ASDIC ekran
Grand Admiral'in gözlemlerine göre, İngilizlerin eskortu genellikle en gelişmiş sonardan değil, zayıf koruma ile ayırt edilen en yeni gemilerden oluşuyordu. Bu nedenle, Almanlar geceleri ve ASDIC'in denizaltıları yeterli bir mesafeye yerleştiremediği bir yüzey pozisyonundan eskort gemilerine saldırmaya karar verdi. Ve gece, Almanları hem havadan hem de gemilerden gelen gözlemcilerden fışkırmayı engelledi. Ve Doenitz'in taktikleri bol miktarda meyve verdi - cezasızlıkla U serisinin tekneleri kıskanılacak bir düzenlilikle tabana daha fazla yeni gemi gönderdi.
Atlantik Savaşı bölümlerinden biri
Her savaş bir satranç oyununa çok benzer - düşmanın her hareketi karşı tarafa karşılıklı adımlar aramaya zorlar. İngiltere, Sahil Güvenlik Muhafızlarının gemilerine ve uçaklarına Mark I tipi özel denizaltı radarları kurarak cevap verdi, özellikle, Bristol Beaufighter Mk IF iki kişilik ağır avcı uçağı, dünyada 270 kg bulucu versiyonuyla donatılmış ilk uçak oldu. Ancak bu radar, yüzeydeki bir denizaltının tespit edilmesi için tam olarak uygun değildi ve 1941'in başında Mark II ile değiştirildi. Bu ekipman, 13 km mesafedeki çıkıntılı tekerlek yuvasına “bakma” olanağı sağladı, ancak onunla da zorluklar vardı. Gerçek şu ki, gece deniz seviyesinden gelen müdahale denizaltının yerini maskelediğinden, uçak bir Alman denizaltının bombalanmasına devam edemedi. Uçağın 850 metreyi geçmeyen rakımlarda uçması gerekiyordu, aksi takdirde sudan yansıyan radar sinyalleri ekranları aydınlattı. Ancak böyle bir teknik rol oynadı - Almanlar saldırılarda hızlarını azalttı ve İngiliz Deniz Kuvvetleri'ndeki kayıplar, özellikle Sahil Komutanlığı menzili içinde düştü.
Bristol Beaufighter Mk IF - dünyanın ilk kanatlı radar gemisi
O andan itibaren, Alman denizaltılar, her taraftan "kurt sürüsü" konvoylarına büyük bir saldırı - Dahası, Almanlar bu kadar uzağa İngiltere sahilinden gelmeye başladı; bu da her yerde bulunan yer belirleyicileriyle uçağın tespitini dışladı. Sonra Amerikalılar da aldı - Mayıs ve Haziran aylarında, Naziler, Yankee tüccarlarının 1942'ini 200 civarında battı.
Cevap gelmekte uzun sürmedi. Konsolide B-24 Liberator tipinin ağır ve uzun menzilli uçaklarında, müttefikler, 1-2 GHz frekanslarında çalışan yeni radarlar ve güçlü ışıldaklar Leigh Light'ı kurdular.
B-24 Liberator'ün kanatları altındaki Leigh Light
İkincisi, 1,5 km mesafeden bir ışınla saldırı için yüzeye çıkan bir Alman denizaltısını aydınlatmayı mümkün kıldı ve bu da saldırıyı büyük ölçüde basitleştirdi. Sonuç olarak, Alman U-botları çok daha hızlı ve daha eğlenceli bir şekilde battı. Alman denizaltıları üzerindeki bu tür İngiliz hilelerine karşı mücadelede, FuMB1942 Methox modelinin yer belirleme dedektörleri 1'nin ortalarında ortaya çıktı, daha sonra FuMB9 Wanze ve FuMB10 Borkum, FuMB7 Naxos tarafından çok geç geliştirildi ve savaşın sonuna kadar böyle devam etti. Almanlar, sadece alınan radyo emisyonunun ve hassasiyetinin çalışma aralığını değiştirdi. Almanların, Fransız şirketinin depolarından hazır Metox alıcılarını ödünç almaları dikkat çekicidir. Sadece, "Cross of Biscay" takma adını aldıkları tahta haçın etrafına aceleyle dikilen alıcı antenlerin icat edilmesi gerekiyordu. Radyasyonun erken tespiti, bu tür alıcıların önemli bir avantajıydı. uçak İngiliz kuvvetlerinin yer belirleyicileri. Denizaltı komutanı Metox'tan (veya sonraki sürümlerden) bir sinyal alır almaz, derhal tekneyi suya daldırdı. Ve tüm bunlar, teknelerin uçak radarları tarafından tespit edilmesinden önce oldu.
