“Yaklaşık ceviz büyüklüğünde ve yarı saydamlığının gösterdiğinden daha ağır olan 45,5 karatlık taşı kucağınıza alıyorsunuz, yüzeyinden ışık parlarken onu bir yandan diğer yana çeviriyorsunuz, onun en sert doğal malzeme olduğunu biliyor ama yine de onu düşürmekten korkuyorsunuz. ”
– Associated Press muhabiri Ron Edmonds, 2003’te
Dünyanın en ünlü mücevherlerinden biri olan Umut Elması’nın neredeyse dört yüzyıla dayanan bir geçmişi var. 45,52’lik güzel mavi elmasın aynı zamanda lanetli olduğu ve yıllar boyunca birçok sahibine talihsizlik ve trajedi getirdiği söyleniyor.
Mücevherin Hindistan’dan, muhtemelen 1600’lerin başlarında Golconda’daki Kollur Madeni’nden geldiğine inanılıyor. 1630’da Fransız mücevher tüccarı Jean-Baptiste Tavernier, değerli taşlar ve diğer yüksek kaliteli malların ticaretini yapmak için Fransa’dan İran ve Hindistan’a altı seferlik bir dizi sefer yapmaya başladı. Bir noktada, 1640 ve 1667 yılları arasında, Tavernier tarafından “güzel bir menekşe” olarak tanımlanan, kabaca kesilmiş, biraz üçgen şekilli, 115 karatlık (neredeyse insan yumruğu büyüklüğünde) değerli bir taş elde etti . Tüccar, seyahatlerini ve yıllar içinde topladığı mücevherleri belgelese de, “Tavernier Mavisi” olarak bilinen büyük mavi elması kimden veya ne zaman aldığını belirtmedi.
İlk efsaneye göre, Tavernier elması bir Hindu tapınağından çalmıştı; burada bir idolün eşleşen iki gözünden biri olarak yerleştirilmişti ve daha sonra tapınak rahipleri eksik taşa sahip olabilecek kişiye lanet yağdırmıştı.
Tavernier, 1668’deki son yolculuğunda Paris’e döndü ve aynı yıl, büyük mavi elması, diğer 14 büyük elmas ve birkaç küçük elmasla birlikte Fransız Kralı Louis XIV’e sattı. Son yolculukları ona büyük bir servet ve ülkesinde büyük bir itibar kazandırdı. 1669’da soyluların patentlerini aldı ve ertesi yıl İsviçre’nin Cenevre yakınlarında büyük bir mülk satın aldı ve sonraki yıllarını seyahatlerinin kayıtlarını yazıp yayımlayarak geçirdi. Sonuçta elmasın lanetli olması, 84 yaşında ölene kadar rahat bir yaşam süren Tavernier’i pek etkilememiş gibi görünüyordu.
Bu arada, Kral XIV.Louis, 1673 yılında saray kuyumcusu Jean Pitau’yu Tavernier Mavisini “hatırlanacak bir parça haline getirmek” için yeniden kesmesi için görevlendirdi. Büyük mavi elmas daha sonra neredeyse ikiye bölünerek 69 karatlık bir taş elde edildi. Kraliyet envanterleri, rengini yoğun çelik mavisi olarak tanımladı ve taş, “Tacın Mavi Elması” veya “Fransız Mavisi” olarak tanındı. Pitau bu parça üzerinde iki yıl harcadı ve sonuçta “ışığı yakalayıp onu mavimsi-gri ışınlar halinde yansıtan, nefesi kesen, güvercin yumurtası büyüklüğünde, üçgen şekilli 69 karatlık bir mücevher” ortaya çıktı. Tamamlandığında elmas, kralın törenlerde taktığı, boynuna takılan bir kurdeleden ek destek alan altın bir kravat iğnesine yerleştirildi.
“Elmas’ın göz kamaştırıcı kalbinde yedi yüzlü bir güneş vardı; güneş Louis’in amblemiydi ve yedisi de kutsal kitap kozmolojisinde anlam açısından zengin bir sayıydı, tanrısallığı ve maneviyatı işaret ediyordu.”
