Şaşırtıcı bir şekilde, Temmuz 28’te Temmuz 1904 Denizi’nde gerçekleşen deniz savaşının geniş bir okur kitlesi tarafından hala bilinmeyen kalmasıdır. Bu oldukça garip çünkü Rus-Japon savaşında sadece dört büyük zırhlı filo çatışması vardı:
27 Ocak 1904'te savaşın (bundan böyle tarihleme eski stile göre belirtilecektir). Belirtilen tarihin gecesinde, aslında Rus-Japon savaşının başladığı Japon muhripleri tarafından bir saldırı gerçekleşti. Ertesi sabah, Birleşik komutan filo Heihatiro Togo neredeyse tüm ana güçlerini Port Arthur'a getirdi - altı filo zırhlısı ve beş zırhlı kruvazör (Kassuga ve Nissin henüz Japon filosunun bir parçası değildi ve Asama Chemulpo'daki Varyag'ı korudu). Japon amiralin planı oldukça açıktı - muhriplerin dış yoldaki Rus filosunun bir kısmını geri kalanını bitirmek için belirleyici bir darbe ile batırabilecekleri varsayılarak. Birleşik Filo'nun muhripleri, en iyi Rus filosu Retvizan ve Tsesarevich'in yanı sıra zırhlı Pallada kruvazörünü baltalayarak gerçekten önemli bir başarı elde edebildi. Zayıf Rus filosu başarı umuduyla belirleyici bir savaş veremedi. Yine de, Rus komutanı Amiral O.V. Gemileri bir uyanıklık sütunu ile inşa eden Stark, Japonlarla tanışmasına yol açtı ve sonra karşı derslerde ikincisinden saparak (yani, Rus ve Japon sütunları paralel, ancak zıt yönlerde) hareket etti. Pasifik filosu savaştan çekilmedi, ancak sahilden dolayı, akülerin desteğini kullanarak kabul etti, torpidolardan zarar gören gemiler de Japonlara ateş açtı. Sonuç olarak, Heihachiro Togo güvendiği avantajı elde edemedi ve 35-40 dakika sonra (Japonca verilere göre - 50'den sonra) filosunu savaştan çekti. Bu sefer savaş işe yaramadı, sadece önemli sonuçlar vermeyen kısa bir çarpışma hakkında konuşabiliriz - tek bir gemi ne batırıldı ne de ciddi şekilde hasar gördü.
28 Temmuz Savaşı 1904 g, Port Arthur'dan Vladivostok'a ve Pasifik Filosunun 1 filosundan geçmeye teşebbüs etti ve bu yazı dizisinin gerçekte kendisine adanmış olduğunu söyledi.
Kore Boğazı'ndaki savaş, Vladivostok kruvazörlerinin ayrılması, Amiral Amiral Kamimura filosu tarafından ele geçirildiğinde 1 Ağustos 1904 g'de gerçekleşti. Ruslar ve Japonlar azim gösterdiler ve çok savaştılar, ama yine de seyir kuvvetlerinin bir savaşıydı, filo savaş gemileri buna katılmadı.
Ve nihayet buharlı donanmanın önderi filosunun en iddialı savaşı haline gelen ve Rus filosunun ölümüyle sonuçlanan büyük Tsushima savaşı.
Yazara göre, Temmuz ayındaki 28 savaşı 1904, yılın ilk yarısında tamamen karşılaştırılamayan bir sonuç nedeniyle Tsushima katliamının “gölgesinde” olduğu ortaya çıktı. Tsushima, Rus filosunun savaş emri altındaki savaş gemileri olmasına rağmen Rus filosunun ana güçlerinin ölümü ve kalıntılarının ve sarı denizde yakalanmasıyla sona erdi. Witgefta, Birleşik Filosunun ana güçleriyle birkaç saat boyunca şiddetle savaştı, tek bir gemi battı veya yakalanmadı. Ancak aynı zamanda, Temmuz ayındaki 28 savaşı, Pasifik Filosunun 1 filosunun kaderini önceden belirledi ve katılan güçlerin bileşimi açısından, yırtıcı öncesi çağın zırhlı filolarının savaşları arasında onurlu bir ikinci sırayı aldı. Yalu'nun ağzında Japon-Çin savaşı ve Santiago de Cuba'nın İspanyol-Amerikan savaşı çok daha mütevazı. Aynı zamanda, Sarı Deniz'deki savaş çok karmaşık bir taktik manevraydı, her iki tarafta da iyi belgelendi ve bu nedenle tüm sevenler için büyük ilgi görüyor. hikayeler lacivert.
Dikkatinizi çeken makaleler döngüsünde, savaşın seyrini ve Rus ve Japon filolarının çabalarının etkinliğini ve aynı zamanda savaştan önceki olayları yakalamaya çalışacağız. Rus ve Japon filo komutanlarının yaşam deneyimlerini karşılaştıracağız ve verdikleri bazı kararları nasıl etkilediğini anlamaya çalışacağız. Amiraller, kendilerine verilen kuvvetleri savaş için ne kadar iyi hazırladılar? Ne kadar başarılı bir şekilde yaptılar? Rusların neredeyse kazandığı savaşın bakış açısı oldukça yaygın - Japonların geri çekilmek üzereymiş gibi görünüyorlardı ve Vitgeft’in kazara ölümü için olmasa bile ... Bunun böyle olup olmadığını anlamaya çalışalım ve soruyu cevaplamaya çalışalım: Rus filosu Vladivostok’a gidebilir mi 28 Temmuz Yılın 1904? Rus denizcilerin başarısı için yeterli olmayan şey neydi?