FuMB1 Metox kontrol donanımları
İngilizler, bulucu radyo dalgasının frekansını ve uzunluğunu değiştirerek Metoks ile basit ve kanıtlanmış bir şekilde savaşmaya karar verdi. Yılın 1943'unun başında, 3'in dalga boyu olan 10 GHz frekansına sahip olan Mark III ortaya çıktı: Şimdi uçaklar, örneğin pilleri şarj etmek için yüzeylenmiş, şüphesiz bir denizaltıya uçabildiler. Metoks böyle bir durumda sessizdi. Ve bu konuda Almanlar hikayeler ilk başta U-teknelerin keşfedilme nedenleriyle ilgili varsayımları ciddiye aldılar. Hayatta kalan komutanlar gece baskınından önce Metoks'tan gelen alarmı duymadıklarını, ancak bazı nedenlerden dolayı mühendislerin denizcileri dinlemediklerini söylediler. Bunun yerine, İngilizlerin dizel motorlardan gelen termal radyasyonla ilgili denizaltıları aramaya karar verdiler! Sonuç olarak, denizaltıların motor bölmelerinin ısı yalıtımı için çok zaman ve para harcadılar. Denizaltılara su altı araçlarının hızını azaltmak dışında hiçbir şey sağlamayan özel ısı kalkanları yerleştirildi. Doğal olarak, bu eylemden mantıklı bir şey çıkmadı ve Mayıs-Haziran 1943’te Almanlar yüzlerce denizaltısını kaybetti. Almanlara ilişkin içgörü, H2S radarının (magnetron lambası) parçalarının Rotterdam'daki düşmüş bir İngiliz uçağında bulunmasından sonra geldi. Sonunda, tüm kuvvetler, 10 cm dalga boylu yeni bir radar alıcısı geliştirmeye başladı.
Almanlar, denizdeki 10 metre yükseklikte asılı kalan balonların yardımıyla "uçan radar" ı yanlış yönlendirmeye çalıştı. Bold kod adı altındaki bu tuzaklar, Müttefik radarın sinyallerini yansıtan çelik kablolarla donatıldı ve sürüklenen şamandıralara bağlandı. Ancak etkililikleri beklenmedik şekilde düşüktü - Bold, radar ekranında kolayca kaydedilen denizaltından önemli ölçüde daha düşük bir dağılım alanına sahipti. Yılın 1943'unun sonunda birçok Alman denizaltına giren Snorkel, beklenmedik bir çıkış yoluydu - pilleri sudan çekerek yeniden şarj etmek için kullanılabilirdi. Almanlar bile onları özel bir radyo emici malzeme ile kapladılar - burada bulucular neredeyse güçsüzdü. Denizaltılar, 7 radar radarlarının maruziyetini etkin bir şekilde belirleyebilen FuMB10 Naxos ile donatılmaya başladığında çok geç oldu - Almanlar denizaltıları çok kaybetti.
Ama sadece konumlandırıcıların yardımıyla Dozen'in “kurt paketleri” için avlanıyordu. Büyük Alman topraklarıyla iletişim kurmak için denizaltılar yüzeye çıkmaya, koordinatlarını belirlemeye ve komuta veya komşu gemilere yayılmaya zorlandı. Kuvvetler tarafından yönetildikleri yer burası filo Müttefikler, koordinatları avcılara geçti ve Almanları boğdu. Tipik olarak, bir grup avcı, düşman için çok az şans bırakan birkaç muhrip veya fırkateyn içeriyordu. Bu tür kayıplardan kaçınmak için Almanlar, hızlandırılmış formda önceden kaydedilmiş ve daha sonra saniyenin sadece bir kısmında iletilen know-how - “şırınga” şanzımanları elde ettiler. Alıcı istasyonda, sadece radyogramın kaydını yavaşlatmak zorunda kaldı.
Otomatik radyo bulucu Huff-Duff ve bir savaş gemisindeki anteni
Bu sorunun cevabı, bu tür "hızlı-ateş" radyo programlarının yönünü tespit etmek ve tespit etmek için keskinleştirilmiş otomatik radyo bulucu Huff-Duff oldu. Hem gemilere hem de nirengi işlemlerini basitleştiren kıyı direklerine yerleştirildiler. Bu, Alman kriegsmarinin tabutundaki mütevazı bir saplama oldu.
Genel olarak, savaşın sonuçlarına göre, Alman Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'nın elektronik istihbaratı sıklıkla ihmal ettiği söylenebilir. Bu arada, Britanya'nın gökyüzündeki elektromanyetik radyasyonun düzenli olarak ele alınması, Almanlara savaşın karmaşıklığı hakkında çok şey söylerdi.
Devam edecek ...