İçten dışa, film sinirbilimsel bir bakış açısıyla
Güçlü bir bilimsel temele sahip olan Disney, canlandırmayı başarır "Inside Out" (Arkadan) Hafızada, karar vermede ve davranışta, kişiliğimizi neyin tanımladığının derinliklerinde duygular ile ilgisi.
"UP" da gösterildiği gibi bir çiftin hayatının harika portresini unutmak. Küçük ve detaylara vurgu yaparak iki insan arasındaki yaşamın ve sevginin mağduriyetini çok doğru bir şekilde ifade etmeyi başarır. Pixar'ın bu başarısı, son çalışması “Del Reverso / Inside out” da yansıtılıyor.
Baş aşağı, argüman
Riley'nin babası San Francisco'da yeni bir iş kabul ediyor, bu yüzden Minnesota'nın soğuk ve yakınlığından, pizzaların brokoli taşıdığı ve evlerin bahçeler için fazla alana sahip olmadığı sıcak ve yabancı bir şehre taşınıyor. 11 yaşındaki bir kız olan Riley'nin beynini tuval olarak kullanan "Baş aşağı", beş temel duygu kişiliğini geliştirmek için nasıl işbirliği yaptığını çok didaktik ve başarılı bir şekilde gösteriyor.
11 yaş, anahtardır, çünkü bu an, duygusal baskınlıkta kahramanın bir değişim olduğu ve sevincin daha fazla varlığın duygusu olduğu ve daha karmaşık duygulara yol açtığı bir an.
Kahramanların karmaşıklığı
"Del Revers" kahramanları, Riley'nin "zihin kontrol merkezinde" 5 neşe, üzüntü, öfke, korku ve hoşnutsuzluk duygularının kişileşmesi ve etkileşimidir. Bu karakterler, yeni bir şehre giderken Riley ile birlikte yaşar ve okulda yeni olmak, bir daha asla olmayacak olan yerleşik bir yaşamı kaçırmak, yer değiştirmeyi kıskanmak, arkadaşlıklarını kaybetmek, vs. .
Filmin tarihi
Filmin arkasındaki hikaye, 2009 yılında, filmin yönetmeni Pete Docter'ın kızının kişiliğindeki güçlü bir değişikliği fark etmeye başladığı zaman ortaya çıktı. Bunun bir sonucu olarak, Doktor, bu değişikliklerden sorumlu duygusal davranışı açıklayan bir hikaye geliştirmek için psikoloji ve nöroloji alanlarında birkaç uzmana danışmıştır. Çok fazla araştırma yaptıktan sonra, Doktor ve senarist Michael Arndt, duygusal dünyanın bilimsel gerçekliğine başarılı ve sadık bir senaryo aldı. Darwin'in zamanından beri birincil duyguların varlığı araştırılmış ve jenerik bir şekilde altı duygu, çok sayıda kültürde ve coğrafi alanda gözlenebildiğinden temel olarak kabul edilmiştir, ancak izole edilmiş ve küçük, aynı ifade biçimini gösterebilir ve gösterebilir. sözsüz. Bunlar: öfke, korku, memnuniyetsizlik, neşe, üzüntü ve sürpriz. Sürpriz filmde görünmüyor, ancak bu eksiklik senaryonun yaratıcılığını etkilemiyor.
Evrimsel bir bakış açısına göre, temel duygular türleri sürdürmeyi amaçlamaktadır. İnsan duygularının geri kalanının ortaya çıktığı bu temel duyguların birleşimidir. Riley'nin hayatının başlangıcında sadece "neşe" var ve ilk anıyı yaratmaya yardım eden, ebeveynlerinin yanında olmak için koruma ve güvenlik hissinin neşesi. Sevinç, hayatta kalmamız için vazgeçilmezdir, bize koruma ve kabul sağlayan şeyi işaret eder. Kontrol merkezine ulaşan ikinci duygu üzüntüdür. Hüzün ilk bakışta görünüşte pratik görünmese de, filmde gösterildiği gibi, kontrol merkezinin kahramanı olur ve Riley'nin olgunlaşmasına yardımcı olur. Sonra korku ortaya çıkar, temkinli olmaktan ve bir yolun güvenli olup olmadığını veya bir meyvenin zehirli olup olmadığını kontrol etmek gibi davranmadan önce düşünmesi bir iki dakika alır. Ortaya çıkan bir sonraki duygu, kökeni hastalığa neden olan organizmalarla temastan kaçınmakta olan iğrençliktir, gelecekteki bir ortak seçimi ve ahlakın kurulmasıdır. Son olarak, bir sorunun varlığını vurgulayan bir öfke var, bir adaletsizlik ve bir çözüm arayışı içinde hareket.
Sinirbilimsel bir bakış açısı
İnsan beyni, 6 yaşındayken yetişkin büyüklüğünün% 90'ına ulaşır, ancak hala çok uzun bir yolu vardır. Nörogörüntüleme çalışmaları, ergen beyninin büyük bir çocuğun veya yarı yetişkin bir beynin ile aynı olmadığını göstermektedir. Ergen beyni benzersizdir ve sürekli değişkenliği ve çoklu bölgeler arası bağlantıları ile karakterizedir. Duygulardan sorumlu olan limbik sistem ergenlik döneminde yoğunlaşıyor. Aksine, dürtü kontrolünden sorumlu olan ön-ön korteks 25 yaşına kadar olgunlaşmaz.