– Agence France-Presse, 2008
Lanetten etkilenmiş olsun ya da olmasın, Kral Louis XIV, biri hariç tüm meşru çocukları çocuklukta öldüğünde acı çekti. Sağlıklı ve güçlü bir kral imajı yansıtmaya çalışsa da, hayatında diyabet belirtileri, tekrarlayan çıbanlar, bayılma nöbetleri, gut, baş dönmesi, ateş basması, baş ağrıları gibi birçok rahatsızlık yaşadı ve acı verici bir ameliyat geçirdi. Ancak onun 72 yıl 110 günlük saltanatı, Avrupa tarihinde egemen bir ülkenin hükümdarları arasında kaydedilen en uzun saltanattır. Louis’in uzun hükümdarlığı sırasında Fransa, Avrupa’nın önde gelen gücüydü; üç büyük savaş ve iki küçük çatışma yaşadı. 77. yaş gününden dört gün önce kangrenden öldü. 1715’teki ölümü üzerine, Mavi Elmas da dahil olmak üzere unvanı ve mülkü, beş yaşındaki torununun torunu Kral XV. Louis’e miras kaldı.
Kral Louis XIV’in hükümdarlığı sırasında, lanetten etkilendiği söylenen bir diğer kişinin de ülkenin maliye sorumlusu Nicholas Fouquet olduğu söyleniyor. Özel bir gün için Fouquet’nin değerli taşı takmasına izin verildi. O ve kral kısa bir süre sonra tartıştılar ve Fouquet kısa süre sonra devlet fonlarının kötü yönetimiyle suçlandı. Fouquet daha sonra 1664’te Pignerol Kalesi’nde hapsedildi ve 1680’deki ölümüne kadar burada kaldı.
Kral Louis XIV’in hükümdarlığı sırasında elmas tarafından lanetlendiği söylenen bir diğer kişi de, yedi çocuğu olan baş metresi Madame de Montespan’dı. Adı Francoise-Athenaïs de Rochechouart olan metresi, Fransa’nın en eski soylu ailelerinden birindendi ve Fransız asilzadesi Montespan Markisi Louis Henri de Pardaillan de Gondrin ile evlenerek büyüdü. Çift, Louvre’a yakın küçük bir evde yaşıyordu ve bu, Madame de Montespan’ın sık sık mahkemeye katılmasına olanak tanıyordu ve burada kendisini kısa sürede “sarayın hüküm süren güzelliği” olarak kabul ettirdi.
Aynı zamanda kültürlüydü, eğlenceli bir konuşmacıydı, zekiydi ve siyasi olayları yakından takip ediyordu. Marquise de Montespan ilk olarak Kral Louis XIV ile Louvre Sarayı’ndaki bir baloda dans etti ve kısa süre sonra romantik bir ilişki geliştirdi. 1667’ye gelindiğinde, saraydaki nüfuzu ve nüfuzu nedeniyle bazıları tarafından “Fransa’nın gerçek Kraliçesi” olarak adlandırıldı.
Ayrıca Kraliçe Maria Theresa’ya kamuoyunda açıkça saygısızlık etmesiyle de tanınıyordu. Ancak Kral onu uyarmadı ve ona o kadar aşık oldu ki, tacın Mavi Elması’nı tutarken resmedildi. Ayrıca elması halka açık yerlerde birkaç kez taktığı söyleniyor.
Açık kraliyet zinasından dolayı Roma Katolik Kilisesi kısa sürede onun düşmanı oldu. 1675’te bir rahip, tüm Katolikler için bir gereklilik olan Paskalya cemaatini almak için gerekli olan affını vermeyi reddetti.
“Bütün Fransa’yı skandala sürükleyen Madam bu mu? Git, şok edici hayatını bırak ve sonra gel, kendini İsa Mesih’in hizmetçilerinin ayaklarına at.”
— Peder Lécuyer
Kral rahibin üstlerine başvurduysa da Kilise kralın taleplerine boyun eğmeyi reddetti. Daha sonra ikili, ilişkilerine devam etmeden önce kısa bir süreliğine birbirlerini görmeyi bıraktı. Ancak bu uzun sürmeyecek. 1679’da Montespan, Kral Louis’in diğer sevgililerinden önde olmak için büyücülük ve afrodizyak kullanmakla suçlandı. Hatta onu suçlayanlardan biri, Montespan’ın kara ayinler yaptığını iddia etti; bu, Montespan’ın itibarını etkili bir şekilde yok eden saygısız bir suçlamaydı. İtibarından korkan Kral, onu herkesin önünde görmeyi bıraktı ancak 1691’de onu Filles de Saint-Joseph Manastırı’na emekli edene kadar gizlice onu ziyaret etmeye devam etti. Mayıs 1707’de 66 yaşında öldüğünde kral, çocuklarının onun için yas giymesini yasakladı.
