Eğer ölebilirsem, var olmuş olmaya ihtiyacım yoktur, hiç kimsenin var olmaya ihtiyacı yoktur, kişisel varoluş hiçlik ve hiçlik arasında kurulmuştur ve gerçek olan da hiçliktir, her şey saçmadır, varoluşun imkânsızlığı olasıdır, hiçbir şey gerekli değildir.
“Antik Yunan’da felsefe yapmak bir eylem biçimi idi ve böylece de filozof var olan bir bireydi. Büyük bir bilgiye sahip değildi belki ama bildiği şeyi tam anlamıyla bilirdi, çünkü sürekli olarak aynı şeyle meşgul olurdu. Ama günümüzde, felsefe yapmak ne demektir ve bir filozof gerçekten neyi bilir? Elbette her şeyi bildiğini reddedecek değilim.”
“Felsefe,” der Schopenhauer, "Don Juan'm uvertürü gibi, minör bir akort ile başlar.” Çünkü öneminde sezilen varoluş sorununu ele alışı hayrete düşürücü, derin derin düşündüren ve ölçülüdür: “Olası imkânsızlığı” der Heidegger; Schopenhauer ise, “var olmamayı tercih edebilirliği” der.
“Belirsizliğini düşünmek için onu her an düşünmek zorunda olduğu, yani içine girmek zorundu olduğu bir durumda, ölüm kavramının bir insanın tüm hayatını nasıl değiştireceğini bilmek isteriz. Ölüme hazır olmanın ne demek olduğunu bilmek isteriz, çünkü yine bu noktada kişi gerçek mevcudiyeti ile ölüm düşüncesini birbirinden ayırt etmek durumundadır. Eğer gerçekten gelen şey kendimi hazırladığım şey değilse, bu ayırım tüm hazırlığımı anlamsız kılar gibi görünür; ve eğer gelişine hazırlandığım şeyle aynıysa, o zaman hazırlığım da tamamlandığında, ölümle eşdeğerdir."