Fransızlardan biri Sovyet Rusya'yı sevmedi. Özellikle birçoğu vardı ve bu konuda şaşırtıcı bir şey göremiyorum: temel ideolojik çelişkiler, uzlaşmaz bir “sınıf mücadelesi” ve nihayetinde bir tat meselesi. Bu çağ hakkında da çok şey yazıldı, ancak İkinci Dünya Savaşı sırasında SSCB'de Naziler tarafında binlerce Fransız gönüllünün savaştığı gerçeği benim için tam bir sürpriz oldu. Ve oldukça tatsız.
Ve benim gibi, Fransızca öğrenmiş ve uzun yıllar onunla çalışmış olan Rus meslektaşım, reddedilemez tarihsel malzemeye rağmen, buna hiç inanmak istemiyordu. İşte bunu Fransızlardan beklemiyorduk! Çocuklar, “Üç Silahşörler”, “Monte Cristo Kontu” ve “Kaptan Sorvi-Head” de yeniden ortaya çıktılar ve ardından Normandiya-Neman alayından pilotlar, Direniş Hareketi, korkusuz haşhaş ve görkemli pilotlar hakkında filmler okudular ve izlediler. General de Gaulle. Ve sonra bazı ...
Açıktır: Herhangi bir ülkede, çok sevimli ve gelişmiş bir ülkede bile, her türlü kederli yeteneğe sahip bir yüzdesi vardır. Örneğin, biz Vlasov'duk. Ama yine de Fransızlar için üzgünüm. Aşırı aktif, ama son derece hassas Sovyet propagandası, bu gerçeği özenle susturdu. Ve sadece bu değil. İşte bu, büyük politika.
Otuzlu yılların sonunda Fransızların, Avrupa'nın son bölümlerinin ve hatta ilan edilen savaşın ele geçirilmesine rağmen Almanlarla savaşmak istemedikleri gerçeği - tamam! Sevgili Fransalarının altı haftalık resmi savunmanın ardından kendilerine teslim olmaları onların işiydi! Birçoğunun fatihler üzerinde çok çalıştığı da anlaşılabilir, ancak bu sadece onların işi değil. Fakat bunun üzerine, Rusya'daki faşistlerin şirketiyle sular altında kaldılar, ki bunlarda hiçbir şey yapmadı, bu çok fazla mösyö.
DOKÜMANLAR GENELLİKDİR
Tarihsel belgeler, 1941 yılında Almanlarla birlikte sözde Fransız Gönüllü Lejyonlarının Moskova'da ilerlediğini gösteriyor. Bu birimin komutanı Albay Labonn, bir Alman generalin kılıcındaki Hitler'e yemin etti.
Daha sonra, kısa görüşlü Labonn'a ömür boyu hapis cezası verildi, ancak daha sonra, 1941'te, iddialı ümitlerle dolu olan Lejyon'u Paris Doğu İstasyonu'ndan uzaktaki, bilinmeyen bir Rusya'ya doğru lediyordu. Trenleri belirsiz sloganlarla yazılmıştı: “Heil Hitler!” Ve “Çok yaşa Fransa!”.
Hoş görünümlü genç insanlar, neşeli yüzleri olan, kümeler “Yazılı Fransız Lejyonu Yaşasın!” Kelimelerinin hemen üstünde, vagonların pencerelerinden dışarı taşmışlar. Çok azının çok yakın gelecekte yaşaması gerektiğini bilmeden. Yaşlarına göre, bazıları savaşmak zorunda kalırsa, o zaman sadece Afrika'da veya Hinthindi'de örgütlenmemiş ve kötü silahlanmış Aborjin halkına karşı. Ve faşist propagandayla kandırıldıklarında, bizimkine benzer bir şeyle tanışmayı bekliyorlardı.
İkincisi, Napolyon döneminden itibaren Fransızların Rusya'yı fethetme girişimi Hegel'in sözlerini parlak bir şekilde resmetti: "Tarih kendini iki kez tekrarladı: ilk kez bir trajedi, ikincisi bir saçmalık." 1812'de, şüphesiz, bir trajedi vardı ve her iki taraf için. 1941 Fransız girişimi saldırganı savunmacıdan daha fazla etkileyen trajik bir saçmalık oldu.
Bu sefer, yalnızca Bonaparte’de olduğu gibi, yüzbinlerce değil, yalnızca binlerce Fransız’ın 2,5’ı Rusya’ya ulaştı. Sonra Fransızlar Almanları yanlarında getirdi - şimdi tam tersi. Şimdi Fransız savaşçıların ikinci dereceden bir Wehrmacht formu vardı ve yalnızca manşon üzerinde bir paçavra üç renkli ve birimin aynı mavi-beyaz-kırmızı pankartı ulusal kimliklerini gösterdi. Tabii ki, dil.
