Bir kuş gibiydi.
Ve bu kuş bir av yakalamayı hedefliyordu.
Choi Han’ın vücudu yere doğru fırladı.
“Sonunda seninle tanışabildim, seni piç kurusu!”
Öncü gemideki Boz Ayı, Choi Han’ı gördükten sonra korkmadı. Aslında Choi Han’ı bekliyormuş gibi bağırdı.
“O cılız auranla bu gemiyi yok edebileceğini mi sanıyorsun?!”
Boz Ayının kendinden emin olmasının bir nedeni vardı.
Sahte Ejderha Avcısı Syrem, Henituse bölgesinden dönen tek kişiydi. Roan Krallığı ile olan deniz savaşından önce gönderdiği mesaja göre Choi Han’ın aurası 2 metreyi geçemezdi.
Bu yüzden aurasının maksimum boyutunun birkaç katı olan bu gemiyi kesmesinin hiçbir yolu yoktu.
Her iki taraftaki tekerlekler dönmeye devam ettiği sürece gemi durmayacaktı.
“Yakın arkadaşlarımı öldüren Henituse piçlerini kesinlikle öldüreceğim!”
Roan Krallığı tarafına doğru giden gemilerde sadece Boz Ayılar vardı. Henituse bölgesine saldıran Ayılarla aynı kabiledendiler.
Çılgın moduna girmiş Boz Ayının kollarındaki damarlar görünmeye başladı.
Boz Ayı, Choi Han ile göz teması kurdu. Choi Han’ın sessizce bir şeyler mırıldandığını görebiliyordu.
Boz Ayı bilinçsizce Choi Han’ın dudaklarını okumaya çalıştı.
‘Ne kadar da komik.’
‘Komik mi?’
Boz Ayı aniden sırtında bir ürperti hissettikten sonra güverteden fırladı.
Choi Han o anda kılıcını yatay olarak savurdu.
Kılıcı, önemli miktarda güçlü de olsa yavaş hareket ediyordu. Kılıç yere doğru yöneldi.
“B, Bu! Kaçın!”
Boz Ayı bilinçsizce bağırdı.
2 metre.
Siyah aura iki metreyi geçmemeliydi.
Ancak Choi Han’ın aurası yere vurduğu anda bir kılıca dönüşmüştü.
Hiç bitmeyecekmiş gibi görünen bir kılıçtı.
Choi Han’ın parmak ucundan çıkan siyah aura son derece uzundu, sanki 2 metre uzunluğunda olduğuyla ilgili yoruma gülüyormuş gibiydi. Daha sonra gemiyi deldi.
Baaaaaang!
Savaşın ilk patlaması gerçekleşti.
“D, delirmiş!”
Boz Ayı yere indi ve şok olmuş bir ifadeyle arkasına baktı.
Kılıç gemiyi delmişti.
Gemi tam ortasından ikiye bölünmüştü. Alev Cücesi kabilesi bu gemiyi ortalama büyü seviyesinde saldırıların çoğuna dayanabilecek şekilde tasarlamıştı.
Ancak böyle bir gemi ikiye bölünmüştü.
Ama sadece bu değildi.
Ayrıca bu süreçte iki gemiyi daha imha etmişti.
“…Ne oluyor böyle.”
Bir an için savaş alanını sessizlik doldurdu.
Boz Ayı yavaşça arkasını döndü.
“Uzun bir süre olmuştu.”
Siyah saçlı kılıç ustasını görebiliyordu.
“Gücümü bir anda bu şekilde dışarı atmayalı uzun zaman olmuştu.”
Bakışları Boz Ayıya odaklanmıştı.
Boz Ayı bilinçsizce irkildi.
“Ben, ben auranın 2 metreden daha uzun olmadığını duymuştum-!”
Ejderha Avcısı yalan söylememişti.
Ancak, bir metre uzunluğunda olmanın farklı yolları vardı.
