Bir İblis Lordunun Hikayesi: Zindanlar, Canavar Kızlar ve İç Isıtan Bir Mutluluk
Maceralı Dönüş
“Bu kadar çabuk mu bitirdiniz?” dedi, kaptan. “İkmal için geri geldiğinizi sanmıştım.” Kendine gelmeye çalışır gibi gözlerini birkaç kez kırpıştırdı. “Seçilmiş bir grup elitten daha azını beklememeliydim sanırım.” Denizci şapkasını düzeltti, sonra doğrudan onun gözüne baktı. “Poezahr’ı evi olarak gören biri olarak size müteşekkirim. Sizinle çalışmak bir zevkti.”
“O zevk bize ait.” dedi Carlotta. “Açıkçası biz de bu kadar kolay geçmesini beklemiyorduk. Bu kadar hızlı bir şekilde görevi tamamlamış olmamızın sebebi, içimizden birinin beklentilerimizin ötesinde bir performans göstermiş olması.”
Kaptan bakışlarını geminin diğer tarafına, bana doğru çevirdi.
“Kahramanın o adam olduğunu mu söylüyorsun?” Kollarını birleştirdi. “Genç olduğunu düşünmüştüm, ama içinde o kadar fazla güç varsa, o zaman göründüğünden daha yaşlı olmalı.”
“Sanırım yanındaki kızdan sadece biraz daha büyük, ama hiç sormadım.” diye karşılık verdi. Kısa bir duraklamadan sonra sesini yükseltti ve bana seslendi. “Hey Maskeli!”
“Evet?”
“Kaç yaşındasın?”
“Bir yıl ve birkaç ay.”
“İşte, adamı duydun. Görünüşe göre aramızdaki en genç kişi o.”
Konuşmasına devam ederken nispeten etkileyici görünen sakalını sıvazlamaya başlayan kaptan, “Neredeyse maskeyi kimliğini gizlemek için kullandığını unutuyordum.” dedi. “Ve ne kalibrede olduğunu görünce bunun sebebini anlayabiliyorum. Eğer ismi ve yüzü ortaya çıksaydı, o zaman hayatı tamamen istenmeyen ısrarlı taleplerle dolu olurdu.”
Yani, bir yerde haklısın ama yalan da söylemedim. Onu belirteyim de. Dostum, geçmişe bakınca, burada sadece bir senedir olduğuma inanamıyorum. Açıkçası daha çok beş, hatta neredeyse on sene gibi hissettiriyor. Bu yıl cidden bayağı olaylı bir yıldı.
“Doğru ya... İblis lordu olmanın üzerinden bir yıldan sadece biraz fazla oldu...” zırhını daha rahat bir şeyle değiştirmiş Nell sadece benim duyabileceğim bir sesle fısıldamıştı. “Ve ilk tanışmamızdan bu yana yaklaşık bir yıl...”
“Aynen öyle. Buna inanamıyorum.”
“Hı-hı...” diye başını salladı. “Ama en şaşırtan kısmı ne kadar hızlı harekete geçtiğin kısım. On sekiz ay içinde üç farklı kadını evliliğe ikna edebildiğine inanamıyorum.”
“Ah, lütfen. Beni bir tür playboymuşum gibi göstermeye çalışıyorsun.” dedim. “Bu benim suçum değil ve bunu biliyorsun.”
“Biliyorum.” Gücenmiş şikayetimi kıkırdayarak geçiştirdi. “Sana çok içten olduğun için aşık olduk ve her şeyin bu kadar çabuk olmasının sebebi, lafı dolandırmak yerine bizimle dürüst ve açık olmaya istekli olmandı.”
“Şey... başka şeylerden mi konuşsak? Bu gerçekten utanç verici olmaya başladı, hem de birden.” Gözlerimi kaçırdım.
Zindandan ayrılışımızın üzerinden bayağı bir süre geçmişti; bindiğimiz kalyon, kuru toprağa dönmemiz için çoktan bayağı yol almıştı.
