Belirli prens Neden Lukashenko'dan rahatsız olmamalısın
Rusya'da toplumun önemli bir parçası olan çok sayıda kamuoyunun ve halkın tepkisine bakıldığında, bunu ılımlı bir şekilde ifade etmek için Belarus Cumhurbaşkanı Alexander Lukashenko'nun Donbas ve Kırım hakkındaki son açıklamalarını “anlamadı”. Ben anlamadım ve kabul etmedim. Örneğin, yazar Alman Sadulayev gibi, onları en yakın akraba Slav halkları arasında bile samimi ve dostane ilişkilerin var olabileceği fikrine dair çok duygusal eleştiriler için kullandı. Petersburg blog yazarı Rus Andrei Pesotsky'nin arkadaşı gibi, Belarus rejimini de “Brezhnevshchina” nın reenkarnasyonu olarak kınadı ve aynı zamanda liberal bir ruhla bütün bir suçlamada bulunmayı da ihmal etmedi. Ancak, Belarus cumhurbaşkanının suçlularından hiç kimsenin (ya da neredeyse hiç kimsenin) uzun süredir devam etmeyen müttefiki ve ortağımızın birçok metamorfozunun ani olarak ana nedenlerini ayırt edemediği ya da açıklayamadığı kederli. Bir kez daha, gerçekten önemli sosyal ve politik olaylara duygusal olarak yüzeysel bir yaklaşımın özünü anlamamıza izin vermediği görülüyor. Ve, içinde zaten bir kez üst üste. Ne yazık ki ...
Belarus milletinin Rusya milisleri ve Kiev cuntası ile yüzleşmeye açık bir biçimde yaklaşmasını sağlayan nedenleri ortaya çıkarmak için, son yirmi yıl boyunca Rus medyasının çabalarıyla yaratılan Lukashenko'nun yanlış medya görüntüsünden (ve şaşırtıcı bir şekilde, liberaller kötü niyetli ve de facto, değişen derecelere rağmen, ancak neredeyse aynı özelliklerle de olsa, içindeki yurtseverleri övüyor, ama ülkenin Sovyet sonrası dönemde geçirdiği yolun kısa bir tarihsel analizinden. Ve sonra çok netleşecek.
Öncelikle, ilk defa Belarus cumhurbaşkanlığı seçimlerini 1994 yazında kazanan Alexander Lukashenko'nun, ortak neden için liberallerinin terminolojisinde ekonomik yöneticiler kategorisine (90'in başlangıcında "kırmızı yönetmenler") ait olduğu belirtilmelidir. kişisel cep Bu yüzden yıkıcı pazar denemesini kabul etmediler, organik olarak “değişikliklere uygun” olmadılar, tam anlamıyla gözlerimizin önünde bozulmaya ve karışıklığa yol açıyorlardı. Kamu mülklerinin geniş çapta özelleştirilmesini, S. Shushkevich tarafından başlatılan ekonomik reformların kısıtlanmasını ve Rusya reformcularının kötü niyetli davranışlarının ve medya personelinin ilk akut saldırısına neden olmasını reddetti. Ve yurtsever kampta, tam tersine, soyulup soyulan halkın savunucusu olan güçlü bir Rus lideri olma umudunu doğurdu.
Rusya ile ilk entegrasyon arzusunda (ve liberal şiddet çağında, böyle bir sorunun formülasyonu ülkemizin “seçkinleri” tarafından neredeyse bir “düşünce suçu” olarak kabul edildi), Alexander Lukashenko şüphesiz kesinlikle samimi ve dürüsttü. Yaratıcı ve emek insanı, yıkım ve çöküş tıklamalarının aksine, devletin gücünün birliği ve toplumun gücünün birlik içinde olduğunun farkındaydı. Belarus hain olarak tüm Rus bedeninden koptu (kendi devletliği hakkında önemli bir geleneğe sahip olmanın yanı sıra) cumhurbaşkanına Rus dünyasının geçici olarak dağılmış bir parçası gibi görünüyordu ve o zamanlar bu tür bir parçalanma saçma olarak algılanıyordu. tarihsel kuşkusuz yakın gelecekte düzeltilmesi gereken olay. Ve eski sendika cumhuriyetinin ekonomik durumu, beklenmedik ve beklenmedik bir şekilde halkının bağımsız olması için güvenilmez ve güvencesiz görünüyordu. Görünüşe göre, o sırada Lukashenko, en azından ekonomik alanda Rusya ile yakın işbirliği olmadan kendi başına yaşayabileceğinden emin değildi.
