Berlin – Salgınla mücadele hiçbir zaman çocukların ve ergenlerin ihtiyaçlarıyla ilgili olmadı. Kullanıldılar, unutuldular, arka brülöre kondular. Bu bir buçuk yıldır devam ediyor. Ne de olsa, okullardan ve kreşlerden ne pahasına olursa olsun kaçınılması gerektiği konusunda artık siyasette bir fikir birliği var. Okul operasyonlarını felç etmeden çocukları ve gençleri olabildiğince korumak nasıl mümkün olabilir, bu arada tüm taraflar arasında kavram eksikliği ve kafa karışıklığı var.
Berlinli sağlık görevlileri şimdi yeni bir yola gitmek istiyor – on ikisi birlikte. Tüm bir çalışma grubunun karantinasından uzakta, sadece enfekte öğrencinin izolasyonuna doğru. Kitle testinden uzak, semptom testine doğru. Hafta sonu alınan karar, sağlık senatörü Dilek Kalaycı’nın muhalefetine ve gergin bir ebeveynlikte belirsizliğe neden oldu. Kişiler, karantina, kaos.
Açıklama, istişare eksikliği, soğuk, teknik üslup, her yeni teklifte “bulaşmaktan” korkan ebeveynlerin korkularına duyarsızlığı hakkında çok şey eleştirilebilir. Yine de sağlık görevlilerine minnettar olmalısınız.
Sert makaleleriyle, Senato’da dolaşan bir konuda daha geniş bir tartışmayı zorluyorsunuz. Çocukların ve ergenlerin çoğu aşılanmadığı ve aşılanamadığı için sonbaharda enfeksiyon kapma riski daha fazladır. Hastalığın olası hafif seyri ile kaçırılan dersler ve izolasyonun neden olduğu psikolojik hasar arasındaki riski nasıl değerlendirirsiniz? Ebeveynlerin meşru veya belki de abartılı korkularıyla nasıl başa çıkıyorsunuz? 14 günlük karantina gerekli mi? Sağlık görevlileri en azından kendilerini konumlandırdılar. Şimdi Senato davayı takip etmeli ve bir çıkış yolu bulmalıdır. Sonbahar tatilinden önce lütfen.