2908-bolum-3
Bölüm 3
“Daha önce tanıştık mı?”
“Bir hafta önce, gece geç saatlerde dükkânıma gelip bir buket almıştınız.”
Isaac kayıtsızca cevap verdi. Felix’in bakışları sanki onun içini görebilecekmiş gibi deliciydi ama o sadece arkasını döndü ve “Doğru” diye mırıldandı. Isaac, diğer adamın sıkı kavrayışından yeni kurtulmuş olan ve karıncalanan çenesini ovuşturdu.
“Bugün bana da bir buket yap.”
Felix arkasına bakmadan, hâlâ bir heykel gibi yerinde duran Isaac’e emretti. Bu onun çenesini ovuşturmayı bırakmasını sağladı.
“Sorgu… burada bitiyor mu?”
“Bitiyor.”
Cevabı kısaydı ve başını kaldırıp baktığında o kadar masum görünüyordu ki, telaşlanan Isaac oldu. Felix, Isaac’in nasıl hissettiğini fark etmiş gibi tembel sesiyle konuşmaya devam etti.
“Şurada duran arkadaşım Tony, övünüyordu. Kimliğimi biliyormuşsun gibi hissettiğini söyledi. Benim genellikle fark etmediğim şeyleri fark etmesi oldukça şaşırtıcı.”
“…”
“Bu yüzden küçük bir test yaptım.”
Sırf bir iddia yüzünden, Isaac’in kim olduğunu bilip bilmediğini test etmek için korkunç bir yöntem kullanmıştı. Bir soruya cevap almak için ona silah doğrultmak zorunda mıydı? Isaac bunu düşündükçe daha da saçma bir hal alıyordu. Yine de Felix Felice adındaki bu adama kızamıyordu. Ne de olsa ortalama bir mafya babasından daha acımasız olduğu biliniyordu.
“Çok ileri gittiysem özür dilerim. Sadece şaşırdım çünkü sıradan bir vatandaşın beni tanıması alışılmadık bir durum.”
“FBI ya da CIA için çalıştığımı mı düşündünüz?”
“Ya da başka bir örgüt için aslında. Ayrıca çiçekçisin ama bir buketi bile doğru düzgün yapamaman çok garip.”
“Sadece şüphe uyandırıcı olduğunu söylüyorum.” Felix saygısızca bir şeyler söyledi ve yoğun bir bakışla Isaac’i tepeden tırnağa taradı. Isaac onun en az sözleri kadar kaba olan bakışlarını sessizce karşıladı. Sonra içini çekti ve bir soru sordu.
“Peki, nasıl bir sonuca vardın? Seni gözetleyebilmek için çiçekçi kılığına girmiş birine mi benziyorum?”
“Şey, asla bilemezsin.”
Kaygısız bir cevaptı. Çok soğukkanlı görünüyordu, omuzlarını silkiyor ve boş boş konuşuyordu.
“Ben hâlâ senin buket yapma becerilerini kavrayamamış tuhaf bir çiçekçi olduğunu düşünüyorum. Ya da belki de senden şüphe duyduğum şeylerle hiçbir bağlantın olmadığını düşünmem sadece benim hüsnükuruntumdur.”
“Ben çiçek buketlerini paketlemekte zorlanan sıradan bir çiçekçiyim. Bu kadarı doğru.”
“O kadarını görebiliyorum.”
Felix gözlerini kırpıştırdı ve tezgâha yaslanırken güldü. Büyüleyici gülümsemesi bir milyon dolar değerindeydi. Ancak Isaac giderek daha da gerilmeye başlamıştı.
Suçlandığı şeyin aksine, Felix’e hiçbir zaman sahte kimliğiyle yaklaşmamıştı. Sıradan vatandaş sayılamayacak insanlar bile normalde Felix’e yaklaşmak istemezdi. Isaac sadece kötü şöhretli bir silah tüccarıyla yolları kesişmeden normal bir şekilde yaşayabilen sıradan bir vatandaş olmak istiyordu.
