Titanik en ünlü gemilerden biridir. Ancak hikayesi son derece trajik. Devreye alma zamanında 52 bin ton deplasmanla dünyanın en büyük gemisi oldu. Ama ilk yolculuğunda, 14-15 Nisan 1912 gecesi, Titanik çöktü. Bunun nedeni Atlantik'in kuzey sularında bir buzdağı ile çarpışmasıydı.
Gemi büyük delikler aldı ve hızla battı, yarıya indi. Felaket sırasında 1496 kişi öldü, sadece 712 yolcu kaçmayı başardı. Yakındaki vapur Karpatya tarafından yakalandılar. Geminin enkazı 3.750 metre derinliğe kadar battı. Sadece 1985'te keşfedildi. Sonraki seferler, günden beri ünlü gemiden birçok ürünü kaldırdı.
"Titanik" in trajedisi hakkında çok şey yazıldı ve birkaç film çekildi. Trajedi, denizdeki en büyük değil, en etkileyici olanıydı.
Modern bir geminin yardımıyla insanın okyanusları fethettiği ve yeni bir çağın doğduğu anlaşılıyor. Onları mahvetmeye çalışacağız.
Titanik batmaz bir gemi olarak kabul edildi. Bu efsane zamanımızda zaten ortaya çıktı. Cameron'un filminde, kahramanın Southampton'daki gemiye hayran olan annesi onu batırılmaz olarak adlandırıyor. Tarihçiler böyle bir efsanenin ortaya çıkmasının tamamen haklı olduğunu söylüyor, çünkü batmaz bir geminin enkazı hakkında mükemmel bir hikayenin doğmasına izin veriyor. Kimse inanmadığında ne oldu. Tanrı'nın küstah kişiyi cezalandırmaya karar vermesi mantıklı görünüyor. Gemiye sahip olan White Star Line şirketinin kendisi böyle bir açıklama yapmadı. Geminin ölümünden önce bile "pratik olarak imkânsız" olarak adlandırıldığı üç ticari yayın vardır, ancak bunun o zaman kamuoyunun görüşü olduğuna dair bir kanıt yoktur. Şirketin reklam ürünlerinde Titanik ve Olimpiyatların güvenliğine özel önem verildi, sel riskini azaltacak şekilde yaratıldıklarından emin oldu. Bununla birlikte, aynı sınıftaki diğer astarlar benzer niteliklere sahipti. Titanik'in batırılamaz olduğu ilk iddiaları 16 Nisan 1912'de The New York Times'da ortaya çıktı. Bu, trajediden bir gün sonra oldu. Uzmanlar, daha önce gemiyi batırılamaz olarak gördüklerini, bu yorumun hemen çoğaltıldığını ve bu efsanenin doğmasına izin verdiğini söyledi.
Titanik, zamanının en ünlü gemisiydi. Geminin felaketinde sinema 15 yıldır var olmuştu. Sinemalarda gösterilen haber kliplerinde trajedi hakkında çok fazla konuşma yapıldı, ancak geminin sadece birkaç çerçevesi kaldı. Gerçek şu ki, kaza anına kadar Titanik'in kendisi gazetecilere özel bir ilgi duymadı. Glory, bu geminin Olimpiyat'ın tam analoga gitti. Daha önce yaratılmıştı ve 1911'de Southampton'dan New York'a ilk uçuşunu yaptı. Daha sonra astar, daha sonra Titanik'te olan aynı kaptan tarafından komuta edildi. Ve rota tam olarak aynıydı. Gemi cankurtaran botlarının sayısından farklı değildi. Titanik'in nasıl olduğunu göstermek için, haberler sadece ikiz kardeşi Olimpiyat'ın görüşlerini gösterdi.
Titanik'teki orkestra, gemi batarken bile müzik çaldı. Titanik hakkında birçok filmde ilginç bir durum gösteriliyor - orkestra etraftaki herkes paniklediğinde ve kaçmanın bir yolunu aradığı anda bile oynamaya devam ediyor. Böyle bir sahne, müzisyenlerin yolcuları neşelendirmek için çalıştıklarını göstermeyi amaçlamaktadır. İddia edilen son parça, "Size daha yakın, Rab," kilise ilahisi idi. Ancak müzisyenler kendileri bu efsaneyi doğrulayamayacaklar - hepsi öldü. Ama bu efsane sayesinde kahramanlar yaptılar. Felaketin görgü tanıkları, müziğin güvertede çaldığını duydu, ancak son yapılan kompozisyon hakkında şüpheler var. Bazıları paçavra duydu, diğerleri düzenli popüler müzik duydu. Ve orkestranın son melodisini anlatan yolcu, geminin batmasından çok önce cankurtaran gemisine çıktı. Bu yüzden gerçeği bilemiyordu. Ancak kilise ilahisi öyle duygusal bir seçenek haline geldi ki romantik bir hikayenin temeli olarak harika çalışıyor. James Cameron filminin setiyle ilgili uzmanlara danıştığında, 1958'de "Unutulmaz Gece" ("Titanik'in Ölümü") filmindeki müzisyenlerle birlikte sahneye dikkat çekti. Yönetmen onu o kadar çok sevdi ki, sahneyi filmine kopyaladı ve hikayenin bir parçası haline getirdi.
