ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
Ertesi gün.
Çeşitli Avcıların haberleri, spor gazetelerinde gerçek sporcuların veya ünlülerin yerini almıştı. Ve bu özel günde, oldukça sansasyonel bir başlık, böyle bir yayının ön sayfasında kendini buldu.
[Seong Jin-Woo ve Cha Hae-In bir tema parkına gidiyor, en güçlü çiftin doğumu?]
Makaleler, söz konusu iki kişinin bir tema parkını ziyaret ettiği ve çeşitli akıllı telefonlar tarafından çekilmiş birçok büyük fotoğrafını içeriyordu. Son görüntü, başka bir yere uçmak için büyük bir canavara binmeleriydi.
Bu iki Avcı’nın kişisel işlerinin korunması gerekiyordu ve kamuoyuna bildirilemezdi, ancak bu gazetenin patronu, bu büyük son dakika haberinden deliye döndü ve yaptırım tehdidi altında bile makaleyi yayınlamaya karar verdi. Her şeye rağmen.
Tabii ki tepki muazzam olmuştu.
Herkesin isimlerini tanıyabileceği iki S-Seviyeli Avcı ile ilgili ‘skandal’, gökyüzündeki süper-devasa Kapı ile ilgili sürekli makale akışından yorulan herkesin ruhuna bir canlılık getirdi.
Dünyanın en büyük Avcısı ve Kore'nin en iyi kadın Avcısı çıkıyordu. Açıkçası, insanlar bu konuya inanılmaz bir ilgi göstereceklerdi.
Özellikle internette iki Avcı’nın hikayesi aşırı bir hızla yayılıyordu.
- Bekle, Seong Jin-Woo ve Cha Hae-In evlenir ve birlikte bir çocuk sahibi olurlarsa Seong Jin-Woo Junior tüm dünyadaki her bir canavarı öldürmez mi?
└ Küçük Seong Jin-Woo, çok komik.
└ Çıktıkları resmi değil, yine de sonuca varan şu aptallara bakın. Cık, cık.
└ Bu örneğe bakacak olursak Seong Jin-Woo'yu ebeveynlerinin her ikisi de süper en iyi Avcılar olduğu için mi aldık? Avcıların güçlerini nasıl uyandığını bilmeyen küçük bir çocuk gibi konuşuyorsun.
└ O zaman bile, bu ikisinin çıkması seni heyecanlandırmıyor mu?
└ Keşke doğru olsaydı. Evlilik tartışmaları, çevrelerini düzleştirecek destansı bir karşılaşma olacak. Hahah.
- Seul'un eteklerinde yaşıyorum ve Gangnam yakınlarında seyahat ederken o Kapı’nın gökyüzünde süzüldüğünü gördüğümde dünyanın sonunun geldiğini düşündüm. Ama şimdi Avcıların böyle bir randevuya çıktığını ve hayatlarından zevk aldığını gördüğüme göre, hala bizim için umut kalmış gibi hissediyorum ve rahatladım.
└ Bu. ㅇㅈ
└ Umarım televizyon istasyonları artık Kapı özel raporları oynatmayı bırakır.
└ Seong Jin-Woo Avcı-nim, Cha Hae-In Avcı-nim, ister süper-devasa bir Kapı, ister süper-mükemmel-devasa bir Kapı olsun, lütfen bizim için onu durdurun!
“Cık, cık.”
Beyaz Kaplan Loncası Başkanı Baek Yun-Ho, cıkladı ve elindeki gazeteyi kapattı.
Avcı Cha Hae-In'in gözlerinin Avcı Seong Jin-Woo'ya her baktığında neden şüpheli bir şekilde parıldadığını merak ediyordu ve işte nedeni buydu.
Ancak, ikisi randevuya gittiği için cıklamıyordu.
“Şu başlığa bak. Tam bir saçmalık. En güçlü çift ne demek?”
Patronunun yanında oldukça hoşnutsuz ifade ile oturan Bölüm Şefi Ahn Sahng-Min, şaşkın bir sesle sordu.
“Sorun nedir, efendim? Benim gördüğüm kadarıyla, Avcılar Seong Jin-Woo ve Cha Hae-In kesinlikle ‘en güçlü çift’ unvanına layık olacaktır.”
“Avcı Seong Jin-Woo'nun kiminle çıktığı önemli değil, zaten ‘en güçlü çiftin doğumunu’ elde edeceğiz, o halde bu tür bir manşet eklemenin amacı nedir?”
‘He?’
Şimdi yüksek sesle söylendiğine göre, kulağa mantıklı geldi.
