Mayın fırlatıcı ve mobil zemin kompleksi: kim kazanır?
Gezi tarih
Öncelikle, stratejik füze kuvvetlerinin silahları için yerli rampaların tarihini hatırlamanız gerekiyor. Kırklı yılların sonunda ortaya çıkan ilk roketlerin, büyük özel nesnelerin yapımı olmadan uygun bir konumda bulunan açık tesislerde kullanılması önerildi. Bununla birlikte, bu kurulum roket için herhangi bir koruma sağlamadı ve bu nedenle ellili yaşlarda daha iyi korumaya sahip daha gelişmiş sistemlerin geliştirilmesi başlatıldı.
P-36M roketi için fırlatma milinin koruyucu cihazı. Stratejik Füze Kuvvetleri Fotoğrafı / pressa-rvsn.livejournal.com
50'lerin ortasına kadar, bazı yeni füzeler mayın rampalarının yardımıyla "yer altına girdi". Betonarme yapı dış etkenlere maruz bırakılmadı ve ayrıca füzenin füze ve bomba saldırılarına karşı korunmasını sağladı, ayrıca bazı nükleer silahların kullanılması da dahil. Bununla birlikte, mayınlar problem için ideal bir çözüm değildi ve bu nedenle tasarımcılar mobil yere dayalı füze sistemleri yaratmaya başladılar.
PGRK fikri ilk olarak operasyonel taktik füzeler alanında uygulandı, ancak daha sonra diğer sınıflarda da uygulama bulundu. Seksenlerde, ilk ICBM'ler bu tür rampalarda göründü. Bugüne kadar, hareketli kompleksler, sabit siloları başarıyla tamamlayan roket kuvvetlerinin en önemli ve ayrılmaz unsuru haline geldi.
Mevcut konumu
Açık kaynaklara göre, şimdi Rusya Stratejik Füze Kuvvetleri, hem fırlatma madenlerinde hem de mobil komplekslerde, 300 farklı türde kıtalararası füzelerin emriyle görevde. Bu durumda, ikisi fırlatıcı sınıfına katı bir şekilde bağlı olmayan beş füze çeşidinden bahsediyoruz. Diğer üç model sadece PGRK ile veya sadece silolarla kullanılabilir.
Füze kuvvetlerindeki en eski ve en küçüğü UR-100НТТХ tipinde ICBMlerdir. Bu tür ürünler altında, Stratejik Füze Kuvvetleri bağlantılarından birinin başlattığı tüm 30 madenleri şimdi verilmiştir. Biraz daha yeni P-36М / М2 füzeleri 46 ünitelerinde mevcuttur ve hepsi sadece mayın fırlatıcılarında bulunur. Duty, mobil fırlatıcılarla kullanılan 35 füzeleri RT-2PM "Topol" hakkında. Son yıllarda, RT-80PM2 Topol-M füzelerinin neredeyse 2'i ve 110 PC-24 Yars ürünlerinin neredeyse tamamı görevlendirildi. Hem mayınlar hem de kendinden tahrikli makinelerle çalışabilen Topol-M ve Yars füzeleri.
Mevcut veriler, madenlerde kaç tane füze olduğunu ve ne kadarının özel araçlar tarafından taşındığını belirlememizi sağlar. 30 UR-100N UTTH füzeler, 46 Р-36М, 60 РТ-2ПМ2 ve 20 РС-24 - toplam 156 üniteleri silolarda görev yapmaktadır. Mobil performans komplekslerinde, RT-35PM'in 2'i, 18 Topol-M ve 90 Yarsov füzelerinin toplamı 143 ürünleridir. Böylece, füzeler silo ile PGRK arasında neredeyse eşit olarak dağıtılır, eskisi lehine hafif bir farkla. Eski füzelerin yenileri ile planlı olarak değiştirilmesi, bu oranlarda bazı değişikliklere yol açabilir, ancak bir veya diğer tesis sınıfı için herhangi bir özel avantaj sağlamaz.
