Gerçekten Seyahat Etmeyi Sevmiyorum
Ama olağan nedenlerden dolayı değil
Şu an Fransa’dayım. Paris değil, daha ziyade birkaç saat batıda, kara su ile birleştiğinde; Okyanus yosunlu kayalar boyunca tuz yalıyor ve gri hava deniz gibi kokuyor.
Cumartesi günü indik ve çok hoştu. Birkaç krep, bazı frite ve meyveler, ve acı au chocolat'ın adil payımızdan çok daha fazlası vardı, ancak çoğunlukla Bretagne, baget, kahverengi torbalanmış peynir blokları ve en iyi tereyağı oldu. hayatım boyunca hiç yaşamadım - Jean Yves Bordier alkışlıyor ve bizler çalışma odamızda minik metal kahve kaşıklarıyla ufak tefek ufak tefek şeyler çekerek hayatımızdaki çalışmalarına hayran kaldık. üzerimize geldi. Okyanus boyunca istiridyelerimiz vardı, yeşimsi gelgitin kendisini çekişini izlerken kabukları kazıkların içine koyduk ve el ele yürüdüğümüz karanlığa kadar el ele yürüdük. yılın.
Yine dediğim gibi, çok hoştu. Ve yine de burada olduğumda bile, ben de burada değilim, çünkü her şey aptal gibi geliyor - aşırı hoşgörülü; hiçbir şeyin olmadığı, hiçbir şeyin olmadığı, burada yaşayan insanlar için gerçek olanın var olduğu, ancak sadece bizim için deneyimlediğimiz, ikimizin içinde olduğumuz ve henüz yapmadığımız bir tür fantezi anı olan bir kaçış. istediklerimiz, çünkü diğer yarımız aslında ait olmadığımızı biliyor. Bu bizim gerçek hayatımız değil. Bu fabrikasyondur - belki de burada yaşayanlar için değil, kesinlikle bizim için.
Seyahate gelince, birkaç insan var.
- Seyahat etmekten nefret edenler
- Seyahat etmeyi sevenler (veya sevmek)
- Seyahat etmek zorunda olanlar
- Ve sonra yolculuktan fazla çıkamayanlar var; kim bunu yapmaya mecbur hissetmiyor ve bir kez yaptıklarında, “iyi yapıyor”
Benim özel ilgim son kategoride - ve buna başlayacağız. Ama önce, üslerimizi ele alalım:
Seyahat etmekten nefret edenler
Sebeplerin çoğunu zaten biliyoruz, ancak en yaygın olarak, tanıdık olanları (“normal”) veya rahat olanı tercih eden insanlar. Sadece gelenekleri ve kültürleri, kendilerinden farklı olmayan dil ve yemekleri istiyorlar. (Ya da belki seyahatin lojistik bölümünden nefret ediyorlar - uçaklar, döviz bozdurma, bahçelerini sulayacak birini bulmak, ne olursa olsun.)
Bu nedenlerden herhangi birini arıyorsanız, bildirdiğim için üzgünüm, ancak bu yayın o yayın değil. Ve bu sebepler benim sebeplerim değil.
Seyahat etmekten nefret etmiyorum. Dil engelini aşarak, bazı temel ifadeleri öğrenerek ve onları bir araya getirerek, hala geçmeyecekleri kadar kasap yapmamalarını umarak yolumu açacağım. İşlerin “plana” göre gitmediği zaman umrumda değil - Bir planım olmadığını bile umursamıyorum. Jet lag ile gayet iyi yapıyorum ve konaklama için çok faydalı olabilirim. Mutlulukla yerel spesiyaliteyi yiyeceğim - hatta suyu içeceğim ve - tahtaya çarpacağım - şimdiye kadar hastalanmadım.
“İyi seyahat etmeme” sebebim tamamen başka bir şey - ve orada özel bir ıstırap çeken başkaları da var. Buna ulaşacağız.
Seyahat etmeyi seven insanlar
En sık olarak, bu gruptaki insanlar, toplumun tamamen işlevsel üyeleri olan, az ya da çok “normal” şekillerde çalışan ve yaşayan iyi ayarlanmış bireylerdir. Yılda birkaç tatil yapmaktan hoşlanıyorlar (bazen karşılayabiliyorlarsa uluslararası), eşit parçaların gevşetilmesi veya eğlenmesi veya “yeni bir şey” görmek veya yapmak ya da en azından “biz” türünü görmek isteyenler. görmen gerekiyordu.
