Atlantik Savaşı
Atlantik Savaşı, tarihteki "en uzun, en büyük ve en karmaşık" deniz savaşı olarak bilinir.[1] Mücadele, Avrupa Savaşı başladıktan hemen sonra, sözde " Phoney Savaşı " sırasında başladı ve Mayıs 1945'teki Alman teslimine kadar beş yıldan fazla sürdü. Durum, sürekli olarak değişti, bir taraf ya da diğeri avantaj kazandı, çünkü katılan ülkeler savaşta taraflara teslim oldu, katıldı ve hatta değişti ve her iki taraf tarafından yeni silahlar, taktikler, karşı önlemler ve ekipman geliştirdi. Müttefikler yavaş yavaş üstünlük elde ettiler, 1942'nin sonlarına doğru Alman yüzey akıncılarının üstesinden geldiler ve U-tekneleri 1943'ün ortalarına kadar yendiler, ancak U-teknelerden kaynaklanan kayıplar savaşın sonuna kadar devam etti.
|Atlantik Savaşı|
Bir İngiliz destroyerinde askerler gözcülük yapıyor Ekim 1941
|Taraflar|


ABD|
Brezilya
Norveç


Nazi Almanyası|
İtalya
|Komutanlar ve liderler|


Dudley Pound|
Martin Dunbar Nasmith
Percy Noble
Max Horton
John Slessor
Leonard W. Murray
Royal E. Ingersoll
Jonas H. Ingram


Erich Raeder|
Karl Dönitz
H.G. von Friedeburg
Martin Harlinghausen
Günther Lütjens †
Robert Gysae
Angelo Parona
Romolo Polacchini
|Kayıplar|


36.200 Denizci öldü 36.000 Tüccar denizci öldü 3.500 Ticaret ve Yük gemisi battı 174 Savaş gemisi battı741 adet RAF Kıyı komutanlığına bağlı uçak düştü yada kayboldu


