- "Vatandaşlık" kavramı sizin için bir Ortodoks rahip olarak ne ifade ediyor? Bir bölge mi, halk mı yoksa daha dar mı - komşular, aile mi?
- Bence bu kavram bölgeyi, insanları ve komşuları içeriyor. Devlet sınırlarıyla sınırlı bir insanın büyüdüğü toprakları aramak daha doğru görünüyor, çünkü dış düşman, ayrı bir yer - şehir, köy, köy bağlamında Anavatan demek mümkün değil. Konuştuğumuz kelime anlamındaki vatan, hala farklı milletlerden insanların yaşayabileceği bir devlettir. Babalarımızı ve büyükbabalarımızı korumaya giden oydu. Elbette bu bölgenin sınırları da zaman içinde değişebilir, bu yüzden onu bu tarihi zamana göre değerlendiriyoruz.
- Ailenizden biri savaşa katıldı mı?
- Tabii ki. Baba, büyükbaba, amca ve diğer yaşlı akrabalar. Dedemi ve dayımı canlı canlı görmedim, biri ön tarafta öldü, diğeri kayboldu, muhtemelen öldü.
- Sizce vatanseverlik, Hristiyan bir erdem midir, yoksa ruhun kurtuluşu ile hiçbir bağlantısı olmayan, dünyasal dünyaya karşı insanın önyargısının bir tür tezahürü mü?
- Bir olgu olarak vatanseverliğin, Hristiyanlığın dışında, Kilise dışında var olduğu açıktır. Ancak, Hristiyanlıkla tamamen uyumludur, ancak bunun tersi olası değildir. Paralellik oldukça açık olduğu gibi - akrabalarla akrabalık - ebeveynler, kardeşler, kız kardeşler - bu Hristiyanlıktan önce var olan bir şeydir, ancak akrabaların düşmanlığı veya nefreti zaten Hristiyanlıkla bağdaşmaz. Vatanseverlik, bir Hristiyan erdemdir, çünkü Hristiyanlık tarafından dünyaya getirilmese de, bir Hristiyan'a özgüdür.
Sadece son iki veya üç yüzyılın Hıristiyanların yurtseverlik duygusundan bahsetmeye başladığına inanmak yanlış. “Vatanseverlik” kelimesi 18. yüzyılda yalnızca Ortodoks toplumuna bir terim olarak getirildi, ancak çok daha önceleri büyük azizlerimiz kendi yaşamlarıyla ona nasıl fedakar bir şekilde davranmamız gerektiğine dair bir örnek teşkil eden Anavatan'a duyulan sevgi ihtiyacından bahsetti ve yazdı. En çarpıcı örnek kutsal Prens Alexander Nevsky'dir - Ortodoks vatanseverinin kişileştirilmesi.
- Anavatanımızı Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında savunanlar arasında, oldukça az sayıda Ortodoks insan vardı, ama şimdi Tanrı ile savaşan kilise karşıtı rejimin korunmasına yardım ettikleri görüşlerini duyabilirsiniz. Böyle bir suçlamaya ne cevap verirsiniz?
- Bu yargı temelsizdir, çünkü tarihimizde politik gerçeklikler değişmiştir ve ülke, Anavatan, devlet ve insanlar siyasi rejimden çok daha kalıcı olan kavramlardır. O zaman Kilise için gerçekten sakıncalıydı, ancak cepheye giden ya da arkada çalışan Ortodoks halkının devlet bağımsızlığı ve her şeyden önce de Rus halkının varlığına dair devlet bağımsızlığı meselesiyle karşılaştırıldığında ikincil bir emrin bir argümanıydı. .
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Rus İmparatorluğu'nun bağımsızlığını, yalnızca Rus devletinin topraklarını, sınırlarını ve dünya siyasal sistemindeki yerini korumakla ilgili bir soru yoktu, ancak Ortodoks Hıristiyanlar bu çok dünyevi değerleri, kutsal ve ahlaki görevlerini göz önüne alarak silahlarda savunmaya hazırdılar. .
