Düşünsenize bir probleminiz ya da konuşmaya ihtiyacınız var. Psikologa gidiyorsunuz ve size 'Git şu filmi izleyip gel' diyor. Harika bir şey değil mi?
Son zamanlarda filmler psikologlar tarafından bir terapi yöntemi olarak uygulanmaya başladı ve çok da işe yaradı. Bu yöntemin adına da Sinema Terapi dendi.
Sinema Terapi; filmlerin kişiler üzerinde oluşturduğu öfke, heyecan, korku, sevinç, coşku ve aşk gibi duyguların açığa çıkması ile oluşmuştur. Psikolog tarafından bu duyguların işlenmesine, analizine ve olumlu modelleme temellerine dayanan bir yöntemdir.
Bu yöntem ilk kez 1990'ların başında bir psikoloji profesörü olan Gary Solomon tarafından kullanılmıştır. Hatta kendisi bu konuda bir de kitap yazmıştır.
Gary Solomon yazdığı bu kitapta 200 filmin hikayesini, oyuncu kadrosunu, terapide kullanılacak olan temaları kendi yorumları ile birlikte kaleme almış.
Peki süreç nasıl işliyor? İlk olarak danışan psikologa gidiyor ve rahatsızlığına göre ona bir film listesi öneriliyor. O da bu filmlerden birini seçip izliyor.
Mesela depresyon için 'Alone In The T-Shirt Zone' ve , 'Eraserhead' filmleri var. Öz saygı sorunu olanlara 'Billie Eliot', 'Forrest Gump', 'My Left Foot', 'Rain Man' filmleri öneriliyor.
İlişkilerdeki çatışmalar içinse 'The Accidental Tourist', 'The War of the Roses' ve 'He Said, She Said' örneklerini verebiliriz.
Danışan filmi evde ya da sinemada izleyebilir. Yalnız olmayı ya da bir arkadaşının ona eşlik etmesini tercih edebilir. Hatta terapistle birlikte izlemek bile mümkün. Buna terapist ve danışan duruma göre birlikte karar veriyor.
Elbette danışanın izleyeceği filmi terapistin de daha önceden izlemiş olması gerekiyor. Böylece bir sonraki seansta film üzerine konuşuluyor ve asıl Sinema Terapi süreci başlıyor.
Terapist danışana filmle ilgili sorular sormaya başlıyor: Filmde en çok hangi karakteri sevdin, sevmediğin bir karakter oldu mu ve sebebi nedir? Filmdeki temel problem neydi ve nasıl çözüldü, sonunu beğendin mi, ne olsa bu son değişirdi?
Böylece Sinema Terapi Identifikasyon, Katharsis ve Insight şeklinde 3 aşamada gerçekleşiyor.
Psikiyatrist Fuat Ulus'a göre film seyrederken; izleyen kişi filmdeki olay ve karakterlere ulaşmakta, karakterlerle özdeşleşerek (identifikasyon) ya algılamakta ya da reddetmekte. Farkında olmadan karakterlerin de yerine geçmekte.
Film bittiğinde ise öğrendiklerimizle öfke, huzursuzluğumuz ve depresyonumuz da hafiflemeye başlamaktadır. Ulus kaliteli bir psikolog elinde filmlerin bir ilaç kadar tesir edebileceğini de öne sürüyor.
Oldukça etkili olan yöntem yurt dışında ve ülkemizde sıkça kullanılıyor. Peki siz ne düşünüyorsunuz, sinemanın iyileştirici bir yönü olduğuna katılıyor musunuz?