Bu filmi gerçekten sevmek istedim ve bazı kısımlarını sevdim. Mükemmel derecede üç dilli Timothée Chalamet tek başına giriş ücretine değer ve kim Armie Hammer’a iki saat boyunca bakmak istemez, yazın görkemli Kuzey İtalya’dan bahsetmeye bile gerek yok? Diyalog zekiydi ve hikayenin kendisi ekranda nadiren görülüyordu, özellikle sansasyonellik veya merak olmadan işleniyordu. Öyleyse açık konuşayım; Bu filmi kesinlikle tavsiye ederim. Maalesef senaryoda inanmadığım çok fazla an vardı ve bunun iyi bir nedeni vardı.
Bu, özellikle o ry. şahsen benim için çok tanıdık bir bölge. 1975’te, 17 yaşındayken, çok liberal New York’lu ailem, annemin geldiği Akdeniz bölgesinde, lise son sınıfım için beni Fransa’ya gönderdi. (Fransızcayı kusursuz bir şekilde öğrenebileceğim bir çağda benden Fransızcaya dalmamı istedi – ne kadar gençse o kadar iyi.) Zaten Manhattan’ın barlarına gizlice giren cinsel olarak aktif, genç bir gey olduğum hakkında hiçbir fikirleri yoktu. lise ilk yılında. (Aslında, Beni Ara… ‘nın baş kahramanı olan genç Elio Perlman’dan çok daha ilerlemiştim) Hafta boyunca okulda yatılı ama finale kalan çiftçi çocuklarla bir yurtta yaşamam gerekiyordu bunun yerine Montpellier’in merkezindeki kendi dairemizde bazı kuzenlerin kuzenleri ile oda arkadaşı olmak. İlk spagetti yemeğimizde onlara gey erkek tanıyıp tanımadıklarını sordum. İçlerinden biri çatallarını düşürdükten sonra yaptığını söyledi.
Bir giriş bir diğerine yol açtı ve 2 Aralık 1975’te yakışıklı, erkeksi ve kara kara düşünen René Martin ile tanıştım. Aşık olduk ve bir ay sonra ona taşındım. Daha yeni 18 yaşına girmiştim, 29 yaşına girmek üzereydi. İlişkinin gidişatı zorluydu, en azından annem Fransa’ya bir ziyaret için geleceğini duyurduğu için değil. (Bu öykünün daha da ilerisine gitmek isterseniz, bu blog yazısı hile yapacak.) Beni Adınızla Ara ‘nın belirli konusu olduğunda, şunu söylemeniz yeterlidir: Filminkine çok benzeyen kişisel hikayesi (zaman ve yer dahil) olan birini bulmak çok zor.
Filmde bana yanlış gelen anlara işaret ettiğimde, senaryoları düzenli olarak yapısızlaştıran bir yazar olarak değil. Hayatımdaki o dönemi geçen ayın çoğundan daha net hatırlıyorum. René benim ilk aşkımdı, benden on yaş büyüktü, ilişkimiz birçok düzeyde tabuydu. Elio’nun Oliver’a olan ezici sevgisi – Ben bunu yaşadım. Sonunda bu filmi hatalarının ötesine taşıyan, tasvirinin yakıcı özgünlüğüdür. Ancak bunlardan bazılarını açıklamama izin verin.
İlk olarak, Armie Hammer yanlış yayınlanıyor. O çok yakışıklı, çok erkeksi, çok düz ve açıkçası çok yaşlı. Öyküde Oliver 24 yaşında, ancak Armie Hammer tam olarak 32 yaşında görünüyor. Elio’nun babasının yaz mezunu arkadaşının oğluyla yattığını kabul ettiği mutlak soğukkanlılığa zaten inanmak zordur. eşcinsel bir ilişki olduğu için, ancak ebeveynlerin hiçbirinin Oliver’ın 17 yaşındaki oğullarına yatak koyarak ev konuğu olarak temel bir güveni ihlal ettiğini düşünmemesi tamamen inanılmaz. (Yaşlı adam olmasa bile baştan çıkarıcı olarak algılanacaktır.) Bu sadece gey bir şey değil. İlişki heteroseksüel olsaydı, 17 yaşındaki bir kızın ebeveynleri bazı sınırların ihlal edildiğini hissedeceklerdi. Ama özellikle 1983 olduğu düşünüldüğünde, eşcinsel yönü önemli. Benimki gibi en aydınlanmış ebeveynler bile, 17 yaşındaki bir çocuğun cinselliğinden gerçekten “emin” olamayacağını, hala “deney yaptığını” iddia ederdi. Oğullarının bir akranıyla böyle bir keşif yapmayı kabul edebilirler, ancak 30 yaşındaki bir adam onları tarafsız bırakmaz. (Patlayıp Ollie yi tekmelemedikleri için ya da daha kötüsü olmadıklarına sevindim, ama olaydan şaşkına dönmemiş olmaları da makul değil.)
