İsrailden genç bir tenor saksafoncu olan Eli Degibri şimdilerde New Yorkta tanınmaya başladı. Sakın kaçırmayın. Herbie Hancock ile turnedeyken dikkat çekmeye başladı. Modern bir doğaçlamacı, olağanüstü mahir. Eserleri dikenli ve yarık ama lekesizce işlenmiş. - Ben Ratliff, The New York Times
1990ların başında caz meraklılarına birkaç İsrailli cazcı saymaları söylense herhalde tek bir isim bile sayamazlardı. Bu, zamanların ne kadar hızlı değiştiğini gösteriyor. 2010da, İsrail doğumlu cazcılar modern cazın en parlak yıldızları arasında yer alıyor. Basçı Avishai Cohen ve klarnet ve saksafoncu Anat Cohen ile başlayan süreç hızlanarak devam ediyor. İsrailli cazcılar topluluk lideri veya eşlikçi olarak ard arda yayınladıkarı albümlerin yanısıra Blue Note, Village Vanguard, Birdland, Smalls gibi prestijli caz kulüplerinde çalıyorlar.
Bu yazının kahramanı, cazın dünya başkenti New Yorkta yıldızı parlayan İsrailli cazcıların en önemlilerinden saksafoncu Eli Degibri ve Eylül 2010da yayınladığı 5. albümü Israeli Song.
Yafoda doğup büyüyen Eli Degibri, müziğe 7 yaşında okuldan sonra devam ettiği Yafo Müzik Konservatuarında mandolin çalarak başladı. Üç yıl sonra, izlediği biz caz konserinin ardından saksafona geçti. 16sına geldiğinde İsrailin en ünlü isimleri ile çalmaya başlamıştı. İki yaz üst üste Bostondaki Berklee Müzik Kolejinin Yaz Programına katılmak için burs kazandı. 1997de 18 yaşındayken Berkleeden bu sefer tam burs kazandı ve ABDye yerleşti. Bir yıl sonra, dünya genelinden seçilen sadece altı müzisyenden biri olarak yine tam burs ile saygın Thelenious Monk Institute of Jazz Performance programına katıldı ve burada Ron Carter, Benny Golson, Jimmy Heath ve Clark Terry gibi efsanelerle okumak ve çalmak fırsatı buldu. 1999da Monk Institutetan onur derecesi ile mezun olduktan sonra Herbie Hancocktan grubuna katılma teklifi aldı. Sonraki 2,5 yıl boyunca Hancockun üç kez Grammy ödülü kazanan Gershwins World dünya turnelerinde çaldı.
2002de başkent New Yorka yerleşti. Burada, cazseverlerin daha sonra isimlerini sık sık duyacakları gitarcı Kurt Rosenwinkel, piyanist Aaron Goldberg (2010, Home albümü ve 8. sıradaki The Sound of Snow muhteşem), gelmiş geçmiş en iyi basçılardan Miroslav Vitousun öğrencisi Ben Street ve Brad Mehldaunun davulcusu Jeff Ballard ile ilk beşlisini kurdu. İlk albümleri 2003te In the Beginning adıyla yayınlandı. Aynı yıl, bugün hala faal olan Al Foster Quartete katıldı. Yine aynı yıl, İsrailli sanatçıları destekleyen IcExcellencein (Israil Kültürel Mükemmellik Vakfı) seçtiği ve İsraili dünyada kültür elçileri olarak temsil ettikleri kabul edilen ilk sanatçılar arasına girdi.
2006da iki albüm çıkardı. İlki kendi topluluğuyla Emotionally Available ve diğeri piyanist Kevin Hayes ile saksafon-piyano ikilisi olarak; ne kadar güzel olabileceğini Mayısta CRRde Joshua Redman & Brad Mehldau Duonun verdiği muhteşem konseri izleyenlerin hayal edebileceği One Little Song. Yine 2006da, İsrailde caz besteciliği alanında Başbakanlık Ödülünü kazandı. 2007 ve 2008de Al Fosterin, Village Vanguard konser kayıtları olan Love, Peace and Jazz albümünde ve The Paris Concert DVDsinde yer aldı. 2009da orgcu Gary Versace ve davulcu Obed Calvaire ile 4. albümü Live at Louis 649u yayınladı.
Israeli Songda Degibri, üç yaşayan efsaneyi bir araya getirdi: Piyanoda Brad Mehldau, basta Ron Carter, davulda Al Foster. Böyle büyük isimleri bir araya getirmek zaman zaman caz meraklılarının ilgisini çekmek için kullanılan bir yöntem olsa da, bu öyle değil. Ron Carter, Degibriyi Monk Institute yıllarından tanıyor, Al Fosterla ise sekiz yıldır birlikte çalıyorlar.
Israeli Song on bir parçadan oluşuyor. Altısı Degibrinin besteleri. Diğer müzisyenler birer beste ile katılıyor. Bebop Dizzy Gilesepieye, unutulmaz Somewhere Over The Rainbow Harold Arlene ait. Degibri, albümün bazı parçalarında müzisyenlerle duo kombinasyonda çalıyor. Bebop, Degibri ile Fosteri bir araya getiriyor. Bu hızlı ve atak parçada bazı yorumculara göre davulcu Foster Bebop döneminin ünlü davulcuları Kenny Clarke ve Max Roachu yâd ediyor. Somewhere Over The Rainbow, bu kez Degibri ile Carterı bir araya getiriyor. Bu yavaş parçada basın yarattığı derinlikte Degibrinin ustalığı açık seçik duyuluyor. Liora ve son sıradaki Israeli Songda Dergibri bu sefer Mehldau ile eşleşiyor. Birincisi kıvrak, ikincisi biraz daha dramatik besteler. İki müzisyenin birleşimi Redman & Mehldau Duoyu çağrıştırıyor.
Diğer parçalarda çeşitli tempo ve havalarda müzikler var. Açılış parçası Mehldaunun bestesi Unrequitedda piyanist aşağılarda sessiz sakin dolaşırken, Degibri diğer müzisyenlerden ayrılıp zirveleri keşfe çıkıyor gibi. İkinci sıradaki Mr. R.C., tıpkı efsane sakasafoncu John Coltranein basçısı Paul Chamebrs için bestelediği Mr. P.C. gibi, Degibrinin Ron Cartera bir methiyesi. Carter da parçadaki harika solosuyla bu övgüyü hak ettiğini gösteriyor. Judy The Dog hareketli bir parça. Foster kendi bestesi Look What You Do to Mede solosuyla ortalığı yakıyor. Manic Depressive bluesun sınırlarında geziniyor. Jealous Eyes bir balad ve albümün en güzel parçalarından.
Israeli Song için bir yorumcu şöyle yazmış: Albümü en iyi tanımlayacak sözcük, denge. 11 parçadaki performanslar çağdaş caz anlayışı için yeteri kadar modern, daha derin sulara dalmak istemeyenler için yeteri kadar geleneksel ve 2010un en iyi albümlerinden biri sayılmak için yeteri kadar iyi. İnsan dinleyince hak veriyor.