Seni seviyorum, Rosa. Kendine özgü bir havası vardı Rosa'nın. O da yoksuldu,bir kömür madencisinin kızı;ama herkes onun etrafına toplanıp anlattıklarını dinlerdi,yoksulluğun önemi yoktu; ve hem kıskanıyordu onu, hem de gurur duyuyordu. Rosa'yı dinlerken Arturo'nun da onun gibi italyan olduğunu aklından geçirdikleri oluyormuydu acaba? Konuş benimle, Rosa. Bir kez olsun bana doğru bak Rosa, bu tarafa, seni seyrettiğim yere.Bahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante (Sayfa 86 - Parantez)
10 CentBahara Kadar Bekle, Bandini, John Fante (Sayfa 54)
"Bahçeye girdi, verandaya doğru yürürken annesinin siluetini gördü ve içindeki gerilim boşaldı; cildinin bir dalga gibi kırıldığını hissetti, bir duygu seline kapılıp ağlamaya başladı; suçluluğu akıyordu içinden, boğuyordu onu, uzaklara sürüklüyordu. Kapıyı açtı ve kendini evinde buldu, evinin sıcaklığında; derin ve harikulade bir duygu. Kardeşleri yatmışlardı, ama Maria yerindeydi; parmakları kör bir inançla tespih tanelerinin sonsuz çemberinde; annesinin gözlerini hiç açmadığını biliyordu Arturo. Ah, ne kadar güzel, ne kadar etkileyici görünüyordu annesi. Ah, Tanrım, canımı al, çünkü iğrenç köpeğin tekiyim ve o harikulade ve ben ölmeyi hak ediyorum. Ah Anne, bak bana, çünkü senden on sent çaldım ve sen aralıksız dua ediyorsun. Ah Anne, ellerinle öldür beni."
"Ah, sobayı görüyor musun? Kim inanabilirdi? Bir soba. Düşün. Harikulade bir soba. Ah, soba, seviyorum seni. Bu günden böyle sadık kalacağım sana, her saat sevgiye boğacağım seni. Gözüme vur. Ah, soba, çılgınca seviyorum seni, balım, ölümsüz sobam benim. Ve elim. İşte. Elim. Yazan el. Tanrım, bir el. Hem de ne el. Yazan el. Sen ve ben ve el ve Keats. John Keats ve Arturo Bandini ve elim, John Keats Bandini’nin eli. Harikulade. Ah el bel sel yel güzel."Los Angeles Yolu, John Fante (Sayfa 138)
"Ne kadar tuhaftı o banyoda durup bütün bunları kavramak! O küçük aptal metal parçası öneminden habersizdi. Ama bir gün paha biçilmez bir koleksiyon parçası olacaktı. Müzeyi canlandırabiliyordum gözümde, insanlar Bandini yadigarlarının başına toplanmışlar, mezat tellalının bağırışları ve sonunda bir Morgan ya da Rockefeller yüzüğün fiyatım on iki milyona çıkarıyor, sadece Arturo Bandini’nin, dünyanın gelmiş geçmiş en büyük yazarının annesi taktı diye."Los Angeles Yolu, John Fante (Sayfa 116)
Fante'nin yazar olmak isteyen Arturo Bandini'nin maceralarını kaleme aldığı bu kitabını okuduğunuzda sanki Bukowski ile birlikte kaleme aldıklarını düşünürsünüz. Bukowski, Fante için o benim tanrımdır demiş ve kitaplarını onun tarzında yazdığını da rahatlıkla söyleyebiliriz. Ondan etkilenmesi kitaplarının yapısının hemen hemen aynı olmasıyla açıklanıyor. Kitapta geçen Arturo Bandini'yi, Henry Chaniski karakteriyle karşılaştırdığımızda birçok ortak yönlerinin olduğunu da söyleyebiliriz. Bu kitap aslında benim için mutlaka okunması gereken kitaplardan değil ama okunduğunda da bir şey kaybedilmeyen türden bir kitap. Yazar yeraltı edebiyatını akıcı ve sağlam bir dille kitapta işliyor. Kısaca özetlemek gerekirse kitabın kahramanı Bandini, yazar olmak için ailesinden uzaklaşır ve bir otel odasına yerleşir. Ondan sonra küçük dergilerde hikayeleri yayınlanır ve Camillia adında bir kıza olan aşkını konu alır. Kitapta sevmediğim taraf Bandini'nin sağlam bir karakterinin olmaması yani yeri geldiğinde inançsız yeri geldiğinde de inançlı olması ve sevdiği kızla olan diyalogları da bana çok saçma geldi. Tabi yeraltı yazarı olduğu zaman bunlar pek önemli değil ama Bukowskinin tanrım dediği adamdan çok daha iyi yazdığını düşünüyorum. Belki okuyacak olan arkadaşlar büyük bir beklenti içinde olmadan başlasalar kitap onlara daha güzel gelecektir. Fante'in okuduğum ilk ve son kitabı olacak sanırım.. Herkese iyi okumalar diliyorum.