Kaptan Smith bir kahramandı. Titanic kaptanının son saatlerini nasıl geçirdiği neredeyse bilinmiyor. Bugün gemisini sıkıntı içinde bırakmayı reddeden bir kahraman olarak kabul ediliyor. Ancak kaptanın gemi yolundaki buzdağları hakkındaki uyarıyı dikkate almadığını, geminin hızını azaltmadığını söylüyorlar. Tahliye emrini zamanında vermedi, bu yüzden birçok yolcu olanların gerçek resmini anlamadı. Ve Smith cankurtaran botlarının lansmanı yapılmadan bir kurtarma planı oluşturmadı. Hiç kimse teknede kaç kişinin olduğunu ve teknelerde kaç koltuk olduğunu ondan daha iyi bilmiyordu. Ancak Smith, teknelerin tamamen dolu kalmadığını itiraf etti. Bu yüzden davranışında kahramanca bir şey yoktu. İlk tekne sakin ve rüzgarsız havalarda 27 yolcu ve 65 kişilik bir kapasiteyle denize açıldı. Birçok tekne yarısını boş bıraktı, geri kalanını kurtarmak için geri dönmedi. Ancak Smith anıtlar bile dikti. Gemideki kurtarma hizmetlerinin kalitesiz çalışmasından sorumlu kaptan. Kader gecede, Smith'in gemideki varlığı hiç hissedilmedi. Muhtemelen çok azının kurtarılacağını fark ederek psikolojik travma almış olması muhtemeldir. Smith'in eleştirel bir anda düşünmesi karışıklığı, en azından Titanik ve Olimpiyat'ın tasarımını karıştırdığı gerçeğinde ortaya çıkıyor. Capital, ikiz gemide bulunan güverteden teknelerin fırlatılmasını emretti.
Yüzbaşı Smith çocuğu kurtardı. Kaptan Smith'in çocukla birlikte tekneye nasıl yüzdüğü ve bebeği nasıl teslim ettiği hakkında bir efsane var. Sonra kurtulanlara iyi şanslar diledi ve batan gemiye geri döndü. Ama bu güzel bir efsane. Kaptan en son köprüde görüldü. Kimse ona daha fazla ne olduğunu bilmiyor.
Felaket anında kaptan sarhoştu. Felaketin arifesinde, kaptan Widener ailesinin ev sahipliği yaptığı onuruna bir akşam yemeğine katıldı. Ancak Smith asla denizde içmedi ve bu bir istisna değildi. O yemeğin katılımcıları, kaptanın alkole temas etmediğini doğruladılar. Birkaç puro içti ve akşam saat 10'da restorandan ayrıldı.
Kaptan Smith tehlikeli sularda yavaşlamak zorunda kaldı. Gemide, suda büyük ve tehlikeli buz parçaları şeklinde bariz bir tehdit varsa, bunu yapmalıydı. Bu kazadan önce, yolcu gemilerinin kaptanları açık havalarda yakındaki buz kütlelerini fark edene kadar yavaşlamadılar. Bu soruşturma sırasında diğer yolcu transatlantik gemilerin yöneticileri tarafından doğrulandı. Yüzbaşı Smith, buzdağları hakkında bir uyarı aldıktan sonra rotayı değiştirdi ve riski azaltmak için güneye gitti. Çözümü profesyonel görünüyor.
Yüzbaşı Smith buzdağlarının raporlarını görmezden geldi. Kaptanın uyarılara verdiği tepki son derece profesyoneldi. Rotayı değiştirdi ve gözetleme buz aramasını emretti. Smith daha güvenli olan Güney yolunu seçti. Ancak burada da buzdağlarının olduğu bilgisi geldi. Sonra daha da uzun bir yol seçti, daha da güney. Buzdağları daha önce hiç görülmemişti. Ancak bu durumda, kaptan parkurdan önce buz aramasını emretti.
Ekip profesyonelce davranmadı. Bu efsane, ilk teknelerin eksik doldurulması gerçeğini kanıtlıyor. Aslında, yolcular dünyanın en güvenilir gemisinde olduklarını hissettiler. Öğretilerin gerçekleştiğine inanıyorlardı. Kim sıkışık bir ahşap tekne için büyük, sıcak ve hafif bir astar ticareti yapmak ister? Mürettebat gemiye ne kadar zaman ayrıldığını bilmiyordu, bu yüzden ellerinden gelen her şeyi yolladılar. Tehlike ortaya çıktığında, teknelerin aşırı kalabalık gönderilmesi gerekiyordu. Ve kritik bir durumda, hiç kimse hatalardan muaf değildi. Bu tür gömlekler daha önce hiç batmadı. Büyük bir kraterden korkan denizciler teknelere dönmemeye çalıştılar. Ve sudaki insan kalabalığı ve yukarıdan zıplayarak tekneyi tersine çevirebilecek şekilde anlaşılabilirler.
