ALTERNATİF BİR SON
catelyn cevap vermek yerine edwyn frey’in peşinden gitti. galerideki müzisyenler, kral ve kraliçeyi isim günü giysilerine kadar soymuştu nihayet. çok kısa bir aradan sonra bambaşka bir şarkı çalmaya başladılar. kimse sözleri söylemiyordu ama catelyn bu şarkıyı biliyordu: "catemere yağmurları edwyn kapıya doğru koşuyordu. catelyn şarkıyla müteharrik daha hızlı koştu. altı büyük adımdan sonra adama yetişti. 've sen kimsin, dedi gururlu lord niye başımı öne eğmeliyim? edwyn’i kolundan yakaladı. ve ipeğin altındaki demir halkaları hissettiğinde, catelyn tepeden tırnağa buz kesti.
catelyn, edwyn’in yüzüne öyle sert bir tokat indirdi ki adamın dudağı açıldı. olyvar, diye düşündü catelyn, perwyn, alesander, hiçbiri yok. ve roslin ağlıyordu…
edwyn frey, catelyn’i kenara itti. diğer bütün sesleri boğan müzik, bizzat taşlar tarafından icra ediliyormuş gibi duvarlarda yankılanıyordu. robb, edwyn’e öfkeli bir bakış attı, adamın yolunu kesmek için hareketlendi… ve yan tarafında omzunun hemen altına saplanan ok yüzünden sendeledi. çığlık attıysa bile flütler, borular ve kemanlar robb’un sesini boğmuştu. catelyn ikinci bir okun robb’un bacağını deldiğini gördü. robb düştü. galerideki müzisyenlerin yarısının elinde, udlar ve davullar yerine arbaletler vardı. catelyn oğluna doğru koştu, sonra bir şey catelyn’in belini yumrukları ve taş zemin yüzüne çarptı. “robb”, diye bağırdı catelyn. bir masanın üst kısmını ayaklarından koparmaya çalışan küçük jon umber’i gördü. küçük jon masa üstünü kralına doğru fırlatırken bir, iki, üç ok masanın ahşap yüzeyine saplandı. freyler, robin flin’in etrafını sarmıştı, hançerleri inip kalkıyordu. sör wendel manderly ağır ağır ayağa kalktı, kuzu budu elindeydi. adamın açık ağzından içeri giren ok, boynundan dışarı çıktı. sör wendel öne doğru devrildi, masanın ayakları kırıldı; kupalar, sürahiler, tepsiler, tabaklar, şalgamlar, pancarlar ve şarap yere saçıldı.
catelyn’in sırtı alev alev yanıyordu. /ona ulaşmak zorundayım./ küçük jon, bir koyun buduyla sör raymund frey’in yüzüne vuruyordu ama kılıç kemerine uzandığı anda bir arbalet oku tarafından dizlerinin üstüne düşürüldü. ‘pelerini ister altın olsun ister kırmızı, her aslan pençelidir’. catelyn, sör lucas blackwood’un sör hosteen frey tarafından öldürüldüğünü gördü. vanceler’den biri sör haris haigh’le boğuşurken, dizlerinin arkasına aldığı kılıç darbesiyle kara walder tarafından sakat bırakıldı. ‘benim pençelerim de uzun ve keskindir lordum, seninkiler kadar uzun ve keskindir.’ arbaletler donnel locke’ı, owen norrey’i ve yarım düzine adamı daha yere indirdi. genç sör benfrey, dacey mormont’u kolundan yakaladı ama dacey diğer eliyle aldığı şarap sürahisini şövalyenin yüzüne indirip kapıya doğru koştu. dacey varamadan, kapı ardına kadar açıldı. tepeden tırnağa çeliklere bürünmüş olan sör ryman frey salona girdi. adamın arkasında bir düzine frey askeri vardı. askerler ağır savaş baltalarıyla silahlanmıştı.
“merhamet!” diye feryat etti catelyn ama borular, davullar ve çelik çıngırtıları yakarışını boğdu.
sör ryman savaş baltasının başını dacey’in midesine gömdü. o sırada diğer kapılardan da adamlar akmaya başlamıştı; ellerinde çelikler taşıyan, örgü zırhlı kürk pelerinli adamlar. /kuzeyli adamlar!!/ catelyn, yarım kalp atışı boyunca onların kurtarıcı olduğunu düşündü ama sonra, adamlardan biri küçük jon’un kafasını iki balta darbesiyle uçurdu. umut, fırtınadaki mum misali söndü.
geçir lordu, katliamın tam ortasında, oymalı meşe tahtında oturuyor ve olan biteni aç gözlerle seyrediyordu.
