Yidiş edebiyatı, Aşkenaz Yahudilerinin (orta ve doğu Avrupa Yahudileri ve onların soyundan gelenler) Yidiş dilinde üretilmiş yazılı eserler bütünü.
Yidiş edebiyatı, modernleşmeden esinlenerek 1864'ten 1939'a kadar olan dönemde doruğa ulaştı ve ardından Holokost tarafından ciddi şekilde azaldı. Avrupa'da İbranice dualara, yorumlara ve kutsal yazılara öncelik veren bir gelenekten doğdu. Aşkenaz Yahudilerinin yerel ifadesi olarak, Yidiş edebiyatı genellikle yüksek eğitimlilerden ziyade sıradan okuyuculara yönelikti. Çok az kadın İbranice öğrendiği için okuryazarlıkları Yidiş dilindeydi ve Yidiş edebiyatının bazı biçimlerinin birincil izleyicisi oldular.
tüm bu kapsar belles-Lettres yazılmış Yidiş, diline Aşkenaz Yahudileri ile ilgilidir Orta Yüksek Almanca. Kökleri Orta Avrupa'da ve yüzyıllardır Doğu Avrupa'da yer alan Yidiş'in tarihi, edebiyatında belirgindir.
Genellikle üç tarihsel evreye sahip olarak tanımlanır: Eski Yidiş edebiyatı; Haskala ve Hasidik edebiyat; ve modern Yidiş edebiyatı. Bu dönemler için kesin tarihler belirlemek zor olsa da, Eski Yidiş'in kabaca 1300'den 1780'e kadar var olduğu söylenebilir; 1780'den 1890'a kadar Haskala ve Hasidik literatürü; ve 1864'ten günümüze modern Yidiş edebiyatı. Yidiş edebiyatının tarihi üç genel döneme ayrılır: Eski Yidiş edebiyatı, Haskala ve Hasidizm ve Modern Yidiş edebiyatı. Eski Yidiş edebiyatı (c. 1300-1780), şu anda Almanya ve İtalya olan bölgelerde ortaya çıktı. Doğu Avrupa'ya Yahudi göçü ile doğuya doğru hareket ettikten sonra, Prag ve Kraków'da yayın merkezleri ortaya çıktı. Haskala (Yahudi Aydınlanması, yaklaşık 1755-1880), ilk merkezlerinden biri olan Berlin'den doğuya doğru yayıldı ve Hasidizm, 1740'larda Polonya-Litvanya Topluluğu'nun şu anda Ukrayna olan bir bölgesinde ortaya çıkan dini bir hareketti. Haskala yazarları genellikle Yidiş kullanımına karşı çıktılar - ki bunu kusurlu bir "jargon" olarak gördüler - ve Almancayı tercih ettiler, ancak 1815'te Hasidik yayınlar Yidiş'te popüler hikâye anlatımının önemini yeniden doğruladı. Modern Yidiş edebiyatı (1864'ten günümüze), Yidiş'i diğerleri gibi bir Avrupa edebiyatının aracı olarak benimsedi. Kuzey Amerika'ya kitlesel göç (özellikle 1881'deki siyasi kargaşa ve pogromlardan sonra) Yidiş şiirini, dramasını ve kurgusunu Yeni Dünya'ya yaydı; Filistin'e (ve daha sonra İsrail'e) göç, oradaki edebi geleneği sürdürdü.
Eski Yidiş edebiyatı[değiştir | kaynağı değiştir]
Yidiş edebiyatı, dini metinlerin tercümeleri ve yorumlarıyla başladı. Eski Yidiş edebiyatının en önemli yazarı, Hamptonlı Bevis (en) şövalye romantizmini İtalyanca versiyonu Buovo d'Antona aracılığıyla çeviren ve uyarlayan Elia Levita (en) idi. Levita'nın Bovo d'Antona adlı ve daha sonra Mlokhim-Bukh (en) ve Shmuel-Bukh (en) başlığıyla bilinen versiyonu, 1507'den itibaren el yazması olarak dağıtıldı, daha sonra 1541'de Isny'de (Almanya) yayınlandı. Bu çalışma, Avrupa edebi biçimlerinin gelişmekte olan Yidiş edebiyatı üzerindeki etkisini, yalnızca konusuyla değil, aynı zamanda kıtaları ve kafiye şeması biçiminde, İtalyan ottava rimasının bir uyarlaması olarak göstermektedir. Bununla birlikte, Levita, şövalyeliğin esasen Hristiyan doğasına huzursuz bir şekilde dayansalar da, hikâyenin birçok özelliğini Yahudi öğelerini yansıtacak şekilde değiştirdi. Yidiş edebiyatı ve kültürü, Nazi soykırımının (Yidiş khurbn) Kıta Avrupası'ndaki ana merkezlerini yok etmesinden bu yana düşüşte. Baskı, Sovyetler Birliği'ndeki Yidiş geleneğini de kısaltırken, asimilasyon Amerika Birleşik Devletleri ve Kanada'da Yidiş'in rolünü azalttı. Ancak 1980'lerden bu yana Yidiş edebiyatı Kuzey Amerika, Avrupa ve İsrail'de yeni bir ilgi gördü ve klezmer müziği, çeviriler ve üniversite çalışmaları yoluyla Yidiş kültürünü canlandırmak için birçok çaba oldu. New York, Montreal, Paris, Tel Aviv ve başka yerlerde laik Yidiş kültürünün merkezleri var, ancak Hasidik Yahudiler, Yidiş'i günlük dil olarak kullanmaya devam eden ana grup. Yidiş edebiyatı, İngilizce yazılmış Amerikan ve İngiliz kurgularında dolaylı anlatım bulmuştur.
14-15. yüzyıllarda bir dizi Yidiş epik şiiri ortaya çıktı. Bu türün en önemli eserleri Shmuel-Bukh ve Mlokhim-Bukh'tur. Kral Davut ve diğer İbrani Kutsal Kitabı kahramanları hakkında şövalye romantizmleri. Bu şiirlerin dörtlük biçimi Nibelungen Destanı'na benzer. Diğer Avrupa destanlarının örneğini takip ederek, Shmuel-Bukh sadece okunmadı, aynı zamanda müzik eşliğinde söylendi veya söylendi; melodisi Yahudi topluluklarında yaygın olarak biliniyordu. 12. yüzyılda, Yahudi yaşamı, Almanya'nın Worms, Speyer ve Mainz kasabalarında Ren Nehri boyunca oldukça gelişmişti. Bazı dilbilimciler, Yidiş'in Rheinland'dan geldiğini öne sürdüler; diğerleri, doğu Bavyera'daki Regensburg gibi Tuna Nehri boyunca uzanan Yahudi topluluklarında başladığını düşünüyor. Orta Çağ döneminin Yidişi, çağdaş Orta Yüksek Almanca'ya benziyordu, ancak İbranice karakterlerle yazıldığı, İbranice ödünç sözcükleri içerdiği ve Cermen bileşeninin bazı yönlerini yeniden yapılandırdığı için ayırt ediciydi. Yahudi topluluklarının doğuya doğru göçünün bir sonucu olarak, 18. yüzyılda Slavca alıntı sözcükler de konuşulan Yidiş'in önemli bir unsuru haline geldi.
İbrani Kutsal Kitabı'nın kafiyeli uyarlamaları olmaktan çok uzak olan bu eski Yidiş epik şiirleri, İbrani Kutsal Kitabı ve Midraş'tan malzemeyi Avrupa saray şiiriyle kaynaştırdı, böylece Nibelungen Destanı ve Roland Destanı ile karşılaştırılabilen Aşkenaz ulusal destanı yarattı.[1] Yidiş edebiyatının ilk yazılı kanıtı, 1272-73'te tamamlanan Worms kentinden bir İbranice dua kitabının el yazmasında yazılı kısa bir kafiyedir. Beş büyük İbranice karakterin boşluklarında bir düzine Yidiş kelimesi beliriyor. Bu örnek, Yidiş'i İbranice metne hizmet eden ikincil bir role yerleştirdi ve o zamandan beri Yidiş edebiyatı genellikle İbranice edebiyatına ikincil olarak kabul edildi. 1382'de yazılmış ve Kahire Genizah'ta keşfedilen bir Yidiş el yazması, İbrani Kutsal Kitabı hikâyelerini yeniden anlatan ayetler içeriyor ve varyantları haham yorumlarına dayanıyor. Yazılı Yidiş'in diğer erken örnekleri, çalışma metinlerinde İbranice kelimelerin tefsirleri olarak görülür. Daha da önemlisi, İbrani Kutsal Kitabı kitaplarının ve İbranice duaların Yidiş'e tam çevirileri; örneğin, Mezmurlar'ın bir çevirisi 1490'dan, İbranice "Adir Hu" ("Güçlü O") duasının Yidişçe çevirisinin yayınlanması 1526'ya tarihlendirildi. Bir Yidiş sözlük ve İbrani Kutsal Kitabı'na uygunluk, Bilgin Haham Anshel'e atfedilen, 1534'te Krakov'da yayınlandı.
Eski Yidiş edebiyatının bir başka etkili eseri de Mayse-bukh'tur ("Hikaye Kitabı"). Bu eser, halk hikâyeleri ve efsanelerin yanı sıra İbranice ve haham kaynaklarına dayanan ahlaki hikâyeleri toplar. Bilim adamları, Yahudi olmayan birkaç hikâyenin dahil edilmesine dayanarak, derleyicinin 16. yüzyılın son üçte birinde şu anda Batı Almanya olan bölgede yaşadığı sonucuna varmışlardır. İlk olarak 1602'de yayınlandı. Bu eğitici hikâyeler, özellikle Hasidim arasında, son derece dindar topluluklarda hala okunmaktadır. İbrani Kutsal Kitabı'nın en etkili Yidiş çevirisi, Jacob ben Isaac Ashkenazi tarafından yazılan Tsene-rene ("Gidin ve Görün"; İng. trans. Tsenerene) idi. Metin, sinagogda okunan İbrani Kutsal Kitabı pasajlarının gevşek bir ifadesidir: Musa'nın Beş Kitabı, ek okumalar (haftarot) ve beş parşömen (megillot). İlk olarak 1600 civarında yayınlanan Tsenerene, haham kaynaklarına dayanan çok çeşitli yorumlar ve anlatı açılımları içeriyordu. 200'den fazla kez yeniden basılan bu kitap, orijinal pasajları ve midraşik eserleri okumak için yeterli İbranice bilgisine sahip olmayan kadınlar ve erkekler tarafından geniş çapta okundu.
1616'da Haham Jacob ben Isaac Ashkenazi (en) tarafından haftalık Peraşa üzerine kadınlar için yazılmış bir yorum olan Tseno Ureno (en) (צאנה וראינה), bu güne kadar Yidiş evlerinde her yerde bulunan bir kitap olmaya devam ediyor. Tekhines, çoğunlukla kadınlar için Yidiş duaları, dini edebiyatın bir başka önemli biçimiydi. İbrani litürjisinin aksine, Yidiş tekhinleri, Tanrı'ya hitap eden daha somut, samimi yakarışlar olma eğilimindedir. Bu dua koleksiyonlarının çoğu erkekler tarafından yazılmıştır, ancak iki önemli koleksiyon 18. yüzyılın başında Ukrayna'da yaşayan Sara Bas-Toyvim'e atfedilmiştir. Bir başka seçkin tekhine yazarı, 18. yüzyılda Polonya'nın şu anda Ukrayna'da olan bir bölgesinde yaşayan Sarah Rebekah Rachel Leah Horowitz'di.[2]
Kadınlar eski Yidiş edebiyatını nadiren yazdılar, ancak birkaç tkhine koleksiyonu (litürjinin parçası olmayan kişisel dualar), her ikisi de 18. yüzyılda Sarah Bas Tovim ve Sarah Rebekah Rachel Leah Horowitz gibi kadınlar tarafından yazılmıştır.]] Bu döneme ait bir kadının en kapsamlı metni, 1896'ya kadar yayınlanmayan bir aile belgesi olan 17.-18. yüzyıla ait Hameln Gluckel'in anısıdır.
Max Weinreich (en) ve Shmuel Niger (en) gibi bazı bilim adamları, laik Yidiş edebiyatının gezgin ozanların sözlü performanslarıyla başladığını iddia ettiler. Bu görüş için basılı kanıtlar yetersizdir, ancak 1450'de doğan Menachem Oldendorf, İbranice ve Yidiş şarkılarından oluşan bir koleksiyon yayınladı. Popüler Alman melodilerine atıfta bulunur ve geleneksel Yahudi hayatından çıkarılmış bir eğlence biçimini yansıtır. Yidiş şarkı performansları, badkhen'in (düğün soytarısı) sonraki gelişimine ilham vermiş olabilir.
Popüler Alman halk edebiyatı, genellikle Hristiyan referansları ve herhangi bir Yahudi karşıtı yorum hariç tutularak Yidiş'e çevrildi. Örneğin, Dietrich von Bern (en) ve Hildebrand hakkındaki efsaneler Yidiş'te ortaya çıktı. Arthur romansları iyi biliniyordu ve hahamların muhalefetine rağmen, bu hikâyelerin Yidiş versiyonları birkaç akşam boyunca oynanmış olabilir. Gösterilerin kültürel ortamının izleri basılı metinlere gömülüdür, tıpkı ozan duraklayıp "Şimdi bu noktada takılıp kalmalıyız / sen bana içecek iyi şarap verene kadar" dediğinde olduğu gibi.
Eski Yidiş edebiyatında yükselen figür, diğer Alman Yahudileriyle birlikte İtalya'ya göç eden ancak Yidiş konuşmaya ve yazmaya devam eden Elijah Bokher Levita'ydı. Ünlü bir İbrani dilbilgisi uzmanı ve İtalyan din adamlarının öğretmeniydi. En önemli Yidiş eseri, Anglo-Norman Buève de Hantone'un İtalyanca versiyonuna dayanan Bove-bukh (1507'de yazılmış ve 1541'de basılmış; "The Book of Bove") idi. Hikâye, krala ihanet eden ve onun ölümünü getiren güzel bir kraliçe Brandonia'nın etrafında dönüyor. Bove-bukh, bir abababcc kafiye şemasıyla dörtlük formu kullanılarak ottava rima ile yazılmıştır. Bokher Levita, şiirinin uzunluğunu İtalyanca orijinalinde 1.400 kıtadan 650 kıtaya indirirken bazı erotik sahneleri çıkarmış ve karakterlerine Yahudi nitelikleri eklemiştir. Bir prensesle (Viyana) evlenmek isteyen ve sonunda başarılı olan zavallı bir şövalyenin (Paris) öyküsü olan Pariz un Viene (1594'te basılmıştır; "Paris ve Viyana"), onun ikinci büyük edebi eseri olabilir. Bazı bilim adamları yazarlığını sorguladılar. Başka bir Avrupa dilinden Yidiş'e çevrildiğini düşünüyorlar, çünkü karmaşıklığı Eski Yidiş edebiyatının atipik.
İbranice ve diğer kaynaklara dayanan kısa öykülerden oluşan bir koleksiyon olan Mayse-bukh ("Hikayeler Kitabı") ilk olarak 1602'de yayınlandı. Bu çalışma, erken Yidiş yazılarında önemli hale gelen bir dizi eğitici, etik literatürü özetler. Midraşik geleneklerden, halk hikâyelerinden ve efsanelerden yararlanarak, önceki şiirsel anlatılardan farklı olarak etkili bir düzyazı tarzı geliştirdi. Mayse-bukh, hikâye koleksiyonlarının sonraki gelişimini etkiledi; dahası, bazı Hasidik eserlerin menkıbesi türünü öngörmüştür.
Erken Yidiş edebiyatı aynı zamanda dinsel olmayan şarkı sözlerini, Amsterdam Kuranton (1686–87; "Chime") gibi gazeteleri ve tarihi şiirleri de içerir. Bu şiirlerin çoğu, pogromlar, askerî eylemler veya yangınlar gibi travmatik olaylara yanıt veren ayet anlatılarıydı. Özellikle rahatsız edici bir fenomen olan sahte mesih Shabbetai Tzevi'nin yükselişi Meshiekh-lid'in (1666; "Mesih Şiiri") konusudur.
