Harkers Adası'na Giden Yol
Bu hikaye, içinde yaşadığımız dünyadan, gerçek yerlere, kişilere ve olaylara atıflar da dahil olmak üzere materyal içermesine rağmen, tamamen bir kurgu eseri olarak okunmalıdır. Bütün diyalog icat edildi. Tüm karakterler kurgusaldır ve gerçek yaşayan herhangi bir kişiye dayanmaz. Bu hikâyede meydana gelen olaylar tamamen hayal gücümün ürünüdür.
DC'den uzaklaşmaları gerekiyordu. Kötü. Asla orada olmayı asla planlamamışlardı ve eski tanıdık duygular ortaya çıkmaya başlamıştı. DC DC idi ve bu asla değişmeyecekti.
Bu, yaklaşık altı ay boyunca orada olduktan sonra her geri döndüklerinde oldu. Her zaman bir yerde daha fazla bir şekilde yer hakkında bir şey olmuştu. Asla tamamen rahat olmadılar. Garip şeyler oldu. Şimdi yetiştirilen ve üniversitedeki çocukları da hiç hoşlanmamıştı; muhtemelen daha az.
Dalton ve karısı yıllar içinde yerle ilgili birkaç iyi şeyden faydalanmayı ve diğer her şeyden kaçınmayı öğrendiler. Onların günleri kısa koridorları işe gidip gelmekten, komiser veya PX'te ara sıra durmaktan ya da Dalton'dan beri üye oldukları sadece askeriye olan Arlington Country Club'dan bir "mutlu yer" yapmaktan ibaretti. genç bir kaptandı. Orada, Ulusal Alışveriş Merkezi'ne bakan sessiz, sylvan tepelerinde etraflarında bulunan sıçan yarışından kaçabilirlerdi; Doğru bakış açısından, Washington Anıtı'nı uzaktan görebilirsiniz. Ve kulüp onlarca yıl boyunca, 395 boyunca kuzey ve güneyindeki günlük taramalarında bükülen ve yılanlanan araçların lejyonlarını taranan uzun boylu parke ormanlarını büyütmek için harika bir iş çıkardı. birkaç saat için. Neredeyse.
Askeri aile olan diğer kulüp üyeleri Dalton'larla aynı önceliklere sahipti. Dünyaya çok benzer bir mercekle baktılar. Siyasi tartışmalara çatışan resmi olmayan bir kural olmasına rağmen, benzer sosyal ve politik görüşlere sahiptiler. Kimse rütbelerini giymedi; soluklanma yerleri, sığınakları, cömert, kokuşmuş bir bataklıktan uzaktaki cennetleri - evet, Trump aslında tam da doğruydu - Dalton'un kalbinin derinliklerinde asla “boşaltılamayacağını” biliyordu. Washington, gezegenin herhangi bir yerinde var olduğu kadar kendi kendini sürdürebilen bir sisteme (gerçek bir sürekli hareket makinesi) yakındı. Kağıda yazılamayacak kadar sayısız nedenden ötürü, bunu değiştirme şansı yoktu. Çünkü kitleler bunu kabul etti. Bataklığın sakinleri, süreklilik için var olma “hizmet etme” yollarını düzenlemişlerdi.
Evet, Dalton'ların bir molaya ihtiyacı vardı. Uzun bir tane. Ve yakında buna ihtiyaçları vardı.
Fakat ayrılmak için bir nedene ihtiyaçları vardı. Kısa bir süre için bile olsa. Şimdi sadece ikisi olmasına rağmen - yuvadan uzakta yaşayan boş yuvalar - yine de kaçmaları gerekiyordu.
Ancak bu dinlemeler, başka bir gün dinlenmek için emekli oldukları için hafta içi bir gecenin sonunda kaybolurlardı; felsefi olarak mahrum bıraktığı aynı büyük federal hükümet için çalışırken, küçük işletmeler olarak özel vatandaşlar olan müşterileri için aynı monolitik Goliath ile savaştı. En azını söylemek ironik bir durumdu ve yazılı olmayan kurallarından biri, ne iş getirdiler ne de tartıştılardı.
Mola vermelerinin nedenlerinin listesi uzundu. Tüm bunlara ek olarak, Washington çocukları büyütmek için iyi bir şehir değildi. Oğulları bunu biliyordu, bölgedeki garip ve işlevsiz bir şekilde yaşadığı çocuklar ve gençler birbirlerini etkiledi ve tedavi ettiler ve bir gün orada kendi aileleriyle geri dönme şansları yoktu. Kalıcı olarak yaşamak için iyi bir yer değildi. Çalışmak çok zor bir yerdi. Gerçekten durduğunuzda ve derin bir düşünce verdiğinizde aslında birkaç iyi nitelik vardı.
