We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Fransız tarihi en geniş anlamda bir bin yıldan daha geriye uzansa da, siyasi birliği ulus-devletin temelini oluşturan (geç Orta Çağ'ın tipik hanedanı, ulusötesi bir varlıktan ziyade) XI. Louis'nin saltanatına kadar uzanır. . Ancien Régime'in son günlerinde, nüfusun yaklaşık üçte ikisi, genellikle lehçe olarak adlandırılan çeşitli yerel dilleri konuştuğundan, krallığın çoğunda yalnızca aristokratlar ve bilim adamları Fransızca konuşuyordu. Bundan böyle, Eric Hobsbawm, Fransız ulus-devletinin 19. yüzyılda, çeşitli bölgelerden gelen Fransız vatandaşları arasındaki etkileşimi açıklayan zorunlu askerlik yoluyla kurulduğunu ve Üçüncü Cumhuriyet'in 1880'lerde, muhtemelen doğumla paralel olarak yürürlüğe giren kamu eğitim yasaları olduğunu savunuyor. Avrupa milliyetçiliklerinin [ kaynak belirtilmeli ]
Avrupa Düzenle
İngiltere Düzenle
İngiltere ve Fransa, Fatih William'ın İngiliz tahtını talep ettiği Hastings Savaşı'ndan öncesine uzanan uzun bir çatışma geçmişine sahiptir. İngiltere Kralı olmadan önce William, hükümdarıyla birkaç kez çatışma yaşadı ve bazı komşu tımarları fethetti. Ülkeler arasındaki ilişkiler, Üçüncü Haçlı Seferi sırasında bile çatışmalarla dolmaya devam etti. Orta Çağ'daki çatışma dönemi, Plantagenet Evi'nin Fransız tahtının kontrolü için başarısız bir şekilde savaştığı ve neredeyse tüm Fransız mülklerini kaybettiği Yüz Yıl Savaşı sırasında doruğa ulaştı, bu da gelecekteki İngiliz krallarının daha kültürel olarak İngiliz olmasına neden oldu. (Önceden Fransızca konuşuyorlardı ve çoğu zaman Fransız şatolarında yaşıyorlardı. Fransız Kralı Philip ile olan kan davasıyla ünlü Aslan Yürekli Richard, hayatının çoğunu Fransa'da ve saltanatının altı ayı kadar kısa bir süre boyunca Fransa'da geçirdi. İngiltere'de kral.)
Buna karşılık, İskoçya ve Fransa arasındaki ilişkiler genel olarak iyiydi. 1295 tarihli Auld Alliance anlaşması, herhangi bir İngiliz saldırısı durumunda İskoçya ve Fransa arasında karşılıklı destek sağladı. Bu, İngiltere, İskoçya ve Fransa arasındaki 1560 Edinburgh Antlaşması ile değiştirildi.
Britanya ve Fransa arasındaki modern çatışma tarihi, 18. yüzyılın başlarında Avrupa'da birincil ticari ve deniz gücü olarak Britanya'nın yükselişinden ve Fransa'nın üstünlüğüne yönelik tehditten kaynaklanmaktadır. Fransa'nın benzer emellerine yönelik düşmanlık ve stratejik çatışma, iki güç arasındaki ilişkilerin tanımlayıcı bir özelliği haline geldi. 1688'deki Şanlı Devrim ile Napolyon'un 1815'teki nihai teslimiyeti arasındaki zaman, Britanya'da, kimin egemen sömürgeci gücün (bazen İkinci Yüz Yıl Savaşı). Katolik Habsburg İspanya ile daha önceki çatışmalara dayanan Katolik Kilisesi'ne karşı İngiliz düşmanlığı, Fransa'ya yönelik tutumlara katkıda bulundu çünkü Fransa da bir Katolik güç olarak görülüyordu ve İngiliz halkının çoğunluğu Protestandı. İngiltere ve daha sonra İngiltere, Louis XIV ve Napolyon Savaşları döneminde Fransızların tartışmasız hegemonya hırslarına direnmek için kıta Avrupası devletlerine katıldı. İngiltere, Fransa'nın Amerikan Devrim Savaşı'na müdahalesine de içerledi. Tekrarlanan çatışmalar, iki ulus arasında, 20. yüzyılın başlarında İmparatorluk Almanya'sını yenmek için ittifakları tarafından yalnızca ve kısmen üstesinden gelinen derin karşılıklı düşmanlık yarattı.
Britanya'daki çatışmanın boyutları stratejik olduğu kadar kültüreldi. Gerçekten de, İngiliz milliyetçiliği, doğmakta olan aşamalarında, büyük ölçüde Fransa karşıtı bir fenomendi ve ilgili tutumlar, çeşitli savaş alanlarında kimin ne kazandığının çok ötesine uzanıyordu:
- 17. ve 18. yüzyıllarda sayıları giderek artan bir grup İngiliz milliyetçisi, genellikle Fransız kültürüne ve diline verilen hürmete içerliyordu. [2]
- Fransa, modern dönemin çoğu için en güçlü Katolik devletti ve "Katolik karşıtı" duygular, 1534'teki Üstünlük Yasası'ndan bu yana İngiltere'de yaygındı.
- Fransızların kelimenin tam anlamıyla insanlık dışı olduklarına dair inançları onları, istilacı bir Fransız olduğu inancıyla bir evcil maymunu infaz etmelerine yol açan Hartlepoolmonkey askılarının uydurma hikayesiyle özetlendiği gibi, toplum genelinde Fransız karşıtı duyguların yayılması, ancak hikaye, olaya karışanların daha önce hiç bir Fransız görmediğine dair tartışmalı önermeye dayanıyor. [kaynak belirtilmeli]
Robert Graves, Birinci Dünya Savaşı'ndan kısa bir süre sonra Oxford Üniversitesi'nde bir lisans öğrencisi olarak kaldığı süre boyunca şunları yazdı:
18. yüzyıl, popüler olmamasını büyük ölçüde Fransızlığına borçluydu. Çoğu eski asker arasında Fransız karşıtı duygu neredeyse bir saplantıya ulaştı. Edmund o sırada sinirden titreyerek şöyle derdi: "Artık ne pahasına olursa olsun benim için savaş yok! Fransızlara karşı hariç. Onlara karşı bir savaş olursa, kurşun gibi giderim." Alman yanlısı hisler artıyordu. Savaş sona ermiş ve Alman orduları yenilmişken, Alman askerine Avrupa'daki en verimli savaşan adam olduğu için kredi verebiliriz. Hatta bazı lisans öğrencileri yanlış tarafta savaştığımız konusunda ısrar ettiler: doğal düşmanlarımız Fransızlardı.
Almanya Düzenle
18. yüzyılın sonlarında Fransa'nın Almanya'yı işgaliyle başlayan Fransa, Almanya'nın yüzyıllık rakibi haline geldi. Yükselen Alman milliyetçi hareketi aynı zamanda Fransa'yı en büyük düşmanları olarak görüyordu çünkü Fransa, Napolyon Savaşları sırasında Batı Almanya'nın çoğunu geçici olarak fethetmekle kalmamış, aynı zamanda birleşik bir Alman imparatorluğu fikrine en şiddetle karşı çıkan ülkeydi ve Almanya'nın birçok ülkeye bölünmüş olarak kalmasını istiyordu. bireysel devletler.
