Ege Denizi
Ege Denizi , Yunan Aigaíon Pelagos, Türk Ege Deniz , bir kolu Akdeniz batıda Yunan yarımadası arasında yer alan ve Anadolu doğuda. Yaklaşık 380 mil (612 km) uzunluğunda ve 186 mil (299 km) genişliğinde, toplam 83.000 mil kare (215.000 km kare) alana sahiptir. Ege, Çanakkale Boğazı, Marmara Denizi ve İstanbul Boğazı yoluyla Karadeniz'e bağlanırken, Girit adası güneyde sınır olarak alınabilir. Büyük erken uygarlıklardan ikisi olan Girit ve Yunanistan'ın beşiği, modern Batılı uygarlıkların çoğunun çıkış noktasıdır. kültür Ege Denizi aynı zamanda Akdeniz bölgesinin önemli bir doğal özelliğidir ve onu önemli bilimsel ilgi çekici kılan çeşitli benzersiz özelliklere sahiptir.
Ege, karmaşık bir konfigürasyona sahiptir ve Girit'in batı ve doğusundaki boğazlarla bağlandığı Doğu Akdeniz havzasında bir koy olarak düşünülebilir. Arasında uzanan boğaz yoluyla batıda İyon Denizi ile de iyi bir bağlantısı vardır. Peloponez Yunanistan ve Girit yarımadası. Hemen hemen Ege bölgesinin tamamında, berrak mavi sulardan irili ufaklı sayısız ada çıkar. Bunlar, şimdi sular altında kalan bir kara kütlesine verilen ad olan Aegeis'in dağ zirveleridir. Avrupa tarihinin başlangıcında, bu adalar kolaylaştırılmış bölge halkı ve üç kıta arasındaki temaslar. Ege kıyılarının tamamında, yani hem Ege Denizi'ni çevreleyen kıta kıyıları hem de adaların kıyıları boyunca koylar, limanlar ve sığınak dereleri de bol miktarda bulunur. Bunlar aynı zamanda Ege Denizi'nde seyahat eden denizcilerin işini kolaylaştırarak, gemi inşasının emekleme döneminde olduğu bir zamanda daha uzun seferleri mümkün kıldı. Büyüklüğü açısından, Akdeniz'in başka hiçbir deniz alanı, karşılaştırılabilir kıyı şeridi gelişimine sahip değildir.
kıyı adaları, Ege Denizi, Yunanistan Kıyı adaları ve Ege Denizi koyları, Yunanistan. Josef Münch
Ege'nin maksimum derinliği, 11.627 fit'e (3.544 metre) ulaştığı Girit'in doğusunda bulunur. Ege'nin tabanını oluşturan kayaçlar esas olarak kireçtaşıdır, ancak nispeten yakın jeolojik zamanlarda bölgeyi sarsan volkanik aktivite tarafından sıklıkla büyük ölçüde değişmiştir. Güney Ege'deki Thera (Santoríni veya Thíra) ve Melos (Mílos) adaları bölgesindeki zengin renkli tortullar özellikle ilgi çekicidir. 1970'ler boyunca Thera, özellikle büyük uluslararası bilimsel öneme sahip bir konu haline geldi, çevresindeki tortulların analizi, antik çağların olası bir açıklamasıyla bağlantılıydı. efsane Atlantis'in kayıp adası.
Ege Denizi'nde kuzey rüzgarları hakimdir, ancak eylül sonundan mayıs sonuna kadar, ılıman kış mevsiminde bu rüzgarlar güneybatı ile dönüşümlüdür. Ege havzasının gelgitleri, genel olarak Doğu Akdeniz'dekilerin hareketlerini takip ediyor gibi görünüyor. Euripus'un (Evrípos) gelgiti -Kıta Yunanistan'ı ile Ege'deki Euboea adası (Evvoia) arasında uzanan bir boğaz- son derece önemlidir, çünkü aslında uluslararası öneme sahip bir gelgit olgusunu sergilemektedir. , adını verdi. Şiddetli ve belirsiz akıntılarla karakterize edilen euripus fenomeni, M.Ö. Aristo , ilk olarak terimin bir yorumunu sağladı. Ege akıntıları, ister hız ister yön açısından düşünülsün, genellikle düzgün değildir. Esas olarak esen rüzgarlardan etkilenirler. Ege'deki su sıcaklıkları, Karadeniz'den kuzeydoğuya doğru akan düşük sıcaklıktaki soğuk su kütlelerinden etkilenir. Ege'de deniz yüzeyi sıcaklığı, konuma ve yılın zamanına göre değişen yaklaşık 60 ila 77 °F (16 ila 25 °C) arasında değişmektedir.
