Karmela, kızın ifadesini görünce kalbi yumuşadı, ama Ersa'nın tam olarak ne yaşadığını mutlaka öğrenmesi gerektiğinden devam etmesini bekledi. Mely kendini toparlayınca devam etti.
"Sonra Ersa sanki çok acı çekiyormuş gibi bağırmaya başladı." Mely her kelimesini zorlukla söylüyordu, boğuk sesi insanın ağlama isteğini getiriyordu.
Ersa'nın acıya dayanıklılığını çok iyi bilen Karmela, o anda çok dehşet verici bir acı yaşadığını tahmin edebilmişti. Oğlunun böyle bir acı çektiğini düşününce ifadesi gittikçe karardı ve kalbine ağırlık çöktü.
"Ersa bir süre acı çekiyormuş gibi göründükten sonra içinden simsiyah bir madde çıktı. Sıvı gibiydi ve bana doğru geliyordu. Siyah madde tam bana ulaşacakken Ersa önüme geçti ve beni korudu. Bundan kısa süre sonra siyah madde Ersa'nın vücudundan çıktı. Ama sanki zayıflamış gibiydi, en azından eskisi kadar yoğun değildi."
"İkimizi de izliyormuş gibi bir süre baktı ve sonunda gökyüzüne yükselerek kayboldu. Siyah madde kaybolunca silindirik taşın olduğu alandan başlayarak her yer yıkılmaya başladı. Ersa ile oradan kaçtı ve geri döndük. Ve sonradan fark ettik ki orası yıkılınca batıdaki canavarlarda ortadan kaybolmuştu."
Karmela gülümsedi ve Mely'nin kafasını okşadı. "Tamam Mely. Teşekkürler."
Mely, Karmela'ya meraklı gözlerle bakıyordu. "O maddenin ne olduğunu biliyor musun, usta?"
"Hayır bilmiyorum. Mely, bu konudan kimseye söz etmemelisin anlaşıldı mı?"
Mely, Karmela'nın neden böyle bir şey istediğini anlamasa da onayladı. "Tamam usta."
Karmela, Mely'e son bir kez baktıktan sonra alandan ayrıldı. Mely, Karmela ayrılırken olduğu yerde durarak uzun süre arkasından baktı.
...
Karmela, Mely'nin anlattıklarını düşündükçe kalbinde kötü bir his yükseliyordu. Olabileceği en hızlı şekilde hareket etti ve eve döndü.
Eve girdiğinde ailesinin hala sohbet ettiğini gördü. Sohbet sırasında Karmela içeri girince üçü de ona döndü. Meraklı bakışlarla bakıyorlardı.
Ersa "Baba neredeydin?" diyerek sordu.
"Önemli bir şey değil. Sadece biraz işim vardı."
Ersa ve Alvina bir şey fark etmese de Ela, Karmela'nın ifadesindeki değişimi fark etmişti ve çok meraklanmıştı, ama çocuklar burada olduğundan daha sonra bu konuyu sormaya karar verdi. Sohbete dört kişi devam ettiler ve akşama kadar konuştular.
Vakit akşama geldiğinde Ela bir şeyler hazırlamak için kalkınca Karmela, Alvina'ya seslendi. "Kızım, sende annene yardım et. Ben abinin gelişimini kontrol edeceğim."
Alvina somurtarak annesinin yanına geçti. Ersa ise babasının bu kadar aceleci davranmasına biraz şaşırmıştı.
"Gel Ersa. Dışarı çıkıyoruz."
Alvina, mutsuz bir ifadeyle Ela'nın yanına gelince Ela şaşırmıştı. Alvina'nın abisinin yanından ayrılması inanılmaz bir olaydı. "Ne oldu kızım, neden abinin yanında değilsin?"
Alvina biraz şikayetçi bir ses tonu ile konuştu. "Babam abimin gelişimini kontrol edeceğini söyledi."
Ela kaşlarını çattı. Karmela'nın böyle davranmasının normal olmadığını biliyordu. Ersa ile ilgili bir şeyler olduğuna emindi. Geldiğinde onu köşeye çekecek ve konuşacaktı. Eğer oğlu ile ilgili kendisinden bir şeyler saklamaya cesaret ederse, işte o zaman külahları değişirdi.
Karmela, Ersa'yı her zaman su yolunu çalıştığı küçük göle getirdiğinde durdu. Arkasında merakla bekleyen oğluna döndü.
"Ersa, bedeninin durumu nasıl?"
Ersa sorulan soru ile afallamıştı. Böyle bir soru beklemiyordu. "Bedenim çok iyi durumda baba. Neden sordun?"
Karmela'nın ifadesi karardı. "Bedenin iyi durumda öyle mi?"
Ersa babasının bir şeyler anlamış olduğundan şüphelendi, ama hiçbir açık vermemişti. Nasıl anlamış olabilirdi ki?
