Öncelikle, Platon’da, Sokrates’te, Descartes’da ve benzerlerindeki gibi, ayrı bir ‘töz’ olarak ruhun varolup olmadığı tartışmasını bir kenara bırakalım. Ya da Berkeley veya Spinoza’daki gibi tek bir töz kabulü tartışmasını da bırakalım, çünkü bu tartışmaları yaparsak sonucuna göre, şimdi yapacağımız, bu tartışmayı yapamayabiliriz!..
Platon’un anlattıklarına göre, Sokrates’te ve Platon’da ayrı bir töz olarak ruh vardır ve de ölümsüzdür… Platon diyaloglarında Sokrates bu varlığı, ölümsüzlüğü, kendince ispat etmekte veya ispat ettiğini iddia etmektedir. Elbette, o dönemdeki (M.Ö. 4, 5. yy.) bilim ve tarihsel bilgi birikimleri açılarından bakarsak, bu düşünürleri haksızca yargılamak yanlış olur, ancak bu durumları, onları ve fikirlerini sorgulamamıza da engel değildir.
Okumaya devam et
Yürüye, yürüye
Yürüyerek giderim yalnızlığa,
Bu nehirde yıkanan
Çingenemi aramakla.
Yaşayamaz o bensiz,
Yaşayamam ben onsuz,
Parlayan güneşiyim onun
Sessizce yolum gözeten
Yıldızımdır o benim.
Okumaya devam et
Daha önceki yazılarda zaman zaman, sözümona muhafazakar veya kendini dindar addedenlere şu tür sorular sormuştum:
“Neden eşcinsellik, pedofili, sadizm, mazoşizm, narsisizm vb. genel kabul olarak hoş görülmeyen durumlar, psikolojik rahatsızlıklar, özellikle kendini bir din, okült tarikat kisvesi altında gizlemiş gruplarda, toplumlarda, yozlaşmış toplumlarda daha çok ortaya çıkmaktadır?”… (Not: Doğuştan genetik olarak bu tür eğilimler taşıyanlar ayrıca inceleme ve tartışma konusudur.)
Bu olguların birer gerçeklik olduğu ve sorulan soruya tatmin edici bir cevap verilemediği ortadadır… Okumaya devam et