- Bugün, bazen Rus Ortodoks Kilisesi, II.Dünya Savaşı yıllarında, zafer kazanmak için yoğunlaştırılmış duaya ek olarak, örneğin ordu oluşturmak için tank daha sonra düşmanı fiziksel olarak yok etmeye gitti.
- Kilise'nin dış düşmana karşı mücadelede devleti de tam olarak desteklediği Roma ve Bizans geleneğine dayanan Rus geleneğine tamamen uygundur. Zamanla, özellikle Balkan ülkelerinin Osmanlı boyunduruğundan kurtulma tarihine daha yakın örneklere başvurursak, Ortodoks Kilisesi buna en doğrudan şekilde katıldı. 20. yüzyılda bile durum buydu. Kıbrıs'ta, ulusal sömürgeci rejime karşı ulusal kurtuluş mücadelesinin, daha sonra bağımsız Kıbrıs Cumhuriyeti'nin ilk cumhurbaşkanı olan isyancıları bizzat yöneten Kıbrıs Yerel Kilisesi'nin manevi lideri tarafından yönetildiği bilinmektedir. Ünlü Başpiskopos Macarius hakkında konuşuyorum. Benzer örnekler Katolik ve Protestan kiliselerinin tarihinde de bulunabilir. Hıristiyan Kilisesi'nin tutarlı pasifizmi asla içsel olmamıştır.
- 1943’te, Rus Ortodoks Kilisesi Piskoposları Konseyi işbirliğini kınadı ve yeminini değiştirenleri özellikle de yemin etti General Vlasov. Görüşler, Konseyin bu konuda yetkin olmadığı, çünkü din adamlarının ve meslekten olmayanların, piskoposların yanı sıra siyasi yasakların da dahil olduğu önceki 1917-1918 Yerel Konseyinin eylemlerinin yasaklanmasından dolayı bu konuda yetkin olmadığını ifade ediyor. Ek olarak, faşistlerin yanında savaşa katılan ilk Bolşevik temsilcileri, Bolşevik düşmanlarına yardım etmek, Rusya'nın kurtuluşları için savaştıklarına içtenlikle inandıkları Sovyet yetkilileri tarafından hainlere sevk edildi. Bunların arasında birçok Ortodoks Hristiyan vardı. Bu durumu nasıl değerlendiriyorsunuz?
Gerçekten de, 1943 Konseyi, “Rus ve Doğu’daki Kutsal Ortodoks Kilisesi, hainleri Hıristiyan davasına kınayanları ve kiliseye hain olanları kınadı. Ve biz bugün, Baba, Oğul ve Kutsal Ruh adına bir araya geldik, bu kınamayı tekrar teyit edip karar verelim: genel kiliseye ihanet etmekten suçlu olan ve faşizmin tarafına geçen, Rab’nin Haçının muhalifi olarak rahmetli ve dindarlıktan yoksun bırakılmış bir piskopos ya da rahibin soygunu kesilmeli ”. .
1943 Piskoposları Konseyi'nin, en yüksek dini otorite düzeyindeki diğer Yerel Kiliselerdeki hiç kimsenin, Büyükşehir Sergius'u (Stragorodsky) Patrik olarak seçmenin yasallığına itiraz etmemesi ve bu Konsey'de seçimlerinin yapılması nedeniyle tamamen meşru olduğu kabul edildi. Bu bakımdan, Konsey’in meşruiyeti sorunu buna değmez. Kanonik olarak, din adamlarının ve meselenin katılımı ya da katılmamasının temelde Konseyin kanonik otoritesini etkilememesi nedeniyle tam bir gücü vardı. İçinde pek çok piskoposun tamamen iyi bir nedenle bulunmaması da hiç kuşkusuz temel bir öneme sahip değildir, çünkü kilise tarihinde kesinlikle bu hakka sahip oldukları herkesin konseylere katılımı söz konusu değildi.