Hameln'li Glikl (Almanya),[3] 1691'den başlayarak dikkate değer bir anı yazdı. Kocası öldükten sonra yazmaya başladı ve onu 12 çocukla geride bıraktı. Anı, Hameln, Hamburg ve Metz'deki hayatını ve kültürel ortamı anlatıyor; Glikl, çeşitli İbranice ifadeleri kendi diline dahil edecek kadar İbranice öğrendi. Anı el yazması, 1896'da nihayet yayınlanana kadar nesilden nesile aktarıldı. Metin, belirsizliği nedeniyle Yidiş harflerinin tarihini etkilemedi, ancak zamanının ve yerinin eşsiz bir panoraması olarak görülür.
Hasidik ve Haskala edebiyatı[değiştir | kaynağı değiştir]
Hasidik hikayeler[değiştir | kaynağı değiştir]
18. yüzyılda popüler Hasidik mistisizminin yükselişi, belirli bir tür edebi eserin ortaya çıkmasına neden oldu. Bilimsel düşüncesinin (en) yanı sıra liderliğine hürmet eden menkıbe hikâyeleri de vardı. Bu, hikâye anlatıcılığına Rabinik Yahudilikte bir ibadet biçimi olarak yeni bir merkeziyet kazandırdı ve hareketin cazibesini yaydı. Bu anekdotsal veya mucizevi hikâyeler, tzaddik, İlahi Her Şeyde Varoluş ve sıradan halkın gizli değeri hakkında yeni Hasidik doktrinleri kişileştirdi. Dov Ber of Mezeritch (en)'e yaptığı ziyaretle ilgili olarak, "Maggid'in ayakkabı bağlarını nasıl bağladığını görmeye gittim".[4] Hasidizm'in kurucusu Baal Shem Tov (en)'un bir hikâyesi bunu temsil eder: En ilginç erken Yidiş uyarlamalarından biri, Saul ve David'in İbrani Kutsal Kitabı'ndaki hikâyelerini yeniden anlatan Shmuel-bukh (1544; "Samuel Kitabı"). İçerik, Samuel'in İbrani Kutsal Kitabı kitaplarından ve diğer İbranice kaynaklardan elde edilse de, biçim açıkça Alman modellerinden etkilenmiştir. Nibelungenlied'dekine benzer "Hildebrand kıtası" kullanılarak, her satır bir durakla bölünmüş altı stres içerir; dört satırlık kıtalar aabb kafiye düzenini takip eder. Çağdaş Alman masalları gibi, bu kitap da kahramanca eylemleri ve savaşları betimlemesiyle popülerdi; Yahudi kültürel üretiminin çevresinden izole edilmediğinin açık bir göstergesidir. En eski basılı baskı 1544'e kadar uzansa da, Shmuel-bukh 14. yüzyılda sözlü olarak yapılmış olabilir. David, büyük nitelikler sergileyen ve erotik ayartmalara maruz kalan güçlü bir şövalye olarak tasvir edilir. Bazı Orta Çağ gizem oyunları gibi, Shmuel-bukh da Tanrı ve insanlar arasında dikkate değer bir diyalog içerir. Davut, İbrahim'in dindarlığına öykünmeyi umar, ancak Tanrı ona, "Sevgili İbrahim, onunla kıyaslayamazsın" der. Shmuel-bukh'a göre, David'in İbrahim'in olduğu gibi test edilme arzusu, Bathsheba'nın güzelliği tarafından mahvolmasına yol açar. Eyüp kitabında ve İshak'ın bağlanmasının bazı midraşik yeniden anlatımlarında olduğu gibi, Şeytan testte bir rol oynar.
İbranice Tevrat çalışması ve dua için ayrıldığından, farklı ustaların yerel Yidiş hikâyeleri, "Shivchei HaBesht" - "Baal Shem Tov'a Övgü" ile başlayan Yidiş veya İbranice yazıyla derlendi (1814 İbranice derlemesinden 1815 Yidiş çevirisi). 20. yüzyılda Martin Buber, kendi Neo-Hasidik felsefesi (en) aracılığıyla aracılık ettiği hikâyeleri aracılığıyla Hasidizmi laik dünyaya duyurdu. Hasidizm'de vurgu yapılmadan kabul edilen önceki Kabalistik temalar, Doğu Avrupa Yahudi folkloruna reenkarnasyon (en) ve ele (en) geçirme hikâyelerinde girdi ve genellikle daha sonraki laik Yidiş yazarları tarafından uyarlandı. Bu arada, Hasidizm mistisizmi ve daha geniş geleneksel Yahudilik kültürü, Haskala Yidiş edebiyatı tarafından parodi edildi. 18. yüzyıl boyunca, Aydınlanma, Yahudileri modernleşmeye ve asimile olmaya teşvik ederek Batı Avrupa'daki Yahudi yaşamı üzerinde derin bir etki yaptı. Berlin'de filozof Moses Mendelssohn tarafından yönetilen Haskala (Yahudi Aydınlanması), Yahudi geleneklerinin modernizasyonu için savaştı. Mendelssohn'un öğrencileri Batı öğreniminin önemini vurgularken, İbranice'nin edebi kullanımını da savundular. İbranice Ha-meʾasef dergisini (1784–1811; "Edebiyat Koleksiyonu") kurdular ve - II. Joseph'in Hoşgörü Fermanı'nın (1782) yardımıyla - Haskala'yı hızla Galiçya'ya (o zamanlar Avusturya'nın bir parçası) yaydılar.
Hasidik benzetmeler[değiştir | kaynağı değiştir]
Hasidik felsefenin eserlerinde başka bir hikâye anlatımı biçimi kullanıldı - yeni mistik yorumlarını göstermek için anlayışlı benzetmeler. Baal Shem Tov, diğer ustaların meselleri klasik Hasidik düşünce eserlerine entegre edilmişken, ilk olarak sıradan halkı canlandırmak için ulaşırken kısa, duygusal analojiler (en), imalar ima eden öğretiler ve teşvik edici anekdotlar kullandı.] Breslov'lu Nachman'ın (en) farklı meselleri, orijinal Yidiş ve İbranice çevirileriyle kendi yorumlarıyla baş başa duran eksiksiz bir edebi biçim içerir. Eski Hasidik meselin bir örneğinde, Baal Şem Tov, Yeni Yıl'da koç boynuzunu üflemenin mistik anlamını açıkladı. Mendelssohn'un ardından Berlin Haskala üyeleri, Yidiş'i eski İbranice veya modern Almanca'dan daha aşağı olarak küçümsediler. Bu döneme ait iki satirik oyun, Batı Yidiş'in edebi bir dil olarak sonunu işaret ediyor. Almanca yazan ancak İbranice karakterler kullanan Isaac Euchel, Reb Henekh oder vos tut men damit (1790'ların başı; "Reb Henekh; veya Ne Yapmalı?") yazdı; burada aptal karakterler Yidiş (ya da şatafatlı sözde Almanca) konuşuyordu). Berlin rasyonalistleriyle aynı çevreden Aaron Halle-Wolfssohn (en), Euchel'in oyununun ve Molière'in Tartuffe'unun etkilerini gösteren Laykhtzin un fremelay (1796; "Aptallık ve Dindarlık") yazdı. Ancak bu kısa oyunlar sahnelenmedi ve Yidiş dramasının sonraki gelişimini etkilemedi. Bunun yerine, Yidiş'in "intihar ilkesi" olarak adlandırılan şeyi simgeliyorlar: Bu dil, Aydınlanma yazarları tarafından insanları eğitmek için bir araç olarak kullanılıyordu. Bu amaca hizmet ettiğinde terk edilmesi gerektiğine inanıyorlardı.
Haham Nachman'ın 13 Sippurei Ma'asiyot Wonder-Tales of 1816'sı mistik meselleri bağımsız bir edebi amaç ve sanata götürür. Diğer ustaların analojilerinin doğrudan mesajlara sahip olduğu durumlarda, Haham Nachman'ın hikâyeler içinde hikâyeler içerebilen, katmanlı mistik ve adanmışlık yorumları veya edebi okumalar sunan yaratıcı, karmaşık hikâyeleri. Haham Nachman, her hikâyeyi Yidiş dilinde sözlü olarak anlattığında bazı anlamlara değindi. Bu gizli formun, Şimon bar Yochai tarafından açıklanmadan önce Kabala'nın sözlü olarak nasıl öğretildiğini söyleyerek köklerini antik Aggadic mistik ifadesinde gördü, ancak Masallar Rabbinik edebiyatında benzersizdir. Mesih potansiyelini gördüğü oğlunun ölümü gibi başka yollar tıkandığında, hikâye anlatıcılığını kurtarıcı bir faaliyet olarak aldı; "hikaye anlatmanın zamanı geldi" dedi.[5] Haham Nachman, rolünü yenilikçi olarak gördü ve öğretileri, düzeltmenin kurtarıcı planına odaklandı: Yidiş kitapları, Polonya-Litvanya Topluluğu'nda (şimdi Ukrayna) başlayan ruhani bir hareket olan Hasidizmin yayılmasında daha önemli bir rol oynadı. Hasidizmin kurucusu İsrail Ba'al Şem Tov sayısız efsaneye konu oldu. Bu hikâyeler sözlü olarak Yidiş dilinde aktarıldı; 1815'te İbranice derlenmiş ve yayınlanmıştır. Kısa bir süre sonra, Yidiş'te yazılmış veya Yidiş'e çevrilmiş birçok derlemenin ilki ortaya çıktı. Canlı betimleme ve grafik dil, Shivḥei ha-Besht'i (1815; Ba'al Şem Tov'a Övgü) Yahudi edebiyatı zincirinde önemli bir halka yapar. Hikâyeler, İsrail Ba'al Şem Tov'un hayatını anlatırken, onun bir ruhani lider ve harikalar yaratan biri olarak nasıl "açığa vurulduğuna" özel bir dikkat gösterilir. Birçok bölüm, iblislerin kovması da dahil olmak üzere doğaüstü olayları içerir. Daha sonra, sayısız diğer Hasidik lider, benzer menkıbesel anlatıların konusu oldu.
On üçüncü hikâye, "Yedi Dilenciler", en karmaşık olanıdır. Yedinci günde anlatılan hikâye kayıp ve Haham Nachman, bunun ancak Mesih geldiğinde bilineceğini söyledi. Yidiş dilinde belgelenen ve Breslov'lu Nathan tarafından İbranice tercümesi yapılan Masallar, diğer Hasidik hikâye anlatımlarının yanı sıra Yidiş edebiyatının gelişimi üzerinde en güçlü etkiye sahip olmuştur.[6]
Ba'al Şem Tov'un büyük torunu Bratslavlı Rabbi Nahman ben Simha, öğrencilerine alegorik Yidiş hikâyeleri anlattı. Bu Sippurey mayses ("Masallar"), yazarı Nathan Sternharz tarafından toplandı ve 1815'te İbranice-Yidiş iki dilli bir baskıda yayınlandı. İbranice, bu hikâyelere dini bir otorite havası verirken, Yidiş orijinal dile daha yakındır. Nahman onları 1806-10'da anlattı. Yüzeyde, basit halk hikâyeleri gibi görünürler ve bu şekilde zevk alınabilirler. Başka bir düzeyde, manevi arayanlara rehberlik ve ilham sağlarlar. Ayrıca, inisiye olanlara Yahudi mistisizminin sırlarını gizlerler.
1815 baskısı, Rabbi Nahman'a değişen uzunluk ve karmaşıklıkta 13 kanonik hikâye atfeder. Örneğin, "Prenses Kaybı"nda bir adam, manevi disiplin yoluyla kayıp prensesi kurtarmaya çalışır. Nahman'a göre, seyahat ederken bu hikayeyi anlattı ve "her kim duyduysa tövbe etti". Kabalistik terimlerle, bu arayış anlatısı Shekhinah'ı (içkin İlahi Varlık) sürgünden kurtarma çabalarını temsil edebilir; Bu sürgün durumu yalnızca kozmolojik temellere sahip olmakla kalmaz, aynı zamanda Kudüs'teki Tapınağın Romalılar tarafından yıkılmasından sonraki Yahudi diasporasıyla da paralellik gösterir. "Mütevazı Kral"da, bilge bir adam gizli bir kralın portresini getirmesi için gönderilir. Bir düzeyde, hikaye, yüzü görülemeyen Tanrı'nın paradoksal arayışına atıfta bulunur. "Sofistike ve Basit Adam", Hasidik hareketin arkasındaki popülist ideolojiyi çok iyi ifade ediyor: Sofistike kendi iyiliği için çok fazla şey öğrenirken, basit adam mütevazı yaşamının tadını çıkarıyor. Sofistikenin şüpheciliği sadece talihsizlik getirir. "Duanın Efendisi", dünyayı duanın hayatın tek gerçek amacı olduğuna ikna etmeye çalışan bir lideri anlatıyor. Karmaşık anlatı, hem kefaretin mistik bir resmini hem de Nahman'ın Hasidik bir lider olarak yaşamının yarı-otobiyografik bir hesabını sunar.
Bu hikâyeler popüler halk hikâyelerini ve Hasidik hareketin dini öğretilerini bir araya getiriyor. Anlaşılan soyut öğretileri öğrencilerine aktarmanın zorluğundan bıkmış olan Nahman, alegorik anlamları olan anlatılara döndü. Sternharz, hikâyeleri iki dilli İbranice-Yidiş baskısında yayınlayarak, Yidiş'ye Hasidik edebiyatının bir dili olarak yeni bir statü kazandırdı. Bu nedenle yazar I.L. (Isaac Leib) Peretz 1908'de modern Yidiş edebiyatının köklerinin Nahman'ın masallarında yattığını söyledi. Nahman'ın düzinelerce başka hikâyesi, anekdotları ve hatta rüyaları rebbe'nin müritleri tarafından kaydedildi. Özellikle rüya anlatıları, kaygılarını dile getirerek liderin daha kişisel bir yanını ortaya çıkarır. Yidiş dilinde Peretz ve Almanca'da Martin Buber ile başlayan Hasidik hikâyeler sayısız yeniden anlatıma ilham verdi.
Haskala[değiştir | kaynağı değiştir]
Hasidizmin ortaya çıkışıyla aynı yıllarda, Yahudilerin en etkili seküler hareketi de Haskala şeklinde ortaya çıktı. Bu hareket, Aydınlanma Çağı'ndan etkilenmiş ve dini hayattaki hurafelere ve Yahudilerin çoğuna verilen eskimiş eğitime karşı çıkmıştır. Avrupa kültürü ve toplumuyla daha iyi entegrasyon önerdiler ve Hasidizmin güçlü muhalifleriydiler. Bu görüşü açıklamak için hünerlerini kullanan yazarlar ISrael Aksenfeld, Solomon Ettinger ve Isaac Mayer Dick idi. Aksenfeld ilk başta Bratslavlı Reb Nachman'ın takipçisiydi, ancak daha sonra Hasidizm'i terk etti ve onun güçlü bir rakibi oldu. 1861'de yayınlanan romanı Dos shterntikhl ("Başörtüsü") Hasidik dünyasını hoşgörüsüz ve dar görüşlü olarak tasvir eder. Hasidik liderlerin muhalefeti nedeniyle eserlerinden sadece beşi yayınlandı. Çalışmaları gerçekçidir ve 19. yüzyıl Rus edebiyatının etkisini gösterir. Ettinger, Haskala döneminin en önemli eseri olarak kabul edilen "Serkele" de dahil olmak üzere oyunlar yazan bir doktordu. Onun hiciv tarzı Avrupa dramasının etkisini gösteriyor: bir bilgin Molière okuduğunu tahmin ediyor. Isaac Mayer Dick (1808-1893), kitap halinde on binlerce kopya satan kısa öyküler yazdı. Edebi gelişimdeki rolü, didaktik eğilimi olan çalışmasının içeriği için olduğu kadar Yidiş için bir okuyucu yaratmak için de önemlidir. Ayrıca olağanüstü Talmud parodisi "Masseket Aniyyut" ("Tractate Poverty") dahil olmak üzere İbranice yazdı.
