Haziran gecesi 13 1944, bir motosiklet gibi çatlayan uçak, İngiliz başkentinin bölgelerinde yer aldı ve patladı. Arazi araştırması bir özelliği ortaya çıkardı: uçakta pilot yoktu. Böylece İngilizler yeni bir Alman hava saldırısı aracı keşfetti - cruise füzesi V-1. Bu yıllarda, bu tür cihazlara “mermi uçağı” denmeyi tercih etti.
Kanatlı uzun menzilli güdümlü füzelerin ilk projeleri, Birinci Dünya Savaşı kadar erken önerildi. Savaşlar arası dönemde, Sovyetler Birliği ve Almanya da dahil olmak üzere pek çok ülkede, roket motorlu seyir füzelerinin geliştirilmesi çalışmaları yapıldı. Üçüncü Reich’in yeni olanı ilk uygulayan kişi olması silâh, projeye yatırılan fonların yanı sıra geleneksel olarak Alman sanayisinin gelişmişlik düzeyi ile açıklanmaktadır.
Alman Hava Kuvvetlerinin liderliği, 1939'teki füze uçağı ile ilgilenmeye başladı. Gelişimlerinin başlaması, G. Göring departmanından, daha sonra yaygın olarak V-4 olarak bilinen A-2 balistik füzesinin “ordu” projesine bir tür tepki oldu. Yaz ortasında, Argus ve Fieseler şirketleri, F. Gosslau insansız uçak ve P. Schmidt’in son derece basit darbeli jet motorunun fikirlerine dayanan tahmini bir 1941 km menzilli seyir füzesi önerdiler. Ucuz yakıt Kuzey Fransa’nın işgali, Londra’yı ve İngiltere’deki diğer birçok şehri benzer mermilerle bombalamayı mümkün kıldı.
Ocak 1942'de gizlilik amaçlı bir proje FZG-76 (savaş savunma füze savunması eğitimi için uçan hedef) Bakanlığın liderliğine sunuldu havacılıkve Temmuz ayında Luftwaffe Teknik Mareşal Milch'in teknik servis şefine onun hakkında bilgi verdiler. Sadelik ve düşük maliyet, projeye "öncelikli" statüsü kazandırdı. "Hedef" in en geç Aralık 1943'te hizmete alınmasına karar verildi.
Zaten Nisan ayında, 1942, Kassel'deki Fizeler fabrikasında kendinden tahrikli bombalarla ilgili çeşitli görevlerde bulunan Robert Lusser'a bir seyir füzesinin geliştirilmesi için planlarını açıkladı. Bunu bilerek, proje koordinatörü, personel mühendisi, Havacılık Bakanlığı'ndan Bree, Fizeler şirketini ana geliştirici olarak onayladı. Kontrol sistemi tedarikçisi “Ascania” şirketini seçti. Lusser, 1930-1937'te ilgili alanlarda çalışan DFS, Henschel ve Schwartz işletmelerinin ekiplerinin çalışmalarına ilgi gösterdi.
Bu, Aralık ayındaki 1942'in bir FW-200 Condor uçağından atıldıktan sonra bir planlama uçuşunda prototipi test etmesini mümkün kıldı. Ve birkaç gün içinde prototip FZG-76, ilk uçuşunu motor çalışırken 2,7 km mesafede yaptı. 50 fırlatıldıktan sonra seyir füzesinin ana özellikleri belirlenmiştir: menzil - 240 km, hız - 550-600 km / s, uçuş yüksekliği - 200 - 2000 m, savaş ücreti - 700 kg. Aynı zamanda, füzenin yetenekleri İngiliz hava savunmasını yenmek için test edildi. Yakalanan avcı "Spitfire" Mk.V. tarafından yeni uçakların çeşitli eğitim görüşlerini yaptılar. Bu arada, İngiliz avcılarının Spitfire ve Tempest'in sonraki değişikliklerinin hızı çok daha yüksek olduğu için, düşman kuvvetlerinin küçümsenmesine yol açtı.
