“Ne dersin velet? Benimle savaşacak cesaretin var mı?” Murong Fei kılıcını kınından çıkardı ve Yi Yun’a doğrulttu. İfadesi küçümseme ve kışkırtma doluydu. “Tai Ah Kutsal Krallığı genç nesli arasında en iyisi olarak cesaretin var mı? Savaşamayacağını düşünüyorsan çabucak merhamet için yalvar!”
Murong Fei gittikçe daha kibirli davranmaya başladı. Yi Yun’un pes edeceğini tahmin etmişti çünkü.
Yi Yun ile savaşamazsa övünme hakkı kazanamayacağı için pişman olurdu.
Bu yüzden Yi Yun’u sinirlendirerek meydan okumayı kabul etmesi için onu kışkırtmaya devam ediyordu.
Yi Yun meydan okumayı kabul etmese bile onun için sorun olmazdı aslında. Gelecekte dost meclislerinde ve kendi aşiretinde gelecekte Büyük İmparator olabileceği söylenen Tai Ah Kutsal Krallığı’nın bir numarası Yi Yun’u aşağıladığını ama onun bir şey yapamayıp kuyruğunu kıstırarak kaçtığını söylerdi.
Bu da kabul edilebilir bir şeydi.
Murong Fei’nin provokasyonu, Tai Ah Kutsal Şehri savaşçılarının öfkeden köpürmesine sebep oldu.
Birçoğu bunu kabul edemeyecek duruma geldi!
“Amına koduğumun piçine bak, hiç onun gibi arsız bir orospu çocuğu görmemiştim!” dedi birisi ayağa kalkarak ve Murong Fei’yi işaret edip sövmeye başladı.
“Murong Fei tam bir puşt! O ve Murong Guang! Aynı aileden olmalılar! Birbirleriyle arsızlık konusunda yarışıyorlar!”
“Piçe bak! Kendisi bir bokmuş gibi mal mal konuşuyor! Neden daha önce sahneye çıkmamış öyleyse? Kum torbası! Yi Yun’un gücünün %30’u kalmış olsaydı tek harekette amına koyardı onun. Bir de yarak kürek konuşuyor! Köpekler bile onun kadar gürültülü havlamıyor!”
ÇN: Rahatladım valla.
Tai Ah Kutsal Krallığı savaşçıları küfretme konusunda oldukça iyiydiler.
Ama Murong Fei’nin derisi, şehir surlarından daha kalındı. Hiç istifini bozmadı.
Bana küfretseniz ne olur lan dalyaraklar?
“Hanımım, bu herif çok arsız.” Luo Huo’er’in yanındaki Hizmetçi Dong’er pembe ve yumuşak olan minik yumruklarını sıktı, öfkesinden dolayı yüzü elmadan bile daha fazla kızarmıştı. Öfkeyle konuşurken gelişmemiş göğsü, küçük bir balon gibi bir aşağı bir yukarı hareket etti.
Luo Huo’er tiksinti ve öfkeyle Muong Fei’ye baktı. İlk defa bu kadar arsız bir kurbağa görüyordu. Onun yanında, o nahoş Yi Yun bile bir melek gibiydi.
Murong Fei’nin kibirli hâlini gördükten sonra bir şey düşünüyormuş gibi siyah gözleriyle Yi Yun’a baktı. Luo Huo’er bir ikilemin içindeymiş gibi görünüyordu.
Karar vermeye çalışıyor gibi görünerek ufak parmaklarıyla pürüzsüz alnını ovuşturdu ve kendi kendine mırıldandı. “Sadece bir kere. Bir sorun olmamalı…”
…
Hakem, Kutsal Yaban Sahnesi’ndeki Yi Yun’a bakmaya başladı.
“Yi Yun, meydan okumayı kabul ediyor musun?”
Yi Yun’un hâlâ sessiz kaldığını gören hakemin bunu sormaktan başka çaresi kalmamıştı.