Bu zamanda, sözde efsane kalıtsal düşmanlık (Almanca: ErbfeindschaftTeutoburg Ormanı Muharebesi'nden bu yana Roman Fransızları ve Germen Almanların antitetik düşman olduklarına göre, doğası gereği tarihsel olmayan bir kavram olan ) ortaya çıktı. 19. yüzyılda, ikisi arasındaki derin kültürel ilişki hiçbir zaman tamamen ortadan kaldırılamasa bile, Fransız karşıtı duygular Alman siyasi söyleminde olağan hale geldi. (Johann Wolfgang von Goethe, destansı Faust I'de şu mısrayla bununla dalga geçmişti: Ein echter deutscher Mann mag keinen Franzen leiden, doch ihre Weine trinkt er gern. "Gerçek bir Alman erkeği Fransızları sevmez ama onların şaraplarını içmeyi sever.")
Fransızlara karşı birkaç Alman milliyetçi marşı yazıldı. Die Wacht am Rhein. 1871'de Fransa-Prusya Savaşı'ndaki Alman zaferinden sonra, belirleyici Sedan Savaşı'nın yıldönümü, Alman İmparatorluğu'nda yarı resmi bir ulusal bayram yapıldı.
Her iki dünya savaşında da Fransız-Alman düşmanlığının doruk noktasına ulaşmasından sonra, ikisi yirminci yüzyılın ikinci yarısında karşılıklı husumetlerinden aktif olarak vazgeçtiler. Bu gelişmenin en belirgin simgesi, 1984 yılında Verdun'daki askeri mezarlıkta düzenlenen törende hükümet başkanları François Mitterrand ve Helmut Kohl'un el ele tutuştuğu resimdir. Bugün Almanya ve Fransa, yakın siyasi ortaklar ve birbirine yakın iki millettir. Ortak bir Fransız-Alman televizyon ağı olan Arte, 1992'de kuruldu.
İrlanda Düzenle
Tarihsel olarak, her iki halk da ortak bir dini, Roma Katolikliğini ve ortak bir Protestan düşmanı olan İngiltere'yi (daha sonra Birleşik Krallık) paylaştığından, Fransız ve İrlandalılar arasındaki ilişkiler genellikle olumlu olmuştur. 16. yüzyıldan 19. yüzyıla kadar Fransız kralları, İrlanda ve İskoçya'daki İngiliz ilerlemelerine karşı genellikle İrlanda ve İskoç çıkarlarını destekledi.
Son zamanlarda, Fransa ve İrlanda Cumhuriyeti arasında, İrlandalı francofobinin ifadelerine yol açan siyasi ve ekonomik meseleler üzerinde birkaç sürtüşme vakası yaşandı. Bunlardan biri, İrlanda'nın 2008'deki bir referandumda Lizbon anlaşmasını reddetmesi ve Nicolas Sarkozy'nin İrlanda'nın “tekrar oy kullanması” gerektiği yorumunu yapmasıydı [3] – tıpkı ertesi yıl olduğu gibi. Diğer bir kaynak, Fransızların İrlanda'nın düşük kurumlar vergisi oranına yönelik eleştirisi ve İrlanda'nın müdahale olarak algılanan bu oran üzerinde "hareket etmesine" kadar Uluslararası Para Fonu/ Avrupa Birliği kredi düzenlemesinde bir faiz oranı indirimi kabul etmeye karşı algılanan Fransız direncidir. [4]
İrlanda'da Frankofobi, iki ülke arasında tartışmalı bir FIFA Dünya Kupası playoff maçının ardından yükseldi ve Dublin'deki Fransız Büyükelçiliği önünde protestolara yol açtı. [5] İrlandalı işletmeler, Fransa'ya karşı atılan her gol için indirimler sunan promosyonlar ve Fransa'nın turnuvadan elenmesini kutlamak için özel indirimler sunan promosyonlarla bu fırsatı çoğunlukla kaygısız bir şekilde kullandılar. [6] [7]
İtalya Düzenle
Paskalya Pazartesi (30 Mart) 1282'de, Palermo'nun hemen dışındaki Kutsal Ruh Kilisesi'nde, akşam namazında (vespers), bir Fransız Sicilyalı bir kadını taciz etti. Bu tek olay, önümüzdeki altı hafta boyunca 4.000 Fransızın katledilmesine yol açtı ve Fransa doğumlu Anjou kralı I. Charles'ın hükümeti adanın kontrolünü kaybetti.
İspanya Düzenle
Goya, Napolyon Dönemi'nde Yarımada savaşlarının şiddetini gösteren birkaç ünlü resim çizdi. Özellikle, Fransızların Yarımada Savaşı sırasında İspanyol sivillere karşı eylemleri, The Third of May 1808 tablosunda gösterildiği gibi, büyük miktarda eleştiri aldı.
Afrika Düzenle
Afrika'daki Fransız sömürgeciliği, özellikle Fransız ve çeşitli Afrika devletleri arasındaki çatışma dönemlerinde, sömürgeleştirilmiş halklar arasında Fransız karşıtı duygulara yol açtı. Afrika'daki diğer Avrupalı sömürgeci güçlerle (Fashoda Olayı gibi) imparatorluk anlaşmazlıkları da Fransız karşıtı duygulara yol açtı. Daha yakın zamanlarda, Fransızların koruma politikası Fransız neokolonyalizm olarak nitelendirildi ve daha fazla Fransız karşıtı duygulara yol açtı. [ kaynak belirtilmeli ]
Cezayir Düzenle
Cezayir Savaşı 1954'ten beri sürüyordu. 18 Mart 1962 tarihli Évian Anlaşmaları, çatışmaya son verdi. Fransız silahlı kuvvetleri ile Cezayir milliyetçi örgütü FLN arasındaki ateşkes sırasında varılan Anlaşmalar, Fransızlardan Cezayirlilere iktidar devri sürecini başlattı. Évian Anlaşmaları, ulusun haklarını ve güvenliğini garanti altına almayı amaçlıyordu. Pieds-Noirs, bağımsız bir Cezayir'de Fransızca konuşan Avrupalı yerleşimciler.
