Kız açık tenli ve düzenliydi, oval bir yüzü ve büyük, yuvarlak gözleri vardı, çok çekiciydi. Açık pembe bir sabahlık giymişti ve saçları toplanmıştı, yeni bir eşin masum ve deneyimsiz görüntüsünü taşıyordu. Karanlıkta gözlerini ovuşturarak etrafına bakındı.
“Neredeyim?”
Chu Wanning, “Koyduğum Gerçeği Geri Getirme Bariyerinin içindesiniz,” diye yanıtladı.
Kız şok oldu ve şaşkın bir şekilde sordu, “Sen kimsin? Burası neden zifiri karanlık? Seni göremiyorum, kim konuşuyor?”
“Unuttun mu? …Sen çoktan öldün,” dedi Chu Wanning.
Kızın gözleri büyüdü. “Ben zaten… ben…”
Sonra yavaş yavaş hatırladı.
Başını eğdi ve ellerini göğsünde kavuşturdu. Orada dalgalı bir vuruş yoktu. Usulca “ah” dedi ve mırıldandı, “Ben… ben zaten öldüm…”
“Bu Gerçeği Geri Getirme Bariyerine yalnızca ruhlar gelebilir. Burada nefret silinir. Geçenler, ister tehditkar bir hayalete ister normal bir hayalete dönüşmüş olsunlar, hayatta oldukları andaki karakterlerini ve görünümlerini koruyacaklar. Dolayısıyla, ‘Gerçeğin Restorasyonu’.”
Şaşıran kız, sanki yavaş yavaş dünyadaki geçmiş yaşamını hatırlıyormuş gibi bir an düşüncelere daldı. Sonra aniden yüzünü yere eğdi ve sessizce ağlamaya başladı.
“Senin… şikayetlerin mi var?” Chu Wanning sordu.
Kızın sesi gözyaşlarıyla boğuktu. “Yeraltının Kralı mısın? Yoksa Ölülerin Karşılayıcısı mısın? Bana adaleti getirmek için mi buradasın?”
Chu Wanning elini şakağına koydu. “…Ben Yeraltı Dünyasının Kralı değilim ve Ölülerin Karşılayıcısı da değilim.”
Kız sessizce ağladı. Chu Wanning bir süre sessiz kaldı ve tekrar konuşmadan önce kendini toplamasını bekleyerek konuşmadı. “Ancak, kesinlikle size adalet getirmek için buradayım.”
Bunu duyan kız başını kaldırıp baktı. Nefes alması hâlâ zor olsa da, hem neşe hem de ıstırap içinde haykırdı, “Sen gerçekten Yeraltı Dünyasının Lord Kralısın!”
“…” Chu Wanning, onunla bu konuya devam etmemeye karar verdi ve bunun yerine, “Öldükten sonra ne yaptığını biliyor musun?” diye sordu.
“Bilmiyorum… net değil. Sadece çok üzgün olduğumu hatırlıyorum, çok üzgündüm. İntikam istiyordum… Onları bulmak istiyordum… sonra onu bulmak istiyordum…”
Ruhlar ilk uyandırıldığında, geçici olarak hatırlayamadıkları pek çok şey olurdu, ama bu iyiydi. Chu Wanning sabırla sordu, “Kimi bulmak istiyordun?”
Kız yumuşak bir şekilde “Kocam Chen Bo’huan” diye cevap verdi.
Chu Wanning geri alındı. Chen Bo’huan——Chen ailesinin en büyük oğlunun adı bu değil miydi?
“…adın ne? Nerelisin?” O sordu.
Tianwen’in güçleri, bariyerin arkasındaki bu yanılsama dünyasını doldurdu ve içeri giren ölülerin çoğu, Chu Wanning ile doğru ve dürüst bir şekilde sohbet edecekti. Böylece kız, “Bu aşağılık kişinin adı Kelebek Kasabasından Luo Xianxian.”
