Bir büyük inqılabın, İslam İnqılabının dün ve bugününe kuşbakışı bir
(posterde, 22 Behmen, mubarek / mübarek olsun yazılı..)
-I-
11 Şubat veya 22 Behmen..
Bu tarih, 31 yıldır, sadece İran halkına değil, bütün müslümanlara ve bütün dünya halklarına da bir şeyler anlatıyor..
(Önce bir noktaya dikkati çekmekte fayda olsa gerek:
İranda bugün Hicrî takvim kullanılır.. (Şahın son dönemlerindeki şehinşahî denilen ve 2530ları gösteren takvim uygulaması öncesinde de, hicrî takvim kullanılırdı; ama, Şah, son yıllarında hicrî takvimi kaldırtmıştı..)
Yani, Resul-i Ekrem (S)in Mekkeden Medineye hicretini esas alan ve müslüman takviminin başlangıç noktası..
Ama, bu hicrî-qamerî ve hicrî-şemsî diye iki farklı takvimi ifade eder..
Hicrî-Qamerî takvim, 355 günlük ay yılını esas alır..
Bilindiği gibi, Ramazan ve Hacc dönemlerinin belirlenmesi gibi müslüman ibadetlerinin birçokları, qamerî takvime göre şekillenmiştir.. Namaz vakitleri, oruç için iftar ve imsak saatleri ise, güneşe göre ayarlandığından, hicrî- şemsî takvim geçerlidir.
Bu iki yıldan hangisi asıl ve sâbit kabul edilirse, ortaya çıkan şemada, diğerinin, her yıl 10 günlük bir ileri veya geriden geldiği görülür..
İranda kamu hayatının genel düzenlemesi, Hicrî- Şemsî yıla göredir ve hâlen, 1388 yılını son demlerini yaşamaktadır. 21 Mart 2010 gününden itibaren 1389 yılına girilecektir..
Hicrî - Qamerî takvimin ise, bilindiği üzere, 1431 yılının ikinci -Safer- ayında bulunuyoruz.. Demek oluyor ki, Hicretin başından bu yana, 1400 yıl içinde, şemsî ve qamerî takvimler arasındaki 10 günlük farklar yüzünden, bu iki takvim arasında yaklaşık 42 yıllık bir açı farkı meydana gelmiş bulunmaktadır..
Bu izah, İrandaki takvim uygulamalarının anlaşılması açısından faydalı olabilir.)
*
Evet, 22 Behmen (11 Şubat) günü, dünya müslümanlarının yakın tarihi açısından çok önemli bir gün..
Çünkü, 31 yıl önce, hicrî-şemsî 1357 (miladî- 11 Şubat 1979) tarihinde, 2500 yıllık bir geçmişi olduğunu ileri süren Şehinşahlık düzeni tarihin çöplüğüne atılıyordu.. Ve bu çetin ve büyük sonuç, son yüzyıllardaki en büyük müslüman halk hareketlerinden birisi olan İslam İnkılabı Hareketi eliyle gerçekleştiriliyordu.. Halbuki, Şahlık düzeni, elinde silahı olmayan ve sadece Allahu Ekber diyerek zulme karşı çıkan milyonları arkasındana sürükleyen bu hareketi bastırmak için her türlü baskı, zulüm ve cinayeti işlemiş, yüzbini aşkın insanı öldürmüş ve amma, yine de başarıya ulaşamamış ve meydana getirdiği kan deryasında kendisi boğulmuştu..
Hedef ise, hareketin başından itibaren, İran şehirlerinin duvarlarına, Biz İslam Cumhûriyeti istiyoruz.. diyerek açıkça yazılmıştı, çeşitli dillerde.. Yani, hedef, sadece Şahın veya bir yönetici kadronun defedilip, yerine başkalarının gelmesi değil; temelden, bir sosyal bünyeye, halkın inanç değerlerinden imbiklenmiş bir yönetim tarzını giydirmekti..
ŞAH KARŞITI OLMAKLA, İSLAMI TALEB EDEN BİR HAREKET ARASINDAKİ FARKI GÖRMEK..
