20'li yaşlarınızı hayalinizdeki kariyeri inşa etmek için çalışarak geçirdiniz, ancak şimdi 30'larınızda olduğunuza göre, fikrinizi değiştirdiğinizde ne yaparsınız? Ya da belki hiçbir zaman tam olarak anlayamadınız ve şimdi ister yeni bir iş, ister şehir ya da sadece yeni bir yaşam tarzı olsun, tutkulu olduğunuz bir şeye bağlanmaya hazırsınız. Her yaşta gelebilecek kariyer değişikliklerini kutlamak için yeni bir diziye başlıyoruz. İkinci hayat. Her hafta şüphelerini ve korkularını aşan ve hayatlarının en büyük (ve en iyi) değişikliklerini yapan kadınlardan haber alacağız.
Oyuncu Stephanie Szostak, tesadüfi bir modellik işi tam teşekküllü bir oyunculuğa yol açana kadar 20'li yaşlarının sonlarına kadar gerçek tutkusunu bulamadı. kariyer. ABC'ler gibi hit şovlarda oynamadan önce Milyon Küçük Şey ya da dünya çapında modellik yapan Fransız aktris, pazarlama alanında bir kariyere karar vermişti.
Konuyu üniversitede okuduktan sonra Szostak kendini spor pazarlamasına girdiğini gördü ama Chanel adlı küçük bir şirkette cilt bakımı pazarlama departmanına girdi. Bu, pazarlama meslektaşlarından herhangi biri için rüya gibi bir iş olsa da, Szostak onun için farklı bir şeyler olduğunu biliyordu.
Sonra bir fırsat başladığında modelleme onun yoluna geldi, her şey değişti. Modellemede en sevdiği şeyin editoryal çekimlerde bir karakteri oynama şansı olduğunun farkına vararak oyunculuk dersi aldı ve tutkusunu bulduğunu biliyordu. İleride Szostak, pazarlamadan modellemeye, oyunculuğa nasıl sıçradığını anlatıyor ve bu süreçte iniş ve çıkışların ona öğrettiklerini paylaşıyor.
Bize ilk kariyer yolunuzdan bahsedin.
William & Mary'den pazarlama diploması aldım ve bir yıl işletme okulunda okudum ve sonra kocam ve ben New York'a taşınmaya karar verdik. Fransa'daki annemin kocasının çalıştığı bir arkadaşı vardı. Chanel Paris'te, New York'tan Chanel'i aradı ve bir işe başvurduğumu söyledi, böylece görüşmeyi böyle yaptım ve sonra işi aldım.
Cilt bakımı müdürü için pazarlama departmanında asistan olarak başladım ve patronum inanılmazdı. Hâlâ Paris'te Chanel'de çalışıyor ve ben sadece bir asistan olmama rağmen beni her toplantıya getirdi ve bir şeyler hakkında fikrimi sordu ve hepsi cilt bakımı ile ilgiliydi. Sadece patronuma ve patronuna bakacağımı ve yapmak istediğim şeyin bu olmadığını düşündüğümü hatırlıyorum; [o] sadece tatmin edici gelmedi.
Pazarlamadan oyunculuğa geçişi nasıl yaptınız?
Chanel'deyken, reklam müdürü bir gün yanıma geldi ve bana bir kurum içi eğitim broşürü için fotoğraf çekimi yaptım ve yardım etmemi ve kamera önünde olmamı istedi bunun için model. Kendimi çok rahatsız hissettim ama yapmayı kabul ettim. [26 yaşımdayken) gerçekten gergindim ve fotoğraf çekimini yaptığımızda fotoğrafçı "Peki hangi ajansla birliktesin?" Dedi. Ben de "Oh, hayır, hayır, hayır. Ben model değilim. Ben çok yaşlıyım; Ben çok kısayım. "Ve" Hayır, seni model sandım "dedi ve bu fikri kafama yerleştirdi. Birdenbire, bekledim, belki modellik yapıp sonra ne yapmak istediğimi çözebilir ve aynı miktarda para kazanabilirdim.
