Konvoya veda etti. Sanatçı Pavel Ryzhenko
Monarşi kurumunu tasfiye eden Şubatçı devrimciler, Rusya'yı yok etme mekanizmasını kendileri başlattılar. Ne de olsa, sadece otokrasi ve Rus İmparatorluğu'nu çöküşten alıkoydu.
Rus otokrasisinin kutsallığı
İmparatorluğu paramparça eden halk, siyasi, askeri ve kilise liderlerinin ezici çoğunluğu, Rusya'nın gelişmesini engellediği iddia edilen otokrasinin ortadan kaldırılması çağrısında bulunurken, aynı zamanda kendilerini içtenlikle Rus vatanseverleri olarak gördüler, yeni, demokratik devlete hizmet etmek istediler. ve “uygar dünyanın” bir parçası olacak olan cumhuriyetçi Rusya.
Gerçek şu ki, Rus çar sadece devletin en yüksek başkanı değil. Bu kutsal bir figür. Doğu'da, Rus hükümdarlarına uzun zamandır "Beyaz Çarlar" deniyordu.
“Ve vaftiz edilmiş imanı koruyor,
Vaftiz edilmiş inanç, dindar,
Hıristiyan inancını temsil eder,
Tanrı'nın En Saf Annesinin evi için,
Beyaz çar, çarlara karşı çar ... "
Vaftiz edilmiş inanç, dindar,
Hıristiyan inancını temsil eder,
Tanrı'nın En Saf Annesinin evi için,
Beyaz çar, çarlara karşı çar ... "
(Güvercin Kitabından).
Böylece, Doğu'daki Rus Çarı, Tanrı'nın yeryüzündeki tezahürlerinden biridir, karanlığı ve kaosu geri tutar.
Otokrasinin temellerini sarsan liberaller ve Batılılar bunu hiç anlamadılar. Hollanda'yı veya İngiltere'yi Rusya'dan çıkarmak için Rusya'yı "aydınlanmış Avrupa"nın bir parçası haline getirmek istediler.
Rusya'nın Avrupa uygarlığının bir parçası olduğuna, ancak Asya, Horde boyunduruğu ve Rus çarlarının despotizmi tarafından “şımartıldığına” inanıyorlardı. Sadece otokrasiden kurtulmanız ve Rusları "medeni halklar" ailesine geri döndürmeniz gerekiyor ve her şey yoluna girecek.
1905'ten sonra Duma liderleri ve generalleri, büyük dükler ve sanayiciler, bankacılar ve din adamları, Rusya'nın siyasi alanında bağımsız oyuncular gibi hissettiler. Rus otokratı, siyasi ve ekonomik planlarına ve kariyer hedeflerine engel oldu. Bu nedenle, o zamanki Rus seçkinleri, “beşinci sütun” ve Batı'nın monarşiyi devirme arzusunu destekledi.
İlginçtir ki, birçok kişi tarafından Rusya ile yakından bağlantılı olan Almanya'da yaklaşık olarak aynı olayların yaşanması ilginçtir. tarihi, geleneksel, hanedan ve ekonomik konular. Hindenburg, Ludendorff, Gröner ve diğerleri tarafından temsil edilen Alman generalleri, Kaiser olmadan "savaşı muzaffer bir sonla" getirmek istediler. Ancak, İmparator II. Wilhelm ölür ölmez, tüm planlarının bir yanılsama, bir serap olduğu hemen ortaya çıktı.
E. Ludendorff daha sonra şunları itiraf etti:
“İmparatorun ordudaki konumunu baltalama girişimlerine karşı uyardım. Majesteleri Başkomutanımızdı, bütün ordu onun başını gördü, hepimiz ona biat ettik. Bu ağırlıksız veri küçümsenemezdi. Etimize ve kanımıza girdiler, bizi Kayzer'le yakından ilişkilendirdiler. İmparatora yöneltilen her şey ordunun birliğine karşıdır. Ordunun en büyük sınavdan geçtiği bir anda, sadece çok kısa görüşlü insanlar, subay kolordu ve Başkomutan'ın konumunu baltalayabilirdi. "
Bu sözler tamamen Rusya'ya atfedilebilir.