1715 yılında, Kral XV. Louis beş yaşındayken tahta çıktı ancak kral 13 yaşına gelene kadar krallık Orleans Dükü II. Philippe tarafından yönetildi. on çocuk ama yalnızca yedisi yetişkinliğe kadar yaşayabilecekti. Ayrıca bir düzine kadar gayri meşru çocuğu vardı. Kral XV. Louis, ilk yıllarında çok saygı görüyordu ve “Sevgili Louis” lakabını kazanmıştı.
1749’da kral, Mavi Elmas’ı saray kuyumcusu Andre Jacquemin’e Altın Post Kraliyet Nişanı için bir tören takısı parçasına sıfırlattı.
Ne yazık ki, siyasi eylemleri ve inatçı kişiliği, sonraki yıllarda tebaasının küçümsemesine neden olacaktı. 1756 ve 1763 yılları arasında süren Yedi Yıl Savaşları sırasındaki güçsüzlüğü, Fransa’nın Kuzey Amerika ve Hindistan’daki sömürge mülklerinin neredeyse tamamını kaybetmesine neden oldu. Bu süre zarfında Fransa’nın dış ilişkilerine zarar vermekle ve sürekli aşırı harcama yapmakla da suçlandı.
Her ne kadar Kral XV. Louis, Fransa tarihindeki en uzun ikinci saltanata sahip olsa da (sadece selefi ve büyük-büyükbabası Louis XIV tarafından geride bırakılmıştır), tarihçiler genellikle onun saltanatına çok düşük notlar verirler çünkü savaşlar hazineyi tüketmiştir ve onun eylemleri bu düşüşe katkıda bulunmuştur. Louis XV, Mayıs 1774’te nefret edilen bir adam olarak öldü ve tahtın yerine torunu XVI. Louis geçti.
Louis XVI tahta geçtiğinde henüz 20 yaşındaydı ve henüz olgunlaşmamış, kendine güveni eksik ve sert bir tavır sergilemişti. Bu özellikleriyle borç batağındaki bir milleti yönetmenin sorumluluğunu üstlendi. Amerikan Devrimi’nde Fransız askeri ve sömürgecilere mali destek verilmesini onaylaması, dış politikada başarıya yol açtı. Yine de savaşın bedelini ödemek için gereken borçlanma hükümeti iflasın eşiğine getirdi.
Bu durum kralın, Aydınlanma çağında bireysel özgürlüğü ve dini hoşgörüyü teşvik eden, mutlak monarşiye ve Roma Katolik Kilisesi’nin sabit dogmalarına karşı çıkan radikal mali, ekonomik ve idari reformları desteklemesine yol açtı. Kralın radikal mali reformlara verdiği destek soyluların veya halkın lehine değildi. Daha da kötüsü, Fransız halkı, monarşinin itibarını zedeleyen, Fransız düşmanlarına karşı hoşgörülü, anlamsız ve müsrif olmakla suçlanan Kral’ın karısı Marie Antoinette’den nefret ediyordu.
Ülke içindeki sürtüşmeler Fransız Devrimi’ne yol açtı. 5 Ekim 1789’da, Parisli çalışan erkek ve kadınlardan oluşan öfkeli bir kalabalık, Versailles Sarayı’na yürüdü ve kraliyet ailesini zorla Paris’e taşıdı çünkü Kral’ın, aralarında yaşaması halinde halka karşı daha sorumlu olacağını düşünüyorlardı. Daha sonra Louis danışmanların tavsiyelerini görmezden geldi ve tahttan çekilmeyi reddetti. Derinleşen krizi önlemek için Louis, “genel sınıflar”ı (bir tür parlamento, ancak gerçek güce sahip olmayan) toplantıya çağırmayı kabul etti.
