M1 Garand kendinden yüklemeli tüfek çok başarılıydı silahancak bu gerçek, daha fazla iyileştirme ve iyileştirme olasılığını ve ihtiyacını dışlamadı. Tüfeğin aktif çalışmasının neredeyse sonuna kadar bu tür çeşitli deneyler yapıldı. Temel tasarımın geliştirilmesinin ilginç bir örneği T35 projesiydi. İçinde, gelecek vaat eden bir kartuş ve temelde iki yeni dergi için bir seri tüfeği yeniden yapmaya çalıştılar.
Yeni kartuşun altında
Temel versiyonda, M1 Garand tüfeği .30-06 Springfield mühimmatını (7,62x63 mm) kullandı ve bir paketle yüklü, yerleşik bir 8 yuvarlak dergiye sahipti. Kırklı yılların sonlarında, T65 olarak adlandırılan yeni bir düşük güç kartuşunun yaratılması için çalışmalar başladı.
1951'de Springfield Arsenal, T35 deneysel projesini başlattı. Amacı, M1'i T65E3 kartuşunun (gelecekte 7,62x51 mm NATO) altında yeniden inşa etmekti. Yakında, normal mağazayı değiştirme fikri de ortaya çıktı. Yeni mağazanın artan bir kapasiteye sahip olması ve bir klips kullanarak kartuşları yeniden yükleyebilmesi gerekiyordu. Mühimmatın, alıcı penceresinden değil, mağazanın kendi alıcısı aracılığıyla yandan yüklenmesi önerildi.
Arsenal, namlu ve cıvata grubunun revizyonunu bağımsız olarak tamamladı. T35 tüfeği eski namluyu korudu, ancak haznede bir ek parça belirdi ve T65E3'ün boyutlarına uyacak şekilde azaltıldı. Sürgünün ve deponun tasarımı da yeni mühimmatın boyutu ve enerjisi için değiştirildi. M1'in geri kalanı aynı kalır.
Sanford Mağazası
Alternatif bir mağazanın geliştirilmesi başlangıçta hafif silah endüstrisinde bir miktar deneyime sahip olan Roy S. Sanford & Company of Oakville, CT'ye atandı. Başkanı Roy Sanford, daha önce mühimmat sistemleri için birkaç seçeneğin patentini almıştı ve deneyimi yeni bir projede faydalı olabilir.
Sanford mağazası bütünleşikti ve alıcının altına hafifçe sola eğilerek sabitlendi. Hemen hemen tüm parçaları, yanlarda dikey oluklar ve kılavuzlar bulunan dikdörtgen bir kasanın içine yerleştirildi. Geniş genişliği nedeniyle, sağdaki kutuya bir pencere yapılması gerekiyordu, solda sağlam kaldı. Derginin sağ üst tarafında, tıpkı bir Krag-Jørgensen tüfeğindeki gibi, klips yüklemek için menteşeli bir kapak vardı. Bu kapak nedeniyle cıvata sapının bükülmesi gerekiyordu.
Mağaza gövdesinin içine oldukça karmaşık bir tasarıma sahip yaylı bir besleyici yerleştirildi. Alt kısmı, kartuşlar için enine yarım daire biçimli tutuculara sahip uzunlamasına (tüfeğin eksenine göre) bir çerçeveydi. Yaylı bir durdurucu dişin bulunduğu çerçeveye bir katlama cihazı takıldı. Ayrıca gövde içerisine altı adet hareketli plakadan oluşan katlanır bir dikey bölme yerleştirildi. Sol üstte son kartuş için ayrı bir itici sağlandı.
Ortaya çıkan tasarım genellikle gereksinimleri karşıladı. 10 T65E3 mermi tuttu, bir seferde klips veya bir kartuşla yüklendi ve dikey boyutlarda standart M1 dergisinden çok farklı değildi.
Mağazayı donatmak için, yan kapağı açmanız, 5 mermili bir klips yerleştirmeniz ve içindeki mühimmata basmanız gerekiyordu. Besleyici aşağı kaydırıldı ve yayını sıkıştırdı ve ayrıca merkezi bölmenin aşağı doğru genişlemesine izin verdi. Kartuşlar mağazanın sağ tarafında sona erdi. İkinci beş fişek beslendiğinde, besleyici en alt konuma kaydırılırken, sağ sıradaki alt cephane yarım daire biçimli tutucular boyunca kayarak deponun sol yarısına, bölmenin arkasına düştü. Sonra kapağı kapatabilir ve tüfeği kaldırabilirsiniz.
Yaylı besleyici, kartuşları yukarı itti ve üst durdurucusu, kartuşların yükleme penceresinden uçmalarına izin vermedi. Kartuşlar tükendiğinde, besleyici aynı anda merkezi bölmeyi katlarken yukarı doğru hareket etti. Bu durumda, kartuşlar dönüşümlü olarak sağ sıradan sola düştü ve oradan çarpma hattına gittiler. İticinin sınırlı yetenekleri nedeniyle, depodaki son kartuş ayrı bir parça olarak silaha beslendi.
