SSCB nükleer bombaları nasıl test etti? Bukadarnet
Binlerce vaka, yüzlerce ölü ve sonsuza dek sakat kalan topraklar … Sovyet nükleer testlerinden sonra Semipalatinsk etrafındaki alandı. Silahlanma yarışının kendi vatandaşlarının nasıl büyük yıkıma uğramasına neden olduğunu ve bunun neden önlenemediğini açıklıyoruz.
Oyun başladı
II. Dünya Savaşı’nın sonunda Amerikalılar , Oppenheimer ve Groves önderliğinde nükleer silah geliştirmek için bir program başlattı . : Biz üç bomba oluşturulan “The Thing” , “Bebek” ve ” Adam” . Birincisi, Alamogordo eğitim sahasında havaya uçurulmuştu ve Ağustos 1945’te kalan ikisi Hiroşima ve Nagazaki’deki yüz binlerce insanın hayatını kısalttı. Devletler, Birliğin yanıt veremediği, ancak tüm dünyaya muazzam askeri üstünlüğü gösterdi. Politbüro karar verdi: hemen bir cevap vermek! Programın sorumlusu Akademisyen Kurchatov oldu .
Ancak bomba yapmak bir şeydir. Ve onu nerede deneyimleyeceksiniz?
1947’deki özel bir komisyon , özelliklerini inceleyen bir çok siteyi inceledi. Seçim, şartların nükleer test için sadece uygun olduğu Semipalatinsk’in eteklerine düştü. Nüfus yoğunluğu son derece düşüktü, yerleşim yerleri – nadir ve küçük. Ancak aynı zamanda – gelişmiş bir altyapı. Irtysh Nehri yakınında, karayolu ve demiryolu yakınında. Malları kolay ve hızlı bir şekilde teslim edebilirsiniz.
Ve topraklarında sanayi üssü ve askeri birlikler yer aldı. Depolama alanını gerekli malzemelerle besleyebilecek tesisler vardı. İdeal koşullar – onlar sayesinde, inşaatçılar bunu 1947’den 1949’a kadar iki yılda yaptılar.
Sonuç olarak, Semipalatinsk test sahası 18 bin metrekareye yayıldı. Kuveyt’ten biraz daha büyük, Slovenya’dan biraz daha küçük.
İlk test
29 Ağustos 1949’da sabah saat 7’de, sahada boğulan bir patlama oldu – bu, ilk Sovyet atom bombası olan RDS-1’in başlangıç sınavıydı. Bilim adamları merkez üssündeki radyasyon seviyesini ölçtüler, ancak 10 kilometrelik bölgenin dışındaki hiçbir şeyi kontrol etmediler.
O zamanlar, Sovyet mühendisleri , 1945’te serbest bırakılan ve ilk nükleer test hakkında bilgi içeren Amerikalı Profesör G. D. Smith’in “Askeri Amaçlı Atom Enerjisi” adlı kitabındaki verilere dayandı . Ayrıca, Nevada-Semipalatinsk Uluslararası Nükleer Hareketi Başkan Yardımcısı Sultan Kartoyev’in de o zaman hiç kimsenin radyasyonun etkilerinin ne olacağını bilmiyordu. Nükleer silahların testleri sırasında veriler farklı yönlerde toplandı. Patlama dalgasının gücünü ve radyasyonun hayvanlar üzerindeki etkisini araştırdı.
Ancak, uygulamanın gösterdiği gibi, bu bilgi yeterli değildi. Rastgele olma, radyoaktif tüylerin gerçek uzunluğunu belirlemeye yardımcı oldu.
Atmadan sonra tabur komutanı “güvenli” bölgenin dışına çıkan hasarlı bir aerostat fark etti . Bir keşif oraya gönderildi. Havadaki cihazın bir şok dalgası tarafından döndürüldüğü ve radyoaktif partiküllerin havada olduğu ortaya çıktı. Ve bunların hepsi, ordunun hesaplarına göre enfeksiyonun ulaşamadığı, patlamanın merkez üssü olmaktan çok uzak.
Komuta ek bir keşif grubu topladı. Eylül 1949 yılında radyasyon izi bulundu uzanıyor ülkeye derinliklerine – örneğin, bu yol 570 kilometre sitesinden bulunduğu şehir Biysk, ortaya çıktı. Bu herkese tam bir sürpriz oldu.
