Ebeveynler, oğlu için bir askeri kariyer hayal ettiler, ancak hobilerine müdahale etmediler. Oğul kalemle ayrılmadı. Kelimenin tam anlamıyla gözlerine gelen her şeyi boyadı, kartpostallardan kopyaladı ve ünlü sanatçıların eserlerinin reprodüksiyonlarını yaptı. Çocuğun arzusunun ne kadar büyük olduğunu anlayan Kolya'nın babası sürekli olarak tablo, poster ve kartpostal reprodüksiyonları satın aldı. Bunların, Nikolai Nikolayeviç'in ilk yarı zamanlı çizim dersleri olduğu söylenebilir.
Okulda, duvar gazeteleri ve posterler açısından "en önemlisi" idi. Söylemeliyim ki, ilk yıllarda çocuğun yeteneği ailenin zor devrimci yıllarda yaşamasına yardımcı oldu. Kohl ustaca iskambil kağıtlarını kalın bir kağıda boyadı ve annesi onları piyasaya sürdü ve süt ve ekmek ile değiştirdi.
Yelets'te yaşam zordu. Endişeli bir devrimci zaman olan İç Savaş, Yelets'in yakınında sık sık ortaya çıktı. Böylece, bir zamanlar Mamontov'un çetesinin bir kısmı şehre girdi. Acımasız misillemelerle tehdit ederek, Yahudileri aradıkları sivil evlerine girdiler. Kolya'nın annesi mahzenine iki Yahudi komşu sakladı. Haydutlar eve girdiğinde, simgesi ellerinde tutarak diz çöktü. Bunun evin içindeki en büyük değer olduğunu söyledi ve haydutları odunluktan uzaklaştırmayı başardı.
Bir çocuk olarak, Kohl akıllı ve meraklı bir şekilde büyüdü. Çok fazla çizmeyi başardı, ayrıca yüzme, jimnastik, yatay çubukta “güneşi” büktüm, biraz çevirdi ve harika koştu. Doğru, bunu sadece sporla değil, meraklı bir kişiden de öğrendi. hikayeler. Okulda Kohl, ondan iki yaş büyük ilk güzel öğrenciye aşık oldu. Yaş farkı, erkeklerin arkadaş olmasını engellemedi. Ancak kızın eski hayranları şanslı Kolya'ya pas vermedi. Her gün intikam almak için susuzluk içinde yanan, karanlık köşelerde seyrediyorduk. Bu yüzden öğrencisi Zhukov rüzgar gibi koşmayı öğrenmek zorunda kaldı. Bu yüzden asla yakalanmadım!
Nikolai, ilk sanat eğitimini Nizhny Novgorod Sanat Endüstri Okulu'nda aldı. 1928'ta Saratov Sanat Okulu'nda öğrenci oldu. Sonra Moskova'ya taşınan askerlik ve bağımsız bir yaratıcı yolun başlangıcı oldu. Genç sanatçı kitap yayıncıları ve süreli yayınlarla işbirliği yapıyor, afiş ve dergi kapakları çekiyor. Çok az insan biliyor, ancak her sigara içicisi tarafından bilinen “Kazbek” sigaralarının ambalajı da Nikolai Nikolayevich'in eseridir.
1935’te sanatçıya gerçek bir ün kazandı. Londra'da, en iyi reklam afişi "Intourist" için bir yarışma düzenledi. Yarışma isimsizdi, ödül töreninden önce kimse yazarların isimlerini ve yaşadıkları ülkeyi bilmiyordu. Zhukov beş eserini gönderdi. Jüri üyeleri zarfları açmaya başladığında, kazananın dört eserinin de aynı kişiye ait olduğu ortaya çıktı! ..
Nikolai Nikolaevich Zhukov'un günlüğünden: “Savaş başlamadan beş gün önce, 17 Haziran ayında, askeri kayıt ve kayıt dairesinden bir eğitim oturumu için ortaya çıkması için bir bildirim aldım. 18 June, son uygar akşamımdı ve 19'in sabahında, kesme makinesinin soğuk metali buklelerimi bir yığın halinde fırçaladı. Eğitim kampı süresince bile çalışmayı kesmek istemedim. Bukleler büyüyecek ve daha da iyi olacak ve zaman üzücü ...
