

|Bir Ukraynalının savaş günlüğü: Bizi bombalayan Hitler değil, Putin|
|Kiev’de yaşayan Mike adlı Ukraynalının Rusya’nın işgal harekâtına başladığı 24 Şubattan itibaren tuttuğu günlükler The Guardian’da yayınlandı.|
|Dünya Haberi|


FERSUDE - 43 yaşındaki Kievli Mike, günlüklerinde Rusya'nın Ukrayna'nın işgalinin bir hafta önce başlamasından bu yana hayatın nasıl değiştiğini anlatıyor.
24 Şubat – İşgal günü
Ukrayna işgalinin ilk günü arkadaşlarla bir parti planlamıştık ve bir restoranda masa ayırtmıştık.
Ama sabahın erken saatlerinde, sabah 5 civarında, ailem - eşim ve 10 yaşındaki oğlum - evimizin üzerinde uçan Rus roketleri tarafından uyandırıldı. İlk düşünce alabildiğimiz her şeyi alıp gitmekti. Ama tüm yollar trafiğe kapalıydı ve sürekli bizi bombalıyorlardı. Korkunçtu. Bu yüzden yakındaki bir yeraltı otoparkına gittik ve tüm günü orada geçirdik.
İlk gün orada yaklaşık 60 kişi vardı. Hava soğuktu, ısıtma yoktu ve insanlar yerde yatıyordu. Bazen malzeme almak için daireye geri döndük
Otoparkta arabamızda uyuduk. Oğlum arka koltuktaydı, karım ve ben öndeydik, yarı oturuyorduk ve yarı yatıyorduk. Neredeyse 2 metre boyundayım, bu yüzden çok rahat değildi.
Yıldönümümüzü düşünmeye çalıştık - birlikte geçirdiğimiz harika 15 yıl hakkında, Tanrı tarafından kutsanmış çok sevdiğimiz 10 yaşında bir oğlumuz olduğunu. Ama o ilk gün, sadece korkuyla ilgiliydi.
25 Şubat
Arabada uyumak korkunçtu, sırtım daha önce hiç acımamıştı. Sabah sessizdi - neredeyse sessizdi-. "Sessiz" kelimesinin anlamı değişiyordu - 10 yerine sadece iki patlama duyduğunuzda. Eve gittik ve kahvaltıda hızlı bir şekilde yulaf lapası yedik.
Ukraynalılar dost canlısı insanlardır ve neredeyse tüm komşularımızı çok iyi tanıyoruz. Bu yüzden, daireye su şişeleri doldurmak, yiyecek getirmek, çocuklu kadınların beslenmesi ve gizlilik içinde değiştirmeleri için otoparkta bir alan yapmak gibi, alamayanlar için yiyecek ve su almayı organize etmeye başladık.
Ayrılmayı düşündük, ama trafik hala çok kötüydü. Bu çılgınlığın sona ereceğini düşünüyorduk. O gece yine yeraltında uyuduk.
26 Şubat
Üçüncü gün bazı arkadaşlar otoparkta soğuktan hastalandı ve dairemize dönmeye ve normal yaşamaya karar verdik - duş almak, yemek pişirmek, oğlumuzun dersleriyle ilgilenmek ve çevrimiçi satranç oynamasını sağlamak-. Pencerelerimizi bantladık. Asansör artık çalışmıyordu.
Oğlum çok cesur bir çocuk. Ağlamamaya çalışıyor. Yardım etmeye çalışıyor. Ama ne zaman pencerenin dışından siren çalsa ve aşağı inip sığınağa doğru koşsak korktuğunu görebiliyorum. Ama panik yapmıyor.
O gün bahçemizde bir komşumla duruyordum. Aniden yakınlardaki otomatik tüfeklerin seslerini duyduk. Daha sonra Telegram aracılığıyla Rus birliklerinin şehre sızmaya çalıştığı haberini okudum. Tasfiye edildikleri yazıyordu.
Silah sesi duyduğunuz anda, korkmazsınız - korkmak için zamanınız yok, sadece oğlunuzu otoparkta güvenli bir yere götürmeniz gerekir. Şok biraz sonra, öldürülebileceğinizi anladığınızda ortaya çıkar. Ya da daha kötüsü, karın ve çocuğun öldürülebilir ve sen hayatta kalabilirsin.
27 Şubat
Pazar gününe kadar, küçük mahalle dükkanlarından bazıları tekrar açılmıştı. Bu savaş gerçekliğimizi değiştirdi. Açık bir dükkan veya benzin istasyonu normal hayata dönüş gibi hissettim. Ama kuyruğa girdiğinizde, öldürülme ihtimaliniz vardır.
