Abim benden bir yaş büyüktür. Ben daha 5 yaşındayken abimin sabah erken kalkıp okula gittiği günleri hatırlarım. Sevinirdim. Çünkü o uykusu olmasına rağmen (ya da ben öyle sanırdım) çok erken saâtte kalkıp okula giderdi, bense sıcak yatağımda uyumaya devam ederdim. Ama abimin okuldan gelip önlüğünü çıkarırken bir havası olurdu. Ona da imrenmez değildim. Okulla, "hoca"yla ilk tanışmam yine o yıl oldu. Abim (yanılmıyorsam cuma günü) bir öğleden sonra eve gelip "hoca seni çağırıyor, gel aşıcılar geldi, aşı yapacaklar sana da" demişti. Tabi ben de korkuyorum aşıdan iğneden! (Başlangıcı o gün müdür bilmem ama) Bugüne dek süregelmiş "tüm normları, saygı-sevgi kurallarını dikkate almak yerine, önce kendi KIRMIZI çizgilerini önemseme" huyumu orada gösterip "yok çağırıyorsa çağırıyor gelmiyorum Allah Allah zorla mı" demiştim. Ama abim de pek ısrarcıdır; ki beni ikna etti ve iğne olmaya gittik okula... Eski tarz ciplere-arazi arabalarına benzeyen bir araç okulun bahçesindeydi.
Ama beynin cilvesine bakın ki o gün bana iğne vuruldu mu, vurulmadı mı orasını hatırlamıyorum. Yani hikayenin en önemli kısmı belleğimde yok!