We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Başkanın en yakın danışmanları onunla İcra Dairesinde çalışır. Başkanın ana danışma organı, Kabine - atadığı - ancak Beyaz Saray Bürosu ve Bütçe Bürosu'nun da cumhurbaşkanını desteklemede önemli bir rolü var.
1930'lar ve 1940'lar Federal bürokraside büyük bir büyümeye tanık oldu. Bu zamandan itibaren, bu bürokrasiden seçilmemiş görevliler, cumhurbaşkanı ile rekabet halinde olduğu durumlarda kanıtladı. Aynı şekilde, bir başkan, her bir İcra departmanına başkanlık eden seçilmemiş Kabine Sekreterleri'ne yakından bakmak zorundadır - İcra personelinin büyüklüğü ve bu personelin mecazi olarak bakacak bir kişi olmadan faaliyet gösterme sıklığı nedeniyle neredeyse imkansız bir görev omuzlarının üstünde. Yürütücüyü yönetenler cumhurbaşkanı tarafından seçilse de, Kongre’de olduğu gibi bu insanlarla başa çıkabilmek için hâlâ yetenekli.
Bir cumhurbaşkanının karşılaştığı sorunlardan biri, personelinin yapmasını istediği şeyi yapmalarını sağlamaktır - bir pozisyona atandıktan sonra cumhurbaşkanı için farklı öncelikleri olabilir ve hiç kimse hangi çıkar grubunun / gruplarının mutlaka bilmeyeceğini bilebilir Yönetici ofisinde bireyleri etkilemek. Başkan, emirlerine haksız yere itaat eden şahıslarla birlikte İcra dairesi genel değildir. İcra dairesinin bölümleri, başkana kendisine sorulan sorulara hızlı ve basit cevaplar vermeyi amaçlamaktadır. Bu talep yıllar içinde artmıştır. Fakat ya cevapları başkanın duymak istediği şey değilse?
İcra dairesine siyasi olarak Kabine Sekreteri başkanlık eder. Bu insanlar teoride başkanın emri altındalar - meslektaşı değiller. Amerika'da (Britanya'dakinden farklı olarak) Kabine cumhurbaşkanını görevden kaldıramaz - cumhurbaşkanlığı seçimlerinde sadece dört yılda bir halkı etkileyebilir. Bunun gerçekleşip gerçekleşmeyeceği şüphelidir, çünkü bu insanlar devlet başkanına siyasi etkilerini borçluyorlar ve bu başkan, 'efendinizi' eleştirmek yerine, görevde ikinci bir dönem için tekrar seçilmek üzere kesin olarak seçildiyse; onun erdemleri. Bununla birlikte, bir başkan neredeyse bir seçimi kaybedecekse (Carter ve Clinton’un Bush’un yaptığı ölçüde Bush’un yaptığı gibi) ve bir Kabine Sekreteri Washington’daki bir pozisyonunu korumak isterse, bunu yapabilir ve bağlılıklarını Muhtemelen kazanması muhtemel muhalefet. Bu Bakanlar Sekreterinin verimlilik ve sonuç üretme itibarı varsa, iki taraf arasındaki politik farklılıklar çok küçük olduğu için muhtemelen hangi taraf için çalıştığı önemli değildir.
Yürütme Ofisinin politikaya karar verme yetkisi yoktur. İcra dairesinin bütün üyeleri seçilmemiştir. Kabine Beyaz Saray Kabine Odasına oturduğunda, yalnızca başkan seçilen üyedir. İronik olarak, Anayasa Bakanlar Kurulu'ndan söz etmiyor. “İcra Dairelerinin her birindeki ana subayı” belirtir ancak bir Bakanlar Kurulu değildir. Anayasa, yalnızca cumhurbaşkanının bu memurların görüşlerini “yazılı olarak” talep etme yetkisine sahip olduğunu belirtir. Bu nedenle, Anayasa'nın kendisi Kabine üyelerine cumhurbaşkanının yetkisini baltalamak için meşruiyet kazandırmamaktadır. Halk başkanları dört yıllığına seçiyor. Kabine cumhurbaşkanı seçmez - bu nedenle onu kaldıramaz.