Dükkanın içinde sadece birkaç malzeme vardı. Ancak raflar boş değildi, önceki müşteriler hala kuyrukta olanları düşünmüştü.
Ailemiz ve otoparktaki diğer insanlar arasında yemek paylaştım. Otoparktakiler şimdi yaklaşık 150'ye çıkmıştı. Herkes için daha fazla malzeme organize etmeye başladım: yiyecek, su, tuvalet kağıdı.
O gece dairemizde güvende olduklarını kontrol etmek için herkesi aradık. Karım ve oğlum yatak odamızda, ben de oğlumun odasında uyudum. Onun kısmı sirene daha yakın. Duyacağımdan emin olmak için, uyurken pencereyi açık bıraktım - şey, buna gerçekten uyku denilemez. Gözlerin kapalı yatıyorsun. İçinde belgeler ve yiyecekler olan bir çantanın yanında giyinik uyuyorsun. Buradaki herkes yorgun.
28 Şubat
Pazartesi günü şehirdeki bazı büyük mağazalar birkaç saatliğine açıktı. Malzemeleri doldurmak için arabamı aldım. Yalnız gittim ve eşimle hoparlörde kaldım ve sürekli telefonumdan konumumu takip etti.
Belgelerimi kontrol ettirmek için ne zaman barikatta durdurulsam askerlerimize "Neye ihtiyacınız var?" diye sordum. Onlara sigara ve su gibi şeyler getirdim. Bizi savunan, Ukrayna'yı savunan, 7/24 dışarıda uykusuz duran bu insanlara teşekkür ederim.
Ukrayna, Rusya ile karşılaştırıldığında küçüktür ve ordumuz çok daha küçüktür. Ama buradaki insanların cesareti ve son nefese kadar ülkeyi savunmaya hazır olduklarını göstermeleri bana umut veriyor.
1 Mart
Salı günü benzin almaktan dönerken karım beni aradı. "Holokost anıt kompleksinden duman çıktığını görebiliyoruz."
Kesinlikle yıkılmıştım. Ben Yahudi'yim. Babam 83 yaşında ve ailemin yarısını öldüren Soykırımdan sağ çıktı. Anma törenine çok sık giderdik çünkü oğlumun tarihi bilmesini istiyordum.
Babamın bombalardan kaçmak için tarlada koştuğuna dair anıları var. Şimdi, oğlum da aynısını yapmak zorunda, ama bizi bombalayan Hitler değil, Putin. Tamamen şok oldum ve depresyondaydım. Ukrayna'daki başkanımızın Yahudi olduğu bir sır değil. Hepimiz başkanımızı destekliyoruz, onunla gurur duyuyoruz.
Rusya'da tanıdıklarım var. Yarısı artık arkadaşım değil. Birkaçı bana bu savaşı başlatanın biz olduğunu söylemeye çalıştı. Sadece onları engelledim; Yazdıkları saçmalıkları okumak istemiyorum. Rus TELEVIZYONU beyinlerini yıkadı - bir arkadaşımın bana söylediği gibi, "tv değil, radyasyon".
2 Mart
Çarşamba günü Ruslar Kiev'i terk etseniz iyi olur dediler. Karım ve ben hala gidip gitmemeyi düşünüyorduk. Bizi durduran iki şey vardı. İlk olarak, ailesi Chernihiv'de. Çaresizce onları cehennemden çıkarmaya çalışıyorduk, böylece bizimle gelebilirlerdi. İkincisi, hala buradaki insanlara yardım etmek istedim.
Ben barışçıl bir insanım. Savaşmamın tek yolu evime gelmeleridir – ailemi savunacağım-. Bu noktada, bizi savunanlara ve yardıma ihtiyacı olanlara yardım etmek için elimden geleni yapıyorum.
Ailemle Batı Avrupa'ya gitmeye karar verirsek, ilk gün paketlediğimiz kayak ceketlerine ve kışlık kıyafetlere değil, farklı kıyafetlere ihtiyacımız olduğunu fark ettik.
3 Mart
Sonunda gitmeye karar verdik. Gergindim, ama Putin'in perşembe günü Macron'la yaptığı konuşmayı ve tüm Ukrayna'yı kontrol etme amacını duyduktan sonra, artık bu ülkeyi mahvedene kadar durmayacağını anladık. Putin'in Rusya'sında yaşamaya hazır değildik.
Ama çoğunlukla, karar oğlumun ve karımın güvenliğiyle ilgiliydi. Artık savaşı görmesini, bombalamadan ve tanklardan korkmasını istemedik. Büyükanne ve büyükbabası olmadan gittiği için çok üzgündü. Biz de onları bırakmak istemedik ama oğlumuzla ilgilenmemiz gerekiyordu.