Madenler: Avantaj ve Dezavantajları
Rusya Stratejik Füze Kuvvetleri'ndeki en yaygın rampa türü - hem aktif hem de görev başında kullanılmayanlar - benim. Onlarla, her şeyden önce, PGRK'da kullanılamayan eski tip roket türleri kullanılır. Bununla birlikte, mevcut malzeme kısmı dikkate alınarak yeni modeller oluşturulmuştur ve silolara da uygulanabilir.
Р-36М için silo iç donanımı. Fotoğraf Rbase.new-factoria.ru
Silo başlatıcısının avantajları açıktır. Yüksek dayanımlı betonarme betondan yapılmış bir yeraltı yapısı, yüksek seviyede füze koruması ve ilgili donanım sağlar. Roketin garantili şekilde imha edilmesi ve böyle bir kurulumun hesaplanması için - ikincisinin tasarımına ve özelliklerine bağlı olarak - yüksek güçlü bir nükleer yük ve maden alanında doğrudan bir vuruş gereklidir. Diğer durumlarda, füze sistemi çalışmaya devam edebilir ve bir perakende satış grevinde yer alabilir.
Siloların dolaylı bir avantajı, roketin büyüklüğü ve kütlesi üzerinde daha az ciddi kısıtlamalar olmaktadır. Bu, roketin daha güçlü ve daha ağır askeri ekipmanlarla donatılmasını sağlar. Topol ve Topol-M'nin her biri bir savaş başlığı taşırken yerli füzelerin UR-100N UTTH ve P-36М’ın birkaç savaş başlığına sahip bölünmüş bir kafayla donatıldıkları iyi bilinmektedir. Rokete daha büyük bir yakıt beslemesi vermek ve böylece uçuş verilerini iyileştirmek de mümkündür.
Başlatma milinin ana avantajının ana dezavantajıyla ilişkili olduğu belirtilmelidir. Fırlatma kompleksi tek bir yerde ve olası düşman koordinatlarını önceden biliyor. Sonuç olarak, daha güçlü ve uzun menzilli füzelerle siloya karşı ilk darbeyi yapabilir. Bu sorunu çözmek için, madenin korunmasını bir şekilde veya başka şekilde güçlendirmek gerekir.
Korumayı geliştirmek için en basit seçenek, tesadüfen, inşaatın karmaşıklığı ve maliyeti üzerinde olumsuz etkisi olan daha güçlü bina yapılarını kullanmaktır. Alternatif bir çözüm - aktif koruma kompleksleri. Seksenli yılların başlarında, ülkemizdeki düşmanın askeri birimlerinin zamanında durdurulması için özel füze önleme sistemlerinin geliştirilmesi başladı. KAZ tehditkar nesneleri vurmak ve böylece silodan güvenli bir şekilde fırlatılmasını sağlamak zorunda kaldı. Doksanların sonlarında, Mozyr kompleksinin yerel projesi durduruldu, ancak birkaç yıl önce bu alanda yeni araştırmalar başladı.
Hareketliliğin artıları ve eksileri
Rusya ICBM'lerinin neredeyse yarısı şu anda mobil yere dayalı füze sistemlerinde kullanılıyor. Açıkçası, sabit mayınlar gibi böyle bir tekniğin hem avantajları hem de dezavantajları vardır. Aynı zamanda, olumlu ve olumsuz özelliklerin birleşimi, Stratejik Füze Kuvvetlerinin komutasının iki tür teçhizatı aynı anda çalıştırmanın gerekli olduğunu düşünüyordu.