Titanik'i inşa eden şirketin başkanı korkakça ondan kaçtı. Kahramanlar varsa, alçaklar olmalı. Bruce Ismay böyle sunulur. Kadınlar ve çocuklar boğulurken batan gemiyi ilk teknede aceleyle terk ettiğine inanılıyor. Ismay'ın kaptanı en yüksek hıza nasıl götürdüğüne dair hikayeler var. Ancak 1912'de Büyük Britanya'dan Lord Mersey tarafından yönetildi. Aksine, Ismay'ın aksine birçok yolcunun teknede yer almasına yardım ettiği sonucuna vardı. Kendisi son tekneye gitti. Fakat ihanet konusu görmezden gelinemeyecek kadar sinematik hale geldi. Ve bu hikayenin kökenleri büyük medya kuruluşu William Randolph Hirst'den geliyor. Titanik'in batmasından çok önce Ismay ile kavga etti. Sanayici, gemilerinden birinin enkazı hakkında basına konuşmak istemedi. Ve Hirst'in gazetecileri ona karşı gerçek bir savaş ilan ettiler. Hayatta kalan yolcuların listesi yayınlandığında, şirket sahibinin adı vurgulandı. Gazeteler, Ismay'ı ilk kurtarma hizmetinde gören insanların anılarını gösterdi, diğer tanıklar ekibin onu güvenli bir yere götürmesini istediğini söyledi.
1943'te Nazi Almanya'sında kendi "Titanic" versiyonu çıktı. Bu film şahsen Propaganda Bakanı Joseph Goebbels tarafından denetlendi. Ismeya otoriter bir Yahudi işadamı olarak gösterildi, cesur Cermen başkentini uyarıları göz ardı ederek tehlike bölgesindeki astarı dağıtmaya zorladı. Ve 1958 filminde Unutulmaz Gece, Ismay da kötü adam olarak tasvir ediliyor. Cameron'ın filmini çekerken yönetmene gerçeği söylendi, ancak dinleyicinin beklentilerini aldatmamak için senaryoyu tekrarlamamaya karar verdi. Bir kez daha, Ismay gemiyi ileriye iten ve onu promosyon amaçlı olarak New York'a erken gelmeye zorlayan bir kötü adam olarak gösteriliyor. Her durumda, işadamı zorbalığa dayanamadı ve 1913'te Beyaz Yıldız'dan ayrıldı. İsmay'ın trajedisi hakkında, zor durumda olan basit bir adam olarak gösterildiği bir kitap bile yazılmıştır. İşadamı olanlara duygusal olarak hazırlıksızdı. Felaket anında, başkalarının tereddüt etmesine neden olan kafası karışıktı. Ismay "süper kaptan" değildi ve emir vermedi, kendisi de gemide özel bir statüsü olduğundan şüphelenmedi ve kullanmayı düşünmedi.
Üçüncü sınıftaki yolcuların son ana kadar üst katlara izin verilmedi. Cameron'ın filmi, en ucuz biletlere sahip yolcuların nasıl daha fazla izin verilmediğini gösterir, böylece daha zengin insanlara teknelere dalmalarını engellemezler. Ancak, bu duygusal mitin belgesel kanıtı yoktur. Üçüncü sınıf yolcular gerçekten de çitlerle diğerlerinden ayrıldılar. Ancak bu, bir gemi enkazında özel bir tahliye prosedürü için değil, sadece Amerikan göçmenlik yasaları uğruna gerekliydi. Bu önlem viral enfeksiyonların yayılmasını önledi. Manhattan'a gelmeden önce Titanik, tüm sıradan yolcuların tıbbi muayene ve evrak geçireceği Ellis Adası'nda durmak zorunda kaldı. Ve Amerika'da yeni bir hayata başlamak isteyen fakir insanlar üçüncü sınıfta sürdü. Bunlar çoğunlukla İtalyanlar, Hollandalılar, Ruslar, Ermeniler, Çinliler ve İskandinavlardı. Her sınıftaki yolcuların, orada bulunan teknelere ayrı güvertelere erişimi vardır. Ancak üçüncü sınıfın güvertesinde böyle bir tekne yoktu. Bu yüzden fakir yolcular yukarı çıkmak için merdiven ve koridor labirentinden geçmek zorunda kaldılar. Yani ilk iki güvertedeki insanların başlangıçta bir avantajı vardı. Soruşturmalar, görevlilerin ilk önce bazı koridorları engellediğini ve üstlerinden talimat beklediğini gösterdi. Ancak teknelerin çoğunun fırlatılmasından sonra pasajlar açıktı. Aynı zamanda, üçüncü sınıfın yolcuları, bagajlarına katılmak istemeyen Titanik'ten ayrılmak konusunda isteksizdi. Sonuçta, aslında tüm mallarıydı. Kasıtlı bir kısıtlama yoktu ve büyük olasılıkla talimatlara kör itaatin neden olduğu bir gözetim vardı. Ama sonuç trajikti. Soruşturma sırasında, üçüncü sınıftaki yolculardan hiçbiri kanıt sunmadı, bu insanlar avukat Harbinson tarafından temsil edildi. Bu efsaneye yol açarak suçlamalarının hareketinin kısıtlandığını açıkladı. Ne yazık ki, yolcu sınıfı bir rol oynadı. En ucuz koltukların sahiplerinden sadece üçte biri hayatta kaldı.