1959 yılında, Pieds-Noirs 1,025,000 sayılı ve Fransız Cezayir'in toplam nüfusunun %10,4'ünü oluşturuyordu. Ancak, söylentiler çoktan yayılmıştı Pieds-Noirs seçimlerinin "bavul ya da tabut" arasında olacağını söyledi. Cezayir'in bağımsızlığını kazandığı 5 Temmuz 1962 sabahı, FLN birliklerinden yedi bölük Oran şehrine girdi. [8] Öfkeli bir Arap mafyası, Pieds-Noir Zaten büyük ölçüde boşaltılmış olan mahalleler ve kalan tahmini 40.000 kişiye saldırdı Pieds-Noirs. Şiddet birkaç saat sürdü ve bu sırada kalabalık birçok erkek, kadın ve çocuğun boğazını kesti. [8]
Sayısı Pieds-Noirs Cezayir'den kaçanların sayısı 1962 ile 1964 arasında 800.000'den fazlaydı.[9]
Fildişi Sahili Düzenle
Fransa'nın Fildişi Sahili'ndeki iç savaşa müdahalesi, "Genç Vatanseverler" ve diğer gruplar tarafından Fransız karşıtı şiddeti tetikledi. [10]
Ruanda Düzenle
Asya Düzenle
Azerbaycan Düzenle
2020 Dağlık Karabağ ihtilafı sırasında Fransa'nın Ermenistan'a yakınlaşmasının bir sonucu olarak, Azerbaycan'ın Fransa'yı tek taraflı ve Türkofobik olmakla suçladığı Azerbaycan'da Fransız karşıtı duygular gelişmeye başladı. [11] Buna ek olarak, Fransa'dan gelen gazeteciler de ev sahibi ülkeden çok sayıda taciz ve düşmanlıkla karşı karşıya kaldı. [12] Kasım 2020'de Azerbaycan, Fransız Senatosu'nun Artsakh Cumhuriyeti'ni tanımasının ardından Paris'e protesto notası gönderdi. [13]
Vietnam Düzenle
Fransız sömürgecilere özel sıfat verildi thực dân (başlangıçta anlamı sömürgeci ancak Fransızların baskıcı rejimine atıfta bulunmak için evrimleşmiştir) Vietnamca'da sömürge dönemi hakkındaki tartışmalarda hala evrensel olarak kullanılmaktadır. Fransızlar Vietnam'dan atıldıktan sonra, onlarla işbirliği yapanlar bekle - ajanlar) karalandı. Fransızlarla birlikte Fransa'ya gidenler việt gian (Viet hainleri) ve tüm mallarına el konuldu. Vietnam'da Fransız karşıtı duygular büyük ölçüde azalmış olsa da, thực dân (kolonist) Fransızları tarif etmek hala yaygındır. [ kaynak belirtilmeli ]
Çin Düzenle
1884 Tamsui Muharebesi sırasında, Çinliler esir alındı ve yaralanan 11 Fransız deniz piyadesinin başını kesti. La Gailissonniere'nin Yüzbaşı Fontaine ve Çin'de Fransız karşıtı duyguları kışkırtmak için kafaları halka göstermek için bambu direkleri kullandılar. Tien-shih-tsai Resimli Günlüğü Şanghay'da. [14]
Suriye Düzenle
Kötü şöhretli Sykes-Picot Anlaşması'nı müzakere eden Fransızlar Suriye'yi işgal etmeye başladığında, Fransız karşıtı duygular gelişmeye başladı. 1920'de meydana gelen ve karizmatik Yusuf el-'Azma komutasındaki Suriye Ordusu'nun, Fransa'nın Suriye nüfusunu işgal etme ve terörize etme sözünü yeniden canlandırdığı için, Suriyeliler arasında güçlü bir Fransız karşıtı duyguyu sembolize ettiği Maysalun savaşı. [15] Suriye'deki Fransız yönetimi, birçok Suriyeli tarafından aşırı derecede olumsuz olarak görüldü ve Fransa'nın Suriye iç savaşına katılımı da pek az sempati kazandı. [16]
Pakistan Düzenle
Ekim 2020'de Macron'un Samuel Paty cinayetine ilişkin açıklamaları nedeniyle Pakistan'da çok sayıda protesto düzenlendi.
15 Nisan 2021'de Tehreek-e-Labbaik tarafından düzenlenen ve Fransız büyükelçiliğinin Pakistan'daki tüm Fransız vatandaşlarına ülkeyi terk etmelerini tavsiye etmesine yol açan şiddetli Fransız karşıtı protestolar vardı. [17]
Türkiye Düzenle
Ekim 2020'de Türkiye Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan, Türk vatandaşlarına Fransız ürünlerini boykot etme çağrısında bulundu. [18]
Amerika Düzenle
Amerika Birleşik Devletleri Düzenle
1991 Irak Körfez Savaşı'na (Daguet Operasyonu olarak adlandırılır) büyük bir Fransız katkısına ve Afganistan'daki Fransız varlığına (Sürekli Özgürlük Operasyonu) rağmen, Fransa Cumhurbaşkanı Jacques Chirac'ın 2003 Irak Savaşı'na muhalefeti, Fransız karşıtı duygularda önemli bir artışa yol açtı. Amerika Birleşik Devletleri'nde [19], patates kızartmasını özgürlük kızartması olarak yeniden adlandırma hareketiyle özetlenmiştir. [20] Mart 2003'te, Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi'nin kafeteryasında, Temsilciler Bob Ney (R-Ohio) ve Walter Jones'un (R-Kuzey Carolina) talimatıyla, patates kızartması ve Fransız tostu, özgürlük kızartması ve tost olarak yeniden adlandırıldı. ). Temsilci Ney, Ev Yönetimi Komitesine başkanlık etti ve House kafeteryasındaki menü üzerinde yetki sahibiydi. [21]
Özgürlük kızartmasının yeniden adlandırılması tartışmasız veya muhalefetsiz değildi. Timothy Noah kayrak Hareketin "Irak'a karşı bir savaşı desteklemeyi çileden çıkaran reddetmesi nedeniyle Fransa'yı şeytanlaştırma amaçlı" olduğunu kaydetti. 2003'te yapılan yeniden adlandırmaları I. Dünya Savaşı'nda Almanca olan her şeyin yeniden adlandırılmasıyla karşılaştırdı, ancak özgürlük kızartması olayının daha da kötü olduğunu çünkü "Sonuçta Almanya Amerika'nın düşmanı, oysa Fransa Amerika'nın NATO müttefiki" olduğunu savundu. [22] Bu olay, ne patates kızartması ne de kızarmış ekmek tipik olarak Fransız olmamasına rağmen (bkz.
Amerika Birleşik Devletleri'nde 2003 olayından kaynaklanan Fransız karşıtı duyguların kabarması dikkat çekiciydi. [23] Çeşitli medya şahsiyetleri ve politikacılar açıkça Fransız karşıtı duyguları dile getirdiler [24] News Corporation'ın medya kuruluşları, özellikle Fox Entertainment Group'un Fox News Network'ü, savaş zamanında frankofobiyi körükleyen bir kampanyaya özellikle dahil edildi. [25] [26] 2006'ya gelindiğinde, Irak Savaşı'na karşı artan muhalefetin ve George W. Bush yönetiminin artan şekilde onaylanmamasının ardından Amerikan halkı arasındaki Fransız karşıtı duygular azalmaya başladı. Sonuç olarak, Amerikalılar arasında Fransa'nın olumlu görüşleri istikrarlı bir şekilde artmaya başladı ve 2016'ya kadar, Fransa'nın Amerika'nın olumlu notları %87'lik tarihi bir yüksekliğe ulaştı. [27] [28]
Haiti Düzenle
1804'te, Haiti lideri Jean-Jacques Dessalines, Haiti Devrimi'nin ardından Haiti'de kalan neredeyse tüm beyaz erkek, kadın ve çocukların Ocak ve Ocak ayları arasında "rahipler, vasıflı zanaatkarlar, sağlık çalışanları, Amerikalılar ve İngilizler hariç" [29] katledilmesini emretti. Nisan 1804, 3.000 ila 5.000 beyaz öldürüldü.