Washington'da yaşayan az sayıda insan oradan gelmişti. Askerî olmayan tipler, kariyerci hırsla başkentlere gelmişti. Ordudaki insanların seçeneği yoktu; orada olmaları emredildi. Şehir stresli insanlarla doluydu, aileleri de dahil olmak üzere hayatlarındaki diğer her şey pahasına çok çalışıyordu.
Bu insanlar, bir kariyer için göreceli normalliğe sahip bir hayat ve bir tür mesleki veya politik ünlülüğe fırsat tanıdılar. Bunların büyük bir kısmı özgeçmişlerini araçlarının, Mercedes ve Priusların arkalarında giyiyordu. Gerçek pratikte olmasa da neredeyse hepsi entelektüel olarak “liberaller” idi.
New York Times ve Washington Post'un onları beslediklerini yaşadılar ve bu editoryal sayfaların düşünmelerini ve konuşmasını söyledikleri şekilde düşündüler ve konuştular. Örneğin, New York Times uzaylıların dün gece Times Meydanı'nın ortasına indiğini ilan ettiyse, bunu sıfır gerçek kontrolü ile inanırlardı. “Bilime” geri dönmemiz gerektiğini söyleyen bir şey okuduklarında, siyasi tartışmalarda “bilime geri dönmemiz gerekiyor” gibi ifadeler atmayı sevdiler. Ancak çizgi, hiçbir madde içermeyen bir dizilimsiz olurdu ve gerçekten ne anlama geldiklerine basıldığında, hemen hemen her zaman önemli bir yanıt veya açıklama sunma ihtiyacı için hazırlıksızdılar. Ve asla tutarlı bir teklif vermediler. Gerçekten de, sıralayıcı olmayanlar, teğetler ve mantığa dayanan ve güçlü bir duygu düşük akımı olmayan tutarlı argümanlar formüle edememe, ilklerinin çoğunun ayırt edici özelliğiydi.
Boş, içi boş ve sonunda anlamsız bir kabalık dünyasında yaşadılar. Sıkıcı ve banaldı. Bu durumu daha da kötüleştiren bu insanlar tipik olarak iyi eğitimliydi ve kuzey Arlington ve İskenderiye'nin üst orta sınıf ve zengin mahallelerinde yaşıyorlardı. Öncelikle bölgedeki seçili her ofisi onlarca yıl geriye güvenle “mavi” tutmaktan sorumluydu. Nişanlandılar, ancak görünüşe göre çifte standartlarının farkında değildiler, birçok durumda diğer birçok konu hakkında büyük bir kör noktaya sahiplerdi, güney veya batıdan herhangi birine burunlarını baktılar ve “iddialı” terbiyeli terimlere yeni bir anlam kazandılar. , ”Ve“ entelektüel tembel ”.
Dalton ve karısı, birkaç kez aynı mahallede çevrelemişlerdi ve Dalton'ların Teksas'tan geldiğini öğrenen biri onları siyasi bir tartışmaya çekmeye direnemedikçe genellikle komşularıyla iyi geçinebilirlerdi. Ve bu kaçınılmaz olarak komşular için kötü gitti. Çiftlerden biri, Dalton'un karısı Obama'ya “boş takım elbise” adını verdikten sonra bir yıl boyunca Daltons ile konuşmamıştı. Eşine adaletle, diğer çift geldi ve yorum onları soktu. Bu insanların herşey duygularıydı. Oh, cevaptan hoşlanmayacağınız sorular sormayın.
John Kennedy'nin ünlü olarak söylediği gibi Washington'un kendisi güney verimliliği ve kuzey cazibesi şehriydi, yani ne verimliliği ne de çekiciliği yoktu. Pırıl pırıl, beyaz mermer binalar ve anıtlar - zaman geçtikten sonra, Kutsal Yazıda bilenen mezarlar gibi çekirdekte çürümüş bir şeyi maskeleyen yumuşak, ruhsuz bir holding haline geldi.