Titanik bir altın hazinesi taşıyordu. Genellikle Titanik'in hazineleri hakkında konuşurlar, ancak bu durumda hala altın hakkında konuşmuyoruz. Gemide birçok varlıklı yolcu, milyoner ve koleksiyoncu vardı. Antikalar, elmaslar, pahalı resimler ve altın fiyatları mevcut fiyatlarla yaklaşık 250 milyon dolar. Geminin kasa ve kabinlerinde kaldılar. O zamandan beri, Titanik, nesnelerin parçalarını kaldıran otomatik seferlerle ziyaret edildi. Ancak robotlar kasanın içine girmeyi başaramadı - çok kalın bir silt tabakası açılmalarını engelledi. Buna ek olarak, dalıştan önce panikten yararlanan bazı yolcular ve mürettebat üyelerinin soygunla açıkça ilgili olduğu söylentileri var. Yani hazinede, çok sayıda altın külçe şeklinde, hayır, değerli şeylerden bahsetmeye değer. Ancak onları böyle bir derinlikten kaldırmak ya kârsız ya da teknik olarak imkansızdır. Titanik hazinelerine fotoğraf ve video çekimi yardımıyla bakmamız gerekiyor.
Titanik, gemideki Mısır mumyası yüzünden lanetlendi. Bazı görgü tanıkları, felaketten birkaç dakika önce, kaptanın eski bir Mısırlı kahin mumyasını taşıyan bir kutunun yanında görüldüğünü hatırlıyor. Ve bundan hemen sonra Smith çok garip davranmaya başladı. Mumya, özel değeri nedeniyle Amerika'ya Lord Cantherville tarafından taşındı, bu kargo ambarda değil, kaptanın köprüsünde idi. Kritik bir anda kaptanın bilincinin bulanıklaşması hakkındaki versiyonun lehine, firavunların laneti hakkında söylentiler ve eski mezar yerlerini istila etmeye cesaret edenlerin bir dizi gizemli ölümü konuşuyor. Aslında, yolculuk sırasında, ünlü spiritüelist William Steed, bir akşam yemeğinde Londra'daki British Museum'da sergilenen Amon-Ra rahibesinin hikayesini anlattı. Yolcular bu hikayeden etkilendiler. Ve daha sonra sarı basından gazeteciler onu şişirdi, lanetler ve geminin ölümü çok iyi birleştirildi. Titanik'te mumya bulma efsanesi bu şekilde ortaya çıktı. Aslında, Londra'da aynı yerde tutulur.
Titanik lanetli elmas yüzünden boğuldu. Efsaneye göre, gemideki mumya ile birlikte nadir bir mavi Umut elmasıydı. Bu taşın tarihi, Hindistan'dan bir Fransız gemisinin avlusuna geldiği 17. yüzyıla kadar uzanıyor. Louis XV altında, elmas Altın Polar Düzeni'nin kraliyet kolyesindeydi, sonra Marie Antoinette'e geçti. 1792'de taş çalındı ve 1839'da Henry Hope tarafından satın alındı. Elmas lanetli olarak kabul edilir, çünkü Avrupa'daki görünümü ile veba başladı. Eski sahibi Marie Antoinette, hayatını iskelede sona erdirdi, kraliçenin ölümünden sonra taşa sahip olan arkadaşı da öldürüldü. Hope'un oğlu zehirlendi ve torunu iflas etti. Bu efsanenin destekçileri, elmasın gemide olduğunu, belirli bir evli çift tarafından taşındığını söylüyor.Ve taş onları ve diğer yolcuları öldürdü. Ancak bu efsanenin tartışılması kolaydır - elmas, 1958'den beri Smithsonian Üniversitesi Doğal Tarih Müzesi'nde tutulmaktadır. O zaman, Titanik'ten hiçbir şey kaldırılmamıştı, bu yüzden "lanet olası" taş sadece orada değildi.
Titanik'ten değerli eşyalarınızı kaldırmanın bir anlamı yok. Titanik'in keşfinden bu yana altıdan fazla sefer gönderildi. İlk başta, araştırmacıların değerli eşyaları kaldırma hakkı yoktu, ancak daha sonra Fransızlar ve Amerikalılar bunu yapmak için yasal izin aldı. Toplamda, RMS Titanic araştırma için 11 milyon dolardan fazla harcadı, gemiden altı binden fazla eşya kaldırıldı. Toplam maliyetleri 110 milyonun üzerindeydi. Doğru, elmas koleksiyonu, Mısır mumyası ve Ömer Hayyam'ın el yazmasının değerli bağları hiç bulunamadı. Her halükarda, keşifler finansal olarak ödedi ve ölümden bir yüzyıl sonra efsanevi gemiden nesnelere hayran olma fırsatını yakaladık.