Ege Denizi, genel olarak Akdeniz gibi, bilimin bildiği en fakir büyük su kütlesidir. Sudaki fosfat ve nitrat miktarı ile gösterildiği gibi besin içeriği, tamamen fakirdir. Karadeniz'den gelen daha az tuzlu suların belirgin bir iyileştirici etkisi vardır, ancak genel olarak Akdeniz'deki doğurganlıklarının rolü çok az çalışılmıştır. Genel olarak Ege Denizi'ndeki deniz yaşamı, Akdeniz'in batı havzasının kuzey bölgesine çok benzer. Berraklığı ve sıcak sularının bir sonucu olarak, Ege Denizi'nin üreme olgunluğu döneminde büyük miktarlarda balığı barındırması şaşırtıcı değildir. Bu tür balıklar Ege'ye diğer bölgelerden, özellikle de Karadeniz'den girer.
Coğrafi olarak, Ege'deki Yunan adalarının çokluğu kuzeyden güneye yedi ana gruba ayrılabilir: (1) Thasos, Samothrace (Samothráki) ve Lemnos dahil olmak üzere Trakya Denizi grubu; (2) dahil olmak üzere doğu Ege grubu lezbolar (Lesvos), Sakız Adası , Ikaria ve Samos ; (3) Thessaly'den ayrılan bir grup olan Skyros da dahil olmak üzere Kuzey Sporades; (4) Melos, Páros, Náxos, Thera ve Ándros dahil Kikladlar (Euboea, teknik olarak bir ada olmasına rağmen, Yunan anakarasının bir parçası olarak kabul edilir ve Boeotia'ya Chalcís'teki bir köprü ile bağlanır); (5) Kiklad Adaları'nın batısında, Pire'den 5 ila 50 mil (8 ila 80 km) uzaklıkta bulunan ve Salamís, Aegina (Aíyina), Póros, Hydra (Ídhra) ve Spétsai dahil olmak üzere Saronik Adaları; (6) Ana ada ve başkenti Rodos olan, II. Dünya Savaşı'ndan sonra İtalya tarafından Yunanistan'a devredilen 13 adadan oluşan bir grup olan Oniki Ada; ve (7) Girit ve ilişkili küçük adalar. Coğrafi olarak Girit, Kárpathos ve Rodos, Yunanistan'dan Küçük Asya'nın Türkiye kıyılarına kadar dev bir atlama taşı yayı oluşturur. Ikaria, Foúrnoi ve Sámos ile birlikte Oniki Adalar, Güney Sporadları olarak da bilinir. Yunan dhiamerizma (bölge) Ege Adaları kapsar nomoi Kiklados, Oniki Ada, Khíos, Lésvos ve Sámos (bölümleri).
Ege'nin adaları o kadar çoktur ki, Takımadalar adı daha önce denize uygulanmaktaydı. Ege adaları yapısal olarak sık sık depremlere maruz kalmaktadır. Midilli, Sakız Adası, Rodos ve Girit gibi bazı büyük adaların verimli, iyi işlenmiş ovaları olmasına rağmen, bunların çoğu kayalık ve oldukça çoraktır ve seyrek toprağı korumak için teraslara sahiptir. Bu manzaranın karakteristik özelliği, en güneydeki adası Thera'nın en son 1925'te aktif olan bir yanardağa sahip olduğu Kiklad grubudur. Rodos hariç, kuzey adaları genellikle güneydekilerden daha ağaçlıktır.
Adaların başlıca ürünleri buğday, şarap, yağ, sakız, incir, kuru üzüm, bal, sebze, mermer ve minerallerdir; balık tutmak da önemlidir. Turizm, beyaz badanalı evlerin ve el sanatlarının olduğu köylerin yanı sıra burada gelişen büyük tarih öncesi uygarlığın etkileyici anıtlarına ilgi duyan ziyaretçilerle artan bir gelir sağlar.
Paylaş: