New York'ta Midcentury Glass Retreat
Tasarımcı Brad Dunning, Fred Woodward ve eşi Janice'nin yardımıyla, orta yüzyıl konutu mükemmelliğe kavuşturuldu.
Bu makale ilk olarak Architectural Digest'in Eylül 2015 sayısında yayınlandı.
Bazen evi bulursun. Bazen ev seni bulur.
Janice ve Fred Woodward, 1980'lerde New York'un Greenwich Village'sinde tek yatak odalı büyüleyici bir yürüyüş olan yeni evliler olarak ilk evlerine yerleştiklerinden beri bu şekilde hissetmişlerdir. Ve kuzeye, kenar mahallelerde iki çocuk yetiştirdikleri sevgili bir eve taşınırken devam etti. Şirketin uzun süredir tasarım direktörü olan Fred, "Biz şanslıydık" diyor. GQ (tarafından yayınlandı Mimari ÖzetAna şirketi Condé Nast). "Yaşadığımız her evin bizi bulduğuna hep inandım." Kısmet duygusu hiçbir zaman çift, New Briarcliff Manor'da üç pastoral arazide modernist bir cam kutu olan mevcut ikametgahlarında meydana geldi. York. “Burayı ilk gördüğümde kalbim durdu. "Bu olağanüstü - birisi kendi kişisel tek katlı gökdelenini inşa etti" diye düşündüğümü hatırlıyorum.
O birisi Roy O. Allen, saygıdeğer Skidmore, Owings & Merrill firmasının ortağı ve belki de en çok Manhattan'daki ABD Çelik Binası'nın (şimdi One Liberty Plaza) mimarı olarak biliniyor. Allen evi 1957'de inşa etmiş ve içinde yaklaşık on yıl yaşamıştır. Rezidansı 70'lerin başında satın almış ve kırk yılını orada satmış olan bir çift, Fred bir gazete emlak ekindeki listeye rastladığında onu satıyordu. "Reklamdaki fotoğraf bir posta pulundan büyük değildi" diye hatırlıyor. Ama evin nadir olduğunu söyleyebilirim, bu yüzden Janice ve ben oraya gittik. Daha sonra bunu düşünmeden edemedim. "
Kendisi ve eşi tetiği çektikten sonra, Fred Los Angeles merkezli iç mimar Brad Dunning'den ne elde ettiklerine bir göz atmasını istedi. "Benim için," diyor Dunning, "tüm yollar Mies van der Rohe'ye veya Mies van der Rohe'ye çıkıyor, bu yüzden ormanın içine yerleştirilmiş o cam ve çelik pavyonu gördüğümde, bu bir vizyondu. Yine de boya soyuluyordu ve perdeler yırtık pırtıktı. Hepsi yüzyıl ortası gotik sahnesi için yapıldı. Ama dikkatli bakarsan bir mücevher görebilirsin. "
Ve böylece çok yıllık bir restorasyon başladı. İlk başta Woodwards işi basit tutabileceklerini düşündüler. Janice, "Küçük şeyler boyama," diyor. "Hızla taşınmayı planladık." Ancak Dunning ve Brooklyn merkezli mimar Sebastian Quinn ile konuşmak, onların özel bir şey yapma fırsatı bulduklarını anlamalarına yardımcı oldu. Bu gergin olmadıkları anlamına gelmez. Fred, "Bir müzede yaşamak istemedik" diye açıklıyor. “Ruhu korumak ama aynı zamanda onu evimiz yapmak istedik. Hassas bir danstı. "
Dunning, çifte, eğer Allen bugün evi inşa ediyor olsaydı, neredeyse 60 yıl önce uyguladığı standardın aynısını kullanacağını hatırlattı: mevcut en modern yüzeyleri ve mobilyaları kullanmak. Tasarımcı, "Amacım her zaman orijinal mimariye saygı duymak" diyor. Ancak mobilyalar, sanat eserleri ve nesneler eklektik olmalı ve hatta çağdaş bile olabilir. Hepsi retro veya dönemse, bir sahne setine sahip olursunuz. "
En büyük değişiklikler pişmiş toprak zemini koyu gri terrazzo ile değiştirmek ve şömineyi eklemek oldu. Fred başlangıçta oturma odasının bir köşesine İskandinav tarzı bir asma şömine yerleştirmek istedi. Ancak Dunning, bunun dış mekandaki görüş alanlarını gizleyeceğini belirttikten sonra Quinn, oturma ve yemek alanları arasına açık bir şömine koymak, etkili bir şekilde yarı ayrı bir yemek yaratmak Uzay. Oturma odasının ocağa bakan ve aynı zamanda çevrenin büyüleyici manzarasını da gören L şeklindeki kanepesinde çok zaman geçiren Fred, "Bu bir oyun değiştiriciydi" diyor. Minderlere çoktan bir oluk taktığımı görmüyor musun? şaka yapıyor.
New York, Briarcliff Manor'daki 1957 tarihli bir cam ev, GQ tasarım direktörü Fred Woodward ve eşi Janice için karşı konulamaz olduğunu kanıtladı. Çift, mimarlık firması Sebastian Quinn Building Workshop ile koordineli olarak tasarımcı Brad Dunning tarafından denetlenen mülkün uzun bir tadilatını üstlendi.
Janice ve Fred, evi şimdi üniversite çağındaki çocukları Olivia ve Hank'le paylaşıyorlar. Adil olmak gerekirse, camdan bir ev sakinlerinden talepte bulunur. Minimalizm felsefesiyle her gün yaşamakla ilgilidir. Fred gülerek, İnan bana, dedi, bu benim için kolay değildi. Yaratıcı insanlarla çalışan uzun bir kariyere kısmen teşekkürler ( GQ o sanat yönetmeniydi Yuvarlanan kaya 14 yıl boyunca), mobilyaların yanı sıra harika fotoğraflardan oluşan bir koleksiyon biriktirdi. "Hayatlarımızı yok etmemiz gerektiğini fark ettik" diyor. “Ev, gerçekten neye ihtiyacımız olduğunu anlamamızı sağladı. Bu iyi hissettirdi."
Bir yaz akşamında bahçede yürürken Fred ve Janice şu soruyu ele alıyor: Neden camdan bir evde yaşasın? Fred, bir an durakladıktan sonra şunları söylüyor: “Üniversite birinci sınıfımdan beri sanat tarihi dersinden beri böyle bir ev hayal ettim. Profesörün bir Miesian evinin resmini gösterdiği anı açıkça hatırlıyorum. Mississippi'de küçük bir kasabadan bir çocuktum ve bu kadar güzelliğin mümkün olduğuna inanamazdım - yaşayabilirsin içeride Sanat. Bu görüntü, hayatımı peşinden koşarak geçirdiğim bir dünyayı çağrıştırdı. "
Janice başını salladı ve ekliyor, “Günün en sevdiğim zamanı, dışarıda durup evin bir Japon feneri gibi sıcak ve dingin parladığını gördüğüm gün batımı. Ve karar veremiyorum: Burada olmak mı, güzelliğe hayran olmak mı, yoksa güzelliğin içinde mi olmak istiyorum? Sahip olmak çok güzel bir problem. "
Fred kabul ediyor. Bazı geceler iş çıkışı eve giderken, şansına neredeyse inanamadığını söylüyor: "Hepsi ben David Byrne'ın "Bu benim güzel evim değil" şarkısını söylediği Talking Heads şarkısı duydum. Ama sonra hatırlıyorum, Evet, dır-dir!"