Peenemünde eğitim sahasında yetkili bir komisyon olan 1943, Mayıs ayında, FZG-76 ve V-2 (V-2) balistik füzesinin karşılaştırmalı özelliklerini duydu. Bir gösteri ve pratik çekim yapıldı. İki V-2'in piyasaya sürülmesi oldukça başarılıydı ve her iki FZG-76 fırlatılması da başladıktan birkaç saniye sonra patladı. Ancak füze fırlatması o kadar etkileyici göründü ki, bu kazalar bile Alman liderliğinin yeni silahlara olan güvenini sarsmadı. Komisyon seri üretimi mümkün olduğu kadar hızlandırmaya karar verdi ve her iki füzenin de kompleksin kullanılması önerildi. Seyir füzesine Fi-103 adı verildi, ancak resmi olmayan V-1 adı altında daha iyi tanındı. “V” (Almanca “fau”) “intikam silahı” Vergeltungswaffe anlamına geliyordu. Goebbel cihazı, Lübeck ve Hamburg’daki Amerikan-İngiliz havacılığının barbarca imhası için “misilleme” için olduğunu açıkladı.
Yılın Ağustos 1943’inden Temmuz 1944’e kadar olan mermilerin üretilmesi için bir program geliştirildi ve 24,5 bin adet V-1’in serbest bırakılmasını sağladı ve 1944’in aylık montajını Mayıs 5000 parçalarına getirdi. Ancak, Silahlar Bakanlığı böyle bir çalışma temposunu sağlayamadı. Nitekim, yalnızca aylık 3 bin V-1 kimya endüstrisi üretimi için 2 bin ton düşük oktanlı benzin ve 4,5 bin ton patlayıcı gerekliydi. Diğer gerekli malzemeler ve yarı mamul ürünler ile daha iyi anlaşma. Ayrıca, yalnızca Eylül ayında 1943 projeye daha fazla 150 ilavesi ve değişiklik yapmıştır.
Buna rağmen, 1943'in baharında, hızlandırılmış füze birimlerinin oluşumu başladı. Zintovititz test bölgesinde (Usedom Adası), Albay M. Wachtel'in komutasında bir 155 uçaksavar alayı kuruldu. Komplo düşünceleri için "uçaksavar" adı ve "Michael Wagner" ve "Martin Wolf" komutanının şifreli adları verildi. Alay, dört ateş ve iki yardımcı pil (bakım ve tedarik) içeren dört bölümden oluşuyordu.
Ekim 1939'ten itibaren İngiliz istihbaratları, roket silahları alanındaki Alman gelişmeleriyle ilgili verileri almaya başladı. Bilgi cimri ve dağınıktı, ancak muazzam yıkıcı gücün balistik ve seyir füzeleri üzerinde çalışmanın tam anlamıyla Almanya'da tam anlamıyla yürüdüğü sonucuna vardı. Testler Kuzey Denizi'ndeki bir yerde gizemli bir test sahasında gerçekleştirilmekte, İngiliz Kanalı kıyısındaki fırlatma pozisyonları hazırlanmakta ve tesislerde seri üretim yapılmaktadır.
Bilgi akışı yavaş yavaş arttı. Bunu, Polonya ve Fransa'dan gelen direniş grupları, esir generaller Griuvel ve Tom, Berlin Yüksek Teknik Okulu'nda çalışan faşizm karşıtı mühendis Hans Kummerov tarafından rapor ettiler. 15 Mayıs 1942'inci fotoğraf keşif Spitfire, Peenemünde'deki depolama ve hava sahasının ilk atışını yaptı. O zamandan beri, Usedom adası İngiliz istihbaratının incelemesinden çıkmadı.
İzcilerin zor çalışması, Hyden Operasyonu'nda Peenemünde'ye düzenlenen grev olan Ağustos 17'in 1943'ini oluşturdu. Luftwaffe'yi şaşırtmak için sekiz sivrisinek, yere hava yastığı radarları tarafından “körlenmiş” alüminyum folyoyu düşürdü, Berlin'e koştu. Onları takip eden 597 ağır bombardıman uçağı sadece "gizemli ada" ya uçtu. Baltıklar üzerinde devasa bir uçak kümesi bulup, sekiz sivrisinek yolunu takip eden Almanlar, başkentte büyük bir baskının beklendiğine karar verdi.
