İletişim kurduğum insanlar iki kategoriye ayrılıyor: SSCB'yi yakalayanlar ve olmayanlar. Çok sık birbirlerini anlayamazlar, dünya algısındaki farklılıklar muazzamdır. Bu yüzden, SSCB'de durgunluğun ortasında, basit bir Moskova torner ve basit bir laboratuar asistanı ailesinde doğdum. İlk bilinçli özlemimi hatırlıyorum: dedem bir gazete okuyor oturuyor. Yürümek, harflerin sütunlarına bakıp soruyorum: "Büyükbaba, ne yapıyorsun?" "Okudum". Gerçekten okumayı öğrenmek istedim. Büyükanne ilkokulda Rusça öğretmeni olarak çalıştı. Hızlı öğretti. Altı yaşındayken zaten akıcı bir şekilde okudum. Gerçekten okula gitmek istediğimi hatırlıyorum. Her şey ilginçti, çok fazla şey bilmek istedim. Birinci sınıfımızda kırk iki kişi vardı. Okulda altı birinci sınıf vardı ve ilk E'deydim. Sonra dördüncü sınıftayken, on birinci sınıf vardı. Evet, evet, okulumuzda 1-th K! Demek istediğim, çok fazla çocuk vardı.
Okumak benim en sevdiğim etkinliktir. Karşılaştığım her şeyi okudum - ayırma takvimlerine kadar (kim bilir, unutmadı, orada, her ayırma sayfasının arkasında, çeşitli yararlı bilgiler gönderildi). "Genç Teknisyen", "Teknik - Gençlik", "Bilim ve Yaşam" dergilerini kapsayacak şekilde yazdım ve okudum, bazen babamın yazdığı "Radyo" dergisinden bir şeyler okudum, uzun süredir babayı yazdığı "Radyo'nun Arkasında" dergisini yazmaya ikna ettim. , ve henüz ikna etti. Roma Gazeta'da Aniskin'i okudum, Yunost'da A Clockwork Orange'ı okudum. "tarih Aşkın "," Kırım Adası "nın babası Bir yerlerde babam" Arayıcı "yı aldı - bu bütün bir hazineydi!" Öncü Gerçeği "ve ardından" Komsomolskaya Pravda "," Trud "ve" Akşam Moskova "gazetelerini okudum.
Büyükanne, atık kağıdı topladı ve teslim etti. 20kg'a verilen atık kağıtlar için bir kitap için kupon alabilirsiniz. Dolaplar kitaplarla doluydu, bu şekilde edindik: Dumas ve Jack London, Fenimore Cooper ve Maurice Druon, Jules Verne ve Maupassant, Conan Doyle ve Edgar Poe - hatta hepsini hatırlamıyorum.
Üst üste üç yıl Karadeniz'de öncü bir kampta iki ay geçirdi. Altı yaşındayken orada yüzmeyi öğrendim. Yıllar süren 10-11 akustik bir düğmeyi lehimlemiştir - ellerinizi çırpınız, ışık yanıyor! Evet, transistörün nasıl çalıştığını ve fizik okulundan geçmeden önce kapasitörün ne olduğunu biliyordum. Bir planör bir şekilde babamla toplanmıştı, ama bir şekilde kesicinin hala sakızı sıkması gerekiyordu ve sonra vidayı büktüler, ancak hobi olmadı, gitmedi. Evde babam küçük bir torna topladı ve ben zaten altıncı sınıftaydım ve farklı devreleri nasıl bileyeceğimi ve iplikleri nasıl keseceğini biliyordum. CPC'deki 9-10 sınıflarında bir otomatik işletme vardı, 10 sınıfı C kategorisinin haklarını aldıktan sonra, yani, 18 yıllarına ulaştıktan sonra kolayca bir kamyon şoförü olarak çalışabilir: mesleği mezuniyetten hemen sonraydı. Doğal olarak, genel olarak neredeyse her mekanizmayı musluktan sızdıran, arabayı tamir edebilir. Bir çivi sürün, duvara bir delik açın. Babası sayesinde ormanda dolaşabilir ve yenilebilir mantarları yenmez olanlardan ayırabilirdi. Yağmurda ateş yakmak için. Nehirde balık yakalamak. Büyük ülkemiz sakinlerinin büyük çoğunluğu için değil, metropollerin sakinleri için ise Tanrı’nın haberi değil mi?
Bolca - yoksul ve zengin değil yaşadık. Devlet dört kişilik üç odalı bir daire sağlamıştır. Giysiler talep edildi - küçükken hem yastıklı bir ceket hem de galoşlu botlar giymişti. Spor ayakkabı ilk defa hatırladım. Bisikletler büyüdükçe satın alındı: "Butterfly", "Schoolboy", "Salute".