Ahn Sahng-Min, tanıdığı tüm kadın Avcıları zihninde Jin-Woo'nun yanına yerleştirmeye başladı ve Baek Yun-Ho'nun fikrine kafasını sallamaya başladı.
Avcı Seong o liseli kız Avcı ile çıksa bile, onlara karşı kazanabilecek birini düşünemezdi. Hem de hiç.
Kız liseli Avcı hakkında yazılacak pek bir şey olmayabilirdi, ama her şeyden önce partneri hakkında yazılacak çok şey olurdu.
“Tamamen haklısınız, Başkan.”
“Evet, sana söylüyorum.”
Ahn Sahng-Min tekrar başını salladı ve kısa süre önce otomattan aldığı kahveyi yudumlamaya başladı. Bakışlarını yavaşça pencerenin dışına kaydırdı.
“Bu arada, bu ince toz sorunu gerçekten ciddileşiyor efendim. Aslında bugünlerde pencereleri açmaktan korkuyorum.”
Ahn Sahng-Min kaşlarını çattı ve yarı açık pencereyi kapatmak için kalktı. Ancak Baek Yun-Ho, bunu yapmasını engelledi.
“Bekle.”
“Efendim?”
Baek Yun-Ho oturduğu yerden kalktı ve dışarıya ulaşmak için pencereyi sonuna kadar açmadan önce Ahn Sahng-Min'e doğru yürüdü.
“Bu… Bu hiç de ince bir toz değil.”
Parmak uçlarında aldığı his buz gibi soğuktu.
Bu aslında bir sisti. Sadece bu da değil, bu aşırı soğuğu taşıyan, kemiklerini titretecek kadar acı bir sisti.
“Bu tuhaf.”
Sadece Sonbaharın ortalarındaydı, ama düşününce Seul'ün tamamını kaplayan kışlık bir sis vardı. O anda, bu ürpertici hissin boynunun arkasından geçtiğini hissetti.
Baek Yun-Ho'nun gözleri ‘Canavar Gözleri’ne döndü ve pencerenin dışına baktı. Kendi kendine mırıldandı, ifadesi giderek sertleşti.
“Bir şey... Bir şey gerçekten kötü hissettiriyor.”
***
Jin-Woo, gözlerini açan ilk kişiydi.
Hae-In, henüz tatlı uykusundan uyanmadığı için dün çok bitkin düşmüş olmalıydı.
Sabahı başka biriyle karşılayalı ne kadar olmuştu?
Jin-Woo, Hae-In'i uyandırmamak için dikkatlice ayağa kalktı ve yakındaki ormana doğru yürüdü.
‘Kesinlikle buralardaydı…’
Buraya son geldiğinde kullandığı akarsuyu buldu ve yıkandı. İşi bittikten sonra, Hae-In'in hala uyuduğu yere yürüdü ama sonra…
Tuhaf bir şey keşfetti ve adımları aniden durdu.
‘Bu da ne…?’
Yeni tomurcukları filizlenen küçük bir ağaç vardı. Bunun her yerde yaygın olarak görülen bir bitki olduğunu söylemek normal gelebilir, ama asıl mesele şu ki, yaprakları gümüşi bir renkte hafifçe parlıyordu.
Başka bir deyişle, Dünya'da daha önce hiç görülmemiş bir ağaçtı.
Ve tabii ki, bu garip ağaç çok zayıf bir miktarda sihirli enerji yayıyordu, sadece Jin-Woo’nun duyusal algı seviyesinin anlayabileceği bir şeydi.
‘Bizim dünyamızdan değil.’
Bitkinin sihirli enerji emisyonu bir canavarınkinden farklıydı, bu yüzden açık bir şekilde bu değildi. Jin-Woo, orada burada aynı gümüş yapraklardan daha fazlasını keşfetmek için başını kaldırmadan önce ağacı bir süre daha gözlemledi.
Etraftaki ağaçların hepsinin kademeli olarak kuruması ile tam bir tezat oluşturuyordu.
‘Zemin bile... Değişiyor.’
Bu aynı zamanda Hükümdarların planının bir parçası mıydı? Yoksa daha çok, canavarların toprağı talan etmesinin etkileri gibi miydi?
Jin-Woo, elini yavaş yavaş ovalamadan önce biraz toprağı alıp elinde eritti. Düşen toprak bile bir minik iz, bir sihirli enerji kokusu içeriyordu.
Belki de henüz gerçeği fark etmemiş olan sadece insanlardı. Bu dünya şimdiden sihirli enerjiye derinden saplanmış olabilirdi.