Sorun şu şekilde çözüldü: Rüzgar, ıssız bölgelere doğru bir patlamanın yol açtığı bir bulutu yönlendirdiğinde, yalnızca uygun havalarda testler yapmaya karar verdiler. göre sözleriyleSemipalatinsk testinde katılan pilotlar biri – – kaptan Alexei Fırtına eğitim merkezinde varmak ve meteorologlar tarafından olumlu tahminler bekliyor, birkaç ay orada otur. Rüzgar yanlış yönde esiyorsa testler yapılmamıştır.
Ancak her şeyi tahmin edemezsiniz. Bir şey her zaman ters gider. Böylece oldu.
Hatalardan öğrendik
1953’ten 1957’ye kadar test alanında yaklaşık 10 test yapıldı ; bunlardan on tanesi yer testi oldu. İlk patlamayı hesaba katmazsanız, nükleer tüy beş yüz kilometre boyunca gittiğinde, bu dönemde en yakın bölgelerin maksimum hasar aldığını söyleyebiliriz.
İlk başta, yerel nüfus sadece geçici olarak boşaltıldı . Daha sonra dozimetri hizmetleri oluşturuldu ve doktorlara özel eğitim başladı. Sakinleri sadece radyasyondan değil, aynı zamanda patlama dalgalarından da korumaya çalıştı. Bazen yaklaşan denemeler konusunda uyarıldılar, böylece yerlilerin bir yere bıraktıkları, molozların altında ölmeyeceklerini söyledi. Görgü tanıkları şunları söyledi : Geri döndüklerinde, boş yuvalara, pencerelere ve kapı yerine boşluk deliklerine sahip evlere bakıldı – nakavt edildi.
Neden siviller var? Testlere katılan ordu her şeyin ne kadar tehlikeli olduğunu tam olarak anlamadı.
Elbette, radyasyon dozlarını biliyorlar ve talimatları takip ediyorlardı. İzin verilen dozu yazan pilotlar iniş yapıyordu. Daha sonra uçaklar bir gazyağı ve su karışımı ile yıkandı ve çamaşırlar tahrip edildi. Ancak, görgü tanıklarının kendilerinin dediği gibi, genç ve sağlıklıydılar – uzun yıllar boyunca herhangi bir sonuç hissetmediler. 1971’den 1973’e kadar otomobil taburunun sürücüsü olarak görev yapan Peter Titov’u hatırlıyor :
Yanan zemin, nedense, keskin ekmek kokusu, ölü köpeklerle açmayı hatırlıyorum. Patlamadan sonra memurların kraterin etrafında nasıl toplandıklarının, baktıklarının ve tartıştıklarının hafızasında kaldı. Sonra bir kadın memur kimyasal koruma kıyafetini çıkardı. Biz, askerler, ona bakıyoruz, aynı zamanda çözüldük, çünkü sıcaktı … Ve kimse bize ölümcül olduğunu söylemedi.
Araba taburu Peter Titov
Mutasyon ve Hastalıklar
Toplam Semipalatinsk test bölgesi kırk yıl boyunca bombalandı. Yıllar geçtikçe 450’den fazla test geçti – hava, yer ve yer altında. sonuçlar vardı felaket: 600 bin etkilenen 1,5 milyon. Denemelerin başlamasından sonra, kanser hastalarının sayısı yerel hastalar arasında keskin bir şekilde artmıştır. Çocuklar kusurlarla doğdu. Şiddetli nörolojik hastalıkları ve çeşitli kemik deformasyonları vardı.
80 kilometrelik patlamanın yaşandığı Kaynar köyünde, sınama yıllarında yaklaşık 400 hasta nüfusu 6.800 kişi ile kanserden öldü. “Norm” dan neredeyse 30 kat daha fazla.
1957’deki nüfusun örneklem araştırmalarından sonra, 1950’den bu yana, köylülerin ortalama yaşam sürelerinin 3-4 yıl azaldığı ve bebek ölümlerinin beş kat arttığı ortaya çıktı. Mutasyonlar yıllarca sürdü. Mesela Karipbek Kuyukov 1968’de doğdu. Elleri olmadan doğdu. Ona göre, yerel köyde engelli çocuklar hiç kimseyi şaşırtmadı. Mahallede yaşayan ailenin altı çocuğunun da anomalileri vardı.
