Çeviri: Süheyla KAPLAN
Almanya. "İçinde her şey var". 2021 Federal Meclis seçimleri için Yeşiller'in seçim programının başlığıydı.
Gerçekten de Yeşiller'in içinde her zaman çok şey var: Hartz IV'ın yürürlüğe girmesine yardımcı oldular ve Alman ordusunun ilk yabancı konuşlanmasını sağladılar, insan haklarını hiçe sayan Katar'dan gaz tedarik ettiler, önce anti-sosyal sonra da etkisiz olan bir ısıtma yasası sundular ve hükümet tarafında Horst Seehofer ve CSU tarafından zorlandığında çok güçlü bir şekilde protesto ettikleri Avrupa iltica yasasının daha da sertleştirilmesi gerektiğini desteklediler.
Çin'e sadece Nixon gidebilirdi; bu, nihayetinde ancak en az beklenebilecek bir kişi ya da konumdan alınabilecek bir siyasi inisiyatif için kullanılan popüler bir ifadedir. Nitekim 1972 yılında ABD Başkanı olarak Çin Halk Cumhuriyeti'ne giden ve KP lideri Mao Tse-tung ile yaptığı görüşmede iki devlet arasındaki paramparça ilişkilere yeni bir soluk getiren kişi Soğuk Savaşçı ve komünist düşmanı Richard Nixon'dan başkası değildi.
Şimdi Robert Habeck Doha'ya, Annalena Baerbock Brezilya'ya ve Nancy Faeser de Yeşiller'in desteğiyle Brüksel'e gitti. Yeşiller Dışişleri Bakanı, SPD'nin Hessen Eyalet Başkanı adayı tarafından "tarihi bir başarı" olarak nitelendirilen AB iltica reformu konusunda trafik ışığı koalisyonunun vardığı nihai anlaşmanın doğru olduğunu söyledi; her ne kadar Baerbock'un Federal Meclis parlamento grubuna yazdığı bir mektupta belirttiği gibi müzakere sonucunun onaylanması "bir Yeşil olarak ve kişisel olarak kendisi için zor" olsa da. Bununla birlikte, AB'nin 2015 göç yılından bu yana işleyen bir ortak iltica politikasına sahip olmaması, nihayet iyileştirilmesi gereken "açık bir yaraydı"; reformun başarısız olması "daha az değil, daha fazla acı anlamına gelecekti".
Tek soru, Avrupa iltica "uzlaşısının" kimin için tek taraflı olduğu kadar açık bir şekilde istenmeyen göçü engellemeyi amaçladığıdır - ve Seehofer'in 2018'den itibaren "transit merkezler" kurulması önerilerine dikkat çekici bir şekilde benzemektedir. Göçmenlerin doğrudan sınırda gözaltına alınması, o zamanki siyah-kırmızı hükümeti (CDU-SPD koalisyon hükümeti) neredeyse parçalayan bir siyasi projeydi. Sadece Bavyera'da on binlerce kişi bu iltica politikasına karşı sokaklara döküldü ve Berlin'deki gösteride 200 binden fazla kişi katıldı. CSU iltica hakkına mı saldırıyor? Bu yeşil-liberal çevrelerin direnişine neden oldu.
Baerbock'un çözümü: insanlık pahasına iltica yasasını feshetmek
Şimdi, kırmızı-yeşil-liberal bir hükümet altında, her şey parlamenter sağın uzun zamandır istediği gibi gerçekleşecek: AB'nin dış sınırlarında hızlandırılmış iltica prosedürleri, yasal koruma gerekliliklerinden neredeyse tamamen arındırılmış ve üye devletlerin kısıtlayıcı tanıma kararları nedeniyle yalnızca "çok az korunma ihtimali" olan tüm kişileri kapsayacak. Yalnızca refakatsiz küçükler hariç tutulmaktadır; bu da daha sonra ağıt yakılacak olan koşulların ilk etapta yönetmelik tarafından nasıl ortaya çıkarıldığını göstermektedir. Sınır prosedürü sırasında ve üç aya varan bir süre boyunca, ülkeye giriş yapmadığına karar verilenler gözaltı benzeri koşullar altında tutulmaktadır. Kuşkusuz, bu yasal olarak özgürlükten mahrum bırakma olarak kabul edilmiyor, çünkü Frankfurter Allgemeine Zeitung'un ifade ettiği gibi "isteyen herkes" "istediği zaman AB dışındaki bir ülkeye geri dönebilir".
