Anne Truitt Kimdir ?
Anne Truitt Kimdir ?
AMERİKALI HEYKELTIRAŞ VE RESSAM
Doğum: 16 Mart 1921 – Baltimore, Maryland
Ölüm: 23 Aralık 2004 – Washington, DC
Anne Truitt’in Biyografisi
Anne Dean, Baltimore’da doğdu, Anne Truitt, Maryland kıyılarındaki sahil kasabası Easton’da büyüdü. Mutlu, neşeli bir çocukken, Truitt ve iki küçük ikiz kız kardeşi, annesinin özdeyişiyle varlıklı bir evde gelişti: “Çocuklar lahana gibi yetiştirilmelidir – bol güneş ve alanla ve bırakın büyümek bir yana.” Yerel sokaklarda bir merak ve keşif duygusuyla dolaşan Truitt daha sonra hatırladı, “[A]ve küçük Easton kasabasında böyleydi… kısa bacaklar kasabanın boyutlarını kuşatabildim.”
Truitt, ailesinin beşinci sınıfa kadar keşfetmediği yakın görüşlü bir görüşle mücadele etti ve zayıf görüşünün dünyayı kendine özgü görme biçimini şekillendirdiğini hissetti, “Işık ve renkten oluşan bir dünyada yaşadım. görmediğim ama sezmek zorunda kaldığım şekil…” Bir yetişkin olarak, bu deneyimleri renk konusundaki son derece hassas farkındalığıyla ilişkilendirerek, “[B]çünkü göremiyordum, ben belki de alışılmadık bir keskinliğe sahip olmak için kinestetik duygumu geliştirmek zorunda kaldım.”
Okulda ona sanat öğretilmedi, hatırlayarak, “Çocukluğumda hatırlayabildiğim tek sanat Pazar okulundaydı, burada bize İsa’nın bu korkunç resimlerini verdiler ve… bize pastel boya verildi ve doldurmamız söylendi. taslak.” Nancy Teyze’nin çiftliğine yaptığı ziyaretler daha aydınlatıcıydı; burada sabun, konserve şeftali ve sütü ayırmaya yardım ediyordu, kendi deyimiyle “ellerimi nasıl kullanacağımı” öğreniyordu.
Truitt 12 yaşına geldiğinde, Büyük Buhran ailenin gelirini tüketti ve anne ve babasının sağlığı azaldı. Babası alkolizm ve depresyonla boğuşuyordu ve Truitt’in çok yakın olduğu annesine o zamanlar nevrasteni adı verilen, yorgunluk ve kaygıyla tanımlanan bir hastalık teşhisi kondu. Sonuç olarak, Anne sık sık kendisi ve küçük kız kardeşleri için savaşmak zorunda kaldı.
İki yıl sonra aile, babasının alkolizm nedeniyle tedavi gördüğü Asheville, Kuzey Carolina’ya taşındı, ancak Doğu kıyısı o olgunlaştıkça Truitt ile kaldı. Bir yetişkin olarak çocukluk evine döndüğünde Truitt, geçmişin anılarını şimdiki deneyimleriyle uzlaştıramadığını fark etti ve şöyle yazdı: “Geri dönüyorum ama geri dönemem. Zaman her şeyi benden uzaklaştırdı. Sanki ölmüşüm gibi. Geri dönülmez bir şekilde kendi zihnime saplandım ve orada her şeyi ağırlıkta, çizgilerde ve renklerde belirgin bir şekilde bana ait buluyorum.”
17 yaşında, Truitt psikoloji okumak için Bryn Mawr Koleji’ne girdi ve bir lisans derecesi aldı. Okurken, neredeyse öldüğü büyük bir apandisit vakası ile geldi. O sırada doktorları ona yanlış bir şekilde kısır olarak teşhis koymuş, daha sonra bunu genç bir kadın olarak sanat kariyerine odaklanmasının bir nedeni olarak göstermişti, üç çocuğu olacağının farkında değildi. Birkaç yıl sonra, Truitt 20’li yaşlarındayken annesi beyin tümöründen öldü. Olgun bir yetişkin olarak Truitt, bu acı verici yaşam deneyimlerini “sanatın içinden büyüdüğü zemin” olarak tanımladı ve onları derinden tefekküre dayalı sanat eserlerine yerleştirdi.
1943’te ego gücü konusunu araştıran bir tezle mezun olan Truitt, Yale Üniversitesi’ndeki psikoloji doktora programına katılma teklifini reddetti ve bunun yerine ihtiyacı olan insanlara yardım etmek için uygulamalı roller üstlenmeyi seçti. İkinci Dünya Savaşı boyunca Truitt, Boston’daki Massachusetts General Hospital’da gündüzleri psikiyatri laboratuvarında araştırma görevlisi olarak, geceleri ise koğuşlarda Kızılhaç hemşiresinin yardımcısı olarak, yaralı, travmatize olmuş askerlere hizmet etti. “Psikiyatri laboratuvarında gündüzleri savaş yorgunu hastalarla uğraştığımız ve geceleri ellerimin altında hastaları kıvrandırdığım o savaş yıllarında acıdan kıvranıyordum…” diye yazmıştı.
