Eşsiz özellikleri, davranışları, üretkenlikleri ve değerleri nedeniyle popüler olan birkaç yabani hindi ırkı vardır. Bu yazıda, yabani hindi ırklarına genel bir bakış sunacağım.
Yabani hindi ırkları
Yabani hindi (Meleagris gallopavo), Kuzey Amerika'ya özgü bir yüksek kara kuşudur, mevcut iki hindi türünün hepsinden biri ve çeşitli Galliformların en ağır üyesidir.
Benzer bir türdür çünkü başlangıçta, evcilleşmemiş hindinin güney Meksika'daki bir alt türünden (ilişkili ocellated hindiden değil) elde edilen yerli hindidir.
Türkiye, Kuzey Amerika'ya özgü olmasına rağmen, büyük olasılıkla, unvanını Levant'tan İspanya üzerinden gelen gemilerde İngiltere'ye ithal edilen evcil seleksiyondan almıştır.
İngilizler bu gerçeği nedeniyle zamanında yaban hindi ile Türkiye'yi ilişkilendirmiş ve unvanı hakimdir.
Alternatif bir fikir, Türk perakendeciler tarafından İngiltere'ye lanse edilen Madagaskar'a özgü bir gine tavuğu olan diğer bir kuşun benzersiz tedarik olduğunu ve bu sürenin daha sonra İngiliz sömürgecileri tarafından önceki türlerin bilgisiyle Yeni Dünya kuşuna aktarıldığını varsayar.
Yabani hindi türlerinin alt türleri
Yabani hindi ırklarının tamamen farklı alt türlerinin renkleri, habitatları ve alışkanlıkları arasında hassas farklılıklar vardır. Yabani hindi ırklarının altı alt türü şunlardır:
1. Gould'un yabani hindisi (M. g. Mexicana)
Merkezi vadilerden Meksika'nın kuzey dağlarına ve Arizona ile New Mexico'nun en güneydeki bileşenlerine kadar yerli.
Gould'un yabani hindileri yakından korunur ve kontrol edilir. Alt türler ilk olarak 1856'da tanımlandı.
ABD'de az sayıda bulunurlar, ancak Meksika'nın kuzeybatı kesimlerinde dikkate değerdirler.
Güney Arizona'da küçük bir yerleşim yeri oluşturuldu. Gould's, altı alt türün en büyüğüdür.
Uzun bacakları, daha büyük fitleri ve daha uzun kuyruk tüyleri vardır. Fiziksel tüylerin ana renkleri bakır ve yeşilimsi altındır. Bu alttür, ürkütücü doğası nedeniyle yakından korunmakta ve ayakta durma tehdidi altındadır.
2. Güney Meksika yaban hindi (M. g. Gallopavo)
Güney Meksika yaban hindi, aday alt türler ve ABD veya Kanada'da bulunmayan alt türler hesaba katılır.
Orta Meksika'da, arkeolojik M. gallopavo kemikleri, MÖ 800-100'e uzanan web sitelerinde tanındı.
Bu erken örneklerin vahşi veya evde yaşayan insanları sembolize edip etmediği açık değildir, ancak ev hindileri görünüşte Orta Meksika'da Temel Aralığın birincil yarısında (yaklaşık MS 200-1000) kurulmuştur.
El Mirador (Petén, Guatemala) arkeolojik alanında geç dönem öncesi (M.Ö. 300-MS 100) hindi, güney Meksika vahşi hindisinin (Meleagris gallopavo gallopavo) geleneksel Maya dünyasına ihracatının en eski kanıtıdır.
Güney Meksika vahşi alttür, M. g. gallopavo, hem Meksika'da hem de Mezoamerika'daki Klasik Öncesi halklar tarafından evcilleştirildi ve yerli hindiye (M. g. domesticus) yol açtı.
İspanyollar, bu evcilleştirilmiş alt türü 16. yüzyılın ortalarında onlarla birlikte tekrar Avrupa'ya tanıttı; İspanya'dan Fransa'ya ve daha sonra İngiltere'ye bir çiftlik hayvanı olarak açılıyor ve çoğu zaman zenginler için bir şölenin merkez parçası haline geliyor.
