Uzun bir süre, temelde beyaz olduğumu düşündüm.
Gençtim ve sınırlı ama makul bir ayrıcalık anlayışım vardı. Ne beyaz ne de erkek olmama rağmen, hayatıma baktım ve diğer ayrıcalıklarımın etkilerini gördüm: güvenli varoşlarda yetişen bir üst-orta sınıf, beni kendi kusurlu yollarıyla derinden seven iki ebeveyn, maddi güvenlik duygusu ve ne istersem yapabileceğime dair bir teminat. Tanıdığım beyaz Amerikalıların çoğunun ayrıcalıkları değilse, bunlar nelerdi diye düşündüm.
Ayrıca Missouri'de büyüdüğüm için arkadaşlarımın çoğu beyazdı. St. Louis banliyösümde şaşırtıcı derecede büyük bir Asya topluluğu vardı, ancak genç yaştan beri onlardan uzaklaştığımı hissettim. Çin kilisemdeki ve Çince dil okulumdaki diğer çocuklar gibi değildim. İlk ergenlerimin sessiz garipliğinden sonra, ben… ah, gülünç oldu, ama beni vahşi ve asi, belaya eğilimli olarak gördüler. Tamamen itaatkar değildim. Çince'de çevirisi biraz zor olan bir terim var, ama kelimenin tam anlamıyla "tasarımlarla dolu" gibi bir şey. Annem, sanki 36 yaşında hala asi bir gençmişim gibi, bugüne kadar bu terimi üzerimde kullanıyor. İyi bir Asyalı Hristiyan kadın için “normal” olarak gördüğü şeyin dışında yaptığım her eylemi anlatıyor - yani esasen yaptığım her şey. Bir çok fikrim vardı (var). Yenilmez bir irade.
Ayrıca, dürüst olmak gerekirse, Asyalı çocukların çoğu inekti, biliyor musun? Bu satın aldığım bir hikaye. Ve belli bir yaştan sonra benim için büyük bir engel olan kilise gibi.
Böylece, kolej boyunca ve yetişkinliğe kadar beyaz olduğum hissini geliştirdim. Beyazlar arasında daha rahattım, mizah anlayışımı anladılar, beni vahşi, asi ve çok fazla tasarımla dolu bulmadılar. Üniversitede, beyaz bir arkadaşımla çoğunlukla Asyalı öğrencilerin katıldığı bir derse gittik; üzerine eğildim ve en ufak bir ironi duygusuyla fısıldadım: "Vay canına, buradaki tek beyaz insanlar biziz."
Asyalı olmaktan nefret etmedim. Evet, çocukken her zaman fazladan ödev yaptığım anlamına geliyordu ve akademik baskı bir anlamda yorucu ve muhtemelen zarar vericiydi. Ama çocukluklarımıza zarar vermeyen nedir? Asyalı olmakla çok ilgisi olduğunu hisseden özgürlüğüm eksikliğime içerlemiştim. (Babamın mutlu olduğu puanı almadan önce SAT sınavlarını üç kez almak zorunda kaldım - mükemmelin altında 1570, 30 puan.Ama eminim ki ilk kez bir 1510, ikinci kez ise çok az bir şey bundan daha iyi ve marjinal olarak 1570'den daha kötü.) Neyi kanıtlamaya çalışıyordum, merak ettim? Ve kime? O zamanlar bile, bir başkasının değer duygusu için çalıştığımın ve sonunda bunun gerçekten önemli olmayacağının farkına varmanın başlangıcı vardı. Ama iki dilli olmayı sevdim. Yemekleri sevdim (herhangi bir kültürün en önemli kısmı, yalan söylemeyelim). Nefret ettiğimi düşünsem bile, farklı olmayı sevdim.
Üniversiteden sonra bir yıllığına Taipei'ye taşındım. Buna kesinlikle bayıldım, ama aynı zamanda kendimi çoğunlukla beyaz eski patlarla takılırken buldum. Missouri'deki Asyalılar benim itaatsiz olduğumu düşündüyse, efendim, tahmin edin gerçek Tayvanlılar ne düşündü! Onların gözlerinde büyük, gürültülü ve her zamankinden daha fazla tasarımla doluydum. Orada, içinde bulunduğum boşluğu gerçekten anlamaya başladım - Asya'da gerçekten Asyalı değildim, ama Amerika'da da beyaz değildim. Yine de, bana göre bu "bir şey değil, diğeri değil" durumu olumlu bir dönüş oldu ve bu, bugün de dahil olmak üzere hayatımın çoğuna inandığım şeydi: beyaz olmanın birçok ayrıcalığını yaşıyorum beyaz olmamanın faydalarına da sahip. Amerika'da benim azınlığımın klişeleştiği ve bazen alay edildiği, ancak genel olarak diğer tüm azınlıklardan çok farklı muamele gördüğü. Berbat ama bana minnettar olduğum bir bakış açısı veriyor. Ve sistemik ırkçılığı anlayarak büyüdüğüm için, Amerika'da kendimi "beyaz olmayan bir insan" olarak tanımlamaya çok dikkat ettim, çünkü teknik olarak öyle olsam da, acı çekmediğim yolları görüyorum. Ben basmakalıp ve fetişleştirildim; Tehdit veya saldırıya uğramadım. Egzotikleştirildi, ancak geleneksel olarak bozulmadı.
