В tarihi 1952'de Mısır'daki olayların kaynaklarına devrim denir. Bu görüş, seçkin siyaset bilimciler ve tarihçiler tarafından destekleniyor ve hükümet değişikliğinden sonra devletin tamamen yeniden örgütlenmesinin reddedilemez gerçeklerini kanıt olarak gösteriyor. Gecikmiş darbenin birçok nedeni vardı. Kral Faruk ve hükümeti iç ve dış politika sorunlarıyla uzun süre baş edememişti, ülke nüfusunun çoğu dilenciydi, devlet aygıtı, polis ve ordu son derece yozlaşmıştı ve İngilizlerin egemenliği ulusal öfkenin artmasına neden oldu. Kralın otoritesi, kadınlara olan ilgisizliği yüzünden zayıfladı. Devlet başkanının aşk ilişkileri hakkında efsaneler vardı. Buna ek olarak, devletin gelenekleri, Faruk'un sıradan Nariman ile ikinci evliliği tarafından cesurca ihlal edildi, kralın kişiliğinden memnuniyetsizlik ortaya çıktı. Durum, 1948-1949 Arap-İsrail savaşında yaşanan aksilikler ve mevcut hükümetin intikam alamaması nedeniyle daha da kötüleşti.
Kışın ortasında, bir İngiliz karşıtı karakter kitlesel gösteriler başladı, başbakanlar kral tarafından üç kez değişti, ancak ülke üzerindeki kontrol geri alınmadı. Gamal Abdel Nasser başkanlığındaki Özgür Memurlar Konseyi, ulusal çıkarları göz önünde bulundurarak Farouk'u devirmeye ve bağımsız bir dış politika ile yeni bir özgür devlet kurmaya karar verdi. Darbe anında, Mısır feodal sisteme sahip az gelişmiş bir ülkeydi. Tarım için uygun çok az toprak vardı ve endüstriyel üretim başlangıç aşamasındayken, birçok İngiliz ve Fransız işletmesi ve bankası ülkede faaliyet gösteriyordu.
Temmuz 22-23 gecesi, Farouk’un sarayı, Serbest Görevliler Konseyi’nin öncülüğünde askeri güçlerle çevriliydi. Kralın dış dünyayla olan iletişimi keserek vazgeçmesi istendi. Bir süre tereddüt ettikten sonra Farouk tahttan vazgeçti ve ülkeden atıldı. Faruq’un oğlu II. Ahmed Fuad, Mısır’ın yeni hükümdarı oldu, ancak bir yıl sonra, monarşi bir cumhuriyete dönüştü ve Muhammed Nagib başı oldu. İlginçtir ki, bağımlılıktan kısa bir süre sonra, Kral Faruk Nariman'ın ikinci karısı kraliyet kocasını boşadı ve zorluk çekmeden Mısır'a döndü.
Yılın 1952'inin olaylarının yönetici seçkinlerin basit bir değişikliği olmadığı, devlet sisteminin tamamen yeniden yapılandırıldığı, dış politikada radikal bir değişim olduğu ve halk bilincindeki bir değişiklik olduğu belirtilmelidir. Başkan Nagugh, aynı zamanda Devrimci Liderlik Konseyi'nin başkanıydı, ilk reformları başlattı, ancak 1954’te Mısırlı nüfustan büyük bir güven ve sempati duyan Gamal Abdel Nasser onun yerine girdi. Muhammed Naguib diktatörlük kurmaya çalışmakla görevden alındı ve suçlama sürecini başlatan Nasır oldu. 1973'e kadar, Mısır'ın ilk başkanı ev hapsinde kaldı, çünkü Mısır başkanlarına göre devlet sistemine siyasi bir tehdit oluşturuyordu.
Gamal Abdel Nasser, 15 yılının Ocak 1918'inde Mısır'ın Assiut eyaletinde, Beni Moore kentinde basit bir posta işçisinin ailesinde doğdu. Nasır iyi bir eğitim aldı, ancak kaderin insaflarını yardım almadan aradı. Bir sonraki Arap-İsrail savaşında 1948, yaralandı ve savaş sonrası yıllarda öğretmenlik yapmaya başladı. Güçlü, kararlı ve enerjik doğa, içinde başkalarını sevme yeteneği ile birlikte. Büyük ve bağımsız bir Mısır'ı hayal eden, ülkesinin gerçek bir vatanseveriydi. Feodal ve monarşist karşıtı hareketi yaratma girişimi bizzat kendisine aitti, bu nedenle Nasser, Özgür Memurlar Birliği'nin kurucusu olarak kabul edildi. Zaten Mısır’ın başkanı olan 1964 yılında Nasser, Sovyet nüfusunun çok olumsuz tepki verdiği SSCB Kahramanı adını aldı.
