Bazen insanlar acı bir hap gibi düşünerek acı verir. Bence gençlerin zor olduğunu biliyorum, tabii ki bu kadar iyi olabilir. Herkes benim çok meşgul ya da biraz çılgın olduğumu ve dört gencin yetiştirilmesinin neredeyse imkansız olduğunu varsayar.
Bu düşünceler, birçok genç sürekli uykusu gerektiren veya ciddi şekilde yaralanan, mükemmeliyetçi ve tedaviye ihtiyaç duyan korkunç derecede düzensiz olduğu için ortaya çıkar. Ne yazık ki, insanların akıllı kararlar almasına yardımcı olan beyin bölgelerinin yalnızca yirmiler ortalarında olgunlaştığını ve ergenlikte hayati tehlike potansiyeli taşıyan birçok tehlikenin daha çekici hale geldiğini ve normal tehlike korkusunun geçici olarak ortadan kalkacağını gösteren tüm yeni nörobilimler de var. Bunları bildiğimiz takdirde, ebeveynlerin rahatlaması zor olabilir.
Çok sayıda zor konuşmamız var:
Çocuklarınızla bereketten önce konuştuğunuz şeyleri hatırlıyor musunuz? En sevdiğim yemekler, en sevdiğim renkler ve diş perisi hakkında tekrar konuşabileceğim her şeyi vereceğim günler var. Genç olduklarında her konuşmanın kolay olması değil, ama çocuklarımla seks ve hatta üniversite uygulamaları hakkında konuşurken hissettiğim rahatsızlık hissine nadiren rastlanıyorum. Basit bir görüşme olarak başlayan şeyler, kısa sürede duygusal bir mayın tarlası haline gelebilir. Kendi gündemimize gizlice girmenize izin vermek zor. Ve işlerle ilgili harika duygularımızla başa çıkmak gerçekten zor olabilir.
Gençlerle hayatları hakkında konuşmak stresli olabilir. Ancak bugünün gençleri gerçekten zor şeylerle uğraşmak zorunda ve biz ebeveynlerimiz çocuklarımızın zor şeyler hakkında konuşması için güvenli alanlar oluşturmalıyız.
Bu çok cesaret gerektirir. Gençlerimizle rahatsız edici konuşmalar yapma becerimizi (ve açık bir şekilde istekliliğimizi) artırmanın en kolay yolu bunu bebek adımlarında uygulamaktır. “Büyük bir konuşma” düşünmek yerine, kısa gözlemlerde ve basit sorularda zor bir konuyu ele almalıyız. Gençler liderlik etsin; gerçek değerimiz ders yerine dinleyerek gelir. Söyleyecek çok şey olsa bile, onlara konuşma, ne düşündüklerini ve düşük riskli bir ortamda bunu bulma şansı vermek daha önemlidir. Rahatsızlık hissetmesine rağmen sakin kalmak için antrenman yap, derin nefes almaya devam et ve omuzlarını gevşetmeye devam et. Huzursuzluğu not edin ve karşılayın, korkmanız gereken bir şey yok.
İzlemek bizim için zor olduğu kadar, gençlerimiz de hata yapar. Bu durumda kaygılımız yardımcı olmaz, ancak yardım edecek olan sakin varlığımdır. Bu oldukça iyi bir haber, çünkü sakin bir varlık göstermenin acayip olmaktan çok daha eğlenceli olması.
Hepsinden önemlisi, onların hayatının onların hayatı olduğunu, bizim değil onların yolculuğu olduğunu hatırlamak için iyi bir şey yapacağız. Bizim görevimiz kuklalar gibi yaşamlarını geçirmekle kalmayıp, onların kendilerini gördüğünü hissetmelerine ve kendilerini güvende hissetmelerine yardımcı olmaktır. Tek yapmamız gereken, ders yerine koçluk yapmak, dinlemek ve rahatsızlığımızı solumak.
Birincil karar verici olarak atıyoruz ve adım atıyoruz koçluk:
Çocuklarımız küçükken hayatlarının neredeyse her yönüyle ilgilenmemiz gerekir. Uyku saatleri ayarlıyoruz, yemek planlıyoruz ve doktor randevuları alıyoruz. Havuzlama organize eder ve tüm önemli kararları alırız: Okula gittikleri yer, yaz kampına gittikleri ve tatillerde gittiğimiz yer. Çocuklarımız küçükken, genellikle ebeveynlerini sevmeyi ve bu şekilde kendini adamayı takdir ederler. Takviminizi başka biri yönetip sizi (çoğunlukla) etkinliklerinize zamanında getirse harika olur.
