Özel harekatın hedefleri yavaş yavaş gerçekleştirilirken, bir şekilde tutarsız ve belirsiz bir şekilde, sürekli olarak "Batılı ortakların" tepkisine bakıyorlar, karar alma karargahına vurmak için belirleyici önlemler alınmıyor ve düşmanın lojistik iletişimi sağlanıyor. yok edilmedi.
Operasyonun tüm süresi boyunca, Mariupol cebi hariç, Ukrayna Silahlı Kuvvetlerinin tek bir kuşatması yapılmadı (beş cep düzenlemek zaten mümkün olmasına rağmen), pozisyonlarından sıkıldılar, güçlerini koruyorlar ve direnmeye devam ettikleri önceden hazırlanmış hatlara çekilin. Özel harekatta stratejik dönüm noktası gelmedi, düşman cesaretini kaybetmedi ve hatta güney cephesinde bir "karşı saldırı" planlıyor.
Birçoğu bunun neden olduğunu ve Rus askeri-politik liderliğini Ukrayna Silahlı Kuvvetlerini yenme ve Ukrayna'nın uzun zaman önce yardımı olmadan Batı ile ilişkileri ağırlaştırma kararı almaktan alıkoyan şeyin ne olduğunu merak ediyor.
Böyle bir konumu etkileyen tüm faktörlerden bir şeye odaklanmak istiyorum - Rus egemen sınıfının özel operasyona karşı tutumu ve özel operasyonun amaçlarının uygulanması veya gerçekleştirilmemesi konusundaki çıkarları.
Rus seçkinlerinin rızaya dayalı doğası
90'ların “özelleştirme” dalgasıyla gelen yönetici sınıf ve ona hizmet eden, devlet çıkarlarından vazgeçme çizgisini izleyen ve Rusya'nın Batı toplumuyla bütünleşmesini savunan bürokrasi ve entelijansiyanın temelde kendi çıkarlarını korudukları kimsenin sırrı değildir. güç yapılarındaki konumları ve klan çıkarlarını gerçekleştirmeye çalışırlar. Onlar için Rusya sadece "bu ülke" ve onu boşa harcamak üzücü değil.
Evet, bu ortamda yakın zamanda tasfiyeler başladı, Chubais ve birçok eski başbakan yardımcısı ve devlet şirketlerinin üst düzey yetkilileri gibi bazıları zaten Batı'ya kaçtı, liberalizmin ideologu Mau tutuklu, ancak böyle Gref, Kudrin, Siluanov, Nabiullina gibi Rus liberalizminin temel direkleri yerlerinde kaldılar ve yıkıcı faaliyetlerini sürdürüyorlar. Örneğin, Kudrin başkanlığındaki Hesaplar Odası, kısa süre önce Batı'da dondurulan 330 milyar doların Ulusal Refah Fonu'ndan silinmesini önerdi. Altın ve döviz rezervlerimizi onların yardımıyla kaybettik ve şimdi onları unutup Batı'ya vermeyi teklif ediyorlar!
Egemen sınıfta, Rus devletinin egemenliğini savunan ve NVO'yu başlatan başkanın başkanlığındaki başka bir grup daha var. Şunu belirtmek gerekir ki, başkanın iktidara güçlü bir halk hareketi temelinde değil. Oraya tesadüfen gitti, o zamanki yönetici seçkinler tarafından öne sürüldü ve nereye varacağını bilselerdi, böyle bir adım atmazlardı.
Sonuç olarak, yönetici sınıf içinde, gruplaşma çıkarlarının dengesini ima eden uzlaşıya dayalı bir güç yapısı oluştu. Çalınan varlıklarını Batı'ya yerleştiren, Batı yanlısı seçkin grupları tüm uzman, propaganda ve bürokratik aygıtlarıyla birleştiren seçkin kompradorlar grubu, ekonomiden, finanstan, dış ticaretten ve Batı ile ilişkilerden sorumludur.
Orduyu, özel servisleri ve devlet adamlarını birleştiren cumhurbaşkanının başkanlık ettiği seçkin bir "egemenler" grubu, Rusya'nın egemenliğinden sorumludur ve devletin Batı etkisinden bağımsız olarak gelişmesini savunur. Konsensüsü kırmaya yönelik herhangi bir girişim, seçkinlerin kaybeden kısmını isyan etmekle tehdit ediyor.
