SARMA BAŞLIĞI İLE son dansının, Exorcist’in Zıt Terimini Ararken Bir Ormanı Haritalamakkoreograf Mina Nishimura, şimdiye kadar yalnızca tersi yoluyla kavradığı bir rol, bir kelime aradığını öne sürüyor. Seyirciler gösteriden önce St. Mark Kilisesi’ndeki Danspace Projesi’ne girerken, eserin adı bir duvara yansıtıldı. Bir şeytan kovucu ruhları bir bedenden veya bir uzaydan kovarsa, Nishimura ve işbirlikçileri ruhları içeri davet ederek doğaüstü güçleri bedenlerine ve kilisenin alanına çağırır mıydı?
Bazen, kısacık da olsa, dansın yetmiş dakikası boyunca, bina boyunca gerçekleşen gevşek ve ürkütücü görünümler ve etkileşimler matrisinde böyle görünüyordu. Nishimura’nın 2018 çalışması gibi, Mesane Hanı (ve X, Y, Z, W)ayrıca St. Mark’s Kilisesi’nde sunuldu, Bir Ormanı Haritalamak East Village dönüm noktasının mimarisini tuhaf bir şekilde araştırdı, özellikle portalları ve geçitleri vurguladı. Kilise sunağının üzerinde ve çevresinde oturan seyirciler, ana giriş yoluna ve onu çevreleyen iki küçük kapıya baktılar. Bu kapılar, gölgeli sahne arkası odalarına ve kısmen gizlenmiş iki merdiven setine açılır ve bu da performans alanını saran ve ikinci, yükseltilmiş bir sahne sağlayan bir balkona götürür.
Bu ve diğer kanallardan kaprisli geliş ve gidişlerinde, sekiz icracı görüşümüzün kenarlarını aydınlattı: halı kaplı yükselticilerin yarıkları, süslenmemiş duvarlar, bir kuyruklu piyanonun bulunduğu uzak bir köşe. Nishimura -ilk girişini o piyanonun altından yapan, oraya nasıl ve ne zaman geldiği bir muamma olsa da- olağanüstü bir hareket ettirici, hem fiziksel alemde hem de ampirik olarak daha az gözlemlenebilir boyutlarda periferileri merak ediyor. Seyircinin görebildiğinin ötesinde ne var? Bir performans kendini buna nasıl uydurabilir? Bir Ormanı Haritalamak Budist “boşluk” ve “akılsızlık” kavramlarına olan ilgisinden de kaynaklanmaktadır. Danspace’in çevrimiçi günlüğü için küratör Seta Morton ile yaptığı bir söyleşide Nishimura, “zihinsizliği” “yumuşak ve sessiz bir içsel durumun” geliştirilmesi, kişinin bilincine girebilecek her şeye bir tür açıklık olarak tanımlıyor. Dans pratiğine, “dışarıdan herhangi bir şeyin gelebilmesi için” bu durumdan başladığını belirtiyor.
Herhangi bir fark edilebilir hareketten önce Bir Ormanı Haritalamak, ses vardı: ilk başta San Marco Kilisesi’nin saatlik geçiş ücreti gibi görünen çanların sesi, gösterinin yarım saatte başladığını hatırlayana ve çanların sönmediğini, daha da yükseldiğini fark edene kadar. (Bunlar Kenta Nagai’nin incelikli, aralıklı partisyonunun ilk notalarıydı.) Ana girişin yanında diz çökmüş, gövdesi bir yükselticinin üzerine örtülmüş dansçı Jace Weyant soyundu ve odanın ortasından aşağı yürüdü. başka kılıklarda geri dönecek olan yavaş ve içi boş bir sürüklenme. Bu arada, balkonda bulunan Glenn Potter-Takata, nazik bir karşıt güç gibi diğer yöne doğru yürüyordu.
