Sono Mono, Nochi Ni… - Bölüm184
Çevirmen: ?? Düzenleyen: ??
O İsim…
Prenses Eris’i kaçırdık… Hayır, sözlerim yanlış. Bu sanki bir suç işlemişiz gibi geliyor … Bu Prenses Eris’in kendisinin istediği bir şey, bu yüzden kesinlikle kötü bir şey değil … Kötü değil … Duralım … Bundan sonra ne olacağı konusunda endişelenmekten kendimi alamıyorum … Prenses Eriş elbette bizim için araya giriyor…
Ve biz de çocuk oluyoruz… Prenses Eris’i liman kasabasına götürüyoruz.
Tata ve Naminissa’dan tüm konağa bir engel koymalarını istedim ve şimdi ne yapacağımızı tartışıyoruz. Kızlar şövalyelerin ve askerlerin geçmemize nasıl izin vereceğini merak ediyorlardı ve şimdiye kadar olanları Freud’a anlatıyorum.
Şeytani Tanrı’nın yeniden canlandırılması kısmını özenle duyuyordu ama Prenses Eris’i liman kasabasına götürme kısmına geldiğimde Freud ‘Fumu …’ dedi ve bir şeyler düşünmeye başladı. Ben ne olduğunu düşünürken, odanın içindeki bir pencereye doğru yürümeye başladı ve büyük bir şiddetle vurarak, yanındaki tahtaya kadar ufalayarak bir delik açtı.
Bu adam ne yapıyor …
“Dinle !! Dışarıdaki tüm çöp benzeri riffrafflara !! İçeride, cenneti ve yeri ayıran, rüzgar kadar hızlı, vücuda zarar vermeyen, güzel bakirelerle çevrili, Tanrıçalar tarafından sevilen ve benim efendim! Ve adı…! ”
Freud’a koşup onu pencereden çektim, yakasını tutup ona bakarken onu duvara götürüyorum.
“… Ne yapıyorsun?”
Freud, her zamanki gibi, küçümseyen bir gülümsemeyle başını eğer.
Hayır, adını vermenin önemli olduğunu düşündüm.
“Yapmana gerek yok !! Sen aptal mısın? Kaçırmak üzereyim… Prenses Eris’i yanımıza almak üzereyim ve bunu yapan kişinin adını verirseniz, ne olacağına dair bir fikriniz var mı? ”
“… Fumu … Wazu-sama’da korkudan titreyecekler ve pes edecekler mi?”
“Sanki bu olacakmış gibi !!”
Neden bu adam benimle uğraşırken her zaman istediği gibi davranıyor? Kızlarla yüzleştiğinde düzgün bir uşak gibi davranır! Neden benimle aynı şeyi yapamıyor? Dışarıdaki şövalyeler gürültü yapmaya başlıyor !! Şimdi kaçmayı zorlaştırdın !!
“Anlıyorum … Bu da mümkündü.”
Prenses Eris çenesinde eliyle düşünürken bir şeyler mırıldandığını duydum ve bana sorduğunda dönüp ona baktım.
“Sana bir şey sormak istiyorum.”
“Bu ne?”
“Aria-sama ile tanışmak istediğini söyledin, ama onunla nasıl bir ilişkiniz var?”
“Şey … biz çocukluk arkadaşıyız.”
“… Anlıyorum.”
Bir şeyleri bir araya getirirken başını sallamaya başlar ve ardından Prenses Eris, Freud’un açtığı pencereye gider.
“Beni kaçıracak olan Wazu, siyah saçlı ve siyah gözleri var …”
“Tut onu ~~~~ !!”
Kızlar, ben çığlık atıp onu odanın ortasına sürüklediğim anda Prenses Eris’i yakaladılar. Bir kıza acele edemem, bu yüzden kızlardan bunu benim için yapmalarını isteyecektim, böylece niyetimi anladıklarına sevindim.
Freud’u serbest bırakıyorum ve Prenses Eris’in olduğu yere gidiyorum. Freud, bir uşakmış gibi arkamda dur.
“… Ve? Neden ismimi verdin Ve hatta beni tarif etti. ”
Öfkemi tutuyorum ve ona soruyorum.
Size önceden danışmadığım için üzgünüm. Özür dilerim … Öfkenizi anlıyorum ama bunu yapmak için net bir niyetim var. ”
Niyet mi?
