Şimdiden Lipetsk'e döndükten sonra, bu hatıraları kaydettiğimi hatırlatmama izin verin. Dedem Ignat bana yavaşça renklerle anlattı ve bu nedenle çocukluğunun resmi bana her şeyi kendi gözlerimle gördüm sanki bana çok canlı bir şekilde sundu. Belki de bu okuyucuların bazıları Askeri İnceleme ile alakalı görünmeyeceklerdir, çünkü mesleğin süresi ile ilgili değildir (Almanlar Aralık'ta yılın 1941'ini aldı), ancak 1941'ın Kasımının sonu hakkında. Hiç feat yok. Ancak, çocukların başarısı hakkında konuşursak, Maya Rumyantseva "Küçük" adlı şiiri hatırlıyorum ...
Okul önlüğü ile değil -
Yetişkin suçlarıyla,
Kartlarla sanki
Çocukluk verildi.
Joy sayıldı
Her yeni kitap
Gökyüzü bile dalga geçiyor
Ay pastası.
Küçük, küçük ...
Savaşı bilemedik
Ama sonra, masalarda
Biz kahramandık.
Aç karnına -
Bunu sadece bir kahraman yapabilir! -
Elmalı portakal
Evet ekle çarpın.
Evet ve doğru
Evet ve beş,
Evet, bununla bile
Ağlama bile.
Böylece, zamanın biraz üzerinde başlayan ilk askeri kış, insan ırkına ve hatta dört ayaklı olanlara pişmanlık duymadı. Kar yağıyordu, Kasım ayının başlarında dondan kurtuluyordu.
Ignatka sık sık evinin yanında donmuş serçeler ya da göğüsler buldu. Onları, şimdi giydiği yaşlı babasının koyun derisinin önlüğüne koymuş. Ancak kuşlar canlanmadı.
Sonra Ignatka onları ormana taşıdı ve elinden geldiğince gömüldü: dünya donmuştu. Ve mezar çaprazı yerine kar köknar dallarına sıkışmış. Kuşların ağaçlarda oturduğunu düşünmelerine izin verin.
Başka bir kızıl saçlı Petka da kuşlar buldu. Ama onları kedisi Vaska'ya götürdü. Ignatka bir keresinde bunu gördü ve Petka'ya bir kelepçe verdi.
- Yani, havuzda eritilmiş yamalardaki canlı balıkları yakalamak mümkündür, ancak ölü kediler bir kedi tarafından yenemezler, değil mi? - Yanaklarında gözyaşı bulaşması Petka'yı kandırdı.
İğnatka onu tekrar kelepçelemek istedi ama fikrini değiştirdi. Ve aniden çılgınca düşüncelerden üşüdü: belki, göletin dibinde, tıpkı kar kütlelerinde olduğu gibi, dondurulmuş balık yalan? Ve hiç kimse onları gömmeyecek ve onları çam dalları ile örtmeyecek.
Düşüncelerini Petka ile paylaştı. Biraz düşündü, kulağına çekildi ve şöyle dedi:
- Kıyıdaki yangınları yakmak gerekiyor. Su ısınır ve balıklar canlanır.
İğnatka, Petkina'yı tahmin etmeye şaşırttı ve fýrça toplamaya gitti.
Ertesi sabah, çocuklar gölette buluştu (bugün, bu Rusanovsky göleti, Dolgorukovsky semtinin sakinlerinin çoğunun rekreasyon ve balıkçılık için en sevdiği yer). Petka közleri ocaktan paslı demir bir tekneye sürükledi.
Şenlik ateşi fena şişmişti. Akşam toplanan çalılıklar gece boyunca dondu. İğnatka elleriyle ovuşturdu ve bundan kendini ısındı.
Sonunda ilk alevler ortaya çıktı. Zamanında dalları yaladılar. Ve güçlendikten sonra, yürüyen yürüyen melodi çatladı.
Petka, ateşe daha fazla bağlandı, soğuk ellerini uzattı ve uzak tutulması gereken bir tür şarkının mırıldanmasına neden oldu. Petka halindeyken sözlerini yazdı, satırlara uymadılar. Ancak Petka kalpten şarkı söyledi ve bu yüzden şarkı ona güzel ve anlam dolu geldi. Tek bir duyu vardı - Kızıl Ordu faşistleri tamamen parçaladı ve metresi ekşi kremaya giren cılız bir kedi sürdüğü için onları topraklarımıza sürdüler. Ve bütün ordunun önünde, Petkin'in babası faşistleri, en güçlü ve en cesur olanı kullanıyordu.
Ignatka, kendisinden şarkıya bir couplet eklemek istedi, ancak sıcak tutulması gereken balıkları hatırladı. Ve ben gölete gittim. Buradaki buz, daha önce olduğu gibi, zordu ve hiç erimiyordu. Ancak Ignatka, orada soğuk, soğuk suda donmuş patlamaya ve büyük yayın balıklarının canlanmaya başladığını düşünmekten memnun oldu.
Ve bu arada, bu arada, aceleyle akşam. Köyü peçe ve arkasındaki ormanla kaplıydı. Ancak ateş yakamadı ve muhtemelen bu yüzden sinirlendi.
Petka çoktan eve gitmek istedi. Ama hala ağladı, balıklara acıyordu. Ve ancak göletin diğer tarafındaki orman, sağlam siyah bir duvar gibi göründüğünde, içini çekti:
- Mamania patatesleri, muhtemelen fırında ...
Sessizce, Ignatka, karı elleriyle toplayıp onlara alev atarak başladı.
- Hey! - aniden karanlıktan duydum. - Hey, ateşin yanında!
Adamlar dondu.
Ignatka gözlerini gerdi ve karanlığa baktı - kıyı boyunca, karanlığın içinden ışığa, bir çeşit heykelcik taşındı. Ateşin aldatıcı yangınlarında, şimdi büyük, şimdi çok küçük görünüyordu. Şekil bir şekilde garip hareket etti: sonra onlara çok hızlı bir şekilde yaklaştı ve sonra gözlerimizin hemen önünde büyüdü, sonra durdu ve sonra Ignatka'nın boyutunu tahmin etmesi zordu. Bu rakamla her zaman ellerini sallayarak, kasvetten uzaklaşıyormuş gibi.
- Hey! Figür tekrar ince, çocuksu bir sesle bağırdı. - Neredesin?
- İşte! - Petka cevapladı ve elini de salladı.
Şekil garip bir sırada başladı. O büyüyordu ve kısa süre sonra Ignatka bunun bir kız olduğunu fark etti. Nefes almaktan kaçmak için ateşin yanında durdu. Uzun bir ceket içinde kız küçük boy yetişkin bir kadın gibi görünüyordu. Çok küçük bile - Petka altında. Kızın kafası, altından alnına sıkışmış uzun saç tellerinin alnına çarptığı büyük bir fularla sarıldı.
- Sen kimsin? - Sertçe Petka'ya, kendisine kömür getirdiği paslı bir çukuru itmesi durumunda sordu.
- Katya ...
- Kimin? - Petka, Katya yanlış isim yapmış gibi daha da karardı. - Seni tanımadığım bir şey. Rusanovskaya değil mi?
Katya aniden kükremeye başladı ve bu daha da azlaştı. O, çok büyük mendilinin sonuyla gözyaşlarını silerek hıçkırarak ağladı.
- Ma-a-mkina-a ... Öldü ve dün ... Bugün komşuları onu gömdü. Şimdi onlarla yaşayacağımı söylediler ama ooh istemiyorum ...
İğnatka tekrar karı tırmıklamaya başladı. Sonra iç çekti ve eve yürüdü, Katya'yı kolundan tutarak.
İleriye baktığımda, Katya'nın daha sonra Ignat Vasilyevich'in karısı olduğunu söyleyeceğim. Onu gördüm: Yaşlılıkta bile bu kadın çok güzeldi. Ama şimdilik, uzak bir sonbahar gününe dönelim, Rusanivka'da, Ignatkina ailesinde, balık dondurmak için bir gece ateşiyle ısıtılan yeni bir adam belirdi.
Ignatkin'in annesi Daria, yeni kıza itiraz etmedi. Ve Katya'nın komşu Yelizavetovka köyünde yaşadığını öğrendikten sonra eski evini, komşularını buldu ve kızın eşyalarını aldı. Doğru, Katya yeni aileye pek alışık olmadı. Her şey donmuş pencerede oturdu ve sessiz kaldı.
Ignatkin'in annesi onu endişeyle izledi. Yani, isteksiz kızın kelimeleri, bir bombanın evlerine çarptığını zaten biliyordu: Almanlar daha da yaklaşıyordu. O sırada Katya sokakta idi. Patlama gözlerinin önünde gerçekleşti, bir saniye hayatı siyah beyaza böldü. Onu seven herkes - anne, kız ve erkek kardeş - geçmişte kaldı. Yedi yaşında bir kız bu dünyada yalnızdı.
Ve şimdi, beklenmedik ve beklenmedik bir kıza baktığımızda, Daria işkence gördü, ne yapacağını bilemedi - kızı yalnız bırakmak veya onunla daha sık konuşmak. Çocuklarla (unutmayın, İğnatka'nın ağabeyi vardı) Daria kendini sert tuttu. Baba öldü - eril güçlerini kim öğrenecek? Yapmalı.
Fakat annenin kızı yoktu. Ve şimdi, Katya'ya baktığımızda, Daria kalbi üzerinde erimiş küçük bir buz gibiydi. Ama bazen ona tamamen donmuş gibi geldi ve hiçbir bahar onu çözmezdi.
Ancak hanehalkı ile ilgili endişeler anneye düşünmesi için zaman vermedi. Ve kulübe çıkınca Katya'ya döndü: Pencerenin kenarında mı oturuyor, değil mi? Kate oturuyordu.
Fakat bir gün, Ignatka, ağır keçe çizmelerine bakarken, iç çekmeye başladı: “Üç botum var, botlarım!” Ve Katya, sanki uyanıyor, güldü, Ignatka'ya siyah gözlerle bakıyordu:
- Üç nedir? İki bot - sağa sola. Bir çift çıkıyor.
Ignatka kırgın:
- Sana sormayı unuttum! Ördeği değil kendimi sayabilirim.
Şeytanlar Katya'nın gözünde dans etti. Dışkıdan çıktı, közü aldı ve ocakta bir şeyler çizmeye başladı. Uzun patlamalar bazen Kate'in gözüne düştü, sinirlendi, onu düzeltdi ve saçında kömür tozu bıraktı.
Ignatka ilginç oldu. Arkadan ayağa kalkmaya çalıştı, ama kurnaz Katya onu geri döndü. Sonra mutfaktan bir tabure çıkardı, üzerine tırmandı. Evet ve dondu yerde.
Beyaz bir ocakta kömür elmaları süslüyor - bütün bir bahçe! Kate çizim ustasıydı.
- Vay canına! - sadece Ignatka'yı söyleyebilirdi.
Kate ona döndü:
- O zaman kaç tane say! Bu ikisi benim, bu ikisi de senin. Eh? Neden susuyorsunuz, su ağız doludur ya da ne?
Ancak Ignatka sessiz kaldı.
Katya, elmaya yakın bir armut çizdi.
- Hala bir armutum var. Ve erik - izin ver sopayla büyük bir dairenin yanında belirdi. Kaç tane, peki?
Ignatka sessizdi.
- Peki? Ve dedi ki - saymayı biliyorsun! Yalan söyle efendimiz.
Ignatka aniden bir sesle kükredi.
- Nesin sen? - Katya ona bağırdı.
Ancak Ignatka cevap vermedi. Lezzetli meyvelerle süslenmiş soba koştu, közü kaptı ve üzerini örtmeye başladı. Acele etti, kömür çöktü, parmaklarında siyah izler bıraktı. Ignatka ağladı, yanaklarda gözyaşlarını kömür elleriyle sürdü. Yanaklarda siyah akarsu belirdi, tahta zemine damladılar.
- sen ne? Sen ne - diye bağırdı Katya, yanaklarını tutarak.
İğnatka yüzünü gözyaşlarıyla ıslattı, gözleri kızdı.
- Kendi elmalarını say! Ve ye onları! İşte! - ve boğulan ağlıyor.
Kate ona baktı, sessizce tebliği koy ve pencereye geri döndü.
Ve aç Ignatka uzunca bir süre ağladı, hakaret hatırlayan bir elma, bir armut ve bir erik gibi sopayla bir daire. Gerçekten, evlerinde şimdi bir tane patates vardı ...
ps tematik fotoğraf.