1620'ye gelindiğinde, Seyyahlar'ın Massachusetts ormanlarını işgal eden daha büyük bir akrabası olduğundan habersiz İngiltere'den hindi getirmeleri sık sık yeterliydi.
Kuşkusuz, en küçük alt türlerden biridir ve İspanyolca'da Aztek'ten türetilmiş başlığı olan guajolote'den en iyi şekilde tanımlanmıştır.
Bu yabani hindi alt türü, 2010 yılı itibariyle kritik tehlike altında kabul edilmektedir.
3. Rio Grande yaban hindi (M. g. İntermedia)
Rio Grande yabani hindi, Teksas üzerinden Oklahoma, Kansas, New Mexico, Colorado, Oregon, Utah'a kadar uzanıyor ve bazı kuzeydoğu eyaletlerinin bileşenlerine ek olarak orta ve batı Kaliforniya'da başlatıldı.
Rio Grande yabani hindi ırkları ayrıca 1950'lerin sonlarında Hawaiʻi'de piyasaya sürüldü. Bu alttür için sakinlerin tahminleri 1.000.000 civarındadır.
Orta ova eyaletlerine özgü olan bu alttür, ilk olarak 1879'da tanımlanmıştır ve nispeten uzun bacaklara sahiptir, daha yüksek bir çayır habitatına uyarlanmıştır.
Vücut tüyleri genellikle yeşil-bakırımsı bir parlaklığa sahiptir. Kuyruğun bilgisi ve tüylerin tekrar azalması devetüyü ila çok hafif bir ten rengidir.
Yaşam alanları, dereler, nehirler veya mesquite, çam ve maki meşe ormanlarını takip eden çalı alanlarıdır. Rio Grande hindi sokulgan.
4. Doğu yaban hindi (Meleagris gallopavo silvestris)
Bu, Avrupalıların vahşi doğada ilk karşılaştıkları hindi alt türüydü: Püritenler, Jamestown'un kurucuları, New York'ta yaşayan Hollandalılar ve Acadalılar tarafından.
Değişimi, şüphesiz, tüm alt türlerin en büyüğünden biridir, kuzeydeki Maine'den kuzey Florida'ya kadar ABD'nin tüm jap yarısını maskeleyen ve Minnesota, Illinois ve Missouri'ye kadar batıya kadar artmaktadır.
Kanada'da, çeşitliliği Güneydoğu Manitoba, Ontario, Güneybatı Quebec (Pontiac, Quebec ve Batı Quebec Sismik Bölgesinin yarısı ile birlikte) ve Denizcilik İllerine kadar uzanır.
5,1 ila 5,3 milyon kanatlı arasındaki miktar. İlk olarak 1817'de 'orman hindisi' olarak adlandırılmışlardır ve 4 ft (1,2 m) uzunluğa kadar gelişebilirler.
Daha yüksek kuyruk örtüleri kestane kahvesi ile uçludur. Erkekler, 30 lb (14 kg) ağırlığa ulaşabilir.
Doğudaki yabani hindi, Japonya'da yakından avlanır ve muhtemelen en çok avlanan yabani hindi alt türüdür.
5. Osceola yabani hindi veya Florida yaban hindi (M. g. Osceola)
Florida yarımadasında en yaygın olan sayı 80.000 ila 100.000 kuş arasındadır. Bu tavuk, tanınmış Seminole şefi Osceola için çağrıldı ve ilk olarak 1890'da tanımlandı.
Japon yaban hindisinden daha küçük ve daha koyu. Kanat tüyleri çok koyu renktedir ve farklı alt türlerde daha küçük miktarlarda beyaz çizgi görülür.
Genel vücut tüyleri yanardöner yeşil-mor renktedir. Genellikle palmetto çalılıklarında bulunurlar ve nadiren bataklıklara yakın yerlerde bulunurlar, amfibi avının önemli olduğu yer. Osceola hindileri, 16 ila 18 kilo (7 ila sekiz kg) ağırlığındaki en küçük alttürdür.
