Çevirmen: SnBurak
Editör: ÇHY
Choi Hyuk, Benekli Işık Kabilesi’nin revirinde Alev Yağmuru’nu tekrar gördüğü zaman yaralı değildi. Yıldızlardan daha parlak parlayan gözlerinden yuvarlak omuzlarına kadar canavarla savaşırken aldığı tüm yaralar tamamen iyileşmişti.
Rahatça oturuyordu ve yıldızlarla dolu evrene bakıyordu. Choi Hyuk girdiğinde şaşırdı ve sertleşti. Choi Hyuk gözlerinin titrediğini gördü.
“İyi misin? Ağır yaralandın.”
Choi Hyuk, kendisinden çok daha güçlü olan Narci tarafından yaralandığında da benzer bir durumdaydı. Komutan Mack boynuzlarından birini ona verdiği için hızla iyileşebilmişti. Yoksa çok daha uzun sürecekti. Ancak Alev Yağmuru iki günde tamamen iyileşmişti.
Choi Hyuk bunu garip buldu ancak Alev Yağmuru bu soruyu cevaplayabilecek durumda değildi.
“O… Sen miydin?”
Hâlâ şaşkın gözlerle bakarken bu kelimeleri bile zar zor konuşabiliyordu.
Choi Hyuk sert bir şekilde gözlerinin içine baktı.
“Seni kurtaran kişi mi? Evet.”
“Nasıl...”
“Yapabildiğim için onu kestim.”
Basit cevabıyla sertleşen Alev Yağmuru’nun yüz ifadesi kısa sürede rahatladı. Sonra bağırmadan önce kaşlarını çattı.
“Hey! Söylediğin kadar kolay mı? Sadece yüksek rütbe bir savaşçı olduğunu söyledin!”
“Şimdi en yüksek rütbe bir savaşçıyım.”
Bir gece dinlendikten sonra sivilcelerinin geçtiğini söylüyormuş gibi söyledi. Ancak gerçekten böyleydi. Özel bir aydınlanmaya ve Komutan Mack’in yüksek rütbeye ilerlemesine ihtiyaç duyduğu zamandan farklıydı. Alev Yağmuru'nu kurtardıktan ve yorgunluktan sonra uyuduktan sonra en yüksek rütbeli bir savaşçı olarak uyanmıştı.
Yine de bu kadar şaşırtıcı değildi. Choi Hyuk, daha önce tek bir vuruşla en yüksek rütbeli bir canavarı kesebileceğinde kaderini çok iyi anlamıştı. Eksik olduğu şey intikamdı ama ölümcül rütbe bir canavarı kestiği için eksik olmasına rağmen ilerlemeseydi tuhaf olurdu.
“Eiik! Ha! Huhu...”
Tutumunu gören Alev Yağmuru vazgeçip gülmeden önce hiçbir şey diyemedi. ‘Öyle olsan bile en yüksek rütbeli bir savaşçı bu kırmızımsı kahverengi pis havayı kesemez!’ diye bağırmak istese de vazgeçti. Choi Hyuk düşünceli bir şekilde açıklayacak biri olmadığı için Alev Yağmuru gördüklerini ve hissettiklerini açıklamaya karar verdi.
“Biliyor musun? Kırmızımsı kahverengi pis hava. Bunu kesmek, gerçek bedenini dilimlemekten daha zordu. Tam olarak gelişmediği için dayanıklılığı düşüktü. Bu nedenle, direkt çatışmadan kaçınmak için tüm gücünü kırmızımsı kahverengi pis havaya koymuş. Pis havayı temizleyemedim ve kaybediyordum... Ama senin kılıcın onu kesti. O anla ilgili hafızam kaybolsa da garip bir şekilde her şeyi silen ve yoluna çıkan zifiri siyah kılıcı net hatırlıyorum. O kadar güçlü ve saf bir güçtü ki beni şaşırttı. Fakat insanlar bunun senin kılıcın olduğunu söylüyor.”
