Aydınlanma çağı düşünürü Alman filozof Immanuel Kant'ın etik anlayışı, kategorik ahlak yasası ve özgür iradeye dayanır.
Evrensel bir ödev ahlakının varlığını savunan Kant, insanların normlara her şartta uymalarının gerekliliğinden bahseder. Ahlakın kaynağının tecrübe olamayacağını düşünen Kant, insanlarda bir iyilik iradesi olduğunu ve bu iradenin temelinde menfaat olmaması gerektiğini savunur. Ona göre insanlar bu iradeyi tecrübeden değil, numenden kazanır.
Ahlaki eylemlerde bireyin niyetinin önemini vurgulayan Kant, bir eylemin ahlaki olabilmesi için, eylemin yapılış amacının, kategorik ahlak yasasına uygun bir şekilde hareket etme arzusu ve iradesini içermesi gerektiğini savunur.
Deontolojik ahlak yaklaşımının temsilcisi olan Kant'ın ahlak felsefesinde, bir eylemin yararından söz edebilmemiz için eylemin iyi niyetle gerçekleştirilmiş olması gerekir.
Kant'ın kategorik ahlak yasası, evrensel ve koşulsuz bir ahlaki yasayı ifade eder. Kant’a göre ahlaki prensipler, evrensel olarak geçerli olmalıdır ve herkes aynı kategorik ahlak yasasına uymalıdır.