'Eğer bir kişinin amacına ulaşmak için eline bir tabanca alması yeterliyse, sınıf mücadelesinin çabaları niye? Biraz barut ve bir kurşun düşmanı ortadan kaldırmak için yeterliyse, bir sınıf örgütüne ne gerek var? Bir üst düzey yetkiliyi patlamaların kükreyişi ile dehşete düşürmek mümkünse, partiye niçin ihtiyaç var? Bir kişi parlamento salonundan bakanlık sıralarına kolayca nişan alabiliyorsa, toplantılar, kitle çalışmaları ve seçimler neden?
Bireysel terör eylemleri kabul edilemez, çünkü bu eylemler kitlelerin rolünü bizzat kendi bilinçlerinde küçültür, onları güçsüzlüklerine razı eder, gözlerini ve umutlarını bir gün gelip misyonunu yerine getirecek olan bir kurtarıcıya çevirmelerine yol açar. “Eylem propagandası”nın anarşist peygamberleri, terörist eylemlerin kitleler üzerinde uyandırıcı ve canlandırıcı etkisi olacağını savunur, ama teorik değerlendirmeler ve siyasî deneyimler aksini ispatlamaktadır. Terörist eylemlerin “etkisi” ne kadar artarsa, kitlelerin dikkati o kadar bunlar üzerine odaklanır; kendi örgütlülüklerine ve kendi eğitimlerine ilgileri o kadar azalır.
Patlamanın dumanı dağıldığında, öldürülen bakanın halefi arz-ı endam eder, yaşam tekrar eski rayına oturur, kapitalist sömürü çarkı eskiden olduğu gibi döner; sadece polis baskısı daha vahşi ve arsız hale gelir. Ve sonuç olarak, ateşlenen umutların ve yapay olarak canlandırılan heyecanın yerini hayal kırıklığı ve kayıtsızlık alır.''
Yukarıdaki üç paragrafı Kızıl Ordu’nun komutanı Leon Troçki yazmış. Hem de tam 104 yıl önce, 1911’de.
Karl Marx ise: “Mücadelenin başarıya ulaşması için, insanların kitlesel ölçekte değişmesi gereklidir; Bu değişim ise ancak pratik bir hareketin, bir devrimin içinde gerçekleşebilir.Bu devrim, sadece egemen sınıf başka türlü devrilemeyecek olduğu için değil, aynı zamanda şu nedenle de gereklidir: Deviren sınıf ancak bir devrim sürecinde kendini çağların pisliğinden temizleyebilir ve toplumu yeniden yaratabilecek bir sınıf haline gelebilir.”
Demek ki, genel grev, devrim, kitlesel mücadele süreci,sosyalizme ulaşmak açısından ‘olsa ne iyi olur’ bir süreç değil, olmazsa olmaz bir süreçtir.Bu süreci yaşamayan bir sınıfa, kahraman öncüler, korkusuz kır/kent gerillaları, Guevaralar, Bilmemne Kurtuluş Orduları, ilerici subaylar filan tarafından sosyalizm sunulamaz.Sunulursa, o sunulan şey sosyalizm değildir.Sosyalizmin şiddet eylemleriyle ilişkisi yoktur.Büyük kitlelerin kendi eseri olmak zorundadır.
'' Peki PKK ne yaptı?, bir dönemi kapattı, Demirtaş’ın sazını kırdı, sesini kıstı.HDP’ye duyulan güveni ciddi manada sarstı. HDP’ye oy veren insanların ve daha doğrusu Kürtler’in önemli bir kesimine hayal kırıklığı yaşattı.Orhan Miroğlu,nun dediği gibi''Sadece sekiz yıl önce...Kürt parti liderlerinin, medyadan köşe bucak kaçtığı o alaca karanlık yıllarından sonra, Selahattin Demirtaş’ın, sazı eline alıp türküler söylediği medya programlarına geçiş, bu siyaset için altın kıymetinde bir gelişmeydi....Leyla Zana’nın geçenlerde Cizre yolunda ifade ettiği gibi, Kandil ve İmralı’yla diyaloğa geçilip,HDP heyetlerinin meclisten çıkıp önce İmralı, sonra Kandil’e yollandığı döneme girmiştik.!
Anadolu Ajansı'nın derlediği son bilgilere göre, son 68 gündeki (7 Temmuz-12 Eylül) terör saldırılarında 115 güvenlik görevlisi (asker, polis ve korucu) şehit edildi.Bu süreçteki çatışmalarda 120 ,Yurtdışında gerçekleştirdiği operasyonlarda ise,bin 183 PKK,lı etkisiz hale getirildi.Peki tüm bu olumsuz gelişmelerden Türkiye,nin yada kimlerin hanesine artılar eklendiğinin analizi yapıldımı?..
