Her yerde gördüğünüz cevap, parıltının yıldızdan gelen ışığı bozan atmosferdeki türbülanstan kaynaklandığıdır.
Ancak bu, “atmosferik türbülansın” neden her ne ise, ışığı en başta çarpıtması gerektiğini veya aç-kapa yanıp sönme etkisinin nereden geldiğini veya neden gezegenlerin değil de yıldızların parıldadığını açıklamıyor. (Doğru. Gökyüzündeki o ışık noktası parlamıyorsa, bu bir gezegen veya bir uçaktır. Parlamayan tek yıldız güneştir. Neden? Okumaya devam edin.)
Daha çok rüzgar olarak bilinen havadaki türbülans, ışık dalgaları üzerinde hiçbir etkiye sahip değildir. Işık saatte 671 milyon mil hızla (saatte bir milyar kilometreden fazla) hareket ediyor ve içinden geçtiği havanın saatte 100 mil (saatte 160 kilometre) kasırga hızlarında bile yol alması umrunda değildi. ). Işık dalgalarını bozan şey, değişen hızları değil, havanın değişen sıcaklıklarıdır. Açıkçası, Dünya atmosferinin sıcaklığı her yerde aynı değil. Sadece iklimler değişmekle kalmaz, aynı zamanda havanın sıcaklığı rakımla büyük ölçüde değişir.
Ve bu, güneşin ısıttığı topraklardan, fabrikalardan ve politikacıların, yıldız ışığının burada, yerdeki gözümüze ulaşmadan önce nüfuz etmesi gerektiğine dair sözlerinden gelen sıcak hava desenlerinin çılgın yorganını bile dikkate almıyor. Bir yıldızdan gelen ışık, farklı sıcaklıklarda gerçek bir engelli havayı geçmek zorundadır. Türbülans, yalnızca rüzgarlar sürekli olarak farklı sıcaklıktaki havanın modellerini karıştırdığı sürece söz konusudur.
Ne olmuş yani? Işık hava, su veya cam gibi şeffaf bir ortama girdiğinde genellikle yön değiştirir. (Techspeak: Kırılıyor.) İşte bu şekilde gözlerinizin önündeki cam veya plastik parçaları, ışığın retinanıza odaklanma şeklini düzeltebilir. Ancak herhangi bir şeffaf ortamın ışığı bükeceği miktar, atomik yapısına bağlıdır.Örneğin hava, ışığı camdan daha az kırar veya büker. Ama işte tüm pırıltılı hayranlarınız için son nokta: Sıcak hava, ışığı soğuk havadan daha az büker. Sıcak ve soğuk havadaki atomlar aynı olmakla birlikte, daha hafif, daha ince, ılık havada daha uzaktırlar, bu nedenle kırılma işini de yapamazlar. Sıcak ve soğuk havanın ses dalgalarını nasıl büktüğüne çok benzer.
Artık herhangi bir yıldız (güneş hariç) o kadar uzaktadır ki, onu gökyüzünde tek ve mükemmel bir nokta, en güçlü teleskoplarla bakıldığında bile hiçbir görünür boyutu olmayan geometrik bir nokta olarak görüyoruz. Bize sadece tek bir ışık huzmesi gönderiyor gibi görünüyor. Bu ışın atmosfer yoluyla bize inerken, birçok farklı sıcaklık ve bükülme gücüne sahip havadan geçerken oraya ve oraya dağılır.
Gözlerimizden uzaklaştığında, yıldız bir anlığına yok olmuş gibi görünüyor. Yani yanıp sönüyor. Işın tekrar gözümüze dağıldığında, tekrar yanıp söner. Bu aç-kapa titreşimi, romantiklerin pırıltı dediği şeydir.
Güneş veya ay gibi büyük görünen bir nesne için, tüm bu ışık saçılımının önemi yoktur, çünkü bize doğru gelen o kadar çok ışık huzmesi vardır ki, bunların birçoğu gözümüzün içine saçılırken onlardan uzağa saçılır. bunlar ve görüntü sabit görünür.
Gezegenler, yıldızlar gibi mutlak ışık noktaları gibi görünebilir, ancak değiller. Bir çift dürbün bile onları size disk olarak gösterecektir. Bu yüzden, güneş ve ayın yapmadığı aynı sebepten parıldamıyorlar: Işık ışınlarının bir kısmı gözlerimizden uzaklaşırken, görüntüyü sabit tutmak için bize doğru gelen yeterince insan var.