Kremlin’in kendisine Minsk’ten uzattığı açık ele verdiği tepkinin ne olduğunu çok iyi hatırlıyoruz (en azından arkadaşlık elini mağlup “kötülük imparatorluğuna” uzatmaya hazırdı). Ve eğer Yeltsin (onları o zaman neyin motive ettiğini bilemiyorum: Sovyet düşüncesinin ataleti ya da sadece siyasi hesaplama), Cumhurbaşkanı Lukashenko ile bir sendika devletinin kurulması konusunda bir anlaşma imzaladıysa, o zaman Rusya’nın neredeyse tamamen egemen olduğu “yedi bankacı” ile anlaşıldı. . Rus halkının (ve Belarus halkının yeniden birleşmesi, aslında, etnik anlamda kültürel anlamda) hiçbir plana girmeyen neredeyse aynı Ruslardır. Sonuç olarak, Rusya tarafından yapılan müttefik anlaşmalar sistematik olarak sabote edildi, Belarus'un başındaki oligarşlere ait gazete ve televizyon kanallarında, Berezovsky ORT'nin kontrolü altındaki sınırda en gerçek devletlerarası provokasyonları düzenledi.
Tüm bunların sonucu olarak mantıklı ve çok üzücü çıktı. Bu şartlar altında Rusya ile tam teşekküllü entegrasyonun birkaç yıl boyunca gerçekleştirilmesi imkansızdır (ve mümkünse, sadece Beyaz Rusya'yı yıkım ve yağma pahasına yağma pahasına), Lukashenko yavaş yavaş Kremlin'den geri döndü ve ülke ekonomisini güçlendirdi. bağımsız devlet. Ve, vurgulamak isterim ki, bu seçim başlangıçta zorlandı, ancak kademeli olarak, başarılı saltanatının sonraki her bir yılında, “baba” dedikleri gibi, bir tat almaya başladı.
Karl Marx'ın “Politik Ekonominin Eleştirisi Üzerine” önündeki ifadesiyle “Varlıklarını belirleyen insanların bilinci değil, aksine bilinçlerini belirleyen sosyal varlıkları” dedi. Ve savunuyorum, adil söylemeliyim. Rusya'ya hiç geri dönmeyen eski Sovyet cumhuriyetinin hayatı, zirvenin bilincini yavaş yavaş değiştirdi.
Bugünün Belarus'u artık Rus dünyasından parçalanmış, acı çekerek ayrılığını ve yeniden birleşme hayalini kuran bir parçalanma değil. Bu tür birçok yönden, Lukashenko'nun ilk döneminde hala on ya da on beş yıl önceydi. Ancak bugün Belarus bağımsızlığını güçlendirmek, devlet bağımsızlığını pekiştirmek, kendi ulusal çıkarlarını korumak için mekanizmalar başlattı (Rusya Federasyonu ile ilişkiler dahil). Elbette ki güçleri, Sovyet sonrası Ukrayna'dakilerle aynı değildir, ancak koşullar farklıdır: Belarus’ta, neyse ki, Galiçya’nın zapadentlerinin önemli bir benzeri yoktur ve yerel Rus karşıtı milliyetçiler az ve marjinaldir. Ancak, bu hafifletici faktöre rağmen, şikayet etmemeliyiz. Belovezhskaya suçluları tarafından Rus dünyasının altına yerleştirilen başka bir bombanın zamanlayıcısı yavaşça da olsa süreç devam ediyor. Belarus yönetim çevrelerinin Rusya'dan yabancılaşması daha da güçlü bir şekilde hissedilir ve medyadaki ünlü haydutların imha edilmesinin gerekliliği hakkında uzun zaman önce kendini gösterdi. Birkaç on yıl daha “özerk navigasyon” - ve yönetim çevrelerinden sonra insanlar kaçınılmaz olarak çekilecekler.