Ve kısa biyografik bilgi ile başlıyoruz.
Nakagoro Togo 27, yılın Ocak 1848 tarihinde Satsuma bölgesindeki Kagoshima şehrinde doğdu. 13 yaşında, Togo adını Heyhatiro olarak değiştirdi. İlginçtir ki, gelecekteki amiralin görebileceği ilk savaş, sadece 15 yaşındayken gerçekleşti. Namamugi'deki olayın sonucunda, samurayların birini öldürdüğü ve Japon görgü kurallarını ihlal eden iki İngiliz'i ağır şekilde yaraladığı sırada, yedi İngiliz gemisinden oluşan bir İngiliz filosu Kagoshima'ya geldi. Ancak, il makamları tazminat ödemeyi reddetti ve failleri iade etti. Ardından İngilizler limandaki üç Japon gemisini ele geçirdi ve Togo’nun memleketini bombaladı ve binalarının yaklaşık% 10'ini imha etti. Japon aküler, İngiliz gemilerinde birkaç isabet elde ederek cevap verdi. Çatışma iki gün sürdü, ardından İngilizler ayrıldı. Bu olayların genç Heyhatiro Togo'nun yaşam yolu seçimini nasıl etkilediğini kim söyleyebilir? Sadece 19'ta yıllarca genç adamın, iki erkek kardeşle birlikte filoya girdiğini biliyoruz.
O zamanlar Japonya çok ilginç bir gösteri oldu - resmen ülkedeki yüce iktidarın İmparatora ait olmasına rağmen, aslında Japonya'yı shogunate Tokugawa'ya hükmetti. Bu tarihsel dönemin ayrıntılarına girmeden, shogunate'nin geleneksel feodal yaşam biçimine bağlı olduğunu, imparatorun ise Batı tarzındaki yenilikler için çaba sarf ettiğini belirtti. Ayrıca, shogun pratikte dış ticarete el koydu: sadece Tsushima ve Satsuma illerinin yabancılarla kendi başlarına iş yapmalarına izin verildi. Bu tür ilişkilerin sadece deniz yoluyla yapılabileceği açık ve bu nedenle, Satsuma eyaletinin Shimazu klanından yöneticileri kendi filosunu inşa ettiler: o, ona giren genç Heyhatiro Togo idi.
Neredeyse hemen savaş, sonucu Meiji'nin restorasyonu olan Boshin'i patlattı: İmparatorun bundan sonra ülkenin üzerindeki tüm gücünün kendisine geri döneceği kararını vermesiyle başladı. Ancak shogun Tokugawa Yoshinobu, emperyal beyannameyi yasadışı ilan etti ve itaat etme arzusu göstermedi. Ocak 1868 g'den Mayıs 1869 g'ye kadar süren dövüş sırasında Tokugawa Shogunate yenildi ve Japonya'daki yüce güç imparatora geçti. İlginç bir şekilde, toprağa ek olarak, bu savaşta üç deniz savaşı gerçekleşti: Kheyhatiro Togo'nun görev yaptığı tekerlekli fırkateyn “Kasuga” üçüne de katıldı.
Çok "Kasuga"
İlk savaşta (Ava'da) “Kasuga” kendini göstermedi - gemi, birliklerin yükleneceği ve onları Kagoshima'ya taşıması gereken “Khokhoi” taşımacılığına eşlik edecek. Ancak, gemiler bir pusuya düştü - onlar shogunate’nin filosunun gemileri tarafından saldırıya uğradılar. Kısa bir itfaiyenin ardından Kasuga kaçtı ve bunun için yeterli hıza sahip olmayan Khokhoi kıyıya yakın sular altında kaldı.
Ava Savaşı (ön planda sanatçı fırkateyn "Kasuga" yı tasvir etti
Tokugawa'nın destekçileri için geliştirilen savaş başarısızlıkla sonuçlandı, savaş alanında yenilginin ardından yenilgiye uğradılar. Sonuç olarak, shogunate'e yardım eden birkaç bin asker ve Fransız danışman, Ezo Cumhuriyeti'nin oluşumunu açıkladıkları Hokkaido'ya geri çekildi. Tüfek filosunun bir kısmı onlarla geldi ve şimdi de Hokkaido'yu imparatorun gücüne geri döndürmek için destekçileri savaş gemileri istedi. İmparator’un destekçileri pek çoğuna sahip değillerdi ve prensipte, Ezo Cumhuriyeti, emperyal filosunun amiral gemisi olan savaş gemisi Rametsu’nun savaş gemisi koçu olmasaydı, bir deniz savaşında zafer kazanabilirdi. Ezo'nun hiçbir özelliği yoktu ve 152 mm zırhı ile kaplanmış Kotetsu, topçu atış destekçilerine karşı savunmasızdı ve güçlü 300-pounder (136 kg) savaş gemisi savaşı, cumhuriyetin herhangi bir gemisini sadece bir deniz kabuğu ile tabana gönderebilirdi.
