Yüzlerce yıl boyunca, bilgileri depolaması gereken herhangi bir kuruluş, denenmiş ve test edilmiş bir teknolojiye güvendi: kağıt. Ancak bilgi işlemin ve dijital veri depolamanın ortaya çıkışından bu yana, giderek daha fazla veri elektronik olarak dijital arşivlerde yakalanıyor ve saklanıyor.
Ancak artık kuruluşların arşivlenmiş verileri iş ve mevzuat nedenleriyle daha uzun süre tutması gerekiyor, depolama teknolojisi buna ayak uydurabilecek mi?
Dikkatli bir yönetimle, kağıt arşivler yüzyıllarca olmasa da onlarca yıl dayanır. Hiçbir bilgisayar sistemi 80 yıldan daha eski değildir, ancak 100 yıl veya daha uzun süre veri arşivleme olasılığıyla karşı karşıya olan endüstriler vardır.
Ve standart bir sabit diskin yalnızca üç ila beş yıllık çalışma ömrü ile BT departmanlarının, verileri gelecek nesiller için nasıl depolayacaklarını bilmeleri gerekiyor: sözde süresiz depolama.
Büyük ölçüde kullanım durumuna bağlı olduğundan, süresiz depolama için bir endüstri standardı yoktur. Pratik anlamda, “belirsiz”, “sonsuza dek” anlamına gelmeyebilir. Bunun yerine, verileri belirli bir saklama süresi olmaksızın tutmak anlamına gelir.
Bununla birlikte, pratik açıdan, çoğu baş bilgi görevlisi, bunu standart depolama teknolojilerinin ömrünün ötesinde olarak yorumlayacaktır. Bazı endüstrilerde, kritik verilerin yalnızca birkaç yıl saklanması gerekir, ancak diğerlerinde bu, bir kişinin beklenen ömrü veya bir ekipmanın tahmini çalışma ömrü anlamına gelir ve birkaç yıllık bir marj daha eklenir.
Zorluk, çok az sayıda elektronik depolama ortamının verileri çok uzun süreler boyunca güvenli ve erişilebilir tutmak için tasarlanmış olmasıdır.
Bileşenlerin beklenen çalışma ömrü
Üreticiler, sabit sürücüler veya SSD’ler gibi bileşenlerin beklenen çalışma ömrünü belirtir. Tipik bir “tüketici” sabit diski üç ila beş yıl sürmelidir. Kurumsal sınıf diskler biraz daha uzun, belki de yedi yıl dayanabilir. SSD’ler, 20 yıla varan tasarım ömürleriyle teorik olarak daha dayanıklıdır.
Ancak, çoğu depolama ortamının nasıl kullanıldığına bağlı olacaktır. Örneğin, uygulama çok fazla yazma işlemi yaparsa SSD’ler daha hızlı aşınır.
Ve Freeform Dynamics’ten Tony Lock’un açıkladığı gibi, depolama dizileri teorik olarak sonsuza kadar çalışmaya devam edebilir. Veriler daha uzun süre depolandığından, donanım yönetimi, arızaları izleme ve eskiyen bileşenleri değiştirme sorunu haline gelir.
“Ekipmanın ömrü var” diyor. Kit yaşlandıkça, daha fazla başarısızlık şansı olacağını kabul etmelisiniz. Bu bilgiler sizin için ne kadar önemli ve ne tür bir veri koruması ekliyorsunuz?”
Şirket içi RAID sistemleri, tam olarak bu korumayı eklemek için tasarlanmıştır. Ve büyük miktarlarda düşük maliyetli donanım kullanan “hiper ölçekleyici” bulut sağlayıcıları, donanım hizmet ömrünün sonuna yaklaşırken tüm koridorları ve hatta tüm veri merkezlerini bile değiştirecektir.
Bu, müşterilerin ve bulut hizmeti sağlayıcılarının optik sürücüler veya manyetik bant gibi geleneksel ancak daha az esnek, uzun vadeli ortamları değiştirmelerine giderek daha fazla olanak sağlıyor. Özellikle bant, uzun süreli depolama için kullanılıyorsa dikkatli bir fiziksel yönetime ihtiyaç duyar.
Neden süresiz depolamaya ihtiyacımız var?
Kuruluşlar verilerinden daha fazla değer elde etmeye çalıştıkça ve depolama maliyetleri düştükçe, daha fazla veriyi daha uzun süre saklamaya yönelik açık bir eğilim var. Firmalar, gelişmiş analitik için veya yapay zeka sistemlerini eğitmek için verileri kullanmak isteyebilir.
