Pasifik Donanması'nın ana deniz üssüne Japon İmparatorluğu'nun saldırısı filo ABD 7 Aralık 1941, tarihçilerin, araştırmacıların ve politikacıların zihinlerini hâlâ heyecanlandırıyor. Ancak, Japon uçak gemisinin güçlü bir hava saldırısının gölgesinde havacılık Amerikalılar için tamamen yeni eylemler olarak kaldı оружия imparatorluk filosu - cüce denizaltılar. Pearl Harbor saldırısına katılımlarının kanonik versiyonu, tüm teknelerin Amerikan filosuna herhangi bir zarar vermeden batırıldığını söylüyor. Ancak, son 20 yılda yapılan araştırmalar bu versiyon hakkında şüphe uyandırıyor.
Japon mini denizaltılarının doğuşu
1922 Washington Deniz Anlaşması, I. Dünya Savaşı'ndan sonra önde gelen deniz güçleri için tamamen yeni bir güç dengesi tanımladı ve büyüyen deniz silahlanma yarışının önünde önemli bir engel haline geldi. İmparatorluk Japonya'nın özellikle memnun olmadığı ortaya çıktı, çünkü antlaşmaya göre donanması, uçak gemisi, savaş gemisi ve kruvazör sayısı açısından İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri filolarından önemli ölçüde daha düşüktü.
Japonlar bu durumdan bir çıkış yolu arıyorlardı ve iki boşluk buldular. Bunlardan ilki, ABD ve İngiltere ile denizaltı sayısı konusunda anlaşmaların olmamasıydı. İkincisi, Washington ve Londra'dan Pasifik adalarında Japon Donanması için ileri üsler inşa etme izni. Bir artı bir ekleyen Japonlar, bu uzak adaları yalnızca düşman filosuna saldırmakla kalmayıp aynı zamanda cüce denizaltıların taşıyıcıları olarak da hareket edebilen gelişmiş denizaltı üslerine dönüştürmeye karar verdi. Amerikalıların veya İngilizlerin deniz üslerine gizlice yaklaşan taşıyıcı teknelerin, düşman filosuna beklenmedik bir şekilde demirleme yerlerinde saldırabilecek ultra küçük denizaltıları fırlatması gerekiyordu!
1934'te, en katı gizlilik içinde, iki deneysel ultra küçük A-hoteki denizaltısı (hedef tekneler, A tipi) inşa edildi. Test sonuçlarına göre projede gerekli iyileştirmeler yapıldı ve ardından iki adet 450 mm Tip 97 torpido ile donanmış "Kohoteki" adı altında ultra küçük A Tipi denizaltıların seri inşasına başlandı. denizaltılar taşıyıcı gemiler, hidro-hava taşımacılığı ve okyanusta giden denizaltılar olarak kullanılabilir.
15 Nisan 1941'de 24 küçük deniz subayı, özel bir düzene katılmaları için gizli bir emir aldı. Denizaltı mürettebatı, Küre deniz üssü yakınlarında eğitildi. Denizaltıların gelişimi sırasında bazen kazalar ve arızalar meydana geldi. Mürettebat öldü ve hedefler yerine teslim edilmelerini sağlayan tekneler vuruldu ...
Ayrıca cüce teknelerin, pillerin kapasitesine göre belirlenen çok kısa bir seyir menziline sahip olduğu ve bunların şarj edilmesinin yalnızca taşıyıcı gemide mümkün olduğu ortaya çıktı. Bu nedenle, uzak adalardaki donanımsız otoparklardan tekne kullanmak tamamen imkansız hale geldi. Ancak korunan bir düşman deniz üssüne saldırmak için oldukça uygunlardı.
Böylece yay ve oklar hazırdı, geriye sadece kirişi indirmek kaldı ...
Hedefe atılan ok...