Yine de devletin, kilisenin ve zümrelerin aynı anda toplanmasına izin vermedi ve Üçüncü Zümre’nin kendisini ulusal bir meclis ilan etmesine ve milleti temsil etme hakkına yalnızca kendisinin sahip olduğunu ilan etmesine neden oldu.
Haziran 1791’de kraliyet ailesi kaçmaya çalıştı, ancak kısa süre sonra Paris’e geri getirildiler ve bu sırada Kral, bir hükümdar olarak tüm güvenilirliğini kaybetmişti. Eylül 1792’de yeni Ulusal Konvansiyon monarşiyi kaldırdı ve Fransa’yı cumhuriyet ilan etti. Daha sonra Kral Louis XVI vatana ihanetten suçlu bulundu ve 21 Ocak 1793’te giyotinde idam edildi. Karısı Marie Antoinette dokuz ay sonra idam edildi.
Bu arada Fransız Kraliyet Hazinesi’nin mücevherleri yeni hükümete devredilmişti. Eylül 1792’de kraliyet mücevherlerinin bir hafta boyunca yağmalanması sırasında Fransız Mavi Elması çalındı. Daha sonra Altın Post Nişanı’nın diğer parçaları da dahil olmak üzere birçok mücevher ele geçirilirken, Fransız Mavisi bunların arasında değildi ve tarihten silindi.
Kayıp yıllarda, Wilhelm Fals adlı Hollandalı bir elmas kesici, mücevherin kimliğini gizlemek için bir şekilde elması değerli taşı yeniden kesti. Tamamlanmasının ardından 69 karatlık taş, bugün gördüğümüz 45 karatlık Mavi Umut Elması’na düşürüldü. Fals’ın elindeyken, oğlu Hendrik mücevheri çaldı ve keder içinde öldüğü söylenen babasını mahvetti. Hendrick Falls daha sonra borcunu ödemek için elması Francis Beaulieu adında bir adama verdi.
Beaulieu daha sonra elması mücevher satıcısı Daniel Eliason’a satmak için Marsilya, Fransa’dan Londra, İngiltere’ye gitti. Ancak kuyumcu Beaulieu’ya ödeme yapmaya gittiğinde onu bir pansiyonda ateşe yenik düşmüş halde ölü buldu. Yıllar sonra Hendrik Fals 1830’da kendini öldürdü.
Bu arada, John Francillion adındaki bir adam, 1812 yılında büyük bir mavi elmasın Londra, İngiltere’de olduğunu belgeleyene kadar halk, güzel mavi elmasın nerede olduğundan habersizdi. Londralı bir elmas tüccarı Daniel Eliason’un mülkiyeti ve mücevher satılıktı. Büyüklüğü ve sıra dışı rengi nedeniyle taş, on yıl önce çalınan Fransız Mavisi’nden yeniden kesildiği izlenimini uyandırdı. Kısa bir süre sonra kuyumcu Daniel Eliason intihar etti.
1822’de, İngiltere Kralı IV. George’un bir portresi boyandı; burada Kral, Fransız Mavi elmasına çarpıcı bir benzerlik taşıyan büyük mavi bir taşla birlikte Altın Post Kraliyet Nişanı’nın nişanını takıyordu. Kral George 1830’da öldüğünde, mülkü ödenmemiş borç nedeniyle ipotek altına alındı ve elmasın, diğer mücevherler ve kişisel eşyalarla birlikte, geride bıraktığı birçok borcu kapatmak için satıldığı düşünülüyor.
1839’da Londralı bir bankacı olan Henry Philip Hope’un mücevher kataloğunda büyük bir mavi elmas ortaya çıktı. Bu dönemde mücevher “Umut Elması” olarak bilinmeye başlandı. Hope’un 1839’da ölmesi ve aile içindeki davaların ardından taş, 1841’de yeğeni Henry Thomas Hope’a geçti. Daha sonra değerli taş, Henry Thomas Hope’un imkanlarının ötesinde yaşayan torunu Lord Francis Hope’a geçecekti.