Titanik'ten hayatta kalan yolcular son zamanlarda bir buzdağının üzerinde bulundu. Eylül 1990'da ilginç haberler çıktı. Kuzey Atlantik'teki bir trol genç bir kızı buzdağından kaldırdı. Kendisini Titanic'te yolcu olan Vinnie Coates olarak tanıttı. Buzdağlarının Labrador Akımı sayesinde güneye doğru sürüklendiği bilinmektedir. Bununla birlikte, Titanik ile çarpışan buz bloğunun 3-5 gün içinde erimesi gerekiyordu. Böyle bir buzdağının yüz yıldan fazla sürdüğü şüphelidir. Mitin destekçileri geçici başarısızlıklar hakkında konuşuyorlar, ancak bu zaten fantezi dünyasının dışında ve bunu kanıtlamak mümkün olmayacak. Ve Vinnie Coates, hayatta kalan yolcular arasında listelenir. Daha sonraki hayatı bir gizem değildi - kadın tüm hayatını New Jersey'de yaşadı ve bu trajediyi hatırlamamayı tercih etti. 1960 yılında öldü, ölümünün kanıtı var.
Titanik'in yapımı sırasında, içinde bir işçi duvarlandı. Geminin o kadar hızlı inşa edildiğini söylerler ki bir ya da birkaç işçi, gövdeler arasında canlı olarak ölürler. Ve periyodik olarak oradan dokundular ve sinyaller verdiler. Ama hiçbir şey bu hikayeyi doğrulamaz, gerçek olmayan bir efsane olarak kalır. Vuruşlar kontrollerden kaynaklanıyor olabilir. Kasanın içindeki uzmanlar, perçinlerin güvenilirliğini kontrol ederek dövdü. Dışarıda duran işçiler bu sesleri duydular, genç ve saf öğrenciler için korku hikayeleri yaratmak için kullandılar.
Titanik, Deccal'in kodunu içeriyordu. Geminin seri numarasının 390904 olduğu söylenir. Geminin bazı inşaatçılarının bu numaraya gizli bir kilise karşıtı mesaj koyduğuna dair bir efsane var. Aynaya yansıyan kağıda yazılan rakamlar "Papa Yok" veya "Papa Yok" sözcüklerine eklenecektir. Böylece İrlandalı Protestanlar Katolik Kilisesi'ne karşı protesto gösterebilirler. Tanrı böyle bir gemiyi ilk seferde batırarak cezalandırmaya karar verdi. Ancak bu sayının gemiyle bağlantılı olduğuna dair bir kanıt yok. Kuyruk numarası 401, Ticaret Kurulunun sicil numarası 131428 idi. Gizemli sayının belgesel onayı yoktur.
"Titanic" yerine armatörler enkazı kurarak "Olympic" i başlattı. Bu mit başka bir komplo teorisidir. White Star Line'ın geri dönüşü olmayan bir mali konuma sahip olduğu bir sır değil. 1911'de Olimpiyat bir İngiliz kruvazörü ile çarpıştı. Bununla birlikte, alınan hasar o kadar önemsizdi ki tazminat için çekmediler. Geminin büyük bir kaza geçirmesi gerekiyordu. Sahipler, güvenilir geminin batmayacağına inanarak onu bir buzdağı ile çarpışmaya maruz bırakmaya karar verdiler. Geminin adı ile sert levhalar, iç eşya değiştirildi, böylece kimse değişikliği görmeyecekti. Ancak, bu teori kolayca çürütülür. Titanik'in birçok yolcusu daha önce Olimpiyatlara yelken açtı ve nerede olduklarını anlayabildi. Gemilerin önemli farklılıkları vardı ve bu yeniden işleme uzun zaman alacak ve birçok tanık bırakacaktı. Görgü tanıkları, yeni geminin ne kadar boya koktuğunu hatırlıyor. Ve hasarlı geminin çalışmama süresi, sahipleri için sadece kârsız olacaktır. Parçalar buharlı pişiriciden kaldırıldığında, Titanik'e ait 401 numaralı binayı buldular. Olimpiyatlarda 400 numara vardı. Kazada ne tür bir geminin bulunduğuna şüphe yok.
Buzdağıyla çarpışmadan önce bile Titanik'te bir yangın çıktı. Bazı uzmanlar bu teoriyi savunuyorlar. Onların görüşüne göre, yangın 2 Nisan'da altıncı ambarda patlak verdi. Söndürmek mümkün değildi. Sonra geminin kaptanı, yolcuları bırakmak için panik yapmadan ve sonra yangını söndürmeye başlamak için mümkün olduğunca hızlı bir şekilde New York'a yelken açmaya karar verdi. Bu, bir buzdağı ile çarpışma riskinin yüksek olduğu geceleri geminin yüksek hızını açıklayabilir. Kaptan, geminin Amerika'ya ulaşmadan patlayabileceğini anlamıştı. Bu koşullar altında, bu sulardaki buz kütleleriyle ilgili uyarılar artık önemli değil. Ancak yangın, hasarlı 6. bölmeden suyun girmesine izin veren bölümü deforme edebilir. Stokerler, tanıklıklarında bunun hakkında konuştular. Ancak, bu durumda, az doğrulanmış bir komplo teorisi hakkında konuşabiliriz. Her halükarda, ateş geminin enkazının nedeni değildi.
