Abderhalden, modern biyokimyanın erken dönem gelişiminde önde gelen bir kişiydi. Protein kimyasına, özellikle de peptidlerin bileşiminin aydınlatılmasına ve beslenme araştırmalarına önemli katkılar sağlamıştır. Bununla birlikte, inandıklarını belirli proteazlar (Abwehrfermente, savunma enzimleri) tespit etmenin bir hata olduğunu kanıtladı. Tıp etiği ve öjeni konularında tartışmalı bir kahraman olmuş ve kendisi olağanüstü derecede sosyal ve politik konularda yer almıştır. Ulusal Sosyalist (NS) rejimi yıllarında Alman Alfabetik Akademisinin başkanıydı Alman Doğa Bilimleri Akademisi Leopoldina (şimdi Alman Bilimler Akademisi Leopoldina).
Abderhalden, oğlu İlkokul öğretmeni Nikolaus (Niklaus olarak da bilinir) Abderhalden ve eşi Anna Barbara (née Stamm), 1901’de tıbbi muayene, 1902’de doktor muayenehanesi görevinde bulundu. Zaten öğrenci olarak Abderhalden, fizyolojik kimya profesörü Gustav von Bunge tarafından yönlendirildi. Abderhalden, Bunge’nin toplumsal konularda aktif katılımı ve alkol suistimallerine karşı savaşım örneğini de takip etti.
Abderhalden, sindirim ve demir emilimini incelerken proteinlerin kompozisyonunu incelemeye başladı. Çalışmalarına devam etmek için Berlin’e gitti. Burada ünlü kimyager Emil Hermann Fischer’in laboratuvarında çalıştı. Fischer’in laboratuarında, Abderhalden, geleceğin başlıca çalışma alanına, protein biyokimyasına tanıtıldı ve kariyeri başladı (1904 habilitasyon fizyolojisi, 1908 unvanı). 1908’de duyu fizyologu Hermann Munk’u, Berlin Veteriner Koleji’nde fizyoloji için sıradan profesör olarak başarmıştır. Tübingen’e gitmeyi reddetmesinden sonra, 1911’de Halle Üniversitesi’nde fizyoloji için sıradan profesör olarak (Julius Bernstein’dan sonra) randevuyu kabul etti.
Abderhalden başlangıçta Halle’i bekleme yeri olarak görüyordu. Kaiser Wilhelm Society (Kaiser Wilhelm Gesellschaft, veya KWG) daha önce kendisine Berlin veya Köln’de yeni bir araştırma enstitüsü vaat etmişti. Birinci Dünya Savaşı ve savaş sonrası zor yıllar nedeniyle ertelenen planlar, Abderhalden’in ara sıra KWG’den yaptığı araştırma çalışmalarına mali destek almasına rağmen somutlanmadı. Örneğin Viyana ve Basel üniversitelerinden gelen cazip tekliflere ve eski enstitüye ilişkin çeşitli tezahüratlara rağmen (başlangıçta KWG ihtimalinden ötürü planlanan yeni bir üniversite enstitüsünü tanıtmadıysanız ve daha sonra fırsat eksikliği yüzünden fırsat kaybolduysa, o zaman Abderhalden, 1945 yılına kadar Halle’de kaldı. Orada hem fizyoloji hem de fizyolojik kimya dersleri verebilirken, diğer kurumlar genelde sadece bir disiplin için öğretim olanakları sundu. Abderhalden’in de terfi ettiği biyokimyanın genişlemesi, biyokimyayı fizyolojiden tamamen (ayrıca örgütsel olarak) ayırma yönünde gittikçe daha fazla eğilim gösterdi. Abderhalden, fikirlerine göre kurulan çeşitli sosyal etkinlikleri yönetmek için Halle’de kaldı. Bu nişan onun büyük önem taşıyordu ve çok fazla zaman ve emek harcadı.