İcra üyesi bir Kongre üyesi olamaz (Yasama). Anayasa bunu yasaklıyor. Bu nedenle, Bakanlar Kurulu Sekreterleri, Kongre içerisindeki cumhurbaşkanı için manevra yapma imkânına sahip değil. Birçok Kabine Sekreteri, hukuk bürolarından, bankalardan, üniversitelerden vb. Gelir (1997 Clinton kabinesine bakınız). Yürütme departmanını geçici olarak yönetir ve daha sonra genellikle bir cumhurbaşkanının görev süresinde hayatta kalması durumunda, bir sonraki seçim kaybolduğunda, mesai süresi dolduktan veya daha fazla olduğunda kariyerlerine geri dönerler.
|“… Amerikan hükümetindeki istisnadan ziyade hükümete girip çıkma norm.” (Bowles)|
Hukuk, endüstri vb. Konulardaki başarılı geçmişleri ve yürüttükleri İcra departmanı nedeniyle, bazı Bakanlar Kurulu üyeleri önemli siyasi figürler haline geldi. Özellikle iki bölüm - Devlet ve Hazine - o kadar önemli olarak kabul edilir ki, onları sürekli önderlik edenler, Bakanlar Kurulu için seçilmeden önce bile kamuoyunda öne çıkmış olan kamu hayatı / sanayi / finans vb. Geçmişte Dışişleri Bakanı olanların bazıları, siyasi ölümlerinden bu yana meşhur olmuşlar ve her zaman Amerikan Amerikan siyasetinde yalnızca cumhurbaşkanına itaatkar olarak görülmüştür. Henry Kissinger, John Foster Dulles, George Marshall. Her üçünün de atanmadan önce önemli bir dış ilişkiler bilgisi vardı. Washington’un çalışmalarında da ustalardı. Görevinden ayrıldıktan sonraki yıllar boyunca Kissinger, Amerika'nın dış politika konusunda yaşlı devlet adamı olarak kabul edildi ve danışma kapasitesinde çok sayıda başkan görev yaptı. Dulles, Amerika'nın 1960'larda ve 1970'lerde dış politikasına hükmedilen “Domino Teorisini”, Dulles'ın 1950'lerin politikacılığına rağmen, formüle etti.
Kendi Kabinesini seçerek, bir başkan beş şeyi de başarabilir:
1) destekçilerine ödül verebilir
2) görevlendirilmemiş veya eski muhalifler arasında bir görev sunarak onlara destek sağlayabilir - Clinton bunu William Cohen'i Savunma Bakanı olarak atamasıyla yaptı
3) Kongre ile bağlantılar kurabilir
4) kilit gruplarla bağlantıları güçlendirebilir; ırksal, kadın hakları - bu gruplardan en az bir kişiyi Bakanlar Kurulunda temsil etmek üzere atayarak. Clinton, ilk döneminde Cisneros (bir İspanyol), J. Brown ve R. Brown (Afrikalı-Amerikalılar) ve beş kadını kabinesine atadı. İkinci döneminde, Madeleine Albright’ı Amerika’nın ilk Kadın Devlet Sekreteri olarak atadı.
5) JF Kennedy'nin kardeşi Robert'i 1961'de Başsavcı olarak atadığı zaman, kabinesine güvendikleri kişileri atayabilir.
1945’ten bu yana başkanların Bakanlar Kurulu’nu kullanmanın farklı yolları var. Kennedy, güvenilir danışmanların “iç çemberine” dayanarak pratikte görmezden geldi; Johnson, Kabinesini tanıtılmasını istediği politikalar için sondaj kurulu olarak kullandı; Reagan, Kabinesini o kadar zayıf kavradı ki, Eisenhower ve Clinton dolaplarını yapıcı bir şekilde kullanırken, kendisine kimin atadığını sık sık unuttu.