Karşılaştığı zorluklardan bir kaçış olarak, Truitt kendini edebiyat ve şiire kaptırdı, DH Lawrence, Henry James, TS Elliot, Dylan Thomas, James Joyce ve Virginia Woolf’u okudu ve kendi şiirlerini ve kısa öykülerini yazmaya başladı. Truitt’in itiraf ettiği gibi, sanata yönelik manyetik çekim daha da güçlendi, “Doğal sempatimin normalden çok sıra dışı insanlarla olduğunu görmeye başlamıştım.” Truitt, psikiyatrik çalışmalarını 24 yaşında bıraktı ve bir sanatçı olmaya güçlü bir şekilde mecbur kaldı.
1947’de Anne, gazeteci James Truitt ile evlendi ve çift sonunda Washington’a taşındı ve burada CIA yetkilisi Cord Meyer ve eşi ressam Mary Pinchot Meyer de dahil olmak üzere hükümet yetkilileri ve gazetecilerden oluşan seçkin bir sosyal çevrenin parçası oldular. Truitt daha sonra bir stüdyo paylaştı. Ancak Truitt, kendini gizlilik içinde gizlenmiş bir toplumdan biraz uzak ve dışlanmış hissetti ve şöyle dedi: “O dünyada yüzüyordum… Neler olduğuna dikkat etmedim…çoğu gizliydi. İnsanlar gizliydi. “
Bu sırada Truitt, Washington’daki Çağdaş Sanat Enstitüsü’nde Alexander Giampetro tarafından verilen bir heykel kursu da dahil olmak üzere sanat derslerine katılmaya başladı. Kocası Washington Post gazetesinin başkan yardımcısı olduğunda , Truitt sanatla giderek daha fazla ilgilenmeye başladı ve yıllar içinde Marcel Duchamp , Clement Greenberg , Isamu Noguchi , Hans Richter ve Dylan Thomas gibi konukları Georgetown’daki evlerinde ağırladı. Truitt’in 1950’lerde ve 1960’ların başında üç çocuğu oldu ve ailesini yetiştirirken sanat yapmaya devam etti.
1961’de Truitt’in Mary Meyer ile New York’u ziyaret etmesi ve Solomon R. Guggenheim Müzesi’ndeki Amerikan Soyut Dışavurumcuları ve İmgecileri sergisinde New York’un soyut sanatıyla ilk kez yüz yüze karşılaşması bir dönüm noktası oldu . Başta Ad Reinhardt’ın Color Field tabloları ve Barnett Newman’ın ünlü “zip” tuvalleri olmak üzere karşılaştığı işlerin ölçeğine ve rengine tamamen kendini kaptırmış ve “Eserler sanat yapma konusundaki tüm düşüncemi tersine çevirmiştir.” “New York’ta o gece o kadar heyecanlıydım ki neredeyse hiç uyumadım. Seçtiğim her şeyi yapma özgürlüğüne sahip olduğumu da gördüm.”
Aynı yıl, kariyerini tanımlayacak tarzda heykeller yapmaya, çitlere ve mezar taşlarına benzeyen basitleştirilmiş ahşap heykeller üretmeye başladı. Çalışma soyut olmasına rağmen, aynı zamanda Truitt’in manzaralara ve aileye eğik bağlantılar yoluyla yaşam deneyimlerine referanslarla doluydu, “[T] çocukluğumun tüm manzarası iç gözüme doldu: düz beyaz fıçı tahtası çitler ve evler , ahırlar, düz tarlalardaki yalnız ağaçlar, hepsi Easton çevresindeki geniş, dolambaçlı gelgit sularında kurulu.” Yaptığı iş yavaş yavaş, yoğun, dikkatlice uygulanmış boya katmanlarıyla, renk ve tonda ince değişimlerle katmanlı dikey ahşap sütunlara ve kulelere doğru kaydı.
Bu süre zarfında Truitt’in arkadaşı, Washington Renk Okulu ressamı Kenneth Noland , sanat eleştirmeni Clement Greenberg’i yeni eserini görmesi için davet etti. Greenberg o kadar etkilenmişti ki, Truitt’i 1963’te 57. Sokak Galerisi’nde ilk kişisel sergisini veren arkadaşı Andre Emmerich’e tavsiye etti., Truitt çalışmalarını her zaman bu tür fikirlerin çeperinde var olarak gördü ve şöyle dedi: “Kendi duyduğuma göre, kendime Minimalist denilmesine asla izin vermedim. [İşim] tamamen referans niteliğinde. Tüm hayatım boyunca mümkün olan en basit biçimde maksimum anlamı elde etmek için mücadele ettim.”
