“E-evet, benim!” Bayan Chen ağladı. “Ama tablete yazmadım! Neden kendi çocuğuma lanet okuyayım? Ben——”
“Aslında bunu uyanıkken yapmazdın, ama uyurken bu mutlaka doğru değil.”
Chu Wanning konuşurken anma tabletini almak için elini kaldırdı ve ruhsal enerjiyi avucuna yönlendirdi. Aniden, tabletten kan donduran çığlıklar yükseldi, hemen ardından tabletten damlayan kanın ağır, iltihaplı kokusu geldi.
Chu Wanning’in gözleri soğuk ve deliciydi, sesi sertti, “Kibirli kötü ruh, bu kadar başıboş koşmaya cüret ediyor!”
Avucunda toplanan ağır ruhsal güce karşı, tabletin üzerindeki yazılar, çığlıklar atarak yavaş yavaş geri çekilmek zorunda kaldı. Kısa sürede soldu ve sonunda tamamen ortadan kayboldu. Chu Wanning solgun, ince parmaklarıyla sıktı ve tüm anıt tablet paramparça oldu!!
Arkadan izleyen Chen ailesi şaşkına döndü. Shi Mei bile şaşkına dönmüştü.
“Ne kadar etkileyici” diye nefes vermekten kendini alamadı.
Mo Ran da içten içe nefes vermekten kendini alamadı, ne kadar gaddar.
Chu Wanning’in yüzü hafifçe onlara döndü. Zarif yüz hatları ifadeden yoksundu ama yanağına sıçrayan birkaç kan lekesi vardı. Chen ailesiyle konuşmadan önce parmak uçlarındaki kanı incelemek için elini kaldırdı. “Bugün hepiniz avluda kalın, hiçbir yere gitmeyin.”
Tabii ki hiçbiri bu gösteriden sonra itaat etmekten başka bir şey yapmaya cesaret edemedi ve hemen cevap verdi, “Evet! Evet! Daozhang’ın her talimatına uyacağız!”
Chu Wanning yüzündeki kan lekelerini kayıtsızca silerek tapınak odasından çıktı. Madam Chen’i işaret etmek için parmağını kaldırdı. “Özellikle sen. Hiçbir koşulda uykuya dalma. O şey sahip olabilir, ne kadar uykulu olursan ol uyanık kalmalısın.”
“Evet evet evet evet!” Madam Chen defalarca kabul etti, sonra bir miktar tereddütle ağlayarak sordu, “Daozhang, o zaman oğlum… o… güvende mi?”
“Şimdilik.”
Bayan Chen boş boş baktı. “Şimdilik mi? Her zaman değil mi? O-o zaman oğlumu güvende tutmak için ne yapılmalı?”
Chu Wanning, “İblisi yakala” dedi.
Madam Chen paniğe kapılmış endişesiyle tavırlarını unuttu ve nezaketi bir kenara atarak acilen sordu, “Peki Daozhang onu tam olarak ne zaman ele geçirmeyi planlıyor?”
“Şu anda.”
Chu Wanning’in bakışları Chen ailesini taradı. “Hanginiz kırmızı tabutun çıkarıldığı yeri tam olarak biliyor? Yol gösterin.”
En büyük oğlunun karısının soyadı Yao’ydu. Kadın olmasına rağmen uzun boylu ve yakışıklıydı. Yüzünde de korku vardı, ancak diğerlerine kıyasla nispeten sakindi ve hemen teklif etti, “O yeri merhum kocam ve ben seçtiğime göre yeri biliyorum. Daozhang’a ben rehberlik edeceğim.”
Üçü, tüm yol boyunca kuzeye doğru ilerleyerek Chen-Yao’yu takip etti ve hızla Chen’ler tarafından satın alınan arsaya ulaştı.
Alan zaten kordon altına alınmıştı. Bitkiler karanlıktı ve fazla büyümüştü ve kilometrelerce ötede kimse yoktu. Kuş ve böcek sesleri bile olmadan tamamen sessizdi.
Dağın yarısında, alan aniden bir açıklığa dönüştü. Chen-Yao, “Üç onurlu Daozhang, burası yer.” dedi.
Kırmızı tabutun çıkarıldığı yerde bir mezar-bastırma kayası vardı. Mo Ran bunu görünce gülmeye başladı. “Bu boktan taş ne işe yarayacak? Amatörlerin işi olduğu açık, bir kenara at onu.”
Chen-Yao endişeliydi. “Ama kasabadaki Bay, içerideki şeytani yaratığın kötü ruhu dışarı çıkmasını engellemek için bastırdığını söyledi.”
Mo Ran alaycı bir şekilde gülümsedi. “Bu Bay kesinlikle şimdiye kadar etkili oldu.”
“…” Chen-Yao, “At, at, at, at!” dedi.
Chu Wanning soğuk bir şekilde “Gerek yok” dedi. Tianwen aramaya cevap verirken parmak uçları altın renginde parlayarak elini kaldırdı. Söğüt asmasının tek bir hareketi ve kaya parçalara ayrıldı! Chu Wanning, ifadesiz bir şekilde enkazın arasında durmak için yürüdü ve bir kez daha tehdit edercesine elini kaldırdı. “Ne için saklanıyorsun? Kalk!”