Bu yüzden 26-29 yaşları arasında üç yıl boyunca modellik yaptım. Japonya ve İspanya'ya gittim ve New York'ta çok çalıştım ama yapmak istediğim şeyin bu olmadığını biliyordum. Ben sadece editoryal fotoğraf çekimlerinden keyif aldım çünkü bir tür karakteri canlandırıyordu. Ajansımdaki insanlara oyunculuk dersi almalarını sorup duruyordum ve nedenini hiç oyunculuk yapmadığım için bilmiyorum ama "Oh, hayır. Çok fazla aksanın var, çok yaşlısın. "Sonra sonunda bir öğretmen buldum ve iş beni tamamen büyüledi. Birkaç hafta sonra kalktım ve ilk kez bir monolog yaptım ve bitirdiğimde gibiydim, Aman tanrım, yapmak istediğim şey bu. Hangi seviyede oynayacağımı bilmiyordum ama kendimi gerçekten canlı ve sahip olmadığım bir şekilde bağlantılı hissettim. Tutkumu gerçekten buldum.
Kalktım ve ilk defa bir monolog yaptım... ve bitirdiğimde gibiydim Aman tanrım, yapmak istediğim şey bu. Hangi seviyede oynayacağımı bilmiyordum ama kendimi gerçekten canlı ve sahip olmadığım bir şekilde bağlantılı hissettim. Tutkumu gerçekten buldum.
Düşündüğünüzden daha mı sert davranıyor yoksa doğal mı oldu?
Oyunculuk düşündüğümden çok daha zordu. Hiçbir eğitimim yoktu ve [öğretmenim] çok sertti, bu yüzden bu gerçekten zordu. Ve sonra geçiş, zor olmasına rağmen, sadece doğru hissettirdi. Birdenbire tahrik oldum ve bunu yapmak zorunda olduğumu hissettim. Filmler aldım, bazı reklamlar çektim ve sonra başrolü üstlendiğim bağımsız bir film aldım. Harika, küçük bir filmdi, çok düşük bütçeli ama Tribeca Film Festivali'ne girdi ama film hiç gösterime girmedi. Yani çok fazla dur ve kalk vardı. Hala bu güne kadar gerçekten zor.
Tüm farklı kariyerleriniz boyunca en büyük zorluklar nelerdi?
Oyunculuk için söyleyeceğim en büyük zorluk, çalışmadığınız ve kalmadığınız dönemi yönlendirmektir. Kendinize düşmek ve reddedilmiş ve kaybetmiş hissetmek yerine, zanaatınıza ve büyümenize güvenmek sizin güven.
Kurumsal dünyada çalışırken kendimi biraz kutuya konmuş gibi hissettim. Sadece yapmam gerekeni yapıyordum, bu yüzden kim olduğumu bilmiyordum. Kendimi bulamadım. Yanlış alanda çalışmanın ama aynı zamanda genç olmanın ve kim olduğumu henüz çözememenin bir kombinasyonuydu sanırım.
Oyunculuk kişiliğiniz için nasıl uygun? Neden doğru uyum gibi geldi?
Oyunculuk yaptığım zaman, başka bir karakteri oynamama rağmen, bazı nedenlerden dolayı gerçek benliğime gerçekten bağlı hissettiriyor, bir nevi. Başka bir karakteri oynuyorsunuz ama özünüzle bağlantılısınız ve bu gerçekten özgürleştirici.
Bu kadar büyük bir kariyer değişikliği yaparken öğrendiğiniz en önemli şey nedir?
Yeterli olduğuna güvenin. Kendiniz olun, ama o şeyi bulduğunuzda hepsini yapın. Hepsini içeri girin. Bilinmeyeni kucaklayın ve içeri girin.
Korkmuş muydun? Tutkunuzu takip etmek için korkuyu nasıl aşarsınız?
Modelleme için pazarlamadan ayrıldığımda kesinlikle korkmuştum çünkü hayatım boyunca doğru olduğunu düşündüğüm şeyi yapmıştım. Ailem üniversite eğitimim için para ödedi, bu yüzden aptalca olduğu için gergindim ve [sanatta] bir şeyler yapabileceğimi düşünecek kimdim? Başkalarının ne düşündüğü konusunda da endişeliydim ve endişeliydim. Pek çok insan saçma olduğumu düşündü. Oyunculuğa başladığımı ve parası olmayan bir kısa film çekmek için Ukrayna'ya gittiğimi hatırlıyorum. Altı aylık bir çocuğum vardı ve kocamın arkadaşı gibiydi, Kim olacağını sanıyor?Hollywood'da çalışacağını mı sanıyor? Ama aynı zamanda, sanırım aşk yüzünden hep devam ettim.