“Gelmeden önce Kelebek Kasabasının soy tomarını inceledim ve bu kasabada sadece beş yüz kadar hane var ve hiçbirinin adı Luo değil. Baban kimdi?”
Kızın detayları hatırlaması zaman aldı ve gözlerindeki ıstırap büyüdü. “Babam bu kasabada alimdi ve kayınpederimin yakın arkadaşıydı. Birkaç yıl önce akciğer hastalığına yakalandı ve vefat etti. Daha sonra evde sadece ben kaldım. “
“Ne için öldün?”
Kız şaşırdı, sonra daha çok ağladı. “Ölümden başka yolum yoktu. Onlar… babamı kandırdılar ve kokunun gizli formülünü geride bırakmasını sağladılar. Ayrıca beni dövdüler, bana bağırdılar, tehdit ettiler, Kelebekler Kasabası’ndan ayrılmamı sağladılar. Ben… ben Zayıf bir kadınım, başka nereye gidebilirdim? Bu dünyada başka akrabam kalmadı… dünya çok büyük ama nereye gidebilirim? Ölüler Diyarı’ndan başka, beni başka nereye götürürdü…”
Geçmiş yaşamla ilgili anıları geri geldiğinde, kalbi bitmeyen ıstırap ve ıstırapla dolup taşıyor, bir başkasına anlatmak için can atıyor gibiydi. Chu Wanning daha fazla araştırma yapmasa da, yavaş yavaş kendi kendine konuşmaya devam etti.
Bu Luo Xianxian’ın annesini çok küçükken kaybettiği ve babasının sözleriyle bir ağabeyi olduğunu öğrendiği ortaya çıktı. Ancak erkek kardeşi, Aşağı Yetiştirme Dünyasında bir isyan sırasında kaybolmuştu ve onu bir daha hiç görmemişlerdi ve ölü mü sağ mı olduğunu bilmiyorlardı. Ağabeyi kaybolduğunda henüz bir yaşına gelmemiş, kundağa sarılmıştı. Daha sonra, bu ağabeyini hatırlamaya çalıştığında, hala herhangi bir izlenimi hatırlayamıyordu.
Böylece Luo’nun evinden yalnızca Xianxian ve babası ayrıldı, ikisi hayatta kalmak için birbirlerine bağlıydı. Sonunda yerleştikleri Kelebek Kasabasında küçük bir ev inşa etmeden önce her yere sürüklenmişlerdi.
O yıl, Luo Xianxian beş yaşındaydı. Chen hanedanının en büyük oğlu Chen Bo’huan ondan iki yaş büyüktü.
O zamanlar, Chen’in evi henüz zengin olmamıştı. Tüm aile, iki odalı küçük bir toprak kulübede sıkışmış halde yaşıyordu ve avludaki alçak duvarın yanında bir clementine ağacı vardı. Sonbahar geldiğinde ağaç meyve verirdi ve alçak duvarın ötesinde büyüyen yoğun dallar Luo ailesinin avlusuna bakardı.
Luo Xianxian, başını kaldırmış bir şekilde yukarı bakmıştı; clementines ile sallanan dallar, Fener Festivali’nde yanan fenerler gibiydi. O içe dönük bir çocuktu ve başkalarıyla oynamazdı, sadece sessizce katlanır sırasına oturur, soya fasulyelerini soyar ve Chen’in bahçesinden yukarıya bakan clementines’e kaçamak bakışlar atardı.
Clementine’ler gösterişli ve baştan çıkarıcıydı; güneşe karşı, dolu, dolu, tatlı ve ekşi meyve sularını hayal etmek kolaydı.
Luo Xianxian onlara sabit bir şekilde bakar, ara sıra yutkunur, yanakları oburluktan ağrırdı.
Ancak, onları seçmek için asla elini uzatmamıştı. Babası, sınavlarda başarısız olmuş vasat ve etkisiz bir akademisyendi; ancak, haysiyetinde ve dürüstlüğünde asla başarısız olmadı. Asık suratlı bilgin muhtemelen kafası kırılmıştı ve kızına sürekli ‘dürüst bir adam’ olması için öğüt vermişti.
Luo Xianxian, üç yaşına geldiğinde servetin kötüye kullanılmaması gerektiğini ve yoksulluğun vasiyetleri değiştirmemesi gerektiğini zaten biliyordu. Gözleri açgözlü olabilirdi ama elleri o mandalinaların bir santimine bile yaklaşmamıştı.
Bir gece, ay ışığından yararlanan Luo Xianxian çamaşır yıkamak için bahçede oturdu ve o çalışırken mırıldandı.
Babasının sağlığı pek iyi değildi ve o çoktan dinlenmeye gitmişti. Yoksul çocuklar ev işlerini erken yaşta öğrendiler; küçük kız kollarını kıvırmıştı, ince küçük kolları tahta kovaya batırılmıştı, kuvvetle ovuşturup yoğururken yanakları şişmişti.
Aniden ön kapıdan boğuk bir öksürük sesi geldi ve kanlar içinde genç bir adam tökezleyerek içeri girdi ve ona dik dik baktı.
Küçük kız o kadar korkmuştu ki çığlık atmayı bile unutmuştu.
Genç adamın yüzü kan ve kir içindeydi ama kaşları güçlü ve yakışıklıydı. Biri büyük biri küçük olan ikisi, oldukları yerde donakalmış, birbirlerini izliyorlardı. Sonunda genç adam daha fazla dayanamadı ve yavaşça bir duvardan aşağı kaydı ve oturur pozisyona geldi. “Bana biraz su ver” diye gaklarken nefesi yorucuydu.
Belki genç adam bir kötü adama benzemediği içindi ya da Luo Xianxian’ın kendi nezaketiydi ama korkmasına rağmen yine de içeri koştu ve bir çaydanlığı doldurdu ve onu gencin dudaklarına götürdü. Adam.
Genç adam da kendini tutmadı ve suyu mışıl mışıl içti. Bitirdiğinde dudaklarının kenarlarını sildi, gözleri Luo Xianxian’ın büyüleyici yüzüne bakmak için kaldırdı. Bakışları biraz ciddiydi ama tek kelime etmedi.
O konuşmadı ve bu yüzden Luo Xianxian da konuşmadı. Güvende olduğunu düşündüğü bir mesafede durarak, ellerini ne çok yakın ne de çok uzak tutarak, bu yabancıya bakarak endişeyle ona sadece göz kırptı.
“…Bir zamanlar tanıdığım birine çok benziyorsun.” Genç adamın dudakları aniden kıvrıldı ve ona soğukça gülümserken gözleri hilal şeklinde kıvrıldı. Gülümsemesine uyan yüzündeki tüm o kanla, biraz vahşi görünüyordu. “Özellikle gözler, büyük ve yuvarlak. İnsanların onları çıkarıp parmaklarıyla delip geçirmelerini ve birer birer bütün olarak yutmalarını istiyor.”
Böylesine ürkütücü derecede uğursuz sözler çok yumuşak ve gelişigüzel söylendi ve onlarla birlikte küçük bir kahkaha bile vardı. Luo Xianxian daha da titredi ve düşünmeden gözlerini kapattı.
“Heh, ne kadar zeki küçük bir kız,” dedi genç adam. “Gözlerini böyle kapatmaya devam et, bana bakma. Yoksa ellerimin ne yapacağını söyleyemem.”
Konuştuğu zaman dili kıvrılırdı; aksanı kuzeyliydi.
Ay ışığı bahçeye döküldü. Genç adam çatlayan dudaklarını yalıyordu ki aniden bahçedeki clementine ağacını gördü. Nedense gözleri parladı, gözbebekleri parıldadı ama bu parıltı sönmeden önce uzun sürmedi. Çenesini ovuşturdu, sonra işaret etti.
“Küçük kız.”
Luo Xianxian: “…”
“Bir mandalina seç ve benim için soyun.”