Sadece bir metre uzunluğunda olan şeyler vardı ve bir de normalde on metre uzunluğunda olan ama bir metreye sıkıştırılan şeyler vardı. Bir metre uzunluğunda olmanın bu iki yolu birbirinden çok farklıydı.
Yenilmez İttifak yanlış bilgi almıştı çünkü Ejderha Avcısı durumu bildirmekten çok kendini iyileştirmeye odaklanmıştı. Ejderha Avcısı daha sonra Cale tarafından ele geçirilmişti ve bu, Yenilmez İttifakın doğru bilgiyi alamamasına neden oldu.
‘Ne kadar da komik.’
Choi Han’ın sözleri Boz Ayının zihninde bir kez daha yankılandı.
Choi Han, Boz Ayının hareketlerini gerçekten komik bulmuştu.
Onların bölgelerine saldırmayı seçen taraf neden intikam peşindeydi?
Boz Ayıların çoğu zaten wyvernleri patlatan Ejderha Avcısı tarafından öldürülmüştü.
Saldıranlar neden savunanları suçluyorlardı?
Düşmanın istediği gibi, öylece orada durup ölmeleri mi gerekiyordu?
Savaş, bazılarının öldüğü ve bazılarının hayatta kaldığı son derece kirli bir çamur alanıydı. Choi Han, böyle bir savaş alanında herhangi bir acıma veya sempati göstermek istemiyordu.
Halkımı ve ailemi korumak.
Choi Han, bu süreçte yapacakları kendisinin kirleneceği anlamına gelse bile bunu yapmak istiyordu.
Oooooooong.
Siyah aura, sanki düşüncelerine cevap veriyormuş gibi kılıcından tekrar fırladı. Aurası mükemmel karanlığa ulaşmaktan bir adım uzaktaydı. Aura kılıcının ucu düşmana doğru yöneldi.
Choi Han yeri itti ve ileri doğru fırladı.
Cale’in emrini henüz tamamlamamıştı.
Hala yok edilecek çok şey vardı.
* * *
Kale duvarının tepesindeki insanlar Choi Han’ın hareketini izlerken hiçbir şey söyleyemediler.
Güney kulesinin tepesindeki Caro Krallığının büyücüsü, Choi Han’ı iş başında gördükten sonra sözlerini yitirdi.
‘Bir kılıç ustası gerçekten bu kadar güçlü bir varlık mı?’
Ezici gücü, büyücünün ellerinin titremeye başlamasına neden oldu. Bakışları merkez kuleye ve kuzey kuleye yöneldi. Ancak, esas olarak İmparatorluğun kılıç ustası Duke Huten’in bulunduğu kuzey kulesine odaklandı.
Kuzey kulesinden çok uzaktaydılar, bu yüzden onu net göremiyordu. Ancak, hissedebiliyordu.
Onlar da şok olmuşlardı.
O anda oldu.
“Lütfen aramayı bağla.”
Komutanın sesini duydu. Sonunda kendine geldi ve elindeki görüntülü iletişim cihazına baktı.
Biiiiiip- Biiiiiiiiiip-
Veliaht Prens Valentino’dan acil bir çağrı geliyordu. Aramayı çabucak bağladı ve Roan Krallığının insanlarına baktı.
Bu sahneye alışmış görünüyorlardı.
Bu, tepeden tırnağa titremesine neden oldu.
Roan Krallığının ezici zaferini nasıl elde ettiğiyle ilgili hikâyeyi hatırladı.
‘Demek o hikâye gerçekten doğruydu. O zaman biz de-!’
Bu sefer farklı bir nedenle eli titremeye başladı. O anda görüntülü iletişim cihazının üstünde küçük bir ekran belirdi.
– …Komutan Cale.
Veliaht prens Valentino’ydu. Ekranda ne diyeceğini bilemeyen kafası karışmış ifadesi belirdi.
“Gördünüz mü majesteleri?”
