erkekler arasında, Halleck en umutsuzca aptal olandı. Başından bir fikir edinmek, asla denemeyi başaramamış hiç kimsenin yapamayacağı kadar zordu. Başından sonuna kadar doğru bir askeri fikre sahip olduğunu sanmıyorum. ”Halleck kıskanç, kısa görüşlü, bir general bürokratı ve Halleck'in emri altında olduğu sürece Grant acı çekti (ve bu konuda sürekli söylentilere katlanmak zorunda kaldı.) Başkan Lincoln, Grant'i avukatlarının üstünde terfi ettirene kadar içiyordu.
Ulysses S. Grant'in bir sonraki arzu ettiği hedef Tennessee Nehri üzerindeki Fort Henry ve ardından Cumberland'daki Fort Donelson idi. Halleck ilk başta onu sınırladı, ancak ABD Deniz Kuvvetleri'nden Bayrak Görevlisi Andrew Foote Grant'in yardımına geldi ve Grant'in karadan ve Foote'nin nehir yoluyla işlediğini söyledi. Halleck'in elindeki izni, Fort Henry hızla bastırıldı. Fort Donelson daha zorluydu çünkü güçlendirilmişti. Ancak Donelson sadece düştü, aynı zamanda Grant milli ünü kazanacak şekilde düştü.
Generaller Gideon Pillow ve John Floyd'un terk etmesinin ardından kaleyi elinde tutan sol, General Ulysses S. Grant'in eski arkadaşı ve hayırsever General Simon Bolivar Buckner'dı. Buckner bir teslimiyet görüşmesi için Grant'e bir mesaj gönderdi. Grant, “Koşulsuz ve acil bir teslimiyetten başka hiçbir terim kabul edilemez. Derhal çalışmalarınıza devam etmenizi öneriyorum. ”
Açıkça şaşırmış olan Buckner, “önerdiğiniz can sıkıcı ve şanssız terimleri kabul etmekten başka seçeneğinin olmadığını itiraf etti.” 26 Ustaca ve manevi olmayan, onlar olabilirdi, ama Kuzeyliler için U. S. Grant “Koşulsuz Teslim” Verildi
Ulysses S. Grant'in başarısı (emri olmadan, Nashville'i teslim etmeye zorladı bile) onu işten çıkarmaya çalışan Halleck'i daha da etkiledi. General George B.McClellan, kısa bir süre için tüm Birlik kuvvetlerinin komutanı, Halleck'e, Grant'i hizmetin iyiliği için tutuklanması gerektiğinden daha fazla tutması gerektiğini söyledi. Ancak Lincoln, McClanlan'ı genel şefi olarak kabul ettiğinde ve Grant, Halleck'in sürekli şikayetleri üzerine istifa etmekle tehdit ettiğinde, “Old Brains” Halleck, Grant'e biraz güvence vermesi gerektiğinin farkına varacak kadar politik gri maddeye sahipti. Grant'in adamları harekete geçti ve Tennessee Nehri'ndeki Pittsburgh Landing'de toplandı.
Ulysses S. Grant saldırgan bir komutandı ve stratejisi çok güçlüydü, ancak dört hamlede bir çek arkadaşı zorlama planıyla tüketilen bir satranç oyuncusu gibi, rakibinin ne yapacağı hakkında düşünmeyi ihmal etti. Grant'in Belmont'taki ilk saldırısından sonra adamları kuşatılmıştı. Fort Donelson'da Konfederasyon neredeyse bir kopuşa zorlandı. Şimdi, Pittsburgh Landing'de, Shiloh Kilisesi'ne 3 mil uzaklıktaki Grant, Corinth'e saldırısını planladı. Konfederasyonların kendisine saldırabileceğinden şüphelenmedi.
Shiloh Savaşı fena halde başladı, Federaller katliam sahnelerinde bu kıtada her zamankinden daha korkunç görüldü. İlk günün dövüşünün sonunda, Ulysses S. Grant bir ağacın altına oturdu, yağmurunu üniformasını üzdü ve şapkasından damladı (burada yaralıların arasında dinlenmeyi tercih ettiğine karar vermişti). Bir puro içti ve kötü bir şekilde çürümüş bir ayak bileği emdi, atı kaydığında ve düştüğünde yaralandı. Sherman geri çekilip çekilmeyeceklerini merak ederek geldi ve “Şey, Grant, şeytanın kendi gününü yaşadık, değil mi?” Dedi Grant cevap verdi: “Evet. Yine de yarın yalayın. ”Grant'in kararlılığı, Federal takviyelerin büyük bir infüzyonu ve Konfederasyon komutanı P'nin geçici generalliği. G. T. Beauregard, Federallerin başarısını sağlamıştır.
Grant, Shiloh'ta zafer kazanabilse de, halkın görüşüne göre, neredeyse dayanılmaz bir oydu. Tek bir savaşta 13.000'den fazla mavili oğlan öldürüldü, yaralandı veya kayboldu. Şok o kadar derindi ki, bazı gazeteler Grant'e karşı çok yanıltıcı ve meyilli olduğunu bildirdi, Fort Donelson'ın kahramanı duyarsız bir kaba görünmek için yapıldı ve saygınlığı düşkünlüğünden düşüyordu.
Ulysses S. Grant'in düşmanları, Halleck de dahil olmak üzere fırladı. Halleck, Mississippi Bakanlığı'nın ordularını yeniden düzenledi ve herhangi bir görevi yerine getirmeden, onu Halleck'in iddia ettiği milletvekili olarak bir ofise tekmeleyerek Hibe'den ayrıldı. Bununla birlikte, Grant, Halleck'den, yani Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'ndan daha önemli bir arkadaşa sahipti. Başkan Lincoln’e, Shiloh’taki kayıplara aleni sarsmak için General Grant’i çuvallaması gerektiği söylendiğinde, Lincoln kararlıydı, “Bu adamı kurtaramam. Savaşır. ”Lincoln'ün çözümü, Halleck'i genel olarak şef olarak tanıtmaktı. Grant, Tennessee Ordusu'nun komutanı oldu ve hemen Vicksburg'u ele geçirmesi için sahalarını kurdu.