Her şeyden önce, Felix’e ilk yaklaşan Isaac değildi. İş saatleri çoktan bitmişken dükkânına dalan Felix’in kendisiydi. Ancak Isaac durumlarını açıklığa kavuşturma zahmetine girmedi. Çünkü korkudan titrese ve söylediği her kelimeyi açıklasa bile, Felix sadece topladığı bilgilere inanacaktı.
“Eğer bu kadarını görebiliyorsan, açıklanacak bir şey yok demektir.”
Isaac’in diğer adamın sözlerini sakince taklit edip karşılık vermekten başka çaresi yoktu.
“Sen… Sen gerçekten de sıradan bir çiçekçiden başka bir şey olmak istemesen iyi edersin.”
“Zaten öyleyim, nasıl böyle bir isteğim olabilir ki?”
Felix’in kaşları biraz çatıldı. Kaşlarını çatarak Isaac’e baktı ve sonra ona tekrar bir çiçek buketi yapmasını emretti.
“Çiçekleri sarma şeklimi beğenmediğini sanıyordum?”
Isaac yanağını kaşıdı, birden kendini yorgun hissetti.
“Sıradan bir çiçekçi bile bir çiçek buketini düzgün yapamaz, bu yüzden daha fazla pratik yapmasına izin vermeliyim.”
“…”
“Oh, ve bu sefer daha sofistike çiçekler seçtiğinizden emin olun.”
“Çünkü bu bir randevu için değil,” diye ekledi Felix. Sonra sakince çenesini avucuna dayadı ve dirseğini tezgâhın üzerine koydu. Aslında sıradan bir müşteri gibi görünüyordu. Isaac’in çiçek sepetine doğru isteksiz adımlarla ilerlemekten başka çaresi yoktu.
“Bu tezgâh karmakarışık. Ne yaptın da bu hale geldi?”
Felix hafifçe eğilmiş, hala eliyle çenesini desteklerken mırıldandı. Tezgâh tıpkı söylediği gibi dağınıktı. Birkaç defter ve kart her yere dağılmıştı ama bu dağınıklığa rağmen belli bir düzenin hala görülebilmesi garipti. Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Ve sonra, Felix’in dağınıklığa dikkatsizce bakmakta olan bakışları aniden belirli bir noktaya sabitlendi.
“Sevgili Benjamin.”
Felix’in güzel dudaklarından baygın bir ses çıktı. Öncekiyle aynı kelimelerdi. Geçen seferki kartta da aynı cümle vardı. Isaac çiçekleri aldı ve aceleyle tezgâhın arkasına döndü. Kartı hızla kaptı ve tekrar çekmeceye itti.
“Bunu kime gönderiyorsun ki her karta yazdığında bu kadar sevecen olmak zorundasın?”
“…”
“Uzun mesafeli bir ilişkiniz mi var? O zaman neden kart yerine mektup yazmıyorsunuz?”
Felix sırıtırken gözlerinde merak vardı, çenesi hâlâ bir elinin üzerinde duruyordu. Isaac hiçbir şey söylemeden çiçekleri seçmeye yöneldi. Felix’in ısrarlı bakışları onun arkasını takip etti.
“Benjamin, ha? Gerçekten sevgilin mi?”
“Pembe iyi bir renk mi, yoksa beji mi tercih edersin?”
“Bu bir erkek ismi, ama belli ki sen bir betasın. Eşcinselsin o zaman?”
“Sofistike ve zarif bir şey istiyorsanız, bej ve sarı iyi seçimlerdir.”
“Sen aslında bir omega değilsin, değil mi?”
Sorular ve birbirini tutmayan cevaplar dizisi devam etti. Ancak bu soru üzerine Isaac’in çiçek toplayan elleri hafifçe titredi.
“Çünkü omegalar beni iğrendiriyor.”