Evet görmüştü.
Olanları çok net bir şekilde görmüştü.
Valentino cevap vermek için ağzını zorlukla açmayı başardı.
– …Dük Huten bile böyle delip geçmenin onun için zor olacağını söyledi. Çoğu kılıç ustasının maksimum aura uzunluğunun yaklaşık 3 metre olduğunu söyledi.
“O tipik bir kılıç ustası değil.”
Valentino, Cale’e baktıktan sonra savaşın ağırlığını hissedebiliyordu.
“O bir kahraman.”
Sesi güven doluydu.
“Majesteleri, endişelenmenize gerek yok.”
Valentino, olanlara şok olup hemen güney kulesini aradığı için kendine güldü ve Cale’e cevap verdi.
– …Komutan Cale, bunu size bırakıyorum.
Sonunda Cale Henituse’un kendisine baktığını görebildi.
“Sizi hayal kırıklığına uğratmayacağım.”
Valentino telefonu kapatmadan önce güldü. Görüntülü iletişim cihazını tutan büyücü, Cale’e bakmadan önce onu yerine geri koydu.
Komutan güney kulesindeki herkese doğru konuşmaya başladı.
“Herkes buraya gelene kadar mümkün olduğunca uzun süre hayatta kalacağız.”
‘Herkes?’
Büyücünün kafası karışmış görünüyordu, ancak Cale ona düşünmesi için zaman vermedi.
“Şövalyeler büyücüleri olası saldırılardan koruyacak. Büyücü Tugayına gelince…”
Cale elini kaldırdı.
“Uh.”
Büyücü, ani mana akışının şokuyla kıvrıldı. Son derece şok ediciydi.
Flap, flap. Büyücü Tugayındaki tüm büyücülerin cüppeleri çılgınca çırpınıyordu. Cüppelerinin altına gizledikleri boyunlarındaki kolyeler parıldamaya başladı.
“…En yüksek dereceli sihirli taşlar!”
En yüksek dereceli sihirli taşlar.
Kolyelerinin her birinde mana dolu bu sihirli mücevherlerden ikişer tane vardı.
Oooooooong, oooooooong.
Büyük miktarda mananın ani hareketi havada titreşimler yaratmıştı. Caro Krallığının büyücüsü daha önce hiç bu kadar mana hissetmemişti.
Cale o anda ona bir şey verdi.
“Bu senin için.”
“Affedersiniz?”
Boynuna bir kolye takılmıştı.
Oooooooong.
Kolyesi, etrafındaki mananın titreşimine tepki verdi.
En yüksek dereceli sihirli taşlı bir kolye.
Caro Krallığının büyücüsü, Roan Krallığının kuzeydoğu bölge komutanına baktı. Kendisi de dâhil olmak üzere tüm büyücülerle konuşmaya başladı.
“Saldırın.”
Cale elini indirdi.
Düşmanı işaret ediyordu.
Ooooooo-
Büyük bir vahşi hayvanın çığlığına benzer bir ses güney kulesinden çınlamaya başladı.
Büyücü Tugayının Yardımcı Yüzbaşısı yüksek sesle bağırdı.
“Larokque 5!”
Tüm büyücülerin ellerinde büyünün oluştuğu görülebiliyordu. Caro Krallığının büyücüsü, büyücülerin güçlerini nasıl birleştirdikleri karşısında daha da şok oldu.
‘Ne kadar süre pratik yaptılar?’
Birden fazla kişinin manasını bir araya toplamak kolay değildi. Bu ancak bir grubun en az bir yıl boyunca gece gündüz birlikte çalışmış olmasıyla mümkün olabilirdi.
‘…Bu kadar güçlü olmalarının bir nedeni vardı.’
Caro Krallığının büyücüsü boynundaki sihirli taşı sıktı.
Roan Krallığı, kimsenin farkına varmadan gizlice güçlerini artırıyordu. Gelecekte olmasını bekledikleri bir savaşa hazırlanıyorlardı.
Büyücülerin gücü ve en yüksek dereceli büyü taşlarının sayısı bunun kanıtıydı.
“Saldırın.”
Bir araya toplanan beş mana küresi, Yüzbaşı Yardımcısının emriyle ileri fırladı.
Baaaaaang!
Bir patlama daha duydular.
Müttefiklerin geri kalanı heyecanlanırken Cale içten içe düşünüyordu.
‘Yüksek ücretlerinin hakkını veriyorlar.’
Cale, sahip olduğu en yüksek dereceli sihirli taşların bir kısmını veliaht prense satmıştı. Bu sihirli taşlar daha sonra Büyücü Tugayına gitmişti.
‘Biraz daha iyi hissediyorum.’
Aldığı parayla savaşın stresi bir nebze olsun hafiflemişti.
Ancak Cale, tek bir gülümseme olmadan ifadesizce orada dikilmeye devam etti.
‘Bu garip.’
Cale, Koruyucu Şövalye Clopeh’in söylediklerini hatırladı.
‘Cale-nim, bizim tarafımız zaten iki muharebe kazandığına göre, Yenilmez İttifak kesinlikle bir şeyler yapacak. Bu savaşı kaybederlerse geriye yalnızca son savaş kalır.’
Son Savaş. Bu Ölüm Vadisinde gerçekleşecek olan savaştı.
Cale bu yüzden bir şeylerin ters gittiğini hissetti.
– İnsan. Bu adamlar o kadar güçlü değil! Ayı kabilesi güçlü ama kanatlarımı çırparsam uçup giderler!
‘Kesinlikle.’
Raon’un söylediği gibi düşman şaşırtıcı derecede zayıftı.
Baaaaang!
Cale başını çevirdi.
Kuzey kulesi. Gayretle savaşan İmparatorluk.
Dük Huten aurasını sık sık Ayılara doğru fırlatırken aynı zamanda savunma yapmak için bir diziliş kuruyordular. İmparatorluk çok çaba gösteriyordu.
“…Çok fazla çabalıyorlar?”
Bir şey kesinlikle yanlıştı. Kesinlikle büyük bir şeyler hazırlamış olduklarını biliyordu.
Cale daha sonra merkez kuleye baktı.
“Kahahaha! Kale duvarını yıkalım! Yukarı tırmanmak için yok edilen gemileri kullanın!”
Üç orta boy gemi merkez kuleye çarpmıştı. Merkez kulenin duvarlarının sallanmaya başladığını görebiliyordu. Üç metre boyundaki Kutup Ayısı, diğer Ayılara emir verirken vücuduyla okları ve sihri engelliyordu.
Caro Krallığı tarafı zor zamanlar yaşıyordu.
Bu çok doğaldı.
Yenilmez İttifak güçlüydü. Kesinlikle zayıf değildi.
‘Ama şimdi neden zayıflar?’
Henituse Kalesine geldiklerinde ne kadar güçlüydüler?
Wyvernler, bir kılıç ustası ve hatta Arm’ın kırmızı yıldızlarından biri vardı. Ama o zaman neden şimdi sadece Ayılar buradaydı?
“Bir şey garip.”
“Affedersiniz?”
Yanındaki şövalye Cale’e baktı. Ancak Cale, savaş alanını baştan sona süzüyordu.
Gemilerden inen askerler şövalyelerle birlikte ilerlemeye hazırlanıyorlardı.
Kıyıda hâlâ birçok küçük ve orta boy gemi vardı.
O gemilerin de tekerlekleri olması gerektiğini düşündü. Ayrıca üzerlerinde bağıran çılgın modundaki Ayılar vardı.
Sadece yaklaşık 100 gemi kaleye doğru hücum etmişti.
Cale, önde duran ya duvarlara çarpmış ya da saldırmaya hazırlanmak için durmuş olan gemilere ve ayrıca arkadan onlara doğru gelmekte olan küçük gemilere baktı.
Bu küçük gemiler son derece yüksek hızlarda onlara doğru ilerliyorlardı.
Baaaaaang!
Güney kulesinin yanındaki başka bir gemi yok edildi.
Cale başını çevirdi. Bütün Boz Ayılar Choi Han’a doğru koşuyordu. Büyücüler o sırada bir gemiyi mana küresiyle yok etmeyi başarmıştılar.
Gökyüzü şu anda gün batımından kırmızıydı.
Altında parlayan geminin kırık parçalarını görebiliyordu.
Cale daha sonra anladı.
“…Gemilerde hiçbir şey yok!”
“Affedersiniz?”
Şövalye karşılık verdi ama Cale’in ifadesi ona yanıt vermeden sertleşti.
Gemilerde Ayılar dışında hiçbir şey yoktu.
Hiçbir anlamı yoktu.
Gemiler neden bu kadar boştu?
Cale o anda onlara doğru gelen küçük gemileri görebiliyordu.
Bu noktada bir şeyi daha anladı.
Hızla onlara yaklaşan bu gemilerde Ayı yoktu.
Bu gemilerde sadece askerler vardı.
Cale’in bakışlarının o askerlere dikildiği andı. Raon’un sesi kafasında yankılandı.
– Zayıf insan, o askerler titriyor. Ağlıyorlar!
Cale, küçük gemilerdeki düşman askerlerine baktı. Her gemide beşten az asker vardı, ancak hepsi ağlıyordu.
‘Neden?’
“Lanet olsun.”
Aradığı cevabı aldı.
O gemilerde bir şey vardı.
En azından, bir bomba.
“Görüntülü iletişim cihazı!”
“Affedersiniz?”
Cale, Caro Krallığının büyücüsüne acilen bir emir verdi.
“Hemen beni majestelerine bağla!”
Küçük gemiler çok uzakta değildi.
Büyücü acilen aramayı bağlamaya çalıştı.
O anda oldu.
“Ahhhhh!”
Biri çığlık atmaya başladı.
Kutup ayısıydı. Aceleyle bağırdı.
“Saldırın! Güneş tamamen batmadan kale duvarını yok edin!”
Küçük gemiler daha da hızlı bir şekilde onlara doğru ilerlemeye başladılar.
Aynı zamanda öndeki Ayılar moralleri yükseltmek için bağırmaya başladı. Daha sonra hepsi kulelere doğru hücum etmeye başladılar.
“Ahhhhh!”
“Ölün! Bu, kabile üyelerimizin intikamı için!”
Choi Han, başlangıçta yolunu kesmeye çalışan Ayıların ona doğru hücum etmeye başladığını gördükten sonra kılıcını kavradı.
Güneş batmadan bir an önce onlardan kurtulmayı planlıyordu.
Choi Han’ın ifadesi daha da soğuklaştı.
O anda oldu.
“…Ne…?”
Choi Han şaşırmıştı.
Kaçıyorlardı.
Ona saldıracak gibi görünen Ayılar ellerinden geldiğince hızlı bir şekilde kaçıyorlardı.
O anda, Leona Kalesinin tamamında büyüyle güçlendirilmiş bir ses duyuldu.
Tanıdık bir sesti.
Cale’di.
– Herkes kaçsın! Onlar sihirli bombalar!
‘Bombalar mı?’
Choi Han, kaçan Ayıların aksine, onlara doğru çılgınca hücum eden küçük gemilere baktı.
‘Belki de?’
Choi Han vücudunun yükselmeye başladığını hissetti.
– Choi Han, insan senin için endişeleniyor. Bu yüzden seni kurtarıyorum.
Raon’un sesi Choi Han’ın zihninde yankılandı. Choi Han, ayaklarının altında hareket eden küçük gemileri görebiliyordu.
