Bağımsızlık referandumu ve siyaset alanlarına dair
Şöyle bir senaryo hayal edin:
- Gerillalar sınır dışına çekilmiş
- İmralı'dan Öcalan'ın vefatı haberi gelmiş
- Hemen aynı zamanda Esad vargücüyle Güneybatı Kürdistan'a büyük bir saldırıya girişmiş
PKK'nin felç olduğu öyle bir durumda PYD kendi kararını vermek durumunda kalır ve önünde iki seçenek olur. 1. Kalmak ve direnmek veya 2. halkla beraber sahayı terk etmek.
Çin'de Japon işgaline direnişin öncülüğünü herkes Mao'nun komünist partisinin yaptığını sanır. O dönemki Çin milliyetçileriyle büyük ittifak pek bilinmez. Örgütlü ve güçlü olan milliyetçiler işgalci Japonlarla savaşırken, Mao İkinci Dünya Savaşı süresince adeta savaş sonrasına hazırlanmıştır. Japon işgalini milliyetçiler sonlandırırlar ve Mao'nun komünist ordusu savaşın yükünü çekmiş, yorgun milliyetçileri temizlemekte sorun çekmezler. Çin'de komünizm bir nevi milliyetçilerine kurdurulmuştur.
PYD öyle bir senaryoda Esad'la karşı karşıya kalırsa Çin milliyetçilerin durumuna düşer elbette. Yorgun, kolu kanadı kırık olur. Zaten halksız bir araziyi kontrol etmek de istemeyecektir. Esad nasıl olsa yenilecektir diye düşünecektir; "halkla beraber de geri dönülünür" diye düşünülecektir.
Başka bir şeye fırsat kalmadan, Peşmerge'nin (örtülü veya gizli desteklerle) Baas ordusunu, işgalci orduyu Güneybatı'dan püskürttüğünü ekleyin bu senaryoya. Ne PYD kalır ortalıkta ne de PKK.
Bahsettiğim PKK ama genel resimde Kürdistan. Nezdimde artık bir İdris-i Bitlisi rolü oynayan Öcalan'ın liderliğinden ölümüyle ebediyen yoksun kalacak PKK, neye olduğunu bilmeden içine girdiği bir sürecin de bedelini elbette ödeyecektir. Bunda yanılmamak gerekir. 2007'de David L. Philips'in raporuyla başlattığı süreci tıkır tıkır işletiyor ABD.
Yazıya devam etmeden şurada bir not düşeyim. Biz Kürdlerin lafını sevdiği ama kendisini sevmediği öğelerden biri ifade özgürlüğüdür. Talep edilir ama Kürd dünyasında kullanılmasından pek hazzedilmez. Demokrasi istenir ama demokrasinin yaşanmıyor olmasından gocunulmaz.
Şunu herkes aklında iyi tutsun: ifade özgürlüğü tanımı kendinde gizli bir haktır. Bir görüş siz beğenesiniz diye dile getirilmez. Tersine, dile getirilen görüşün bir anlamı olması için genel kabulün dışında bir düşünce içeriyor olması; yeni birşey, farklı brşey söylüyor olması beklenir. Öyle olmasa dahi, insanların her düşüncesine saygı duyulur. Katılmadığınız her düşünceye tepki verme çabası ise pek cahil bir çabadır; olgunlaşmama işaretidir. Siz düşüncenizi nasıl doğru bilip açıklıyorsanız, başkaları da düşüncelerini doğru bilip açıklarlar. Nokta. Düşünce açıklamanın önünde engel zihniyettir. Nokta.
PKK ve Kürdistan dedik. PKK'li olmayıp da PKK'yi desteklemiş olanların PKK'ye artık herhangi bir destek sunmadıkları bir dönemdeyiz. Hiçbirşeyden bilmiyorsam kendimden biliyorum. Qandil, Öcalan'la beraber şu son sürece girmeleriyle nezdimde tüm itibarlarını yitirdiler. Kürdlerin ülkesini özgürleştiremeseler bile siyasi onurlarını ete kemiğe büründürmeleri beklenenlerin AKP ve Erdoğan tayfası karşısındaki duruşları mağlubiyet görmemiş 30 yıllık savaşçıların durumu olmamalıydı.
Bir de PKK'liler var. Durumları biraz trajik aslında. İçlerinde (dünyanın -her çeşit- en irisinden en küçüğüne örgütünde varolan türden) koyunlar elbette var. O koyunlar insanın evrimleşmede geliştirdiği genlerle alakalı pozitif bir durum. Koyunların önemli bir kısmı da dahil hiçkimse emin değil süreçten. Herkeste bir güvensizlik. Bu not edilmelidir. İleride bir analizde muhakkak yeri olur.
Asıl konuya, PKK'nin arkasında / bünyesinde toplanmış olan Kürd ulusal enerjisine gelelim. Enerjinin yok olmazlığında herhalde anlaşırız. Bu enerji, bugün PKK kontrol ediyor olsa bile, PKK siyaset sahnesinden çekiliyor diye yok edilecek bir olgu değil. PKK'yi vareden olgudur. Fakat enerjinin heba edilebilirliği gibi bir olgu var ki, buna dikkat edilmeli. Termodinamiğin ikinci yasası buna dairdir.
Mevcut durumda Kuzey Kürdistan'da halkın kafasını taktik ve strateji kavramlarıyla bulandırmış bir PKK var. Herkesin, kendi kadrosu (ve üç vakit öncesine kadar ben de) dahil taktik sandıklarını stratejik olarak uygulayan bir PKK var. Kürd devleti istenmiyor, Kürdlere ait ve Kürdlerin kontrol ettiği sınırlar istenmiyor, Kürd düşmanı Kürdistan işgalcisi devletlerin varlıklarıyla bir problem yok vs. Öcalan'ın son bildirisi dikkate alınacak olursa da işgalcilerin aralarındaki sınırların Türk Devleti lehine genişlemesine destek veren bir örgüttür PKK. Halk ve çoğu kadro ise bunu böyle anlamıyor. PKK'ye canfeda destek veren Kürd insanları da yalın biçimde bu şekilde söylenenleri bu şekilde anlamıyor. Bu çelişki not edilmelidir.
Geleceğe dair düşünürken görülmesi gereken, endişe konusunun Kürd halkının geleceği olduğudur. Kürdler kendilerini nasıl yönetmek istiyorlar? Kendi geleceklerine dair ne istiyorlar?
Kendimizi nasıl yönetmek istiyoruz? Geleceğimize dair ne istiyoruz?
Bu ikisi referandum konusu başlıklardır. Siyaset elbette önermeler geliştirebilir. Önermelerini realize etmek için her türlü örgütlenmeye de girişebilir ama neticede halklar kendi yönetimlerini ve geleceklerini belirleme hakkını referandumla belirlerler. PKK veya başka herhangi bir örgüt bir bağımsızlık referandumunun önünde engel olamaz. Karşısında olabilir ama bu karşıtlık da referandumun konusudur.
Mevcut süreçte (ve bundan sonra ilelebet) stratejik olarak işlenmesi gereken öğenin Kürd milletinin geleceğine dair karar alacağı referandum talebi olduğunu düşünüyorum.
M. Husedin (@MHusedin)
Bu e-Posta adresi istenmeyen posta engelleyicileri tarafından korunuyor. Görüntülemek için JavaScript etkinleştirilmelidir.