Biri Doğu’da vuruyor. Türk Kürt ayırmıyor. Yol kontrolünde, 26 yaşındaki Kürt doktor Abdullah Biroğul'u da, kızıyla birlikte seyahat eden Adanalı polis memuru Kadir Özkara'yı da infaz ediyor. Ekmek almaya giden 13 yaşındaki Fırat Simpil'i ve Diyarbakır'da polislere çorba servisi yapan Şeyhmus Sanır'ı gözünü kırpmadan katlederken, saatlerce direksiyon sallayan şoförlerin gözyaşlarına aldırmadan ekmek tekneleri TIR'larını yakıyor. Siirt'te kız istemeye giden konvoylardan yükselen "Edi bese" çığlıklarına aldırmadan aileleri tarıyor.Diğeri de doğudan yükselen silah seslerinin aksi sedasını duyar duymaz işbaşı yapıyor. Kürt vatandaşların Kırşehir'deki, Balıkesir'deki, İzmir'deki işyerlerini, evlerini yakıyor yağmalıyor.Gökhan Çakır şehit düşmeden iki gün önce, babasının İzmir'deki dükkânını da...Kışkırttığı taraftarları sırf sahibi Diyarbakırlı diye Antalya'daki kebapçı dükkânına doğru yürürken, kendisi Ankara'daki genel merkezinden halkın yüzde 52 oyuyla seçilmiş Cumhurbaşkanının makamı Beştepe'yi basma tehditleri savuruyor.Sorsan düşmanlar.Hem de sonuna kadar... Biri öbürüne "bölücü," "hain" diyor. Diğeri de ona "ırkçı," "faşist." Ama hep kol kolalar.Hükümeti teröre karşı daha sert olmadığı için eleştiren "faşist," "bölücünün" mecliste iç güvenlik paketi oylanırken yaptığı "hayır" direnişine katılıyor. Biri bozkurt selamı vererek, diğeri ise zafer işareti yaparak, molotoflu, silahlı göstericilere polisin etkin müdahale edebilmesini sağlayacak yasayı engellemeye çalışıyorlar."Irkçı" ülkeyi seçime götürecek bir koalisyon hükümetinde yer alma sorumluluğunu, partneri olacak partinin Kürtlerin demokratik haklarını iade etmesini gerekçe göstererek üstlenmiyor. Bu tavrıyla "hain" dediklerinin el mecbur seçim hükümetinde yer almasının önünü açtığını umursamıyor bile.Bedeli ağır oluyor elbette bu kan kardeşliğinin. Ekmek parası peşindeki gencecik polis memurları, uzman çavuşlar, yaşı gelince askere gitmiş yoksul Mehmetler birer birer toprağa düşüyor.Batı illerine yine 90'lardaki çatışmalar yüzünden göçüp yeni, huzurlu bir hayattan başka beklentisi olmayan Kürtlerin ve onların karşısına dikilen milliyetçi çocukların hayatı kaydırılıyor. Şurada burada ilan edilen kanton romantizminin bedelini iki ateş arasında kalan siviller ve görevini yapan güvenlik görevlileri ödüyor.Plazadaki gazeteci dostlarının "biraz daha çalışın, bakarsınız darbe gelir, bire on kazanırsınız" temennileri de keyiflerine keyif katıyor.Hem uluslararası hem de ulusal medyada Kürt siyasetinin Obama'sı, rock starı olarak lanse edilen Selahattin Demirtaş, “analarından doğduklarına pişman edin” diyerek tehditler savuruyor.HDP, PKK'dan devraldığı bir ideolojiyi yeniden üretiyor.Tıpkı Türk Kemalizminin Türkler'e verdiği zarar gibi, en çok zararı Türkiye'deki Kürtler'e veriyor.
Çözüm süreci başladığında AKP iktidarının ne pahasına olursa olsun yıkılmasını arzulayan çevrelerden gelen bir ses vardı: “Önce demokrasi sonra çözüm”.“Hangi hakları aldınız ki silahı bırakacaksınız” diyenler oldu. Silah demokrasinin güvencesi olarak tanımlandı. Barış masasının karşısına demokratlığın iflas masası kuruldu.Bugün o bırakılmayan silahların Türkiye’nin demokratikleşmesine nasıl etkisi olduğunu görüyoruz.Orta Doğu’da Kürdistani egemenlik talebi olan bir siyaseti “anadilde eğitim, yerel yönetimlerin güçlenmesi” vs. ile tatmin edemezsiniz.Duran Kalkan'ın “Ordu kendisini kullandırtmasın, bizim işimiz AK Parti ile” açıklamasının anlamı da bu.Dehşeti arttırmak, Türkiye'yi Mısır, Erdoğan'ı Mursi, askeri de Sisileştirmek.
Demokrasi kuramcısı Chantal Mouffe, toplumsal sorunların müzakere ile çözüleceği iyimserliğinin bir yanılsama olduğunu ifade eder. Her tür sorunun tarafların müzakere ederek ulaşacağı bir iyi sona bağlanması teklifi, çoğunlukla bir teklif olarak kalır. Hayatla uyumsuzdur. Hayatta sorunlarımızı sürekli birbirimizle öpüşüp barışarak değil, çıkarların çatışması ve dengelenmesiyle çözeriz. Müzakere teklifleri ise aslında toplumun diriliğini, çoğulculuğun ve siyasetin doğasını reddeder. Kürtajın hak olduğunu iddia edenle, günah olduğunu iddia eden grubun çatışması muhtemelen sonsuza kadar devam edecek bir konudur ve bu grupların bir nihai uzlaşıda buluşmaları beklenemez. Ama bu böyle diye birbirimizi öldürmemiz de gerekmez. Ancak çoğulcu bir topluma özgü “farklılıkların tanınması” pekâlâ mümkündür.Yani çatışmalar ve farklılıklar demokrasinin temelidir.Yani aslolan düşman ilişkilerini, hasım ilişkisine çevirmek ve bunları siyasi alanda karşı karşıya getirmektir. O ülkenin demokrasisinin gücü ise bu ilişkileri düzenleyecek etik/politik bir prensipler dizisinin herkesin riayet edeceği bir seviyeye ulaşmasındadır.