“Yi Yun, onların tuzaklarına düşme! Büyük bir savaştan sonra yenilgiyi kabul etmek utanç verici değildir. Öte yandan Murong Fei öyle utanmaz ki, insanların onu hor görmesine neden oluyor. Yenilgiyi kabul etmen yeterli. Onunla savaşırsan daha fazla aşağılanırsın.”
Chu Xiaoran, Yi Yun’un tuzağa düşeceğinden korkuyordu.
Cang Yan, Yi Yun’un yenilgiyi kabul etmek istemediğini görünce ayağa kalktı. “Yi Yun’u temsil ediyorum ve yenilgiyi kabul…”
Cang Yan daha konuşmasını bitiremeden bir süredir sessiz olan Yi Yun elini kaldırdı ve dedi ki: “Dur! Meydan okumayı kabul edeceğim!”
Ne?
Yi Yun’un sözleri herkesi şok etti. Herkes Yi Yun’un sınırında olduğunu söyleyebilirdi. Murong Fei’yi yenemezdi ama yine de meydan okumayı kabul etmişti, öyle mi? Bu, kendini sakatlamaya çalışmaktan başka neydi ki?
“Hahahaha!” Murong Fei kahkaha atmaya başladı. “Başlangıçta korkağın biri olduğunu düşünmüştüm ama şimdi öyle düşünmüyorum. Korkak değilsin, aptalın bayrak tutanısın. Çok iyi, hadi savaşalım! Seni köpek döver gibi döveceğim!”
Murong Fei, heyecanla yumruklarını sıktı.
“O kadar acele etme. Ben Tai Ah Kutsal Şehri genel grubunun lideriyim. Chu Xiaoran’ın yerimi almasına izin vereceğim!” Bunları söylerken sahnenin altındaki Chu Xiaoran’a baktı.
Chu Xiaoran bu sözleri duyunca donakaldı.
Onun yerine savaşmasına izin mi verecekti?
Genç grubunda kaybetmemişti. Turnuva kurallarına göre yenilmemiş herkes savaşma hakkına sahipti. Buna Wen Yu ve birkaç ilk yılındaki çaylak da dahildi.
Ama...Chu Xiaoran, Murong Fei’nin dengi değildi!
Murong Fei, Yuan Tesisi’ndeydi ve aralarındaki bu fark yüzünden onu yenemezdi. Üstelik Murong Fei gibi utanmaz bir tip de ona hafif davranmazdı.
Yi Yun, onun savaşmasını mı istiyordu?
Chu Xiaoran şaşkınlık içindeydi. O sırada Yi Yun Yuan Qi’sini kullanarak sesini ona iletti. “Savaşı uzat, Wen Yu ve geri kalanlar da öyle yapsın. Sahneye çıktıktan sonra mümkün olduğunca zaman kazanmaya çalış. Beş-on dakika zaman kazanmaya çalışın. Ne kadar uzun, o kadar iyi! Savaş başladığında da çabucak teslim olun.”
Yi Yun’un söyledikleri yüzünden Chu Xiaoran afalladı. Beş-on dakika zaman kazanmaya mı çalışacaktı?
Birkaç saat zaman kazansa bile Yi Yun için yetersizdi. Yi Yun tüm enerjisini tüketmişti ve onu geri kazanması için dört-beş gün gerekiyordu. Ve bu da, her türlü iyileştirici hazinenin kullanıldığı durumda!
“Yi Yun, ne yapıyorsun?” diye sordu Chu Xiaoran endişeyle. “Onun hilesine aldanma. Parlayabilmek için kasıtlı olarak seni kışkırtıyor.”
Yi Yun başını salladı. “Murong Fei’nin yaptıkları benim için anlamsız. Bir geri zekalıdan başka bir şey değil. Bir geri zekalının oyununa gelseydim ben de bir geri zekalı sayılmaz mıydım?”
