Yukarıda ve bu videonun açıklama alanında atıfta bulunacağım yakın tarihli bir videoda, Yehova'nın Şahitlerinin Teşkilatı'nın bağış düzenlemesiyle nasıl bir yol ayrımına geldiğini ve ne yazık ki yanlış yola girdiğini gösterebildik. . Neden bunun bir yol ayrımı olduğunu iddia ediyoruz? Çünkü bir asırdan fazla bir süredir Watch Tower, gönüllü bağışlar artık yayın işi yapmak için gerekli araçları sağlamadığında, liderliğin bunu Yehova Tanrı'nın kendilerine operasyonları askıya alma zamanının geldiğini söylediğinin bir göstergesi olarak alacağını söyledi. Eh, o zaman geldi, çünkü vermek isteyip istemediklerine ve ne kadar vermek istediklerine karar vermeyi yayıncılara bırakmak, artık onlara ihtiyaç duydukları fonları sağlamak değil.
Ve işte sorun. Şimdi taahhüt edilen aylık bağışlar istiyorlar, ancak Ağustos 1879'da Zion's Watch Tower dergisi şunları söyledi:
“'Sion'un Gözetleme Kulesi'nin destekçisi olarak YEHOVA'ya sahip olduğuna inanıyoruz ve durum böyleyken asla insanlardan destek istemeyecek veya rica etmeyecek. 'Dağların bütün altınları ve gümüşleri benimdir' diyen, gerekli parayı temin etmezse, yayına ara verme zamanının geldiğini anlarız.” (w59, 5/1, Sf. 285) [Kalın yazı eklendi]
Yani, işte buradasın. Watch Tower, Bible & Tract Society 1879'da (ve o zamandan beri) erkeklerden destek istemek veya işi finanse etmek için taahhütte bulunmak gibi araçlar kullanarak nazik bir zorlamaya boyun eğmediğini söyledi. Dernek, bir yüzyıldan fazla süredir olduğu gibi, gönüllü bağışlar temelinde kendini finanse edemiyorsa, o zaman bu, çadırları toplamanın zamanının geldiğini gösterir, çünkü artık tüm gümüş ve dağlarda altın. Bu onların para ve finansman konusundaki resmi pozisyonudur ve her zaman böyle olmuştur. Bu nedenle, yayınlara göre, yeterli gönüllü bağış yapılmadığından Yehova Tanrı işi durduruyor, ancak Yönetim Kurulu mesajı almayı, duvardaki yazıyı görmeyi reddediyor. İşleri kolayca toparlayabilir ve örgütü kapatabilirler çünkü açıkça Yehova onu desteklemiyor ve ihtiyaç duydukları bağışlarla desteklemiyor, bunun yerine diğer kiliseleri yaptıkları için kınadıkları şeyi yapmaya karar verdiler: Rehin talep ediyorlar! Bu taahhütler, dünyadaki her cemaatin, yerel şube tarafından belirlenen yayıncı başına bir miktara dayalı bir karar alındıktan sonra yapması gereken aylık bağış şeklini alır. ABD'de, miktar 8.25 dolardır.
Daha önce bahsettiğim Yönetim Organının Yeni Bağış Düzenlemesi Yehova'nın Teşkilatı Desteklemediğini Kanıtlıyor başlıklı bir önceki videomda, bu düzenlemenin iddia ettikleri gibi gönüllü bir bağış olmadığını, ancak bir rehin isteme veya talep etme fikriyle eşleştiğini gösterebildik. ikiyüzlü bir şekilde kınamaya devam ettikleri bir şey. Bir şeyi nasıl yapıyorlar ve aynı zamanda yaptıklarını inkar ediyorlar?
Bu yeni bağış düzenlemesinin ikiyüzlülüğünü alenen ifşa etmekte yalnız değildim ve teşhirin bir etkisi var gibi görünüyor, çünkü Eylül yayınında aceleyle bir çürütme, yine bir başka hasar kontrolü girişimi eklemek için ayarlanmış görünüyorlar. Yönetim Kurulu üyesi Anthony Morris III, dinleyicilerini yalvarmadıklarına, para talep etmediklerine veya kimseyi para için zorlamadıklarına ikna etmeye çalışmak için tam on dakika harcıyor. Dinleyelim:
[Anthony Morris] Para hakkında konuşacağız. Şimdi gerçek şu ki biz asla para için yalvarmayız. Bu yüzden uzun ömürlüdür. Burada bir denge var ve gözetleme kulesine geri dönmek çok uzun zaman önceydi. Hıristiyan âlemiyle ilgili yaygın bir âdete göre, Rab'bin davası için para istemeyi hiçbir zaman uygun görmedik. Rabbimiz adına çeşitli dilencilik araçlarıyla toplanan paranın rahatsız edici olduğu, onun için kabul edilemez olduğu ve ne yapılan işi ne de yapılan işi verenlere bereket getirmediği kanaatimizdir. Bu nedenle, vermeye zorlanmak zorunda değiliz. Paramızı Gökteki Krallık faaliyetlerini desteklemek için memnuniyetle kullanırız.
Anthony Morris III, diğer kiliseler gibi dilendiklerini, para talep etmediklerini ve kardeşleri para için zorlamadıklarını reddediyor. Ama dürüst mü?
Yaşlıların bir karar vermesi ve geçmesi gerekiyor. Bu bir seçenek değil. Bunu yapmazlarsa, çevre gözetmeni onlarla konuşacak. Hala işbirliği yapmayı reddederlerse, kaldırılacaklar ve daha uyumlu ihtiyarlarla değiştirilecekler. Bu, daha önce ihtiyarlar prensiplerine dayanmayı seçtiklerinde yapıldı. Bu gönüllü bir bağış gibi görünmüyor. Talep bile değil. Bu zorlama. Peki, cemaat içinde Yehova'nın Şahitlerinin denildiği gibi, bunu sıradan yayıncıların düzeyine indirdiğimizde ne olacak?