Felix hırçın bir sesle mırıldandı ama yine de herkesin büyüleyici bulacağı bir gülümseme takındı.
“…Neyse ki bu güzel callalar bugün oldukça taze. Buketinizi ağırlıklı olarak bu çiçekleri kullanarak yapacağım.”
Isaac Felix’e bakarak sakince cevap verdi. Neyse ki sarışın adam her zamanki gibi cinsel tacize varan sorular sormadı. Başka bir şey söylemedi bile. Şimdi dükkânda gergin bir sessizlik vardı. Isaac tezgahının başında meşgulken çenesini kapalı tutan Felix, buketin tamamlandığını duyunca nihayet gözlerini kaldırdı.
“Cidden, ambalajın ne kadar berbat olduğuna baksana. İşte bu yüzden senin kimliğinden şüphe ettim. Muhtemelen sadece çiçekleri almak daha iyi olur.”
Eleştiri yapmaktan çekinmedi ama yine de iki tane 100 dolarlık banknot çıkardı.
“Bu çok fazla. Eğer ambalajı beğenmediyseniz, çiçekleri olduğu gibi alabilirsiniz.”
Isaac, Felix’in uzattığı banknotları almadı. Almak da istemiyordu. Yine de Felix onları tezgâhın üzerine bıraktı.
“Bunu sipariş eden bendim. Çirkin olsa bile çiçeklerin ve senin emeğinin parasını ödemek zorundayım. Çiçek buketlerini zorla alan biri gibi mi görünüyorum? Ayrıca, bunun üzerinde pratik yapman için olduğunu sana önceden söylemiştim.”
“…”
“Geri kalanı bahşiş olduğu için buketin fiyatının bir önemi yok, o yüzden ödemeyi kendiniz yapın.”
Felix hoşlanmadığı şeyi açıkça dile getirdikten sonra buketi aldı ve arkasını döndü. Veda bile etmedi. Çınlar- Zil sesiyle birlikte kapı açıldı ve Felix öylece çıkıp gitti. Tony de bu kez hiçbir şey söylemeden Felix’i takip etti.
Sonunda dört gözle beklediği huzur gelmişti. Isaac’in gerginlikten kaskatı kesilen omuzları eriyecekmiş gibi çöktü. Sadece hayal kurup kurmadığından bile şüphelendi. Ancak tezgâhın üzerindeki iki adet 100 dolarlık banknot, yaşananların gerçek olduğunu hatırlatıyordu.
Felix Felice adındaki adam Isaac’in huzurlu günlük yaşamına atılmış bir taş gibiydi. Bu adam daha önce durgun olan suyun üzerinde büyük sıçramalar yaratarak her yerde dalgalanmalar oluşturdu. Bu çok tatsız bir rahatsızlıktı. Isaac sert yanağını kaşıdı ve içten içe onu bir daha görmek zorunda kalmamayı diledi.
***
Kartın başındaki tebrik mesajı aynıydı. Ancak bundan sonra ne yazacağına karar vermek her zaman en zor kısımdı. Eline kalemi alır ve ne yazacağını düşünürdü, ama sonunda aklına aniden ilgilenmesi gereken bir şey gelirdi, bu yüzden bir süreliğine ertelemek zorunda kalırdı. Bir kartı bitirmesi tüm gününü alabiliyordu çünkü yazarken sürekli bölünüyordu. Bazen bir günde bile bitiremezdi. Üzerinde çok düşündükten sonra bile duygularını ifade etmek çok zordu.
Her şeyden önce, Isaac ‘Benjamin’ ismini yazdığı anda bunalmış hissediyordu. Bu yüzden derin bir nefes alıyor, göğsünde çarpan kalbinin hemen üzerindeki noktayı ovuyor ve sonra zaman yavaş yavaş geçene kadar ne tür hoşluklar yazacağını düşünüyordu.