Truitt ailesi, James’in çalışmalarını takip etmek için 1964’te Japonya’ya taşındı ve üç yıl kaldı. Anne daha sonra Japonya’da kendini asla evinde hissetmediğini itiraf etti ve heykel yapmaya devam etmesine rağmen daha sonra orada yaşarken yaptığı işlerin çoğunu yok etti. Aile Washington’a döndü, ancak 1969’da James ve Anne boşandı ve Anne’yi üç çocuğunu yalnız büyütmek için bıraktı. Truitt, sanat yapmakla aile hayatını dengelemek için verdiği mücadeleyi ikili bir hayat yaşamak olarak tanımladı ve şöyle dedi: hayat.”
Tarih, edebiyat ve felsefeye olan ilgilerini derslerine kattığı ve son derece popüler bir profesör haline geldiği Maryland Üniversitesi’nde ders vererek kendini destekleyerek Washington’da kalmayı seçti ve sonraki 21 yıl boyunca öğretmeye devam etti.
Truitt’in sanatsal kariyeri, 1970’lerde resim yapmaya ve kağıt üzerinde çalışmaya başladıkça gelişmeye devam etti ve büyük Amerikan müzelerinde birkaç retrospektifte doruğa ulaştı. Bu aşamada, ressam Kenneth Noland ve Morris Louis ile birlikte Washington Renk Okulu’nda merkezi bir figür olarak ortaya çıktı. Truitt, bu süre zarfında bir sanatçı ve bir anne olarak deneyimlerini bir günlükte kaydetmeye başladı, psikolojiye olan ilgisini sanat pratiği hakkındaki düşünceleriyle birleştirdi ve daha sonra bu düşünceleri Daybook olarak yayınladı.Başarısının ardından aynı on yıl içinde iki cilt daha çıkardı. Annelik ve sanat kariyeri arasında hokkabazlık yapmakla ilgili bir röportajda, “Bu son derece zor ve fedakarlık yapmanız gerekiyor… Her şeye sahip olamazsınız. Yapamazsınız. Bir bakıma, sahip olamazsınız. bir kişilik ya da herhangi bir şey çünkü her şey işinize girmek zorunda.”
1980’lerde Truitt, Saragota Springs, New York’ta ünlü bir sanatçı kolonisi olan Yaddo ile bir bağlantı geliştirdi ve daha sonra 1984’te fotoğrafçı John Gossage ile arkadaş olduğu oyunculuk yönetmeni oldu.
Truitt, 2004 yılında Washington’da 83 yaşında öldü. Hayatının sonlarına doğru yaşadığı yeri düşünerek şöyle yazdı: “Washington’da ışık harika. Burada ömür boyu arkadaşlarım var. Enlem ve boylam. Tarihinde doğdum.” 2009 yılında Washington’daki Hirshhorn Müzesi ve Heykel Bahçesi tarafından ölümünden sonra onurlandırıldı ve mülkü New York’taki Matthew Marks Galerisi tarafından temsil ediliyor.
Anne Truitt, rezonanslı, titreşen renk ilişkileriyle aşılanmış geometrik sanatlar yapan, ağırlıklı olarak erkek merkezli bir sanatçı grubuyla birlikte Washington Renk Okulu’nun önde gelen isimlerinden biri olarak tanınmaktadır. Truitt ayrıca Clement Greenberg tarafından takip eden yıllarda Sol LeWitt , Donald Judd ve Dan Flavin tarafından uygulandığı şekliyle New York’ta ortaya çıkan Minimalist tarzın öncüsü olarak desteklendi . Greenberg, “Minimal Art’ı başlatan veya öngören bir sanatçı varsa, o da odur” dedi.
Washington Renk Okulu ve Minimalizm ile olan bu bağlantılara rağmen, çalışmaları, sanatlarına duygusal deneyimleri de yerleştiren Soyut Dışavurumcularla daha derin bir bağlantıya sahipti. Truitt açıkladı, “Sanırım… Minimalist olan sanatçılar işimin görünümünden kaçtılar, ancak asıl noktayı gözden kaçırdılar – bu nokta, disiplinin formdaki ağırlığı ile duygunun yoğunluğu arasındaki hassas dayanak noktasıydı. renkte.” Çalışmalarının insan vücudunun fiziksel ve algısal özellikleriyle daha derin bağlantısı, sonraki on yıllar boyunca çok çeşitli tarzlarda çalışan ve Minimalist formlara daha fazla beyin içeriği yatırmaya niyetli olan yeni nesil Post-minimalist sanatçılar üzerinde oldukça etkiliydi. şiirsel, entelektüel olarak meşgul heykelleri dahilRoni Horn , Felix Gonzalez Torres’in güçlü, sosyal açıdan bilinçli enstalasyonları ve Rachel Whiteread’in samimi ve anıtsal gündelik nesnelerden oluşan heykelsi kalıpları.