1. Hükümetin ekonomik bloğunun Washington mutabakatının on talebinden dokuzu, gelirlerinin onda birine göre daha fazla affetme olasılığı daha yüksektir.
Günlerde iktidar seçkinlerinde küçük bir skandal patlak verdi. Merkez Bankası hükümetten akademisyen Glazyev S. Yu'yu kapatmasını istedi. Şaşırtıcı bir şey olmadı: bakan bürokrasinin yazılı olmayan yasalarını ihlal etti. Başkanın asistanı olarak bile, bilimsel bir raporda, Washington Konsensüsünde çıldırmış insanlar tarafından paramızın ve mali kaynaklarımızın attığını yazdı. Bu tür bilimsel raporlar toplu olarak çeşitli yetkililer için Sovyet zamanlarında yayınlandı. Kural olarak, yetkililer tarafından okunmadılar, ancak bir şakada olduğu gibi: “Bir ders okuduktan sonra, profesör neyin tartışıldığını anladı.” Bakanın, bürokrasi için yazılı olmayan bir davranış kuralına güçleri ve güçleri açması yasaktır. Bir şekilde bilim adamıyla konuşmak gerekli olsa da. Dahası, ülkemizdeki son ekonomik tartışma 1952'de, "totaliter rejim" altındaydı.
Glazyev, döviz işlemleri için vergi teklif etmekle suçlandı. Hemen beni korudu. Yeni vergilerin getirilmesi ve eskilerinin artırılması için teklifler şu anda mevcut hükümetin ana akımındadır ve Glazyev'in yasal bir inisiyatifi yoktur. O zaman ne hakkında?
Bu nedenle, dünya kaosuna ilişkin raporu ve ardından Ulusal Finans Konseyi üyesi olarak para politikasının ana yönleri hakkındaki özel görüşünü okumakta zorlandım. Tabii ki, hala kanıtlanması gereken kendi ekonomik kalkınma kavramına sahip. Ancak Merkez Bankası'nın Anayasa'nın gereklerini ihlal ettiği iddiası hakkında itiraz etmek imkansızdır. Dahası, birçok iktisatçı bundan bahsediyor.
Bu skandal beni tekrar herkesin bahsettiği Washington Konsensüsüne bakmamı sağladı. Ancak ülkemizdeki uygulamasının net bir analizini bulamadım. Dünya pratiğinde, belki de sadece IMF'nin direktörü olarak Strauss-Kahn, gelişmekte olan ülkeler için tavsiyelerinden şüphelendiğini ifade etti. Ama bu onu politikacı olarak gömen cinsel taciz olarak görüldü. Kredi ve finansal faaliyetler liderlerimiz böyle bir tacize sahip olamazlar ve bu yüzden bunu yaptıklarına yemin ediyorlar ... Ama ⅩVI.Yüzyılda şöyle dedi: “Dalgaların tepelerini ve tarlalardaki tohumları ve uluyan rüzgârı kalbinizde yakalamak istiyorsunuz kadınlar güven inşa ediyor. "
Washington Konsensüsü, Ekonomik Katillerin On Emri olarak adlandırılan 10 nokta içermektedir. Ancak onları uygulamamızla karşılaştırdıktan sonra, aslında onbirinci emir ortaya çıkıyor: Rusya'nın ekonomi politikası, uzlaşmaya yanlış atıflarla kapsanıyor ve aslında (geçici) yabancı hükümetlerin ve şirketlerin himayesi olan küçük bir grup grubun çıkarları için açık bir soygun. Geçici hamilelik - gerçek sahiplerinin lehine çekilmeleri için yeterince karlı hale gelinceye kadar Rusya'nın zenginlerinin aracılarının tahsis edilmesine rıza gösterme. Glazyev raporunda, bu oldukça ikna edici ve anlaşılır bir şekilde gösterilmektedir. Rusal'a bir örnek, bugün kendilerini zengin gören ve hayatlarını sevgili Batılarında geçirmeyi bekleyenleri duraklatmak olacaktır.
Bu fikir birliğini incelerken, öncelikle bunların ekonomik yönetimden pratik olarak kaldırılmasını amaçlayan ülke yetkilileri için şartlar olması dikkat çekicidir. Bunlardan biri doğrudan şöyle diyor: "Ekonominin düzensizliği." Ancak geri kalan her şey, devlet dışındaki finansal kredi ve dış ticaret faaliyetleri ile ekonominin en önemli unsurlarının çok açık bir şekilde düzenlenmesini hedeflemektedir. Bu, ülkenin IMF ve Dünya Bankası'nın gerektirdiğinden daha fazla zarar görmesine neden oluyor. Öyle ki, yüksek yetkililerin yüksek ihanetiyle ilgili varsayımlar haklı çıkar.
