Duygularımızı tanımak önemlidir. Bırakın çocuklarınız duygularını çekinmeden yaşasın. Onları korumak amacı ile yaşamasına izin verilmeyen kimi duygular, çocukların ileride daha büyük zorluk çekmesine neden olur. Örneğin kardeşi olmuş bir çocuk kıskanmasın diye bebek kucağa alınmıyor ve sürekli “Sen daha güzel ve akıllısın, o çirkin” gibi konuşmalar yapılıyorsa, bu çok da gerçekçi olmayacaktır. Bir sureliğine kıskançlığını bastıran çocuk, eninde sonunda sıkıntı yaşayacaktır. Çünkü kıskançlığı ile karşılaşmasına, yaşamasına izin verilmemiştir. Elbette evin tek prensesi / prensi iken, tahtından inmesine sebep olacağını düşündüğü bir rakibin gelişi öyle çok da davul zurnayla kabul edilebilecek bir şey olmayacaktır. Çünkü artık rekabet etmek durumundadır. Dozunda ve zararsız yaşanan kıskançlık, doğru yönlendirmeyle zaman içinde yerini daha olumlu duygulara bırakacaktır.
Çocuğunuz “Pabucun dama atıldı” cümlesini çevreden duyarsa, onunla bunun ne demek olduğunu, bu konuda ne hissettiğini, ne düşündüğünü mutlaka konuşun.
Kendi kıskançlık öykülerinizi onun anlayacağı bir dille paylaşabilirsiniz. Bunun normal bir duygu olduğunu ona anlatabilirsiniz.
Çocuklar birlikte oyun oynarken yenmek kadar yenilmeyi de yaşamalı. Hep kazanmamalı, arada sırada yenilgiyi de tatmalı ve başa çıkmayı öğrenmeli.