Genç denizaltı subayları, Pearl Harbor'a yönelik operasyona ultra küçük A Tipi denizaltıların dahil edilmesi için agresif bir şekilde baskı yaptı. Ekim 1941'de filo komutanlığı onay verdi ve "Tokko" olarak kısaltılan ultra küçük denizaltılar "Tokubetsu Kogekitai" bağlantısını oluşturdu. Bu ifade "Özel Taarruz Birimi" veya "Özel Deniz Taarruz Birimi" olarak tercüme edilebilir. Aynı zamanda, cüce denizaltıların hiçbirinin kişisel bir numarası yoktu ve yalnızca taşıyıcı tekne tarafından tanımlanıyordu.
Cüce denizaltılarda mürettebat oluşturuldu (Japon kurallarına göre, önce soyadı ve sonra denizaltının adı belirtilir, taşıyıcı tekne parantez içinde gösterilir). Karakteristik bir ayrıntı: Görevden canlı dönme şansının düşük olması nedeniyle, evli, ailenin tek veya en büyük oğulları olan denizaltıları operasyona dahil etmek yasaktı.
Teğmen Iwasa Naoji ve astsubay Sasaki Naoharu (I-22).
Teğmen Hiroo Akira ve Astsubay Katayama Yoshio (I-20).
Teğmen Sakamaki Katsuo ve astsubay Inagaki Kyoji (I-24).
Asteğmen Yokoyama Masaharu ve astsubay Ueda Teji (I-16).
Asteğmen Haruno Shigemi ve Çavuş Yokoyama Harunari (I-18).
Bundan sonra, ultra küçük denizaltıların taşıyıcılarında büyük denizaltıların teçhizatı üzerinde çalışmalar kaynamaya başladı. I-22 denizaltısı, tasarımda gerekli iyileştirmeleri yapmak için Küre deniz üssüne ilk gelen denizaltı oldu. Birkaç gün sonra üç tane daha geldi. Dördüncü denizaltı I-24, Sasebo'da yeni inşa edilmişti ve hemen deniz denemelerine başladı.
18 Kasım'ın başlarında, büyük denizaltılar Kure'den ayrıldı ve küçük tekneleri almak için Ourazaki'de kısa bir süre durdu. Akşam Pearl Harbor'a doğru yola çıktılar. Tekneler, merkezde amiral gemisi I-20 ile birbirinden 22 mil uzaklıkta yelken açtı. Gündüz tekneler tespit edilmekten korkarak su altına girdi ve yalnızca geceleri yüzeye çıktı.
Plana göre, saldırının başlamasından iki gün önce, gün batımından sonra, gece Pearl Harbor'ın 100 mil güneyinde bulunan toplanma noktasına varmaları gerekiyordu. Karanlığın altında tekneleri kontrol ettikten sonra, taşıyıcı denizaltılar Pearl Harbor'a yaklaşacak ve limanın girişinden 5-10 mil uzakta meydanlarında pozisyon alacaklardı.
7 Aralık sabahı erken saatlerde mini denizaltıların uçak gemilerini terk etmesi, sessizce Pearl Harbor limanına girip dibe yatması, ardından hava saldırısına katılması ve on torpido ile Amerikalılara maksimum tahribat yapması gerekiyordu.
Şafaktan üç saat önce (03 Aralık 00 saat 7:1941'te), I-16 grubundaki en soldaki tekne, ultra küçük teknesini suya indiren ilk teknedir. Daha sonra, 30 dakika arayla, ultra küçük tekneler I-24, I-22 ve I-18 taşıyıcılarından sırayla başlar. Son tekne I-20'den gelen cüce denizaltının, şafaktan yarım saat önce liman hattından geçmesi gerekiyordu.
Operasyon başladı...
İlk atışlar, ilk kayıplar...
Pearl Harbor Körfezi'nin girişi iki sıra anti-torpido ağıyla kapatılmıştı ve Amerikan mayın tarama gemileri her sabah üssü çevreleyen sularda trol kontrolü yapıyordu. Onlardan sonra körfeze girmek zor değilmiş gibi görünüyordu. Ancak Japonların planları en başından ihlal edildi.
03:42'de (diğer kaynaklar 03:58'i gösteriyor), mayın tarama gemisi "Condor" körfez girişinin önünde denizaltının periskopunu keşfetti. Eski muhrip Ward (1918'de inşa edilmiş) aramasına hemen katıldı ve komutanı William Woodward Outerbridge (1906-1986) devriye bölgesindeki temaslar hakkında hemen karargaha telsizle haber verdi. Ancak bir saatlik aramanın ardından hiçbir şey bulamadı.
