Çeviri ve Düzenleme: Gin
Zhang Xuan'in neden olduğu yaygaradan sonra, genç kızlar çevresinden uzaklaşmış, onun ve görevlinin ortada kalmasına neden olmuşlardı.
Herkes tekliflerini sunmakla meşgulken, bu ikili durmadan başka bir konu hakkında sohbet etmişlerdi ve bunu gören Ji Mo gongzi, rahatsız olmuş ve kendisine saygısızlık yapıldığını düşünmüştü. Ardından, konuşmalarını dikkatle dinlemiş ve çalışmasını küçümsediklerini fark etmişti. Buna nasıl izin verebilirdi? Bu yüzden, anında onlara bağırmıştı.
Prestijine ve yeteneklerine açıkça meydan okunuyordu.
Karşı tarafın hemen özür dileyeceğini düşünmüştü, ancak beklediğinin aksine, karşı taraf böyle bir karşılık vermişti.
Çırakların bile boyayabileceği bir oyuncak...
Öfkeden yüzü kıpkırmızı kesildi.
"Ne dedin sen?"
Yumruklarını sıktı ve vücudundan yayılan bir güç dalgası çevresindeki havanın uğuldamasına neden oldu. Genç ressam, gerçekte Pixue aleminde bir üstattı!
Yirmi yaşının altında Pixue alemine ulaşabildiğine göre, Ji Mo gongzi'nin gelişim konusundaki yeteneği kesinlikle resme yatkınlığından aşağıda değildi.
Yeşil cübbeli görevli Zhang Xuan'in böyle sözler sarf etmesini beklemiyordu ve yüzü anında soldu.
Ji Klanının başkentteki üç büyük klandan biri olması bir yana, Ji gongzi arkasında kitleleri toplayabilecek saygınlıkta 1 yıldızlı bir ressamdı. Onu bu şekilde kızdırmak... Eceline susamak demek değil miydi?
Karşı tarafı kızdırıp dayak yemek büyütülecek bir durum değildi, ancak Ressam Loncası büyük olasılıkla Zhang Xuan'e yasak koyacaktı. Bu durumda, ne kadar para teklif ederse etsin tek bir resim bile satın alamazdı.
"Gongzi, sakin olun. En iyisi... vazgeçip özür dilemeniz..."
Yanındaki gencin giysisini çekiştirerek telepatik bir mesaj yolladı.
Sonrasında, genç adam başıyla onaylayarak konuştu, "Oh, bir çırak ressamın böyle bir resmi yapabileceğini söylemek benim hatamdı!"
"İşte böyle..."
Zhang Xuan'in hatasını kabul ettiğini gören görevli tam rahat bir nefes vermek üzereydi ki, cümlenin devamını duydu. Gözleri kocaman açıldı ve neredeyse bayılacaktı.
"... Bu çırak ressamlara hakaret olur! Bu resmin seviyesine bakılırsa, herhangi bir vahşi canavar bile daha iyisini yapabilir! Beş milyon mu istiyorsun? Beş altın bile olsa bu resmi satın almam!" Zhang Xuan konuştu.
Sorun çıkartmak istemiyordu, ancak bu, her isteyenin tepesine çıkmasına izin vereceği anlamına gelmiyordu.
Benden faydalanmak mı istiyorsun? Şaka yapıyor olmalısın!
Senden faydalanmaya çalışmayarak bile yeterince iyilik ettim.
Karşı taraf resim yaparken, Semavi Yolun Kütüphanesi bile kullanmadan yedi sekiz kusur yakalayabilmişti. Karşı taraf bedavaya vermek istese bile, bu sıradan resmi istemezdi. Onun için para ödemek mi... Benimle kafa buluyor olmalısın!"
Vahşi canavar? Beş altın?
Zhang Xuan sakince konuşmuştu ve kalabalıktakiler bir yaratık görmüş gibi bakarken ne tepki vereceklerini bilememişlerdi.
Bu genç bir ressama kendi evi olan Ressam Loncasında hakaret edecek öz güveni nereden buluyordu?
"Sen..."
Ji Mo o kadar öfkeliydi ki neredeyse kan kusacaktı.
Herhangi bir vahşi canavar bile ondan iyisini mi yapabilirdi... Beş altın olsa bile satın almaz mıydı...
Karşı taraf kesinlikle onun profesyonelliğini sorguluyordu!
"Pekala, bu palyaçoyu daha fazla izlemeye gerek yok. Yukarı çıkıp diğer resimlere bir göz atalım!" Öfkeli Ji Mo'yu göz ardı eden Zhang Xuan umursamaz bir tavırla arkasını dönüp, gitmeye hazırlandı.
Tianwu Krallığına daha yeni gelmişti ve burada bir üne sahip olmasa da, usta hocalık sınavına girecek biri olarak buna uygun bir tavır sergilemeliydi.