Mayın kafası ve füze UR-100H UTTH. Fotoğraf Rbase.new-factoria.ru
PGRK'nın temel avantajı mobilitesidir. Kendinden tahrikli fırlatıcı, komuta ve savaş görevi sırasında kontrol araçları yerinde kalmaz. Daima taban, donanımlı pozisyon ve savunma arasında hareket ederler. Bu, en azından, kompleksin mevcut yerini belirlemeyi zorlaştırıyor ve dolayısıyla düşmanın ilk silahsızlanma grevini düzenlemesini engelliyor. Doğal olarak, hazırlanan pozisyonlar düşman tarafından önceden bilinebilir, ancak saldırıdan önce hangisinin gerçek hedefleri olduğunu bulmak zorunda kalacaktır.
Ancak, hareketlilik belirli önlemlerin alınması gereken belirli sorunlara yol açmaktadır. Görevdeki PGRK, sabotajcılar tarafından pusuda bırakılabilir. Bir komplekse saldırırken, düşman küçük silahlar veya patlayıcı araçlar kullanır. Bununla birlikte, bu durumda, kompleksin iş başında bakımı farklı amaçlar için birkaç farklı makine içerir. Her şeyden önce, rampalara zırhlı personel taşıyıcıları ve eskort askerleri eşlik ediyor. Gerekirse, savaşa katılmaları ve saldırıyı engellemeleri gerekir.
Özellikle sözde Stratejik Füze Kuvvetleri kuruldu. uzaktan temizleme makinesi ve sabotaj önleyici savaş aracı. Bu teknik keşif yapma yeteneğine sahiptir, düşmanı veya patlayıcı cihazları zamanında bulur ve tespit edilen tehditleri ortadan kaldırır. Ayrıca, sözde kabul etti. mühendislik ve kılık değiştirme makinesi. Bu örnek PGRK sütununun yanlış izlerini bırakarak, düşmanın keşiflerini yanıltmaya muktedir.
Roket RT-2PM2 Topol-M'yi siloda indirin. Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı'nın fotoğrafı
PGRK'nın önemli bir dezavantajı, taşıma kapasitesindeki kısıtlamalar olup, savaş performansında bir azalmaya yol açmaktadır. Modern Topol ve Topol-M füzelerinin şasinin özellikleri nedeniyle 50 t'den daha düşük bir başlangıç ağırlığı var, bu nedenle ayrık bir kafa alamıyorlar ve her biri birer yük taşıyamıyorlardı. Ancak, yeni projede “Yars” bu sorun çözüldü ve roket birkaç savaş başlığı ile donatıldı.
Beklentiler
Şu anda, Rus savunma sanayii yeni PC-24 füzelerini fırlatıyor ve onları görevlendirilecek veya cephanelere gönderilecek Stratejik Füze Kuvvetlerine transfer ediyor. Askerlerin mevcut ihtiyaçlarına bağlı olarak, Yars roketi siloya yüklenebilir veya PGRK üzerine monte edilebilir. Eski Topol-M füzesi gibi, yeni PC-24 de temel olarak evrensel hale getirildi. Bu gerçek, Stratejik Füze Kuvvetlerinin ve silahlarının daha da geliştirilmesini ima edebilir.
Görünüşe göre, mevcut ve muhtemel türlerin nispeten hafif ICBM'leri, PGRK ve silo silosu ile birlikte öngörülebilir gelecekte kullanılacaktır. Bu sayede, mevcut dezavantajların olumsuz etkilerini azaltırken, iki tip rampanın tüm temel avantajlarını gerçekleştirmek mümkün olacaktır. Başka bir deyişle, bazı füzeler betonarme yapılarla korunabilecek, ancak bir dizi özel makinenin yardımına ihtiyaç duymaları gerekse de, diğerleri gözlem yapmaktan kaçacakken ilk vuruş riski altında olacaklar.