Moskito Berlin'e ulaştığında ve ışık ve işaret bombalarını düşürdüğünde, Alman komutanı gece savaşçılarının havaya kaldırılmasını emretti ve 160 gündüz savaşçıları da çekti. Karışıklık içinde kendi gece avcılarına saldırdılar, ardından uçaksavar topçularına katıldılar. İki saat boyunca, düşman uçaklarının katılımı olmadan Berlin üzerinden bir “hava savaşı” gerçekleşti. Bu arada, neredeyse 55 ve yüksek patlayıcı veya daha fazla 1600 ve kışkırtıcı bombalar Peenemünde'ye düştü. Baskın sonucu, 280 insanlar öldü. 732 depolama binalarından 50 ve işçiler için 80 kışlalarından 18, santral ve 39-20 sıvı oksijen üreten tesis tahrip edildi. İngilizler, 40 uçaklarını kaybetti.
Bu arada, İngiliz Kanalının hava fotoğrafçılığı daha da ilginç bilgiler getirdi. İki gün içinde, Kasım ayında 8'ten 10'e, başlangıç pozisyonlarının sayısı 19'ten 26'e yükseldi ve iki hafta sonra zaten 95 vardı. Peenemünde test sahasının birkaç fotoğrafını karşılaştıran kriptograflardan biri aynı pozisyonları buldu, ancak ray kılavuzları ile donatıldı. İngiliz istihbaratında Peenemünde-20 adı verilen kısa kanatlı, kabinsiz küçük bir uçak vardı.
Roket saldırısının başlamasından neredeyse bir yıl önce, iki yeni silah türünün - balistik füzeler ve "uçan bombalar" - ikincisi en tehlikeli olacağı belli oldu. 100 dışı bombardıman uçaklarıyla donanmış olan KG-111 filosundan yakalanan Alman pilotları, kanatlı mermilerin fırlatılmasıyla deney yaptıklarını söyledi. Havacılık Bakanlığı Bilimsel ve Teknik İstihbarat Daire Başkanlığı tarafından alınan raporda öncelikle bu tür silahların kullanılacağı belirtildi.
İngiliz komutası, insansız uçak ve rampa üreten işletmelerin bombalanmasıyla düşmanın planlarını engellemeye karar verdi. 5'ten 1943 Aralık ayında Amerikan ve İngiliz uçakları fırlatma alanlarını ve VW-1 roket depolarını bombalamaya başladı. Altı ay içinde, 52 36 fırlatma rampasından tamamen tahrip edildi ve 96 88 mermi deposunda tahrip edildi. Toplamda, Müttefik bombardıman uçakları, sahil yakınında bulunan roket hedeflerine 25 binden fazla sıralama yaptılar.
Ancak bundan sonra, İngilizler "kedi ve fare" oyununun kuma bomba atmalarını sağladığı için nefes alamadı. Almanlar bütün çabalarını küçük beton platformların inşasına yönlendirdiler. Haziran ayında 1944, istihbarat zaten bu tür nesnelerin 69 keşfetmişti. İngiliz istihbaratının analitik departmanları, montaj yapısının 6 metre bölümünün kılavuz raylarla kurulumunun sadece 48 saatleri gerektirdiğinden bile şüphelenmedi.
Aralık ayında 1943, İngiliz Hava Savunma Komutanlığı V-1'e karşı bir koruma planı geliştirme emri aldı. “İngiltere Savaşı” sırasında Londra'yı ve merkez İngiltere'nin sanayi şehirlerini kapsayan mevcut hava savunma sistemini yeniden düzenlemek gerekiyordu. Durum oldukça zordu: Sonuçta, yalnızca Tempes ve Spitfires XIV V-1 ile başarılı bir şekilde savaşabildi. Daha sonra, fazla ekipmanı onlardan çıkardılar, koruyucu boyayı yıkadılar ve astarı parlatmak için cilaladılar. Sadece bu durumda, 35 - 50 km / s hızındaki bir artışla, seyir füzeleri için gerçekten zorlu bir rakip haline geldiler.