“Beni böyle liman kasabasına götürseniz bile, Kahraman Partisinin çıkacağına dair hiçbir sigorta yok. Şövalye Tarikatı’nı gönderdiler ama orada bitme ihtimali var. Ama suçlu tanıdığı biriyse, Aria-sama’nın tek başına yükselse bile hareket etme olasılığının artabileceğini düşündüm, bu yüzden adını verdim. ”
… Kesinlikle Prenses Eris’in bir anlamı var… Onu böyle alırsam… Hayır hayır hayır hayır… Bekle… Prenses Eris ve Navirio’nun buluşmasına izin verirsem ve sonra onu kaleye geri götürürsem ve orada olursam, kolayca tanışırım o, değil mi? Ama bu da kesin değil … Öyleyse, yapılacak en iyi şey onu ortaya çıkarmaktır… Haa…
“Anlaşıldı … Anlıyorum … Ama ben Prenses Eris’in benim için güvenliğimi garanti altına almasını istiyorum !! Aksi takdirde bu ülkeden kovulacağım ve bu kızları rahatsız eder. ”
“Merak etmeyin, emirlerime göre yaptınız, lütfen rahat olun. Ayrıca, gelecekte küçük kardeşim olacaksın, bu yüzden seni terk etmem mümkün değil !! ”
Kendini aşan Prenses Eris bana güçlü gözlerle bakarken ona güvenmemi istiyor. Benim için araya girmeyeceğinden gerçekten şüphem yok ve dürüst olmak gerekirse, eğer böyle olursa, kızlar bu ülkeyi öfkeyle yok edebilirler, o yüzden bunu kalbime saklayalım …
Ve bundan sonra nasıl hareket edeceğinize zaten karar verdiniz mi?
Bunu ona sorduğumda Prenses Eris terlerken gözlerini benimkinden çeviriyor. Sonra kızlara bakıyorum ama yarından sonraki güne bakıyor gibiler. Eh?
“Hiçbir şey düşünmediğini kastetmiyorsun.”
“” “…” “”
Sessizliğin cevabın mı?
Ve ne yapacağım konusunda endişelendiğimde, Naminissa çekingen bir şekilde elini kaldırdı.
“Gelecekte askerlere zarar vermenin kötü olacağını düşünüyorum … Ama yapacak bir şey düşünemiyorum … Neler olduğunu dürüstçe anlatırsak geçmemize izin vereceklerine inanmıyorum …”
Ben de öyle düşünüyorum… Konağı çevreleyen şövalyeler ve askerler aslında suçlu olduğumu düşünüyorlar …
“Beyin Wazu !! Bu engeli kaldırın ve itaatkar bir şekilde prensesi teslim edin !! ”
Ve bunun gibi, benim adımı haykırıyorlar… Freud’u günah keçim olarak teslim edeyim mi? Freud’a korkutucu gözlerle bakmak için döndüm ve o bana “Wazu-sama’nın adını vermeme küstahça davrandım” dedi, ben de pes ettim …
… Haa… Geriye kalan tek şey artık kaçmak…
Herkesi bir araya toplayıp gizlice tartışmaya başlıyorum ve sonunda bulduğumuz şeyi hayata geçiriyoruz.
Açık pencereden geçiyorum ve nefes aldıktan sonra …
Benim adım Wazu !! Prenses Eris’in geri gelmesini istiyorsan, beni liman kasabasına kadar takip edebilirsin !! ”
Dışarıdaki şövalyeleri ve askerleri bilgilendirdikten sonra arkamı dönüyorum ve herkes kendini gizlemek için yüzlerini bir kıyafetle sarıyor, Haosui Pincess Eris’i taşıyor ve hazırlıklarımız bitti. Kimliğim zaten sızdırıldı, bu yüzden saklanan kızlar sigorta için. Bir kez başımı salladım, pencerenin önünde durdum, yandaki konağın çatısına atladım ve kızlar arkamdan beni takip ediyorlar. Ve çatıdaki kale kasabasına doğru ilerliyor. Şövalyeler ve askerler bizi kovalamaya başladılar ama hızımız daha yüksek ve bize ulaşamasınlar diye düz bir çizgide ilerliyoruz.
Bu hızı koruyoruz ve kapılara gidiyoruz. Buradan geçidin kalabalık olduğunu görebiliyorum, bu yüzden başka bir yol kullanıyoruz. Elimle arkadaki kızlara işaret veriyorum, Tata’yı taşıyorum ve Narelina Naminissa’yı taşıyor ve şehri koruyan devasa duvarın üzerinden atlıyorum.
Duvarın üzerinden geçip diğer tarafa iniyorum, Tata’yı yere bırakıyorum ve diğer kızları birbiri ardına nazikçe kollarımda tutuyorum. Tabii ki Freud’u yalnız bırakıyorum ama problemsiz yere iniyor. Bunun olacağını düşündüm. Prenses Eris’in korkacağını düşünmüştüm ama aslında kızarmış bir yüzle bir kez daha istedi. Hayır, başka bir zaman imkansız… Herkesin sağ salim geçmesini sağlıyorum ve oradan hızla ayrılıyoruz…