Yi Yun’un sözleri Chu Xiaoran’ı cevap veremez hâle getirdi. “Öyleyse sen…”
“Ben sadece kazanmak istiyorum! Genel grup turnuvasını kazanmak istiyorum. Meydan okumasını bu yüzden kabul ettim. Sen, Wen Yu ve diğer gençler, bana zaman kazanmamda yardım edin!”
Turnuva kurallarına göre, bir taraf savaşması için sahneye birini gönderdiğinde, diğer taraf sahnedekini indirip başka birini gönderebilirdi. Bunun daha önce olmamış olmasının nedeni ise, Yi Yun’un Tai Ah Kutsal Krallığı adına savaşabilecek tek güç olmasıydı.
“Kazanmak mı istiyorsun? Bu şartlar altında kazanabilir miyiz?” Chu Xiaoran şaşkındı. Yi Yun’un sözlerine inanamıyordu.
“Deneyeceğim. Kendime pek güvenim yok, ne olacağını ben de bilmiyorum.” Yi Yun bunları söyledikten sonra Kutsal Yaban Sahnesi’nden indi.
Chu Xiaoran’ın kafası karışmıştı.
“Hahaha! Kalkan olarak bir kadın kullanıp kaçtın!" Murong Fei, Yi Yun Kutsal Yaban Sahnesi’nden inerken güldü. Kahkahası kısıtsızdı ve içinde sapıklığından da bir iz vardı. “Küçük güzel kız, buraya gel de kıdemli erkek kardeşinle biraz oyna! Ne kadar da güzelsin! Endişelenme, nazik olacağım!”
Murong Fei’nin bakışları Chu Xiaoran’ın elbiselerini aştı ve memeleriyle kalçalarına kilitlendi.
Bu da, Chu Xiaoran’ı öfkelendirdi. Saldırmak ve Murong Fei ile mücadele etmek istedi ama Yi Yun’un sözlerini hatırlayıp buna katlandı.
Bir süre kibirli davranmana izin vereceğim!
Yi Yun’un ne yaptığını bilmemesine ve onun kendine güvenmediğini söylemesine rağmen, Chu Xiaoran’ın Yi Yun’a karşı karşılıksız güveni vardı. Onun bir mucize yaratabileceğine inanıyordu.
Aklında bu düşüncelerle hakeme dedi ki: “Üzgünüm, kendimi aniden bu savaşın içinde bulmayı beklemiyordum. Bir süre hazırlanabilir miyim?”
Hakem biraz şaşırdı! Hazırlanmak mı?
Chu Xiaoran’ın neye hazırlanmak istediğini bilmese de kafasını salladı.
“Pekala!”
…
O sırada Yi Yun arenadan ayrılmıştı bile. Figürü bulanıklaşarak ortadan kaybolmuştu.
Enerjisinin büyük kısmını kaybetmiş olsa da sıradan insanların yüzlerce katı bir hızla hareket etmeye devam edebilirdi.
Birkaç nefeslik zamanda birkaç yüz metre ötedeki taş bir kulübenin önüne geldi. Tai Ah Kutsal Şehri’nin sokaklarında belli aralıklarla bu taş kulübeler vardı. İnsanların dinlenmesi için inşa edilmişlerdi.
Ama o taş kulübenin içinde kırmızılar giymiş bir kız vardı. Avludaki tırabzanların üzerinde oturuyor, yan taraftaki ağaca sırtını dayıyordu. Her iki ayağını da tırabzanlardan sarkıtmıştı. Dere kenarına oturup ayaklarını suya sokan bir kıza benziyordu.
“Luo Huo’er!”
Yi Yun, Luo Huo’er’in ses iletimi yüzünden arenadan çıkıp buraya gelmişti.
“Luo Hanım, dayanıklılığımı çabucak yenileyebilecek bir metruk kemik kalıntınız mı var?”