Okyanusya Düzenle
Yeni Zelanda Düzenle
Fransa, Pasifik Okyanusu Yeni Kaledonya, Wallis ve Futuna Adaları ve Fransız Polinezyası'ndaki birkaç adayı kontrol ediyor. Fransız Polinezyası'nda ara sıra bağımsızlık gösterileri oldu ve kısaca 1980'lerde Yeni Kaledonya'da Front de Libération Nationale Kanak Socialiste liderliğindeki bağımsızlık yanlısı bir ayaklanma oldu. [30]
Pasifik'te nükleer test konusu da var. 1960'tan bu yana, Pasifik çevresinde, diğer Pasifik eyaletleri, Avustralya ve Yeni Zelanda'nın aşağılanmasıyla yaklaşık 200 nükleer test yapıldı. 1982'de Yeni Zelandalı reggae grubu Herbs, Fransız nükleer testlerini şiddetle eleştiren çığır açan single'ları "Fransız Mektubu"nu yayınladı. [31] Soğuk Savaş'ın sona ermesi, Fransa'da nükleer testler konusunda bir moratoryuma yol açtı, ancak 1995'te Jacques Chirac tarafından kaldırıldı. Fransız güvenlik güçleri, nükleer test protestocularının faaliyetlerine müdahale etmeye çalıştı. [ kaynak belirtilmeli ] 1972'de Greenpeace gemisi vega Moruroa'ya çarptı. Ertesi yıl Greenpeace protestocuları Fransızlar tarafından gözaltına alındı ve kaptan dövüldüğünü iddia etti. Ayrıca 1985 yılında Fransız gizli servisi Greenpeace gemisini bombaladı ve batırdı. Gökkuşağı Savaşçısı Auckland, Yeni Zelanda'da. Greenpeace, Fransızların Pasifik'teki nükleer denemelerine şiddetle karşı çıkmıştı. Avustralya, Fransa ile askeri işbirliğini durdurdu ve Fransa'ya uranyum ihracatına ambargo koydu. Chirac'ın, Kapsamlı Test Yasağı Anlaşması'nın imzalanmasından sadece bir yıl önce, 5 Eylül ve 2 Ekim 1995'te Mururoa'da bir nükleer test serisi yürütme kararı, Fransız şarabı ambargosu da dahil olmak üzere dünya çapında protestolara neden oldu. Polinezya'da ayaklanmalar meydana geldi ve Güney Pasifik Forumu Fransa'yı askıya almakla tehdit etti. [32]
Avustralya Düzenle
Benzer Fransız karşıtı protestolar, Jacques Chirac'ın 1995'te Pasifik'teki Fransız nükleer testlerine devam etme niyetini açıklamasına yanıt olarak Avustralya'da da meydana geldi. Bombaya Karşı Yaşlanan Hippiler". İngiliz gazeteciler Robert Milliken ve Tony Barber'a göre, Pasifik'teki Fransız nükleer denemeleri, Avustralya'yı (ve Yeni Zelanda'yı) "Avrupa köklerinden uzaklaşmaya" ve dış politikalarını Asya'ya yeniden yönlendirmeye ve Asya'daki ülkelerle daha yakın ilişkiler kurmaya yöneltmişti. Pasifik. Avustralya'da Fransız şirketlerine ve ürünlerine karşı çok sayıda boykot başlatıldı ve Fransızlara ait işletmeler tahrip edildi. Fransa doğumlu, çifte vatandaşlığa sahip bir Avustralyalı olan Marc Lacher, "Avustralya'daki birçok Fransız gibi biz de testlere karşıyız" dedi. Lacher ayrıca "Avustralya ciddiyse, Fransa'ya uranyum satmayı bırakır" dedi. [33]
İkinci Dünya Savaşı, yurtdışındaki modern Fransız imajını etkiledi. Savaş başlamadan önce, Fransız hükümeti, İngiltere Başbakanı Neville Chamberlain'in Adolf Hitler'in Versay Antlaşması'nı çeşitli ihlallerini ve 1938'de Münih'teki taleplerini kabul etme ve yatıştırma politikasına isteksizce boyun eğmişti. Hitler'in nihai hedefleri ve başlangıçta Chamberlain'in politikasına karşı çıktı ve Nisan 1938'in sonlarında yapılan bir toplantıda İngilizlere Hitler'in gerçek amacının nihayetinde "Napolyon'un hırslarının zayıf olduğu Kıtanın egemenliğini güvence altına almak olduğunu söyledi. Bugün sıra Çekoslovakya'da. . Yarın Polonya ve Romanya'ya sıra gelecek". [34] Bununla birlikte, sonunda Daladier, Chamberlain'in desteği olmadan dayanamadı ve Hitler'in Münih Anlaşması'nda yatıştırılmasıyla kendi yoluna gitmesine izin verdi.
Fransa Birinci Dünya Savaşı'nda herhangi bir Batı ülkesinden daha fazla kayıp, yaklaşık 1,4 milyon askeri ve 1,6 milyon toplam zayiat verdiğinden, Dünya Savaşları arasındaki Fransa başbakanları genellikle Alman niyetlerinden korktular. [35] Buna göre, Fransa'nın genel olarak Almanya'ya, daha özel olarak Nazilere yönelik politikaları, diğer Batılı uluslarınkinden daha saldırgandı. O zamanlar ilişkiler çok zayıftı ve Fransız liderler, Almanya'nın nüfusunun (64 milyon) Fransa'nın nüfusunu önemli bir farkla (40 milyon) aştığının da kesinlikle farkındaydı; bu, önemli bir stratejik kırılganlıktı.
Güvenlik açığı ve Fransa'nın Almanya'ya yakınlığı, örneğin Fransız liderlerin Almanya'ya karşı İngilizlerden daha sert bir duruş sergilemesine neden oldu. Fransa'nın Rheinland'ı işgali ve Fransa'nın Versailles altında Almanya'nın Fransa'ya borçlu olduğu tazminatları toplama arzusu, İngiliz liderlerin Fransız liderlerini Almanya ile savaş için bastırıyor olarak görmelerine neden oldu.
Daladier'in selefi Léon Blum, Alman yükselişinin tehlikelerinin kesinlikle farkındaydı. İspanya İç Savaşı sırasında İspanyol hükümetine askeri yardımı bile düşündü (Almanlar Milliyetçileri destekliyordu) [36] [37], ancak Fransa'daki bazı Milliyetçi sempatizanlar İspanya'da olduğu gibi açıkça iç savaşı tehdit ettiğinden gönülsüzce aksini kararlaştırdı. Ayrıca, Chamberlain'in selefi Stanley Baldwin ve Anthony Eden de dahil olmak üzere personeli, hem komünizmden (Sovyetler Birliği Cumhuriyetçileri destekliyordu) hem de savaşın başka bir dünya savaşına yayılmasından korktukları için her türlü yardıma şiddetle karşı çıktılar. [38]
1940'ta Fransız Ordusunun askeri yenilgisi, sadece bir ay sonra, Avrupa'da büyük bir hayal kırıklığına neden oldu. Sonuç olarak, Fransa'nın Avrupa'nın askeri süper gücü olarak imajı ve itibarı, savaş sona erene kadar ciddi şekilde tehlikeye girdi. Vichy Fransa, Yahudi karşıtı yasalar ve yurtdışındaki Fransız imajı üzerinde olumsuz etkisi olan diğer eylemleri içeren Almanya ile işbirliği yaptı. [39] Bununla birlikte, Özgür Fransız Kuvvetleri hala nihai Müttefik zaferine aktif olarak katıldı ve Fransa, büyük bir askeri güç olarak konumunun bir kısmını geri kazanmak için savaştan sonra ordusunu yeniden inşa etti.
