"Görebilenler için bu köpükte bile koca bir hikaye vardır."
"Dinliyorum..."dedi dedi adam tebessümle.
Neşeyle anlatmaya başladı kadın.
"Mesela bunu hemen içiyorsan sabırsız birisin, bunu acımadan karıştırıp köpüğü söndürüyorsan sıkıcı bir yetişkinsin, köpüğe kaşıkla şekil verip karakterler oluşturuyorsan da içindeki çocuğu kaybetmemiş eğlenceli birisin. Şimdi onu al ve ne gördüğünü anlat bana."
Adam kahveyi alıp çenesine kadar kaldırdı ve dikkatle izledi üzerindeki karamelli köpüğü.
"Bu köpük bana... Hakkında saatlerce konuşsa da sıkılmadan sesini dinleyeceğim kadını hatırlatıyor. Köpüğe bakınca köpükle ilgili bir şeyler gelmiyor aklıma. Nereye baksam, ne düşünsem seninle ilgili anlam kazanıyor her şey. Sen söyle bana, ne anlatmalıyım sana?"
"Şey... Bu fazlasıyla iyiydi aslında. Belki de içmelisin onu."
"Aceleci davranırsam çocukluğunu kaybetmiş bir yetişkin olmaz mıyım?"
"Fazla geç kalırsan da çocukluğunda hapsolmuş bir yetişkin olmaz mısın?"
Adamın anlamadığını fark ederek "Fırsatları kaçırma."demiş ve bunun üzerine adam giderek sönmüş olan köpüğü daha fazla bekletmeden içince açığa çıkan sıvıdan kendi yansımasını görmüştü...
"Şimdi ne anlamalıyım bundan?"derken kendisini yansımadan izliyordu. Kadın da kahvedeki yansımaya bakarken "Aklından geçen nedir?"diye sordu.
"Kendimi görüyorum."
Başını kaldırdı, kadının gözlerine baktı.
"Aslında bunlar benim yorumum, şimdi kendi gerçeğimle mi başbaşayım?"
Kadın güldü. Bu gülüş şen bir kahkahaya dönüşürken kulağa hoş gelen bir melodi sundu. İnsanın gülüşüyle gülesi gelmese bile mutlu olası gelirdi, farkında olmadan dudakları kıvrılırdı bu adam gibi, tebessüm ederdi.
Dert değildi zaten.
En güzeli de tepkilerimize odaklanamayacağımız kadar ana kapıldığımız yaşantılar değil miydi?
"Belki her şeyi fazla düşünüyorsundur?"
"Ne yapmalıyım?"dedi adam. Her zaman fazla ciddiydi, hep dertli görünürdü. Bu kadınla yan yana geldiğinde aksiliğin uyumunu oluştururlardı.
Adamın omzuna hafifçe bir yumruk attı kadın. Muzipçe takıldı ona. "Düşünme, sorma, danışma, yap gitsin."
"Ya pişman olursam?"
"Pişman olacağını düşünüyorsan hiç yapmamalısın."
"Hayır aslında... Üzülmekten korkuyordum."
Kadın ofladı, neşesi kaçmıştı. Dayanamayarak kalktı, eteklerini topladı. Sandalye büyük bir gürültüyle oynadı yerinden.
"Mutlu olmaya cesareti olmayanlar üzülmekten korkarlar."
Saçlarını savurarak arkasını dönüp gitti.
Bir topuk sesi, bir adım.
İkinci topuk sesi, ikinci adım.
Daha birinci ve ikinci adımın kulaklarında çınlayan yankısı bitmemişken üçüncü ve dördüncü geldi. Kadının kendinden gidişini saydı adam. Sayamadı, dayanamadı...
Alacağı cevaptan korkanlar bir türlü soramazlardı... Adamın gözleri kadının oynayıp hiç içmediği kahvesinde takılı kaldı. fincanı tutup kendine yaklaştırdı. Köpüğün üzerinde karamele şekil verilerek yazılmış "Evet!" o çok korktuğu cevapları silip atan bir umuttu.
-son-
Bilgilendirme: Bu hikayenin ilhamı #görselinhikayesi yarışması ile ortaya çıkmıştır.
Normalde yarışma kuralları değeri on cümle yazıyoruz. Moderatör @1stellar1 beğenince devamını getirdim ve kısa hikaye yaptım. Bu hikaye devam etmeyecek. Kendinden ibaret. Konsept de bu, bir andan ibaret.
Yarışma 💎Cevahir Discord Destek💎 grubunda düzenlenmektedir.
Okuduğunuz için teşekkürler!
Ziyaretçilerimize Reklamlar göstererek Inkspired’ı ücretsiz tutabiliriz. Lütfen AdBlocker’ı beyaz listeye ekleyerek veya devre dışı bırakarak bizi destekleyin.
Bunu yaptıktan sonra, Inkspired’i normal şekilde kullanmaya devam etmek için lütfen web sitesini yeniden yükleyin..