Tam o anda, Cha Hae-In'in uykusundan yavaşça uyanmasıyla uzaktan gelen hareketini hissetti. Jin-Woo ellerini silkeledi ve ayağa kalktı.
Dönüşen dünyanın sonuçları hakkında endişelenmek gerçekten önemliydi, ama şu anda bundan daha önemli bir şey vardı.
Ve bu, Hae-In’i sakinleştirmek için olurdu, hiç şüphesiz orada olmadığını fark ettikten sonra paniklemeye başlamıştı. Jin-Woo, ona yaklaşırken kasıtlı olarak bazı sesler çıkardı. Onu çabucak keşfetti ve rahat bir nefes aldı.
Gülümsedi ve onu selamladı.
“Günaydın. İyi dinlendin
mi?”
Cildi nedense kızarmıştı. Bakışlarını ondan başka yöne çevirirken cevap verdi.
“…Evet.”
Jin-Woo ona şaşkın bir bakış göndererek sinsice başını kaldırmasını istedi.
“Nereden geliyordun?”
Hae-In’in sorusu dikkatli geliyordu. Hala nemli saçlarını ovalamak için boynundaki havluyu kullandı ve cevap verdi.
“Aslında kendimi yıkıyordum.”
Şimdi düşününce o da kendini temizlemek istemiş olmalıydı. Özellikle tüm o okyanus esintisiyle – biraz maruz kalmak bile kişinin cildinde bol miktarda tuz bırakıyordu.
‘Yine de genç bir kadının böyle bir yerde kendini yıkamasına izin veremem...’
Jin-Woo, dudaklarında bir gülümseme belirmeden önce seçeneklerini biraz düşündü. ‘O yere’ gitmek, tek seferde hem banyo yapma hem de kahvaltı yapma sorunlarını çözecekti.
“Yakınlarda harika bir kahvaltısı olan bir otel biliyorum, peki yemek için oraya gitmeye ne dersin?”
Cevabını sözlü olarak ifade etmemesine rağmen, Hae-In gerçekten acıkmış olmalıydı çünkü hemen başını salladı, dudakları sıkıca kapandı.
Jin-Woo, Kaisel'i tekrar çağırmadan önce yanına gitti ve ayağa kalkmasına yardım etti.
Kiiiaaahk!
Hae-In Gök Ejderhası’na bakarken ejderha kanatlarını açtı.
“Ama yakınlarda olduğunu söylemedin mi?”
“Eh, tüm gücümle koşarsam yaklaşık beş dakikalık bir mesafe, yani… O zaman benim yanımda koşmak ister misin?”
Jin-Woo’nun en yüksek hızında beş dakika. Hae-In, kafasının ne kadar uzağa gideceğini çabucak hesapladı ve hiçbir şey söylemeden Kaisel'in sırtına tırmandı.
‘Evet, beni bu kadar çabuk anlaması harika.’
Jin-Woo sırıttı ve onun önünde yerini aldı. Kaisel kanatlarını çırptı ve uçtu.
Koreliler Kaisel'i televizyonda oldukça sık görmüşlerdi, bu yüzden tepkileri o kadar şiddetli değildi ama o, otelin Japon personelinin onun yolculuğunu gördükten sonra nasıl tepki vereceğini merak etti.
Bu sabah çalışan şefin çok korkmaması için dua etti. Bu sırada Kaisel yavaşça otele doğru ilerlemeye başladı.
***
Birdenbire ortaya çıktı.
‘Onu’ keşfeden ilk kişi, yalnızca birkaç dakika önce Avcı Birliğinde B-Seviyeli Uyanmış olarak seviyelendirilen orta yaşlı bir adamdı.
Güm.
İşlek caddenin ortasında aniden önünde beliren ‘o’ ile adamın omuzları çarpıştı ve o anda yürümeyi bıraktı.
“Neler oluyor…?”
Adam gölge siluetini kovalarken başını kaldırdı. Tam önünde iki metreden uzun boylu iri, iri yarı bir adam duruyordu.
Bu tehlikeli vahşi hayvan hissi, bir çeşit deri giysi giyen adamdan dışarı sızıyordu. Hayır, sadece bir ‘duyu’dan ziyade, bu adam kişileştirilmiş vahşi bir canavardı.
Adamın devasa fiziği çok dikkat çekici olduğundan, yoldan geçenlerin bakışları hızla bu kişiye ve onunla karşılaşan orta yaşlı adama odaklandı.
“Ne oluyor? Kavga mı edecekler?”
“Vay! Şu adamın bedenine bak. Şakası yok. Mah Dong-Wook bile selam verirdi, adamım.”