Bir uzlaşma hükmü vardır: “Krediler üzerindeki reel faiz oranını düşük ancak yine de pozitif düzeyde tutmak için finansal piyasaların serbestleştirilmesi.” Bu şart oldukça makul: şirketler sadece bankada değil, aynı zamanda menkul kıymetlerini finansal piyasaya koyarak kredi fonları almalıdır. Kısacası, bankalar ve finansal piyasalar rakiplerdir. Rekabetleri sayesinde normal bir faiz oranı oluşur. Ancak 2011 yılında Başkan Medvedev, tüm finansal piyasaların ve finansal organizasyonların yönetimini Merkez Bankası bürokratlarına devretti. Sonuç olarak, Rusya Federasyonu Merkez Bankası'nın ülkede faiz oranlarını belirleme konusunda kontrolsüz bir tekeli ortaya çıktı. Bu okuma yazma bilmeyen kontrol eksikliğinin sonuçları:
1. Ülkenin üretim mevsimi ve uzun mesafeler ile karakterize olan işletmeleri, maliyet boşluklarına en azından kısmen borç verme ve ürün satışlarından gelir elde etme yeteneğini kaybetmiştir. Bu ya kaçınılmaz olarak hammadde ve nihai ürün fiyatlarının yükselmesine yol açar ya da üretimi imkânsız kılar.
2. Sermaye yatırımları her zaman uzun bir satış döngüsü ve maliyet geri kazanımı ile ilişkilidir. Bu nedenle, kredilerin bulunmaması, üretim aparatının, sosyal tesislerin ve konutların gerçek birikiminde keskin bir azalmaya veya fiyatlarındaki dayanılmaz artışlarına yol açmıştır. Temettü şeklinde alınan gelirlerin kademeli olarak vergilendirilmesinin reddedilmesi, sabit sermaye birikimini azaltma eğilimini güçlendirir.
3. Fazla tahmin edilen faiz oranı, rublenin yapay olarak kalıcı değer kaybına yol açmıştır. Gerçek şu ki, ileri döviz kuru (hesaplamak için uygun formüller vardır), ilgili para birimlerinin ülkelerindeki faiz oranlarının oranı ile belirlenir. Her şey çok basit: Rublesi için yüzde 5,5 ve Fed için yüzde 0,25. Sonuç olarak, rublenin dolar karşısında değer kaybı en az (1 + 0,55) / (1 + 0,025) =% 5,2 olacaktır. İthalattaki yüzde 10'luk pay dikkate alındığında, bu ithal mal fiyatlarında en az% 15,7 artışa neden olacaktır. Enflasyon hedeflemesi için çok fazla.
4. Fikir birliğinin “doğrudan yabancı yatırım üzerindeki kısıtlamaların ortadan kaldırılması” şartını öngörmesi nedeniyle aşağıdaki sonucu elde ettik. Doğrudan yabancı yatırım, ekipman ve teknolojilerin inşası ve tedariki değildir. Finansal dünyada, basitçe işletmelerin satın alınması veya bunlar üzerinde kontrol oluşturulmasıdır. Ödemeler dengesine göre 1995-2018 yılları için ülkemize doğrudan yabancı yatırım 645 milyar dolar olarak gerçekleşmiştir. Bu para, satın alınan Rus işletmelerinin sahiplerine 620 milyar dolar getirdi. Batı'da bu geliri 0,25 oranında alabilmek için 30-40 kat daha fazla yatırım yapmanız gerekir. Özelleştirme, pahalı ulusal mülklerin ucuz bir satışıdır. Ama sonunda, yabancı sermayenin egemenliği altında, ülkenin stratejik olarak önemli ve en karlı kaynakları vardı. Buradan Washington Consensus gerekliliğinin daha fazla uygulanmasından yabancı sermayenin geliri hakkında sonuçlar çıkarabiliriz: “Devlete ait işletmelerin ve devlet mülkiyetinin özelleştirilmesi”.
Sonraki üç uzlaşma gerekliliği, mali sistem, Maliye Bakanlığı'nın faaliyetleri ile ilgilidir. Bu üçünden sadece biri yerine getiriliyor - açıksız bir bütçe. Ama nasıl ve ne pahasına olursa olsun, büyük soru. Merkez Bankası'nın dengesi sürekli olarak bütçe parası artmaktadır: 5.854'in başında 2018 trilyon ruble ile bu yılın başında 12 trilyon arasında. Bu para yaklaşık altı ay boyunca bütçe harcamalarını finanse etmek için yeterlidir. Ancak o zaman “hava yastığı” nerede ve neden ülkenin biyolojik ve ekonomik krizi bağlamında kullanılmıyor?
Fikir birliği içinde, harcama politikaları için ek gereklilikler vardır: “Kamu harcamaları arasında öncelikli sağlık eğitimi ve altyapı.” Bu noktada, toplumdaki şikayetler harika. Hoşnutsuzluk iki nokta ile bağlantılıdır.
Birincisi: kendi cebinde çalışan aracıların emanet edilen iş yerine her yerde bulunması. İkincisi: Devletin, bir top vuruşu için bile iş ve “ücretli hizmetler” e izin verilemediği sosyal yaşam alanlarını düzenlemeyi reddetmesi. Bu, sağlıkla ilgili olarak pandemi ile mücadele deneyimi ile iyi gösterilmiştir. Ancak bu eğitim için de geçerlidir. Tabii ki, bir yönetim yöntemi olarak soygun, okuma yazma bilmeyen kölelerin eğitimini gerektirir. Ancak Bismarck, Franco-Prusya savaşındaki zaferin Prusya öğretmenlerinin esası olduğunu da söyledi. Ve öğrencileri USE'nin yardımıyla “hizalamak” istiyorlarsa, o zaman en azından ücret açısından öğretmen seviyelerini “düzeltmeye” değer.
