Rajeev Bhargava’nın önde gelen ulusal gazetelerde etik ve siyaset üzerine yazdığı köşe yazıları oldukça popüler olmuştur. Son kitabı, Umut ve Umutsuzluk Arasında, 100 makaleden oluşan bir koleksiyon, Hindistan’ın şu anda boğuşmakta olduğu etik sorunları da inceliyor. Bunu sorular sorarak, soruları basitleştirerek, çözümler sunarak ve okuyucuları etik değer yargıları yapmaya teşvik ederek yapar.
Kitap kışkırtıcı bir şekilde başlıyor: “Hindistan’ın kolektif etik kimliği baskı altında.” İfade, anında sinizm uyandırabilirken, yazar etik değer yargıları yapmak için bir rehber sağlamaya devam ediyor. O, ulusun sorununun “yargılamayı reddetmek” değil, daha çok “kendimizi tebrik eden olumlu değer yargısı ve başkaları hakkında olumsuz değer yargısı” şeklinde ortaya çıkan aşırı değer yargısı olduğunu iddia ediyor. Başka bir deyişle, olayları tam olarak anlamadan hızla doğru ve yanlış olarak sınıflandırıyoruz. Yaklaşık on yıldır moda olan “anti-milliyet” kategorisi şimdi tam da böyle bir değer yargısı kokuyor. Açıklamak için Bhargava, dost-düşman ayrımını “siyasetin kendisinin oluşturucu” olarak yapan Nazi yanlısı siyaset bilimcisi Carl Schmitt’ten alıntı yapıyor. Bhargava bu dost-düşman zihniyetini “demokratik olmayan” olarak adlandırır çünkü demokraside kimse düşman değildir; özellikle ülkenin vatandaşı olan biri. Bu, seçim zamanlarında sıklıkla kullanılan bir ayrımdır – belirli bir partiyi desteklemek sizin bir vatansever olduğunuz anlamına gelir; farklı olanı desteklemek, düşman olduğunuz anlamına gelir.
Bhargava, eğitimli Kızılderililerin uzun bir süre değer yargılarını kamuya açıklamayı reddettiklerine ve etik terminolojilerin kullanımından kaçındıklarına dikkat çekiyor. Bunun nedeni, dini liderler gibi bekçilerden duyulan korku veya şöhret kaybı olabilir. Sebebi ne olursa olsun, kamusal alanda büyük bir ahlaki boşluk yarattı ve belki de ahlaki açıdan kaba bir halk kültürünün ortaya çıkmasına neden olabilirdi. “Ahlaki kabalık” hakkında, “Küçük topluluğumuzun dışındaki insanlara acımasızca davranıldığında neden zayıf tepkiler veriyoruz veya daha kötüsü hiç tepki vermiyoruz?” “Mafya linçleri veya kast zulmü gibi durumlara ahlaki bir cevaba” ihtiyacımız olduğuna inanıyor ve toplumumuzda orta sınıfın kötülüğe karşı kayıtsızlığının sorunlu olduğunu ekliyor.
Ortaya çıkan yeni bir ideolojik şiddet biçimine işaret ediyor. Narendra Dabholkar, Govind Pansare, MM Kalburgi ve Gauri Lankesh’in “nefret grupları tarafından yalnızca (farklı) görüşlerini toplum içinde ifade ettikleri için bahtsız kişilere karşı yönetilen suikast mangaları tarafından” öldürülmesi gibi olayların, ulusu umutsuzluğa ittiğine inanıyor. . Acil bir çözümü yok gibi görünen bir durum. Ve ayrıca, ayrıcalıklardan yoksun kesimlerden bireylerin en sık karşı karşıya kaldığı, kökleri toksik erkekliğe dayanan iç karartıcı günlük şiddet var. Bıyık bırakma cüretini gösteren Dalit’in öldürülmesi ya da sevgilisine evlenme teklif eden genç bir kızın acımasızca dövülmesi gibi. “Toplumsal şiddet görüntüleri aracılığıyla sergilenen ve bir erkeklik kültürünün ayrılmaz bir parçası olan temel özellik, “gerçek erkeklerin” ahlaki bir düzeni sürdürmekten doğrudan sorumlu olduğu inancıdır. Onun koruyucuları olarak, bozulduğu zaman bu düzeni geri getirmeleri gerekir” diye yazıyor Bhargava. Ne yazık ki bu olaylar, kısa süreli sosyal medya öfkesi veya birkaç kişinin sembolik protestosu dışında pek tepki uyandırmıyor.
Karmaşık kavramları parçalayan ve bunları mümkün olan en kolay şekilde açıklayan özlü bir üslupla iyi yazılmış olan Bhargava’nın yazısı, okuyucuyu derinlemesine düşünecek kadar rahatsız ediyor. Umut ve Umutsuzluk Arasında liberal demokrasinin ideolojik kriziyle ilgili bazı soruları gündeme getiriyor. “Güçlü bir kamu şevki duygusunu öngerektiren” ortak iyiye yönelik bir taahhüt yaratmada başarısız oldu. Gerçekten de, bugün Hintli şehirli orta sınıf, mafya linçleri gibi konularda konuşmamanın bireysel bir tercih olduğuna inanıyor gibi görünüyor.
Bhargava, “Bizler kaçınılmaz olarak etik yaratıklarız” diyor ve “iyiye ya da kötüye ya da doğruya ya da yanlışa yönelmekten kendimizi alamayız”. Orta sınıfın geniş kitlesinin tavır almayı reddettiği kesin gözüktüğü için bu biraz naif görünüyor. Bhargava, karşı karşıya olduğumuz başka bir krizi de gözden kaçırıyor – kolektif can sıkıntısı. Giderek daha fazla bir hayal kırıklığı ve sinizm duygusu hisseden gençler, yaygın sosyo-politik sorunlara karşı daha kayıtsız bir bakış açısı benimsemeyi tercih ediyor. İşsizlik, işin doğası, aile beklentileri, teknolojik müdahaleler ve sosyal medya bu rahatsız edici monotonluğu körüklüyor ve kendilerini bu durumdan sıyırmak için alkol ve uyuşturucularla kendi kendine ilaç tedavisi görmelerine neden oluyor. Birkaç on yıl öncesine kadar bu bir Birinci Dünya sorunu gibi görünmüştü; Artık.
Yine de bu ilginç bir çalışma. Bu makaleler, çağdaş Hintliler için mutlaka okunması gereken eserlerdir ve bu ulusun vatandaşları olarak bizlerin, karşı karşıya olduğumuz sorunlar üzerinde düşünebilmemiz için birden çok dile çevrilmeleri gerekir.
Edward Said, bir kamu entelektüelinin misyonunun insan bilgisini ve özgürlüğünü ilerletmek olması gerektiğini iddia etti. Bunu takiben, Bhargava’nın çalışması, çoğu akademisyenin çalışmasına damgasını vuran solipsizmden kaçınır ve karmaşık fikirleri öne sürerken gereksiz sözlerden kaçınarak doğrudan yazar.
Gerçek meselelerin kolayca karıştırıldığı ve doğruyu yanlışı bilmenin zorunlu hale geldiği bir zamanda, bu kitap kullanışlı bir rehber görevi görüyor.
Mayank Jain Parichha, iki dil bilen bağımsız bir gazetecidir. Çevre, vahşi yaşam, kültür, edebiyat ve politika hakkında yazıyor.