İngiltere, İskoçya ve Birlik Antlaşması, 1706-08
P.W.J. Riley, İngiltere ve İskoçya Birliği (Manchester 1978).
M. Brown ve A.J. adam, İskoç Parlamentosu Tarihi, 1567-1707 (Edinburgh, 2005)
Dış bağlantılar
1707'de, Birlik Antlaşması'nın hükümleri uyarınca, İngiltere ve İskoçya tek bir devlet oldu - Büyük Britanya Birleşik Krallığı - ve Westminster ve Edinburgh'daki parlamentoların yerini tek bir "Büyük Britanya Parlamentosu" aldı. Yeni parlamentonun kurulmasına ilişkin düzenlemeler Antlaşma'nın 22. Maddesinde düzenlenmiştir. Antlaşmanın metninde İskoç Parlamentosu'nun kapatılmasından söz edilmedi, ancak İskoçya'nın temsili için tamamen yeni bir planın detaylandırılması, yeni Parlamentonun aslında Westminster'deki Parlamentodan oluşacağı konusunda hiçbir şüphe bırakmadı. İskoç temsilcileri.
Kesinleşen 'Birlik Sözleşmeleri' 22 Temmuz 1706'da Whitehall'da imzalandı ve ertesi gün Kraliçe Anne'ye resmen sunuldu. Ekim 1706-Ocak 1707 arasında İskoç Parlamentosu tarafından kabul edildiler ve daha sonra İskoçya'nın onayını bildiren bir Kanun kabul edildi. Maddeler daha sonra Westminster'de, önce Avam Kamarası, ardından Lordlar tarafından Şubat 1707'de tartışıldı. Kraliçe'nin 6 Mart'ta Lordlar Kamarası'nda şahsen onayladığı Maddelerin onaylanması için bir yasa tasarısı kabul edildi.
İskoç Parlamentosu onay Yasasını kabul ettikten sonra, İskoçya'nın gelecekteki parlamenter temsili sorununa dönmüştü. Antlaşmanın 22. Maddesi, İskoçya'yı Westminster'de temsil edecek 16 akran ve 45 ortak karara varmıştı ve ayrıntıların çözülmesini İskoçya Parlamentosu'na bırakmıştı. Edinburgh parlamentosu, Birliğin arifesinde, 143 kalıtsal akran, 92 "shire" veya ilçe komisyon üyesi ve 67 kasaba komisyon üyesinden oluşan 302 "teorik" bir toplamdan oluşan tek meclisli bir organdı. Kaçınılmaz olarak, İskoçya'nın temsili organını kaybetmesi - ulusal egemenliğin kaybını sembolize ediyor - Westminster'de çok daha az temsiliyet lehine, İskoç halkı arasında derin bir kızgınlık yarattı.
Ocak 1707'nin sonunda, bir dizi kötü katılımlı oturumun ardından, İskoç Parlamentosu 16 akran ve 45 ortak seçme prosedürlerini belirleyen bir yasa çıkardı. 16 temsilci akran, İskoç akranlarının tamamı tarafından oylama yerine 'açık seçim' yoluyla seçilecekti. Seçilen her eş, bir Parlamento süresi boyunca görev yapacaktı. Parlamentonun feshedilmesi üzerine, tüm İskoç akranları kraliyet ilanı ile akranların isimlerinin çağrıldığı Holyroodhouse Sarayı'na çağrılacak ve her akran daha sonra 16 aday listesini okuyacaktır. Hükümetlerin tercih ettikleri seçimleri gözden geçirmeleri standart bir uygulama haline geldi ve böylece Yukarı Meclis'te kontrol edilebilir bir destek bloğu sağlandı. İskoçya'nın 'temsilci akranlarını' seçme uygulaması, 1963 Peerage Yasası ile kaldırılıncaya kadar devam edecekti.
Çok daha çekişmeli olan, 45 sıradan temsilciyi shires ve Burgs arasında tahsis etme süreciydi. Sonunda shires için 30 ve kasabalar için 15 olarak sabitlendi, ancak İskoçya'nın seçim haritasının önemli ölçüde yeniden çizilmesini gerektirdi. 33 İskoç ilçesinin çoğu tek bir Parlamento Üyesi aldı, ancak en küçük altı ilçenin bir seçimden diğerine çiftler halinde değişmesi gerekiyor. Ancak ilçe imtiyazı değişmeden kaldı. 66 kraliyet kasabası şimdi her biri dört veya beş kasaba içeren 14 'burgh bölgesi' altında gruplandırıldı. Her bölge tek bir milletvekili iade ederken, Edinburgh kendi Üyesini seçme hakkını elinde bulundurarak toplam 15'e ulaştı. Her bölgede seçim yeri İskoç seçimlerinde kullanılan öncelik sırasına göre bir seçimden diğerine çevrildi. Parlamento ve İskoç seçim yasasında belirtildiği gibi.
Birlik 1 Mayıs 1707'den itibaren yürürlüğe gireceğinden, Antlaşma, Büyük Britanya'nın ilk Parlamentosu'nun Westminster'deki mevcut parlamentonun kalan süresi boyunca süreceğini ilan etti. Birliğe karşı çıkan İskoç parlamentosu üyeleri, 45 İskoç milletvekilini seçmek için İskoçya'da bir genel seçim yapılması için baskı yaptı. Ancak bunun yerine ilk İskoç milletvekillerinin, İskoçya'nın küçük seçmenlerine sendika karşıtı bir çoğunluk seçmeleri için erken bir fırsat verme riskini almak yerine, Edinburgh'daki mevcut parlamentodan seçilmesi ve seçilmesi gerektiği konusunda anlaşmaya varıldı. Neredeyse seçilen tüm meslektaşlar ve halk, Birliği desteklemişti ve çoğu, yeni Parlamento'da Mahkemeyi destekleyeceklerine güvenilebilirdi.
İskoç parlamentosu son kez 25 Mart 1707'de toplandı ve Kraliçe'nin yüksek komiseri Queensberry Dükü tarafından resmen kapatıldı. Westminster'da mevcut oturum, Parlamentonun 30 Nisan'a kadar ertelendiği 24 Nisan'da sona erdi. O gün, Avam Kamarası'na katılan bir avuç milletvekilinin de çağrıldığı Üst Meclis'te toplandı. Bildiri, Büyük Britanya Birleşik Krallığı'nın yeni Parlamentosu'nun artık ayrı İngiliz ve İskoç parlamentolarının yerini aldığını ilan etti. 5 Haziran tarihli bir başka bildiri, 23 Ekim'de Westminster'de toplanacağını ilan etti.