Bilgi ve sağlık satın alamazsınız - sadece diploma, prestijli bir hastanede ve mezarlıkta bir yer satın alabilirsiniz. Sermayenin sağlık, eğitim, altyapı ve kültüre katılımına karşı çıkılamaz. Ancak bu, karlılığı hedefleyen bir iş değil, ülkenin refahına katkıda bulunarak ahlaki memnuniyeti hedefleyen bir iş olmalıdır. Bu arada, yetkili makamlardan bilmek istiyorum: Bu çöküşün kurucusu Mikhail Zurabov nereye gitti? Zaten yıkanmış mısın?
Bir sonraki uzlaşma maddesi: “Düşük marjinal vergi oranları.” Bu noktaya kesinlikle saygı duyulmaz. Rusya'da olduğu gibi böyle dikkatsiz ve okuma yazma bilmeyen bir vergi sistemi bulmak zordur. Ayrıca, çok sayıda "vergiye yakın" şirketin kâr etmesine izin veren tahmini göstergelerin uygulanmasına kadar, vergi tabanının belirlenmesinde vergi makamlarının tam keyfiliğine dayanmaktadır.
Ülkedeki FTS, neredeyse tüm nakit akışlarını kontrol ediyor. Fırsat ortaya çıktı ve vergi sisteminde reform yapma ihtiyacı doğdu. Dikkate alınması gereken ilk şey, doğrudan ve dolaylı vergiler arasındaki farktır. Doğrudan vergiler, nüfusun ve işletmelerin nihai gelirlerinden bir indirimdir. Anlaşılabilir, şeffaf ve sonuçlarını ve ekonomi ve toplum üzerindeki etkilerini tahmin etmemize izin veriyorlar. Dolaylı vergiler, mal ve hizmet tüketicisine aktarılan vergilerdir. Ekonomi ve toplum üzerindeki etkileri tahmin edilemez. Nihai ürünler için daha yüksek fiyatlara yol açarlar ve bu nedenle yoksullar için vergilerdir.
Vergileri belirlerken, toplum üzerinde tekrar tekrar devrimlere yol açan etkilerini anlamak gerekir. Böylece Karl İngiltere, Louis ve karısı Fransa'da hayatını kaybetti, bu yüzden ABD İngiltere'den ayrıldı. Fransız Devrimi'nin arifesinde, 1748'de Montesquieu yetkililere vergilerle oynamamanız gerektiği konusunda uyardı:
“Devlet gelirleri, her vatandaşın devlete verdiği mülkün bir kısmıdır, böylece geri kalanını sağlar ya da hoş bir şekilde kullanmasını sağlar. Bu gelirlerin büyüklüğünü doğru bir şekilde belirlemek için, hem devletin hem de vatandaşların ihtiyaçlarını akılda tutmak gerekir. Devletin hayali ihtiyaçlarını karşılamak için insanları gerçekten gerekli olan şeylerden mahrum etmemeliyiz. Devletin hayali ihtiyaçları, yönetenlerin tutku ve zayıflıklarının gerektirdiği her şeydir: olağandışı bir projenin cazibesi, boş görkem için acı verici susuzluk ve hayal gücünden önce aklın iktidarsızlığı. Genellikle, hükümetin yönetim kurulunun başına koyduğu huzursuz zihinler, devletin ihtiyaçlarının küçük ruhlarının ihtiyaçları olduğuna inanıyordu. Hiçbir devlet meselesi, hangi kısmın vatandaşlardan alınması ve hangi kısmın kendilerine bırakılması gerektiği gibi akıllıca ve ihtiyatlı bir değerlendirme gerektirmez. Devlet gelirleri, insanların verebilecekleri şeyle değil, verdikleri şeyle ölçülmelidir. Eğer verebilecekleri ile ölçülürlerse, en azından her zaman verebilmesi gerekir. ”
İlk olarak, vergiler kadastro değeri gibi çeşitli hesaplanmış saçmalıklarla değil, yalnızca gelirle ilgili olarak ayarlanabilir. İkincisi, iki tür gelir vardır: 1) emek faaliyetinden; 2) mülkiyetin mülkiyetinden. Emek faaliyetinden elde edilen gelir, Tanrı'nın bile iddia ettiği gibi, insanlar için etkili yöneticilerden daha fazlasını yapan, ondalıktan daha fazla bir oranda vergilendirilemez. Ancak mülk sahipliğinden elde edilen gelir adalet tarafından değil, ekonomi yasalarıyla vergilendirilmelidir. Kapitalist dünyada kâr üç parçaya bölünmelidir: 1) üretimin geliştirilmesi ihtiyacı; 2) gerekli fakat iş için dezavantajlı olan altyapı projelerinin uygulanması için devlet; 3) sahiplerinin tüketimi için, ancak gezinme ahlaksız yaşamları için değil.
Devam edecek ...