Phi fenomeni
, hızlı hareket halinde sürekli hareket olarak görüldüğünde, bir dizi durağan görüntünün algılanmasının optik yanılsamasıdır. Gestalt psikolojisinin üç kurucusundan biri olan Max Wertheimer, bu fenomeni 1912'de tanımladı. Phi fenomeni ve vizyonun devamlılığı, Hugo Münsterberg'in film
kuramının temelini oluşturdu ve hareket algısı sürecinin bir parçasıydı.
Phi fenomeni, her iki hareketin de etkisine neden olan beta hareketine benzer. Bununla birlikte, phi fenomeni sırayla ışıklı impulsların neden olduğu görünür bir harekettir, oysa beta hareketi, aydınlık durağan dürtülerin neden olduğu görünür bir harekettir.