“Bu arada, o amca aklını kaybetmiş olmalı. Böyle giderse hastanede kalmaya devam edebilir.”
Sokak insanlarla dolu olsa da ortamda ağır bir sessizlik vardı. Orta yaşlı adamın yoldan geçenlerin ilgi odağı olduktan sonra düşündüğü şey buydu.
Şimdi normalde, özür dileyip kenara çekilirdi, ama geçmişe kıyasla farklı bir insandı.
Artık amirinin önünde övünme küçümsemesine maruz kalmayacak ya da küçük çalışanları tarafından görmezden gelinmeyecekti.
‘Artık B-Seviyeli Uyanmış biriyim.’
Sadece bu da değil, B-Seviyesinin üst kademeleri arasındaydı. Sadece devasa çerçevesine güvenen böyle ‘sıradan’ bir kişiye boyun eğmesine gerek yoktu.
Orta yaşlı adam belge çantasını dikkatlice yere bıraktı ve avazı çıktığı kadar bağırdı.
“Hey! Birine çarptığında özür dilemen gerekiyor!”
Telaşlı kalbi hızla atmaya başladığında, sihirli enerjinin vücudunun her santimetresinden şiddetle hareket ettiğini hissetti.
Bedenindeki hücreler ona söylüyordu.
Yaşadığını.
Bir Avcı olarak yeni bir hayata başlamaya hazır olduğunu.
Belki de ruhu tarafından bastırılmış olan canavar benzeri adam, aynı noktada dururken hiçbir şey söylemedi. Orta yaşlı adam bu tepkiyi gördü ve daha da heyecanlandı.
“Sırf bana öyle bakmaya devam ediyorsun diye her şeyin biteceğini mi sanıyorsun? Bir hata yaptıysan, bunu kabul etmen ve haksızlık ettiğin kişiden af dilemeye başlaman gerekir… Ah?! Ah, aaah!!”
İri adam orta yaşlı adamı başından yakalayıp zavallı adamı kaldırdığında, yoldan geçen insanlar avazı çıktığı kadar çığlık atmaya başladı.
“Ah!! Ah, aaaaah!!”
Orta yaşlı adamın sıkılan kafasında kalın, kırmızımsı damarlar şişti.
Bir ayı. Hayır, bir kaplan, bir aslan, bir köpekbalığı, bir timsah, bir zehirli yılan – bu dünyada var olan yırtıcılardan hangisi bir insanı bu derece korkutabilirdi?
İnsanlığın DNA'sına yerleşmiş yırtıcı hayvan korkusu, orta yaşlı adamın pantolonunu ıslatmasına neden oldu.
“Ah ah…”
Ve sonunda…
ÇAT!
Paramparça olan bir şeyin sesleriyle birlikte kan ve beyin kütlesi her yere sıçradı.
“Kyyyaaaaahhk !!”
Dev adam orada durmadı, yerdeki orta yaşlı adamın sarkmış, cansız bedenini acımasızca yemeye başladı.
“O, o adamı yiyor!”
“U-Uwaaaah?!”
“Bu da ne?! Neler oluyor?!”
Gürültülü yemek vakti bir anda sona erdi. Kocaman ‘adam’ yavaşça ayağa kalkarken eliyle et parçalarıyla hala kirli olan ağzının köşelerini sildi.
Vahşi bir canavardı.
Kocaman adamın gözlerinin ardında en ufak bir idrak bile görülemiyordu. Artık kesinlikle vahşi bir canavarın gözlerine benziyordu.
Pek çok insan çığlık atıp kaçarken, durumun ciddiyetini fark edemeyen ve bu devasa adamın sonraki eylemlerini izlemeye devam edenler de vardı.
Bu ‘vahşi canavar’ etrafındaki insanlara doğru kükredi.
[İyi dinleyin, sizi aşağılık insanlar! Şu andan itibaren, hepinizi avlayacağım!!]
Gök gürültüsüne benzeyen kükreme, dinleyen herkesi felç etti. Orada titreyerek durdular, yanaklarından yaşlar süzülüyordu.
Kimse fark etmeden önce, kocaman adamın ağzından muhteşem bir şekilde keskin dişler çıkıyordu.
[Dişlerim ve pençelerim siz zayıfların etini ve derisini acımasızca parçalayacak!]
O, Canavarların Kralı idi. Canavar Egemen Köpek Dişleri’nin keskin köpek dişlerini gösteren kükremesi tüm caddelerde yüksek sesle yankılanıyordu.
[Haydi gel de beni durdur!]