Alev Yağmuru, Choi Hyuk’la sakin bir şekilde bakıştı. ‘Şimdi neden şaşırdığımı biliyorsun, değil mi?’ Choi Hyuk nedense biraz utanmıştı ve kılıcını çıkarmadan önce burnunu kaşıdı.
Çat.
Önüne ‘Choi Hyuk’un Mührü’nü çıkardı. Zifiri siyah bıçağı ve Choi Hyuk’un sallanan siyah karması. Choi Hyuk açıklamaya çalıştı.
“O kadar şaşırtıcı mı? Sen canavarı sarstığın için. Yoksa hiçbir zaman pis havayı kesemezdim.”
Choi Hyuk'un utangaç olması nadir olmakla birlikte, Alev Yağmuru ‘Choi Hyuk’un Mührü’nü ve Choi Hyuk’un karmasını incelemekle meşgul olduğu için fark etmedi.
“İnanılmaz... İttifakta hiç kimsenin yaratmadığı bir kader... Hâlâ zayıf olmasına rağmen, 'yıkım'ın kaderini kesebilecek bir keskinliğe sahip. Kurulan her şeyi inkâr etme gücü.”
Pat. Pat.
Daha fazla incelediği zaman saçları birbiri ardına diken diken olmaya başladı. Saf beyaz alevler rafine gümüş gibi gözlerinde hafifçe parlıyordu.
O anda Choi Hyuk'a parlak bir ifadeyle baktı.
“Eğer o sensen... Sen! Bu savaşı bitirebilirsin!”
“...”
Duruma uygun olmayan gülümsemesi o kadar parlaktı ve alevlerinin hafifçe parladığı cildi o kadar güzeldi ki Choi Hyuk gözlerini kapatmak ve ona bakmaktan kaçınmak zorunda kalmıştı.
Huzurlu bir karanlık onları karşıladı.
***
O gün aynı zamanda Alev Yağmuru’nun başarılı dönüş töreninin yapıldığı gündü. Alev Yağmuru’nun önceden aldığı sözden dolayı ve sefere katılan ilk dört kabileden çok az savaşçı olduğu ve halkın görüşünü engelleyemedikleri için başarılı dönüş törenleri sorunsuz bir şekilde düzenlenmişti.
Alev Yağmuru’nun astları, İttifak Şehri’nin kenarındaki revirden, şehri ve Zafer Yolu'nu keserek 'Beyin'e başarılı bir dönüş yürüyüşü planlamıştı.
“Hadi gidelim. Başarılı dönüş yürüyüşünüz devam ediyor.”
“Başarılı dönüş yürüyüşü mü? Nereden? Ah, uzaya dönüp yeni dönmüş gibi mi davranacağız? Eh, başarılı döndüğün anda yürümelisin ama aptal gibi yaralandığım için...”
Alev Yağmuru, revir önünde şaşırmadan önce Choi Hyuk'un arkasından takip ederken mırıldandı.
Onunla savaşan tüm savaşçılar, çok büyük olmayan yolda toplanmış, tamamen silahlanmıştı. O kadar disiplinliydiler ki hiçbirinden tek bir nefes bile duyamıyordu.
Ancak Alev Yağmuru dışarı çıktığında bakışları aynı anda ona doğru döndü.
Güm, güm!
Pat!
Katı ifadelere sahip sayısız savaşçı ona bakmaya başladığında Alev Yağmuru şaşırmıştı.
İfadelerinin gevşediğini gördükten sonra garip bir şekilde gülümsedi.
Savaşçıların yüzlerinde hafif gülümsemeler vardı, sonra ağızlarını genişçe açarak tezahürat ettiler.
“Woaaah!”
Neşeleri ittifakın başkenti İttifak Şehri’ni sarsacak kadar yüksekti.
Güm! Güm! Güm! Güm!