Diyelim ki 100 müjdeciden oluşan bir cemaat Amerika Birleşik Devletleri'nde ayda 825 dolar göndermeye karar verdi, ancak elektrik, telefon, gaz ve su gibi yerel hizmetleri karşılamak için fon aldıktan sonra 825 dolarlık yükümlülüğü karşılayamıyorlar. Sonra ne? Eh, büyük ihtimalle, bir sonraki hafta ortası toplantısında özel ihtiyaçlar bölümü olacak. Müjdecilere Yehova’ya vaat ettikleri bağlılıkları “sevgiyle” hatırlatılacak. Elbette bu, suçluluğunuza etki ediyor, çünkü oradaydınız ve karar için oy vermek için el kaldırdınız - çünkü her zaman lehinize elinizi kaldırmanız gerekir ve Tanrı itiraz etmek için elini kaldıran zavallı ruha yardım etsin. Her neyse, orada olduğunuz için, artık kişisel olarak katkıda bulunmak zorunda hissediyorsunuz. İşini kaybetmen önemli değil. Dört çocuk babası olmanız önemli değil, hepsi yayıncı, yani aylık 50 dolara yakın bir ödeme. Sizden katkıda bulunmanız bekleniyor… dürüst olalım… her ay payınızı ödemeniz bekleniyor.
Sadece birkaç yıl önce yerel meclis salonunu kullanırken cemaatlerin ödediği kirayı ikiye katladıklarını hatırlıyorum. Kirayı ikiye katlamanın nedeni, yerel şubenin onlara gitmek için fazlalığa ihtiyaç duymasıydı. Peki, yayıncılar gelmedi ve 3000 dolarlık bir eksiklik vardı. Meclis Salonu komitesi daha sonra, o hafta sonu salonu kullanan on cemaate, her birinin eksikliğini her birinin 300 dolar tutarında telafi etme yükümlülüğü olduğunu bildirdi.
Anthony Morris III, bağışın gönüllü olduğunu ima ederek zorunlu ödeme miktarlarının gerçekliğini reddediyor. Anthony, biz aptal değiliz. Ördek gibi yürüyor, ördek gibi yüzüyor ve ördek gibi vaklıyorsa, bizi ne kadar ikna etmeye çalışsanız da kartal olmadığını biliyoruz.
Anthony şimdi bize bağış yapmak için üç kutsal neden sunacak. İlkini dinleyelim:
[Anthony Morris] Krallık kitabından bazı düşünceler almamız gerektiğini düşündüm, neden istekli olduğumuz ve vermeye bu kadar istekli olduğumuz 3 neden. Bazı güzel düşünceler. Birincisi, Yehova'nın gözünde sevindirici olanı yapmakla bağlantılı.
Örgüte bağışlanan paranın Yehova'yı memnun ettiğini söyleyerek çok küstahça davranıyor. Anthony Morris'e “Hey, Katolik Kilisesi'ne para bağışlayarak Yehova'yı memnun eden şeyi yapacağım” deseydiniz, sizce ne derdi? Belki de sizinle, Katolik Kilisesi'ne para bağışlamanın Yehova'yı memnun etmediğini, çünkü onlar sahte doktrin öğrettiklerini ve Vahiy Canavarı'nın imajı olan Birleşmiş Milletler'e bağlı olduklarını ve milyonlarca dolar ödüyorlar. Yıllarca çocuk cinsel istismarını teminat altına aldığı için tazminat ödedi. Sanırım onunla aynı fikirde olabiliriz, ancak tüm bunların aslında Yehova'nın Şahitlerinin teşkilatı için de geçerli olduğu sorunuyla karşı karşıyayız.
Anthony daha sonra, vermemizin neşeli ve özgür olması gerektiğini göstermek için Korintliler kitabından alıntılar yapıyor.
[Anthony Morris] İkinci Korintliler 9:7. Herkes gönülsüzce ya da zorlama altında değil, yüreğinde kararlı olduğu gibi yapsın, çünkü Tanrı sevinçle vereni sever. İşte bizde var. İhtiyaçlar ortaya çıktığında Yehova'ya vermekten mutluluk duyarız ve teşkilat bunu dikkatimize sunar. Örneğin, yıllık toplantıda yaptığımız afetler ve benzeri, afetlerin arttığına dair rapor ve Tanrı'nın krallığının milyonlarca dolarlık parası kardeşlerimize yardım etmek için kullanıldı.
Böylece kardeşler, afet yardımına özel bir ihtiyaç olduğunu bildiklerinde, milyonlarca dolar bile olsa neşeyle verdiler. Peki, çocukların cinsel istismarı mağdurlarının nafakasının ödenmesi için milyonlarca dolar harcandığını öğrendiklerinde ne olacak? Yönetim Kurulu neden bu tahsisli fonların kullanımı konusunda temize çıkmıyor? Gerrit Losch, 2016 Kasım yayınında, gerçeği bilmeye hakkı olan birinden bilgi saklamanın yalan olduğunu söyledi. Bir amaca katkıda bulunanın, parasının bu amaç için kullanılıp kullanılmadığını bilmeye hakkı olduğunu ve katkıda bulunanın onaylamayacağı şeyler için ödemeye yönlendirilmeyeceğini kabul etmiyor musunuz?
[Anthony Morris] Ama iş vermek söz konusu olduğunda, ayetin dediği gibi bireysel bir sorumluluktur, gönülsüzce değil gönülde çözülür. Ve dipnot kelimeyi isteksizce ele alıyor, bu yüzden insanları utandırmıyoruz, yalvarırım. Bak, halin iyi, neden daha fazlasını vermiyorsun? Bu onların işi değil ve bu bizim işimiz değil. Kendi kalbimizde çözmeliyiz. Bu yüzden parayı tartışırken, insanları ahh'ye sokar, hatta parayı almak için isteksizce vermelerini sağlamaya çalışırız gibi görünmüyoruz. Bu organizasyon bu değil. Elbette Christendom, para dilenmekte uzmandırlar.