6 Haziran 1944-th (kuzey Fransa'daki müttefik birliklerin inişinden birkaç saat sonra), 155-th "uçaksavar uçakları" alayının radyo operatörü şifreli bir şifre aldı. 65 Ordusu Birliği'nin merkezi, Albay Wakhtel'e alayını 12 Haziran ayında uyarması için emretti. Gent'ten Haziran'a kadar gelişmiş depolara giden 10, Fau-90 mermileriyle ilk 1 treni ile takip edildi. Wakhtel, füze seferlerini 20 numaralarına erteleme amaçlı. Yakıt ve pek çok malzemenin bulunmadığını ve prefabrik fırlatıcıların tam olarak hazır olmadığını bildirdi. Ancak komite rapora hiç dikkat etmedi ve Londra'daki 13 gecesi grevler için bir emir verdi.
Londra’nın sistematik bombardımanı döneminde, 13 Haziran’dan 5 Eylül’e kadar, 9017 roketleri İngiliz başkentinde ateşlendi, ancak bazı lansmanlar başarısız oldu. 2 hakkında bin V-1 başlangıçtan kısa bir süre sonra veya hedefe giden uçuş yolunda patladı. Başlangıçta, uygulamanın etkinliği çok yüksekti. 82% V-1, Londra'nın lansmanlarının ilk haftasında patladı, ancak ayın sonunda bu sayı% 60'e düştü.
Yeni bir silahla savaşmayı zorlaştırmak için Almanlar, bir "lansman" günü boyunca tüm kurulumlardan devasa salvolar ve tek rahatsız edici lansmanlar düzenledi. Çok az insan biliyor, ancak seyir füzelerinin uçuş irtifaları, 900-1000m'ye eşit, şans eseri seçilmedi. Füzeler ağır toplarla yenilgi hattının altından ve küçük kalibreli topçuların etkili yangın alanından geçti. Bu yükseklikte küçük boyutlu bir seyir füzesi radarlar tarafından yetersiz tespit edildi ve otomatik ve manuel uçaksavar savunma ve yangın kontrol cihazları için zor bir hedef oldu.
Savaş pilotları ayrıca küçük ölçekli bir hedefi yok etmek için, genellikle kötü hava koşullarında, büyük beceri ve önemli cesaret gerektiriyordu. 100 kg patlayıcı madde saldıran uçağa karşı ölümcül tehdidi baltaladığından, 800 m'den daha uzakta olan bir mesafeden baştan vurulması gerekiyordu.
Tüm bunlar, mermilerle alışılmadık alışılmadık yollara yol açtı. Kraliyet Hava Kuvvetleri'ndeki Fransız subaylardan biri olan kaptan Jean-Marie Maridor, Tempest'i yakından uçan bir rokete yönlendirdi ve kanat konsolu ile devraldı. Diğer pilotlar Maridor taktiklerini ve cesur 24-yaz pilotu General Charles de Gaulle'yi kabul etti, Onur Lejyonu Nişanı'nı sundu. Cesur pilot öldürüldü 4 Ağustos 1944, Ram, boş bir dalış dalışı V-1'i Rammed.
V-1'i küçük kollar kullanmadan tahrip etmenin farklı bir yöntemi de kullanıldı: Bazı Tempest pilotları, seyir füzesinin devrilmesine ve avcı jet pervanelerinin yardımıyla yere çarpmasına neden oldu. Bu yöntemler "uçan bombalara" karşı mücadelede zafer getirse de, pilotların çoğu önemli silahlar elde ederken standart silahlarla idare etti. En başarılılarından biri, filo komutanı T. Barry idi, onun hesabında 37 imha edilen seyir füzeleri vardı.