İstanbul'u Rus Konstantinopolis'ine çevirme tehdidi
1916'da bir felaket yok gibiydi.
Rusya, 1915'teki askeri başarısızlıkların sonuçlarının üstesinden geldi. Türkiye ve Avusturya-Macaristan artık Rusları yenemedi. Avusturyalılar cepheyi sadece Almanların yardımıyla tuttu. Almanya tamamen tükenmenin eşiğindeydi.
Rusya'daki kabuk kıtlığı yenildi, ordu da dahil olmak üzere sanayi büyüdü ve gelişti. Silahların (10 kez), mermilerin, tüfeklerin, makineli tüfeklerin, kartuşların (bu оружия ve mühimmat tüm İç Savaş için yeterliydi).
1917'nin yeni kampanyası için 50 yeni bölüm oluşturuldu. Yeterli insan rezervi vardı. Arkada açlık yoktu. Petrograd'ı Müttefiklerin silah, mühimmat ve mühimmat taşıdığı Romanov-on-Murman (Murmansk) limanına bağlayan stratejik Murmansk demiryolunun inşası tamamlandı.
Rusya savaştan kazanan olarak çıkmak zorundaydı. Avusturya-Macaristan ve Almanya'ya ait olan Polonya'nın tarihi toprakları olan Ugric (Karpat) ve Galiçya Rus'u alın ve Rus egemenliğinin yüksek yetkisi altında Polonya Krallığı'nın yaratılmasını tamamlayın. Polonyalılar (Slavlar) Batı'nın gücünden çekildi ve Rus karşıtı koçbaşı yok edildi.
Batı bize Boğaz Bölgesi'ni ve Konstantinopolis'i, Batı Ermenistan'ı vaat etti. Rusya, etki alanındaki Balkanlar, Transkafkasya da dahil olmak üzere Karadeniz'i olası rakiplerinden kapattı, tarihi Ermenistan ve Gürcistan'ı restore etti.
Büyük Dük Oleg tarafından belirlenen Rusların bin yıllık görevi sona ermek üzereydi.
"Peygamber Oleg kalkanını Konstantinopolis'in kapılarına çiviledi."
“1917'de Rusya organize bir devlet olarak kalsaydı, tüm Tuna ülkeleri şimdi sadece Rus eyaletleri olurdu ... - 1934'te Macaristan Şansölyesi Kont Betlen dedi. "Boğaziçi'nde Konstantinopolis'te ve Adriyatik'te Catarro'da Rus askeri bayrakları dalgalanırdı."
"Beşinci sütun"
Açıkçası, buna Rusya'nın "müttefikleri" - İngiltere ve Fransa tarafından izin verilemezdi.
Başlangıçta, kazık kil ayaklı devasa heykelin askeri çöküşüne yerleştirildi. Ancak Ruslar, tüm sorun ve zorluklara rağmen, Cermenlerin darbesine dayandılar, ayrıca Avusturyalıları ve Türkleri yendiler. Almanya'da zaten yeni bir savaşa hazırlanıyorduk.
Bu nedenle, Rus İmparatorluğu'nun çöküşündeki ana rol, o zamanki Rus seçkinlerinin çoğu olan "beşinci sütun" tarafından oynandı.
"Çarlığın dehşetinden" nefret eden liberal aydınlar. Otokrasinin Rusya'nın kapitalist "piyasa" gelişimini engellediğine inanan finans ve sanayi burjuvazisi. Monarşinin, anayasanın "modernleşmesini" isteyen büyük dükler ve aristokratlar. Çarın savaşı muzaffer bir sona erdirmeyi zorlaştırdığına inanan generaller, kariyer gelişimini hayal ettiler. Kilise reformu, ataerkilliğin restorasyonu için susayan din adamları.
Birçok liberal ve Batılıcı, Batı ile ilişkili çeşitli Mason localarının üyeleriydi, yani daha büyük “kardeşlere” tabiydiler. Bu nedenle, İngiliz, Amerikan ve Fransız büyükelçilikleri Şubat Devrimi'nin örgütlenmesinde büyük rol oynadı.