Sürekli para dilenmediklerini söylüyor. Bu doğru, ama alakasız. Bu bir saman adam argümanıdır. Kimse onları para için “yalvarmakla” suçlamıyor, bu yüzden kolayca üstesinden gelebilecekleri bir itiraz olduğunu iddia etmek, kolayca yakabilecekleri bir saman adam yapmak. Yalvarmak yerine, daha çok bir fatura tahsildarı gibi davranıyorlar. Örneklemek için, tüm bunların başladığı 2014 yılına geri dönelim. Tüm İbadet Salonu kredilerini iptal ettiklerini “büyük bir şevkle” ilan ettikleri Mart 2014 tarihli mektubu hatırlıyor musunuz? Bunu neden yapsınlar ki? O zaman net değildi. Tek bildiğimiz, bu mektubun cemaatlere okunmayan ikinci sayfasında, ödenmemiş kredisi olan bir salonun yaşlılarının aynı miktarda veya daha fazla miktarda gönüllü bağış için bir karar vereceklerini belirttiğiydi. kredinin. İşte Kanada'da gönderilen mektubun asıl metni: Tüm Cemaatlere Mektup, 29 Mart 2014, Re: Dünya çapında İbadet Salonu ve Toplantı Salonu inşaatını finanse etmek için düzenleme (bu mektubun açıklama alanında o mektuba bir bağlantı sağlayacağım) video.)
Bu yeni çözümlenmiş aylık bağış için ne kadar kullanılmalıdır?
Şu anda kredi geri ödemesi yapan cemaatlerdeki ihtiyarlar muhtemelen en azından mevcut aylık kredi geri ödemesiyle aynı miktarda bir karar önereceklerdir… ["en az" italik yazılmıştır]
Orada biraz duracağım ve bunu kabul edebilirsiniz. İhtiyarlar kurulunun koordinatörü olarak hizmet ettiğim cemaatte, hafıza uygunsa, ayda 1,836 dolarlık bir kredi ödememiz vardı. Bu mektup çıktığında, Yönetim Kuruluna düşüncesizce boyun eğmeye istekli olmadığım için uzaklaştırılmıştım. Yine de, ihtiyarlar görev bilinciyle aylık 1,800 dolarlık bağış kararını okurken oradaydım. Yani yanlış yönlendirme oldu. Tek yaptıkları ipotek kredisinin adını değiştirmek oldu. Artık bu bir ipotek değil, bir bağıştı. Hala paralarını alıyorlardı, ancak aradaki farkla, bir kredi sonunda ödenir, ancak bir çözümün zaman sınırı yoktur.
Bu politikanın arkasındaki nedenin netleşmesi uzun yıllar almadı. Artık ipotek kredisi kalmadığından, Yönetim Kurulu tüm salonların kendilerine ait olduğunu ve bunları yalnızca kullanımları için cemaatlere kiraladığını iddia edebilirdi. Bununla birlikte büyük satış başladı.
Bu 2014 mektubunun tüm paragrafını okuyalım çünkü bu, Örgüt'te şu anda olanlarla ilgilidir.
Şu anda kredi geri ödemesi yapan cemaatlerdeki ihtiyarlar, bağışların artık “Kingdom Hall Construction Worldwide” katkı kutusundan alınmayacağını göz önünde bulundurarak, en azından mevcut aylık kredi geri ödemesiyle aynı miktarda bir karar önereceklerdir. Borçları olmayan cemaatlerdeki ihtiyarlar veya dünya çapında İbadet Salonu inşaatını desteklemek için daimi kararları olanlar, yeni kararın miktarını belirlemek için tüm müjdecilerle gizli bir anket yapmalıdır. Bunu, dünya çapında İbadet Salonu ve Toplantı Salonu inşaatını destekleme kararı da dahil olmak üzere, yerel cemaat harcamalarına aylık ne kadar katkıda bulunabileceklerini gösteren, yayıncılar tarafından isimsiz olarak doldurulacak kağıtlar dağıtarak yapılabilir. (Tüm Cemaatlere Mektup, 29 Mart 2014, Re: Dünya çapında İbadet Salonu ve Toplantı Salonu inşaatını finanse etme düzenlemesi)
Bu nedenle, Yönetim Kurulu sıradan Şahitlere Hıristiyan Âleminin kiliselerini toplama plakasını geçtikleri için küçümsemeyi öğretirken, onlar kağıt parçalarını dağıtıyor ve insanlara aylık bir bağış için kişisel bir taahhütte bulunmalarını sağlıyor. Görünüşe göre ve bunu hepimiz kendimiz görebiliyoruz, kağıt parçaları üzerindeki isimsiz taahhütler işi bitirmiyordu, bu yüzden şimdi sadece herkesin önceden belirlenmiş bir miktarda katkıda bulunmasını istiyorlar. Bunu görebiliyor musun?
Anthony şimdi bize JW.org'a bağış yapmak için 2 numaralı nedeni veriyor.
[Anthony Morris] Şimdi ikincisi. Bu ilginçtir, Musa Kanununda bulunan yürekleri araştıran bir ilkedir. Dilerseniz Tesniye 16'ya ve Tesniye 16'ya dönün ve o zaman Yahudiler için geçerliyken bağlantıyı göreceksiniz, günümüzde bizim için nasıl geçerli olduğunu göreceksiniz.
Anthony Morris, bağış yapmak için ikinci nedeni için neden İsrail ulusuna geri dönmek zorunda? İsrail bir ulustu. Levi kabilesine %10 vermek zorunda kaldılar. Esasen zorunlu bir vergiydi. Tüm tapınma biçimleri mabede ve hayvan kurbanları sunma ihtiyacına dayanıyordu. Anthony Morris neden Hıristiyan düzenlemesinden ikinci bir sebep bulamıyor? Cevap, Hristiyan Kutsal Yazılarında onun yapmak üzere olduğu noktayı destekleyen hiçbir şey (hiçbir şey!) olmamasıdır. Ve bu ne nokta? Dinleyicilerinden herkesin (dinleyicilerinin her biri!) düzenli olarak bağışta bulunmadıkça Tanrı'nın onayını kaybedeceklerine inanmamızı istiyor.