Saat 05:00 civarında Amerikalılar, mayın tarama gemilerinin yanı sıra Antares askeri nakliyesi, bir römorkör ve bir mavnanın yaklaşmasına izin vermek için ağlarda bir geçit açtı. İki cüce denizaltı bundan faydalandı ve gizlice limana girmeyi başardı. Bunlar, I-22'den Teğmen Iwasa Naoji'nin ve I-16'dan Asteğmen Yokoyama Masaharu'nun denizaltılarıydı.
I-20 taşıyıcı teknesinden küçük teğmen Hiroo Akira ve astsubay Katayama Yoshio'nun üçüncü cüce teknesi şanslı değildi. Saat 06:30'da limandan yaklaşık 3-4 mil uzakta Antares nöbetçi nakliyesi ve 14. Devriye Filosunun deniz üzerinde dönen Catalina uçan botu tarafından görüldü. Yüzeyde 8 deniz mili hızla limana girerken teknedeki derinlik göstergesinin başarısız olması oldukça olasıdır - teknenin kabini ve puro şeklindeki gövdenin bir kısmı su yüzeyinin üzerine çıktı.
Bu kez Ward hayal kırıklığına uğratmadı ve saat 06:37'de tekneyi görsel olarak tespit ettikten sonra kısa mesafeden doğrudan ateş açtı. Zaten ikinci mermi sağ taraftaki kabinin tabanına çarptı. Tekne sarsıldı, ancak kaptan köşkünde düzensiz bir delik açarak hareket etmeye devam etti. Dıştan takma suyu bir delikten topladıktan sonra, sonsuza dek okyanusun derinliklerinde kayboldu. Destroyer, dalış noktasına dört derinlik bombası attı.
Uzun bir süre, patlamalarının cüce denizaltını neredeyse ikiye böldüğüne inanılıyordu. Ama aslında, gövdesine önemli bir zarar vermediler. Catalina, teknenin öldüğü yere birkaç bomba atarak davetsiz konuğun yok edilmesine de kendi katkısını yaptı. Teğmen Hiroo Akira'nın cüce denizaltısı, henüz ilan edilmemiş Pasifik Savaşı'nın ilk zayiatı oldu ve muhrip Ward, bu savaşın ilk atışlarını yaptı ve zafere ulaşan ilk kişi oldu.
06:53'te Outerbridge destroyerinin komutanı karaya bir mesaj gönderdi:
"Savunma deniz bölgesinde faaliyet gösteren denizaltılara saldırdık, ateş ettik ve derinlik bombaları attık."
Mesaj, ABD Pasifik Filosu komutanı Amiral Husband Kimmel'e 07:30'da iletildi. Ancak son zamanlarda pek çok benzer mesaj olduğu ve hiçbiri kontrol sırasında onaylanmadığı için onu görmezden geldi. 25 dakika sonra gökyüzünde düzinelerce Japon uçağı belirdi ve Pearl Harbor'a hava saldırısı başladı ...
I-20 taşıyıcı teknesinden ilk cüce denizaltı, Teğmen Hiroo Akira ve Astsubay Katayama Yoshio, 28 Ağustos 2002'de Hawaii Üniversitesi'nin derin deniz denizaltısı kullanılarak keşfedildi. Tekne, Pearl Harbor'dan yaklaşık 400 mil uzakta XNUMX metre derinlikte yatıyordu. Denizaltının gövdesi, daha önce düşünüldüğü gibi derinlik bombalarıyla yok edilmedi. Kabinin dibinde, görünüşe göre teknenin mürettebatını anında öldüren muhrip Ward'dan gelen bir mermiden bir delik vardı.
Pearl Harbor limanına yapılan bir atılım sırasında ölen ikinci cüce denizaltı, mürettebatı subay subayı Haruno Shigemi ve astsubay Yokoyama Harunari olan I-18 taşıyıcı teknesinden bir denizaltıydı. Bu teknenin eylemleri hakkında, kayıp olması ve mürettebatının ölmesi dışında hiçbir şey bilinmiyordu.
