Bölüm 126: Apansız
Karşı kıyıda bir çiçek; yedi renkle açıyor; onun isminin anlamı Ölümsüzlüğe Yükseliş.
Ç.N: Diriliş Zambağı ismi çincede bir budist kavramı olan ‘Pamarita’yla ilgili bir referans içeriyor. Anlamı ise diğer kıyı.
FN: Sağolasın reyiz kültürlendik.
Dünyadaki bütün Diriliş Zambakları güçlü birinin hayatıyla beslenir, o kişinin kanıyla sulanır. Sonuç olarak sayısız mistik irade yoğunlaşır, tek renkten yedi renge kadar yaşar.
Meng Hao üç renkli Diriliş Zambağı tarafından etkilenmişti. Şu an karşısında ise dört renkli bir Diriliş Zambağı duruyordu. İçinde karmaşık duygular yükselmişti. Bu çiçeğin bir zamanlar tıpkı onun gibi bir Gelişimci olduğunu net bir şekilde hissedebiliyordu.
Bu Diriliş Zambağını görür görmez, üç renkli Diriliş Zambağı Meng Hao’nun kafasından dışarı çıktı ve hoş bir üç renkli Diriliş Zambağı şekline büründü. İleri geri sallanıyordu. Taç yaprakları ağlamak istese de yapamıyormuş gibi görünen şeytani bir surat şekline bürünmüştü. Sanki hayatını hatırlayıp ağlamak istiyormuş, ama aynı zamanda bunu yapmak istemiyormuş gibiydi.
Meng Hao’nun karşısında duran dört renkli Diriliş Zambağı yavaş yavaş salınmaya başladı. En sonunda, Meng Hao bu çiçeğin tepesinde duran beyaz cübbeli bir adamın sönük görüntüsünü fark etti. Adam orada sessizce duruyordu ve figürü belirsiz olsa da, doğrudan Meng Hao’ya baktığı anlaşılıyordu.
Meng Hao ve adam tıpkı bir nehrin karşı kıyılarındaymış gibi bir süre bakıştılar. Uzun bir sürenin ardından beyaz cübbeli adam en sonun iç geçirdi. Sağ elini kaldırdı ve onu salladı. Bunun üzerine adamın yanındaki kumda parlak bir kapı ortaya çıktı.
Aynı kaderi paylaşan insanların birbirleri için işleri zorlaştırmasına gerek yoktu. Bu parlak kapı dördüncü matrisin çıkışıydı.
Bu parlak kapı ortaya çıktığı anda, beyaz cübbeli adam ortadan kaybolmuştu. Ardında bıraktığı tek şey yavaş yavaş ileri geri salınan dört renkli Diriliş Zambağıydı. O, ağlamak istiyor ama aynı zamanda da bunu yapmak istemiyor gibiydi.
Meng Hao bir süre sessiz kaldı. Ardından, ellerini kenetledi ve saygıyla başını eğdi. Bunun ardından kafasını kaldırdı ve karmaşık bir ruh haliyle parlak kapıya doğru yürüdü. Meng Hao’nun etrafındaki dünya parçalanmaya başladı, ardından tekrar bir araya geldi. O anda kendini yoğun ruhsal enerjiyle dolu bir yerde, bir platformun üstünde buldu.
İlerisinde beşinci matris ve Li Daoyi vardı. Diğer herkes dördüncü matriste Meng Hao’nun arkasında kalmıştı. Dördüncü matrisi on günden az bir sürede geçmek Miras Turnuvaları tarihinde hiç görülmemiş bir şeydi. Meng Hao bu dördüncü matrisi tarihte benzeri bulunmayan bir hızla geçmişti!
Dışarıdaki insanlar Meng Hao’nun bu performansı karşısında şaşkınlığa uğramıştı. Herkes kan ekranlarındaki Meng Hao’nun belirsiz figürüne afallamış bir şekilde bakıyordu. Bu inanılması güç bir şeydi.
“Yedi gün! Bu herif dördüncü matrisi yedi günde tamamladı! Bunu nasıl yapabildi? Kan Ölümsüzü Miras turnuvaları tarihinde böyle bir şey hiç görülmemişti!”