[Anthony Morris] Tesniye 16'nın 17. ayetini ve ardından 16. ayetini okuyacağız: “Yılda üç kez bütün erkekleriniz, mayasız ekmek bayramında, haftalar bayramında ve bayramda Tanrınız Yehova'nın seçtiği yerde görünmelidir. stantlarda.” Şimdi dikkat edin “ve hiçbiri Yehova'nın önüne eli boş çıkmamalı. Her birinin getirdiği armağanlar, Tanrınız Yehova’nın size verdiği bereketle orantılı olmalıdır.” O halde bu işin içine gömülsün ve Yehova’nın bu bayramlara katılan İsrailoğullarına iletmek istediği şey budur. Hiçbiri… Eğer haliniz iyiyse, bazı fakirlerin aksine harika bir yıl geçirdiyseniz, o zamanlar Yehova'nın ulusu olmasına rağmen hala sorunlarınız olduğunu söylemedi. Ama hiçbirinin eli boş görünmemesi gerektiğini söyledi, bu hepimizi içine alır. Beytel'de veya tarlada koşullarımız ne olursa olsun, Yehova eli boş gelmeyi onaylamaz, bakın.
Her erkeğin her ay değil, yılda üç kez getirmesi gereken sunu neydi? Bu parasal bir teklif değildi. Bu bir hayvan kurbanıydı. Günahlarının kefaretini ödemek ve nimetleri için şükretmek için Yehova'nın huzuruna geliyorlardı ve bunu hayvan kurbanlarıyla yapıyorlardı. Allah'ın kendilerine ihsan ettiği maddi nimetlerin küçük bir kısmını Allah'a geri veriyorlardı.
Ancak Hıristiyanların sunduğu Kurban, dudakların meyvesidir. Allah'a sunak üzerinde hayvanları sunarak değil, vaazlarımızla ve başkalarına merhamet etmeye odaklı örnek bir yaşam tarzıyla Allah'ı överek ibadet ederiz. Hıristiyan Kutsal Yazılarında, paramızı erkekler tarafından yönetilen bir teşkilata vererek Yehova’ya hamt etmemiz gerektiğini belirten hiçbir şey yoktur.
Pavlus, Yakup, Yuhanna ve Petrus ile konuştuktan sonra Yeruşalim'den ayrıldığında, aldığı tek talimat şuydu: “Milletlere [Milletlere] gitmeliyiz, ancak onlar Kudüs'teki diğer elçiler sünnetlilere [Yahudiler]. Sadece yoksulları aklımızda tutmamızı istediler ve ben de bunu yapmak için büyük bir çaba sarf ettim.” (Galatyalılar 2:10 NWT 1984)
Fazladan paraları aralarındaki fakirlere yardım etmeye gitti. Teşkilatın cemaatteki yoksullara bakmak için düzenlemeleri var mı? “Cidden yapmaya çalıştıkları” bir şey mi bu? Birinci yüzyılda, dul kadınlara bakmak için resmi bir düzenleme vardı. Pavlus, I. Timoteos 1:5, 9'da gördüğümüz gibi Timoteos'u bu konuda yönlendirdi. Şahitlerin, Hristiyan Kutsal Yazılarında iki yerde az önce okuduğumuz yön göz önüne alındığında benzer bir düzenlemesi var mı? Sadece bu vermeyi uygulamamakla kalmazlar, aktif olarak cesaretlerini kırarlar. Bir ihtiyar olarak geçirdiğim zamandan biliyorum ki, bir ihtiyarlar kurulu yerel cemaatte resmi bir düzenleme yapmayı seçerse, çevre nazırı tarafından onu kaldırmaları talimatı verilecek. Bunu biliyorum çünkü Kanada, Alliston Ontario'daki Cemaat'in koordinatörüyken gerçekten başıma geldi.
[Anthony Morris] Her birinin getirdiği hediye, nimetlerle orantılı olmalıdır - bu nimetleri toplarsak, maddi varlıklarımızdan vermekten mutluluk duyarız. Orada çok derin bir düşünce ve üzerinde düşünecek bir şey var, bu yüzden kendimizi her ne olursa olsun aylık bazda katkılara gelince, eli boş bulamıyoruz. Ben burada ve orada çok şey yaparken – para her şeyde bir karşılık buluyor ve zayıf aralıkta olsak bile bunu hesaba katmanız gerekiyor.
İngilizce'de Tony aslında "aylık bağışlar"dan söz ediyor, ancak İspanyolca çeviride sadece "düzenli bağışlar" yazıyor. Bu açıkça, tüm Yehova'nın Şahitlerinin, hatta en fakirlerinin bile bir şeyler bağışlaması için yapılan bir çağrıdır. Herkesin bağış yapması bekleniyor. Aslında fakirlerin bağış yapmasının beklendiğini söylüyor ama yine İspanyolca'da çevirmen fakir demek yerine “fazla paran olmasa da” diyerek yumuşatıyor. Bu nedenle, Pavlus'a yoksulları sağlamak amacıyla akılda tutması söylenirken, Yönetim Kurulu bir gelir kaynağı olarak yoksulları akılda tutar.
Anthony Morris sonunda, paranızı Örgüt'e vermeniz için üçüncü nedenini sağlamak için Hıristiyan Kutsal Yazılarına gider. Bu, onun akıl yürütmesindeki çarpıcı yumruk olmalıdır - Hıristiyanların bir kuruluşun neden paralarını almaya ihtiyacı olduğunu ve bu parayı almayı beklemesi gerektiğini göstermeleri için olumlu kutsal metin kanıtı. Ama öyle bir şey değil.
