1934'te Fransız Donanması, en yeni seyir denizaltısı Surcouf'u (NN 3) satın aldı - o zamanlar sınıfının en büyük gemisi ve en güçlü silahları taşıyan. Denizaltı birkaç yıl hizmette kaldı, ancak bu süre zarfında potansiyelini asla ortaya çıkaramadı.
Sözleşmeler şartlarına göre
1922 Washington Donanma Anlaşması, büyük yüzey gemilerinin yapımını sınırladı, ancak denizaltı filosunu hiçbir şekilde etkilemedi. Sonuç olarak, farklı ülkelerde sözde yaratılması için çalışmalar başladı. seyir denizaltıları - gelişmiş büyük kalibreli topçu silahlarına sahip denizaltılar. Diğerleriyle birlikte Fransa bu yönü benimsedi.
1 Temmuz 1927, Cherbourg'daki tersanede, adını ünlü özel şahıs Robert Surcouf'un adını taşıyan yeni projenin baş "topçu denizaltısı" atıldı. Öngörülebilir gelecekte, aynı tipte iki gemi inşa edilmesi planlandı. Bağımsız ve gemi gruplarının bir parçası olarak potansiyel bir düşmanın iletişimine baskınlar için üç denizaltı kruvazörü oluşturuldu. Gemideki silahların özel bileşimi bununla ilişkilendirildi.
Surcouf Kasım 1929'da piyasaya sürüldü ve kısa süre sonra test edilmek üzere çıkarıldı. Ancak bu aşamada proje askeri-diplomatik nitelikte zorluklarla karşılaştı. Ocak 1930'da, Londra'da yeni bir kısıtlayıcı anlaşma ile sonuçlanan bir konferans açıldı. Londra Deniz Antlaşması, denizaltıların maksimum yer değiştirmesini ve izin verilen silah kalibrelerini getirdi.
Paris, zaten bitmiş olan "Surkuf" u savunmayı başardı, ancak sonraki iki denizaltının yapımı iptal edildi. Donanma komutanlığı planlarını ve stratejilerini revize etmek zorunda kaldı.
Denizaltının test edilmesi ve tespit edilen eksikliklerin düzeltilmesi çok zaman aldı. Sorunların çoğu başarıyla giderildi, ancak bazı eksiklikler temelde giderilemez hale geldi. Bu formda, filo denizaltını Nisan 1934'te kabul etti.
tasarım Özellikleri
Surcouf, bir dizi olağandışı özelliğe sahip tek gövdeli dizel-elektrikli bir denizaltısıydı. Her şeyden önce, bunlar rekor büyüklükler ve yer değiştirmedir. Uzunluk, 110 m'ye kadar genişlikte 9 m idi.Yüzeydeki yer değiştirme, su altı konumunda 3,3 bin tondu - neredeyse 4,4 bin ton. Daha büyük denizaltılar yalnızca kırklı yılların ortalarında ortaya çıktı.
Gemi, yüzeyde hareket etmek ve pilleri şarj etmek için kullanılan toplam 7600 hp kapasiteli iki Sulzer dizel motor aldı. Sualtı hareketi, toplam 3400 hp güce sahip iki elektrik motoru ile sağlandı. Böyle bir enerji santrali, 18 deniz milinden fazla yüzey hızı ve 10 deniz miline kadar su altı hızı sağladı. Seyir menzili yüzeyde 10 bin mil veya su altında 60-70 mildir. Dalış derinliği - 80 m.
Tekne 118 kişilik bir mürettebat tarafından işletildi. 8 memur. Mürettebat üyeleri tüm sistemlerin yönetiminden sorumluydu, topçular vardı. havacılık grup vb. Gerekirse denizcilerden bir teftiş grubu oluşturuldu. Rezervlerin özerkliği 90 güne ulaştı ve bu da uzun yolculuklar yapmayı ve okyanus bölgesinde çalışmayı mümkün kıldı. 40 yolcu veya mahkum için bir oda sağlandı.
Özellikle ilgi çekici olan silah kompleksi. Buruna dört adet 550 mm torpido tüpü yerleştirildi. Kıçta, güverte altında, her biri 550 mm ve bir çift 400 mm araç içeren iki hareketli blok sağlandı. Bu nedenle, gemide iki kalibre 10 torpido tüpü vardı. Toplam mühimmat yükü 22 torpido.
Geleneksel küçük boyutlu güverte binası yerine Surkuf, kısmi çekinceli büyük bir hava geçirmez üst yapı aldı. Üst yapının burun tertibatı, iki adet 203 mm / 50 Modèle 1924 topa sahip bir taretti.Küçük bir sektörde yatay kılavuz sağlandı. İçeride 14 mermi için dükkanlar ve 60 mermi için yığınlar vardı.
