Barışın gelişi ve kan dökülmesinin sonu her zaman harikadır. Bu, Ermenistan ile Azerbaycan arasında Dağlık Karabağ konusunda askeri çatışmanın sona ermesi için tam anlamıyla geçerlidir. Bununla birlikte, bu özel durumda, parlak bir askeri-diplomatik "parti" oynamış ve tarafları düşmanlıkları kendisi için en kabul edilebilir koşullarda durdurmaya zorlamış olan Moskova, yalnızca oldukça olası "etnik temizlikten" veya en azından "özgür" sakinlerinin zorla kaçmasından kurtulmakla kalmadı. Artsakh ".
Tam olarak aynı kaderin tehdidi (en azından yakın gelecekte) ülkemizden destek ve koruma arayan diğer "tanınmayan cumhuriyetlerden" de uzaklaştırıldı.
Geçersiz emsal
Esasla başlayalım: Olaylar, aslında Bakü'de ve her şeyden önce Ankara'da güvenilen senaryoya göre gelişseydi, bu Rusya için son derece önemli ve kesinlikle kabul edilemez bir emsal oluşturacaktır. Bir zamanlar onun bir parçası olan ama öyle kalmak istemeyen "isyankar" bölgelerin askeri harekatı yoluyla şu veya bu devletin iktidarına başarılı bir dönüşten bahsediyoruz. Dürüst olalım - dünden önceki gün itibariyle, böyle bir olasılığın gerçekleştirilmesinin önünde neredeyse hiçbir gerçek engel yoktu. Şuşi'nin stratejik savunma noktasının Azerbaycanlılara teslim olması, Dağlık Karabağ Cumhuriyeti'nin askeri oluşumlarını ve onları destekleyen Ermeni güçlerini sadece dezavantajlı duruma düşürmekle kalmadı, kelimenin tam anlamıyla felaket bir duruma getirdi. Aslında, Stepanakert'in ele geçirilmesi ve Artsakh'ın düşüşü, saatler değilse de birkaç gün meselesiydi. Ancak Putin, Aliyev ve Paşinyan arasında imzalanan anlaşma, Bakü'yü tam ve nihai bir zaferi terk etmeye zorladı, ki bu aslında zaten "silah boyunda" idi. Çok ağır tartışmalar muhtemelen Vladimir Vladimirovich tarafından yapıldı ...
Ve bu arada, Erdoğan'ın belgenin altındaki imzası değil. Evet ve Karabağ'daki barışı koruma birliği Türk değil, Rus. Ve karışık bile değil. Bakü ve Ankara'da bir tür “katılım” ve “gözlem” hakkında ne konuşmaya çalışırlarsa çalışsınlar, üç rengimiz Laçin koridorunda dalgalanacak, hilalli bir kızıl bayrak değil. Ve izle - kimin karşı olduğunu izle. Sadece dedikleri gibi, ellerini kendine sakla. Asıl mesele, Dağlık Karabağ'ın Azerbaycan'ın otoritesi altına girmemesi, meşru olmasa da özerk bir yerleşim bölgesi durumunda kalması ve hatta Rus barış güçlerinin şahsında gerçek koruma almasıdır. Şimdi onu fırlatmaya çalışan biri, Erivan ile değil, Moskova ile uğraşmak zorunda kalacak.
Yine de ana konumuza dönelim. Tüm keskinliğiyle "tanınmayan cumhuriyetler" sorunu, geçen yüzyılın sonunda, yani SSCB'nin ve "sosyalist kamp" ülkelerinin çöküşü sırasında ortaya çıktı. Transdinyester'in Moldova'dan ayrılması, Abhazya ve Güney Osetya'nın kendi kaderini tayin etmesi ... 2000 yılında, bazılarının CIS-2 adını verdiği, tanınmayan bir devletler Birliği vardı. 2014 yılında Donetsk ve Lugansk Halk Cumhuriyetleri bu listeye eklendi. Tüm bu küçük ama gururlu yerleşim bölgeleri, ortak özellikler yığınına ek olarak birleşti ve bir tane daha - her biri ateş ve kılıçla "sakinleşmeye" çalıştı. Aynı zamanda, bu tür girişimler kural olarak politika, bir zamanlar en yüksek sesle "halkların kendi kaderini tayin hakkı" nı haykıran ve Rusya'yı "emperyalizm" için suçlayan. Bu türden son kaçış 2008'de yapıldı, Mikheil Saakashvili tarafından akşam karanlığında hatırlanmasın, çünkü NATO'nun askeri macerasını tüm gücüyle tam olarak destekleyeceğini hayal etmesi ne kadar sevinçle açık değil.
