Araştırmalar, arkadaşları ve ailesiyle daha mutlu olan çoğu insanın aksine, daha zeki insanların yalnız olduklarında daha mutlu olduklarını gösteriyor.
Norman P. Li ve Satoshi Kanazawa tarafından yönetilen bir 2016 araştırması, mutluluğun “savan teorisini” araştırdı.
Teori, günümüzde bile, birçok ilerlemeye rağmen, insanların durumlara atalarının verdiği gibi tepki verdiğini öne sürdü. Teori aynı zamanda “evrimsel miras hipotezi” olarak da adlandırılır. Savan terimi, insanlığın savanada yaşadığı zamanı ifade eder.
Çalışma, Ulusal Boylamsal Adolesan Sağlığı Çalışması tarafından yürütülen 15.197 görüşmeden veri çıkardı. Örnek 18-28 yaşları arasındaydı.
Araştırmanın bulguları, nüfus yoğunluğunun daha fazla olduğu bölgelerde yaşayan insanların yaşam doyumunun daha düşük olduğunu gösterdi. Yazarlar bunun, daha büyük gruplarda kendilerini tehdit altında ve rahatsız hisseden atalarımızın duygularıyla tutarlı olduğunu öne sürdüler.
Yazarlar, diğer birkaç çalışmaya atıfta bulunarak, insan beyninin ortalama 150 kişilik gruplar halinde işlev görecek şekilde evrimleştiğini söyledi.
Çalışma ayrıca grupların ve kalabalıkların olumsuz etkisinin ortalama zekaya sahip olanlar üzerinde daha fazla olduğunu buldu. Daha akıllı atalar daha fazla stratejik esnekliğe sahip olduklarından, daha büyük gruplara iyi uyum sağlayabildiler. Bu nedenle, onların soyundan gelenler de kentsel ortamlardan daha az etkilenir.
Çoğu insanın insanlarla birlikteyken daha memnun ve mutlu olmasının nedeni, ihtiyaç duyulan ihtiyaç, güvenilirlik ve bağlılık duygusu gibi arkadaşların yerine getirdiği ihtiyaçlardır.
Bununla birlikte, son derece zeki insanlar, kendi başlarına olduklarında daha mutlu olurlar. Bilim adamları hala bunun olmasının kesin nedenini anlamış değiller. Zeki insanların farklı ihtiyaçları mı var? Diğer insanlar dikkatlerini dağıtıyor mu?
Aksine araştırmalar, insanlarla daha fazla zaman geçirmenin ve sosyalleşmenin daha yüksek zeka göstergesi olabileceğini de göstermiştir. Bulguların çelişkisi uzmanları şaşkına çevirdi.