Shloyme Ettinger, Varşova'da haham bir ailenin çocuğu olarak dünyaya geldi ve geleneksel bir Yahudi eğitimi almanın yanı sıra laik eserler okudu. Lemberg'de (şimdi Lviv) tıp okudu ve Berlin Aydınlanmasından etkilendi. Alman oyun yazarı Gotthold Ephraim Lessing'den etkilenen iyi bir Yidiş stilisti, karakterlerini kendi dillerine göre ayırt edebildi. Elijah Bokher Levita ve diğer Eski Yidiş yazarları gibi, Ettinger de açıkça Avrupa modellerini takip etti ve Yidiş edebiyatını bu yönde yönlendirdi.
Ettinger, komedi Serkele (1861'de yayınlandı) dahil olmak üzere birçok önemli oyun yazdı. Beş perdelik bir yapıya sahip tam teşekküllü bir eser olan bu, Haskala döneminin en başarılı dramalarından biridir. Bilgin Dan Miron, Serkele'nin yazarının Molière'i (Almanca tercümesi) okumuş olması gerektiğini tahmin etmiştir. Ettinger'in eleştirileri geleneksel dini inançlardan çok sosyal zaaflara odaklanır; eser, nihayetinde adaletsizliğin cezalandırıldığını ve iyiliğin galip geldiğini göstermeye çalışır. Kötü Almanca'da iyi terbiyeyi etkileyen karakterler tarafından çarpıtılmış konuşma, deforme olmuş bir gerçeği yansıtır. Yidiş tiyatrosunun tarihi için, daha sonra erken Yidiş tiyatrosunun önemli bir yapımcısı olan Abraham Goldfaden'in 1862'de bir Serkele performansında başrol oynaması önemlidir.
Isaac Meir Dik, Vilna'da (şimdi Vilnius) doğdu ve hayatının çoğunu bu haham öğrenim merkezinde geçirdi. Aydınlanmanın Litvanya'daki ilk şampiyonları arasında, laik Yidiş edebiyatının temellerini attı. 1850'lerden 1880'lere kadar önde gelen Yidiş yazarlarından biriydi; İlk laik Yidiş kitaplarından bazılarını içeren yüzlerce öyküsü 100.000 kopya sattı. Böylece Dik, Yidiş kurgu için geniş bir okuyucu kitlesi yaratmada rol oynadı. Hedefleri didaktikti: "kitleleri eğitmek, geleneklerini iyileştirmek, onları dünyaya alıştırmak, dini fikirlerini hurafelerden ve budalalıklardan arındırmak ve onları hatalarından haberdar etmek" (Yidiş edebiyat tarihçisi Zalman Reyzn'e göre [1887]. -1941]). Haham Nahman gibi, ancak dini uygulama açısından taban tabana zıt hedeflere sahip olan Dik, Yidiş okuyuculara ulaşmak için hikâyeleri kullanmanın önemini fark etti. Eleştirel portrelerinin yalnızca okuyucularının mutluluğu ve iyiliği için yazıldığını açıkça belirtti. Çalışmaları, eğitim, sosyal ve ekonomik reform ve kadınların Yahudi kültüründeki yerini çevreleyen konuları tartışıyor. Hayatının sonlarında, Rusya'daki koşullar sertleştikçe, Amerika Birleşik Devletleri'ne göçü teşvik etti.
Modern Yidiş edebiyatı[değiştir | kaynağı değiştir]
Klasik Yidiş yazarları[değiştir | kaynağı değiştir]
Modern Yidiş edebiyatı genellikle Sholem Yankev Abramovitsh'in romanı Dos kleyne menshele'nin ("Küçük Kişi") 1864'te yayınlanmasıyla tarihlendirilir. Abramovitsh, bu yayına kadar daha önce Haskala'nın birçok savunucusunun birbirleriyle iletişim kurduğu İbranice olarak yazmıştı. Aslında bir Yidiş gazetesinde seri yayınlanan bu romanda, ile, Abramovitsh onun tanıtıldı alter egosu, karakterini Mendele Moykher Sforim ("Mendel Kitabı Peddler"), bu ve birçok başarılı öykülerini anlatan karakteri. Abramovitsh'in kendisi genellikle bu adla bilinir ve birçok kitabında "yazar" olarak görünür ve yazar, kişi ve okuyucu arasında Dan Miron tarafından en kapsamlı şekilde araştırılan karmaşık bir ilişkiler dizisi üretir. Abramovitsh'in işi ironik ve keskindir, aynı zamanda sıradan bir anlatıcının sesini korur. Çalışmaları, Yahudi cemaati içindeki ve Rus ve Polonya yönetim kurumlarından bu cemaate empoze edilen yolsuzluğu eleştiriyor. Ayrıca hurafelere ve görücü usulü evlilik gibi modası geçmiş geleneklere saldırarak Haskala edebiyatı geleneğini devam ettirmektedir. Onun olağanüstü parodi dönem pikaresk roman, Kitser masoes Binyomen Hashlishi ("Benjamin Üçüncü Kısa Travels") 1878 yılında yayınlanan, onun son büyük çalışmaydı ve Yahudi yaşamının onun en güçlü eleştirilerden birini sağlayan. Yidiş edebiyatında en önemli dönem 1864 yılında S.Y. (Sholem Yankev) Abramovitsh'in Dos kleyne menshele'si ("The Little Man," Müh. trans. The Parasite). Abramovitsh en önemli eserlerini Berdychev (şimdi Berdychiv), Zhitomir (şimdi Zhytomyr) ve Odessa'da (şimdi Ukrayna'da) ikamet ederken yazdı. 1850'lerde Haskala'dan etkilendi ve edebi kariyerine İbranice yazarak başladı. Ancak o dönemde kutsal dil, aradığı ifade zenginliğini sağlayamıyordu. Üstelik Abramovitsh, İbranice kullanımının sağladığından çok daha geniş bir kitleye ulaşmak istiyordu. İlk modern Yidiş romanlarından biri olan Dos kleyne menshele'yi Kol mevasser'de ("Bir Haberin Sesi") tefrika etti.
Abramovitsh'in etkisi iki faktörde yatmaktadır. İlk olarak, çoğu Yahudi düşünürün İbranice'ye veya Almanca gibi Yahudi olmayan bir dile eğilimli olduğu bir zamanda Yidiş'te yazdı. İkinci olarak, Dan Miron'un gösterdiği gibi, Abramovitsh, sosyal reform gündeminin en yüksek edebi ve sanatsal başarı düzeyinde ifade edilmesini sağlayan retorik stratejileri kullanarak Yidiş güzel edebiyatlarını modern çağa sağlam bir şekilde getirdi. Abramovitsh'i takip eden modernist biçimlerde Yidiş edebiyatının taşması, bu gelişmenin hem sosyal hem de edebi Yahudi özlemlerini dile getirmede ne kadar önemli olduğunu gösteriyor. Abramovitsh'i takip eden ilk yazarların en önemlileri, popüler olarak ikinci kişiliği Sholem Aleichem ve Il Peretz tarafından tanınan Sholem Rabinovitsh idi. Rabinovitsh'in en bilinen eserleri Tevye karakterine odaklanan hikâyelerdir. Uzun yıllar boyunca ve 19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarındaki çeşitli Yahudi felaketlerine yanıt olarak yazılan hikâyeler, Rabinovitsh'in stilini özetler ve onun imzası olan "gözyaşlarıyla gülmek" tarzı da dahil. IL Peretz, Avrupa kurgularını okurken karşılaştığı çok çeşitli modernist teknikleri Yidiş'ye getirdi. Kendisi özellikle 1890'larda politik olarak radikal olsa da, kurgusu son derece nüanslıdır ve birden fazla okumaya izin verir. Çalışmaları hem basit hem yakıcı, hem daha psikolojik hem de Abramovitsh ya da Rabinovitsh'inkinden daha bireyci. Bu nedenlerle Yidiş edebiyatındaki ilk gerçek modernist olarak kabul edilir. Öncelikle "Bontshe shvayg" (Sessiz Bontshe) en iyi bilinenlerinden biri olan hikâyeler yazdı. Çalışmalarının çoğunda olduğu gibi, görünüşte karşıt iki mesajı iletmeyi başarıyor: ezilenlere sempati ve baskıya bir tepki olarak pasifliğin eleştirisi. Dos kleyne menshele, Abramovitsh'in en iyi eserlerinden bazılarını anlatan sıradan bir karakter olan Kitap Satıcısı Mendele (Mendele Moykher Sforim) figürünü tanıtıyor. Mendele modası geçmiş uygulamaları eleştirmeye meyillidir, ancak yine de Doğu Avrupa Yahudilerinin geleneksel dünyasına uyum sağlamaktadır. Abramovitsh bu nedenle Yahudi yaşamını tanımlamak için Mendele'yi kullanırken ironik eleştiriler de nakleder. Mendele kişiliği o kadar popülerdi ki, Abramovitsh'in kendisine sıklıkla Mendele Moykher Sforim olarak atıfta bulunuldu ve bu isim, Abramovitsh'in birçok kitabında yazarın adı olarak bile geçiyor.
Abramovitsh, Rabinovitsh ve IL Peretz birlikte genellikle üç "klasik" Yidiş yazar olarak anılırlar (Yidiş'de "di klasiker"). Ayrıca Yidiş edebiyatının sırasıyla "dede", "baba" ve "oğul" lakapları ile anılırlar. Bu formülasyon, hepsinin kabaca çağdaş olduğu ve bir geleneğin farklı nesiller boyu tezahürleri olarak değil, tek bir fenomen olarak en iyi şekilde anlaşıldığı gerçeğini siler. Bununla birlikte, bu formülasyon, belki de yeni gelişen edebi kültürlerine hayran oldukları diğer dünya edebiyatlarına karşı koyabilecek bir soy ile yatırım yapmanın bir yolu olarak klasik yazarların kendileri tarafından öne sürüldü.
Abramovitsh'in Dos kleyne menshele'deki eleştirisi, Doğu Avrupa'daki Yahudi yaşamının yoksulluğunu ve yolsuzluğunu gösteriyor. Örneğin, çıraklık eğitimlerinin Yahudi erkek çocukları ticarete yeterince hazırlamadığını gösteriyor. Ayrıca toplumun en zengin üyelerinin ahlaksız uygulamalarının maskesini düşürür. Abramovitsh, Di takse (1869; Vergi) adlı oyununda yozlaşmaya yönelik saldırısını sürdürdü. Başlık, görünüşte ritüel katliam masraflarını karşılamak için Yahudi cemaatinin üyelerine uygulanan koşer et vergisine atıfta bulunuyor. Abramovitsh'in sert anlatımı, edebi bir eserden çok toplumsal yorum olarak daha başarılıdır.
Fishke der krumer (1869; Topal Fishke) ise tam tersine zekice işlenmiş bir kısa romandır. Anlatı Mendele ve diğer birkaç karakter arasında ilerlerken, Yahudi yaşamının bir panoraması ortaya çıkıyor. Kısa roman, başlık karakteri gibi gezgin dilencilerin talihsizliklerini tasvir ediyor. Aynı zamanda görücü usulü evlilikler ve Yahudi hurafeleriyle ilgili başarısızlıklara da işaret ediyor. Abramovitsh, bu romanı 1888'de yayınlanan daha zengin, daha karmaşık bir versiyona genişletti.
Abramovitsh'in toplumsal yorumunun kapsamı, Rusya'daki Yahudilerin durumunu bozuk bir dırdırlarla karşılaştıran alegorik bir roman olan Di klyatshe'de (1873; The Nag) genişler. Kendisine işkence edenlere karşı savaşmak istemeyen kısrak, reform çabalarına çok az ilgi gösteren pasif Yahudileri temsil ediyor. Alegorinin diğer unsurları, Yahudi azınlığa baskı yapan çarlık rejimini suçluyor. Sonuç olarak, kitap Lehçe bir çeviride yayınlandığında, hızla bastırıldı.
Edebi hareketler ve kişilikler[değiştir | kaynağı değiştir]
Yidiş'teki dramatik eserler önce ayrı ayrı büyüdü ve daha sonra diğer Yidiş hareketleriyle iç içe geçti. Ettinger'in örneğini izleyen erken dönem drama, Abraham Goldfaden ve Jacob Michailovitch Gordin tarafından yazılmıştır. Yidiş sahnesinde sunulanların çoğu, Avrupa repertuvarından çevirilerdi ve sonuç olarak, Yidiş'teki en eski orijinal yazıların çoğu, klasik Yidiş yazarlarına olduğu kadar Alman tiyatrosuna da borçludur.
Kitser masoes Binyomen hashlishi (1878; Üçüncü Benjamin'in Kısa Seyahatleri), Abramovitsh'in Cervantes'in Don Kişot'unun parodisi. Kahraman bir şövalye olmak isteyen İspanyol bir beyefendinin yerine maceraya can atan sahte kahraman bir Yahudi gelir. Ancak Kutsal Toprakları arayışı, yalnızca coğrafya ve modern dünya konusundaki umutsuz cehaletini gösterir.
Bu etkileyici ilk eserler dizisi, Abramovitsh'in Yidiş kurgusuna en büyük katkısını işaret ediyor. Hayatının ilerleyen zamanlarında, yaratıcı enerjisinin çoğunu bu romanları genişletmeye ve onları İbranice'ye çevirmeye adadı. 1886'dan başlayarak, İbranice bir dizi yeni öykü yazdı ve modern İbranice edebiyatının yükselişine katkıda bulundu.
Sholem Aleichem, Sholem Rabinovitsh'in mahlasıydı. Tüm Yidiş yazarlarının en popüleri olan Sholem Aleichem, Abramovitsh'in bıraktığı yerden modern Yidiş edebiyatının davasını üstlendi. Öncülüğünün merkezi rolünü kabul eden Sholem Aleichem, Abramovitsh'i Yidiş edebiyatının büyükbabası olarak adlandırdı. Arkadaş çevrelerinde tarihçi Shimon Dubnov ve İbrani şair H.N. (Haim Nahman) Bialik'in de bulunduğu Odessa'da sık sık bir araya geldiler. Hem Sholem Aleichem hem de Abramovitsh, 1905 pogromları tarafından derinden sarsıldı ve ikisi de Rusya'dan göç etti. Abramovitsh iki yıl sonra geri döndü, ancak Sholem Aleichem, oraya seyahat etmesine rağmen, Rusya'ya hiçbir zaman kalıcı olarak yerleşmedi.
Üç klasik yazar hala zirvedeyken, modern Yidiş edebiyatındaki ilk gerçek hareket New York'ta ortaya çıktı. Bu okulun adıyla anılan "Terbiyeci Şairler", o günlerin fabrikalarındaki insanlık dışı çalışma koşullarını ilk elden deneyimleyen göçmen işçilerdi. Bu grubun önde gelen üyeleri Morris Rosenfeld, Morris Winchevsky, David Edelstadt ve Joseph Bovshover öne çıkıyordu. Çalışmaları, proleter baskı ve mücadele konusuna odaklanır ve son derece stilize bir retorik üreterek Viktorya dönemi şiir tarzlarını kullanır. Sonuç olarak, bugün çok az okunmakta veya anlaşılmamaktadır. Eşzamanlı olarak Varşova'da Il Peretz merkezli bir grup yazar Yidiş'i modern deneylerin başka bir düzeyine taşıdı; aralarında David Pinski, S. Ansky, Sholem Asch ve IM Weissenberg vardı. Daha sonraki bir Varşova grubu olan " Di Chaliastre " ("Çete"), Israel Joshua Singer, Peretz Hirshbein, Melech Ravitch ve Uri Zvi Grinberg (çalışmalarının çoğunu İbranice yazmaya devam eden) gibi ileri gelenleri içeriyordu. New York'taki meslektaşları Di Yunge ("Gençler") gibi, daha önceki Yidiş yazarlarından koptular ve Yidiş yazısını, özellikle şiiri siyaset ve Yahudilerin kaderiyle meşgul olmaktan kurtarmaya çalıştılar. Di Yunge'nin önde gelen üyeleri arasında Mani Leib, Moyshe-Leyb Halpern, H. Leivick ve düzyazı yazarları David Ignatoff, Lamed Shapiro. Di Yunge'nin öne çıkmasından sadece birkaç yıl sonra, ölçülü diziler reddederek ve Yahudi olmayan temaların Yidiş şiiri için geçerli bir konu olduğunu ilan ederek kendisini gerçek avangart ilan etti. Bu grubun en önemli üyesi Yankev Glatshteyn'dı. Glatshteyn egzotik temalarla, kelimelerin sesini vurgulayan şiirlerle ve daha sonra Holokost belirip ardından Yahudi geleneğinin yeniden sahiplenilmesiyle ilgilendi. "A gute nakht, velt" ("İyi Geceler, Dünya" 1938) adlı şiiri Doğu Avrupa'da ufuktaki trajediyi önceden görmüş gibi görünüyor. Vilnius, Litvanya'da (Yahudi sakinleri tarafından Vilna veya Vilne olarak adlandırılır ve Yidiş kültürel etkinliğinin tarihsel olarak en önemli merkezlerinden biridir), ("Genç Vilna") grubu Chaim Grade ve Abraham Sutzkever'i içeriyordu. Grade'in kısa öyküsü "Mayn krig mit Hersh Raseyner" ("Hershl Rasseyner ile Kavgam"), hayatta kalan birçok kişinin karşılaştığı felsefi ikilemi özetleyen klasik Holokost sonrası Yidiş hikâyelerinden biridir. Sutzkever, 20. yüzyılın önemli şairlerinden biri olmaya devam etti.
