Artık pek bir şey bilmiyorum. Tek hatırladığım, günün ortasında kaçırıldığım ve bu zindana sürüklendiğimdi. Bir oda gibi, yeraltında bir yere saklandım.Akıl sağlığımı nasıl koruyabildiğimi merak ediyordum ama yine de hâlâ ayıktım ve düzgün düşünebiliyordum.
Buraya neden geldiğimi gerçekten bilmiyordum.Beni kim kaçırmak ister ve asıl soru, neden?Aklımda çok fazla soru var ama ikisi de cevap vermedi.Burası, tahmin ettiğim gibi, yıllardır terk edilmiş, ve net bir şey görmek için etraf zifiri karanlıktı.
Düşüncelerimi toplayıp buradan çıkmak için bir plan yapmaya çalışırken birden bu karanlık odada yalnız olmadığımı duydum.Bir adamın zayıf, acı verici bir iniltisi duydum.Sesine bakılırsa, benden çok daha fazla acı çekmiş.Ne yüzünü ne de yaşını ayırt edemedim. Bu karanlıkta hiçbir şey görmek neredeyse imkansızdı.
"Hey, iyi misin?"Sessizce sordum.
"Ne? - Ne? - Ne? Neredeyim ben? Kimsin sen?"Bu zavallının kafası daha da karışıktı.
"Sen de benim gibi bir bodrumdasın."Cevapladım. "Bir şey hatırlıyor musun? Buraya nasıl geldin?"
Adam birkaç dakika sessiz kaldı ve fısıldadı:
"Hayır, zar zor hatırlıyorum. Tek bildiğim, sabah işe giderken birden birinin beni arkadan yakaladığını biliyorum. Kim olduğunu göremedim ama bu kişi gerçekten çok güçlüydü. Bu hatırladığım son şey, aynı anda bayıldığım gibi. Ve şimdi buradayım... Tanrı bilir nerede... Sanırım sen de aynı kaderi yaşadın, değil mi?"
"Belli ki, evet,"Dedim ki, "Buraya seninle aynı şekilde geldim. Sadece merak ediyorum, bizi kim kaçırmak ister ve asıl soru, neden?"
Adam sessizce "Korkarım onlara cevap bulamayacağız." diye cevap verdi ve "Buradan çıkmanın bir yolunu bulmalıyız. Sanırım..."
Odaya yaklaşan ayak sesleri duyduğumuzda cümleyi bitirmeyi başaramadı.Söyleyebileceğim kadarıyla, sesi oldukça yumuşaktı, sanki biri yalınayak yürüyormuş gibi.Birkaç saniye sonra ağır kapı kilitli değildi ve yüksek sesle açılmıştı.Genelde kaçıranlar kurbanlarının hâlâ hayatta olup olmadıklarını kontrol ederler. Ben de olayın bu olduğunu düşündüm.Arkasında küçük bir ışık hüzmesi vardı ve güneşe benziyordu. Bu yüzden hala gündüz olduğunu fark ettim. O zamanlar kaçırıldığımı hatırlıyorum.O zamandan beri çok zaman geçmedi.Çok fazla ışık olmamasına rağmen, kaçıranın kim olduğunu anlamak için yeterliydi.Gördüğüm şey damarlarımdaki kanı soğuttu.Adam uzun boyluydu, iki metreden azdı, ama kesinlikle insanlık dışıydı.İlk olarak, kafasının şekli, genellikle insan şeklinden çıkan dikenler vardı ve deriyle bağlantılıydılar.Her şey bir yana, kafası bana bir kertenkelenin kafasını hatırlattı.Ayrıca arkasında kanatları vardı.Hiç şüphe yok ki canavara benzeyen bir canavardı, anladığım kadarıyla, başka bir şey görünmezdi, ama bir ceylandan başka bir şey görünmezdi.Ama bu sürprizin sadece yarısıydı.
"Uyandığını görmek güzel, alçak, şeytani bir ses, sanırım ikinizin de kafası biraz karışık, değil mi? Neyse, önemli değil. Sadece ikinizin de hayatta olup olmadığını kontrol etmek için buradayım."
- Ne? - Ne?- Hayır, hayır!Sıradan bir insan gibi mi konuştu?Onun dili mükemmeldi.Bu sadece göründüğünden çok daha zeki göründüğü anlamına gelebilir.
"Hala yapacak birkaç işim var," dedi, "Çok yakında döneceğim ve sonunda yemeğimin tadını çıkaracağım!"
Bunu söylerken, canavar kapıyı şeytani bir kahkahayla kapattı, kilitledi ve gitti.Ben ve sıradan tanıdığım birkaç dakika şokta oturduk, her şeyi düşündük ve bir an konuşma kabiliyetimizi kaybettik.Kulaklarıma inanabilirdim.Bu yüzden uyanana kadar bizi burada tuttu ve sonra da bizi canlı canlı yok etti. Bu kimsenin yaşamak istemeyeceği bir şey.
"Şimdi ne yapacağız?" Adam panik içinde sordu. "Bizi yiyecek! Buradan çıkmanın bir yolunu bulmalıyız!"
