Orta Çağ, fiziksel cezaların çeşitliliği için iyi bilinen bir dönemdir. Fiziksel cezalandırma fikri, Hıristiyan dininin anlayışıyla yakından ilişkiliydi. Ve küçük ihlaller bile acımasızca cezalandırmaya yol açtı. Örneğin, dillerini nasıl tutacağını bilemeyen kadınlar için özel bir demir maske icat edildi ve inşa edildi.
denilen maskesi, "yalancı dizgin," kafasına koydu demir yapısı, sahip bir "namlu" oldu. Maskenin ana işlevi konuşmak için bir kadın önlemek için, bu yüzden maske ağzına sağlanan özel dizgin oldu ve kadın dili bastırdı. Bazı durumlarda, dizgin diken bile olsa, dilin herhangi bir hareketi yaralara yol açabilirdi.
Sadece suçlu kadınlarda bu maskeleri giydikleri için değil, aynı zamanda halktan aşağılanmışlardı. Bir "dizgin yalancı" kocası bir kadın bir tasma sokaklarında sürdü ve içine tükürme gelip geçenler.
Sadece acı ve acı çeken kişinin günah için atone olabileceğine inanılıyordu. ceza diye neden olduğunu tam olarak zarar aldığı dizgin aynanın cezalandırma biçimi oldu, o suçlu. Suç gereksiz konuşmalar ile ilişkilendirildiği için ceza da dile getirildi.
Böylece metal çerçeve dedikodu ve iftira ile suçlanan kadınlara yönelikti. Ancak sorun, bu kavramların bir kadının yanlış anlaşılma nedeniyle kazıkta yakılabileceği dönemlerde bulanık olmasıydı. Çoğu zaman, kocasının otoritesini baltalayan kadınları cezalandırır. Yani, kocası karısına kötü davranırsa ve aniden bunun hakkında konuşmaya karar verdiyse, o bir diziye konuldu.
"Yalancılar için dizgin" in cezasının ilk sözü 1567'ye dayanıyor. Bu İskoçya'da oldu. Cezalandırıldığına göre, Bailey Hunter'ı bir arazi anlaşmazlığında iftira ettiği iddia edilen ve yanlış ölçümle suçlayan Bessie Talifer.
İngiliz Adalarına ek olarak, köprü Almanya'da popülerdi. Orada, "utanç yolu" nda insanların dikkatini çekmek için yapıya bir zil eklendi.
İlginçtir ki, ceza sadece kadınlara ve düşük sınıfa uygulanmıştır. Aristokrasinin temsilcileri ciddi bir cezalandırma korkusu olmadan dedikodu yapabilirler.