Disiplinli duruşlarının tamamen aksine duygularını tutamayan savaşçılar, ayaklarını yere vurdular ve Alev Yağmuru'na koşup silahlarını havaya kaldırdıklarında silahlarını vurdular.
“Woaahh!”
Tezahüratlar eşliğinde havaya atıldı ve kaldırdıkları kollarla onu tekrar aldılar. Birbirlerine adım attılar, bazılarını havaya bile attılar, bir bina kadar uzun bir gelgit dalgası oluşturmak için birbirlerine dolandılar. Üstte, Alev Yağmuru ileri doğru ilerlerken savaşçıların gelgit dalgasını sürdü. Yanında, farkında olmadan peşine takılan Choi Hyuk vardı.
Choi Hyuk acı bir ifadeye sahipti.
Onu böyle görünce Alev Yağmuru güldü.
İttifak Şehri vatandaşları da alkışladılar ve şehirde yürüyen muazzam savaşçı dalgasını izlediler.
- Ölümcül rütbeyi yenen savaşçılar!
- İttifak tarihindeki en büyük askeri değer!
- Önce saldırdık ve ölümcül rütbeyi yendik!
Birden fazla tezahürat birbirine karıştı ve yankılandı. Yetenekleri ile bir plana dayanmadan ittifaka umutsuzluk getirebilecek ölümcül rütbe bir canavarı yenmişlerdi. Hepsi bu kadar da değildi. Canavarı, canavarların evreninin düşman kampının ortasında yenmişlerdi! Her zaman savunulan ve kayıp alan ittifak şimdi karşı saldırıya başlamıştı!
Yürüyen savaşçıların ve izleyen İttifak Şehri vatandaşlarının heyecanı beklentilerinin ötesindeydi. Böyle olmak için kazanmışlardı!
Choi Hyuk öne doğru ilerlerken yüzlerini gördü.
Toplanan kalabalığın ortasında, Dragonic'te bir çatışmaya neden olan Shapley Süper Kümesi’nin başkomutanı Zırhlı Hayalet’i, Gece Egemeni Ding'i ve hatta acemi eğitimi sırasında çatıştığı Hashishi ve Manta'yı gördü. Hepsine baktı. Acı ve mahzun bakışlarını gördü.
İlk başta Choi Hyuk şaşkına dönmüştü ama aniden midesinde keskin bir kılıca benzeyen bir duygu hissetti. Ürpertici hoş bir histi. Artık öldürmesi gerekenleri öldürmenin zamanı gelmişti ve yolunu engelleyecek neredeyse hiç kimse kalmamıştı. Attığı her adımda onu kısıtlamak için yavaşça sarılı olan zincirleri ve prangaları birbiri ardına düştü.
Sonunda prangaları ve düşmanları, sadece Yüce Kanatlardı.
Yüzlerini bile bilmediği düşmanları yakındı. Eğer elini biraz daha uzatırsa... Kimse kalmayacaktı...
‘Gerçekten çok fazla şey kalmadı.’
Midesini kesmek isteyen bıçakları yutan Choi Hyuk neredeyse hiç gülümsemedi.
***
[Ölümcül rütbe canavarın uyanık olacağını bilmiyorduk. Böyle bir canavarı yenebilmek... Askeri değerinize olan saygımı ifade ediyorum. Alev Yağmuru.]
İçinden ne düşünürse düşünsün Alev Cehennemi Alev Yağmuru’nu saygıyla selamladı.
“Yalnız başıma başarmadım.”
Mütevazı bir şekilde selamlayan Alev Yağmuru, liyakatini Choi Hyuk ile paylaştı. Choi Hyuk başını hafifçe indirdi.
İkisini gören Alev Dikeni hoş olmayan bir sesle konuştu.
