Beyzbol nostaljik bir spordur. Zaferi geçmişte kaldı, düşünce gider. Ted'in vuruşunu görmeliydin . Jim Palmer, şimdi bir sürahi vardı. Aynı şey oyunun literatürü için de söylenebilir. Eski kitaplar en büyüğü olma eğilimindedir. Jim Boulton’ın Top Dört New York Halk Kütüphanesi'ne göre Yüzyılın Kitabıdır. 49 Yazı ve Ekim 1964 Pulitzer Ödülü sahibi David Halberstam tarafından kaleme alındı ve bize Vietnam, Kennedy Yönetimi ve savaş sonrası Amerika'nın hemen hemen her seminal anı hakkında kesin açıklamalar verdi. Ve sonra Bernard Malamud var ve Doğal . Amerikan kanonunda hangi romanın yeri daha iyi iddia ediliyor? (Tam açıklama - sekiz yaşında, şimşek çarpan bir ağacın gövdesinden bir yarasa oluşturmaya çalışırken neredeyse sol baş parmağımı kaybediyordum.)
Ama beyzbol yazma sanatı Red Smith ile ölmedi; yaşıyor ve iyi. Yetenekli romancılar, ulusal durumu anlamak için hala Amerika’nın eğlencesine bakıyorlar. Gazeteciler ve tarihçiler hala yeni hikayeleri ve unutulmuş figürleri gün yüzüne çıkararak eski anlatıları revize ediyor. Oyunun hızı, inatçı tuhaflığı ve uzun geçmişi ile ilgili bir şey, her zaman dikkate alınması gereken yeni ve değerli yazıların bulunacağını garanti ediyor gibi görünüyor. Yeni sezonu kutlamak için, son birkaç yılda (aşağı yukarı) yayımlanan on önemli beyzbol kitabının bir listesini derledim. 20 olabilirdi (David Duchovny’nin yeni sürümüne çok şerefli bir söz, Bucky Lanet Dent ), ancak en iyisi oyunlardan çok fazla dikkat çekmemek. Öyleyse bu oyunlardan birkaçını seçin, eğer tarzınız buysa, televizyonu veya radyoyu açın ve 160 küsur maça daha hazırlanın (takımınızın ne kadar iyi yaptığına bağlı olarak…). Cehennem, Nisan, bu sadece senin yılın olabilir.
KURGU
Düzenin Kalbi (2015), Theo Schell-Lambert
Schell-Lambert’in ilk romanı, oyunun yokluğu kadar oyunla da ilgilidir. Diz çökmüş ve önünde bir rehabilitasyon sezonu olan kıdemli bir profesyonel olan Blake 'Xandy' Alexander'ın günlük kayıtlarından oluşturulmuştur. Düzenin Kalbi Artık ticaretini yapamayan büyük bir sporcunun başına gelenlere bakar. Oyunun ritüelleri ve rutinleri hâlâ Xandy’nin günlerine damgasını vuruyor, ancak şimdilik umabileceği en iyi ödül, fizyoterapistin nazik bir sözüydü. Xandy tipik bir sporcunuz değil. Bir romancı duyarlılığına sahiptir: ayrıntılara dikkat, meraklı bir zihin ve dünyevi olanın güzelin içine aktığı yerde keskin bir his. Bu kitapta yeterince beyzbol olmadığından endişeleniyorsanız, olmayın. Hiç yeni bir eldiven veya Louisville akçaağacını okudun mu? Ağustos ayındaki yol salınımının on dördüncü gününün nasıl olduğunu merak ettiniz mi? Bir topun nasıl düzgün bir şekilde takip edileceğine dair bin kelime ister misin? Bu senin romanın.
Olmuş Olabilir (2012), Joseph M.Schuster
Profesyonel beyzbolun sınırlarında zaman geçirdiyseniz, hiç kimsenin bir ikinci lig menajerinden daha iyi hikayesi veya daha fazla duygusu olmadığını bilirsiniz. Schuster'in 2012'deki ilk maçında, yıkılmış bir oyuncu olan, şimdi St.Louis Cardinals ile bir fincan kahve içen bir menajer olan Edward Everett Yates, dizini kırdı ve otuz yıl sonra, hayatı çok daha fazla görünüyordu. biraz püskü, hala oyundan vazgeçemiyor. Olay yerine gelecek vaat eden iki genç gelir. Beysbolda durum böyledir. Her zaman yeni bir olasılık vardır, yataktan kalkmak için yeni bir neden vardır ve bunun hafta, ay, sezon olduğuna inanmak, tüm bu hayal kırıklıklarının sonunda telafi edileceğine inanmak. Tuzuna değer herhangi bir spor romanı gibi, Olmuş Olabilir pişmanlık, sınırlamalar ve sonsuz, saçma umut kapasitemizle ilgilidir.
