Grant Wood Kimdir ?
Grant Wood Kimdir ?
Grant Wood Biyografi
Doğum: 13 Şubat 1891 – Anamosa, Iowa
Ölüm: 12 Şubat 1942 – Iowa City, Iowa
Grant Wood’un Biyografisi
1891 doğumlu Grant Wood, Francis Mayville Wood ve Hattie Weaver Wood’un dört çocuğundan ikincisiydi. İlk yıllarını Iowa, Anamosa kırsalında bir çiftlikte geçirdi. 10 yaşındayken babası beklenmedik bir şekilde öldü ve Hattie dört çocuğuyla birlikte Cedar Rapids’e taşındı. Grant ve ağabeyi, aileye destek olmak için hemen tuhaf işler almaları gerekiyordu. Çiftlikteki çocukluğu, sanatsal kariyeri boyunca ona ilham kaynağı olmaya devam etti. Bu zamanlama, onun bakış açısını diğer realistlerden ayırdı: Wood, genellikle el ele giden daha yetişkin angaryaları ve ekonomik güvencesizlikten ziyade, çocukluğun pembe, efsanevi anılarına ve mevsimlerle uyumlu basit zevklerden oluşan bir hayata odaklandı.
Wood’un çizim ve resme olan ilgisi Cedar Rapids devlet okullarında çiçek açtı ve 1905’te ulusal bir yarışmada üçüncülük kazanıp profesyonel bir sanatçı olmaya karar verdiğinde yarışmalara eser göndermeye başladı.
Wood, 1906’da Washington Lisesi’ne geçtiğinde, Cedar Rapids topluluğunda sanatla ilgili çeşitli fırsatlara kendini attı. O ve Marvin Cone ömür boyu arkadaş olan bir sanatçı arkadaşı yerel tiyatrolar için sahne setleri tasarlamaya ve Cedar Rapids Sanat Derneği’nde (şimdi Cedar Rapids Sanat Müzesi) gönüllü olarak çalışmaya, sergiler kurmaya ve galerileri korumaya başladılar. Wood ayrıca okul yıllığı için çizdi ve 1930’lara kadar devam ettiği bir çıkış olan iç dekorasyon projelerini üstlendi.
Wood, liseden mezun olduktan sonra, Sanat ve El Sanatları hareketinin önde gelen savunucusu Ernest A. Batchelder tarafından verilen Minneapolis Tasarım ve El Sanatları Okulu’nda bir yaz kursu için Minnesota’ya gitti. Ertesi yaz oraya geri dönecekti, ancak okul yılı boyunca, Iowa Üniversitesi’nde Fransız eğitimli bir akademik ressam olan Charles Cumming ile hayat çizim dersleri aldı. 1913’te Chicago’ya taşındı ve Sanat Enstitüsü’nde gece dersleri alarak geçimini sağlamak için mücevher yaparken, önce Kalo Silversmithing’de ve daha sonra kendi küçük dükkânı Volund Craft Shop’ta. Bu işin başarısızlığı ve annesinin artan finansal istikrarsızlığı – annesi ve en küçük kız kardeşi Nan’in mali sorumluluğunu üstlendiği 1916’da Cedar Rapids’e dönüşünü motive etti. Ev inşaatçısı ve dekoratör olarak çalıştı.
Savaştan sonra McKinley Ortaokulunda sanat öğretmeye başladı ve burada işbirliği ve topluluk ile yaratıcı etkinlik arasındaki ilişkiye odaklandı. Bir öğrenci projesinin gösteriminde – Imagination Isles adlı 150 fit uzunluğunda bir friz(1921), okula 19. yüzyıl panoramalarının dramatik tarzında sunuldu – Wood’un anlatımı, modernist fikirleri özümsediğini ima etti. İzleyiciye, “Bu adaları hiçbir insan bedeni ziyaret edemez… Sadece ruh gelebilir”, ancak sanatçıların hayal gücünde “durmak için eğitildiğini” ve “sadece maddi şeylerle uğraşan sıradan insanlara yardım etmek için orada olduklarını” söyler. “kendilerinin dışına çık ve onları “manevi bir tura” çıkar. Sanat tarihçisi Wanda Corn’un Wood üzerine yazdığı monografisi, o zamanın önde gelen modernist tarzlarında resim yapmasa da, maddi ve ticari dünyadan ayrı, manevi bir rehber olarak sanatçının misyonunun modernist ahlakını paylaştığına dikkat çekiyor.