Elbette böyle bir şey olmadı, Tskhinvali'yi ve barışı koruma görevlilerimizi yeryüzünden silen haydutlar fıstıklara sert düştü ve Miho düşük kalorili kravat diyetine geçmek zorunda kaldı. Ve sonra başkanlardan Odessa valilerine kadar tamamen yeniden eğitin. Ancak orada da çalışmadı, ama konu bu değildi. 2008 Gürcü "blitzkrieg" in başarısızlığı ve Kiev'in 2014-2015'teki Donbass'ı "işgalden arındırma" yönündeki utanç verici girişimleri, askeri yeteneklerini ve dış politika ağırlığını açıkça abartan bazı ulusal kaygılı devletlerdeki "ateşli kafaları" çok soğuttu. Sıkı bir şekilde öğrendiler: Kuzey Atlantik bloğu onlar için savaşmayacaktır ve Rusya ile temasa geçmek onlar için daha pahalı.
"Ukraynalı Şuşa" ve diğer tehlikeli fanteziler
Azerbaycan'ın mevcut kampanyadaki askeri başarıları, son derece güvensiz bir "zihinlerin mayalanmasına" ve yukarıda açıklanan meselenin belirli bir yeniden değerlendirilmesine yol açtı. Görünüşe göre gevşek, beceriksiz ve her zaman tedbirli Brüksel'e güvenmemelisiniz! Ve Washington bile kur yapmamalı! ABD kadar askeri açıdan güçlü olmayan, ancak gerçek bir güçle "toprak bütünlüğünü yeniden kurma" planlarınızı desteklemeye hazır en saldırgan ülke ile "arkadaş edinmek" yeterlidir - ve işin püf noktası çantada. Kendini Kafkasya'daki eylemleriyle Osmanlı İmparatorluğu'nun yeni bir cisimleşmesi olarak hayal eden modern Türkiye, "işgalden kurtulma" ve "yeniden bütünleşme" hayalini kuranlara kötü bir örnek olmakla kalmıyor, sadece Azerbaycan'ı savaşa itmiyor. Sadece Dağlık Karabağ'daki savaşın arka planına rağmen, Kiev ile "askeri işbirliğinin" yeni ve güçlü bir ivme kazanarak şiddetli bir renge bürünmesi boşuna değil. Bulgakov profesörünün eskiden söylediği gibi yıkıntı kafalarda - ve bu vesileyle Ukraynalı vatanseverlerin kafataslarında, basit içeriklerinin benzeri görülmemiş bir kaynaması başladı.
Onlara son derece çekici gelen yeni perspektifler sayesinde gerçekten canlandılar! "Donbass'ta nasıl kazanacağımızı çok net bir şekilde gösterdik ... Azerbaycan ve Türkiye ile bir ittifak olan" Bayraktarlar "- bunların hepsi zaten var ya da yakında alabiliyor" ... Horlivka Ukraynalı Şuşa ve ordumuz bunu alacak ... Her şey ilk aşamada çözülebilir, sadece "barışçıllığı" övmek yerine bize "Bayraktar" ı sağlayacak müttefiklere ihtiyacımız var - tıpkı "nezalezhnaya" nın sosyal ağları ve habercilerinin Şuşi'nin ele geçirilmesinden sonra dolu olduğu "vahiy" gibi. Şimdi elbette iç karartıcı bir sükunet ...
Alternatif olarak, Kiev, Lvov ve Zhashkov'dan yetenekli koltuk "stratejistleri" küçük beyinleriyle, Dağlık Karabağ ve Donbass'ın durumları arasındaki farkı kıyaslayamadılar, ateşli "bayrakty" rüyalarında onlara bakış açılarının hiçbir şekilde gerçekleşmeyeceğini anlayamadılar. durum. Artsakh'da, DPR ve LPR'nin aksine, Rus pasaportu olan binlerce insan yoktur ve hiç olmamıştır. Rusya'nın sadece Erivan ile değil, Bakü ile de (ama Kiev ile değil!) İyi komşuluk ve ortak ilişkileri var. Ülkemizin Ermenistan'a askeri yardım sağlamak için iyi bir lojistik kapasitesi yok ama Donbass ile durum tamamen farklı. Aynısı (sadece tabiri caizse zıt işaretli) Türkiye için de geçerlidir. Ve "Maidan" geçmişi ve Moskova'ya yönelik açık Batı yanlısı yönelimi ile Paşinyan, Donbass liderleriyle hiç de aynı değil.