Titanik bir buzdağından değil, bir Alman denizaltısından bir torpidodan battı. Ve bu durumda, böyle bir saldırının amacı sigorta elde etmek olabilir. Bir torpido gövdeye zarar verirse, hem mürettebat hem de yolcular tarafından fark edilirdi. Buna ek olarak, o anda, denizaltılar henüz okyanusa çıkacak kadar özerkliğe sahip değildi. Evet ve torpidoların gücü büyük değildi, belli ki birkaçına ihtiyaç duyacaklardı. Bir dizi patlama, yerleşik bir engelle çarpışma seslerinden açıkça farklı olacaktır. Ve denizaltılar için geceleri yüksek hızlı bir hedefe girmek akrobasi ile benzerlik gösterir, ancak 1912'de böyle bir deneyimleri yoktu.
Titanik zaman rekorunu kırdığı için yavaşlamadı. 1907 yılında Moritanya, okyanusun en hızlı geçişi için prestijli Blue Ribbon Atlantik ödülünü aldı. Ödül, White Star Line'ın ana rakibi Kunard Line şirketi tarafından kuruldu ve aynı zamanda rekor kıran gemiye de sahipti. Bruce Ismay'ın kaptanı, programdan bir gün önce gelip fahri bir ödül almak için "tam buharda acele etmeye" çağırdığı düşünülüyor. Bu, tehlikeli bir alandaki geminin yüksek hızını açıklar. Ancak, efsane çürütmek kolaydır - "Titanik" fiziksel "Moritanya" gösterdi 26 knot hızına ulaşamadı. Bu arada, kayıt 1929'a kadar sürdü.
Kaptan su geçirmez bölmeleri açabilir ve Titanik'e daha eşit bir şekilde su basabilirdi. Şimdiye kadar, Titanik'i kurtarmanın mümkün olup olmadığı ya da ömrünü uzatmanın gerçekten mümkün olduğu konusunda birçok tartışma var. Kaptan bölmeleri açmamakla suçlanıyor. Sonuç olarak, gemi suyun altında battı. Bir mühlet yaratmak ve yüzlerce insanın hayatını kurtarmak gerçekten mümkün mü? Deniz tasarımcısının yardımıyla, araştırmacılar 1'den 100'e kadar bir ölçekte Titanik'in doğru bir modelini yaptılar. Geminin büyüklüğü, yer değiştirmesi kopyadaki azalmayla orantılıydı. Ve su geçirmez bölmeler şeffaf hale getirildi. Delikten enjekte edilen su hacmi orantılı olarak azaltılmıştır. İlk olarak, 1912'de gerçekleşen gerçek bir senaryo yeniden yaratıldı. Su, yay koruma sistemlerini kırarak yay ambarlarına girdi. Gerçek gemide olduğu gibi yay, gemiyi iki buçuk saat içinde dibe sürükleyerek sular altında kaldı. Model, gerçek Titanik gibi baş aşağı gitti. Kaptan mühürlü bölmeleri açarsa, su kıç tarafına akar. Sonuç olarak, yay aşağı inmezdi ve gemi, eşit olarak batmak zorunda kaldı. Bu deney bir model ile yapıldı. Su son buhar kazanını sular altında bıraktı ve Titanik'in enerjisi tamamen kesildi. Alt güvertedeki insanlar zifiri karanlıkta olurdu. Kaos, gerçekte olduğundan bir buçuk saat daha erken başlayacaktı. Tonlarca suyun hareket etmesi nedeniyle gemi gemide toplanmaya başlayacak ve istikrar kaybedecekti. Tekneler bu açıdan fırlatılamazdı. Sonuç olarak, model ilk durumdan yarım saat önce battı. Böylece kaptanın düzinelerce insanın kaçmasına izin veren doğru kararı verdiği anlaşıldı.
Titanik'in batması denizdeki en büyük felakettir. En büyük deniz felaketleri listesinde, Titanik'in batması ilk onda bile değil. 1912'de 1496 kişi öldü. Kayıt 1945 yılında Alman gemisi "Goya" batıyor, bir Sovyet denizaltısı tarafından batırıldı. Sonra yaklaşık 7 bin kişi öldü. Ve barış zamanında, 1987 yılında yolcu vapuru "Donja Paz" trajedi Titanik daha trajik oldu. 4375 yolcu kurban oldu.
Titanik çoğunlukla üçüncü sınıf yolcuları öldürdü. Hem nicel hem de yüzde olarak, en büyük kurbanlar yolcular değil, ekip üyeleriydi. Bazıları son tahliyeye yardımcı oldu, diğerleri ise pompaları çalıştırmak ve elektrik üretmek için buhar basıncını korudu. 1.496 kurbanın neredeyse yarısı, 686 kişi - Titanik ekibi. Üçüncü sınıf yolcular 527 kişiyi boğdu. Birinci ve ikinci sınıfta bile yüzde olarak çok şey öldü - sırasıyla% 36 ve% 57.