Luo Xianxian nihayet konuşmak için dudaklarını hareket ettirdi, sesi ince ve titrekti ama tereddüt etmeden, “Da gege, o meyve ağacı benim aileme ait değil. O başkasının, onu koparamam.”
O genç adam şaşırmıştı. Yine bir şey hatırlamış gibiydi ve yüzü yavaşça karardı.
“Seç dediysem, git seç. Mandalina yemek istiyorum, o yüzden git ve benim için hemen onları topla!” Son parça agresif bir şekilde homurdandı, sanki ses tükürülmeden önce dişlerinin arasında kemirilmiş gibi. Luo Xianxian korkudan titriyordu ama yine de inatla olduğu yerde kaldı.
Küçük kızın yumuşak bir kişiliği vardı ama omurgası babasınınki kadar sertti.
“Yapmayacağım.”
O genç adam birden gözlerini kıstı, burnunu kaldırdı ve ifadesi hava durumu gibi değişti. “İğrenç fahişe! Kiminle konuştuğunun farkında mısın?!”
“Su istersen ben sana biraz doldurayım. Yemek istersen evde biraz da var. Ama clementine ağacı benim ailemden değil, koparamam. Babam dedi ki, sormadan almak çalmaktır.Ben dürüst bir insanım, zenginlik kötüye kullanılmamalıdır, yoksulluk ise, solungaçları oynatmamaktır…”
Gerginliğin ortasında, yanlış konuştu ve “irade” yerine “solungaçlar” dedi, küçük bir kız rol yapıyor, yüzü kırmızı ve şiş, inatla babasının öğretilerine bağlı, kekeliyor ve kekeliyor, istediği her şeyi çöpe atıyor. söylemek gerekirse, yine de o genç adamın dikkatli bakışları altında o kadar titriyordu ki ayakları yere basmıştı.
O genç adam sessizdi.
Yanlış zamanlama olmasaydı, hem bu çocuğun, hem de küçük bir kız çocuğunun ağzından çıkan “sormadan almak çalmaktır”, “zenginlik kötüye kullanılmaz, yoksulluk kötüye kullanılmaz” sözleri olmasaydı. iradeleri hareket ettir” ve——”Ben dürüst bir adamım”?? Pfft, gerçekten kahkahasını tutamayacaktı.
Ama gülemedi.
Bunun yerine, göğsünü bir çok at gibi ezip geçen, kalbini ezen şiddetli, yükselen bir öfke vardı.
“En çok senin gibi insanlardan nefret ediyorum, sözde…” Duvara tutunarak titreyerek ayağa kalktı, dudaklarından kelimeler fışkırdı, “Merhamet adamı, dürüst adam, hayırsever, kahraman.”
Luo Xianxian’ın dehşete düşmüş bakışları altında, yaralı ayaklarını özenle sürüdü ve o clementine ağacının altına gitti. Başını kaldırdı, açgözlü bir özlemle clementines kokusunu içine çekti, sonra gözlerinde nefret dolu bir kıpkırmızı parladı ve Luo Xianxian daha ne olduğunu anlamadan o ağaca tırmanmış ve şiddetle sallamaya, tekmelemeye, vurmaya başlamıştı. atıyor, dövüyor.
Sahiller dolusu clementine ağacından güçlü bir şekilde silkelendi, yere yuvarlandı ve yana doğru yuvarlandı. O genç adamın gülümsemesi çarpıktı ve pervasızca bağırdı, “Sormadan almak şu kadarı hırsızlıktır! Servetin bu kadarı kötüye kullanılmamalıdır! Güç bu kadarı sömürülmemelidir!”
“Da gege! Ne yapıyorsun! Lütfen dur! Baba! Baba!”
Luo Xianxian, sağlığı zayıf, vücudunda hiçbir güç olmayan bir bilgin olan babasını çağırmak istememişti. Dışarı çıksa bile yapabileceği pek bir şey yoktu. Yine de sonuçta o küçük bir kızdı. Bu noktaya tutunduktan sonra, sonunda korktu ve yıkıldı.