Liberaller, Rusya'nın savaştaki zaferinin kendilerinin olacağını hayal ediyorlardı. Rusya'yı Batı, Avrupa tarzında "yeniden inşa etmenize" ve "modernleştirmenize" izin verecektir. Rusya'yı "aydınlanmış ve özgür bir Avrupa"nın parçası yapın. Bir cumhuriyet yaratın, parlamentarizmi getirin. "Piyasa ilişkilerini" tanıtın.
Şubatçı devrimciler imparatorluğu ve otokrasiyi yok etmeyi nasıl başardılar?
Birincisi, savaş sırasında ordu yemin etmiş personelini kaybetti. Subay kolordu "seyreltildi", liberal entelijansiya, raznochintsy pahasına yenilendi. Tabandakiler savaştan bıkmışlar ve "arka farelere" kızmışlar ve barışın hayalini kurmuşlardır. Bu nedenle ordu, devrimci propagandaya kolayca yenik düştü. Generallerin önemli bir kısmı, özellikle en üsttekiler, liberal burjuvazi ile temasını sürdürdü ve hükümdarı teslim etmeye hazırdı.
İkincisi, otokrasinin ikinci kalesi olan kilise, 1917'de halk arasındaki otoritesini tamamen kaybetmişti. Süreç, kilisenin Batı'dan gelen bir provokasyona yenik düşüp insanları dizlerinin üzerinde kırdığı Nikon'un günlerinde başladı. İnsanların en iyi kısmı - en dürüst, inatçı ve çalışkan - bölünmeye gitti. Geri kalanlar itaat etti, ama o andan itibaren bir bütün olarak inanç bir formalite haline geldi. Özün yerini form aldı. XNUMX. yüzyılın başlarında, kilisenin bozulması zirveye ulaştı. Dahası, kilise adamlarının kendileri Şubat'ı desteklediler.
Üçüncüsü, Rus İmparatorluğu aşırı özgürlük yüzünden mahvoldu. İmparator II. Nicholas, liberal "beşinci sütunu" savaştan önce ve en başında temizlemedi. Sayıca az olan ve toplumda pek desteğe sahip olmayan Bolşevikler - kendilerini emperyalist savaşı bir iç savaşa çevirme sloganıyla ikame eden düpedüz radikaller saldırıya uğradı. Ve o sırada liberal muhalefet - Oktobristler, Kadetler, Rusya'nın "yeniden yapılandırılmasına" hazırlanıyorlardı.
Savaş sırasında Rusya, savaşan ülkelerin en özgürüydü. İfade özgürlüğü vardı: egemen, imparatoriçe ve çevreleri çamurla döküldü. Muhalefet, hükümetin ve kralın eylemlerini dizginsiz eleştirilere maruz bırakan özgürce hareket etti. Devlet Duması devrimin yuvası oldu. Savaşın başlangıcında vatansever bir tavır alan halk, başarısızlıkların ve zorlukların etkisi altında hızla "çarlığı" reddetmeye başladı.
II. Nicholas'ı ortadan kaldırmak, anayasal bir monarşi veya bir cumhuriyet yaratmak yeterliydi ve tüm sorunlar çözüldü! İşçiler savaş sırasında greve gidebilir. Milliyetçiler, ulusal sınır bölgelerinin imparatorluktan ayrılmasını pratikte açıkça savundular.
"Özgür" Avrupa'da her şey farklıydı.
Demokrasinin ve cumhuriyetçi değerlerin kalesinde - Fransa, 1914'teki Alman işgali sırasında binlerce insan yargılanmadan vuruldu (sıkıyönetim yasası uyarınca) - suçlular (savaş sırasında toplum için bir tehdit olarak kabul edildiler) , asker kaçakları vb. Rus liberalleri için takip edilecek, savaşın başlamasından sonra krallığın korunmasına ilişkin sert bir yasa kabul ettiler. Buna göre, basında en katı sansür uygulandı, ulaşım ve işletmeler üzerinde devlet kontrolü, grevler yasaklandı, krallığın savunması için herhangi bir mülke el konulmasına izin verildi, işletmelerde bir ücret tavanı belirlendi, vb. İşçiler haftanın yedi günü tatil ve dinlenme olmadan çalıştı. Almanya, Avusturya-Macaristan, İtalya, Türkiye ve diğer savaşan ülkelerde de benzer önlemler alındı.