V-1 prefabrik rampaları, Müttefik bombardıman uçakları baskınlarından sonra kolayca restore edildi. Bu nedenle, Müttefiklerin çabalarına rağmen, 1944'in Haziran-Temmuz aylarında, V-1 baskınlarının yoğunluğu gözle görülür şekilde azalmadı. Bazı günlerde İngiliz Hava Kuvvetleri, 160 cruise füzelerine kadar devriye gezdi.
Bu problemi bir şekilde çözmek için, Amerikalılar zamanlarına hizmet eden B-17 uçağının hassas silahlar olarak hizmet ettiği duruma göre oldukça abartılı bir Örs planı geliştirdi. “Uçan kaleler” de, kabinin üst kısmı, iki mürettebat tarafından uçağın kaçmasını kolaylaştırmak, televizyon ekipmanı ve bir telsiz kumanda ve kontrol sistemi kurmak için kesildi. Patlayıcı yüklü B-17 patladıktan sonra, mürettebat uçağı kursa götürdü ve paraşüt bombacısını terk etti. B-17'in daha fazla kontrolü, paralel bir rotada uçan bir avcı ile gerçekleştirildi. 6000'in doruğundan, savaş pilotu hedefi tespit etti ve tanıdı, ardından radyo kontrollü bombardıman uçağı dalmaya başladı. Ağustos ayındaki 4 ve 6, Spracot, Watton ve Virzen bölgelerinde sağlam betonarme barınaklarla güvenli bir şekilde korunan hedefleri imha etti.
Temmuz ayının ikinci yarısından itibaren, füze üretimi ile ilgili tedarik üsleri ve fabrikaların bombalanması devam etti. Bir aydan kısa bir sürede, 20 büyük müttefik stratejik havacılık baskınlarını V-1 depolarına yaptı. 15000 uçakları roket endüstrisinin nesnelerine adanmış ve 48 000 ton bomba atılmıştır.
Saint-Ezerne'deki yeraltı füze deposuna, Fallerslebene'deki Volkswagen fabrikasına, Peenemünde'deki pilot fabrikasına ve Rüsselheim'daki Opel fabrikasına karşı yeni 6 ton bombaları “Tollboy” kullanıldı. Ancak, Almanya'daki sanayi tesislerine yapılan grevlerin seyir füzelerinin üretimi üzerinde ciddi bir etkisi olmamıştır. Üretim hızı daha da arttı. Öncelikle, Temmuz 1944’ten bu yana, Fow-1’in montajının Nordhausen’de hava baskınlarına zarar vermeyen bir yeraltı tesisi üzerinde yoğunlaştığı gerçeğinden dolayı.
İngiltere'nin füze savunma sistemi dört bölgeden oluşuyordu: savaşçıların kapladığı dış ve iç bölgeler, kıyı uçaksavar topçu bölgesi ve baraj balon bölgesi. Dış bölge, İngiliz Kanalı üzerinden İngiltere kıyılarına kadar olan hava sahasını içeriyordu. Dört ila altı Mustang Mk.III savaşçısı ve bir Spitfire Mk.KhIV orada gündüzleri devriye gezdi ya da geceleri uçağın 3-4'unu devriye gezdi. Ayrıca, yakalayıcılara yönelik olan radar devriyesinin 15 uzay aracı da buradaydı. Hafif uçaksavar silahları da uçan füzelere ateş etti.
1944 yazında, İngiliz nüfusunun füzelerden kaybedilmesi yaklaşık 21400 insanının öldüğü ve yaralandığı anlamına geliyordu. 25511 evleri tamamen tahrip edildi ve çok sayıda bina değişik derecelerde hasar aldı. Yalnızca yoğun nüfuslu bölgelerde ve banliyölerde binaların% 75'ine kadar acı çekti. “Mucize silah” ın yaratıcılarının “gurur duyabilecekleri” budur.
Müttefikler yaz saldırısının sonucu olarak başlangıç pozisyonu sistemi bırakmayan Almanlar, İngiltere'de V-1'i Fransa topraklarından başlatmayı reddetti ve 155'in uçaksavar füzesi alayını Hollanda'dan Almanya'ya yeniden kullandı. Yeni hedefler Anvers, Brüksel ve Liege şehirleriydi. V-1’i ilk kez Temmuz 8’te yapılan uçaklardan çıkarma savaşı, halihazırda kurulmuş olan hava savunma sistemini atlayarak İngiltere’ye çeşitli yönlerden saldırı yapmasına izin verdi. Üç hava grubundan yaklaşık yüz uçak gemisi kullanılmıştır.
