bir babayı kızı (ya da bir kızı babası) üzerinden eleştirmek anlamlı değil.
kızı ateist de olabilir(di). o zaman da, "bu adam inanın diyor, ama kendi kızı inanmıyor, o halde bu adam tutarsız" mı diyecektik?
çocukların bireyselliklerini gözardı etmek ve onları babalarının (ya da annelerinin) birer uzantısı olarak görmek, gelenekçi/ataerkil bir zihniyeti yansıtıyor. küçük çocukları dahi bu şekilde algılamak problemli. ama bu algının yetişkin insanları dahi kapsayacak denli geniş olması ilgili problemin derinliğini yansıtması itibariyle ürkütücü.
ilgili hanımefendi bir yetişkin. onu babası çalıştırmıyor. kendisi (muhtemelen) eğitimli bir insan ve (yine muhtemelen) kendi hayatı hakkında kendi yaptığı bir tercih doğrultusunda çalışıyor. babası bu konuda ne düşünüyordur, kızının çalışmasından memnun mudur, değil midir, bunlar ayrı konu. ama "babası kadın çalışmamalı diyor, ama kızı(nı) çalış(tır)ıyor" gibi itirazlar temelsiz. bir kadının bireyselliğini tamamen hiçe sayan bu gibi sözleri kadın hakları savunusu adına söylemek ise, hepten çelişkili.
bu eleştirileri dilr getiren insanlar, eleştirdikleri kişinin zihniyetinin içinden konuştuklarının pek farkında değil gibiler.
tema:
(bkz: islam /@derinsular
)