"Svetlana" neredeyse savaşta olgunlaştı - Şubat devrimi olmasaydı, kruvazör muhtemelen hala bir parçası olurdu filo Ancak bu gerçekleşmedi ve Moonsund düştükten ve Revel (Tallinn) tehdidi Alman birlikleri tarafından ele geçirildikten sonra, tamamlanması için fabrika ekipmanı ve malzemeleri ile yüklenen gemi römorkörlerde Admiralteysky fabrikasına transfer edildi. Bu zamana kadar, geminin gövdeye hazırlığı% 1917'ti ve mekanizmalar için - tam olarak bilinmiyor, ancak% 85'ten az değil. İnşaat çalışmalarının yeniden başlamasına rağmen, “Svetlana” maalesef savaşın bitiminden önce çalıştırılamadı, ancak yine de kruvazör teknik olarak çok hazırdı.
Bunun tamamlanmasını önceden belirleyen: Ekim 29 SSCB Çalışma ve Savunma Konseyi, Yüksek Baltık Denizi Komisyonu’nun Baltık Denizi’nde tamamlanması için fon tahsisi ve Karadeniz’de yüksek hazırlığı olan Amiral Nakhimov’un tahsisine ilişkin raporun onaylanmasına karar verdi. "Nakhimov" (şimdi - "Chervona Ukraine") Mart 1924 21 g ve "Svetlana" ("Profintern") 'de kullanıma sunuldu - Temmuz 1927 1 g.
Gemilerin tasarımı pratik olarak değişmedi ve onu tarif ederek tekrar etmeyeceğiz, ancak kruvazörlerin silahlanma ve yangın kontrolü modernize edildi. Ana kalibre aynı kaldı - 130-mm / 55 silah arr. 1913 g, sandık sayısı (15) olarak ancak maksimum dikey kılavuz açısı 20'tan dolu 30'a yükseldi. Ancak, en büyük yenilik, yeni mermi tiplerine geçiştir. Genel olarak konuşursak, yerli filonun 130 mm topçu sistemleri, uzak ve dalış ve aydınlatma da dahil olmak üzere birçok farklı mermi türünü aldı, ancak yalnızca gemileri imha etmeyi amaçlayanlara dokunacağız.
Devrimden önce, 130-mm topçu, 36,86 kg patlayıcılarla 4,71 kg mermileri kullandıysa, Kızıl Ordu Deniz Kuvvetleri (MSK RKKA) çeşitli hafif mühimmat türlerine geçti ve çeşitliliği şaşırtıcıydı. Bu nedenle, örneğin, biri 2,35 kg patlayıcı içeren (PB-46A, çizim No. 2-02138) ve diğer - sadece 1,67 kg olmak üzere iki tür yarı zırhlı tur hizmete girdi. (PB-46, çizim numarası 2-918А), PB-46А mermisi, yalnızca PB-100'ten (46 kg'a karşı 33,5 kg) daha ağır iken 33,4 gramdır. Neden aynı amaç için iki farklı mermiye ihtiyaç vardı - tamamen belirsiz. Yüksek patlayıcı kabukları ile aynı karışıklık. Filoya, 46 kg BB ve üç (!!!) tipte yüksek patlayıcı parçalanma mermisi ile 2 kg ağırlığında yüksek patlayıcı F-01641 (33,4-2,71 çiziminin sayısı) verildi. Aynı OF-46, aynı kütleye (33,4 kg) sahip, ancak farklı sigortalara sahip iki tip (her ikisi de RGM ve B-429 kullanabilir, ancak RGM-6 de bir üzerine konulabilir, ikinci - hayır) farklı çizimlere göre yapıldı (2-05339 ve 2-05340) ve benzer, ancak yine de farklı patlayıcı içeriklere sahip 3,58-3,65 kg. Ancak, biraz daha küçük bir kütleye (46 kg) sahip olan ve bir tür geçiş manşonuyla donatılmış olan OFU-33,17 olarak adlandırılan üçüncü yüksek patlayıcı parçalanma mermisi, yalnızca 2,71 kg BB'ye sahipti.
Ve eğer bu mermilerin tutarlı bir şekilde hizmete sokulmaları sorun olmazsa, 130-mm topçuların savaşta kullanılmasıyla ilgili üretim tekniklerini, materyallerini veya görüşlerini değiştirerek özelliklerini değiştirmek haklı çıkarılabilir. Yani yok! Yukarıda belirtilen kabukların tümü, bir 1928 g örneği, yani Aynı zamanda kabul edildi.
Bununla birlikte, aynı Shirokorad'ın sadece 1,67 kg ile yarı slab savaşı ve 2,71 kg patlayıcılarla yüksek patlayıcı parçalanma göstermesi ilginçtir, bu nedenle diğerlerinin hizmete sunulmamış olması veya kayda değer miktarlarda üretilmemesi göz ardı edilemez. Fakat öte yandan, aynı Shirokorad'ın eserleri, ne yazık ki, birçok yanlışlık içeriyor, böylece nihai gerçek olarak güvenilmemeleri gerekiyor.
