40’lı yaşlarımdayken bir konferansta bir grup öğretim üyesiyle yemeğe gittim. Bir arkadaşım yazın masada başka birinin 65 yaşına gireceğini biliyordu ve masumca sordu, “Peki emekliliği düşünüyor musun?”
Adam alkışladı, “Ben golf oynamam, öyleyse neden emekli olayım ki?” Sesi daha fazla konuşmayı kesti ama şöyle düşündüğümü hatırlıyorum, “Ben de golf oynamam. Bu emekli olmayacağım anlamına mı geliyor?” O zamana kadar emekliliği hiç düşünmemiştim. Ama sonra emekliliği düşünmeye başladım ve iki yıl önce emekli olduğumda emekli olduğum için mutluydum.
Geçen ay, uzun zamandır bir arkadaşım ve ben yetişmek için yakınlaştırdık. Bir noktada, kişi sonbaharda bir ders vereceklerini söyledi. Birkaç yıl önce emekli olmuşlardı ve uzun zaman önceki arkadaşımın aynı masumiyetiyle, “Bunu neden yapıyorsun?” Diye sordum. Arkadaşım sert bir şekilde cevap verdi, “Çünkü aklımdan çok sıkıldım. Bu yüzden.” Konuşma Sonu.
Bu iki etkileşim, emeklilik hakkında nasıl düşünmeye başladığımı gösteriyor. Sık sık sinirli yüksek lisans öğrencilerine ve kariyerinin başındaki öğretim üyelerine egzersizi bırakmamalarını tavsiye ettim. Genç aileleri yetiştirmenin ve kadrolu olmaya çalışmanın, sıkışık bir günde çok az zamanları olduğu anlamına geldiğini takdir ettim. “Kendini bunalmış hissettiğinde,” derdim, “tam olarak egzersiz yapman gereken gündür. Hastalanırsan kimse kazanamaz.”
Kendi tavsiyeme uymaya çalıştım. Ve şimdi, görev süresi boyunca yarattığım alışkanlıkların, hayatımın yeni bir aşamasında beni iyi durumda tuttuğunu anlıyorum. İşte bu alışkanlıklardan birkaçı.
- Meditasyon yapın/dikkatli olun. Meditasyon sabahları yola çıkmadan önce topraklanmama yardımcı oluyor. Görevden göreve geçme dürtüsünü yavaşlatabiliyor ve önümdeki günü anlamlandırabiliyorum. Gün boyunca periyodik olarak, yeni bir göreve başlamadan önce birkaç saniye duracağım, nefesime konsantre olacağım ve tekrar başlayacağım. Daha iyi odaklanabildiğimi ve daha az çılgın olduğumu görüyorum. Bunu yapmanıza yardımcı olacak birçok iyi uygulama mevcut, ancak ben Waking Up kullanıyorum.
- Ezberle. Lisede öğrencilerine şiir ezberleten bir İngilizce öğretmenim vardı. Aklının bahçesine bir gül eklediğini söyledi. Hepimiz görev hakkında sızlandık çünkü havalı değildi, ama gizliden gizliye bir şiiri ezberlemekten keyif aldım. Yeats, Neruda, Angelou gibi büyük şairlerin eserlerini ezberlemeye geri döndüm, sadece kelimelerin sesinden duyduğum zevki sevdiğim için değil, aynı zamanda hafızamı kolaylaştırmaya yardımcı olduğu için.
- Hızlı. Üniversitedeyken Fast for a World Harvest adlı bir hareket meydana geldi. Birkaç yıl sonra, düzenli aralıklarla oruç tuttum – en uzunu sekiz gündü. Şimdi ayda iki gün oruç tutmaya çalışıyorum. Orucun kilo vermekle ilgisi yoktur. Oruç tuttuğumda, daha büyük bir dünyada olma duygusuna getiriliyorum. Meditasyon nasıl daha düşünceli olmamı sağlıyorsa, oruç da daha fazla bağlantı kurmamı sağlıyor.
