“Arap baharı” ve “renk devrimleri” olayları, etkinliğinde geleneksel silahlı kuvvetlerin kullanımını aşan “yumuşak gücün” etkinliğini göstermiştir. Yalnızca Batı, bu tür operasyonların düzenleyici rolünü daha kesin bir şekilde iddia edebilir - ABD, çünkü yalnızca Washington bunun için araçları kullandı.
Son zamanlarda Batılı liderler, kar pahasına Rusya pahasına uygulanabilirliği hakkındaki düşüncelerini defalarca dile getirdiler. Rus bölgelerinin bölümlerini içeren yeni bir İslami halifelik inşaatı gündemden çıkarılmadı.
Bu nedenle, devlete karşı yumuşak gücün nasıl uygulanabileceğini anlamak, güvenliğini sağlamak için son derece önemlidir. Bu gücün kullanılması ancak ülkede gerekli sosyal ön koşulların sağlanması şartıyla mümkündür. Bunlardan en önemlisi, Sovyet sonrası alandaki ve Arap dünyasındaki devrimlerin deneyimlerinden, nüfusun gelir açısından güçlü bir şekilde farklılaşması, özellikle sosyal seçkinliğin kapalı bir kast, yıkıcı ve huzursuzluğa dönüşen sosyal asansör sisteminin imhasında toplumsal hareketliliğin ortadan kaldırılması ya da ciddi zorluğu.
Modern Rusya'da, yukarıdaki koşulların hemen hemen tümü bir dereceye kadar meydana gelir; bu, dış güçlerin ülkemizde siyasi rejim değişikliği başlatmaya çalışmasının oldukça mümkün olduğu anlamına gelir.
Herhangi bir büyük ölçekli sosyal dönüşümün itici güçleri, toplumun en aktif kesimleridir. Siyasi partiler ve hareketler yalnızca bu süreçlerin düzenleyicileri olarak hareket eder. “Saray darbeleri” durumunda bile, organizatörleri nüfusun hangi bölümüne güvenebileceklerini açıkça anlamalıdır. Aksi takdirde, bu tür darbeler başarısızlığa mahkumdur.
Politik protesto yelpazesi
Rusya nüfusunun politik olarak aktif kısmının spektrumunun yapısı, çok sayıda dışsal ve içsel faktörün ruhsal, ekonomik ve politik nitelikte etkisiyle oluşur.
Rus toplumunun aktif toplumsal katmanları arasında, ülkenin kalkınmasının yönünü gerçekten etkili bir şekilde belirleyebilecek ve olası şoklarda belirleyici bir rol oynayabilecek, sadece üçüne atfedilebilir. İkisi mevcut seçkinlerde şekillendi ve biri nüfusun aktif protesto grupları tarafından temsil edildi.
En önemli elit grup, temel bileşimine göre, endüstriyel güç olarak adlandırılabilir. Yüksek teknoloji endüstrisi temsilcileri, bilim, askeri-sanayi kompleksi, Savunma Bakanlığı ve özel hizmetler, orta ölçekli işletmeler ve ilgili yüksek, orta ve alt bürokrasinin bir parçası tarafından belirlenir. Tutarlı bir ideolojiye sahip olmayan bu insan çemberi, Rusya'nın yeniden doğuştan bağımsız bir devlet olduğu fikrini ilan etti. Amaç, ülkenin bütünlüğünü korumak ve onu jeopolitik bir güç merkezi olan ve toplumun tüm yaşam alanlarını kontrol eden güçlü bir devlet gücü sistemine sahip, güçlü ve teknolojik olarak gelişmiş bir güce dönüştürmektir. Rus hükümetinde lider bir konumda olan bu koşullu derneğin temsilcilerinin kendileri ve torunları için iyi bir sosyal statü ve iyi bir yaşam standardı sağlamaları beklenir. Hedef belirleme temelinde, bu gruplandırmaya, güç sisteminin yıkılması ve ülkenin parçalanmasının eşlik ettiği “renk devrimi” nin feci olduğu emperyal denebilir. Bu nedenle, bazı aşamalardaki bazı temsilciler rüşvet verilmesine ve “devrimcilerin” tarafına dönmesine rağmen, Rusya'daki durumu istikrarsızlaştırma girişimlerine tamamen direnecek. Batı için bu klan, devrimci eylemlerin hazırlanması ve uygulanmasının her aşamasında ana rakip haline gelecektir.