Ergenlikteki bu nöronal değişiklikler aynı zamanda kişilikteki değişimleri veya "kendi kendine kavram" ı yansıtır. Basit ve çok grafik bir şekilde resmedilmiş olan Riley'nin kişiliği temel anılardan oluşur: ailesi, hokeyi, komik tarafı, en iyi arkadaşı ve dürüstlüğü. Bu temel anılar, film boyunca kişiliğini yeniden tanımlayacak ve hatta karmaşıklık ve iç gözlem düzeyini arttıracak şekilde değişecek şekilde değiştirildi.
Ergenlik ve ergenlik döneminde, kim olduğumuzun yeniden tanımlanması söz konusudur, umursadığımız şeyin bir bilgi ve restorasyon anıdır. Aynı şekilde, soyut dönemde akıl yürütme kapasitesinin başladığı bu dönemdedir. Ele aldığımız kavramlar tek boyutlu olmaktan çıkıyor ve durumlar siyah ve beyaz olmaktan çıkıyor. Nüanslar ortaya çıkıyor ve tüm bunlar kafa karıştırıcı olabiliyor. Aynı duygular, nasıl tanımlayacağımızı bilmediğimiz karmaşık duygular içinde birleşmeye başlar. Bu filmin diğer bir didaktik başarısı, bu sürecin portresidir.
Duyguların doğası
Riley'nin beyninin duygularla yönetildiğini düşünmek doğaldır, aslında, 11 yaşında, çoğu karar ve düşüncenin kaynaklandığı duygusal merkezdedir. Yeni bir şehre taşınmanın yeni durumu göz önüne alındığında, limbik sistem durumun merkezinde yer alan sistemdir. Çok sayıda bilimsel çalışmaya paralel olarak, bu dönemde, farklı temel duyguların daha fazla öne çıktığı bir dönemdir. Film, neşenin tüm gerginlik veya sorun için nasıl telafi etmeye çalıştığına dair başarılı bir taslak çizer, ancak çabaları her zaman verimli değildir. İşte duygusal hafıza olgusunun gösterimi buradadır. Her ne kadar bir hafıza pozitif olarak kodlanabilse de, bu, onu hatırlayarak, şimdi bir nostalji, kayıp ve yas hissi ile ilişkili olduğunda bu değerin değişemeyeceği anlamına gelmez.
Disney, rüya sırasında olduğu gibi doğru bir şekilde ortaya çıkarır, gün boyunca yaşayan anılar ve deneyimler uzun süreli hafızada bir araya gelir. Bir hafıza birkaç saniye içinde oluşturulur ve dengelenir. Ancak, uyku dönemlerinde bunlar zenginleştirilmiş ve hali hazırda sahip olduğumuz hatıraların iç içe geçmesine entegre edilmiştir. Bütün hatıralar eşit şartlarda hatırlanmıyor. Hafızayı kolaylaştıran ve farklı hafızalara erişimi kolaylaştıran çok sayıda faktör vardır, bunlar arasında sevgi vardır.
Filmin sonuna doğru üzüntü, Riley'nin aile desteğine olan ihtiyacını kabul etmesini ve ezici değişikliklerden önce duygularını tanımasını sağlayan merkez olma yolunda ilerliyor. İnsan sosyal doğamızın büyük bir bölümünün bulunması üzüntü içindedir. Varlığımızın başkalarından yardım veya destek istemek zorunda kaldığı doğuştan gelen yol budur. İfadesi çok çeşitli sözel olmayan olasılıkları kapsar ve yine de ağlama, iç çekme, gözlerini sarkma, kaşlarını çatma, omuzlarını silkme ve ileri geri sarma gibi çok etkilidir. Bu anın bir sonucu olarak ailede yeni bir merkezi hafıza yaratılır. Hüzünlü ve mutlu bir hatıra, acı içinde anlayışın ve sevginin olduğu, ailenin iyi ve kötü olduğu ve aileyi hâlâ durmadan önce tanımlayan kabul ve güvenliğin olduğu bir füzyon. Zor durumları istenmeyen bir hareket olarak kabul etmenin kaçınılmazlığı.
Filmin sonunda, bir yıl sonra Riley'nin hayatında, kontrol merkezi masasının nasıl değiştiği, ergenliğin nasıl geldiği ve duyguların bu yeni sisteme nasıl uyum sağlaması gerektiği takdir edilmektedir. Ön-ön alanın kademeli olarak gelişiminin ne olduğunun bu çok kesin metaforu, oyunculuk esnasında duyguların kafa karışıklığı ve sakar davranışlarında görülür.
Zihin son derece karmaşık ve işleyişi birçok yönden hala bir gizem olsa da, "Del Revers" hafızanın ve duyguların işleyişini komik ve güzel bir şekilde açıklamayı başarır. Birçok seviyede eğitici olan “Del Revers” hem yetişkinler hem de çocuklar için bir filmdir ve hatıraların ve duyguların kim olduğumuzun büyük bir kısmını oluşturmada nasıl büyük bir rol oynadığı konusunda bir fikir verir.
Maite Balda Aspiazu. Bilişsel Sinir Bilimlerinde Psikolog ve Usta