[Lütfen beni yanlış anlamayın... Ama bir şeyler tuhaf. Ölümcül rütbe bir canavardı. Böyle bir canavar uyanmıştı ama aşkın seviyenin yeterlilik aşamasındaki bir savaşçının onu yenmesi mümkün mü? Bunun da ötesinde daha yeni en yüksek rütbeli bir savaşçı olan bir savaşçı mı yardım edebildi? Canavar bu kadar zayıfsa ona 'yıkım' demenin bir nedeni olduğunu sanmıyorum...]
Alev Koru hemen Alev Yağmuru’nun tartışmalı sözlerini kesti.
[Tanıklıklar ve kayıtlar göz önüne alındığında bu kez ortaya çıkan ölümcül rütbe canavar tamamlanmamıştı. Ancak gücünün doğasının şüphesiz ölümden kaynaklandığını ve gücünün bizimkinin altında olmadığını duydum, hatta bunu bile aşabilir.]
[Ancak keşfe katılan savaşçıların seviyesi düşük olduğu için... Raporlar abartılmış olamaz mı?]
[Hayır, bu yüzden söylüyorum!]
Alev Koru ve Alev Dikeni bir kez daha tartışmak üzereydi ancak Alev Yağmuru sözlerini kesti.
“Bir şey istemek istiyorum.”
Daha öncekinden farklı olarak tutumu soğukkanlılıkla doluydu.
[...]
Bu garip ruh halinde Yüce Kanatlar sessizlikle talebini bekledi.
“İttifak sıralamalarının yeniden düzenlenmesini istiyorum.”
Bu sözlerden hemen sonra Alev Yağmuru’nun cildi titrek beyaz, şeffaf alevlerle parladı. Önceki turuncu alevlerinden ve son zamanlarda görülen beyaz alevlerinden bile farklıydı.
Gücü, hiçbir şey tutmadan dışarı çıktı. Gücünü açıkça gösteriyordu.
[Hmm...]
[Huu...]
Kimin mırıldandığını ayırt etmenin hiçbir anlamı yoktu. Herkes sessizliğini yutmadan önce mırıldandı. Alev Yağmuru, aşkın seviyenin yeterlilik aşamasındaydı. İttifakta 28. sıradaki savaşçı olan o, bu denemenin üstesinden geldikten sonra muazzam bir şekilde büyümüştü. Tam gücünü gösteren alevleri her şeyi kanıtlıyordu.
Orta aşamaları geçmiş ve tamamen ileri aşkın seviyedeydi. Gücü, artık Yüce Kanatların en güçlüsü olan Alev Cehennemi ve Karanlık Ses ile karşılaştırılabilirdi.
Choi Hyuk bile gözlerini şok içinde kocaman açtı.
‘Yaralarının çok çabuk iyileştiğini biliyordum...’
Kaybettiğinden çok daha fazlasını elde etmişti. Choi Hyuk, İntikam'ı ölümcül rütbe canavarla karşı karşıya yüzleştiğinde biriktirirken Alev Yağmuru bunu en çok biriktiren kişiydi. Choi Hyuk, zaten güçlü olan Alev Yağmuru’nun daha da inanılmaz derecede güçlü olduğunu gördükten sonra başını salladı. ‘Yani burada başka bir canavar vardı.’
[Sıralamalar… Sıralamalar... 14. sırayı vermek yeterli olacak mı? Bildiğin gibi bir savaşçı için en büyük sıralama.]
Alev Yağmuru ile alay etmekle meşgul olan Alev Dikeni’nin tutumu değişti. Yeteneği doğrulandığı sürece katkısını azaltmaya çalışmanın bir anlamı yoktu.
Ancak Alev Yağmuru başını salladı.
14. sıralama. Bunun bir savaşçı için en yüksek sıralama olmasının nedeni basitti. İlk önce bağlanan 13 Yüce Kanat vardı.
Bu nedenle istediği tek bir şeydi.
“Hayır, Yüce Kanatların bir üyesi olmak istiyorum.”