“Dördüncü matristeki performansıyla, şu an diğerlerini tamamen saf dışı bıraktı! Şu an önünde sadece Li Daoyi kaldı! Eğer beşinci matrisi de tamamlarsa, Kan Ölümsüzünün Mirasını elde edemese bile Güney Diyarında oldukça ünlü biri haline gelecek.”
“Bu herif nereden geldi? Onun belli bir geçmişi olmadığına inanmıyorum… Yoksa… Yoksa Siyah Elek Tarikatından mı? Ne de olsa yedi Kan Ölümsüzü Miras bölgeleri açıldığında, Siyah Elek Tarikatı hiçbirinde yüzünü göstermemişti!”
Bu kargaşanın içinde, meditasyona oturmuş olan Tuhaf Song, Meng Hao’nun belirsiz figürüne bakıyordu. Bu sadece onun için geçerli değildi. Mor Felek Tarikatından Wu Dingqiu, Altın Ayaz Tarikatından Zhao Shanling ve hatta Tek Kılıç Tarikatından Zhou Yanyun ve Chen Fan da dikkatle Meng Hao’yu izliyordu.
Tabii ki, onların hiçbiri şimdiye kadar gördükleri her insanı hatırlamaya muktedir değillerdi.
Meng Hao’ya bakan Wang Tengfei’nin elleri sıkıca birbirine kenetliydi. Onun da Meng Hao’yu tanımasına imkan yoktu ve zaten onun ilgisi daha çok kardeş Wang Lihai üzerindeydi.
Li Klanından gelen iki yaşlı Gelişen Ruh Gelişimcisinin yüzleri asıktı. Meng Hao’nun biraz tehdit unsuru oluşturduğu hissiyatına kapılmaya başlamışlardı.
Dış dünya, Meng Hao’nun dördüncü matrisi yedi günde geçmesiyle çalkalanırken, o meditasyona oturmuş, gök ve yerin sınırsız ruhsal enerjisini mümkün olduğunca hızlı bir şekilde özümsemeye çalışıyordu. İkinci Tao Sütununun dış hatları daha da belirgin hale gelmişti. Tabii ki Mastifi de hızlıca ruhsal enerji özümsüyordu. Kısa sürede artık bir insan boyutuna ulaşmıştı. Bacaklarını çaprazlayarak oturmuş olan Meng Hao’nun yanında dururken oldukça korku verici bir görüntü oluşturuyordu.
Vücudunu, hatta yüzünü tamamen kaplayan kalın, kan renginde bir kürke sahipti. Bu kürkün içinde net bir şekilde belli olan kan kırmızısı gözleri soğuk ve kana susamış bir şekilde parlıyordu. Pençeleri birer uçan kılıç kadar keskindi, gökleri ve yeri yırtabilir gibiydi. Ağzını açtığında göze çarpan ilk şey uzun, keskin dişleriydi, yaşayan herhangi bir varlığı parçalamaya muktedir gibi bir havası vardı.
Meng Hao dördüncü matristen çıktıktan sonra sekiz gün boyunca meditasyona devam etti. En sonunda hava yarıldı ve içinden Wang Lihai çıktı. Bunun ardından Wang Lihai Meng Hao’yu görünce şaşkınlık geçirdi. Li Daoyi’nin ardından dördüncü matristen ilk çıkacak kişinin kendisi olacağını tahmin etmişti. Bu dördüncü matrisi yarım ayda geçmesi dış dünyayı sallayacaktı. Fakat onun tüm havası Meng Hao tarafından çalınmıştı.
Bir anlığına Meng Hao’ya dikkatlice baktı, ardından bacaklarını çaprazlayarak meditasyona oturdu. Üç gün geçtikten sonra Song Jia da dördüncü matristen çıktı. Bir anlığına sendeledi, ağzından kan sızdı. Hemen bacaklarını çaprazlayarak oturdu ve nefes egzersizlerine başladı.
Meng Hao gözlerini açtığında mekandaki ruhsal enerji artık dağılıyordu. Bir anlığına kendi kendine mırıldandı. İkinci Tao Sütununun dış hatları neredeyse tamamen şekillenmişti. Eğer ruhsal enerji yoğunluğu en baştaki gibi kalsaydı, bu Tao Sütununu tamamlaması sadece yarım ay civarı sürecekti.
Ama ruhsal enerji şu an zayıflaşmıştı ve yenilenmek için zamana ihtiyacı vardı.
“Yetkin Temel…” Meng Hao’nun Yetkin Temele karşı olan arzusu bir kez daha kabardı.
Aniden, Mastif kafasını yukarı doğru kaldırdı ve etkileyici bir kükreme koparttı. Meng Hao’nun yanı sıra platformda bulunan diğerleri aniden ona doğru bir bakış attı.
Ona baktıklarında gördükleri şey, aurasının gittikçe güçlendiğiydi. Vücudu aniden üç metre kadar uzamıştı. Şu anki görüntüsü oldukça korku verici bir hal almıştı. Böylesine bir büyüme zaten yeterince hayret verici olsa da, sadece bu kadarla kalmadı. Bacaklarında çok sayıda kan renginde kemik çıkıntıları belirdi ve dişleri o kadar büyüdü ki onları görmek için artık ağzını açmasına gerek yoktu. İnsan ona tek bir bakış atınca kalbi güm güm atmaya başlıyordu.
Gelişim Merkezinde de gürleme sesleri vardı. Bir anda, artık Temel Kurulum aşaması aurası değil… Nüve Formasyonu aşaması aurası yaymaya başladı!
Dış dünyadaki kalabalıklar bir kez daha sarsıldı.
“Nüve Formasyonu!! Bu herifin Kan Mabudu Nüve Formasyonuna ulaşan ikinci Kan Mabudu oldu!”
“Görünüşe göre Li Daoyi’yi zorlayabilecek tek kişi o gibi! Kim bu herif…”
Meng Hao Mastifin korkunç görünüşüne ve şok edici aurasına baktı ve kalbinden iç geçirdi. Bu köpek sadece burada var olabilirdi ve dışarı çıkartılamazdı. Eğer bu mümkün olsaydı, aralarında gelişen arkadaşlık ilişkisiyle birlikte, Meng Hao Gelişim Dünyasında kendini artık daha güvende hissedebilirdi.
“Ve hala büyümesini tamamlamadı…” diye düşündü Meng Hao, gözleri parlıyordu. “Onu buradan çıkartmanın tek yolu Kan Ölümsüzünün Mirasını elde etmek.” Mastifi okşamak için uzandı. Diğerleri onun vahşi ve acımasız olduğunu düşünebilirdi, ama Meng Hao’nun gözünde o son derece sevimliydi. Meng Hao onu okşarken, tıpkı küçükken yaptığı gibi mırıldanma sesleri çıkartıyordu. Bunun ardından Mastif karnının üstüne yattı ve tıpkı küçükken olduğu gibi sevimli bakışlar atarak Meng Hao’nun elini yaladı. Eskisine göre tek fark, artık dilinin Meng Hao’nun elinin boyutuna ulaşmış olmasıydı.
O, bu dünyadaki her şeye karşı vahşi bir tutum sergileyecek gibi görünüyordu, ama Meng Hao için, ne olursa olsun o daima böyle kalacaktı. Onu okşayacak, elini yalamasına izin verecek ve her şey huzur dolu olacaktı.
“Aslında, Kan Ölümsüzünün Mirasını pek umursamıyorum, ama bu Kan Mabudunu yanımda götürmek için savaşacağım…” Meng Hao elini kaldırdı ve gözleri alevlendi. Yavaşça ayaklandı. Artık buradaki ruhsal enerji zayıf olduğundan, burada daha fazla zaman harcamaya gerek yoktu. Toplam üç aylık bir zamana sahipti ve bunun yarım ayını harcamıştı. Hemen uzun adımlarla yürüdü, Mastif de onu takip etti. Dış dünyadaki izleyicilerin bakışları eşliğinde, bu ikili beşinci matrise doğru uçtu.
Şimdiye kadar sadece Li Daoyi beşinci matrise giriş yapmıştı. Meng Hao oraya girdiği anda, kadim bir ses çınladı.
“Bu boşluğun matrisi, diğer bir deyişle “Boşluğun Sonu.” Burada on binlerce ruhun üzerinde bir mühür şekillendirmiş olan kan rünleri var; aydınlanma kazan ve bunu kır. Eğer kırabilirsen, Mirasla birlikte onu da elde edebilirsin. Ama Mirası elde etmekte başarısız olursan silinecek.”