Başkanın İcra Dairesi (EOP)
Bu resmen Kongre tarafından 1939'da kabul edildi ve cumhurbaşkanına yardım ve destek vermek için varolan tüm kurumun adı. ÇOP içinde, Cumhurbaşkanının en yakın kişisel personelini bulabileceğiniz Beyaz Saray Ofisi adı verilen bir seçkin var. ÇOP’un 1930’larda yaratılmasının arkasındaki adam, seçkin bir alim olarak hükümet yönetiminin bütün yönünü araştırması istenen Louis Brownlow’du. Beyaz Saray Ofisi üyelerinin “yüksek yeterlilik, büyük fiziksel güç ve anonimlik tutkusu” olması gerektiğine hükmediyordu. Kongre ve cumhurbaşkanının birlikte nasıl çalışabileceği üzerine klasik bir örnekte, Kongre başlangıçta Beyaz Saray'ın kurulmasını reddetti. Büro 1937'de paralel bir bürokrasi yaratacağından korkuyor. Cumhurbaşkanı ve personeli tarafından yapılan değişikliklerden sonra tasarı, 1939'da Yeniden Düzenleme Yasası olarak hızla geçen Kongre'ye geri döndü.
Yeniden Yapılanma Yasası, cumhurbaşkanına görevlerini yerine getirmesi için araçlar ve kaynaklar verdi. Aynı zamanda yasama veto getirdi. Bu, ayrıntılı idari düzenlemeler düzenleme görevinin İcra Şubesindeki yetkililere devredilebileceği ancak Kongre'nin karar verirse bu kuralların ve düzenlemelerin yasalaşmasını önleme hakkını elinde bulundurduğu bir prosedürdür. Yeniden Yapılanma Yasası, her iki Meclis'teki Meclisin bir tasarıyı veto etmesi gerektiğini belirtti. Bu olmamışsa, o zaman bu yasa yasa haline geldi. 1983 yılında Yüksek Mahkeme, yasama veto yasasının yetkilerin ayrılmasının anayasaya aykırı olduğunu ilan ederek Kongreyi karara bağladı. Bu karar, yaklaşık 200 kongre yasasının veto hükümleriyle geçerliliğini sorguladı.
1945'ten bu yana, İcra şubesi, başkanlık boyutundaki büyümeye paralel olarak büyümüş ve genişlemiştir. İcra şubesinde birçok siyasi program geliştikçe, onları yöneten ajanslar da gelişti. Bu kurumlar, Kongre ile varlıklarını yetkilendiren ve finanse edecek fonları bulan Kongre olduğu için güçlü bağlantılar kurmuştur. Kongre komiteleri de çalışmalarını denetler. Bu, başkanlık gücünün başka bir kontrolü olarak hareket eder ve kurnaz bir başkan bunu gerçekleştirir. Bu nedenle, ÇOP'da kendisi için çalışan uzman personele daha fazla güvenmeye başlamıştır. 1992'de Bush’un resmi olarak ÇOP’da çalışan 1.500 kişi vardı. Ancak, maaşları başka kurumlar tarafından ödenen herhangi bir yerdeki personelin geçici işten çıkarmaları neticesinde, gerçek toplam çok daha yüksekti.