Araştırma Öğretmeni Bunge’nin denetiminde Abderhalden, araştırma tecrübelerine farklı türe ait kan ve süt konusunda karşılaştırmalı analitik çalışmalar yapmaya başladı. Abdedhalden, besin proteinleri ile vücuttaki fonksiyonel proteinler arasındaki farkları bilerek, mevcut sindirim anlayışının yanlış olduğuna ikna olmuştu. Bunge dahil birçok fizyolog, gıda ile alınan proteinlerin yalnızca vücutta sömürecek sindirim sırasında parçalanacağına, ancak yapısal olarak değişmeden kaldıklarına ya da yalnızca küçük bir oranda ayrıştığına inandıklarından endojen proteinler oluşturmak için daha az enerjiye ihtiyaç duyulacağına inanıyorlardı. Abderhalden, bağırsakta sindirim sırasında, gıda proteinleri, serbest amino asitler kadar parçalandığını ve ardından serbest amino asitlerle çözüldüğünü ve kan tarafından emildiklerini ileri sürdü. Fischer’in laboratuvarında, proteinlerin parçalanması ve kısa zincirli “polipeptitlerin sentezi” üzerinde çalıştı ve peptitlerin (veya proteinlerin o zaman anlaşıldığı gibi) yapısının anlaşılmasına katkıda bulundu; çünkü makromoleküler yapı daha sonra keşfedildi ve bu ” Proteinlerin anlaşılması “sadece parçalı olabilir). Daha sonra Abderhalden beslemede proteinlerin serbest amino asitlerle temsil edilebileceğini gösterdi; Ikame terapisi için geliştirilmiş çözümler (aynı zamanda endüstri ile bağlantılı olarak); Ve amino asitlerin farklı biyolojik değerlerine baktı; bazıları gıdayla alınıyordu, bazıları vücut tarafından sentezlenmişti. Ayrıca hormon ve vitaminle ilgili konularda da araştırma yaptı. Ayrıca bir sistin saklama hastalığı, Abderhalden-Fanconi (-Kauf-mann-Lignac) sendromu keşfetti.
Abderhalden yaptığı araştırmada tıbbi terapi için pratik fayda sağlamaya her zaman teşebbüs etti. Abwehrfermente kısa süre Abderhalden’ın bilimsel ününü kazanmıştır. (Schutzfermente des tierischen Organismus’un orijinal baskısında Schutzfermente veya koruyucu fermentler deniyordu. [1912]) Oldukça özgül savunmayı doğrulamak için karmaşık bir yöntem olan Abderhalden Reaksiyonunu (AR) geliştirdi ve sürekli geliştirdi. “Yabancı” proteinlere karşı fermente eder. Basitçe savunulan fermentler kavramı, kan dolaşımına giren herhangi bir “yabancı” proteinin (örn., Kansere neden olan hücrelere benzeyen kana yabancı veya ekzojen olan, bakterilerin parçaları gibi) meydana gelmeyen spesifik fermente (enzimler) başlamasını gerektirdiği anlamına geliyordu Daha önce orada bulunmuş ve şu anda bu “yabancı” maddeleri ayrıştırıyor. Bu savunma fermentlerinin, iki substratla (kana yabancı maddelerden veya dışa özü olan maddelerden elde edilen) bazı substratlar ile reaksiyona girerek, optik metot ve diyaliz metodu gibi iki işlemle kanda doğrulanabileceği düşünülmektedir. Abderhalden, gebeliğin saptanmasına kadar tümör tanısına kadar bir çok olası uygulama geliştirdi. AR’ın iç organların işlev bozuklukları, birkaç bulaşıcı hastalık ve hatta psikiyatrik durumlar için yararlı bir tanı aracı olması gerekiyordu.
Başlangıçta Abderhalden’in yöntemleri tıbbi çevrelerde geniş bir ilgi ile karşılandı ancak kavramın bir bütün olarak bilimsel asit testine dayanamadı. Devam eden tartışmalar Abderhalden’in bilim insanı olarak itibarını zedeledi; Fakat ünlü araştırmacılardan gelen çok sayıda karşıt görüşe rağmen, yanlış anlamada ısrar ettiler. Abderhalden’in yöntemleri, 1920’lerde bu konudaki kamuoyunun kaybolmasına rağmen, Üçüncü Reich sırasında bir rönesans geçirdi. Abderhalden’in yöntemlerinin, Nazi suçlarıyla itham edilen bazı Ulusal Sosyalist araştırmacıların (örneğin, Otmar Freiherr von Verschuer ve Claus Schilling) iş arkadaşları tarafından kullanıldığı kanıtlandı.
Metodun karmaşıklığı, başarısızlığa yatkın adımları (örneğin, alt tabaka hazırlığı) ve el koymada zorluklar ve muhaliflerinin argümanlarındaki savunmasız ifadeler ya da hatalar, çoğunlukla Abderhalden’in sahtekarlıkları reddetmesine izin verdi. İtirazları, yönteminin varsayılan iyileştirmeleri ile her zaman geçersiz kılmaya çalıştı; ancak, nitel (renklendirme) değerlendirmeden nicel (kesin ölçülü) bir ölçüme (ölçüyü gerekli görse bile) önemli bir adım atamadı. Dahası, yeni araştırmaları (klinik), temel araştırmalarıyla varsayılan keşiflerinin temellerini açıklığa kavuşturmak yerine, şüpheli sonuçlar alan çok çeşitli alanlarda test etti.
1.Dünya Savaşı sırasında Abderhalden, yöntemlerini güncel biyokimya standartlarına uyarlamanın ağır bir iş yükü uygulamasıyla önlendi. Ayrıca, uluslararası karşılaştırma fırsatları da yoktu. II. Dünya Savaşı’ndan sonra, Zürich’deki son görev yerinde deneysel olarak çalışmak için hiç fırsat bulamadı. Dolayısıyla, yanlış ilkelerine uymayı başardı. Dolayısıyla savunma enzimleri, doğal bilimlerdeki bilimsel hatalarla, hatta zaman zaman dolandırıcılıkla bağlantılı olarak bahsedilmektedir. Abderhalden’in deneylerini gerçekleştirdiğinde modern bağlamda ne bağışıklık sistemi ne de enzimolojinin var olduğunu akılda tutmak gerekirken, çağdaş güçlü kanıtlarla yüz yüze geldiğinde yaşadığı sürekliliğinin nedenlerine ilişkin soru büyük ölçüde çözülmüş değildir. Deneylerin karmaşıklığı kesinlikle önemli bir rol oynadı. Abderhalden, kuşkusuz, niceliksel ölçümlere olan ihtiyacı ve temel araştırmalar yerine uygulamalara ağırlık vermeyi ihmal ederek kendi standartlarına aykırıydı. Yine de, Abderhalden’in önemi Abwehrfermente sorusu ile sınırlı olmamalıdır.
Abderhalden, geniş bir öğrenci grubuyla (örneğin, Hans Brock-mann, Horst Hanson, Kurt Heyns) yetenekli ve sıkı bir üniversite öğretmeniydi.
Fizyolojik kimya ve fizyoloji üzerine aranan ders kitaplarını yazdı ve çoklu hacimli yöntem el kitaplarını düzenledi. 1930’lu yılların başından itibaren üniversitede ortaya çıkan Ulusal Sosyalistlerle çatışmaya girdi; Enstitüsünü “Yahudilerin ve yabancılar El Dorado’su” olarak nitelendirdiler (“Der Kampf”, No. 136, s.9, Per 18.8.1932). Nitekim Abderhalden, National Socialist terminolojisinde “Yahudiler” olarak görülen Andor Fodor, Ernst Gellhorn ve Ernst Wertheimer’in yanı sıra 1933 yılından sonra Almanya’dan ayrılmış ya da Almanya’dan sürülmüş birtakım öğrencilere sahipti. Bir taraftan Halle Üniversitesi’nde demokrat olarak bilinen Abderhalden, görevden alınmasını talep eden ve Leopoldina yönetiminin uluslararası yönelimine karşı çıkan bazı Nazi öğrencilerinin dikkatini çekti. Öte yandan Abderhalden, Ulusal Sosyalist politikanın önemli bölümlerini, özellikle doktorların ulusal sağlığın “vasileri” olarak imajını ve sterilizasyon kanunu dahil olmak üzere öjenik eylemleri memnuniyetle karşıladı. Abderhalden yaşamı boyunca öjeni kanaatleri ışığında sosyal meseleleri kabul etti.
