artık ikimiz de biliyoruz ki, ölüm öyle sanıldığı gibi bir şey değilmiş.
kaç ölüm gördüm anne, kaç ölüm gördük? hatta ikimiz bir ölüye sarılıp ağladık saatlerce, sonra sen bana dönüp "sen hiç ağlamazdın." dedin ama insan sevdiğine bir şey olunca nasıl duygularına engel olabilir ki.
şimdi tek korkum, seni kaybetmek. seni de kaybedersem... seninle birlikte ruhum da gider. ben seninle aynı kaderi yaşamak istemiyorum, ben annesini kaybeden bir çocuk olmak istemiyorum. sen haklıymışsın, ben hâlâ çocuğum. senin çocuğunum ama korkuyorum.
eskiden korkunca sana sığınırdım ama şimdi sana sığınamamaktan korkuyorum. eve girince sana ait bir eşya görememek, gece uyurken yatakta seni iteleyip "anne ya, aşağı düşücem. kay biraz." diyememek, yastığımda ya da odamda senin kokunu alamamak... bunlar beni korkutuyor ama sen her şeye rağmen "her şey Allah'tandır." diyorsun.
bu olamaz anne, bu Allah'tan olamaz. bir çocuğu annesinden ayırmak Allah'tan olamaz. bu kadar acımasız olamaz, değil mi?
bunu atlatması için elimden geleni yapıyorum, hatta en iyi doktorları arıyorum ama daha fazlasını yapamıyorum.
çaresizliği kaşıklıyorum, boğazıma takıla takıla yutuyorum. elimden hiçbir şey gelmiyor...
devamını gör...