ÇOP’nın mantığı, cumhurbaşkanının alt, ancak etkili bürokratlar üzerinde daha etkili olmasına izin vermesidir - bu etki kıdemli personelinden kaynaklanmaktadır. ÇOP üyeleri, başkanın görüş ve fikirlerinin politika ve eylemlerde mümkün olduğunca temsil edilmesini sağlamak için çalışır. EOP, temas kurarak, hükümetin büyük yürütme organı üzerindeki etkisini iddia etmeye çalışır. ÇOP üyeleri, cumhurbaşkanının makamlarına konumlarına bağlıdır ve mantıklı olarak amaçlarını ilerletmek için onun için çalışacaktır. Bu şekilde, bölüm başkanlarının Kabine'deki gücü kontrol edilir (teorik olarak) ve cumhurbaşkanı, politikalarını takip edip etmediklerini veya kendilerinin geliştirilmesinden uzak durup durmadıklarını değerlendirmek için zaman harcamak zorunda kalmaz. Bu nedenle, modern Yürütme, bir bölüm başkanı tarafından yönetilen kendi bölümlerine sahip olan Yürütme dalına bölünür. Ayrıca, yürütme organının içinde bulunan ve başkanın tavsiyesinde bulunan ve yürütme birimlerinin kendilerinden beklenenleri yapmasını sağlamaya hizmet eden ÇOP da bulunmaktadır. Yüzyıl ilerledikçe, İcra şubesi, devlet büyüdükçe ve kontrolü zorlaşınca genişledi. ÇOP, devlet başkanına Yürütme - kontrol teorisinde yardımcı olmaktadır.
Beyaz Saray Ofisi (WHO)
Bu ofis hemen başkanın yanında bulunan personeli barındırıyor. Bu, ÇOP’nin bir parçası olmasına rağmen, cumhurbaşkanı ile olan ilişkisinin yakınlığı, ÇOP’dan ayrı bir varlık olarak değerlendirilebilecek şekildedir. Beyaz Saray Ofisinde yaklaşık 400 personel bulunmaktadır. Başkan, üyeler tarafından yasalar yerine oynadığı rolleri tanımlar. WHO üyeliğinin Kongre tarafından onaylanması zorunlu değildir.
|“Cumhurbaşkanının en samimi danışmanları, uygun gördüğü şekilde işe almak ve ateş etmek,istediği şekilde organize etmek, koyduğu görevleri üstlenmek ve yalnız başkan. ”(Bowles)|
Orijinal versiyonunda, DSÖ, cumhurbaşkanı ülkenin günlük yönetimine eklemek için basit bir idari düzenleme olması gerekiyordu. Bununla birlikte, artık zaman ilerledikçe ve hükümet daha karmaşık ve genişledikçe, başkanın neredeyse kendi kendini yöneten İcra daireleri hakkındaki görüş ve inançlarını uygulamaya koymaya çalışabileceği bir araç haline geldi. Dünya Sağlık Örgütü üyeleri, görüşlerini isterse başkana tavsiye eder. Ayrıca DSÖ dışındaki başkalarının tavsiyelerini değerlendirir ve başkana tercih edilen bir eylem şekli sağlar.
Lyndon Johnson'ın DSÖ'nün kıdemli bir üyesi olan Harry Mcpherson, cumhurbaşkanına “Özel Müşavir” olarak günlük işlerini yaparken, cumhurbaşkanı tarafından atandığı için örtülü olan gücüne sahip olduğunu yazdı. Ancak, bu zımni güce ihtiyacı vardı çünkü hukukta kendisi de gücü yoktu. Cumhurbaşkanı, gerekli gördüğü takdirde, cumhurbaşkanının bunun doğru eylem şekli olduğuna karar vermesi durumunda tavsiyesini ve hizmetlerini reddedeceğini de kabul etmek zorunda kaldı. Mcpherson, görevinin neredeyse başkan yardımcısının tam tersi olduğunu belirtti. VP'nin gücü yoktu, ancak muazzam gücü elinde tutmaktan yalnızca bir an uzaktaydı; Özel avukatın birdenbire geri çekilebilecek gücü vardı.