Şah düzenine karşı gerçi daha önce de birçok silahlı veya silahsız mücadeleler yürütülüyordu ve bunların başında komünist, solcu ve de çeşitli etnik taleblere dayalı (ve ülkenin belli yörelerinde ağırlıklı olarak bulunan halk kitlelerine dayalı azeri- türkçü, kürdçü, türkmenci, arabcı, belûçcu ve hattâ farsçı vs.) kavmiyetçi hareketler geliyordu.. Ama, bunların hiçbirisi, geniş halk kitlelerini celbedemiyor, arkasından sürükleyemiyor ve Şahın korkunç zulüm düzeninin kan seli, giderek kabarıyordu..
Bu durum karşxısında, halk kitleleri, kendilerine rehberlik- öncülük liderlik- imamlık edecek bir İslâm âliminin zuhûrunu bekliyorlardı.. Çünkü, kurtuluş reçetesini sadece ve sadece İslama göre oluşturulacak bir yönetim tarzında görüyorlar; diğer bütün yönetim şekillerinin yaldızlı kurtarıcılıklarının çıkmazdan başka birşey sunmadığına inanıyorlardı..
Ve müslümanlar, geçmişin acı tecrübelerini de yaşamışlardı..
1890larda büyük ulemâdan Şeyh Mirzây-ı Şirazînin önderliğinde gelişen Tömbeki (tütün) Qıyâmıyla, ingiliz emperyalizmini ülkeden kovmuşlardı, ama, emperyalizmin öncü birlikleri, rûşenfikr/ münevver/ aydın kılığında, sosyal bünyenin içindeki etkilerini yeniden arttırmaya başlamışlar ve İran, 1906larda Meşrutiyet (Şahın iktidar ve yetkilerine şartlar- sınırlar getirmeyi hedefleyen) hareketlerine sahne olmuştu.. (Tahrandaki İngiliz Sefareti/ Büyükelçiliği, -sözde- münevverlerin, aydınların akıl aldıkları bir mekan olarak, -tıpkı Osmanlıda olduğu gibi- Meşrutiyyet yıllarında, hep aslî rol oynamıştı..) Siyasî iktidar ise, şeklen, dünyanın o zamanki büyük güçleri arasında, bir tahtırevalli gibi, bir o yana, bir bu yana gidip gelen Qacar Khanedanı ve şahlarının elindeydi..
MEŞRUTİYET DEĞİL, MEŞRUİYYET İSTEMEMİN BEDELİ ELBETTE AĞIR OLACAKTI..
O gelişmeler içinde, ulemâ da, kendi hedefine doğru ilerlemek istiyordu ki, zamanın seçkin ulemâsından ve Meşrutiyet değil, Meşruiyyet (Şahların iktidar ve yetkilerini sınırlandırmak değil, şeriata, İslama dayalı bir yönetim) istiyoruz diyen Şeyh Fazlullah Nûrî, Meşrutiyetçiler tarafından kurulan bir halk mahkemesinde, iki saatlik bir yargılama sonunda, Meşrutiyet düşmanı diye idâma mahkûm ediliyor ve hemen oracıkta, onbinlerin şaşkın bakışları arasında, Tahranda asılarak öldürülüyordu..
Daha sonra, 1920lerde halka önderlik yapmak isteyen Seyyid Hasan Muderris isimli bir büyük İslam âlimi daha meydana çıkıyor ve amma, o da, (son Şahın babası) Rızâ Khanın eliyle ağır baskı, işkence ve sürgünlere uğratılıyor ve sonunda da zehirletilerek öldürülüyordu..
Daha sonra ise, Rızâ Khanın 1934lerde Türkiyeye gelerek bizzat görüştüğü ve akıl aldığı ve örnekler edindiği M. Kemalden de etkilenerek, ilk planda ulemâ kesimiyle ve medreselerle ve müslüman hanımların ve erkeklerin giyimleriyle mücadeleye girişti.. (Keşf-i Hicab- İslamî örtünün açılması) ve erkeklere zorla şapka giydirilmesi gibi diktatörce uygulamalara karşı halkın tepkileri yükselirken, baskı da da daha bir artıyordu.. Ki, bunların en büyüğü, Rızâ Khanın bu gibi diktatörce uygulamalarına Meşhedde bir câmide itiraz eden halkın üzerine ateş açılması ve 750 müslümanın öldürülmesiyle neticelenen Gevherşâd Mescidi Qıyâmı idi.
İNGİLİZ EMPERYALİZMİ, KUKLA DEĞİŞTİRİYOR VE BABA ŞAHIN YERİNE OĞLU OTURTUYORDU..
