İnsanların Tanrı'ya inanmaktan kaçınmasının birçok nedeni vardır. Öne çıkan bir neden, teolog Peter Kreeft'in "en büyük inanç testi, en büyük inançsızlık" olarak tanımladığı "kötülük sorunu" dur. Agnostikler ve ateistler, kötülük sorununu genellikle Tanrı'nın varlığından şüphe veya inkar etmek için argüman olarak kullanırlar. Kötülüğün ve Tanrı'nın bir arada varolma olasılığının düşük olduğunu iddia ediyorlar (yani agnostik) veya imkansız (dedi ateistler). Aşağıdaki ifadenin tartışma zinciri Yunan filozofu Epicurus (yaklaşık MÖ 300 Chr.). 18. yüzyılın sonunda İskoç filozof David Hume tarafından ele geçirildi ve popüler hale getirildi.
İşte ifade:
»Eğer kötülüğü önlemek Tanrı'nın isteğiyse ama yapamazsa: o zaman her şeye gücü yetmez. Ya da yapabilir, ama bu onun iradesi değildir: o zaman Tanrı hoşnutsuzdur. Her ikisi de geçerliyse, bunu yapabilir ve önlemek istiyor: kötülük nereden geliyor? Ve eğer ikisi de geçerli değilse, ne istekli ne de mümkün: O zaman ona neden Tanrı diyelim? »
Epicurus ve daha sonra Hume, hiçbir şekilde kendisine karşılık gelmeyen bir Tanrı resmi çizdi. Burada kapsamlı bir yanıt için yeterli alanım yok (Teologlar buna teodik derler). Fakat şunu vurgulamak isterim ki, bu argüman zinciri, Tanrı'nın varlığına karşı nakavt argümanına bile yaklaşamaz. Birçok Hıristiyan özürcü gibi (Özür dilenciler, bilimsel “gerekçeleri” ve inançların savunulmasıyla ilgilenen teologlara atıfta bulunmuşlardır), dünyada kötülüğün varlığı, Tanrı'nın varlığına karşı değil, daha çok bir delildir. Şimdi bu konuyu daha ayrıntılı olarak ele almak istiyorum.
Kötülük iyiliğe neden olur
Kötülüğümüzün dünyamızda nesnel bir özellik olarak mevcut olduğu ifadesi, agnostikleri ve ateistleri teistlerden çok daha derinlere ayıran iki ucu keskin bir kılıç olduğunu kanıtlar. Kötülüğün varlığının Tanrı'nın varlığını çürütdüğünü iddia etmek için kötülüğün varlığını kabul etmek gerekir. Kötülüğü kötülük olarak tanımlayan mutlak bir ahlaki yasa olması gerektiğini izler. Kişi, en yüksek ahlaki kanunu öngörmeden mantıklı bir kötülük kavramı geliştiremez. Bu, bizi bu yasanın kökeni sorununu gündeme getirdiği için büyük bir ikilem içine sokuyor. Başka bir deyişle, kötülük iyinin zıttıysa, neyin iyi olduğunu nasıl belirleriz? Peki bu düşüncenin anlaşılması nereden geliyor?
Genesis 1 bize dünyanın yaratılışının iyi olmadığını, kötü olmadığını öğretir. Bununla birlikte, kötülüğün neden olduğu ve kötülüğün neden olduğu insanlığın düştüğünü de rapor eder. Kötülük yüzünden, bu dünya olası tüm dünyaların en iyisi değildir. Dolayısıyla kötülük sorunu “nasıl olması gerektiğinden” sapmayı açıkça ortaya koymaktadır. Ancak, eğer işler olması gerektiği gibi değilse, bir tane olmalı, eğer bir yol varsa, o zaman bu hedef duruma ulaşmak için aşkın bir tasarım, bir plan ve amaç olmalıdır. Bu da aşkın bir varlık oluşturur (Tanrı) bu planın yaratıcısıdır. Eğer Tanrı yoksa, şeylerin olması gerektiği bir yol yoktur ve bu nedenle kötülük olmaz. Her şey biraz karışık gelebilir, ama değil. Özenle hazırlanmış mantıksal bir sonuçtur.
Doğru ve yanlış birbirinin karşısında
CS Lewis bu mantığı aşırı uç noktaya taşıdı. Pardon, Ben Hristiyan'ım adlı kitabında, esasen dünyadaki kötülük, zulüm ve adaletsizlik nedeniyle, ateist olduğunu bize bildirir. Ancak ateizmi hakkında ne kadar çok düşündüğü, bir adaletsizlik tanımının yalnızca mutlak bir yasal anlayışla ilgili olarak var olduğunu açıkça fark etti. Kanun, insanlığın üzerinde duran ve yaratılmış gerçekliği biçimlendirme ve içinde hukuk kuralları oluşturma yetkisine sahip olan doğru bir kişi öngörmektedir.
