Az önce düşünmeye başladım.
Çocukluğumun bayramlarını özledim gibi bir cümle kurmak için çok mu genç daha yaşım?
Ama özledim.. Babamın doğduğu ve her bayram bir gün önceden gidip kaldığımız o iki katlı, mavi renkli, arkasında gizli kocaman bir bahçesi olan, İstanbul'un merkezinde ama İstanbul 'dan uzak o evi özledim. Bayram sabahı yengemin yaptığı açmaların kokusuyla uyanmayı özledim.Yeni alınan kıyafetimi ilk kez o sabah giyecek olmanın verdiği heyecanı özledim.Annemler alt katta kahvaltıyı hazırlarken, yukarıdaki pencereden, babamların bayram namazından gelişlerini beklemeyi ve sonrasında edilen o şen şakrak kahvaltıları özledim.
Sonra düşünmeye devam ettim,şimdiki bayramların hiç tadı yok diye. Mesela o ev artık yok. Yengemın yaptığı açmaların kokusuyla uyanamıyorum. Artık kimse harçlık da vermiyor.
Büyümek kötü şey galiba. Büyüdükçe hiç birşeyin tadını eskisi gibi yoğun alamıyor insan. Ve büyüdükçe eskiye özlem artıyor. Yada bugün ben fazla duygusalım, bilemiyorum :)
Böyle oturmuş düşünürken, bir ses kulağıma fısıldadı.
"Evet" dedi, "Sen fazla duygusalsın."
"İlla o evin mi olması gerekiyor bayramlardan aynı tadı alabilmen için? Hem yengen yine yapar açma, ne olacak? Babanlar yine gidecek bayram namazına zaten.Bir tek harçlık yok, onu da kafaya takmayacaksın artık, kazık kadar kız oldun!"