Ancak yaklaşık 20 yıl sonra, yani 13 Haziran 1960'ta tekne, Pearl Harbor girişinin doğusundaki Kehi lagününde eğitim almış ABD Donanması ve ABD Deniz Piyadeleri dalgıçları tarafından keşfedildi. Tekne kaldırıldı ve kontrol edildi.
Gövdesi, derin hücum saldırısıyla hasar gördü. Ambar içeriden açıldı, mürettebatın kalıntıları bulunamadı ve her iki torpido da araçlardaydı. Asteğmen Haruno'nun teknesinin asla Pearl Harbor limanına girmeyi başaramadığı ve mürettebatının ölüm koşulları belirsizliğini koruduğu anlaşıldı.
Denizaltı restore edildi ve 15 Mart 1962'de Etajima'daki eski Japon İmparatorluk Donanma Akademisi'nde sergilendi.
Şanssız tekne...
7 Aralık sabahı erken saatlerde taşıyıcı tekneler cüce denizaltıları arka arkaya denize indirirken, I-24'te ciddi bir aksama yaşandı. "Bebeğinde" (kıdemsiz teğmen Sakamaki Katsuo ve astsubay Inagaki Kyoji'nin mürettebatı), cayro pusula başarısız oldu. Sorun giderme başarısız oldu. Saat sabahın 05:30'uydu ve tekne, planlanan saatten iki saat geç kaldığı için hala denize açılmaya hazır değildi. Sakamaki ve Inagaki teknelerinin ambarından içeri girdiklerinde şafak yaklaşıyordu.
Pearl Harbor limanına girmeden 10,5 mil önceydi, ancak oraya hemen hareket etmek mümkün değildi - bir saatten fazla bir süredir denizaltılar çaresizce denizaltılarının trimini düzeltmeye çalışıyorlardı. Bunu zorlukla başardılar ve koyun girişine ulaştılar. Jiroskop pusulası hâlâ bozuktu, bu yüzden Sakamaki yönünü bulmak için periskopu kaldırmak zorunda kaldı. Amerikan muhrip Helm'in limanın girişinde devriye gezdiğini gördü, kısa süre sonra o kadar yaklaştı ki güvertedeki her ayrıntı ve denizcilerin beyaz üniformaları periskoptan ayırt edilebiliyordu.
Amerikalılar periskopu fark ettiler ve hemen saldırıya geçerek birkaç derinlik bombası attılar. Teknelerini uzun süre salladı ve ardından akıntıya kapıldı ve açık okyanusa götürüldü. Sakamaki yine üssün girişini bulmaya çalıştı ama bir resifle karşılaştı. Çarpışma sonucunda torpido kovanlarından biri hasar gördü, tekneye su akmaya başladı. Suyun pillerin sülfürik asidiyle kimyasal tepkimesi nedeniyle boğucu gaz açığa çıkmaya başladı.
Bu sırada Japon uçakları Pearl Harbor'ı çoktan bombalamıştı ve Sakamaki teknesi hala körfeze girmemişti! Gazlardan zehirlenen mürettebat (nefes almak zordu, gözleri ağrıyordu), liman girişine tekrar yaklaşmak için boşuna uğraştı. Ancak saat 14:00 civarında, tekne tekrar bir resifle karşılaştı ve ikinci torpido kovanına hasar verdi. Zehirli ve bitkin denizaltılar depresyona girdi. Operasyonun başarısız olduğu ortaya çıktı. Sakamaki son bir irade çabasıyla en azından taşıyıcı tekne I-24'e ulaşmaya çalıştı, ancak kısa süre sonra her iki denizaltı da bilincini kaybetti ve tekne kontrol edilemez hale geldi.
Sakamaki uyandığında çoktan gece olmuştu. Aküler tamamen boşaldığı için teknenin motoru çalışmıyordu. Ambar kapağını hafifçe açan Sakamaki, yaklaşık 200 metre ötede bir adanın kıyısını, bulutların arasında ayı ve parlak yıldızları gördü. Sakamaki temiz deniz havasından biraz kurtulduktan sonra motoru çalıştırmayı denedi ve birçok denemeden sonra başardı. Ancak sevinç uzun sürmedi - tekne tekrar resife koştu ve bu sefer sıkıca sıkıştı.
Her şeyin bittiğini anlayan Sakamaki, denizaltını batırmaya karar verdi - sonuçta o, imparatorluk filosunun gizli "mucizevi silahı" idi. Önceden soyunup yıkım bombalarına ateşleyiciler yerleştirdikten sonra fitili yaktı ve Inagaki ile birlikte kendini denize attı. Diğer kaynaklara göre Sakamaki, Inagaki'nin teknesinin astsubayına ve tamircisine patlamayı hazırlamasını emretti, ancak bu emre uymadı ve kendini denize attı (bu versiyon, patlamanın tekne asla olmadı). 06:40 idi...
Sakamaki, Maui adasına doğru yelken açtıklarını düşündü, ama aslında orası, Pearl Harbor üssünün bulunduğu Oahu'nun batı kıyısıydı! Komutanın ardından suya atlayan bitkin Inagaki kıyıya ulaşamadı ve boğuldu. Bitkin ve bilinçsiz olan Sakamaki, kıyıda bulundu ve Hawaii Bölgesel Muhafızlarının 298. Alayından Onbaşı David Akui tarafından yakalandı.
Amerikan propagandası, ele geçirilen bir Japon denizaltısının yardımıyla Pearl Harbor'ın utanç verici lekesini en azından kısmen temizleme fırsatını kaçırmadı. Dünya Savaşı sırasında, bu denizaltı Amerika Birleşik Devletleri'ni defalarca "gezdi", vatanseverliği kışkırttı ve böylece halka savaş tahvillerinin satılmasına yardımcı oldu.
Limanın içi...
Pearl Harbor limanına başarıyla giren iki cüce denizaltından biri, Teğmen Iwasa Naoji ve astsubay Sasaki Naoharu'nun (I-22 taşıyıcı teknesinden) teknesiydi. İlk Japon hava saldırısı 07:55'te başladığında, Teğmen Iwasa manevra yapmaya başladı ve 08:36'da denizcileri o sırada Japon uçaklarına ateş eden Amerikan Curtiss deniz uçağı üssüne saldırdı.
Teknenin ateşlediği torpido geçti, ancak Amerikalı denizciler periskobu fark ettiler ve hemen üzerine ateş açtılar. 08:40'ta Japon teknesi, hasar veya mürettebat hatası nedeniyle beklenmedik bir şekilde hidro-hava taşımacılığından yaklaşık 700 metre uzakta yüzeye çıktı ve hemen tekrar battı.
Bazı kaynaklar, Curtiss'ten gelen iki merminin tekneye çarptığını iddia ediyor, ancak bunun için herhangi bir belgesel kanıt yok. Her halükarda, Japonlar zaten kendi ölüm fermanlarını imzaladılar - limanı terk etmek için acele eden muhrip Monaghan tarafından fark edildiler.
Teğmen Iwasa da yaklaşan düşmanı tespit etti, arkasını döndü ve muhripe ikinci (son) bir torpido ateşledi. Monaghen'in sancak tarafında yaklaşık 45 metre yanından geçti. Birkaç dakika sonra, 08:43'te muhrip tekneye çarptı ve ardından iki derinlik bombası atarak işini bitirdi. Limanın sığ suları nedeniyle, şiddetli patlamalar muhripin kıçını sudan çıkardı. Kontrolü kaybetti ve küçük bir hasarla kaçarak bir mavnaya çarptı.
Daha sonra Pearl Harbor'da denizaltılar için yeni yanaşma tesislerinin inşası sırasında, Teğmen Ivas'ın kayıp teknesi, dalgakıranlardan biri için toprakla birlikte malzeme olarak kullanıldı. 1952'de denizaltının iskeleti yeniden keşfedildi, ancak o zamana kadar pillerden çıkan asit tekneye o kadar zarar verdi ki, "Japon kadın" ile uğraşmadılar ve aynı yerde "yeniden gömüldüler". Aynı zamanda mürettebatın kalıntıları teknenin içinde kaldı.