Vicksburg Konfederasyonun Cebelitarık'ıydı. Bunu alın ve New Orleans'tan Şikago'ya kadar olan Mississippi Nehri Federal ellerde olacaktı, Konfederasyon mallarının ve erkeklerin büyük bir kolu olacaktı.
Teksas, Louisiana ve Arkansas, Birleşmiş Milletler mavisi bir perde ile Amerika Konfedere Devletleri'nin geri kalanından kopacaktı. Vicksburg'u ele geçirmek iki kampanya aldı. Fakat ilk 1862-1863'teki rutubetli kışta dağılırken, ikincisi Grant'e yalnızca utanç getirmedi, aynı zamanda Lee'nin Gettysburg'daki yenilgisini takiben Konfederasyonun sonunu artıyor gibiydi. Grant kesinlikle öyle düşünüyor. Anılarında, 4 Temmuz 1863'te “Konfederasyonun kaderi Vicksburg düştüğünde mühürlendi” diye yazdı.
Ulysses S. Grant'in bir komutan olarak nitelikleri, ona karşı söylentiler ne olursa olsun, şimdi en iyisi dışında herkese açıktı. 1863 Ekim'inde, Mississippi Nehri'nden Appalachian Dağlarına kadar uzanan bir bölge olan Mississippi'nin Askeri Bölümüne komuta edilmesine teşvik edildi. Yeni görevinde, 25 Kasım 1863'te Chattanooga Konfedere kuşatmasını bozdu ve sonra Sherman'ı Longstreet'in Longstreet'in 4 Aralık 1863'te terk ettiği Knoxville kuşatmasını kırması için yolladı. 2 Mart 1864'te Korgeneral’e terfi ettiğinde bir askeri tanıma zirvesi. George Washington’dan bu yana hiçbir erkek bu görevi üstlenmedi. Terfi harikaydı ama aynı zamanda Washington’a gelmek ve Grant’in küçümsemediği siyasi ve diplomatik bir çeşitlilik demek istiyordu.
Appomattox'a Giden Yol
Randevusundan iki haftadan az bir süre sonra, Ulysses S. Grant sahaya geri döndü ve Potomac Ordusu komutanı George Meade ile seyahat etti. Savaşın son büyük kıskaç hareketi - bir yıl daha sürecek olan bir savaş, Sherman bir ucu ele geçirdi, öteki Grant ve Phil Sheridan ortada bir hançer kullanıyordu. Sherman'ın mavi paltoları Gürcistan ve Carolinas'tan geçtiler. Phil Sheridan, Shenandoah Vadisi'ndeki Konfederasyonun ekmek sepetini yaktı. Federal birlikler aynı zamanda güneydoğu Virginia'da ve Körfez Kıyısı boyunca da etkindi. Her yerde Konfederasyon saldırı altındaydı. Ancak odak noktası Grant ve Meade ve Lee'ye karşı büyük bir durgunluk kampanyasıydı. Richmond kampanyasında bir başkasıydı, ancak bu kez bir daha asla geri dönüşü olmayan bir adam tarafından yönetildi, ve sert kararlar kitleler tarafından sallanmayacaktı. Kuzeydeki birçok kişi ona “kasap” dedi ancak Lincoln kasabasına yapışmıştı; zafere hizmet edeceğine güveniyordu.
Kampanya, Konfederasyondaki sol kancayı sallayan Federallerden biriydi, ardından Richmond'a doğru sola dönerek Güney başkentine nakavt yumruğu açacak bir yer bulmaya çalışıyordu. Bununla birlikte, Lee, Birlik darbelerini engelleyen usta bir karşı saldırgan olduğunu kanıtladı ve Federal kuvvetleri öylesine cezalandırdı ki, Grant'ten daha az bir adam (veya daha az ahlaki ve maddi kaynakları olan bir adam) yenilgiye uğradı.
Tüm Birlik kuvvetlerinin komutanı olarak, Ulysses S. Grant'in emri altında yarım milyon erkek vardı ve kendisinin 120.000 erkek güçlü (Lee'nin iki katından daha fazla) olduğu Potomac Ordusu ile seyahat etti. 5 ve 6 Mayıs 1864 tarihlerinde Vahşi Doğa Savaşında bulunabilecek hızlı bir Birlik zaferi yoktu, sadece 18.000 Federal zayiat; veya Spotsylvania Court House'da, 8 Mayıs - 21 Mayıs 1864, yalnızca 18.000 Federal kayıp; ya da Kuzey Anna Nehri'nde 23 Mayıs - 26 Mayıs 1864 ya da Cold Harbor'da 31 Mayıs - 3 Haziran 1864 arasında olsa da, bu iki savaştan toplam 13.000 kişi daha öldü, yaralandı ve kayboldu. Kısacası, bir ay içinde Grant ve Meade, 60.000'in üzerinde olan Lee ordusuna yaklaşık 50.000 kişi kaybetti. It was in light of this that Grant said at Spotsylvania Court House, “I propose to fight it out on this line if it takes all summer.” Some of his men were less impressed, with one officer writing of the failed Union assault on Cold Harbor that it was “not war but murder.” Grant, though undaunted in his pursuit of victory, confessed that he had erred in his frontal attack on the Confederate positions at Cold Harbor, telling his staff, after more than 7,000 men had fallen, “I regret this assault more than any I have ever or