1920’de Wood, yaz için uzun zamandır beklenen bir Avrupa gezisine çıktı. 1923-1924 yıllarında Paris’te Académie Julian’da ders almak için Fransa’ya döndü ve seyahatlerine İtalya’da devam etti. Bu dönemde, manzaralara odaklanarak Empresyonist esinli bir tarzda resim yaptı. Tarzı zamanla önemli ölçüde değişse de, erken çalışmalarında görülen dekoratif yeşillik ve ışık desenleri, olgun tarzının bir özelliği olmaya devam ediyor.
1925’te Wood, tam zamanlı olarak sanatına odaklanmak için öğretmekten vazgeçti, Wanda Corn tarafından “akıllı ve enerjik cenaze levazımatçısı” olarak tanımlanan arkadaşı David Turner tarafından teşvik edildi ve sanatçı için bir tür ajan görevi gördü. Turner, Wood’a cenaze evinin yanındaki araba evinin kullanımını verdi. Wood, alanı ilginç, verimli, benzersiz bir şekilde dekore edilmiş bir sanatçı stüdyosuna dönüştürdü. 1926’da Paris’e yaptığı son geziden döndükten sonra, Cedar Rapids arkadaşı gazeteci William Shirer’e “Bir vahiy gibi, Cedar Rapids’deki komşularım, kıyafetleri, evleri, masa örtüleri ve perdelerindeki desenler, kullandıkları aletler. Aniden tüm bu sıradan şeyleri sanat malzemesi olarak gördüm. Harika malzeme!” Sanatçı, bu süre zarfında imza kişisel tarzını oluşturdu.
Şehrin çok yönlü, çok amaçlı sanatçısı oldu, duvar resimleri yaptı, vitray pencereler tasarladı, portre siparişleri aldı ve evleri dekore etti. Topluluğun bir bütün olarak desteği, hem benzer düşüncelere sahip sanatçılar hem de ona iş için para ödemeye istekli bireyler, Wood’un Bölgeselcilik ile özdeşleşmesini daha da teşvik etti. Sanat tarihçisi Joni Kinsey’in belirttiği gibi, “sanatsal ekim…aslında tarımsal ekimle bilinen bir alanda gerçekten başarılabilirdi ve her ikisi de ittifakları sayesinde daha özgün ve çekici hale getirildi.” Wood’un konuları bölgenin klişelerinden alınmıştır.
Çiftçiler, dedikoducu yaşlı hanımlar, küçük kasaba bankacıları, Shriners, duvarcılar ve benzerleri ama onlara sevgi ve mizahla davrandı.
Cedar Rapids’in sanatçıları otantik, yerel düzeyde kültür ekimi inancında yalnız değildi ve dünya savaşları arasındaki çok daha büyük bir kültürel eğilimin parçasıydı. Özellikle Yeni Anlaşma yılları boyunca, Büyük Buhran’dan hem duygusal hem de ekonomik iyileşme, bölgesel başarı yoluyla ulusal kimliğe bağlıydı.
Bölgesel konulara kendini adamış olmasına rağmen, Avrupa’ya son bir yolculuk bu sefer Almanya’ya Wood’un olgun stiline ilham verdi. 1928’de Cedar Rapids Veterans Memorial Building için bir vitray pencere tasarımının imalatını denetlemek için Münih’e gitti. Hans Memling, Hans Holbein ve Albrecht Dürer tarafından Alte Pinakothek’te sergilenen Flaman şaheserlerinin kesin gerçekçiliği, Wood’u “Gotik dönemin güzel giysi ve aksesuarları” ile etkiledi ve üslubun kendisine kendi eserini hatırlattığını söyledi. bir çocuğa, “yumuşak, çağrıştırıcı bir tarz” kullanması öğretilmeden önce.