“Onu özlüyorum…”
Isaac gözlerini kapadı ve mırıldandı, eğilip alnını iki elinin üzerine koydu. Kartta hâlâ tek bir harf bile yazmıyordu.
“Kimi bu kadar özlüyorsun? Sakın beni düşündüğünü söyleme?”
Şakacı, alçak bir ses aniden sözünü kesti. Başını tezgahın üzerindeki ellerine gömmüş olan Isaac şaşkınlıkla gözlerini kaldırdı. Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Hiçbir işaret ya da ses olmadan, göz kamaştırıcı bir adam aniden karşısında duruyordu.
Bu kadar iri bir adamın hiç ses çıkarmadan kendisine yaklaşabilmesi onu korkutmuştu. Bu nasıl olmuştu? Ne kadar meşgul olduğu önemli değildi, ama nasıl olur da kapıdaki zil hiç ses çıkarmazdı?!
Bunu tuhaf buldu ve kapıya baktı. “Ah…” Ancak o zaman Isaac’in dudaklarından mahcup bir iç çekiş çıktı. Bazen yoldan geçenler kapı kapalıysa dükkânın açık olmadığını düşünürdü, bu yüzden genellikle öğleden sonraları kapıyı açık bırakırdı. Zilin çalmamasının nedeni de buydu.
Kapıyı ne zaman açık bıraktığını tamamen unutmuş olan Isaac, parmaklarını zonklayan şakaklarına bastırdı ve karşısındaki adama sert bir bakış attı. Felix Felice iki ya da üç günde bir dükkâna uğruyordu. Bugün iki elini de ceplerine sokmuş, yine dağınık bir halde duran tezgâha bakıyordu.
Isaac adamın üzerine yazı yazmaya çalıştığı karta baktığını fark edince gizlice bütün renkli kartları alıp çekmecenin içine yerleştirdi.
“Size nasıl yardımcı olabilirim?”
Isaac ona doğrudan bakmaya dayanamıyor, sakinmiş gibi davranıyordu. Acaba Benjamin’i düşünerek kart yazdığı için mi böyle davranıyordu? Göğsünde yavaş yavaş kabaran bir huzursuzluk varmış gibi hissediyordu.
Endişesinin fark edilmesinden korkan Isaac, doğrudan Felix’e bakmak yerine her zamanki gibi bir adım geriden takip eden Tony’ye baktı. Tony kırk yaşının üzerinde görünüyordu. Şimdi misafirler için ayrılmış sandalyelerden birine oturmuş, telefonuna bakıyordu. Ne kadar duyarsız görünse de, yaşlı adamın Felix’e dikkatle baktığını ve bir koruma olarak görevini yaptığını açıkça hissedebiliyordu.
“Şu saklamak üzere olduğun kartlar var ya, onları bitirip gönderecek misin?”
Bu ani soru Tony’nin de dikkatini çekti. Isaac sonunda dönüp kendisine bakan Felix’e baktı. Aynı anda parmak uçlarıyla ittiği çekmece bir tıkırtıyla kapandı.
“Elbette, onları sorunsuz bir şekilde gönderiyorum.”
“Hmm, öyle mi? Merak ettim çünkü sadece ‘Sevgili Benjamin’i gördüm ama ondan sonra yazılmış bir şey görmedim.”
Felix umursamıyormuş gibi omuz silkti. Ve eğer gerçekten umursasaydı bile, Isaac gibi cevap verecek kadar kibar biri değildi. Felix sanki Isaac’in soğuk tepkisini önceden biliyormuş gibi daha fazla soru sormadı.
Felix’i bir daha görmek zorunda kalmayacağını umduğu ilk günden bu yana iki hafta geçmişti bile. Tehlikeli bir silah tüccarı olan bu adam güpegündüz San Diego şehir merkezinde sıradan bir vatandaş gibi dolaşıyordu.