Ocak ayındaki 14'e kadar, X-NUMX F-1945, bombardımanlarla İngiltere şehirlerinin çevresine tanıtıldı. Taşıyıcı uçak mürettebatı için bu kolay bir iş değildi. 1200-1 m yüksekliğinde denizin üzerinde işaretleme yapmayan gece uçuşları, sahil şeridinden 100-300 km uzaklıktaki fırlatma hattına ulaşarak, V-50 damping işlemi sırasında doğru bir seyir sağlayarak birkaç bin metre yüksekliğe ulaşmıştır. Aynı zamanda, radar istasyonlarına ve gece yakalayıcılara görünmez kalmak gerekir. Buraya kendi mermilerinizin mürettebat için temsil ettiği tehdidi eklemelisiniz: Hava limanlarına geri dönmeyen 60’li olmayan 1 ekiplerinden 77 roket fırlatma anlarında öldü.
Heinkels roket terörünü daha mobil hale getirse de, düzensiz hareket ettiler ve kullanımları nispeten küçüktü. İngilizler hala mermilerin yarısını vurmayı başardılar.
Bununla birlikte, Şubat ayındaki 1945’te Alman tasarımcılar V-1’in geliştirilmiş bir versiyonunu yarattılar. Batı Avrupa topraklarında Londra’ya yönelik üç temel fırlatma pozisyonu oluşturmayı başardılar. İngiliz istihbaratının tanınmasından sonra, ikisi tahrip edildi. Delft şehrinin yakınlarında bulunan üçüncü fırlatıcıdan Mart ayı boyunca başlandı.
Şubat ayında, 1945, Hitler, son andaki gizli "mucize silah" ın durumu Üçüncü Reich lehine değiştireceğini söyledi. Bu, Berlin'in düşüşünden sadece iki ay önce söylendi. Roket silahlarına ilişkin bahis açıkça başarısız oldu, ancak tekrar tekrar V-1'in üretimini artırma emri vardı ve bu da ayda 2000 kopyalarına düşürüldü. Yeni uçak gemilerinin jet bombacısı "Arado" Ag-234-2 olması gerekiyordu. Sert bir kavrama yardımı ile V-1'in çekilmesi ve başlatılması öngörülmüştür.
Alternatif olarak, merminin, roket taşıyıcısının gövdesinin üstündeki bir fırlatma rampasına monte edilmiş olması gerekirdi. Roket uzmanları, teknik belgeler, eşsiz prototipler ve en yeni ekipman, roket üretiminin tüm gücü ile devam ettiği Nordhausen'e boşaltıldı. Son mermi İngiltere topraklarına düştü 29 Mart 1945.
Sovyet ordusu komutanlığı, Fau-1'in Doğu Cephesindeki faşistler tarafından kullanılma olasılığını da dikkate aldı. İngiltere'deki ilk savaşın başlamasından sonra, Genel Merkez topçu komutanı N. Voronov'a Leningrad'ı ve diğer büyük şehirleri insansız araçlardan korumak için her türlü önlemi almasını emretti. 19 Temmuz 1944-go onaylandı ve Hava Savunma Kuvvetlerine "Uçak mermileriyle mücadele için ileri direktifler" e gönderildi. Leningrad hava savunma ordusunun sorumluluk alanındaki gerekli kuvvetlerin ve araçların tahsis edilmesiyle özel olarak geliştirilen bir plana göre, iki sektör oluşturuldu: kuzey batı ve güney batı. Ancak Doğu Cephesi'ndeki hızlı geri çekilme ve Nazi seçkinlerinin arzuları, en azından son olarak “sisli Albion” u cezalandırmak için V-1'in Sovyetler Birliği'ne uygulanmasını mümkün kılmadı.