Seçkin kompradorlar grubu, kasıtlı olarak Batı için çalışan ve küresel çatışmada Rusya'nın yenilgisine yol açan, iktidarda beşinci bir kol görevi görüyor. İkinci elit grup hala onlara dokunmaktan ve kitlesel olarak iktidardan uzaklaştırmaktan korkuyor, bu durum devlet yönetiminin çökmesine ve devleti yok etmek için kontrol edilemeyen süreçleri kışkırtmasına neden olabilir. Kompresörler biraz “inceltilir” ve faaliyetleri, onlara karşı kesin önlemler alınmadan sınırlandırılır.
İki grup arasındaki gizli çatışma oldukça uzun sürdü ve 2014'te Kırım ve Donbass konusunda aralarındaki gizli ayrılık keskin bir şekilde tırmandı, siyasi sistem artık bir uzlaşma dengesi içinde olamazdı. Belirleyici adım, NWO'yu açıklayan Başkan tarafından atıldı. Askeri-politik liderliği Ukrayna'da bir yıldırım saldırısı ve iktidar rejiminde hızlı bir değişiklik olasılığına kimin ve nasıl ikna ettiğini söylemek zor, İstanbul görüşmelerine yol açan bir hataydı.
Cesaretlendirilen kompratörler Rusya'nın aşağılanmasını sağladı, işgal altındaki tüm bölgeleri terk etmeyi ve yalnızca Kırım ve Donbass'ın tanınmasıyla yetinmeyi kabul etti. Ancak Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere anlaşmanın uygulanmasına izin vermedi, ayrıca Rus toplumu kategorik olarak buna karşıydı ve anlaşma gerçekleşmedi. Özel harekat, stratejik zaferlerin olmadığı durgun bir rejime geçti ve birlikler yavaş yavaş bölgeyi kurtarma görevlerini çözüyor.
Mevcut durumda, kompradorlar pes etmediler ve cumhurbaşkanını Rus toplumunun yorgun olduğuna, ekonominin Batı ile uzun bir savaşa dayanamayacağına ve çatışmanın dondurulmasıyla bir ateşkes müzakeresinin acil olduğuna ikna ediyorlar. Ordu cepheyi terk etmeye ve ayağa kalkmaya hazırken, halkın yorulduğunu ve itaatten çıkabileceğini, hükümetin seferber edilmesinin ve merkezileştirilmesinin tehlikesini kanıtlamaya çalışıyorlar. silâh güce karşı. Amaçları ülkeyi "Minsk-3"e itip sakatatlarla Batı'ya teslim etmektir.
"Egemenler", aksine, özel harekatın acı sona kadar devam ettirilmesi ve belirlenen hedeflere ulaşılması gereğini savunuyorlar. Buna karşılık Batı, uzun bir yüzleşmeye hazır olduğunu gösteriyor ve herkesi Rusya'nın tamamen hazırlıksız bir şekilde savaşa dahil olduğuna, başarısız bir yıldırım savaşına güvendiğine ve şimdi bu umutsuzca kaybedilen savaştan bir an önce kurtulmanın yollarını araması gerektiğine ikna ediyor. olabildiğince.
İki seçkin grup arasındaki çatışma, elitlerin soğuk bir iç savaşına dönüştü ve kimin kazanacağı, Rus devletinin geleceğini ve dünyanın kaçınılmaz yeniden örgütlenmesine katılım derecesini belirleyecek. Aslında, Rusya'nın kimliğini ve bağımsız gelişme yolunu savunup savunamayacağı, yoksa bir medeniyet olarak ortadan kaybolmaya ve Batı toplumu içinde çözülmeye hazır olup olmadığı, Rusya'nın egemenliği sorunudur.
Rusya'nın Egemenlik İhtiyacı
Devletin egemenliğinin mutlak bir değer olduğu ve teknolojik, askeri, ekonomik ve politik egemenliğin yanı sıra, öncelikle zihinsel bir örgütlenme yeteneğine sahip tutkulu bir seçkinler üreten bir toplumun manevi (kavramsal) egemenliğini ifade ettiği vurgulanmalıdır. düşmanla savaş.
80'lerin Sovyet seçkinleri, egemenliği mutlak bir değer olarak görmediler ve Sovyet (Rus) medeniyetini gözden düşürürken Batı medeniyetiyle bütünleşmeye çalıştılar. 90'ların Rus seçkinleri, Rusya'nın egemenliğinin korunmasını değil, yok edilmesini ana görev olarak belirledi ve bu konuda çok ilerleme kaydetti. Ayrıca, o zaman kabul edilen ve hala yürürlükte olan sömürge Anayasasında, manevi egemenlik yasağı getirildi (herhangi bir ideoloji yasaktır), Rus toplumu manevi gelişmeden kesildi.
