Araştırmacılar, kalorisiz kafeinli içeceklerin potansiyel rolünün araştırılmasının artık garanti altına alınabileceğini söylüyor.
Açık erişimli dergide 14 Mart’ta yayınlanan araştırmaya göre, yüksek kan kafein seviyesi, bir kişinin taşıdığı vücut yağ miktarını ve tip 2 diyabet riskini azaltabilir. BMJ Tıp.
Araştırmacılar, bulgularının ışığında, kalorisiz kafeinli içeceklerin obezite ve tip 2 diyabet risklerini azaltmadaki potansiyel rolünün muhtemelen artık keşfedilmeye değer olduğunu söylüyor.
Daha önce yayınlanan araştırmalar, zengin bir kafein kaynağı olan günde 3-5 fincan kahve içmenin daha düşük tip 2 diyabet ve kardiyovasküler hastalık riski ile ilişkili olduğunu gösteriyor, araştırmacılara dikkat edin. Ortalama bir fincan kahve yaklaşık 70-150 mg kafein içerir.
Ancak bugüne kadar yayınlanan araştırmaların çoğu, dahil olan diğer potansiyel olarak etkili faktörler nedeniyle güvenilir bir şekilde nedensel etkiler oluşturamayan gözlemsel çalışmalarla ilgiliydi.
Dahası, kafeinli içecekler ve yiyeceklerde bulunan diğer bileşiklerden kafeinin herhangi bir spesifik etkisini ayırmanın zor olduğunu ekliyorlar.
Araştırmacılar, bu sorunları denemek ve üstesinden gelmek için, yüksek kan kafein düzeylerinin vücut yağı üzerindeki etkisini ve tip 2 diyabet ve majör kardiyovasküler hastalıkların (koroner arter hastalığı, inme, kalp yetmezliği ve düzensiz kalp ritmi (atriyal fibrilasyon).
Mendel randomizasyonu, belirli bir sonucu destekleyen genetik kanıt elde etmek için belirli bir risk faktörü – bu durumda kandaki kafein seviyeleri – için vekil olarak genetik varyantları kullanan bir tekniktir – bu çalışmada, ağırlık (VKİ) ve tip 2 diyabet riski.
Araştırmacılar, 6 uzun süreli çalışmada yer alan, çoğunluğu Avrupa kökenli yaklaşık 10.000 kişide CYP1A2 ve AHR genlerinin iki yaygın genetik varyantının rolünü inceledi. CYP1A2 ve AHR genleri, vücuttaki kafein metabolizmasının hızı ile ilişkilidir.
Daha yavaş kafein metabolizması ile ilişkili genetik varyantları taşıyan insanlar, ortalama olarak daha az kahve içerler, ancak kanlarında, uyarıcı etkileri için gerekli seviyelere ulaşmak veya bu seviyeleri korumak için onu hızla metabolize eden insanlara göre daha yüksek kafein seviyeleri vardır.
Analizin sonuçları, genetik olarak tahmin edilen daha yüksek kan kafein düzeylerinin daha düşük ağırlık (VKİ) ve vücut yağı ile ilişkili olduğunu gösterdi.
Genetik olarak tahmin edilen daha yüksek kan kafein seviyeleri, daha düşük tip 2 diyabet riski ile de ilişkilendirildi.
Araştırmacılar daha sonra, kafeinin tip 2 diyabet riski üzerindeki herhangi bir etkisinin temelde eşzamanlı kilo kaybından kaynaklanabileceğini daha fazla araştırmak için Mendelci randomizasyon kullandılar.
Sonuçlar, kilo kaybının, kafeinin tip 2 diyabet riski üzerindeki etkisinin neredeyse yarısını (%43) oluşturduğunu gösterdi.
Genetik olarak öngörülen kan kafein seviyeleri ile çalışılan kardiyovasküler hastalık sonuçlarının herhangi birinin riski arasında güçlü bir ilişki ortaya çıkmadı.
Araştırmacılar, yalnızca iki genetik varyantın kullanılması ve yalnızca Avrupa kökenli insanların dahil edilmesi dahil olmak üzere, bulgularının çeşitli sınırlamalarını kabul ediyor.
Ancak kafeinin metabolizmayı hızlandırdığı, yağ yakımını artırdığı ve iştahı azalttığı biliniyor. Ve günlük 100 mg alımının enerji harcamasını günde yaklaşık 100 kalori artırdığı ve bunun sonucunda obezite gelişme riskini azaltabileceği tahmin edilmektedir.
Araştırmacılar, “Mendelian randomizasyon bulgumuz, kafeinin en azından kısmen kahve tüketimi ile tip 2 diyabet riski arasındaki ters ilişkiyi açıklayabileceğini gösteriyor” diye yazıyor.
“Kalorik olmayan kafein içeren içeceklerin obezite ve tip 2 diyabet riskini azaltmada bir rol oynayıp oynayamayacağını değerlendirmek için rastgele kontrollü deneyler yapılması garanti edilir” sonucuna varıyorlar.
Referans: “Nedensel etkisinin değerlendirilmesi[{” attribute=””>plasma caffeine on adiposity, type 2 diabetes, and cardiovascular disease: two sample mendelian randomisation study” by Susanna C Larsson, Benjamin Woolf and Dipender Gill, 14 March 2023, BMJ Medicine.
DOI: 10.1136/bmjmed-2022-000335
Funding: Swedish Research Council for Health, Working Life and Welfare; Swedish Heart Lung Foundation; Swedish Research Council