1894’te Lord Francis Hope, Amerikalı konser salonu şarkıcısı May Yohé ile tanıştı ve ikisi aynı yıl evlendi. Evlendiklerinde Hope neredeyse iflas etmişti. Yine de ikili mali sorunları görmezden geldi ve müsrifçe yaşadı, kumar oynadı ve sık sık seyahat ederek mücevherler, yadigârları, resimler, sanat eserleri ve arazi de dahil olmak üzere elinde kalan her şeyi israf etti. Daha sonra borç almaya başladı ve bu da onu daha da düşüşe soktu.
1900 yılında bir dünya turu yaptılar ve eve dönerken Amerika Birleşik Devletleri Ordusunda yakışıklı ve popüler bir adam olan Yüzbaşı Putnam Bradlee Strong ile karşılaştılar. Yohe atılgan kaptana sırılsıklam aşık oldu ve Lord Francis ile İngiltere’ye dönmeyi reddetti.
1901’de Lord Francis Hope, borçlarını ödemek için Mavi Elmas’ı sattı ve ertesi yıl iflas ettiğini iddia etti, bir av kazasında ayağını kaybetti ve May Yohé’den boşandı. Hope 1904’te yeniden evlendi, üç çocuğu oldu, 1928’de kardeşinden düklüğü miras aldı ve 1941’de 75 yaşında fakir bir adam olarak öldü.
Yohe’nin evlilikleri sırasında elması en az bir kez taktığı biliniyordu, ancak daha sonra onu çeşitli sosyal toplantılarda taktığını iddia etti, ancak Lord Francis aksini iddia etti. O ve Francis Hope boşandıktan sonra yakışıklı yüzbaşıyla evlendi ancak birkaç yıl sonra boşandı. Daha sonra ara sıra sahne kariyerine devam etti ve birkaç kez daha evlendi. Yıllar geçtikçe temizlikçi ve katip olarak çalışmaya başladı. 1938’de 72 yaşındayken yoksulluk içinde öldü.
1900’lü yıllara gelindiğinde, elmasın lanetiyle ilgili hikayeler yıllardır gelişiyordu; bazıları Umut Elması’nın orijinal formunun, Hinduizmin başlıca tanrısı Rama’nın karısı olan tanrıça Sita’nın heykelinin gözünden çalındığını söylüyordu. . Pek çok kişi değerli taşın, sahiplerinin başına gelen birçok trajedi nedeniyle lanetlendiğine inansa da, diğerleri bu masalların taşa gizem katmak, satış çekiciliğini artırmak ve gazete satışlarını artırmak için sürdürüldüğünü güçlü bir şekilde hissetti.
1901 yılında taş, Lord Francis Hope tarafından Londralı mücevher tüccarı Adolph Weil’e satıldı ve o da onu New York’taki elmas tüccarı Simon Frankel’e 148.000 dolara sattı. Tarihinin bazı versiyonlarında Frankel, elması 1908’de zengin bir Türk elmas koleksiyoncusu olan Salomon Habib’e satana kadar sakladı. Ancak diğer versiyonlar, taşın 1901 ile 1908 yılları arasında birkaç kez alınıp satıldığını söylüyor.
İddiaya göre onu ilk satın alan, Umut Elması’nı Simon Frankel’den satın alan Fransız bankacı Jaques Colet oldu ve kısa bir süre sonra Colet delirdi ve intihar etti.
Daha sonra Rus Prensi Ivan Kanitowsky’ye satıldı ve o da onu sevgilisi aktris Lorens Ladue’ye ödünç verdi. Sahnede ilk kez elması taktığında, izleyiciler arasında birçok kişinin Rus prensi olduğunu söylediği bir adam tarafından vuruldu. Sadece birkaç hafta sonra Kanitowsky, Paris’te Rus devrimciler tarafından bıçaklanarak öldürüldü.
Bu zamana kadar lanet efsanesi büyümüştü ve 1908’de Washington Post’ta “Umut Elması Ona Sahip Olan Herkese Sorun Getirdi” başlıklı bir makale çıktı . Aynı yıl taş tekrar Frankel’ların eline geçti. , “başlık elması” dedikleri şeyi satmak için yoğun bir çaba harcadı. Bunu alan bir sonraki kişi, taşı 1908’in sonlarında satın alan Simon Maoncharides adlı tanınmış bir Yunan mücevher komisyoncusuydu. Elması hızla İranlı bir elmas tüccarı olan Habib Bey’e sattı. Anlaşmanın imzalandığı gece Maoncharides kazara arabasını uçuruma sürerek kendisini, karısını ve çocuğunu öldürdü.