“Bu matris fazlasıyla zordur, bu yüzden Kan Mabudu istediği zaman ayrılmayı seçebilir. Fakat, Miras yarışmacısı sonuna kadar savaşmak zorunda, bu onun ölümü anlamına gelse bile.”
Bu ses yankılanırken, Meng Hao’nun karşısında yeni bir dünya şekillendi. Özelliklerine bakılırsa, bu bir dağdı. Dağın zirvesinde ise devasa bir dikili taş vardı. Dikili taşın yanında ise sadece Kan Mabutları tarafından kullanılabilecek parlak bir kapı vardı.
Bu dikili taş kan renginde büyülü sembollerle doluydu. Bu semboller titreşiyor, anlamak için aydınlanma gereken bazı Tao’lar içeriyor gibilerdi.
Meng Hao bu dünyada belirdiği anda, kendini dağın zirvesinde, dikili taşın yanında bulmuştu. Yanındaki Mastif etrafı ihtiyatlı bir şekilde kolaçan ediyordu.
Dikili taşta yer alan büyülü sembollere bakan Meng Hao’nun gözlerinde düşünceli bir ifade vardı. Aynı zamanda yüzünde hayret belirtileri ortaya çıkıyordu. Kan Ölümsüzü Miras bölgesinde daha önce başına gelmeyen bir şey oluyordu. Depolama çantasına vurarak Bahar ve Güz ağacını çıkarttı. Onu eliyle iyice kavradı.
Fakat, aniden Bahar ve Güz ağacını özümseyecek gücü kalmamıştı. Görünüşe göre beşinci büyü matrisinde ağaçtan tamamen koparılmış gibiydi. Meng Hao’nun ifadesi bir kez daha titreşti.
Daha bir şey yapamadan, vücudu titremeye başladı ve bir ağız dolusu kan tükürdü. Bu kan siyahtı ve daha yere ulaşamadan üç renkli Diriliş Zambağına dönüştü. Onun taç yapraklarındaki hem ağlayan hem de ağlamayan surat, doğrudan Meng Hao’ya bakıyordu.
Meng Hao’nun yüzü iyice soldu, ve gözlerinin içinde üç renkli taç yaprakların oluşturduğu surat belirdi. Vücudu daha da şiddetli sallanmaya başladı ve keskin bir acı tüm vücuduna yayılarak ona bilincini kaybetme tehdidi oluşturdu. Meng Hao iki büklüm olurken vücudundaki zehir bir kez daha alevleniyordu.
“Zehri daha yarım ay önce volkanda baskılamıştım…” diye düşündü, gözlerini açık tutmaya çabalıyordu. Sürekli kendine bayılmaması gerektiğini tekrarlıyordu; eğer beşinci matrisin içinde bilincini kaybederse, bu öldüğü anlamına gelecekti.
Aslında, bu zehrin alevlenmesi beşinci matrisle değil, dördüncü matrisle alakalıydı. Dört renkli Diriliş Zambağını gören zehir canlanmıştı ve bu da alevlenmeye neden olmuştu.
Meng Hao’nun vücudu terden sırılsıklam olmuştu ve tüm vücudu tarif edilemez bir acıyla yıkanıyordu, bu acı onun an itibariyle her yönden bir ölümlüye benzemesine neden oluyordu. Meng Hao yüzünü sersefil bir şekilde burktu ve dişlerini inatçı bir şekilde sıktı.
Mastif neler olduğunu anlamamıştı, ama Meng Hao’nun bu halini görünce endişeli bir şekilde inlemeye başlamıştı. Ve tam o sırada, dağın aşağısından aniden çok sayıda kükreme sesleri gelmeye başlamıştı.
O anda, dağın aşağısında bir figür yığını belirdi. Onlar eski püskü elbiseler giyen, barbara benzeyen insanlardı. Boyları uzundu ve gözlerindeki zalimane bakışlarla dağın zirvesine doğru ilerliyorlardı.
Hızlarına bakacak olursak, dağın zirvesine ulaşmaları bir kaç nefeslik süre alacaktı. Meng Hao’nun yüzü soluktu ve vücudu titriyordu. Bu seferki alevlenme öncekilere göre çok daha şiddetliydi. Elini kaldırmaya bile dermanı yoktu. Tek yapabildiği şey ona doğru hücum eden devasa insan grubuna doğru gözlerini dikmekti.
//Meng Hao’nun Kan Mastifi