Ve bu özel deneyim içerisinde, TEMSİLİN kesinlikle ÖNEMLİ OLDUĞU inancını geliştirdim ... ama benim için o kadar da önemli değil.
Geçen yıl Çılgın Zengin Asyalılar ortaya çıktığında Asya temsili hakkında çok fazla konuşma yapıldı . Asyalı arkadaşlarımın tamamen kendilerine benzeyen insanlardan oluşan bir film görmenin ne kadar güzel olduğunu anlattıkları birçok Instagram hikayesi izledim. Ama Crazy Rich Asians'ı izlemedim çünkü kitabı çıktığında okumaya çalıştım ve o kadar kötü yazılmış ki ilk bölümü geçemedim. Elbette züppelik yapıyorum, ama Çılgın Zengin Asyalıların modern medyada temsil ediliyormuşum gibi hissettirecekleri hissine kapılmadım . Beni beyaz hissettiren başka bir şeydi.
Bu yüzden görüldüğünü hisseden arkadaşlarım için mutlu oldum. Ama şahsen iyi olduğumu hissetmeye devam ettim. Yeterince görüldüm. Birçok ırkın birçok karakterinde “temelde ben” olduğunu hissettiğim; benim "temelde beyaz" olmamla aynı şekilde.
Sonra iki gece önce Ali Wong ve Randall Park'ın yeni filmi Always Be My Maybe'yi izledim .
İzlemeye dikkat ettim çünkü karavanı gördüm ve “Vay canına. Bu, Asyalıların Asyalı olmakla ilgili olmadığı bir filme benziyor. "
(Bu, temsil eksikliğinin bir işareti - ırkınızdaki insanları içeren tek şey açıkça sizin ırkınızla ilgili olduğunda. Evet, Joy Luck Kulübüm vardı ya da büyürken. Ama umurumda değil. J oy Luck Kulübü , ya da benzeri hatta bir gösteri Taze Kapalı Tekne , Asian olmak MY KİMLİK sADECE bİR PARÇASI çünkü. Ben bir Asya insanım çünkü sadece bu Asya insanlar Asyalı şeyler yapıyor takip etmek için bana gerçek hissetmedim Asyalı olmakla hiçbir ilgisi olmayan pek çok şeyi yapan, benim Asyalılığımın benim hakkımda bahsedilen ilk hatta ikinci şey olmamasını tercih ettiğim ölçüde.)
ABMM'yi tahmin ettiğim gibi bile , onu izlemenin gerçek deneyimi için hazırlıksızdım.
Kaçırdığımı bilmediğim bir şeyi kazandığımı hissettim.
Görüldüğünü hissettim.
Temsil edildiğini hissettim.
Kendimi - tamam, benimle kal çünkü bu metafor uzun ve potansiyel olarak boktan olacak. Bu yılın başlarında Dan ve ben, shabu shabu omakase yapan bir restorana gittik. Bir seferde sadece sekiz kişiyi otururlar ve şef, önünüzde shabu shabu tarzında (kısaca kaynar suda / et suyunda pişirerek) her bir yiyeceği sizin için ayrı ayrı pişirir. O yemekte yediğimiz her şey, o yemeğin en güzel hali gibi mükemmeldi. Dürüst olmak gerekirse, bir lokma, bize zeytinyağına daldırmamızı söylediği BİR PARÇA HAŞLANMIŞ LAHANA'ydı ve gerçekten bir GURME DENEYİMİ idi. HAŞLANMIŞ LAHANA!! Her neyse, yemeğin bir kısmı bu wagyu parçalarıydı. Ve bu wagyu'yu ağzıma koyduğumda, "WHOA, eğer bu sığır eti ise, tüm hayatım boyunca ne halt yedim?" Diye düşündüm. Sanki saflığı ve sadeliği bakımından çok zengindi. Sanki gerçek bir şeymiş gibi, saçmalık değil.