Daha sonra Habib Bey, taşı hızla Türkiye Sultanı II. Abdülhamid adına hareket eden Salomon Habib’e sattı. Habib Bey, 1909’da bir Fransız vapurunun batması sırasında birkaç ay içinde boğuldu.
“Lanetli Abdül” lakaplı II. Abdülhamid, Umut Elması’nı, en sevdiği cariyesi Salma Zubayaba’ya, en sevdiği hadım ve padişahın hazinelerinin koruyucusu Kulub Bey tarafından korunması emriyle verdi. Birkaç ay sonra Zubayaba, mücevheri çalmaya çalışan alt düzey bir hazine yetkilisi tarafından bıçaklanarak öldürüldü. Hırsız Jehver Ağa, Kulub Bey tarafından yakalanıp işkence gördükten sonra asıldı. Padişah için taşı cilalamakla görevlendirilen Ebu Sabir isimli bir başka adam da haksız yere Jehver Ağa’nın yanında çalışmakla suçlandı ve işkence görüp idam edildi.
Bu olaydan kısa bir süre sonra, Nisan 1909’daki Jön Türk İsyanı sırasında II. Abdülhamid devrildi. Padişah daha sonra yakalanıp İstanbul’daki Beylerbeyi Sarayı’nda hapsedildi. Efsaneye göre Kulub Bey, ayaklanmanın ardından bir çete tarafından yakalanıp yavaş yavaş boğularak öldürülür.
Daha sonra taş Parisli mücevher tüccarı Simon Rosenau’ya satıldı ve o da onu 1910’da Paris, Londra ve New York’un en saygın firmalarından birinin sahibi olan Fransız kuyumcu Pierre Cartier’e sattı. O yıl Cartier onu Amerikalı maden varisi ve sosyetik Evalyn Walsh McLean’a satmaya çalıştı. O zamanlar pek ilgilenmiyordu. Ancak Cartier, elması daha modern bir parçaya dönüştürünce, Ocak 1911’de eşi Evalyn adına Edward B. McLean’a 180.000 dolara sattı. Edward ve Evalyn, Edward’ın annesi ve May Yohe tarafından elması satın almamaları konusunda uyarılmış olsa da satış gerçekleşti. Ancak, müzakerelerin birkaç ay sürmesi, davaya saplanması ve alıcıların bir rahip tarafından kutsanmasını talep etmesi nedeniyle bu kolay bir satış olmadı.
Evalyn, diğer insanlara kötü şans getiren şeylerin kendisine iyi şans getirdiğini söyleyerek şakayla lanetle alay etti. Belki de Edward ikna olmamıştı, çünkü Cartier ile yapılan orijinal sözleşmede şu madde yer alıyordu: “Edward B. McLean’ın ailesinde altı ay içinde herhangi bir ölüm meydana gelmesi durumunda, söz konusu Umut Elması’nın eşit değerde mücevherlerle değiştirilmesi kabul edildi. .”
Değerli taşın açıklamasında şöyle deniyordu: “beyaz ipekten bir yatağın üzerinde yatıyordu ve etrafı armut şeklinde kesilmiş birçok küçük beyaz elmasla çevriliydi.”
“Hem Ned McLean hem de güzel karısı, zenginlik ve lüks bir ortamda doğup büyümelerine rağmen oldukça genç ve bir bakıma bilgisizler. Hayatları boyunca mücevherlerden, süs eşyalarından, ziyafetlerden, otomobillerden, atlardan ve diğer zevk eşyalarından, kitaplardan daha çok bilgi sahibi olmuşlar, bilgi zenginlikleri ile.”
– New York Times, Mart 1911
Bayan McLean, elması ilk kez Şubat 1912’de bir resepsiyonda halka açık bir şekilde taktı. Daha sonra, çok sayıda sosyal etkinlikte değerli taşı taktığı görüldü. Bayan McLean’in genellikle McLean Elması ve Doğu Yıldızı da dahil olmak üzere diğer elmasları taktığı kolyeye bir kefalet lehimlendi.