Baerbock bunu pazarlanabilir bir siyasi ifadeyle "acı verici bir uzlaşma" olarak adlandırıyor - ki bu ifade burada açıkça haince bir nitelik kazanıyor, çünkü asıl acının Yeşil üst düzey kadroya çektirildiğini öne sürüyor. "Benim için hükümette olmak, bu tür ikilemlerle yüzleşmek anlamına geliyor" - ve tabii ki bunları insanların ruhlarının yararına ve insanlık pahasına çözecek bir şekilde. Deyim yerindeyse insan Yeşillerin eski savaş bakanı Joschka Fischer'in geri dönmesini diliyor.
Dış politika her zaman aynı zamanda dış ekonomi politikasıdır ve Habeck, Doha'ya boşuna gitmedi. Ekonomi Bakanı ve Başbakan yardımcısı Mart 2022'de, Ukrayna savaşı ve buna bağlı olarak Almanya'nın enerji arzına ilişkin endişeler nedeniyle sıvılaştırılmış petrol gazı -ve gelecekte yeşil hidrojen- için alternatif tedarikçiler aramak üzere Katar ve Birleşik Arap Emirlikleri'ne kısa sürede bir gezi düzenledi. Uluslararası Af Örgütü'nün fosil yakıtlar konusunda ciddi insan hakları ihlalleri yaşandığını sürekli olarak teyit ettiği ülkelere kur yapan ve ardından Wilhelmshaven'da bir LNG terminalinin turbo inşası ile "Almanya'da aslında imkansız" olanı, yani (Deutsche Umwelthilfe'ye göre) "katılım ve çevre haklarının benzersiz bir şekilde kısıtlanmasını" başarmış olarak anılan bir Yeşil değilse kim olabilir?
BUNUN FEMİNİST DIŞ POLİTİKA OLMASI MI GEREKİYOR?
Ya Baerbock? Geçen hafta Brezilya'ya giderek hasta bakım çalışanlarının Alman hanelerine, dolayısıyla Brezilya'daki hastane ve muayenehanelere "adil göçünün" önünü açtı - bırakın kadınları, insanlar onun "feminist dış politika" taahhüdünü pek de böyle anlamamıştı.
Nixon bir Habeck'tir, Baerbock'tur: Basra Körfezi'ndeki otokratlara yapılan "fevkalade başarılı" (Habeck) yalvarma gezisinden bu yana Yeşiller, özellikle de açıktaki yönetici kadroları, tabu yıkmaktan tabu yıkmaya koşuyor. Ve bu her zaman, başka nasıl olabilir ki, en yüksek siyasi fayda ile ilgilidir: O da Alman çıkarları. İklimin korunması ve küresel dayanışma, dar gelirlilerin kaygıları, iltica hakkı ve Katar'daki insan hakları elbette bunlar arasında değil. Seehofer bunların dışsallaştırılmasını sağlayamadı; biz sağduyulu insanlar bu kara gündemi çok insanlık dışı bulduk. Ancak aynı şey yeşil renkte olursa, o zaman sorumlular en azından kendileriyle güçlü bir şekilde mücadele etmiş olurlar. Politikalarının kurbanları onlara kesinlikle teşekkür edecektir.
Der Freitag, 14 Haziran 2023; Prof. Stephan Lessenich, Frankfurt a. M. Goethe Üniversitesi'nde Sosyal Teori Profesörü ve Sosyal Araştırmalar Enstitüsü Direktörüdür. 2022 yılında‚ Sinir Krizinin Eşiğindeki Toplum‘ adlı kitabın da yazarıdır.