“Ne bağırıyorsun! Baban çıkarsa onu da doğrarım!”
Küçük kız korkmuştu, iri, yuvarlak gözlerinde yaşlar birikiyordu.
Yandaki Chen ailesi, komşu köydeki akrabalarını ziyarete gitmişti ve bu nedenle aileden kimse evde değildi. Etrafta bu küçük deliyi durduracak kimse yoktu.
Küçük deli, tüm clementines ağaçtan düşene kadar sarsıldı, ama o zaman bile deliliği durdurulamadı ve ağır bir şekilde yere basarak meyvelerin çoğunu ezdi. Sonra ani bir saldırganlıkla ve kim bilir nereden gelen bir güç patlamasıyla sıçradı ve Chen’in bahçesine daldı, bir balta buldu ve ağacı kesti. Sonra arkasını döndü ve yürekten güldü.
Güldü ve güldü, sonra aniden durdu ve çömeldi. Odaklanmadan gözlerini ayırmaya başladı.
Aniden başını çevirdi ve Luo Xianxian’ı çağırdı. “Küçük kız, buraya gel.”
“…” Luo Xianxian hareket etmedi. Sarı çiçeklerle işlenmiş küçük kumaş ayakkabılarını sürüyerek olduğu yerde kaldı.
Genç adam onun tereddüt ettiğini gördü ve tonunu yumuşatarak toplayabildiği kadar nezaketle konuştu, “Gel, senin için iyi bir şeyim var.”
“Ben… ben istemiyorum… hayır, gelmiyorum…” diye mırıldandı Luo Xianxian, ama daha cümlesini bitiremeden o genç adam yeniden öfkeyle patladı——
“Hemen buraya gelmezsen, evine girip babanı kıyma haline getireceğim!”
Luo Xianxian şiddetle titredi ve sonunda yavaş yavaş ona doğru ayaklarını sürüdü.
O genç adam ona yan yan baktı. “Acele et, seni Yangko dansı yaparken izleyecek vaktim yok.”
Luo Xianxian ona yaklaştı, başı öne eğikti. Hala birkaç adım uzaktayken, aniden elini uzattı ve onu kenara çekti. Luo Xianxian ciyakladı ya da çıkarmaya çalıştı çünkü daha ses ağzından çıkamadan bir nesne tarafından tekrar içeri itildi. Genç adam, ağzına soyulmamış ve yıkanmamış, hâlâ çamurla kaplı bir mandalina tıkıştırmıştı.
Luo Xianxian bir clementine’i tek bir ısırıkla nasıl yiyebilirdi? Genç adam onu zorla içine doldurdu. Mandalina ona çarparken yırtıldı, yüzünün yarısına meyve suyu ve çamur bulaştı. Deli hâlâ kıkırdıyor, meyveyi yüzünde eziyor, sımsıkı kapalı dudaklarının arasından itmeye çalışıyordu.
“Dürüst bir adam değil misin? Hırsızlık yapmayacak mıydın? O halde şu anda ne yiyorsun, ha? ŞİMDİ NE YİYORSUN?”
“Wuuu…hayır…istemiyorum…baba…baba…”
“Yut onu.” Genç adamın gözleri hilal şeklinde kıvrıldı ve son meyve parçasını Luo Xianxian’ın ağzına tıktı. Gözleri ürpertici ve soğuk bir ifadeyle, “Lanet şeyi yut!”
Genç adam, Luo Xianxian’ın clementine’i yutmaya zorlanırken, babası için güçsüzce ağlarken boğazından boğulan hıçkırıklarla izledi. Bir an sessiz kaldı ve sonra aniden gülümsedi.
Bu gülümseme, onun vahşi ifadesinden daha ürkütücüydü.