Genel olarak, Sovyet 130-mm toplarının mermilerinin sürekli bir şerit olduğu ortaya çıktığı söylenebilir, ancak yine de bazı sonuçlar çıkarılabilir. Kızıl Ordu’nun MS’i çakmağa geçti, fakat aynı zamanda daha az patlayıcı madde içeren daha az güçlü mermiler kullandı. Bununla birlikte, bu sayede Profintern ve Chervona Ukrainy'nin atış menzilini önemli ölçüde arttırmayı başardılar.
Gerçek şu ki, 30 kotunun açılışı, 36,86 m / s hızında serbest bırakılan eski 823 kg mermisini selamlıyor mu? 18 290 m uçtu (yaklaşık 98 kablosu), yeni 33,5 kg 861 m / s başlangıç hızında 22 m ile veya daha fazla 315 kablodan biraz daha fazla! Başka bir deyişle, yeni mermilerle, “Profintern” topçularının menzili, ateşi düzeltmek için ateş kontrol sistemlerinin yeteneklerine çok yaklaştı. 120'in sonundaki herhangi bir ülkenin kruvazörünün veya geçen yüzyılın 20'inin 30 kb'nin üzerinde bir aralıkta etkili bir şekilde ateş açması son derece şüphelidir.
Hafif mermilerin elbette başka avantajları da vardı. Hesaplamaları yükleyerek “çevirmek” daha kolaydı ve ayrıca kabukları çok daha ucuzdu, o zamanlar SSCB için fakirler için oldukça önemliydi. Ancak, tüm bu avantajların arkasında (ve yazarın görüşüne göre - onlara ağır basan) kabukları gücünün büyük ölçüde zayıflatılması dezavantajı kaldı. Eğer, 1911 g'nin eski kabukları ateşlenirken, Svetlana, Danae'yi onboard voleybolu kütlesinde ve yan salvodaki patlayıcı kütlesinde daha iyi performans gösterdi ise, 33,4 kg 2,71 kg'a göre yan patlayıcı kg patlayıcı kütlesi ile 3,68-268 kg 271,8 kg İngiliz patlayıcılarına karşı patlayıcı.
Öte yandan, İngiliz 152-mm tabanca, yükseklik açısını 30 dolu olarak yükselttikten sonra bile, yalnızca 17 145 m ya da yaklaşık olarak 92,5 kablo aralığına sahipti. Varsayımsal bir düelloda ve etkili yangın mesafesinin her zaman azami aralıktan biraz daha az olduğu gerçeği göz önüne alındığında, bu, Profintern'e İngiliz kruvazöründe en az 90-105 kablosunun geri dönüş korkusu olmadan oldukça doğru bir şekilde çekim yapmasını sağladı. Profintern LMS'nin bunu yapmasına izin verilmesi durumunda, elbette, ancak daha sonra LMS sorusuna geri döneceğiz.
Yukarıdakilerin hepsi aynı zamanda İngiliz savaş sonrası E tipi kruvazörlere de uygulandı - altı inçlik ek bir tabanca aldı, ancak keskin rotada ve sert açılarda ateşi güçlendirmek için “harcamayı” seçerek “Danae” deki en büyük açığı düzeltti.
Sonuç olarak, Emerald onboard voleybolu, aynı 152 derece maksimum dikey işaret açısına sahip aynı altı 30-mm ünitesinden oluşuyordu. Daha önce İngilizlerin “D” tipi kruvazörlerden birinde, 40 kg'lık merminin 45,3 kablosunun üzerinde uçmakta olduğu 106 dereceye kadar yükselen yeni bir makineyi test etmesi ilginçtir. Testler başarılı oldu, ancak yeni kruvazör eski makineleri sipariş etmeye devam etti. Tasarruf? Kim bilir ...
İlk Amerikan savaş sonrası hafif kruvazörlerinin topçuları, hem 152 mm'lik topların kalitesinde hem de gemideki yerleştirilmelerinde muhteşemdir. Omaha tipi bir kruvazörün fotoğrafına bir bakış - ve W. Churchill'in ölümsüz ifadesi derhal akla geliyor:
“Amerikalılar her zaman tek doğru kararı bulurlar. Diğer herkes denedikten sonra. "
Dikkat etmek istediğim ilk şey, Amerikan 152-mm / 53 toplarının mükemmel özellikleridir. 47,6 kg yüksek patlayıcı mermisi, ilk 914 m / s hızıyla patladı ve 6 kg patlayıcı taşıdı ... uçtu ... ve işte zaten daha zor.
Her şey, Amerikalıların, Birinci Dünya Savaşı’nın deniz savaşlarını analiz ettikten sonra, hafif kruvazörün pruvada ve kıçta güçlü bir ateş geliştirme kabiliyetine sahip olması gerektiğini görmesine rağmen, güçlü bir yandan salvoya gereksiz değildi. Karar şaşırtıcı derecede mantıklıydı - iki kanatlı kulelerin ve iki katlı kasaların öne ve arkaya üstyapılarda kullanılmasından ve toplam namlu sayısını 12'ye çıkarırken, teorik olarak Amerikalılar yaylı / kıçlı ve sekiz tabancalı altı silah aldı. Ne yazık ki, yalnızca teoride - kayıtsızların uygunsuz olduğu ortaya çıktı ve bunun yanı sıra, kıç da suyla doldu, bu nedenle kruvazörlerin önemli bir kısmı iki kıç altı inç kaldırıldı (daha sonra, gemiler altı inç daha kaybetti, ama bunun nedeni de ilave uçaksavar topçularının ağırlığını telafi etmek için).