Rızâ Khan, kendisini 1923lerde iktidara getiren ingilizlere karşı biraz mesafe koyar gibi yapıp, Hitler Almanyasına doğru yönelince, bunun bedelini iktidardan uzaklaştırılmakla ödedi ve ingilizler onu alıp, Güney Afrikaya sürgüne gönderirken, yerine oğlu genç Muhammed Rızâyı yeni Pehlevî Şahı olarak tahta oturtmuştu.. Hattâ, o kadar ki, yeni culûs merasiminin en ince bütün teferruatına kadar herşeyi, İngilterenin Tahrandaki Büyükelçiliğince tertiblenmişti..
İran herşeyiyle ingiliz emperyalizminin elindeydi ve özellikle de, İranın zengin petrol kaynakları..
İkinci Dünya Savaşında İran savaşa girmediği halde, İranın Azerbaycan bölgesi, Sovyetler tarafından işgal edilmiş ve ayrıca merkezi yine Sovyet Rusya destekli olarak Mahabad şehrinde olmak üzere, Gazi Muhammed isimli bir mollanın önderliğinde de, bir Kürdistan Cumhûriyeti kurulmuş ve fakat, bu hükûmet 9 ay kadar ayakta kalıp, sonra yokedilmiş ve Gazi Muhammed ve arkadaşları idâm olunmuşlardı..
İkinci Dünya Savaşını artık kendi lehlerine çevirdiklerine inanan Amerikan Başkanı Roosvelt, ingilizi lideri Churchill ve Sovyet lideri Stalin arasında yapılan ünlü Tahran Konferansında, İranın hemen hemen hiçbir etkisi yoktu.. Güvenlik tedbirleri bile, bizzat Müttefik ülkelerce alınmıştı..
Ve savaş sonunda ise, galib tarafın, Müttefiklerin bir kanadı olan Stalin Sovyetleri, Doğu Avrupayı yutmuş ve amma, kapitalist/ emperyalist dünyanın baskılarıyla karşılaşınca, Azerbaycandan çekilmek zorunda kalmıştı..
Bu da, İran halkında, Batı dünyasına, kapitalist dünyaya küçümsenmiyecek bir itibar kazandırmıştı..
Ama, İranın bütün zenginliklerini yağmalayan kapitalist emperyalizmin şef ülkelerinden İngiltereye karşı, giderek daha bir fakirleşen halk kitlelerinde yükselen bir tepki gelişiyordu..
Ve İran Azerbaycanından geri çekilmeye zorlanmanın da hıncıyla, Sovyetler, -dünyanın en eski komünist partisi olan İran Tudeh Partisi eliyle- İran halkı içindeki etkinliğini yeniden kazanmaya çalışırken..
İRAN PETROLLERİNİN MİLLİLEŞTİRİLMESİ, YENİ BİR DÖNEMİ BAŞLATIYORDU..
Artan sosyal rahatsızlıklar artar ve de ard-arda gerçekleştirilen siyasî suikasdler İranı sarsarken (Şaha başarızsız kalan suikasd teşebbüslerinde bulunulurken), etkili bir derebeyinin oğlu ve Pariste okuyan ve amcası da Maliye Nâzırlığı yapan ve kendisi de ilk gençlik yıllarından itibaren, uzun yıllar boyu Valilikler ve Bakanlıklarda da bulunmuş ve MusaddıqusSaltanah (saltanatın doğruyalıyıcısı) unvanını almış, yani Şah rejiminin elinde büyümüş olan Muhammed Musaddıq bile, Cebhe-i Millî adında oluşturduğu bir siyasî parti ve aynı adı taşıyan gazetesiyle, muhalefet bayrağını kaldırmış ve petrolün millîleştirilmesi proğramıyla, 1950de seçimlerle Meclise girmişti.. Şah, İngilterenin özellikle petrol konusundaki yeni taleblerini karşılayacak Başbakan bulmakta zorlanırken, General Razmârâda karar kılmış ve amma, kısa süre sonra, Razmârâ bir suikasd sonunda öldürülmüştü..
Şah, o dönemin büyük İslam âlimlerinden Âyetullah Ebû-lQaasım Kaşânînin de desteğini alarak siyasî sahnedeki gücünü arttıran Musaddıqı Başbakanlık makamına getirmeye mecbur kalmıştı, 1951de..