Always Be My Belki'yi izlemek böyle hissettirdi. Sanki gerçek olduğunu düşündüğüm bir şeyin aslında soluk ve boktan bir gölge olduğunu keşfettiğim gibi. Ve gerçek şey, onu gördüğümde, hissettiğimde şimşek gibiydi. Hayır bekle. Yıldırım çok hızlı, ani, tehlikelidir. Gerçek olan, temsil edilen duygunun gerçek etkisi; güneş ışığında yıkanmak gibi geldi.
Temsile ihtiyacım olmadığını düşündüm çünkü sahip olduğum şey yeterliydi. Ancak bu, ayrıcalıklıların yetersiz temsil edilenler üzerindeki gizli bir silahı - bazılarımız statümüzü kabul ediyor ve hatta bundan dolayı minnettarız. Garip bir temsil Stockholm sendromu. İyi olduğumu düşündüm, çünkü en azından gerçekten acı çeken azınlıklardan biri değildim. Fazladan yer kaplamak istemedim. Ekstra ilgi talep etmek istemedim. İyiydim.
Ben değilim iyi. Ama daha iyi olabilirim.
Temsil, televizyonu açıp "size benzeyen" birini görmek değildir. Bu, kimliğinizin (bu durumda ırkın) bir parçasının sergilenmesi değil, tersine, kimliğinizin o bölümünün öneminin azalmasıdır. Irkınızın sadece bir yönünüz olduğunu görmek, ırkınızın o kadar normalleştiğini görmek için başka bir şey olmanıza yer var. Olmak her şey başka. Mükemmel bir şekilde özetledikleri filmi gördükten sonra Ali Wong ve Randall Park ile bir röportaj okudum: bir grup Asyalı ile bir film doldurarak, hiç kimsenin "Asyalı film" olmamasını sağladılar. Bunların çoğu Amerikan filmlerinde ve TV şovlarında yer almıştı. Gerizekalı ve ressam olmalılar, kayıp olan ve güvensiz ve komik olan. İnsan olmalılar.
Medya temsili açısından hayatım boyunca kaçırdığım şey buydu. Çünkü bu zengin, vahşi deneyime sahibim ki bu sadece kısmen Asyalı olmamla bağlantılı. Ama beyaz Amerikan medyasında asla Asyalı olamam. Daima Belki Ol benim dünyam gibi hissettiren bir dünya gösterdi - bazen San Francisco ve New York gibi, sizin ırkınızdan daha fazlası olduğunuz yerlerin ceplerinde var olan bir dünya. Boyutun olduğu yer. Bir bütün olduğun ve yer kapladığın yer çünkü senin kapladığın yer var.
Hikayelerimizin anlatıldığını görmeliyiz. Kendimizi bir hikayede gördüğümüzde, kendi hikayemizi anlatmaya teşvik ediliriz; kendi hikayemizin önemli olduğuna inanıyoruz. Biz o zaman geldiğinde, birisi bizim hikaye duyar ve anlatmak için oda var hissediyor onların benzer ama aynı zamanda bu yüzden, bu yüzden, hayati farklı olabilir hikaye. Ve başka biri bu hikayeyi görür ve paylaşmak için kendi boğazını temizler . Ve - işte güzel olan şey - tüm hikayelerimiz orada olduğunda, hiçbirimiz bir daha asla tek bir şey olabileceğimizi hissetmeyeceğiz.
Yetişkin hayatımın neredeyse tamamını doğduğum ülke olan Hindistan dışında yaşayarak oldukça sıra dışı bir yol izledim. Tahmin edilebileceği gibi yeterince başladı.
Natalie Portman'ın (Celeste) başrolünü oynadığı Brady Corbet'in yönettiği film Vox Lux, huzursuz bir deja-vu hissi yaratıyor. Film korkunç bir toplu okul saldırısıyla başlıyor, 11 Eylül terörüne değiniyor ve bir turist sahiline yapılan terör saldırısının ardından sona eriyor.
Sadece film zevkimi değil, hayatımı şekillendiren 20 film. Başlamadan önce küçük bir feragatname: Bu liste özneldir, ancak aynı zamanda tamamen kaliteye dayalı değildir.
1960'ların sonu ve 1970'lerin başı araba kovalamaca filmleri için harika zamanlardı. Korkunç anti-kahramanlar yüzünden mi yoksa kaslı arabalardan mı emin değilim.
