5.Öykü… ŞEYTAN
Güneş ve deniz Mersin’in yaz sıcağında buluştu. Yoğun bir nem tüm güney kıyılarını esir almıştı. Gezginin tişörtü terden sırılsıklamdı. Hasır şapkası güneşi durduracak gibi değildi. Siyah gözlükleriyle “Şeytan Çukuru” denen yere bakıyordu. Derin bir vadiydi burası, uçurum gibi sarp kayalık değildi; daha çok yeşil bitki örtüsünün çevrelediği dipsiz bir kuyuydu.
“Neden buraya şeytan kuyusu demişlerdir acaba? Yeryüzünde benzer isimde kim bilir kaç yer vardır.”
Filozof orada yokmuş gibi sessizdi. Fısıldayarak sordu:
“Şeytan olası mıdır?”
Netliği olmayan bir soruya tereddütlü bir cevap verebilirdi.
“Şeytanı mı soruyorsun? Ama filozof olan sensin ve cevabı en iyi sen bilmelisin.”
Evet cevap vermeliydi.
“İnsanın kendi çukurunda kayboluşudur belki. İnsan, tanrısal sevgiyi yüreğinde duyumsayamadığı zaman deneyimlediklerini bir sonucudur. Sıcaklığın olmadığı yere gelen soğuk ya da ışığın olmadığı yere gelen karanlık gibidir.”