* Beykoz final maçlarını kazanabiliyor. Geçtiğimiz yıl ligin son maçında kendilerine 9 atmış olan Oyak Renault'u yenip play off'tan ettiklerinde haftalar evvel küme düşmüşlerdi. Bugün sahada kazanmaya inanan bir Beykoz takımı vardı. Bunun ana etkeni de kesinlikle taraftardır.
* Keza, Alibeyköy de üç yıldır final maçlarıyla düşüyor. 3. Lig'de son maçta bir gol atsa kümede kalacak olan da onlar, geçen yıl play out'ta Süper Amatör Lig'den gelen İstanbulspor'a penaltılarla kaybedenler de onlar, bu yıl ilk beş dakikada maçı veren de onlar. Bunda da ana etmeni taraftar gösterebiliriz. 15. dakikadan sonra tribünde Alibeyköylü kalmamıştı zira. Hep Feriköylü ve Silivrili taraftarlar vardı (Onlar da Beykoz'a inat yapıyorlardı ama sesleri çıkmamaya başladı)
* Beykoz taraftarı dedik, oradan girelim. Geldiğinde sesli, gürültülü, coşkulu gelip sahayı meşaleye boğarak rakibe de "Biz buradayız" dediler. Ki, Alibeyköy'ün karşısında da dizleri titremeyen bir on bir vardı.
(Fotoğraflar: Gol anı ve gol sevinci)
* İlk gol ilk şutta geldi. Üçüncü dakikada, korner kazanan Beykoz takımında ilk şut kaleyi buldu ve gol olarak neticelendi. Golün adı, Ogün Gündoğdu.
(Fotoğraf: Gol öncesi, gol, gol sonrası)
* İki dakika sonra bir frikik vuruşu kazanıldı. Kaleyi yaklaşık on beş metreden gören noktadan topa çok iyi falso veren Deniz Satılmış'ın şutu, kalecinin müdahalesine rağmen ağlarla buluşarak skoru belirledi.
* Galibiyeti hak etmek, her şekilde olur. Her yerde olur. Gol attığı halde dönüp takımını mahveden başkanına sövebilen taraftar her yerde kazanacaktır. Keza, rakibinin tribününde bir taraftarın kafası meşaleyle yarılıp kanlar içinde ambulansa taşınan bir ortamda rakibine "oh" çeken taraftar da her şartta kaybeder. İsterse İstanbul'un tüm tribünleri orada toplanmış olsun.
* Ve bazı şeyler galibiyetten daha önemlidir. 2-0 önde giden Beykoz'da, tribündeki renkdaşları hastaneye kaldırılınca sus pus olan büyük taraftar, hastaneden gelen iyi haberlerle canlandı ve ikinci yarı tamamen olmasa da bir nebze eski neşesine döndü.
* Sahada sürekli pres yapan ama son vuruşları yap(a)mayan bir Beykoz vardı. Sanki rakibin çok da üzerine gitmek istemiyor gibiydi. Zor bir psikoloji neticede, rakip de az buz değil, 1950 kuruluşlu bir kulüp. Ve karşında duramıyor. (Bunu kötü manada demiyorum, takımlar arasında net bir gömlek farkı vardı) Belki bilerek, belki de istemsizce o son vuruşlar yapılmadı bugün.
* Alibeyköy son on dakikada çok bastırdı, ancak görüldü ki, onlarda da son vuruş yapacak adam yok. Bir tek Beykoz doğumlu Uğur Türker biraz hırslıydı, o da fayda etmedi. Bazı tek tük şutlarda da Beykoz kalecisi Okan Öztorun kalesinde adeta devleşti.
* Taraftar o kadar mükemmeldi ki, polisler bile sadece ama sadece taraftarı izlediler. Ve ben şundan eminim ki, skor tam tersi de olsa Beykoz taraftarı neşeyle, şiddetle, sadece armasının peşinden gittiğini gösterircesine o performansı gösterirdi.
* Maç sonu sevinçler, bütün bir sezona bedel. Beykoz iyi bir ivme yakaladığı Bölgesel Amatör Lig'de kalmaya hak kazandı. Bileğinin hakkıyla...
* Allah bir daha yolumuzu Silivri Stadı'na düşürmesin. Binbir türlü uzaklık birimini kullansam, derdimi anlatamam...