Bu basit yollara dayanarak, malzemenin çoğu, dans ve diğer şeyler, dağılmış aktivite adaları gibi solo veya düet biçiminde sıralanmamış. evan ray suzuki bir deftere karalamalar yaparak oturdu; Potter-Takata duvara bant parçaları yapıştırdı. İlk zamanlarda, Emma Rose Brown kendi kendine yüksek sesle “Düşünme, düşünme, düşünme” derken yerde emekledi. Bunu daha sonra şiddetle kıvranırken, cenin pozisyonunda dinlenmeden önce tekrarladı, vücudu bir sütunun etrafına kıvrıldı. Diğer sanatçılar da, Stuart B. Meyers’in yüzünde titreşen nabız atışları gibi, güçlü, gergin çaba veya daha içsel, artan değişimler yoluyla alternatif bilinç durumlarını çağırıyor gibiydi. Zaman zaman, grubun yakın zamandaki Danspace ikametgahından (yerel “pop-up performansları” içeren) video görüntüleri, onların St. Mark’s Kilisesi’nin dışındaki sokaklarda benzer istismarlara giriştiklerini gösteriyordu. Kathy Kaufmann’ın uzman aydınlatması, görülebilecek ve görülemeyecek şeylerle oyuna sağduyulu bir şekilde katkıda bulundu.
Nishimura’nın işlerinde sıklıkla olduğu gibi, kendi vizyonuna en çok yer veren koreografın kendisiydi. Varlığı, özellikle parçanın sonuna doğru uzatılmış bir soloda, alanı elektriklendirdi. Potter-Takata, ayakları altına sıkıştırılmış ve gövdesi öne doğru katlanmış olarak yerde diz çökerken, balkondan Kalp Sutrasını söylemeye başladı. (Nagai, onlara hırıltılı, dokulu bir derinlik vermek için vokalleri canlı olarak işledi.) Zen Budist manastırlarında günde birkaç kez söylenen Kalp Sutrası, Sanskritçe’den “biçim boşluktur, boşluk biçimdir” şeklinde çevrilir. Nishimura’nın gövdesi -bir şekilde onu yavaş yavaş ayağa kaldıran tekrarlayan bir eylemle- çalkalanıp sarsılmaya başladığında ilahinin sürükleyici, döngüsel ritimleri, sanki sonik titreşimleri yutmuş ve sindirmiş gibi, onun varlığından ayrılmaz görünüyordu. Sade beyaz tişörtü ters ve ters görünüyordu, bu durumlar onun dönme hareketine yansıdı. (Kocası ve sık sık birlikte çalıştığı Kota Yamazaki, mütevazi kostümleri tasarladı; aynı zamanda dramaturji ile de tanınır.) Nishimura, her ne kadar merak uyandırıcı olsalar da, oyuncu arkadaşlarının işgal ettiği düzlem ne olursa olsun, bir başkasına yükseldi.
Çalışma zaman zaman uzamış veya dağılmış hissediyorsa, belki de bu, bilinmeyene elverişli koşullar yaratmanın bir etkisiydi. İki gece üst üste izlerken, ilk gösteride aklımı başıboş dolaşırken buldum. İkincisi sırasında, artık genel yapıyı hissederek, ne kadar çok şey kaçırdığımı fark ettim: kalıplar, gerilimler, tekrarlar. İlk başta gelişigüzel veya kaotik görünen şeyin, dikkatle oluşturulmuş bir düzen olduğu ortaya çıktı – beklenmedik olanı karşılama ritüeli, tekrar tekrar çizilebilen bir harita.
Nishimura’nın solosu sırasında başka bir dansçı boşluğa sürüklendiğinde, kutsal bir şeyin kesintiye uğraması gibi geldi. Yine de, daha sonra ve son olarak olanlar da bir o kadar esrarengizdi. Diğer oyuncular, odaya huzurlu, gece havası çökerken, iç gözlem görevlerini üstlenerek geri döndüler. Sonra ön kapı açıldı ve henüz görmediğimiz biri içeri girdi. En azından bir dakikalığına, bu yabancının yoldan geçen kaybolmuş, meraklı biri olduğundan ve Nishimura’nın çağrısının işe yaradığından emindim – bir hayalet ya da ruh için değil. ama sıradan bir insan için.
Kaynak : https://www.artforum.com/performance/how-choreographer-mina-nishimura-inhabits-sacred-space-89685