Kasım’da, Austin Butler, Cincinnati’de Jeff Nichols’un The Bikeriders filminin setindeydi. Yardımcı yıldızlar Tom Hardy ve Michael Shannon ile Shannon’ın iki sayfalık bir monolog sunduğu bir sahneyi filme aldı. Butler, rol arkadaşına bakarken kendini o anda kaybolmuş halde buldu. Butler, “Jeff kesmeyi aradı ve Mike çekip gitti,” diye hatırlıyor. “Ve Tom bana dönüp ‘Bundan daha iyisi olamaz’ dedi.”
Butler, Hardy’nin Shannon’ın “oyuncuya değil, önünüzde yaşayan kişiye baktığını” söylediği performansından bahsettiğini söylüyor.
31 yaşındaki aktris, kariyerinin “Zoey 101” ve “The Carrie Diaries” gibi şovlardaki rollerden gerçek, dünyaca ünlü bir film yıldızına dönüştüğü geçen yılına da işaret edebilir. Baz Luhrmann’ın Elvis’indeki sırası sayesinde. Ve sıradan bir film yıldızı değil, yeteneğinin yıldızı kadar tanındığı Hollywood’da giderek ender hale gelen altın çağa eski usul bir geri dönüş.
Butler, “Elvis”in Mayıs’ta Cannes Film Festivali’nde övgü dolu eleştirilerle prömiyerinden ve Haziran’da yaklaşık 300 milyon dolar hasılatla sinemalarda gösterime girmesinden bu yana geçen kasırga ayları hakkında “Dürüst olmam gerekiyor, kendimi çok mutlu hissediyorum” diyor. kasadan.
Filme olan sevgisi ve performansı hakkında herhangi bir şüphe varsa, film HBO Max ve diğer platformlarda mevcut olmasına rağmen sektör gösterimleri ve etkinlikler hala dolu.
O zamandan beri Butler BAFTA ve Altın Küre kazandı, hem SAG hem de Akademi Ödülü’ne aday gösterildi, “Saturday Night Live”ın Noel bölümünde sunuculuk yaptı ve merakla beklenen “Dune: Part Two”da rol aldı.
Şimdiye kadar, Butler’ın hayat değiştiren Elvis Presley rolüne inme hikayesi hemen hemen yerleşmiş durumda. Sadece seçmeler için hareket, lehçe ve ses koçlarıyla çalışarak rolü nasıl üstlendi. Bir gece geç saatlerde Presley gibi 20’li yaşlarındayken ölen annesini düşündüğünde büyük dönüm noktası nasıl geldi. Bir sabahlık giymiş olan Butler, piyanonun başına oturdu ve onun onuruna “Unchained Melody” şarkısını söyleyerek kaydetti. Luhrmann’a zaten bir seçme göndermişti ama menajeri onu bunu da göndermeye çağırdı ve yönetmenin dikkatini çeken bu video oldu. Rolü almadan önceki beş aylık süreç nasıldı? Ve sonra, COVID salgını nedeniyle çekimlerden kısa bir süre önce prodüksiyonun nasıl durduğu, ancak Butler’ın rol üzerinde çalışmak için Avustralya’da kaldığı.
Presley’in eski karısı Priscilla Presley ve Butler’ın Altın Küre’yi kazanmasından birkaç saat sonra ölen kızı Lisa Marie’ye olan derin sevgisi gibi, rol için yaptığı titiz hazırlık da uzun uzadıya tartışıldı. Haftalar sonra bugün bile, Butler hâlâ bunu anlamakta güçlük çekiyor gibi görünüyor.
Butler, “En büyük kahkahayı o aldı” diyor. “En büyük, en sıcak ve en dürüst kahkaha – onu koymadı. Onu güldürdüğünde kendini harika hissettin.
Bu yüzden Çeşitlilik Butler’la birkaç başka konu hakkında sohbet etmek istedi – geçen yılın en sevdiği anlarından bazıları ve sevimli köpek yardımcı yıldızlarından biri olan “Elvis” e giden uzun yolda reddedilmeyle nasıl yaşadığı.
“Elvis” için seçme süreci beş ay sürdü. Olmayacağını düşündüğün, başka biriyle birlikte oldukları dönemler oldu mu?
Başından beri Baz’ın sadece performans değil, atölye çalışmaları da yapacağını biliyordum. Bu yüzden bunun bir süreç olduğunu biliyordum. Başımı eğip işe odaklanabildim ve bir parçam olarak ona çok fazla yatırım yapmamaya çalıştım.
O süre zarfında çok şey öğrendim – ekran testi günü gibi. O gün her şeyi değiştirdi ve yapacağımı düşündüğüm sahneleri yeniden yazdı. Bu tek sahneyi hazırlamıştım ve o, “Vaktimiz yok, hemen ardından bir ekran testi yapması için buraya başka birini getirmemiz gerekiyor. O yüzden seni geçmemiz gerekiyor” dedi. Ve aniden benim olmadığını hissettim. Ama sonra Baz’da ve genel olarak oyunculukta gerçekten ödevini yaptığını ve sonra değiştirebileceğini fark ettim. Ve bazen beklemediğiniz şeyler olur ve bu, yatak odasında üzerinde çalışırken hayal ettiğiniz mükemmel şey olmasa bile, yeni ve heyecan verici bir şey bulacaksınız.
Bunun işin bir parçası olduğunu biliyorum ama bir yönetmen “Bugün biriyle görüşüyorum” dediğinde, bu sizin için zihinsel olarak ne yapar?
Bilirsiniz, bence oyuncular doğuştan güvensizdir. Ve kaç kez hayır işittik ya da bu iş için başka birinin daha iyi olduğunu duyduk… her zaman kafanın içinde yeterince iyi olmadığını ya da başka birinin daha iyi olacağını söyleyen o küçük sesle uğraşmak zorundasın. Bu yüzden sessizlik haftasında kendi terapimi yapmak ve “İstediğim gibi gitmese bile en sevdiğim film yapımcılarından biriyle beş ay çalışmak zorundayım” demek zorunda kaldım.
Bu, ona bakmanın çok sağlıklı bir yolu.
Evet, şimdi söyleyeceğim ama anlamasaydım çok üzülürdüm. (Gülüyor) Her şeyin yolunda gitmesine sevindim.
Çok genç davranmaya başladın. Tüm reddedilmelerle nasıl başa çıktınız? Özellikle çocukken?
Pek çok kez “hayır” denildi. Ve erken zamanlarda, birisi bana gerçekten yardımcı olan bir şey söyledi. Dediler ki, “Bu bir sayı oyunu. Birini seçmeden önce 100 seçmeye gitmeye hazırlanın. O yüzden oraya varmak için o yüzlerce seçmeden birini geçtim. Ayrıca Philip Seymour Hoffman’ın bu harika videosunu gördüm. “Her seferinde oyunculuk yapabiliyorsan, işini yapabiliyorsun demektir, role bağlı değil.” Yani bu bir seçme olsa bile, bir başkasının para ödediği bir odada insanların önünde performans sergileyebilirsin. İşi almak gibi düşünme ama elinden gelenin en iyisini yapmak, işten işe gitmek gerçekten bakış açımı değiştirdi.
Bir şeyler yapan insanların yanında olmaya başladığımda enerjilerini hissettim, bu benim kabilem gibiydi. Orada olmaktan zevk almamı sağladı. Sonra bunun bir zanaat olduğunu, daha iyi olunabileceğini öğrenmeye başladım ve bu bende daha çok çalışma isteği uyandırdı.
Bu çok sağlıklı bir tutum gibi görünüyor; Performans konusunda hep böyle hissettin mi?
Sık sık utangaç olmaktan bahsederim ve insanların bana inandığını düşünmüyorum. Ama zayıflatıcı derecede utangaçtım ve tutkumun oyunculuğa dönüşmesi beni hâlâ şaşırtıyor. Ama oyunculuk için minnettardım çünkü bana bu utangaçlık için terapötik bir çıkış sağladı. Örneğin, ben çocukken bir restoranda olmak çok yorucuydu ve bir yabancıyla konuşmak istemiyordum, bu yüzden anneme fısıldadım ve benim için sipariş vermesini istedim. Ama birdenbire içimdeki şeyleri açığa çıkarmaya başlayan duyguları ifade etmek için kullanabileceğim kelimeler yazıldığı için – ve bunun hiçbir sonucu yok gibiydi. Kızabilirdim, üzülebilirdim, istediğimi hissetmeme izin verildi.
“Elvis”ten önce, “Bir Zamanlar Hollywood’da”daki Manson Ailesi üyesi Tex Watson olarak o kadar canlı bir şekilde göze çarpıyordunuz ki, Quentin Tarantino ile çalışmanın uzun zamandır hedefiniz olduğunu anlıyorum.
Tamamen. Bunu daha önce söyledim ama aslında Ucuz Roman senaryosunu yazdırdım ve çocukken seçmelere ya da oyunculuk derslerine gittiğimizde annemle birlikte okudum. Annem aynı zamanda hayal tahtaları yapmaya ve evrene istediğiniz şeyleri koymaya meraklıydı ve Quentin her zaman birlikte çalışmayı hayal ettiğim kişiydi. Iceman’ı yaptığımda, bunun için bir seçmeye katıldım ama hangi bölüm olduğunu bilmiyorduk. Bazen seçmeleri ve hazırlığı gereğinden fazla düşünebilirsin ama benim bunun için zamanım olmadı.
Hangi sahneyi oynadın?
Aslında bana Timothy Olyphant’ın filmde oynadığı bir sahne gönderdiler, bu kurgusal bir filmde. Hangi film olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu, bu yüzden bir western olduğunu varsaydım. İyi adamı ve kötü adamı oynayarak iki bölümü de çekmemi istediler. Ben de kamerayı kurdum ve duvardaki tabelaya kadar benimle bir sahne çektim. Onu gönderdim ve ertesi gün, “Pazartesi günü Quentin’le buluşmak için Los Angeles’a uçuyorsunuz” dedi. Gittim ve telefonumu falan aldılar ve sonra Tex Watson seçmelerine katıldığımı öğrendim.
Quentin geldi ve eğer şanslıysan seçmelerin çoğu 10 dakika sürüyor. Sabah 9’dan 9’a kadar oradaydım. Performansları kaydetmiyor, gerçekten sizinle çalışıyor ve sizi izliyor. Sette de öyle, monitörden bakmıyor. O gün iki randevum daha vardı ve telefonum olmadığı için menajerim endişelenmişti. Ama günün sonunda Quentin rolün bende olduğunu söyledi ve bana sarıldı. Sonra uçağa geri döndüm ve ertesi gün oyunu oynadım.
Bu filmde bazı harika oyuncularla çalıştınız, ancak Tex onun yüzünden korkunç bir sonla karşılaşsa da ben en çok çukur boğa Brandy’ye çekildim. Çoğu zaman yanlış anlaşılsa da ben bu türün hayranıyım.
Aslında iki farklı köpek vardı ve ikisi de çok güzeldi! İlk köpeğim, adı Jake’ti, biraz laboratuvarı olan bir çukur boğaydı ve en iyisiydi. Her gün bir pitbull alırdım. Onları çok seviyorum, çok tatlılar.
Akranlarınız da dahil olmak üzere performansınız için çok fazla sevgi var. Bu süreçte gerçekten hayran olduğunuz biriyle tanıştınız mı?
Oh, isim vermek için çok fazla. Ve onlarla gerçekten zanaat ve rollerimiz hakkında konuşmayı seviyorum. Ya da sadece eğlenin. Akla gelenlerden biri, Governors Awards’da kırmızı halıda Robert Downey Jr. ile tanışmak. Hızlandı ve fotoğrafçılara “Butler’ın bunu yaptığını görmek istiyorum” dedi. Sonra fotoğraf çekme sırasının ona geldiğini söyledim. Sonra birlikte poz verdik ve “En iyi Blue Steel görünümümüzü yapalım” dedim. Bu yüzden ikimiz de Blue Steel kameraları için elimizden gelenin en iyisini yaptık.