Wood’un profili kısa sürede yerel her şeyi bilen bir ressamdan ulusal düzeyde tanınan Bölgeci ressama sıçradı. 1930’da Amerikan GotikChicago Sanat Enstitüsü’nün yıllık sergisinde madalya kazandı. Sanatçı o zaman 39 yaşındaydı ve bu, memleketi dışında sergilenen yalnızca üçüncü resmiydi. Enstitü derhal işi satın aldı ve Wood’un itibarını katlanarak yükseltti. Wood, yeni keşfedilen tanınırlığı ile, Cedar Rapids sanat çevrelerinde önde gelen bir figür ve Kamu Binaları İdaresinin Güzel Sanatlar Bölümünün gelecekteki başkanı olan Ed Rowen ve Stone City Sanat Kolonisi’ni oluşturmak için diğer sanatçılar ile bir araya geldi. Wood’un kırsal memleketinin yakınında bulunan sanatçılar, büyüleyici beyaza boyanmış vagonlarda yaşadılar ve Coe College aracılığıyla dersler verdi. Koloni, yakında – Wood ve Missouri’den Thomas Hart Benton ile birlikte Bölgesel sanatın bir temsilcisi olarak yer alacak olan Kansaslı bir sanatçı olan John Steuart Curry de dahil olmak üzere Ortabatı’nın her yerinden sanatçıları çekti.
1930 ve 1934 yılları arasında Wood, en çok tanınan eserlerinden birkaçını boyadı.Arnold Comes of Age (1930), Victorian Survival (1931), Appraisal (1931), Daughters of the Revolution (1932), Midnight Ride of Paul Revere ( 1931) ve Harmancılar için Akşam Yemeği (1934).
1934’ten başlayarak, Iowa’daki Bayındırlık Sanatları Projesi (PWAP) duvar projesinin direktörlüğüne atandığında ve aynı zamanda Iowa Şehri, Iowa Üniversitesi’nde Sanat profesörü olduğunda hayatı dramatik bir şekilde değişti. Genellikle “utangaç bir bekar” olarak tanımlanan, eşcinselliğini maskelemek için üstü kapalı bir tabir olan Wood, 1935’te Cedar Rapids’den bir şarkıcı olan Sara Maxon ile aniden evlendi ve memleketinin rahatlığını ve desteğini bırakarak Iowa Şehrine taşındı. Hem profesörlüğü hem de evliliği çalkantılı oldu. Sonraki üç yıl içinde sadece bir resim tamamladı, ilk yılının çoğunu Iowa City’de eşiyle birlikte satın aldığı İç Savaş öncesi evi yenileyerek ve dekore ederek, aynı tahılda “modern-eklektik” bir ortama dönüştürerek geçirdi. Cedar Rapids’deki stüdyosu olarak. Evi için tasarladığı bir şezlong, Uzatılmış bir osmanlı ile, kısaca seri üretildi, 1938’de Wood’dan bir karton kesme ile pazarlandı. Sanatçının maddi sebeplerle peşine düştüğü diğer ticari fırsatlar sıklaştı. Şöhreti ayrıca Henri Matisse de dahil olmak üzere 27 çağdaş sanatçı tarafından tasarlanan bir dizi vazonun parçası olan Steuben camından bir komisyon getirdi.
Wood, Iowa City’de, SPCS (Hoparlörlere Zulüm Önleme Derneği) aracılığıyla konuk konuşmacıları ağırlayan ve Şehre Karşı İsyan’ı (1935) yayınlayan bir grup entelektüel olan Times Club’a katılarak, kendini yeniden sanat camiasına kaptırdı. Bölgeselci Manifesto ve düzenli olarak büyük ulusal sergilerde sergileniyor. Ancak bu dönem Wood için mutlu bir dönem değildi. Evliliği sadece üç yıl sonra sona erdi; sevgili annesi öldü ve resim yapmak için çok az zamanı vardı, bu da eleştirmenleri sanatçının asalını geçip geçmediğini sorgulamaya sevk etti. Parson Weems’in Fable’ı (1939), Spring in the Country (1941) ve Adolescence gibi birkaç önemli eser üretmiş olmasına rağmen.(1940), çok sayıda illüstrasyon projesi ve litografisi, çalışmalarının çok açıklayıcı olduğunu ve itibarının medyanın ilgisine çok bağlı olduğunu düşünen eleştirmenler için bir hedef sağladı.