***
Birlik Başkanı Woo Jin-Cheol nihayet şehrin ortasında ortaya çıkan ‘korkunç varlık’ hakkındaki raporu önceden herhangi bir uyarı yapmadan aldı.
“Şimdiye kadar kaç kurban var?”
“Şu anda ölü sayısını hesaplamak imkânsız, efendim.”
‘Şey’ ilk olarak Myeong-dong bölgesinde görüldü ve düz bir çizgide ilerlerken yaratık, gözünü diktiği her insanı öldürmeye devam etti.
“Bu yaratığın gittiği yön dikkate alındığında, gideceği yer...”
“...Avcı Birliği, değil mi?”
Woo Jin-Cheol alt dudağını ısırdı ve yumruklarını sıktı.
“Şu anda lanet Kapı için endişelenmeye başladık, ama böyle bir canavar nereden…”
Ne yazık ki şu anda öfkesini yenecek zaman yoktu. Hayır, o şeyi bir şekilde durdurmak için bir çözüm bulması gerekiyordu.
“Ya Seong Jin-Woo Avcı-nim?”
“Hala onunla iletişim kuramıyoruz.”
“Allah kahretsin…”
İstemsizce küfretti.
Sadece birkaç dakika önce, bir Lonca’nın bu canavarı durdurmak için öne çıktığını, ancak hiçbir şey yapmadan imha edildiğini duymuştu.
Şu anda tek teselli, yaratığın sanki birinin gelmesini bekliyormuş gibi yavaş bir hızda hareket etmesiydi. Ama yine de yakında durdurulmadığı sürece kurbanların toplam sayısının astronomik hale geleceğini anlamak için bir dahi olmak gerekmiyordu.
Böyle bir durumda, ülkenin en güçlü savaş gücüne ulaşılamaması, muhtemelen akla gelebilecek en kötü haberdi.
‘İşler ters giderse ülke bile...’
Woo Jin-Cheol ağzını kapalı tutarken dişlerini gıcırdattı ve kararlılığı güçlendi. İşte o zaman, hoş bir haber geldi.
“Birlik Başkanı!”
Bir Birlik çalışanı izinsiz olarak ofisine girerken Woo Jin-Cheol koltuğundan fırladı.
“Seong Jin-Woo
Avcı-nim ile temasa geçtin mi?”
“Hayır, efendim. Bu değil. Ancak, yakınlarda olan birinci sınıf bir Avcı’nın canavarı durdurmaya hazırlandığını öğrendim!”
“Ne? Gerçekten mi? Kim o?”
“O…”
***
Alman Avcı topluluğunda bir numara olarak gösterilen Lennart Niermann, sokaklar kanla kırmızıya boyanırken canavarın yaklaştığını hissedebiliyordu.
‘Ben… Kazanabilecek miyim?’
Şüpheli olmasına rağmen, bir Avcı olarak masum vatandaşlardan gelen çığlıkları görmezden gelemezdi.
Avcı, kaçan vatandaşların kendisini tanıdıkça oluşan aydınlatıcı ifadelerini görünce, Amerikan Avcı Bürosu'nun ‘Avcı Puanı’ listesinde on ikinci sırada yer alan Lennart Niermann omuzlarına yüklenen bu büyük sorumluluk yükünün üstesinden geldi.
Evet, onun yapıp yapamayacağı önemli değildi. Hayır, yapması gerekiyordu. Bir Avcı’nın amacı, görevi buydu.
‘Belki…’
Seul'de kalmasının nedeni muhtemelen kaderin kandırmacasıydı, böylece bu canavarlığı kendi elleriyle durdurabilecekti.
Lennart Niermann bir mezar oluşturdu ancak kararlı bir ifade ile gömleğinin üzerindeki birkaç düğmeyi kaldırdı. Tam da sokağın en ucunda kendini gösteren canavara doğru adımını atmak üzereyken…
Arkasından ağır bir ses geldi.
“Yoldan çekil.”
Egemenler Listesi
1) Gölge Egemeni-Ölülerin Kralı ( Seong Jin-Woo)
2) Beyaz Alevlerin Egemeni - İblis Kralı ( Baran) (öldü)
3) Başlangıç Egemeni- Devlerin Kralı (Reghia) (öldü)
4) Yıkım Egemeni- Vahşi Ejderhalar Kralı
5) Buz Egemeni-
6) Canavar Egemeni - Canavarların Kralı Köpek Dişleri
BL: Aha gelenler kim? Yoksa Egemenler mi? Beğenmeyi yorum atmayı ve ifade koymayı unutmayın.