Musaddıq, petrolün millîleştirildiğini açıklayınca, halkın en güçlü önderlerinden birisi durumuna gelivermiş ve Şah, bir kukla haline dönüşmüş ve meydana gelen büyük yönetim krizi sırasında, genç Şah, eşi Sureyyayla birlikte Romaya kaçmak zorunda kalmıştı..
Musaddıq, bir halk kahramanı durumunda idi..
Ama, kısa sürede, bu gücünü tamamiyle ideolojik bir temele dayandırmaya çalışacak ve Meclis Başkanlığına getirilen Âyetullah Kaşânîyi etkisizleştirmek için, medyada ve kamuoyunda, İslam ulemâsıyı küçük gösterecek, karikatürize edecek tavırlardan kaçınmıyordu..
Bu durum, Musaddıqa verilen halk desteğinin mısa sürede zayıflamasına yol açmış ve (Amerikan Başkanı Obamanın geçtiğimiz aylarda resmen ve açıkca itiraf ettiği üzere) CIA tarafından tertiblenen bir darbe planı ile ve sadece 200 bin dolar harcanarak, General Zâhidî eliyle yaptırılan bir günortası darbesi ile, Musaddıq alıp götürüldüğünde, halk kitleleri sessizliğe bürünecek, kaçışından 45 gün kadar sonra, Şah yeniden İrana ve tahtına dönecek ve General Zâhidîyi damad da edinecekti.. (General Zâhidî, bir tanka binip, günortası, Başbakanlıkın avlusuna dalmış ve orayı korumakla görevli ve direnmek isteyen birkaç askeri hemen oracıkta kurşunlayıp, Başbakanlık binasına girmiş ve Musaddıqı alıp götürmüştü.. Darbe bu kadar kolay ve inanılmayacak derece basit bir hamle ile gerçekleşmişti..)
İlginçtir, Şah İrana döndüğünde, onu karşılıyanlar arasında Musaddıqa da yer verilmiş ve Şahın elini öper vaziyetteki resimleri topluma yansıtılmış ve arkasından da Musaddıq, yıllarca süren bir yargılamayla ağır cezalara çarptırılmış ve sonunda da, gözhapsinde tutulduğu evinde 1967de vefat etmişti..
Musaddıqın o yargılamalar sırasında yaptığı tesbitlerin en çarpıcılarından birisi ise, herhalde, 3. Dünya ülkelerinin (gerikalmış ülkelerin) orduları, kendi ülkelerinin işgalcisi durumundadırlar.. şeklindeki cümlesi olsa gerek..
AK DEVRİM MASALIYLA GÜÇLENEN DİKTATÖRLÜK VE İMAM RÛHULLAH KHOMEYNÎNİN SAHNEYE ÇIKIŞI..
Savaş sonrasında, dünyada, teknolojinin sivil alanda ve özellikle otomasyon ve otomobil kullanımındaki hızlı yükselişle birlikte yükselen petrol ihtiyacı yüzünden, Şahın petrol geliri dev rakamlara ulaşıyordu.. Bu güç, onun Ortadoğunun en büyük askerî gücü haline dönüşmesini sağlıyor ve ayrıca sosyal hayatta da kapitalist emperyalizmin ürettiği sosyal değerlere ve zevklere uygun yeni bir hayat oluşturma çabası, dev adımlarla gelişiyor ve İranın müslüman halkı, kendi tarihî geleneğinden bugüne taşıdığı aslî değerlerini korumak isterken, nesiller arası bir çatışma ortaya çıkıyordu.. Şah, toplumu bütünüyle yeniden yapılandırmayı ve Tahranı Ortadoğunun Parisi yapmak rüyasını dile getiriyordu..
Ayrıca, petrol gelirlerinin yüzde 60ını Şahlık hakkı olarak Pehlevî Khanedânına intikal ettiren ve geriye kalanını da, yine kendisine bağlı kamu kuruluşları aracılığıyla belli kesimlere yansıtan Şah düzenine duyulan tepki giderek gelişiyor ve köylerden şehirlere akın eden fukara kitlelerden oluşan bir fakirler ordusu, özellikle marksist silahlı grupların verdiği mücadelelerin iştahını daha bir kabartıyordu.. (O dönemde, Nevvâb Safevî liderliğinde Fedaiyân-ı İslam gibi İslamî gruplar da ses getiren teşekküller olarak ortaya çıkmışlarsa da; Nevvâb Safevî ve arkadaşlarının idâmından sonra, müslüman gruplar uzunca bir süre, silahlı mücadeleye bir daha el atmadılar..)
