Ekim 2018'de Almanya'nın en muhafazakar eyaleti Bavyera'da küçük bir grup eylemci eyalet hükümetine “Arıları Kurtarın” adlı bir dilekçe sundu. Dilekçede, 2030 yılına kadar Bavyera'daki tarım arazilerinin %30'unun organik standartları karşılaması, yeşil alanların %10'unun kır çiçeği çayırlarına dönüştürülmesi ve arazi ve akarsuların pestisit ve gübrelerden daha sıkı bir şekilde korunması çağrısında bulunuldu. Bavyera, çeşitli Alman endüstri liderlerinin yanı sıra herhangi bir Alman eyaletindeki en büyük tarım arazisi yüzölçümüne ev sahipliği yapmaktadır.
Muhafazakar hükümete şiddetle karşı çıktı ve tarım-sanayi kompleksinin temsilcileri çileden çıktı. Ama boşuna. Sadece dört ay sonra, dilekçe, eyalet seçmenlerinin yaklaşık beşte biri olan 1,75 milyon Bavyeralıdan destek aldı. Bundan beş ay sonra, Temmuz 2019'da, dilekçe, birkaç ay önce muhalefete liderlik eden aynı muhafazakar vali tarafından yasalaştırıldı. Ne oldu?
Çok basit bir şey: diyalog ve doğrudan demokrasinin gücü. Bavyera hükümeti ve parlamentosu dilekçenin taleplerini yasaya koymamış olsaydı, eyalet anayasası otomatik olarak bir referandumu tetikleyecekti. Bu bilgiyle ve anketlere göre Bavyeralıların yaklaşık %75'inin dilekçeyi desteklediği göz önüne alındığında, muhafazakar vali dilekçeyle savaşmak yerine dilekçeyi savunmayı seçti.
Bu küçük hikayenin temelinde, günümüzün toplu iklim eylemi hakkında temel bir anlayış var. Genel nüfusta sosyal ve çevresel zorluklar hakkındaki bilincin siyasi karar vericiler arasında olduğundan çok daha gelişmiş olduğu Almanya gibi ülkelerde, doğrudan demokrasi, egemen özel çıkar gruplarının etkisine karşı koymak için güçlü bir mekanizma olabilir. tarımsal sanayi kompleksi. İnsanlara toprağı bozmak, yer altı sularını kirletmek, çocuklarını ve kendilerini zehirlemek, gelecek nesillerin geçim kaynaklarını yok etmek isteyip istemediklerini sorarsanız, “Tabii ki hayır” cevabını verirler. Bunu kimse istemez. Ancak bugün toplu olarak yaptığımız şey tam olarak bu; yılda 700 milyar dolar ile 1 trilyon dolar arasında desteklediğimiz şeytarımsal sübvansiyonlarda. Ve hala bunu yapmamızın nedeni, büyük resmi gizleyen sis: tüm sistemi göremiyoruz. İnsanların tüm sistemi - bilgili bir demokratik diyalog yoluyla - gördüğü an, tıpkı Almanya'nın kırsal muhafazakar kalbi Bavyera'da tanık olduğumuz gibi, fikirlerin değiştiği andır.
Bavyera'daki dilekçe ve referandum süreci, doğrudan ve diyalojik demokrasinin gücünü gösteren tek örnek değil. Bu, yapım aşamasında olan dünya çapında bir harekettir. Diğer bazı ülkeler son zamanlarda vatandaş meclislerini kullanmaya başladı. Yurttaşlar meclisi, ulusal öneme sahip bir konuda görüşmek üzere bir devletin yurttaşlarından oluşan bir organdır. Bir yurttaş meclisinin üyeliği rastgele seçilir. Vatandaş meclisleri profesyonel kolaylaştırıcılar tarafından yönetilir ve çeşitli uzman gruplarından ve paydaşlardan gelen girdileri dikkate alır. Amaç, kilit zorlukları incelemek ve ardından parlamento tarafından veya referandumda tartışılan ve oylanan çözümler önermek.
