We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
İngiltere'de Parlamenterizmin Gelişimi
Kasymkulov, Erik
BA Tezi, Orta Asya Amerikan Üniversitesi (2011)
Özet: İngiltere, Avrupa'da temsili kurumlar geliştiren ilk ülkedir. Bu makale, bu gelişmeye kraliyet iktidarı algısının prizmasından bakıyor. İngilizler, krallarının ne olması gerektiğine dair belirli bir anlayış geliştirdiler. Kral adaletli olmalı ve ülkeyi önemsemeli ve tebaası değilse onu öyle yapabileceklerini düşünüyordu. Bu ilke, politik ve sosyal yaşamlarına XI-XIII yüzyıllar boyunca rehberlik edecektir. Bu, Magna Carta'ya ve ardından Parlamento'nun oluşumuna yol açacaktı. Magna Carta, hükümetin sorumluluklarını tanımlayan İngiliz eyaletlerinin proto-anayasasıydı. Ve bu makalede, İngiliz kraliyet gücü algısının yüce bir tezahürü olarak görülüyor. Bu makale bu gelişmeyi analiz etmeye çalışacaktır. İlk başta okuyucunun işyerindeki olayları daha iyi anlamasını sağlamak için tarihsel bir arka plan sağlar. Ardından dönemin önemli belgelerinin analizine devam ediyor. Ardından olayların arkasındaki İngiliz kurumlarının ve süreçlerinin gelişimine bakar.
Giriş: XVII. Yüzyılda İngiliz Parlamentosunun kralın yönetimine açıkça meydan okuyan güçlü düşmanlığı, İngiliz tarihinin Orta Çağ döneminde meydana gelen kral ile tebaası arasındaki birçok mücadelenin uzun süredir devam eden etkilerinden biridir. Kralın daha fazla güç elde etmek için sürekli mücadelelerinin ve bunu istemeyen tebaalarının tarihi olarak İngiltere, güçlü temsili kurumlar geliştirebilir, kralın ne yapması ve ne yapmaması gerektiğine dair belirli bir anlayış geliştirebilirdi. Temsil edilebilirlik ve iyi bir merkezi hükümet sistemi, kralın gücüne ve Avrupa'nın geri kalanının sahip olduğu devlet sistemindeki kralın rolüne ilişkin oldukça farklı bir algı yarattı. Normanlar tarafından getirilen yeni devlet yönetimi yöntemleriyle birleşen eski Anglo-Sakson yerel yönetim sistemi, bu tür görüşlerin oluşmasına güçlü bir şekilde katkıda bulundu. Önde gelen bir İngiliz bilim adamı olan Salisbury John, Policraticus adlı çalışmasında şöyle yazmıştır: "Bir tiran ile bir prens arasında şu tek veya temel fark vardır; ikincisi, yasaya itaat eder ve halkı emirlerine göre yönetir, kendisini hizmetkârı sayar. . " Salisbury'li John, bunu XII. Yüzyılda, diğer Avrupa ülkelerinin çoğunun hala kralın bir Vicarius Christi olduğuna inandıklarında, sadece Tanrı'nın bildiği bazı gözetimsiz işleri varken, geçici olarak İsa Mesih'in yerini alacak bir kişi olduğuna inandığında yazdı. Ve bazı yerlerde hükümdarlar bu inancı çürütmeye çalışırken, yine de Avrupa monarşileri çok zayıf kaldı. Öte yandan İngiltere, I. William döneminden başlayarak Fatih olarak da anılan İngiltere, güçlü bir merkezi hükümete ve iyi bir yönetime sahipti. Kralın bu kadar güçlü pozisyonları, kralın nasıl davranması gerektiğine dair farklı bir algıya yol açar ve bu, John of Salisbury'ninkine benzer fikirlerin hayata geçtiği yerdir. Bu fikirler ayrıca, kralın tebaası, eylemlerini pozisyonuna uygun olmayan bir şekilde yaptıklarında ve onu durdurmak veya yollarını değiştirmesini sağlamak için silah aldıklarında bir dizi olaya yol açar. Gerçekten de "Kralı savunmak için kralla savaşıyoruz". Kralın ne yapması ve ne yapmaması gerektiğine dair bu çok özel anlayış, bir kralın parlamento tarafından sınırlandırılan gücüne ilişkin İngiliz siyasi fikirlerini doğuran şeydir.