Orphan: The First Kill, Jaume Kuwait-Sera’nın yönettiği 2009 yapımı beğenilen korku filmi Orphan’ın bir ön bölümüdür. Esther rolünü oynayarak dünya çapında izleyicileri şok eden Isabelle Furman, on üç yıl sonra bu karaktere geri döndü.
Baştan içinizi rahatlatayım: Orphan: The Original Murder of William Brent Bell, Kuyt-Serra’nın Orphan’ından çok uzak. Elbette bunun bir kısmı Serra’nın filminin incelikleriyle, saf fikriyle ve sondaki inanılmaz şaşırtıcı bükümüyle ilgili. Aslında Film Sera o kadar özel bir yer buldu ki yaklaşmak bile çok zor. Orphan: The First Kill’in yaratıcıları, filmin ortasında bir olay örgüsü tasarlayarak yönetmenin filminin enerji ve heyecanının bir kısmını canlandırmaya çalışsalar da, bu büküm orijinal filmin sürpriz sonunu uyandıracak güce sahip değil. .
Kuveyt-Sera’nın Yetimini henüz görmediyseniz, ilk cinayeti görmeden önce gitmek en iyisidir. Çünkü Brent Bell’in filmi, öksüzün son bükümünü açılış dakikalarında gözler önüne seriyor.
Kuveyt-Sera’nın Yetimini henüz görmediyseniz, ilk cinayeti görmeden önce gitmek en iyisidir. Çünkü Brent Bell’in filmi, öksüzün son bükümünü açılış dakikalarında ortaya koyuyor ve böylece onun şok edici çekiciliğini azaltıyor. Aslında, ön bölüm, açılış dakikalarında Esther’in karakterinin korkunç sırrını ortaya koyuyor.
Öte yandan bu seçim, filmin gizemini ve heyecanını -hem bir önceki filmi izlemiş olan seyirciler için hem de izlemeyenler için- azaltmıştır (ikinci kategori bu arada daha çok acı çekecektir). Örneğin, bu vahiy filmin ortasında bir hatırlatma (veya bir geri dönüş) şeklinde zekice gerçekleşebilirken, gerilim ve ilgiyi artırmak için. So Orphan: The First Murder, öncülünden yanlış bir dönüş alıyor.
Filmin hikayesi daha sonra açıklanacak
İlk cinayetin hikayesi, ilk filmdeki olaylardan iki yıl önce Estonya’daki Sarne akıl hastanesinde başlar. Anna adında bir sanat terapisi öğretmeniyle birlikte bu sanatoryuma giriyoruz. Aslında oradaki en tehlikeli hastayı, Lina’yı tedavi etmek için işe alındı. İlk cinayetin orijinal versiyonuna kıyasla bariz zayıf yönlerinden biri, çok sayıda mantıksız olaydır. Örneğin, Lina en başından beri son derece tehlikeli bir hasta olarak gösterilse de, bunun üstesinden kolaylıkla gelebilir. Lina’nın tehlikeli geçmişini bilen oradaki çalışanlardan birinin neden onu kolayca aldattığı ve ona yaklaştığı belli değil mi? Ya da bu kadar kolay kaçabilseydi, neden daha önce yapmadı? Elbette oradan bir kaçış öyküsü olduğu söyleniyor ama bu gönderme sadece mantıksızlığını azaltmakla kalmıyor, aynı zamanda daha da cesurlaştırıyor.
Orphan: The First Kill’in yaratıcıları, filmin ortasında bir olay örgüsü tasarlayarak orijinal filmin enerji ve heyecanının bir kısmını yeniden yakalamaya çalıştılar, ancak bu bükülme, orijinal filmin sürpriz sonunu uyandırma gücüne sahip değil. .
Akıl hastanesinden kaçtıktan sonra Lina, kayıp çocukların isimleri ve fotoğrafları arasında arama yaparak kendini hemen Esther Albright adlı Amerikalı bir kız kılığına sokar. Sonuç olarak, Amerika’nın Connecticut eyaletinin Darien bölgesindeki zengin bir ailenin büyük evinden taşınması uzun sürmez. Tipik bir Amerikan ailesi, küçük kızlarının dönüşüyle hayatlarına geri dönmüş gibi görünüyor. Tabii ki, Lina’nın Albright ailesine gelişinin en başından itibaren, bir şeylerin doğru olmadığı anlaşılıyor.
Ağabeyi Gunnar, ablasının dönüşünü pek sıcak karşılamaz. Ayrıca çizim yeteneği veya değişen aksanı gibi birçok değişikliğine de fazla dikkat etmiyorlar. Sadece dört yılda resim ve müzikte böyle bir beceriye nasıl ulaştığını. Ayrıca, büyükannesinin ölümü de dahil olmak üzere bazı şeyleri neden unuttu?
Elbette filmin ortasındaki bükülme bu soruların bazılarının cevabını haklı çıkarıyor. Çünkü Gunnar ve annesi Trisha, onun Esther olmadığını zaten biliyorlar (aslında, o küçük bir kız değil, nadir bir genetik bozukluk tarafından bodur bir yetişkin: orijinaliyle aynı şaşırtıcı fikir). Ama Esther’in babası kızının yokluğunda felç olmuştur ve o iyi bir ruh halinde değildir.Kızının dönüşünden o kadar memnundur ki onun kızı olamayacağından şüphesi yoktur. Orphan: The First Murder, orta noktadan itibaren Kuveyt-Sera benzeri bir yaklaşım benimsiyor. Esther’in Tricia (Julia Stiles tarafından oynanan ailenin annesi) ve Gunnar ile sürekli yüzleşmeleri, Kate (Vera Farmiga) ve yetimhanedeki küçük kardeşleriyle olan çatışmalarına benzer. Ayrıca ilk cinayette, bir yetim gibi, ailenin babası sonuna kadar olayların gerçeğini bilmeyen tek kişidir. Orphan’da Esther, Kate ve kocası John arasındaki ilişkiyi oyunculuk ve komplo kurarak yok etmeye ve bu şekilde ona yakınlaşmaya çalışır. İlk cinayette, temel bir farkla aynı türden benzer bir yüzleşme var.
İzleyici açısından başından beri inanılmaz gibi görünen bir konu, Isabel Furman’ın Esther rolünde yeniden ortaya çıkmasıdır.
Orphan’da Esther hikayedeki tek kötü adamdır, ancak ilk cinayette Gunnar ve Tricia ona karşı olumsuz bir kutup olarak kabul edilir. Rousseff Sutherland’ın canlandırdığı ailenin babası Alan’dan karanlık gerçeği gizleyen bir anne ve oğul. İkisi de Esther kadar kötü ve aldatıcıdır.
İçeriden çürüyen zengin Amerikan sınıfının görünüşte mutlu ailesine bir ima. Kendilerini neyin beklediğini bilmeden entrikalar kurarak her türlü çıkmazdan kurtulabileceklerini sanan iğrenç karakterler. Bu, Brent Bell’in filminin belki de filmin şok edici son görüntüsü The Burning House’da özetlenebilecek en güçlü yönüdür.
Orphan: The First Murder, önceki filmden farklı olarak, bazı mantıksız eğilimlerini hafif bükülmeler altında gizleyemiyor.
Ancak orijinal versiyonun ilginç sürprizlerinin boşluğunu doldurması beklenen ortadaki bu bükülme, gerekli etkiden yoksundur. Öte yandan, iki olumsuz kutup tasarlamak, Esther’in karakterini orijinal filmdekinden daha az kötü ve korkutucu hale getirdi. Öyle ki dakikalar içinde kaderini bile merak ediyoruz. Bu değişiklik, Jume Kuwait-Sera’nın filminin hatırası ile ilk cinayeti izleyen seyircinin beklentilerinin aksine işliyor.
Senaristler, zaman zaman Esther’in karakterine daha insancıl bir etki vermeye bile çalıştılar. Esther’in gece gitmeyi planladığı ama sanata olan tutkusu yeniden alevlenen Alan’ı işte yalnız gördüğünde fikrini değiştirip kalmaya karar verdiği sahne gibi. Belki de buradaki Esther’in henüz Sera’nın filminde gördüğümüz kötü adam haline gelmediği varsayılabilir. Tabii ki, her iki filmde de Esther’in ailenin babasıyla daha az düşmanca bir ilişkisi var, ancak filmdeki motifleri tamamen aynı değil. Esther’in Orphan’daki John’un karakterine (Peter Sarsgaard) olan yakınlığı, ilk cinayetteki Alan ile olan ilişkisinin aksine, hiç de merhamet ve acıma duygusundan değil.