Böylece yurttaşlar meclisi, karar alma mekanizmasını doğrudan sahiplenerek demokratik sürece olan güveni yeniden tesis etmeyi amaçlar. İrlanda bu yaklaşımı, kürtaj yasaları ve parlamentonun tatmin edici çözümler bulamadığı diğer konular üzerindeki tartışmaları ele almak için kullandı. Kanada , politikacıları seçmek için kullanılan sistemi kasıtlı olarak ve reform için kullandıo ülkelerde. Fransa şimdi iklim eylemi konusunda aynı yaklaşımı (vatandaşlar meclisi artı referandum) kullanıyor. Şimdi iklim konusunda ulusal vatandaş meclisleri kuran diğer ülkeler arasında İskoçya, İngiltere ve İspanya yer alıyor. Almanya ayrıca demokrasi konulu ilk yurttaşlar meclisini yeni tamamladı ve iklim konusunda ikincisini hazırlıyor. Almanya'daki ilk yurttaşlar meclisinin başlatıcılarından biri olan Claudine Nierth, yaşadıklarını şöyle anlatıyor: “Başta bunun nasıl olacağı konusunda biraz şüpheliydim. Ama işin içine girdikten sonra, meclisin neredeyse tüm üyelerinin ne kadar çaba sarf ettiğini görünce gerçekten duygulandım. Herkes büyük bir sorumluluk hissetti. Herkes duruma yetişmeye çalıştı.”
Tarım danışmanlığı şirketi Soil and More'un kurucusu Tobias Bandel'in sözleriyle özetlemek gerekirse : “Endüstriyel tarımdan rejeneratif tarıma geçiş zaten geliyor. Önümüzde ki seçim, büyük miktarlarda gereksiz ıstırabı beraberinde getirecek olan, önümüzdeki on yıllardaki feci değişiklikler yoluyla bize zorlanıp zorlanmayacağı veya bu adımı proaktif olarak şimdi atıp atamayacağımızdır.”
Yenileyici bir tarım ve ekonomiye geçişi hızlandırmak için şimdi bu seçimi proaktif olarak almamıza hangi mekanizma yardımcı olabilir? Demokrasiyi daha doğrudan , dağıtılmış ve diyalojik hale getirme mekanizması .
Ama durun, aşırı popülistlerin doğrudan demokrasiyi kötüye kullanmaları gibi gerçek bir tehlike yok mu? Donald Trump, Jair Bolsonaro, Viktor Orban, Boris Johnson, Narendra Modi'nin yükselişi – liste uzayıp gidiyor – popüler duygulara ve popülist çoğunluklara güvenemeyeceğimizin kanıtı değil mi? Bu araçlar, aşırı gruplar tarafından kolayca silaha dönüştürülebilir ve kötüye kullanılamaz mı? Brexit referandumu yapamayacağınızı kanıtlamıyor mu?AB üyeliği gibi son derece karmaşık soruları vatandaşlar tarafından basit bir evet-hayır oyu ile mi soruyorsunuz? Dahası, şimdiye kadar bu yüzyılın iklim ve sosyal adalet meydan okumalarını karşılayamayan Batı demokrasisinde derin bir kriz görmüyor muyuz? Sadece ekonomik terimlerle bile, Batı modeli, Çin'in son 40 yıldaki benzersiz ekonomik başarısının kanıtladığı gibi, Çin'in daha merkezi yönetişim modelinden giderek daha aşağı görünüyor. Yüz milyonlarca Çin vatandaşı yoksulluktan kurtulurken, ülke birçok yüksek teknoloji geliştirme alanında ABD'yi geride bıraktı. Belki, bazı uzmanlar, zamanımızın büyük zorluklarıyla etkili bir şekilde başa çıkmak için daha fazla değil, daha az demokratik karar vermeye ihtiyacımız olduğunu savunuyorlar .
Bunlar önemli endişelerdir. Üç noktaya değinmek için onlara tek tek değinmeme izin verin. Birincisi, evet, Trump ve Bolsonaro gibi politikacıların yükselişi, mevcut durumun rahatsız edici bir belirtisidir. Ancak bu, demokratik süreci daha doğrudan ve diyalojik yaklaşımlarla derinleştiremeyeceğimizi kanıtlıyor mu? Yukarıda bahsedilen aşırı sağcı güçlü adamların tamamı parlamento seçimleriyle iktidara geldi. Ancak hiç kimse bu gerçeği, bu ülkelerin parlamentolarının kapatılmasını önermek için kullanmıyor. O halde neden aynı olaylar demokratik sürecimizi derinleştirmememiz gerektiğini önermek için kullanılıyor? Gerçekten de bu olayların daha derin bir demokratik ve diyalojik sürecin eksikliğinden kaynaklandığı iddia edilebilir (örneğin, 2016'daki Brexit oylamasından önce doğru bilgi ve diyalog eksikliği).