6. Merriam'ın yabani hindisi (M. g. Merriami)
Merriam'ın vahşi hindi, Rocky Dağları ve Wyoming, Montana ve Güney Dakota'nın komşu çayırları boyunca, New Mexico, Arizona, güney Utah ve Navajo Nation'daki birçok aşırı mesa ülkesine ek olarak, 334.460'dan fazla miktarda bulunur. 344.460 kuşa. Alt türler ayrıca Oregon'a fırlatıldı.
Merriam'ın hindilerinin 1961'deki ilk sürümleri, Mt.'nin doğu yamacının yanı sıra Merriam'ın hindilerinin kalan sakinlerinin kurulmasıyla sonuçlandı. Davlumbaz ve Idaho'dan gelen saf hindi göçü, Merriam'ın sürülerini Oregon'un japonya sınırının yanında oluşturdu.
Merriam'ın yabani hindileri, ponderosa çamında ve dağlık bölgelerde yaşar. Alt türler, 1900 yılında ABD Organik Araştırması'nın birincil şefi olan Clinton Hart Merriam'ın onuruna seçildi.
Kuyruğu ve tekrar azalması tüyleri beyaz fikirlere ve mor ve bronz yansımalara sahiptir.
Yabani hindi ırkları açıklaması
Yetişkin yabani hindilerin uzun, kırmızımsı sarı ila grimsi yeşil bacakları vardır.
Yabani hindi cinslerinin vücut tüyleri genellikle siyahımsı ve koyu renklidir, genellikle gri-kahverengi generaldir ve yetişkin erkeklerde çok gelişmiş bir bakırımsı parlaklığa sahiptir.
Tom ya da gobbler olarak bilinen yetişkin erkeklerin boğazında ve boynunda büyük, tüysüz, kırmızımsı bir kafa, kırmızı boğaz ve pembe tüyler vardır.
Üst kısım, caruncles olarak bilinen etli büyümelere sahiptir. Genç erkekler jake olarak bilinir; Yetişkin bir erkekle bir genç arasındaki fark, jake gerçekten kısa bir sakalı ve kuyruk yelpazesinin merkezde daha uzun tüylere sahip olmasıdır.
Yetişkin yabani hindi yetiştirir erkeklerin kuyruk yelpaze tüylerinin hepsi aynı büyüklükte olabilir. Erkekler heyecanlandığında, faturadaki etli bir kanat genişler ve bu, tüyler, üst ve boynun çıplak gözenekleri ve derisi, neredeyse gözleri ve faturayı gizleyerek kanla dolacak şekilde büyür. Bir erkeğin gagasının üzerindeki uzun etli nesneye snood denir.
Her ayağın girişte üç parmağı vardır, daha kısa, arkaya bakan ayak parmağı tekrar içeri girer; erkeklerin bacaklarının her birinin arkasında bir mahmuz vardır.
Erkek hindilerin uzun, koyu renkli, yelpaze şeklinde bir kuyruğu ve parlak bronz kanatları vardır. Galliformes'in birçok farklı türünde olduğu gibi, hindiler de sağlam cinsel dimorfizm sergiler.
Erkek yaban hindi ırkları dişillerden çok daha büyüktür ve tüylerinde kırmızı, mor, deneyimsiz, bakır, bronz ve altın rengi yanardöner alanlar vardır.
Preen bez (üropigal bez) erkek hindilerde dişilere göre daha büyük olabilir. Farklı kuşların büyük çoğunluğundan farklı olarak, faaliyet gösterdikleri bilinmeyen bakteriler tarafından kolonize edilirler (Corynebacterium uropygiale).
