13 haziran 2014'te oynanan İspanya - hollanda maçını hatırlayanlar vardır. hissettiklerimi bunun üstünden anlatmak istiyorum.
80. dakikada 4-1 geridesinizdir, daha ne kadar kötü olabilir derken geniş alanda arjen robben'e yakalanmış ramos - pique ikilisinden birisisiniz. hatta ikisi de olun, fark etmez. üzerinize üzerinize mütemadiyen gelen robben vardır, kaçacak yer yok. oysa bir dakika önce ne kadar güzeldi, roben artık üstünüze gelmez sanıyordunuz ama geliyor. o anda allah'tan roben'i yok etmesini dilersiniz, istersiniz ki roben hiç olmasın, üstünüze üstünüze gelmesin... ama nafile! her geçen saniyede daha da yaklaşıyor allah'ın belası, dünyanın en iyi defansı olmanız hatta yanınızda da en az sizin kadar iyi birisi olması bile rahatlatmıyor sizi. kalenizdeki casillas bile endişeli, o da ne olacağını biliyor ama ramos - pique kadar durumun ciddiyetinin farkında değil. robben geldikçe midenize kramplar giriyor, üzerine gidip kurtulsam mı yoksa bekleyip içimden geçmesine mi katlansam diyorsunuz. ramos - pique ikili yer yarılıp içine giremedikleri için roben tarafından yerlere yatırılıp hunharca sürünüyorlar, yetmiyor roben casillas'ı da lime lime doğruyor ve topu ağlara gavura vurur gibi vurarak gönderiyor... İşte buradaki ramos, pique ve casillas benim. hatta tribünde ağlayan yağlı saçlı, kirli sakallı İspanyol da benim... robben ise ösym. gelme üstüme allahsız, gelme kaçacak yerim yok. bak o günkü maç unutuldu sanılıyor, ben hatırlıyorum. geçmiş geçmişte kalmıyor. merhametli ol, durum 4-1 lan robben! :/
odinson
8 ay