İkincisi, parlamenter demokrasilere sahip birçok ülkede, demokratik olarak seçilmiş politikacılar, ortak iradeye aykırı politikalar uygulamaktadır. Örnekler, ABD'de (Amerikalı seçmenlerin %80-90'ının geçmiş kontrollerini desteklediği) ateşli silah işlemleri için geçmiş kontrolü gerektirmemekten, Almanya gibi ülkelerde (vatandaşların üçte ikisinden fazlasının olduğu) iklim değişikliği konusunda zayıf politikaların kabul edilmesine kadar uzanmaktadır. çok daha katı iklim değişikliği politikalarını tercih edin). Yine de bu çoğunlukların, gerçek politika oluşturma söz konusu olduğunda önemli değil. Bu model Brexit için bile geçerlidir: 2019'un sonlarında Birleşik Krallık ulusal seçimleri Boris Johnson'a "[Brexit]'i tamamlamak" için belirleyici bir çoğunluk verdiğinde, seçmenlerin gerçek çoğunluğu AB'de kalmayı destekledi (%53).Ancak Birleşik Krallık'taki eski çoğunluk oylu seçim sisteminin mekaniği, birkaç partideki “kalan” destekçilerin oylarını sulandırırken, Brexit destekçileri etkin bir şekilde tek bir parti etrafında örgütlendi. Bu örneklerin tümü aynı büyük kalıbı sergiliyor: vatandaşlardan çok lobicilerle vakit geçiren seçilmiş politikacılar, Büyük Bankalar, Büyük Teknoloji, Büyük İlaç, Büyük Tarım ve Büyük Petrol'ün çıkarlarını yansıtma eğiliminde olan politikalar benimsiyorlar.
Bu da beni üçüncü ve son noktama getiriyor. Neden sadece aşırı sağ popülizmde değil , son on yılda özellikle Amerika'da nefret, korku ve cehalette de böyle bir yükseliş gördük ? Cevap dört kelimeyle özetlenebilir: kara para ve gözetim kapitalizmi.
Kara para, yani kaynaklarını açıklamadan siyasi süreci etkileyen para, ABD Yüksek Mahkemesi'nin 2010'da aldığı dönüm noktası niteliğindeki bir kararla siyasette sınırsız miktarda kara para harcamasının önündeki engelleri kaldırmasından bu yana çoğaldı. Daha da önemlisi, gözetim kapitalizmi olarak bilinen sorundur . Harvard Business School'da profesör ve The Age of Surveillance Capitalism: The Fight for a Human Future at the New Frontier of Power kitabının yazarı Shoshana Zuboff tarafından ortaya atılan bir terimdir .. Zuboff, 2000'lerin başında Google'da başlayan, daha sonra Facebook tarafından kopyalanan ve şu anda dünya çapında neredeyse tüm büyük veri tabanlı teknoloji şirketleri tarafından kullanılan şeyin, kapitalizmin kendisinin derin bir mutasyonundan başka bir şey olmadığını anlatıyor. 19. ve 20. yüzyıl kapitalizminin kalbinde emek ve sermaye arasında bir çatışma görürken, bu 21. yüzyıl mutasyonunun kalbinde izleyenler ve izlenenler arasında bir çatışma görüyoruz.
Sadece gezegendeki en değerli şirketlere bakın ve kendinize onları tam olarak neyin listeye koyduğunu sorun. Gerçek müşteri ihtiyaçlarına hizmet etme kapasiteleri değil. Sayısız şirket bunu yapıyor. İnsan deneyimini (kullanıcılarının) veriye (şirket tarafından el konulan) dönüştürme ve bireysel ve toplu davranışı doğru bir şekilde tahmin etmek için bu verileri analitikle harmanlama - ve daha sonra bu hedefli tahminleri mikro kullanan müşterilere satma kapasiteleridir. -Hem bireysel hem de toplu olarak kullanıcı davranışını değiştirmeyi hedefleme. Dolayısıyla gerçek ürünler, müşterilerin cihazlarında gördükleri uygulamalar değildir. Gerçek ürün, büyük şirketlere (ticari reklam amacıyla) veya siyasi kampanyalara (Cambridge Analytica skandalında örneklendiği gibi) satılan toplu davranış değişikliğidir.
