DESEN DURUMU
Aslında, geçen hafta gerçekleşenlere benzer şekilde silahlı çatışmalar, Kore Cumhuriyeti ile DPRK arasında düzenli olarak meydana geliyor, kendilerine alıştılar, ancak Kuzey Kore rejiminin tam olarak öngörülememesi nedeniyle (en azından dış), her birinin böyle bir “ateşle teması” bekleniyor. büyük bir güç çatışma içine büyüyor. Zaman zaman denizde savaşmanın bazen zayiatlarla bile yaşandığı unutulmamalıdır.
Böylece, Nisan 1999'ta DPRK Donanması bir torpido botunu kaybetti, Haziran ayında 2002-th, Güney Koreli devriye botunu batırarak intikam aldı. Ancak bu, “büyük” bir savaşa yol açmadı.
Aslında, ne Seul, ne de Pyongyang (ve ne Washington, ne Pekin) buna hiç ihtiyaç duymuyor. Ancak, partilerin iradesine karşı bile savaşa neden olabilecek kontrolsüz bir yükseliş gibi bir fenomen var. Bu gelişmenin en çarpıcı örneği, Avrupa medeniyetini öldüren Birinci Dünya Savaşı'nın patlak verdiği 1914 yazlarıydı. Bu nedenle, “ikinci Koreli” senaryosu oldukça ilgi çekicidir.
Her iki Koreas de büyük ve çok güçlü silahlı kuvvetlere sahiptir. DPRK, kişi başına düşen askeri personel sayısı bakımından dünyada ilk sırada yer almaktadır (1,11 milyon nüfusu olan 24,5 milyon insan; zaten barış döneminde olan 4,7 milyon insanı harekete geçirme rezervi, neredeyse% 40 tarafından seçilmiştir). askerlik süresi: 5-8 yıl - Ordu, 3-4 yıllarda - Hava Kuvvetleri, 5-10 yıllarda - Donanması'nda. Askeri harcamaların GSYİH içindeki payı bakımından (yaklaşık% 15), Kuzey Kore Eritre'den sonra gezegende ikinci sırada yer alıyor, ancak bu rakamlar küçük olmasına rağmen (Kore Cumhuriyeti'nden daha az, ABD'den iki).
Güney Kore silahlı kuvvetleri (yaklaşık 700 bin kişi) DPRK Silahlı Kuvvetlerinin gücünden daha düşüktür, ancak bu teknolojik üstünlük ile dengelenmiştir. Kore Cumhuriyeti, bildiğiniz gibi, dünyanın en ekonomik gelişmiş ülkelerinden biri olmayı başardı. Bu faktör ve ABD ile yakın işbirliği, Seul'ün iyi donanımlı bir ordu sürdürmesine izin verdi, havacılık filosu üretebilen çok güçlü bir savunma sanayisi silâh ve hemen hemen tüm sınıfların askeri teçhizatı ve neredeyse en iyi dünya modelleri kadar iyi.
Kuzey Kore, kara kuvvetlerinin silahlanma ve askeri teçhizat sayısında önemli bir üstünlüğe sahip ve dünyadaki Çin ve Rusya'dan sonra topçu varillerinin sayısında (20'a kadar bin tüfek, harç ve MLRS'ye kadar) üçüncü sırada. Doğru, tüm silah ve askeri teçhizat örnekleri ya Sovyet 1960 - 1970 ya da Çince ve yerel kopyaların yanı sıra değişikliklerdir. Modern örneklerin sayısında avantaj Güney Kore tarafındadır.
Pyongyang ve Seul'ün elindeki savaş uçakları sayıca yaklaşık olarak eşit (600 birimlerinde), ancak nispeten yeni makineler için olduğu gibi, güneyciler arasında ezici bir üstünlük var (iki düzine MiG-16 ve 40 F-15'a karşı bir buçuk yüz F-29 ve XNUMX F-XNUMX).