Verilerin daha uzun süre saklanması için düzenleyici talepler de vardır. Sağlık ve finansal hizmetler, kuruluşların müşteri veya hastanın yaşamı boyunca ve bundan birkaç yıl sonra kayıt tutmasının istenebileceği iki alandır.
Örneğin Birleşik Krallık’ta bir hastanın kaydı ölümden sonra 10 yıl süreyle saklanmalıdır. Dolandırıcılığı önleme yasaları kapsamında müşterinin 360°’lik bir görünümüne ihtiyaç duyan kuruluşların da verileri daha uzun süre tutması gerekecektir.
Derece transkriptleri gibi eğitim sektörü verilerinin bile uzun süreli saklanması gerekir. Örneğin Manchester Üniversitesi, öğrencilerinin 2007’deki elektronik kayıtlarını ve 1978’den öncesine dayanan kağıt kayıtlarını elinde tutuyor.
Daha genel olarak, üreticilerin, distribütörlerin ve perakendecilerin çevre ve güvenlik nedenleriyle ürün menşei ve güvenlik bilgilerini daha uzun süre saklaması gerekir.
Endüstriyel ekipman veya nakliyede 40 ila 50 yıllık bir tasarım ömrü alışılmadık bir durum değildir. Operatörlerin servis için veya beklenmeyen arızalar durumunda bakım verilerine erişmesi gerekir.
1980’lerde ekipmanların bakımını yapmak için kullanılan BT sistemleri bugün kullanılanlardan çok farklı ve bundan 40 yıl sonra kullanacaklarımız da yine farklı olacak.
“Tarihte 80 yıl öncesine bakarsanız, bu sorunu yaşamıyorduk. Tedarikçi Pure Storage’da EMEA’nın saha baş teknoloji sorumlusu Patrick Smith, “Bu bir kağıt sorunuydu” diyor.
“Bir 80 yıl daha ileri sar ve o zaman içinde birkaç paradigma değişikliği görmeyi bekleyeceksin.”
Ve verileri daha uzun süre depolama ihtiyacı, Smith’in açıkladığı gibi, bileşen, üretici, konum, malzemeler, üretim süreci ve tarihler gibi üstel artışa katkıda bulunan her bir veri alt kümesiyle büyüyen veri kümeleriyle birleşiyor. Buradaki zorluk, verileri her üç ila beş yılda bir toptan taşımaya gerek kalmadan, bu büyümeyle ve tipik donanım yenileme döngüsüyle başa çıkabilecek verileri depolamanın yollarını yaratmaktır.
Smith, “Sağlık hizmetleri dünyasına bakarsanız, amaç, verileri herhangi bir yazılım paketine bağlı olmayan bir biçimde depolamaktır, böylece ileride gidip geri alabiliriz” diyor Smith.
Bu, donanım ve veri arasında daha ileri düzeyde bir soyutlamanın yanı sıra yeni veri depolama teknolojileri anlamına gelebilir.
Süresiz depolama seçenekleri
Mevcut BT ekipmanının tasarım ömrünün ötesinde veri depolama seçenekleri, basit – iyi donanım yönetimi ve yedekliliğin sağlanmasından en ileri bilime kadar uzanır.
Daha aşırı seçenekler arasında, Microsoft tarafından Project Silica olarak geliştirilen lazerle cama kazınmış veriler ve DNA tabanlı depolama yer alıyor. Bu, eğer ölçeklendirilebilirse, çok yüksek kapasiteli dayanıklı depolama vaat ediyor.
Ancak yakın vadede flaş gibi depolama ortamlarının dayanıklılığını artırmaya ve gelecekteki uygulamaların mevcut depolama ortamlarından veri okuyabilmesini sağlamaya odaklanılacaktır. BT ekipleri verileri daha yeni ortamlara kopyalayabilse ve kopyalamaya devam etse bile, veriler okunamıyorsa bunun pek bir faydası olmaz.
Bu nedenle endüstri, PDF/A (2005’e kadar uzanan) gibi yaygın biçimler ve kendi kendine yeten bilgi tutma biçimi veya SIRF gibi kendi kendini beyan eden veriler geliştirmiştir.
Bu veri formatları yazılım eskimesine izin verir. Baş bilgi görevlileri, verileri daha uzun süre depolamanın kolaylaştığı gerçeğinden yararlanabilir.
Freeform’s Lock, “Beş, 10, 15, 40 veya 100 yıl sonraki verilere bakarsanız, platform farklı olacak, donanım farklı olacak, yazılım farklı olacak” diyor. “Bu, bitleri ve baytları fiziksel olarak görebilseniz bile.”