Şah ise, o dönemde, Ak Devrim (İnqılab-ı Sefîd) adını verdiği bir projeyle, İranın tarihî sosyal yapısını, özellikle de kültürel açıdan temelden değiştirmeyi hedefliyen dev adımlar atıyordu ve de İslam ulemâsının ve İslamî medreselerin etkisini kırmaya çalışıyordu.. Çünkü, yapmayı düşündüğü sosyal değişikliklerin karşısındaki en büyük engel olarak onları görüyordu..
İşte o dönemde, (şia fıqhına göre) müctehidlik makamına erişmiş bulunan Rûhullah Khomeynî isimli bir İslam âlimi, Şahın Ak Devrim adını verdiği büyük yabancılaştırma ve köleleştirme projelerine karşı, verdiği vaaz ve yayınladığı bildirilerle toptan bir isyan bayrağı açmıştı..
Ve nihayet, 5 Haziran 1963 günü, büyük bir halk ayaklanması, başkent Tahran, Qum ve (Tahran yakınlarındaki Şehr-i Rey ve Varamin) şehirlerinde patlak vermiş ve bu qıyâm, onbinlerin öldürülmesiyle kanlı bir şekilde, bastırılmış ve halk kitlelerinin rehberi, lideri olarak sivrilen Rûhullah Khomeynî tutuklanmıştı ve bütün şehirlerde kefen giymiş olarak gösteriler yapan kitleler giderek büyüdükçe, Şah, bu yargılamayı uzatmadan ve başına daha büyük belâlar sarmamak için, onu gizlice zamanın Türkiye
Başbakanı İsmet İnönü ile anlaşıp Bursaya sürgüne göndermişti..
Ama, Türkiye kamuoyunun bu qıyâmdan da, sürgün edilen o şahsiyetten de haberdâr edilmeyip, bir yıl kadar sonra da tekrar sürgün edilecek ve Irakın Necef şehrine gönderilecekti..
*
SIRTINI AMERİKAN EMPERYALİZMİNE DAYAYAN ŞAH, ARTIK KARŞI KONULMAZ BİR GÜÇ OLDUĞUNU SANIYORDU..
Ve bunlar olurken, dünyanın en büyük şeytanî güçleri elbirliğiyle İran coğrafyasındaki temsilcileri olan Şahlarını vargüçleriyle desteklemişlerdi..
Bu arada, silahlı marksist ve diğer solcu gruplar Şaha karşı mücadele veriyorlardı, ama, bu kesimler acımasızca eziliyorlardı, Şah düzeni tarafından..
1974de Şah, maddî ve askerî gücünün zirvesindeyken, Pers İmparatorluğunun 2500ncü yıldönümünü kutlamak adına, milyarlarca dolar harcayarak, Orta İrandaki Persepolis harabelerinde dev ve tantanalı çadırlardan bir imparatorlukk şehri oluşturarak, binbirgece masallarını hatırlatan, dünyanın yığınla devlet başkanlarının katılımıyla gerçekleştirilen törenler düzenlemesi, İran halkının kültürel ve ekonomik acılarıyla problemleriyle alay eden bir tablo oluşturmuş ve Şaha duyulan kin daha bir yükselmişti..
Şah ise, hemen bütün dünyanın imrenerek baktığı dev askerî ve ekonomik gücüyle, başta Amerikan emperyalizmi olmak üzere, dünyanın hemen bütün rejimlerince desteklenen birisi olarak, gücünün zirvesinde hissediyordu, kendisini..
Ama, mazlum ve fukara halk kitleleri bütün hastalıkların asıl kaynağı olarak gördükleri Şahlık düzenine besledikleri kinlerini frenliyorlar, gözyaşlarını gizliyorlar, bu zulüm düzeninden kurtulmak için dualarına sığınıyorlardı..
Ve öyle bir zaman diliminde, İmam Khomeynînin Neceften gelen teyp bandları, kasetleri ve bildirileri, toplumu içten içe örgütlüyordu..
Ve o döneme aid Amerikan belgelerinden anlaşıldığına göre, Şah ve etrafına ve kendilerini aydın olarak niteleyen Şah düzeninin seçkinlerine , İslamî muhalefetin olup olmadığına dair sorular sorulduğunda, Biz onları 5 Haziran1963de son kez olarak tepeledik.. Bir daha ayağa kalkmaları mümkün değil.. cevabını alıyorlardı..