Nazi Almanyası 30.000 U-Boat Mürettebatı öldü yada kayboldu 783 U-Boat kaybedildi 47 Savaş gemisi battıİtalya 500 denizci öldü 17 Denizaltı kaybedildi
5 Mart 1941'de Deniz Kuvvetleri Komutanlığı'nın ilk Amirali AV Alexander, Parlamento'dan geçen yaz Fransa Savaşı'na kıyasla "Atlantik Savaşı için çok daha fazla gemi ve çok sayıda erkek" istedi.[2] Kabine'nin "Atlantik Komitesi Savaşı" nın ilk toplantısı 19 Mart'ta yapıldı.[3] Churchill, İskender'in konuşmasından kısa bir süre önce "Atlantik Savaşı" ifadesini icat ettiğini iddia etti.
Arka planDüzenle
Birinci Dünya Savaşı'nda Almanya tarafından sınırsız denizaltı savaşının kullanılmasının ardından, ülkeler denizaltıları sınırlandırmaya hatta ortadan kaldırmaya çalıştı.Ancak bu çaba başarısız oldu. Bunun yerine, Londra Deniz Antlaşması denizaltıların " kruvazör kurallarına " uymalarını gerektiriyordu, bu da onların yüzeye çıkmasını, arama yapmasını ve gemi mürettebatlarını "güvenlik yerine" yerleştirmelerini (belirli koşullar dışında cankurtaranların hak kazanmadığı) onları batırmadan önce, söz konusu gemi "durmayı sürekli reddetti ... veya ziyaret veya arama için aktif direnç" göstermediği sürece batırılmayacaktı.[4]
1939-1943Düzenle
1939'da Kriegsmarine, birleşik İngiliz Kraliyet Donanması ve Fransız Donanmasına ( Marine Nationale ) karşı denizin kontrolü için meydan okuma gücünden yoksundu. Bunun yerine, Alman deniz stratejisi sermaye gemileri, silahlı tüccar kruvazörleri, denizaltılar ve uçaklar kullanarak ticaret baskınlarına dayanıyordu. Savaş ilan edildiğinde, mevcut U-botlarının çoğu ve Ağustos ayında Atlantik'e ayrılan " cep savaş gemileri " ( Panzerschiffe ) Deutschland ve Admiral Graf Spee dahil olmak üzere birçok Alman savaş gemisi zaten denizdeydi. Bu gemiler hemen İngiliz ve Fransız gemilerine saldırdı. U-30 okyanus gemisi SS Athenia, savaş ilanından sonraki birkaç saat içinde - yolcu gemilerinin batırılmaması kurallarına uyulmuyarak batırıldı . Atlantik Savaşı'nın çoğuna hakim olacak olan U-boat filosu savaşın başlangıcında küçüktü; sadece 57 U-boat vardı mevcut U-botları, küçük ve kısa menzilli Tip II'di ve öncelikle İngiliz kıyı sularındaki mayıncılık ve operasyonlar için kullanıldılar.
Savaşın patlak vermesiyle, İngiliz ve Fransızlar hemen Almanya'nın ablukasına başladılar, ancak bunun Alman endüstrisi üzerinde çok az etkisi oldu. Kraliyet Donanması, ticaretin korunması için İngiliz Adalarından yavaş yavaş genişleyen ve sonunda Panama, Bombay ve Singapur'a kadar ulaşan bir konvoy sistemini hızla hayata geçirdi Konvoylar, Kraliyet Donanması'nın eskortluğunda yola çıkıyordu Her konvoy 30 ile 70 arasında çoğunlukla silahsız ticari gemiden oluşuyordu.
Bazı İngiliz deniz kuvvetleri yetkilileri, özellikle Amirallik Birinci Lord Winston Churchill daha 'saldırgan' bir strateji aradı. Kraliyet Donanması, Batı Yaklaşımlarında nakliye şeritlerinde devriye gezmek ve Alman U-botlarını avlamak için uçak gemilerine dayanan denizaltı karşıtı av grupları oluşturdu. Bu strateji derinden kusurluydu, çünkü küçük silueti olan bir U-botunun her zaman yüzey savaş gemilerini tespit etmesi ve görülmeden çok önce suya batması muhtemeldi. Taşıyıcı uçak çok az yardımcı oldu; denizaltıları yüzeyde tespit edebilseler de, savaşın bu aşamasında onlara saldırmak için yeterli silahları yoktu ve bir uçak tarafından bulunan herhangi bir denizaltı, yüzey savaş gemilerinin geldiği zamana kadar gitmişti. Av grubu stratejisi birkaç gün içinde bir felaketle sonuçlandı. 14 Eylül 1939'da İngiltere'nin en modern taşıyıcısı HMS Ark Royal, U-39 tarafından atılan üç torpido erken patladığında batırılmaktan kurtuldu U-39, eşlik eden muhripler tarafından yüzeye çıkmaya ve dağılmaya zorlandı ve savaşın ilk U-tekne kaybı oldu. Başka bir taşıyıcı, HMS Courageous, üç gün sonra U-29 tarafından batırıldı.
Almanya düşmanlarına karşı Kurt sürüsü taktiğini kullandı. Taktik şöyle işliyordu denizaltılar gruplar halinde dolaşacak bir konvoy veya savaş gemisi ile karşılaştıklarında diğer denizaltılara telsiz ile haber verilecekti ancak bu telsiz mesajı düşmanın mesajı çözmemesi ve amaçlarını anlamaları için şifreli Enigma makinesi ile gönderilecektir. Mesajı alan diğer denizaltılar bölgeye gönderildiğinde konvoyun etrafı çevrilecek dört bir yandan konvoya saldırılacaktır. Almanlar bu taktiği I Dünya Savaşı'nın sonlarına doğru uygulamışlar ama istedikleri başarıyı elde edememişlerdir. Versay Antlaşması ile Almanya'nın denizaltı üretmesi yasaklandı Hitler iktidara gelip Versay