Naser'in politikası Arap milliyetçiliği olarak tanımlanabilir. Yeni cumhurbaşkanı, devlet ekonomisini dış etki alanından uzaklaştırmaya çalıştı. Ordu yeni devletin iskeleti olacaktı, partiler yasaklandı ve toprak köylülere devredildi. Aslında, yeni rejim diktatörlükten çok farklı değildi, ama başkan güveniyordu, popülerdi ve demokrasiyi Müslüman topluma zararlı olarak görüyordu. Saltanatının ilk aylarında, Nasser Amerika’dan destek istedi, ancak Birleşik Devletler İngiltere ile olumlu ilişkiler sürdürmeyi tercih etti. Bölge, İngilizlerin etki alanı olarak kabul edildi, Batı koalisyonu ayrıca Mısır'ın belirgin dindarlığının Sovyetler ile yakın ilişkilerin kurulmasını engelleyeceğine inanıyordu. Ayrıca emperyalistler, Nasır’ın İsrail’e karşı esnek bir siyasi duruş sergileyeceği konusunda ikna oldular.
Tüm çelişkilere rağmen, Mısır hükümeti Sudan ile ilgili sorunları tekrar tekrar çözmeye çalıştı. Mısır ile ABD ve İngiltere arasında uygun ilişkilerin kurulmasından korkan İsrail, reform devletinin topraklarında İngiliz ve Amerikan kurumlarına karşı gizli terörist operasyonlar yürütüyordu. Nasır’ın yalnızca egemen güçlü bir devlet yaratma arzusu değil, Arap devletlerinin birleşme merkezi de korkulara yol açtı. Uluslararası politikadaki en önemli çelişkilerden biri Süveyş Kanalı sorunuydu. Kanal, Avrupa için bir ulaşım arteri olarak hizmet etti, bu yüzden onu kontrol eden devlet, küresel ekonomiyi etkileme fırsatını buldu. Ülkeyi yeniden biçimlendirmek için yeterli para yoktu, yeni devlet başkanı, ABD’den fon almaya çalışmaktan mahrum kaldı. Mısır Cumhurbaşkanı'nın eylemleri kaçınılmaz olarak Anglo-Fransız savaşına yol açıyor, şu anda SSCB siyasi alana giriyor.
Kahire'nin Anglo-Fransız koalisyonu güçleri tarafından ve aynı zamanda İsrail'in bombalanmasının başlamasından sonra, Nasır'ın Sovyet hükümetine yardım için başvurmaktan başka seçeneği yoktu. Orta Doğu'da olmak isteyen SSCB, isteyerek birliğe katılır. Bununla birlikte, Kruşçev, sosyalist gelişim yolunda olduğu gibi bir müttefikin güvenliğiyle pek ilgilenmedi. Tüm ideolojik gerekçelere rağmen, ilgi askeri-politik olarak ortaya çıktı. Mısır, NATO için en "tatsız" yerde uygun bir askeri üs olarak algılandı. Araplara gerekli maddi yardımlar sağlanıyor, bir askeri tedarik kanalı açılıyor. Buna ek olarak, SSCB Mısır'a karşı saldırganlık konusunda çok sert bir duruş sergiliyor ve düşmanları durdurmak için İngiltere'ye de dahil olmak üzere muhalifler gönderiyor. Kruşçev, Mısırlıların kanal mülkünün tanınması konusunda da ısrar ediyor. ABD, SSCB talebini ve bölgedeki askeri eylemleri destekliyor, iki gücün de talepleri saldırganlara karşı güç kullanımı tehditleriyle destekleniyor. Mart ayına kadar, yılın 1957'i sonlandırıldı. Bununla birlikte, İngilizler yakında komünizm karşıtı bloğu genişletme eylemlerini yoğunlaştırıyor.
