Bilimsel Adı : Hyaeninae Crocuta, Hyaeninae Hyaena, Hyaeninae Parahyaena
Anavatanı : Afrika kıtası ve Hint alt kıtasına özgüdür.
Çizgili sırtlan Afrika kıtasının kuzey yarısında, Asya’nın batısında (Anadolu dâhil),
Arap Yarımadasında ve Hindistan’da bulunur. Yaşam alanı yarı çöl ve kurak bölgelerdir.
Beslenme : Etçil Leş de yerler.
Ağırlık ve Boy : Çizgili sırtlan 110 cm uzunluğa (+30 cm kuyruk) ve 40–50 kg ağırlığa sahiptir.
Çoğalma :
Genel Bilgiler : Aslan, Afrika’da bulunan etobur hayvanların arasındaki en güçlü çeneye sahip hayvanlardır. Asıl sırtlanların çeneleri o kadar kuvvetlidir ki kemikleri bile kırabilirler. Bu yüzden çok aç kaldıklarında kemik yedikleri de görülmüştür.
Asıl sırtlanlar küçük gruplar halinde yaşarlar ve başında bir dişi vardır. Sürüyü ava yönlendirir ve sürüye yol gösterir. Çizgili sırtlanın yaşam şekli benekli sırtlanınkinden çok farklıdır. Yalnız yaşamayı tercih eder. Çok nadiren, aile fertlerinden oluşan ufak gruplar kurabilir. Diğer sırtlan türleri gülermiş gibi sesler çıkarırken, çizgili sırtlan sessiz bir hırlamadan başka ses çıkaramaz. Kendine ait bölgesine çok önem verir ve bu bölgeyi savunur. Kendi gücü ile büyük hayvanları avlayamaz. Genelde leş ile beslenir. Bunu yanı sıra küçük kemiricileri, kuşları, kertenkeleleri, bazen keçi, koyun ya da köpek avlayabilir.
Çizgili sırtlan diğer sırtlanlardan (örneğin: benekli sırtlan) daha zarif bir vücut yapısına sahiptir. 110 cm uzunluğa (+30 cm kuyruk) ve 40–50 kg ağırlığa varır. Sırtından bir sırada büyüyen kıllarını korkutmak için havaya dikebilir; böylece asıl olduğundan daha büyük gözükür. Rengi gridir ve tüm vücudunda belirgin siyah çizgileri vardır.
SIRTLANLARIN GÜCÜ
Sırtlanların vücutlarına çarpık bir görünüm veren eğimli sırtları vardır. Boyun ve omuz kasları çok güçlüdür; bu sırtlanların kendilerinden çok daha büyük hayvanları bile kolaylıkla yere devirmelerini sağlar. Genellikle karanlıkta avlanan sırtlanlar çok iyi bir gece görüşüne sahiplerdir. Birkaç kilometreyi saatte yaklaşık 40 kilometre hızla koşabilirler. Sırtlanlar kendilerinden daha büyük ve daha kuvvetli hayvanları yakalamak için sayısı 10 ila 20 arasında değişen gruplar halinde avlanırlar. Eğer çok fazla yiyecek varsa hayvanın yenmeyen kısımlarını sürükleyerek, bunları daha sonra yemek üzere su çukurlarında saklarlar. Christopher O’Toole & John Stidworthy, Mammals, The Hunters, s.64–65 www.hayvanlaralemi.net