Mağazanın "ayna" versiyonu da geliştirildi. Sola kaydırılarak yerleştirildi ve ekipman için sol bir kapağa sahipti. Kurulum sırasında gerekli eğimi azaltmak da mümkündü.
Atış poligonunda
T35 projesini test etmek için bir dizi tüfek değiştirildi. Namlu ve cıvatayı değiştirdiler ve ayrıca yeni bir mağaza kurdular. Sanford mağazasında tüfeklerin menzil testleri sadece 1954'ün başında gerçekleştirildi. Doğru yüklemeli ilk versiyon atış poligonuna gönderildi; Benzer testlerin "Sol" modifikasyonu geçmedi. Test sırasında, T35 birkaç düzine yeniden yükleme döngüsü ile 313 mermi ateşledi.
Johnson tarafından tasarlanan davul dergili T35 tüfeği. Fotoğraf Springfield Cephanelik Müzesi
Testler, mağazanın temel performansını ve normal olana göre belirli avantajlarını doğruladı. Ancak tasarımı üretilemeyecek kadar karmaşıktı ve yine de yeniden inşa edilmesi gerekiyordu. Ek olarak, test uzmanları kartuşları dergiye yüklerken aşırı çabaya dikkat çekti. Test sonuçlarına göre, Sanford mağazasının uygulanması ve benimsenmesi tavsiye edilmedi.
Drum Johnson
1951-52'de. Olin Industries, T35 üzerinde çalışmak üzere işe alındı - aynı gereksinimler için başka bir mağaza geliştirmeleri emredildi. Bu müteahhit, temelde yeni aşırı karmaşık ürünler geliştirmeye başlamadı ve zaten bilinen tasarımı kullandı. Yeni dergi, M1941 tüfeği için Melvin Johnson davul sistemine dayanıyor.
Yakın çekim alışveriş. Fotoğraf Springfield Cephanelik Müzesi
T35 alıcısının altına silindirik bir dergi kasası yerleştirildi. İçinde bir yay ve çıkıntılı bir besleyicinin yerleştirildiği silindirik bir kılavuz vardı. Kartuş yükleme penceresi sağ üstte bulunuyordu ve yaylı bir kapağa sahipti, ayrıca kartuşların düşmesine izin vermeyen bir tıpa görevi görüyordu. Özellikle böyle bir mağaza için 10 turluk bir klips geliştirildi.
M1941'de olduğu gibi, ekipmanın kapağı içeri doğru bastırması, ardından klipsi takması ve kartuşları dergiye göndermesi gerekiyordu. Besleyiciye etki ettiler ve yayını sıkıştırdılar. Klipsi çıkardıktan sonra kapak yerine geri döndü ve mağaza içindeki kartuşları tıkadı. Ateş ederken, kapağın içi bir rehber görevi gördü ve kartuşları çarpma hattına gönderdi.
T35'in Olin Industries dergisi ile denemeleri Nisan 1954'te gerçekleşti ve belirsiz bir sonuçla sona erdi. Genelde böyle bir tasarım işe yaradı ve sorunlarını çözdü. Ancak, çok karmaşıktı, arızalara meyilliydi ve yüksek bir kaynağa sahip değildi. Ek olarak, yeni yüksek kapasiteli klipsin büyük ve rahatsız edici olduğu görüldü. Ordu tüfekleri için bu tür dükkanların seri üretimi pratik değildi.
Projenin sonuçları
Bilinen verilere göre, T35 projesi çerçevesinde birkaç düzine M1 Garand tüfeği modernizasyondan geçti. Bu silahın büyük kısmı yeni bir namlu ve cıvata aldı, ancak aynı zamanda toplu yükleme için normal bir dergi tuttu. 10-20'den fazla tüfek, iki türden yeni dergi ile donatılmadı.
Eski dergi ile T35 tüfekler kabul edilebilir savaş ve operasyonel özellikler gösterdi ve ayrıca yeni düşük güç kartuşunun tüm avantajlarını gösterdi. Yeni dergilerdeki silahların savaş nitelikleri biraz daha yüksekti, ancak zor ve daha az güvenilirdi. Sonuç olarak, müşteri iki ek kartuşun ve herhangi bir zamanda yeniden yükleme olasılığının mevcut eksiklikleri karşılayamayacağına karar verdi.
T35 için alışveriş çalışmaları 1954 baharında durdu. Deneysel tüfeklerden bazıları depoya girdi ve daha sonra müze sergileri haline geldi ve deneyimleri uygulamaya konulmadı. Bu açıdan T35'in aynı mağazayla daha başarılı olduğu ortaya çıktı. Bazı değişikliklerden sonra, 7,62x51 mm'lik odacıklı böyle bir tüfek bile seri haline geldi ve ABD Ordusu'ndaki yerini buldu.