Üst yapıdaki kulenin arkasına 5 m tabanlı optik telemetre yerleştirildi ve konumu nedeniyle görüş, ölçüm ve atış menzili 11 km ile sınırlandırıldı. Periskop kullanıldığında, ateş menzili 16 km'ye çıktı. Bununla birlikte, daha iyi kontrollere sahip gemilerde, Mle 1924 topu 31 km'yi vurdu.
Projeye göre, ateşleme hazırlığının büyük kısmı periskop derinliğinde gerçekleştirilebilir. Yüzeye çıktıktan sonra, sadece ince nişan alma ve diğer bazı prosedürler gerekliydi. Yüzeye çıktıktan sonra ilk atışı yapmak sadece birkaç dakika sürdü. Minimum sürede ateş ettikten sonra tekne su altına girebilir.
Üst yapıya uçaksavar silahları yerleştirildi. Kompozisyonu rafine edildi ve sonuç olarak, denizaltı bir çift 37-mm Mle 1925 uçaksavar silahı ve dört Hotchkiss M1929 ağır makineli tüfek aldı.
Güvertenin altında tekne için bir bölme sağlandı. Üst yapının arka kısmı, Besson MB.411 deniz uçağı için kapalı bir hangardı. Hedef bulmak ve ateşi ayarlamak için kullanılması önerildi.
Şikayet ve Öneriler
Surcouf denizaltısının testleri 1929'dan 1934'e kadar sürdü ve bu süre zarfında çeşitli türlerde bir dizi problem ortaya çıkardı. Her şey düzeltilmedi. Bu nedenle, operasyonun sonuna kadar yedek parça ve parça temininde bir sorun vardı. "Surkuf" diğer denizaltılarla asgari düzeyde birleşti ve bu nedenle, bağlantı elemanlarına kadar gerekli ürünlerin çoğu zaman "bireysel siparişle" yapılması gerekiyordu.
Denizaltının yeterince kararlı olmadığı ortaya çıktı. Yüzeyde, toplarla dolu ağır üst yapı ve bir hangar sallanmaya neden oldu. Batık konumda, gemiyi düz bir şekilde tutmak için çaba gösterilmesi gerekiyordu. Daldırma birkaç dakika sürdü ve bu da düşmana başarılı bir dönüş voleybolu şansı verdi.
Kusurlu ateş kontrolleri, 203-mm topların tam potansiyelinin gerçekleştirilmesine izin vermedi - atış menzili maksimumdan uzaktı, atış açıları ciddi şekilde sınırlıydı ve gece silah kullanımı imkansızdı. Silahın periskop derinliğine nişan alması, bağlantıların basıncının düşmesine neden oldu ve tekneyi tehdit etti. Heyecan sırasında doğru çekim zordu. Aynı zamanda, 8 ° 'den fazla ruloya sahip rulo, tareti döndürme olasılığını dışladı.
Hizmette tekne
"Surkuf" un hizmetinin ilk yılları, tüm sorunlara rağmen oldukça sakin geçti. Mürettebat teknikte ustalaştı ve eksiklikleriyle başa çıkmayı öğrendi. Denizaltı düzenli olarak tatbikatlara katıldı. torpido ve topçu ateşi ile. Sürekli deniz gezileri ve uzun yolculuklar yapılıyordu.
Eşsiz silahlara sahip seyir denizaltı hızla Fransa'nın deniz gücünün sembolü haline geldi. Basında memnuniyetle gösterildi ve ayrıca yabancı limanlara dostça ziyaretler düzenledi.
1939'un ortalarında, Surcouf Atlantik'i Jamaika'ya geçti. Eylül ayında, konvoylardan birinin eskort gücünün bir parçası olarak eve dönmeye hazırlanma emri alındı. Birkaç hafta sonra tekne, ilkbahara kadar kaldığı Cherbourg'daki üsse ulaştı. Mayıs ayında, Alman saldırısıyla neredeyse aynı anda, gemi kuru havuz koşullarında onarım için Brest'e gönderildi.
İş henüz tamamlanmadı, ancak Alman ordusu yaklaşıyordu ve bu da geminin kaybına neden olabilirdi. Mürettebat gerçek bir kumar oynamaya karar verdi: çalışan bir dizel motor ve çalışmayan bir dümenle, tekne İngiliz Kanalı'nı geçti ve Plymouth'a geldi.