Ama nedense Felix o günden beri dükkâna girip çıkıyor, her gelişinde yüksek fiyattan bir buket çiçek alıyordu. Paketlemenin ne kadar berbat olduğunu eleştirmekten geri durmasa da yine de her seferinde bir tane alıyordu. Bahanesi de her zaman Isaac’in ‘pratik’ yapmasına izin vermekti.
Bu saçma bir talepti ama Isaac şikayet etmedi. Her neyse, sadece müşterinin istediğini yapması ve bunun için para alması yeterliydi. Ne de olsa çöpe atılan sarışın adamın parasıydı, her ne kadar kendisi 100 ya da 200 doların boşa gittiğini düşünecek bir adam olmasa da.
“Bugün ne tür bir çiçek buketi istiyorsunuz?”
Aynı soruyu, her gelişinde kendisini hem zihinsel hem de fiziksel olarak yoran düzenli müşterisi Felix’e de sordu. İki eli de cebinde olan ve ağırlığının çoğunu tek ayağına veren Felix, Isaac’e bugün özellikle muzip bir bakışla bakıyordu.
“Sevgilin Benjamin’i bu kadar çok mu özlüyorsun? Öyle ki, dinleyen birinin kalbinin bile çarpmasına neden olabiliyorsun.”
Adam çiçek buketiyle ilgili soruya cevap vermek yerine, Isaac’in artık bir kenara bıraktığını düşündüğü bir konuyu ona nazikçe hatırlatmayı başardı. Her zaman böyle davranıyordu ama zaman geçtikçe giderek daha uygunsuz bir hal almaya başlamıştı. Sürekli özel hayatına girmeye çalışıyordu.
“Evet, onu özlüyorum.”
Beklenmedik bir şekilde, Felix’in yüzünde kısa bir süreliğine tedirginlik belirdi. Şaşırmıştı çünkü Isaac genellikle ona cevap vermekten kaçınırdı.
“Ah… Öyle mi?”
“Peki lütfen söyle bana, bugün ne istersin?”
Aynı soruyu üçüncü kez sordu ama hemen bir yanıt alamadı. Kısa bir sessizlik garip bir şekilde geçti. Isaac, genellikle çok ukala olan ve her istediğini söylemekten çekinmeyen bu adama neler olduğunu merak ediyordu.
“Ne tür bir zevkin var?”
“Pardon?” Isaac şaşkındı. Onun yerine rastgele başka bir soru geldi.
“Ne tür çiçeklerin zevkinize uygun olduğunu sordum.”
“Ben… buketlerden ziyade saksı bitkilerini tercih ederim.”
“Saksı bitkileri mi?”
“Evet.”
“Hmm,” diye mırıldandı Felix onun kısa cevabını duyduktan sonra.
“Öyle mi? Bir bakalım o zaman. Bu güzel ve hoş görünüyor. Sen ne düşünüyorsun? Senin zevkine uyuyor mu?”
Koyu pembe bir orkideden bahsediyordu. Şu anda bitki çok güzel çiçek açıyordu, çiçekleri her zamanki gibi zarif ve muhteşemdi. Güzellik ve baştan çıkarıcılık, tıpkı çiçeklerin dilinde temsil ettiği gibi.
“Evet, öyle.”
“O zaman paketle.”
Şaşırtıcı bir emirdi ama Isaac sessizce çiçek paketini saksıyı örtmek için kullandı ve üzerine bir kurdele iliştirdi. Felix de işini bitirene kadar sessizce onu izledi ve sonra yine gerçek fiyatın iki katını ödedikten sonra saksılı bitkiyi aldı. Isaac bugün sessizce ayrılıp ayrılmayacağını merak ediyordu.
“Al bunu.”
Felix aniden saksıdaki orkideyi ona doğru itti. Isaac’in gözleri şaşkınlıkla açıldı.
“Al dedim sana. Bu tür çiçekleri sevmez misin?”
“Bunu bana neden veriyorsun?”
