Dünyanın belki de en büyük buluşu olan yazı yolu ile kitaplar yüzlerce yıldır insanın bilgi birikimini sonraki nesillere aktarmanın en önemli aracı oldu. Günümüzde yeryüzünde yaşanan barbarlıklara ve savaşlara bakılırsa kitapların toplumları iyiye doğru büyük oranda değiştirdiğine dair çok güçlü sayılabilecek işaretler görünmüyor olabilir.
19. yüzyılın başında (ki bizi ilgilendiren tarih budur), nehir boyunca uzanan geniş pamuk tarlaları gündoğumundan günbatımına dek zenciler tarafından işlenirdi. Bu zenciler tahta barakalarda toprak üstünde yatarlardı.
Bu kitapta toplanan yazılar, ikisi dışında, Adorno’nun Noten zur Literatur (Edebiyata Notlar, 1958, 1961, 1965) kitabından alınmıştır. “Huxley ve Ütopya” ile “Kültürel Eleştiri ve Toplum” başlıklı denemelerse yazarın Prismen (Prizmalar, 1955) kitabından geliyor.
Diyarbakır’da o sabah lanetlenmiş bir gün başlamıştı. Bilemiyordum. Aslında başlangıçta benim için sıradan bir gündü. Sıradan bir sonbahar sabahı. Gözlerimi yeni açmış, burnumu daha yeni yeni karıştırmaya başlamıştım.
Diyarbakır akrepler şehri, gül şehri, karpuz şehri. Diyarbakır yeni yapılacak otelleri, eşsiz tabiatiyle turist şehri… Diyarbakır tezatlar şehri. İnsan birden irkiliveriyor. Atom bombası bu şehre düşmüş sanki. Yer yer taş yığınları, harabeler.
Tektipliliğe karşı, ideolojik, politik, ekonomik ya da medyatik hegemonyaya karşı, aptallaştırıcı uzlaşmalara ve tektip düşünceye karşı, çeşitli dilbilimsel, sanatsal, entelektüel ifade biçimlerinin yolunu tıkayan her şeye karşı mücadele etmek de bir zorunluluktur.