Rusya'da ise tam tersi oldu. Devrimin hazırlanmasında ifade edilen özgürlük korundu. Başkentteki darbe, Rusya'daki “beyaz efsane” çerçevesinde bize söylendiği gibi, işçiler, Kızıl Muhafızlar, Bolşevik komiserler, köylüler tarafından değil, Rus seçkinleri tarafından hazırlandı. . "Tatlı Fransa ya da İngiltere" gibi yaşamayı hayal eden, iyi beslenmiş, hali vakti yerinde ve eğitimli bir elit.
Felaket
Cephede işler ne kadar iyiyse, liberal muhalefet ve ona katılan ordu o kadar aktif hareket etti. Sonunda Bolşeviklere katılan ünlü General A.A. Brusilov, onların Rusya'da devleti ve orduyu yeniden kurduklarını görerek 1917 Şubat'ından önce gelişen durumu şöyle anlatmıştı:
“Genel Merkezde, ... ve Petrograd'da, açıkçası cephede değildi. Rus yaşamını alt üst eden ve cephedeki orduyu yok eden büyük olaylar hazırlanıyordu.
Özünde liberal muhalefet devrimden çok darbe hazırlıyordu. Rusya'nın modernleşmesinin, halkın katılımı olmadan mümkün olan en yüksek karakteri alması gerekiyordu. Ordu generalleri aracılığıyla, işçiler ise Sosyal Demokrasinin bir parçası aracılığıyla kontrol ediliyordu. Köylülerin çıkarları kimseyi ilgilendirmiyordu.
Şubattan hemen önce, liberallerin liderleri, İtilaf ülkelerinin Rusya'da olası bir devrime tepkisini dile getirdiler. Tepki olumluydu. Bu, otokrasiyi ve imparatorluğu yıkmak için yeterliydi, ancak Şubatçılar Pandora'nın kutusunu açıp cehenneme giden yolu açtılar. Rusya'da iktidarı elinde tutamadılar, ülkeyi yönetemediler ve harekete giren kitleleri kontrol edemediler.
Batılı küratörler daha akıllıydı, çar olmadan Rusya'nın anarşi ve kaos tarafından yutulacağını anladılar. Bu nedenle, Rusya'nın parçalanması, ulusal "bağımsız" bantustanların ve muz cumhuriyetlerinin ondan ayrılması için planlar hazırlandı. Ağrılı çürümeye çürüme, fermantasyon ve genel çürüme eşlik edecektir. Düşmüş imparatorluğun toprakları, dış müdahalenin eşlik edeceği sonsuz kargaşa, çatışmalar ve çekişmelerle kaynayacak. Dünyanın dört bir yanındaki büyük güçler, yeni küçük devletler için birbirleriyle rekabet edecek, hakimiyet kuracak ve stratejik noktaları ele geçirecek. Komşular sınır bölgelerini ele geçirmeye başlayacak. Sosyal ve ahlaki pislikler, dünyanın her yerinden maceracılar Rusya'ya gelecek. Ülke iliklerine kadar soyulacak.
Ve Rus liberal Batılılaştırıcıları basitçe kullanıldı. Moor işini yaptığında, Moor gidebilir. Kargaşa başladığında, Rus seçkinleri servetlerinin ve sermayelerinin çoğunu kaybederek kaçarlar. İmparatorluk ordusunun eski kontları ve parlak subayları taksi şoförleri ve paralı askerler olacak ve tüccarların ve sanayicilerin soylu kadınları ve kızları dünyanın genelevlerine ve diğer sıcak noktalarına katılacak. Memurların ve öğrencilerin bir kısmı, Rus İç Savaşı'nda Batı'nın top yemi olacak.