Şaşkın Isaac’in sorusu üzerine Felix saksıdaki orkideyi yüksek sesle tezgâhın üzerine bıraktı ve ardından parlak bir şekilde gülümsedi.
“Neden diye mi soruyorsun? Seni baştan çıkarmaya çalışıyorum çünkü sana ilgi duyuyorum.”
Ah, az önce aldığı çiçeğin anlamına uygun bir şey söyleyeceği kimin aklına gelirdi? Güzellik ve baştan çıkarma. Isaac bu iki kelimeyi hatırlayarak garip bir şekilde yanağını kaşıdı. Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Ama Felix’in aniden böyle bir şey söylemesini de beklemiyordu.
“Neden ben?”
“Kim bilir? Sürekli seni düşünüyorum ve nedenini de bilmiyorum.”
“…”
“Bu yüzden sürekli buraya geliyorum ve eminim ki kapının eşiği benim yüzümden çoktan aşınmıştır. Ayrıca bu yüzden senin o berbat buketlerini almak için epey para harcayıp durdum.”
Felix dilini şaklatarak, “Ne kadar aptalca,” diye mırıldanmaya devam etti.
Isaac, birkaç saniye önce kendisine romantik bir ilgi duyduğunu beyan etmesine rağmen onu terslemekten çekinmeyen adama baktı. Sarışın adamın şimdiye kadar nasıl olup da başka kadınlarla çıkabildiğini sorguladı. Ya da belki de Isaac bir kadın olmadığı için hiçbir şeyden haberi yoktu.
Şaşkın Isaac başını salladı. Ne de olsa söz konusu kişi azılı silah tüccarı Felix Felice’den başkası değildi. Görünüşü, gücü, zenginliği ve şöhreti… Kim onu reddetmeye cüret edebilirdi ki? İnsanlar durumdan hoşlansalar da hoşlanmasalar da onu kabul ederlerdi. Karşısındaki ister kadın ister erkek olsun, Felix’in kişiliğinin ve tavırlarının her zaman bu şekilde şekillendiği açıktı.
“İlginiz için müteşekkirim ama tüm saygımla reddediyorum.”
Bu Felix için bir ilk olmalıydı ama Isaac hiç tereddüt etmeden reddettiğini belirtti. Ve tabii ki Felix, Isaac’ın sözlerini yanlış duyduğunu düşünmüş gibi kaşlarından birini kaldırdı. Isaac, Felix’in inanmayan yüz ifadesini gördüğünde, göğsüne ağır bir taş yükselmiş gibi hissetti.
“Sebebi ne? Benjamin denen o adam yüzünden mi?”
Isaac konuşmaya devam edemeden Felix sordu. Diğer adamın gözleri ve ifadesi her geçen saniye daha da hırçınlaşıyordu.
“Evet.”
Isaac doğrudan onunla yüzleşti ve gerginlikten kuru bir şekilde yutkundu.
“Görünüşe göre uzun mesafeli bir ilişki yaşıyorsunuz. Bunu sürdürebilirsin. Onunla olan ilişkini sürdürmeni yasaklamayacağım. Bunun yerine, ben buradayken neden benimle çıkmıyorsun?”
“İkili ilişkiler bana göre değil.”
“O zaman Benjamin’den ayrıl.”
“Ayrılmayacağım.”
Isaac’in sert cevabı karşısında Felix’in kaşlarından biri tekrar kalktı. Bu kez yumruklarını kapatıp açmaya devam etti. Kıvrılmış kollarının altında açıkta kalan ön kolundaki tendonlar sıkıca çekilmişti. İlk kez reddedildiği için üzgün görünüyordu. Yine de aynı zamanda kendini çok fazla dizginliyor gibi görünüyordu.
“Beni reddeden ilk kişi olduğunu biliyor musun?”
Felix mırıldandı, sırıtışı biraz şüpheli görünüyordu. Ses tonundan ne kadar sinirli olduğu anlaşılıyordu ama öte yandan Isaac kahkahalara boğulmak üzereydi. Karşısındaki adama günümüzde üçüncü sınıf romanlarda bile böyle repliklerin olmadığını söyleyebilmeyi ne kadar isterdi.