Aşağıdan garip bir ‘geh geh’ sesi geldi. Aniden, yerden on iki fit yüksekliğinde tahta bir tabut fırlayarak her yere toprak saçtı ve tozları uçuşturdu.
Şaşıran Shi Mei, “Bu tabutun çok ağır şeytani enerjisi var!”
Chu Wanning, “Geri çekil” dedi.
Tianwen sıkıca kapatılmış kırmızı tabuta ters bir vuruşla vurdu ve kıvılcımlar saçtı. Bir an sessizlik oldu, ardından tabutun kapağı yarılarak açıldı ve yoğun duman dağılırken içindeki nesne ortaya çıktı.
Tabutun içinde tamamen çıplak bir adam vardı. Düz bir burnu ve yakışıklı yüz hatları vardı ve derisinin kağıt gibi solgun beyazlığı olmasaydı, sadece uyuyormuş gibi görünecekti.
Mo Ran’ın bakışları adamın belinin altına odaklandı, ardından gözlerini kapatıyormuş gibi yaptı. “Aiya, kokmuş ahmak pantolon giymiyor.”
Shi Mei: “…”
Chu Wanning: “…”
Chen-Yao şaşkınlıkla seslendi, “Koca!” Hiç düşünmeden tabuta doğru koşmaya başladı. Chu Wanning onu tutmak için uzandı ve kaşını kaldırarak sordu, “Bu senin kocan mı?”
“Evet! O benim kocam!” Chen-Yao hem korku hem de kederle sarsıldı. “Nasıl bu hale geldi? Onu mutlaka ata mezarına defin kıyafetleri içinde defnettik, nasıl oldu da…”
Bitiremeden acı içinde göğsünü döverek ağlamaya başladı. “Bu nasıl olabilir! Çok zavallı——çok sefil! Kocam…kocam!!”
Shi Mei içini çekti. “Bayan Chen, lütfen kederinizi bastırın.”
Chu Wanning ve Mo Ran ağlayan kadını görmezden geldi; Chu Wanning insanları nasıl teselli edeceğini bilmiyordu ve Mo Ran’ın konuşacak merhameti yoktu. İkisi tabutun içindeki cesede baktılar.
Mo Ran, önceki yaşamında bunu zaten yaşamıştı ve bu yüzden neyin geleceğini az çok biliyordu. Ama yine de üzerine düşeni yapması gerekiyordu, bu yüzden çenesini okşayarak, “Shizun, bu cesette şüpheli bir şeyler var,” dedi.
Chu Wanning: “Biliyorum.”
“…”
Mo Ran başlangıçta, doğrudan Chu Wanning’in önceki yaşamdan orijinal açıklamasından ve analizinden koparılmış bir konuşmanın tamamını planlamıştı. Bu hayatta onu çıkarmak ve Chu Wanning’e bir şok vermek istemişti, ama gelişigüzel bir “biliyorum” atacağını kim düşünebilirdi?
Bir öğretmen olarak öğrencilerini kendi düşüncelerini söylemeye teşvik etmesi ve bunu yaptıkları için övgü ve ödül vermesi gerekmiyor muydu?
Mo Ran pes etmiyordu. “Biliyorum”u duymamış gibi yaptı ve devam etti. “Bu cesette çürüme belirtisi yok. Chen-gongzi yarım aydan fazla bir süre önce öldü; bu tür bir ortamda, çoktan iltihaplanmaya ve irin sızdırmaya başlamış olmalıydı ve şimdiden vücudunda bir ceset sıvısı tabakası birikmiş olmalıydı. tabut. Bu ilk nokta.”
Chu Wanning ona soğuk bir ‘devam edebilirsin’ bakışı attı: “…”
“Saniye.” Mo Ran etkilenmedi ve Chu Wanning’in önceki yaşamdan açıklamasını okumaya devam etti. “Bu kırmızı tabuttan çıkan şeytani enerji, açılmadan önce çok güçlüydü, ancak açıldıktan sonra tersine kayboldu. Ayrıca, cesedin kendisinde neredeyse hiç şeytani enerji yok ki bu da oldukça anormal.”
Chu Wanning: “…”
“Üçüncüsü, tabutun açıldığı andan itibaren rüzgarda tatlı bir koku olduğunu fark ettiniz mi?”
Koku çok hafifti, dikkatli bir şekilde dikkat edilmeden kimse onu fark edemezdi. Mo Ran’ın sözleriyle Shi Mei ve Chen-Yao, havada gerçekten de hafif bir tatlı koku olduğunu fark ettiler.
Shi Mei, “Haklısın” dedi.
Chen-Yao burnunu çekti, yüzü renk değiştirdi. “Bu koku…”
Shi Mei, “Bayan Chen, nedir bu?” diye sordu.
Chen-Yao o kadar korkmuştu ki sesinin tonu bile değişti. “Bu koku kayınvalidemin gizli tarifi, Yüz Kelebek Kokusu!”