Karipbek’in kendisi, doğum kusuruna rağmen, ünlü bir sanatçı ve nükleer karşıtı hareketin “Nevada – Semipalatinsk” sembolü oldu. Gelen görüşmeler , sık sık anne ve babasının kendi gözlerimle testi gördük söyledi: “Ben çocukken, sık sık sarsılmış dolapları ve avizeler olmaktan uyandı. Geceleyin, patlamalar nedeniyle gün ışığı kadar parladı. Ve bir gün annem kara bir yağmurun altına düştü ve korkudan eve girdi . ”
W3bsit3-dns. com ile yaptığı konuşmada, radyolog Anastasia Kocheshkova, radyasyonun göze açık olmadığını belirtti, ne siviller ne de ordu uzun süre tehlikeyi tam olarak anlamadı. Mutasyonlar gittiğinde, zaten çok geçti.
Radyasyon, DNA deformasyonuna, mutasyonlara ve genetik hasara yol açabilen yıkıcı bir sistemdir. Radyoaktif partiküller gözle görülemez. Bir dozimetre olmadan, bir insan vücudunun hangi etkilere maruz kaldığını bilmiyor. Aktif olarak bölünen radyasyon algılanması en zor olanıdır: kemik iliği, akciğerler, mide mukozası, bağırsaklar ve üreme organlarıdır. Radyasyonun sonucunda akut radyasyon hastalığı gelişebilir, hematopoetik sistemin çalışması, bağışıklık sistemi, gastrointestinal sistem ve endokrin bezleri bozulabilir.
Anastasia Kocheshkova radyolog
1957’de, testlerin yıkıcı etkilerini gören SSCB temsilcileri, nükleer güçlere atom silahlarını ve kullanımlarını bırakmalarını önerdi. Bununla birlikte, Batı’nın savaş başlığı sayısında bir avantajı vardı, bu yüzden Sovyet girişimi orada bırakıldı. Ancak sağduyu sonunda yoluna girdi. Altı yıl süren müzakerelerin ardından, SSCB, Büyük Britanya ve ABD yine de atmosferde, su altında ve atmosferde nükleer silah testlerinin yasaklanması konusunda “Moskova Antlaşması” nı imzaladılar .
Testler halen devam etmekte ancak yeraltında – yerel halk için büyük bir tehdit oluşturmuyorlardı.
Bugünün günü
Neredeyse yarım yüzyıl geçti, sonuç nedir? 2005 yılında Semipalatinsk test sahasının sınırlarını belirleme çalışmaları başladı. En tehlikeli bölgeler bombaları patlattıkları mantıksal yerlerdi. Bazılarında, radyasyon seviyesi yüzlerce, bazen de binlerce kez normalin üstündedir. Aynı zamanda, Radyasyon Güvenliği ve Ekoloji Enstitüsünden bir araştırmacı olan Andrey Panitsky’ye göre , depolama sahasının çevresinde, her şey o kadar korkunç değil – toprağın yaklaşık% 90’ı yaşam ve tarıma elverişli.
Doğu Kazakistan topraklarındaki patlamalardan sonra yeni bir göl çıktı – Chagan . Bomba, ilkbaharda sel suyunun döküldüğü bir huni bıraktı. Mühendislik Bakan Yefim Slavskii ilk biriydi – Sovyet zamanlarda, göl tamamen güvenli kabul edildi yüzmek kraterdeyiz. Günümüzde, bilim adamları şunu not ediyor : Chagan kirliliği seviyesi normdan 20 kat daha yüksek.
Sovyetler Birliği’nde nükleer ırkın gezegenin geleceği için ölümcül olduğunu anlamıştı, ancak onu kaybetmeyi göze alamazlardı. Yargılamaya katılan çoğu insan, sonuçların ne kadar korkunç olabileceği konusunda belirsiz bir fikre sahipti. Sadece ülkelerini güçlendirerek yardım etmek istediler. Bazıları – yaşam pahasına, diğerleri – sağlık.
Peki kim suçlayacak? Kimse – sivil nüfus, iki nükleer gücün acımasız yüzleşmesinde tesadüfi bir kurban oldu. Önemli olan gelecekte hatalardan kaçınmaktır. Karipbek Kuyukov’un dediği gibi, materyallerimizin ellerini kaybeden kahramanlarından biri: “Tazminat talep edecek kimsem yok. Ve çığlık atmak veya şikayet etmek istemiyorum – ellerimi geri getirmeyecek. Dört gözle beklememiz ve bunun tekrar olmasını engellememiz gerekiyor. ”