[Anthony Morris] Üçüncüsü, İsa'ya olan sevgimizle bağlantılıdır, dilerseniz Yuhanna 14. bölüme dönelim. Yuhanna 14. bölüm – Rabbimiz İsa'yı sevdiğimiz ve burada ne söylediğine dikkat ettiğimiz için gönüllü bağışlarda bulunuyoruz. Yuhanna 14. bölüm ve 23. ayet. “'Cevap olarak İsa ona dedi. 'Biri beni seviyorsa sözümü tutacak ve babam onu sevecek ve biz ona geleceğiz ve onunla birlikte yaşayacağız.'” Öyleyse İsa'nın bunu nasıl söylediğini takdir edin – eğer öyleyse, bu bireysel olarak bize düşen bir sorumluluktur. , ama biz İsa'yı sevdiğimizi söylersek ve İsa'ya olan sevgilerini bu şekilde ilan eden Hıristiyan âleminin aksine, siz hakikat hakkında tam bir bilgi edinene kadar gerçek İsa'yı açıkçası bile bilmezler. Ama eğer hakikatteysek ve O'nun vaftiz edilmiş hizmetkarlarını adamışsak, onu gerçekten seviyorsak, sözünü tutacağız. Bu sadece krallığı yürütmek değil, zamanımızı ve enerjimizi ona harcamak anlamına gelir. Aynı zamanda para demektir.
Bunu nerede söylüyor? Bunu...nerede...diyor, Tony? Bunu uyduruyorsun. Tıpkı sizler gibi örtüşen nesil doktrini ve 1914 ve diğer koyunları ikincil bir Hıristiyan sınıfı olarak oluşturdunuz. İsa'nın Yuhanna 14:23'te söylediği ile Yönetim Kurulunun inanmanızı istediği şey arasında hiçbir bağlantı yoktur. İsa, onu sevdiğinizi göstermek için paranızı bir organizasyona vermeyi ima bile etmiyor.
Bir yandan, Anthony Morris'in Hıristiyan âleminin kiliselerini İsa'nın kim olduğunu anlamadıklarını söyleyerek eleştirdiği kısma geldiğimde gülmek zorunda kaldım. Tencere-su ısıtıcısı-siyah demek bu kadar. Örneğin, Şahitlere İsa'nın yalnızca bir baş melek olduğu öğretilir. Artık bunun tamamen yanlış ve Kutsal Yazılara aykırı olduğunu biliyorum.
Ama konu dışına çıkıyorum. Soru şu ki, JW Publishers zor kazanılan nakitlerini kuruluşa vermeli mi? Mukaddes Kitap bize fazla paraları yoksullara yardım etmek için kullanmamızı söyler. Birinci yüzyılda Hıristiyanlar, aralarındaki yoksulların, özellikle de dul ve yetimlerin ihtiyaçlarını karşıladılar. Kurumun dullara, yetimlere veya yoksullara yardım edecek hiçbir programı yoktur. Onlar mı? Hiç platformdan dul ve yetimlere maddi yardım çağrısı duydunuz mu? Afet yardımına sahipler, ancak ister inanın ister inanmayın, bu onlar için bir gelir akışı sağlar. Erkek ve kız kardeşler zamanlarını ve kaynaklarını bağışlarlar, genellikle yeniden yapılanma için malzeme bağışlarlar ve sigorta kontrolleri geldiğinde, yararlanan tanıkların parayı merkeze göndermeleri beklenir. Bu organizasyon için bir kazan-kazan. Bu harika bir PR. Hayırseveri oynuyorlar ve sigorta ödemelerinden ek fonlar getiriyor.
Morris şimdi bu fonlara olan ihtiyacı haklı çıkarmaya çalışıyor.
[Anthony Morris] Dünya çapındaki işi desteklemek için para bağışlamaya hazırız ve bu şeylerin faaliyete geçmesinin para gerektirdiğini kabul etmekten utanmıyoruz – tüm vaaz etme işini, krallık işini, yaptığımız tüm bu diğer girişimleri destekleyen şubeler. son yıllarda vardı. Para alır.
Ne yazık ki, bir şey doğru gelmiyor. 2016'da özel öncülerin saflarını büyük oranda azalttılar. Bunlar, iş bulamayacakları zor bölgelere girmeye istekli bireylerdir. Bunlar, eğer varsa, çok az sayıda Yehova'nın Şahidi'nin çok önemli olduğunu düşündükleri vaazı yapmak için yaşadığı bölgelerdir. Özel öncüler çok mütevazı bir ödenekle destekleniyor. Öyleyse, duyuru işi en önemli şeyse, neden özel öncüleri desteklemeye devam etmek için katkıda bulunulan milyonları kullanmıyorlar? Çevre gözetmenlerini kesmediler. Hepsinin yaşayacak arabaları ve evleri var. Maliyetleri Özel öncülerden çok daha fazla. Şahitlerin çevre gözetmenlerine bile ihtiyacı var mı? Birinci yüzyılda çevre nazırı yoktu. Paul'ü çevre gözetmeni yapmaya çalışıyorlar ama olmadı. O bir misyonerdi. Çevre gözetmeni kurumunun tek nedeni, merkezi kontrolü sürdürmektir. Aynı şekilde, bir şubenin ana nedeni merkezi kontrolü sürdürmektir. Organizasyonun gerçekten ne yapması gerekiyor? Neden milyarlarca dolarlık bir organizasyona ihtiyacımız var? İsa Mesih'in vaaz etme işini yapmak için milyarlarca dolarlık bir organizasyona ihtiyacı yok. İsa adına kurulan ilk multi-milyar dolarlık şirket Katolik Kilisesi idi. Birçok çocuk doğurdu. Fakat gerçek Hıristiyanların gerçekten bir teşkilata ihtiyacı var mı?
Anthony Morris'in kapanış yorumlarının gerçekten tüm düzenlemedeki kusuru gösterdiğini düşünüyorum. Şimdi dinleyelim:
[Anthony Morris] Ama bazen aklında tut, eğer fakirsen hatırla, dul, o yüzden tapınağa eli boş gelmedi. Fazla bir şeyi yoktu ama Yehova onu sevdi. İsa, sahip olduğu şeyi verdiği için onu sevdi. Dolayısıyla, yoksul olduğumuzda bile bizden parasal olarak vermemiz beklenir ve bunun nedeni Yehova'yı, İsa'yı sevmemiz ve yıl boyunca aldığımız tüm nimetleri takdir etmemiz ve minnettar olmamızdır.