Evalyn lanet hakkında şaka yapıp elması hayatının sonuna kadar saklamasına rağmen, hayatı boyunca çok sayıda trajedi yaşandı.
Elması aldıktan kısa bir süre sonra kayınvalidesi öldü. 1919’da dokuz yaşındaki oğlu Vinson bir arabanın önüne koştu ve öldürüldü. 1929’da Edward McLean başka bir kadınla çıktı ve hatta onunla evlendiğini iddia etti ama evlenmedi. Bu arada hem Edward hem de Evalyn cömertçe harcamaya devam ettiler ve 1932’de boşandılar.
Ertesi yıl, Edward McLean’ın giderek daha dengesiz davranışları ve umursamaz harcamaları, 1916’da kendisine miras kalan The Washington Post gazetesinin 1933’te zorla satılmasına yol açtı. Aynı yıl, Edward, alkolizmin yol açtığı beyin atrofisi nedeniyle yasal olarak deli ilan edildi. Mahkeme onun süresiz olarak bir psikiyatri hastanesine yatırılmasına karar verdi. Hiçbir zaman serbest bırakılmadı ve 1941’de ölmedi. 1946’da Evalyn’in tek kızı, 25 yaşındayken kazara aşırı dozda uyku ilacı nedeniyle öldü. Ertesi yıl Evalyn, 60 yaşında zatürreden öldü.
Bayan McLean, Umut Elması’nı, en büyük çocuğu 25 yaşına gelene kadar mütevelli heyetinin gözetiminde kalması şartıyla torunlarına miras bıraktı. Bu, önümüzdeki yirmi yıl boyunca herhangi bir satışı engelleyecekti. Ancak Evalyn derin bir borç içinde öldü ve mütevelli heyeti, borçlarını kapatmak için mücevherlerini satma izni aldı. 1949’da mücevher koleksiyonu New York’lu elmas tüccarı Harry Winston’a satıldı. Koleksiyonda Hope elmasının yanı sıra 94,8 karatlık Doğu Yıldızı elması, 15 karatlık Güney Yıldızı elması, 9 karatlık yeşil elmas ve şu anda McLean olarak adlandırılan 31 karatlık bir elmas da yer aldı. Elmas.
Sonraki on yıl boyunca Umut elması dünya çapında birçok sergide ve hayırseverlik etkinliğinde gösterildi. Kasım 1958’de Winston, ulusal bir mücevher koleksiyonunun oluşturulmasına yardımcı olmak için Umut Elmasını Smithsonian Enstitüsü’ne bağışladı.
İddiaya göre elmasın lanetinin son bir kurbanı vardı: James Todd adında bir postacı. Winston, elması bağışlayacağına söz verdikten sonra onu US Mail yoluyla New York’tan Washington DC’ye gönderdi. Todd paketi teslim ettikten sonra kamyonuna çarptı ve bacağını kırdı. Daha sonra başka bir kaza geçirdi ve başından yaralandı. Ayrıca karısını ve köpeğini zamansız ölümlerle kaybetti ve ardından evinin bir kısmı yandı.
Smithsonian değerli taşı aldığından beri, “lanet uykuda kalmış gibi görünüyor” ve onlarca yıldır Umut Elması ve müzenin mücevher koleksiyonunun geri kalanı, daha yüksek katılımla müzeye yalnızca iyi şanslar getirdi.
Smithsonian küratörüne göre, elmasa sahip olmak kar amacı gütmeyen ulusal müzeye “iyi şanstan başka bir şey getirmedi”. Artan katılım seviyeleriyle “birinci sınıf bir mücevher koleksiyonu” oluşturmasına yardımcı oldu.
Bugün “dünyanın en ünlü elması” olarak nitelendirilen Umut Elması, Washington DC’deki Smithsonian Enstitüsü Doğa Tarihi Müzesi’nin Jeoloji, Değerli Taşlar ve Mineraller Salonu’ndaki Harry Winston Odası’nda sergileniyor. Umut Elması’nı çevreleyen kolye ucu 16 beyaz elmastır. Kolye zincirinde 45 adet beyaz elmas bulunmaktadır. En son 250 milyon dolara sigortalandığı bildirilmişti.