Gözetim kapitalizminin bazı özellikleriyle ilgileniyorsanız , Netflix belgeseli The Great Hack'i izleyin . Bir kurumsal strateji olarak başarılı bir şekilde çalışır; Facebook'un bir sonraki trilyon dolarlık şirket olması bekleniyor. Aynı zamanda, mikro hedefleme (kullanıcı katılımını en üst düzeye çıkarmak için) öfke, nefret ve korku duygularını harekete geçirmeye odaklandığından, kolektif düzeyde demokrasinin temellerini baltalarken insanları depresif ve mutsuz etme eğilimindedir.
Şekil 9, insan sistemlerinin bozulmaya tepki vermesinin temelde farklı iki yolunu göstermektedir. Biri, "X'i yeniden harika yapmak" için geriye dönmektir - " tekrar " ifadedeki en anlamlı kelimedir - yani kendimizi geçmişe , bir zamanlar olan bir zamana yönlendirmektir . Diğer tepki, ortaya çıkan geleceğe eğilmektir - henüz tezahür etmemiş bir şeyi hissetmeye doğru.
Şekil 9 şu iki tepkiyi göstermektedir: geri dönüş (üst yarı) ve ortaya çıkan geleceğe yaslanma (alt yarı). Geriye dönüş temel olarak zihnin, kalbin ve iradenin - yani cehalet , nefret ve korkunun - donma tepkisi ile işlerken, öne eğilme zihnin, kalbin ve iradenin açılmasıyla - başka bir deyişle, erişim yoluyla - işler. merak , şefkat ve cesaretin içsel halleri .
Kabul etmek gerekir ki, eğer bir aksamayla karşı karşıyaysanız, bu içsel durumlara dokunmak kolay değildir. Bu kapasitelere erişemiyorsanız, o zaman bozulma sizi yokluk alanına, yani cehalet , nefret ve korkunun artmasıyla beslenen bir döngüye atabilir (bkz. Şekil 9'un üst yarısı) .
Son birkaç yıldır devamsızlık olgusunda bu kadar artış görmemizin nedeni büyük veri iş modeline dayanıyor. Facebook gibi sosyal medya şirketleri, kullanıcı katılımını en üst düzeye çıkararak reklam gelirlerini en üst düzeye çıkarma eğilimindedir. Ve kullanıcı katılımının en üst düzeye çıkarılması, ağırlıklı olarak öfke , nefret ve korkunun harekete geçirilmesiyle sağlanır . İşte bu yüzden Mark Zuckerberg'in yakında trilyon dolarlık olacak şirketi, ekonomik anlamda insanları birbirine bağlamayı amaçlasa da , çoğunlukla insanları öfke , nefret ve korkuyu artırma eğiliminde olan algoritmalar aracılığıyla bölen bir iş modeli üzerinde çalışıyor .
Buradaki temel yapısal sorun, Zuboff'un epistemik eşitsizlik dediği şeydir.. Büyük veri şirketleri, Zuboff'un sözleriyle "tek yönlü bir ayna" gibi çalışan bilgi mimarilerini kullanır. Kullanıcı olarak siz, toplanan gerçek verinin yalnızca küçük bir bölümünü görürsünüz, aynanın diğer tarafındaki büyük veri şirketleri ise sizinle ve davranışınızla ilgili her şeyi görür ve ardından bu bilgiyi kullanan üçüncü taraflara satar. Davranışınızı değiştirmek için. İzleyiciler ve izlenenler arasındaki epistemik eşitsizlik, bugün yeni kapitalizmin kalbinde yer alıyor. İşe yarıyor çünkü bu konulara kamusal söylemde hiç katılmadık. Bu konularda bir halk diyaloğu ve ardından bir referandum yapsaydık, büyük veri şirketlerinin mega gücü neredeyse anında çökerdi. O zaman vatandaşlar, tüm topluluğun hizmetinde ne kadar büyük verinin olabileceğini birlikte şekillendirmede gerçek bir sese sahip olacaklardı..