... Askerler ile tren platformdan ayrıldı. Endişeyle yüzen yas tutanların kalabalığı. Kilometre taşları arasında, aceleyle ellerini sallayarak, akrabalar koşuyor, gözlerimi gözyaşlarıyla ıslatıyorlar. Öyleyse, donuk bir şekilde gözyaşı perdesinden geçirilmiş gibi görünen bu resmi nasıl açıkça ifade edebilirim diye düşündüm. Molodechno şehrinde eğitim kampına gittik. Savaş ilanı Büyük Yaylara yakalandı. Şok inanılmazdı. Yaklaşan trenlerin platformunda istiflenmiş barışçıl inşaat kütükleri bile namlu silahı olarak algılanıyordu… ”
Zhukov'un Belarus'ta geçirdiği savaşın ilk ayları, genel merkezinde katip olarak atandı. Ancak bu işgal Nikolai Nikolaevich için hiç değildi. Ve yılın Ağustos ayının sonunda 1941, Kalin Cephesi'ndeki 29-ordusunun önde gelen sanatçısı olarak atandı. Bu cephenin gazetesine “Düşmanı yenmek” denildi. Aynı zamanda Pravda gazetesi için savaş muhabiri olarak çalıştı. Doğru, bir muhabir olarak Nikolai Nikolayevich çok utangaç hatta çok kısıtlanmış davrandı. Savaşan askerler ile bir araya geldi, onlardan duygularını sordu ve gördüklerini çizmek için hemen oturdu. Aynı zamanda, Zhukov'un taslak çalışması olmadığı izlenimini yarattı - her şey hemen yapıldı, ama çok doğru oldu. Bunun için o yıldırım çizim ustası takma edildi.
İş bütün hızıyla oldu. Sadece ilk birkaç ayda Zhukov’un kaleminin altından yüzün üzerinde çizim çıktı. Söylemeliyim ki, Nikolai Nikolaevich nadiren yalnız yaratmayı başardı. Kural olarak, yoldaşlar sırtlarının arkasında durdular ve çalışmayı ilgiyle izlediler. Zhukov bundan pek hoşlanmadı ama son derece sabırlı ve saygılı bir adamdı.
“Usta Moskova'yı savun!” Un ünlü posterinden söz edilemez, ancak (VS Klimashin ile birlikte). Sanatçılar, yılın aynı gecesi 1941 gecesi boyunca boyadılar. Sabahları onu yayın evine götürdüler - ve çok geçmeden poster pek çok şehrin sokaklarına yapıştırıldı.
Tanınmış bir başka Zhukov posteri - “Alman tankı buradan geçmeyecek!” (1943 yılı). Ünlü yönetmen Leonid Bykov, bir keresinde kahramanının Semyon'un “Aty-bata” filminde hayatının son dakikalarını çalarken, bu özel afişi temsil ettiğini itiraf etti - yani etkileyici sanatçının gücü oldu.
Ne yazık ki, Nikolai Nikolayeviç’in çalışmalarının önemli bir kısmı orjinalinde muhafaza edilmedi: gazetede afiş basmak için ilk önce her biri ayrı olarak fotoğraflanan dört parçaya bölündü ve sadece daha sonra gelecekteki bir gazete şeridinin bir modelini yarattılar. Fakat bu tür çalışmalarda bile doğrulukları karşısında şaşırdılar. Ve bu şaşırtıcı değil: sanatçı, mermilerin ve mermilerin yanından geçeceğinden eminmiş gibi, kavurucu sıcaklardan korkmuyordu ...
