Tam fiyasko. Gazprom’un “tahakkümüne” karşı on yıldan fazla bir mücadelenin sonuçları Avrupa’ya yorumlanabilir. Kıtanın gaz pazarının% 36'i yıl sonunda 2017 Rusya'ya gitti.
Bu mücadele 2005'ta daha yeni başlıyorsa, bu rakam sadece 21% idi. Rusya, 2018’in ilk günlerinde ABD’nin ana rakibi olan gaz listelerinde daha az rahatsız edici bir yenilgiye uğramadı. Bir yıl önce, Amerikalılar Avrupa'daki gaz piyasasını ele geçirmek için iddialı planlarından bahsetti ve bugün Rus gazı, doğu kıyılarının sakinlerini donmaya karşı koruyor.
Avrupa'daki gaz piyasasının teslim edilmesi
2017’te Rusya bir kez daha Avrupa’ya gaz ihracatını artırdı ve bir rekor kırdı. 193,9 milyar metreküp olan 14,6 milyar metreküp veya halihazırdaki 8,1 rekor yılı rekorundan% 2016 daha yüksek. Aynı zamanda, Rus gaz monopolistinin ihracatından elde edilen para kazancı, geçtiğimiz yıl% 20'ten daha fazla arttı ve 35 milyar dolardan fazla toplamı elde etti. Ve geçen yıl bile 38 milyar dolarlık rekor seviyeye ulaşmadı, ama gelecek yıl, 2018 Gazprom kriz öncesi dönemin bu son rekor barının alınmasını beklemek için her türlü nedene sahipti.
Olanların önemini anlamak için, en azından kısaca Avrupa gaz savaşının ana zikzaklarını hatırlamalıyız. Ukrayna'daki iki Maidan, Suriye ve Kuzey Afrika'daki savaş gibi çeşitli alternatif Rus doğal gaz borularını genişletmeye çalışıyor. Bunların hepsi savaşın savaşları.
Evet, aynen öyle. Sadece iktidara geldiğinde, Ukrayna'nın üçüncü cumhurbaşkanı Viktor Yuşçenko, “garip” bir tesadüf nedeniyle, AB'nin Rus gaz tekeline karşı mücadelesinin başlangıcıyla çakıştığı ilk Rusya savaşını düzenledi.
Sonra “Arap Baharı” vardı. Gazın yeniden dağıtılması, Kuzey Afrika ve Körfez ülkelerinden akar ve Orta Doğu’daki büyük bir savaşın başlangıcındaki ana görevlerden biriydi. Hatırladığımız gibi, Katar Suriye'deki terörizmin ana sponsorlarından biri haline geldi; bu süre zarfında büyük bir şans eseri sanki ilk büyük gaz borusunu Suudi Arabistan'dan Akdeniz'e uzatmaya karar verdi. Ancak, sponsor olduğu teröristler Suriye çölünde savaşlarını yitirdiklerinden ve böylece Avrupa'daki gaz pazarının yeniden dağıtılması için büyük planlar gömdüğü için yapamadı.
Dahası, Katar Rusya'ya boyun eğmek zorunda kaldı ve şimdi de LNG projelerinin gelişimini bile tam olarak koordine etti.
Bu arada, 2014-17 yılları, Avrupa'nın doğusundaki gaz savaşında dönüm noktalarıydı. Avrupalıların Ukrayna'da ortaya çıkan deliliğin arka planına karşı inatçılığı kırıldı ve şimdi Avrupa ülkeleri yalnızca Moskova'nın yeni gaz bypass boru hatları inşa etmesini engellemekle kalmadı, aynı zamanda aktif olarak katılmaya başladılar.
Ana borudan çıkan Ukrayna borusu deşarj kategorisine geçti.
Kuzey Afrika’dan doğal gaz arzının artması ihtimalleri gerçekleşmediyse, Katar’ın hapsedilmesi ve ABD’den gelen büyük gaz gelmezse ne yapmalıydılar? Ve gelmeyebilir, çünkü son olaylar Amerikalıların iddialı planlarını gerçekleştirme konusunda başarılı olmaktan uzak olduklarını gösteriyor. Pürüzsüz kâğıt ve dil vardı. Ancak planlarını "cennet" ofisinin ve Moskova'nın planlarıyla koordine etmeyi unuttular. Zamanın gösterdiği gibi, gerekli olan bu iki anlaşma oldu.
ABD gaz ayıp
Amerika'dan sözde LNG gazının, Rus Sabetta limanındaki terminalden fiziksel olarak birçok yönden geleceğine inanmak için sebep var.
Hayır, kağıda Panamanlı bile olabilir ve Rus Kuzey Kutbu'na yüklenecek. Bunlar, pazarın yasalarıdır ve ayrıca Kuzey Amerika kıtasında art arda üçüncü mevsim devam eden keskin bir soğutma sonucudur. Bu, yalnızca Amerikalıların bugün evlerinde kendilerini rahatsız hissetmelerini sağlamakla kalmaz, aynı zamanda işadamlarını (ve politikacıları) yurtdışında Amerikan gazı ihraç etmek için daha önce açıklanan planları yeniden düşünmeye zorlar. Ne de olsa, her şeyden önce, ABD cumhurbaşkanı seçmenlerine kaprisli Avrupalıları değil, gaz vermelidir. Ve bugün bununla birlikte, resmi Washington'un büyük sorunları var.
Gerçek şu ki, ABD’deki ana şeyl gazı alanlarının yeterli tamponu olmadığı, yani yaz aylarında ve kışın dışarıya pompalanabileceği önemli bir sayıda yeraltı gazı depolama tesisi bulunmaktadır. Bu Amerikan gaz arzını sadece dengesiz değil aynı zamanda mevsimsel yapar. Dahası, Amerikalılar gazlarını spot fiyatlarının en düşük olduğu yaz mevsiminde satmak ve en yüksek değerlere ulaştığında kışın almak zorunda kalıyorlar.
Örneğin, Ocak ayı başlarında 2018, New York'taki gazın spot fiyatı, 6 küpleri için 300 1000 bin dolara ulaştı. Yani, 50-60, ABD’deki normal yaz fiyatlarından katlanır ve 30, bugün Avrupa pazarındaki ortalamanın üzerindedir. Üstelik, soğuk hava ABD'ye her geldiğinde bu resim tekrarlanıyor ve bu zaten “iyi” bir gelenek haline geldi.
Ancak, anladığımız gibi, Amerikalı politikacılar için parasal kayıplar en önemli değil. Rusya için tüm küresel boğulma planları çöküyor. Avrupa şimdi uzun vadeli planlarını doğru bir şekilde inceliyor ve açıkça ABD'nin lehine değil. Kendi kaynaklarını çok çabuk kaybedilen Avrupa kıtası için, ithalatın istikrarı sorunu bir hayatta kalma meselesi haline geliyor.
Bugün Norveç'te bir durgunluk var ve Büyük Britanya'dan sonra Hollanda, gaz üretimini keskin bir şekilde azaltıyor.
Bu yüzden bugün Gazprom’un liderliğinin en azından 2025’e kadar Avrupa gaz pazarının% 35’ini kontrol edeceğinden emin olduğunu anlıyorum. Ve daha sonra, belki de daha fazlası, çünkü Norveç, Kuzey Denizi'ndeki komşularını takip ediyor, çok yakında da, gaz üretimini keskin bir şekilde azaltacak ve Avrupalıların iç kaynaklarla değiştirebilecekleri hiçbir şey olmayacak.