Fotoğraf gönder: Deniz kabukları | © Bettina Kümmerle
Şu anda, en sevdiğim plaj, düşüncelere dalmak için özellikle iyi, çünkü burada hava yılın bu zamanı için alışılmadık ve normalde çok az kullanılan plaj daha da boş. Bu yıl Güney Kaliforniya sahillerine vuran ve sayısız istiridye ve yengecin yanında dinlenmeye gelen sayısız yelken balığından bahsetmiyorum bile.
Aslında kumsallar devasa mezarlıklardır ve muhtemelen bu yüzden sihirli bir şekilde biz insanları cezbederler. Benimle bir mezarlıkta gezinen herkes bilir ki, bir şehri ancak mezarlıklarından en az birinin içinden geçtiğinde gerçekten tanırsın.
Özellikle bir kumsal, insanın kendi ömrünün de sınırlı olduğu ve her canlının asıl amacının ölüm olduğu gerçeğine çok hoş bir şekilde herkesin dikkatini çeker. Ve biz insanlar bunu hepimiz çok iyi biliyoruz.
Bazılarımız ölümden sonraki yaşama güvenerek bu hedefi erteleyebileceğimize inanır - birçoğumuzun sonsuzluk hakkında doğru bir anlayışa sahip olup olmadığı şüphelidir.
Ve belki de bazılarımız, muhtemelen tam da daha sonra sonsuz bir yaşama inanamadıkları zaman, onların kaderlerinden giderek daha fazlasıyla kaçabileceğimize inanıyoruz.
Bu "her şeyden daha fazlası" gizemi muhtemelen hepimizi harekete geçiren şeydir. Çok azımız bu hamster çarkından inebiliyoruz. Kendi sonluluğumuzda, hala umutsuzca daha fazlasını başarmaya veya daha fazlasını elde etmeye çalışıyoruz ve sonunda bir başkasının bizi bundan kurtardığı için oldukça mutlu olmalıyız.
Ve bu hamster çarkından kaçmak isteyenler doğruca bir sonrakine atlıyor, çünkü daha azı her zaman daha fazladır - sadece daha fazlası; her matematikçi bunu size ayrıntılı olarak açıklamayı dört gözle bekliyor.
Kendinize sorabilirsiniz, neden hepimiz daha fazlasını istiyoruz? Neden elimizdekilerle yetinmeyiz. More muhtemelen değişimin bir ifadesidir ve hayatın kendisi de değişimdir. Ve bu, giderek daha fazla, hayata sadece bir evet olacaktır.
Bunu yaparken, az ya da çok yerine, değişimin başka bir ifadesi var mı, hatta kişinin kendi hayatı var mı diye düşünebiliriz.
Kişinin kesinlikle örn. B. - çünkü son zamanlarda burada web günlüğü konusunda - Emily Dickinson veya Henry David Thoreau bunu çok basit bir şekilde ifade eden, kişinin burada ve şimdi'yi tam olarak kendi hayatının onu sürüklediği yerde bulması gerektiğini ifade eden takip edebilirdi.
Her birimiz hayattaki amacımıza çoğumuzun istediğinden daha hızlı ulaşırız. Ve bu nedenle, yukarıdaki hilelerle kişinin kendi hayatını uzatmaya yönelik tüm girişimleri boşa harcanmış zaman demektir. Şimdi ve burada anlam bulamazsanız, daha sonra veya başka hiçbir yerde bulamayacaksınız. Ve evde ne yapacağınızı bilmiyorsanız, kendi probleminize uzaktan da bir çözüm bulamazsınız.
Sonsuzlukla ilgili güzel olan şey, onu sadece uzaktan arayamazsınız, tek bir kum tanesinde bile bulabilirsiniz, tabi ki onu ararsanız.
Ve mezarlıkların güzel yanı, size onları hatırlatmaları ve aynı zamanda onlardan çok şey öğrenebilmenizdir. Özellikle biz insanlar muhtemelen kendi türümüzün ölü örneklerinden bir şeyler öğrenebilen bilinen tek yaşam formu olduğumuz için.
Ve böylece düşüncelerim öğrenmeye yöneliyor ve kendi kendime, kendi "yol arkadaşlarından" bir şeyler öğrenmenin gerçekten çok iyi olup olmadığını veya yolculuğunuzu zaten arkanızda bırakmış olanları dinleyip onlardan öğrenmenin daha iyi olup olmadığını soruyorum.
Özellikle de yolculukları genel olarak kabul görmüş başarılı bir yolculuksa. Bu anlamda, kütüphaneler düşüncelerimiz için sahiller olarak düşünülebilir, sadece onları almanız ve toplamanız gerekir.
Gönderinin size yardımcı olmadığı için üzgünüm!
Bu gönderiyi geliştirmeme izin verin!
Bu gönderiyi nasıl geliştirebilirim?