Bu durumda, kulelerdeki ve gövdelerdeki tabancalar farklı makinelere sahipti - birincisi 30 dereceli bir yükseklik açısına sahipti ve menzili 125 kablosuydu ve ikincisi sadece 20 dereceli ve buna bağlı olarak sadece 104 kablosuydu. Buna göre, tüm kruvazör tabancalarından etkili atış yaklaşık 100 kb veya hatta daha az mümkün oldu. Kule tabancaları daha uzaklara vurabilir, ancak biri gövdeler arasındaki mesafeye bir bakış
Silahların aynı beşikte olduğunu ve bu nedenle, yalnızca iki silahla ateş etmek mümkün olduğunu (dört tabanca, komşu namludan genleşen gazların etkisi altında büyük bir değişiklik yapabileceğini) sıfır sıfıra çıkarma olasılığını azalttığını öne sürdü.
Ancak en önemli şey, bu konuda bile değil, ama Omaha'nın Oleg kruvazörlerinin karşılaştığı sorunları önleyebilmesinin tek bir nedeni olmadığı gerçeği: taret ve diğer silahlardaki farklılık nedeniyle, bu topçular kruvazör, kulelerin ateşini diğer güverte ve mermilerden ayrı olarak kontrol etmek zorunda kaldı. Dürüst olmak gerekirse, yazarın Omaha ile ilgili bu tür sorunları hiç okumadığı, ancak genel olarak Amerikalıların (ve sadece onların değil) tasarımlarının eksiklikleri hakkında yazmak konusunda oldukça isteksiz oldukları belirtilmelidir.
Yine de, yukarıdaki tüm tutarsızlıklara rağmen, altı inçlik 7-8, yerleşik salvoda altı inçlik bir XNUMX-XNUMX'e sahipti, mermi gücü bakımından aşağılık değil, ateş menzilindeki İngilizlerden daha üstündü. Buna göre, "Omaha", İngiliz "Zümrüt" ten ve dolayısıyla "Profintern" ten bir avantaja sahipti: sadece "Profintern" ateş menzilinde Amerikan hafif kruvazörünü aştı, ancak İngilizceyi geçmedi. Bir dereceye kadar, bu üstünlüğün, kule ateşi ve mermi tabancalarının ateşini kontrol etmedeki karmaşıklığı ile aynı seviyeye düştüğünü varsayabiliriz, ancak yine de, makul olmasına izin ver, ama sadece tahmin et.
Ancak Japonların "Sendai" topçu gücü açısından "hala Profintern'e kayboldum. Yan salvodaki yedi 140-mm silahtan altısı katılabilirdi ve özellikleri bakımından mermileri, İngiliz ve Amerikan altı-inç tabancalarından daha düşüktü - 38 kg ve 2-2,86 kg patlayıcıları. İlk 850-855 m / s hızda ve 30 derecelik bir yükseklik açısı ile (güverte tesisatı olan Japon hafif kruvazörlerinde maksimum yükseklik açısı), atış menzili 19 100 m veya 103 kablosuna ulaştı.
Uçaksavar topçularına gelince, yeterince garip bir şekilde, Sovyet kruvazörleri belki de yabancı filolardaki sınıf gemilerini aştı. Sadece Profintern'in dokuz tane 75-mm silahı yoktu, aynı zamanda merkezi bir kontrolü vardı! Her silah, arama, telefon ve zil alarmı alma ile donatıldı.
Omaha'nın dört adet 76-mm tabancası, bir Emerald - üç adet 102-mm ve iki adet 40-mm tek namlu “ponpon” ve 8 makineli tüfek “Lewis” kalibre 7,62 mm, Sendai - iki adet 80-mm tabanca ve üç adet makineli tüfekler kalibreli 6,5-mm. Aynı zamanda, bu makalenin yazarı, herhangi bir kaynaktan, söz konusu yabancı gemilerin topçu sistemlerinin merkezi bir kontrol altında bulunduğunu hiçbir şekilde bulamadı, ancak yapsalar bile, hala Profintern'e sandık sayısı ile kaybedeceklerdi.
Ancak, adalet içinde, ilk Sovyet kruvazörlerinin uçaksavar topçularının, diğerleri arasında en iyisi olmasına rağmen, yine de uçaklara karşı etkili bir koruma sağlamadığı söylenmelidir. 75-mm 1928 numune tabancaları, uçaksavar ateşlemesi için uyarlanmış bir Meller makinesine geriye monte edilmiş eski iyi Kanet 75-mm toplardı ve genel topçu sistemi, kısa süre önce 76 mm Lender uçaksavar silahları ile değiştirilen hantal bir uçaktı. ...