Battleship-ram "Kotetsu"
Bu nedenle, imparatorluk filosu (Kasuga dahil) Tokyo'dan Miyako Körfezi'ne taşınıp savaşa hazırlanırken, cumhuriyetin denizcilerine bir sapma gebe kaldılar - yabancı bayrakların altındaki üç gemileri imparatorluk filosunun bulunduğu limana girmek ve Kotetsu "gemide. Bu cüretkar planın uygulanması hava tarafından engellendi - ayrılıkçı gemiler bir fırtınaya girdi ve sonuç olarak kararlaştırılan zamanda yalnızca Ezo Cumhuriyeti'nin Kaiten amiral gemisi limanın önünde belirdi. Üç ayrılıkçı geminin yapması gereken şeyi tek eliyle başarmaya çalıştı: “Kaiten” limana tanınmadı, ardından Edzo Cumhuriyeti bayrağını kaldırdı ve savaştı, ancak Kotetsu'yu ele geçiremedi ve geri çekilmek zorunda kaldı. Fakat o sırada, ayrılıkçıların ikinci gemisi olan Takao, liman girişine yaklaştı, fırtınanın bir sonucu olarak arabası hasar gördü ve hız kaybetti ve bu nedenle zamanında varamadı. Şimdi “Kaiten” i izleyemedi ve kaçmadı ve sonuçta emperyal filo tarafından ele geçirildi.
Fırkateyn “Kasuga” nın katıldığı üçüncü savaş, tüm Boshin savaşı için en büyük deniz savaşı oldu. Toranosuka Masuda komutasındaki imparatorluk filosunun sekiz gemisi, Hakodate körfezine girişi kapsayan kıyı surlarını imha etti ve Ikonosuke Arai'ye önderlik eden ayrılıkçıların beş gemisine saldırdı. Savaş üç gün sürdü ve Ezo Cumhuriyeti filosunun tamamen yenilgisiyle sona erdi - iki gemi tahrip edildi, iki tane daha ele geçirildi ve amiral gemisi Kaiten karaya fırladı ve mürettebat tarafından yakıldı. İmparatorluk filosu, yük odasındaki doğrudan isabet sonucu patlayan fırkateyn "Choyo" yı kaybetti.
Beyaz bir kimono içinde ikinci sırada - Fırkateyn teğmen "Kasuga" Kheyhatiro Togo, fotoğraf çekildi bundan dolayı
1871’te Kheihatiro Togo, Tokyo Deniz Okulu’na girmekte ve 1872’in 11’le birlikte XNUMX’in İngiltere’de okutmaya gönderdiği sonuçlarla, örnek bir özen ve performans göstermektedir. Orada, gelecekteki amiral mükemmel bir okul: Cambridge’deki matematik eğitimi, Portsmouth’daki Kraliyet Deniz Akademisi’nde denizcilik eğitimi, “Hampshire” gemisinde bir çevre araştırması. Eğitimini tamamladıktan sonra Togo, Fuso savaş gemisinin inşası için amir olarak atandı ve daha sonra İngiltere'ye geldikten yedi yıl sonra kıyı savunma gemisi Hiei ve Japonya'da İngilizler için Japonlar için inşa edilen Japonya'ya döndü.
1882'te Teğmen Heyhatiro Togo, Amagi topunun kıdemli subaylığına atandı ve 1885'te komutanı oldu. İki yıl sonra, birinci derecenin kaptanı rütbesinde üretim aldı ve bir süre Kure deniz üssüne komuta etti ve zırhlı kruvazör Naniwa'nın komutanı tarafından karşılanan Çin-Japon savaşının başlangıcına (1894 g) komuta etti.
Savaş bahanesi olarak Kore'de bir ayaklanma oldu - ülkeler arasındaki anlaşmalara göre, hem Çin hem de Japonya ayaklanmayı bastırmak için Kore'ye asker gönderme hakkına sahipti, ancak onları sonuna kadar çıkarmak zorunda kaldılar. Hem Çin hem de Japon birlikleri yalnızca deniz yoluyla Kore'ye teslim edilebilirdi ve bu nedenle bu savaşın ilk mermisinin bir deniz savaşında başlatılması şaşırtıcı değil: ama bu mermiyi ateşleyen geminin, 1 rütbeli Togo'nun “Kademe” kaptanı olması ilginç. Daha sonra, “Son Çin-Japon Savaşı’ndaki Japon ve Çin filoları” makalesi bu olayı şu şekilde anlatıyor:
"Çin askerleri taşımaya devam etti ve Temmuz 25'te, çeşitli Avrupa bayraklarının altına giren ve" Tsi-Yuen "ve" Kuang-Y "kruvazörleri ve Kore sahiline bakan askeri bir hazinesi olan" Tsao-Kiang "kruvazörü tarafından eşlik edilen beş nakliyenin dekolmanı. 300 000 tel.