Delice odanın etrafını aramaya başladı, karanlıkta bir şey bulmaya çalıştı, bence boşunaydı.Ona yardım etmem gerektiğini biliyorum ama yapmadım.Şaşırtıcı bir şekilde, korkmadım, ya da belki birazcık.Bizi burada tutan bu yaratık tarafından meraklandım ve büyülendim. Sesini ve konuşmasını duyduğumda onunla daha yakına gelmek ilgimi ve arzumu arttırdı.İmkânsız olduğunu fark etsem bile, kararlıydım.
Yaratığın gittiğinden beri ne kadar zaman geçti bilmiyorum. On, on beş, otuz dakika, belki bir saat ya da daha fazla.Burada zaman duygusunu kaybettim.Bu sıra dışı canavar tarafından hipnotize edilmiş gibi hissettim ve düşündükçe, ölümümle sonuçlanmasına rağmen onu daha iyi tanımak istedim.
Ağır kapıya yaklaştım ve dinledim.Arkasında her şey sessizdi, tek bir ses bile yoktu.Adam davranışlarım yüzünden kafası karışmıştı ve ona yardım etmem için beni ikna etmeye çalıştı ama dinlemedim.Sesi sanki havada eriyen belirsiz bir ses gibiydi.Bedenim hala oradaydı ama ruhum başka bir yerdeydi.Yumuşacık, yavaş ayak sesleri kulağıma gelene kadar böyle bir durumdaydım.Canavar geri döndü.
Ne olur ne olmaz diye kapıdan uzaklaştım çünkü onunla yüz yüze gelmek istemedim.Canavar kapıyı açtı ve açtı.Benim peşimden geldiğini hissettim, adamı değil, ve aniden güçlü bir el koluma yapıştı.
"Şimdi... Sizinle başlayalım, bayan, sesi kulağıma geldi.Ondan hemen sonra odanın dışına sürüklendim ve adam içeride kilitli kaldı.Canavar muhtemelen daha sonra bir şeyler atıştırmak için onu terk etmeyi planlıyordu.
"Işığa doğru adım at," diye emretti.
İtaat ettim ve zindanın çatısından gelen bir ışık huzmesinin içine girdim. Bunu neden yapmamı istediğini anlamaya çalıştım.Beni daha iyi görmek ve biraz çalışmak istediğini düşündüm.Kafamda farklı düşünceler dolaşıyordu, ama onun dikkatini dağıtacak ve ölümü ertelemek için bir şeyler düşünmeliydim.Şanslıysam, belki, belki... Hayatta kalabilirim.O zaman cesur olmaya karar verdim ve sordum:
"Burada ne kadar yaşayıp avlanıyorsun? İtiraf etmeliyim ki, bana olan ilgini arttırdın, bu yüzden... Hakkındaki bu küçük şeyi öğrenebilir miyim?"
Canavara olan ilgiyi arttırdı ve cevap verdi:
"Bunu yıllardır, asırlardır yapıyorum. Ben sadece acıktığımda rastgele kurbanları seçerim. Onları zindanıma götürürüm, yeraltında saklanırlar ve onları yerim. Onları kimin kaçırdığını ve neden kaçırdığını ve ölmeden hemen önce bunun farkına vardıklarını asla bilemezler. Kimse buradan canlı çıkamaz."
Bu açıklama sorumu cevapladı, ama bu bile beni korkutamadı.Canavar bunu hissetti ve sesim bunu doğruladı.İlk defa kurban ondan korkmuyor ve ölmeden önce korku hissetmiyor ve bu onda merak uyandırıyor.
"Şimdi bana bir şey söyle," diye başladı, "Neden korkmuyorsun? Seni yiyeceklerini biliyorsun ama yine de hiç korkmuyorsun. Cesur olan ilk kurban sensin. Bunun sebebi nedir?"
"Ben... Bilmiyorum..."Cevapladım.
"Bilmiyorsun da ne demek? Daha spesifik olmalısın."
Bir an düşündüm ve her şeyi açıklamak için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım:
"Haklısın, korkmuyorum, ne sizden, ne de ölümden. Farklı sebepler olabilir ama kesin olarak bildiğim bir şey varsa o da canavarlardan etkilendiğim ve onların yanında olmak, aynı zamanda bir canavar olduğum gibi huzur verici hissettiğimdir. Uzun zaman önce fark ettim ki benim gerçek doğam bir canavar, sadece vücut insan. İçimde insan avlamak için can atıyorum ve bunu yapmamı engelleyen tek şey insanların arasında yaşıyor olmam ve öldürmeye başlarsam artık durmayacağım ve polis dedikleri moronlarla sorun yaşayacağım. Ayrıca, insan vücudu onları kolayca yoldan çıkarmama izin vermiyor ve bu yüzden olasılıklarımı çok kısıtlıyor. Sadece bir canavarın huzurunda kendim olabilirim ve sadece bir canavar beni anlayabilir. Sana ne hissettiğimi açıkça söyleyeyim: Canavarlar muhteşem varlıklardır, ve insanlar bir hiçtir, sadece avlanmak ve yemek için et avlamak için. Ve gerçek kötülüğün insanlardan geldiğine eminim, "canavarlar" dedikleri varlıklardan değil.
Bu açıklamayı duyunca sessizliğe büründü, konuşma yeteneğini kaybetmiş gibiydi.Söylediğim her şey ona her şeyi tekrar düşündürdü.Dakikalardır tek kelime etmedi ve o sessizlik anlarından sonra nihayet sordum: