Babam telefonda, “Annem ve ben balo salonu dansı kursuna gidiyoruz,” dedi.
“Ciddi misin?” Diye sordum. O zamanlar lisansüstü okulda Iowa’da yaşıyordum.
“Evet,” dedi. “Ve ben çok kötüyüm! Öğretmen çoğu zaman annemle dans etti çünkü ben yoruldum. Gelecek hafta daha iyi çalışacağım.”
Aklım hâlâ ilk ifadesini gözünde canlandırmaya çalışıyordu: annemle babam dans ediyor. Ara sıra gerçekleşen aile düğünü dışında, onları hiç ayrı ayrı ya da birlikte dans ederken görmemiştim. O zaman bile, bir kalabalığın kozalanmış güvenliğinde beceriksizce sallanırlardı ve dans pistini genellikle hafta sonu balo salonu dansçıları olan Teksaslı teyzem ve amcam gibi daha zarif çiftlere bırakırlardı.
Ailem kesin bir şekilde emekliliğe alışmış olmasına ve Orange County, Kaliforniya’daki demografik ve topluluklarında balo salonu dansı popüler bir boş zaman etkinliği olmasına rağmen, yine de kişilikleri için tuhaf bir uyum gibi geldi. Dans etmek için onlarda hayal bile edemeyeceğim nitelikler gerekiyordu: güven, kendiliğindenlik ve diğer insanların onlar hakkında ne düşündüğüne tam bir saygısızlık.
Vietnam’daki savaşın bitiminden kısa bir süre önce Amerika’ya geldiklerinden beri, ailem Amerikan banliyö toplumunun marjlarında oyalanma becerilerini mükemmelleştirmişti. İlk Vietnamlı mülteci dalgasının bir parçası olarak, hayatta kalmak ve asimile olmak için gerekli becerileri öğrendiler. İngilizce çalıştılar, aksanlarını yumuşattılar, yüksek lisans dereceleri ve saygın işler edindiler. Bir ipotek aldılar, vergilerini ödediler ve kendi yüksek lisans derecelerini kazanabilmeleri için iki çocuğu okula gönderdiler. ABD vatandaşı oldular. Yine de onlarca yıldır, tüm emeklerine ve başarılarına rağmen, ailem çevrelerindeki diğer Amerikalıların rahatlamak için yaptıkları sosyal ayrıcalıklardan ve eğlencelerden kendilerini mahrum bıraktı.
Daha fazla oku: Bunlar Monterey Park Vuruşunun Kurbanları
Mahalle dernekleri veya PTA için gönüllü olmadılar. Yeni eve taşınma partilerine, yaz barbekülerine veya arkadaşlarıyla tatile ev sahipliği yapmadılar veya katılmadılar. Ve kesinlikle dans etmediler.
Neden olmasın? Ailemizin tarihindeki çeşitli dramlara ve krizlere işaret ederek tüm nedenleri saydıklarını hayal ediyorum. Evimiz, Vietnam’dan gelen teyzeler, amcalar ve kuzenlerle Amerika’ya göç eden ve ardından ülkenin diğer bölgelerine yerleşmek için ayrılan birçok akrabamızın giriş noktasıydı. Babam tıp fakültesine geri döndü, ancak nihayetinde hiç tıp yapmadı. Sonra yaşlanan büyükanne ve büyükbabama bakmanın lojistiği vardı, ardından teyzeler geldi, ama garip bir şekilde amcalar asla hastalanmadı.
Hepsi stres değildi. Hafta sonları ailem televizyon karşısında rahatlar, seyrederdi. gece paris, lüks müzik ve dans numaralarının ve VHS’de eski filmlerin yer aldığı bir Vietnam varyete şovu. Babam özellikle gençken Vietnam’da izlediği MGM müzikallerini severdi. bizim favorilerimiz Yağmurda şarkı söylemek ve Paris’te bir Amerikalı. Koreografiye ve gösteriye hayran kaldık. Fred Astaire ve Ginger Rogers üstün teknik dansçılar iken, Gene Kelly ve Leslie Caron’un daha romantik göründüğü konusunda anlaştık. Onların da siyah saçları vardı ve ekrana gözlerimizi kısarak bakarsak bizden çok da farklı olmadıklarını hayal edebiliyorduk.
6 yaşımdayken annem, belki de reddedildiği güveni ve zarafeti aşılamayı umarak beni bale derslerine kaydettirdi. Çok az esnekliğim ve katılımım düşük olmasına rağmen sonraki dokuz yıl boyunca dans ettim. 12 yaşıma geldiğimde, annem beni bir tepenin başında ait olmadığımız bir şehir kulübünde düzenlenen kotilyon derslerine yazdırdı. Her hafta sonu, vals ve fokstrot yapmayı öğrenebilmem için beni dolambaçlı yollarda dikkatlice bir aşağı bir yukarı gezdirdi.
O dansların hiçbirinin adımlarını hatırlamıyorum. Bunun yerine, annemin balo salonunun köşesinde oturup çantasını temizleyip dersimin bitmesini nasıl beklediğini hatırlıyorum.
Daha fazla oku: Temsilci Judy Chu, Memleketindeki Ay Yeni Yılı Sevincini Paramparça Eden Toplu Vuruş Konusunda
Ağabeyim ve ben aileme neden kendileri için hiçbir şey yapmadıklarını sorma zahmetine girseydik, bizi eğlenirken izlemeyi tercih edeceklerini söylerlerdi. Ve bunun doğru olduğuna inanıyorum. Ama asla kabul etmeyecekleri şey, benim şimdi bir ebeveyn olarak görebildiğim şey, bu fırsatları hak ettiklerine inanmadıkları. Çocuklarının büyüyüp yerleştiğini öğrenene kadar, sonunda kendileri için bir şeyler yapacak kadar güvende hissedemezlerdi.
Bu ülkenin dört bir yanındaki balo salonu dans salonlarındaki birçok üst düzey Asyalı Amerikalının en havalı kıyafetlerini giyip dans pistine adım atıp sevdiklerinin ellerini tuttuklarında hissetmeleri gerektiğini hayal ediyorum. Onlarca yıl aileleri için fedakarlık yaptıktan sonra, sonunda kendi küçük zevklerinin tadını çıkaracak kadar güvende hissederler. Zarafetle dans etmek, yük veya sorumluluk olmadan hareket etmektir. Hafif hissetmek ve acıdan, korkudan veya suçluluktan kurtulmaktır.
Monterey Park trajedisinin ayrıntıları ortaya çıkmaya devam ederken, silahlı çatışmaların, muhtemelen pandemiden bu yana ilk kez, Ay Yeni Yılını kutlamak için toplanan yaşlı Asyalı Amerikalılarla dolu bir dans salonunda meydana geldiği, aklıma hemen ailem geldi. akrabalarım ve bu yerleri gerçek dünyanın üzüntü ve hayal kırıklıklarından bir mola olarak gören sayısız kişi. Umarım bir kişinin nefret dolu eylemi onları geri dönmekten, neşe aramaya devam etmekten ve daha mutlu anılar yaratmaktan caydırmaz ve olmayacağına da inanıyorum. Hayatlarında yaşadıkları göz önüne alındığında, fazla dirençliler. Daha önce kayıp ve ıstıraptan kurtuldular ve yine olacaklar.
Keşke annemle babamın yıllarca ders alıp dans ettiğini, fazlasıyla hak ettikleri ve kazandıkları bir emekliliğin tadını çıkardıklarını söyleyebilseydim. Bunun yerine, başladıktan birkaç ay sonra babam Alzheimer semptomları göstermeye başladı ve sınıflar uzaklaştı, ailem birlikte hayatlarının bir sonraki aşamasına geçti.
Yazar ve babası, 2006’da Phan’ın düğününde birlikte dans ederken.
Craig Mitchellyer
Babam ve ben sadece birkaç kez ağabeyimin düğününde ve altı ay sonra benimkinin düğününde dans ettik. Süslü hareketler, inişler veya sallanmalar yoktu, sadece sallanıyordu, babam o akşam kalbinde nasıl hem üzüntü hem de neşe hissettiğini merakla belirtiyordu.
“İkisini de hissetmem komik değil mi?” O sordu.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gerekenler
Kaynak : https://time.com/6249721/dance-asian-american-elders-monterey-park-essay/