İngiliz bayrağı "Kowshing" altındaki taşımacılıkta iki Çinli general, 1200 memuru ve askeri, 12 silahı ve eski bir Alman topçu memuru Ganeken, Çin'in askeri işlerinde baş danışman vardı. Askerler arasında Avrupalı eğitimli topçular, en iyi 200 vardı.
Japonlar, Çinlileri korkutmak ve askerlerin bu seçici kopmasını imha etmek için, kruvazör "Naniwa", "Yoshino" nun iniş alanına gönderildi. İlk başta geciken “Tsao-Kiang” ı yakalayan “Akitsushima” ve ardından “Naniwa” yı takip etmek istemeyen “Kowshing” taşımacılığının iniş partisinden 1000 erkeğine boğulmasına izin verdi. Gazetelere göre, "Kowshing" bir mayına çarpmadığı zaman "Naniwa" dan iki voleybolu ile dibe fırlatıldı. Ancak, Kowshing'de bulunan eski Alman subay Ganeken, madenin geminin ortasına çarptığını ve patladığını bildirdi.
Çin konvoyunun kruvazörü ile Japon “Kuang-Yi” kruvazörü arasında çıkan savaşta, mermiler dövüldü ve sonra sığ suya atıldı ve "Tsi-Yuen" kulede iki delikle ve teker tekerinde koştu. Mermiler iki subayı öldürdü ve bir 13 adamı öldürüldü ve bir 19 bir silah hizmetçisinden yaralandı. ”
İngiliz bayrağı "Kowshing" altındaki taşımacılıkta iki Çinli general, 1200 memuru ve askeri, 12 silahı ve eski bir Alman topçu memuru Ganeken, Çin'in askeri işlerinde baş danışman vardı. Askerler arasında Avrupalı eğitimli topçular, en iyi 200 vardı.
Japonlar, Çinlileri korkutmak ve askerlerin bu seçici kopmasını imha etmek için, kruvazör "Naniwa", "Yoshino" nun iniş alanına gönderildi. İlk başta geciken “Tsao-Kiang” ı yakalayan “Akitsushima” ve ardından “Naniwa” yı takip etmek istemeyen “Kowshing” taşımacılığının iniş partisinden 1000 erkeğine boğulmasına izin verdi. Gazetelere göre, "Kowshing" bir mayına çarpmadığı zaman "Naniwa" dan iki voleybolu ile dibe fırlatıldı. Ancak, Kowshing'de bulunan eski Alman subay Ganeken, madenin geminin ortasına çarptığını ve patladığını bildirdi.
Çin konvoyunun kruvazörü ile Japon “Kuang-Yi” kruvazörü arasında çıkan savaşta, mermiler dövüldü ve sonra sığ suya atıldı ve "Tsi-Yuen" kulede iki delikle ve teker tekerinde koştu. Mermiler iki subayı öldürdü ve bir 13 adamı öldürüldü ve bir 19 bir silah hizmetçisinden yaralandı. ”
İlginç bir şekilde, bu makalenin yazarı 1 rütbesi Wilhelm Karlovich Vitgeft'in kaptanı dışında hiçbir şey değildi!
Böylece, savaşın ilk günlerinden itibaren Heyhatiro Togo komutasındaki kruvazör harekete geçti, Yalu savaşına katıldı, aslında Çin-Japon yüzleşmesinin sonucuna karar verdi. İçinde “Naniwa”, yüksek hızlı gemilerin Kozo Tsubai'nin “uçan ekibinin” bir parçası olarak hareket etti; burada Togo gemisinin yanı sıra, Birleşik Filos'un gelecekteki zırhlı kruvazörü kruvaziyer komutanı Komutanı Yosino, Takachiho ve Akitsushima'yı da içeriyordu. .
Resmi olarak Yalu'da savaşı kazanan Japonların değil, Çinlilerin olması ilginçtir. Çin savaş gemileri, nakliye konvoyunu koruma görevini üstlendi ve yürüttüler. Japonlar konvoyu imha etmeye çalıştılar ama başaramadılar - Çinli amiral Dean Zhuchan onları savaşta bağlayıp taşınmalarını engelledi. Ek olarak, savaş alanı Çinliler için terk edildi - yaklaşık beş saatlik bir savaşın ardından Japon filosu geri çekildi. Yine de, aslında, Japonlar savaşı kazandılar - Dean Zhuchan'ın denize girmesinin yasaklanmasının bir sonucu olarak, emirlerini büyük ölçüde korkutan beş Çinli kruvazörü yok ettiler. Böylece, Japon filosu bundan böyle tam bir hareket özgürlüğüne sahipti ve hiçbir şeyden korkmadan, kampanyanın sonucuna karar veren Kore'ye takviye gönderebilirdi.
Yalu savaşında, Amiral Kodzo Tsubai'nin Japon "Uçan Kadrosu", Çinli kruvazörleri yendi ve gerekirse, Çin armadillosuyla savaşan Amiral Ito'nun ana güçlerini destekledi. Togo komutasındaki Naniwa, neredeyse hiç zarar görmemiş olmasına rağmen (gemide bir kişi yaralandı) kusursuz bir şekilde savaştı.
