Çok genç bir komedyen olduğumda, kolej turuna çıkma fırsatım oldu, bu kulağa olduğundan daha ilginç geliyor. Sinemalarda hevesli gençlerin önünde performans sergileyeceğimi, en ileri mizaha açık ve bir sonraki en iyi yetenek arayışında olacağımı sanıyordum, ama tur hiç de öyle değildi. Bunu daha çok DeVry Enstitüsü binalarının salonlarına ve farklı üniversite kafeteryalarına öğle yemeği vaktinde bir yolculuk olarak düşünmeye başladım, 'dinleyicilerim' olarak düşündüğüm hiç kimsenin neden çığlık atan büyük siyah bir kadının olduğunu bilmediği bir gezi onlar patateslerini, makarna ve peynirlerini yemeye çalışırken ciğerlerinin tepesinde.
Turda üç kişiydik ve hepimiz on dakika performans sergilerdik. Çekilişin bir parçası olan bir oyun şovu unsuru da vardı - şovumuzu izlemeyi bırakırsanız veya başka bir şekilde devam ederseniz, en azından para kazanabilirsiniz. Oyun, bizlerle sahnede gülmeden bir dakikalığına yapmaları gerektiğiydi. Şaşırtıcı bir şekilde, hepsi bu işte çok iyiydi.
Yine de, deneyimsizliğimiz ve aldığımız karışık tepkilere rağmen, oraya çıkıp seviyemizi en iyi şekilde yapardık. Benimle turda genç bir Filipinli komedyen ve beyaz bir adam vardı ve o kadar iyi anlaşamadık. Sorunun bir kısmı elbette şartlardı - bir minibüste boktan kolej şovları yapıyoruz. Açtık ve fakirdik. Ama başka bir şey daha vardı, üçümüz arasında düşük kaynayan bir öfke, cinsel hüsranla birleşti, çünkü her birimiz tur boyunca sevişmek istiyorduk ve nasıl devam edeceğimizi bilmiyorduk.
Özellikle turnedeki adamlardan biri, sanki gökten düşüyormuş gibi, her zaman üniversite amcığıyla sikişeceğini düşünüyordu. Ayrıca hiçbir şekilde yapmakla ilgilenmediğim onun için kanatlanacağımı da düşündü, öğrendim. Ayrıca, yardım etmek istesem bile kötü kanatlı bir kadındım - sadece kızların yanına koşup, “Arkadaşım senden hoşlanıyor, koş. Arka çıkış var mı? Pencere var mı? Başka bir ülkeye taşın ve asla geri dönme. '
Sonra güneye vardığımızda. Haklı olarak dehşete düşmüştük, çünkü geceleri bu minibüste siyah bir kadın, Asyalı bir adam ve Afro olan beyaz bir adamla bu arka yollara gidiyorduk. Bu kırsal yollar boyunca, neon haçlar karanlıkta süzülüyor. Bazıları yanıyormuş gibi görünüyor, bu siyah bir insan olarak en sevdiğim görüntü değil. Aracımızda her zaman düşük seviyeli bir terör vardı. Güney hakkında duyduğumuz çok karanlık bir apokrifiye vardı, bir kısmı gerçeklere dayanıyordu, bir kısmı bilmeme duygumuzla arttı.
Elbette, güney ayağımızda Hıristiyan okullarının fazlalığı vardı. Biri neden komedyenleri Hristiyan okullarına göndermenin iyi bir fikir olduğunu düşündü, hiçbir fikrim yok. Her halükarda, komedimizin doğası -gerçekten tüm komedi- bir noktada birini gücendirmeye cehenneme düşmüş olmalıydı. Amacım herkesi kırmaktı. İşimi böyle yaptığımı böyle anlardım.
Hristiyanlar için genel kurallar küfür etmemek, cinsel imalar, dans etmek, dans etmekten bahsetmemek olacaktır. Bu neredeyse tüm materyalimi sildi. Çalışmak için yaklaşık on dakikası olan bir bebek çizgi romanındaydım ve sırf oraya varmak için tüm komedi güçlerimi sağlıyordum. (Setlerimde üç dakikalık vampir ve bir dakikalık sessizce seyirciye bakıp kim ve nerede olduğumu hatırlamaya çalıştım.)
Ritimimize girdik ve şovların hepsi sürekli olarak korkunç gidiyordu. Öğrencilere, o üniversitede insanların neyle dalga geçtiğini sormaya başvururduk. Bir dini üniversitede, kafeterya yemekleriyle alay etmeye çalıştık, çünkü bu genellikle öğrencilerin katılmaya istekli olduğu bir şeydi. 'Buradaki yemek çok güzel!' bir heckler dedi. 'Yemeğimizi seviyoruz. Okulumuzu seviyoruz.' Tanrı'yı ve uzun etekleri seviyorlardı.'Sahneden inin' diye bağırıyorlardı. Sen kötüsün ve biz senden nefret ediyoruz.
Bazen şovun ilk bölümünü karıştırırken, hepsini bir araya getirmeye ve doğrudan gülmeme yarışmasına gitmeye karar verirdik. Bu noktada, yarışmacı sahnede iken, birimiz için sadece erkekler üzerinde oynayacağı bir striptiz oyunu da dahil olmak üzere çeşitli psikolojik araçlarla onları parçalamaya çalıştık. Bu her zaman Hıristiyan okullarında işe yaradı, anladığım kadarıyla komik olan zımni eşcinsellikten dolayı. Bir çocuğa kucak dansı verirdi ve çocuk kaçınılmaz olarak bir su birikintisine düşer, ya bizim kurtuluşunu lekelediğimizden ya da dolapta olduğu için.