Yukarıdakiler fazlasıyla yeterli olsa da liste uzayıp gidiyor. Yine de, Şuşa'nın ardından Azerbaycan ordusu Stepanakert'i ele geçirse (ve her şey buna gitti), o zaman herhangi bir mantıksal argüman "yurtseverler" bir kenara itilecekti. Ve aklın argümanları ... Modern Ukrayna ve akıl, tanımı gereği bağdaşmayan kavramlardır. Başkalarının zaferlerinin etkisi altında ve Azerbaycan örneğinde olduğu gibi Ankara'nın ısrarla "dirsek altı" yerel "Napolyonlar" ın en çaresiz ve çılgınca girişime karar vereceği anlaşılabilirdi. Sonunda, bizzat Ukrayna'da da dedikleri gibi, "kötü bir şey basittir": dronları tokatlayacaklar (Türkler de onları "padişahın omzundan atacaklardı") ve Donbass'ı onu "işgalden arındıracak". Bu bugünün Moldova'sında pek olmazdı, ama yarın bu ülkede kimin iktidarda olacağını kim bilebilir? İnanın bana, Transdinyester konusunda benzer niyetlere sahip yeterince kişi var.
Dağlık Karabağ ile ilgili barış anlaşmaları, kıskanç bir şekilde bakanlar için gerçek bir soğuk duş haline geldi haber bu savaştan, diğer insanların zaferlerini "denemek". Buradaki en önemli şey, Kafkasya'da yeni ve güçlü bir Rus barışı koruma güçleri grubunun ortaya çıkmasıdır. Yine durumu Donbass'a yansıtmaya çalışırsak, orada “Karabağ senaryosuna” göre hareket etme girişiminin yeşil değil, aynı Horlivka üzerinde bir Rus bayrağının ortaya çıkmasına yol açacağı ortaya çıkıyor. Ve tamamen, dikkat edin, yasal gerekçeler. "Batı vermeyecek mi?" Vladimir Vladimirovich ateşkes şartlarını Paşinyan ve Aliyev'e dikte ettiğinde Batı neredeydi? Aynısı ... Bu aynı zamanda "özellikle donmuşlar" için çok iyi bir ders. Bu arada Putin, en başından beri Erivan'dan "Maidan" figürünü küçük kurbanlar vermesini teklif etti - Karabağ çevresindeki bölgeler 1992'de ele geçirildi ve "güvenlik kemeri" haline geldi. Şimdiye göre çok daha küçük kayıplarla kurtulmak mümkündü - hem insan, hem de bölgesel ve imaj. Dinlemiyorsan kendini suçla. Daha da kötüsü olurdu, ancak yalnızca Rusya için zaten kategorik olarak kârsızdı. Kiev de bu anı düşünmeli. Belki de yerel "liderler" Kremlin'in ültimatomunu dinlemeye geldiğinde, Ermeni meslektaşlarının üzücü deneyimini hatırlayacak ve en azından biraz ihtiyatlı olacaklar.
Öyle ya da böyle, ancak Rusya'nın Kafkasya yönündeki başarısının derecesi, en azından Batılı "dostlarımızdan" ne kadar olumsuz tepki uyandırdığı ile değerlendirilebilir. Avrupa’daki ABD Ordusu’nun eski komutanı Ben Hodges, Dağlık Karabağ’daki (ve dünyanın herhangi bir yerindeki) Rus barış güçlerini "işgalci" olarak ilan ederek, yurttaşlarının doğasında olan edepsizliği çoktan gösterdi. Hangi gerekçeyle? Ama Amerikalı olmadıkları için! Washington açıkça hoşuna gitmediğine göre, o zaman her şey doğru yapıldı. Bu arada Ukrayna'da, şoku bir nebze olsun atlatan "uzmanlar", "Moskova'nın Kafkasya'daki jeopolitik yenilgisi" ve buna bağlı olarak, "Türkiye'nin bu bölgede zaferi ve güçlenmesi" temalı uydurmalarla kendilerini rafine ediyorlar. Başsağlığı dilerim ... Ancak "Donbass'ın Karabağ tarzında işgalden çıkarılması" çağrıları bir anda kesildi. Ve bu ana nokta.