"Birçok gidenin her biri memnun ki yerinden
Birçok seneler geçti; dönen yok seferinden"
Konunun din kısmını bir kenara ayırırsak, bizim için genelde ölümü en iyi özetleyen Yahya Kemal Beyatlı'nın Sessiz Gemi şiirinden yazıya giriş yapmamızı sağlayan o efsane dizeleridir. Ölüm gibi dünyanın en iç karartıcı olayını alegorik bir anlatımla sessiz bir gemiye benzetmiş ve konuyu kapatmıştır Beyatlı.
Durum bizim için biraz daha az konuşmaya açık bir haldeyken Avrupa'da bunun tam tersi bir trend doğuyor: Ölüm kafeler. İlk olarak 2011'de başlayan bu akımın artık ciddi bir taraftar kitlesi var.
Haliyle konsept olan ölüm kafelerin görünüş olarak diğerlerinden çok da bir farkı yok. Öyle kuru kafalar, tabutlar, kötü Amerikan korku filminden fırlama maskeler falan yer almıyor. Fikir ise çok basit: Kafeye gidiyorsunuz, yiyecek bir şeyler söylüyorsunuz (evet bir yandan yemek yiyorsunuz) ve hiç tanımadığınız biriyle ölümden sonraki yaşamı, ölüm anını, kötü kokan cesetleri, reenkarnasyonu konuşuyorsunuz. Buradaki en önemli nokta hiç tanımadığınız biriyle konuşuyor olmanız ki hem daha önce duymadığınız bir fikri duyma ihtimaliniz artsın hem de karşı tarafın ne diyeceğinden hiç etkilenmeden özgürce fikrinizi söyleyebilin. Ayrıca her masanın bir de 'danışmanı' var. Danışman birbirlerini hiç tanımayan insanların sohbete daha çabuk adapte olabilmesi için destek sağlıyor.