Çirkin paltolarda ve büyük eldivenlerde, kafaları ve en son beyinleri dondurmamak için başa bağlanmış eşarplar, fatihlerden çok çöl veya serseri gibi görünüyorlardı. İlginç bir şekilde, Fransız lejyonu, hatta alay, 1941 yılında Moskova'da ilerleyen Wehrmacht'taki tek yabancı birimdi. Kuşkusuz, özel bir güven işareti!
MOSKOVA AYAK ÜZERİNE
Bununla birlikte, Almanlar Fransızlara fazla saygı göstermeden davrandılar: Smolensk'e getirdiler, trenden boşaltdılar ve Moskova'ya yürüyerek ulaştırdılar, onları taşımak için çok büyük bir onur olduğuna karar verdiler. Napolyon'un altından geçen - Hitler'in altından geçen. Sadece dört yüz kilometre uzakta! Ve teşekkür etmelerini sağlayın, kavga etmeyip işgal ettikleri toprakları geçtiler.
Fransa’nın işbirlikçi hükümeti başkanı, aynı zamanda Rusya’yı da sevmeyen Mareşal Petain, “lejyonerlere” askeri onur, şöhret ve cesaret hakkında ilham verdi. Fakat bu yüksek konulara bağlı değildi. Almanların bağışladığı kıyafetin sert Rus sonbaharı için çok hafif ve kalitesiz olduğu ve “lejyonun” altıncı kısmı olan 400 sıcağı seven Fransız’ın bir sonucu olarak, hiçbir zaman cepheye ulaşılmadığı ortaya çıktı. Ne kadar savaşacaklarını merak ediyorum?
Genel olarak, hikaye tekrar edildi. Bu, Alman generalleri tarafından da belirtildi. İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar hayatta kalanlar, Moskova’ya saldırdıklarında düzenli olarak Napolyon’un günlüklerine baktıklarını ve 1812’in 1941’i ile aynı talihsizliklerin ve sorunların Fransızca’da yaşadıklarını dehşetle karşıladıklarını hatırladılar. XNUMX'ta Almanlar. Ve o zaman bile, onların grev kafalarında, melankolik bir düşünce, bu Rus kampanyasının büyük olasılıkla başarısızlıkla sonuçlanacağına inanıyordu.
Fakat Führer onları ileri sürdü ve gittiler. Ve Avrupa’nın birliklerinin birliklerini sürüklediler.
Sonunda, Fransız “lejyonu”, Almanların Moskova’da ilerlemesi ile birleşti. O zamana kadar Paris'ten ayrıldıkları ışıltılı gülümsemeler gönüllülerin yüzlerinden çoktan kaybolmuştu. Cesur neşeli adamlar onları son savaş yerlerine, patlamaların patladığı yere ve harap zırhlı araçlara bakarak yolda kaybetti. Şimdi, en büyük sıkıntıların onlar için şimdi başlayacağı duygusuyla acı çektiler.
Ve yanılmamışlardı. Ne kadar acıklı bir ruhun, güzel, özgürlüğü seven vatanını yakalayan ve küçük düşüren canavarın kendi isteğiyle savaşmak için ne kadar sefil beyinlere sahip olman şaşırtıcı? Bundan kısa bir süre önce olanlar için savaşmak için, I. Dünya Savaşı'nda çok fazla Fransız kanı aktı!
Bununla birlikte, bunlar bulundu. Bu insan çöpleriyle birlikte Almanlar cephenin tehlikeli bölgelerindeki boşlukları memnuniyetle kapattılar ve kendilerini kutsal Borodino alanında buldukları zaman, ilk kez, Fransızlara bir yetişkinin Kızıl Ordu ile savaşması için “onurlu” bir hak verildi. Yani, onları tam bir kavgaya attı.
DEFEAT
Wehrmacht 4 Ordusu Genelkurmay Başkanı Günther Blumentrit, bu fedakârlığın katılımcısı, aynı ordunun komutanı Mareşal von Kluge’nın savaştan önce üzgün yabancıları neşelendirmeye çalıştıklarını, 1812’in atalarının nasıl “büyük zafer” kazandığını anlattı. Rus birlikleri üzerinde.
Bu “zafer” nasıl sona erdi, hatırlamadı ve ertesi gün Fransızlar, 129 yıl önce olduğu gibi Borodino tarlasında birliklerimizin pozisyonlarına geçti.
Tarihçiler hala Borodino, Napolyon veya Kutuzov'un ilk savaşını kimin kazandığını tartışıyor, ancak bu sefer böyle bir soru yoktu. Re-Borodin’in ardından, Fransız Lejyonu’nun kalıntıları sersemlemiş, sakatlanmış ve yargılanmış, bir daha asla Kızıl Ordu ile savaşmayacak şekilde Rusya dışına gönderildi.