Anthony Morris, Gözetleme Kulesi'nin Ocak 2017 Çalışma Baskısından alınan ve buzdolabında yiyecek hiçbir şeyi olmayan, ihtiyacından dolayı veren bir dul kadını gösteren bu resmi onaylardı. Bunun övgüye değer olduğunu düşünüyor. Bunu güvenle söyleyebilirim, çünkü o Gözcü Kulesi şunları söyledi:
İsa'nın zamanındaki muhtaç dul kadını da düşünün. (Luka 21:1-4'ü okuyun.) Tapınakta sürdürülen yozlaşmış uygulamalar hakkında neredeyse hiçbir şey yapamadı. (Mat. 21:12, 13) Ve muhtemelen mali durumunu iyileştirmek için yapabileceği çok az şey vardı. Yine de, “sahip olduğu tüm geçim kaynağı” olan bu “iki küçük parayı” gönüllü olarak bağışladı. Bu sadık kadın, ruhi şeylere öncelik verirse onun fiziksel ihtiyaçlarını karşılayacağını bilerek, Yehova'ya yürekten güvendiğini gösterdi. Dul kadının güveni, onu hakiki tapınma için mevcut düzenlemeyi desteklemeye yöneltti. Benzer şekilde, önce Krallığı ararsak, Yehova'nın ihtiyacımız olan şeye sahip olduğumuzdan emin olacağına güveniyoruz.—Mat. 6:33.
(w17 Ocak s. 11 par. 17)
Bu tek paragraf gerçekten bir altın madeni!
Dullardan ve yoksullardan bağış yapmalarını istemek için kullandıkları Luka 21:1-4'teki alıntıyla başlayalım. Yunanca Mukaddes Yazıların bölümlere ayrılmış olarak yazılmadığını unutmayın. Kopyacıların ve çevirmenlerin şu anda beşinci ayet yerine birinci ayette bir bölüm bölümü koymayı seçmelerinin nedeninin, kilisedeki efendilerini memnun etmek zorunda olmaları gerçeğinden mi kaynaklandığını merak etmemek elde değil. 21. bölüme şimdiki 5. ayette başlamak çok daha mantıklı olurdu, çünkü bu tamamen yeni bir konu ile açılıyor: Yahudi sisteminin son günleri olan şehrin ve tapınağın yıkılmasıyla ilgili sorunun cevabı. şeylerden. Dul kadının küçücük bağışının bununla hiçbir ilgisi yok, öyleyse neden bu bölümün bir parçası haline getirelim? Bunu az önce olandan uzaklaştırmak istiyorlar olabilir mi? Bölmeyi 21:5'e koyarsak ve 21. bölümün ilk dört ayetini 20. bölümün sonuna aktarırsak, dul kadının hesabı çok farklı bir anlam kazanır.
Şimdi bunu yapalım ve ne elde ettiğimize bir bakalım. Bu alıştırma için bölüm ve ayet tanımlarını yeniden yazacağız.
(Luka 20:45-51) 45 Sonra bütün halk dinlerken öğrencilerine şöyle dedi: 46 “Elbiseler içinde dolaşmayı seven, çarşılarda selamlaşmayı ve havralarda ön koltukları seven din bilginlerinden sakının. ve akşam yemeklerinde öne çıkan yerler, 47 ve dulların evlerini yiyip bitiren ve gösteriş için uzun dualar eder. Bunlar daha ağır bir yargıya varacak.” 48 Şimdi başını kaldırdığında, zenginlerin hediyelerini hazine sandıklarına attığını gördü. 49 Sonra yoksul bir dul kadının değeri çok az olan iki küçük madeni paranın düştüğünü gördü, 50 ve dedi ki: "Doğrusu size derim ki, bu zavallı dul, hepsinden daha fazlasını koydu. 51 Çünkü bunların hepsi, fazlalıklarından hediyeler verdi, ama o, kendi eksikliğinden, sahip olduğu tüm geçim araçlarını koydu.”
Birdenbire, İsa'nın, başkalarını da bağış yapmaya teşvik etmek için bir araç olarak kullanarak, dul kadının harika bir verme örneği olduğunu söylemediğini görüyoruz. Yehova'nın Şahitleri de dahil olmak üzere kiliseler bunu böyle kullanır, ancak İsa'nın aklında bağlamdan açıkça anlaşılan başka bir şey vardı. Din bilginlerinin ve din adamlarının açgözlülüğünü açığa vuruyordu. İsa'nın vermek için işaret ettiği gibi bir dul kadını mecbur etmenin yollarını buldular. Bu, “dulların evlerini yemek” günahının sadece bir kısmıydı.
Bu nedenle, Anthony Morris ve Yönetim Kurulunun geri kalanı, açgözlü Yahudi liderlerin gidişatını taklit ediyor ve herkesin, en fakirlerin bile onlara para vermesini istiyor. Ama aynı zamanda günümüzün dini sömürücülerini de taklit ediyorlar. Şimdi yapacağım karşılaştırmayla abarttığımı düşünebilirsiniz, ancak biraz sabredin ve bir korelasyon olup olmadığına bakın. Televangelistler refah müjdesini vaaz ederek para alırlar. Buna “tohum inancı” diyorlar. Onlara bağışta bulunursanız, Tanrı'nın büyüteceği bir tohum ekmiş olursunuz.
[Evanjelik Vaizler] Tohumunuzun boyutu, hasatınızın boyutunu belirleyecektir. Nedenini anlamıyorum ama insanların inanca adım atıp 1000 dolar verdiği bir seviyede bir şeyler oluyor ki, diğer seviyelerde olmuyor. Bu 273 dolarlık tohumla bir atılım yapacaksınız; tek sahip olduğun 1000 dolar dinle, zaten bu evi almaya yetecek para değil; daireye girmeye çalışıyorsun ama evi satın almaya çalışıyorsun. Zaten bu yeterli para değil. O telefona ulaşıyorsunuz ve o tohumu toprağa atıyorsunuz ve Tanrı'nın bunu nasıl yaptığını izliyorsunuz!
"Bir dakika," diyorsunuz. “Yehova'nın Şahitleri bunu yapmaz. Onları yanlış tanıtıyorsun.”
Kabul ettiler, o ayıplanan adamlar, koyun postuna bürünmüş kurtlar gibi bariz aşırılıklara gitmezler, ancak sözlerinin uygulamasını düşünürler. Yine, o Gözetleme Kulesi makalesinden, Gözcü Kulesi Ocak 2017 İnceleme Sürümü
Bu sadık kadın, ruhi şeylere öncelik verirse onun fiziksel ihtiyaçlarını karşılayacağını bilerek, Yehova'ya yürekten güvendiğini gösterdi. Dul kadının güveni, onu hakiki tapınma için mevcut düzenlemeyi desteklemeye yöneltti. Benzer şekilde, önce Krallığı ararsak, Yehova'nın ihtiyacımız olan şeye sahip olduğumuzdan emin olacağına inanıyoruz. (par. 17)
İsa'nın Matta kitabında bulunan sözlerini yanlış uyguluyorlar.
Bu yüzden asla endişelenmeyin ve 'Ne yiyelim?' demeyin. veya 'Ne içeceğiz?' veya 'Ne giyeceğiz?' Çünkü bütün bunlar milletlerin hevesle peşinde oldukları şeylerdir. Göksel Babanız tüm bunlara ihtiyacınız olduğunu biliyor. “Öyleyse, önce Krallığı ve O'nun doğruluğunu aramaya devam edin, tüm bu diğer şeyler size eklenecektir. O yüzden asla ertesi gün için kaygılanmayın, çünkü ertesi günün kendi kaygıları olacaktır. Her günün kendine has dertleri yeter. (Matta 6:31-34)
İsa, bana para ver ya da havarilere para ver, ya da dünya çapındaki işe katkıda bulun, demiyor ve Baba seni sağlayacak. Krallığı ve Tanrı'nın doğruluğunu arayın ve endişelenmeyin, çünkü göklerdeki Babanız sizi yüzüstü bırakmayacaktır. Kenneth Copeland gibi bir televizyon habercisine para göndermenin önce Krallığı aramak olduğuna inanıyor musunuz? Yeni bir video merkezi inşa edebilmeleri, daha fazla çevre gözetmeni finanse edebilmeleri veya başka bir mahkeme dışı çocuk cinsel istismarı davasını ödeyebilmeleri için Yehova'nın Şahitlerinin Teşkilatına para gönderirsem, bu ilk önce aradığım anlamına mı geliyor? Krallık?
Dediğim gibi, Ocak 17 Gözetleme Kulesi'nin 2017. paragrafı bir altın madeni. Burada benim için daha fazlası var. Ayrıca, “İsa'nın zamanındaki muhtaç dul kadını da düşünün. (Luka 21:1-4'ü okuyun.) Tapınakta sürdürülen yozlaşmış uygulamalar hakkında neredeyse hiçbir şey yapamadı. (Mat. 21:12, 13)”
Bu tam olarak doğru değil. Küçük bir şekilde, bu yozlaşmış uygulamalar hakkında bir şeyler yapabilirdi. Bağış yapmayı bırakabilir. Peki ya tüm dullar bağış yapmayı bırakırsa? Peki ya ortalama bir Yahudi de bağış yapmayı bırakırsa. Ya tapınağın zengin liderleri aniden fonları tükenmeye başlarsa?
Zenginleri cezalandırmanın en iyi yolunun onları fakir insanlara dönüştürmek olduğu söylenir. Organizasyon süper zengin, milyarlar değerinde. Yine de, birinci yüzyıldaki İsrail milletinde olduğu gibi, onun ikiyüzlülüğünü ve yozlaşmış uygulamalarını gördük. Bu uygulamaların farkında olup yine de bağış yapmaya devam edersek, onların günahına ortak olabiliriz. Ama ya herkes bağış yapmayı bırakırsa? Bir şeyler ters giderse ve buna isteyerek para verirsen, suç ortağı olursun, değil mi? Ama vermeyi bırakırsan, suçluluktan kurtulursun.
JF Rutherford, dinin bir tuzak ve bir raket olduğunu iddia etti. raket nedir? şantaj nedir?
Şantaj, faillerin tekrar tekrar ve tutarlı bir şekilde para veya diğer karları toplamak için zorlayıcı, hileli, gasp veya başka bir şekilde yasa dışı koordineli bir plan veya operasyon kurduğu bir organize suç türüdür.
Şimdi, salonları altlarında satılan birkaç cemaat bile, haraççılık iddiasıyla örgüte mahkemede meydan okumaya karar verirse ne olur? Ne de olsa salonu kendi elleriyle yapmamışlar ve kendi paralarıyla ödememişler mi? Örgüt, 2014 yılında gerçekleşen devralmayı şantajın tanımından başka bir şey olarak nasıl haklı çıkarabilir?
Yine de tanıklar, Armagedon'da hayatta kalmak için teşkilata ihtiyaç duyduklarını düşüneceklerdir, ancak Pavlus, iman kardeşleriyle konuşurken şunları söyledi:
Bu nedenle hiç kimse erkeklerle övünmesin; çünkü ister Pavlus, ister Apollos, ister Kefas, ister dünya, ister yaşam, ister ölüm, ister şimdi, ister gelecek olsun, her şey SİZE aittir, her şey SİZE aittir; sırayla SİZ Mesih'e aitsiniz; Mesih, sırayla, Tanrı'ya aittir. (1 Korintliler 3:21-23)
Apollos'a veya doğrudan İsa tarafından seçilen Havariler Pavlus ve Petrus'a (Cephas olarak da bilinirler) ait değillerse, bugün Hıristiyanların herhangi bir kiliseye veya örgüte ait olması gerektiği iddia edilemez. Yahudi ulusu, sadakatsizliği nedeniyle Tanrı tarafından yok edildi ve aynı şekilde, Hıristiyan Âleminin kiliseleri ve örgütleri de süpürülecek. Tıpkı birinci yüzyıldaki Hıristiyanların vaaz etme işini tamamlamak için Kudüs'teki mabede veya herhangi bir merkezi, kontrol edici teşkilata ihtiyaçları olmadığı gibi, bugün buna neden ihtiyacımız olduğunu düşünüyoruz?
