Phaedrus, Thoreau'dan bir satır anımsadı: ''Bir şey yitirmeden asla bir şey kazanamazsın.''
Ve o zaman, insanoğlunun dünyayı diyalektik hakikatlere dayanarak kavrama ve yönetme yeteneğini kazandığında yitirdiklerinin inanılmaz büyüklüğünü ilk kez görmeye başladı.
İnsanoğlu, doğanın görüngelerini kendi güç ve zenginlik düşlerinin muazzam belirtilerine dönüştürebilecek bilimsel yeterliliğe sahip imparatorluklar kurdu. Ama bunu almak için verdiği şey, aynı büyüklükte bir anlayışın imparatorluğuydu:
Dünyanın bir parçası olmanın ve onun düşmanı olmamanın ne olduğunu içeren anlayışın.