Büyük bir yayılma (kabukları% 80'e kadar) hedef noktadan 6,5 km'den daha fazla bir mesafeye düştü) ve aralık düzeltmesi ve yanal yıkım nedeniyle amaçlanan yangının imkansızlığı Luftwaffe'nin V-1'e dayalı insanlı bir versiyon oluşturmasına neden oldu.
Obertshurtmbannführer SS Otto Skorzeny, tanınmış bir sabotajcı, terörist, geliştirici ve çeşitli gizli operasyonların sanatçısıdır ve en iyi Alman pilot Hanna Reich projenin ilham kaynağı olmuştur. Luftwaffe kurmay başkanı Günter Korten, özel bir filo olan KG 200'in komutanı Albay V. Baumbakh'a ayrı bir savaş eğitim grubu oluşturmasını emretti. Böylece, KG 200 içinde, 60 deneyimli pilotları ve Rechlin araştırma merkezinin test pilotlarını içeren bir "Leonidasstaffel" filosu kuruldu.
Danneburg'daki tesis, 175 V-1'i insanlı mermilere dönüştürdü. Otomatik stabilizasyon sisteminden çıkarıldılar ve basınçlı hava ile donatılmış kokpitli silindirlerin yerine kontroller ve minimum sayıda aletle, kanat aileronlarla donatıldılar. Fiili X -UMNX uçaklarının iniş kayaklı tek ve çift antrenman versiyonları yapıldı ve savaş versiyonu için şasi hiç tasarlanmadı.
Aynı zamanda, "Reichenberg" adı altında dört insanlı merminin birkaç örneği inşa edildi. Bunlar “Reichenberg I” - iki kanatlı, antrenmanlı, kanat açıklığı arttırılmış, titreşimli bir hava jet motoru olmadan (PUVD), “Reichenberg II”, PU-ATD'li, savaş ağırlık modelli “Reichenberg III” olan tek kişilik bir eğitimdir. parçalar ve iniş kayakları, "Reichenberg IV" - iniş kayakları olmayan bir savaş başlığı, PUVD ile.
Skorzeny ve Reich'in yerden gözlemlediği insanlı bir mermi "Reichenberg III" ün ilk testi felaketle sonuçlandı. Uçak gemisinden ayrıldıktan sonra, uçak bir süre belirli bir yön ve yüksekliğe sahipti ve sonra aniden düştü, ormanın arkasında kayboldu ve patladı. Me-163 ile uçma deneyimi olan Hanna Reich, kendini daha ileri testler yaptı.
Araştırma uçuşları sırasında “Reichenberg” in yetersiz uçuş verisine sahip olduğu ortaya çıktı. Dahası, diğer test pilotları tarafından not edilen serbest bırakılan kayakla iniş yaparken özellikle tehlikeliydi. Daha önceden planlanmış bir merminin planlanan ayrılmasını paraşütle yapmak mümkün olmadı, çünkü motor hava girişi doğrudan lambanın arkasına geçti. Bir mancınık gerekliydi.
Reichenberg’in başarısızlık testi sonuçları, Nazi liderliğinin tepesinde durmadı. Uçuş performansını arttırmak için, Porsche'ye, 109 hp gücüne sahip, tek kullanımlık bir turbojet motor "005-5000" geliştirilmesi için teknik bir görev verildi. Reichenberg IV insanlı merminin savaş örnekleri, eğitim ünitesine bile giren bina stoklarından aşağı inmeye başladı. Ancak, hiçbir zaman savaş kullanımlarına gelmedi.
Savaş yıllarında, Alman endüstrisi 20440'ten daha fazla cruise füzesi üretti (planlanan 60000'ten). Temmuz 1944 ile Mart 1945 arasında yalnızca X-NUMX V-10492 İngiltere'ye piyasaya sürüldü. Bunlardan, 1 Londra'yı vurdu, 2419 "uçan bombalar" diğer şehirlere düştü. 1112, Antwerp'te ve 8696'te Liege'de piyasaya sürüldü. Bu sayıdan 3141'e müdahaleciler tarafından vurulmuş olmasına rağmen, 1847 - uçaksavar topçuları, 1878 parçaları baraj balon kablolarına girdi ve 232 az teknik güvenilirlik nedeniyle uçmadılar, askeri ve politikacıların yeni bir savaş aracının büyük bir potansiyele sahip olduğu ortaya çıktı. .