İsa Samiriyeli kadına şunları söyledi:
. . “İnan bana kadın, Baba'ya ne bu dağda ne de Yeruşalim'de tapınmayacağın saat geliyor. Bilmediğinize tapıyorsunuz; bildiğimiz şeye tapıyoruz, çünkü kurtuluş Yahudilerle başlar. Bununla birlikte, gerçek tapınanların Baba'ya ruhla ve hakikatle tapınacakları saat geliyor ve şimdidir, çünkü gerçekten Baba, kendisine tapınmak için böylelerini arıyor. (Yuhanna 4:21-23)
Hakiki tapınma için artık coğrafi bir yer gerekli değildi. Ait olduğumuz tek kişi İsa'nın kendisi olduğundan, herhangi bir gruba üyeliğe de ihtiyaç yoktu. Neden sadece hayatımızı kontrol eden milyarlarca dolarlık bir organizasyon varsa iyi haberi vaaz edebileceğimizi düşünüyoruz? Gerçekten kendimiz için alamayacağımız ne sunuyorlar? Buluşma yerleri sağlamalarına ihtiyacımız yok, değil mi? Birinci yüzyılda olduğu gibi evlerde buluşabiliriz. Basılı materyaller? Bunu kendimiz oldukça ucuza yapabilir miyiz? Gezici gözetmenler mi? 40 yıllık bir ihtiyar olarak, onlar olmadan hepimizin daha iyi olacağı konusunda sizi temin ederim. Yasal Konular? Ne gibi? Çocuk istismarı davalarıyla mücadele? Doktorları kan vermemeye zorlamak mı? Bu işlerin bürokrasisine ihtiyaç duymasaydık, pahalı şubelere de ihtiyacımız olmazdı.
Bazıları “Ama organizasyon olmadan kaos olurdu” diye tartışacak. "Herkes ne yapmak isterse onu yapardı, neye inanmak istiyorsa ona inanırdı."
Bu doğru değil. Neredeyse dört yıldır herhangi bir organize dinin dışında çevrimiçi toplantılara katılıyorum ve bir kişi ruhta ve gerçekte tapındığında uyumun doğal bir sonuç olduğunu görüyorum.
Yine de bazıları, “Kusurlar ve ciddi sorunlar olsa bile, yine de organizasyonda, bildiğim organizasyonda kalmak, ayrılmaktan ve gidecek başka bir yerin olmamasından daha iyidir” diye düşünmeye devam edecek.
Bu ayki yayından Patrick Lafranca, Şahitlerin sık sık dile getirdiği endişeye cevaben farkında olmadan da olsa bize bazı iyi tavsiyeler veriyor.
[Patrick Lafranca] Şimdi gerçek bir demiryoluna veya metro trenine bindiğinizi hayal edin. Çok geçmeden yanlış trende olduğunuzu anlarsınız. Sizi gitmek istemediğiniz bir yere götürüyor, ne yaparsınız? Yanlış yere gidene kadar trende mi kalıyorsunuz? Tabii ki değil! Hayır, o trenden en yakın istasyonda iniyorsun ama sonra ne yapacaksın? Doğru trene geçersiniz.
Yanlış trende olduğunuzu biliyorsanız, yapacağınız ilk şey bir an önce inmektir çünkü ne kadar çok beklerseniz hedefinizden o kadar uzaklaşırsınız. Sizi gitmek istediğiniz yere götürecek doğru trenin hangisi olduğunu henüz bilmiyorsanız, yine de bir sonraki nereye gideceğinizi bulmak için yanlış trenden inmek istiyorsunuz.
Hristiyanların liderleri olarak yalnızca İsa Mesih'e, kullanım kılavuzları olarak Mukaddes Kitaba ve rehberleri olarak kutsal ruha ihtiyaçları vardır. Ne zaman kendinle İsa Mesih arasına adam koysan, işler düzenli görünse bile, her zaman yanlış gideceklerdir. Küçümseyici bir şekilde “organize din” olarak adlandırılmasının bir nedeni var.
Yönetim Organı, oradaki diğer tüm dinler gibi -Hıristiyan olsun ya da olmasın- Tanrı'nın lütfunu kazanmanın tek yolunun kilisenin başındaki adamların size söylediklerini yapmak olduğunu düşünmenizi ister. kilise, sinagog, cami veya teşkilat, onları dinlemenizi ve paranızla desteklemenizi isterler ki bu da onları ister istemez zengin eder. Tek yapman gereken onlara paranı vermeyi bırakmak ve onların parçalanmalarını izleyeceksin. Belki de Vahiy'de, kralların güneşin doğuşundan Büyük Babil'e saldırmak üzere istilasına hazırlık olarak Fırat Nehri'nin sularının kurumasından söz edildiğinde kastedilen budur.
Ve gökten başka bir sesin şöyle dediğini işittim: “Ey halkım, onun günahlarına ortak olmak istemiyorsanız ve onun belalarından pay almak istemiyorsanız, ondan çıkın. (Vahiy 18:4)
Fonlarınızı yoksulluk içinde acı çeken veya hastalık ya da trajedi gibi zorlu bir durum nedeniyle muhtaç durumda olan kişilere yardım etmek için kullanmanın yanlış olduğunu söylemiyorum. Elçi Pavlus ve Barnabas'a Antakya'daki zengin cemaatin üç misyonerlik gezisine çıkmaları için yardım ettiği için, iyi haberi yayanlara yardım etmenin yanlış olduğunu da ileri sürmüyorum. Başkalarının nazik katkılarıyla masraflarımı karşılamama yardım edildiği için ikincisini önermek benim için ikiyüzlülük olur. Bu para, masrafları karşılamak ve mümkün olduğunca ihtiyaç sahiplerine yardım etmek için kullanılıyor.
Tek söylediğim, eğer birine yardım edecekseniz, bağışlarınızın, ister zaman ister para olsun, yalancıları ve koyun kılığına girmiş kurtları desteklemeyeceğinden emin olun. ”.
Dinlediğiniz için çok teşekkür ederim.