Şimdi, "insan doğumgününde böyle bir yazıyı neden yazar ki?" diye düşünmeyin.
Çünkü alâkası yok. Bir kaç gün önce, bir arkadaşım anlatınca başından geçen bu hâdiseyi, yazmaya karar vermiştim. Kısmet bugüne, şimdiyeymiş.
Geçen gece arkadaşım Y.'un telefonu çalıyor. Kayınbiraderi diyor ki "Gel, biz filânca yerde iki kadeh bi şey içip matrak yapıyoz.." Y.'da karısına dönüp diyor ki; "Ben kardeşinle şuraya gidebilirmiyim? Bi kaç saate kadar gelirim." Karısı bozuk atıyor..
Neyse, evde hava biraz dönüyor, ama bizimki kapıyı çekip çıkıyor.
Gün batımı sırası.. Y. evin karşısındaki otobüs durağında başlıyor otobüs beklemeye..
Beş dakika, on dakika derken.. Onbeşinci dakikada Y. bi bakıyor, apartmanın kapısına..
"Ana.. bi kadın çıkıyor apartmandan.. Aynı bizim hanıma benziyor.. Otoparka yöneliyor. Herhâlde bizim arabanın yanındaki arabayı filân alacak.. A aaa. Bizim arabanın lâmbaları yandı. Bu benim hâtun yaw.. Allah Allaaahh.."
Otoparktan çıktıktan sonra tek yol var, eşi mutlaka durağın önünden geçecek..
Ama Y. aynı anda karşıdan gelen otobüsü de görüyor..
Ve otobüs daha önce varacak durağa..
Ben, hikayenin sonunu biliyorum.
Sizce bu hikaye nasıl bitmiş olabilir?
Bu andan sonra neler olmuş olabilir?
Hadin bakalım..
DAHA GÜZEL BİR DÜNYA HAYAL EDEBİLİRİZ, HERKESİN HAYATA SARILDIĞI... - Bugün Özlem Ersoy Özkan'ın davetiyle, öğle yemeğine Beyoğlu'ndaki Hayata Sarıl Lokantası'na gittik. Ünlü şef Mehmet Gürs'ün yemeklerini yiyecektik. Ve so...
1 gün önce