İçinde büyüyen karanlık bu kez öylesine büyüktü ki, çoğu zaman zevk aldığı o yoğun sisten bu kez kendisi dahi korktu.
Yalnız kalmak istedi, çünkü ona yaklaşan her şeyin eriyip yok olabileceğini biliyordu.
Sabırlıydı, iyileşmeyi arzular gibi oldu, ama istemeyi bile beceremedi.
Bir tütün sardı ve karanlık bir boşluk aradı gözleri,
İçindeki karanlığı akıtacağı bir yarık, bir çukur, zift gibi bir gölge,
Duman, gördüğü karanlık, kulağındaki tını, soluduğu hava, hiçbiri onu boğan sıkıntının kaynağı veya tedavisi değildi, olamıyordu.
Bulamıyordu.
Sonlandıramıyordu.
Karanlık ve aydınlık, madde ile mana arasında gidip gelen bir ruhtu,
Yükselip dolan ruhu beklenmedik bir şekilde büyüdü ve yırtıldı.
İçinden koca bir evren genişleyerek açıldı, zerreleri dört bir yana saçıldı.
Artık yalnız kalamıyordu. Her yerdeydi.
Hakim olmak için yok olmak, yeniden doğmak için hakim olmak zorundaydı.
Asla durdurulamayacak bir girdabın içinde kısılıp kaldığını bilerek gülümsedi.
Sonuçsuzluğun hükmüne kanaat getiren gönlü ferahladı.
Sonsuzluk.
Tasmalamaya çalıştığı yazgıya karşı gücü hep yetersiz kalacaktı.
Yaşam olduğu sürece oyun devam etmeliydi ama!
Dağılan zerreler bir araya toplandı, evren kendi içine kapanıp tekrar ona dönüştü.
Bilinçle yeniden var oldu.
Gözler üzerine çevrildi.
Yalnız kalmak istedi, çünkü ona yaklaşan her şeyin eriyip yok olabileceğini biliyordu.
* Parça: This Will Destroy You – Burial On The Presidio Banks