Ah, Evelyn ve Vivian, ikinizi de seviyorum, hüzün verici hayatlarınız için seviyorum sizi, sabaha karşı eve dönüşünüzdeki anlamsız sefalet için seviyorum. Siz de yalnızsınız, ama Arturo Bandini gibi değilsiniz, ne balık ne de kuş. İşte şampanyanız, çünkü ikinizi de seviyorum, seni de Vivian, ağzın tırnaklarla kazınmış gibi görünse, yaşlı çocuk gözlerin kanla yazılmış çılgın sonelerde yüzse de.Toza Sor, John Fante
Çok sorgulayıcı beyinlerin huzursuzluğuna kitaplar da derman olamıyor kimi zamanlar. Zihninin en üst perdesinden hayata bakan bir insan için roman ve polisiye kitaplar zaman kaybıdır artık. Bu yüzden bilimsel kitaplara kaptırır kendini. Ben de uzun zamandır bu ruh hali icerisindeyim. Roman okumayı sevmiyorum. Dostoyevski de öyleydi. (Dostoyevski ile tek farkınız o yeraltında yaşıyordu ben ise yeryüzünde..) madem roman okumayı sevmiyordun ne diye yazdın o kadar romanı diyesim var ama, demeyeceğim.
Neyse, john fante'nin bu kitabını lisedeyken okumuştum. Bütün roman kitaplarımı bir şekilde rafta unuttum ama toza sor'u çantamda taşıyorum aklıma geldikçe. Okudukça Arturo Bandini'de kendimi görüyorum. Serseri ve amatör bir yazar... ucuz otel odalarında portakal yiyerek ayakta kalmaya çalışırken kimsenin dikkat etmediği ve üzerinde durmadığı konularla ilgilenen bir manyak...
Sakın okumayın. Toplum dışına cıkmış bir serseri olmak istemiyorsanız...
Yeraltı edebiyatına dair Bukowski okumuşluğum vardı. Bu tür, 17li yaşlarda beni etkilemişti fakat bir zaman sonra gerçeklikten çok uzak olduğunu, ana karakterlerin - özellikle Palahniuk karakterlerinin- olayların içine sıçıp batırdığını, yoksul olup ben kimseyi umursamıyorum tavırlarıyla gereksiz ve abartılı bir özgüven sergileyip serseri bir hayat tercih ettikleri ve kadınlarla ilişki yaşayıp daha sonra ben şöyle acı çekiyorum gibi kendilerini acındırdıklarını ve hatta -sözde- kendilerine acıdıklarını fark ettim.
Fante okumaya başlarken de aynı beklentiler içerisindeydim ki adeta ters köşe oldum. Arturo Bandini'nin aşkı, nefreti, boşvermişliği, kendine acıması sizi kendine çekiyor -üstte yazdıklarımla çeliştiğimi düşünebilirsiniz- Bandini diğerlerine göre oldukça samimi, asla yapmacık ve şişirilmiş özgüven sahibi diğer karakterler gibi değil. Fante ilmek ilmek işlemiş karakteri. Biraz çekingen ve naif kalmış diğer yeraltı edebiyatı yazarlarına göre, fakat bu kesinlikle olumsuz bir durum değil aksine hikayeyi daha gerçekçi kılmış, özellikle de okumaya katlanamadığım Palahniuk -bence sadece Fight Club'ın ekmeğini yedi, bunun dışında herhangi bir artısı olduğunu düşünmüyorum- Fante'nin eline su dökemez. Keza Bukowski de biraz abartıya kaçıyor bence ama katiyen başarısız bir yazar değil.
Hikayenin tek karakter üzerinden anlatılması ve o karakterin her anını anlatması o kadar başarılıydı ki bu durum kitabı bir o kadar sürükleyici hale getirmiş. Başından kalkamıyorsunuz adeta. Dili de oldukça sade. Ayrıca çok kafa yormayı gerektirmiyor ve kesinlikle defalarca okunabilecek bir kitap. Fante'nin başka bir kitabını daha mutlaka okuyacağım !