Dünya Sağlık Örgütü'nün on yıllar boyunca süren makyajı, başkanlıklara göre değişmektedir. Bazıları olayları kontrol etmek için üstte birkaç adamla bir sıvı düzenlemesini tercih etti; Kennedy gibi. Bunun arkasındaki mantık, Beyaz Saray'da hiç kimsenin işlerine hükmedememesini sağlamak ve ayrıca hiç kimsenin Dünya Sağlık Örgütü'nün kontrolünün karmaşıklığıyla başa çıkmamasını sağlamaktı. Diğer başkanlar, DSÖ'nün işlerini kontrol eden bir Genelkurmay Başkanı olan tek bir kişiyi atayarak Kennedy'nin karşısına geçti. Eisenhower ve Nixon, cumhurbaşkanına tüm yazıların tek bir adamdan geçtiği ve cumhurbaşkanının tüm atamalarının Genelkurmay Başkanı tarafından kontrol edildiği bu düzenlemeyi tercih etti. Bu, Genelkurmay Başkanlığı'na muazzam bir güç verir ve bu gücün kötüye kullanılması, Nixon'un Haldeman ve Ehrlichman gibi bazı Şeflerin kanuna düşmesine yol açtı.
DSÖ'nün üyesi kim olur? Tek kriter olarak görünen, cumhurbaşkanına sadakat. Bu onun seçimde çalışması ve cumhurbaşkanının (ya da cumhurbaşkanlığı öncesi günlerin) kamuoyunun imajını zorlamak amacıyla kamuoyunda doğru şeyleri söylemesi ve yapmasıyla ifade edilir. Carter'ın WHO'su gazeteciler tarafından House, Senato ve cumhurbaşkanlığı kampanyalarında kendisine çalışan herkesi içerdiği için “Georgia Mafyası” olarak anıldı. Reagan'ın ilk dönemdeki üç kıdemli kadrosundan ikisi Kaliforniya Valisi iken onun için çalıştı. Bush, benzer şekilde, Federal Hükümet'te geçirdiği yıllar boyunca birlikte çalışabileceğini ve onunla birlikte çalıştığını bildiklerini atadı.
DSÖ'nün sahiplerine güvenilmeleri gerekiyor ve kendileri asla görev dışı olmadıkları için büyük dayanıklılık kaynaklarına sahip olmalılar. Ayrıca siyaset deneyimine ve yüksek seviyede entelektüel yeteneklere ihtiyaçları var. Carter, 37 yaşındaki Hamilton Jordan'ı, hiç tecrübesi olmadığı için Genelkurmay Başkanı olarak atadığında siyasetin tüm kurallarını çiğnedi, cumhurbaşkanı ile çalışan ve cumhurbaşkanının birlikte çalışması gereken politik organı kızdıranlar tarafından güvenilmiyordu. - Kongre.
|“En iyi Beyaz Saray personeli, başkanlarına samimiyetle hizmet eden dört özelliğin tümünü (güven, sadakat, dayanıklılık ve entelektüel yetenek) birleştiriyor ve sadakat, haftanın altı veya yedi günü için günde on sekiz saatten fazla, cumhurbaşkanı için politika ve siyasi seçenekler hükümetler arasında sayısız kuruluştan çelişkili görüşlere varmak Washington'un içinde ve dışında. ”(Bowles)|
Bir başkana karşı çıkabilen bir grup, Federal bürokrasiyi oluşturan gruptur. Bir başkan, bu grup üzerinde her zaman sınırlı bir kontrol sahibi olmuştur ve bir başkan, Federal Bürokraside bir çıkar grubuna dahil olmaları nedeniyle ya da ilgileri nedeniyle yaptıkları için politikalarının veya talimatlarının basitçe görmezden gelindiğini, değiştirildiğini veya ertelendiğini keşfedebilir. Kongre içindeki güçlü kuvvetlerle kendilerini müttefiklerdi.