Öte yandan ben, her türlü basmakalıp siyah karakterle meşgul olurdum. Çaresizlik bir insandaki en kötüyü ortaya çıkarır.
Takım elbiseli çok kötü bir okul yöneticisi olan belirli bir okul vardı ve üzerinde Disney karakterlerinin olduğu bir bağ olarak canlı bir şekilde hatırladığım şeyi, sanki sağlıklı şeyleri baştan sona seviyordu. Ve aynı zamanda bir pislikti. “Sizler bu kuralları çiğnerseniz” dedi, onları geçtikten sonra bize, “size ödeme yapmayacağız, sizi beslemeyeceğiz ve size bir otel odası vermeyeceğiz. Sizi trenle şehir dışına çıkaracağız. ' Ray üzerinde! Bunun ne anlama geldiğinden bile emin değildik.
Korkudan felç oldum çünkü komedyen arkadaşlarımdan biri disiplinsizdi. Kasıtlı ya da kasıtsız, kendi ağzını tamamen kontrol edemiyor gibiydi. En kötüsünden korktuk - yiyecek yok, metalik minibüsümüzün soğuk zemininde uyumak için kıvrılıyoruz.
Okula gittik ve bir şekilde daha iyi huylu komedyen gerçekten iyiydi. Tatlı bir adamdı ve komedisini ortada oynayabilirdi.
Diğer adam en iyi halindeydi ve kuralları çiğnemese de seyirci ondan hoşlanmadı. İkisini de takip ederek dışarı çıktığımda korkudan o kadar felç oldum ki, adamın bize 'Rab'bin adını boşuna kullanamazsınız' dediğinde yüzündeki ciddiyeti hatırladım.
Dışarı çıktım ve bir şaka yaptım. İşe yaramadı ve başka bir şaka yaptım ve işe yaramadı. Sonra 'Aman Tanrım' dedim ve onu mahvettiğimi fark ettim.
Ama bunu, bugüne kadar tanık olduğum Tourettes benzeri davranışların en patlayıcı serisiydi.
Aman tanrım dedim. 'Aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım, aman tanrım. '
Bunu binlerce kez söylediğimi hissettim. Hıçkırık içindeki hıçkırık gibi.
Bir kara delik gibi eriyip kendime katlandım. Seyircilerin yüzleri o şeytan yüzlerine dönüştü. Şeytanın Avukatı . Onlara göre, hepimizi mahvetmek, bizi cehenneme çekmek için buradaydım.
'Sahneden inin' diye bağırıyorlardı. Sen kötüsün ve biz senden nefret ediyoruz.
Gösteriyi bitiremedik bile. Biz kaçtık.
Ama kafeteryadan çıkarken birkaç öğrenci yanımıza geldi ve “Bak, sınıf arkadaşlarımızın davranışları için gerçekten üzgünüz. Bunun doğru ya da Hıristiyan olduğunu düşünmüyoruz. Sizi akşam yemeğine çıkarmayı çok isteriz. '
Bu harikaydı, çünkü gösteri için bize para ödenmeyeceğini biliyordum ve açlıktan ölüyorduk. Bir Subway sandviç dükkanına gittik ve birlikte yemek yedik. Öğrenciler çok normal, iyi ve naziktiler.
Ama sonra tabii ki olan şey, din değiştirme sürecini başlatmaları oldu. Bu konuda sevimli ve makul olsalar da, yanlış ağaca havladıkları gerçeğinden tamamen habersiz görünüyorlardı. Mutlak din kavramı hakkında harika bir konuşma yaptık - sadece onların Hıristiyanlık versiyonunun sizi cennete götüreceği ve diğer kiliselerin hepsinin şeytan ve Şeytan'ın tezahürleri olduğu fikri.
'Bir Eskimo'ya ne olur,' diye merak ettim yüksek sesle, 'veya Brezilya yağmur ormanlarında sizin özel versiyonunuzu asla duyma fırsatı bulamayan bir adam? Bu adam ölmek ve cehenneme gitmek için mi doğdu? '
Birbirlerine danıştılar ve başlarını salladılar. 'Hemen hemen evet!' dediler.
Dostum, diye düşündüm. Siz pisliksiniz.
Subway sandviçlerimizi bitirdik. Ne kadar medeni olduklarına hayran kaldım. Bu, onların kazandıklarına ve diğer herkes burada durup izleyerek ve sonunda yanarken bulutlara fırlayacaklarına dair güvenlerini görmek için bir şeydi. Hayatınızı böyle yaşamak güzel olmalı, diye düşündüm, üç komedyenin gelip kurtuluşunuzu lekelemeye çalışmasına rağmen, onların güçlerinden etkilenmediğinizi ve dahası, kendi başınıza yaptınız. Onlara Tanrı'nın isteğine göre güzel boyama kitapları verdi ve cennete giden yolun kesin.
İçten iyi hissettirmeli. Çünkü içimde kesinlikle kendimden şüphe duyuyorum ve pastırma yemek istiyorum. Şeytan, yani muhtemelen pastırma yememi istiyor.
Ve o kazanacak.
Nereden Risk! Kevin Allison tarafından. Telif hakkı (c) Kevin Allison, Hachette Books. Hachette Book Group'un izniyle yeniden basılmıştır.