Yeni Parlamento o gün usulüne uygun olarak toplandığında, Avam Kamarası'ndaki ilk iş yeni bir Meclis Başkanı seçmekti. Genellikle siyasi bir güç denemesi olan şey, bu vesileyle, önceki Konuşmacı John Smith I'in oybirliğiyle yeniden Başkanlığa çağrılmasıyla iyi huylu bir formaliteydi. Düzgün bir şekilde düzenlenmiş bir hareketle, adaylık, Smith'le Birlik komiseri olarak görev yapmış olan ve Smith'in müzakerelere katkısını övmüş olan İskoç Milletvekili Francis Montgomerie tarafından desteklendi.
Edinburgh'daki yargılamaların hantal formalitesine alışmış İskoç milletvekilleri, Westminster'deki tartışmanın kısa ve sert tarzına uyum sağlamayı gerekli buldular. 1708'deki genel seçim, İskoç seçmenlere birleşik Parlamento'ya temsilci seçme konusunda ilk şanslarını verdi. Ancak hemen sonraki yıllarda, İskoç milletvekilleri, Antlaşma'nın hayati yönlerini yerine getirmeme konusunda İngiliz bakanlarla sık sık anlaşmazlık yaşadı.
Northampton Antlaşması 1328
Northampton Antlaşması, anlaşmayı sonuçlandıran resmi belgeydi. Birinci İskoç Bağımsızlık Savaşı. Ancak, Northampton Antlaşması hakkında çıkarabileceğimiz bir şey, Northampton Antlaşması hakkında kafa karıştırmanın kolay olduğudur.
Bir yandan, bazen Edinburgh Antlaşması olarak anılır ve bu da 1560 tarihli diğer Edinburgh Antlaşması ile gereksiz bir şekilde karıştırılma riskini taşır. Başka bir şey için, bir ay içinde sonuçlandırılır, daha sonraki bir ayda onaylanır ve daha sonra eski bir tarihe ertelenir. daha da erken bir tarih, sadece başka bir karışıklık düzeyi eklemek için. Son bir kafa karıştırıcı bileşen eklemek için, ikisi de onaylanmasında aktif olarak bulunmayan İngiliz ve İskoç Kralları arasında yapıldı.
Northampton Antlaşması bazen Edinburgh Antlaşması olarak anılır, çünkü Edinburgh'da, 17 Mart 1328. Ancak, daha sonra, Northampton'da, İngiltere Kralı Edward III ve Parlamentodaki Konseyi adına onaylandı. Northampton'da onaylanması sırasında 4 Mayıs 1328, antlaşma resmi olarak 1 Mart'a, &ldquoin Rabbimizin Yılı 1328'e geri alındı.&rdquo Northampton Antlaşması, İskoç Kralı Bruce Robert ile İngiltere Kralı I. Edward'ın torunu Edward III arasında bir antlaşmaydı. Cesur Yürek rezaletinden. Antlaşma görünüşte İngiltere'nin Edward III tarafından yapılmış olmasına rağmen, Edward'ın annesi Fransa'nın Isabella'sı ve çocuk Kral adına hareket eden sevgilisi Roger Mortimer tarafından onaylandı.
Antlaşma, III. Edward'ın "İngiltere ve İskoçya Krallıklarını uzun süredir etkileyen şiddetli savaş çatışmalarının" kabulünden sonra iki önemli hüküm içeren bir bildirisi şeklini alır. İlk olarak, İskoçya'nın bağımsızlığını resmen tanır ve ikinci olarak, İngiltere'nin İskoçya üzerinde egemenlik iddiasından vazgeçer. Antlaşma ayrıca Robert I'i İskoç Kralı olarak tanıdı ve ondan saygı taleplerine son verdi. Bu, Edwards'ın 1286'da III. Alexander'ın ölümüyle başlayan İskoç işlerine Longshanks'in karışmasından bu yana, birbirini izleyen Edwards'ın benimsediği çizgiden bir çizgiydi. Yüzyıllar boyunca, Malcolm Canmore, Alexander I, William the Lion ve Malcolm the Maiden'ın saltanatları sırasında.
Elbette, Antlaşma, II. Edward'ın tahttan indirilmesinin ardından İngilizlerin zayıf konumunu ortaya çıkardı. İskoçların o dönemdeki üstünlüğü, II. Edward'ın sadece birkaç yıl önce yakalanmaktan kıl payı kurtulmuş olmasıyla gösterilmektedir. Battle of Scawton Moor, in 1322. The intensity of raids in succeeding campaigns by an invading Scottish Army forced the English into negotiation. Talks started in the autumn of 1327, after Edward II had been deposed and murdered. That was a dastardly deed, in which his mother and Mortimer were implicated.
The Scots were undoubtedly in a strong bargaining position and made six conditions for the Treaty. Those were: King Robert should possess the Kingdom of Scotland &ldquofree, quit and entire&rdquo for himself and his heirs for ever, without the render of any homage Robert&rsquos son and heir David should marry Edward&rsquos younger sister, Joan of the Tower that no subject of the King of Scots should claim lands in England and no subject of the King of England should claim lands in Scotland that the King of Scots and his heirs would give military aid to England and his heirs, saving the alliance with France and that the King of England would give military aid to Scotland &ldquoas good allies&rdquo that Robert the Bruce would pay twenty thousand pounds to the English, within three years of peace being concluded and, finally, that King Edward would use his good offices to influence the Pope to release the King of Scots and his subjects from excommunication and interdict.
On the 12th of July, 1328, the seven year old Joan was married to the four year old David and, on the 15th of October 1328, the Pope revoked the excommunication of King Robert and his subjects. Less than a year later, Robert the Bruce died. Peace and freedom had been hard fought for, but it would be short lived. Edward III subsequently determined to overturn this &lsquoturpis pax&rsquo, as the Meaux chronicler called it. Five years later, encouraged by the success of Edward Balliol against David II, he invaded Scotland, thus beginning the Second Scottish War of Independence.
The original Treaty of Northampton is kept by the National Archives of Scotland. The exchequer rolls of Scotland, also held by the National Archives of Scotland, record the contributions for the special peace levy paid from all over Scotland, in 1328, to cover the &lsquowar indemnity&rsquo &ndash for the destruction of northern England.
Here is an extract from the Treaty, translated from the original French:
&ldquoWhereas, we and some of our predecessors, Kings of England, have endeavoured to establish rights of rule or dominion or superiority over the realm of Scotland, whence dire conflicts of wars waged have afflicted for a long time the Kingdoms of England and Scotland: we, having regard to the slaughter, disasters, crimes, destruction of churches and evils innumerable which, in the course of such wars, have repeatedly befallen the subjects of both realms, and to the wealth with which each realm, if united by the assurance of perpetual peace, might abound to their mutual advantage, thereby rendering them more secure against the hurtful efforts of those conspiring to rebel or to attack, whether from within or without.