Bu gemiler kale duvarlarına doğru hücum etmeye devam ederken, gemideki düşman askerleri korkudan titriyordu.
Cale konuşmaya başladı.
“Kalkan!”
Büyücüler hemen kalkanları etkinleştirmeye başladılar.
Pat!
Çağrı o anda bağlandı.
– Komutan! Sihirli bomba ile ne demek istiyorsun?! O küçük gemilerin hepsinin sihirli bombalar olduğunu mu söylüyorsun?
Veliaht Prens Valentino’nun panik içindeki sesi duyulabiliyordu.
Birinin kendi askerleriyle gemilere sihirli bombalar koyacağına kim inanırdı?
“Fazla zamanımız yok.”
– …Anladım.
Çağrı kesildi. Orta ve kuzey kulelerde de kalkanlar belirmeye başladı.
Ancak Cale’in ifadesi iyi görünmüyordu.
Yeterli değildi.
Kalkanlar bombalarla dolu onlarca gemiye karşı savunmaya yetmezdi.
Merkez kulede ses yükseltme büyüsü kullanıldı.
– O gemileri kale duvarlarına ulaşmadan yok edin!
Büyü merkez kuleden fırladı ve o anda gemilere saldırdı. Tabii ki, Caro Krallığının büyücüleri tüm gemileri engellemeye yetmezdi.
Ancak, bazılarını yok etmeyi başardılar.
Baaaaaang!
“Ahhhhh!”
“Aaaaaaa!”
Gemileri patlamaya başlayınca düşman askerleri çığlık atmaya başladı.
Cale, çabucak bir emir verirken bunun olmasını izledi.
“Düşman gemilerinin hepsini engelleyemesek de, kalkanlarımızı güçlendirin ve kaleye ulaşmadan onları durdurun…”
Ancak aniden durdu.
Raon’un sesi Cale’in zihninde duyulabiliyordu.
– … İnsan, sihirli bomba kokusu alıyorum ve o diğer kokuyu.
Baaaaaang!
Başka küçük bir gemi, Caro Krallığının büyüsü tarafından yok edildi. Ancak arkalarındaki gemiler ileri doğru hücum etmeye devam ederken bunu görmezden geldiler.
Ancak, Caro Krallığının büyüsü durmuştu.
Raon konuşmaya devam etti.
– O koku bu. Ölü mananın kokusu.
“…Çılgın piçler.”
Sihirli bombalarla birlikte siyah sıvılar havaya fırlamaya başladı.
Ölü mana bombaların patladığı yere sızmaya başladı.
Cale başını çevirdi.
Kuzey kulesi.
İmparatorluğun kulesini çevreleyen son derece sağlam bir kalkan görebiliyordu.
‘O lanet olası İmparatorluk piçleri!’
Ölü mana bombaları.
Bu, İmparatorluğun Simyacılarının Çan Kulesi tarafından yaratılmıştı.
O bombalar Yenilmez İttifak tarafından kullanılıyordu.
Cale, Clopeh’in sesini bir kez daha hatırladı.
‘Yenilmez İttifak kesinlikle bir şeyler yapacak.’
Clopeh bu ölü mana bombalarından mı bahsediyordu?
Yenilmez İttifak zafer için o kadar çaresiz miydi ki, dünyanın parmaklarını onlara yöneltecek bu silahı kullanmaya istekli olmuştular?
“Aaaaaaa!”
“Aaa!”
Ölü mana tarafından zehirlenerek ölen düşman askerlerini görebiliyordu.
Cale kaşlarını çatmaya başladı.
Ölü mana bombalarıyla Leona Kalesini yok etmeyi başarsalar bile, düşman da ortaya çıkan ölü mana bölgesinden geçemezdi. Peki, ne planlıyorlardı?
O anda oldu.
Buuuuuuuuuuuu- buuuuuuuuuuuu-
Kıyılardan trompet sesleri geliyordu.
Düşman askerleri gemilere geri döndü.