- Egzersiz yapmak. Pandemi bizi evlerimize hapsetmek için faydalı oldu. Kocam ve ben spor salonuna gidemezdik ama günde yaklaşık iki saat yürüyebiliyorduk. Her gün esniyorum ve başka bir vücut parçası bana sorun çıkarmaya başladığından rejimim uzuyor. Yürümeye devam ediyoruz. Koşuyorum ve çok yürüyüş yapıyoruz. Oruçta olduğu gibi dışarıda olmak beni doğayla daha da yakınlaştırıyor.
- Okumak. Önemli olan sadece okumak değil, bir başkasıyla veya bir grup içinde okumaktır. Geçen yıl, beş arkadaşım ve ben, James Joyce’un hayatı hakkında Zoom görüşmeleri yaptık. Ulysses. Bu yıl farklı bir çete José Saramago’nun romanlarını okuyor. Geçen yıl Santa Fe’deki St. John’s College’da ders aldım. Karamazov Kardeşlerve bu yaz Kazuo Ishiguro’dan bir tane daha alacağım. Biz yetimken. Okuyarak Dostoyevski’nin tamamını tamamlıyorum şeytanlar Bir arkadaşıyla. Edebiyat düşünmemi sağlıyor ve başkalarıyla birlikte okumak, belki de düşünmemiş olabileceğim zorlu konular üzerinde düşünmeme yardımcı oluyor.
- Katılın. Demokrasi tehlikede. İklim darmadağın. Faşizm yükselişte. Eşitsizlik artıyor. Evsizlik had safhada. Irkçılık çok bariz. Silah şiddeti endemiktir. Daha genç olanlara ses ve otorite bırakmaktan tamamen rahatım, ancak bir şekilde katılmamak, eşitsizlikleri ortadan kaldırmaya yardımcı olmaktan ziyade basitçe kabul etmektir.
- Deneyim ve deney. Öğretmenlik yaparken hiç vakit bulamadığım yeni maceralar denedim. Satranca olan ilgimi yeniden kazandım. Caz hakkında daha çok şey öğreniyorum. Yılın iki ayı seyahat ediyoruz ve bu, yürüyüş yapmanın yanı sıra sanat müzelerini ziyaret etmeyi ve klasik müzik konserlerine katılmayı da içeriyor. Yapmaya çalıştığım şey, Facebook’ta gezinerek, günün son dakika haberlerini izleyerek ve diğer önemsiz faaliyetlerde bulunarak zaman kaybetmekten kaçınmak.
- Ölümle ve ölümle yüzleş. AIDS krizi sırasında eşcinsel bir erkek olarak yaşadım. Çok fazla arkadaşımın öldüğünü gördüğüm için genç yaşta ölüm ve ölmekle ilgili düşüncelerle boğuşmaya başlamam gerekti. Bugün benim yaşımda olan hepimiz vefat eden akrabaları, dostları ve meslektaşları tanıyoruz. Elbette ölüm kaçınılmazdır. Hayatta bu aşamaya ulaşmak, hayatın ne anlama geldiğini ve başkalarının bizim için ne anlama geldiğini düşünmemizi sağlamalıdır. Hayatıma dönüp baktığımda, en anlamlı konuşmalarımdan bazıları AIDS’ten ölmekte olan kişilerle ilgiliydi. O anlarda sadece bireye destek olmadım, hayattan ne istediğimi de anladım. Bugün de aynısı geçerli.
Fakültedeyseniz emekliliğe nasıl hazırlanacağınızla ilgili bu düşünceleri, gerekli bir malzeme listesi olan bir tarif olarak değil. Hepimizin kendi tarifi olacak. Yine de işimize bu kadar bağlı olmamızın tek alternatifin bir tur golf oynamak olduğunu ya da emekliliğin sıkıcı olduğunu düşünmemizin bir hata olduğunu düşünüyorum. Alışkanlıkları kariyerimizin başlarında geliştirirsek, emekli olduğumuzda bunlara eklemeye daha hazırlıklı oluruz. Emekliliği hayatın farklı bir aşaması olarak görebileceğiz, ancak yine de umutla, zorluklarla ve hayatın birçok harika sorusu üzerinde düşünmeye devam etme yeteneğiyle dolu bir aşama.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/advice/2022/06/16/habits-professor-cultivated-now-help-him-retirement-opinion