Dünyanın ilk seri V-1 seyir füzelerinin savaş kullanımını özetlediklerinde, Üçüncü Reich liderliğinin ne askeri ne de siyasi beklentilerini karşılayamadıkları söylenebilir. Büyük Britanya'nın nüfusu üzerinde gerçekten güçlü ahlaki etkiye rağmen, özellikle de V-1 uygulamasının ilk döneminde, İngiltere'nin savaşı muzaffer bir sona erdirmek için gösterdiği kararlılık sarsılmadı.
Ancak tarih V-1, Almanya'nın teslim olmasıyla bitmedi. Savaşın sonunda yakalanan balistik ve seyir füzeleri, birkaç ton teknik dokümantasyon, fırlatma ekipmanı, üretim teknolojisi, ele geçirilen uzmanlar ve kazandıkları deneyim - kazananların en değerli kupasıydı.
Birçok ülke, askeri donanımın çeşitli alanlarındaki en son Alman gelişmelerini ordularının silahlandırmasına acilen test etmeye, değiştirmeye ve hızlı bir şekilde yerleştirmeye başladı. Bu silahlanma yarışına ilk katılan ABD oldu. Zaten 9 Haziran 1944, patlamamış V-1 parçaları, uçakla Reitfield hava tabanına teslim edildi. Uçak tasarımcıları grubu, acele seyir füzesinin bileşenlerini ve düzeneklerini acilen yeniden yapılandırdı ve sadece on yedi gün sonra merminin ilk gerçek modeli hazırdı. B-2 adı altında roketlerin seri üretimi “Cumhuriyet” şirketine ve titreşimli bir motorun üretimi - “Ford” şirketi olarak atandı. Savaşın sonuna kadar, Amerikalılar KUW-1200 "Lun" adı verilen 1 roketleri yaptılar, ancak onları kullanmak için zamanları olmadı. V-1’in gelişimi, Amerikalılar tarafından ellili yılların başında ağır kruvazörlerin ve büyük özel denizaltıların donatılması için seri üretime sokulan SSM-N-8 “Regulus I” idi.
Sovyetler Birliği bir yana kalmadı. Askeri uzmanlarımızın Fau-1 mermisinin savaş kabiliyetleri hakkında çok düşük bir görüşe sahip olmalarına rağmen, 1944'in sonunda, 51 uçak fabrikası No. 1, İngiltere'den ve bireysel parçalardan ve bileşenlerden alınan Fau-10 örneğine dayanan Alman roketinin bir analogunu oluşturmaya başladı. Polonya topraklarında bulundu. "1945X" adı verilen merminin testleri Ağustos 10 yılında yapıldı. XNUMXX cruise füzesinin daha istikrarlı bir şekilde geliştirilmesi, V.N. Chelomeya.
Alman mermilerinden yüksek operasyonel güvenilirlikte farklılık gösteren 10XH ve 16X değişiklikleri yapıldı. Ancak 1952'in sonunda, V-1'e dayalı seyir füzelerinin yaratılması üzerine çalışmayı durdurmaya karar verildi.
Kaynaklar:
Orlov A. Üçüncü Reich'in Gizli Silahı. M.: Bilim, 1975. S.71-76.
Khvoschin V. Mermi V-1 // Anavatanın Kanatları. 1995. №5. C. 20-23.
Kozyrev V. Kozyrev M. Alman Mermileri // Anavatanın Kanatları. 2001. №3. C. 24-26.
Gorozhanin S., Muratov M. Fizeler “Reichenberg” // Anavatanın Kanatları. 1994. No 3. S.47-48.
Kuznetsov K. Jet, İkinci Dünya Savaşı'ndan silahlar. M: Yauza, Eksmo, 2010. C. 159-164.