Herkesin ucuz ürünleri satın alması hala önemlidir. Bunun için ucuz hammaddeye ulaşması, onu üretecek insan gücüne sahip olması ve dağıtımını yapacak çok gelişmiş bir lojistik ağına sahip olması gerekir. Türkiye'nin son zamanlarda Akdeniz bölgesindeki hamlelerine ve teknolojik gelişimine bakarsanız, Türkiye'nin bölgede yeni bir ucuz ürün üreticisi olmak istediği anlaşılıyor. Nasıl olduğunu görelim.
YOUTUBE
Ucuz emek ve üretken inovasyon sayesinde düşük maliyetle sanayi ürünleri üretiyorsa bir ulus ortaya çıkar. Çoğu ülke Çin, ABD ve Japonya'ya bakar ve sonra yapamayacağını düşünmeye başlar. Ama Türkiye bunu yapacağını düşünüyor.
Çin, Mao'nun vefatından sonra böyle bir ulus olarak ortaya çıktı. İhraç edilen malların düşük maliyetli ve yüksek hacimli üreticisi olarak Japonya'nın yerini aldı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Japonya da aynı yolu izlemiştir. ABD bir zamanlar 1900'lerin başında dünyada üretilen malların yarısını üretiyordu. Ortak yolları var.
İlk finansal kaynaklar ve hammaddeye kolay ulaşma yeteneği. O zaman bu kadar geniş üretimi belirli alanlarda üretebilmek için kaynak elde etmesi gerekiyor. Ucuz enerjiye ulaşmak ve onu korumak zorundasınız.
ABD, Japonya ve ardından Çin bunu başarmıştı. Ve Türkiye böyle bir ulus ortaya çıkarmaya calışıyor. Güzergahları korumak için donanmasını modernize etmeye başlıyor.Afrika kıtasındaki tüm Afrika ülkelerinde büyükelçilikler kurdu. 2000 yılında 300 milyon ABD Doları olan Doğrudan Yabancı Yatırımı 2020'de 6 milyar ABD Doları civarındadır. Türkiye'nin Afrika'da genişleme zorunlulukları, yalnızca malları satma arzusunu ortaya çıkarmak değil, aynı zamanda bu ülkelerdeki ucuz hammadde ve enerjiye ulaşmanın yanı sıra çıkarlarının güvenliğini sağlamaktır.
Bunu başarmak için Türkiye, nispeten ucuz askeri endüstrisini Afrika uluslarını çekmek için kullanacaktır. Çoğu durumda, ABD askeri donanımı pahalı ve birçok koşula bağlıyken ve Sahel bölgesi ulusları Fransız karşıtı duygular geliştirdiğinden Türkiye başarılı olacaktır.
Türkiye bu tür emelleri gerçekleştirebilirse de kendi içinde en kırılgan ekonomik politikalarına sahiptir. Türkiye, gelişmelerine bağlı sıkı düzenlemelerle kendi içinde sürdürülebilir bir ekonomi politikası oluşturmadıkça, tüm bu kazanımlar kolayca yok olabilir.