Torpido silahlanmasına ilişkin olarak, Profintern önemli bir güçlendirme aldı - iki torpido torpido tüpü yerine, 1913 modelinin üç X-3X üç tüplü aparatıyla faaliyete geçti, ancak stern hızlı bir şekilde çıkarılsa da (torpidolar vidalardan gelen sudan etkilenmişti) iki. Bununla birlikte, torpido tüplerinin bolluğuna rağmen, küçük torpido kalibreleri ve saygıdeğer yaşları (Birinci Dünya Savaşı'ndan önce tasarlandı) hala Sovyet kruvazörünü dışarıdaki biri olarak bıraktı. Sendai, 8 akıllara durgunluk veren 610-mm torpido borularını, Emerald - üç dört tüplü 533-mm torpido borusunu taşıyordu ve Omaha iki adet iki tüplü ve iki adet üç tüplü 533-mm torpido tüpünü aldı, ancak iki tüplü tabanca neredeyse anında çıkarıldı. Yine de, altı 533-mm boru ile bile, Omaha Profintern'e tercih etti: daha sonra Sovyet kruvazörü aynı silahı aldı ve 533-mm yerine 450-mm'lik torpidoların kullanılmasının, torpido tüplerinin sayısındaki çift azaltma için tamamen telafi edildiğine inanılıyordu.
Hızla, Profintern, ne yazık ki, mutlak liderlerden mutlak yabancılara geçti. Sendai, 35 düğümleri geliştirdi, Omaha 34, Emerald ifadelerinde 32,9 bağları gösterdi. Sovyet kruvazörlerine gelince, projenin özelliklerini doğruladılar: “Chervona Ukraine”, 29,82 tahvillerini geliştirdi, ne kadar Profintern'in ne yazık ki rapor edilmediğini, “29 düğümleri üzerine” yazdığını bildirdi.
Ancak rezervasyon bölümünde, şaşırtıcı bir şekilde, “Profintern” liderliğini korumuştur. Gerçek şu ki, Omaha ve Sendai'nin çok yüksek hızlarının, hem Amerikan hem de Japon kruvazörlerin kaleyi yalnızca motor ve kazan daireleriyle koruduklarının bir sonucu olarak, “zırh” tasarrufları sayesinde elde edilmesi. En kötüsü Omaha - 76 mm tarafından savundu Zırhlı kayış 37 mm'in burnundan kapatıldı ve sert - 76 mm'den traversler ile 37 mm güverte kalenin üzerine kondu. Bu, 152 mm yüksek patlayıcı mermilere karşı iyi bir savunma sağladı, ancak uçlar (cephane mahzeni dahil) tamamen açıktı. Kuleler, 25 mm korumasına sahipti ve casematlar - 6 mm, ancak Amerikalılar, bir nedenden ötürü, casematların zırh içerisine girdiğine inanıyor.
Omaha projesinin bu versiyonunda, kuleler hala kayıp, ancak kalenin uzunluğu açıkça görülüyor
Sendai kendini daha düşünceli bir şekilde savundu.
63,5 mm zırh kayışının uzunluğu Omaha'dan daha yüksektir, ancak su hattından 25 mm'ye kadar kısaydı. Zırhlı form, kaleden daha uzağa ulaştı ve 28,6 mm'ye sahipti, ancak mahzenlerin üzerinde 44,5 mm'ye kalınlaştı ve mahzenlerin kendisi, 32 mm kalınlığında kutu şeklinde bir korumaya sahipti. Silahlar, 20 mm tarafından zırh plakaları ile 51 mm tarafından savundu - XNUMX mm ile kırıldı. Bununla birlikte, Sendai'nin de uzun ve neredeyse korunmasız ekstremiteleri vardı.
En iyi şekilde zırhlı İngiliz "Zümrüt". Koruma devresi neredeyse "D" tipi kruvazörlerin çoğalttı.
Geminin uzunluğunun üçte biri için, gemi, 50,8 mm substrat üzerinde (toplam kalınlık 25,4 mm) 76,2 mm zırh ile, zırhın yüksekliği üst güverteye ulaşırken, ardından zırhın zırh yüksekliği (alt tabaka ile birlikte belirtildi) ilk önce 57,15'e düşürüldü (kalınlıkta mermi alanında) ) ve gövdeye 38 mm'ye kadar ve ona kadar. 76,2 mm kayışının kıçlarında, 50,8 mm koruması gitti, ancak kıç sapına ulaşmadan biraz önce sona erdi, ancak burada beslemede 25,4 mm kılıf vardı. Güverte ayrıca 25,4 mm zırh plakası rezervasyonu yaptı.
Bu arka plana karşı, X-NUMX mm Profintern'in zırh kemeri (75-9 mm substrat üzerinde, yani, İngiliz zırhı kalınlığı açısından (10-84 mm substrat üzerinde), neredeyse tüm gövdesi uzunluğunda 85-25,4 mm ve iki 20 mm zırhı mm zırhlı güverte çok daha iyi görünüyor.
Profintern'in birebir olan yabancı kruvazörlere karşı birebir mücadeledeki şansını değerlendirirsek (mürettebatın eşit şekilde eğitildiği ve SLA'nın yeteneklerini hesaba katmadan), Sovyet gemisinin oldukça rekabetçi olduğu ortaya çıktı. Topçu savaşında, hakaret / savunma özelliklerinde, “Profintern”, belki de, “Zümrüt” e tekabül eder - biraz zayıf topçu, biraz daha güçlü bir savunma ve hıza kadar, İngilizlerin kendileri, 10% sırasındaki hız farkının makul olmadığına inanıyorlardı. Özel bir taktiksel avantaj sağlar (bu savaş gemileri için geçerli olmasına rağmen). Bununla birlikte, belirtilen 10% (yani, Sovyet kruvazörü Zümrüt hızına göre çok üstündü) “Briton'a” savaş alanından ayrılma ya da düşmanı kendi takdirine göre yakalama fırsatı verdi ve bu olasılık çok değerli. Zümrüt torpido silahlanmasındaki üstünlüğü göz önüne alındığında, özelliklerinin toplamında Profintern'den kesinlikle daha güçlüdür, ancak ikincisinin kesinlikle savaşma şansı olmadığı kadar güçlü değildir.