Jenna Woginrich'in yazdığı gibi
“İyi, kendini gerçekleştiren insanlar seyahat ediyor. Eğer istemiyorlarsa isterler. ”
Bazen yeni deneyimlerden hoşlanıyorlar. Yılda birkaç kez seyahatle karıştırmayı severler, normal rutinlerinin dışında bir şey görürler. Anlamı: hayatlarını seyahatlerini desteklemek için inşa ediyorlar, tersi değil…
Seyahat etmek zorunda olan insanlar
“Yeni deneyimler” için yaşayan ve nefes alan kişiler. Sadece “seyahat” değil, “her şey” ve “herkes” “her yer”, “herhangi bir şekilde” bağlanırsa ölen veya öfkelenen veya tamamen geri kalmış olanlar. Seyahat etmeyi, hareket etmeyi, değişmeyi ve deneyimlemeyi baştan çıkarmak bir yaşam - yani nefes almak veya düşünmek kadar tartışılmaz bir şey. Eğer mümkünse, periyodik olarak noktadan zıplayabileceklerse, yolda ya da bir sırt çantası dışında yaşayacak olan insanlardır. (Ve sık sık, gerçekten yapan insanlar.)
İlk grup insan iyi seyahat eder. İkinci grup, ironik olarak yeterli değil. Derin değil.
Çünkü, Annika Ziehen'in yazdığı gibi, “her şeyi” istemek ve “her yere” gitmek diğer tarafı da “her zaman daha fazlasını istemek” anlamına geliyor.
“Beni inanılmaz derecede mutlu eden bir şeyden hoşlanamayacağımı, hiç kimsenin olmadığı gibi kelebekler verdiğimi ve dünyaya attığım her adımda beni daha iyi bir versiyonuna dönüştürdüğümü düşünecektiniz. Ama ben yaparım.
Oh, keşke küçükken sahip olduğum şeyden memnun olabilseydim, ne yazık ki değildim… Şimdi daha fazlasını istemek için günlük bir ikilemim var. Daha fazla görmek, keşfetmek, daha yeni, daha aynı, fakat farklı, daha az sıradan ve evden daha sıradan. Ondan nefret ediyorum ama yardım edemiyorum.
Aklım hala durmuyor ve açıkçası çok yorucu. Cape Town'dayken Bangkok'u hayal ediyorum ve Marakeş'te olsaydım, oh hayır, Floransa'da Essaouira'yı. Bir tabak Pad Thai alıyorum ve Japonca istiyorum, evde harika bir Meksika restoranı buldum ve keşke New York'ta Venezüella arepası için dönebilseydim. Çimlerin her zaman daha yeşil olmasıyla ilgili değil, çimleri önemsemiyorum, ama gökyüzü daha mavi, ufkun daha geniş ve daha egzotik olan kokularla ilgili. ”
Etkili bir şekilde, daha geniş ve daha derin bir “eksiklik korkusu” - tek seferde bir tane alabileceğimiz sonsuz zamanlar ve yerler için özlem, ve bizi asla yeterince terk etmeyen bu kısa süreli uzlaşmanın yürekliliği. Kendi yollarına açlar.
Sadece seyahat etmekten fazla kurtulmayan insanlar
Bu. Bu benim.
Bunun dışında nasıl tarif edileceğinden emin değilim, şunun dışında: boş:… boş.
Ve bunun bir sinik ya da elitist olarak değil, yıpranmış bir duvara karşı sakin bir gelgitin yavaşça atlanması gibi yumuşak ve biraz üzgün olduğunu söylüyorum.
Ve bunun sebebi, önceki gezgin türünü de dahil etmemin - yaşadığı ve yeni deneyimler yaşayan, “her şeyi” istemek ve kendilerini hiçbir zaman tam anlamıyla kırılmamış bir şekilde bulması noktasına getiren kişi - belirtmek: - bu tam tersi. Sadece diğer yöne eşit derecede üzücü.
Bir kalbin “her şeyi” istemek üzerine ağrıdığı, bir diğeri “hiçbir şey” istemek üzerine ağrıdı.
Tout. Rien.
La même seçti, mais différente.
Seyahat sık sık biraz boş hissediyor
Bir başarıdan veya aydınlanmadan uzak, çoğu zaman daha hoşgörülü ve eğlencelidir - ve elbette, belki bir iki şeyi öğrenirsiniz ve biraz daha az dar fikirli olursunuz. Ama para bir yana, bu gerçekten dünyanın en kolay işlerinden biri. Bunu bir öncelik haline getirin, biletleri ayırtın ve gidin. Ve sonra, sen sadece bir çeşit… oradasın.
Bu yerleri sanki sanki sanki sanki Fransa’nın en büyük kafesinde, Tayland’ın balık pazarlarında ya da aralarında bir yerde bulacağımız gibi sanki sanki kontrol kutularını kullanıyoruz. Her yerde 2 gece ve 3 gün geçirmek sanki bize bildirmeye geri dönmekten başka bir şey ifade etmiyor: güzeldi.
Ve budur.
Ama ayrıca: Her şey ne gibi?
Ne zaman seyahat edersem, yardım edemem ama düşünemiyorum ama “peki bunun amacı ne?”
