Aklınızdan geçenleri biliyorum. Bildiğim için yazıyorum. Sigarayı bırakmıştım evet.
Bırakmıştım, ta ki bırakması sigaradan kat kat daha zor olan bir şeyi bırakmam gerekene kadar. Yeniden tek tük içmeye başlamıştım iki, üç hafta kadar önce. İyi geldiğinden falan da değil, meşguliyet olsun diye.
Sonra bir pazartesi günü artık son adımı atmam gerektiğini düşündüm. Etrafımda düşüncesini en önemsediğim ve bana doğruları söyleyebileceğine en çok inandığım adama durumu anlattım. Ayın yirmisiydi. Gel dedi, gittim. Saatlerce şarkı söyledim, şarap ve sigara içtim. Düşündüm, anlattım, güldüm.
En son sigaramı yine o adamla içmiştim. Doğum günümden bir gün önce Eylül’ün yirmisiydi. Saat tam 12’de evime gittiğimde bir daha içmeyeceğim dedim ve içmedim.
Geçen pazartesi saat dörtte eve gittiğimde bir daha içmeyeceğim dedim. Baktım ayın yirmisiydi yine. Yine aynı adamlaydım. Daha iyi bir zamanlama olamaz dedim. Bıraktım.
Sigarayı ilk sekiz ay önce bırakmıştım. Şimdi de seni sekiz ay bırakmam gerekecek. Anlayacağın aynı gece hem seni bıraktım yeniden, hem sigarayı.
Elveda güzel adam. Until next time.