Önyargım olduğunu düşünmüyordum ama okumaktan da zarar gelmez. Okudum. Teşekkürler. Adam içten bir tarzda yazmış. Yaptığı şeye de inanıyor olasılıkla. Ölçtüklerinin ses kalitesini büyük oranda temsil ettiğini düşünüyor mu emin değilim. Düşünüyor olabilir, olmayabilir. Benim fikrim değişmedi, bu ölçülenler ses kalitesinin %20'sini temsil edebilir belki. Şöyle bir şey sezdim. Bu ölçülenler hep "olmaması gerekenler". Ancak hataları/kusurları çıkarınca geriye güzellik kalmıyor her zaman. Bu, özellikle böyle bir konuda (sanata yaklaşan konularda) fazla teknik, fazla düzmantık bir bakış. Bu hesaba göre en güzel resim, boş beyaz bir kağıttır. Çünkü kusur bulamazsınız. Ama güzellik de yoktur (hatta bazı bakış açılarından güzellik de kusurdan doğabilir). Hani O Ses Türkiye'de jüri bazan bir yarışmacıya şöyle diyor: "Teknik olarak, okunuş olarak kusursuzdu. Bir kusuru yoktu. Ama duyguyu alamadım". Dac'lar uzun zamandır hiç fena değil. Aranan şey artık belki de teknik kusursuzluğun ötesidir. Teknik kusursuzluk olarak 1-2 adım geri, ama sese kattığı güzellikler açısından 5-10 adım ileri olması, neredeyse herzaman tercih edilecek birşey olasılıkla. Tınıların gerçekçiliği, sahne, 3 boyutlu sunum gibi şeyleri bu genel ve kabataslak ölçümlerle ölçmek/belirlemek pek mümkün değil. Gelelim uyum konusuna. Kulaklığınız veya hoparlörünüz mükemmel değil. İnsanlar dac'ın veya dac+amp'ın teknik mükemmelliğinden çok, kendi cihazıyla uyumunu arama peşinde bu devirde. Yani o aşamayı geçtiler veya umursamıyorlar. Yoksa bir tane kusursuz dac/dac+amp ortaya koyardınız ve uyum sorunu sonsuza dek çözülürdü. Bu testleri yapan kişiye henüz ölçmediği/deneyimlemediği 10 kulaklık (veya hoparlör) ve 10 dac/dac+amp verilmesini önerirdim ben olsam. Ve sonra da bunları hiç dinlemeden sadece ölçerek, en iyi uyum sağlayabilecek kulaklık ile dac+amp'ı bulmasını. Ya da 1 kulaklık ve buna en iyi uyum sağlayacak 10 dac+amp arasından seçim. Yani sonuçta körleme, sadece ölçerek uyumu tespit etmesini isterdim. Ki başarılı olması olasılığını zor buluyorum. Çünkü bu tip şeylerde teori ve pratik birbirini feci halde tutmayabiliyor. Hatırlıyorum çok da bana uymayan ama kaliteli ilk kulaklığımda, eq üstünde ustalaşarak istediğim kulaklığa benzetebileceğimi farkettiğimde epey mutluydum. Birgün "nedir şu flat flat dedikleri" diyerek elimdeki kulaklığın frekans eğrisinin zıttını kulaklığa uyguladım. Sonuç dümdüz, gerçekten flat bir eğriydi. Ama sesi nasıldı. Sadece sıkıcı. Demek ki flat bu değildi. Olmamalıydı. Mesela bu kişi şu an Airpods Max veya popüler bluetooth hoparlörlerinden birinin driver'a varan değerlerini ölçebilse, kullanılan DSP'den dolayı, hiç lineer değil falan diyecek. Çünkü görelilikte kütleler nasıl zamanı ve uzayı eğip büküyorlarsa, bunlara gelen veri de o oranda DSP yüzünden eğilip bükülmüş olacak. Ama sesin daha iyi çıkmasını sağlayan şey de o eğilip bükülme. İki hatanın birbirini yoketmesi mi acaba uyum? Zaten insanın sesi algılamasının eğrisi de düz değil, her frekansı aynı oranda algılamıyoruz. Onu ölçse bu kişi, ona da kusur bulacaktı olasılıkla. Kusurlu(?) olan bir algılama organına kusursuz veriyi göndermeye çalışarak, acaba kusurlu mu yoksa kusursuz bir iş mi yapmış oluruz. Kulaklıklarda tizlerin frekans eğrisi hiç sönümlenme moduna girmese? Çığlık çığlığa dinlesek tiz sesleri, beynimizde tebeşir çizikleriyle. Ve kusursuz sesi dinlediğimizi bilerek içimizi ferah tutmaya çalışsak.