Zhukov’un günlüğünden: “Bir zamanlar, soğuk bir kar fırtınası gününde, cennet ve yeryüzü ortak bir beyaz karanlık oluşturduğunda, hiç kimse bir baskın bekleyemediğinde havacılık, bazı vahşi faşist bomba taşıyıcıları, yazı işleri ofisimizin o sırada bulunduğu Dvoinia köyüne çarptı. Yaklaşık 12 saat oldu. Gazetenin bir sonraki sayısı basıldı ve her biri kendi işini yaptı. Aniden, evin çatısından bir kükreme geldi. Görüş zayıf olduğu için uçak çok düştü. Ani kükreme, uçağın kulübemizin borusuna çarptığı izlenimini yarattı ... Ve bundan sonra bir bomba patlaması duyduk. Neredeyse doğrudan bir isabet, bizimle ilgili çapraz olarak bir eve geldi. Hostes annesi, editoryal kadro ve şoför olmak üzere iki çocuk öldürüldü. Sokaktan bir kar fırtınasına karşı yıkık bir ev görünüyordu. Kavisli kütük çerçevesinde olduğu gibi, üç duvarla hayatta kalan bir odada, üzerinde bir masa vardı, üzerinde sıcak bir semaver, bir bankta düşen bir simge vardı. Her yerde kütükler ve tahtalar tarafından ezilen bazı şeyler vardı. Semaverli bir odanın sıcak, canlı nefesi sonsuza dek hatırlandı. Uzun ve sert levye ile mezarı kazdılar. Zemin donar, sıkılaşır. Köyün yakınlarında gömülü. Bir an sessizlik, soğuk bir rüzgar saçları karıştırdı, yanaklarda gözyaşları dondu ... "
1943’te Zhukov, M. B’den sonra görev yapan askeri sanatçı stüdyosu başkanlığına atandı. Grekov (onu otuz yıl boyunca yönetti). Askeri sanatçılar farklı cephelere dağılmışlardı, ancak stüdyonun çalışmaları bir gün bile durmadı. Partizan müfrezelerini sürekli ziyaret ettiler, yayın için hazırlanan askeri kitapları resimlendiler ve posterler yaptılar.
Zhukov’un günlüğünden: “Savaş birimleriyle birlikte hareket ettik ve Prony nehrini geçmek, Mogilyov'u almak, Minsk, Vilna'yı serbest bırakmak ve Neman'a gitmek için Almanların yenilgisine tanık olduk. Alman organizasyonu ve disiplini bilerek, darbelerimizin gücüne hayran kaldık. Almanların tüm savaş savaşı oluşumları kırıldı, terk edilmiş araçlar, arabaları ve her yerde muazzam panik izleri var. Tarlalara olgun çavdar çivileri dikilmiş, kuşlar seslendirilmiş ve yüzlerce usta Alman askeri ekmeğin sıcağında ayrıştırılmıştır - askerlerimiz bunu asla yapmamıştır. Her şeyi yaptık, sonra çok fazla çizim yaptım ....
... Partizanlara gidelim - yarın Belarus'ta partizan geçit töreni olacak. Büyük bir geçit töreninde, partizan tugayları 150 binlerce civarında yerleşti. Surikov'un resmi: kazanlar sigara içiyor, atlar otluyor, takımlar bir yığın halinde, her biri kendilerine tahsis edilen yerde, savaş bayraklarıyla birlikte, ve her takımın mutlaka farklı bir şeyle - ya öğrenilmiş bir horozla ya da özel olarak taburcu bir keçi ile: boynuzlarda yeşil bir ızgara var. karnında bir kemer ile ve yakalanan bir silahla. Nehirde balıklar el bombaları ile sıkışmış ve orada sahilde kızartıyorlar, balık çorbasını kaynatıyorlar ...
... Geçit töreni harikaydı. Bahsettiğim keçi bir sütuna girdi, mesafenizi korumanız ve orkestranın ritmine gitmeniz önemlidir, herkes peri keçisine hayran kaldı, tuhaf şeyler ona anlatıldı ...