"Omaha" ya gelince, onun için "Profintern" ile olan topçu savaşı sağlam bir çekilişe benziyordu. Amerikan kruvazörünün silahları İngilizlerden daha güçlüdür, yan salvoda bunlardan daha fazlası vardır ve bunların hepsi Profintern için iyiye işaret etmez, çünkü özellikle Omaha'nın üstün hızı topçu savaşının mesafesini belirlemesine izin verir. Ancak Amerikan kruvazörünün sorunu, “Profintern” toplarının uzun menzilli olması ve yüksek patlayıcı mermilerin herhangi bir mesafede “Omaha” nın “aşırı derecede tehlikeli” olduğu ve “Omaha” nın “Profintern” ile “Omaha” arasındaki çatışmalara kesinlikle benzeyeceği yönünde tehlikeli bir tehlike oluşturması. Birinci Dünya Savaşı döneminin İngiliz savaş kruvazörü. Bu nedenle, Amerikan gemisinin gücüne rağmen, Profintern hala bir topçu düelloda daha çok tercih edilmektedir.
Sendai, Sovyet kruvazörünün hem rezervasyonunda hem de topçu silahında yetersiz kaldığından, yüzleşmelerinin sonucu şüphesizdir - ancak, bu kruvazörün önde gelen destroderler ve gece savaşları için optimize edilmiş olduğu göz önüne alındığında yadsınamaz avantajlar), şaşırtıcı değil.
Kuşkusuz, Profintern ve Chervona Ukraine, yabancı kruvazörlere kıyasla performans özelliklerinin derinlemesine analizleri nedeniyle tamamlanmadı, ancak Kızıl Ordu deniz kuvvetlerinin en iyi niteliklere sahip olmasalar bile çaresizce az çok modern savaş gemilerine ihtiyaç duydukları için tamamlandılar. Ancak, yine de, Birinci Dünya Savaşı'nın standartlarına göre aşırı olan ilk yerli türbin kruvazörünün büyüklüğüydü, teoride, dünyanın ilk savaş sonrası kruvazörü arasında “güçlü aracılık” yerini almalarına izin verdiler. Elbette, kulelere yerleştirilmiş topçuların bulunduğu hafif kruvazörlerin ortaya çıkmasıyla, hızla kullanılmaz hale geldiler, ancak o zaman bile savaş değerlerini kaybetmediler.
İkinci Dünya Savaşı sırasında, hem Amerikalılar hem de İngilizler (Japonlar hakkında konuşmayacağız, yine de, aynı “Sendai” 40'lı yıllarda paten - deniz gecesi savaşları için oldukça uyguntu), elbette, “Omaha”, Danai ”ve“ Emeraldy ”aktif muharebe faaliyetlerinden uzak, onları ikincil görevlere emanet ediyor - karavanlara eşlik etmek, Almanya'ya mal taşıyan gemileri yakalamak vb. Ancak tüm bunlarla birlikte, İngiliz Teşebbüsü çok etkileyici bir geçmişe sahipti. İngiliz filosunun Norveç operasyonuna katıldı, Worspite'ı kapsayan, askerleri indirdi ve ateşle destekledi. Mancınık Operasyonunu gerçekleştiren filonun bir parçasıydı ve “en sıcak” yerde - Mers al-Kebir. Şirket, Malta'ya konvoyların refakatçisine katıldı, savaş operasyonları sırasında Ark Royal uçak gemisini kapladı, yardımcı kruvazörler Tor, Atlantis ve hatta Şeffaf cep savaş gemisini aradı (şükürler olsun, bulamadım). Kruvazör güverte tarafından yok edildikten sonra, kruvazör "Cornwall" ve "Dorsetshire" mürettebatını kurtardı havacılık.
Ancak Atılgan'ın savaş hizmetindeki asıl vurgu, 27'in Aralık 1943'in deniz savaşına katılımıydı: O zaman, Atılgan, Metropolitan filosuna sahipti ve biri, türlerinden 5'in avcılığının bir parçası olarak büyük Alman kuvvetleriyle tanışmaya giden Alman abluka kesicilerini ele geçirdi. Narvik ve 6 Elbing yok ediciler. Alman nakliyesi, daha sonra da Alman destroyerler de bulunan havacılık tarafından çoktan tahrip edilmişti ve İngiliz kruvazörleri Glasgow ve Atılgan üzerlerine indi.
Resmen, Alman destroyerlerin hem süratli hem de topçu (25 149,1-mm ve 24 105-mm İngilizlerine karşı 19 152-mm ve 13 102-mm silahları) için bir avantajı vardı, ancak pratikte savaştan kaçınamadılar, Ateş avantajı. Bir kez daha, kruvazörün, özellikle fırtınalı denizde ve uzun mesafelerde ateş ederken, destroyerden çok daha istikrarlı bir topçu platformu olduğu ortaya çıktı.
