Yüksek doğrudan savaş özelliklerine ek olarak - tank manevra kabiliyeti, mükemmel silahlanma, zırh direnci açısından dikkat çekiciydi - otomobil, seri seri üretiminin organizasyonu için son derece önemli bir an olan tasarımın yüksek üretilebilirliğine sahipti.
“Perçin tankları” iş akışını karakterize etmek için doğru bir tanım değildir, ancak savaş yıllarında T-34'in üretimine bakarsanız, sadece akla gelen şey budur. Gerçek şu ki, artık perçinlenmiş ve pişmiş değil. Evet, dünyada kimse olarak değil.
Seri üretim olmasaydı, askeri zafer söz konusu olmazdı ve burada Koshkin’in tasarım dehası, T-34’un hem yapımına hem de geliştirilmesine katılan onlarca kişinin bilimsel ve mühendislik dehasıyla birleşti. Askeri fabrikalardaki mühendis ve zanaatkarların, kaynakçıların, montajcıların, kadın ve gençlerin kahramanca çalışması olmasaydı, T-34 olmazdı silah Zafer.
Dünyanın en büyük üretim silahları olan dönemin en önemli silahları olan tanklar “Tankograd” oldu - Nizhny Tagil. Ural tank fabrikasının kapısından çıkan ilk T-34 onları N183. Comintern 18 Aralık yılın 1941. Toplam olarak, Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında, Ural Tank Fabrikası, 30 bin 627 tank T-34-76 ve T-34-85 üretti.
Mühendis ve teknoloji uzmanlarının zor işleri sonuçlarını verdi. Savaş sırasında, bir tank üretmenin emek yoğunluğu 2,4 kat azaldı ve maliyet tank başına 270 bin ruble'den 142 bin ruble'ye düşürüldü. Bir dizel motor üretiminin karmaşıklığı 2,5 zamanlarda azaldıysa, o zaman zırhlı gövde - bütün 5 kez. Zırhlı tekne üretimi için çalışma sürecinde böylesine dramatik bir niteliksel gelişmeye neden olan şey neydi?
1941'te, Ukrayna SSR Bilimler Akademisi Elektrik Kaynak Enstitüsü, Kiev'den Nizhny Tagil'de kurucusu (1935 yılı) kurucusu ve yöneticisi Yevgeny Oskarovich Paton'du. Elektrik Kaynağı Enstitüsü'nün tüm çabaları Nizhny Tagil'deki tank üretiminin bilimsel, teknik ve örgütsel sorunlarını çözmeyi amaçlıyordu.
T-34'in avantajlarından biri, ön zırhının ve döküm kulesinin eğimli düzenlemesiydi (ancak, farklı endüstrilerdeki savaşın bütün yılları hem döküm hem de kaynaklı kuleler yaptı). Zırhı el ile pişiriyorlardı, uzun bir süreçti ve bunu çok yetenekli bir kaynakçı yapabilirdi.
Savaştan önce bile, Paton üretimde kaynak işleminin otomasyonu ile ilgili deneylere başladı. 1939 - 1940'te, Paton Enstitüsünde yüksek performanslı otomatik tozaltı ark kaynağı oluşturulması tamamlandı. SSCB Hükümeti Kararnamesi 20 Aralık 1940, yeni teknoloji 20 tesislerinde tanıtıldı, çelik kirişler, köprü vinçler, arabalar, kazanlar, gemilerde kullanılmaya başlandı.
Savaştan önce, Sovyet endüstrisi manşette gerçek bir koz aldı - dünyada benzerleri olmayan çelik kaynağı için otomatik bir teknoloji. Tankların üretiminde el ile yapılan kaynağa göre olağanüstü bir etki yarattı. Dünyada hiç kimse böyle bir şey yapmadı - Amerika Birleşik Devletleri'nde II. Dünya Savaşı sırasında, 19. yüzyıl kruvazörlerinde olduğu gibi tank zırhı perçinlendi ve Almanya'da elle pişirildi.
Nizhny Tagil'de, Elektrikli Kaynak Enstitüsü dünyada ilk kez T-34 tanklarının zırhlı kaynaklarının otomatik olarak kaynaklanması teknolojisini geliştirdi ve tanıttı. Zırhlı tankların üretimi için bir üretim hattı kuruldu. 1942'un sonunda, Ural tank fabrikasında altı ünite zaten çalışıyordu ve daha sonra - on dokuz. Diğer tank fabrikaları, Uralmash ve Çelyabinsk'e tahliye edilen Voroshilov Kirov Fabrikası da tozaltı kaynakla aktif olarak ilgilendiler. Tozaltı kaynak tesisatları, bir ya da başka bir işletmede - yalnızca Tank Endüstrisi Halk Komiserliği fabrikalarında, 1943 tarafından 50 otomatik kaynak tesisatı işinde çalışıldı.
Otomatik kaynak performansı, diğer kaynak yöntemlerinin performansı ile karşılaştırılabilir değildi. Örneğin, kulenin omuz askısı sektörü 5 saat boyunca ve otomatik bir makine - 49 dakika boyunca elle kaynatıldı. 280 yerine, otomatik kaynak için yüksek vasıflı kaynakçılar, 57-5 eğitim günlerinden sonra, genellikle gençler olan 10 işçilerini ağırladı. Ek olarak, bir kurulumun girişi yedi kaynak transformatörü ve sekiz şok regülatörü serbest bıraktı. Tesisler% 42'e kadar elektrik tasarrufu yapmaya başladı.
Büyük bir artı daha vardı: otomatik kaynak sırasında, metaldeki iç gerilmeler önemli ölçüde azaldı. Bu tavlama fırınlarının kullanımı ile dağıtım yapmayı mümkün kıldı - yerel stresler ortadan kalktı.
Bir problem vardı. Bunlardan biri zırh çeliklerinin otomatik kaynağı sırasında oluşan çatlaklardı. İnce, genellikle gözle görülmeyen. Elektrik Kaynağı Enstitüsü'nde çözüm bulundu - kesme kenarına düşük karbonlu bir dolgu teli yerleştirme önerisi vardı. Böylece, sadece dikişin ve bölgenin karbonlaşması azalmakla kalmadı, aynı zamanda işlemin verimliliği de arttı.
Daha sonra, Donbass'taki savaş bitmeden AN-1'un akı rezervlerinin erimiş olduğu ortaya çıktı. Uzmanlar, kaynak metalurjisinin geliştirilmesine temel bir katkı sağlayan en zor görev üzerinde çalışmaya başladı. Çok kısa bir sürede, yüksek fırın cüruflarının akı olarak kullanılması kararlaştırıldı. Kömür üzerinde çalışan yüksek fırın cürufu ortaya çıktı - içinde neredeyse hiç kükürt yoktu. Tam teşekküllü bir kaynak akısı olmak için, yüksek fırın cürufu, 10% manganez oksitinden yoksundu ve metaluristler, cürufa manganez cevheri ekledi.
T-34'in piyasaya sürülmesiyle birçok zorluk ve problem çözüldü, yaratıcıların kahramanlıklarını ve Victory silahlarını üretenlerin kahramanlıklarını anlatmak için tek bir kitap yeterli değil. Tüm karmaşık teknik ürünler gibi, T-34 de kendi isimlerini yaşamaya başladı, isimler, olaylar ve efsanelerle büyüdü. Asıl kişi, savaş aracında sınırsız bir kaynak bırakan tasarımcı Mikhail Koshkin'in efsanesiydi.