Hayatımız artık bir cep telefonu olmadan artık değil. Ve çoğunda stokta iki tane bile var. Bu cihazların kendileri boyut ve ağırlık bakımından daha küçük ve daha küçük hale geliyor. Mikrofonlar, dahili kol saatleri var. Aynı zamanda, saatlerin kendisi hedefe kullanılır.
Kısacası, ilerleme devam ediyor. Ancak otuz yıl önce, toplumda “hücresel (mobil) iletişim” kelimelerini bile bilmiyorlardı. Yine de o zaman bile, tel iletişiminin ortadan kaldırılması ve havaya özen gösterilmesi eğilimi vardı. VHF bandında çalışan kişisel giyilebilir radyo istasyonları hakkında değil, tamamen farklı frekanslarda ve tamamen farklı frekanslarda otonom çalışan cihazlar hakkında ve çok sayıda kulenin ağı (hücresi) üzerinden bir sinyal iletme ve alma ilkeleriyle ilgili idi.
Her ne kadar modern bir cep telefonu ülkemize Batı üzerinden “gelse” de, orada icat edildiğini varsaymak yanlıştır.
1957'de Sovyet radyo tasarımcısı L. Kupriyanovich, deneysel bir cep telefonu kurdu.
Oldukça iyi bir ağırlığa (3 kg) sahip bir cihazdı. Ertesi yıl, cihazın ağırlığı, özellikle daha kompakt parçalar ve plastik kullanımı nedeniyle, 500 grama düşürüldü. 1961'de L. Kupriyanovich bir cep telefonu gösterdi. Ancak diziye girmesi durdu - SSCB'de savaş sonrası ekonomik zorluklar hala etkilendi ve oryantasyon ucuz kablolu telefonlarda kaldı.
Neredeyse aynı, diğer ülkelerdeki durumdu. Motorola DynaTAC - Seri cep telefonu sadece 1973 yılında satışa sunuldu. Ve Sovyet'ten (bir kilogramdan daha ağır olan) çok daha ağırdı, büyük boyutları nedeniyle ellerinde kötü bir şekilde “tutuldu”. Yine de, derhal iletişimin gelişimi için büyük umutlar gösteren endüstriyel bir montaj cihazıydı.
İlk cep telefonları önemsiz bir mesafeden havadan iletişim kurmaya izin verdi ve çok zayıf bir bataryaya sahipti (sadece bir saat sürdü). Ancak en büyük dezavantajı, önce baz istasyonunu aramanın ve bağlantının zaten istasyondan geldiği abone sayısını belirlemenin gerekli olmasıydı. Ek olarak, sözde alıcı-verici düğmesi kullanıldı ve konuşmayı zorlaştırdı. “Kutuyu” antenle taşımak çok rahat değildi. Ve bir cep telefonunun yüksek maliyeti korkunçtu. SSCB'de, hücresel iletişim neredeyse geçen yüzyılın 80'li yıllarının ortasına kadar kullanılmıyordu. Devasa bir bölgede, bu tür bir iletişimin kapsamı çok küçüktü. Bununla birlikte, o zamanın çipini hatırladım: kıpkırmızı bir ceketle “elinde yeni bir Rus” ve elinde “boru” ile - bir Mobira-MD 59 NB2 marka telefon. Bu cihaz 3 kg ağırlığındaydı. Bağlantı için sağlayıcı dört bin dolar aldı. Bir dakikalık konuşma bir Amerikan dolarına mal oldu.
Ancak, 2003 yılında, sağlayıcılara göre, Rusya'da 30 milyon mobil kullanıcı vardı. Şu an kaç kişi var - kimse söyleyemeyecek, çünkü durum, cep transistörlü alıcıların patlama sürelerinde olduğu gibi.