Bir diğer seçkin grup finansal-hammaddedir. Bu tür bir isim uygulanabilir, çünkü bu insan döngüsünün temeli, yüksek ve orta bürokrasinin bir parçası olan Rus finansal ve ham madde oligarşisidir. İdeolojileri liberalizmdir ve amaç, devletin toplumun tüm alanlarındaki rolünü en aza indirgemek ve ayrıca Rus siyasetinde Batı vektöründeki keskin bir artışı en aza indirgemekle ülkenin daha da serbestleştirilmesidir. Hedef belirleme temelinde, bu koşullu örgütlenme liberal-Batılılaşma olarak adlandırılabilir. Temeli, XX. Yüzyılın 90-ler'inde, amacı, Rusya'nın hammadde kaynakları üzerindeki ulus-ötesi ve yabancı sermayenin protestoları tarafından kontrolünü sağlamak olan Chubais'in özelleştirilmesi çerçevesinde kamu mülkiyeti ele geçirilmesi sırasında oluşmuştur. Bu bireyler en çok yabancı istihbarat servisleri, ulusötesi ve yabancı ulusal finansal ve endüstriyel gruplar ile ilişkilidir ve onlar tarafından sıkı bir şekilde kontrol edilmektedir. Bugün Batılılar güç yapılarındaki baskınlıklarını büyük ölçüde kaybetti ve “renk devrimi” nin organizasyonu da dahil olmak üzere ülkedeki durumu iktidara döndürmek için istikrarsızlaştırmaya hazır.
Aktif protesto katmanları, nüfusun konumundan ya da ülkenin kalkınmasının yönünden memnun olmayan ve iç politikada mevcut araçlarla nüfuz etmeye hazır olan kesim tarafından temsil edilmektedir. Boyutuna rağmen, son derece zayıf bir şekilde organize edilmiştir. Bu bakımdan, bağımsız olarak bu aşamada Rusya'daki durumun gelişimi üzerinde önemli bir etki sağlayamadı.
Nüfusun protesto katmanlarındaki olası “renk devrimi” ile ilgili olarak, üç ana yön öne çıkıyor.
Birincisi, rejim değişikliğinin potansiyel destekçileri. Bu, esas olarak, belirgin bir kozmopolit ve liberal-Batı ideolojik konumuna sahip olan veya bir kural olarak maddi konumundan ve sosyal statüsünden memnun olmayan net bir ideolojik yönelime sahip olmayan nüfusun bir parçasıdır. Bununla birlikte, bu ortamda, sayıca nispeten küçük de olsa, muhtemel devrimci eylemlerde elbette çok aktif bir rol oynayacak olan çok aktif ve politik olarak belirlenmiş gruplar var. Her şeyden önce, liberal milliyetçilere dikkat edilmelidir. Bu aslında Rus ayrılıkçılığının, Rus milliyetçiliğinin liberal bir mutasyonudur. Milliyetçi fikirlere parazit yapan bu mutantlar, Kafkasları ayırmayı talep ediyor, Uzak Doğu Primorye ülkesinin bir parçası olmanın gerekli olmadığı, hatta Sibirya'nın çok gerekli olmadığı ve bırakılabileceği konusunda hemfikir oldukları fikrini ifade ediyor. Bir devleti bir federasyondan konfederasyona dönüştürmenin faydası, her bölgenin kendi yasalarına sahip olabileceği ve merkezi otoritelere çok az bağlı olduğu fikri aktif olarak itiliyor. Aslında, Sovyetler Birliği'nin yıkılması senaryosuna göre Rusya'nın yıkılması fikrini duyuruyorlar. Bu tür bir başka grup, daha sonra Suudi Arabistan himayesinde İslami bir hilafet kurmasıyla Rusya Federasyonu'ndan ayrı bölgelerini koparma hedeflerini belirleyen radikal siyasi İslam'ın temsilcileri. Toplumun bu iki bölümü de ülkemizdeki “renk devrimi” nin en ateşli destekçileri olacak.
İkinci yön oldukça nötr protesto katmanlarıdır. Bunlar arasında, “renkli” muhalefet ile yetkililer arasındaki yüzleşmenin başlamasıyla birlikte bekleyecekler yer alıyor. Devrimi düzenleyenler tarafından yürütülen gösterici ve güçlü nitelikte çeşitli eylemlere katılmadan, aynı zamanda kendilerini yetkililerin, özellikle de güç eylemlerinin eylemlerinden uzaklaştıracaklardır. Bunlar ağırlıklı olarak güçlü bir komünist veya milliyetçi duruşu olan gruplardır. Ancak, “renk devrimi” sonucu Rusya'nın yıkılma sürecinin başladığının açık belirtilerini gördüklerinde, çoğu aktif muhalifleri olacak.