Fielding Sanatı (2011), Chad Harbach
Harbach'ın 2011'in en çok satan başlangıcı, hızla çağdaş spor romanlarının değerlendirildiği mihenk taşı haline geldi ve Henry Skrimshander, kolejdeki ilk gününde profesyonellere hazır bir eldiven, iyi bir kol ve yırtık pırtık bir beyzbol felsefesi kitabıyla ortaya çıkıyor. —Roy Hobbs, Moonlight Graham ve beyzbol kurgusunun diğer aydınlarının yanında bir yer edinmeye hazır görünüyor. Fielding Sanatı tanıdık bir kavis takip ediyor - büyülü bir mevsim, bir Ortabatı ortamı, çığlıkların nöbetleri. Harbach, oyunun ayrıntıları konusunda akıcıdır, ancak aynı Melville, Emerson ve ülkemizin edebi mirasıyla da ilgilenmektedir. Halkın cazibesi ve klüp evi bağrılığının ardında, Harbach'ın oldukça iddialı bir görevi var: Amerika fikri, nerede durduğumuz ve nereye gittiğimiz üzerine bir meditasyon.
Sözleşme (2014), Derek Jeter ve Paul Mantell
Pekala, bu edebi kaliteyi düşürmüyor. Bu kesinlikle bir merak: Jeter Publishing dizisinden bir serinin ilki olarak yayınlanan Derek Jeter 'by' ve 'about' orta sınıf romanı. (Jeter, bilmiyorsan diye parmaklarını spor gazeteciliğine de daldırıyor. Oyuncular Tribünü , profesyonel sporcular tarafından yazılan ve düzenlendiği iddia edilen bir dergi.) Çoğunlukla genç Jet'in ikinci aşamadan kısaya geçme arzusuna odaklanan (Gatsby de bununla ilgiliydi değil mi?) hikayenin ötesine bakın, geçmiş tüm çabanın korkak kapitalizmi ve burada üzerinde düşünmeye değer bir şey var: bugünlerde spor kahramanlarımız kimler? Kendilerini ve çocukluklarını nasıl görüyorlar? Doğru yaş grubunda bir çocuğunuz olmadıkça, bunu asla gerçekten okumayacaksınız, ancak bir daha Barnes & Noble'da dolaşırken, sayfalarda hızlıca bir göz atmaya değer ve basit bir düşündü: neden o çocuğu kısaltmıyorlar?
Dokuzuncu'nun Sonu (2003), John McNally tarafından düzenlenmiştir.
Bu koleksiyon (çağdaş kavramın tanımını genişletiyor, ancak bu beyzbol ve yüzyıllar süren bir zaman çizelgesindeyiz), Jim Shepard, Stuart Dybek, Patricia Highsmith ve Andre Dubus'un hikayelerinin yanı sıra ciddi edebi gerçekleri ile övünüyor. Richard Russo'dan bir önsöz. Roman, beyzbol kurgusu söz konusu olduğunda en çok ilgiyi çekiyor, ancak hiçbir şeyin olması gerekmeyen, hem ince hem de büyük gerçeklerin her gün alay edilebildiği kısa hikaye, oyunun gerçek eşleşmesidir. Shepard’ın 'Castro’ya Karşı Vuruşu' ndaki en önemli anı düşünün. Şimdi Küba'da oynayan eski bir profesyonel, El Comandante'nin kendisine karşı kutunun içine girer. Utançla mı saldırıyor? Diktatörü derine götürmek mi? Bu kısa bir hikaye, roman değil. (Ne olacağını bilmek istemiyorsanız, bu son kısmı okumayın…) İçeri girdi ve kalçasına adım attı. Birkaç zarif sayfada böyle anlar elde edebildiğinizde, kapı durduruculara kim ihtiyaç duyar?
KURGU OLMAYAN
The Last Boy (2011), Jane Leavy
Jane Leavy, uzun zamandır Washington Post Scribe, 2005'te sporun harika biyografilerinden birini yazdı. Sandy Koufax: Sollu'nun Mirası . Mickey Mantle'ın kapsamlı bir şekilde araştırılmış ve derinlemesine hissedilen bir portresi olan takibi daha da etkili olabilir. Mantle, döneminin altın çocuğuydu, ama aynı zamanda spot ışığına kızan ve sonraki yıllarını kendisini ve etrafındakileri ne kadar aşağılayabileceğini test ederek geçiren kötü bir sarhoştu. Leavy, Mantle ile röportaj yapmak için kumarhanelerdeydi ve imzaları ve hatıraları çaldığında, barı kapattığını görmek için oradaydı. The Last Boy bir yıldıza tüm ihtişamı ve zulmü içinde net bir bakış. Leavy, projenin mükemmel bir özetini sunuyor: “Peki, çocukken yaptığınız gibi sevmek istediğiniz, ancak eylemleri genellikle sevimsiz olan bir adam hakkında nasıl yazarsınız? Tamamen insan olmasına izin vermeden bir insanı karikatürden nasıl geri alırsınız? '
Kimsenin Adınızı Bilmediği Yer (2014), John Feinstein
John Feinstein'ın katkısı olmadan harika spor kitaplarının bir listesine nasıl sahip olabilirsiniz? O modern usta, yazarı Şımarık İyi Bir Yürüyüş (PGA turu içinde), Eşiğinde Bir Sezon (Bobby Knight’ın Indiana Hoosiers) ve Deliliğe Yürüyüş (90'ların ortasında ACC basketbolu). Yirmi ile kırk yaşları arasında bir okur ve eski bir sporcuysanız, muhtemelen hayatınızın bir noktasında kitap rafınızda Feinstein'ın klasiklerinden biri vardı. 2014'te, küçük lig beyzbol turnesine çıktı ve son seviyeye odaklanarak, sadece mükemmellik: AAA. AAA, erkeklerin şovda bir şans daha aradıkları, birkaç AA saplamasının baharat için gittiği, kalabalığın sadık olduğu, sahiplerin tuhaf olduğu ve beyzbol sahası promosyonlarının dans eden ayıya doğru eğildiği bir tür araf. - İçebilirsiniz çeşitliliği. Çocukken Pawtucket'a sınıf gezileri yaptın mı? Hiç kendinizi öldürmek için bir Temmuz akşamıyla Raleigh'de buldunuz mu? Dante’nin orta bölümlerini tercih edin İlahi Komedi ? Sen ve Feinstein aynı kumaştan kesilebilirsiniz.