Eğer karşı taraf bir usta hoca olduktan sonra ona böyle şeyler söylemeye kalkışsaydı, konuşarak zaman kaybetmek yerine, onu tek darbeyle şuracıkta öldürürdü!
Bu usta hocalara özgü bir güç ve yetkiydi.
Kimse usta hocaların itibarlarına leke süremezdi ve buna cesaret edenler bedelini canlarıyla ödemeliydi!
Bu genç yalnızca hava atmayı seven bir ressamdı ancak, ona zorla mal satmaya kalkışmıştı. Zhang Xuan zaten son derece saygılı davranıyordu ve tek yaptığı eserini eleştirmekti.
"Dur bakalım!"
Bu herifin onu aşağıladıktan sonra öylece gitmeye yeltendiğini gören Ji Mo gongzinin yüzü öfkeyle çarpıldı ve neredeyse kontrolden çıkacaktı.
Ancak öfkeli olsa da aklını yitirmemişti. Derin bir nefes alarak öfkesini bastırdı ve Zhang Xuan'e soğuk bir bakış attı.
"Kendinden bu kadar emin konuştuğuna göre resim konusundaki bilgilerine güveniyor olmalısın. O halde, benimle yarışmaya cesaretin var mı?
"Yarışma?"
"Aynen öyle! Aynı anda resim yapmaya başlayacağız ve resimler bitince bizim için onları değerlendirecek birini bulacağız. Resmi daha iyi olan ve daha yüksek seviyeye ulaşan kazanır! Kaybeden taraf karşı tarafın önünde eğilerek özür dileyecek ve Ressam Loncasına bir daha asla adım atmayacağına yemin edecek..."
Ji Mo'nun gözlerinde vahşi bir ifade vardı, "Buna ne dersin, meydan okumamı kabul edecek cesaretin var mı?"
"Aynı anda resim mi yapacağız? Birileri resimlerimizi mi değerlendirecek? Emin misin?"
Karşı tarafın kendine ne kadar güvendiğini gören Zhang Xuan başını salladı.
Karşı tarafla yarışmaktan çekinmiyordu. Her şekilde, bugün Ressam Loncasını gezmek haricinde yapılacak bir işi yoktu ve görünüşe göre meydan okumasını reddetse bile, karşı taraf işin peşini bırakmayacaktı.
"Ne oldu? Karşıma çıkacak cesaretin yok mu?" Ji Mo dudak büktü.
"Öyle değil, yalnızca..." Ellerini ardına bağlayan Zhang Xuan ona çaresiz bir bakış attı, "Senin... ağlamandan korkuyorum!"
Çatank!
Odadaki herkes yere düştü ve tüm odaya sessizlik hakimdi.
Huala!
Ardından, tüm odada bir hengame başladı.
"Bu kadar böbürlenecek ne var?"
"Ji Mo gongzi resmi bir ressamdır! Senin gibi bir hiç kimse nasıl böyle kibirli sözler söyleyebilir!"
"Onunla yarış! Ona gerçek bir usta ressamın yeteneklerini göster!"
...
Genç kızlar Zhang Xuan'e öfkeli bakışlar atıyorlardı. Elleri bellerinde, her biri Zhang Xuan'i paramparça etmek istiyordu.
Daha önce kibirli kimseler gördük, ancak böylesini ilk kez görüyoruz. Ji Mo gongzinin ağlayacağını söylemeye mi cüret ettin?
Onun kim olduğunu biliyor musun?
O Tianwu Kraliyet Şehrinde yirmisine gelmeden önce ressamlık sınavını geçebilen ilk kişi, resim konusunda rakipsiz bir yetenek...
Onun ağlayacağından mı korkuyorsun?
Sen kim olduğunu sanıyorsun?
Ressam Loncasının lideri mi?
"Sen..."
Ji Mo'nun vücudu sarsıldı ve ağzından neredeyse kan fışkıracaktı.
Karşı taraf kelimeleri kesinlikle acımasızca kullanıyordu!
Karşı tarafla tartışmaya devam ederse öfkeden ölebileceğinin farkındaydı. Bu yüzden, elini şöyle bir savurarak konuştu, "O halde daha fazla zaman kaybetmeden yeteneklerimizi konuşturalım!"
Ardından, sanki karşı tarafın kaçmasından korkar gibi yanındaki görevliye hızlıca talimatlar verdi.
Görevli arkasını dönüp odadan çıktı ve kısa süre sonra iki ihtiyarla birlikte geri döndü.
"Bunlar Lonca Lideri Yardımcısı Cheng ve Lonca Lideri Yardımcısı Wu. İkisi 2 yıldızlı büyük usta ressamlar, bu yüzden hakem olarak görev almalarına itiraz etmezsin, değil mi?"