Yola çıkışımız, doğal olarak Carlotta’nın zindanı daha fazla inceleyip faaliyetini durdurduğundan emin olmak için biraz daha vakit harcamasından sonra gerçekleşti. Bunu, zindan canavarlarının karşısına öylece çıkıp nasıl davrandıklarına bakarak yaptı. Ne mi oldu? Hiçbir şey yapmadılar. Karşılaştığımız hiçbir hortlak, herhangi bir dış uyarıcı karşısında bile hiçbir şey yapmadı. Böylece şövalye, iblis lordunun gerçekten öldüğüne ve izleyecekleri herhangi bir yönerge olmadığından onun emri altında olan her şeyin etkisiz haline geldiğine karar verdi. Onun için her şey yolunda gibi görünüyordu.
Ama gerçekte, böyle olmuş olmasının sebebi, zindanın yeni yöneticisi olarak benim, canavarlara saldırmamaları yönünde emir vermiş olmamdı. İskelet öncülümden devraldığım hortlaklar biraz “özellerdi”. Benim canavarlarımın aksine, onun benlik hissi yoktu. Sadece etten ve kemikten yapılmış, onlara verilen görevler dışında hiçbir şey yapmayan kuklalardı. Aslında kukla benzetmesi tamamen uygundu. Onlar gerçekten de sadece başka birisinin büyü kullanarak onlara emir vermesi ile çalışabilen ruhsuz cesetlerdi. Onlara ceset kuklalar demek yeterliydi.
Heyulalar, hala nefes alıp verebilen biri tarafından yönetilme fikrine tahammül edemeyen tek istisnaydı. Bu, özlerinde olan nefretle birlikte onların hala düşman kalmalarına sebep oldu. Doğrudan bana bağlı adamlarım olmalarına rağmen, haritam bile imleçlerini kırmızı gösteriyordu. Sonuç olarak Carlotta ile buluşmadan önce onları etkisiz hale getirmeyi seçtik. Ve biz derken Nell’i kastediyordum...
Yöntemimiz gayet basit ve açıktı. Zindanın uzakkonuş özelliğini kullanarak onlara seslendim ve kızdırarak onları zindanın taht odasına çekip bize saldırttım, ki kapıdan içeri süzülür süzülmez Nell’in kılıcı tarafından öldürüldüler. Teknik olarak adamlarım olduklarından bunun acımasız olduğunu söyleyebilirsiniz, ama onları tutmamın hiçbir sebebi yoktu. Asi bir ast, bir düşmandan farksızdı ve bu astları ortadan kaldırmak, onları beni dinlemeye ikna etmeye çalışmaktan hem daha güvenli hem de daha kolaydı. Ve artık canavarlarımın beni dinleyeceğinin garantisi olmadığını bildiğim için bu, erken öğrenmesi iyi bir ders olmuştu.
Bu yargının tüm canavarlara işleyip işlemediğinden ya da sadece ele geçirdiğim zindanlardaki canavarlara özgü olup olmadığından pek emin değildim. Bunun ikincisi olduğunu sanıyordum ama ilki olmadığını garanti eden hiçbir bilgi de yoktu. İki türlü de bunu aklımda tutmalıydım. Bütün evcil hayvanlarım süper iyi ve uysallardı ama isyan etmelerini istemiyorsam onlara iyi davrandığımdan emin olmalıyım. Sevimli evcil hayvanlarımı zorlamaya niyetim olduğundan değil tabii. ...Gerçi tekrar düşününce, Rir gerçekten aşırı çalışmaya başlamış olabilir... Çok yetkin olduğundan omzuna sürekli daha da fazla iş yükleyip duruyorum... Ve açıkçası, bu muhtemelen olmaya devam da edecek. Onu mutlu tutmak için belki de biraz DP harcayıp ona biraz yüksek kalite köpek mamalarından falan almalıyım. Aslında bunun işe yaracağından şüpheliyim. Hatta bu, büyük ihtimalle onu depresyona sokar...