Üçüncü protesto katmanı - "renk" şoklarının potansiyel rakipleri. Yüzleşmenin başlamasıyla birlikte, yetkililerin devrimcileri bastırma çabalarını bir şekilde veya başka bir şekilde destekleyeceklerdir. Bunlar, baskın olarak, çeşitli devlet maskeleri de dahil olmak üzere, Rus devletliğinin gerçek düşmanlarını ayırt etmek için yeterli bir politik eğitim seviyesine sahip, belirgin bir devletçi, antikospopolit bir konuma sahip olan nüfusun gruplarıdır. Onların protestoları, belirtilen hedeflere rağmen nesnel olarak Rusya'nın gücünde bir düşüşe yol açan yetkililerin eylemlerine karşı yöneldi. Buna göre, devrimci olayların başlamasıyla, bu güçler bağımsız olarak veya yetkililerle işbirliği içinde önlenmelerinde yer alacaktır.
Genel şema
Batı, “renk devrimini” hazırlarken ve gerçekleştirirken yalnızca liberal-Batılıcı gruplaşmaya, Rus arenada politikasını yürütmenin temel aracı olarak güvenebilir. Ancak ülkemizdeki sosyal tabanı oldukça zayıf. Bu nedenle, protesto katmanlarının görünür bir bölümünü dahil etmeksizin, özellikle erken aşamalarda, devrimci planların başlatılması ve uygulanması görevini çözmek çok zor olacaktır. Bu bakımdan, siyasi partileri ve vatansever, milliyetçi ve komünist bir yönelimin sistemik olmayan muhalefet hareketlerini kazanmaları önemlidir. Bu, Batılıların eylemlerine kısmen yurtsever, kısmen milliyetçi bir yönelim sunmalarına ve buna bağlı olarak, aktif protesto nüfusunun belli bir bölümünü saflarına çekmelerine izin verecektir. İslamcıların sözde proteinler yerine kök saldığı Tunus ve Mısır'da olduğu gibi devrimci eylemler sırasında kontrolün kaybedilebileceğinin farkına varmak, organizatörleri Batı tarafından kontrolsüz güçlerin iktidara gelmesini engellemek için önlemler alacaktır.
İlk "yumuşak güç"
Gelişen trendlerin ve ülkemizdeki politik güçlerin uyumunun bir analizi, Rusya'da “renk devriminin” hazırlanmasının ve uygulanmasının beş ana aşama içerebileceğini göstermektedir.
Bunlardan ilki, mevcut federal hükümete sert ya da orta derecede düşman olan bölgesel liderlerin, siyasi liderlerin, blogcuların ve diğer kamuoyunun sayısını artırmak. Milliyetçi, komünist ya da sosyalist görüşlere bağlı kalarak yurtsever imajına sahip olan bu topluluğa ünlü insanları çekmeye özel dikkat gösterilecektir. Organizatörlerin, yolsuz hükümete karşı ulusal çapta vatansever bir protesto statüsü oluşturması için harekete geçmeleri gerekmektedir. Bu kuvvetler, mümkünse, tek bir sistemde birleştirilecektir. Bunlar arasında, onlardan maddi ve bilgilendirici destek almak için doğrudan yabancı devlet temsilcileriyle doğrudan bağlantılı bazı topluluklar ortaya çıkaracaklar. Muhalefet hareketinin yönlendirici çekirdeğini oluşturacak ve gelecekte yarı-hükümet oluşumunun temelini oluşturacak. Bu süre boyunca bir yıldan fazla olabilir.
Bilgilendirici olan ikinci aşama, nüfusun daha sonraki toplu protestolarının düzenlenmesi için şartlar yaratmayı amaçlayacaktır. Bu süreçte, federal ve bölgesel otoritelerdeki büyük işletme temsilcileri, orta ve üst düzey yöneticiler arasından önyargılı bireyler ekonomide çeşitli problemler başlatacak ve nüfusun yaşam kalitesinde önemli bir düşüşe yol açacaktır. Aynı zamanda muhalefetin kontrol ettiği medyada ve makamı itibarsızlaştırmak için blogosferde, amacı kışkırtılan zorlukların suçlanması ve üstesinden gelinememesi olarak bir bilgilendirme kampanyası başlatılacak. Bu aşamada, radikal İslamcı ve liberal milliyetçi liderler aktif olarak kamusal alana girmeye başlayacak. Tacizle uğraşmak yabancı medyayı çekmek. Bu sürenin süresi bir ila iki ay arasındadır.