Sholem Aleichem, Avrupa edebiyatında mükemmel bir geçmişe sahipti. 1880'lerde Kiev'e taşındıktan sonra yazdığı ilk romanları, Rus kurgusunun etkisini gösteriyor. Stempeniu (1888; Stempeniu: Bir Yahudi Romanı) ve Yosele Solovey (1889; The Nightingale; veya The Saga of Yosele Solovey the Cantor) gibi "Yahudi romanları" yaratarak güncel teknikleri uyarlamaya çalıştı. Bu eserlerin başlıklarında adı geçen kahramanlar bir klezmer kemancısı ve bir kantordur ve olay örgüleri tipik bir romantik gelişmeden kaçınarak Yahudi törelerine bağlıdır. Belki de en özgün olanı, anlatıcının öykülerinin ve betimlemelerinin roman normlarıyla nasıl uyuşmadığına dair özdüşünümsel farkındalığıdır.
Sholem Aleichem'in uzun eserlerinin çoğu, Menakhem Mendel'in (1892–1909) mektupları ve Motl Peyse dem khazns'ın (1907–16; Cantor'un Oğlu Mottel'in Maceraları) anlatısı gibi epizodiktir. Bu epizodik kalite, Sholem Aleichem'in spontane, doğaçlama tarzına iyi karşılık gelir.
1930'ların radikal dönüşü sırasında, ABD Komünist Partisi çevresinde kümelenen bir grup yazar "Di Linke" ("Sol Kanat") olarak bilinmeye başladı. Bu grup Moishe Nadir, Malka Lee'yi içeriyordu. Kanada'da benzer bir grup, Yudica tarafından örneklendirilen Proletarya yazarlar okulu olarak biliniyordu. Sovyetler Birliği'nde Yidiş edebiyatı, David Bergelson, Der Nister, Peretz Markish ve Moyshe Kulbak gibi büyüklerle dramatik bir gelişme yaşadı. Bu yazarların birçoğu, Itzik Fefer ve Leib Kvitko da dahil olmak üzere "Katledilen Şairler Gecesi" (12-13 Ağustos 1952) olarak bilinen bir Stalinist tasfiye sırasında öldürüldü. Bergelson, modernist romandaki çalışmaları biçimin en ilginç örneklerinden biri olabilecek pek çok kişi tarafından değeri bilinmeyen bir deha olarak kabul edilir. Zulümden kaçan önemli Sovyet yazarları arasında Moyshe Altman, Eli Schechtman, Shira Gorshman ve diğerleri sayılabilir. Tüm bu yazarlar yazılarında benzer temalar izledikleri ve benzer Yahudi aydın gruplarına katıldıkları için, belirli yazarlara neden zulmedilmediğini açıklamak için hiçbir kafiye veya sebep yok gibi görünüyor. Sholem Aleichem, kısa kurguda en büyük başarı ölçüsünü elde etti. Abramovitsh'in hiciv eğiliminin yerini aldı ve gerçekçilik, mizah ve sosyal yorumun incelikli bir kombinasyonunu geliştirdi. 1894'te, yazarın alametifarikası olan "gözyaşlarıyla kahkahalar"ı en iyi ifade eden Mandıracı Tevye'nin bir dizi monologunu yazmaya başladı. Bir dizi trajedi yaşarken, Tevye mizah anlayışını ve ilahi takdire olan inancını korur. Tevye'nin ailesi, kızlarından her birinin ayrılmasıyla ataerkil otoritenin düşüşünü özetler. Hayntike kinder (1899; "Bugünün Çocukları") en büyük kızının kendisine önerilen bir eşleşmeyi reddetmesini anlatıyor. Hodel (1904), bir sonraki kızının Sibirya'ya sürgün edilen bir sosyal devrimciyle ilişkiye girdiğini gösteriyor. Chava'daki (1906) üçüncü kız, Yahudi olmayan biriyle kaçtığında nihai ihlali temsil eder. Bu hikâyeler, Tevye'yi birçok olumsuzluğa İbranice alıntılarla yanıt veren modası geçmiş bir Yahudi olarak tasvir ediyor. Tevye, dramatik ve sinematik versiyonlarında iyi bilinir hale geldi. 1919'un Yidiş dilindeki sahne prodüksiyonu, Maurice Schwartz'ın yönetmen ve başrolde olduğu mükemmel Yidiş filmi Tevye'yi (1939) öngördü. (Schwartz, New York'ta Yidiş Sanat Tiyatrosu'nu kurdu ve hem oyuncu hem de yönetmen olarak etkili oldu.) Sırasıyla 1964 ve 1971'de Broadway sahnesi ve Hollywood film endüstrisi, Sholem Aleichem'in hikâyesini Fiddler on the Roof müzikaline başarıyla uyarladı.
Yidiş edebiyatının en aktif yıllarında (1900–1940) ilginç bir özelliği, belirli hareketlere daha az katılan veya belirli bir sanatsal ideolojiye bağlı çok sayıda kadın yazar bulunmaktaydı. Celia Dropkin, Anna Margolin, Kadia Molodowsky ve Esther Kreitman gibi yazarlar, belirli bir kategoriye kolayca sığmayan ve genellikle biçim veya konu bakımından deneysel olan çalışma grupları yarattılar. Margolin'in çalışması, Yidiş ayetinde asonans ve ünsüz kullanımına öncülük etti. Tekerlemeleri gerçek tekerlemelere tercih etti. Dropkin, son derece yüklü bir erotik kelime hazinesi getirdi ve 19. yüzyıl Rus şiirinin etkisini gösteriyor. Isaac Bashevis Singer'ın kız kardeşi Kreitman, birçoğu geleneksel Yahudi yaşamındaki cinsiyet eşitsizliğini keskin bir şekilde eleştiren romanlar ve kısa öyküler yazdı. Sholem Aleichem ayrıca Monologn (1901–16; "Monologlar", Ondokuzdan Düzineye çevrildi) ve Ayznban-geshikhtn (1911; "Demiryolu Öyküleri") olarak toplanan bir dizi kısa öyküde monolog biçimini parlak bir şekilde kullandı. Bu monologlar, fakir ve zengin, kadın ve erkek, okuma yazma bilmeyen ve eğitimli ardışık anlatıcıların seslerini alarak Doğu Avrupa'daki Yahudi yaşamını yeniden yaratıyor. Her zaman yoksullara ve işçi sınıfına sempati duyan Sholem Aleichem, zengin monologlarını daha az elverişli bir ışıkta gösterdi. Son monologlardan ikisi, Sholem Aleichem'in 1914'ten 1916'daki ölümüne kadar yaşadığı New York City'den duyduğu memnuniyetsizliği ifade ediyor.
Yirminci yüzyılın ilk on yıllarında Amerika Birleşik Devletleri'nde gelişen Yidiş edebiyat sahnesinde, kadın yazarlar edebiyat eleştirmenleri tarafından ender görülen bir fenomen olarak görülüyordu, aynı zamanda gazete ve dergi editörleri, özellikle sosyalist ve anarşist basının editörleri., modernitenin bir özelliği olarak ve dolaşımı artırma umuduyla kadın çalışmalarını yayınlamaya hevesliydi; bununla birlikte Avrom Reyzen de dahil olmak üzere önde gelen birkaç erkek yazar ve editör, kadın yazarların ortaya çıkan Amerikan Yidiş edebiyatına yapacakları özel bir katkı olduğu görüşünü dile getirdi.[7] Yente Serdatzky ve Fradl Shtok gibi kadın yazarlar, çalışmaları için sınırlı bir tanınırlık buldular, ancak nihayetinde erkek edebi akranlarına ayak uyduramadılar ve yazarlık kariyerlerinde bir çıkmaza girdiler. İlk başta şiiriyle tanınan Shtok, özellikle sone yazan ilk Yidiş şairleri arasında yer aldığı için, erotik arzular da dahil olmak üzere öznelliği birleştirme biçiminde yenilikçi olan kısa öykü koleksiyonu (Gezammelte ertseylungen, 1919) için hayal kırıklığı yaratan eleştiriler aldı., kadın karakterlerden.[8] I.L. Peretz, Varşova'daki bir nesil Yidiş yazara ilham verdi. 1888'e kadar Polonya'nın Zamość şehrinde yaşadı ve İbranice şiir yazdı; daha sonra, 1870'lerin ortalarında bir yıl kaldığı Varşova'ya taşındı ve Sholem Aleichem tarafından düzenlenen yıllık bir antoloji olan Di yudishe folksbibliotek'te ("Yahudi Halk Kütüphanesi") Yidiş şiir ve kurguları yayınlamaya başladı. Peretz'in ilk yayınlanan Yidiş eseri - adını otobiyografik olarak etkilenen kahramanından almıştır - şiirsel balad "Monish" (1888) idi ve bunu birkaç kısa öykü izledi. 1890'da Peretz'in arkadaşı ve yazar arkadaşı Jacob (Yankev) Dinezon, Peretz'in üç öyküsünün editörlüğünü yaptı ve bunları Bakante bilder ("Tanıdık Sahneler") adlı önemli bir ince ciltte yayınladı. Bu iç gözlem çalışmaları, bu teknik diğer Avrupa literatürlerinde geniş çapta araştırılmadan önce, iç monologun kapsamlı kullanımı açısından dikkate değerdir. Der meshugener batlen ("Çılgın Talmudist"), istikrarsız kimliği ve yasadışı arzuları üzerine düşünen bir yeshiva çocuğunun aklına giriyor. Der mesulekh ("Elçi") bir kar fırtınasında bir miktar para taşıyan yaşlı bir adamı takip eder ve donarak ölürken daha mutlu sahneler hayal eder. Önceki Yidiş kurgularındaki diğer hiçbir şeyin aksine, bu hikâyeler yeni bir yön sağladı. Peretz, ağırlıklı olarak Lehçe okuduğu Avrupa edebiyatındaki güncel eğilimlerle temas halindeydi ve modernizmi Yidiş'e getirdi.
Bazı erkek yazarlar da belirli bir edebi grupla ilişki kurmadılar ya da diğer yaratıcı etiklere geçmeden önce kısa bir süre için böyle yaptılar. Bunlar arasında, İbrani Kutsal Kitabı'ndaki ve diğer Yahudi hikâyelerini akıllıca yeniden kurgulayan, erişilebilir ve eğlenceli ama derinden entelektüel olan Itzik Manger vardı. Bu kategorideki diğer yazarlar Joseph Opatoshu, IB Singer, IJ Singer ve Aaron Zeitlin'dir. Peretz'in politik olarak radikal dönemi 1893'ten 1899'a kadar uzanıyordu. Bu süre zarfında modası geçmiş inançları eleştiren hikâyeler yazdı. Dos shtrayml (1893; Kürk Şapka), Hasidik hahamların otoritesine sert bir saldırıdır. Bontshe shvayg (1894; "Sessiz Bontshe"), basit bir adama duyulan sempatiyi, talihsizliği ve baskıyı pasif olarak kabul etmesini teşvik eden dini geleneklerin eleştirisiyle birleştirir. Mekubolim (İbranice 1891 ve Yidişçe 1894; "Kabalistler"), zorlu yaşam koşullarıyla birleşen mistik coşkunun feci sonuçlara yol açabileceğini gösteriyor.
Yukarıda adı geçen ve 1940'lar sırasında ve sonrasında yazan yazarların çoğu, edebi eserlerinde Holokost'a tepki gösterdi - bazıları gettolarda, toplama kamplarında ve partizan gruplarında şiir ve hikâyeler yazdı ve birçoğu Holokost'u ve onun etkilerini ele almaya devam etti. sonraki yazı. Holokost hakkındaki yazılarıyla tanınan Yidiş yazarlar arasında Yitzhak Katzenelson ve Katsetnik yer alır. Yazmaya devam ederken, Peretz daha karmaşık tasvirlere yöneldi ve Khasidish ("Hasidic") adını verdiği hikâyeler koleksiyonunu yarattı. Oyb nisht nokh hekher'de (1900; "Daha Yüksek Değilse"), şüpheci bir Litvanyalı ziyaretçi Hasidik rahibi takdir etmeye başlar, ancak rebbe'nin müritlerinin mistik inançlarından etkilenmez. Peretz'in başyapıtı, genç bir Hasidik adam tarafından anlatılan Tsvishn tsvey berg'dir (1900; "İki Zirve Arasında"). Hikâye Hasidik ve Hasidik karşıtı görüşleri ustaca dengeler. Bu metinler Martin Buber gibi yazarların neo-Hasidizmine ilham verdi, ancak Peretz'in kendisi Hasidik yaşamı romantikleştirmedi.
Isaac Bashevis Singer ve Nobel Ödülü[değiştir | kaynağı değiştir]
1978'de Isaac Bashevis Singer'a Nobel Edebiyat Ödülü'nün verilmesi, dünya edebiyatının en büyük yazarlarından biri olarak ününü pekiştirdi. Bununla birlikte, birçok Yidiş okuyucusu, Yidiş edebiyatı arasında erkek kardeşi de dahil olmak üzere çok daha iyi yazarlar olduğuna ikna olmuştur. Chaim Grade, İngilizce konuşan dünya tarafından gözden kaçırıldığına inanıyordu. Cynthia Ozick'in kısa öyküsü "Envy; veya, Yidish in America", genellikle Yankev Glatshteyn'e dayandığı düşünülen bir Yidiş şair adına benzer bir duyguyu ima eder. Bazı Yidiş eleştirmenleri, Singer'ın çalışmasındaki aşırı seks ve batıl inançtan şikayet ettiler ve bunun Yidiş edebiyatını genel olarak itibarsızlaştırdığını düşündüler. Ayrıca, Singer'ın kendini Amerikan basınına son ya da tek Yidiş yazar olarak sunma alışkanlığı, o dönemde hala yaşayan ve çalışan düzinelerce yazar için can sıkıcıydı. Ancak bu münakaşalara rağmen (bir ölçüde devam ediyor, kahramanların ölümünden yıllar sonra[9] ), bugün çoğu Yidiş bilgini Singer'a Nobel Ödülü verilmesinin Yidiş edebiyatına eşi görülmemiş miktarda ilgi getirdiği konusunda hemfikirdi. ve genel olarak alana olan ilgiyi artırmaya hizmet etmiştir. Pek çok bilim insanı, Singer'ın yapıtının çeviride mevcut olan ve onun en başarılı eserlerini temsil eden kısmına dayanarak bunun haklı bir ödül olduğuna inanıyor. 1904'ten 1915'e kadar Peretz, çoğu Folkstimlehe geshikhtn'de (1909; Halk Hikâyeleri) yer alan Yahudi halk masallarının edebi versiyonlarını yazdı. Okuyucular genellikle basitliklerine dikkat çekmiş, ancak ironilerine dikkat etmemiştir. Dray matones ("Üç Hediye"), Yahudi dünyasının dört bir yanından iyi işler toplamak için gönderilen gezgin bir ruhu anlatır. Hikâye başlangıçta dindar eylemleri övüyor gibi görünüyor, ancak hikâye nihayetinde aşırı, kendi kendine zarar veren dindarlığın değerini sorguluyor.