Sonuçta, erkekler hileye ihtiyaç olduğunun farkındalar. Oliver, Elio’ya olan çekiciliğine direnmeye çalışır ve sonunda sevişmeye karar verdiklerinde, gürültü yapmakla ilgilenirler. Ancak Elio’nun ebeveynlerinin bir yolculuğa çıkmasını beklemiyorlar (yeterince kolay bir senaryo düzeltmesi), ebeveynleri evdeyken bunu Oliver’ın yatak odasında yapıyorlar. Daha sonra Elio’nun oldukça fazla mahremiyet sağlayacak bir tavan sığınağı olduğunu keşfettiğimizde daha az mantıklı olan bir seçim. Neden önce oraya gitmediler? Bunun yerine onur Marzia’ya gidiyor, Elio’nun kimseden gizlemesi gerekmeyen bir ilişki.
Film yapımcıları, basmakalıp eşcinsel davranışlardan kaçınmaya o kadar kararlı görünüyorlar ki, herhangi bir gaydara en zayıf pingi kaydetmeyen bir başrol oyuncusu rolünü üstlenerek ona aşırı entelektüel bir kişilik aşılamışlar. Hafifçe söylemek gerekirse (yani, “kayısı” sahnesinin etimolojisi) eli ağır görünüyor. Okuldan mezun oldum ve ikisinde çalıştım. Tüm bu zaman boyunca, rastladığım kelimenin tam anlamıyla binlerce erkek öğrenci arasında son derece erkeksi, ölü ölü, muhteşem bir hiper-entelektüel ile olumlu bir şekilde tanıştım. Aslında bir model olarak okulda yoluna devam ediyordu ve açıkça eşcinseldi. Ollie elverişli bir şekilde biseksüel görünüyordu – eve döndüğünde nişanlı olmak üzere – ama yine de derisinde erkeklere olan çekiciliği konusunda son derece rahattı. O da sadece seks için varmış gibi davranmıyor. Elio ona aşık olurken Elio’ya derinden aşık olur. Yine de Elio’ya yaklaşan evliliğinden bahsettiğinde, Noel zamanı neşeyle “bazı haberlerim var” telefon görüşmesi. Sadece Elio’ya gönderilen bir günah çıkarma mektubu için doğru bir an olsaydı, o zaman buydu. Bunun yerine, Elio Ollie’ye “Bizi biliyorlar” dedikten sonra, ebeveynleri sıraya girdi ve Ollie’yi yaklaşan nikahları için tebrik etmekten heyecan duyuyorlar (birden fazla “Mutlu Hannukah” ile birleştirilmiştir). Şunu açıklığa kavuşturmama izin verin: bu uber-hip ebeveynler, Oliver’ın taptıkları ve korudukları hassas oğullarının kalbini kırdığını biliyorlar ve Oliver’ın daha az olduğunu doğrulasa da, evliliği konusunda hepsinin “mazel tov” olduğunu biliyorlar. oğullarına karşı onurlu olmaktan mı?
Senarist, her yönden her şeye sahip olmak ister. Ebeveynler, yapacakları açık olduğunda neler olup bittiğini görmemiş gibi davranırlar; daha sonra, resmi olarak öğrendikten sonra, muhtemelen yapmayacakları zaman rahatsız olmayın. Elio ve Ollie ayrıca bol miktarda heteroseksüel arzu ve kadınlardan büyük bir ilgi ile kutsanmış görünüyorlar, ancak durum onu riskli ve tabu yapsa da birbirlerini seçiyorlar. Evet, biseksüellik gerçek bir şeydir, ancak çok daha yaygın olanı, tercihi olan erkeklerdir, sadece başka erkeklerle seks yapmayan, ama onlara delice aşık olan erkekler biseksüelden daha geydir. Kadınlarla performans sergileyebilirler, hatta onlarla evlenebilirler ama kalplerini her iki cinsiyete de aynı şekilde vermezler. Temelde birçok eşcinsel erkek, aile ve toplumsal kabul için kadınlarla ilişkileri seçer. (Aşağıdaki Profesör Perlman’a bakın.) Cinsel yönelimlerini tanımlayan şey, kiminle seks yaptıkları değil, kimin kalbini çalıp kırabileceğidir.