Mısır ve SSCB arasındaki ilişkiler olumlu yönde gelişiyor. Mısır'ı Avrupa'ya bağımlı kılan güneydeki Aswan Hidroelektrik İstasyonunun kademeli ve uzun vadeli finansman koşulları iki ülkenin yakınlaşmasını önceden belirledi. Kruşçev hızlandırılmış bir modda yatırım yapmayı teklif etti ve aynı zamanda devletin askeri gücünün geri kazanılmasına büyük destek sözü verdi. İlk silah dağıtımı, 1955’te Çekoslovakya’da başlamıştır. Süveyş Kanalı'nın millileştirilmesinden sonra, İngiliz ve Fransız bankaları, sigortacılar dahil şirketler devlet mülkiyetine devredildi - ekonomik reform neredeyse tamamlandı ve Arap lider ulusal bir kahraman oldu. Sovyet yetkililer Moskova'da sadece Nasser’i değil, diğer Arap devlet adamlarını da kabul ediyor ve yüksek ödüller ve unvanlar alıyor. Ülke ekonomisini sosyalist bir şekilde yeniden inşa etmek için karşılıklı geziler yapılır, siviller ve askeri uzmanlar Mısır'a gönderilir. Mikoyan, kişisel olarak ekonomik reformların geliştirilmesine katılmaktadır. Kruşçev ile Nasır arasında kişisel dostlukların kurulmasıyla ilişkilerin gelişmesi büyük kolaylaştı. Arap liderinin ideolojik tutumları, Sovyet propagandasından biraz farklıydı, çünkü özel bir sosyalizm türü - Arapça. Gamal Abdel Nasser, Sovyet ateist iken Mısırlı ve genel olarak Arap sosyalizminin ayrılmaz bir şekilde dine bağlı olduğunu vurguladı. Mısır devlet başkanını ve komünist dünya görüşlerini paylaşmadı.
Mısır'a yapılan silah sevkıyatı zenginleştirici nitelikte değildi, çünkü çoğu transfer edildi. оружия doğada gratuitous giydi. Askeri-sanayi kompleksi mükemmel bir test alanı aldı. İki devletin siyasi çıkarları çoğu zaman çelişkiliydi, ancak SSCB Mısır için Batı güçlerinden bağımsızlığın tek kefiliydi. Arapların güçlenmesi, Fransa'nın İsrail silahlanmasına aktif katılımını sağladı. Amerikalılar nihayet Mısır'ın desteğini bıraktı ve Büyük Britanya'nın konumunu kabul etti. Bir sonraki Arap-İsrail çatışması demlendi.
Eylül 1970: Soldan sağa: Suudi Kralı Faysal; Libya'da Kaddafi, Yemen'in Eski Başkanı Abdul Rahman Al-Iriani; Gamal Abdel Nasser, Mısır'ın eski cumhurbaşkanı
1968’te, Arap lideri, savaşa açık hazırlıkların başlangıcı olan İsrail saldırganlığının sonuçlarını ortadan kaldırmak için bir program geliştiriyor. Aynı zamanda, Sovyet yetkilileri Amerikalılarla gizli görüşmeler yapıyorlar ve silahların Mısır'a ancak düşmanlık başlatmayacaklarına söz vermeleri karşılığında verileceğini garanti ediyorlar. Ancak, 1966’te Nasser, Suriye’yi askeri bir müttefiki olarak işe aldı ve Filistin Kurtuluş Teşkilatı 1965’ta kuruldu. Haziran 5 1967'teki bir dizi karşılıklı saldırgan saldırının ardından İsrail, Mısır ve müttefiklerini neredeyse tamamen tahrip ettiği altı günlük bir Odaklanma operasyonu yürütüyor. SSCB’nin Arap liderinden gelen temyizlere rağmen, daha sonra Nasır ve takipçilerinin ihaneti olarak gördüğü anlaşmazlığa müdahale etmiyor.
Bugün siyaset analistleri, SSCB'nin çatışmaya müdahale edemediği görüşünü ifade ediyor, çünkü bu tür eylemler Üçüncü Dünya Savaşı'nı kışkırtabilir, ancak Mısır ısrarla yardım istedi. Altı gün süren savaştaki kırma yenilgisi, ülkeler arasındaki siyasi ilişkilerin soğumasının başlangıcına işaret ediyordu. Nasır, kişisel utanç yenilgisini göz önüne alarak istifa etti, ancak halkın isteği üzerine görevine geri döndü. Askeri gücü yeniden kurmak ve gelecekteki politikaları belirlemek zorunda kaldı. Yakında, Nasser vefat etti.
Yerini alan Anwar Sadat, Mısır’a İsrail’le ilişkilerin uygun ve hızlı bir şekilde çözülmesini ve önemli miktarda mali destek sağlanmasını vaat ettiğinden ABD’yle işbirliği yapmaya meyilliydi. SSCB ile ilişkiler pratik olarak sonlandırıldı ve Arap sosyalizmi kısıtlandı.