Tavuk olarak bilinen dişiler, kahverengi ve gri tonlarında genel olarak daha soluk olabilecek tüylere sahiptir. Parazitler, her cinsiyetin rengiyle ilgilenmeyebilir; erkeklerde renklenme, iyi oluşun bir işareti olarak işlev görebilir. İlk kanat tüylerinde beyaz çubuklar bulunur. Türkiye'nin 5000 ila 6000 tüyü vardır.
Kuyruk tüyleri yetişkinlerde aynı büyüklüktedir, gençlerde tamamen farklı uzunluktadır.
Erkeklerde genellikle bir "sakal" vardır, göğsün ortasından yükselen bir tutam kaba kıl (değiştirilmiş tüyler) vardır. Sakallar yaygın olarak 230 mm (9,1 inç) boyutundadır.
Bazı popülasyonlarda, kadınların% 10 ila 20'sinin sakalı vardır, bu genellikle erkeklerinkinden daha kısa ve daha incedir.
Yetişkin erkek (veya "tom") genellikle 5 ila 11 kg (11 ila 24 lb) ağırlığındadır ve 100-125 cm (39-49 inç) boyutundadır.
Yetişkin dişil (veya "tavuk") genellikle 2,5-5,4 kg'da (5,5-11,9 lb) çok daha küçüktür ve 76 ila 95 cm (30 ila 37 inç) uzunluğundadır.
İki dev araştırmaya göre, yetişkin erkeklerin ortak ağırlığı 7,6 kg (17 lb) ve yetişkin kadınların ortak ağırlığı 4,26 kg (9,4 lb).
Kanatlar, galliform düzeninde olduğu gibi nispeten küçüktür ve kanat açıklığı 1,25 ila 1,44 m (Dört ft 1 ila Dört ft 9 inç) arasındadır.
Kanat akoru sadece 20 ila 21 Dört cm'dir (7,9 ila sekiz, Dört inç).
Yetişkinler kültür boyutunda 2 ila 3,2 cm (0,79 ila 1,26 inç) boyutlarında olduğundan, fatura nispeten küçük olabilir.
Yabani hindinin tarsusu, 9,7 ila 19,1 cm (3,8 ila 7,5 inç) arasında ölçülerinde, biraz uzun ve dayanıklıdır. Kuyruk, 24,5 ila 50,5 cm (9,6 ila 19,9 inç) arasında başlayarak nispeten uzun olabilir.
Nationwide Wild Turkey Federasyonuna dayanan rekor büyüklükteki yetişkin erkek yabani hindi 16.85 kg (37.1 lb) ağırlığındaydı ve 13.8 kg'dan (30 lb) daha ağır olan tom hindi verileri alışılmadık ancak nadir değildir.
Trompetçi kuğudan (Cygnus buccinator) sonra genellikle su kuşlarından biraz daha hafif olmasına rağmen, hindi, Kuzey Amerika tavukları arasında en ağır ikinci tavuktur.
Amerikan beyaz pelikanı (Pelecanus erythrorhynchos), tundra kuğu (Cygnus columbianus columbianus) ve çok nadir görülen California kondoru (Gymnogyps californianus) ve boğmaca turna (Grus americana) ile birlikte kıtada bir dizi farklı kuş meydana gelen ortak kitle, ) hindilerin ima edilen ağırlığını aşıyor.
Yabani hindi türleri Habitat
Yabani hindi ırkları, otlaklara, tarlalara, meyve bahçelerine ve mevsimlik bataklıklara benzeyen dağınık açıklıklara sahip parke ve harmanlanmış kozalaklı-sert ağaç ormanları ister.
Koruma ve açıklıklar geniş ölçüde erişilebilir olduğu sürece, görünüşe göre herhangi bir yoğun yerli bitki grubuna uyum sağlayabilirler.
Ağaç türlerinin geniş bir aralıkta dağıldığı açık, olgun ormanlar en popüler orman gibi görünüyor. Kuzey Amerika'nın kuzeydoğusundaki hindiler, en çok meşe-ceviz ağacı (Quercus-Carya) ve pembe meşe (Quercus rubra), kayın (Fagus grandifolia), kiraz (Prunus serotina) ve beyaz dişbudak (Fraxinus) ormanlarında bol miktarda bulunur. americana).
