Londrada bir imam tramvaya binmiş. Orada şöförler bilet kesiyorlar. Şoföre para verip biletini alıyor. Şoför yirmi peni (kuruş) fazla veriyor.
Bakıyor ki yirmi kuruş fazla. Kendi kendine düşünüyor; bunu versem mi, yoksa vermesem mi? Zaten az para, gideyim cami gelirine ilave edeyim.
Tam durağa gelirken ineceği sırada olmaz böyle şey hak geçmeden vereyim diyor. Şoföre gidiyor parayı veriyor.
Şöför elinden tutuyor: Bir dakika imam efendi. Sen şu camiinin imamısın. Ben kaç kere sizi orada gördüm, dinledim ve kalbim islamiyete meyl etti. Ama acaba bunlar kalpten mi yapıyorlar, söyledikleri gibi yaşıyorlarmı diye merak ettim, 20 kuruş fazlayı, seni imtihan etmek için bilerek verdim. Sen yirmi kuruşu verdin, ben müslüman olmaya karar verdim. Eğer vermeseydin, olmazdım ve heryerde aleyhinize konuşurdum diyor.
İmam efendi arabadan inince düşüp bayılıyor. Ayılttıktan sonra ne oldu diye soruyorlar. Az kalsın yirmi kuruşa dinimi satıyordum. Bir kişinin müslüman olmasına engel oluyordum. Onun dinime sövmesine, dinime hakaret etmesine sebep oluyordum. Bunun vebalini nasıl kaldırabilirdim diyor.