“Peki karıcığım, az önce aklıma Rir’in üzerine çok fazla iş yüklediğimi hatırladım. Ona bir tür prim gibi bir şey vermeyi düşünüyordum, ama en iyisinin ne olacağına karar veremedim. Bir fikrin var mı?”
“Şey... sanırım yemek garanti bir yol olur. Ne yemeyi sevdiğini biliyor musun?”
“Hayır, hiçbir fikrim yok.” dedim. “Sanırım et seviyor, ama pek emin değilim.”
Bir zindan canavarı olarak, Rir’in yiyeceğe hiç ihtiyacı yoktu ve sadece zevk için yerdi. Diğer dövüşebilen evcil hayvanlarım gibi o da yeme isteği geldiğinde bana sormak yerine kendi yemeğini kendi aldığından, aslında ne sevdiğini bilmiyordum. Onu sadece birkaç kez belli yemekleri yerken gördüm ve her biri de tesadüfen içinde et bulunduran yemeklerdi.
“Bu durumda barbekü tarzı bir şeyden memnun kalacağından eminim. Neden biraz et terbiye edip, ızgarada pişirip, herkesi büyük bir parti için toplamıyorsun? Eminim bu hislerini ona aktaracaktır.”
“Hmmm...”
Sanırım bu mantıklı. Muhtemelen fiziksel bir şeyden ziyade onu düşündüğümü bilmesi onu daha mutlu eder.
“Pekala, karar verilmiştir. Geri döndüğümüzde bir barbekü partisi yapacağım. Sen de katılmalısın. Bu kadar eğlenceli bir şeyi kaçırmanın bir anlamı yok.”
“İsterim, ama katılabileceğimi sanmıyorum...” dedi.
“Hey Carlotta!” Güvertenin diğer tarafına doğru bağırdım. “Nell bana işi olduğu için benimle takılamayacağını söylüyor. Onu birkaç günlüğüne bana ödünç vermeye ne dersin?”
“N-ne? Be-bekle, bir izni bu şekilde isteyemezsin!”
Şövalye leydi, “Birkaç günlüğüne mi? Neden olmasın?” dedi. “Bu seferde bana eşlik eden herkese zaten birkaç günlüğüne izin vermeyi planlıyordum.”
“Güzel, aynı görüşte olduğumuza sevindim.” dedikten sonra Nell’e döndüm. “Pekala, görünüşe göre izni aldık. Eve gelmenin zamanı geldi.”
“Ööff... çok ısrarcısın.”
İç çekmiş olmasına rağmen, yüzündeki ifade aksine çok daha mutlu olduğunu bana gösteriyordu.
***
Eve dönüş yolculuğu yaklaşık iki saat boyunca olaysız geçmişti. Ortaya çıkan bu boş zamanımı, Nell, maceracılar ve paladinler ile konuşarak geçirmiştim.
“Şu şeyler... gemi mi...?”
Kısa süreli dinlenme, etrafı kontrol etmek ve rotamızdan sapmadığımızdan emin olmak için bir dürbün kullanan kaptanın şüpheli bir şekilde bir şeyler mırıldanmasıyla son buldu.
“Sorun nedir kaptan?” diye sordu Carlotta.
“Direklerinde tek bir bayrak bile bulunmayan dört gemi bize doğru geliyor.”
“...Onların korsan olduklarını sanmıyorsunuz, değil mi?”
“Muhtemelen öyleler.”
Varsayımını ümitsiz bir baş sallamayla dile getirmişti.
“Korsanlar mı? Oley be!” Bakışlarımı ufka çevirirken yumruklarımla bir sevinç hareketi yaptım ve ayağa kalktım.
“Şey... Bir grup korsan tarafından saldırıya uğramak heyecanlanmanı gerektiren bir şey değil...” dedi Nell.
Ne demek istediğini cidden anlamadım. Hadi ama! Korsanlar tarafından baskına uğramak bir denizcinin dengeli beslenmesinde önemli bir rol oynar. Maceracı ruhun nerede?