Denizaltıların sayısı itibariyle, kuzeylilerin şimdiye kadar bir avantajları var, ancak yine de güney tarafında (yüksek Sovyet denizaltılarına karşı en son Alman denizaltıları) yüksek kalitede. Ancak, kuzeyliler sabotaj operasyonları için birkaç düzine küçük denizaltıya sahiptir. Büyük yüzey gemilerinde Kore Cumhuriyeti'nin DPRK üzerindeki üstünlüğü (hem nicel hem de nitel) o kadar büyüktür ki karşılaştırmanın bir yolu yoktur. Ancak Kuzey Kore Donanması, hafif kuvvetlerin eylemlerini destekleyen hidrografik koşullar göz önüne alındığında, savaş durumunda Güney Koreli için önemli bir gerilim yaratacak önemli ölçüde daha fazla savaş ve iniş botuna sahiptir. filo.
Partilerin silahlı kuvvetlerinin personelinin ahlaki ve psikolojik hazırlıkları yaklaşık aynı düzeyde görünmektedir. Evet ve güneyliler arasında verilen savaş eğitimi seviyesi, büyük olasılıkla yüksek olsa da, fazla değil. Genel olarak, Kazakistan Cumhuriyeti Silahlı Kuvvetleri, ülkelerini başarıyla savunabilecek kapasitededir, ancak Kuzey Kore ordusunu tamamen yenebilecek ve DPRK topraklarını ele geçirmeleri muhtemel değildir. Bunun tersi de geçerlidir. Aslında, hiçbir taraf düşmanı dizlerine getiremediğinde, iki devlet arasında “stratejik bir çıkmaz” durumu söz konusudur. Ne güneylilerin niteliksel üstünlüğü ne de kuzeylilerin nicel üstünlüğü, düşmanın topraklarının tamamen ele geçirilmesiyle belirleyici bir zafer için yeterli değildir.
Elbette, Kore Cumhuriyeti’nin ve ABD’nin silahlı kuvvetlerinin ortak operasyonları ile durum değişiyor, çünkü muazzam Amerikan teknik yetenekleri nihayetinde koalisyonun başarısını sağlamalıdır. Bununla birlikte, kişi bütün resmi büyük ölçüde değiştiren bir takım nüanslardan bahsetmekte başarısız olamaz.
BU SİZİ IRAK DEĞİL
Doğu Asya ülkelerinin Combat askerler asker en iyi Avrupa orduları ve (İsrail hariç) Ortadoğu'da meslektaşlarıyla daha üstün bir büyüklük sırasına ile karşılaştırılabilir, geleneksel olarak bu göstergede çok yüksektir. DPRK örneğinde, bu faktör Kuzey Kore toplumunun mutlak yakınlığı ile birlikte yarım yüzyıldan fazla süren toplam propaganda ile daha da kötüleşiyor. Böylece, satmak Saddam'ın generalleri kısa direnç sonrasında ve "elit" Cumhuriyet Muhafızları dahil askerlerin, çoğu basitçe eve gittim Irak senaryosunun 2003, tekrarını beklemeyin. DPRK ordusu fanatik bir sebatla savaşırken Korelilerin askeri eğitim seviyesi Araplarınkinden çok daha yüksek.
Genel olarak Doğu Asya ordularının bir diğer özelliği, özellikle de Kuzey, yani direnç anlamıyla devam edecek mal kaybına mutlak duyarsızlık olduğunu "kanının son damlasına kadar." Aynı zamanda karada, denizde ve havada toplu intihar saldırısı yapılabilmektedir. Kıyı bölgesindeki gemileri (zırhlı araçlara, ilk başta küçük-küçük uçaklara hedef olarak deniz intihar bombardıman uçaklarına denizaltı intihar uçakları gönderecekler) baltalayacaklar, en eski savaş uçakları olan ve daha geleneksel başarı şansı olmayan kamikaze olarak kullanılabilecekler. Japon kamikazlarının İkinci Dünya Savaşı'nın sonundaki deneyimleri, “normal” uçaklardan çok daha etkili olduklarını gösterdi.