[…]
[... O zaman Alevli Kanat Kabilesi’nden beş Yüce Kanat olmayacak mı?]
[... Ama nitelikleri var.]
[…]
Sessizlik ve mırıldanmalar hemen Beyin’i kapladı. Bir ikilemdi. Yüce Kanat sadece sessizlikle hemfikir olamazdı, açıkça karşı da çıkamazlardı.
[...K-karşı çıkıyorum.]
Şoka giren Alev Dikeni birkaç dakika sonra karşı çıkmak için atladı.
Bunu takiben Alev Cehennemi ifade etti.
[Alev Yağmuru. Yüce Kanatların herkesten daha güçlü bir güce sahip olmaları gerekse de sadece bununla Yüce Kanat olunamaz.]
Alev Yağmuru hala destekleniyordu. Adını söyleyen tezahüratlar hala kulaklarında yankılanıyordu. Zaten ittifakın bir kahramanıydı ve eylemlerinde tamamen haklıydı. Bunun da ötesinde diğer Yüce Kanatların savaşçılığını ele alma konusunda bir tedbiri vardı. Alev Cehennemi'nin bile sonunda onu kabul etmekten başka seçeneği yoktu.
“Evet, tabii ki. Yüce Kanatlar, büyük evrenin kaderini yönetenlerdir. Her üye, kaderinin ulaşacağı bir gelecek önermek zorunda... Fakat ben size bunu zaten gösterdim.”
[... Nedir bu?]
“Savaşın sonu.”
[…]
“Şimdi kaybettiklerimizi kurtarma zamanı. 14. Yüce Kanat olarak canavarların evrenine saldırının başkomutanı olacağım.”
[... Bu tehlikeli.]
“Böyle kalmak daha tehlikeli. Gezegenlerimizi ele geçirirken ve Kahur Kabkunları yaratırken canavarların nasıl fark edilmekten kaçındıkları gibi ben de onlardan kaçınıp üssümüzü ve kalemizi kuracağım. Saldırıda daha fazla savaşçının daha güvenli bir şekilde yer alabilmesi için hazırlıkları yapacağım.”
[…]
Ağır bir sessizlik oluştu. Minyon bir hanım 13 taş plakanın önünde duruyordu. Tüm evren sözlerine kulaklarını dikmişti.
“Onların planlarını sürekli mahvetmeliyiz. Bunu ne kadar çok yaparsak savunma hattımız o kadar sertleşir. En yüksek rütbeli Savaşçı Choi Hyuk, ölümcül rütbede yer alan bir canavarı ve ona bağlı birçok Kahur Kabkun’u tek seferde indirdiği için ittifak tarihinde en kısa zamanda iki süper kümeyi tamamen kolonileştirmedi mi? Savunma hattımızın hızla genişlemesine rağmen savunmak öncekinden daha kolay değil mi?”
[…]
Yüce Kanatların sessizliği devam etti.
[Eu…]
Sadece Alev Dikeni protesto etti. Ancak akışın tersine döndüğünü anlayan Alev Cehennemi onu durdurdu.
[Dur.]
Daha sonra, bunu takip eden sessizlik ile karar verildi.
Baaang!
Patlama ile 'Beyin' sallandı. Eşit mesafeye dağılmış 13 taş plaka hafifçe itildi ve yaratılan alandan başka bir taş plaka ortaya çıktı. Gökyüzüne ulaşan beyaz bir taş plakaya Alev Yağmuru’nu simgeleyen bir su damlası alevi kazınmıştı.
[Tebrikler, prenses. Alevlerle parladığın zaman... Rahmetli Majesteleri geri gelmiş gibi hissettim.]
Her zaman sessiz kalan Alev Sisi titrek bir sesle tebrik etti.
Böylece 14. Yüce Kanat doğdu.
***
“Vay...”