Şahsen, bildiğim kadarıyla, hiç kimse bu Katedral’de, Vlasov. Kişisel bir anatema olsaydı, bu soru önceden ayrıntılı bir şekilde incelenmeli, daha sonra elbette var olmayan bir kilise-yargı süreci yaşanmalıydı. Bununla birlikte, hainlere olan ortak anathema, amacı, tövbe etme ihtiyacının ihanetini yapanlara ve değişmeyi amaçlayanlara - bu adımın ciddiyeti ve ahlaki sonuçlarını hatırlatmak olan, beyanname niteliğindeki bir eylemdi. Rusya’nın kilise tarihindeki anatemilerin siyasi nedenlerle de söylendiği biliniyor. Grishka Otrepyev, Stenka Razin, Ivashki Mazepa’nın cemaatini hatırlayalım. İsimlerini kasıtlı olarak, anathema'da sesleri gibi kullanırım.
1943 Piskoposları Konseyi, Hristiyan Kilisesi'nin kanonik mirasının bir parçası olan Neocessaria Aziz Gregory'nin kurallarına dayanıyordu. Bu kuralların 8'inde, savaş tecavüz bahanesi altında olan ve sivilleri öldürenlerden bahsedilir. Bu kanonik kısıtlamaların nedeni, Küçük Asya'daki işgal sırasında hazır olan bazı Neokessari sakinlerinin davranışlarıydı. Büyük Vatanseverlik Savaşı ile paralellikler burada devlet iktidarının putperest olduğu ve Hıristiyanların tutarlı bir zulme maruz kaldığı durumlarda bile oldukça uygundur. Kurallara göre, barbarların tarafına geçen Hıristiyanlar, manevi sorumluluğa maruz kaldılar. Kelimenin tam anlamıyla bu kilise-kanonik belgesinde şöyle yazıyor: “Barbarlara ve onlarla birlikte tutsak oldukları sırada saldırıya katıldılar, unutulmuş, sözde Pontians ve Hristiyanlar vardı ve kendi kabile veya ağaçlarını öldürdükleri noktaya sertleştiler. ya da boğularak, önde gelen barbarların yollarını ya da evlerini de belirttiler: dinleyenlerin bile, dinleyicilerin saflarına girmelerine, kutsal babalara ve hatta Kutsal Ruhlarına kadar onlardan memnun olmaları yasaklandı. ” Bu kural, savaş zamanlarında doğrudan ihanete karşı yönlendirilir.
Hitler’in tarafındaki savaşa katılmak için kendilerini mümkün kılan göçmenlere gelince, Sivil Savaş’ı sürdürdüklerine, tabi ki, Beyaz İç Savaş’ın, İtilaf Ülkeleri ile bir ittifakta olduğuna inanıyorlardı. Ancak burada, sendikanın bileşimi değişti. İkinci Dünya Savaşı koşullarında, Rus göçmenlerinin Hitler ile ilişkileri biraz müttefiklerle aynıydı. Bu, elbette, onları haklılaştırmayı mümkün kılmıyor, ancak neden vicdanlarını açık ve eylemlerini doğru görebileceklerini ileri sürüyorlar. General Vlasov'a tüm bunlar geçerli değil. Onun durumunda Hitler'in yanına gitmek tamamen bir ihanet ve ihanet eylemiydi. Ülkesine bağlılık sözü verdi, ama tutsak kalırken, düşmanla işbirliği yapmaya gitti.
Anavatana vatana ihanet, yeminine ihanet - ideolojik nedenlerle düşmanın tarafına geçişinden temelde farklı bir fenomen. Bütün Hristiyan devletlerinde ihanet her zaman ağır bir suç olarak görülmüştür. Bu durumda, hristiyan etiğinin etkisi altında bu anlamda hiçbir şeyin değişmediği geleneksel hukuk vicdanı açısından tartışmasız bir suçtan bahsediyoruz.
Başpiskopos Vladislav Zipin ile
konuştu Olga Kiryanova