... Vilna'da, komutanın ofisine kayıtlı bir çalışma izni alındı. 3-30 içinde uykuya daldı. Etrafta yangınlar çıktı, baskınlar akşam yemeğinden sonra, henüz yeni yerleştiklerinde başladı, ilk kez botlarını, pantolonlarını ve jimnastikçilerini çıkardı. Ev, şu anda büyük miktarda askeri birim birikimi olan ve istasyonda uçaksavar bataryası bulunan yük istasyonunun yanındaydı. İlk darbede, karşımızda duran ev yıkıldı. Odamızdaki patlama dalgası pencere çerçevesini yırttı, tek bir çiviye asılan ağır bir ayna ve başımızdaki sarkaç gibi sallandı. Hostes ve küçük çocukları uyandılar ve olanlardan dehşete düştüler. Avvakumov ile hostes odasındaki yerde durduk, çocuklarını bize bastırdı. Bütün hayatım hatırlanacak, elim oğlanın ılık avucunu tuttu ve içinde çocukça kalbi açıkça nabız atıyordu. Her bomba sana düşüyor gibiydi, ama korku yoktu. Çalışmalarımızda tüm bilinç adalet duygusuyla doluydu ve çocukların yakınlığı kalbi hayatın zaferine inançla doldurdu… ”
Zafer Nikolai Nikolayevich Avusturya topraklarında bir araya geldi.
Ve Şubat ayında, 1946, Zhukov, heyetle birlikte, faşizmin ideologlarının uluslararası bir denemesinin yapıldığı Nürnberg Duruşmalarına gönderildi. Zhukov çok endişeliydi ve görünüşte, bu heyecandan taktiksel bir hata yaptı: ilk sıraya oturdu ve despotların yüzlerini açıkça çizmeye başladı. Ama hemen geri dönmeye başladılar, ellerinin arkasına saklandılar. Sonra Nikolai Nikolayevich ayrılıyormuş gibi yaptı ve kendisi de son sıraya geçti. Oradan görülebiliyordu, elbette kötüydü, ama sanatçının yanında dürbün vardı. Doğru, buradaki işitilebilirlik de iyi olarak adlandırılamaz, ama bunlar. Son sırada oturanlar, özel kulaklıklar kullandılar. 40, Zhukov'un günlerini toplantıda harcadı ve dört yüzün üzerinde çizim yaptı - bu tarihi olayın tüm çizimlerinin bir kitabı.
Savaş hakkında daha fazlası, Zhukov ve Boris Polevoy'un dostluğuna başladı ve gelecekteki tüm yaşamları sürdü. Ünlü “Gerçek Bir Adamın Öyküsü”, 19 adamı tarafından gösterildi.
Ancak Nikolai Nikolaevich'in çalışmaları en iyisi olarak kabul edildi (bunun için ikinci Stalin Ödülü'nü aldı ve birincisi 1943 yılında savaş hakkında bir dizi çizim için verildi). Bu arada, sanatçının arşivinde Nürnberg sürecinde yapılan bir Alan portresi de var.
Çok az insan biliyor ama Oktyabryatskaya yıldızının yazarı olan Zhukov idi. Çocuklarını özveriyle seven bir adam, büyük bir zevkle savaştan sonra iki oğlunu ve iki kızını boyadı. Çocukların teması savaş sonrası çalışmalarında ana konulardan biri haline geldi.
Zhukov 24, yılın Eylül 1973'unda öldü. Birden, şöhretinin zirvesinde, kalp krizinden öldü ...
Yelets şehri de memleketini hatırlar. Kişisel eşyalarının, belgelerinin ve çizimlerinin çoğunun tutulduğu Nikolai Nikolaevich müzesine ev sahipliği yapar. Ve Zhukov'un kendisi, Moskova'da doğmuş olmasına rağmen kendisini Yelets olarak kabul ediyordu. Ve doğrudan Nürnberg sürecinden göndermeyi başardığı annesine yazdığı mektupta bile şöyle satırlar vardı: “Anne, burada sanatçılar var. Ama bizim - Yeletsky - en iyisi "...