1895’te Çin-Japon Savaşı sona erdi ve ertesi yıl Heihatiro Togo Sasebo Yüksek Denizcilik Okulu’nun başına geçti, 1898 G’de Amiral Vali yardım rütbesini aldı ve 1900’te Çin’e gönderilen bir Japon savaş filosuna komuta etti. ). Sonra - Maizuru'daki deniz üssünün liderliği ve son olarak, 28 Aralık 1903, Kheyhatiro Togo, Birleşik Filonun komutasını aldı.
Zaten sonuncusunun başında olan Togo, düşmanlık başlatmayı planlıyor ve Japonya için başarılılar - en yeni iki Rus savaş gemisinin baltalanması sayesinde, Rus filosu Arthur’da engellendi ve Birleşik Filo’ya genel bir savaş veremedi, Amiral Uriu’nun ayrılması blokları Varyag ve Koreliler’e Chemulpo’da ve Rus gemilerinin ölümünden sonra Kore’de kara kuvvetlerinin inişi düzenlendi. Togo, gece torpido saldırısından hemen sonra, Port Arthur'un dış yolundaki Rus gemilerini bitirmeye çalışıyor ve kendisini harap eden başarısızlığa rağmen, varlığını sürekli olarak ortaya koyuyor, topçu bombardımanı yapıyor, mayın düzenini düzenliyor ve genel olarak ezmeden ve aktif olarak hareket etmeyi deniyor Rus gemileri, Arthur iç baskınıyla burnunu sokmaya çalışıyor. Ancak geçmişe bakıldığında, Togo'nun bu konuda iyi olmadığı söylenebilir - çok dikkatli. Böylece, Port Arthur filosuna yapılan bir gece saldırısında, bir nedenden ötürü, destroyerlerini, çeşitli müfrezelere ayırdı ve sırayla saldırılarını emretti. Her ne kadar böyle bir saldırının ancak saldırının sürprizi ve sürprizi nedeniyle başarılı olabileceği açık olsa da, yıkıcıların ilk çıkarılmasından sonra her ikisi de Japonlar tarafından kaybedilecek. 27’in Ocak sabahı savaşı Togo’yu tamamlamadı, kazanma şansı oldukça yüksek olmasına rağmen - O. Stark’ın kıyı aküleri örtüsü altında savaşmaya çalışmasına rağmen, silahlarının büyük çoğunluğu Japon gemilerine “ulaşamadı”.
Japon amiral için bu savaş zaten üçüncü. Heihatiro Togo değişen yoğunlukta en az dört deniz savaşına ve biri (Yalu'da) Lissa'dan beri en büyük deniz savaşı olan iki büyük deniz savaşına katıldı. Savaş yapmayı, küçük bir subay ve geminin komutanı olmayı başardı. Filo oluşumlarını yönetme tecrübesine sahipti (boks isyanı sırasında aynı seferlik filo), Sarı Deniz'deki savaş sırasında, Birleşik Filoya altı aydan fazla bir süre boyunca komuta etti ve kesinlikle Japonya'daki en deneyimli denizcilerden biriydi.
Peki ya Rus komutan?
Wilhelm Karlovich Witgeft Odessa'da 1847 yılında doğdu. 1868'te Deniz Piyadeleri'nden mezun oldu, ardından dünyayı Rider clipper'ında dolaştı ve ardından tekrar tüfek ve askeri jimnastik okullarında çalıştı. 1873'ta teğmen oldu ve bu rütbede yabancı navigasyon için Gaydamak makasına gitti. 1875 - 1878, Topçu Eğitimi Dekolmanı ve Madencilik Görevlisi Sınıfındaki fen dersinden mezun oldu ve ardından Baltık Denizi Topçu Eğitim ve Öğretim ve Maden Eğitimi Anabilim Dalı gemilerinde maden subayı olarak görev yaptı. 1885'te, 2 rütbesinin kaptanı oldu ve Fırtına topunu emrinde aldı, ancak görünüşte torpido madenine çok ilgi göstermeye devam etti. Bu nedenle, kısa sürede gemiyi Deniz Teknik Komitesi limanlarındaki iş denetçisi pozisyonuna getirdi ve oradan en sevdiği mesleğe döndü - maden işletmesinin baş müfettişinin asistanı oldu, Karadeniz'de deneyler yaptı, ayrıca Whitehead ve Howel madenlerini yurtdışında test etti. Demiryolları Bakanlığı deniz bakanlığının temsilcisi olarak Demiryolları Bakanlığı Patlayıcılar Komisyonu üyesiydi. Maden işletmesi alanında uzun yıllar süren çalışmaların sonucu olarak, Wilhelm Karlovich'in bu alandaki en büyük profesyonellerden biri olarak kabul edildiği söylenmelidir. Maden davasıyla ilgili yabancı makaleleri tercüme etti ve kendi kitabını yazdı.
