Olay Antalya'da geçer: Denize giren küçük bir çocuk boğulma tehlikesi geçirir. Imdat .. seslerini sahilde bulunan birkaç kişi duyar. İçlerinden biri kıyıdan epeyce uzaklaşmış çocuğu kurtarmak için denize atlar. Bir süre sonra çocugu kurtarıp sahile döner.
Kurtarıcı Kanadalı turist kadın, ülkesinde bir yüzme şampiyonudur. Çocuğun ailesi büyük bir mutluluk içinde kadının şerefine akşam yemek verir. Yemeğin şeref konuğu Kanadalı kadın için içki kadehleri kaldınlır ve hep bir ağızdan "Erkek gibi kadının şerefine“ denilerek içkiler yudumlanır.
Tercümanın ağzından bunu dinleyen kadın çok hoşlanır ve hemen kadehini kaldırıp karşılık verir. 'Kadın gibi erkeklerin şerefine“ Masada buz gibi bir hava eser. Kanadalı kadın bu dumrumun sebebini sorar hayretle. Tercüman açıklar: “Bizim ülkemizde erkeklik bir üstünlüktür. Oysa kadınlık tam aksidir. Hakaret olarak kabul edildi sözümüz, O yüzden kadeh kaldırmadı. Bu kez Kanadalı kadın kadehini kaldırır ve "İnsan günü insanların şerefine " der.
Kader dediğimiz aslında bizim çabalarımız, hatalarımız, duygularımız, isteklerimiz mi? Hayal kırıklıklarımız mı bizi kadere sığınmaya razı eden. "Kader Böyleymiş" dedirten derin acıların çaresizliği mi çoğu zaman.