Choi Hyuk ‘Beyin’den biraz şaşkınlıkla ayrıldı. Choi Hyuk da ödüller almıştı ancak Alev Yağmuru'nun kendinden önce bir Yüce Kanat haline geldiğini gördükten sonra elde ettiği şeyle pek ilgilenmiyordu.
‘Bir Yüce Kanat... Eğer bir Yüce Kanat olursan muhtemelen diğer Yüce Kanatları yüz yüze görebilirsin, değil mi? O zaman bunu da mı hedeflemeliyim?’
Choi Hyuk, Yüce Kanatların son düşmanları olacağına karar vermişti, ancak şu ana kadar şahsen gördüğü tek kişi Karanlık Ses'ti. Bunun yanı sıra onlarla dolaylı olarak 'Beyin'de tanışmıştı. İntikam almak istiyorsa en azından onları görebilmeliydi. Çekirdeklerine yaklaşması gerekiyordu.
“Alev Yağmuru, canavarların evrenine mi gidecek? O zaman ben de oraya gitmek zorunda mıyım?”
Savunma yerine saldırmak. Tamamen yeni bir fırsattı. Bundan yararlanırsa büyük katkılar sunabilirdi ve Yüce Kanatlara bir adım daha yaklaşabilirdi. Choi Hyuk, yerinde durup yüz ifadesi aniden sertleşip bunu düşündüğünde yürümeye başladı.
Gölgeli bir karanlık aniden onu kuşatmıştı. Hiçbir şey göremiyor, duyamıyor veya hissedemiyordu.
Choi Hyuk sakince bakışlarını çevirdi.
“Yaşam ve özgürlük için. Benden ne istiyorsun, Yüce Kanat Karanlık Ses?”
Karanlık Ses’in gözlerinde, kolları çapraz olan bir parıltı belirdi. Çünkü Choi Hyuk'un onu bu kadar çabuk bulmasını beklemiyordu. Ancak sürprizini göstermedi ve dedi ki,
“İnanılmaz, değil mi? Alev Yağmuru... İyi hareket yaptı. Burada kalmak yerine canavarların evrenine gideceğini ilan edeceğini düşünmek... Bu hareketle Alevli Kanat Kabilesi’nin etkisindeki artıştan korkan diğer kabilelerden olan tüm Yüce Kanatları susturdu. Üstelik alevleri... Büyüleyici, değil mi? Alev Sisi ondan taraf oldu… Görünüşe göre inanılmaz alevler gördükleri zaman gözleri doldu.”
“...”
Choi Hyuk nasıl cevap vereceğini bilmediği için sessiz kaldı.
Karanlık Ses, Choi Hyuk'a ses çıkarmadan yaklaştı ve konuştu.
“Alev Yağmuru. O iyi bir arkadaş. Ancak onunla bu kadar yakın olma.”
“...”
Karanlık Ses garip şeyler söylemeye devam etmişti ama sonraki sözleri şok ediciydi.
“Hepsini biliyorum. Sen... İttifaktan onu silmek istediğin kadar ondan nefret de ediyorsun, değil mi? Bu yüzden bunu söylüyorum. Dikkatli ol. Düşmanlarının onlardan nefret ettiğini bilmelerini sağlayamazsın. Seni yanlış anlamalarını sağlamalısın. Ancak öyle bir fırsat yakalayabilirsin.”
Bunu söylerken Karanlık Ses’in gözleri ittifak için nefretle kaynadı.
“Alev Yağmuru’na yaklaşma. Mümkünse ona karşı düşman gibi görünmen daha iyi. Ancak o zaman sana karşı dikkatli olmazlar.”
Choi Hyuk, Karanlık Ses’in soğuk gözlerinden soluk beyaz bir ışık (iyi niyet) gördü.
Ancak öldürülecek ya da hayatta tutulacak biri olsun... Hakim Gözü bir şeyle kaplıymış gibi sadece hafif bir gölge gördü. Ne olduğunu ayırt edemedi.