"Evet baba. Neden bunu soruyorsun?"
"Kıyafetlerini çıkar, vücudunu görmek istiyorum."
Ersa ciddi bir ifadeyle babasına baktı. Kıyafetlerini çıkarsaydı, babası vücudunda siyah maddenin oluşturduğu etkiyi görecekti. Bunu istemiyordu.
Ersa hiçbir şey yapmadan durduğunda Karmela daha ciddi bir ses tonuyla konuştu."Kıyafetlerini çıkar Ersa."
"Neden böyle bir şey istiyorsun baba? Kıyafetlerimi çıkarmak istemiyorum."
Karmela elini havaya kaldırdı ve Ersa'ya doğru salladı. Ersa'nın kıyafetinin kol kısımları tamamen parçalanmıştı. Karmela'nın bir daha aynı hareketi yapmasıyla Ersa'nın bacaklarındaki kumaşlarda parçalanmıştı. Karmela tekrar elini kaldırdığında gözleri bir noktaya takıldı.
Ersa, babasının tuhaf bir biçimde baktığı göğüs kısmına baktı. Hafif görünen sağ göğüs kısmında pürüzsüz teninin aksine kararmış bir yüzey vardı. Damarların gri görüntüsü kararmış derinin altından az çok görülebiliyordu.
Ersa hızla kıyafetini çekti ve o kısmı kapattı. Karmela afallamış bir ifadeyle hala aynı noktada gözleri takılı kalmıştı. Ersa babasının tepkisini görünce kalbinin sıkıştığını hissetti. Nasıl bir açıklama yapacağını bilmiyordu.
"Ersa." Babasının hüzünlü ve afallamış bir tonda çıkan sesini duyunca Ersa biraz titredi. "O neydi?"
Ersa hızla sahte bir maske takındı ve bir şeyler saçmaladı. "Sadece bedenimde tıbbi bir şey deniyorum baba. Öyle göründüğüne bakma, eğer gerekli hapı içersem geçiyor. Hiçbir sorun yok."
Karmela, Ersa'nın hala yalan söylediğini gördüğünde ifadesi derin bir kedere gömüldü. Oğlunun yalan söylemesinin anlamını kavrayabiliyordu. Büyük ihtimalle bedenindeki şeyi çıkaramıyordu ya da tedavi edemiyordu ve kendisinin kurtulamayacağından emindi.
Ersa'nın tıbbi yeteneklerinin usta seviyesinde olduğunun farkındaydı. Eğer Ersa böyle davranıyorsa bedenine yayılan siyahlıklar normal değildi.
Karmela bir süre sessiz kaldıktan sonra konuştu. "Tamam, hadi eve geçelim."
Ersa babasının inanmayacağından yüzde yüz emindi. Neden konuyu kapatmama izin verdi?
Karmela ve Ersa, derin bir sessizlik eşliğinde eve gelince Ela endişeli bir ifade ile ikisine baktı. Şimdilik sessiz kalması gerektiğini düşündüğünden bu konuda bir şey söylemedi. "Yemek hazır beyler, mutfağa gelin."
Karmela ve Ersa, Ela'nın sözünü dinlediler ve mutfağa geçtiler. Alvina abisinin geldiğini görünce hemen yanına oturdu. Aile yemek yemeye başladığında alışılmışın dışında sessizlik hakimdi. Ela, Karmela'ya baktığında merakını zor bastıyordu.
Eşi derin düşüncelere dalmış sanki çok kötü bir şey olacakmış hissi veriyordu. Geçmek bilmeyen sürenin sonunda yemek yendiğinde Ersa ve Alvina, Ersa'nın odasına geçti. Ela da cevap bekleyen bir ifadeyle Karmela'ya baktı.
"Her şeyi anlat." Karmela, Ela'nın sorgulayan bir tonda sorduğu soru karşısında şaşkın bir ifadeyle ona baktı. "Neyi anlatıyım?"
"Ersa ile ilgili bir durum var. Bunun farkındayım anlat bana. Ersa'nın hali de normaldeki gibi değildi. Herhangi bir şeyi saklamaya çalışma."
Karmela eşini inanılmaz buldu. İçinden annelik duygusundan bu durumu sezmesi gerektiğini düşünmeliydim diye geçirdi.
Ela'yı diğer yöne çekmek için sadece başka bir kötü durumla dikkatini dağıtabilirdi."Bir şey yok. Sadece Ersa bu yıl yabani yola gitmiş ve altı ay civarında süre kalmış."
"Yabani yolda altı ay mı kalmış? Benim Ersa'm? Neler yaşamıştır oğlum." Ela'nın bu şeyden bile derin bir kaygı duyduğunu görünce Karmela kesinlikle diğer durumu söyleyemeyeceğine karar verdi. Eğer söyleseydi ne olacağını hayal bile edemiyordu.