Tanrı'nın çocuklarına verdiği manevi armağanlarla ilgili olarak İncil'den türetilen aşağıdaki temel noktaları anlıyoruz:
- Her Hristiyanın en az bir manevi hediyesi vardır; genellikle iki veya üç.
- Herkes kilisede başkalarına hizmet etmek için hediyelerini kullanmalıdır.
- Kimse bütün hediyelere sahip değil, o yüzden birbirimize ihtiyacımız var.
- Hangi hediyeyi kimin alacağına Tanrı karar verir.
Her zaman manevi hediyeler olduğunu anladık. Ancak son zamanlarda bunun farkında olduk. Hemen hemen her üyenin bir bakanlığa katılmak istediğini kabul ettik ("bakanlık" sadece pastoral çalışmayı değil tüm bakanlıkları ifade eder) Her Hristiyan herkesin iyiliğine hizmet etmek için armağanlarını getirmelidir (1.Kor 12,7, 1. Petrus 4,10). Bu manevi hediyeler farkındalığı, herkes ve kiliseler için büyük bir nimettir. İyi şeyler bile kötüye kullanılabilir ve bu nedenle manevi armağanlarla ilgili birkaç sorun ortaya çıkmıştır. Tabii ki, bu sorunlar belirli bir kiliseye özgü değildi, bu nedenle diğer Hıristiyan liderlerin bu sorunlarla nasıl başa çıktıklarını görmek faydalı olacaktır.
Hizmet vermeyi reddetme
Örneğin, bazı insanlar manevi hediyeler kavramını başkalarına hizmet etmemek için bir bahane olarak kullanırlar. Örneğin, armağanlarının hatta olduğunu söylüyorlar ve bu nedenle başka bir aşk hizmeti vermeyi reddediyorlar. Veya öğretmen olduklarını iddia ederler ve başka herhangi bir şekilde hizmet etmeyi reddederler. Bence bu Pavlus'un söylemek istediklerinin tam tersi. Tanrı'nın, insanlara hizmet etmeyi reddetmeleri için değil, hizmet için hediyeler verdiğini açıkladı. Bazen birinin özel bir hediyesi olsun ya da olmasın, iş yapılmalıdır. Toplantı odaları hazırlanmalı ve temiz hale getirilmelidir. Merhamet armağanımız olsun ya da olmasın, şefkat bir trajedi içinde verilmelidir. Tüm üyeler müjdeyi açıklayabilmelidir (I. Petrus 1:3,15), evanjelize etme ya da hediye etme yeteneklerine sahip olsalar da, tüm üyelerin yalnızca özellikle ruhsal olarak üstün oldukları şeye hizmet etmekle suçlandıklarını düşünmek gerçekçi değildir. Sadece diğer hizmet biçimlerinin yapılması gerekmiyor, aynı zamanda tüm üyelerin başka hizmet biçimleri de deneyimlemesi gerekiyor. Çeşitli hizmetler genellikle bizi rahatlık alanımızdan, üstün zekalı olduğumuz bölgeden zorluyor. Sonuçta, belki Tanrı içimizde henüz tanımadığımız bir hediye geliştirmek istiyor!
Çoğu kişiye bir ila üç ana hediye verilir. Bu nedenle, kişiye hizmet veren birincil alanın birincil hediyelerin bir veya daha fazla alanında olması en iyisidir. Ancak Kilise'nin ihtiyacı varsa herkes diğer alanlarda hizmet vermekten mutluluk duyacaktır. Aşağıdaki prensibe göre hareket eden büyük kiliseler var: “Mevcut birincil hediyelerinize göre belirli hizmetleri seçmelisiniz, ama aynı zamanda istekli olmak da gerekir başkalarının ihtiyaçlarına göre diğer ikincil manevi hizmetlere katılmaya (veya istekli) ”. Böyle bir politika üyelerin büyümesine yardımcı olur ve toplum hizmetleri sadece sınırlı bir süre için tahsis edilir. Bu uygun olmayan servisler diğer üyelere geçer. Bazı deneyimli papazlar, kilise üyelerinin bakanlıklarının sadece% 60'ının birincil ruhsal armağanlarına katkıda bulunduğunu tahmin etmektedir.
En önemli şey, herkesin bir şekilde karışmasıdır. Hizmet bir sorumluluktur ve "Yalnızca istersem kabul edeceğim" meselesi değildir.
Kendi hediyeni bul
Şimdi hangi ruhsal armağanlara sahip olduğumuzu nasıl yapacağınıza dair birkaç düşünce. Bunu yapmanın birkaç yolu vardır:
- Hediye, anketler ve envanter
- İlgi ve deneyimlerin öz analizi
- Seni iyi tanıyan insanlardan onay
Bunların üçü de yardımcı oluyor. Üçünün de aynı cevaba yol açması özellikle yararlıdır. Ancak üçünün hiçbiri hatasız değil.
Yazılan envanterlerden bazıları, başkalarının sizinle ilgili görüşlerini göstermeye yardımcı olan kendi kendine analitik bir yöntemdir. Olası sorular: Ne yapmak istersiniz? Gerçekten ne yapabilirsin? Başkaları ne yaptığını iyi söylüyor? Kilisede ne tür ihtiyaçlar görüyorsunuz? (Son soru, insanların genellikle nerelere yardım edebileceklerinin bilincinde olduğu gözlemine dayanmaktadır. Örneğin, merhametli bir kişi Kilisenin daha fazla şefkat gerektirdiğini düşünecektir.)
Genelde, onları kullanıp belli bir faaliyette yetkin olduğumuzu görene kadar hediyelerimizi bilmiyoruz. Hediyeler sadece tecrübe ile büyürmekle kalmaz, tecrübe ile de keşfedilebilir. Bu nedenle, Hıristiyanların zaman zaman farklı hizmet biçimlerini denemeleri yararlı olacaktır. Kendileri hakkında bir şeyler öğrenip başkalarına yardım edebilirler.
Michael Morrison tarafından