Kültürleri severim - ve yeni deneyimleri de severim. Söylediğim gibi. Seyahat ederken, yerel yemekleri yerken ve yerel içkileri içerken ve yerel dilde konuşabildiğim kadarıyla “oyun oynayacağım”. Ve bundan zevk alıyorum, ama gerçekten anlamıyorum - satıldığı gibi değil. Seyahatin hayat değiştirici ve perspektif genişletici olması gerektiğini biliyorum, ancak birkaç gün boyunca açıkçası bunun gerçekten olacağını sanmıyorum. (Tabii ki, “bakış açımız” “sahip olduğumuz en iyi peynir” ile ilgili olmadığı sürece; bunun “genişlemesi” ile ilgili - ve gerçekte zihinsel kategorizasyonumuza her zaman kilitlendik ”.)
Ama bunun dışında, anladığımdan emin değilim. Ve eğer aradığınız şey “yeni bir şey” veya açık fikirlilik ise, çok daha ucuz ve eve daha yakın yapılabilir.
Ben de rahatlamayı severim - elbette - ama benzer şekilde pasaport kullanmadan da yapabilirsiniz.
Ve bu da beni “neden olsa?” Gibi sorulara bırakıyor. Olmadığına inanmakta zorlanıyorum. Yapabileceğimizi bilmenin memnuniyeti bu mu? Tabii - bunda utanılacak bir şey yok. Veya belki de çoğu insan bunun için seyahat etmeyi düşünmüyor. Buna inanmakta zorlanıyorum, ama doğru olsa bile, kendim yapmakta daha da zorlanıyorum.
Günün sonunda, kendimi sadece merak etmek için seyahat ederken buluyorum, “neden buradayım? Ne yapıyorum? ”Genelde kendi kendime“ çalışmayı tercih ederim ”diye düşünüyorum, ama genellikle o kadar uzağa kayarım ki, işin teorik fikri olduğu kadar kelimenin tam anlamıyla“ iş ”değildir, çünkü“ iş ”- ve en azından diğerleri için değerli bir şey üretmek - o zaman benim için daha fazla değer ve anlam ifade ediyor… ne yapıyorsam burada seyahat ederken.
Bir yamaca yamaçta koşan ve şahinleriyle at sırtında avlanan bir kadın olan Jenna Woginrich'in yolculukla ilgili yazdığı,
“Bu fotoğrafları görüyorum ve hiçbir kıskançlık ya da arzu hissi hissetmiyorum. Seyahatleri her zaman, yeterli para, zaman ve bir uçuş rezervasyonu yapmak isteyen herkesin yapabileceği bir şey olarak gördüm. Doğası gereği seyahat flört ediyor. Hedefe bağlılık yok, sadece zevk var.
Önceki elliden iki hafta süren eğlence dikkatini dağıtmak için tahammül ettiğim bir iş yapmak istemiyorum… Flört etme taahhüdünü seçtim. ”
Seni bunun üzerinde hissediyorum kardeşim.
Bununla mücadele ettiğimi biliyorum. Bir insan olarak, birçok gerçek ve somut şeyi “anlamsız” olarak reddetmeyeceğimi biliyorum, takdir için çalışıyorum. Ama aynı zamanda dünyanın yarısına gitmeden "takdir edebileceğini" düşünüyorum.
Seyahat etmiyorsanız ne olacak?
Bu benim sorum - bana ağırlık veren büyük soru. Başkalarının “yeni deneyimler” veya “öz ifadeler” veya bizi yönlendiren ve bizi insan yapan herhangi bir şey istediği gibi anlam istiyorum.
Anlamı nedir? Ve “anlamlı” yı nasıl dengeleyeceğinizi… iyi, başka her şeyle.
Seyahatin bir anlamı yoksa ve “anlam” istediğim şeyse, o zaman ne yapar? Cevap, elbette, son derece basittir: iyi ilişkiler, iyi iş ve iyi bir tutum (hepsi (ve özellikle sonuncusu) inanılmaz derecede korkunç, ama tamam.)
Ve Jenna Woginrich'in yazdığı gibi
“Gerçek şu ki, aydınlanmayı bir seyahat acentesinden satın alamaz ya da kendi bahçenizdeki sebzelerden toplayamazsınız. Zamanla yavaş büyüyoruz. Bir Ashram'da mı yoksa Akron'da mı olduğun önemli değil - daha iyi bir insan olmak yaşlanma işine koyuyor. Bazıları için bebek yetiştiriyor. Diğerleri için siyaset, sanat, atletik çaba veya kamu hizmeti alıyor. Hayattan ne istediğinizi bulmak ve onu korumak için çalışmak bir püf noktasıdır, kurtuluş olarak herhangi bir fantazi satılmadan. Koordinatlarınızı değiştirerek ya da ilk başta çizmeyi reddederek yaşam derslerini hızlandıramazsınız. Ama sonunda kendi lanet pusulanı okumayı öğrenirsen, mutluluğu hissedebilirsin. ”
Ve, o zamana kadar, tadını çıkarmak için her zaman basit hayat zevkleri vardır - biraz daha bire ve tereyağlı, biraz sade.