Almanlar geri çekilmek için savaştı, ancak İngilizler iki yıkıcıyı vurdular (görünüşe göre buradaki kilit rol Glasgow topçusu tarafından oynandı). Sonra "Atılgan", "yaralı" yı bitirmeye devam etti ve ikisini de mahvetti, "Glasgow" da kovalamayı sürdürdü ve başka bir destroyer battı. Ondan sonra, kruvazör Alman uçakları tarafından saldırıya uğrayan (kontrollü bombalar dahil) geri çekildi, ancak en az hasarla eve geri döndü. Diğer kaynaklara göre, tek bir 105 mm'lik mermi Glasgow'a çarptı.
Atılgan'ın dövüş faaliyeti örneğinde, II. Dünya Savaşı standartlarına göre eski olan güverte ve kalkan tesislerinde arkaik topçu düzenine sahip eski kruvazörlerin bile, tabii ki zamanında modernize edilmişlerse, hala bir şey yapabileceklerini görüyoruz. Örneğin, İngiliz kruvazörlerinin Alman avcılarıyla savaşta kazandıkları başarı, 1943’te Atılgan’a kurulan İngiliz gemilerinde topçu radarlarının varlığını önceden belirledi.
Sovyet kruvazörleri hem savaştan önce hem de savaş sırasında modernize edildi (“Kırmızı Kırım”). Torpido ve uçaksavar silahları geliştirildi, yeni telemetreler kuruldu. Örneğin, ilk tasarımda iki “9-foot” (3 m) telemetre bulunması sağlandı, ancak 1940 g ile Sovyet kruvazörlerinin her birinde bir “altı metre”, bir “dört metre” ve dört “üç metre” mesafe bulucusu vardı. Bu bakımdan, Profintern (daha doğrusu, zaten Kırmızı Kırım), sadece bir 15 ayağı (4,57 m) ve iki 12 ayağı (3,66 m) telemetreleri ile sadece Zümrüt'ü üstlenmedi Her biri dört 3,66 metre ve bir 2,44 metre uzaklık ölçer olan “İlçe” türünde. 1943 g anti-uçak silah "Kırmızı Kırım" Minizini takılması üç çift 100-mm dahil 4 45 mm yerde 21-K, 10 otomatlar 37 mm kalibreli, 4 Tek 12,7 mm makineli tüfekler ve 2 dört tabancaları aynı kalibre Vickers .
Bununla birlikte, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nda bile, hem ana kalibre hem de uçaksavar kruvazörlerinin topçularının, 1910 modelinin Heusler sistemi tarafından kontrol edilmesi son derece şaşırtıcıdır.
Daha önce de söylediğimiz gibi, Heusler sistemi zamanı için oldukça mükemmel olmasına rağmen, hala tam teşekküllü bir SLA'nın yapması gereken her şeyi kapsamamış ve kağıda bazı hesaplamalar yapmıştır. Birinci Dünya Savaşı'ndan önce oldukça rekabetçiydi, ancak “Danae” gibi kruvazör en iyi MSA'yı aldı. Ancak ilerleme durmadı - bu zamanların tasarımcılarının emrinde bilgisayar olmamasına rağmen, analog yangın kontrol cihazları kusursuz hale getirildi. SSCB'de, görkemli CAS-1 merkezi ateşleme makineleri (kruvazörler için) ve basitleştirilmiş işlevselliğe sahip yıkıcılar için hafif CAC-2 oluşturuldu, ancak bu biçimde bile, CAS-2 Heusler sisteminden kalitatif olarak üstündü. arasında 1910
Aynı şey uçaksavar topçularının yönetimi için de söylenmelidir. Modern bir bilgisayar cihazının bulunmaması, merkezi yangın kontrolünün varlığında, aslında kullanılmadığı gerçeğini ortaya koydu - topçular basitçe düşmanın yüksek hızlı havacılığına karşı kararları hesaplamak ve silahlara aktarmak için zamanları olmadı. Sonuç olarak, uçaksavar ateşi kontrolü “tıkaçlara transfer edildi” ve her uçaksavar topçusu uygun gördüğü şekilde ateş etti.
Bütün bunlar, benzer bir yabancı güç sınıfındaki gemilere kıyasla “Ukrayna Chervons” ve “Profintern” in savaş yeteneklerini büyük ölçüde azaltmıştır. Kızıl Ordu MC, iki kruvazörünün kalitesini, CAS-1’i, en azından CAC-2’i sürmek istemiyorsa, üzerine kurarak gerçek bir fırsata sahipti; bu, savaştan önce, SSCB’de, büyük bir modern yıkıcı serisini inşa etti. üretim CAC-2 akışa alındı. Filonun liderliğinin “Chervona Ukraine” ve “Red Crimea” nın tamamen modası geçmiş ve sadece eğitim amaçlı (ve bu böyle değil) uygun olduğunu düşündüğümüzü varsaysak bile, o zaman modern bir SLA'nın kurulması gerekiyordu - topçuların eğitimi için. Genel olarak, geminin mükemmel bir uzaklık ölçer kitlesine sahip olduğu durum, topunun 10 milden daha fazla bir mesafeden ateşlenmesi için geliştirilecektir, ancak modern bir FCS kurmaz, anlaşılmaz ve anormaldir. Bununla birlikte, durum böyle olduğu gerçeğine çok benzer - tek bir kaynak CAS-1 veya CAC-2'in kruvazörlere yerleştirildiğini bildirmiyor.