Kuzey Kore ordusu tarafından savaşın en önemli özelliği coğrafi koşulların azami kullanımı olacaktır. DPRK'nın kendisinin savunma için doğası gereği mükemmel bir şekilde uyarlandığı söylenebilir. Ülkenin neredeyse% 75'u dağlarla kaplıdır. Bunlar hem yer temelli donanımların hem de taarruz havacılığının kullanımını oldukça zorlaştıran doğal savunma hatları değil, aynı zamanda birlikler ve endüstriyel tesisler için doğal barınaklardır.
Ayrıca, DPRK'daki 1950 - 1953 savaşının sona ermesinden hemen sonra, tünellerin ve sığınakların toplu inşaatı başladı, derinliği 80 - 100'a ulaştı. Bu nesnelerin sadece geleneksel silahlarla değil, aynı zamanda düşük ve orta güçlü nükleer silahlarla da yenilmesi zor. Verimlilik sadece tünel girişinde doğrudan isabet olabilir, ama bunu ulaşmak için, öncelikle, bilmek onun tam yerini gerekir ve ikinci olarak, giriş sayısı (genellikle birden fazla). Bu arada, havacılık silahları için genellikle “ölü bölgelerde” bulunan mükemmel şekilde kamufle edilmişlerdir.
Bu tür tünellerde, doğal ve yapay mağaralar, zırhlı araçlar, savunma ve nükleer tesisler dahil olmak üzere büyük askeri birimleri gizleyebilmektedir. Yer altı sığınaklarının kullanılmasıyla, DPRK'ya karşı silahsızlanan bir hava saldırısı imkansız olmasa da oldukça zorlaşıyor.
Yeraltı sığınakları ve tüneller Kuzey Koreliler tarafından sadece savunma için değil, aynı zamanda bir saldırı için de kullanılabilir. Bu tür tünellerin önemli bir kısmı barış zamanında, 38 paralelindeki sınır çizgisinin altına kazılmış ve Kore Cumhuriyeti topraklarında gizlenmiş çıkış çizgileri altında (onlardan zırhlı araçların içinden geçmelerini sağlayan) onlarca metre genişliğindedir. Onların yardımlarıyla, sınır bölgesinde bulunan Güney Koreli ve Amerikan birliklerinin arkasına ani bir darbe vurması gerekiyor. Bu tünellerin bazıları Güney Kore ordusu tarafından keşfedilmiş ve tahrip edilmiş, ancak toplam sayısı bilinmiyor.
DPRK deniz kıyılarının özellikleri, amfibi saldırı kuvvetlerinin inişini son derece karmaşık hale getiriyor. Küçük derinlikler ve karmaşık Fairway'ler, mayın silahlarının yaygın ve başarılı bir şekilde kullanılmasına katkıda bulunur ve dağlık kıyı şeridi, yer tabanlı iniş tekniklerinin kullanılmasını büyük ölçüde karmaşıklaştırır, ancak hava savunma silahlarıyla kaplı çok sayıda iyi kamufle edilmiş kıyı topçusu ve roket bataryaları oluşturmanıza olanak sağlar. Bu, karaya çıkarma sağlayan mayın süpürme kuvvetlerinin, kıyı bataryalarının tamamen baskılanması, maden mayınlarının kruvazörlerin ve yok edicilerin topçu desteğinin mayın tehdidi nedeniyle imkansız hale gelmesi imkansız olduğu ve kıyı bataryalarının hava saldırıları nedeniyle baskılanmasının zor olduğu bir durum yaratıyor. iyi kamufle edilmiş ve korunmuş kaya sığınakları ve hava savunmalarına muhalefet nedeniyle.
