Geri gel Üçüncü gün boyunca Dingle Yarımadası boyunca bisikletle görevim buydu.
Dingle'deydim ve ertesi gün beni Dublin'e geri götürecek olan otobüsün beni beklediği otobüse binmek zorunda kaldım.
Kahvaltı yaptım ve Tralee'de kiraladığım dağ bisikletinin sert eyeriyle teması sürdürmek için hostele elveda dedi. Güne, 410 metreye kadar olan kıtlığına rağmen, bir zamanlar Tour de France tepeleri kitabına giren Connor geçidine (Connor Pass) iyi bir tırmanışla başladı. Sonra ülkenin en yüksek karayolu limanı olduğunu öğrendim.
İlk günün fırtınaları ortadan kayboldu ama gökyüzü yine de birkaç gri bulutlar sakladı. Bisikletçinin İrlanda'daki en büyük düşmanı olan rüzgâr, limanın biraz yükselmesini zorlaştırmak için yolun köşelerinde belirdi.
Connor pasından manzaralar muhteşem. Yol çok dar ve yukarıdan yarımadanın her iki tarafındaki sahili ve zaman geçerse Brandon'ın zirvesini görebilirsiniz. Ne yazık ki, o gün şansım yaver gitmedi. Bulutlar Atlantik'i sakladı. Ancak, (bulutlu veya bulutsuz) yer buna değer.
Yolda durduktan sonra, elimde frene basıp limana inmeye devam ettim. Cloghane'den geçtim ve dinlenip yediğim yerde Stradbally'ye ulaştım.
Çok az şey bıraktım ve Tralee'ye yolculuk Atlantik boyunca uçakla ve kamptan beklenenden daha uzun süren iyi bir yoldaydı. Rüzgar üç gün boyunca ilk kez lehine ıslık çaldı ve şerefi tanıyordum.
Tralee'ye yorgun geldim. Üç gece önce yattığım aynı pansiyona döndüm ve akşam yemeğinden sonra bir pint aldıktan sonra gücüm kalmadı.