Ama çocuklar berekliğe biştiklerinde kendi hayatlarını kontrol etmeye başlamaları gerekir ve onlar da bizi yöneticileri olarak ateşler. Kontrol altında olması gereken ebeveynler – İdari rollerinden istifa etmek istemeyen ebeveynler – isyan doğurur. Küçük yönetimi olan birçok çocuk, ebeveynlerinin kendilerine “evet, efendim” veya “evet, evet, evet” gibi bir sınır koyduğunu kibarca kabul eder, ancak ilk fırsatta bu kuralları ihlal ederler. Bunu kötü çocuklar oldukları için değil, kendi yaşamları üzerinde kontrol sahibi olmak zorunda oldukları için yaparlar.
Nöropsikolog William Stixrud ve kendi Kendine hareket eden çocuğun yazarları olan uzun süreli eğitimci Ned Johnson’ın, karar verme gücünü gençlerimize devrettiğini söylüyor. Doğru okuduğun gibi, ergenlikte ebeveynlerin (derin nefes alıp) yaşamlarıyla ilgili kendi kararlarını vermelerine izin vermemiz gerekiyor. Bir daha asla hayır demediğimiz ve aile kurallarımızı uygulamaya son vermemiz de bu değil. Burada, kuralları şekillendirmeye gençleri daha fazla dahil etmeye başladık ve onların kendi seçimlerini yapmalarına izin veriyoruz – ki bu da yine de yapacakları.
Çocuklarımızın ana karar mercileri haline gelmesine izin verirsek bu, zimmete mahal, bağlayıcılık veya bağlı olmadığımız anlamına GELMEZ. Bu, desteğimizin kalitesinin – miktarı olmasa da – değiştiği anlamına gelir. Onların özel kalemi olarak rolümüzü veriyoruz ve daha çok CAN koçları gibi oluyoruz. Sorular soruyor ve duygusal destek veriyoruz.
Onları farklı şekilde etkiledik:
Ebeveynlerimiz sadece gençlerimiz için cinsiyet ve uyuşturucu gibi bilgileri karşıdan yükleyip bu bilgileri iyi kararlar almak için kullanacaklarını bilseydi harika olurdu.
Ancak gençlere çok fazla bilgi vermek artık onları etkilemenin etkili bir yolu değildir. Bu konuyla ilgili ilginç araştırmalar, ilkokul çocuklarına etki edebilecekleri sağlık veya refahları hakkında bilgi veren şeyin gençler için çoğunlukla etkisiz olduğunu gösteriyor.
Çünkü gençler, kendilerine saygı gösterilip gösterilmediğine daha duyarlı. Ergenlerin sosyal dinamikleriyle ilişkili olarak bereket konspire ile ilgili hormonal değişiklikler, böylece gençler sosyal statüye daha çok uyum içinde. Daha açık bir şekilde, yüksek statüye sahip olup olmadıkları konusunda çok hassas olurlar.
Genç çocuğun beynindeki bu bölüm, otonom genç bir yetişkin. Hala çocuk olan ve desteğimize ihtiyaç duyan bu kişilerin durumu düşük. Yarım kişilik çalışan genç yetişkinler, yarım genç çocuklar olabilirler, ancak %100 otonom olma konusunda oldukça motive olurlar…
Gençlerimize çok fazla bilgi versek, özellikle de gerçekten istemedikleri veya zaten sahip olduklarını düşündükleri bir bilgi versek, bu onların da onları yaver edebileceğini kanıtlayabilir. Bilgiyi başka bir yetişkinde olduğu gibi iletsek de, gençler genellikle sadece öğretimizin gerçeği nedeniyle saygısızlık hissederler.
Bu nedenle, gençinizi etkilemek istediğiniz sorunu ele almak istediğinizde, mümkün olan en yüksek sosyal statüye sahip biriyle, gerçekten saygı duyduğunuzu söyleyebilirsiniz. (Gerçekten o kişiyi kafamda hayal etmek zorundayım ve sonra o kişiyle birlikte kullanacağım üslup ve kelimeleri hayal ediyorum). Unutmayın, genciniz saygısızlık, zorbalık, inanç, taciz veya yalan söylese, tüm bahisler geçersiz olur.