oyuncular: alex hibbert, ashton sanders, trevante rhodes, mahershala ali
ülke: abd yapım yılı: 2016 süresi: 111 dk.
tarell alvin mccraney'in siyah çocuklar ay ışığında mavi görünürler (in moonlight black boys look blue) oyunundan uyarlanan film, miami'nin fakir bir mahallesinde büyüyen eşcinsel siyahi bir çocuğun hayatının ilk üç bölümünü konu alıyor.
film, okuldaki çocukların "little" lakabını taktıkları 10 yaşındaki chiron (alex hibbert) ile başlıyor. little'ı onu dövmek isteyen çocuklardan kaçarken görüyoruz. en sonunda uyuşturucu bağımlılarının mesken tuttuğu terk edilmiş bir eve giriyor. bir süre sonra iyi kalpli, sevecen juan (mahershala ali) little'ı oradan çıkarıyor. böylece bu sessiz, utangaç ve zayıf çocukla mahallenin uyuşturucu satıcısı juan ve juan'ın sevgilisi teresa (janelle monáe) arasında bir arkadaşlık doğuyor. zamanla juan, annesi tarafından tek başına büyütülen little için tam bir baba figürü haline geliyor. little'la sadece yüzmeyi değil, kendisine saygı duymayı da öğretiyor. little, kendi cinselliğiyle ilgili sorular sormaya başladığında ise juan, utanılacak bir şey olmadığını; kimsenin ona bu yüzden hakaret etmesine izin vermemesini anlatıyor. yine de, juan izlemeye alıştığımız kusursuz bir baba figürü olmaktan uzak. çünkü, o mahalledeki uyuşturucu satıcısı ve little'ın annesinin gün geçtikçe kötüleşen bağımlılığının da sorumlusu.
filmin ikinci bölümü, chiron'un ergenliğine (ashton sanders) atlıyor. çocukluğunda olduğundan daha sert bir şiddete maruz kalıyor ve okuldaki kabadayılar tarafından sürekli olarak cinselliği sorgulanıyor; uyuşturucu bağımlısı annesi ve teresa çirkin bir şekilde alay konusu oluyor. etrafında gerçekten hiç kimsesi olmadığını hissettiği zamanlarda ise okul arkadaşı kevin (jharrel jerome) ona tuhaf bir yakınlık gösteriyor. ilerleyen zamanlarda, chiron ilk aşkını ve deneyimini yaşama imkanı buluyor. ardından gelen ihanet, chiron'u içinde bulunduğu topluluğun onu kabul etmesi için gereken tek şeyin şiddet olduğuna ikna ediyor.
böylece filmin üçüncü bölümüne, yani "black" lakabını alan chiron'un (trevante rhodes) yetişkinliğine geçiyoruz. hapisten yeni çıkan black, tarz olarak juan'ı andıran, iri yapılı bir uyuşturucu satıcısı olarak karşımıza çıkıyor. altın mücevherleriyle, silahıyla sıradan bir kabadayı gibi görünse de, rehabilitasyon merkezindeki annesini ziyarete gittiğinde onun aslında hala little kadar savunmasız ve çaresiz olduğunu görebiliyoruz. bunun yanı sıra, yıllar içinde en az black kadar değişmiş olan kevin'ın (artık andré holland'ın oynadığı) black'i araması ve çalıştığı restoranda ziyaret etmesi için çağırmasıyla da black, arkasına saklandığı sert maskesinden nihayet sıyrılıyor.
üç bölüm arasındaki bağ, chiron'u canlandıran üç oyuncunun paylaştığı inanılmaz detaylı beden diliyle (çatalı tutuşlarından, ağız hareketlerine kadar) kuruluyor. hatta ay ışığı, tamamen beden diliyle ve yüzlerle alakalı bir film demek yanlış olmaz. chiron'un gözleri, nasıl söyleyeceğini bilmediği birçok şeyi söylüyor; ağzı sanki yanlış bir şey söylemekten kaçınırcasına sürekli büzülüyor. filmin en etkileyici yanı karakterler arasında sessizce paylaşılanlar. jenkins de bu gibi sahneleri oyuncuları gölgede bırakmayacak şekilde, ufak detaylarla süslüyor. örneğin; genç chiron'un sahilde ilk deneyimini yaşadığı sahnede yalnızca chiron'un kumları kavrayan eli yakın çekim olarak verilirken; yıllar sonra kevin ile buluştuklarında kamera ikili arasındaki bu gizemli çekimi keşfetmek için biraz daha geri çekiliyor. jenkins, kesinlikle bizi insan yapanın diğer insanlarla olan etkileşimimiz olduğunu ve bu etkileşim iyi ya da kötü ne yöne doğru ilerlerse kişiliğimizin de o yönde değişeceğini oldukça başarılı bir şekilde anlatıyor.