Yidiş dilinde ve Yidiş edebiyatından etkilenen çağdaş yazı[değiştir | kaynağı değiştir]
21. yüzyılın başlarında yayınlanmış veya hala yayın yapmakta olan son savaş öncesi Avrupa doğumlu yazarlar arasında Kanadalı yazarlar Chava, Rivka Basman Ben-Hayim, Mishe Lev (1917-2013) ve Amerikalı şair-söz yazarı Beyle Schaechter-Gottesman ve şairler oyun yazarı Miriam Hoffman. 1940'ların sonundan 1960'lara kadar doğanlardan (çoğu eski Sovyetler Birliği'nden geliyor) oluşan "daha genç" savaş sonrası doğan neslin yazarları arasında Mikhoel Felsenbaum, Boris Sandler (editörlüğünü yapan kişi) yer alıyor. 1998'den 2016'ya kadar The Jewish Daily Forward'ın Yidiş "Forverts" baskısı Heershadovid Menkes (Dovid Katz takma adı) ve Boris Karloff. 21. yüzyılda öne çıkmaya başlayan genç yazarlar arasında ABD'de Gitl Schaechter-Viswanath ve Yoel Matveyev, Peretz hiç roman yazmamış olsa da, iki uzun eseri daha yayımladı. Bilder fun a provints-rayze (1891; "İller Arasında Bir Yolculuktan Sahneler"), Polonya'nın güneydoğusundaki küçük kasabalardaki yaşamı anlatıyor. Mayne zikhroynes'de (1913–14; "Anılarım"), Peretz hayatından bölümler hatırlıyor. Ayrıca, özellikle sembolist Bay nakht afn altn mark (1907; "Eski Pazar Yerinde Gece") ve Di goldene keyt (1909; Altın Zincir") olmak üzere dramalar da yazdı. Peretz'in diğer birçok eseri sahneye uyarlanmıştır.
Avrupa edebiyatları Yidiş edebiyatı üzerinde güçlü bir etkiye sahipti, ancak 20. yüzyılın sonlarına kadar Anzia Yezierska ve Ab Cahan gibi İngilizce yazmayı seçen iki dilli yazarlar dışında İngilizceye çok az geri dönüş oldu. Nazi işgali altındaki Polonya'da Lehçe konuşan Yahudi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen ve Amerika Birleşik Devletleri'ne göç ettikten sonra okulda Yidiş öğrenen şair Irena Klepfisz, eserlerinde dilden etkilenmiş ve Yidiş'ten şiirler de çevirmiştir.
Peretz, 1908'deki tarihi Czernovitz konferansında, Yidiş edebiyatının meşruiyetinin altını çizen bir rol oynadı. İbranice'yi Yidiş'ye tercih eden Siyonist yazarlarla çelişen konferans, Yidiş'in diasporadaki rolünü, bir tür "Diaspora milliyetçiliği" ile paralel olarak doğruladı - tarihçi Shimon Dubnov tarafından ayrı olarak geliştirilen bir kavram.
Peretz çevresinde önemli bir Yidiş yazar çevresi oluştu. Ömür boyu arkadaşı Jacob (Yankev) Dinezon birkaç roman yazdı. Dinezon, 1877'de Peretz'den önce Yidiş'te yayın yapmaya başladı ve Vilna'da Isaac Meir Dik gibi yazarlarla temas halindeydi. Yayımlanan ilk romanı Haneʾehovim ve-haneʿimim oder der shvartser yungermantshik (1877; "Sevgili ve Hoş; ya da Karanlık Genç Adam") popüler bir başarıydı. 1885'te Varşova'ya taşındı ve burada iki yıl sonra Peretz ile tanıştı. Dinezon'un romanlarından bir diğeri olan Hershele (1891), gerçekçiliği ve duygusallığı birleştirir.
Şu anda Nathan Englander ve Jonathan Safran Foer gibi Yidiş hakkında çok az bilgisi olan birçok genç yazar, çeviride Yidiş edebiyatından etkilenmiştir. Bir istisna, hem Yidiş hem de İbranice öğrenen ve İngilizce romanlarında bu geleneklerin her ikisinden de yararlanan Dara Horn'dur.
David Pinski, 1892'de Varşova'ya taşındı ve işçi hareketine katıldı. 1894'te Yidiş dilinde öyküler yayınlamaya başladı ve ortaya çıkan sosyalist hareketi desteklemek için denemeler yazdı. Yesurim (1899; Eziyet) ve Ayzik Sheftel (1899) gibi işçilerle ilgili oyunlar da yazdı. 1900'den sonraki kariyerinde aşk ve ulusal Yahudi kimliği gibi diğer temalara yöneldi. Yankl der shmid (1906; Demirci Yankel) oyunu Yidiş tiyatro repertuvarında önemli hale geldi ve bazı oyunları İngilizce ve Almanca'ya çevrilerek Batı Avrupa'da sahnelendi. 1899'da New York'a taşındı, Yidiş Sanat Tiyatrosu için dramalar yazdı ve sosyalist Yidiş gazetelerinde Amerika'daki Yahudi yaşamının ikilemleri hakkında kurgular yayınladı.
Abraham Reisen, sosyalist sempatilerini hem doğrudan hem de dolaylı olarak ifade ederek politik olarak meşgul şiir ve nesir yazdı. Kısa öyküleri, yoksul Yahudilerin hayatlarındaki günlük çatışmaları ustaca tasvir etmede başarılıdır. Reisen'in bir arkadaşı olan H.D. (Hersh David) Nomberg, 20. yüzyılın başlarında, hayata trajik bir bakış açısı sunan ve keskin psikolojik portreler içeren kısa öyküleriyle de ün kazandı.
L. Shapiro, Peretz'in Varşova'daki çevresiyle temasa geçen, Kiev bölgesinde doğan önemli bir düzyazı stilisti. 1896'da Peretz ile tanıştı, 1903'te Varşova'ya taşındı ve 1904'te kısa roman yayınlamaya başladı. 1905'teki pogromların ardından Shapiro Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. 1909'da Varşova'ya döndü, ancak daha sonra esas olarak New York ve Los Angeles'ta yaşadı. Der tselem (1909; Haç) ve Vayse khale (1918; White Chalah) gibi Shapiro'nun en güçlü öykülerinden bazıları, pogromların merkezinde yer alır.
Eski Sovyetler Birliği'ndeki son Yidiş yazarları, her ikisi de ölen Odessa'daki Aleksandr Bejderman ve Chernivtsi'deki Yoysef Burg idi.
Sholem Asch, edebi gelişimine katkıda bulunan Reisen ve Nomberg ile yakın ilişki kurdu. Asch 1900'de Varşova'ya gitti ve çoğunlukla İbranice olan ilk yazılarını Peretz'e gösterdi. Onunla tanıştıktan sonra Peretz, "Ateşten kül çıkar, ama bu Asch'tan ateş çıkacak" dedi. Peretz tarafından cesaretlendirilen Asch, Varşova dergilerinde Yidiş hikâyeleri yayınlamaya başladı. A shtetl'de (1904; "A Shtetl") Yahudi yaşamını pastoral tasviri 1904'te yayınlandı. Asch ayrıca dramaya döndü ve bir genelevde geçen Got fun nekome (1907; İntikam Tanrısı) adlı oyunu ün kazandı.. Oyunları hızla Rusça, Lehçe, Almanca ve Fransızca'ya çevrildi ve tüm Avrupa'da sahnelendi.
Birinci Dünya Savaşı sırasında New York gazetesi Forverts ("Forward") Asch'in romanlarını seri olarak yayınlamaya başladı. Motke ganev (1916; Hırsız Mottke) Varşova hırsızlarının ve fahişelerinin alışılmadık derecede grafik bir tasviridir. Onkl Mozes (1918; "Musa Amca", Müh. çev. Sholem Asch'ın Üç Romanı [1938]), Manhattan'ın Aşağı Doğu Yakası'nda bir terlik dükkânında çalışan Polonyalı Yahudilerin göçmen yaşamını betimler. Asch'ın sonraki ünü, Kidush hashem (1919; İsmin Kutsanması) ve Di kishef-makherin fun kastilyen (1921; Castille'li Büyücü) gibi tarihi romanlarıyla ilişkilendirilir. Der man fun natseres (1943; The Man from Nazareth), ilk olarak İngilizce tercümesi The Nazarene adıyla 1939'da yayımlandı) gibi Hristiyan temaları üzerine çalışmaları bazı Yahudi okuyucuları yabancılaştırdı. Forverts, Asch'in kurgusunu otuz yıldır yayınlamasına rağmen bu romanı basmamayı seçti. Asch'in üretken çıktısı ve popülaritesi onu 20. yüzyıl Yidiş edebiyatının en önemli isimlerinden biri yaptı. İngilizce çevirideki başarısı, Isaac Bashevis Singer'ın çalışmalarını öngördü.
Orijinal olarak diğer dillerde yazılmış edebi eserler Yidiş'e çevrilmeye ve yayınlanmaya devam ediyor. UNESCO'nun Index Translationum veritabanı, İsrail, ABD, Romanya, Almanya ve SSCB dahil olmak üzere bir dizi ülkede yaklaşık 1979'dan bu yana Yidişçe tercümesi yayınlanan 98 yabancı dilde kitap listeliyor.[10]
1881'de başlayan birkaç göç dalgası, yazarları ve okuyucuları Amerika Birleşik Devletleri'ne getirdi. En eski önemli grup, emekçi insanların kötü durumuna cevap verdikleri için Sweatshop Poets olarak adlandırıldı. Şiirleri bir dizi sosyalist ve devrimci fikri temsil ediyordu. Morris Winchevsky (Ben-Zion Novakhovitsh'in takma adı) Litvanya'da doğdu, 1877'de Königsberg, Almanya'ya [şimdi Kaliningrad, Rusya] taşındı ve 1870'lerin sonlarında sosyalist İbranice gazetelerde şiirler, hikâyeler ve makaleler yayınlamaya başladı. Tutuklandı ve Prusya'dan sınır dışı edildi. Londra'da bir komünist işçi sendikasına katıldı ve sosyalist bir Yidiş dergisi (1885-86) kurdu. Winchevsky 1894'te Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti ve 1897'de kurulduktan sonra New York gazetesi Forverts ile yakın çalıştı. Proleter şairlerin ilkiydi. Bir diğeri, Morris Rosenfeld, genellikle tekstil endüstrisinde çalışan Yahudi göçmenlerin yaşadığı zorlu koşulları anlatan çok sayıda şiir yazdı. Örneğin, ünlü bir şiir olan "Mayn yingele" (1887; "Benim Küçük Oğlum"), bir işçinin bir atölyede geçirdiği sonsuz saatlerin sonucunda ailesine yabancılaşmasını ifade eder. David Edelstadt, zorlu çalışma koşulları hakkında yazan bir diğer şairdi. Bunları kendisi deneyimledi, anarşist harekete katıldı ve haftalık Fraye arbeter shtime'ın editörlüğünü yaptı (orijinal seri 1890–92; "Özgür İşçilerin Sesi") ve çok genç yaşta tüberkülozdan öldü. Yehoash (Solomon Bloomgarden'ın takma adı) Yidiş şiiri ve İbrani Kutsal Kitabı'nın ustaca şiirsel bir çevirisini yazdı.
New York'taki Amerikan Yidiş şairleri, Di Yunge ("Genç") ve Di Inzikhistn ("İçgözlemciler") adlı iki yenilikçi grup oluşturdu. İlki Di yugend (1907–08; "Gençlik") ve ikincisi In zikh (1920; "Inside the Self" veya "Introspection") ile her iki grup da dergilerin yayınlanmasıyla başladı. Di Yunge, Yidiş edebiyatında siyasi hedefleri açıkça reddeden "saf şiir"i geliştiren ilk hareketti. Bu şairler, duygusal durumların somut, günlük yaşamda daha incelikli bir şekilde yorumlanmasını vurguladılar. Şair Zishe Landau'nun akılda kalan ifadesinde, "işçi hareketinin kafiye bölümü" olmayı reddettiler.
Di Yunge'nin önde gelen isimlerinden biri, 1905'te Amerika Birleşik Devletleri'ne göç eden ve kunduracı olan Mani Leib'dir (soyadı Brahinsky'dir). Aleksandr Puşkin ve Mikhail Lermontov gibi Rus yazarlardan etkilenmiş; Londra'da Amerika'ya giderken İbrani yazar Y. H. (Yosef Haim) Brenner. Leib, yalnızlık, terk edilmişlik ve umutsuzluk temalarına odaklanarak (Zalman Reyzn'e göre) "büyük şehirdeki kayıp ruhun" şairi oldu ve modern Yidiş şiiri üzerindeki etkisi çok büyüktü. Çocuklar için manzum hikâyeler de yazmıştır. En iyi bilinen şiirlerinden biri olan "Shtiler, Shtiler" (1914; "Sus, Sus"), "nüanslı ve yetersiz bir şiir için bir inanç, modern Yahudi yaşamının durumu üzerine bir tür alegorik yansıma ve bir oyundur. (Amerikalı edebiyat ve toplum eleştirmeni Irving Howe'a göre) tüm Yahudi deneyimi boyunca devam eden mesihsel beklenti üzerine.
Di Yunge'nin diğer şairleri gibi, Zishe Landau da politikleştirilmiş şiirden bireysel deneyime döndü. Ancak mısraları genellikle birinci tekil şahıstaki duyguları ve psikolojik durumları araştırırken, Landau "Meydlshe gezangen" ("Kız Şarkıları") ve "Don Kişot" gibi şiirsel kişilikleri kullandı. Estetikçiliği genellikle paradokslara ve çelişkilere atıfta bulunur.
En yakıcı Amerikan Yidiş şiirlerinden bazıları, 1908'de Amerika Birleşik Devletleri'ne göç eden Moyshe Leyb Halpern tarafından yazılmıştır. Halpern Galiçya'da doğdu ama uzun yıllar Viyana'da yaşadı, burada resim öğrendi ve Friedrich Nietzsche ve diğerlerinden etkilendi. Alman yazarlar. Başlıca yayınları arasında Nyu York'ta (1919; New York'ta) vardı; bunlardan seçmeler aynı başlıkla (1982) iki dilli bir İngilizce-Yidiş baskısında yer aldı. Diğer önemli eserleri, Di goldene pave (1924; Altın Tavuskuşu) ve ölümünden sonra yayınlanan Moyshe Leyb Halpern adlı iki cilttir. Halpern, Di Yunge ile ilişkilendirilmesine rağmen, şiiri özel duygulardan kamusal alana yönelik saldırılara kayıyor. Örneğin, "Altın Ülkede" ("Altın Ülkede"), Amerika Birleşik Devletleri'nde kolay bir yaşam hayalinin ardındaki sert gerçeği yavaş yavaş ortaya çıkaran, oğul ve anne arasındaki bir diyalogdur. "Undzer gortn" ("Bahçemiz") benzer şekilde, bir ağacın "yedi yaprağı bile olmayan" büyük bir şehrin kasvetini sunar.
İçgözlemciler, Di Yunge'nin estetiğini sürdürdüler ve yoğunlaştırdılar. En önemli İçgözlemci şairler A. Leyeles (Aaron Glanz'ın takma adı), Jacob Glatstein (Yankev Glatshteyn) ve Y.L. (Yehuda Leyb) Veznedar. Modernizmdeki mevcut eğilimlerden etkilenerek, Di Yunge'nin daha geleneksel ölçü ve kafiyesini reddettiler. In zikh (1920) antolojilerinde yayınlanan ilk manifestolarında Leyeles, Glatstein ve N.B. Minkoff ayrıca, daha kapsamlı öznel ifade lehine daha önceki ruh hali şiirinden vazgeçti. Zihnin "labirentini" ve deneyimin "kaleydoskopunu" araştırdıklarında, kendilerini Yahudi yaşamıyla ilgili temalarla sınırlamadılar. Ancak 1930'ların sonlarında, yükselen Yahudi karşıtlığının gölgesinde, Glatstein ve Teller, Yahudiler ve siyasi olaylar hakkında daha fazla yazmaya başladılar.
