Biri de dik görse şu bedenimi
Baksa ve anlasa
Baksa ve görse eğri bedenin arkasını
Biri de anlasa neden bu hayat böyle diye
Baksa ve kadeh kaldırsa
İçinde biraz su olsa
Biri de anlasa şu çektiklerini
Baksa ve uzaklaşsa
O eğri bedenin altındaki dik duruşa baksa
Baksa ve kadeh kaldırsa
Kadehin içinde benden bir parça olsa
21 Mart 2011 Pazartesi
20 Mart 2011 Pazar
Çadırıyla gezen bir bedeviyi savunacak değilim. Halkına veya başka milletlere eziyet eden bir yöneticiyi de savunacak değilim. Ve fakat bu, bir ülkeye askeri operasyonu onaylayacağım anlamı da taşımaz. Dostum, bugün "medeniyet" denilen tek dişli canavar bir kez daha harekete geçti. Savaş uçaklarıyla bir ülkenin geleceğini bombalıyorlar.
Halkın yarısı, diğer yarısına saldırıyor ve "devlet" de ama öyle ama böyle bu saldırıları durdurmaya çalışıyorsa bunu çözmenin yolu kendine yakın gördüğünün önünü açmak, silahlı operasyon yapmak ve kendine yakın gördüğüne silah sağlamak değildir. Başkentinde çadır kurdurduğun "bedeviyi" artık işine gelmediği için halk ve insanlık düşmanı ilan edemezsin.
Daha BM'den onay çıkmadan uçaklarını havalandıran canilerle birlikte olmak ve yaptıklarını onaylamak "merhamet" olarak nitelenemez. Oradakilerin ağzından düşürmediği Allah da bunun hesabını soracaktır. Başındaki "bedevinin" yaptığı salaklık ve sana vurulmasına yardım eden uygulamalarına rağmen seni bombalayan tek dişliler de senin eserin.
Daha önemli bir konu da var. Bir planın yok be müslüman gözüken cahil. Mısır ve diğerlerinden farklı olarak Libya'da Kaddafi rejiminden sonraki aşamada ne olacağına dair belirgin bir oluşum yok. Bir devlet düzeni yok. Ayrıca halkın büyük bir bölümü de değişimden yana değil. (Bu azınlık bile olsa göz ardı edilebilir mi?) Böyle bir askeri müdahale Libya'yı Irak'tan farksız bir hale getirecek. Sizce hergün Irak'ta kaç sivil can kaybı yaşanıyordur? Bir durun ve düşünün.
Bir diğer yönüyle haksız olduğu iddia edilen Kaddafi şimdi silahlarını yabancı askerler ve onların yerel destekçilerine çevirdiğinde yine haksız mı olacak? Ülkesini savunan kim olacak bu durumda?
Benim ülkemde böyle bir şeye destek veren ilk beni karşısında bulur. Bu babam dahi olsa...
Ne diyor Mehmet Akif;
İSTİKLAL MARŞI
Korkma, sönmez bu şafaklarda yüzen al sancak;
Sönmeden yurdumun üstünde tüten en son ocak.
O benim milletimin yıldızıdır, parlayacak;
O benimdir, o benim milletimindir ancak.
Çatma, kurban olayım, çehreni ey nazlı hilal!
Kahraman ırkıma bir gül! Ne bu şiddet, bu celal?
Sana olmaz dökülen kanlarımız sonra helal...
Hakkıdır, hakk'a tapan, milletimin istiklal!
Ben ezelden beridir hür yaşadım, hür yaşarım.
Hangi çılgın bana zincir vuracakmış? Şaşarım!
Kükremiş sel gibiyim, bendimi çiğner, aşarım.
Yırtarım dağları, enginlere sığmam, taşarım.
Garbın afakını sarmışsa çelik zırhlı duvar,
Benim iman dolu göğsüm gibi serhaddim var.
Ulusun, korkma! Nasıl böyle bir imanı boğar,
'Medeniyet!' dediğin tek dişi kalmış canavar?
Arkadaş! Yurduma alçakları uğratma, sakın.
Siper et gövdeni, dursun bu hayasızca akın.
Doğacaktır sana va'dettiği günler hakk'ın...
Kim bilir, belki yarın, belki yarından da yakın.
Bastığın yerleri 'toprak!' diyerek geçme, tanı:
Düşün altında binlerce kefensiz yatanı.
Sen şehit oğlusun, incitme, yazıktır, atanı:
Verme, dünyaları alsan da, bu cennet vatanı.
Kim bu cennet vatanın uğruna olmaz ki feda?