Tüm Titanic mühendisleri makine dairesindeyken öldü. Mühendisler yönetimin emriyle görevlerinden kurtulana kadar oradaydılar. Bazıları hala görevlerinde kaldı. Üst güverteye tırmanan mühendisler, teknelerin neredeyse hepsinin indirildiğini, geri kalanların ise özellikle eşleri ve çocukları olan üçüncü sınıf yolcularla yüklendiğini gördüler. Uzmanlar tekne güvertesinde tanıklar tarafından görüldü. Ancak 36 mühendisin hiçbiri kaçmayı başaramadı.
Titanik'in tüm kurbanları boğuldu. Teknede oturamayan yolcuların çoğu suya atladı. Titanik'in batmasından sonra, yüzeyde kalmayı başardılar, ama çok soğuktu. Yüzlerce insan hipotermiye kurban gitti.
Trajedi, direksiyon simidini ters yöne çeviren dümencinin hatası nedeniyle oldu. 1990'larda ikinci eşin torunu Charles Lightoller olduğu iddia edilen Louise Patten tarafından bir kitap yayınlandı. Buzdağının bir gözetleme tarafından tespit edildiğini söylüyor. Memur "Gemide!" Buharlı gemilerde "direksiyon simidine" komutu belirtilen yönde gerçekleştirilir. Ancak o sırada Kuzey Atlantik'te takımlar yeke deniyordu, diğer yöne çevrilmesi gerekiyordu. Tam olarak yelkenli teknelerde hizmet vermeye başlayan kıdemli subayların aklında bu vardı. Paniğe kapılan Helmsman Hitchens direksiyon simidini sağa çevirdi ve Titanik buzdağına çarptı. Ancak gemi gerçekten kayaya çarptıysa, gövdenin bir parçası değil, büyük bir delik olurdu. Ve yolcular pratikte çarpışmayı hissetmediler. Lookouts ayrıca astarın iki puan sola döndüğünü iddia etti. Yani bu hikaye sansasyonel bir kitabın yayınlanması için bir bahane.
Gemi bir çarpışmayı önlemek için manevra yapabilir. Buzdağı çarpışmadan 37 saniye önce keşfedildi, bu noktada Titanik'in hızı 21 deniz mili idi. Artık ölümcül bir toplantıdan kaçınmak mümkün değildi.
Gemi çarpışmayı önlemek için manevra yapmak zorunda kaldı. Geminin tasarımcısı Edward Wilding, Titanik'in burnuyla bir buzdağına çarpması durumunda ayakta kalacağına inanıyor. Geminin ilk 30 metresini yıkacaktı, orada bulunanlar ölecekti. Buruşuk burun bir amortisör görevi görecek, etki Titanik üzerindeki herkes tarafından hissedilecekti. Arizona'da da benzer bir şey oldu. Ancak subaylar yanlış manevra nedeniyle suçlanamaz, kimse bundan sonra ne olacağını bilemez. Ve kafa kafaya çarpışma, hesaplanan tasarımcı kadar ideal olmayabilir. Buzdağının sualtı kısmının ne olduğunu kimse bilmiyor. Sonuçta, şekli hiçbir şekilde doğru değildir. Geminin üst kısmı iki bölme tarafından hasar gördüyse, sualtı buzu çok daha fazla taşıyabilir.
Felaket oldu, çünkü Titanik'te dürbün yoktu. Bu tür optik cihazların yardımıyla, gözlemlerin buzdağını daha önce fark edebileceğine inanılmaktadır. Aslında, çıplak gözle zaten görünen şeyin daha ayrıntılı bir incelemesi için dürbünlere ihtiyaç vardır. Buzdağının yardımlarıyla sınırlı görüş açısı nedeniyle tespit edilmesi daha zor olacaktır. İnsanlar bütün gece ellerinde dürbünle duramaz ve başlarını çeviremezler! O günlerde bile, dürbünlerin gözetleme ile kullanılması düşünülmüyordu, gözlenen nesneyi tanımlayan deniz subaylarındaydılar.
Buzdağının görüşünde, ilk dostum "Tam geri" komutunu verdi. Bu efsane, geminin manevra kabiliyetini bozan emrin yerine getirildiğini iddia ediyor. William Murdock'un "Arabayı durdur" emrini vermesi daha olasıdır. Bu, kıdemli stokçunun ifadesi ile kanıtlanmıştır. Her durumda, sipariş geç verildi ve uygulanmasının Titanik'in manevra kabiliyeti üzerinde hiçbir etkisi yoktu. Ve "Tam İleri" den sonra "Tam Ters" komutunun uygulanması geminin güçlü bir titremesine yol açacak ve bu da herkesi uyandıracaktı.
