Uzun zaman önce okudum Bisikleti nasıl satıyoruz bir kitap Ignacio Ramonet, Noam Chomsky ile birlikte yazdı ve o zamandan beri büyülendim. Chomsky'nin birkaç eserini okumaya devam ettim ama Ramonet'in eserlerini şimdiye kadar okumamıştım. Ve doğrudan bizim bölümümüze gidiyor kitaplar.
İletişimin tiranlığı, toplumumuzdaki kitle iletişim araçlarının işleyişi üzerine bir denemedir.. Televizyonun rolüne odaklanmak.
20 yıl önce yazılmış olmasına rağmen, önemli olan her şeyin geçerliliğini güncel medyada görüyoruz. Televizyonun analizinden ve özellikle haberden özel olarak bahsedilmelidir. Gözlerinizi operasyonuna açar.
İnternetin, sosyal ağların vb. Taşıdığı önemi ve 20 yıl önce hala önemli olmadıklarını hesaba katarsak, bu analizleri görme arzusuyla başbaşa kaldım.
Ramonet'i okumak son kitabını okumak istememe neden oluyor. Gözetim imparatorluğu ve yıllarca yönetmenliğini yaptığı Le monde diplomatique'e abone olmak için
Kitapta en önemli fikirlerle ya da beni en çok ilgilendirenlerle giderim. Onları unutmak istemediğime dikkat edin.
Hatırlanması ve üzerinde düşünülmesi gereken fikirler ve argümanlar
Her şeyden önce, bilgi fikri. Yakın zamana kadar, bilgilendirme bir şekilde bir olgunun, bir olayın sadece doğru ve doğrulanmış tanımını sağlamakla kalmıyor, aynı zamanda okuyucunun onun derin anlamını anlamasına olanak tanıyan bir dizi bağlamsal parametre sağlıyordu. Temel sorulara cevap verecekti: Kim neyi, ne ile, Nerede, Neden, Sonuçları nelerdir?
Ve böylece görmenin anlamak olduğu yanılsaması yavaş yavaş kurulur ve her olayın, ne kadar soyut olursa olsun, mutlaka görünür, kanıtlanabilir, televizyonda yayınlanan bir kısmı olması gerekir.
Bilginin zamanı da değişti. Medyanın optimizasyonu artık anlıktır (gerçek zamanlı), doğrudan, sadece televizyon ve radyonun sunabileceği. … Yazılı basın vatandaşlara değil izleyicilere hitap etme zorunluluğunu kabul ediyor.
bilginin doğruluğu. Bugün bir gerçek, kaynaklarda titiz ve doğrulanan nesnel kriterlere karşılık geldiği için değil, sadece diğer medya aynı ifadeleri tekrarladığı ve onları "onayladığı" için doğrudur ...
Tüm bu dönüşümlere temel bir yanlış anlama da eklemeliyiz ... Pek çok vatandaş, oturma odalarındaki kanepeye rahat bir şekilde kurulduklarında, küçük ekranda güçlü, şiddetli ve muhteşem görüntülere dayanan sansasyonel olaylar dizisini izleyerek ciddi şekilde yapabileceklerini düşünüyor. kendilerini bilgilendirin. Ciddi hata. Üç nedenden ötürü: Birincisi, bir kurgu gibi yapılandırılan televizyon haberciliğinin dikkatini dağıtmak için değil, bilgilendirmek için yapılmaması; ikincisi, kısa ve parçalı haberlerin (her haber bülteni için yaklaşık yirmi) hızlı bir şekilde art arda gelmesi, bilgi ve yanlış bilgilendirmede çifte olumsuz etki yarattığı için; ve son olarak, çaba sarf etmeden öğrenmek istemek, sivil seferberlikten çok reklamcılık mitiyle uyumlu bir yanılsamadır. Bilgilendirilmek bilgiye mal olur ve vatandaşın demokratik yaşama akıllıca katılma hakkını bu bedelle elde eder.
