Ve aynen böyle, dört yıllık özenli çalışmanın ardından Leibowitz, de Vries ve grubunun geri kalanı, akranları ve ilgilenmeye çalıştıkları topluluk tarafından hain olarak ilan ediliyordu. Leibowitz bana “Bu standartlara duyulan ihtiyacın büyüklüğünü başından beri anladık” dedi. “Tartışmanın büyüklüğünü anladığımızdan emin değilim. Bu, dünyamızın, toplumsal cinsiyete önem veren dünyanın patlamasının bir sonucu.”
1950 lerde ve 60’larda, Avrupa ve Amerika Birleşik Devletleri’ndeki küçük bir doktor kadrosu, tıbbi olarak geçiş yapmak isteyen yetişkinlerin nasıl değerlendirileceği hakkında konuşmaya başladı. Başlangıçta WPATH adını alan endokrinolog Harry Benjamin, tedavi etmeyi kabul ettiği kişilerin (çoğunlukla trans kadınlar) “yanlış bedende doğdukları” fikrini benimsedi. Memnun olmayan hastalardan dava açılmasından korkan doktorlar, zihinsel istikrar nedenleriyle hastaları hızlı bir şekilde dışladılar. Ve keyfi olarak, yalnızca Pennsylvania Üniversitesi’nden bir tarihçi olan Beans Velocci gibi, tanımladıkları cinsiyet olarak geçeceğine inandıkları kişileri dahil ettiler. geçen yıl bir makalede yazdı TSQ’da: Transgender Studies Quarterly. Bazı doktorlar, trans yetişkinlere, geçiş yaptıktan sonra heteroseksüel olarak yaşama sözü verdirdi.
İlk Bakım Standartlarını yazan küçük klinisyen grubunun tamamı cisgenderdi. 1979’da WPATH oluşturulduktan sonra, transgender savunucuları organizasyonda giderek daha fazla nüfuz kazandı, ancak birçok trans birey, standartların sonraki versiyonlarını paternalist ve tedaviye karşı küçük düşürücü engeller olarak gördü. Bazı genital ameliyatlar için standartlar, yetişkinlerin tanımladıkları cinsiyette bir yıl yaşamasını ve iki ruh sağlığı uzmanından sevk sağlamasını gerektiriyordu. SOC8, yetişkin hasta ve cerrah arasında bir “ortak karar verme” modelini benimseyen, bu gereksinimleri ortadan kaldıran ilk versiyondur.
Gençler için tıbbi geçişe doğru atılım 1980’lerde Hollanda’da gerçekleşti. Çocuklarda uzmanlaşmış Hollandalı bir klinik psikolog olan Peggy Cohen-Kettenis, cinsiyet disforisi (daha sonra cinsiyet kimliği bozukluğu olarak adlandırılır) yaşayan gençlerin tavsiyelerini almaya başladı. Ancak emekli olan Cohen-Kettenis bu bahar bana telefonda terapinin birincil yanıt olmadığını söyledi. “Sonsuza kadar oturup konuşabiliriz, ancak gerçekten tıbbi tedaviye ihtiyaçları vardı.” Vücutları istemedikleri bir şekilde geliştikçe, “sadece bu yüzden daha da kötüye gittiler.” O zamanlar Hollanda’da ve başka yerlerde uygulanan 18’e kadar beklemek yerine birkaç hastasının hormon tedavisine 16 yaşında başlamasına yardım etmeye karar verdi. Onları haftalık, ardından aylık olarak izledi. “Sürpriz bir şekilde, ilk çift ilk geldiklerinden çok daha iyi durumdaydı” dedi. “Bu beni devam etmem için cesaretlendirdi.”
Cohen-Kettenis devrim niteliğindeki bir tedavi protokolünün oluşturulmasına yardımcı oldu. FG olarak bilinen Hasta Sıfır, 1987 civarında bir pediatrik endokrinolog olan Henriette A. Delemarre-van de Waal’a sevk edildi ve daha sonra Amsterdam’da Cohen-Kettenis ile birlikte cinsiyet kliniğini kurdu. 13 yaşında, FG kadın ergenliği geçirme konusunda umutsuzdu ve Delemarre-van de Waal onu ergenlik baskılayıcılara verdi, daha sonra Cohen-Kettenis onu izledi. İlaç ikincil cinsiyet özelliklerinin gelişimini duraklatacak, FG’ye vücudunun kendisine ihanet ettiğini hissetme deneyimini yaşatacak, zaman kazanacak ve testosteron almaya karar verirse daha sonra erkek ergenliğini geçirmesini kolaylaştıracaktı. Cohen-Kettenis’in de tedavi ettiği transseksüel yetişkinler, bazen, hayal ettikleri eril veya dişil ideale ulaşabilecekleri zaman, hayatlarının erken dönemlerinde geçiş yapmayı dilediklerini söylediler. FG, tarihçi Alex Bakker’ın Amsterdam kliniğiyle ilgili 2020 tarihli bir kitabı olan “The Dutch Approach”a verdiği röportajda, “Tabii ki bunu istedim” dedi. “Daha sonra ilk olanın ben olduğumu fark ettim, kobay. Ama umurumda değildi.”
Önümüzdeki on yılda, Cohen-Kettenis ve Delemarre-van de Waal, tıbbi tedaviye aday gibi görünen gençler için bir değerlendirme tasarladı. Ailelerle yapılan anketlerde ve oturumlarda Cohen-Kettenis, genç bir kişinin cinsiyet hoşnutsuzluğunun nedenlerini araştırdı ve bunun terapiyle mi ilaçla mı yoksa her ikisiyle mi daha iyi çözülebileceğini düşündü. Politika, dikkat eksikliği ve yeme bozuklukları gibi sorunları olanlar veya istikrarlı, destekleyici aileleri olmayanlar için tedaviyi engelleyebilecek faktörleri ortadan kaldırmak için tedaviyi geciktirmekti. Cohen-Kettenis, “Başlamalarına izin vermeden önce birçok başka iş yaptık, bu da onlar için çok fazla hayal kırıklığı yarattı” dedi. “Belki de erken aşamalarda çok seçiciydik.” Geriye dönüp bakıldığında, yararlanabilecek gençlerin dışlandığını düşündüğünü söylüyor.
Kaynak : https://www.nytimes.com/2022/06/15/magazine/gender-therapy.html