Abderhalden, İsviçre vatandaşı olduğu kadar Alman vatandaşı olduğu için de I. Dünya Savaşı sırasında Alman silahlı kuvvetleriyle görevlendirilmedi. Halle’de yaralıların nakliyesini organize etti ve vatandaşlar tarafından bağışlanan para ile çeşitli mobil ordu hastanelerine yerleştirildi. 1915’te Alman ulusal gücünün korunması ve güçlendirilmesi için bir ittifak kurdu; Onun faaliyetlerinden biri, patates yetiştirmek için arazi kiralayarak Halle halkına gıda tedarikini sağlamaktı. Abderhalden bebek yuvasını kurdu ve savaştan sonra altmış binten fazla zayıf Alman çocuğu için İsviçre’de tatil düzenlemişti.
Abdlerden, Das Recht auf Gesundheit adlı kitabında (1921), öjeni görüşünü detaylandırmış ve genetik hastalıklara sahip kişilerin sterilizasyonunu savunmuştur. 1920’lerde cinsel etik konusunda doktor ve popüler ittifak kurmaya çalıştı ve etik meseleleri ele alan bir dergiyi (Ethik) kurdu (tıp etiği ile ilgili deneyler gibi) ve tartışmalı tartışılan tıbbi etiği sorguladı. Etik, daha sonra Ulusal Sosyalist zeitgeiste sempati duysa da, resmi NS hattına aykırı görüşleri de bazen barındırıyordu. Etik, çok açık sözlü “olumlu öjeni” talep etti ve kalıtsal bir hastalığa yakalanmış insanların sterilizasyonunun hiçbir şekilde yeterli olmadığını vurguladı, ancak ailelerin ilerlemesi, evrensel sağlıklı konut sağlanması ve alkolle mücadele ile tamamlanması gerektiğini vurguladı. Ayrıca, tedavi edilemeyen hasta insanları için ölenaz, 1930’ların ortalarında, NS liderliğinin açık bir şekilde bu meseleyi gündemde tutmayı reddettiği bir dönemde tartışılmış ve reddedilmiştir. Bu tartışmalar, NS ötanazi programını başlatmadan önce yapıldı ve aynı ruh haliyle yürütülmedi. Ancak gazete, 1938’de ciddi tartışmalara girdikten sonra yasaklanmadan yayına son verdi.
Abderhalden’in ahlaki özdeyişleri her zaman insanları (Volk) bireye değer verdi. Burada, Ulusal Sosyalist “insanlık dışı ahlak” ile açık bir bağlantı var. Bir toplumsal etikç olarak Abderhalden kendini “Volkskörper” (halkın vücudu) için “hekim” olarak görüyordu. Etik düşüncelerine göre, “Volkun ilerletilmesi” için gerekli görünüyorsa, bireysel hakların kısıtlanması gerekiyordu. Etiğin inançları gibi gelecek nesillerin ilerlemesiyle ilgili etiklerinin önemli unsurları.
Abderhalden’in etik ve öjenik kavramları tarihsel bağlamında düşünülmelidir. Abderhalden, Birinci Dünya Savaşı’ndan sonraki yıllardaki krizde etik ve öjeni görüşlerini ortaya attı. Sadece teorik ilkeleri değil aynı zamanda büyük bir krizle baş etmeye yönelik pratik yardım da sundu. Birçok Alman çocuğunu açlık ve tüberkülozdan kurtardı ve onları İsviçre’ye götürdü. Bu, onun güçlü öjeni kararlılığına atfen açıklanamaz. Abderhalden, o zaman birçok öjenisyen tarafından dile getirilen görüşleri kesinlikle paylaştı: En iyi erkekler cephede düşmüş ve ekonomik iyileşmeyi idare edememişlerken, askeri hizmet için uygun olmayan birçok engelli kişi kurumlarda ayakta kalmıştı ve şimdi de Yoksul bir devlet tarafından desteklenmektedir. Abderhalden, kıtlık kaynaklarının kalıtsal hastalıklardan mustarip insanlara harcanmaması gerektiğini, çünkü ulusun devam eden varlığı için “daha az değere” sahip olduklarını, ancak hasta çocuklara (“makul” harcamalarla iyileştirilebilecekleri) yoğunlaştırılmasını talep ettiler. Fonların) gelecek nesiller için garantör olmasını ve dolayısıyla başarılı bir geleceği garantiye almasını sağlamıştır.