Kıyı Ovası ve Piedmont bölümlerindeki hindi için en büyük menziller, ana nehirlerin yanı sıra selvi (Taxodium distichum) ve tupelo (Nyssa sylvatica) bataklıklarında en popüler habitat ile açıklıklar, çiftlikler ve tarlaların bir araya dağılmasına sahiptir.
Appalachian ve Cumberland platolarında kuşlar, güney ve batı yamaçlarındaki meşe ve çam ormanlarından oluşan harmanlanmış ormanları işgal eder, ayrıca çeşitli altlıklarla birlikte çalılar.
Kel selvi ve şeker sakızı (Liquidambar styraciflua) s bataklıkları. Florida; ayrıca kuzey-orta Florida'da Cliftonia (bir fundalık) ve meşe ağacı.
Lykes Fisheating Creek s. Florida'da% 51 selvi,% 12 sert ağaç hamakları,% 17 uzak meşe (Quercus virginiana) ile kısa otların sırları vardır; komşu çayırlarda yuva yapmak.
Buradaki otantik yaşam alanı, öncelikle hindi meşesi (Quercus laevis) ve kesik çamı (Pinus caribaea) "yassı ağaç" ile uzun yapraklı çam (Pinus palustris) idi ve şimdi öncelikle eğik çam plantasyonları ile değiştirildi.
Yabani hindi ırklarının davranışları
Uçuş
Ağırlıkları ne olursa olsun, evcilleştirilmiş meslektaşları gibi olmayan yabani hindiler çevik ve hızlı uçarlar. Açık ormanlık alanların veya ağaçlık otlakların en iyi habitatında, örtü altında uçabilir ve tünekleri keşfedebilirler. Genellikle 400 m'den (1/4 mil) fazla olmayan yere yakın uçarlar.
Yabani hindiler mükemmel bir görüşe sahiptir, ancak akşamları hayal gücü ve ileri görüşlü olmaları çok zayıf olabilir.
Çok geç olana kadar bir yırtıcı hayvan görmeyecekler. Alacakaranlıkta pek çok hindi keresteye yönelecek ve 16 metreye kadar dipte etkili bir şekilde tüneyecek: Orada uyumak, akşamları avlanan avcıların mağduru olma tehdidinden daha güvenlidir.
Yabani hindilerin, Kuzeydoğu, Rockies, birçok Kanada ve Ortabatı gibi türlerin yaşam alanlarının daha karlı bileşenlerinde göç etmemesinin bir sonucu olarak, bu tavuğa dev kozalaklı kereste seçmenin öğretilmesi son derece önemlidir. Dallara uçacakları yer ve kar fırtınalarından korunacakları yer.
Yabani hindi Seslendirmeleri doğurur
Türkiye'de pek çok seslendirme var: "gobble", "gobble", "putts", "mırıldanma", "ciyaklama", "cutts", "whines", "cackles" ve "kee-kees". İlkbaharın başlarında, 1 yaşından büyük erkekler (genellikle gobbler veya tomlar olarak bilinir) ve daha az ölçüde, 1 yaşından küçük erkekler (genellikle jake olarak bilinir) varlıklarını kadınlara duyurmak için gevezeler ve rakip erkekler.
Yabani hindi ırkları Toplayıcılık
Yabani hindi ırkları omnivordur, dipte yiyecek arama veya tırmanma çalıları ve beslenmek için küçük kerestelerdir.
Çeşitli tohumlar, ardıç ve yabanmersini andıran meyveler, kökler ve böceklere ek olarak, fındık, kestane, ceviz ve pinyon çamı ile birlikte meşe palamudu, kuruyemiş ve çeşitli çetin direkleri tüketmeyi severler.
Türkiye ayrıca kertenkelelere ve küçük yılanlara benzeyen amfibileri ve küçük sürüngenleri de sık sık yutar. Civcivlerin böcek, çilek ve tohum tükettiği görülmüştür.