A. Leyeles Polonya'da büyüdü; 1905'te Londra'ya taşındı ve 1908'e kadar Londra Üniversitesi'nde okudu. 1909'da New York'a taşındı ve Columbia Üniversitesi'nde edebiyat okudu. 1918'de ilk şiir kitabı Labirint'i ("Labirent") yayımladı ve hâlâ tanıdık kafiye şemalarını kullanıyordu. Unutulmaz bir kısa şiir olan "New York", kaba bir ritim ve görüntülerin montajıyla açılıyor: "Metal. granit. geroyş. gebrazg. gepilder. / oytomobiln. hoykh-ban. tif-ban. kar" ("Metal. Granit. Uproar. Racket. Clatter. / Otomobil. Otobüs. Metro. El" [Benjamin ve Barbara Harshav tarafından çevrildi]). Leyeles ayrıca şiirlerine egzotik isimler ve yerler de getirdi, örneğin dao ve Ganj Nehri'ne atıfta bulundu ve Fabius Lind adında bir alter ego yarattı.
Glatstein, 20. yüzyılın en iyi Yidiş yazarlarından biriydi. Polonya, Lublin'de doğdu, 1914'te New York'a taşındı. Leyeles ve Minkoff ile birlikte Introspectivist manifestosunu geliştirdi ve diğer yazarlardan daha etkili bir şekilde uyguladı. Leyeles gibi, Glatstein'ın da Nirvana'ya, bir geyşaya veya Binbir Gece Masallarına atıfta bulunarak egzotizme karşı bir eğilimi vardı. İlk şiirlerden biri olan "Sezame" (1921; "Susam"), Ali Baba'nın ölüme mahkûm eniştesinin sesini alır: "Aç, susam. / Mağarada kararır. / Ve ben, / Ağırlık altında zayıfladım / Altın, gümüş ve elmas çuvallarının / Güçsüzce fısıldadım: / Aç, susam." "Kaplumbağa Güvercinleri" (1921) şiiri gibi diğer şiirler sesi vurgular.
Yidish-taytshn (1937; Yidiş Anlamları), taytshn olarak adlandırılan Yidiş İbrani Kutsal Kitabı çevirilerine atıfta bulunan kitabıyla Glatstein, Yahudi temalarına geri dönmeye başladı. Bir şiirinde ("Shomer"), daha önce Abramovitsh'in Topal Fishke'si gibi Yidiş karakterlerden kaçındığını kabul ediyor, ancak orada halk gelenekleriyle olan bağlantısını yeniden doğruluyor. Bu onaylama, Nazilerin Avusturya'yı ilhak etmesinin ardından yoğunlaştı. "A gute nakht, velt" (1938; İyi Geceler, Dünya), Glatstein'ın Batı medeniyetinden vazgeçip meydan okurcasına Yahudi gettosuna döndüğü öfkeli bir haykırıştır. Doğu Avrupa Yahudilerinin yok edilmesi sürerken, Glatstein Gedenklider'i (1943; "Memorial Poems") yayınladı. Bratslavlı Haham Nahman'ın seslendirdiği "Der bratslaver tsu zayn soyfer" ("Bratslav Rebbe to His Kâtibine") bir kişilik şiiri, Yahudi kültürünü yeniden temellük etmeye devam ediyor. Shtralndike yidn (1946; Parlak Yahudiler), Holokost'tan sonraki üzüntü ve umutsuzluğu ifade eder. Bu ciltte "Vidershand in geto" ("Gettoda Direniş") şiiri, Varşova ve başka yerlerde Almanlara karşı savaşan aç Yahudilerin kolektif sesini alıyor. Glatstein, "Nisht di meysim loybn var"da ("Ölüler Tanrı'yı Övmez"), ölümünü ilan ederken Yahudi geleneğinden söz eder: "Tevrat'ı Sina Dağı'nda aldık / Ve Lublin'de geri verdik." Şiirlerinin çoğu, American Yidish Poetry'de (1986) İngilizceye çevrildi.
Y.L. Teller, çağının çalkantısını dile getiren bir diğer önemli Amerikan Yidiş şairi ve gazetecisidir. İçgözlemciliğin kurucularından daha genç, rüya gibi, Sembolist bir modda yazmaya başladı. İlk kitapları Simboln (1930; Semboller) ve Minyaturn (1934; Minyatürler), benlik ve doğal betimlemeleri vurgular. Ancak Teller, diğer gazetelerin yanı sıra Der morgnzhurnal ("Sabah Gazetesi") için gazeteci olarak çalıştı ve röportajı yavaş yavaş şiirine sızdı. Üçüncü şiir kitabı Lider fun der tsayt (1940; Çağın Şiirleri), son zamanlardaki siyasi olaylara tüm kisveleriyle karşı çıkıyor - örneğin, Nazilerin Viyana'ya yürüyüşünü hayal ediyor. Belki de en dikkat çekici olanı -daha önceki çalışmalarının aksine- Teller'in Alman Yahudi finansör Jud Süss Oppenheimer'ın Sigmund Freud ile tanıştığı ve Freud'un Nazilere yanıt verdiği "Psikanaliz" başlıklı şiir döngüsüdür.
İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana dünya çapında üne kavuşan tek Yidiş yazar, 1978'de Nobel Edebiyat Ödülü'nü alan Isaac Bashevis Singer'dır. 1904'te Polonya'da doğdu ve 1935'te New York'a taşındı. Kendisini kardeşi IJ'den ayırmak için Isaac Bashevis (Yitskhak Bashevis) adını verin Şarkıcı. Belki de en iyi romanı, tarihi bir roman olarak başlayan Goray'daki ilk deneysel Der sotn (1935; Goray'daki Şeytan) romanıdır. Bohdan Khmelnytsky'nin 1648'de başlattığı katliamların aurasını yeniden yaratırken, sahte mesih Shabbetai Tzevi'ye atıfta bulunur. (Bohdan Khmelnytsky, Polonyalı toprak sahiplerine karşı bir ayaklanmaya öncülük eden bir Kazak lideriydi; güçleri ayrıca yüzlerce Ukraynalı Yahudi topluluğunu da yok etti.) Bir dybbuk veya bedensiz bir ruh tarafından ele geçirilme vakası etrafında dönen roman, Singer'ın daha sonra iblislere olan hayranlığını tahmin ediyor. "Goray'ın dybbuk'u" hakkında 17. yüzyıldan kalma bir belgenin metni olduğu iddia edilen son bölüm, kasıtlı arkaizmleri nedeniyle stilistik olarak ilginçtir. Singer daha sonra, Mayse Tishevits ("A Tale of Tishevitz," Müh. trans. The Last Demon in The Collected Stories of Isaac Bashevis Singer [1982]) gibi iblisler tarafından konuşulan bir dizi başarılı monolog yazdı. En iyi bilinen eseri Gimpl Tam'dır (1940'ların ortalarında yazılmış, ancak ilk olarak 1953'te yayınlanmıştır; Eng. trans. Gimpel the Fool and Other Stories'de [1957]), Saul Bellow tarafından güçlü bir şekilde çevrilmiş bir kısa öyküdür. Topluluk tarafından kandırılmasına izin veren basit bir adam tarafından birinci şahıs anlatısını kullanmak, shtetl'i mizahi ve nostaljik bir şekilde çağrıştırıyor. Singer'ın hikâyeleri Forverts ve The New Yorker'da düzenli olarak yayınlandı; Holokost'tan önceki Doğu Avrupa yaşamıyla bir bağlantı bulmaya çalışan Amerikalı okuyuculara hitap ettiler.
Polonya ve Sovyetler Birliği'ndeki Yazarlar
Rus Devrimi ve I. Dünya Savaşı'nın ardından, Yidiş edebiyatında Kiev, Moskova ve Varşova'da (ayrıca Berlin ve New York'ta) yeni eğilimler ortaya çıktı. Önde gelen yazarlardan bazıları David Bergelson, Der Nister, Peretz Markish ve David Hofshteyn idi. Edebi faaliyetleri 1920'lerde en başarılıydı, ardından Sovyet kısıtlamaları ifade özgürlüğünü giderek zorlaştırdı. Ağustos 1952'de birkaç büyük Yidiş yazar, Stalinist tasfiyelerin kurbanı oldu.
Bergelson, Rus ve İbrani edebiyatını çok okudu ve Yidiş anlatısına güçlü, yenilikçi, izlenimci bir tarz getirdi. Arum vokzal (1909; A Shtetl and Other Yidish Novellas [1986]'da İngilizce'ye çevrilen "Depoda"), ilk romanı şimdiden yeni modernizmi örnekliyor - serbest, dolaylı tarzda çoklu bakış açıları ve iç monologlar içeriyor. Bergelson'ın kendine özgü boşunalık ve umutsuzluk atmosferi, In a Fargrebter shtot (1914; Bir Backwoods Kasabasında) adlı romanında canlı bir şekilde mevcuttur. Başyapıtı Opgang (1920; Ayrılmak), iç monolog, rüya sekansları, doğrusal olmayan anlatı ve şehre birçok farklı karakterin perspektifinden bakan gezici bir anlatı gözü gibi teknikler kullanarak shtetl'in düşüşünü aktarır. Roman açıldığında, ana karakteri belirsiz nedenlerden dolayı çoktan öldü; arkadaşı shtetl'e döner ve onun ölümünü anlamaya çalışır. Romanın sefil ayrıntıları, Doğu Avrupa'daki küçük Yahudi kasabalarının can çekişen kalitesine işaret ediyor. Opgang ve Bergelson'un daha kısa olan iki eseri The Stories of David Bergelson'da (1996) İngilizce çeviride yer almaktadır.
Der Nister ("Gizli Olan"; Pinhas Kahanovitsh'in takma adı) oldukça özgün bir Sembolist yazardı. Kariyerinin başlarında Hans Christian Andersen'ın seçilmiş öykülerini tercüme etti ve daha sonra halk hikâyesi unsurlarını kurgusuna dahil etti. Başlıca eseri, iki ciltlik romanı Di mishpokhe Mashber (1939–48; The Family Mashber İbranice mashber kelimesi "kriz" anlamına gelir]) idi.
Yidiş'te dışavurumculuk (öznelliğin güçlü, genellikle abartılı etkiler yoluyla temsilini vurgulayan bir hareket), Uri Tsvi Grinberg'in şiirinde açıkça temsil edilir. En çok İbrani şairi olarak bilinmesine rağmen, 1912'den 1921'e kadar olan ilk Yidiş eserleri de dikkate değerdir. İlk şiir kitabı Ergets af felder (1915; "Somewhere in Fields"), savaş zamanı deneyimlerini kasıtlı olarak şoke eden görüntülerle anlatır. Başlık şiirinde şair, "Ah, bana taze açan kırmızı çiçekler ver! / Bana kanı hatırlatan çiçekler." 1920-22'de Khaliastre ("Çete") olarak bilinen Varşova merkezli grupla ilişkilendirildi. 1924'te Filistin'e taşındıktan sonra İbranice yazmaya ağırlık verdi.
"Çete"nin bir başka üyesi Markish, olağanüstü epik şiirler yazdı. 1922 pogrom şiiri "Di kupe" ("Höyük" veya "Yığın"), "Volin"deki (1919) pastoral, tarih dışı doğa şiiriyle keskin bir tezat oluşturur. Daha sonraki çalışmaları, kısmen Markish'in kendisini Sovyet rejimine adapte etmesi nedeniyle daha az çalışıldı. İlk şiirlerindeki Ekspresyonizm, yerini taklitçi, sınıf bilinçli temsillere bırakır. Markish, 1952'deki Stalinist tasfiyeler sırasında öldürülen birçok Yidiş yazar arasındaydı.
1920'lerde I.J. (İsrail Joshua) Singer, Markish ile Varşova'daki edebiyat dergilerinin ortak editörü olarak çalıştı. Forverts'te serileştirilen ve Maurice Schwartz tarafından Yidiş sahnesine uyarlanan Yoshe Kalb (1932; Eng. trans. Yoshe Kalb) gibi Polonya'daki Hasidik yaşam hakkında geleneksel romanlar yazdı. Bu çalışmanın Schwartz'ın Yidiş Sanat Tiyatrosu'ndaki büyük başarısından sonra, Singer New York'a taşındı. Di Brider Ashkenazy (1936; Ashkenazi Kardeşler), Polonya'daki Yahudi tekstil endüstrisinin büyümesi hakkında üç ciltlik tarihi bir romandır.
Avusturya-Macaristan'ın Czernowitz kentinde (şimdi Chernivtsi, Ukrayna) doğan Itzik Manger, Varşova, Paris, Londra, New York ve Tel Aviv'de de yaşadı. Daha sonra Medresh Itsik'e (1951; İshak'ın Midraşı) dahil edilen Humeş lider (1935; Tevrat'tan Şarkılar) gibi, en akılda kalanları İbrani Kutsal Kitabı hikayelerinin büyüleyici modern yeniden anlatımları olan çok sayıda şiir kitabı yazdı. Manger'ın geleneksel kafiyeli balad stanzalarında (genellikle abcb biçiminde) yazılan şiirleri, hem İbranice kutsal metinlerle hem de Eski Yidiş yazılarıyla bir bağlantıyı onaylarken kurnaz bir mizah taşır. Manger'in şiiri, belki de okuyucular tarafından erişilebilir olması nedeniyle geniş bir popülerlik kazandı. "Eynzam" ("Yalnız") ve "Afn veg shteyt a boym" ("Yolda Bir Ağaç Duruyor") gibi dizelerinden bazıları etkili bir şekilde müziğe getirildi; diğerleri sahne uyarlamalarına ilham verdi. Manger, Yidiş dilinde ilk çıkışını Czernowitz merkezli Kultur ("Kültür") dergisinde yaptı, editörlüğünü Eliezer Staynbarg'ın yaptığı, kendisi de manzum şiirler ve çocuklar için hikâyeler yazan sevgili fabllar yazdı. Manger gibi o da bazen Mukaddes Kitap hikâyelerinden ilham aldı.
1930'larda birkaç şair Yung Vilne ("Genç Vilna") grubunu oluşturdu. Bunlar arasında Chaim Grade ve Abraham Sutzkever vardı (aşağıya bakınız). Grade, Doyres (1945; Kuşaklar) gibi çok saygın şiir ciltleri yayımladı. Dünya Savaşı'ndan sonra Kuzey Amerika'ya göç eden, hayatta kalan doğu Avrupalı yazarlardan biriydi. Grade, 1948'de New York'a gelişinden sonra, birçoğu İngilizce'ye çevrilmiş olan romanları ve felsefi Holokost sonrası öyküsü Mayn krig mit Hersh Rasseyner'i (Hersh Rasseyner ile Tartışmam) da yayınladı. Yidiş Öyküleri Hazinesi'nde İngilizce tercümesi bulunan bu eser, rev. ve güncellenmiş ed. (1990), laik ve dindar bir Yahudi arasındaki uzun bir tartışmayı sunar. İsrail'deki yazarlar
20. yüzyılda İsrail'deki tartışmasız en önemli Yidiş yazar şair Abraham Sutzkever'di. 1920'lerde Vilna'ya taşındı ve 1930'larda Young Vilna grubuyla bağlantılı Yidiş şiirleri yayınlamaya başladı; İçgözlemci şair A. Leyeles onu cesaretlendirdi. Sutzkever, 1937'de ilk şiir kitabını yayınladığı Varşova'da birkaç yıl yaşadı. 1943'te Vilna gettosundan kaçtı ve deneyimleri hakkında şiirler yazdı - ayrıca Litvanya'nın en güçlü anılarından biri olan Fun Vilner geto (1946; "Vilna Gettosundan"). Nazi soykırımına tepki gösteren bazı şiirleri Di festung (1945; "Kale" veya "Hapishane") ve Lider fun geto'da (1946; Gettodan Şiirler) yer alır. Sutzkever 1947'de Filistin'e taşındıktan sonra, Di goldene keyt (1949–96; "Altın Zincir") dergisinin editörlüğünü yaparak İsrail'de ve tüm dünyada Yidiş edebi kültürünü ilerletti. Şiirleri, İsrail ve Afrika da dahil olmak üzere çok çeşitli konuları araştırdı. Sutzkever'in çalışmalarından seçmeler İngilizce tercümesi A. Sutzkever: Selected Poetry and Prose (1991) olarak yayınlandı. Sutzkever'in Yung-Yisroel ("Genç İsrail") grubundaki diğer Yidiş yazarlar Shlomo Vorsoger, Tzvi Eisenman, Rivka Basman ve Rokhl Fishman'dı.