Luo Xianxian’ın saçlarını karıştırdı, tatmin oldu ve orada çömelmeye devam ederken sıcak bir şekilde, “Neden baba çağırıyorsun? Da gege demen gerekmez mi? Clementine gege sana tatlı mı verdi? İyi mi?”
Sonra yerden bir tane daha aldı.
Bu kez ağzına sokmaya çalışmadı. Bunun yerine dikkatlice deriyi soydu, hatta ellerini silmeden önce etin üzerine yapışan beyaz lifleri bile ayırdı, bir parça çıkardı ve Luo Xianxian’ın dudaklarına götürdü. Azarlayıcı, nazik bir sesle, “Beğendiysen biraz daha ye,” dedi.
Luo Xianxian, bugün akli dengesi yerinde olmayan biriyle karşılaştığını anladı. Başka seçeneği kalmadan başını eğdi ve tek kelime etmeden delinin yanından geçtiği mandalini çiğnedi. Tatlı ve ekşi suyu boğazına dağıldı, midesinde çalkantılı dalgalara neden oldu…
Genç adam orada çömelmeye devam etti, clementines’ini parça parça besledi, hatta bir melodi mırıldanırken bile keyfi yerindeymiş gibi görünüyordu.
Sesi, deliklerden esen meltemle hasar görmüş bir sepet gibi kaba ve kabaydı, bulanık ve net değildi ama bazı kelimeler Luo Xianxian’ın kulaklarına süzüldü.
“Gölete üç dört damla taç yaprağı,
Kıyıdan tellerin bir iki çığlığı çaldı
Ötmeden önceki gençlik yılları, yılların en iyisi olsun,
Atların toynakları hızlı,
Dünyanın sonunu görün…”
“Küçük kız,” dedi aniden.
“…”
“Tşk.” Dilini şaklattı ve eliyle Luo Xianxian’ın küçük yüzünü avuçladı. “Gözlerine bir bakayım.”
Luo Xianxian titriyordu ama misilleme gücü olmadan, o kanlı parmakların santim santim kaşlarını ovuşturmasına izin vererek o genç adamın gözlerini iyice incelemesine izin vermekten başka bir şey yapmadı.
“Yani aynı,” dedi.
Luo Xianxian gözlerini kapatırken sızlandı, bu delinin bir hevesle meyveleri yerken onun gözlerini oyacağından korktu.
Ama genç adam seçmedi.
Ona sadece kasvetli, ürpertici bir sesle, “Bana ‘zenginlik kötüye kullanılmaz, yoksulluk iradeleri hareket ettirmez’ diye öğretmedin mi? Da gege’nin de sana söyleyecekleri var,” dedi.
“Ağla…”
“Gözlerini aç.”
Luo Xianxian’ın gözleri sıkıca kapalıydı. O delikanlı bıkkınlıkla güldü ve boğuk bir sesle, “Gözlerini oymayacağım, şimdi aç!” dedi.
“…Kapatsan gözlerini çıkaramayacağımı mı sanıyorsun?!”
Luo Xianxian yalnızca itaat edebilirdi. Büyük, yuvarlak gözlerini açtı. Uzun, yumuşak kirpikleri titredi ve büyük gözyaşı boncukları düştü. Yüzündeki korkulu ve acınası ifade, gizemli genç adamı bir şekilde memnun etmiş gibiydi. Yanağımı sıkan eli aniden gevşetti. Bir an havada asılı kaldı, sonra yavaşça başını okşadı.
Gözlerine dikkatle baktı, dudaklarının kenarından titreyen bir gülümseme kıvrıldı. Sırıtışı yedi parça çarpık, iki parça vahşi ve bir parça hüzünlüydü.
“Linyi’den yirmi yaşında kalbi ölen bir adam vardı” dedi.
Sonra konuşmasını bitirdikten sonra arkasını döndü ve figürü yavaşça gölgelerin arasında kayboldu.
Böyle bir insanın gecenin karanlığında kanlar içinde ortaya çıktığının tek göstergesi, yerde bıraktıkları dağınıklıktı.