Tarihçilerin en büyük ilgisini çeken, mini denizaltı subayı Yokoyama Masaharu ve I-16 taşıyıcı teknesinden astsubay Ueda Teji'nin kaderi. Resmi araştırmalara göre tekne limana girmeyi başardı ancak herhangi bir hedefi vuramadı ve ardından iz bırakmadan gözden kayboldu ve mürettebatı öldü.
2007 yılında, denizcilik tarihçisi ve eski ABD Donanması denizaltıcısı Parks Stephenson, bu teknenin gizemini çözmeye karar verdi. O zamana kadar kader biliniyordu ve Pearl Harbor saldırısına karışan beş mini denizaltıdan dördünün iskeletleri keşfedildi.
Ama beşincisi nereye gitti?
Her şeyden önce, baskından sonra, yani 8 Aralık gecesi, kayıp olduğu iddia edilen Asteğmen Yokoyama'nın mini denizaltısının, taşıyıcı denizaltı I-16 tarafından alınan iki radyo mesajı gönderdiği bulundu. 00 Aralık 41:8'de Yokoyama, Pearl Harbor'a yapılan hava saldırısının başarısını ve Amerikan zırhlılarına verilen hasarı telsizle bildirdi. 10 dakika sonra ondan başka bir radyogram alındı:
"Navigasyon yapılamıyor."
Bu, Yokoyama teknesinin 7 Aralık'ta ölmediğini, ancak sessiz bir yer bulduğunu, yüzeye çıkmadan ve her iki radyo mesajını da göndermeden önce geceye kadar dipte yattığını açıkça gösterdi.
Ama bu sakin yer neresi?
Stephenson'ın dikkati, savaş gemilerinin tam karşısında bulunan Pearl Harbor üssünün batı körfezi olan West Loch'a çekildi. Mükemmel bir saklanma yeriydi ve teknenin bulunacağı yer de orasıydı. Ancak "Japon kadınının" izine rastlanamadı.
West Loch, 21 Mayıs 1944'te burada meydana gelen ve 1960'a kadar sınıflandırılan felaketle tanınır. O Mayıs gününde, ABD Donanmasının Japon işgali altındaki Mariana Adaları'na saldırısı olan Forager Operasyonu için hazırlanan 29 LST çıkarma gemisi körfeze konuşlanmıştı. Bu gemilerden bazılarına cephane ve yakıt yüklendi.
Mürettebat aktif olarak denize açılmaya hazırlanıyordu ve saat 15:08'de körfezdeki iskelelerden birinde bulunan LST-353'te bir patlama meydana gelene kadar hiçbir sorun çıkmadı. Yangın hızla yakındaki birkaç gemiyi sardı. Giderek daha fazla patlama sesi geldi ve ilk başta üs komutanlığı bunun Japonların başka bir saldırısı veya beklenmedik bir deprem olduğuna karar verdi.
Ne olduğunu anlayan komutanlar, hasar görmemiş gemilerini limandan çıkararak, yanmakta olan suya dökülen petrolden kurtardılar. Son patlama saat 22:30'da meydana geldi ancak bazı gemilerde çıkan yangınlar ertesi güne kadar devam etti.
Kaza, altı çıkarma gemisini batırdı ve 392 denizci ve denizciyi öldürdü. 20 bina, 17 teçhizat ve sekiz adet 155 mm top hasar gördü. Soruşturma, olayın nedeninin mühimmatın personel tarafından dikkatsizce kullanılması veya benzin buharlarının tutuşması olabileceği sonucuna vardı.
Felaketten sonraki birkaç hafta içinde, gemilerin tüm enkazları kaldırıldı, çekildi ve Hawai Adaları'nın 3 mil güneyinde sular altında kaldı (karaya atılan LST-480 çıkarma gemisi hariç). 1992, 2000 ve 2001'de Hawai Enstitüsü bölgede dalışlar yaptı ve 2009'da çekilen fotoğrafları Stephenson'a gönderdi. Sadece Amerikan çıkarma gemilerinin değil, aynı zamanda bir Japon mini denizaltısının enkazını da ele geçirdiler!
