Natalie Renier / Woods Hole Oşinografi Kurumu, Yazar sağlanan
Avrupa ve Kuzey Amerika'nın Atlantik kıyılarını ısıtmaya yardımcı olan okyanus akıntıları, 1800'lerden bu yana önemli ölçüde yavaşladı ve 1600 yıllarında meslektaşlarım ve benim yaptığım araştırmalara göre, en zayıf durumdalar. Olarak belirlediğimiz gibi Doğada yeni çalışmaBu okyanus dolaşım sisteminin zayıflaması doğal yoldan başlamış olabilir, ancak sera gazı emisyonları ile ilgili iklim değişikliğiyle devam ediyor olabilir.
Bu dolaşım, Dünya'nın iklim sistemindeki kilit bir oyuncudur ve büyük veya ani bir yavaşlamanın küresel yankıları olabilir. ABD'nin doğu kıyısındaki deniz seviyelerinin yükselmesine, Avrupa'daki hava düzenlerini veya yağmur düzenlerini daha genel olarak değiştirmesine ve denizdeki vahşi yaşamı etkilemesine neden olabilir.
Bulduğumuz son zayıflama, muhtemelen Kuzey Atlantik'te ısınmanın yanı sıra artan yağış ve eriyen buzdan gelen tatlı su ilavesinden kaynaklanıyordu. Pek çok kez tahmin edildi, ancak şimdiye kadar, ne kadar zayıflamanın gerçekleştiği tam olarak bir gizem olarak kaldı. Bulduğumuz değişikliklerin kapsamı, kendim de dahil olmak üzere pek çok kişiye sürpriz oldu ve gelecekteki önemli değişikliklere işaret ediyor.
Son büyük buzul çağı sonunda, dolaşımdaki hızlı dalgalanmaların aşırı iklim değişikliğine yol açtığını biliyoruz. Küresel ölçekte. Böyle ani bir olayın abartılı (ama korkutucu) bir örneği, 2004 gişe rekorları kıran film filmi The Day After Tomorrow'da tasvir edildi.
Söz konusu dolaşım sistemi “Atlantik Meridional Devrilen Dolaşım”(AMOC). AMOC dev bir su taşıma bandı gibidir. Kuzey Atlantik'e ılık, tuzlu su taşıyor, burada çok üşüyor ve batıyor. Bir zamanlar derin okyanusa doğru su güneye ve sonra tüm dünya okyanuslarında akar. Bu konveyör bant, iklim sistemindeki en önemli ısı taşıyıcılarından biridir ve Batı Avrupa'yı sıcak tuttuğu bilinen Körfez Çayı'nı içerir.
İklim modelleri, AMOC’nin sera gazı ısınması ve buna bağlı değişiklikler nedeniyle yavaşlayacağını öngörüyor su döngüsünde. Bu tahminler - ve ani iklim değişikliği olasılığı nedeniyle - bilim adamları AMOC'yi izlemiştir 2004 yana Aletler Atlantik'in karşısındaki kilit konumlarda yayıldı. Ancak model tahminlerini gerçekten test etmek ve iklim değişikliğinin konveyörü nasıl etkilediğini anlamak için çok daha uzun kayıtlara ihtiyacımız vardı.
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Desenler arıyorum
Bu kayıtları oluşturmak için, University College London'dan Dr. David Thornalley liderliğindeki araştırma grubumuz, AMOC’daki bir değişikliğin okyanus üzerinde benzersiz bir etki paterni olduğu fikrini kullandı. AMOC zayıfladığında, kuzey-doğu Atlantik Okyanusu soğur ve batı Atlantik'in bölgeleri belirli bir miktarda ısınır. Geçmişte dolaşımın nasıl olduğunu izlemek için okyanus sıcaklığının geçmiş kayıtlarında bu kalıbı arayabiliriz.
Bir başka çalışmada aynı doğadaAlmanya'daki Potsdam Üniversitesi'ndeki araştırmacıların önderliğinde, parmak izini kontrol etmek için sıcaklığın tarihsel gözlemlerini kullandı. AMOC’nin, 15’ten bu yana% 1950 civarında gücünü azalttığını, insan kaynaklı sera gazı emisyonlarının birincil neden olarak gösterildiğini belirttiler.
Makalemizin bir parçası olan yazımızda AB ATLAS projesi, aynı parmak izini bulduk. Ancak, tarihsel gözlemleri kullanmak yerine, zaman içinde çok daha ileri gitmek için geçmiş iklim araştırmalarındaki uzmanlığımızı kullandık. Bunu, derin deniz çamurunda bulunan küçük deniz canlılarının kalıntılarının bilinen kayıtlarını birleştirerek yaptık. Sıcaklık, farklı türlerin miktarlarına ve iskeletlerinin kimyasal bileşimlerine bakarak çalışılabilir.
Ayrıca, geçmiş derin okyanus akımlarını çamurun kendisine bakarak doğrudan ölçebildik. Daha büyük çamur taneleri daha hızlı akıntı anlamına gelirken, daha küçük taneleri akıntıların daha zayıf olduğu anlamına gelir. Her iki teknik de, yaklaşık 1850,% 15 ila% 20 arasında olduğundan dolayı, AMOC'nin zayıflamasına işaret etmektedir. Önemli olarak, modern zayıflama, son 1600 yıllarında görülen ve doğal ve insani sürücülerin bir kombinasyonuna işaret eden her şeyden çok farklı.
İki çalışmada AMOC zayıflamasının başlamasının zamanlamasındaki fark, daha fazla bilimsel dikkat gerektirecektir. Bu farklılığa rağmen, yeni çalışmaların her ikisi de iklim modellerinin okyanus dolaşımındaki tarihsel değişiklikleri simüle edip etmediği ve gelecekteki projeksiyonlarımızdan bazılarını tekrar gözden geçirmemiz gerekip gerekmediği konusunda önemli sorular ortaya koyuyor.
Bununla birlikte, ilave uzun kayıtların her biri, modellerin iklim sisteminin bu kilit unsurunu ne kadar iyi simüle ettiğini değerlendirmeyi kolaylaştırmaktadır. Aslında, modelleri bu uzun kayıtlara göre değerlendirmek, olası aşırı AMOC olaylarını ve iklim etkilerini doğru bir şekilde tahmin etmeyi umarsak çok önemli bir adım olabilir.
Yazar hakkında
Peter T. Spooner, Paleoceanography Araştırma Görevlisi, UCL
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = körfez akışı iklim; maxresults = 3}