Yani bugün sansür bastırarak, keserek, yasaklayarak, keserek işlemiyor. Bunun tersi olur: çok fazla, birikerek, boğulma yoluyla çalışır. Bugün bilgileri nasıl saklıyorsunuz? Bunun büyük bir katkısı için: tüketilecek çok şey olduğu için bilgi gizlidir ve bu nedenle eksik bilgi algılanmaz.
Kamera, fotoğrafik cihaz veya rapor aracılığıyla tüm medya (basın, radyo, televizyon) vatandaşı olayla doğrudan temasa geçirmeye çalışır.
Doğru ve yanlış olan nedir? İçinde evrimleştiğimiz sistem şu şekilde işliyor: Tüm medya bir şeyin doğru olduğunu söylüyorsa, bu doğrudur. Basın, radyo veya televizyon bir şeyin doğru olduğunu söylüyorsa, yanlış olsa bile doğrudur.
Haberler hakkında
Kitapta haber bültenleri özel bir önem kazanıyor. Çünkü en önemli medya olan televizyonda haber yapmanın ana yolu budur.
Ramonet bize bugün gördüğümüz haber bültenlerinin yapısını anlatıyor. Nasıl geliştiler ve Hollywood formatı, sanki bir filmin senaryosuymuş gibi. Ünlü mutlu sonla veya mutlu sonla biter.
Bir kişinin münhasıran haberler yoluyla bilgilendirilemeyeceği sonucuna varmak artık çok zor değil. Haber bilgilendirme amaçlı yapılmaz, dikkat dağıtıcı yapılır. Bir kurgu gibi yapılandırılmıştır. Bu bir Hollywood kurgusudur. Belli bir şekilde başlar, mutlu sonla biter. Sonu başa koyamazsınız. Yazılı bir gazete ise sonunda okunmaya başlayabilir. Haber bülteninin sonunda kişi başlangıçta ne olduğunu çoktan unutmuştur. Ve her zaman kahkahalarla, piruetlerle biter.
Haber bülteninin rolü
Bu filmlerde olduğu gibi trajik ya da aşırı derecede ciddi bir notla bitmemeye çalışıyoruz (seyirci üzülürdü). Mutlu sonun yasaları (mutlu son) iyimser bir notla, komik bir anekdotla bitirmeyi gerektirir. Haber bülteninin işlevi sosyal psikoterapi olduğu için, her şeyden önce umut aşılamalı, ulusal yöneticilerin kapasitelerini tazelemeli, güven uyandırmalı, fikir birliği uyandırmalı, toplumsal barışa katkıda bulunmalıdır.
Fakirlerin bilgisi
Yıkım adamı. Bu haberin fakirlerin bilgisi olması beni büyüledi.
İzleyicilerin sosyo-ekonomik ve kültürel düzeyi ne kadar düşükse, televizyonda yayınlanan bilginin güvenilirliği daha yüksektir. En mütevazı sosyal katmanlar diğer iletişim araçlarını neredeyse hiç tüketmezler ve neredeyse hiç gazete okumazlar; bu nedenle, gerekirse, olayların televizyon tarafından önerilen versiyonunu sorgulayamazlar. Haber bülteni, fakirlerin bilgisini oluşturur. Siyasi önemi burada yatmaktadır. Kültürel savunması daha az olanları daha kolay manipüle eder.
Kurban, kurtarıcı ve saygın.
Haberlerde, sahneleme yasaları canlı gösterinin ve dolayısıyla gerçeğin yanılsamasını yaratıyor. Bir olay meydana gelir gelmez, televizyonun bize bunu nasıl anlatacağını, hangi standartlara göre, hangi film kriterlerine göre zaten biliyoruz.
Yeni teknolojiler, demokrasinin gelişmesine ancak, en başta, çokuluslu şirketlerin bizim için hazırladığı, bilgi otobanlarının inşası için açık mezara atılan bir dünya toplumunun karikatürüne karşı savaşırsak katkıda bulunacaktır.
Savaşlarda medya
İlginç bölümlerden biri de medyanın savaşta tarihidir. Tüm yorumları ben koymuyorum ama en önemli dönüm noktalarından bazıları var.