Aynı zamanda Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en kafa karıştırıcı, ayrık ve verimsiz bir şekilde düzenlenmiş alantı ve sürüşü kabus haline getirdi. Bu gerçek, herkesin kan basıncını artırmanın ve her sürücüyü yola koymanın sonucunu doğurdu. Sonuç olarak, Dalton bölgeye “dünyanın korna ve siren başkenti” adını takmıştı, çünkü ortalama bir günde, en az yarım düzine kişinin boynuzlarını başka bir şoföre (veya yayalara) koruduğunu ve her 24 saatlik dönemde bir sireni aynı sayıda duyardı.
Bölge aynı zamanda dünyanın en çok polis memuru olan yerdi ve bu bir şey söylüyor, çünkü Dalton bazı eski Sovyet cumhuriyetleri de dahil olmak üzere bazı çok otokratik ülkelerde askeri konuşlamalar yapmıştı. Örneğin, Dalton bir zamanlar 20 memura tanıklık etti ve 9 polis arabası Arlington'un Ballston bölgesindeki insanlara küfreten bir evsiz adama karşılık verdi. Aslında olay yerine doğru yürüdü çünkü memurlardan biri silahlarını çekip silahsız adamı vurabileceğinden korkuyordu ve Dalton bir kolluk kuvvetiydi; polisi destekleyen bir kariyer savcısıydı. Aslında bir subaya neden bu kadar çok kişinin yanıt verdiğini sormuştu. Herhangi bir yanıt almadığında, memurlara, nereden geldiğini, durumun bir memur tarafından ele alınacağını söyledi. Ne hakkında konuştuğunu bilmiyormuş gibi ona bakmışlardı. Çünkü etmediler. Şehrin başka bir yerinde o anda ne kadar gerçek suçun meydana geldiğini ve tamamen denetlenmediğini merak etti.
Öyleyse, herkesin neden “Coexist” ve arka camlara yapıştırılan Ivy League çıkartmaları ile melezlerindeki korkmuş tavşanlar gibi hareket etmeleri ve sürmeleri şaşırtıcı değildi. İnsanlar stres altındaydı. Polislerin yapacak çok az şeyi vardı. Hükümet, federal, eyalet veya yerel olsun çok büyüktü. Örneğin, büyük bir kar yağışı sonrasında kaldırımınızdan kürek çekecek veya para cezası alacaksınız. Doğru; Eski Hakimiyet ve onun beyliklerine gönülsüz hizmet etmek anayasaya aykırı görülmüyordu. O kaldırımı kürekle ödeyeceksin. Ve eğer yapmazsan, onlara ödeyeceksin.
Ve bunların hepsi çok kötüydü, çünkü Washington ve kuzey Virginia'da birkaç iyi nitelik vardı. Dalton, Shenandoah Milli Parkı'nı ve şehrin batısında yaklaşık bir saatlik sürüş mesafesinde yükselen dağları severdi. Ama bu yeterli değildi. Ve bu dağlar da farklı bir ülkede olabilir. DC ile ilgili birkaç iyi şey her şey tarafından boğuldu.
Sonuçta Daltonlar sığmadı. Hiç sahip olmamışlardı. Ve asla yapmazlar. Çok fazla emin oldular. Asıl soru, orada değilse, o zaman nerede?
Bu meseleleri bir Pazartesi günü tekrar gözden geçiriyordu, karısı bir mektup tutarak ve sorgulayıcı bir görünümle yürürken başka bir hafta sonu kaçışını planlıyordu. "Bu ne?" diye sordu. “Annem teyzesi vefat etti,” dedi. "Özür dilerim tatlım; ona yakın mıydın? ” Dalton empati kurdu. "Hayır gerçek değil. Onu sadece birkaç kez gördüm. Onu 20 yıldan fazla bir süredir gördüğümü sanmıyorum. ” "O zaman ne?" “Bu mektup ilginç. Raleigh'deki bir hukuk bürosundan. Mülkünü yapıyorlar ve bu bir şeyi açık bıraktığını söylüyor. Görünüşe göre Kuzey Carolina'daki bazı adalarda kimsenin istemediği bazı mülkleri var ve açık artırma yapmak üzereler. Hayatta kalan her canlıya haber veriyorlar. ” “Seni takip etmiyorum,” dedi Dalton. “Bu, adil piyasa değeri ödemek için hayatta kalan bir inen bulabilirlerse, mülkün bunu hayatta kalan o inişe satması gerektiğini söylüyor. Sanırım ailede tutmak istiyordu. ”
Dalton bunu düşündü. "Nerede?" “Harkers Adası denilen bir yer.” Dalton oturdu ve şimdi tamamen uyanıktı. “Nerede olduğunu biliyor musun?” Diye sordu. O yaptı.