Başkan Biden'in göreve başlamasına giden günlerde, o ve Capitol Hill'deki Demokrat liderler, rakibi eski Başkan Donald Trump'ın zaferini kabul etmeyi reddettiği çekişmeli bir başkanlık seçiminin ardından ülkeyi nasıl birleştirecekleri sorusuyla karşı karşıya kaldılar. Trump'ın görevdeki tek dönemi boyunca, liberaller benzer şekilde, ailelerinde, işte ve hatta flört hayatlarında Trump destekçileriyle iyi geçinmenin yollarını bulmakla görevlendirildi.
"Yıldızlarla Dans Etmek" izleyicileri, ev sahibi Tyra Banks'i göstermeye henüz ısınmadı. Bir takdir gönderisinin yorumlar bölümünde kavrulmuştu.
'Spectre' filminden sonra Daniel Craig, bir daha James Bond oynamakla ilgili bazı kötü şeyler söyledi. 'Ölmek İçin Zaman Yok' yıldızı şimdi pişmanlık duyuyor.
Carmel'in 'Nine Perfect Strangers' hikayesi şok edici bir hal aldı. Ancak izleyicilerin merak ettiği şeylerden biri de onun gözü.
'Sex Education' Sezon 3, Netflix'e geri döndü. Hayranlar, Alistair Petrie (Bay Groff) ve Connor Swindells'in (Adam) gerçek hayatta akraba olup olmadığını merak ediyor.
Facebook'ta adınızı değiştirmek ister misiniz? Sadece birkaç basit adımda yapmak kolaydır.
Her zaman 10.000 adımlık bu keyfi günlük hedefin gerisinde kalıyorsanız, iyi haberlerimiz var. Daha az adım atarsanız sağlığınız da aynı derecede fayda sağlayabilir.
Garden State, ABD'de kendi gazınızı pompalamanın yasa dışı olduğu tek eyalettir. Ne oluyor?
Bu arada, alacakaranlıkta ve dolunayda araba kullanmak da size bir iyilik yapmıyor.
Görsel: Marvel Marvel's Secret Wars etkinliği, yayıncının çizgi roman evrenlerini tam anlamıyla parçalara ayırdı, onları çılgınca bir patchwork distopyasına dönüştürdü ve Marvel's Ultimate Universe'den Miles Morales gibi karakterlerin Marvel'in birincil 616 evreninde sona ermesiyle sona erdi ve tüm aksiyonlar gerçekleşti Miles'ı ana evrene getirmek, Marvel'in amiral gemisi oyunlarında koşturmayı hak ettiğini düşünen hayranlar için bir hayalin gerçekleşmesi iken, 616 evrenine girişinde her türlü ilginç tuhaflık geldi.
Resim kredisi: Juan Carlos Hernandez/AP General Motors'un Venezuela, Valensiya'daki fabrikası, geçtiğimiz hafta şiddetli protestolar sırasında hükümet yetkilileri tarafından ele geçirildi. Sonuç olarak, GM ülkedeki operasyonları durdurmak zorunda kaldı.
Elon Musk sadece çok hırslı bir insan değil (bu da Mars'ı fethetmek istediğini gösteriyor), aynı zamanda ürünlerinin görünümüne gelince çok özel ve talepkar bir zevke sahip. İşte bu yüzden, SpaceX'te kullanacakları uzay giysisini yaratmak için en ünlü süper kahraman kostümlerinden sorumlu kişiyi işe aldı.
Diyelim ki bir mil kadar yürümek zorunda olduğunuz bir yerde yaşıyorsunuz, sonra bir trene biniyorsunuz ve her gün işe gitmek için bu trenlerin bulunduğu istasyonlarda bir labirentten inip çıkıyorsunuz. . Diyelim ki 18 katı dolu bir ofis binasının üçüncü katında çalışıyorsunuz.
Maggie Gyllenhaal ve Dakota Johnson Londra'daki bir galada poz veriyor, Vanessa Hudgens LA'deki spor salonundan ayrılıyor, Christian Siriano 'Project Runway' 19. sezonu ve daha fazlasını kutlamak için NYC'de. Hollywood'dan New York'a ve aradaki her yere, en sevdiğiniz yıldızların neler yaptığını görün
Utanmaz mezunu Emma Kenney, Showtime dizisinde Emmy Rossum ile çalışma deneyimi hakkında konuştu.
HIV pozitif ve kanserden kurtulan Javier Muñoz, PEOPLE'a “Alınma şansı yoktu” diyor.
Rachael Ray Extra'da "Pek çok insan bana yazdı ve ulaştı ve bizim de çok şey kaybettiğimizi söyledi" dedi.