Başkan, Beyaz Saray'da kendi personelini çalıştırarak, bu sorunların bazılarının üstesinden gelebilir. Ancak, zaman ilerledikçe, bu personelin büyüklüğü bir kez daha, bir başkanın istediği gibi yapacağını garanti edemeyeceği anlamına geliyor. Ayrıca, bir Beyaz Saray bürokratik makinesi, sonunda bir cumhurbaşkanlığı yasası (Federal bürokrasi) yapmak zorunda olanlar üzerinde otoritesini zorlama yoluna sahip değildir. Jimmy Carter’ın başkanlığı sırasında, DSÖ o kadar büyüdü ki, bazı üyeleri devlet dairelerinin başkanlarından daha büyük bir kadroya sahipti !! Bu, Federal bürokrasiyle olan ilişkisine bakmaksızın içindeki sorunlara yol açmaktadır. DSÖ ancak Yürütme organıyla ortaklaşa çalıştığında etkin bir şekilde çalışabilir.
Bütçe Bürosu / Yönetim ve Bütçe Ofisi
Başlangıçta, BOB başkanlık kontrolü dışındaydı, çünkü Kongre başkanın bütçenin oluşumu üzerinde doğrudan kontrol sahibi olmasını istemedi. Bu, Roosevelt'in başkanlığında, 1939'da Brownlow Komitesi'nin bütçelerin başkanlık önceliklerini yansıtmasını istediği Beyaz Saray'a kabul edildiğinde değişti.
BOB, herhangi bir başkanlık politikasının finansal etkisini değerlendirme görevine sahiptir ve aynı zamanda mali politikaların Federal hükümetin tamamına uymasını sağlar. Uzman personel tarafından görevlendirilir. BOB, cumhurbaşkanının, bir departmana mali politika seçimleri uyguladığı gibi departman liderleri üzerindeki kontrolü sürdürmesine izin veriyor. Bölümler Kongreye kendi bağımsız finansal taleplerini yapamazlar. Başkan, bütçe talepleri bir departman tarafından yapılmadan önce müdahale eder, böylece herhangi bir talep Yönetici şubesi için belirlenmesini istediği öncelikleri yansıtır. Her Ocak ayında Kongre'ye gönderilen dev bütçe faturası cumhurbaşkanının kendine özgü seçimi. BOB'nin dört özel görevi vardır:
başkana bütçenin hazırlanmasında ve hükümetin maliye politikasının oluşturulmasında yardımcı olmak. bütçenin idaresini denetlemek. Hükümet genelinde etkin yönetimi teşvik etmek. Bölümler ve kurumlar tarafından yapılan yasama önerilerini temizlemek ve koordine etmek ve başkana genel bütçe politikaları için önemini bildirmek.
1970 yılında Nixon, BOB'yi Yönetim ve Bütçe Ofisine (OMB) yeniden düzenledi. Nixon’ın altında, cumhurbaşkanına partizan olarak hizmet eden bir bölüm oldu. Bu zamana kadar her zaman (BOB olarak) siyasi geçmişinden bağımsız olarak herhangi bir başkana profesyonel bir şekilde hizmet eden partizan olmayan bir kurum olarak tanınmıştı. Nixon'ın hareketi derhal güvenilirliğini zayıflattı ve Kongre, OMB'nin Nixon'un adamlarına yardım ettiği gibi sağlayabileceği veya sağlayamayacağını düşündüğü dengeli finansal veriler olduğuna inanmak için Kongre Bütçe Ofisi'ni oluşturdu. Nixon’un değiştikten sonra kamuoyuyla ilgili olarak yüzünü kaybetmesine rağmen, başarılı başkanlar örneğini takip etti ve kendi insanlarını içine soktu, böylece başkanlık şartlarını yerine getirdi.
İlgili Mesajlar
Başkan ve Kongre
Başkanın Kongre ile ilişkisi Amerikan siyaseti için hayati öneme sahip. Federalizm ve Anayasa hem cumhurbaşkanı hem de Kongre’nin yapıcı çalışması için haykırıyorlar…