Doğu Yıldızları (2011), Mark Kurlansky
Dominik Cumhuriyeti, ABD dahil herhangi bir ülke kadar modern oyunu tanımlamaya başladı. Hiçbir kasaba San Pedro de Macoris kadar yıldız üretmez. Sammy Sosa, Robinson Cano, Luis Castillo, Johnny Cueto. Hepsi D.R.'nin güneydoğu kıyısındaki aynı küçük şehirden geldi. Kurlansky neler olduğunu öğrenmek için oraya gitti: Bu kasaba nasıl birinci sınıf sporcuların kuluçka makinesi haline geldi? Geride bırakan yıldızlar nelerdi? Doğu Yıldızları inkar edilemez şekilde sömürücü bir sistemin ne olduğuna iyice bir göz atıyor: çocuklar on altı buçukta imzaladılar, uzak akademilerde mahsur kaldılar, sonra şanslılarsa kuzeye, Amerikan küçük liglerinin iç bölgelerine gönderildi. Birkaçı çılgınca başarılı oldu. Çok daha fazlası başarısız. Kurlansky, yazarı Tuz ve Kod karmaşık sosyal ve ekonomik sistemleri yıkma becerisine sahiptir. San Pedro de Macoris hakkındaki görüşünü okuduktan sonra, sporun gidişatını asla aynı ışıkta göremeyeceksiniz.
Amerika'nın Oyununu Oynamak (2007), Adrian Burgos Jr.
Bunu okuyabileceğiniz bir arkadaş olarak kabul edin Doğu Yıldızları . Burgos Jr., 19'un ilk günlerinden itibaren Amerika'daki Latin oyuncuların tarihine bakıyor.THyüzyıl yanlısı balo, 1940'ların sonlarında oyunun, ırksal ve kültürel kimlik sorunlarıyla hala mücadele eden günümüzün modern yıldızlarına resmi entegrasyonuna. Burgos Jr. bir tarihçidir (Illinois Üniversitesi'nde ders vermektedir) ve orijinal kaynak belgeler, birinci şahıs hesapları ve arşiv hazine avları konusunda profesyonel rahatlığa sahiptir. Kitabı, oyunun unutulmuş yıldızlarını ve şampiyonluk takımlarını geri alıyor: Martín Dihigo; Bobby Estalella; Yankees ve Dodgers (yeni yıldızları Jackie Robinson ile birlikte) aynı yıl Negro League Şampiyonasını kazanan 1947 New York Kübalılar, yedi maçlık destansı bir Dünya Serisinde kornalar kilitledi.
Tek Kural İşe Yaramalı (2016), Ben Lindbergh ve Sam Miller
Sabermetrics'i (şu anda beyzbolda baskın olan analitik dünya görüşü) takip eden herkes Lindbergh ve Miller'a aşina olacaktır. Her ikisi de Yayın Yönetmeni olarak görev yaptı. Beyzbol İzahnamesi , Bill James’in ruhani varisi Beyzbol Özeti ve istatistiksel devrimin arkasındaki ana itici güçlerden biri. Geçen yıl, ikisine bağımsız bir lig takımı olan Sonoma Stompers'ın hükümdarlığı verildi ve teorilerini gerçek dünya testine koymalarına izin verildi. Bu takımla birlikte sezon kitabınız ve Michael Lewis tarzı bir retrospektif de değil. Tamircinin günlüğü. Lindbergh ve Miller, esoteriadan keyif alırlar, ancak onlar da takdire şayan iletişimcilerdir ve belirli bir fikrin neden ve nasıl başarısız olduğunu veya başarılı olduğunu tam olarak açıklamaktan çekinmezler. Oyun son zamanlarda size biraz aşılmaz görünmeye başladıysa, bu, beyzboldaki eksantrik, kendine özgü ve iyimser olan her şeyin hoş bir hatırlatıcısı, sizi sahneye geri getiren kitap olabilir.