Özetle: İlk bölümde, bizi hızla yıllık negatif emisyon senaryosuna (yani küresel ısınmayı tersine çevirmeye) götüren en büyük kaldıraç noktalarının toprak ve yenilenebilir tarım olduğunu öne sürdüm. Fakat böyle bir geçiş nasıl işleyebilir? Yukarıda tartışıldığı gibi, demokratik altyapılarımızı daha diyalojik, dağıtılmış ve doğrudan hale getirmek için yükselterek.
Bu sütunun üçüncü kısmı, demokratik altyapıların bu yükseltmesinin, ekonomik altyapıların ve öğrenme altyapılarının yükseltilmesine nasıl dahil edilmesi gerektiğini tartışacaktır (şekil 10).
Altyapılardaki bu üç tür yenilik (şekil 10'da tasvir edilmiştir) bir araya geldiğinde, kara paranın ve gözetim kapitalizminin günümüz toplumu üzerindeki artan toksik etkisine etkili bir şekilde yanıt verebilir ve bunları dönüştürebilir. Nasıl? Bölüm III'ün konusu budur.
Bölüm I'e geri dönün
Okumaya devam edin Bölüm III
Meslektaşlarım Zoë Ackerman, Sarina Bouwhuis ve Rachel Hentsch'e taslağa yorum yaptıkları ve taslağı düzenledikleri için ve Kelvy Bird'e bu sütun için başlık görüntüsünü (şekil 5) yarattığı için teşekkür etmek istiyorum !
En son IPCC raporunda “geri dönüşü olmayan” iklim etkilerinden ve “insan ıstırabı atlası”ndan – özellikle son derece savunmasız ülkeler için – bahsederken, hiç kimse sizi cenin pozisyonuna girmek istediğiniz için suçlayamaz. Ama mesele şu ki - kolektif korkumuz, öfkemiz ve felçimiz bu iklim krizi canavarını tersine çevirmeyecek.
1970'lerin ikinci feminizm dalgası bir nesil Cadılar üretti ve ben de onların arasındaydım. Starhawk'ın The Spiral Dance adlı kitabı beni yeni gelişen topluluk ve Cadıların Geri Kazanma adlı geleneğine yönlendirdi.
BodyMind bağlantısı için popo silme. Günaydın oğlum.
ESPN'in Golden State Warriors'ın ilk tur playoff serisinin yayınları reklama kesildiğinde komik bir şey olacaktı. Disney yayını, atletik başarıların görüntüleri büyük bahisler, büyük arabalar ve büyük bira reklamlarına dönüştüğü için, tekrar tekrar, saçma sapan bir frekansla, Thin Lizzy'nin The Boys Are Back in Town'ını oynayacaktı.
İşlenecek çok fazla düşünce ve yapılacak çok iş, bu yüzden uzun bir duygusal hikayeyi kısa tutmak: pasaportlu sırt çantam, tüm para ve kartlarla dolu çantam, bazı kişisel eşyalarım vb. 12 Mayıs 2022'de İspanya'nın Barselona kentinden çalındı. Dağınık değil mi? Avrupa'yı yalnız seyahat etme hayali dağınıktı ve darmadağın oldu.
DFK Düello Güncellemesi — 21 Mayıs 2022 Gaia'nın huzuru sizi rahatlatsın! DeFi Kingdoms Geliştirme Güncellemesinin başka bir sayısında, geliştirici ekibin bu hafta yaşadığı zorlukların hikayelerini sunuyoruz! DFK Düellosu pazarda (tam anlamıyla) köşede ve yakında oyuncular krallıkta yeni bir yüzle, oyun ustasıyla konuşabilecek ve en iyi kahramanlarını Düellolara gönderebilecekler! Düellolar 1, 3 veya 9 Kahramanlık gruplar halinde ve her seviye için farklı ödül seviyelerinde yapılabilir. Maçları kazandıkça puanınız artacak ve her zamankinden daha zorlu rakiplerle karşı karşıya geleceksiniz.