Adamların Lonca Lideri Yardımcıları olduğunu duyan Zhang Xuan dikkatlerini hemen onlara çevirdi.
İkili yaklaşık Usta Lu Chen'in yaşlarındaydılar ve çenelerinden kar beyazı sakallar sallanıyordu. Belki de yıllarını resme adadıklarından, eşsiz ve saf bir duruşa sahiptiler.
"Bana uyar!"
Hakemin kim olacağı Zhang Xuan'i ilgilendirmiyordu. Bu yüzden başıyla onayladı.
"İkiniz yarışmak mı istiyorsunuz?" Öne çıkan Lonca Lideri Yardımcısı Cheng çatık kaşlarla sordu.
Görevli yolda durumu anlatmıştı; nereden geldiğini bilmedikleri bir genç ortaya çıkmış ve Ji Mo'nun karşısında kibirle konuşmuştu, sonuç olarak aralarında bir sürtüşme yaşanmıştı... İki Lonca Lideri Yardımcısı bu gencin nasıl bu kadar kendine güvenebildiğini merak ediyorlardı.
"Peki!" Ji Mo gongzi eğildi.
"Resim sanatını kimden öğrendiğini sorabilir miyim?"
Lonca Lideri Yardımcısı Cheng, Zhang Xuan'e dönerek sordu.
"Ben on üç krallıktaki usta ve büyük usta ressamları tanırım, bu nedenle hocanın kim olduğunu tanıyor olabilirim!"
"Yalnızca resme ilgi duyuyorum, bir hocam yok!" Zhang Xuan yanıtladı.
Resim konusundaki anlayışı kitaplardan geliyordu ve gerçekten de bir hocası yoktu.
"İlgi mi? Bir hocan yok mu?"
Lonca Lideri Yardımcısı Cheng ve Wu birbirleriyle bakıştılar, durum onları şaşırtmıştı.
Resim, Dokuz Büyük Yolda en alt sırada olsa da, bir hocanın rehberliği olmadan gerçek yetenekleri öğrenmek imkansızdı.
Karşı taraf sırf resme ilgi duyuyor diye 1 yıldızlı bir ressamla yarışmaya mı cesaret ediyordu?
Bir usta ressamın yeteneklerinden mi habersizdi, yoksa kibri mantığını köreltmiş miydi?
"Resim zarif bir sanattır ve böylesi bir yarışma nezaket kurallarını aşar. Eğer ikinizin bir anlaşmazlığı varsa, en iyisi bunu kendi aranızda çözmeniz. Bunu bir yarışmaya taşımanıza gerek yok!"
Bir anlık tereddütten sonra, Lonca Lideri Yardımcısı Wu ikiliyi ikna etmeye çalıştı.
Resim incelikli bir alandı ve bunu yarış için kullanmak bir ressama uymazdı.
"İki büyük ustanın bizi ikna etmeye uğraşmamasını rica ederim. Akademisyenler birbirlerini edebiyat yoluyla tanırlar. Ayrıca, inanıyorum ki birer ressam olarak gururumuzu korumamız gerekir. Bu herif resmime hakaret etti, eğer bugün onunla kozlarımı paylaşamazsam uyku uyuyamam!"
Zhang Xuan konuşamadan önce, Ji Mo çoktan sözlerini bitirmişti.
Bu herif çırak ressamların ve vahşi canavarların bile ondan iyi resim yapabileceğini söylemişti. Eğer bugün ona dersini vermezse, itibarı yerle bir olurdu ve gelecekte kimsenin yüzüne bakamazdı.
"Bu..." Ji Mo'nun meselede ısrarcı olduğunu gören iki Lonca Lideri Yardımcısı Zhang Xuan'e dönünce, tek yaptığı başıyla onaylamak oldu. "Eğer yarışmak istiyorsa, öyle olsun!"
"Pekala öyleyse!"
İki tarafın da yarışmayı kabul ettiğini ve onları vazgeçirmenin imkansız olduğunu gören iki Lonca Lideri Yardımcısı çaresiz kabul ettiler. "İkiniz de birbirinizle yarışmaya kararlı olduğunuza göre, bizler hakemlik yapacağız! Kurallar basit; süreniz iki saat ve yaptığı resim daha yüksek seviye olan kazanır! Eğer iki resim de aynı seviyede olursa, daha az sürede tamamlayan kazanır!"
Sanatta üstün ya da kötü diye bir kavram yoktu ve herkes farklı zevklere sahipti. Bu yüzden hangi eserin üstün olduğunu belirlemek imkansızdı.
Ancak, resimde farklı seviyeler olduğuna göre, bunu resim yeteneklerini tarafsız olarak ölçmek için kıstas olarak kullanabilirlerdi.
"Haydi başlayalım!"