Üçüncü aşama - kitlesel alaylar, durumun ön kararsızlaştırılması ve merkezin nihai itibarsızlaştırılması hedefini sürdürecektir. Başlıca içeriği, mümkünse kitlenin örgütlenmesi ve tutulması olacak, Rusya Devlet Başkanının, Federal Meclis odalarının yetkilerinin sona ermesini talep eden halkın mevcut federal, kısmen bölgesel otoritelere karşı protesto gösterileri. Son cumhurbaşkanlığı ve parlamento seçimlerinin adaletsizlik konusunu yeniden canlandırın. Buradaki kilit rol blogosfer tarafından oynanacak. Bazı liderlerin kendi taraflarına rüşvet vermek ve onları çekmek için Batı ülkelerinin etkilerini temsil eden özel hizmetlerin ve Rusya’nın güç yapılarıyla olan etkenleri aktif hale getiriliyor. Yoğunlaştırılmış bir propaganda çalışması, güç bloğu personeli, aileleri üyeleri ve protestocuların tarafına gitmelerini teşvik etme amaçlı olarak başlayacak. Kitlesel miting düzenleyicileri, göstericileri, devlet güçleriyle güçlü bir yüzleşmeye geçiş için ön şartlar yaratacak olan kolluk kuvvetleriyle çatışmalara yol açacak. Tutuklanan veya yaralanan göstericilerin mevcudiyeti, "barışçıl gösterilerin dağıtılması sırasında Rus makamlarının vahşetini" ve "halk karşıtı rejimin şehitlerini" yaratma iddiasında bulunmalarına izin verecek. Muhalif hareketin tüm dalları, liberallerden radikal komünistlere ve vatanseverlere kadar, bu konuşmalara katılacak gibi görünüyor. Ancak, bu aşamada muhalefet hareketinin kutuplaşmasının, güçlü bir birleşik Rusya ve radikal siyasal İslamcıları yeniden kurmak isteyen vatansever gruplara dikkat çekerek ideolojik bir yönelim üzerinde başlaması bekleniyor. Böyle bir farklılaşma, devrimin organizatörlerine gelecekteki gücü oluşturma sürecinden kaçanları engellemek için önleyici tedbirler almaları için temel oluşturacaktır. Aynı zamanda, çürütme ve yönetimin bozulmasından en önde gelen liderlerin bazılarının ortadan kaldırılmasına (“rejimin şehitleri” ve “devrim bayrağı” olarak ilan edilecekler) geniş bir yöntem yelpazesi kullanılacaktır. Sürenin süresi bir ila iki ay ila altı ay arasında değişebilir.
Dördüncü aşama zorla yüzleşmedir. Amaç, muhalefet tarafından Rusya'da fiili iktidarın ele geçirilmesidir. Toplantıda, ilgili “renk” liderlerinden yabancı istihbarat servislerinin aktif katılımı ile oluşturulacak muhalif yönetim yapılarına yönetimsel işlevler (önce bölgesel ve daha sonra federal otoriteler) atama görevleri çözülecektir. Bu aşamanın ana içeriği, muhalefetin özel olarak oluşturulan muharebe birimlerinin İçişleri Bakanlığı birimleri ile güçlü bir yüzleşmesine geçiş olacaktır. İsyancıları uluslararası arenada ve ülke içinde canlandıran bir yapı muhtemelen oluşacak. Bu süre zarfında, polis birliklerinin, bireysel bölge otoritelerinin bir kısmının Protestanların tarafına geçmesi mümkündür. Yeterince geniş çaplı konuşmalarla, Silahlı Kuvvetlerin birimleri ve birimleri, baskı altına alınabilir. Bu birimleri çözmek için askeri birliklerin kullanılması gerçeği, yerli ve yabancı medyanın sebebi olacak, blogosfer Rus makamlarını "halklarına karşı kanlı şiddet" suçlama kampanyası yayınlayacak. Karşılaşma yoğunlaştıkça, başta Batı olanlar olmak üzere yabancı ülkelerin liderleri katılacak. Ülkedeki durum hakkında siyasi açıklamalar yapacaklar ve Rus makamlarını muhalefetle müzakere etmeye çağıracaklar. Muhalif milislerin oluşturulması ve sokaklardaki eylemlerinin gelişmesi yasa ve düzen güçleriyle çarpışır, uygun dış politik ve diplomatik destekle ikincisi silahlı direnişe başlayabilir. Barışçıl çatışma silahlanacak.
