Film yapımcısı ve askeri tarihçi Shiv Kunal Verma’nın hayatını anlatan hikayesi, Bir İndustanlının Hayatı: Altı Ayrılık Derecesieşit ölçüde, 1980’lerden günümüze Hindistan’ın sosyopolitik manzarasının heyecan verici bir anlatımıdır.
Bir Delhi dergisinde muhabir-fotoğrafçı olarak başlayan Verma, 1984’te eski Başbakan Indira Gandhi’nin öldürülmesinin ardından çıkan ayaklanmalara tanık oldu. yandı. Şiddetli bir kalabalığın birkaç Sih arkadaşının yaşadığı bir yerleşim bölgesine doğru ilerlediğini ve onları uyarmak için evlerine koştuğunu gördüğünü hatırlıyor. Daha sonra evi yakmaya gelen isyancıları savuşturdu.
Bhopal gaz trajedisini hastaneler ve cesetlerle dolup taşan ölü yakma alanlarıyla ilgili açıklaması okuyucunun tüylerini diken diken ediyor. “O gece uyuyamadım, bu yüzden balkonda oturdum, istasyonun yansıyan ışığında parıldayan demiryolu raylarına baktım ve sigara üstüne sigara içtim” diye yazıyor.
Gazeteci arkadaşlar kolay kolay kaçmazlar. Avrupalı bir fotoğrafçının ailesi yeni ölmüş bir kadına “iyi” bir fotoğraf karşılığında para verdiğini hatırlıyor. Başka bir muhabir, Kanha’dan gelen köpeklerin cesetleri yediğini iddia ederek metnini sansasyonelleştirmeye çalıştı. Verma kaba bir şekilde Kanha’nın Bhopal’a 450 km uzaklıkta olduğunu belirtti. Ayrıca örgütündeki kıdemli meslektaşlarını raporlarını ve fotoğraflarını kendilerininmiş gibi göstermekle suçluyor. Protesto ettiğinde, kendisine kapı gösterildi ve böylece resmi gazetecilik baskını sona erdi.
Verma, yirmili yaşlarının başında vahşi yaşam fotoğrafçılığına ilgi duymaya başladı ve bu kitabın 580 sayfası, onun sahadaki maceralarıyla dolu. En sevdiğim hikaye, Guwahati’den Delhi’ye giden bir uçuşta beş gergedana eşlik ettiği zamandır. Gergedanlar, Kaziranga’dan tahta kafeslerde getirildi ve kiralık bir Aeroflot II-76 ile taşındı. Her tür hayvana olan sevgisi kaplanlar, filler, dholes ve sokak köpekleri hakkında yazdığında ortaya çıkıyor.
Sık sık evcil hayvanlarıyla birlikte uçtu ve bir Antonov An-12’nin basınçlı kabininde kucağında bir köpekle seyahat ettiğini yazıyor. Bunlar, köpeklerin hosteslerin sevgi dolu ilgisini çektiği farklı zamanlardı. Köpeği Maggi hakkında şöyle yazıyor: “…İndikten ve ben indikten sonra, onu asfaltta serbest bıraktım ve o hemen Airbus’ın ultra-dev motorunun altına çömeldi ve sallandı…!”
1980’lerde ve 1990’larda pek çok insan-hayvan çatışması hikayesi Verma’nın dikkatini çekti. Sunderbans kaplanlarının 370 kişiyi yediği Batı Bengal’i ziyaret etti ve başka bir olayda insan yiyen kurtların Hazaribagh bölgesini terörize ettiği Bihar’a gitti.
Sunderbans’dayken bir balıkçının erkek bir kaplan tarafından yakalandığını gördü. Diğerleriyle birlikte o da balıkçıyı kurtarmak için atladı ama ıslak çamura saplandı ve kurtarılması gerekti. Küçük bir kızın kurtlar tarafından yendiği Hazaribagh’ta Verma, hayvanlardan ikisini vurdu. Kızgın köylüler daha sonra cesetleri baltaladı. “Kısmen sindirilmiş olan iki ayak ve diğer bacak parçaları kurtların midelerinden dışarı taştı. Kurt destanının ürkütücü bir sonuydu ama bu, insanların gerçekten de katil olduklarının kanıtıydı,” diye hatırlıyor Verma.
Bir ordu mensubunun oğlu olan Verma, babasının kariyerinin yükselmemesine üzüldüğünü hatırlıyor. Onu ciddi bir şekilde vahşi yaşam filmleri yapmaya iten de buydu – ilki Sariska Tiger Reserve’de. Project Tiger serisi büyük bir hit oldu ve bittiğinde KaleidoIndia adlı kendi şirketini kurdu.
İlk molası, ITDC’nin Kovalam Ashok Oteli’ndeki 10 dakikalık bir filmle geldi – Project Tiger’ın zorlu ve karmakarışıklığından çok uzak. Ancak işler o andan itibaren düzelmeye başladı. Hindistan Hava Kuvvetleri ile ilgili filmlerinden biri, 23 Mart 1993’te Chitrahar’ın izleyici sayısını geride bıraktı. “Doordarshan söz konusu olduğunda, o zamanlar herhangi bir programın başarısını veya başarısızlığını ölçmek için tek ölçüt bu gibi görünüyordu” diye yazıyor.
Belirttiği gibi, Verma’nın hikayesi açıkça kendisine ait değil, Hindistan’ın yakın tarihindeki bazı önemli olayların bir belgesi. Bir Çingene ile Orta Hindistan ve Orissa’yı geçtiği ve çıplak karınları hamile kadınlarınki gibi şişmiş, cansız gözleri olan çocukları gördüğü zamanı yazıyor.
Bir şey almak için durduğunda şöyle yazıyor: “…insanlar bize doğru koşmaya başladı, bazıları çocuklarını itti, hatta bazıları genç kızları bana doğru itti, bir şekilde görecek kadar uzun yaşamaları umuduyla onları yanıma almam için yalvardı. başka bir gün doğumu.”
Kişisel cephede işler pek iyi gitmiyordu. Karısı Simi, Goa’daki balayında denizden çıkan Portekizli işgalcilerle ilgili kabuslar gördü. Görücü usulü evliliği başarısız olduktan sonra Verma, KaleidoIndia ortağı Dipti ile evlendi.
Ayrıca çekim izni karşılığında rüşvet bekleyen hükümet yetkilileri ve şaşırtıcı “altı derecelik ayrılık” deneyimleri hakkında da yazıyor.
gibi kitapların yazarı olan Verma, Siachen’e Giden Uzun Yol: Neden Sorusu ve 1962: Olmayan Savaş (2016), alışılmadık bir hayat sürdü. Bu kitap ilginç bir okuma olsa da çoğu otobiyografik anlatı gibi dezavantajları da var. Siyasi olsun ya da olmasın kodamanların isimleri kitaba dağılmış durumda ve bahsedilen olaylara bir dereceye kadar şüpheyle bakmak veya yazarın sözüne inanmak okuyucuya kalmış.
Verma şimdi Kullu’da Beas akışını izleyerek ve yatak odası penceresinden Rohtang’daki kara bakarak sakin bir hayat yaşıyor. Kelimelere olan tutkusu göz önüne alındığında, otobiyografisinin ikinci bölümünü on yıl kadar sonra görmek şaşırtıcı olmaz.
Lamat R Hasan bağımsız bir gazetecidir. Yeni Delhi’de yaşıyor.
%67’ye Varan İndirimle HT Premium’un Kilidini Açın
Okumaya devam etmek için Şimdi Abone Olun