Ağaçlara, renklerindeki değişikliğe bakıyor ve hüzünleniyorum. Sonbahar her zaman kederlendirir beni, ama sanırım bunun tek nedeni ağaçlar değil. Bazıları mevsimsel ışıktan kaynaklandığını söyler, ama ben ne zaman bir yaprağın dalından kopup düştüğünü görsem, o kötü duyguya kapılırım. Her dakika milyonlarca can verir, ama kimse bunun farkına varmaz. Bense onların toprağa düşerken attıkları azap dolu sessiz çığlıkları duyabiliyorum. Bazen böyle muhallebi çocuğu olabiliyorum işte.