Bu bağlamda, biz ABD Donanma iki büyük amfibik operasyonlar başlangıç aşamasında savaş 1950-1953 yıl deneyimli, çağırabilirsiniz. Bunlardan ilki, Eylül 1950’un ikinci yarısında düzenlenen Incheon başarılı oldu, savaş sırasında bir dönüş yaptı. Bununla birlikte, bu başarı, Güney Kore'nin Incheon limanının, ilk olarak, coğrafi açıdan iniş için elverişli olmasından ve ikinci olarak, Kuzey Koreli birlikler Amerikalıların başlamasından bir ay önce yalnızca 1,5'i ele geçirdiğinden pratik olarak savunmaya hazır değildi.
Ancak ikinci operasyon olan Wonsan, Ekim 1950’te tamamen başarısız oldu. ABD Deniz Kuvvetleri ve müttefikleri, Ekim ayında bir gün içinde dört mayın bekçisi (iki Amerikan ve iki Güney Koreli) kaybeden kuzeydeki mayın ve topçu pozisyonlarının üstesinden gelmeyi asla başaramadı. Wonsan, karada ilerleyen Amerikan birlikleri tarafından ele geçirildi, ancak ondan sonra bile, yaklaşık iki hafta boyunca iniş gemileri limana giremedi.
Hiç şüphe yok ki: Geçen 50 yıllarında, DPRK Silahlı Kuvvetleri olası tüm iniş alanlarındaki anti-amfibi savunma için çok iyi hazırlanmıştır.
Kuzey Kore lideri Kim Jong Il, savaş ağalarıyla.
HERŞEY İÇİN KATASTROF, BEİJAN DIŞI
Amerikan ve Güney Kore kuvvetlerinin işgal ettiği topraklarda aktif gerilla operasyonları ortaya çıkacak ve yeraltı sığınağı sistemi bütün Kuzey Kore birimlerinin gerilla taktiklerini kullanmasına, aniden düşmanın arkasında ortaya çıkmasına ve “grev-geri çekilme” ilkesine göre hareket etmelerine izin verecek. Northerners bu nitelikteki eylemler için önemli bir potansiyele sahip. Kara kuvvetleri, 10 keskin nişancı tüfeklerine (dünyadaki başka bir orduda böyle bir birimler yoktur) ve 12 hafif piyade teçhizatına (üç denizci dahil), 17 keşif taburlarına ve 8 taburlarına sahip olan DPRK silahlı kuvvetlerinin özel kuvvetlerinin komutasına sahiptir. özel kuvvetler.
Kuzey Kore hava kuvvetleri savaşın ilk günlerinde ölse bile, DPRK kara savunma sistemleri hava kuvvetleri ve özellikle düşman düşman uçakları için kalıcı problemler yaratacaktır (MANPAD'leri ve uçaksavar topçularını teorik olarak bile tamamen baskılamak imkansızdır ve DPRK, 10 bin taşınabilir uçaksavar silahına sahiptir. ve en az 11 bin uçaksavar silahı). Buna ek olarak, Kuzey Kore askerlerinin kullanılması yeraltı sığınakları büyük ölçüde havada Amerikan ve Güney Koreli uçağın hakimiyetini devalüe: fiziksel yerden anlamıyla, düşmanın her görünüm cevap verememektedir. Bu nedenle, ABD-Güney Kore kuvvetleri için en uygun olayların gelişmesine rağmen, kayıp oranı Irak'taki son savaşta en azından Amerikan ve İngilizlerinkinden daha yüksek bir oran olacak ve kampanyanın süresi kesinlikle birkaç ay olacaktır. Böylece, Amerika Birleşik Devletleri (Irak'ta olduğu gibi birkaç ay değil, yıl içinde,) henüz öldürülen bin en azından birkaç kişinin ise kayıp garantili ve en kötü durumda, gider onbinlerce gidecek.
