Rafta
Mürekkeple Düzeltmeler: Bir Anı
kaydeden Keri Blakinger
St. Martin’s: 336 sayfa, 19 dolar
Sitemizde bağlantısı verilen kitapları satın alırsanız, Haberler aşağıdakilerden bir komisyon kazanabilir: kitapçı.orgücretleri bağımsız kitapçıları destekleyen.
Keri Blakinger’in hapishanede öğrendikleri hayatını değiştirdi.
Blakinger, gençken rekabetçi bir artistik patinajcıydı, ancak uyuşturucu kullanımı, evsizlik, intihar girişimleri, seks işçiliği ve yıkıcı ilişkilere ürkütücü bir düşüş yaşamadan önce zihinsel sağlık sorunları ve yeme bozuklukları ile mücadele etti. Ancak bu hafta ciltsiz olarak yayınlanan “Corrections in Ink” adlı anı kitabı, standart “korkmuş” ücretiniz değil: Hapishanedeyken eroin kullanmayı kendi başına bıraktı, parmaklıklar ardında uyuşturucu toplamak için kolay fırsatları kaçırdı.
Hayır, Blakinger’in öğrendiği ilk şey, Amerika’nın ceza adalet sisteminin hapsedilenlere verdiği kalıcı zarar oldu. Blakinger, yakıcı derecede samimi anılarında şöyle yazıyor: “Bütün bu beyhudelikler, küçük gaddarlıklar, bizi tamamen insan olarak görmeyi reddetmek – bu sistemdeki bir kusur değildi. Sistem buydu.”
Blakinger’in fark ettiği ikinci şey, durumu ne kadar kötü olursa olsun, son derece şanslı olduğuydu. Eğitimli, orta sınıf bir geçmişe sahipti ve neredeyse sonsuz destekleyici ebeveynleri vardı (bağımlılıklarına rağmen, 2010’da yakalandığında Cornell Üniversitesi’nden bir dereceye yakındı). Ve o beyazdı. Tutuklanmadan hapishanede (kötü) muameleye ve hapishanede tahliyeye kadar bu sistemdeki her şeyin yoksul insanlar, özellikle de beyaz olmayan insanlar için daha kötü olduğunu gördü.
Blakinger, Las Vegas’tan Los Angeles’a dönerken bir arabadan yakın zamanda yaptığı bir telefon görüşmesinde, “Kadınların hapishane deneyimleri hakkında bir kitap kıtlığı var ve insanların televizyondan aldığı şeylerin çoğu ve değişen doğruluk düzeyleri var” dedi. şimdi Haberler’ta muhabirlik yapıyor.
“Bu yeniden giriş hakkında bir kitap,” diye devam etti. “Deneyimlerim, çok başarılı sonuçlar elde etme olasılığının olduğunu gösteriyor, ancak aynı zamanda insanların ne kadar şanslı olduğumu görmelerini umuyorum… ve oradan neden bu kadar çok insanın aynı türden sonuçlara sahip olmadığını tahmin edebilirler.”
Bu nedenle, “Düzeltmeler” son derece kişisel bir kitap olsa da, Blakinger ayrıca istatistikler ve diğer büyük resim bilgilerini de örüyor. Siyah ve kahverengi mahkumları daha da izole eden ve onları evlerinden uzakta yerel beyaz (ve bazen ırkçı) infaz memurlarının yanına yerleştiren bu ekonomileri desteklemek için kırsal beyaz alanlarda hapishanelerin nasıl inşa edildiğini yazıyor. “Daha sık yazılıyorlar,” diye yazıyor, “o zaman daha sık tecride girecekler ve şartlı tahliye yapamayacakları için dışarı çıkmak daha zor olacak.”
Blakinger, birlikte hapis yattığı kişilerle ilgili dokunaklı ve korkunç hikayeler paylaşıyor; buna, ihlal ettiği bir kuralla ilgili bir ihbarı araştırdığını iddia eden bir gardiyan tarafından hücresi saatlerce çöpe atılan bir kadın da dahil; eşyalarını yok etti, mektuplarını okudu ve sonunda “1 Nisan Şakası” ilan edip dışarı çıkana kadar onu ağlayarak bıraktı. (Mart ayıydı.)
Blakinger, “Hikayemi kendine acımayacak şekilde anlatmak önemli ve bunu yapmanın bir yolu da diğer insanların hikayelerini anlatmak, bu da okuyucuların bunun daha geniş bir hikaye olduğunu anlamalarına yardımcı oluyor” dedi.
Blakinger, serbest bırakıldıktan sonra bu hikayeleri profesyonelce anlatmaya başladı. Bir gazeteci olarak, sesi sistem tarafından kısılan veya kapatılanlar için bir fark yaratmaya kendini adadı. New York Daily News için haber yaptığı 2015 tarihli bir hikaye, bir Rikers Island düzeltme memurunun bir kadın mahkuma tecavüz etmekten tutuklanmasına ve mahkum edilmesine yardımcı oldu. Houston Chronicle için ceza adaleti raporlaması, mahkumlara temel insan onurunun geri getirilmesine yardımcı oldu – örneğin, konuyla ilgili hikayelerinden sonra devlet nihayet dişsiz mahkumlara takma diş sağladı. California hapishane reformları üzerine bir Washington Post Magazine hikayesiyle Ulusal Dergi Ödülü kazandı ve ardından Marshall Projesi’ne katıldı. (Los Angeles County Şerif Departmanını takip etmek için Ocak ayında Haberler’a geldi.)
Blakinger, başarısına rağmen hapsedilmenin travmasını üzerinden atmasının uzun zaman aldığını söyledi: “Uzun süre atmasam da, gerçekten sende kalıyor. Hapishaneden ancak parça parça dönersin. Şimdi bile, güçlü konumlardaki insanların bana bir sayı değil de gerçek bir insan gibi davranmasına şaşırdığım günler var.”
Destanını denemelerinde ele almışken, anı yazmak çok farklı bir deneyimdi. “Bu çok garip bir araştırma projesi” dedi. “Facebook’ta oyalanarak, ‘O kişiyi unuttum’ diye tavşan deliklerine inerek zaman harcıyorsun ve sonra onlarla yaptığın bir şeyi hatırlıyorsun. Oturup duvarlara bakmak ve hatırlamak – ve buna araştırma demek – son derece verimsiz hissettirebilir.
Daha önceki çalışmaları onu araştırmaya ve yazmaya hazırlamıştı, ancak kitabı tanıtmak yeni bir bedel aldı. “Haftalarca her gün bu konuları uzun uzadıya tartışmanın, aynı sorulardan bazılarının sorulmasının ne kadar zor olduğuna hazırlıklı değildim” dedi. “İnsanların kendi hayatımın en karanlık kısımlarından bazılarını bana yüksek sesle okumalarını dinlemek gerçekten garip. Seks işçiliği hakkında arka arkaya cevaplayabileceğim çok fazla soru olduğunu öğrendim. Bazen beni duygusal olarak fırlatırdı.
Bununla birlikte, onu özellikle memnun eden bir karşılaşması oldu. Blakinger, bir kitap etkinliği için suçunun gerçek mahalli olan Ithaca, NY’ye geri döndü; orada, biri yanlışlıkla kiralık arabasına arkadan çarptı. Diğer sürücü polisi aramak istedi. Blakinger, “Polisi arayabileceğimiz onca yer varken neden Ithaca’da diye düşündüm,” dedi. Gelen memuru hemen tanımayınca rahatladı. “Ona kimliğimi verdim ve başını kaldırıp ‘Kitabınız için tebrikler’ dedi. Bu harikaydı. Benim için çok vahşi bir tam daire anıydı.
Ancak Blakinger’in en çok değer verdiği şey, hapishanedeki okuyucuların yanıtları. “Onlara nasıl ilham verdiğim veya şimdi kendileri yazmaya başladıkları hakkında mektuplar alıyorum” dedi. “Bu beni çok mutlu eder.”
Bu okuyucular, en azından başlangıçta, kitabı hapishane sisteminde yasaklayan Florida’dan değildi. Blakinger, “Florida hapishaneler açısından ülkedeki en büyük yasaklı kitap listesine sahip olduğu için şaşırmadım” dedi. Ancak bir yetkili, bazı kötü tanıtımlardan sonra kararı geri aldığında da özellikle şaşırmadı. “Bir noktada, birileri bunun iyi bir görünüm olmadığını anlayacak ve olası bir dava ile uğraşmak istemeyecek kadar yukarı çıktı.”
Yine de sorun çözülmedi. Blakinger, Florida’daki mahkumlar için kopyalar ayırmıştı ve yetkililer, onları nereye göndereceklerine dair sorularını hâlâ yanıtlamadı. Ve birçok hapishane sistemi herhangi bir ciltli kitaba izin vermiyor, bu yüzden Blakinger, karton kapaklı versiyonun yeni bir yasaklama dizisi başlatıp başlatmayacağını merak ediyor. “Kaliforniya hapishanelerinin ne yaptığını görmek ilgimi çekecek,” dedi, her zaman muhabir olarak.