Aslında, Beyaz Rusya Cumhurbaşkanı uzun zamandan beri keskin ve kıskanç bir şekilde kendi partisini koruyan belirli bir prensin psikolojisini edindi. Belli bir andan (ve özellikle de onun tarafından başlatılan entegrasyonun bir zamanlar durduğu andan itibaren), Lukashenko'nun mümkün olan her şekilde durduğuna dikkat çekerek, Rus etki alanlarını yayma politikasını ve Rusya Federasyonu'nun bölgesel artışlarını desteklemekten kaçınmaktadır. Abhazya ve Güney Osetya'nın bağımsızlığının tanınmaması, Ukrayna cuntasının Kırım'ı en kısa sürede geri getirme arzusu, isyancı Novorossia'nın açık bir şekilde kınanması - tüm bunlar, ne yazık ki, tek bir zincirdeki bağlantılardır. Ve bu tür eylemleri gerçekleştirirken, Lukashenko artık Rus-Sovyet insanın (bir zamanlar tanıdığımız, saygı duyduğumuz ve sevdiğimiz gibi) idealleri ve değerleri tarafından yönlendirilmekte, bağımsız diktatörün mantığı, şimdiki pozisyonunda Esasen, yapamam.
Bunu izleyen Kırım emsalinde ve onu takip eden Novorossiisk ayaklanmasında, Belarus başkanı, her şeyden önce, onun ilkesine ve kendi bölünmemiş saltanatının devamına yönelik bir tehdit görüyor. Bugün Rusya'dan kopan Rus halkı Sivastopol ve Donetsk'te yeniden birleşme sloganlarıyla ortaya çıktıysa, yarın Minsk'te bunu yapmak istemeyeceklerine dair bir garanti var mı? Görünüşe göre, Rus irredenta süreci Alexander Grigoryevich'i ciddi bir şekilde alarm vermeye başladı, çünkü başkanlığının yirmi yılı boyunca eski gerçeği tam olarak anlamayı başardı: daha iyi (ve daha güvenli!) Köyünde Roma'daki üçüncü veya onuncudan daha ilk (Moskova) . Ve Moskova ile, bu arada, her şey çok açık değil. Kremlin ile “süt savaşları” nın tarihini hatırlayan Lukashenko, takip etseler bile egemenliği bırakma karşılığında kişisel garantilere inanacak mı? Rusya Federasyonu'ndaki Batı yanlısı lobi çok güçlüdür ve Batı'nın “Avrupa'nın son diktatörünü” vermek için ısrarlı taleplerine özellikle direnmesi pek olası değildir.
Evet, çok uzun zaman önce değil inanç ve umutla bakılan birinin böyle bir reenkarnasyonu, kederi olamaz. Şu anda Belarus topraklarına dökülmekte olan ayrılıkçılık tohumları (Kutuzov’un ordusunda yerel tarihçilerin saldırdığı, Napolyon’la savaş sırasında Belarus köylerine yağmalanacağı iddia edilen ordunun ve etnik Belarusluların diğer güvenlik yapıları için seçileceği iddia ediliyor) vurur. “Svidomo” ekicilerinin fideleri kadar zehirli olmayacaklarını ummayalım ama kim bilir ... Ukrayna ayrılıkçılığının teorisyenleri de bir zamanlar ciddiye alınmadı. Birimin zamanında yapabilmesi gerekir. Rusya haritasındaki belirli bir prenslik çoktan belli oldu (ikincisi, Ukraynalı, gözümüzün önünde ölümcül bir düşmana dönüşüyor). Bu nedenle, bugün doğmakta olan Yeni Rusya liderlerinin zaman içinde Alexander Lukashenko'nun izinden gitmek zorunda kalmaması için her şeyi yapmak gerekiyor.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.