Dönüşü olmayan nokta
Bu aşamanın başlamasıyla, muhalefet liderlerinin bir kısmı en yüksek alternatif otoriteyi yaratacakları yurtdışına gidebilirler. Silahlı çatışmalar arttıkça ve federal hükümetin konumu zayıfladığında, bu yapı ana Batı ülkeleri ve müttefikleri tarafından Rus halkının meşru temsilcisi olarak kabul edilebilir. Yabancı istihbarat servislerinin Rusya'daki olaylardaki rolü daha da belirginleşecek. Siyasi İslam ve liberal milliyetçi grupların yanı sıra, "renk devrimi" nin organizatörlerinin asıl amaçları daha belirgin olacaktır. Bu, muhalif yurtsever güçlerin bir kısmının ve iktidar seçkinlerinin sağlıklı bir kısmının kademeli olarak yakınlaşmasına katkıda bulunabilir. Siyasi radikal İslam'ın en aktif temsilcileri, belli bölgelerdeki gücü kesmeye ve bir bütün olarak protesto hareketindeki rollerini arttırmaya başlayacak. Yabancı özel hizmetler ve devrimin yerel liberal düzenleyicileri, onlar için kabul edilemez olan siyasi grupların faaliyetlerini bastırmak için daha radikal yöntemlere yönelebilirler.
Silahlı çatışma, Rusya'daki “renk devrimi” nin nihai hedefine ulaşılması gereken beşinci ve son aşamaya geçişi işaret ediyor - pek çok Batı kontrolündeki yarı devlete dağılmasından dolayı bir kukla rejimin kurulması veya yıkımı. Bir bütün olarak federal hükümet ve bireysel temsilcileri, siyasi elitlerden ve ilgili devletlerden benzeri görülmemiş bir baskıya maruz kalacak. Yabancı bankalardaki kişisel hesapları ve yurt dışındaki mülkleri tutuklanacak. Yurtdışındaki Rus varlıklarını dondur. Batı yanlısı muhalefeti destekleyin silah ve para tam olarak sağlayacaktır. Yüzleşme nüfusun daha geniş kesimlerini içerecektir.
Mevcut rejimin değişiminin organizatörlerinin gerçek hedeflerinin nihai tezahürü geçmişine karşı, muhalif kuvvetler iki kampa bölünecek. Bir yandan, bu muhalefetin parçalarını (milliyetçilerden komünistlere kadar) ve siyasi elitle birleştiren vatansever bir gruptur. Öte yandan, “renk devrimi” nin liberal örgütleyicileri, onlara katılan yozlaşmış politikacılarla birlikte. Rusya'nın yıkıcılarına katkıda bulunma ihtimali olan bir grup siyasal İslam biraz ayrı olacak.
Bu aşamada, zaten zor olan ekonomik durumu daha da kötüleştirecek olan gıda ve hayati ev eşyalarının tedariki sonlandırılabilir. Bir insani felaketi önleme bahanesiyle, liberal liderler Rus nükleer tesislerini uluslararası kontrol altına almak için ülkeye yabancı birlikler davet edebiliyorlar. Aynı zamanda, artan kitlesel protestolar koşullarında, bireysel bölgelerin liderliği halkın taleplerine açıkça destek verebilir ve devletin fiili olarak dağılmasının başlangıcını belirleyecek olan federal makamlara göndermeyi reddedebilir.
Vatanseverler için umut
Ayrıca, eğer başarılı olursa, Batılı liberaller ve liberal milliyetçiler, ülkenin merkezde çökmesine neden olabilecek “merkezi beslemeyi durdur” başlığı altında bölgesel ayrılıkçılık kuracaklar.
Vatansever grubun kazanması durumunda, diğer sosyal ilkelere dayanan güçlü ve yeni bir Rusya inşaatı başlayacaktır.
Başkan ve hükümet "renkli" muhalefetin taleplerine karşı koymayı reddederlerse, iktidarın kendisine devredilmesine gidin, durum daha da kötüleşir.
Liberal bir bakanlar kabinesinin kurulmasından sonra, Rus reel sektörünün yabancı şirketlere yoğun bir şekilde satışına başlanacak, ordunun ve savunma sanayi kompleksinin yıkılması hızlanacak. Onların yeri, nükleer potansiyelin kontrolünü ele alacak ve halkın herhangi bir eylemini bastıracak olan yabancı birlikler (iyi, yasa izin veriyor) tarafından alınacak. Liberal milliyetçiler ve radikal İslamcılar, süreci özgürce ülkenin ayrılıkçılığına yönlendiriyor. Gerçek vatansever muhalefetin devletin yıkımına karşı çıkma girişimleri vahşice bastırılacak.
Böylece, Rusya'yı kurtarmak için bir şans bile kalmayacak. Batı'nın bir kolonisine dönüştürülecek veya kazananlar tarafından ayrı yarı-devletlere bölünecek. Vatanseverler için bir umut.