Büyük boy beyaz bir takım elbise içinde dans eden ve sürekli olarak kendi kafasını çarptığı gergin bir jest ile hareket eden David Byrne, 1980’lerin rengarenk heyecanına esrarengiz bir imza attı. Hepsi poz, sesli tiyatroydu, görünüşte anlam yüklüydü, ancak 1975’te New York’ta Byrne ve Tina Weymouth tarafından kurulan grubun çağrıştırıcı olarak adlandırılmasıyla (The makalesi olmadan) Talking Heads’in ritimleri korkutucu bir aciliyet yarattı. İroni ve kuruntu, bunu tam olarak kim bilmek istedi? “Gergin ve gerginim/Açıklayamıyorum” diyor Psycho Killer ve oyundan kaynaklanan huzursuzluk göz önüne alındığında, Byrne’ın durma dansı rutinini içeren 1984 filmi, neredeyse gerekli bir rahatlama gibi görünüyordu. “Anlamlandırmayı Durdur” – anlam arayışından vazgeçin. Veya: sadece evi yakın! “Burning Down The House” 80’lerin en heyecan verici dans hitlerinden biriydi. Seğirmeyen biri, sonsuza dek vücut hareketlerine, her türlü müziğe kapıldı.
Talking Heads entelektüel bir meydan okuma veya küstahlık olarak görülüyordu, ancak tüm karanlığa rağmen (“Bu parti değil, bu disko değil / Bu şaka değil”), grup kendilerini her zaman onlardan biri olarak gördü. zamanlarının en büyük Jokerleriydi ve David Byrne onların utangaç savunucusuydu.
Büyüleyici bir öğretim görevlisi
Yoksa tam tersi miydi? Müzisyen olarak çok gezdi, konser salonları ve havaalanları arasında vakit kaybetmemek için fotoğraf çekti. Dünyanın neresinde olursa olsun, insanlar rastgele veya bilinçli olarak taş, çöp veya bagajdan yapılmış küçük yapılar yerleştirdiler, Byrne onları sanki nesneler günlük dini uygulamaların kalıntıları, günümüzün sunaklarıymış gibi fotoğrafladı. Ve bir konserden önce veya sonra Byrne, en son başarılarını sunduğu fotoğraf destekli bir konferansa davet edilmiş olabilir. Büyüleyici bir öğretim görevlisi olarak şovmen. David Byrne, sözde ciddiyetle, anlamsızlığın ve önemsizliğin açıklığında çığır açanlardan biriydi. Felsefi bir kumarbaz ve o kadar üretken ki, faaliyetlerini basitçe listelemek kişiyi cömert boşluklar bırakmaya zorlar.
1970’lerin sonunda yapımcı olarak devreye giren Brian Eno ile müzikal yapılar daha karmaşık hale geldi. Talking Heads’in 1980’deki dördüncü albümü “Remain In Light”, onların en karmaşıkları olarak kabul ediliyor. Ve grup “Speaking In Tongues” albümü bittikten sonra turneye çıktığında, sadece Jonathan Demme’nin (“The Silence of the Lambs”) konser filmi “Stop Making Sense” için bir fon görevi gördü. şans. Her şey koreografiye tabi tutuldu ve David Byrne, genel düzenlemeyi bozacağı için su şişelerinin sahneye çıkmasına izin vermedi. Bu saplantılı yaratıcı dürtü, hiç golf oynamamasına rağmen, örneğin performans için özel olarak satın aldığı golf ayakkabıları hakkında, örneğin bir konserde konuşurken gösterdiği kolaylık ile pek uyuşmuyor.
Şehirlerin içinden bisikletle
Çekimler 1980’lerin ortalarında başladı, John Goodman’la birlikte “True Stories” Amerikan toplumunda rahatsız edici bir yolculuktur ve Bernardo Bertolucci’nin “The Last Emperor” film müziğindeki işbirliği nedeniyle Byrne, 1988’de Sakamoto’yu Ryuichi ile Oscar’ı aldı. .
80’lerin sonlarında Talking Heads yavaş yavaş sona erdiğinde, David Byrne kendini – evet, – dünya müziğine adadı, ancak terimi uygunsuz buldu. Küba, Hint, Afrika, Güney Amerika ve Japon müziği, 1990’da kurulan Luaka Bop etiketiyle ses evrenine girdi ve kararlı bir bisikletçi olarak 2009’da iki tekerlekli araç deneyimlerini anlattığı “Bisiklet Günlükleri” kitabını yayınladı. Berlin, Buenos Aires, Manila’dan ve Sidney’i tanımladı. Hareket halindeyken tüm esnaf bir jack. “Crosseyed And Painless” adlı parçada “Ayrılmaya hazırım” diyor. Ve dahası: gerçekler asla göründükleri gibi değildir. Bazen sadece hiçbir şey yoktur. David Byrne Cumartesi günü 70 yaşına giriyor.