Bir an kimse konuşmadı. Tapınak odasındaki anma tabletinde yazan “Chen-Sun Klanı’nın Yaşayan Kişisi tarafından Dikildi” satırı gözlerinin önünde belirmiş gibiydi.
Shi Mei, “…Bütün bunlar gerçekten Madam Chen’in işi olabilir mi?”
Mo Ran, “Bu pek olası değil” dedi.
Chu Wanning, “Değil” dedi.
İkisi hemen hemen aynı anda konuştular, sonra birbirlerine baktılar. Chu Wanning’in ifadesi sabit kaldı. “Düz devam et.”
Mo Ran alçakgönüllülükle konuştu. “Bildiğim kadarıyla, Chen ailesi servetini Madam’ın eşsiz Yüz Kelebek Kokusu’ndan kazandı. Tarifi gizli tutulur ama bitmiş ürünü elde etmek zor değil. Kelebek Kasabasındaki her on kızdan beş altısı bunu takar Ek olarak, bunu önceden inceledik ve görünüşe göre Chen-gongzi annesinin Yüz Kelebek Kokusunu da oldukça beğenmiş ve banyo yaparken sık sık banyo suyuna karıştırmış, bu yüzden vücudunun bu kokuyu taşıması hiç de garip değil. Garip olan şu ki…”
Konuşurken kafasını tabuttaki çıplak adama doğru çevirdi.
“Öleli yarım ay oldu ama bu koku sanki yeni sürülmüş gibi taze. Haklı mıyım Shizun?”
Chu Wanning: “…”
“Eğer haklıysam beni biraz övebilir misin~”
Chu Wanning: “Mm.”
Mo Ran güldü. “Sözcükleri boşa harcamaktan gerçekten hoşlanmıyorsun.”
Chu Wanning onu yakalayıp hızla birkaç adım geri çekerken bir cüppe telaşı içinde kaybolmadan önce iki kez kıkırdadı. Tianwen elinde parlak altın renginde parlıyordu, ateş ışığı dans ediyordu.
“Dikkat.”
Havadaki Yüz Kelebek Kokusu aniden yoğunlaştı, koku havayı doldururken beyaz bir sis belirdi ve ürkütücü bir hızla yayıldı. Tüm alan neredeyse anında bir sis denizine dönüştü, o kadar yoğun ki insan kendi elinin parmaklarını bile göremiyordu!
Mo Ran’ın kalbi karıştı.
Hayali bölge açılıyordu.
“Ah!!” Yoğun siste duyulan ilk şey Chen-Yao’nun çığlığı oldu. “Daozhang hel——”
Ses aniden kesilmeden konuşmayı bitiremedi.
Mo Ran’ın alnına bir izleme büyüsü yerleştirirken Chu Wanning’in parmak ucu mavi parladı. “Ben gidip durumu kontrol ederken dikkatli ol.”
Sonra sesin yönünü takip ederek hızla yoğun sisin içinde kayboldu.
Mo Ran alçak sesle gülerek alnına dokundu. “Pekala, büyünün konumu bile son yaşamdakiyle tamamen aynı. Chu Wanning, sen gerçekten hiç değişmemişsin.”
Sis hızla gelmişti ama aynı hızla dağıldı ve çok geçmeden tamamen yok oldu. Ancak önünde beliren manzara sisten bile daha ürkütücüydü. En azından Mo Ran, son yaşamında bundan oldukça korkmuştu.
Sis kaybolduğunda, ıssız ve aşırı büyümüş dağ gitmişti.
Onun yerine, gözün görebildiğinin ötesine uzanan parke taşlı bir patika ile girift ve zarif peyzaj bahçeleri, pavyonlar ve dolambaçlı verandalar, kaya bahçeleri ve yemyeşil ağaçlardan oluşan geniş bir alan vardı.
Bu yerin sadece görüntüsü Mo Ran’ın neşe içinde yerde yuvarlanmak istemesine neden oldu.
Bu zalim ahmak bütün gün bu çok hayali diyarı düşünmüştü. Önceki yaşamlarında, burada da hepsi ayrılmıştı; Mo Ran önce Shi Mei ile karşılaşmıştı ve illüzyonun hipnozu altında onu hayatında ilk ve tek kez öpmüştü.
Ne yazık ki, o zaman Shi Mei, Mo Ran bırakır bırakmaz, belki de korkudan kaçmıştı. Tatlı nektar, daha tadına bile bakmadan elinden alınmıştı ve tatminsiz kalmıştı.
Daha sonra, hayali alem kırıldıktan sonra, Shi Mei onunla bu konuyu tartışmamıştı bile. Sanki öpücük hiç yaşanmamış ve ikisi de bir daha bu konuyu açmamış gibiydi. Bazen, gecenin bir yarısı, Mo Ran bunun derin saplantısından doğan bir fantezi olup olmadığını merak ederdi.
Fantezi olsun ya da olmasın, diye düşündü Mo Ran dudaklarını yalarken, Shi Mei bu sefer o kadar kolay kurtulamayacak! Öpüşmelere bir anda doyacağım!