Film yapımcıları, hem etten kemikten yüksek lisans öğrencisi hem de gerçek bir gey olarak ikna edici bir şekilde ortaya çıkan Oliver rolünde birini seçmeliydi. En tepede değil, tıpkı iki kraliçenin bir hafta sonu filmin planına dair tamamen belirsiz nedenlerle dışarı çıkması gibi, sadece takımımızda Armie Hammer’dan çok daha ikna edici bir şekilde oynuyor gibi görünen biri. Genç bir Rupert Everett tipi – Daniel Radcliffe mükemmel olurdu. O gözlüğün arkasında sessizce için için için yanan, ama Halkın Yılın En Seksi Adamı da tam olarak sızmayan biri. Bir yaz işine konsantre olmak için çok çabalayan, ancak kendi adına kendi cinselliğinden hiç şüphesi olmayan bu çapkın genç adam tarafından sürekli dikkati dağılan biri.
Oliver’ın bu versiyonu yine de doğal olarak gey olma konusunda sağduyulu olacaktı – bunu duyurması için hiçbir neden olmayacaktı. Elio’ya yönelik cinsel bir cazibe üzerine hareket etme konusundaki kısıtlamalar, duruma özgü olarak hala geçerli olacaktı. Ancak Boston’da (ya da Oliver’ın nereli olursa olsun) ciddi bir erkek arkadaşın varlığı, belki de mektupları Elio tarafından erken keşfedilen biri, kolayca eklenebilecek bir komplikasyon olabilirdi – bu, Ollie’nin ona olan ilgisinin sadece bir kez olmadığı konusundaki şüphesini doğruluyor şey. (Ama aynı zamanda daha sonraki çatışmalara da yem veriyor – Elio’nun yalan söylemekle ilgili kıskanç suçlamaları, ama aynı zamanda bir geleceği olduğunu umuyoruz. Elio her yerde üniversiteye gidebilir – neden ABD’de Ollie’ye katılma fantezilerine sahip olmasın?)
Elio’nun babası Profesör Perlman’a gelince, hem Michael Stuhlbarg’ın oyuncu seçimi hem de oyuncu olarak yaptığı seçimlerde, seyirciler arasında bir yem kurbanları olduğumuzu hissettim. Sınırdaki kadınlığı ve yakışıklı kiracısına olan ani hayranlığı, Bay Perlman’ın evlenmeye ve heteroseksüel olarak yaşamaya karar veren eşcinsel bir adam olduğu varsayımıma hatırı sayılır bir güven verdi ve bu yakışıklı koruyucunun gelişiyle birlikte, neyi bıraktığını acı bir şekilde merak etti. (Lisansüstü okulda bu tür birkaç profesörden fazlasını tanıyordum, güven bana.) Luca Guadagnino (CMBYN’in yönetmeni) filmdeki herhangi bir “kötü adam” fikrine direndiğini söylüyor, ancak bu pek de küçük bir çatışma olması gerektiği anlamına gelmiyordu. Profesör Perlman’ın, oğlunun olduğu gibi Ollie’ye aşık olması tamamen inanılır ve son derece ilginç bir olay örgüsüne yol açar – Elio’ya (ve tavsiyesinin kendisine) tavsiyede bulunma motivasyonları çok daha karışık olabilir. Bunun yerine son monologu zorla ve üzerine titriyor gibi görünüyor – her eşcinsel erkeğin, bir babanın bir oğlunun başka bir erkeğe olan tutkusuna şefkatle tepki vermesi fantezisi. (Filmde bir kez bile dünya “gey” den bahsediliyor mu?) Elio’yu aşktan vazgeçmemeye çağırırken Perlman, görünüşte uyumlu görünen ve onun 90 dakikasına tanık olmamıza rağmen, kendi hayal kırıklığına uğramış orta yaşının acıklı bir resmini çiziyor. güzel ve zeki bir eşle sevgi dolu ilişki. Karşılanmamış eşcinsel arzularını beslemiyorsa, o zaman muhteşem bir şekilde donatılmış Toskana malikanesinde tam olarak ne hakkında sızlanıyor? (Bir profesörün maaşı için oldukça iyi.) Bana öyle geliyordu ki, yazar yaşlanmanın hüzünlü hayal kırıklığı üzerine bu önceden var olan monologu taşıyordu ve sözler karakter için ne kadar inorganik olmasına rağmen onu bu oyuncuya besliyordu. sunuldu.