We will and grant by these presents, for us, our heirs and successors whatsoever, with the common advice, assent and consent of the prelates, princes, earls, barons and the commons of our realm in our Parliament, that the Kingdom of Scotland, within its own proper marches as they were held and maintained in the time of King Alexander of Scotland, last deceased, of good memory, shall belong to our dearest ally and friend, the magnificent prince, Lord Robert, by God&rsquos grace illustrious King of Scotland, and to his heirs and successors, separate in all things from the Kingdom of England, whole, free and undisturbed in perpetuity, without any kind of subjection, service claim or demand. And by these presents we denounce and demit to the King of Scotland, his heirs and successors, whatsoever right we or our predecessors have put forward in any way in bygone times to the aforesaid Kingdom of Scotland.&rdquo
Holycrosshistory
During the winter of 1558-59, anonymous notices were nailed to the doors of many friaries, demanding that the friars leave as they were ‘rich and ungodly’. It was felt that the needs of the poor were greater and were being ignored. This put further pressure on the church
Issues faced by the Catholic Church
The Church was thought to be suffering from a number of problems:
* Nobles had large incomes, so could therefore influence the Church through bribery.
* Bishops demanded that funds from parishes were sent to them. Therefore local churches suffered, as spending on buildings was limited.
* Priests within these parishes were often poorly educated and lacked knowledge of scripture and the Catholic faith, so were not always able to preach accurately.
* Many nuns were poorly educated and nunneries were losing influence.
* Some clergy had a wife and children despite the fact that they should have been celibate.
* Illegitimate children of the nobility and royalty were appointed to office within the Church. For example, James V’s illegitimate sons became senior members of the clergy and the appointments were approved by Pope Clement VII.
Elizabeth I didn’t like the idea of helping subjects revolt against their ruler, but neither did she like the influence that France had in Scotland. So in 1560, she decided to send English troops to Scotland to fight the French.
Following the death of Mary of Guise, the English and French agreed on the Treaty of Edinburgh, which led to the Parliament of Scotland rejecting the Catholic
The Treaty of Edinburgh and the Disinherited (1328–1332) †
It has generally been accepted that the treaty of Edinburgh, which formalized peace between Scotland and England in 1328, made no provision for restoring the disinherited lords of England and Scotland who had lost land in one realm for supporting the monarch of the other. The fact that some restorations did occur has been attributed to a hypothetical agreement made between Isabella of England and Robert I's deputies at the wedding of David II and Joan of the Tower in July 1328. However, the wording of various English demands for restorations after 1330 indicates clearly that the treaty itself must have contained a clause which provided for reinheritance. This raises the question why Robert I changed his policy so drastically. It is suggested that the reason lay in the power wielded by several disinherited Englishmen at the English court, which could put pressure on Edward III's regents and might have wrecked the peace negotiations if they were not indulged. The reason why the Scots ultimately failed to carry out most of the promised restorations may be sought in the changing political climate at the English court and the fall from favour of the lords in question.
Berwick, treaty of
Berwick, treaty of, 1560. The years 1558 were critical in Anglo-Scottish relations. The death of Mary Tudor in 1558 placed a protestant on the English throne. Mary, queen of Scots, became queen of France in 1559, with her mother Mary of Guise as regent for her in Scotland. Her catholicizing policy was opposed by the lords of the Congregation, a group of noblemen, supported by the zeal of John Knox. The regent held the port of Leith, vital for communication with France. By the treaty of Berwick of February 1560, Elizabeth I undertook to support the rebellious lords. In June 1560 Mary of Guise died and later in the year Mary, queen of Scots, was widowed. Though one must be careful before hailing the treaty as the turning-point towards a protestant Scotland and union with England, there is little doubt that it turned the scales in the struggle between the old and new religions.
Bu makaleye alıntı yap
Aşağıdan bir stil seçin ve metni kaynakçanız için kopyalayın.
JOHN CANNON "Berwick, treaty of ." The Oxford Companion to British History. . Encyclopedia.com. 16 Haziran 2021 < https://www.encyclopedia.com > .
JOHN CANNON "Berwick, treaty of ." The Oxford Companion to British History. . Retrieved June 16, 2021 from Encyclopedia.com: https://www.encyclopedia.com/history/encyclopedias-almanacs-transcripts-and-maps/berwick-treaty-0
Alıntı stilleri
Encyclopedia.com size Modern Language Association (MLA), The Chicago Manual of Style ve American Psychological Association'dan (APA) ortak stillere göre referans girdileri ve makaleleri alıntılama yeteneği verir.
"Bu makaleden alıntı yap" aracında, mevcut tüm bilgilerin o stile göre biçimlendirildiğinde nasıl göründüğünü görmek için bir stil seçin. Then, copy and paste the text into your bibliography or works cited list.
The Rebellion Ramps Up
On September 11, 1297, an English army confronted Wallace and his men at the Forth River near Stirling. Wallace’s forces were vastly outnumbered, but the English had to cross a narrow bridge over the Forth before they could reach Wallace and his growing army. With strategic positioning on their side, Wallace’s forces massacred the English as they crossed the river, and Wallace gained an unlikely and crushing victory.
He went on to capture Stirling Castle, and Scotland was, for a brief period, nearly free of occupying English forces. In October, Wallace invaded northern England and ravaged Northumberland and Cumberland counties, but his unconventionally brutal battle tactics (he reportedly flayed a dead English soldier and kept his skin as a trophy) only served to antagonize the English even more.
When Wallace returned to Scotland in December 1297, he was knighted and proclaimed guardian of the kingdom, ruling in the deposed king’s name. But three months later, Edward returned to England, and four months after that, in July, he invaded Scotland again.
On July 22, Wallace&aposs troops suffered defeat in the Battle of Falkirk, and as quickly as that, his military reputation was ruined and he resigned his guardianship. Wallace next served as a diplomat and in 1299, attempted to garner French support for Scotland’s rebellion. He was briefly successful, but the French eventually turned against the Scots, and Scottish leaders capitulated to the English and recognized Edward as their king in 1304.
Tarih
Below are some salient points in Leith’s history with particular reference to the old harbour basins, presented as a timeline. The information has been gathered from various sources Leith and its Antiquities by J. Campbell Irons (1897) and Memorials of Edinburgh in the Olden Time by Sir Daniel Wilson ( 1891), Wikipedia and other Internet sites, the Leith Gazetter , the Leith History Society etc. However, although some dates may be out by a year or so, the line shows a rich history of an often beleaguered town.
The Water of Leith originates in the Pentland Hills and runs through Edinburgh before terminating at the Firth of Forth at Leith. The river divides Leith into two parts, North and South Leith. The old harbour consisted originally of a channel worn out by the river as it flowed to meet the sea across the broad breech called Leith Sands. The river was tidal and in consequence, thought sufficiently deep at high water for navigation, it depended entirely at ebb upon the small volume of fresh water running out to the Firth. This seemed to keep the harbour free of silt.
Archaeological investigations suggest Roman occupancy around the water of Leith and later evidence suggests a pre-medieval settlement from 7th Century sloped gently toward the Firth of Forth and may have been originally on the line of the Broad Wynd although a map of 1693 shows the shoreline had advanced further by then. There is evidence of early industry from the 11th and 12th century. It seems probable that the foreshore century where excavations have taken place in the vicinity of Burgess Street.
Keşfedilmemiş İskoçya
24 January 1502: A "Treaty of Perpetual Peace" is agreed between King James IV of Scotland and King Henry VII of England. The peace turns out to be considerably shorter than "perpetual".
8 August 1503: A "Treaty of Perpetual Peace" with England is followed by the marriage between James IV and Margaret Tudor, eldest daughter of Henry VII of England at Holyrood. This does little to interrupt James IV's succession of mistresses and illegitimate children.