“Durumun böyle olacağını tahmin etmiştim.”
Elbette Isaac kimsenin bu adamı kolayca reddetmesini beklemiyordu ama nasıl oluyordu da onu ilk reddedenin kendisi olduğunu söyleyecek kadar kendine güvenebiliyordu? Onu gördükçe, bu adamın gerçekten de oldukça çocuksu olabileceğini düşündü. Bu sırıtan, kaba ve kibirli adamın içine bakıyormuş gibi hissediyordu ama garip bir şekilde, aslında bundan nefret etmiyordu.
“Ve yine de beni reddettin?”
Felix başını eğdi ve somurttu. Tıpkı somurtan bir çocuk gibi görünüyordu.
“Özür dilerim.”
“Bunu tekrar düşün. Beni reddettiğine pişman olacaksın. Seni yatakta benim kadar zevkten çığlık attırabilecek başka kimse olmadığını garanti ederim.”
Kendine güveni ve çocuksu kibri bir an için çok sevimli göründü, belki de Isaac adamın yüzünü gerçekten sevdiği içindi. Sarışın adamla tanışmaya başladığından beri ilk kez Isaac’in dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. İşin tuhafı, Isaac’in yüz ifadesini dikkatle izleyen Felix’in gözleri de yumuşamış gibiydi.
“Her neyse, hediye hediyedir. Orkideye iyi bak.”
“Ama-”
“İstersen sana düşünmen için daha fazla zaman verebilirim. Ama bir dahaki görüşmemizde bana düzgün bir cevap versen iyi edersin. Düşündüğünden daha ısrarcı olabilen bir tarafım var.”
Felix istediğini söyledi ve sanki sabırsızlanıyormuş gibi gitmek için döndü. Isaac çenesini kapalı tutarak hızla geri çekilen Felix’e boş gözlerle baktı. Bu sırada sandalyede hiç kıpırdamadan sessizce oturan Tony, Isaac’in tepki vermesine fırsat vermeden hemen önündeydi.
“Eğer bir kez daha bahşiş bırakmak istiyorsan, o zaman gerek yok.”
Ona daha fazla para vermemesini söyledi ama Tony sadece başını salladı.
“Yerinde olsam hemen kaçardım. Tabii ki kısa sürede yakalanacağınızı garanti ederim ama en azından bir denemeniz gerekmez mi?”
“…”
“Dürüst olmak gerekirse, patron… senin tipindeki erkeklerden nefret ediyor. Ama nedense yine de senin seks partneri olmanı istiyor.”
“Ne söylemeye çalıştığımı anlıyor musun?” Tony’nin eklediği kelimeler Isaac’in omurgasında bir ürperti yarattı. Bu, hoşuna gitmese bile yine de o adamın seks partneri olacağı ve sonunda Felix’in kişisel fahişesine dönüşeceği anlamına geliyordu. Bu onun öfkesinin alevlenmesine neden oldu.
Tony korkunç bir uyarı bıraktı ve Isaac’in bahşiş konusundaki reddini görmezden gelerek yine de tezgâha 100 dolarlık bir banknot bıraktı. Tony gittikten sonra Isaac’in başı zonklamaya başladı. Gözlerini kapadı ve alnını ellerinin üzerine koydu, tıpkı o ikisi içeri ilk girdiğinde tek kelime etmeden yaptığı gibi.
Düşünecek olursak, Felix bu dükkâna ilk girdiği anda işler ters gitmişti. Isaac tanıştıkları gün eşyalarını toplayıp kaçmalıydı. Felix’in nasıl bir adam olduğunu bilmesine rağmen bunu yapmaması kendi adına bir hataydı.