Aynı zamanda, Amerikan grubu Güney Kore'de konuşlandı (1 bölüm, 1 ordu havacılık tugayı, 4 hava kuvvetleri filosu, 100'den fazla tanklar, yaklaşık 250 piyade savaş aracı ve zırhlı personel taşıyıcı, yaklaşık 50 topçu sistemi, yaklaşık 100 savaş uçağı), DPRK'ya karşı tam ölçekli bir savaş yürütmek kesinlikle yeterli değildir. Dahası, Pasifik operasyon tiyatrosuna kalıcı olarak yerleştirilmiş yeterli başka kuvvet olmayacak - 3. Deniz Piyadeleri Bölümü ve Japonya'da bulunan beş avcı filosu, 100. Hafif Piyade Tümeni ve bir Ulusal Muhafız Hava Kuvvetleri filosu (25 F-18 avcı uçağı) - Hawaii'de (özellikle kara birliklerinin Hawaii Adaları'ndan Kore'ye nakli en az bir ay sürdüğü için).
Ayrıca, Kore Savaşı olmadan, ABD Irak ve Afganistan’daki eşzamanlı kampanya nedeniyle büyük bir güç harcıyor. Buna göre, Washington, özellikle şu anki pasifist cumhurbaşkanı altında, Kore Yarımadası'nda geniş çaplı silahlı çatışmaları önlemek için her şeyi yapacak. Başlarsa, ABD’nin durumu neredeyse feci olacaktır.
Güneylilere ciddiye yardım edebilmek için Amerika, silahlı kuvvetleri yönetme taslak prensibini eski haline getirmek zorunda kalacaktır. Ancak bunun politik nedenlerden dolayı tamamen dışlandığı açıktır. Ayrıca, Amerika Birleşik Devletleri'nde eğitimsiz bir “top yemi” ni savaşa göndermek alışılmış değildir, her durumda askerler en az bir yıl boyunca kendi topraklarında eğitilmelidir. Bu nedenle, görünüşe göre, Birleşik Devletler, uçak gemisi tabanlı uçaklar da dahil olmak üzere hemen hemen tüm savaş uçaklarıyla savaşa girmek zorunda kalacak. Doğru, Kore Cumhuriyeti havaalanı ağının kapasitesinde bir sorun olacak. Üstelik, Japonya’nın Amerika’ya hava limanlarını, özellikle de Washington’dan mümkün olduğu kadar bağımsız bir parkuru açıkça ortaya koyan mevcut galasında mutlaka sağlayacağı bir gerçek değil. Uçak gemileri için bir başka sorun daha olacak - Kore kıyılarına geçiş zamanı.
Son zamanlarda, ABD'de, özellikle yeraltı yapılarının imhası için tasarlanmış birçok tonluk (10 tonun üzerinde) bombalar aktif olarak geliştiriliyor. İran ve DPRK'ya karşı olası savaşlara hazırlıklı oldukları açıktır. Ne kadar etkili olacaklarını söylemek zor. Ayrıca, bir yer hedefine ulaşmadan önce, hala tespit edilmesi gerekir. Neyin daha zor olduğu bilinmemektedir. Ek olarak, çok tonlu bombaların kullanımındaki önemli bir kısıtlama, taşıyıcılarının yalnızca ABD Hava Kuvvetleri'nin B-1 de dahil olmak üzere yalnızca elli yüzüne sahip olduğu stratejik bombardıman olabileceği faktörüdür.