*
Ama, 1977 yılında yeni protesto gösterileri patlak veriyordu.. Şahın dünyaya yansıttığı şaşaalı güçlü İran görüntüsü ile, bu fukara kitlelerin sergilediği dev protesto gösterileri tam bir tezad oluşturuyordu..
1977 yılı ortasında başlayan ve daha ilk merhalede bile, Allahu Ekber! nidâlarıyla sadece İran toplumunu değil, bütün müslüman coğrafyaları ve hattâ bütün dünya kamuoyunu da sarsan sosyal hadiseler, kısa zamanda Şahın heykellerinin yıkılması, başta devlet daireleri olmak üzere her yerde var olan Şah resimlerinin yırtılıp sokaklarda ateşe verilmesi ve hattâ kağıt paralardaki Şah resimlerinin gözlerinin bile sigara ateşiyle yakılması gibi eylemlere kadar yaygınlık kazanmıştı..
İlan olunan sıkıyönetimler, halkın üzerine tanklarla, mitralyözlerle ateş açışlar, binler halindeki ölümler, toplumu sindirmek yerine, cenaze merasimlerindeki gözyaşı ile, toplumu daha bir dönüşü olmayan mücadelelere sürüklüyor ve acılı kitleler arasındaki sosyal dayanışma, her geçen an daha bir kabaran bir Şah rejimi karşıtlığına ve dahası, İslamî esaslara göre bir yönetim talebinin dillendirilmesine dönüşüyordu..
Ve artık, verilen mücadelelerin rehberi de, hedefi ve çerçevesi de belirlenmiş gibiydi.
Allahu Ekber.. Khomeynî Rehber..
Merg ber Şah (Şaha ölüm..)..
La Garbiyye, la Şarqıyye.. Hükûmet-i İslamiyye.. (Batıya, kapitalist emreryalizme de; Doğuya komünist emperyalizme de hayır! İslam Hûkûmeti..)
*
DEV GÖSTERİLERE MÜSLÜMAN HANIMLARIN ÖNCÜLÜK ETMESİ..
Ve daha da ilginç olanı, bu dev gösterilere, verilen insan kayıplarının en büyük acısını çeken çadurlu (çarşaflı) kadınlar öncülük ediyorlardı..
Milyonlar dalga dalga katılıyordu, her gün tekrarlanmakta olan bu gösterilere ve hergün binlerce insan katlediliyordu, düzeni sağlamak adına..
Şah ve Generalleri, korktukça öldürüyorlar ve öldürdükçe daha bir korkuyorlar ve tekrar daha çok öldürmekten meded umuyorlardı..
Bir faasid dairenin içine düşmüşlerdi..
Şah ve şahlık rejimi karşıtı olmalarıyla bilinen marksist ve diğer solcu gruplarla, etnik hareketlerin bağlıları ise, hiç bir zaman halk kitlelerini böylesine sürükleyemedikleri halk kitlelerinin bu muazzam ve İslamî taleblerle süslenen qıyâmı karşısında ne yapacaklarını belirlemekte zorlanıyorlardı..
Şimdi ya, Şahlık rejiminin yanında yer alıp, Şah ordusunun tanklarının gölgesinde, halka karşı çıkacaklar; ya da bu halk kitlelerinin arasına karışacaklardı..
Birinci şıkkın, intihar etmek manâsına geleceğine biliyorlardı..
İkinci yolu tercih ederlerse, hiç değilse, ilerde belki halk kitlelerinin ateşi sönünce, ve hadiselerin seyrini kendi istedikleri yöne çevirmek ihtimali vardı..
Halk kitlelerinin arasına karıştıklarında, kendi marksist veya kavmiyetçi sloganlarını dillendirmeye kalkışınca, susturuldular.. Çünkü, müslüman kitleler, şiarlarını, sloganlarını, hedeflerini, rehberlerini çok net olarak ortaya koymuşlardı ve bunun sulandırılmasına müsaade edemezlerdi..
Bunun üzerine o gruplar da kalabalığın içinde sessiz kalmaya ve çıkacak fırsatları beklemeye koyuldular.. Yani, bugün bazı çevrelerce iddia olunduğu üzere, komünistler, solcular, laikler de yardımcı oldular, ama, İslam İnqılabçıları onları sonra ezip geçtiler.. değil..
*
EMPERYALİST ODAKLAR, MÜSLÜMAN HALK KİTLELERİNİ ÇAPULCULAR, GERİCİLER OLARAK NİTELİYORLARDI..
Dünya ise, tam bir şaşkınlık içindeydi..
Şahın ve rejiminin gümbür gümbür yıkılmakta olduğu korkusu kalblerini sarmıştı..
zamanın iki büyük askerî ve uluslararası baskı gücünden birisi olan Sovyetler Birliğinin lideri Leonid Brejnev, İslam İnqılabı Hareketi içindeki milyonları çapulcular, ayak takımı, gericiler olarak nitelerken; Amerikan emperyalizminin başındaki Jimmy Carter liderliğindeki kapitalist dünyanın hemen bütün liderleri ve onların toplumlarındaki kamuoyunu oluşturan baskı grupları ve güç odakları da, Şahın, İranı modernleştirmekteki üstün ve emsalsiz (!) başarılarını öve öve bitiremiyorlar ve İslam İnqılabı Hareketi ile, İranın bir karanlığa gömüleceğini söylüyorlardı..
Ve, İran NATO üyesi olmadığı halde (Türkiyenin doğu sınırındaki komşusu olması hasebiyle NATO bölgesinin güvenliğini de ilgilendirir şeklindeki bahaneyle), Avrupadaki NATO Kuvvetleri Başkomutanı (tabiatiyle Amerikalı olan) Gen. Huyser, Tahrana gidiyor ve durumu kontrol altına almaya çalışıyordu.. İranda artık kamu düzenini kontrol eden otorite, Şah düzeninin otoritesi değildi ve elindeki en modern silahlarla donatılmış olan 800 binlik dev ordu, darmadağın olmuş; sosyal hayatı düzenleyen otorite, elinde Kuran-ı Kerîmden başka silahı olmayan ve 1978 sonbaharında Iraktan çıkarılınca, Parise gitmek zorunda kalan 79 yaşındaki bir İslam âliminin dudağından dökülen kelimelere göre şekilleniyordu..
(İmam Khomeynî, evet, 15-16 yıldır ülke içinde değildi.. 5 Haziran 1963de, kendi liderliğinde gerçekleşen ve onbinlerce insanın katledilmesiyle bastırılabilen Panzdeh Khordad (5 Haziran) Qıyâmından sonra, önce Türkiyede Bursaya ve orada bir sene kadar kaldıktan sonra da Irak- Necefe sürülmüştü. Necefte 14 yıl kadar kaldıktan sonra ise, Eylûl -1978de, Şahın Saddama baskıları sonunda, Iraktan çıkarılmış, Kuveyt Havaalanına götürülüp bırakılmış ve Şahın düşmanlığını kazanmamak için, müslüman cografyasından hiç kimse ona sığınma hakkı vermeyince, 16 yıllık sürgün hayatının son 4 ayını geçireceği Fransaya gitmişti..Çok kere ise, İmamın yıllarca Fransada kaldığı sanılır..)
*
İmam Khomeynînin, İrana komşu olan Irakdan uzaklaştırılmasından sonra, uzaaak bir ülkeye, Fransaya gitmek zorunda kalmasıyla, İran toplumuyla irtibatının zayıflayacağı sanılırken..
Fransaya gidiş, hasb-elqader, tam tersi bir hayırlı sonuç vermişti..
Fransada Parisin banliyösündeki Neuphle-le Chatoux (Nöfl-lö-Şato) denilen yerde kiralık bir evde kalan İmam, hele de dünya medyasının kendisine kolayca ulaşabileceği bir yere varınca, mesajının dünyaya daha yaygın şekilde ulaşması imkanına kavuşmuştu...
Sosyal hayat tamamiyle durmuştu adeta..
O zamana kadar daha çok komünist veya (azerî-türkçü, kürdçü, arabçı, beluçcu, türkmenci ve hattâ farsçı) kavmiyetçi hareketlerin bağlılarının tutuşturdukları Şah karşıtı gösteri ve silahlı-silahsız mücadelelere pek ilgi göstermeyen geniş halk kitleleri, şimdi milyonlar halinde, Şah karşıtlığında birleşmişlerdi. Bu milyonları yönlendiren temel, İslam inancı idi, Kuran idi, onlara Kurana göre çözüm yolu gösteren ve vaad eden ulemâ, mollalar değil, (ki onlardan pek çoktu), sadece ve sadece İmam Rûhullah Khomeynî ve onun talebeleri ve onları takib eden milyonlar idi.. Onun içindir ki, Allahu Ekber şiarının devamı da kafiyeli olarak Khomeynî Rehber.. şeklinde telaffuz ediliyordu, milyonların hançerelerinden..