Şimdi pişman olsa bile hiçbir şey değişmeyecekti ama bu duygunun bir gelgit dalgası gibi üzerine çökmesine engel olamıyordu. Allied Fansub tarafından çevrilmiştir. Isaac yorgun gözlerini kapattı. Göğsünün içinde çok ağır bir şey varmış gibi hissediyordu.
Felix şık bir sedanın arka koltuğunda otururken dişlerini sıktı. Onun gibi hayatı boyunca kendisini reddeden biriyle hiç karşılaşmamış biri için şu anki durumu dayanılmaz ve sinir bozucu buluyordu.
Elini uzattığı sürece, ister kadın ister erkek olsun, insanlar her zaman ona gelirdi. Elini uzatmasa bile birçok kişi ona yaklaşmaya çalışıyor ve dikkatini çekmek için mücadele ediyordu. Bu sayede, ister tek gecelik bir ilişki ister sürekli bir partner olsun, hoşuna giden kişiyi seçmek onun için her zaman doğal olmuştu.
“Ama o çiçekçi beni reddetme cüretini mi gösterdi? Doğru düzgün bir buket bile yapamayan o adam!”
Dişlerini sıkarken, o adamın taşlaşmış yüzü gözlerinin önünden geçti. Her zaman bir maske gibi taktığı ifadesiz yüzünde aniden suluboya gibi yayılan belli belirsiz bir gülümseme belirdi.
Lanet olsun, güzelliğiyle beni bir kez daha büyüledi!
Isaac’in belli belirsiz gülümsemesini ilk kez gördüğünü hatırlayınca vücudunun alt kısmına kan hücum etti. Lanet olsun. Felix başını eğdi ve bir iç geçirdi.
Sürücü koltuğunda oturan Jack aniden belinden bir Beretta çıkardı ve ciddi bir tonda konuştu.
“Bununla ilgilenmemi ister misin?”
“Bununla ne yapacaksın?”
Ellerini şakaklarına bastıran Felix gözlerini kaldırdı ve sertçe baktı. Ancak Jack sadece omuz silkti, silahını incelemekle meşguldü ve Felix’in yüz ifadesine bakmıyordu.
“Patronu kızdırdığı için onu öldür-”
“Kapa çeneni.”
Silahını gururla ayarlayan Jack’in kafasının arkasına rulo yapılmış bir gazete çarptı. Şaşıran Jack başının arkasını ovuşturdu, sonra arkasına dönüp baktığında dişlerini göstererek şiddetle hırlayan Felix’i gördü.
“Neyin var senin?”
O vahşi gözler ve keskin ifade tüylerini diken diken etmişti. Aniden endişelenen Jack, farkında olmadan kuru bir şekilde yutkundu. Dışarıda tek başına yürürken bir canavarla karşılaşsa bile bunun kadar korkutucu olmayacağını biliyordu.
Felix’in kana susamışlığı yüzünden tüm vücudundaki ince tüyler diken diken olan Jack hızla arkasını döndü ve sert bir oturma pozisyonuyla direksiyona tutundu. Yine de Felix’in bakışlarının ve söylenmemiş küfürlerinin acısını hissedebiliyordu; bu küfürler başının açıkta kalan arka kısmına şiddetle saplanıyordu.
“Ne kadar aptal bir ahmaksın.”
“Vay be… Senden böyle sözler duyunca patron, dünyanın sonu gelecekmiş gibi hissediyorum.”
“Kapa şu lanet çeneni.”
Diş sıkma sesi devam etti. Jack bu kez ağzını sıkıca kapattı ve tek bir ses bile çıkarmadan uzaklaştı. Bu sayede, şehir merkezinden geçtikten sonra otoyolda ilerlemeye başlayan arabanın içi, kimse ağzını gereksiz yere açmaya meyilli olmadığı için ölüm sessizliğine bürünmüştü. Sedan bir konağın önünde durur durmaz, pencereden dışarı bakan Felix nihayet konuştu.
“Git şu adamı yakala.”