1892'te, "Voevoda" maden kruvazörü komutanlığına atandı, iki yıl sonra "Rider" rütbesinin 2 kruvazörünün komutasını aldı. 1895'te, 1 rütbesinin kaptanlığına terfi ettirildi ve Baltık Denizi'ndeki yıkıcılara ve ekiplerine aynı yıldan beri uzun süre değil V.K. Witgeft, zırhlı fırkateyn Dmitry Donskoy'a verildi. Şubat 1896'teki emri altında, kruvazör Uzak Doğu'ya gitti ve altı yıl boyunca orada kaldı.
Vladivostok kuru havuzunun açılışında Zırhlı Fırkateyn "Dmitry Donskoy", 7 Ekim 1897 g
1898’te, V.K. Witgeft başka bir randevu aldı - en yeni filo savaş gemisi Oslyabya'ya. Ancak randevu çok resmiydi - mürettebat emrinde olduğu için, 1 rütbesinin kaptanı, yalnızca 1903 yılında Rus İmparatorluk Donanması'nın bir parçası olan savaş gemisine sahip değildi. Aynı VK Witgeft, gelecek yıl zaten, 1899, Kwantung Oblast'ın baş şefi ve komutanı ve Pasifik Okyanusu'nun deniz kuvvetleri komutanının deniz departmanı başkanlığı görevine atandı ve arka amiraller olarak "farklılıklar" yaptı. 1900 yılında, bir boks isyanı sırasında, askerlerin Port Arthur'dan Pekin'e nakledilmesini düzenledi; bunun için, Aziz Stanislav 1 derecesini Kılıçlar ve Prusya ve Japon emirleriyle verildi. 1901 g ile başlayarak, Japonya ile askeri harekat durumunda planlarda yer aldı. 1903'ten Bay - Uzak Doğu'daki Deniz Genel Müdürlüğü Şefi.
Elbette, Wilhelm Karlovich Vitgeft son derece belirsiz bir şahsiyettir. Karakter açısından bir masa işçisiydi: görünüşe göre en sevdiği maden davası hakkında araştırma yaptığında en iyi şekilde hissetti. Hizmetinin Anavatan'a maksimum faydayı sağlayabileceği varsayılabilirdi, fakat kariyeri onu, Kwantung Bölgesi'nin Komutanı ve Komutanı ve Pasifik Okyanusu'nun deniz kuvvetlerinin eline götürdü. Alekseeva. İkincisi son derece etkili bir kişiydi ve ayrıca, önemli kişisel karizmalarla ayırt edildi. EI Daha sonra Uzak Doğu’daki İmparatorluk Majesteleri’nin yardımcısı olan Alekseev, elbette güçlü ve kendine güvenen bir insandı, ama ne yazık ki, tamamen vasat bir askeri liderdi. VK Witgeft ondan hoşlandı. Nikolai Ottovich von Essen'in yazdığı gibi:
“Witgeft, sıkı çalışması ve yorulmadan dolayı Amiral Alexeyev tarafından büyük ölçüde güvenildi; fakat aynı amiral Alekseev sürekli olarak onunla tartışıyor ve görüşlerine ve yargılarına kızıyordu ve Vitgeft inatçı ve inatçıydı ve bu iki özellik, vali üzerindeki etkisinin asıl sebebiydi. ”
Muhtemelen, durum buydu - vali yanında teknik okuryazar bir uzmana sahip olmaktan memnuniyet duyuyordu ve bu uzman aynı zamanda ikincisine hitap eden neredeyse tüm güçlü Alekseev'i geçmeye cesaret ediyordu. Ancak Alekseev, kendisiyle birlikte tamamen özgür düşünen bir amirale müsamaha göstermeyecek, vekile yapılan SUCH itirazları tamamen gereksizdi. Ve V.K. Witgeftah, bu tür bir girişimi beklememeliydi - teknik açıdan okuryazar bir zihniyet masası memuru olan ve çok deneyimli bir deniz komutanı olmadığından, Alekseyev'in aksine, hırslı değildi ve itaat etmeye hazırdı; stratejik deha "vali. Böylece, V.K. Personel şefi olarak Witgeft, Alekseev ile oldukça rahattı.