Yabani hindiler genellikle inek otlaklarında beslenirler, genellikle bahçedeki tavuk yemliklerine giderler ve hasattan sonra dipte tohumları süpürmek için ekili alanları tercih ederler.
Hindilerin ayrıca her türlü otu yediği de tespit edilmiştir.
Türkiye nüfusu, çeşitli yemek türlerini arama becerilerinden dolayı küçük alanlarda büyük sayılara ulaşabilir.
Sabah erken ve öğleden sonra geç öğleden sonra tüketmek için belirtilen durumlar.
Sosyal yapı ve çiftleşme
Erkekler çok eşlidirler ve olabildiğince çok tavukla çiftleşirler. Erkek vahşi hindiler dişilere tüylerini şişirerek, kuyruklarını açarak ve kanatlarını sürükleyerek gösterirler.
Bu alışkanlıklar çoğunlukla dikme olarak bilinir. Başları ve boyunları pembe, beyaz ve mavi ile parlak bir şekilde renklendirilmiştir.
Renk, hindinin öfkesine göre değişebilir, sabit beyaz baş ve boyun muhtemelen en heyecanlı olanıdır.
Gobbling, davul çalma / patlama ve tükürmeyi sosyal baskınlığın göstergeleri olarak ve kadınları çekmek için kullanırlar.
Kur yapma, hindilerin yine de kışlık bölgelerde topluca sürüldüğü Mart ve Nisan aylarında başlar.
Erkekler ayrıca, genellikle baskın erkek yudumlayarak, kuyruk tüylerini yayarken (kasılma), davul çalma / gürleme ve tükürme ile takımlar halinde kur yaparken de görülebilir.
Araştırmada, bir çift erkeğin parçası olarak kur yapan ortak baskın erkek, tek başına kur yapan erkeklerden altı ekstra yumurta babasıydı.
Toplu olarak kur yapan erkek çiftlerinin genetik değerlendirmesi, onların aile üyeleri olduğunu ve genetik materyallerinin yarısının benzer olduğunu ortaya koyuyor.
Takım kurmanın arkasındaki spekülasyon, çok daha az baskın olan erkeğin, paylaşılan genetik materyallerin yanından geçme olasılığının, tek başına kur yapmaya kıyasla daha iyi olacağı yönündedir.
Çiftleşme tamamlandığında dişiler yuva web siteleri ararlar.
Yuvalar, odunsu bitki örtüsüyle dolu sığ, pis çukurlardır.
Tavuklar, genellikle günde bir tane olmak üzere 10-14 yumurta bırakırlar.
Yumurtalar en az 28 gün inkübe edilir. Civcivler erken ve nidifugöz olup yuvayı yaklaşık 12-24 saat içinde terk eder.
Yabani hindi ırkları ve sakinleri
1957'de ABD'de yabani hindi Arizona'dan güneydoğu Oklahoma'ya ve oradan Tennessee, Batı Virginia ve New York üzerinden ve güneyde Florida ve Teksas'a kadar uzanıyordu.
Daha önce kuzeyden güneydoğu Güney Dakota, güney Wisconsin, güney Ontario ve güneybatı Maine arasında değişiyordu.
A.O.U. Yönergeler ayrıca Kansas'taki Yüksek Pliyosen fosillerini ve New Mexico'dan Pennsylvania ve Florida'ya kadar Pleistosen fosillerini tanımladı.
Kaliforniya hindi, Meleagris california, Kaliforniya'nın Pleistosen ve erken Holosen dönemine özgü, soyu tükenmiş bir hindi türüdür. Geçmişte yaklaşık 10.000 yıl önce soyu tükendi.
Şu anki Kaliforniya yaban hindi sakinleri, 1960'lar ve 70'ler boyunca oyun görevlileri tarafından farklı bölgelerden yeniden tanıtılan yabani kuşlardan türemiştir.
2000'den sonra çoğaldılar ve 2015 yılına kadar East Bay Space'te düzenli bir manzara olacak şekilde büyüdüler.
Kaynak