Aynı zamanda, Emerald, Danae ile aynı OMS'yi aldı ve Atılgan zaten savaş sonrası İngiliz kruvazörlerine kurulmuş en iyi ekipmandı. Amerikalıların bu konuda daha kötüye gittiğine inanmak için hiçbir sebep yok ve tüm bunlar Sovyet kruvazörlerinin uzun mesafeler üzerindeki potansiyel avantajlarını artırdı. Ne yazık ki, OMS'yi hesaba katan “güçlü orta sınıf olanların” tüm “sınıf arkadaşlarından” daha zayıf olduklarını kabul etmek zorundayız.
Bununla birlikte, “Profintern” in dünyanın önde gelen denizcilik güçlerinin kruvazörleriyle yüzleşmesinin pek mümkün olmadığı anlaşılmalıdır - Birinci Dünya ve Sivil Savaşlar'dan sonra, genç Sovyet filosu en konuşlandırılabilir durumdaydı ve sadece bölgesel öneme sahipti. Bununla birlikte, Sovyet filosunun gemi kompozisyonunda uzun süre Baltık - üç Sevastopol hakim oldu, hiç şüphesiz Weimar Cumhuriyeti'nin ve İsveç kıyı savunma gemilerinin altı eski savaş gemisini aştı. Sadece Emden II, Alman filosunun saflarındayken, Profintern Baltık'ta nispeten serbest bir şekilde faaliyet gösterebilse de, ne yazık ki, Sovyet kruvazörünün hizmete girmesinden 10 aydan daha kısa bir süre sonra Alman filosu, Königsberg tipinin ilk hafif kruvazörüyle dolduruldu. ve Ocak ayında zaten üç tane 1930 r vardı.
Tamamen farklı bir rakipti. Bu tür Alman kruvazörleri, şüphesiz, gövdenin aşırı zayıflığı nedeniyle başarısız oldu, ardından Kriegsmarine'nin emri, fırtınada veya güçlü bir ajitasyonla denize girmelerini yasaklayan bir emir bile verdi: “Königsbergi” kesinlikle yağma için uygun değildi, ancak Baltık'ta kolayca çalışabilir. 50 mm zırh plakalarının uzun dayanakları, arkalarında ayrıca ilave 10-15 mm zırh ve 20 mm zırhlı tuğla (bodrumların üstünde - 40 mm), topçu kulesinin yerleştirilmesi ile bağlantılı olarak ana "koz kartı" "Profintern" - yüksek patlayıcı 130-mm kabukları. Güverte tesisatlarındaki silahların hesaplanmasının, Yutland savaşının reddedilemez bir şekilde kanıtladığı topçu savaşında büyük kayıplar olduğu bilinmektedir. Kuleler orantısız bir şekilde daha iyi koruma sağlar, çünkü doğrudan bir isabet bile her zaman hesaplamanın ölümüyle sonuçlanmaz.
Dokuz adet Alman 149,1 mm, 45,5 kg mermilerini hızlandıran 950 mm toplar, atış menzili dahil, Sovyet kruvazörünün topçularını kesinlikle aştı. Koenigsberg serisinin üç altı metrelik serisi, Profintern'de daha küçük bir tabana sahip sayısız telemetre kabiliyetini aştı. K-tipi kruvazörlerin topçu ateşleme kontrolleri, açıkça Heusler sisteminden daha mükemmeldi. 1910 d. Bütün bunlar, Alman hafif kruvazörlerinin 32-32,5 nodal hızı ile birlikte Profintern'in zafer umudunu bırakmadı.
Şimdi, filodaki devriye hizmeti bile onun için dayanılmaz hale geldi, çünkü düşman hafif kruvazörleriyle bir araya geldiğinde, tek yapması gereken savaş gemilerinin 305 mm'lik silahlarının altında mümkün olduğunca çabuk ayrılmaktı. Düşmanın ana güçlerinin konumunu bulmak için, “Profintern” ancak şans eseri olabilirdi ve Almanların bazı yetkin taktikleriyle teması sağlayamazdı. Özünde, bundan böyle Baltık'taki rolü, yalnızca savaş avcılarını düşman avcılarından korumak için azaldı.
Ancak Karadeniz'de durum oldukça farklıydı. Uzun zamandır Türkiye, bu güçlerin çıkarları birçok yönden üst üste geldiğinden, tabiri caizse Rusya için doğal bir rakipti. Birinci Dünya Savaşı’nda filosunun Türkiye’ye karşı mücadeledeki ana görevleri tanımlandı. Filonun ordunun kıyı kanadı, saldırı kuvvetlerinin inişi, Türk ordusunun arzının bastırılması ve Zunguldak'tan İstanbul'a kömür arzının kesilmesi için destek sağlaması gerekiyordu. Birinci Dünya Savaşı’nda, Karadeniz’deki Rusya’nın yüksek hızda kruvazörü bulunmamakla birlikte, Türk Donanması’nın “zamanı” için “Geben” ve “Breslau” gibi seçkin yürüyüşçülere sahip olmasına rağmen, Türk iletişimi ile ilgili operasyonların sürekli ağır gemilerle örtülmesi gerekiyordu. . Karadeniz Filosu daha sonra başlarında "İmparatoriçe Maria", "Büyük İmparatoriçe Catherine" ve üç eski savaş gemisinden oluşan bir tugay olan üç manevra kabiliyetine sahip grup kurdu - bu birimlerin her biri "Goeben" için savaş verebilir ve onu yok edebilir ya da en azından uzaklaştırabilir.