Buna ek olarak, kötülüğün kökeninin Yaratan Tanrı'dan değil, Tanrı'ya güvensizlik ve günahı seçme arzusunu veren yaratıklardan kaynaklandığını fark etti. Lewis ayrıca, insanların iyi ve kötünün kaynağı olsaydı nesnel olamayacağını fark etti, çünkü değişime tabidirler. Ayrıca, bir grup insanın iyi ya da kötü davranıp davranmadıklarını başkaları hakkında yargıya varabileceği, ancak diğer grubun iyi ve kötü versiyonlarıyla mücadele edebileceği sonucuna vardı. Peki, iyi ve kötünün bu rakip sürümlerinin ardındaki otorite nedir? Bir kültürde bir şeyin kabul edilemez olduğu, diğerinde kabul edilebilir olduğu düşünüldüğünde nesnel norm nerede? Bu ikilemi tüm dünyada iş başında görüyoruz, (ne yazık ki) genellikle din veya diğer ideolojiler adına.
Bu kalır: Eğer üstün bir yaratıcı ve ahlaki yasa koyucu yoksa, o zaman iyilik için nesnel bir norm olamaz. İyilik için nesnel bir norm yoksa, birisi bir şeyin iyi olup olmadığını nasıl öğrenebilir? Lewis bunu tasvir etti: »Eğer evrende ışık ve dolayısıyla gözleri olan hiçbir canlı olmasaydı, bunun karanlık olduğunu asla bilemezdik. Karanlık kelimesinin bizim için bir anlamı olmaz. »
Bizim kişisel ve iyi tanrımız kötülüğü yener.
Sadece kötülüğe karşı çıkan kişisel ve iyi bir Tanrı varsa, kötülüğü suçlamak veya harekete geçmek mantıklıdır. Böyle bir tanrı olmasaydı, ona yönelemezdi. İyi ve kötü dediğimiz şeyin ötesine geçen bir görüşün temeli yoktur. "İyi" etiketi ile etiketlemek için tercih ettiğimiz şeyden başka bir şey olmazdı; ancak, başkasının tercihi ile çelişirse, onu "kötü veya kötü" olarak nitelendiririz. Böyle bir durumda nesnel olarak kötülük olarak adlandırılabilecek hiçbir şey olmazdı; şikayet bir şey ve şikayet bir şey yok. Her şey olduğu gibi basit olurdu; onlara ne istersen diyebilirsin.
Sadece kişisel ve iyi bir Tanrı'ya inanarak, kötülüğü reddetmek için bir temelimiz var ve yok edilecek "birisine" dönebiliriz. Gerçek bir kötülük sorunu olduğu ve bir gün çözüleceği ve her şeyin düzeltildiği inancı, kişisel ve iyi bir Tanrı'nın var olduğu konusunda iyi bir inanç temeli sağlar.
Kötülük devam etse de, Tanrı bizimledir ve umudumuz vardır.
Kötülük var - habere bakmak zorundasın. Hepimiz kötülük yaşadık ve yıkıcı etkileri biliyoruz. Ama aynı zamanda, Tanrı'nın düşmüş halimizde hayatta kalmamıza izin vermediğini de biliyoruz. Daha önceki bir makalede, düşüşümüzün Tanrı'yı şaşırtmadığını belirttim. B Planına başvurmak zorunda değildi çünkü kötülüğün üstesinden gelme planını çoktan uygulamaya koymuştu ve bu plan İsa Mesih ve uzlaşmadır. Mesih'te Tanrı, gerçek aşkı aracılığıyla kötülüğü yenmiştir; Bu plan dünyanın kuruluşundan bu yana hazırdı. İsa'nın haçı ve dirilişi bize kötülüğün son sözün olmayacağını gösteriyor. Tanrı'nın Mesih'teki çalışmaları nedeniyle kötülüğün geleceği yoktur.
Kötülüğü gören, onun lütfunda onun sorumluluğunu alan, bu konuda bir şeyler yapmaya kendini adamış ve nihayetinde her şeyi yöneten bir Tanrı mı arıyorsunuz? O zaman senin için iyi haberlerim var - İsa Mesih'in açıkladığı Tanrı bu. "Bu şimdiki, kötü dünya" da (Galatyalılar 1,4) Pavlus'un yazdığı gibi, Tanrı bizi ne vazgeçmedi ne de umutsuz bıraktı. Tanrı bize, bizimle birlikte olduğunu garanti eder; varlığımıza şimdi ve buraya girdi ve böylece bize "ilk armağanı" almanın nimetini veriyor (Romalılar 8,23) "yaklaşan dünya" (Luka 18,30) - "rehin" (Efesoslular 1,13-14) krallığının doluluğu altında kendi yönetimi altında bulunacağı için Tanrı'nın iyiliğinden.
Tanrı'nın lütfu ile, şimdi kilisede birlikte yaşamımız boyunca Tanrı'nın Krallığı'nın işaretlerini somutlaştırıyoruz. İçimizde yaşayan üçlü Tanrı, en başından beri bizim için planladığı toplumdan bir şeyler deneyimlememizi sağlar. Tanrı'yla ve birbirleriyle iletişim halinde bir sevinç olacaktır - asla bitmeyen ve kötülüğün olmadığı gerçek yaşam. Evet, hepimiz yüceliğin bu tarafında mücadele etmek zorundayız, ama Tanrı'nın bizimle birlikte olduğunu bilerek rahatız - O'nun sevgisi sonsuza dek Mesih aracılığıyla - O'nun Sözü ve Ruhu aracılığıyla yaşar. Kutsal Yazılar şöyle der: "İçinizde kim dünyadaki kimden daha büyük" (1.Yuhanna 4,4).
Joseph Tkack tarafından