Hawaii Enstitüsü uzmanları, bunun Amerikalılar tarafından 1942'de Guadalcanal'da veya başka bir yerde ele geçirilmiş, araştırma için Hawaii'ye çekilmiş ve daha sonra batırılmış olabilecek bir tekne olduğunu öne sürdüler. Bununla birlikte, A tipi ilk teknelerin özelliği olan pruvada bir ağ kesicinin varlığı tüm şüpheleri ortadan kaldırdı - bu, beşinci subay Yokoyama'nın kayıp mini denizaltısıydı!
Resim aşağı yukarı netleşti - 8 Aralık 1941 gecesi I-16'ya radyo mesajları veren mürettebat, tekneyi West Loch'ta batırdı ve daha sonra öldü (muhtemelen intihar etti). Teknenin iskeleti, Mayıs 1944'e kadar körfezde yatıyordu, o zaman, çıkarma gemilerinin yakınlardaki patlamalarıyla üç parçaya bölündü, anlaşılmadan diğer enkazlarla birlikte kaldırıldı ve Hawaii Adaları'nın güneyinde sular altında kaldı.
Teknenin her iki torpido kovanı da boş olduğu için, Asteğmen Yokoyama'nın torpidolarını kime ateşlediğini bulmaya kaldı?
Burada Stephenson'a, 7 Aralık 1941'de Pearl Harbor saldırısı sırasında bir Japon uçağının çektiği gizliliği kaldırılmış bir fotoğraf yardımcı oldu. Torpido bombardıman uçakları tarafından atılan torpidoların hedefe nasıl koştuğunu gösteriyor. Ancak farklı bir noktadan bir torpido atışı yapıldı. Araştırmacılar, torpidonun yörüngesini takip ettikten sonra körfezin su yüzeyinde karakteristik sıçramalar buldular. Bunlar, A tipi bir cüce denizaltından torpidoların fırlatılması sırasında meydana gelir.
Yokoyama mini denizaltısının torpidolarını karşıt savaş gemileri West Virginia ve Oklahoma'ya ateşlediği anlaşıldı.
West Virginia savaş gemisine ateşlenen torpido asla hedefi vurmadı ve daha sonra patlamamış olarak bulundu - Amiral Chester W. Nimitz'in 1942'de Kongre'ye sunduğu raporda bundan bahsediliyor.
Ancak Oklahoma zırhlısına ateşlenen torpido büyük olasılıkla hedefine ulaştı, çünkü savaş gemisi o kadar ciddi hasar aldı ki diğerleri gibi dibe batmadı, tersine döndü ve 429 subay ve denizciyi bölmelerine gömdü.
1943 sonbaharında savaş gemisi kaldırıldı ve incelendi. Sualtı kısmına aldığı hasarın, Japon uçakları tarafından atılan uçak torpidolarının verebileceğinden daha güçlü olduğu ortaya çıktı. Aynı zamanda, Japon mini denizaltıları, savaş gemisinin kurbanı olduğu ve saldırı sırasında sekiz adede kadar torpido isabeti alan çok daha güçlü Type 97 torpidoları kullandı.
özetlemek gerekirse
Bu nedenle, Pearl Harbor'a Japon A tipi mini denizaltı saldırısının resmi versiyonu şu şekildedir: tüm tekneler herhangi bir başarı elde etmeden batırıldı, mürettebatı öldürüldü ve bir denizaltı ele geçirildi. Bununla birlikte, beş cüce denizaltının her birinin kaderine ilişkin bir araştırma, biraz farklı sonuçlara varmamızı sağlıyor.
İlk. ABD Pasifik Filosunun ana deniz üssünün denizaltı karşıtı savunması zayıf bir şekilde organize edilmişti. İlk iki Japon mini denizaltı üsse girmeyi başardı ve yalnızca periskopların dikkatsiz kullanımı ve Teğmen Hiroo Akira'nın teknesinin yüzeyine açıklanamayan yükselişi Amerikalıların nihayet su altı tehlikesini tespit etmesine ve harekete geçmesine izin verdi.