1918'te Breslau, mayınlar tarafından havaya uçurulduktan sonra öldü, ancak Türkler Geben'i kurtarabilirdi. Bu nedenle, "Sevastopol" (daha doğrusu, şimdi "Paris Komünü") ve "Profintern" in çevirisi, filonun görevlerini çözmesine izin verdi. “Profintern” ve “Chervona Ukraine”, Türk sahilinde, her zaman kaçabilecekleri “Geben” den çok fazla korkmadan bağımsız bir şekilde hareket edebilir - hız tamamen serbest. “Paris Komünü” nün kalıcı desteğine ihtiyaçları yoktu. Aynı zamanda, uzun menzilli topçu varlığı ve oldukça iyi bir rezervasyon sayesinde, bu tür gemiler de ordunun kıyı yanını destekleyebilir, düşman konumlarını bombalayabilir ve kömür taşımacılığını engellemek için baskınlar yapabilir.
Büyük Vatanseverlik Savaşı yıllarında, bu tür kruvazör çok yoğun kullanıldı. Bu nedenle, örneğin, “Kırmızı Kırım”, Ağustos 23 - 29 1941 g arasındaki süre boyunca, 16 XM kabukları harcayarak 2018'i düşman pozisyonlarında ve pillerinde ateş ederek geçirdi (bazı durumlarda ayrıca 130-K kırk beşi) Saldırı kuvvetleri, Sevastopol'e kargo taşıdı ve bunun dışına taşındı, nakliyelerini yaptı ... Yeni Yıl Öncesi 21 Aralık, bir savaşçı için en şiddetli hale geldi, iniş kuvvetlerini iki saatten fazla bir süre boyunca, topçu harcı ateşinde iken, ilk aşamada, makineli tüfekle bile ateş etti. ve tüfekler. Bu savaşta kruvazör, 29 318-mm ve 130 680-mm mermileri kullandı, 45 mermileri ve 8 mayınları “Kırmızı Kırım” da vuruldu ve 3 insanlarını öldüren ve 130'a zarar veren üç 18-mm silahını imha etti. 46’te “Kırmızı Kırım” da boşa gitmedi - Şubat ayından Mayıs’a kadar yedi kez kuşatılmış Sevastopol’a girdi, yaraları alarak takviye ve mühimmat sağladı. Genel olarak, savaş yılları boyunca, “Kırmızı Kırım”, Karadeniz Filosunun diğer kruvazörlerinden daha fazla yolculuk yaptı ve defalarca kıyı topçu bataryalarının ve düşman uçaklarının tabancasının altında bulundu. Bununla birlikte, savaş boyunca gemi hiçbir zaman ağır hasar almadı, bu kesinlikle mürettebatın iyi bir eğitim aldığını gösteriyor.
“Chervona Ukraine” de Nazilere karşı ölümüne kadar savaştı, ancak nedenleri ayrı bir yazı için bir sorudur ve burada analiz etmeyeceğiz.
Genel olarak, Svetlana hakkında aşağıdakiler söylenebilir. Dünyanın en güçlü ve en hızlı hafif kruvazörü olarak tasarlananlar da son derece pahalıydı, ancak bu sayede savaş sonrası sınıf arkadaşları arasında iyi görünebiliyorlardı. Garip bir şekilde, bu gemileri modernize etmek için büyük çaba harcayan Kızıl Ordu Deniz Kuvvetleri'nin önderliği, kruvazörlerin yeni yeteneklerinden tam anlamıyla yararlanamayan, üzerine neredeyse hiçbir yabancı kruvazörden daha aşağılık kılan modern yangın kontrol cihazları kurmadı. Yine de, Profintern ve Chervona Ukraine, kruvazörlerin bugünkü durumlarında yararlanabileceği tek tiyatro olan Karadeniz üzerinde yoğunlaşmıştır. Karadeniz Filosunun emri, eski kruvazörleri kaybetmekten çok korkmuyordu, bu yüzden onları yeni gemilerden daha yoğun kullanıyordu ve bu, Kırmızı Kırım ve Chervone Ukrayna'nın hak ettiği ün kazanmasını sağladı.
Kullanılan literatür listesi:
1. Balakin S.A. "Profintern" ve "Chervona Ukraine": tasarım özellikleri ve dış farklılıklar "
2. Donets. Bir "Alfabe tipi kruvazör. Bölüm 1." İzciler "in doğrudan soyundan. C tipi kruvazör"
3. Donets A "Alfa tipi kruvazör. 2'in bir parçası." İzciler "hattının tamamlanması." D "ve" E "" tipi kruvazör
4. Açıklama pribor yönetimi artiller. yangın örneği 1910 g fabrika N.K. Geisler ve K
5. Butakov tipi Baltık filosu için hafif kruvazör tasarımı
6. Karadeniz "Amiral Lazarev" için hafif kruvazör
7. Çernişev A. "Stalin'in Muhafız Kruvazörleri -" Kırmızı Kafkasya "," Kırmızı Kırım "," Chervona Ukrayna ""
site malzemeleri yanı sıra http://wunderwaffe.narod.ru