“Kalıntı mı? Uh...sanırım öyle…” Luo Huo’er dalgın dalgın düşünürken Yi Yun’un sorusuna öylesine bir cevap verdi.
“Öyle bir kalıntı mı var?” Yi Yun buna inanamadı. Enerjisinin büyük bir kısmı ya da tamamı tükenmiş birinin enerjisini yenileyecek bir kalıntı, Şehir Lordu’nun bile sahip olmadığı bir şeydi!
Savaşçılar için, kalıntıyı özümsemek zaman alırdı. Kalıntılarla enerji kazanabilirlerdi ama etkileri yavaş olurdu. Aslında, çok sınırlı etkileri olurdu. Göklere meydan okuyan Altın Karga türünün kanının bile böyle bir etkisi yoktu.
Bunu inanılmaz bulsa da Luo Huo’er’in ona yalan söylemek için bir sebebi yoktu. Bu durumda şımarıklıklarına devam edecek değildi ya!
“Gerçekten öyle bir kalıntı varsa, çok değerli olmaz mı? Benim kullanmam için…” Yi Yun sözlerine devam etmedi. Luo Huo’er’in arka planı gizemliydi ve onun sağduyuya ters açıklamalarına göre, bu kalıntı anormal derecede değerli olacaktı.
Yi Yun’un sözlerini duyan Luo Huo’er diyecek bir şey bulamadı. Nasıl olurdu da öyle harika bir kalıntıya sahip olabilirdi? Yi Yun’un enerjisini, sadece kendi özel yetenekleriyle yenileyebilirdi.
Bununla birlikte, yeteneği, ırkını ve aşiretini açığa çıkarırdı. Ve bunlardan, başkasının haberinin olmasına izin veremezdi.
Luo Huo’er şımarıktı ama yalan söylemede iyi değildi. Elini kıyafetine silmek istedi ama Yi Yun’un tekrar soru sormak istediğini görünce öfkelendi ve ona bakarak bağırdı. “Bu saçmalıkları nerenden uyduruyorsun? Sadece orada kal!”
“Uh…” Yi Yun söylemek istedikleri boğazında takılıp kaldı. Birkaç saniye önce kendi kendine mırıldanan Luo Huo’er’in tavırlarında böyle 180°’lik bir dönüş olmasını beklememişti.
“Uzan!” Luo Huo’er taş masayı işaret ederek konuştu.
Masanın uzunluğu bir feetti ve bu da Yi Yun’un kararsız kalmasına neden olmuştu. Üzerine oturmak için bile oldukça küçükken nasıl yatacaktı?
“Zaman yok, acele et!” diye bağırdı Luo Huo’er. Yi Yun’un taş masaya yatmaktan başka çaresi yoktu.
Yi Yun bir yetişkinin boyuna sahipti, bu yüzden taş masaya bir akrobat gibi yatmak zorunda kalmıştı. Dikkatli olmazsa düşebilirdi.
Luo Huo’er Yi Yun’un komik hâlini görünce gülümsemeye başladı. Yi Yun’a sataşmak için bu fırsatı kullanmak istiyordu ama buna zaman olmadığından bunu yapmaktan vazgeçti.
Irkının gizemli tekniğini kullanmak üzereydi ama sonra kalıntılar konusundaki meseleyi düşündü. Boyutlar arası yüzüğünden bir metruk kemik kalıntısı çıkardı ve Yi Yun’a verdi. “Bu özel bir ilaçtır, ye!”
“Özel bir ilaç mı? Bu mu?” Yi Yun elindeki şekere benzeyen kalıntıya bakıp şaşırdı.
Benim çocuk olduğumu mu düşünüyorsun?
Artık bir Metruk Gök Ustası’ydı ve o kadar da aptal değildi. Bu, herhangi bir yerden alınabilecek sıradan bir kalıntı değil miydi?
Bu şey onun enerjisini çabucak yenileyebilir miydi? Şaka mı yapıyorsun?