yerde catelyn’in birkaç adım uzağında bir hançer vardı. küçük jon masayı devirdiğinde oraya sekmişti belki, belki de ölen adamlardan birinin elinden düşmüştü. catelyn hançere doğru emekledi. kolları ve bacakları kurşun gibi ağırdı ve ağzında kan tadı vardı. bir masanın altında saklanan çıngırak haçere daha yakındı ama catelyn silahı kaptığında soyatı irkilerek geri çekildi. /yaşlı adamı öldüreceğim, en azından bunu yapabilirim/
küçük jon’un, robb’un üstüne fırlattığı masa üstü yer değiştirdi. robb güçlükle dizlerinin üstüne kalktı. böğründe bir ok vardı, ikincisi bacağındaydı ve üçüncüsü göğsünde. lord walder elini kaldırdı, bir davul dışında bütün m üzik aletleri sustu. catelyn uzaktan gelen mücadele seslerini ve daha yakındaki kurt ulumasını duydu. /boz rüzgar/ diye hatırladı, geç hatırlamıştı. “hah”, diye güldü lord walder, robb’a. “kuzey kralı ayağa kalkıyor. görünüşe bakılırsa birkaç adamınızı öldürdük majesteleri. ah, ama sizden özür dileyeceğim, adamlarınız düzelecek, hah.”
cateleyn, çıngırak’ın uzun saçlarını yakaladı ve adamı saklandığı yerden dışarı çekti. “lord walder!” diye bağırdı. “lord walder!!” davul, ağır ağır ve derinden vuruyordu, güm güm güm. “yeter,” dedi catelyn. “yeter diyorum. ihanete ihanetle karşılık verdiniz, artık durun.” hançeri çıngırak’ın boğazına dayadığında, bran’ın hasta odasını ve kendi boğazına dayanan çeliği hatırladı. davul vuruyordu, güm güm güm güm güm güm. “lütfen,” dedi catelyn. “o benim oğlum. benim ilk oğlum, benim son oğlum. onu bırakın. onu bırakın, bunu unutacağız yemin ediyorum. burada yaptığınız her şeyi. eski ve yeni tanrıların önünde yemin ediyorum, biz… biz intikam almayacağız…”
lord walder itimatsızlık dolu gözlerle catelyn’e baktı. “bu zırvaya ancak bir aptal inanır. benim bir aptal olduğumu mu sanıyorsunuz leydim?”
“bir baba olduğunuzu biliyorum. beni rehin alın. öldürmediyseni edmure’u da. ama robb’u bırakın.”
“hayır.” robb’un sesi zor duyulur bir fısıltıydı. “anne hayır…”
“evet. robb, ayağa kalk. ayağa kalk ve dışarı çık, lütfen, lütfen… benim için değilse jyne için yap.”
“jeyne?” robb masanın kenarına tutundu ve kendini ayağa kalkmaya zorladı. “anne,” dedi “boz rüzgar…”
“ona git. şimdi. robb, çıkar buradan.”
lord walder güldü. “ve ben buna niye izin vereyim?”
catelyn, çıngırak’ın boğazına dayadığı hançeri daha derine bastırdı. yarım akıllının gözleri sessiz bir yakarışla kadına bakıyordu. burnu kötü bir kokuyla dolan catelyn bunu davulların biteviye vuruşlarından fazla umursamadı, güm güm güm güm güm güm. sör ryman ve kara walder etrafında dönüyordu; catelyn’in umurunda değildi, ona istediklerini yapabilirlerdi; hapsedebilirlerdi, tecavüz edebilirlerdi, öldürebilirlerdi, hiçbirinin önemi yoktu. catelyn yeterince uzun yaşamıştı ve ned onu bekliyordu. o robb için korkuyordu. “tully onurum üstüne,” dedi lord walder’a, “stark onurum üstüne, oğlunuzun hayatını oğlumun hayatıyla takas edeceğim. bir oğula karşılık bir oğul.” catelyn elleri öyle kötü titriyordu ki çıngırak’ın kafasındaki çanlar çınlıyordu.
davullar gümlüyordu, güm güm güm. yaşlı adamın dudakları hareket etti. catelyn’in elindeki bıçak titredi, terle kayganlaşmıştı. “bir oğula karşılık bir oğul, hah.” diye tekrar etti yaşlı adam. “ama o bir torun… bir işe yaradığı da yok.”
koyu renk zırhı ve kan lekeli pembe pelerin giymiş bir adam robb’un yanına gitti. İKİ ADAMI ROBB’U TUTUP MASAYA YATIRDILAR.KAFASI DIŞARI SARKIYORDU.UZUN KILICINI ÇEKTİ VE HIZLI SERT BİR VURUŞLA KAFASINI GÖVDESİNDEN AYIRDI.