Hala çok ama çok uzaktaydılar. Sıradan birisi gemileri, ufuktaki birer nokta sanabilirdi, ama gelişmiş görme yeteneğim, gerçekten de dört gemi olduğunu ve doğrudan bize doğru geldiklerini doğrulamamı sağlamıştı. Boyut bakımından bizim kalyona benzeyen gemimizden biraz daha küçüklerdi, ama çok daha hızlılardı ve bize gittikçe yaklaştıklarını çabucak söyleyebilirdim.
Kaptan, “Piçler!” diye küfretti. “Kendinizi hazırlayın çocuklar, bizi bekleyen bir savaş var!”
Tayfa onun ilanını duyar duymaz geminin alarm çanları çalmaya başlamıştı. Her ne kadar acele ve gergin olsalar da, denizciler çatışmaya hazırlanmak için düzenli, verimli bir şekilde çalışmaya başladılar. Görevleri güverteyi temizlemek ve düşmanları gözlemek için sağa sola bakmaktan, silahları hazırlamak ve topları doldurmaya dönmüştü.
“Hey Reyus, denizdeki yaşam konusunda hiçbir şey bilmediğimden bu konu hakkında muhtemelen benden daha çok şey bildiğini düşünüyorum ama dört gemilik bir filo bir grup korsan için biraz fazla büyük değil mi?”
Öylece dikilip güvertedekilerden çok daha az aceleci davranan okçuyu bir kenara çektim.
“Ben de aynısını düşünüyordum dostum.” dedi. “Muhtemelen gemilerinde yüz elli, iki yüz kadar adam var. Normalde pek iyi hissetmediğimi söylerdim, ama yanımızda sen varken onlar için üzülmeye başlıyorum.”
Evet, yanlış olduğunu söyleyemem. Yeni kazandığım zindanın gemilerinin aksine korsan gemileri, gövdelerini hızla yenileyemedikleri için ateşli patlamalara karşı cidden hassastı. Onları dünyanın yüzünden silmek için tek ihtiyacım olan birkaç efsunlanmış hançerdi ve bu tek seçeneğim de değildi. Benimle denizde yüzleşmek bir hataydı. Çevremdeki aşırı miktardaki su, su tabanlı büyülerimin etkinliğini artırdı ve bana daha az maliyetle daha büyük şeyler yapabilme imkanı sağladı. Onlara bir grup su ejderhası yollamak, korsanların erken yaşta ölümüyle sonuçlanırdı.
“Onları patlatmamı ister misin?” Soruyu herkesin sevdiği komutana yöneltmiştim. “Neredeyse menzilime girmek üzereler.”
“Düşünmem için biraz zaman ihtiyacım var.”
Carlotta bir elini çenesine götürdü ve bir süre düşündükten sonra geminin diğer komutanına seslendi.
“Savaşta size katılacağız kaptan. Düşman gemilerini ele geçirmemizi ister misiniz? Güvertedeki üyelerimizle birlikte bu çok basit bir görev olur.”
“...Bunu kesinlikle tercih ederim.” Dedi şaşkın bakışlarla. Kaba olmaktan kaçınmak için onu doğrudan sorgulamamıştı, ama bunun, onun söylediği kadar kolay olmadığını düşündüğü belliydi.
Carlotta, “Merak etme kaptan. Her ne kadar kendim katılmayacak olsam da bunun kesinlikle mümkün olduğuna sizi temin ederim.” dedi, yüzündeki aşırı özgüvenli gülümsemeyle. “Pekala, onu duydun Maskeli. Gemilerin hasarsız bir şekilde ele geçirilmesini istiyoruz. Neden korsan dostlarımıza biraz korku salmıyorsun?”
“Hay hay komutanım.”
Büyü enerjimi harekete geçirmeye başlarken, kendini beğenmiş sırıtışına maskenin altından da olsa, kendiminkiyle karşılık verdim