Geçtiğimiz sene tekrar baktığımda, 2013 her zaman Çocuklarımın Başladığı Yılın Arkadaşlarım olacak. Üç küçük insan, bu dünyaya kızlar tarafından getirildi, (kadınlar, şimdi, yine de onları aramak için garip geliyor olsa da), biyoloji ile okuduğum, geç dans ettiğim ortaokul iziyle koştum. Ben "koştu" ifadesini gevşek kullanırım; Sadece denemek zorunda olmadığınız tek ekip izdi. Hızım utanç verici bir şekilde yavaş bir jogdu; tüm sezon boyunca, en son ölü olmadığım tek bir ırk olduğunu düşünüyorum. Atletik bir çocuk olmadığımı söylemek, bir understatement olurdu.
Bu yüzden, eski pist takım arkadaşımın oturma odasında otururken, yeni bebeğini kutladığımı ve hayatımın en önemli haberlerinin “Eh, ben bittiğini” bildirdiğimi hiç düşünmemiştim. başka bir maraton. ”Ancak koşmak en şaşırtıcı şey değil. Ayrıca evlenip çocuk sahibi olmak için son arkadaşlarımdan olabileceğinden asla şüphe etmedim.
20'li yaşlarımın çoğunda, planlı bir arkadaşım, bir zaman çizelgesiydi. Ciddi erkek arkadaşıyla arkadaşım, çocuk sahibi olmaktan heyecan duyan arkadaşım ve 30 yaşından önce onlara sahip olmaya karar verdim. İki başarısız ilişki ve çok kötü tarihler sonra, 27 yaşındayım ve o zamandan beri epey zaman geçti. bir erkekle tanıştım, bir kaç buluşmadan daha fazla çocuklarla çıkmama izin verdim, bu yüzden 30'un bir son tarih olmadığını kabul ediyorum.
Bir bakıma sadece maraton koşuyorum çünkü evli değilim. Koşu, kendisini tek ve çocuksuz olmaya teşvik eden bir spordur. Aileleri olan birçok insanla koşuyorum ve kendileri için, eşlerinden veya çocuklarından uzaklaşmak için bir lüksün ne olduğu hakkında konuşuyorlar. Hala bencilce hoşgörüsünden ziyade bir başarı olarak görmeyi sevdiğimi yeterince zorlu buluyorum. Hayatımı planlamam için özgürlüğümün tadını çıkardım ve 20 dakikalık bir koşumdan sonra eve gelebileceğimi ve kimin beni koklamak zorunda olduğuna ya da kimi almam gerektiğine dair endişelenmeden yere terli bir yığının içinde çöküşün hoşuma gidiyor bakımı Elbette, 20'li yaşlarımın sonlarında, maraton gösterileri yapmaktan ya da buz banyolarında oturmaktan ziyade pastacıları seçerken veya çiçekçilerle buluşacağımı düşündüğüm zamanlardı, ama şimdi seçim yapmam gerekirse, bir şeyi değiştireceğimi düşünmüyorum.
Çocuk sahibi olmanın kaçınılmaz olduğunu ve bir maratonun imkansız olduğunu düşünürdüm. Bir zamanlar imkansız olduğumu düşündüğüm zamana ulaştıktan sonra, sonunda kaçınılmaz olana yaklaşmak konusunda iyi hissettireceğimi düşünürdüm, ama dürüst olmak gerekirse, bu noktada, bir Ironman'la gerçekte tanışmaktan daha büyük bir olasılıkla karşılaşacağımı düşünüyorum. adam. Bu bir şikâyet değil, sadece bir "hadi, işler yolunda giderken komik" gözlem. Şimdilik, çok heyecanlıyım, hatta en büyük hayat güncellememle birlikte düğün ve bebek duşlarına devam etmek istiyorum.