Şuheda fışkıracak toprağı sıksan, şuheda!
Canı, cananı, bütün varımı alsın da hüda,
Etmesin tek vatanımdan beni dünyada cüda.
Ruhumun senden, ilahi, şudur ancak emeli:
Değmesin mabedimin göğsüne namahrem eli.
Bu ezanlar-ki şahadetleri dinin temeli,
Ebedi yurdumun üstünde benim inlemeli.
O zaman vecd ile bin secde eder -varsa- taşım,
Her cerihamdan, ilahi, boşanıp kanlı yaşım,
Fışkırır ruh-i mücerred gibi yerden na'şım;
O zaman yükselerek arşa değer belki başım.
Dalgalan sen de şafaklar gibi ey şanlı hilal!
Olsun artık dökülen kanlarımın hepsi helal.
Ebediyen sana yok, ırkıma yok izmihlal:
Hakkıdır, hür yaşamış, bayrağımın hürriyet;
Hakkıdır, hakk'a tapan, milletimin istiklal!
18 Mart 2011 Cuma
Muhterem Müslümanlar!
Bildiğiniz gibi geçen hafta, öteden beri sıcak ve dostane ilişkiler içerisinde bulunduğumuz Japonya’da büyük bir tabii felaket yaşandı. Bu felaketin etkileri maalesef halen devam etmektedir. Alınan bütün tedbirlere rağmen yüzlerce insan hayatını kaybetti, binlerce insan ise yaralandı. İnsanlar, nice mağduriyet ve mahrumiyetler yaşadı. İnsanlık ailesi adına hakikaten acı, üzücü, düşündürücü, ibret ve ders verici nice tablolara hep birlikte tanık olduk. Tabii afetler karşısında insanın ne derece çaresiz kaldığına tüm dünya şahit oldu. Şüphesiz Yüce Kitabımıza göre insanoğlu dünya hayatında, sıkıntı, bela, musibet ve felaketlere maruz kalabilir. Bu olaylar hangi coğrafyada vuku bulursa bulsun ders çıkarıp tedbir almak, hem dini hem de insanî bir görevdir. Diğer taraftan felaketlerin açtığı yaraların tamiri de ancak insanlığın el birliği ile mümkündür. Bu itibarla hangi dine, hangi etnik kökene, hangi coğrafyaya ait olursa olsun tüm insanlığı ortak bir aile gibi gören Yüce Dinimizin öğretileri gereği Japon halkının acısını acımız, felaketini felaketimiz, sönen binlerce hayatı insanlık ailesinin kaybı olarak telakki ediyoruz. Geride kalan sahipsizler, öksüzler insanlık ailesinin yetim ve öksüzüdür. Bu vesileyle Japon halkına Millet olarak gönülden başsağlığı diliyor, Mevla’mızın tüm insanlığı bu tür felaketlerden korumasını niyaz ediyoruz.
15 Mart 2011 Salı
Şu garip hayatımda bir şeyi daha öğrendim bugün. Bir yakınımın acil trombosite ihtiyacı oldu. Hani şu kandaki pıhtılaşmayı sağlayan şey. Hafta sonu ben teklif etmiştim ancak kan grubum uymadı. Sonra her şeyime koşturan abimi aradım. Olur dedi bir çırpıda. Ama aciliyet durumu ortadan kalktı.
Bugun yeniden ihtiyaç doğdu ve atladık gittik hastaneye. Önce kan tahlilleri, kan sayımı daha doğrusu kandaki trombosit sayımı falan yapıldı. Testler için bir saat kadar bekledikten sonra uygun olduğuna karar verildi (biraz da donör olacak abimin ısrarıyla) ve işlem için ortaya öyle bir set çıktı ki benim gözüm korktu. Bir sürü iğne, tüp ve cihaz. Bir koldan alınan kanın diğer bir koldan verilmeden önce bir cihazdan geçirilip içinden trombosit ve plazma çekilmesi ile işlem gerçekleşiyor. Normalde yarım saat gibi bir süre alan işlem için abimin kan değerleri iyi olduğu ve iki üniteyi bir seferde aldıkları için bir buçuk saat gibi bir süre makineye bağlı kaldı.
Allah Sinan Abi'den razı olsun. Bir dar günümde daha yanımdaydı. Bu dar gunünde birine daha yardımcı oldu. Allah'ta onun yardımcısı olsun.
