Akut lösemi genellikle acil ve yoğun tedaviyi gerektirir. Belirli lösemi tipine ve hastayla ilgili birçok başka seçeneğe bağlı olarak, tedavi seçenekleri arasında kemoterapi, steroidler veya yüksek doz kemoterapi ile takip edilen ve daha sonra sağlıklı hematopoietik kök hücrelerin nakli yapılan daha yoğun bir prosedür yer alabilir.
Yüksek doz kemoterapi, halen lösemik hücreleri öldürmek için en etkili yöntemdir ve bazı hastaları iyileştirebilir. Bununla birlikte, aynı zamanda kemik iliğindeki kalan normal kan oluşturan hücrelere ciddi hasar verir. Bu hücreleri değiştirmek için, hastalara bir hematopoietik kök hücre nakli (HSCT) verilir. Transplantasyon için hücreler, sağlıklı bir donörün kanı veya kemik iliğinden toplanabilir. Aslında, bu tür organ nakli, kan üretimini kurtaran HSC’lerin yanı sıra lösemi hücrelerini öldürmeye yardımcı olan önemli bağışıklık hücrelerini içerdikleri için etkilidir. Tedavi yapılmadan önce yeterli miktarda sağlıklı hücre toplamak mümkünse, hastanın kendi hücreleri bazen nakil için kullanılabilir. Farklı bir vericiye ihtiyaç duyulursa, hastanın doku türüne uyması gerekir. Aksi takdirde, nakledilen donör hücrelere hastanın kalıcı bağışıklık sistemi tarafından saldırı düzenlenebilir ve reddedilebilir.
Bir HSC nakli izleyen yoğun kemoterapi birçok akut lösemi tipinin tedavisinde çok etkilidir. Bununla birlikte, prosedürün kendisinin yan etkileri, özellikle çocuklarda uzun süreli sağ kalanlarda ölüm sonrası erken ölüm ve potansiyel etkileri ile riskli hale getirmektedir. Bu nedenle, bu tür kök hücre nakli, yalnızca standart- Doz kemoterapisi hastalığı yok etmeyi başaramıyor ise kullanılır.
Kök Hücre Tedavisinde Yan Etkiler Var Mı?
HSC nakline dayalı lösemi tedavilerinin başarılarına rağmen, normal bağışçı hücrelerin kullanımı ciddi yan etkilere neden olabilir:
Enfeksiyonlar – Nakledilen kök hücrelerin vücuda gerekli yeni kan hücrelerini üretmek için zamana ihtiyacı vardır. Kurtulmanın kaçınılmaz olduğu aralıkta, hasta enfeksiyonlara karşı oldukça savunmasızdır. Enfeksiyon riskini azaltmak için dikkatli gözlem, diğer insanlara erişimi kısıtlama ve antibiyotiklerle önleyici tedavi uygulanır.
Graft-versus-host hastalığı (GVHD) – Bu komplikasyon, donör kan hücreleri hastanın kendi normal dokularına saldırdığında ortaya çıkar. Belirtiler kızarıklıklar, ishal, kabarcıklar ve ateşi içerir. GVHD ciddi bir komplikasyondur ve hayati tehlike oluşturabilir. Donörün doku türünü hasta ile yakından eşleştirerek minimize edilir. Bu, hastanın eşleşmiş bir kardeşi varsa başarmak kolaydır. GVHD’yi önlemeye yönelik diğer stratejiler arasında, bağışıklık sisteminin uyuşturucu ile baskılanması ve belirli bir tür beyaz kan hücrelerinin (lenfositler) nakilden çıkarılması bulunmaktadır.