Nefret söylemini ve iktidarla tehlikeli özdeşleşmeleri, muhalefetin yetersizliğine dair bir kızgınlıkla açıklayabilir miyiz?
ABD’nin kötüsü de iyisi de bu hafta sahnedeydi.
Washington’daki yürüyüş bir “Hillary Clinton neden kaybetti, doğru aday mıydı, Demokratlar bundan sonra ne yapmalı” muhasebesi değildi.
Gezi Parkı’ndan beri tanık olmadığım rengârenk bir atmosfer, insana cesaret pompalayan bir heyecan vardı.
Problemlere dikkat çeken sesleri suçlamak yerine değişmemek için direnen iktidar yapılarını eleştirmeliyiz.
Cablegate’i mümkün kılan Chelsea Manning, ABD tarihinin, devlete ait belgeleri kamu yararına sızdırdığı için cezaevinde en uzun süre kalan ismi.
Torunlarımız “nineciğim, dedeciğim Donald Trump ABD’nin (dünyanın) başına geçtiğinde sen ne yapıyordun,” diye soracaklar
Joan Brown 80’lerden itibaren gittikçe ticarileşen sanat dünyasına duyduğu öfke sebebiyle, eserlerini galeriler yerine halkın bedava girebileceği müzelerde veya kamusal alanlarda sergilemeyi tercih ediyor
Ciddi dogmatik problemlere sahip, sık sık hadlerini aşan, gelir dağılımı, yoksulluk, sosyal adalet gibi “kendi alanlarının dışında kalan” konulara burnunu sokan bir grup rahibe.
Ieshia Evans polisin emrini hiçe sayarak kıpırdamadan duruyor.
Send this to friend