Bugun yeniden ihtiyaç doğdu ve atladık gittik hastaneye. Önce kan tahlilleri, kan sayımı daha doğrusu kandaki trombosit sayımı falan yapıldı. Testler için bir saat kadar bekledikten sonra uygun olduğuna karar verildi (biraz da donör olacak abimin ısrarıyla) ve işlem için ortaya öyle bir set çıktı ki benim gözüm korktu. Bir sürü iğne, tüp ve cihaz. Bir koldan alınan kanın diğer bir koldan verilmeden önce bir cihazdan geçirilip içinden trombosit ve plazma çekilmesi ile işlem gerçekleşiyor. Normalde yarım saat gibi bir süre alan işlem için abimin kan değerleri iyi olduğu ve iki üniteyi bir seferde aldıkları için bir buçuk saat gibi bir süre makineye bağlı kaldı.
Allah Sinan Abi'den razı olsun. Bir dar günümde daha yanımdaydı. Bu dar gunünde birine daha yardımcı oldu. Allah'ta onun yardımcısı olsun.
12 Mart 2011 Cumartesi
Ah, ne kadar rahat izliyorum! Kurulmuşum koltuğuma hayret nidaları ve Allah'ım sen koru yakarışları içinde... Ama rahat! Binlerce cana rağmen hemde! Binlercesi de tehlike altında olmasına rağmen...
Dün başka bir şey ararken karşıma çıkan bir videoda gördüğüm bir cümle var; "...kelime-i tevhidin ilk kısmı yeterlidir, merhamet göstermek için." Yani merhamet için "Allah'tan başka ilah yoktur." demesi yeterlidir birinin demeye getiriyor. Videoyu hazırlayanlar kızmışlar buna, köpürmüşler. Dinsizlik ve din düşmanlığıyla falan suçlamışlar söyleyen -yazan- kişiyi. "Peygambere inanmayana merhamet ne demek!" demeye getirmişler. Oysa çok önemli bir şey gözden kaçıyor. Müslüman, Hristiyan ya da Yahudi ve hatta ateist olmanın birinci koşulu insan olmak. "Bana" göre de insan olmanın en önde gelen koşullarından biride merhametli olmak.
Merhamet! Kime karşı ve nasıl? TDK merhamet kelimesi için diyor ki; Bir kimsenin veya bir başka canlının karşılaştığı kötü durumdan dolayı duyulan üzüntü, acıma. Yani bir başka deyişle "Yaratılanı Yaratan'dan ötürü sevme".
O halde imanlı olabilmenin ön koşulu insan olmak. İnsan olmanın ön koşullarından biride merhametli olmak ise bırakın kelime-i tevhidin ilk kısmını kabul edeni bunu söyleyemeyecek/söylemeyecek olana bile merhamet duymadığımız sürece bir imandan bahsetmek pek mümkün değil. (Bunların hepsi "bence")
Japonya ve oradaki canlı ve nefes alan her şey merhamet edilecek durumda şu an. Çünkü olabileceğin en kötülerinden biriyle karşılaştılar. 17 Ağustosta deprem bölgesini yakından gören ben dahi rahat koltuğumda izliyorum. Televizyon ve gazeteler hep "biz" açısından bakıyorlar. Bizim fay hatlarımız etkilenir mi? Biz de olsa ne kadar insan ölür? Biz... biz... ben...
Allah'ım, merhametlilerin en merhametlisi olarak, merhamete ihtiyaç duyanlara merhamet edenlerden kıl beni de, merhamet edilecek kimsenin olmadığı bir dünya da...
Fiziki yıkımları görüp de kalbi de yıkılanlardan olmaktan ancak Sana sığınırım. Kelimelere dökmediğim duamı da duyarsın biliyorum.
5 Mart 2011 Cumartesi
"Beautiful music plays, but not everyone with ears can hear it." Bir yerlerinde bu cümle geçen bir kitap bitirdim biraz önce. Altı çizilemeyen cümleler içeren kitaplar biraz sıkıcı gelmeye başladı bana. Hele bir de kitap dört yüz sayfanın üzerindeyse...
Neyse meleklerin asilerine ilginç bir bakış açısı var kitabın. Başlangıcı çok iyi, akıcı. Boş vakit doldurmak için iyi, bir şeylere vakit bulmaya çalışıyorsan kötü bir kitap. Kitap bir anda, sanki serinin yeni kitaplarına açık kapı bırakmak için dengesizleşip, pat diye bitiyor. Devamının geleceği çok belli. (Bu her şeyin dizi mantığında yayınlanması modası sıkmaya başladı.)
Not: Kitaplara biraz mola bir süreliğine. Vakit sosyoloji ders vakti...