Valinin önderliğinde uzun hizmetin yardım edemediği ancak V.K.'yı etkileyeceği varsayılabilir. Vitgefte - “dahil”, liderlik tarzına ve “insanın vidası” rolüne dayanıyordu, kendisine verilen emirlere sıkı sıkıya uyuyordu ve daha önce bazı girişimlerde bulunmuş olsa bile, onları tamamen kaybetti. Ancak tüm bunlarla birlikte, Wilhelm Karlovich’te herhangi bir eylemde bulunamayan, topal ve kararsız bir amip görmek yanlış olur. Kesinlikle öyle değildi - tek başına nasıl sağlam durması, karakter göstermesi ve gerekli gördüğü şeyi başarması gerektiğini biliyordu. Liderliğinde görev yapan kişilerin Wilhelm Karlovich'i en kötü notlardan uzak tutması ilginçtir. Örneğin, savaş gemisi Zaferi Zatsarenny'nin komutanı V.K. Vitgeft:
“... görevinin büyüklüğünün ve sorumluluğunun tamamen farkında olan ve borcunun yerine getirilmesinde katı olan bir patron izlenimini verdi. Port Arthur’un zamanında valinin kendisi için başka bir yardımcısı seçemediğini düşünüyorum ... filoda, patron olarak ona kesinlikle güvenmediğini ”
Ve burada, Retvizan savaş gemisine komuta eden 1 rütbesi Shensnovich'in kaptanının sözleri:
“... Vitgeft'in bir filoyu yönetemediği sonucuna varmak için bir fırsat yoktu. Witgeft kararlarında katıydı. En ufak bir korkuluk farkedilmedi. Vitgeft tarafından kabul edilen filo ile - gemiler, silahlar ve personel, kimin daha iyi idare edeceğini bilmiyorum ... ”
Ancak Rusya'da ölüler hakkında iyi ya da hiçbir şey olmadığını hesaba katmamak imkansız ... Soruşturma Komitesinin, filonun geçici eylem komutanı hakkında hiçbir şey söylememesi imkansızdı.
Neredeyse beş yıllık hizmet oranı V.K. Vali karargahında Vitgefta oldukça zordur - şüphesiz, çoğunlukla, Amiral Alekseev'in fikirlerini iletmiştir, ancak kendisi, bazı yararlı şeyler önerdiği söylenemez. KV'nin dahil olduğu Port Arthur'dan Pekin'e asker taşıma organizasyonu. Witgeft, arka amiralinin örgütsel yeteneğinin varlığına ilişkin başarısıyla değerlendirilemeyecek kadar önemsiz bir konu. Witgeft tarafından hazırlanan Japonlarla savaş planı, Pasifik Filosunun kuvvetlerinin Port Arthur ve Vladivostok arasında ayrılmasını sağlamıştır. Bazı analistler daha sonra böyle bir güç bölünmesini yanlış buldular ve savaşın arifesinde tüm kruvazörlerin ve armadilloların Japonlara genel güçle tam güçle başlayabilmeleri için tek bir yumruk halinde birleştirilmesi gerektiğine inandılar. Ancak, Rus-Japon savaşının tüm seyri, V.K. Witgeft kesin bir karar verdi: Vladivostok dekolman kuvvetlerinin temeli, Pasifik Okyanusu'ndaki akıncı operasyonları için tasarlanmış ve bir filo savaşında az kullanılan üç zırhlı kruvazörden oluşuyordu. Ancak, bu gemilerin Japon iletişimine yarattığı tehdidi ortadan kaldırmak için, Japonlar dört zırhlı kruvazör Kamimura'yı yönlendirmek zorunda kaldı. Japonlar zırhlı kruvazörlerini filo dövüşü için tasarladılar ve savaşta, en azından her biri, Vladivostok dekolmanı Thunderbolt'ın en iyi Rus kruvazörü tarafından güçlenerek yetersiz (ya da çok aşılmaz) değildi. Diğer zırhlı kruvazör: “Rusya” ve özellikle “Rurik” Amiral Kamimura gemilerinden ayrı ayrı daha zayıftı. Bu nedenle, Vladivostok kopması kendinden çok daha büyük kuvvetleri saptırdı ve Amiral Togo'nun ana kuvvetlerini Vladivostok kruvazörlerinin yokluğundan Port Arthur filosunun zayıflatmasından daha büyük oranda düşürdü.
Öte yandan, Nikolai Ottovich Essen şunları kaydetti:
“Herkes, yalnızca Vitgeft’in Kore ve Şanghay’daki kırılganlığımız ve inatçılığımız ve düşüncesizliğimiz nedeniyle zamanında uyarılmadığını ve hatırlanmadığını ve savaşın başlamasıyla“ Varyag ”ve“ Koreyets ”yı kaybettik ve“ Manjour ”savaşına katıldığımızı biliyordu. ve savaş başlamadan önce Arthur'a giden ve Japon kruvazörü tarafından alınan, savaş ve diğer malzemelerle (“Manjuria”) olan taşımayı da kaybetti. İnatla savaş ilan etme olasılığını inkar eden Witgeft, kırtasiye aletini derhal geri çekecek ve siyasi durumla ilgili ulaştırmaları uyaracak hiçbir şey yapmadı. Sonunda, bizim için talihsizlik, Ocak'taki 26 gecesi 27 gecesinde Japon muhriplerine saldırmamız, ayrıca kısmen, Amiral Vitgeft'in suçuna atfedilebilir "
Bu makalenin yazarı hem savaş öncesi planın gerekçelerinin hem de zamansız hastane personelinin geri çağrılmasının valiye atfedilmesi gerektiğine inanıyor - Vitgeft’ün Alekseev’in talimatı olmadan hareket edebileceği şüpheli. Her halükarda, filonun Japonlarla savaş için çok iyi hazırlanmadığı ve elbette V.K. Vitgeft.
Peki, amiraller hakkında ne söyleyebiliriz - 28 Temmuz 1904 g savaşında Rus ve Japon filolarının komutanları?
