İlk başta, ondan nefret ettim. Fakat geriye dönüp baktığımda, gerçekten ne kadar ihtiyacım olduğunu anladım.
Stoma çantamı özlüyorum. Orada söyledim.
Muhtemelen sık duyduğun bir şey değildir. Hiç kimse gerçekten bir stoma çantası istemiyor – normal ve sağlıklı bir yaşam sürdürmenizi sağlayan tek şey olduğunu anlayana kadar.
2015'te kalın bağırsak ağrılarımı gidermek için acil ameliyat oldum. Birkaç yıldır rahatsız oldum, ancak enflamatuar barsak hastalığına işaret eden bir dizi semptom olmasına rağmen sıklıkla yanlış tanı aldım.
İstemeden yetersiz beslenmiştim. Rektal kanama ve korkunç mide krampları yaşadım ve kronik kabızlık için laksatiflerle hayatta kaldım.
Ve sonra bağırsaklarım delikli. Ve bir stoma torbasıyla uyandım.
Kalın bağırsak çıkarıldıktan sonra ülseratif kolitle yaşadığım ve barsaklarımın ciddi bir şekilde hastalandığı söylendi.
Ama bunun hakkında düşünemedim. Tek düşünebildiğim, mideme yapışmış bir çantam vardı ve bir daha kendimi nasıl güvende hissedeceğimi merak ettim.
Hiç bir stoma torbası bile duymadım ve Googling'den sonra görüntüler yaşlı insanlardan başka hiçbir şey göstermedi.
19 yaşındaydım. Bununla nasıl başa çıkabilirim? Kendimi nasıl çekici hissederim? İlişkilerimi nasıl sürdürürüm? Tekrar seks yapmaktan emin olacağım mı?
Biliyorum, şeylerin büyük şemasında bu endişeler birkaç dakika gibi görünebilir, ama benim için çok zorlayıcılardı. En fazla 4 ay boyunca stomamı geçici olarak alacağıma söylenmişti – ancak 10 için aldım. Bu benim kararımdı.
Çantayla ilk 6 hafta boyunca kendim değiştiremedim. Her dokunduğumda, ağlamak istedim ve alışamadım. Değişenlerin hepsini yapmak için anneme güvenecektim ve geriye doğru uzanıp gözlerimi kapatırdım, böylece ne olduğunu kabul etmek zorunda kalmazdım.
6 hafta sonra, neden veya nasıl olduğundan emin değilim ama bir şey tıklandı.
Bu çantanın hayatımı kurtardığını fark ettim ve bu kadar travmatik bir deneyim yaşatabilmemin tek yolu onu kabul etmek oldu.
Ve yaptığım şey bu. Hemen kabul edilmedi – elbette zaman aldı – ama kendime çeşitli şekillerde yardımcı oldum.
Çevrimiçi destek gruplarına katıldım, aslında yaşlarımın birçoğunun da stoma poşetleri ile yaşadığını farkettim – bazıları kalıcı olarak. Ve şaşırtıcı derecede iyi gidiyorlardı.
Eski elbiseleri denemeye başladım, bir daha asla giyemeyeceğimi düşündüğüm elbiseleri giymeye başladım. Yatak odasında daha rahat hissetmem için seksi iç çamaşırları aldım. Zaman geçtikçe hayatımı geri aldım ve bu stoma çantasının bana daha iyi bir yaşam kalitesi verdiğini anlamaya başladım.
Artık kronik kabızlık ile yaşamıyordum. İlaç kullanmıyorum, müshil yok. Artık korkunç mide krampları yoktu, ne de kanıyordum ve sonunda kilo aldım. Aslında, uzun zamandır sahip olduğum en iyi şeye baktım – ve en iyisini de hissettim.
İnce bağırsağım için stomamın tekrar kaldırılmasını gerektiren ters ameliyat, “normalde” tekrar tuvalete gitmeme izin vermek için rektumumla yeniden bağlantı kurduğumda, 4 ay sonra hazır olmadığına karar verdim.
Mümkün olan en iyi sonucu almamı sağlamak için 2 yıl içinde bir karar vermem gerektiği söylendi.
Ve böylece 5 ay sonra, bunun için gittim.
Gitmemdeki asıl sebep, “Ya öyleyse?” Diye merak etmekten korktuğum içindi. Hayatımın çantamda olduğu gibi tersine çevrilmesi kadar iyi olup olmayacağını bilmiyordum ve bu konuda bir şans almak istedim. .
Ama tam olarak işe yaramadı.
1. günden beri tersimde sorun yaşadım. Korkunç bir iyileşme sürecim vardı ve şu anda günde 15 kata kadar kronik ishal geçiriyorum ve bu da beni evden uzak bırakıyor.
Bir kez daha acı çekiyorum ve ilaçlara güveniyorum. 24 yaşındayken çok utanç verici olabilecek kazalarım var.
Dışarı çıkarsam, en yakın tuvalet ve bunu yapıp yapamayacağımdan sürekli endişe duyuyorum.
Ve böylece, evet, çantamı özlüyorum. Bana verdiği yaşam kalitesini özlüyorum. Kendimi daha güvenli hissetmeyi özlüyorum Dünyadaki bakımsız gün dışarı çıkmayı özlüyorum. Evden uzakta çalışmayı özlüyorum. Kendim gibi hissediyorum özlüyorum.
Bu, bir stoma torbasıyla ilk uyandığımda asla hissetmeyeceğimi düşündüm.
İlk başta, ondan kurtulmak için sabırsızlanıyordum ve şimdi, 4 yıl sonra, ne kadar ihtiyacım olduğunu farkettim – ve hala da.
Yükü sadece ülseratif kolitten değil, aynı zamanda onunla birlikte gelen acı, korku ve endişeden de kurtardı.
Merak ediyor olabilirsiniz, “Neden bir stoma çantasına geri dönmüyorsunuz?” Keşke o kadar kolay olsaydı, gerçekten. Ancak iki büyük ameliyatım ve yara sayımım nedeniyle, daha fazla hasar, yeni bir stomanın çalışmaması riskinin yanı sıra kısırlık anlamına gelebilir.
Belki bir gün tekrar yapmak ve hepsini riske atmak için yeterince cesur olacağım – ama son “Ya eğer?” Den sonra tekrar geçmekten korkuyorum.
Stoma torbamı dünyaya özen göstermeden geri getirebilseydim, bunu kalp atışıyla yapardım.
Ama şu anda, onu özlüyorum. Acı çekmeyen, mutlu, kendinden emin ve en önemlisi de tamamen özgün bir kişiliğim olarak yaşadığım 10 ay boyunca ne kadar minnettar olduğumu farkettim.
Hattie Gladwell bir akıl sağlığı gazetecisi, yazarı ve savunucusu. Stigmayı azaltma ve başkalarını konuşmaya teşvik etme umuduyla akıl hastalığı hakkında yazıyor.