*
ŞAH, KENDİSİNİ DİNDAR GÖSTERMEKTEN MEDED UMMAYA BAŞLAMIŞTI..
Şah, durumu kurtarabilmek için arka arkaya hamleler yapıyordu.. Bunlardan en ilginci, (Org. Başbuğun, orduya saldırı emri verildiğinde, Allah- Allah dedirttirildiğini hatırlacak şekilde) Şahın Meşhedde İmam Rıza Türbesini ziyaret etmesi ve çarşafa bürünmüş hanımı Ferahla birlikte, ellerine bir bez alıp, türbenin tozlarını alırken çekilen görüntülerin ekranlardan topluma yansıtılmasıydı..
Öte yandan, 13 yıllık başbakan Emîr Abbas Huveyda azlediliyor, yerine Şah düzeninin Senato Başkanı Şerif İmamî liberal birisi olarak başbakanlığa getiriliyordu..
(Şerif İmamînin bir dindar aileleden geldiği biliniyordu, İran masonluğunun lideri olduğu ise, daha sonra, İnqılabdan sonra ele geçen belgelerden anlaşılacaktı..Ve çok daha ilginç olanı, ülkenin bir numaralı ismi durumunda olan Şah Pehlevînin mason locasının üstad-ı âzamının önünde diz çöker vaziyette, mason âyinlerine katıldığını gösteren gizli resimlerdi.. )
Şerif İmamî, başbakan olur olmaz bir dizi reformlara imza atıyordu.. İçki yasağı getiriliyor, müstehcen filmler oynatılması yasaklanıyor, kız öğrencilerin üniversitelere İslamî örtüyle girmesini yasaklayan geçmiş düzenlemelere son veriliyor, bir kaç yıldır uygulanan ve 2530lu yılları gösteren Pers Şehinşahlığı takvimi rafa kaldırılıyor ve yeniden Hicrî takvime dönülüyor; başta Huveyda olmak üzere, yüksek dereceli eski yöneticiler hapse atılıyordu..
Yani, bunlarla halkın yatıştırılabileceği sanılıyordu..
Ama, denizde, dev bir geminin harekete geçmesinden sonra kolayca durdurulamayışı gibi, bu inqılab hareketi de artık bu gibi yaldızlı, gönül alıcı palyatif tedbirlerle durdurulamıyacak kadar derinden gelen ve milyonların gönlünden kaynayan bir cûş-i hurûş hareketi sözkonusu idi..
Ve beklenen ve planlanan netice alınamayınca..
Şerif İmamî, iki-üç aylık bir başbakanlık sonunda, bir gece yarısı istifasını Şaha sunuyor ve Şah da, hemen o gece, Genelkurmay Başkanı General Ezherîyi yeni hükûmeti kurmakla vazifelendiriyor ve o da, hemen o gece ülke çapında sert askerî tedbirlere başvuruyordu.. Şerif İmamînin liberal taktikli uygulamalarına olumlu karşılık vermeyen, mülayemetten anlamadığı, anlayışsızlığı sâbit olan halka haddi bildirilelecekti..
Nitekim, kitlelerin üzerine her yerde tanklarla, mitralyözlerle gidilmekte, ülkenin hemen bütün büyük şehirlerinde yüzlerce, bazen binlerce insanın ölümüyle sonuçlanan bir sindirme ve katliâm sahnelenmekteydi..
Ama, bu tedbirler de netice vermeyince, General Ezherî, hükûmetinin henüz 45. gününde, bir gece, uşağına atladığı gibi Amerikaya gidiyor ve bir daha da dönmüyordu.. Çaresiz kalan Şah, nihayet, Şahlık rejiminin 30 yıllık gedikli muhaliflerinden birisi olarak bilinen/ sanılan Şapur Bahtiyarı yeni hükûmeti kurmakla vazifelendiriyordu..
Bahtiyarın yeni hükûmeti, Şahın Meclisinden güvenoyu alır almaz, Şah, ülkeyi terketmekten başka çaresinin kalmadığını düşünmeye daha bir mecbur kalıyor ve...
*
(Devamı, inşaallah sonraki yazıda..)