Bu durum ağır ICBM'ler alanında farklıdır. Öngörülebilir gelecekte, Stratejik Füze Kuvvetleri, eski UR-100N UTTH ve P-36M roketlerinin çalışmasını tamamlamayı planlıyor, ki bu, bariz sebeplerden dolayı, sadece fırlatma milleriyle çalışabiliyor. Eski füzeler yerini ağır sınıfa ait olan yeni bir PC-28 “Sarmat” ürünü ile değiştirecek. Kabul edilmeden önce, belirli sayıda mevcut siloların onarılması ve iyileştirilmesi gerekecektir. Böylece, roket birlikleri yeni silahlar alacak, ancak gerekli tesisleri sıfırdan inşa etmek için zaman ve para harcamak zorunda kalmayacaklar.
Her ihtimalde, orta vadede, RS-24 "Yars" ve RS-28 "Sarmat" füze sistemleri, Rusya'nın Stratejik Füze Kuvvetleri silahlanmasının temelini oluşturacak. Topol ailesinin ürünleri şu anda Р-36М veya УР-100НТТТХ ile aynı konumda olacaktır. Hala hizmette kalacaklar, ancak sayıları ve rolleri giderek azaltılmalıdır.
Gelecekte PGRK ve silo siloları arasında modern ve potansiyel roketlerin nasıl dağıtılacağı bilinmemektedir. Açıktır ki, ağır "Sarmatyalılar" sadece madenlerde görevde olabilir. Çakmak Yarsov'un bir kısmı siloda kalacaktır, diğerleri kendinden tahrikli rampalarla birlikte kullanılmaya devam edecektir. Değişikliklerin mümkün olmasına rağmen mayın ve hareketli kompleks sayısının oranının mevcut seviyede kalması mümkündür.
Hangisi daha iyi?
Kıtalararası balistik füzelerin temelini almanın ve işletmenin farklı yollarını karşılaştırarak, beklenen soruyu sormamak zor: hangisi daha iyi? Ancak bu formülasyonda, bu soru tamamen doğru değildir. Diğer silahlar ve askeri teçhizatta olduğu gibi, doğru soru da farklı: Görevler için hangi yol daha iyi? Cevap açıktır. Hem silo başlatıcısı hem de mobil toprak kompleksi, en azından konsept düzeyinde, onlar için belirlenen gereksinimleri karşılar ve gerçekleştirilen görevlere karşılık gelir.
Mobil başlatıcı ile "Topol" uygulamasını başlatın. Rusya Federasyonu Savunma Bakanlığı'nın fotoğrafı
Dahası, iki sınıfın rampasının ortak çalışması belli avantajlar sağlar. Bu sebeple pratikte her iki sistemin de avantajlarını gerçekleştirmek ve karakteristik eksilerinden kısmen kurtulmak mümkündür. Ayrıca, roket kuvvetlerinin maddi kısmının sürekli güncellenmesini de unutmamak gerekir. Mevcut siloların bir bölümünün modernize edilmesi planlanmaktadır ve yeni PGRK varyantları geliştirilmektedir. Yeni ve gelişmiş komplekslerin öncekilerle olumlu yönde karşılaştırması beklenir.
Bir ICBM'yi temel almanın farklı yolları bağlamında, “daha iyi olan nedir?” Sorusu pek mantıklı gelmiyor, ancak kabul edilebilir bir cevap da bulabilirsiniz. Büyük olasılıkla, "hem bunu hem de başkalarını" cevaplamaya değer. Uzun yıllar boyunca faaliyet gösteren mayın rampaları ve mobil yer sistemleri yeteneklerini gösterecek zamana sahipti ve kendini kanıtladı. Ayrıca, her iki fırlatıcı türüne dayanan başarılı bir roket kuvveti yapısı oluşturulmuştur. Muhtemelen, böyle bir yapı, yalnızca temelde yeni yer fırlatıcılarının ortaya çıkması durumunda, önemli ölçüde değişebilecek.
Sitelerin malzemelerinde:
http://mil.ru/
http://tass.ru/
http://ria.ru/
http://rbase.new-factoria.ru/
http://russianforces.org/
http://russianarms.ru/
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.