Amiral Heyhatiro Togo, şerefli birçok savaşın ateşinden geçti, deneyimli bir komutan, yetenekli bir organizatör olduğunu kanıtladı ve United Filosuna komuta etmek için oldukça yeterli deneyime sahipti. Aynı zamanda, kalbi teslim, bu VK tanınmalıdır. Witgeft, genelkurmay başkanlığına bile tam olarak cevap vermedi. Madeni iyi tanıyordu, ancak gemilerde yeterince hizmet etmedi ve 1 rütbesi olan gemilerin bağlantılarını hiçbir zaman emretmedi. 1 Pacific Squadron'un Arka Amiral Vekili Komutanının atanmasından önceki son beş yıllık hizmet, Wilhelm Karlovich'e gerekli deneyimi veremedi. Amiral Alekseev, filoyu kıyıdan kendisine emanet etti ve başkalarının neden aynı şeyi yapamayacağını çok iyi anlamadı. Wilhelm Karlovich'in Port Arthur filosunun komutanına atanması, başlı başına oldukça rasgele olduğu ortaya çıktı ve bu görev için atanacak başka kimsenin olmadığı, siyasi yöneticilerin olmadığı kadar dikte edildi.
Gerçek şu ki, Amiral Alekseev, Uzak Doğu’daki tüm kara ve deniz kuvvetlerinin komutanı ve filosunun komutanı görevini üstlendi, elbette ona ne ölçüde uymak zorunda kaldı? Denizcilik Şartında, Baş Komutan ve Filo Komutanının hakları ve görevleri sınırlandırılmamıştır. Ayni şekilde çok destansı olan Alekseev, mutlak güç için çabalıyordu, bu nedenle amiral Oscar Viktorovich Stark'in Pasifik Okyanusu filosuna nasıl karşı çıkacağını bilmediği filo komutanının haklarını kullandı. Bununla birlikte, savaşın başlamasından sonra, Alekseev’in birçok soru hakkındaki görüşünü başarıyla görmezden gelen ve filoyu kendi takdirine göre hazırlayan Stepan Osipoviç Makarov bu göreve atandı. Vali, Makarov'u komutadan kaldıramadı, ancak kesinlikle böyle bir “öz-irade” den hoşlanmadı ve gelecekte böyle bir asılsızlığa karşı kendisini sigortalamak istedi.
S.O. ölümünden sonra Makarov, Amiral Alekseev kısaca Port Arthur'a geldi ve bir şekilde filonun moralini yükseltmeye çalıştı - İmparatorun cesaret verici bir telgrafı emriyle verilen gemi komutanlarıyla konuştu. Fakat bunların hepsi elbette yeterli değildi - Stepan Osipovich'in altındaki insanların yaşadığı manevi yükseliş, öncelikle filonun aktif eylemlerinden kaynaklanırken, valinin gelmesiyle birlikte her şey iğrenç “risk almak ve korumak için” geri döndü. Öte yandan Alekseev, en azından Japonların torpidolarına gönderdiği Tsarevich ve Retvisan savaş gemilerinin faaliyete geçmesiyle o zamana kadar böyle bir davranış biçimini tek doğru kabul etti. Ancak valinin kendisi Arthur'da kalmak istemedi - Japonlar Port Arthur'a sadece 90 km inmeye başladı ve filo, belirleyici bir savaşta Japon filosuyla savaşmak için yeterli güce sahip değildi.
Valinin Arthur'u terk etmesinin nedenlerinin bir açıklaması, bu makalenin kapsamı dışındadır, ancak Amiral Alekseev'in filonun emrini kendisine tamamen itaat edecek birine emanet etmesi gerektiği açıktır. Ve bu açıdan, Wilhelm Karlovich Vitgeft valinin ihtiyaç duyduğu adam gibi görünüyordu - kesinlikle Makarov’un inisiyatifini ve iradesini beklemeye değmezdi. Ve ayrıca ... entrikalarda deneyimli Alekseev'in kendisini sigortalama konusunda çok başarılı olduğu kabul edilmelidir: Vitgeft bir şeyi başardıysa, bir şeyi başarabilirdi. Aynı durumda, arka amiral bir yerde mağlup olursa, Wilhelm Karlovich'i başarısızlık için günah keçisi yapmak oldukça kolaydır. VK Witgeft yine vali için uygun oldu ...
... Ama aptal bir adam olan Wilhelm Karlovich, konumunun dualitesinin farkındaydı. Kendi kuvvetini ayıkça değerlendirdi ve filosuna komuta etmeye hazır olmadığını anlamıştı. Göreve geldiğinde söylediği ilk sözler şunlardı:
“Sizden beyefendiler, sadece yardım değil, aynı zamanda tavsiye de bekliyorum. Ben deniz komutanı değilim ... ”
Fakat V.K.'nin sorumluluğunu bırak. Witgeft, elbette, yapamadı. Alekseev'in en ayrıntılı emirlerini aldıktan sonra, kendisine emanet edilen kuvvetleri kontrol etmeye başladı - ve bu alandaki arka amiral bu alanda başarılı ve başarısız oldu, bir sonraki makalede konuşacağız.
Devam edecek ...