DPRK nükleer silahlara sahipse durum önemli ölçüde ağırlaşacaktır (bu henüz tam olarak açık değildir). Kuzeydeki ülkeler yalnızca durağan araçlara (nükleer kara mayınlarına) sahip olsalar bile, onları ABD ve Kazakistan’ın saldıran birliklerine karşı kullanacaklar, dağları ve sürekli radyoaktif kirlenme bölgelerinde moloz yaratacakları gibi büyük kayıplara neden olacaklar. Kuzey Kore uçakları için füzeler ve bombalar nükleer savaş başlığı (ikinci çok daha kolaydır) geliştirmek üzere, bunlar (dahil tabii ki, ve Amerikan birlikleri) Güney Kore'de çeşitli askeri ve endüstriyel hedeflere vurmaya muktedir yanı sıra olacak ABD deniz kuvvetleri Kore Yarımadası kıyılarında. yüz binlerce aynı miktarda asker ve sivillerin Kaybı değilse milyonlarca insan, (bizim Uzakdoğu dahil) Asya-Pasifik bölgesi için çevresel sonuçları tahmin edilemez. Bundan sonra, DPRK'ya karşı kazanılan herhangi bir zafer gerçekten Pyrrhic olacaktır.
Belirleyici olması muhtemel olan Çin'in rolü hakkında söyleyemeyiz. Pekin için (özellikle nükleer) sınırlardaki (ve başkentten yeterince uzak olmayan) savaş tamamen gereksizdir. Ancak sınırlarındaki Amerikan birliklerine daha fazla ihtiyaç duyulmuyor.
DPRK ile PRC arasındaki ilişkiler çok karmaşık. Pyongyang, hiçbir şekilde Çinli bir kukla değildir, ancak ekonomik olarak Pekin'e çok bağımlıdır. Göksel İmparatorluğu'nda, Juche takipçileri nankör insanlar olarak muamele görürler (sonuçta, hain olmasalar, ilk Korece sırasında DPRK'yi kaydeden Çin birlikleriydi). DPRK'da Çin, potansiyel işgalcileri görüyor (ve sebepsiz değil). Pekin, Kuzey Kore nükleer testinde Seul ve Washington'dan daha az sert değil.
İkinci Koreli'nin yüksek olasılıkla serbest bırakması durumunda, Çin ordusu DPRK'yı işgal etmeye çalışacak. Ve bu hem Pyongyang'a yardım etme bahanesi altında (tıpkı 1950 yılında olduğu gibi) hem de “savaşı sonlandırmak ve Kore Yarımadası'nda barışı sağlamak” amacıyla yapılabilir. Altmış yıl önce olduğu gibi Çin, statükoyu (38 paralelinde sınır) geri yükleyebilecek, ancak bu kez Kuzey Kore'den ayrılmayacaklar. Yoksa Amerika’nın Güney Kore’den Amerikan birliklerinin tamamen geri çekilmesinin yanı sıra ABD’nin Tayvan’a destek vermeyi reddetmeleri şartıyla ayrılacaklar. Çinliler Kore topraklarından ayrılsalar bile, Pyongyang'da kesinlikle gerçek kuklalarını bırakacaklar.
Genel olarak, Kore Yarımadası'ndaki savaş yine de sona ererse, DPRK'daki mevcut rejim için,% 100'e yakın bir garantiyle, ölümle sonuçlanacaktır (ABD ve RK koalisyonu devrilecektir). Kore Cumhuriyeti için, zafer durumunda bile, on yıl önce geliştirilmekte olan reddedilecek olan devasa insan ve maddi kayıplarla sonuçlanacaktır. Ve sonunda, ya tamamen tahrip olmuş Kuzey'i kendi parasıyla yeniden inşa etmek ya da sınırında Çin birlikleri almak zorunda kalacak (daha kötüsü bilinmiyor). Amerika Birleşik Devletleri için savaş aynı zamanda devasa zayiatlarla sonuçlanacak ve büyük olasılıkla, dünyadaki Amerikan pozisyonlarını daha da zayıflatacak (zaten çok zayıflamış). Sadece Çin bu savaştan galip çıkma şansına sahip, ancak onun için çok riskli ve çok pahalı bir oyun olacak.
Bu nedenle kimsenin savaşa ihtiyacı yok. Ancak bu olmayacağı anlamına gelmez.