Rikudah Potash Polonya'da doğdu ve 1934'te Filistin'e taşındı. Moyled iber Timna (1959; Timna Üzerinden Yeni Ay) adlı cilt de dahil olmak üzere Polonya ve İsrail'de şiirler yayımladı. Hem fantezi anlayışı hem de sanat tarihi bilgisi bu şiir koleksiyonunu zenginleştiriyor. Örneğin, "Dos rod mazoles fun Beys-Alpha" ("Beit Alpha'dan Zodiac Wheel"), Kibbutz Beit Alpha'da keşfedilen mozaik zeminle samimi bir karşılaşmayı anlatıyor.
1930'da Varşova'ya taşınan ve bir yeshiva'da eğitim gören Leyb Rokhman, Holokost'tan sağ çıktıktan sonra, savaş zamanı deneyimlerinin bir günlüğü olan Un in dayn blut zolstu lebn'i (1949; Ve In Your Blood Shall You Live) yayımladı. 1950'de Kudüs'e yerleşti. Ailesiyle birlikte savaş öncesi Polonya'nın hem Hasidik geleneğini hem de laik yaşamını sürdürmeye çalıştı. İkinci kitabı Mit blinde trit iber der erd (1968; Dünya Üzerinde Kör Adımlarla), hayatta kalan biri olarak hayatın psikolojik karmaşıklıklarını ifade eder.
Yosl Birshteyn Polonya'da doğdu, Avustralya'da yaşadı ve 1950'de İsrail'e taşındı. Der zamler (1985; Koleksiyoncu) adlı romanı da dahil olmak üzere Yidiş ve İbranice şiirler, romanlar ve öyküler yayınladı. Polonya doğumlu Tsvi Kanar, bir toplama kampında üç yıl hayatta kaldı. 1946'da Filistin'e taşındı, Tel Aviv'de tiyatro okudu ve pandomim sanatçısı olarak sahne aldı. 1980'de Yidiş dilinde kurgu yazmaya başladı; kitapları arasında Ikh un lemekh (1994; "Lemekh ve Ben") ve Opgegebn broyt (1996; "İade Edilen Ekmek" veya "İyiliğin İadesi") bulunmaktadır.
Lev Berinsky, 19. yüzyıl Rus Yidiş şairi Shimon Frug geleneğinde Yidiş'e geçen bir Rus şairdi. Berinsky'nin Yidiş şiirinin ilk cildi, Der zuniker veltboy (1988; Güneşli Dünya Yapısı), Moskova'da yayınlandı; İsrail'e göç ettikten sonra Berinsky, Fishfang in Venetsie'yi (1996; "Venedik'te Balık Tutma") yayınladı. Yidiş kadın yazarlar
20. yüzyılda kadınlar Yidiş edebiyatının gelişimine ve çeşitliliğine önemli ölçüde katkıda bulunmaya başladılar. Tesadüfen, aşağıdaki önde gelen üç kadın şair Beyaz Rusya'da (şimdi Belarus) doğdu, bir süre Varşova'da yaşadı ve daha sonra New York'a taşındı.
Anna Margolin (Rosa Lebensboym'un takma adı) Odessa, Varşova ve son olarak New York'a taşındı. 1920'de şiirler yayınlamaya başladı ve 1929'da Lider'inin (Şiirler) cildini topladı. Temaları ve kafiye kullanımı onu Di Yunge şairleriyle ilişkilendirir, ancak diğer açılardan İçgözlemcilerle daha çok ortak noktası vardır. Margolin'in lirizmi, "İnce gemiler şişmiş yeşil suda boğulur, / suyun soğuk yüreğinde kara gölgeler uyur" diye başlayan kısa şiiri "İnce Gemiler" ile simgelenir. Margolin, şairin psikolojisiyle rezonansa giren doğal bir sahneyi canlandırıyor ve "Hareketsiz olacağım" sonucuna varıyor.
Celia Dropkin, 1912'de Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmeden önce Varşova ve Kiev'de yaşadı. Şiir yazmaya Rusça başladı. Hem Di Yunge hem de Introspectivists ile ilişkilendirildi ve eleştirmen Kathryn Hellerstein'ın sözleriyle "cinsellik, aşk ve ölüm şiirleri çağdaşlarını şok etti ve baştan çıkardı". Dropkin önde gelen birçok dergide şiirler ve öyküler yayınladı ve In heysn vint (1935; Sıcak Rüzgarda) adlı bir şiir kitabı yazdı.
Kadia Molodowsky, Beyaz Rusya'dan Odessa'ya ve ardından ilk şiirini yayınladığı Kiev'e taşındı ve David Bergelson ve çevresinden etkilendi. 1922'den 1935'e kadar Varşova'da yaşadı ve Kheshvndike nekht (1927; Heşvan Geceleri) ve Dzshike gas (1933; Dzshike Caddesi) adlı önemli şiir koleksiyonlarını yayınladı. İlk kitabında "Kadın Şiirleri" adlı dizi, bir kadın olarak şiir yazmanın olanak ve anlamını yansıtıyor. 1935'te Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. Der melekh David aleyn iz geblibn (1946; Sadece Kral Davut Kaldı) adlı kitabı, "Es kumen nit mer keyn briv" (1945) şiirinde olduğu gibi, Nazi soykırımının yol açtığı yıkımın yasını tutuyor. ; "Artık Mektup Gelmiyor").
Ukrayna'da doğan Malka Heifetz Tussman, 1912'de Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. Chicago'da yaşadı; Milwaukee, Wisconsin'de; ve Kaliforniya'da. Şiirlerini In zikh başta olmak üzere birçok dergide yayımladı. Tussman'ın erken dönem şiiri, ilk kitabı Lider'de (1949; Şiirler) görüldüğü gibi, sone biçiminde yazılmıştır. Ayrıca triolet (abaaabab kafiye şemasıyla) adı verilen sekiz satırlık şiirsel biçimi de denedi. Daha sonraki şiirlerinde bazen kısa serbest nazım dizeleri kullandı. Mild mayn vild (1958; "Mild My Wild") ve Haynt iz eybik (1977; Now Is Ever") altı önemli şiir kitabıdır. Tussman'ın şiirinden seçmeler, With Teeth in the Earth'te (1992) İngilizce çeviride yer almaktadır.
Bulunan Hazineler antolojisi (1994), Rikudah Potash, Fradel Schtok ve Yente Serdatzky gibi birçok önemli kadın yazarın kısa kurgularından bir seçki sunar.
Yidiş süreli yayınlar, yıllıklar ve antolojiler
Modern Yidiş edebiyatının tarihi, Yidiş süreli yayınlarının tarihi ve coğrafi dağılımına göre çizilebilir. Temsili dergilere ilişkin aşağıdaki tartışma, edebi üretimin değişen merkezlerini ortaya koymaktadır.
1862'de İbranice Hammelitz ("Avukat") gazetesinin Yidiş eki olan Kol mevasser ("Bir Haberin Sesi"), Yidiş literatürünü basarak Odessa'da yeni bir çağ başlattı. Bu mekan, S.Y. dahil olmak üzere birçok Yidiş yazar için önemli hale geldi. Abramovitsh, I.J. (Isaac Joel) Linetzky ve J.L. (Judah Leib) Gordon.
1888-89'da Sholem Aleichem, Kiev'deki Di yudishe folksbibliotek ("Yahudi Halk Kütüphanesi") için yüksek standartlar oluşturarak Yidiş yazısını canlandırdı. İflas ettikten sonra, I.L. Peretz, Varşova'daki Di yudishe bibliotek (1891–95; "Yahudi Kütüphanesi") ile aynı şeyi yaptı. Aynı dönemde, 1888'den 1895'e kadar Mordechai Spektor, Varşova'da Der hoyzfraynd'ın ("The Home Companion") editörlüğünü yaptı. Bu yıllıklar, 19. yüzyılın sonlarının en iyi, en ciddi Yidiş yazısını temsil ediyordu. Varşova'daki diğer iki etkili yayın, editörlüğünü David Pinski'nin yaptığı, Peretz'in editörlüğünü yaptığı Literatur un lebn antolojisi (1894; "Edebiyat ve Yaşam") ve ara sıra çıkan Yontev bletlekh (1894–96; "Tatil Kağıtları") idi. Yüzyılın başında, haftalık Der yud (1899–1902; "Yahudi") daha sonraki Yidiş yazılarının yolunu göstermesi açısından daha da önemliydi.
Yukarıda belirtildiği gibi, New York'ta en önemli iki edebi hareket, Di yugend ve In zikh dergilerinin yayınlanmasıyla başladı. Popüler Yidiş kurgu, 1897'den beri New York Forverts'te ("İleri") yayınlandı ve ilk on yıllarda Abraham Cahan tarafından düzenlendi. 21. yüzyılın başında, Yidiş Forverts önemli bir kağıt olarak kaldı. Haftalık olduğu 1897'den 1983'e kadar günlük olarak yayınlandı. Yidiş edebiyatının gelişimi için önemli olan diğer New York gazeteleri Der morgnzhurnal ("Sabah Gazetesi") ve Der tog ("Gün") idi. YIVO bleter ("YIVO Journal") 1931'den beri Yidiş araştırmaları için önemli bir forum olmuştur. Ana merkezi 1940'ta Yidisher Visnshaftlikher Enstitüsü (YIVO; "Yahudi Araştırmaları Enstitüsü") ile birlikte Vilna'dan New York'a taşındı. Yidiş yazarlar ayrıca Di tsukunft ("Gelecek"), Yidisher kemfer ("Yahudi Savaşçı") ve Yugntruf ("Gençliğe Çağrı") da katkıda bulundular.
Vilna'da Literarishe monatshriften (1908'den itibaren; "Edebi Aylık") yeni eğilimleri ifade etti. Sovyetler Birliği'ndeki şairlerin antolojileri arasında Kiev'de (şimdi Ukrayna'da) Eygns (1918, 1920; "Kişinin Kendi") ve Moskova'da Shtrom (1922–24; "Stream") dergileri, Di royte velt (1924–33; "Kızıl Dünya") Kharkov'da (şimdi Kharkiv, Ukrayna) ve Shtern (1925–41; "Yıldız") Minsk'te (şimdi Beyaz Rusya'da). 1930'larda koşullar daha da zorlaştı, ancak Afn shprakhfront (1937–39; "Dil Cephesinde"), Sovetish (1934–41; "Sovyet") ve Sovetishe literatur (1938–41; "Sovyet Edebiyatı") devam etti. Yidiş yazı yazdırın. Yidiş edebiyat dergilerinin çoğu, II. Dünya Savaşı'ndan sonra SSCB'den kayboldu, ancak Sovetish heymland (1961–91; "Sovyet Anavatanı") otuz yıl sürdü.
Polonya, yenilikçi çalışmalarıyla tanınan Łódź'daki Yung-yidish'in (1919; "Genç Yidiş") ve Varşova'daki Khaliastre'nin (1922; "Çete") eviydi. Ayrıca Varşova'da, Albatros (1922; "Albatros") ve Literarishe bleter (1924–38; "Edebi Sayfalar") Peretz Markish ve I.J. Şarkıcı.
Sözü geçen Di goldene keyt dergisi Tel Aviv'de yayınlandı. Bu derginin sürdürülmesi zorlaştıkça, Sovyetler Birliği'nden bir dizi göçmen 1992'de edebi almanak Naye vegn'in ("Yeni Yollar" veya "Yeni Yönler") oluşturulmasına yardım etti. 1990 yılında kurulan Chulyot ("Bağlantılar") İbranice yazılmıştır, ancak Yidiş edebiyatının incelenmesine ayrılmıştır. Bir edebiyat dergisi olan Toplpunkt ("Çifte Nokta" veya "Kolon") 2000 yılında Tel Aviv'de yayınlandı.
Yidiş tiyatrosu
Avrupa Yahudi dramasının kökeni, dansçıların, taklitçilerin ve profesyonel soytarıların düğün ve Purim kutlamalarında eğlendiği Orta Çağ'ın sonlarına dayanmaktadır. Amatör Yahudi oyuncular Purim bayramında kapı kapı performans sergilemeye başladılar. Onların ayetleri İbrani Kutsal Kitabı hikâyelerini ve çağdaş meselelere referansları birleştiriyor. 16. yüzyıla gelindiğinde, araya eklenen şarkılar ve doğaçlamanın serbest kullanımıyla bu oyunlar Yidiş dilinde oynanıyordu. 18. yüzyılın sonlarında, Berlin'deki Yahudi Aydınlanmasının savunucuları, ideolojilerini ifade eden kısa oyunlar yazdılar. 19. yüzyılın ortalarındaki Rus Yahudi entelektüelleri, nadiren oynanan Yidiş oyunları yazdılar.
19. yüzyılın sonlarından başlayarak, Yidiş tiyatrosu müziğiyle, özellikle Abraham Goldfaden'in oyunlarında ve ayrıca Jacob Gordin, David Pinski, S. Ansky (Solomon Zanvel Rapoport) gibi yazarların dikkat çekici dramatik eserleriyle ünlendi., H. Leivick (Leyvik Halpern), Peretz Hirshbein, Sholem Asch ve Leon Kobrin. Goldfaden, Yidiş tiyatrosunun babası olarak anılır. Onun öncülüğünde, hem ciddi, sanat tiyatrosu geleneğinde hem de popüler (ya da shund) tiyatro alanında birçok önemli Yidiş oyun yazarı olmuştur. Ayrıca Sholem Aleichem ve Peretz gibi önde gelen yazarlar sahne için yazmışlar ve diğer klasik kurmaca eserler de sahne performanslarına uyarlanmıştır.
Profesyonel Yidiş tiyatrosunun başlangıcı, genellikle eski bir öğretmen ve gazeteci olan Goldfaden'in Romanya'da bir meyhanede kendi iki perdelik müzikal taslağını sunmak için iki gezgin müzisyenle güçlerini birleştirdiği 1876 yılına tarihlenir. Küçük oyun iyi karşılandı ve Goldfaden, Romanya'nın Iaşi kentinde o sırada yaşamakta olduğu profesyonel bir Yidiş tiyatrosu kurdu. Sonraki on yılda, geniş çapta sahnelenen ve daha sonra yayınlanan oyunlar üretti. Yakında ortaya çıkan rakip gruplar gibi, Goldfaden'in topluluğu da tiyatrolarda ve kafelerde sahne alarak sürekli gezdi; performansları büyük ölçüde şarkı, şakşak ve gösteri unsurlarına dayanıyordu. En popüler oyunları arasında, bazen Di beyde Kuni-Leml (ilk olarak 1880'de sahnelendi, 1887'de yayınlandı; "İki Kuni-Lemls") başlıklı Di tsvey Kuni-Leml, Di kishefmakherin (ilk olarak 1880'de sahnelendi, 1887'de yayınlandı; "Büyücü" olarak adlandırıldı) vardı.) ve Bar Kokhba (ilk olarak 1883'te gerçekleştirildi, 1887'de yayınlandı). 1881'de Çar II. Aleksandr'ın öldürülmesinden sonra, şartlar Yahudiler için daha da zorlaştı ve 1883'te Yidiş tiyatrosu Rusya'dan yasaklandı. Goldfaden, Kuzey Amerika'ya kitlesel göçü takip etti ve 1887'de oyunlarını New York'ta sahnelemeye çalıştı. Hiçbir zaman zengin olamadı. Ancak 1907'de, İkinci Cadde sahnesinin önde gelen aktör-yönetmenlerinden biri olan Boris Thomashefsky'nin yönettiği son oyunu Ben Ami, New York'ta iyi karşılandı.