3 Temmuz'da bir Fransız denizaltısı, İngiliz Mancınık Harekatı'nın hedeflerinden biri oldu. Surkuf'u silahlı olarak ele geçirme girişimi başarı ile sonuçlandı, ancak çatışmada üç İngiliz ve bir Fransız denizci öldürüldü. Dalgıçlara Özgür Fransız'a katılmaları teklif edildi, ancak sadece 14 kişi böyle bir istek dile getirdi. Geri kalanlar bir toplama kampına gönderildi. Gemiden ayrılmadan önce belgeleri imha etmeyi ve bazı sistemlere zarar vermeyi başardılar.
Ağustos ayında onarımlar tamamlandı ve yeni bir ekip oluşturuldu. Uzman eksikliğinden dolayı, sivil gemilerden birçok denizci su altında herhangi bir hizmet deneyimi olmadan buraya girdi. donanma... Özgür Fransız Donanması'nın örgütlenmesi, savaş servisi vb. İle ilgili siyasi anlaşmazlıklar ciddi bir sorun haline geldi. Gemideki durum yavaş yavaş arttı, ihlallerin sayısı arttı ve moral düştü. Bütün bunları gören İngiliz KMVF komutanlığı, "Surkuf" u saflarda tutma gereğinden şüphe etmeye başladı.
1940'ın sonunda, Surcouf, teknenin Atlantik konvoylarına eşlik etmesi gereken Kanada, Halifax'a transfer edildi. Benzer bir hizmet, geminin onarım için American Portsmouth'a gönderildiği Temmuz 1941'e kadar devam etti. Teknik zorluklar çalışmayı geciktirdi ve yeni bir kampanya ancak Kasım ayının sonunda başlatıldı. Bu kez denizaltı, Saint-Pierre ve Miquelon adalarının kontrolünü ele geçirecek olan gemi grubuna dahil edildi.
Son yürüyüş
Yeni 1942 ekibi Halifax'ta buluştu. Bu sırada, Özgür Fransız komutanlığı ve KVMF, onun daha fazla hizmetini tartışıyorlardı. Müttefik deniz gruplaşmasını güçlendirmek için "Surkuf" un Pasifik Okyanusu'na nakledilmesine karar verildi.
2 Şubat'ta denizaltı Halifax'tan ayrıldı ve Bermuda'ya doğru yola çıktı. 12 Şubat'ta rotanın Panama Kanalı üzerinden geçen bir sonraki kısmına doğru yola çıktık. Sonra oraya varmak gerekiyordu. Tahiti ve oradan Avustralya Sidneyine gidin. İkincisi, denizaltılar için yeni bir üs olacaktı.
19 Şubat gecesi denizaltı, tüm mürettebatıyla birlikte kayboldu. Aynı gün, SS Thompson Lykes kimliği belirsiz bir nesneyle bir çarpışma yaşandığını bildirdi. Denizaltının gemi ile çarpışmasıyla ilgili versiyon ana versiyon oldu. Ancak diğerleri de konuştu. Denizaltı, Amerikan denizaltı karşıtı kuvvetlerin yanlış saldırısı sonucunda ölebilir, gemide bir isyan çıkabilir, vb.
Servis sonuçları
Seyir denizaltı Surcouf (NN 3) 1934'ten 1942'ye kadar hizmet veriyordu ve bu süre zarfında herhangi bir özel sonuç göstermedi - ancak kendini en iyi yönden kanıtlamayı başardı. Gemi düzenli olarak tatbikatlara katılıyordu ve 1940'tan beri gerçek operasyonların bir parçası olarak denize gitmek zorunda kaldı.
Denizaltı kruvazörünün inşası sırasında ana odak noktası, topçu sistemlerinin ateş gücünü artırmaktı. Bu görev tam olarak çözülmedi. Denizaltı iki adet 203 mm top aldı, ancak amaçlanan yöntemlere göre kullanımlarının performans kısıtlamaları ve su baskını riskleri nedeniyle imkansız olduğu ortaya çıktı.
Tüm hizmet süresi boyunca, en büyük Fransız denizaltısının savaşta yalnızca çeşitli hedefleri vardı. Torpido veya topların kullanımıyla gerçek bir savaşta tek bir zafer elde edilmedi. Her şeyden önce, bunun nedeni "Surkuf" un asla amaçlanan amacı için - düşmanın deniz iletişimini bozmak için - kullanılmamış olmasıdır. Bununla birlikte, düşman gemilerinin ve denizaltılarının yenilgisi olmasa bile, konvoyların refakatine katılmak başlı başına ciddi faydalar getirdi.
Bu nedenle, belirli bir özellik oranına sahip olan benzersiz, ancak tartışmalı denizaltı, düşmanla mücadelede yalnızca sınırlı bir ölçüde yardımcı oldu. Belki durum değişebilirdi, ama 19 Şubat 1942 gecesi onun içinde hikayeler nokta konuldu. Fransa'daki en ilginç ve ümit verici muharebe birimi belirsiz koşullarda öldürüldü.