Sanırım tam orada olan içsel bir dürtü var. Ayrıca, tek başınıza hiçbir şey yapamayacağınızı düşünüyorum ve sevdiğiniz ve size inanan insanlarla kendi etrafınıza kurduğunuz destek sistemi paha biçilemez. Beni tanıyan, beni anlayan ve beni her zaman destekleyen biriyle evli olduğum için çok şanslıyım. Sanırım işlerin yolunda gitmediği dönemlerde büyümeye devam et - bunu neredeyse eğitim kampı olarak kullan. Yaratıcı bir işte olduğunuzda ve işiniz yoksa, bu zamanı bir sanatçı olarak büyümek için kullanın.
Yol boyunca yaptığınız hatalardan bazıları nelerdir ve onlardan nasıl öğrendiniz?
Oyunculuğa başladığımda, seçmelere katılmadan önce her zaman bir şeyler okuyacağımı hatırlıyorum ve şöyle düşünürdüm, Tamam, bunun kim olmasını istiyorlar? Ve kim olduğumdan gitgide uzaklaşarak o versiyon olmaya çalışacaktım. Sanırım bunu hayatta da iş gücünde yaptım. Ne olmam gerekiyor? Kim olacağım ben? İnsanlar ne arıyor? Sanırım daha büyük planda, başkalarının [benden] ne istediği veya beklediği konusunda endişeleniyor.
Örnek olarak ben bir oyuncuyum ama Connecticut'ta yaşıyorum. Los Angeles'ta hiç yaşamadım, bu yüzden işe gittiğimde, her zaman evdeyim ve kendimi bantlıyorum. Yanıldığımı düşündüğümde bile yoluma çıkan neredeyse her şeyi yaparım. Rolün bir Amerikan aksanı gerektirdiğini düşünmüyorsam [aksanımı değiştirmeyi] bırakacağım, muhtemelen birkaç yıl veya daha kısa bir süre önce bir seçim yaptım; Sadece aksanımı yapacağım.
Yani bu rol için Milyon Küçük Şey, seçmeler önüme geldiğinde, açıklama karısı vb. dedi ve bir Amerikan aksanı belirtti. Amerikan aksanı olması gerektiğini düşünmedim ve düşündüm ki, Bu iyi. Beğenmezlerse, beğenmezler. Ben de kendi işimi yaptım ve onlar hoşuna gitti. Hata kendime güvenmemek, yeterli olduğuma güvenmemek. Yavaş yavaş, benzersizliğinizin aslında sunabileceğiniz en iyi şey olduğunu öğreneceksiniz.
Geçmişe bakıp önceki kariyerlerinizi düşündüğünüzde pişmanlık duyuyor musunuz?
Hiç pişmanlık yok. Değişikliklerden geçtiğim için bile çok mutluyum çünkü bunların hepsi sizi daha zengin kılıyor, tüm farklı deneyimler ve tüm bu başarısızlıklar. Gerçekten istediğimi sandığım spor pazarlama işini alamamak - tüm bu hayal kırıklıkları ve başarısızlıklar aslında gidişatınızı bulmanıza yardımcı oluyor. Yani, hayır, kesinlikle pişmanlık yok.
Sizin gibi hayatlarında dallanıp bir değişiklik yapmak isteyen diğer kadınlar için ne gibi tavsiyeleriniz var?
Sadece bunun için gidin. Kulağa çok klişe geliyor ama kendinizi dinleyin, iç sesini dinleyin ve bilinmeyeni kucaklamak. Bu tavsiyeye bayılıyorum. Sadece bazen anlık olmak ve çok fazla düşünmemek. Bilinmeyeni kucaklayın ve doğru yerde olduğunuza inanın. Kendini doğru hissetmediği bir yerde olsan bile, bu bir amaca hizmet ediyor. Bence içten içe doğru zamanın bir şeyler yapmak olduğunu biliyoruz.
Sıradaki ne?
Bana göre oyunculuk bir iş gibi gelmiyor; bu gerçekten bir tutku ve sevdiğim ve öğrenmeye ve ondan büyümeye devam ettiğim bir şey. Her deneyim yenidir, dolayısıyla her iş yenidir - bir bakıma onun güzelliği de budur. Aynı şeyi yapmaya devam edersiniz, ancak her işte aynılık yoktur.
Büyük kariyer değişiklikleri yapan başarılı kadınlardan daha fazla ilham verici hikayeler için MyDomaine's İkinci hayat dijital ses dosyası.