“Lejeune'de konuşlandırıldığımı hatırlıyor musun? Orada, Shackleford Banks ve Cape Lookout Ulusal Deniz Kıyısı arasındaki küçük bariyer adası Beaufort'un hemen doğusunda ”dedi.
Şaşkın görünüyordu. "Oraya hiç çıktık mı?"
"Evet. Hatırlamak? Geçit ve köprü boyunca tek bir yol var. Karşıdan karşıya geçip sola döndük ve Milli Park sahiline çıktık. ”
Hala hatırlayamamış gibi görünüyordu.
“Mektubu görebilir miyim? Mülkün nerede olduğunu arayacağım ve bunun hakkında konuşabiliriz ”dedi.
Kıkırdadı. “Kuzey Carolina kıyılarındaki bir adaya mı gitmek istiyorsun?”
"Henüz değil. Sadece şu anda nerede olduğunu görmek istiyorum. ”
Şimdi mektubu ona gülümsedi.
“Sadece kara mı yoksa üzerinde bir şey mi var?” O sordu.
“Hiçbir fikrim yok,” diye cevapladı mutfağa girerken.
Diz üstü bilgisayarını çıkardı ve işe gitti. Bu tanıdık bir zemindi. Deniz kenarındaki küçük bir kasaba olan Carteret County'deki Beaufort'ta, Newport Nehri'nin kuzeyden aktığı ve teknelerin her gece Intercoastal Waterway'den çekildiği yerde yaşamışlardı. Harkers Adası'nın Beaufort'un doğusunda bir tür kimsenin topraklarında olmadığını anladı; arka ses karşısında tekne ile Beaufort kısa bir gezi oldu, ama araba ile bir otoyol 70 Kuzey Nehri üzerinde yukarı ve sonra oraya gitmek için ne dayak yolu aşağı geri almak zorunda kaldı. Meşhur yoldan çıktı ve orada yaşamadığınız veya Cape Lookout Ulusal Deniz Kıyısı'na seyahat etmedikçe, geçit boyunca gitmek için hiçbir neden yoktu.
Carteret County değerlendiricisinin ofis web sitesini kaldırdıktan sonra, mülkün plat numarasını girdi. Parti, anakaradan kuzeye doğru geçtikten sonra doğuya ve batıya doğru koşan “ana caddeden” Island Road'un hemen karşısında, adanın yaklaşık yarısında yer alıyordu. Adresi “17 Pelican Lane” idi. Hemen iyi bir ortam hissetti; 17, kolej futbolu ve beyzbol oynarken giydiği forma numarasıydı. Bu iyi bir işaret olmalı. Belki şimdi ulaşıyordu, ama umursamadı.
Google Earth'te 17 Pelican Lane'i kaldırdı ve gözlerine zar zor inanabiliyordu; Mülkiyet Back Sound güney cepheli ve uzun bir iskele ve tekne kayma vardı. Geri Ses, Harkers Adası'nı, Atlantik'i geride bırakan iki dar, ıssız bariyer adasından (Shackleford Bankaları ve Çekirdek Bankalar) ayırdı.
Resmi evin, diğer yapıların veya iskelenin ne tür bir durumda olduğunu söyleyecek kadar yakınlaştıramadı ve kırsal alandan dolayı “sokak görünümü” yoktu. Ancak bunların hiçbiri önemli değildi; Dalton'un bir hissi vardı ve onu ele geçirmeye başlıyordu.
Karısının uğultu ve vintage Kozmoslarından birini yaptığı mutfağa girdi. “En kısa zamanda New Bern'e uçuş rezervasyonu yapmamız gerekiyor” dedi. "Ne? Ciddi misin?" "Evet. Bunu görene kadar bekleyin. ”
Yirmi üç yıl onunla evlendi, ona bir şey hakkında emin olduğundan, içgüdülerine güvenmesi gerektiğini, çünkü içgüdülerinin çoğu şeyde oldukça iyi olduğunu öğretti.
O sihirli gülümsemesini gülümsedi - kalbinin atmasını sağlayabilen - ve sadece “Sanırım Harkers Adası'na gidiyoruz” diyebilirdi.
Glen Hines, Amazon.com ve Barnes and Noble'da bulunan Document ve Cloudbreak adlı iki kitabın yazarıdır. Şu anda 2019'un başında yayınlanacak olan üçüncü kitabı üzerinde çalışıyor. Yazısı Sports Illustrated, Task & Purpose ve İnsani Gelişme Projesi'nde yayınlandı.
Yayınlanan 22-04-2020