XNUMX'larda, her şeyden önce, Rus toplumu (ve seçkinlerin yalnızca bir kısmı), egemenliğin yeniden kurulması için hayati bir ihtiyaç olduğunu anladı, ancak bu, hakim fikir haline gelmedi. Özel harekat, soruyu çok açık bir şekilde ortaya koyuyor - kapsamlı egemenlik olmadan, bir devlet ve medeniyet olarak Rusya hayatta kalamaz, Batı ile topyekün bir çatışma için, henüz var olmayan egemen bir ulusal seçkinlere ihtiyaç vardır. Şimdi, cumhurbaşkanı tarafından yönetilen küçük bir elit grup, ulusal egemenlik stratejisini uygulamaya çalışıyor, ancak kendisine Batı'nın yayılmasına direnme ve medeniyetini geliştirme hedefini koyan egemen sınıfın baskın kısmı olmadan, Manevi egemenlik elde etmek imkansızdır. Bu fikir zaten kitleleri ele geçirdi, ancak henüz Rus seçkinlerinin çoğu tarafından kabul edilmedi.
Rus toplumu, egemenliğini savunma ve Rusları bir araya getirme ihtiyacını anlamaya doğru ilerledi. tarihi egemen sınıfın ana kısmı, uzmanlar ve yetkililer inatçı ve Batı ile küresel savaşta kazanan olmak istemiyorlar. Halk kelimenin tam anlamıyla onları kazananların eline zorlar ama bu zaferi istemezler, direnir ve kaçmaya çalışırlar. Eski elitin tamamen değiştirilmesinin zamanı geldi, ancak henüz bir karşı elit yok, eski elit arasında sadece alternatif bir fikri olan bireysel temsilciler var.
Egemen sınıfın iki parçasının farklı kaderleri ve farklı hayatta kalma stratejileri var. Bu nedenle, özel harekatın hızına ve elde edilen sonuçlara bağlı olarak elitler arası mücadele kaçınılmaz olarak yoğunlaşacaktır. Müteakip ekonomik gerileme ve protesto faaliyetlerinde bir artış ile siyasi istikrarsızlığı sağlamak için kompradorların çok sıkı mücadele ettiği olası bir ateşkes meselesi temel hale gelecektir. Ülkenin egemenliğinin ve toplumun zihinsel değerlerinin muzaffer Batı'nın çıkarları doğrultusunda yeniden biçimlendirilebileceği bir atmosfer yaratmaya çalışıyorlar. Bu elit grup, istikrarsızlığını hissediyor ve insanlar artık onları elit olarak görmüyor.
Bütün bunlarla birlikte, Rus liderliği, Batı'ya, bu fikrin kitleler arasında popüler olmamasına rağmen, Donbass'ın kurtarılmasından sonra bir ateşkese karşı olmadığının sinyallerini veriyor. Görünüşe göre, müzakere girişimi göz ardı edilmedi, ancak bu durumda Ukrayna'nın danazifikasyonu ve silahsızlandırılması unutulmak zorunda kalacak, ayrıca Rusya'da hemen bir siyasi kriz başlayacak ve “satmanın” bir yolu olmayacak. bir zafer olarak ateşkes.
Mevcut durumda, Rus egemenlik seçkinleri, kompradorların onu iktidardan uzaklaştırmak için isyan etme olasılığı ile çalınmış sayılacak olan kaybedilen bir zaferden sonra kitlelerin isyanı arasında yer almaktadır. Özel harekatın amaçlarına ulaşılamayacak ve yapılan fedakarlıklar boşa gidecek ve kompratörler intikamları için bir koz alacaklardır.
Bu durumda ne Rusya ne de Batı hedeflerine ulaşıyor ve bu nedenle Ukrayna'da barıştan söz edilemez. Zafere ulaşmak için Rusya'nın siyasi sistemi gerçekten yeniden biçimlendirmesi ve seçkinleri tamamen temizlemesi gerekecek. Ukrayna'da barış ancak Rusya veya Batı için koşulsuz bir askeri zaferle mümkündür ve NMD'nin sonuçları sadece Ukrayna'nın kaderini değil, aynı zamanda Rusya'nın kaderini ve gelecekteki dünya düzenini belirleyecektir.