Canterbury Katedrali, Ortaçağ İngiltere'de en önemli hac merkezlerinden biriydi. Canterbury'de 597'den beri Aziz Augustine'nin Sakson kralı Ethelbert'i vaftiz ettiği bir katedral olmuştur. Canterbury Başpiskoposu, ülkedeki en üst düzey dini şahsiyetti ve katedralde bulunuyordu. Katedral ortaçağda hem dini hem de siyasi düzeyde büyük öneme sahipken, 1170'de orada bulunan Thomas Becket cinayetinden sonra bir hac merkezi olarak önemi artmıştır.
Canterbury Başpiskoposluğuna 1070 yılında atanan Lanfranc tarafından inşa edilen orijinal katedralin ya da Norman katedralinin kalıntıları gerçekte değildir. Ancak, Bede'nin beğenilerinin yazdığı yazılar bize katedralin içinde nasıl göründüğü hakkında bir fikir vermektedir Orijinal form. Keşiş Eadmer, katedralin 1067 yangından önce nasıl göründüğünü ve yeniden yapılanmanın Lanfranc'ın gözetimi altında tamamlanmasından sonra nasıl göründüğünü açıkladı. Gervase, katedralin koro bölümünün 12. yüzyılın sonlarında yapılan bir yeniden yapılanma döneminde neye benzediğini yazılı olarak açıkladı.
Büyük Canterbury Katedrali'nin büyüklüğü, bakım için her zaman para ödenmesi gerektiği anlamına geliyordu. Yeterli para bulunmadığı zamanlar oldu. Lanfranc tarafından yapılan nef, katedralde 1174'te isabet eden bir yangında hayatta kaldı, ancak yok oldu ve çürümeye başladı. 1370'lerin sonunda, nefin durumu, Başpiskopos Sudbury'nin yeni bir nefeste çalışma emri vermesiydi. Bunun için Edward III’e usta bir mason olan Henry Yeveley getirildi. Çalışmanın tamamlanması yirmi beş yıl sürdü ve bugün görülebilir. NEF'in önceki çalışmaları, Yeveley'in çalışabileceği uzunluk ve genişlikleri sınırladı. Ancak, yükseklik konusunda - zamanın bariz mühendislik nedenleri hariç - ve zeminden tonozlara kadar bu tür bir sınırlama yoktu; 16. yüzyılın sonlarında, katedralin devasa merkez kulesinin dengesini sağlamak için sunağın üzerine bir taş kiriş yerleştirildi.
Bir usta masonun çalışması gereken araçlar sınırlıydı: Çekiçler, keskiler, kaba ölçümler, ahşap iskele vb. Ancak, tüm bu sınırlamalar için Canterbury'de gösterilen mesleki beceriler en iyisi Bell olarak bilinen merkez kulede görülür. Harry Kulesi. Erkeklerin sırtlarında, sabit bir iskelenin altında çalışabilecekleri tavan, hem dekoratif hem de işlevseldir. Kule 235 fit yüksekliğindedir ve ağırlığı ağırlıkları temellere 'taşıyan' fan şeklindeki kubbeden geçirilerek dağıtılmaktadır. Çan Harry'nin tertemiz geometrik tavanı, 'Tanrı'nın yüceliği' için yapılan, ortaçağ mimarisinin yüce şanlarından biridir.
Katedralin doğu ucunda İncil'den hikayeler gösteren büyük bir vitray pencere var. Bunun altında, 12. yüzyıldan beri bütün başpiskoposların toplandığı, Purbeck mermerinden yapılmış patrikar koltuğu (cathedra) bulunuyor. Aslen bu sandalyenin St. Augustine tarafından cathedra'sı olarak kullanıldığı düşünülüyordu, ancak şimdi sandalyenin koronun yeniden yapılandırıldığı sırada ortaya çıktığı kabul edildi. Thomas Becket'in saç derisinin sergilendiği kathedranın yakınındaydı.
Becket’in 1170’deki cinayeti, Canterbury’ye gelen hacılar arasında büyük bir büyümeye yol açtı. Sonuç olarak, Canterbury'nin kendisi, katedral içinde Becket'in tapınağına gelen birçok hacı barındıracak şekilde değişmek zorunda kaldı. 1220'de Becket'in kalıntıları mahremden Trinity Şapeli'ne taşındı. Hacılar tapınağına yaklaşırken, bir tahta sandık göreceklerdi ve sonra:
|“Tapınak ortaya çıktı, mücevher ve altınla parlıyordu; ahşap taraflar altınla kaplandı ve altın tel ile şamdan geçirildi ve bu altın zeminde sıkışık sayısız inci ve mücevher ve yüzükle süslendi. ” (Çağdaş hesap)|
Bu mücevherler arasında daha sonra Henry VIII tarafından alınmış olan 'Regale' yakutu vardı.
Canterbury'ye giden hacılar sayısı için kesin rakamlar elde etmek kolay değildir, ancak 1420'de 100.000 hacıların nefret boyunca dizlerinin üzerinde Pilgrim'in Basamaklarına doğru yürüdükleri söylenir.