Titanik'in dümeni bu büyüklükteki bir gemi için küçüktü. Cameron'un filminde, geminin yavaş dönüşünün nedenlerinden biri budur. Aslında, manevra kabiliyeti hakkında şikayet etmek zorunda değildi. Bu, çarpışmadan hemen sonra buzdağının gövde boyunca yüzerken, kıçın tamamen farklı bir yöne dönebildiğiyle kanıtlanmıştır. Bu, vücuda başka bir darbeyi önledi. Gemideki direksiyon da Olimpiyat ile aynıydı. Birinci Dünya Savaşı sırasında bu geminin kaptanı, onu kontrol ettiği her şeyin en manevra kabiliyeti olarak gördü. Bu sayede "Olimpiyat", bu savaşta denizaltıya batmış tek yolcu gemisi olmayı başardı.
Titanik "karanlık" bir buzdağıyla çarpıştı. Felaketi araştıran komisyon, son darbesi nedeniyle buzdağının "siyah" olabileceğini öne sürdü. Bu onu gece görmesine izin vermedi. Gözcü, pusun içinden aniden karanlık bir kütlenin ortaya çıktığını ve beyaz tepesinin sadece yakın göründüğünü belirtti. Ancak buzdağının yanında beyaz görünüyordu, dümenci bunu açıkladı. Gün boyunca, gerçekten hafif görünecekti. Ancak aysız bir gecede, yüzeyden yansıyacak hiçbir şey yoktu, bu yüzden buzdağları karanlık görünüyordu. Aslında oldukça yaygındılar.
Titanik, insan faktörleri nedeniyle öldü. Araştırmacılar felaket için bir neden bulmaya çalışıyor, bunun için tasarımcıları ya da kaptanı suçluyorlar. Aslında, birçok gerçek ölümcül bir şekilde gelişmiştir. O yıl aşırı soğuk bir kış vardı, bu da buzdağlarının güney nakliye yollarının ötesine tırmanmasına neden oldu. Buzun keşfedilmesini engelleyen aysız bir gecede tamamen sakindi. Buna ek olarak, optik yanılsamalar nedeniyle buzdağı gemiye yaklaşmayı başardı. Ve çarpışma sonucunda, tasarımcıların bir marjla planladığından tam olarak bir bölme hasar gördü. Yalnız, tüm bu faktörler ölümcül değil, ama bir araya getirildiğinde, Titanik bir ölüm cezası imzaladı.
Alttaki Titanik iyi korunmuştur. Araştırmacılar batık gemiyi buldular ve dikkatlice incelediler. Yüz yıl boyunca durumu büyük ölçüde kötüleşti. Artık güverte yok. B ve C ile birlikte oluştu. Sonuç olarak, geri kalanı kazan dairelerine çökmek üzeredir. Binaların çoğu bulunamıyor veya çok hasar görmüş. Bu nedenle, en zengin yolcular için kişisel gezinti güvertesi, Güverte A'nın molozunun altında kayboldu. Ana Merdiven alanında, tüm güverteler çok hasar görmüş olmalı, Resepsiyon Salonu ve Yemek Salonu eski formlarında artık yok.
Titanik'te yeterli tekne yoktu. Aslında, sadece o zamanın normlarını hatırlamanız gerekir. Müfettişlerin güvenlik konusunda gemi hakkında herhangi bir şikayeti yoktu. Yelken izni veren Ticaret Bakanlığı, bu sınıftaki bir gemiden 16 tekne gerektirdi, 20 tane vardı. Ve yasalar modası geçmiş değildi - o zaman cankurtaran gemilerine mükemmel astarlarda ihtiyaç duyulmamış gibi görünüyordu. Sadece Titanik'te değil, Olimpiyat, Lusitania, Moritanya, Alman ve Amerikan benzer gemilerinde de yeterli sayıda tekne vardı. Ve tüm bunlar normlara uyguntu.
Perdeler daha yüksek olsaydı, Titanik yüzer halde kalabilirdi. Bu ifade zaman zaman belgesellerde tekrarlanır. Ancak araştırmacılar, 5'in değil, 6 bölmenin su basmış olduğu gerçeğini unutuyorlar. Su dördüncü kazan odasına üstten değil alttan girdi. Geminin tasarımcısı Edward Wilding, dördüncü kazan dairesinin su basması durumunda, geminin bölmelerdeki herhangi bir artışla kurtarılmayacağını doğruladı.
Titanik'in dördüncü trompeti sahte idi. Dördüncü boru gerçekten diğerleri kadar işlevsel değildi. Genel dengeyi ve tasarımı korumak için inşa edilmiştir. Kazan fırınlarından duman veya gaz çıkarmak için kullanılmadı. Bununla birlikte, işe yaramaz olarak düşünülmemelidir. Böyle bir boru yardımıyla makine dairesinin havalandırılması sağlandı. Buhar motorları ve türbinler orada çalıştı. Bu borudan, birinci sınıf sigara içme odasından duman kaçtı ve mutfak havalandırıldı. Bu yüzden bir tür duman çıktı, ancak diğer üç borudan açıkça daha az fark edildi. Ve bunun gerçekten böyle olduğunu görmek için, dördüncü bacaların açıkça sigara içtiği Olimpiyat'ın gerçek fotoğraflarına bakabilirsiniz. Ve böyle bir ifadenin tamamen anlamsızlığı nedeniyle gizli kargo veya evcil hayvanların taşındığı mitlerini reddetmenin bir anlamı yok.