Bir diğer önemli oyun yazarı olan Jacob Gordin, Rus ve Batı Avrupa edebiyatında güçlü bir edebi geçmişe sahipti. 1891'de Rusya'dan Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti ve burada 70'ten fazla oyun yazdı, bazıları yayınlandı ve bazıları Rusça, İngilizce ve diğer dillerde başarıyla sahnelendi. Eserlerinin çoğu, Franz Grillparzer, Gotthold Lessing, Victor Hugo, Israel Zangwill ve Maxim Gorky gibi yazarların Avrupa modellerine dayanıyordu. Bir örnek Gordin'in Goethe'nin Faust'undan etkilenen etkileyici, görkemli Got, mentsh, un tayvl (ilk sahne 1900, 1903'te yayınlandı; "Tanrı, İnsan ve Şeytan"). Ayrıca Der yudisher kenig Lear (1892'de sahnelendi, 1907'de yayınlandı; "Yahudi Kral Lear") ve Mirele Efros'un (1898; bazen Di yidishe kenigin Lear, "Yidiş Kraliçesi Lear" olarak anılır) yazarları. Gordin, Goethe ve Shakespeare'i taklit ederken, Yidiş tiyatrosunda daha ciddi bir edebi dönem başlattı ve ağırlıklı olarak abartıya, hafif şarkılara ve komik rutinlere (shtick) dayanan devam eden düşük tiyatro (shundteater) ile rekabet etti.
Peretz Hirshbein, Eynzame veltn (ilk olarak İbranice, 1905; Yidiş, 1906; "Solitary Worlds") gibi kısa avangard oyunlarda ve daha geleneksel dramalarda şansını denedi. Tkies kaf (1908; Yemin) adlı eseri, aşağıda tartışılan S. Ansky'nin Der dibek'ini öngörmüştür. Hirshbein'in taşralı Yahudi yaşamıyla ilgili ilk natüralist oyunu Di puste kretshme'ydi (1913; "Issız Han"). Kırsal kesimdeki Yahudilerle ilgili birçok çalışması arasında en kalıcı başarısı, bir yeshiva çocuğunun Talmud eğitimini bırakıp daha sağlıklı, taşralı bir yaşama dönme kararını dramatize eden Grine felder (1916; Yeşil Tarlalar) idi.
1918'de Maurice Schwartz yukarıda bahsedilen Yidiş Sanat Tiyatrosu'nu kurdu. Yönetmenlik başarısının yanı sıra Schwartz, Yidiş sahnesinin en saygın aktörü oldu ve tiyatro, bir nesil aktörün eğitim alanı oldu. Onunla ilişkili isimler arasında, daha sonra sinema filmlerinde Paul Muni olarak bilinen Muni Weisenfreund'un adı da var.
Kısmen I.L. Peretz'in Hasidik hikâyeleri sanatsal olarak yeniden işlemesi, S. Ansky, Yidiş tiyatro repertuvarındaki en ünlü oyun olan Der dibek'i yazdı (1914'te yazılmıştır, ilk kez 1920'de sahnelenmiştir; The Dybbuk). Orijinal olarak Rusça yazılmış olup, Tsvishn tsvey veltn ("İki Dünya Arasında") olarak da bilinir. Ansky ciddi etnografik keşif gezileri düzenlemişti ve oyunu Hasidik halk geleneklerini canlı karakter tasvirleriyle birleştirerek folklorik motifleri - özellikle bedensiz bir ruh tarafından ele geçirilmeyi - ve psikolojik derinliği bir araya getiriyor. Der dibek, Konstantin Stanislavsky'nin Moskova Sanat Tiyatrosu (1898'de kuruldu) tarafından değerlendiriliyordu, ancak Ansky, yaşamı boyunca Der dibek'in herhangi bir performansını düzenleyemedi. Ansky, Der dibek'in "mistikler hakkında gerçekçi bir oyun" olduğunu yazdı; sadece Messenger'ın karakterini "kasten mistik özelliklerle tasvir etti... Stanislavski'nin tavsiyesine -ya da daha doğrusu talebine- uyarak." Yazarın 1920'deki ölümünden sonra Der dibek, Varşova merkezli Vilna Troupe'un yanı sıra Moskova'daki bir İbranice tiyatro topluluğu olan Habima'nın (İbranice) repertuvarındaki en önemli oyun haline geldi.
Beyaz Rusya'da (şimdi Belarus) doğan H. Levick (Leyvick Halpern'in takma adı), siyasi faaliyetler nedeniyle birkaç yıl hapis yattı ve 1913'te Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etti. New York'ta duvar kağıdı askısı olarak çalışırken, Di Yunge ("Genç") adlı avangard edebiyat grubuyla. Peretz gibi, o da güçlü dramatik şiiri Der goylem'de (1921, ancak 1927'ye kadar Yidiş'te oynanmadı; Golem'de olduğu gibi) folklor ve Yahudi mistisizmine atıfta bulundu. Daha sonra daha iyi bir dünya özlemine odaklanan başka dramatik şiirler yazdı. Genellikle atölyelerde geçen gerçekçi oyunları benzer temaları işledi. Gösterilen ilk oyunu Shmates (1921, 1922'de yayınlandı; "Paçavralar"), Yidiş Sanat Tiyatrosu'nda uzun bir süre oynadı; Shop (1926–27) adlı benzer bir oyun yazdı. Hastalık ve sürgün ana temaları arasındaydı; ayrıca Sodom (1937) ve In di teg fun Iyov (1953; "In the Days of Job") gibi İbrani Kutsal Kitabı oyunları da yazdı.
Yidiş tiyatrosu en dikkat çekici şekilde New York, Varşova ve Sovyetler Birliği'nde gelişti, ancak aynı zamanda Yidiş konuşanların yerleştiği her yerde de ortaya çıktı - Arjantin, Güney Afrika ve Yeni Zelanda gibi ülkelerde. New York Folksbiene ("Halkın Sahnesi") 1915'teki kuruluşundan sonra sürekli olarak sahne aldı. Birkaç amatör grubun birleşmesi olarak başladı, ancak grup daha sonra profesyonel oyuncular tuttu. 21. yüzyılın başında, Yidiş oyunları hala Montreal, Tel Aviv (İsrail), Varşova ve Bükreş (Romanya) dahil olmak üzere New York dışındaki birçok şehirde oynanmaktadır.
1930'larda Yidiş filmleri, 1937'de Der dibek, Tkies kaf ve Grine felder uyarlamaları gibi birçok sahne klasiği beyazperdeye aktarıldı. Başlıca kurgusal eserlere dayanan diğer dikkate değer Yidiş filmleri arasında Onkl Moses (1930), Tevye (1939) sayılabilir. ve Fishke der krumer (1939; "Lame Fishke"; Di klyatshe, "The Nag" olarak da bilinir), İngilizce altyazılı The Light Ahead olarak yayınlandı. Yidiş edebiyatının başarıları
Yidiş edebiyatının temel başarılarından bazıları sözlülük ve metinlerarasılık açısından anlaşılabilir. Bu özellikler, Yidiş dili kullanımının sosyal gerçekliği ile bağlantılıdır. Tarihinin çoğu için, Yidiş Aşkenaz Yahudilerinin ana diliydi, İbranice ise dini yaşamın ve çalışmanın metin tabanlı dili olarak daha önemliydi. Bu nedenle Yidiş, günlük konuşmaları iletmek için her zaman özellikle uygun olmuştur.
Klasik Yidiş edebiyatının kalbinde, S.Y. Abramovitsh ve Sholem Aleichem. Sholem Aleichem'in monologları, Yidiş kurgusunun konuşma yanılsaması yaratmadaki başarısını özetler. Yine de en popüler monoloğu Tevye, sürekli olarak İbranice ifadelere başvurur. Eğitimli Yidiş okuyucuları da İbranice bildiğinden, İbranice yazıya metinlerarası göndermeler Yidiş edebiyatında ayırt edici bir kaynak olmuştur. Halk ve kutsal metin referanslarının birleşimi, örneğin, Itsik Manger'ın en iyi ayetlerinden bazılarını simgelemektedir.
I.L.'nin çevresinde modernist bir eğilim ortaya çıktı. Peretz ve sembolist dramanın yanı sıra daha sıkıştırılmış bir anlatı tarzına katkıda bulundu. David Bergelson'ın avangard eserlerinde bulunanlar gibi bazı dikkate değer yenilikçi sesler vardı. Bununla birlikte, çoğunlukla, Yidiş edebiyatı seçkin bir edebi okuyucu kitlesi için değil, daha geniş bir okuyucu kitlesi için - Holokost'a kadar - yazılmıştır. 21. yüzyıl
21. yüzyılın başında, edebiyat Yidiş dilinde yazılmaya devam etti, ancak laik okuyucu kitlesi küçülüyordu. Bazı ultra-Ortodoks Yahudiler hala günlük olarak Yidiş kullanıyorlar, ancak nadiren kendi çevrelerinin dışından literatür okuyorlar. Ancak yeni dergiler, yerel Yidiş kulüpleri, Yidiş ve klezmer festivalleri ve İnternet, Yidiş için büyük bir coşku yarattı. Çevrimiçi kullanıcılar bir "Yidiş sanal topluluğu" oluşturmaya başladılar: Yidiş dili ve edebiyatı için popüler bir Web sitesi Mendele olarak adlandırıldı ve şair Sholem Berger, şiir yayınlayan Der bavebter yid ("Perdeli Yahudi") adlı Web tabanlı bir derginin editörlüğünü yaptı., nesir ve yorum.
Azalan okuyucu kitlesine rağmen, Amerika Birleşik Devletleri ve İsrail'de küçük ama aktif bir edebiyat sahnesi gelişmeye devam etti. New York'ta yaşayan üç önemli genç Yidiş yazar Boris Sandler, Leye Robinson ve Sholem Berger'di. Şiirleri ve öyküleri Forverts, Yugntruf ("Gençliğe Çağrı") ve Afn shvel ("Eşikte") tarafından düzenli olarak yayınlandı. Diğer birkaç çağdaş yazar, "postmodern" Yidiş şiiri ve kurgu olarak adlandırılabilecek şeyler üretti. (Ultra-Ortodoks yazarların eserleri ayrı bir alanda mevcuttu.)
Yukarıda bahsedilen Naye vegn ve Toplpunkt, hem yeni hem de yerleşik yazarların çalışmalarını yayınlayan Tel Aviv merkezli iki dergidir. Yidiş edebiyatının geleceği için en cesaret verici olan, Moshe Lemster, Michael Felzenbaum ve Velvl Chernin gibi yazarların katkılarıdır. Bu yazarlar ve diğer aktif Yidiş şairleri ve kurgu yazarlarının çoğu, eski Sovyetler Birliği'nden göçmenlerdir. Lev Berinsky, Sandler, Chernin ve Lemster, Moskova'da Gorki Edebiyat Enstitüsü'nde romancı Aron Vergelis'in yönetiminde eğitim gördü.
Sandler Belz'de (Bălți, Moldova) doğdu ve Kişinev'de (Kişinev) okudu. 1990'da İsrail'e taşındı ve İsrail'deki Rus göçmenlerin deneyimlerini anımsatan güçlü bir kısa öykü koleksiyonu olan Toyren (1997; Gates) de dahil olmak üzere Yidiş'te birkaç düzyazı kitabı yayınladı. Diğer kitapları arasında Der alter brunem (1994; Eski Kuyu) ve Treplekh aruf tsu a nes (1986; Bir Mucizeye Giden Adımlar) yer alır. 1998'de New York'a taşındı ve Forverts'in editörü oldu.
Yidiş bilgin Dovid Katz, Amerika Birleşik Devletleri'nde doğdu ve daha sonra Vilna'ya taşındı. 1992'de Heershadovid Menkes adı altında, ağırlıklı olarak 19. yüzyıl Litvanya'sında geçen üç kısa kurgu kitabından ilkini yayınladı. Oyb nisht nokh kliger ("Bilge Değilse"), Misnagdishe mayses fun Vilner guberniye (1996; "Vilna Eyaletinden Mitnagdim Masalları") koleksiyonunda, Peretz'in Oyb nisht nokh hekher (" Daha Yüksek Değilse"). Daha sonra Londra'da öğretmenlik yapan Rus asıllı bir bilim insanı olan Gennady Estraikh, Moskver Purim-shpiln (1996; Moskova Purim Oyunları) kitabı da dahil olmak üzere Yidiş dilinde kurgu eserler yayınladı. Yidisher kemfer'in editörü Kobi Weitzner, aynı zamanda Yidish Forverts'te yazardı.
New York dergisi Yugntruf'ta yayınlanan Yidiş yazarlar arasında Hershl Glasser, Shmoyl Nydorf, Avrom Rosenblatt, Gitl Schaechter, Yermiahu Aaron Taub ve Sheva Zucker vardı. 1970'lerden beri, bu dergi bir shraybkrayz'e (Yidiş yazarlar çevresi) sponsor olmuştu. Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Yidiş kültür kulüpleri, Sarah Moskovitz ve Troim Katz Handler gibi şairlerin kitaplarının yayınlanmasını destekledi; bu yazarlar bazen şiirlerini iki dilli baskılar halinde bastılar veya ona Roma karakterlerinin transkripsiyonlarıyla eşlik ettiler.
Yidiş yazarlar genellikle çok dillidir; birçoğu diğer dillerde yazdıklarıyla da tanındı. Önemli bir İbrani şairi olan H.N. (Haim Nahman) Bialik de Yidiş dilinde şiirler yazmıştır. S.Y. 1966'da Nobel Edebiyat Ödülü'nü alan Agnon (Shmuel Yosef Halevi Czaczkes'in takma adı), İbranice'ye dönmeden önce Yidiş'te şiir ve nesir yayınladı. Önemli Holokost romanı La Nuit'in (1958; Gece) yazarı Elie Wiesel, bu eserin daha önceki bir versiyonunu Yidiş dilinde Un di velt hot geshvign (1956; "Ve Dünya Sessiz Kaldı") başlığı altında yayınladı.
Kaynakça[değiştir | kaynağı değiştir]
- ^ Introduction to Old Yiddish literature, by Jean Baumgarten, Jerold C. Frakes
- ^ n.a., n.a. (2013). Historical dictionary of Ukraine (2. bas.). Lanham, Md.: Rowman & Littlefield Publishers. ISBN 978-0810878457.
- ^ Lewis, Derek (2016). Historical dictionary of contemporary Germany (2. bas.). Lanham, Md.: Rowman & Littlefield Publishers. ISBN 978-1442269569.
- ^ The Great Maggid, Jacob Immanuel Schochet, Kehot Publication Society: "The academy of Mezeritch"
- ^ For biographical and literary analysis of the storytelling activity of Nachman of Breslov see A Bridge of Longing: The Lost Art of Yiddish Storytelling, David G. Roskies, Harvard University Press, chapter on Rabbi Nachman
- ^ A Bridge of Longing by David Roskies traces the history of Yiddish literary, imaginative reinvention of the world of the shtetl with chapters devoted to each classic writer in turn. The book begins with Rabbi Nachman's Tales, the only religious figure in the subsequent development
- ^ Pratt, Norma Fain. "Culture and Radical Politics: Yiddish Women Writers in America, 1890-1940." Women of the Word: Jewish Women and Jewish Writing. Ed. Judith R. Baskin. Detroit: Wayne State University Press, 1994. 120-135; here: 119-120.
- ^ "Fradl Shtok, 1890-ca. 1930" [biographical note]. Jewish American Literature: A Norton Anthology. New York: W.W. Norton & Co., 2001. 290-291.
- ^ "Dissent Greets Isaac Bashevis Singer Centennial - New York Times". Select.nytimes.com. 17 Haziran 2004. 6 Haziran 2011 tarihinde kaynağından arşivlendi. Erişim tarihi: 15 Haziran 2014.
- ^ Index Translationum: translations into Yiddish - lists 98 items, as of 2013-01-06. The index starts in 1979; however, several items in the list far predate that year.