“Lejyon” un utanç verici yenilgisine ek olarak, ustaları Almanlar, Moskova yakınlarındaki Fransız gönüllülerin eylemleri hakkında değerlendirmelerini yaptılar: “… Savaş eğitimi seviyesi düşük. Başçavuş personel ... etkinlik göstermez, çünkü üst düzey görevliler etkinlik göstermez. Memurlar çok yetenekli değil ve tamamen politik bir ilkeye göre açıkça işe alındı. ” Ve sonunda - hayal kırıklığı yaratan bir sonuç: "Lejyon hareket edemez."
Ancak, daha sonra hayatta kalan Fransız “fatihlerden” biri Hitler'in ellerinden onur ödülü aldı. Doğru, 1945 yılında, Alman kapitülasyonunun arifesinde, bir Berlin sığınağında gerçekleşti. Yüksek bir ödülle, şanslı olanı yürümeyi başaramadı, ancak uzun yıllar boyunca oturmak mümkündü.
Moskova bölgesini ziyaret ettikten sonra, hayatta kalan "lejyonerler" uzun süredir duyularına geldikleri Polonya'da kendilerini buldu ve tedavi edildi. Sonra partizanlarla savaşmak için Ukrayna'ya ve Belarus'a gönderildiler. Komutanları Edgar Puo'ya olan gayretlerinden dolayı, Almanlardan iki demir haç aldı. Ancak bu, “sersemletici” Fransız lejyonuna yardımcı olmadı, çünkü Kasım ayında 1944, sonunda var oldu.
Bununla birlikte, II. Dünya Savaşı'nda Alman tarafında savaşan diğer Fransız birimleri vardı. 80 gönüllüleri sözde Perrot Grubu, Fransa'nın kuzeyindeki partizanlarıyla savaştılar.
Alman özel amaçlı "Brandenburg" bölümü, Pirenelerin eteklerinde bulunan ve ayrıca haşhaşlarla savaşan bir Fransız firmasını da içeriyordu. Vatansever direniş hareketinin bir kopması olarak ortaya çıkan bu şirket, partizanlar ve yeraltı savaşçılarına zarar verdi, taşımalarını durdurdu. silah 900 çevresinde anti-faşist gerillaların yıkıldığı Alpler'in bir dağ bölgesi olan Vercors savaşına katıldı.
Kriegsmarine'de binlerce Fransız hizmet etti - deniz donanma Ek yamalar olmadan Alman üniformaları giydikleri Üçüncü Reich. Neden üç renkli bu boş formaliteler?
Fakat 33-I Grenadier SS bölümü "Charlemagne" ("Charlemagne"), Fransız gönüllülerin en "ünlü" bölümü olarak ortaya çıktı. Şubat ayında Almanların 1945'i Belarus Cephesi'nin 1'inin pistine fırlattı ve geri kalan hurdalar Berlin'i savunmak için gönderildi. Orada, Reich Şansölyesi'nde, Sovyet birlikleri, SS bölümünden Nordland'daki aynı İskandinav gönüllüleriyle birlikte onları tamamen bitirdiler.
Sonra sadece bir kaç düzine Fransız hayatta kaldı. Birçoğu Fransa ile savaşan milletvekilleri tarafından idam edildi, gerisi uzun bir hapis cezası aldı. Mantıklı bir son. Bu, kendi kafanıza sahip olmamak ve uygunsuz propaganda etkisi altına girmenin anlamı budur.
GERÇEĞE GÜÇ
Zor, kritik anlarda, zihni ve ruhu zayıf olan insanlar, en güçlü görünen birine tutunurlar, bu gücün gerçekte olduğunun farkında değillerdir ve her zaman hemen görünmezler. Bir süre sonra, biri birdenbire aniden görünebilir ve umutlarını bastırdıkları kişi kaybolacaktır. Ve sonra sıkı olacaklar.
SSCB'ye karşı kaç Fransız gönüllünün savaştığı bilinmemekle birlikte, Sovyetlerin tutsaklıklarında 23 binden fazlası vardı.
Ayrıca Londra ve Washington’un Hitler’in kampında Fransa’yı seçeceği ve bunun sonucunda ortaya çıkacak sonuçları işgal edeceği Kuzey Afrika da dahil olmak üzere Anglo-Amerikan birliklerine karşı savaştılar.
Stalin’in yalnızca belirleyici bir pozisyonu ve savaş sonrası prestijiyle Fransa’nın II. Dünya Savaşı’nda muzaffer ülkelerden biri haline gelmesine izin verildi.
Charles de Gaulle, SSCB için olmasa ülkesiyle ne olacağını çok iyi biliyordu ve Churchill’in Sovyet liderinin ihaneti için olmasaydı Fransa’ya ne fatura edeceğini çok iyi biliyordu. Bu nedenle, Moskova'ya yaptığı ziyaret sırasında, “kişilik kültünden” sonra bile, De Gaulle, Kruşçev'den onu Stalin'in mezarına götürmesini ve bir saatten fazla beklemesini beklemiyor.