Fakat Abderhalden’in bakış açısı hiçbir şekilde Ulusal Sosyalist etik ile özdeş değildir. Abderhalden’in mahkumiyetlerini Nazilerin suçları için uygun bir gerekçe olarak görmek yanlış ve tarihsel değildir. Bununla birlikte, örneğin Nazi sterilizasyon yasasının onaylanması gibi ciddi ve geniş kapsamlı dolaşma gerçeğinin tanınması gerekir.
Abderhalden, 1912’den bu yana Alman Doğal Bilimler Akademisi Leopoldina’ya (Leopoldina), 1926’dan 1931’e kadar da tıbbi bölüm başkanlığına getirildi. 1931’de 1652’de Akademi Naturae Curiosorum olarak kurulan bu en eski Alman akademisinin başkanlığına seçildi. 1932’de göreve başlayınca birçok tanınmış yabancı bilim insanının üyeliğini destekledi, akademinin yapılarını yeniden yapılandırdı ve faaliyet alanını genişletti. Abderhalden, yüksek bilimsel standartları savunurken, Ulusal Sosyalist devlet politikasına ve “NS-Zeitgeist” e taviz vermeye de hazırdı. Abderhalden, bilimsel başarılarını yetersiz gördüğü ve reddettiği Ulusal Sosyalist üslerin akademisine seçimlerin yapılmasını engelledi. Siyasi nedenlerle önerilen yabancılar kabul edin. Fakat liderliği altında, ırk hijyeninin neredeyse tüm önemli şampiyonları akademi kayıtlarında listelendi ve yıllık festival akademisi oturumlarında Führer’in (Adolf Hitler) başarılarını kutladı. Akademik bütünlüğün en ciddi ihlali, çoğunlukla 1937-1938 yılları arasındaki Yahudi akademi üyelerinin (özellikle Albert Einstein) üyeliğinin iptal edilmesiydi. Abderhalden, iptal işlemini yerel Ulusal Sosyalist makam olan Gauleiter’e bildirdi ancak üyeliği iptal edilen üyeleri ya da halkı bilgilendirmedi.
1.Dünya Savaşı’ndan sonra Amerikan işgal güçleri emrinde Abderhalden, daha sonradan Sovyet işgali altındaki bölgenin bir parçası olmak için Halle’den 24 Haziran 1945’te ABD bölgesinde Darmstadt yakınlarındaki bir yere sürgün edildi. Abderhalden, yaklaşık 750 kişinin (“Abderhalden-Transport”) trekinin başındaydı. Eylül 1945’te Abderhalden İsviçre’ye döndü. Abdalden, Zürih Üniversitesinde fizyolojik kimya profesörü olarak 1947’de emekliye ayrılmadan önce çalıştı. Abeldhalden, Biologen (1947) adlı kitabıyla, yaşam kalitesini gözden geçirmekle birlikte, Ulusal Sosyalist rejimle olan ilişkisini kabul etmedi. Zürich’de yaşasa da, Abderhalden ölümüne kadar Leopoldina’nın başkanlığını sürdürdü; Sovyet işgal bölgesi / Alman Demokratik Cumhuriyeti’ndeki zor günlük iş, yardımcısı, coğrafyacı Otto Schlüter, Halle’de yönetildi. Abderhalden, Margarete Barth ile evlendi; Beş çocuğu oldu.
- George Charles de Hevesy - 10 Şubat 2018
- Walter Kohn - 28 Ocak 2018
- David ‘Davy’ Adriaan van Dorp - 17 Ocak 2018
- Chaim Weizmann - 7 Ocak 2018
- Robert Burns Woodward - 31 Aralık 2017
- Otto Robert Frisch - 10 Aralık 2017
- Charles Martin Hall - 10 Aralık 2017
- Michael Faraday - 17 Kasım 2017
- Anthony Joseph Arduengo III - 8 Kasım 2017
- Xiaoliang Sunney Xie - 29 Ekim 2017