1503: The death of John MacDonald II, the last Lord of the Isles.
1 July 1505: The Barber Surgeons of Edinburgh are granted a charter by the City Council enabling them to practise surgery within the city. This marks the beginnings of the Royal College of Surgeons.
12 October 1511: The warship Michael, often known as Great Michael, is launched for the navy of King James IV at Newhaven on the River Forth.
10 April 1512: After having three children who die in infancy, Margaret Tudor gives birth to a son, James, who will go on to become King James V.
26 July 1513: King James IV responds to pleas for assistance from France and gives notice to his brother in law, King Henry VIII, that he is going to invade Northumberland.
22 August 1513: The Scottish army crosses the border with England, taking Norham Castle amongst others.
9 September 1513: At the Battle of Flodden, near Coldstream, up to 10,000 Scots are killed, including James IV himself and many Scots nobles. This compares with losses of just 1,700 on the English side. It is a decisive victory for the English and a catastrophe for Scotland. The English King Henry VIII is campaigning in France at the time.
21 September 1513: King James V is crowned at Stirling at the age of just one.
6 August 1514: Margaret Tudor marries Archibald Douglas, 6th Earl of Angus who becomes the young James V's stepfather.
25 October 1514: The death in Edinburgh of Bishop William Elphinstone, who founded of the University of Aberdeen, and was a leading statesman in the courts of James III and James IV.
18 February 1515: Gavin Douglas, a younger son of Scottish nobility, is appointed as Bishop of Dunkeld.
May 1515: John, Duke of Albany, son of James III's exiled brother Alexander, accepts the Scottish Parliament's invitation to become Regent in place of Margaret Tudor during James V's childhood. He brings from France, where he has been brought up, French troops and support.
22 November 1515: Marie de Guise was born in France. She would become the Queen Consort of King James V, mother of Mary, Queen of Scots, and Regent of Scotland.
May 1524: Following a coup d'état, the Duke of Albany returns to France with his supporting troops. This leaves the way clear for Margaret Tudor, mother of James V, to have her son crowned at the age of twelve.
April 1526: James V assumes his full powers at the age of 14, but is taken captive by Margaret Tudor's second - but by now estranged - husband, Archibald Douglas, 6th Earl of Angus.
6 November 1526: Euphemia Leslie seeks Papal dispensation to become Prioress of Elcho Nunnery near Perth. It is subsequently granted.
29 February 1528: Patrick Hamilton is tried and found guilty for heresy and burned in St Andrews. He is the first of eleven Protestant martyrs in Scotland.
1528: James V escapes his stepfather's clutches and commences his true period of rule. His first act is to exile the Earl of Angus to England and seize his lands.
14 January 1529: After a long legal dispute, Euphemia Leslie secures her position as Prioress of Elcho near Perth.
5 July 1530: King James V imposes order on the bandit country in the Scottish Borders by capturing and hanging Johnnie Armstrong and 50 other border reivers or raiders.
31 August 1535: Alexander Cant is murdered in Edinburgh by his mother-in-law, property owner and businesswoman Alison Rough and her daughter Katherine, in an argument over a dowry.
3 September 1535: Alison Rough is executed in Edinburgh for the murder of her son-in-law.
1 January 1537: Although she is in ill health, James V marries Madeleine, daughter of King Francois of France, in Paris. By July her health has worsened and she dies at Holyrood Palace.
17 July 1537: Janet, Countess of Glamis, and the sister in law of James V's exiled stepfather, the Earl of Angus, is tried on charges including trying to poison the King. She is burned at the stake outside Edinburgh Castle and her - extremely rich - estate is forfeited to James V.
18 May 1538: King James V marries Marie de Guise by proxy at Notre-Dame de Paris.
June 1538: James marries again, to Marie de Guise, adopted sister of Madeleine.
20 December 1538: Archbishop David Beaton is appointed a Cardinal by Pope Paul III.
1540: James V tours the northern and western outposts of his kingdom in a fleet of warships to impose his rule.
22 February 1540: Marie de Guise is crowned Queen Consort of Scotland at Holyrood Abbey in Edinburgh.
18 October 1541: The death of Margaret Tudor, mother of James V.
24 November 1542: The Scots lose the Battle of Solway Moss, north of Carlisle, intended to stem the warlike moves of James V's uncle, King Henry VIII of England.
8 December 1542: Marie de Guise, gives birth to a daughter, Mary Queen of Scots, at Linlithgow Palace.
14 December 1542: James V dies at Falkland Palace, aged 30, probably from cholera.
10 January 1543: Cardinal David Beaton appoints himself Chancellor of Scotland.
March 1543: Cardinal Beaton is imprisoned for allegedly forging James V's will and the Earl of Arran is appointed Governor of Scotland and Regent to Mary Queen of Scots.
1 July 1543: The Treaty of Greenwich is agreed between King Henry VIII of England and the Earl of Arran, providing for the marriage of the then infant Mary, Queen of Scots to Henry's son. It is later repudiated by the Scottish Parliament.
9 September 1543: Mary is crowned Queen of Scots at Stirling Castle, at the age of nine months.
December 1543: The Scottish Parliament believes it better to pursue alliance with France than England and takes advantage of the failure of the English Parliament to ratify the Treaties of Greenwich by repudiating them.
May 1544: Henry VIII commences a period of "rough wooing" designed to impose the marriage of his son to Mary Queen of Scots. Armies invade from the south and from the sea near Edinburgh.
1545: Cross border raids by English forces continue.
27 February 1545: The Battle of Ancrum Moor is fought north west of Jedburgh between English and Scottish forces as part of the War of the Rough Wooing. The result is a decisive victory for the Scottish.
7 December 1545: The birth at Temple Newsam in Yorkshire of Henry Stuart, Lord Darnley, who would become the second husband of Mary, Queen of Scots.
1 March 1546: Cardinal Beaton has the Protestant George Wishart burned at the stake at St Andrews for heresy.
29 May 1546: Protestants break into St Andrews Castle, surprise Cardinal Beaton, murder him, and take over the castle. Their appeals to Henry VIII for support are ignored.
22 November 1547: 3,000 Scottish troops besiege Broughty Castle, overlooking the mouth of the Firth of Tay.
31 July 1547: French naval forces in support of the Catholic Mary Queen of Scots bombard St Andrews Castle and capture the Protestant rebels. These include John Knox, who is sent to become a galley-slave.
10 September 1547: A large English army with naval support meets and soundly beats the Scots at the Battle of Pinkie, a little to the east of Edinburgh. The English move on to occupy Edinburgh, though not its castle. They bombard Dundee, destroying much of it.
1548: Another English army invades, building a major fortification at Haddington, east of Edinburgh.
16 June 1548: A large French army lands at Leith to support the Scots following an agreement that Mary Queen of Scots, still only five, would marry Francois, eldest son of King Henri II of France.
7 July 1548: The Treaty of Haddington is agreed between Scotland and France. Under its terms Mary, Queen of Scots is to marry Dauphin Francis in return for French assistance in ending the siege of Haddington.
29 July 1548: A French fleet rescues Mary Queen of Scots from Dumbarton and returns with her to France.
7 August 1548: Five year-old Mary Queen of Scots sets sail for France to escape Henry VIII's English troops.