"Okumak benim için kaçış, huzur, avuntu ve bir seçim yapma coşkusuydu; salt okumanın verdiği hazzı, keyfi tatmak adına, bir yazarın sözcükleri kafanızın içinde yankılanırken sizi kuşatan o güzelim dinginliği duymak için okumak..."
Zaman bi bezirgân, ölüm alır, ölüm satar. Gecede ve gündüzde, gençte ve yaşlıda, iyide ve kötüde hep budur yaptığı. İnsan gaflete kapılıp zamanı öldürdüğü için yapar bunu. Bir intikam alır gibi. Ve zamanlar öldükçe ölümün zamanı gelir. Kaçışı olmayan, kurtuluşu bulunmayan andır o. Bir yerde susmak gibi; bir yerde konuşmak kadar... Ebedî hakikatin ta kendisidir ölüm. Her başa gelecek ve tek başına olacak. (141)
Niçe'nin intihar etmeye eğilimli olduğunu gösteren mektuplarını kendi gözleriyle görmüştü.Bunu gizliyor olabilir miydi? Yoksa intihara zaten kararlı olduğu için mi şu anda ümitsizlik taşımıyordu? Breuer daha önce de böyle hastalar görmüştü.Tehlikeliydiler.İyileşmiş gibi görünürlerdi,hatta bir bakıma iyileşirlerdi de;melankolik durumları hafiflerdi;bir kez daha yer,içer ve gülerlerdi.Ama bu iyileşme aslında ümitsizlikten kaçmanın yolunu artık bulduklarını gösterirdi:Ölüme kaçış.Niçe'nin planı bu muydu?Kendini öldürmeye kararlı mıydı?
Doğum günüm yaklaşırken vaktimin büyük kısmını pencerenin önünde, dışarıdaki insanları izleyerek geçiriyordum. Hızlanarak, yavaşlayarak, türlü sesler çıkararak ve bir yerlere bakarak yaşayıp gidiyorlardı. Bir gün onlardan biri haline geleceğimi düşünmek beni hasta ediyordu. Ne yazık ki bundan kaçış yoktu. Zaman acımasızdı ve ben hızla yaşlanıyordum.
“Bunlara katlanabilirsin,”dedi çocuk.”Ya da kaçabilirsin. Belki de şansın yaver gider ve bundan sonrasını mutlu yaşayarak geçirirsin. Neler olacağını yalnızca Tanrı biliyor. O da olacakları asla söylemiyor.”