Düşman gemilerinden ikisi denize geri dönüyordu.
“Hahaha.”
Cale gülmeye başladı.
Düşman gemileri denize geri dönüyorlardı.
Cale, neler olduğunu hemen anladı.
‘Kuzey kıyılarına doğru gidiyorlar.’
Sonunda Yenilmez İttifakın ne planladığını anlamıştı.
Caro Krallığının kuvvetlerinin çekirdeği Leona Kalesinde toplanmıştı.
Ölü manayı buraya yayarlar ve sonra kaçarlarsa ne olurdu?
Leona Kalesi işe yaramaz hale gelirdi.
Kıyılar, kaçan Ayıların peşine düşmemeleri için ölü mana ile kaplanacaktı.
Artık burada savaşamayacaklardı.
Yüzlerce düşman gemisi gitse bile Caro Krallığının tarafı buradaki ölü mana bombalarıyla uğraşmaya çalıştıkları için hiçbir şey yapamayacaktı.
Yenilmez İttifak bu süre zarfında kuzey kıyılarına yönelecekti.
Gemilerin daha hızlı olup olmayacağı basit bir soruydu. Caro Krallığının ölü mana bombalarıyla uğraşmak zorunda kalan ve ardından ölü mananın yayılmadığından emin olan tarafının Yenilmez İttifakın gemileri kadar hızlı hareket etmesinin hiçbir yolu yoktu.
Kuzey kıyılarında da bazı birlikler vardı, ancak az sayıdalardı. Ayrıca, kuzey kıyılarında Caro Krallığı vatandaşları ve işletmeler için bol miktarda kaynak vardı.
“K, komutan-nim, ölü mana! Bundan eminim!”
Caro Krallığı şövalyesinin paniklemiş sesini duyabiliyordu. Caro Krallığının şövalyesi, onlara yaklaşan küçük gemileri izlerken umutsuzluk hissetti.
Sonra kalkana doğru baktı.
Güney kulesinin kalkanı sağlamdı.
Ölü mana bunu başaracak gibi görünmüyordu.
Kuzey kulesinin kalkanı da sağlam görünüyordu.
“Peki ya krallığımız?”
Merkez kulenin kalkanı zayıftı.
Caro Krallığının büyücüleri, Roan Krallığı veya Mogoru İmparatorluğunun büyücüleri kadar güçlü değildi.
‘Biz ne yapacağız?’
Şövalye o anda beklenmedik bir şey duydu.
“Sizi sinsi piçler.”
Bu Komutan Cale’in sesiydi.
Cale’in sesi, birkaç şok olmuş güney kulesi askerinin kulaklarına ulaştı.
“Endişelenmeyin.”
Askerler komutana doğru baktılar. Küçük gemiler hâlâ onlara doğru geliyordu.
Ancak şu anda küçük gemilere odaklanamadılar.
Gümüş bir ışık.
Hepsi gümüş ışığı gördü.
Pat.
Önlerinde gümüş bir ışık belirmeye başladı.
– Zayıf insan. Endişelenme! Ben de gümüş bir kalkan yapabilirim! Herkesi koruyabiliriz!
Gümüş ışık güney kuleyi ve ardından merkez kuleyi ve kuzey kuleyi de sardı. Sonunda, büyük bir kalkan belirdi ve gümüş kanatlarını açtı.
Kalkanın etrafını gümüş bir ışık sarmıştı. Bu duydukları gümüş kalkandı.
Güney kulesinin askerleri, Yüzbaşı Yardımcısı Hilsman’ın savaştan önce söylediklerini hatırladı.
‘Kalkan kırılmayacak.’
O anda, çok sayıda yüksek sesli patlama, Leona Kalesinin çevresini doldurdu.
Baaang, baaaaang, baaang!
Küçük gemiler patladı ve siyah sıvı, ölü mana, olduğu gibi gümüş kalkana doğru uçmaya başladı.