Meksika 1911, sinema iş başında
Benzer şekilde, Meksika Devrimi (1911-1920) kitle iletişim araçlarını, dünyanın dört bir yanından muhabirleri, fotoğrafçıları ve ilk kez görüntü yönetmenini harekete geçirdi. Meksika Devrimi, canlı olarak filme alınan ilk savaştır.
Birinci dünya savaşı (1914-1918)
Tüm savaşçıların okuryazar olduğu, okuyabildiği, yazabildiği ve sayabildiği ilk savaş olduğu unutulmamalıdır. XNUMX. yüzyılın son üçte birinde tüm Avrupa ülkelerinde ilköğretim zorunluydu. Okul ve ulusal tarih çalışmaları onları vatansever yaptı, onları büyük ölçüde ikna olmuş milliyetçiler yaptılar.
Yeni sansür
İlk kez, hükümetler, savaş durumunun kendilerine basın içeriğini kontrol etme yetkisi verdiğini ve örneğin, gazetecilerle temas kurma yetkisine sahip tek kişiler olan uzman bilgi memurlarından oluşan grupları oluşturduğunu düşünüyor. Basın, gerektiği gibi haber yapma fırsatına sahip değil ve diğer engellerin yanı sıra, muhabirler 1917'nin sonlarına kadar siperlere giremiyor.
Ana propaganda, savaşın adilliğini ve düşmanın kötülüğünü bilmesi için halka yöneliktir. Bir hükümet-kamuoyu ilişkisi o kadar güçlü oluşturulur ki, müdahaleye aykırı veya düşmanca bir kritere sahip olmak zordur.
Amiral Antoine Sanguinetti'nin dediği gibi: "Savaşlar siviller için düşünemeyecek kadar şiddetli"
Yeni vizyonla halihazırda ele alınan ilk çatışma, 1982'deki Falkland Adaları'ndaki çatışmadır ve o andan itibaren tüm silahlı çatışmalar aynı şekilde ele alınacaktır. Vietnam savaşının dersleri
Vietnam Savaşından Alınan Dersler
İlk ders, bir çatışmada medya için iyi rolün kurbanın rolü olduğudur. Bu nedenle ilk hedeflerden biri kurban olarak görünmek olacaktır. Düşmanın çok agresif, çok olumsuz, çok tehditkar bir imajını yaratın.
İkinci ders, savaşın tehlikeli olduğu ve gazetecilerin cepheye gelirlerse tehlikede olduklarıdır. Bu nedenle, savaşların kamuoyunun onları doğrudan tanıması için fazla karmaşık olduğu gerekçesiyle, onları korumak, yerlere yaklaşmalarını engellemek, halkın bir bütün olarak çatışmalara şahit olmasına izin vermemek gerekir.
Savaşların şeffaf olduğu fikrinin terk edildiği bir evrene giriyoruz. Vietnam, savaşlarda sadece çatışmanın verilmesi gereken versiyonu filme alındığından, ilgili gücün "savaş bakanı" nın bildirmek istediği versiyon.
1983'te Granada, 1989'da Panama ve özellikle Körfez Savaşı. Öyle ki, Atlantik İttifakı tarafından 1986 yılında NATO’ya ait tüm ülkelerin bir çatışma durumunda medyaya nasıl davranılacağına dair hazırlanmış resmi bir kılavuz var.
haber bülteninde ana bilgi ne olduğu değil, sunucunun bize nasıl anlattığıdır.
Şüphe ve gösteri mantığının paroksizmine kadar bugün devam eden bilgilerle karşı karşıya kalan vatandaş, onu terketmesine ve büyülenmesine neden olan riskleri anlamaya başlar. Bilgiye mal olduğunu öğrenin. Ve bu demokrasinin bedeli.
Abone olmak istediğim 2 medya var
Kitabı tekrar tavsiye ederim İletişimin zorbalığı İhtiyar olmasına rağmen bize öğreten ve dünyanın nasıl çalıştığına gözlerimizi açan Ignacio Ramonet tarafından.