Ayrıca, filmin son perdesinde Esther’in Gunnar ve Tricia ile yüzleşmesi, bir dizi basit şemaya ve diğerini ortadan kaldırmak için öngörülebilir bir kedi-fare oyununa indirgenir (Tricia’nın Esther’i zehirleme planı veya Esther’in başarısız fırlatma girişimi gibi). o ve Gunnar trenin önünde). Sera’nın filmindeyken, Kate’in iki küçük çocuğunun tehlikede olduğuna dair sürekli endişe ve Esther’in onu sinirlendirmek için kötü rol oynaması yüksek heyecan ve adrenalin yaratır. Esther karakterinin gizemli ve bilinmeyen kimliği heyecanı ikiye katlıyor. Ancak bu bölümdeki ilk cinayet, durumlarının tasarımında sıradandır ve herhangi bir gizem olmadan ilerler.
Öte yandan izleyici açısından inanılmaz gibi görünen bir konu da Isabel Furman’ın Esther rolünde yeniden karşımıza çıkması. Elbette yaratıcıların Esther rolünde Foreman’ı tekrar kullanmaya karar vermiş olmaları, bir açıdan doğru ve mantıklı bir karar olarak görülüyor. Ancak Orphan hayranları bu karakteri Furman’ın özel imajıyla hatırlıyor ve onun yerine başka bir oyuncu seçmek filme kat kat daha fazla etki bırakabilirdi. Ama yine de soru şu: Esther’i oynadığında on iki yaşında bir yetim olan Furman, olaylardan iki yıl önce geçen bir prequel’de 25 yaşında nasıl aynı rolü oynayabilir? önceki film? , inandırıcı bir varlığın var mı?
Orphan: The First Murder, nihayetinde bildiğimiz hikayeye pek fazla yeni unsur eklemeyi başaramayan bu ön bölümlerden biridir.
Makyaj, CGI kullanımı ve iki oyuncu kullanma fikri (bazı sahnelerde ve anlarda Foreman’ın yerine Morgan Easton-Fitzgerald geçiyor) bile bu görüntüyü inandırıcı kılamadı. Bu sorunla başa çıkmanın en kolay yolu, onu görmezden gelmektir. Çünkü Furman’ı tekrar Esther olarak görmek es geçilmeye değer.
Ancak bu konu bazılarına Esther’in sırrını inandırıcı kılabilir. Ancak burada bir yetişkin gerçekten bir çocuk rolünü oynuyor, ancak başkalarının bundan şüphe duymaması (çocuk olmadığından) bazı izleyiciler için istenmeyen bir komedi haline gelebilir.
İlgili makale
Orphan: The First Murder, nihayetinde bildiğimiz hikayeye pek fazla yeni unsur eklemeyi başaramayan bu ön bölümlerden biridir. Senaristler, ana hikayeyi daha tutarlı bir hikayeye doğru özgürce ilerletmek için Esther’in sırrının bilgisini bile kullanamadılar. Öyle ki ilkinde irrasyonel olayların miktarı: cinayet orijinal versiyondan çok daha fazladır.
Film yapımcısının irrasyonel eğilimlerinin bazılarını hikayesinin büyüleyici kıvrımları ve son sürprizinin altına gizlemeyi başarmasıyla. İlk cinayet, gelecekte görebileceğimiz diğer olası hikayelere işaret ediyor (Esther’in Sarneh’deki önceki psikoterapistinin hikayesi dahil). Öyleyse, Esther’in başka bir hikayesini tekrar görüp göremeyeceğimizi görmek zorundayız? Furman’ı tekrar Esther formunda görmemiz pek olası olmasa da, Brent Bell’den daha hırslı bir yönetmenin elinde olsa da, ondan başka bir büyüleyici hikayenin bizi beklediğini umabiliriz.