Geçen yüzyılda, sınai mülkiyet alanında herhangi bir uluslararası sözleşmenin varlığından önce, dünyanın çeşitli ülkelerinde kanunlarının çokluğu nedeniyle sınai mülkiyet hakları için koruma bulmak zordu. Bir ülkede bir yayının diğer ülkelerdeki buluşun yeniliğini yok etmesini önlemek için tüm ülkelerde yaklaşık olarak aynı anda patent başvurularının yapılması gerekiyordu. Bu pratik sorunlar, bu tür zorlukların üstesinden gelmek için güçlü bir istek yarattı.
Geçen yüzyılın ikinci yarısında, dünya çapında ek bir teknoloji akışının genişlemesi ve uluslararası ticaretin artması, sınai mülkiyet kanunlarının uyumunu sağlamıştır. Avusturya-Macaristan İmparatorluğu Hükümeti, diğer ülkeleri 1873’te Viyana’da düzenlenen dünya çapında bir icat sergisine katılmaya davet etti. Pek çok yabancı ziyaretçinin, sergilenen buluşlara sunulan yetersiz yasal koruma nedeniyle buluşlarını sergilemeye istekli olmaması nedeniyle katılım engellendi. Bu iki gelişmeye yol açtı. Belirli bir Avusturya yasası, buluşları, ticari markaları ve endüstriyel tasarımları için sergiye katılan tüm yabancılara anlık koruma sağladı. Viyana Patent Reformu Kongresi aynı yıl toplandı. Etkili ve yararlı bir patent sisteminin dayandırılması gereken çok sayıda ilkeyi detaylandırdı ve hükümetleri, patent koruması konusunda mümkün olan en kısa sürede uluslararası bir anlayış geliştirmeye çağırdı.
Viyana Kongresi’nin devamı olarak, 1878’de Paris’te Uluslararası Sınai Mülkiyet Kongresi toplandı. Fransa’da sınai mülkiyetin korunması için uluslararası bir birlik öneren son bir taslak hazırlandı. Taslak, Fransız Hükümeti tarafından, Paris’teki 1880 Uluslararası Konferansı’na katılma daveti ile bir dizi başka ülkeye gönderildi. Bu Konferans, özünde bugün Paris Sözleşmesinin temel özelliklerini oluşturan temel hükümleri içeren bir sözleşme taslağını kabul etti.
1883’te Paris’te bir Diplomatik Konferans düzenlendi ve Sınai Mülkiyetin Korunmasına İlişkin Paris Sözleşmesinin imzalanmasıyla son onaylandı. Paris Sözleşmesi 11 Devlet tarafından imzalandı. 7 Temmuz 1884’te yürürlüğe girdi. Ancak 20. yüzyılın ilk çeyreğinde ve ardından esas olarak 2. Dünya Savaşından sonra Paris Sözleşmesi üyeliğini daha belirgin bir şekilde artırdı. Paris Sözleşmesi 1883’te imzalandıktan sonra zaman zaman revize edilmiştir.