Antlaşması'nı tanımadığını açıklayınca Almanya 1935 ten itibaren tekrar denizaltı üretmeye başladı 30'lu yıllarda Almanya'nın 50 ile 60 tane denizaltı ya sahipti 1 Eylül 1939'da Almanya Polonya'ya saldırınca İngiltere ve Fransa Almanya'ya savaş ilan etti İngiltere 3 Eylül'de Almanya'ya saat 10.00 da savaş ilan etti Yaklaşık 5 saat sonra bir Alman Denizaltısı İngiltere'ye Doğru yol almakta olan bir yolcu gemisini batırdı. Böylece denizlerde Savaş başladı o dönem İngiltere dünyanın en güçlü donanmasına sahiptir Almanya'nın ise sadece 7 savaş gemisi bulunmaktadır Bu yüzden denizlerde Hakimiyet İngiltere kontrolündeydi Almanya hem denizlere hükmetmek hem de İngiliz donanmasının yok etmek diyordu.
İlk kurt sürüsü saldırısı Ekim 1939 da yapıldı 6 U-boat Karayiplerde bir İngiliz ticaret konvoyuna saldırmış ve 4 gemi batırmıştı konvoya eşlik eden savaş gemileri bir denizaltı batırdı. Almanya 10 Mayıs'ta başlattığı saldırı ile Fransa Belçika Hollanda teslim olmuştu geriye İngiltere kalmıştı Hitler Aslında İngiltere işgal etmek istemiyordu onun yerine Rus topraklarını işgal etmek istiyordu bunun için İngiltere'yi Barış'a zorlamak istiyordu Haziran 1940'tan itibaren hem havadan İngiltere şehirlerine saldırı hem de denizlerde İngiliz konvoylarına denizaltı saldırıları yapılmaya başlandı. İlk saldırılar Ekim 1939 ile Nisan 1940 arası yapıldı bu saldırılarda 7 gemi batırıldı 3 denizaltı kaybedildi U-40 (kayıp), U-42 (kayıp), U-45 (kayıp). Almanya Fransa ve Norveçi işgal etmişti burada denizaltılar için üsler kuruldu. 8 Mayıs ve 21 Haziran arası 23 U-Boat'tan oluşan Batı Kurt sürüsü 10 konvoya saldırıp 191 tonluk 33 gemi batırıp 33 tonluk 4 gemiye hasar verdi. 21 Eylül 1940 da ilk ciddi kurt sürüsü saldırısı oldu 4 Alman denizaltısı 42 gemilik bir konvoya saldırmış ve 11 gemiyi batırmıştı. 1 aralıkta ise yedi Alman 3 italyan denizaltısı başka bir konvoya saldırmış ve 10 gemi batırmıştı. Mart 1941 den itibaren İngilizler konvoylara eşlik eden savaş gemisi sayısını arttırdı bu kısmen etkili oldu konvoylara saldıran bazı Alman denizaltıları batırıldı. Ancak Alman denizaltıları hala İngiliz gemilerine ciddi kayıplar verdiriyordu Nisan 1940 da bir Konvoya yapılan saldırıda 10 gemi batırılmıştı. Ekim 1941 de 56 gemi batırılmıştı. Ancak 1942 de U boat kayıpları artmaya başladı ilk altı ayda 21 U boat batırıldı. Mart 1942'de Almanlar, Anglo-Amerikan iletişiminin kodu olan Naval Cipher 3'ü kırdı. Mart 1942'den Haziran 1943'e kadar Amirallik mesajlarının yüzde sekseni Almanlar tarafından okundu. Müttefik ticaret gemilerinin batması önemli ölçüde arttı. 1943 ilkbaharında denizlerdeki savaş şiddetlendi Almanlar 82 gemi batırırken 12 denizaltı kaybetti. Nisan ayında U boat kayıpları artmaya başladı batırılan 39 gemiye karşılık 15 U boat kaybedildi. Mayıs da 16 savaş gemisinin eşlik ettiği 43 gemilik bir konvoya saldıran Alman denizaltıları 13 gemi batırdılar ise kendileri de 6 U boat kaybetti. Mayıs ayında kaybedilen 58 gemiye karşılık 43 U boat batırıldı bu Alman denizciler için kara Mayıs olarak bilinir.[5] Haziran ayında da Alman denizaltıları ağır kayıplar vermeye devam etti sadece 3 Haziran 1943 de 4 Alman denizaltısı U-105 , U-202 , U-462 ve U-521 kaybedildi. 24 Haziranda da Alman denizaltıları U-119 , U-194 , U-200 ve U-449 , düşman saldırıları karşısında kaybedildi. Artan kayıplar mürettebatı tedirgin etti bazıları göreve çıkmaya reddederek isyan etti. Nitekim 26 Haziran da Nazi işgali altındaki Norveç'te bulunan altı farklı denizaltıdan 200'den fazla Alman Donanması mürettebatı isyan etti. Denizciler Müttefik gemilerinin bulunduğu denize açılma emirlerine uymayı reddettiler. İsyancılar tutuklandı ve Oslo'daki Akershus Hapishanesine konuldu[6] Almanya artık denizlerdeki üstünlüğünü kaybetmişti Denizaltılar artık avcı değil av durumuna düşmüşlerdi Temmuz 1943 yılında kayıplar devam etti 15 Temmuz da Alman denizaltıları U-135 , U-509 ve U-759 düşman eylemleri karşısında kaybedildi. 8 gün sonra 23 Temmuz da üç Alman denizaltısı daha batırıldı. (U-527 , U-598 ve U-613)
KaynakçaDüzenle
- ^ David Syrett, The defeat of the German U-boats: The Battle of the Atlantic (1994).
- ^ "Admiralty pleads for ships, men to wage 'Battle of the Atlantic'". The Montreal Gazette. The Associated Press. 6 Mart 1941.
- ^ Churchill, Gilbert, p. 367.
- ^ Holwitt 2005
- ^ David Syrett, The defeat of the German U-boats: The Battle of the Atlantic (1994).
- ^ 200 German Sub Mutineers Are Jailed in Oslo", Milwaukee Sentinel, June 26, 1943, p1.