Aynı alışveriş sırasında Elio babasına “Annem biliyor mu?” diye sorar. ve Profesör Perlman, “Hayır, hiç sanmıyorum” diye yanıt verir. Yine de Elio’nun geçen gün sevgilisiyle birlikte üç gün kırıldıktan sonra annesi tarafından tren istasyonundan geri getirildiğini gördük. Niye, söyle, gözlerini ağladığını düşünüyor mu? Bu anlamsız duygusal körlüğü, akla gelebilecek en idealist terimlerle burada boyanmış bir anneye dayatmak, çok pasif / agresif bir yönetmenlik seçimidir. Sadece yakın bir arkadaşının ayrılması nedeniyle yas tuttuğunu hayal ederek, sessizce araba kullanması, şimdiye kadar gördüğümüz anne ve oğul arasındaki Proustian bağlarının birden bire performatif ve gerçek dışı görünmesine neden oluyor. Bazı anneler belki ne olduğunu “bilmemeyi” tercih ederler. Başını kucağına alarak oğluna Alman şiirini okuyan bu anne değil. Diye sorardı ve ona söylemeseydi, yine de “bilirdi.” Ve buna bir tepki verecekti.
Elio, Oliver’la vedalaşmasından kıpkırmızı kesilmiş olarak kasabaya döndüğünde, bir aydır liderliğini yaptığı Marzia, ona ani bir günah çıkarır. Acı çektiğin için üzgünüm. Sana kızgın olmadığımı bilmeni istiyorum. Sonsuza kadar arkadaş?” Neden acı çektiğini düşünüyor? Oliver yüzünden kalbi kırıldığı için olduğunu biliyorsa, Elio’nun onu becerirken onu becermesine nasıl biraz kızmaz? Filmin başlarında “Korkarım beni inciteceksin” dedi. Yapmayacağını söylüyor ama tam olarak bunu yapıyor. Öyleyse neden kızgın değil? (Bunu 18 yaşında yaptığım kız hiçbir yerde affedici değildi ve ona seks yapmadan önce gey olduğumu söyledim.)
Elio’nun kızlarla cinsel olarak ilgilenmesini sağlamak aslında gereksiz bir komplo seçimi. Cinsel tercihini kız arkadaşlarıyla açık bir sır haline getirmesi çok daha iyi olurdu – gerçi belki de arkadaşlıkları ile romantik ilgileri arasındaki farkı anlayamayan ebeveynlerinin kafasını karıştırıyordu. Bunun yerine, Elio, Oliver’la buluşacağı gün Marzia ile dolaşırken, aksi takdirde çok sevdiğimiz bir karakterde vahşice duyarsız görünüyor ve filmin mantığı içinde de pek bir anlam ifade etmiyor. Ne de olsa ebeveynleri bu kadar açık fikirli hale getirildi, Elio neden kendisine veya arkadaşlarına heteroseksüellik numarası yapsın ki? Neden canını sıksın? Dışarı çıkarak kim reddedilmekten korkuyor? (“Deney yapıyorsa” sorun değil – ama ebeveynlerinin 17 yaşındaki yaşlı bir adamla ilişkisine itiraz etmesinin nedeni bu olabilir. “Bilmek için çok genç” olacaktır.
Neyse ki Chalamet öyle bir keşif ki, eksikliklerine rağmen resmi gerçekten taşımayı başarıyor. Ancak, her zamanki gibi, keşke önceden Flic Fixer’a danışsalardı. Bu, oldukça acısız bir senaryo düzenleme (ve daha zeki bir oyuncu kadrosu) ile çok daha tatmin edici ve inandırıcı bir film olabilirdi.