Bu kadar okuyanlar düşünmüş olabilir: neden bütün bunları söylüyorum? Ama neden: O zaman hiçbir yerde okumadım, kimse bana ne anne-babaya ne de öğretmenlere ne de bir kimsenin hamur için yaşadığı televizyona söylemedi! Ben pazara uymayanlardan biriyim. Kapitalist olmadı. Hayır, elbette, sefalet içinde yaşamadım, açlıktan kaçınmak için doğru beceriler çatının üstündeydi. Dünya hakkında çok şey biliyordum ama! Çocukluğumda yağma konusunda hiçbir şey bilmiyordum. Ne yapacağımı bilemedim. Avukatların ve ekonomistlerin en gerekli ve saygı duyulan ve ortak meslekler olduğunu bilmiyordum. Spekülasyon birliğinde suçlu bir yazı vardı ve çıktı, spekülasyon yapmayı öğrendi - şimdi "saygın bir kişi" olurdu!
Ve burada kapitalizm altında büyüyenlere bakıyorum. Bozunma - Başka bir kelime bulamayacağım. Sanal gerçeklik ve para. Para ve sanal gerçeklik. Kurtarma, yaşlı bayanlar, lahana, yeşillik. Markalar ve arabalar Piliçler ve salkımlar.
Şimdi, elbette her şey daha iyiye doğru değişiyor. Spor gelişir, yavaş yavaş okumaya başlar. Daireler ve bölümler canlandırılıyor. Ve bu iyi haber. Ancak tüm nesilden sonra "etkin yöneticiler" büyümüştür. Ne de olsa, zaten onları değiştiremezsiniz ... Şey, Birleşik Devlet Sınavının kurbanları yine ülkenin her yerinde ürüyor.
Ayrıca cevabı arıyoruz, işte soru: kapitalizmin gelişimi genişlemedir. İş büyümeli. İşletmelerin reklamcılığa ihtiyacı var, yeni ve yeni tüketicilere ihtiyaç var, işletme onlarca yıl boyunca kullanılabilecek ve bundan sonra devralınabilen ürünlere fayda sağlamaz. İş uzun süredir ihtiyaçları karşılamadı, ancak onları yarattı ve sonra onları tatmin etti. Bu keşiflerden para kazanılamazsa, bilim keşifler uğruna kesinlikle işle ilgilenmez. İş dünyası yirmi ila otuz yıl içinde ödeyecek bir iş yaratmakla ilgilenmiyor! İşletme, kredi faizi, hisse senetleri, vadeli işlemler, opsiyonlar ve diğer tahvillerle ilgilenmektedir. Yüzlerce ve binlerce dolar kar, şu anda - yirmi ila otuz yıl nedir? Size yalvarıyorum ... Ve nasıl olunur? Sistem için ne yapacağız? İş sistemi? Hayır duymadım.
Bu iş sisteminin ne tür insanlara ihtiyacı var? Bu iş sistemi akıllı, iyi okunur, geniş görüşlü ve sporla ilgileniyor mu? Kime ihtiyaçları var, böyle insanlar? “Modern” bir insan kafasını kaldırmak ve yıldızlara bakmak için zamana sahip mi? Bak, bedavaya, boşuna mı? Ancak bu kar yapmaz. İş sistemimizde her şey karla ölçülür. Ve neden bu kadarını hepimiz merak ediyoruz? Neden üç dairenin fiyatına otomobil alan bireylerin refahını arttırmalı? Ne yağma için savaşa hayat koymak? İşlerin anlamını yitirdiğini düşünmüyor musun? İnsanlar için şeyler değil, şeyler için insanlar. pazarlar. Ülkeler değil, insanlar değil, pazarlar. Sayılar, yüzdeler, temettü karları.
Bilirsin, çocukluğa geri dönme ve tekrar yaşama fırsatı için her şeyi veririm, sadece bilinçli olarak: altı yaşında bir çocuk olarak, bütün gün sokakta gecenin geç saatlerine kadar arkadaşlarımla geçirebileceğimi ve annemin sakin olduğunu, içmeyeceğimi fark ederdim. kediotu ve polisi aramaz. Bir yıldaki ve beş yıldaki fiyatlar değişmeyecek ve eğer bir işim varsa, ihtiyaç hissetmeyeceğim ve hayatımdaki iş hiç önemli değil ve en önemlisi aile, çocuklar, kitaplar, sporlar. Uzay uçuşları ve diğer gezegenler hakkında ne hayal edebilirsiniz. Ülkem dünyanın en iyisi: yetenekli mühendis ve bilim adamlarının en zenginleri, doktorlar, öğretmenler ve sadece iyi insanlar. Dünyadaki diğer ülkelere yardım eden en güçlü ülke.
Bir şekilde acıklı geliyor ama ben öyle hissediyorum, ne yapabilirim ...
Öyleyse, işte temel soru: Finansal baskın bugünün yaşamından çıkarılabilir mi? Ve eğer öyleyse, ne değiştirmeli? Milyonlarca insan finansal çekicilik sıkıntısından uyanıp yeniden insan haline nasıl gelir?