Sonuç olarak, Teğmen Hiroo'nun yüzeye çıkan teknesi battı ve subay Haruno'nun teknesi, derinlik bombaları nedeniyle hasar gördü ve mürettebat tarafından batırıldı. Teğmen Sakamaki'nin üçüncü teknesi teknik sorunlar ve resifler nedeniyle mahvoldu.
Amerikalıların konuyu hızla düzelttiklerini belirtmekte fayda var. Savaş sırasında Japon denizaltıları, Pearl Harbor çevresindeki sularda birden fazla devriye gezdi, ancak savaş yıllarında yüzlerce kişinin deniz üssünden gelip ayrıldığı gemilere hiçbir zaman zarar veremediler. Hemen uçaklar tarafından keşfedildiler, ardından denizaltı karşıtı gemiler ve denizaltılar dahil oldu, tüm saldırıları boşa çıkardı ve genellikle su altı samuraylarını dibe gönderdi.
İkinci. Pearl Harbor saldırısının fotoğrafının yanı sıra Oklahoma zırhlısının alttan aldığı hasarın analizi, Japon denizaltılarının saldırı sırasında yukarıda adı geçen zırhlıyı batırmayı başardıkları sonucuna varmamızı sağlıyor. Ya da en azından, Japon deniz havacılığında hizmet verenlerden daha güçlü olan torpidosuyla işini bitir. Ve bu, genel olarak operasyonun bir başarı olarak kabul edilmesi gerektiği anlamına gelir - bir Amerikan savaş gemisinin ve 400'den fazla mürettebatın ölümü, beş mini denizaltı ve 10 denizaltının kaybını fazlasıyla telafi ediyor.
Üçüncü. Cesaretine, kararlılığına ve sonuna kadar gitmeye hazır olmasına rağmen, Japon mini denizaltı mürettebatının eğitimi eşit değildi. Periskopun dikkatsiz ve çok sık kullanılması, daha operasyonun ilk aşamasında düşmanın dikkatini çekti ve sürpriz saldırıyı engelledi. Ve Pearl Harbor'da Japon denizaltılarının saldırdığı dört hedeften üçü çok büyük gemilerdi ve hareketsiz durdular - Curtiss deniz uçağı üssü Oklahoma ve West Virginia savaş gemileri. Ancak Japonlar yalnızca Oklahoma'da vurulmayı başardı.
Japonya'da mini denizaltı mürettebatının cesareti ve fedakarlığı çok takdir edildi - ulusal kahramanlar oldular. Aralarında yakalanan ve böylece kendisini ve emperyal filosu - Pasifik Savaşı'nda 1 Nolu Japon savaş esiri olan İkinci Teğmen Sakamaki Katsuo olan dokuz Pearl Harbor kahramanının resmini içeren bir kartpostal yayınlandı.
Japon geleneğine göre yakalanmak silinmez bir utançtı, bu yüzden Sakamaki imparatorluk filosunun saflarından atıldı ve Pearl Harbor denizaltı kahramanları listesinden silindi. Hastanede uyanan Sakamaki, konumunu mükemmel bir şekilde anladı (hayatta kaldı, yakalandı ve hatta gizli denizaltıyı yok etmedi) ve intihar etmek için izin istedi, bu reddedildi.
İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Sakamaki evlendi, Toyota Motor Corporation için çalıştı ve 1969'da Brezilya yan kuruluşunun başkanı oldu. 1983'te Japonya'ya döndü ve 1987'de emekli olana kadar Toyota'da çalışmaya devam etti. Sakamaki, anılarını yazmak dışında savaşı anmaktan hoşlanmadı ve pasifist oldu.
Sadece 1991'de ziyaret etti tarihi Fredericksburg, Teksas'taki Ulusal Pasifik Savaşı Müzesi'nde konferans. 50 yıl sonra müzede sergilenen teknesini yeniden görünce gözyaşlarını tutamadı. Hayatının geri kalanını 1999'daki ölümüne kadar (81 yaşında) Japonya'da geçirdi.