Wood’un kişisel sorunlarının en kötüsü, Iowa Üniversitesi’ndeki kendi bölümünden kaynaklanıyordu. Bu tartışmalar, 1942’deki beklenmedik ölümüne kadar onu üzdü ve sanat dünyasındaki mirasının azalmasına da katkıda bulundu. Wood 1934’te işe alındığında, meslektaşlarının çoğundan daha modernist bir tarzda çalışan “liberal” bir ressam olarak kabul edildi. 1936’da yeni bir yönetim kurulduğunda, yeni bölüm başkanı, “enternasyonalist” avangard modernizmi tercih eden bir ortaçağ İspanyol sanatı tarihçisi olan 30 yaşındaki Lester Longman tarafından “gerici” olarak rol aldı. Konu ve öğretim tarzıyla ilgili çatışmalar tırmandı. 1940 yılında Wood, Güzel Sanatlar Okulu Müdürü Earl Harper’a bölüm başkanının “
Zamandergisi bazı kötü söylentileri araştırmak için geldi. Bir hikaye hiç yayınlanmamasına rağmen, “suçlamaların” doğası biliniyordu. Longman’ın çalışmasına yönelik eleştirisi, Wood’un “kişisel iknalarının, bizim ona izin vermemizle hiçbir ilgisi olmadığını” belirtmesinden daha az yıkıcıydı. Wood’un eşcinselliğiyle ilgili daha ileriye dönük bir açıklama, Üniversite başkanıyla “Bay Wood ve onun reklam ajanı arasındaki garip ilişki” hakkında yaptığı görüşmeden kaydedildi. Tarz ve modernizm hakkındaki görüşler tartışmalı olsa da, eşcinsellik 1940’ta Wood’un itibarını ima yoluyla bile mahvedebilecek tek suçlamaydı. Sanat bölümündeki sorunlar, aksi takdirde dikkatli bir şekilde belgelendi ve bu ifade, Wood’un kişisel hayatından tek söz. Longman, “gerçek sanat” savunucularını Bölgeselcilik de dahil olmak üzere “gerici” ve “komünazi” sanata “saldırmaya” çağıran makaleler yazarak onu baltalamaya devam etti. Bölgeselcilik hakkında benzer görüşlere sahip sanat tarihçilerinden yazılı görüşler istedi -Modern Sanat Müzesi’nden Alfred Barr ve Whitney Müzesi’nden Lloyd Goodrich – Üniversiteye “bir sanatçı olarak onun [Wood]’un tanıtımının inandıracağı kadar önemli olmadığını gösteren kanıt” olarak sunmak için. Hepsi Wood’un “sansasyonel” ve “taşralı” popülaritesinin “kalıcı bir değeri” olmadığı konusunda hemfikirdi.
Longman’ın çabalarına rağmen, Wood, Benton ve Curry, o zamanlar koleksiyoncular arasında “popülist şık” olarak kaldı. Cole Porter, Alexander Woolcott ve Katherine Hepburn gibi ünlüler onun çalışmalarını satın aldı. 1941’de Wood’a yeni bir unvan ve stüdyo verildi ve Longman’ın denetiminden çıkarıldı. Wood’un üretkenliği, o Ekim ayında pankreas kanseri teşhisi konduğunda normale dönüyordu. Aylar sonra, Şubat 1942’de, elli birinci doğum gününe çok az bir süre önce öldü.
Wood, Amerikan Bölgeci ressamlarının en sevilen ve en tartışmalılarından biri olmaya devam ediyor. American Gothic (1930), modern Amerikan sanatının tartışmasız en ikonik eseri ve en parodisi bir yana, eşit derecede üstündür. Ancak, Iowa Üniversitesi’nde hem sanatsal değeri hem de cinselliği konusunda katlandığı profesyonel itişmeler, tarihsel itibarını renklendirerek, bazı yazarların ifade ettiği gibi, onu sürekli bir yeniden keşif durumuna soktu. Charles Longman’ın Wood’u itibarsızlaştırmaya yönelik haçlı seferinin en kalıcı unsuru, korumalarından biri olan Horst Janson’dan geldi. 1940’ların başlarında, Janson Wood ve Regionalism’i faşist olarak nitelendiren birkaç makale yazdı. New York Üniversitesi Güzel Sanatlar Enstitüsü’nde ders vermeye devam etti ve daha sonra yaygın olarak kullanılan anket metnini yazdı,Sanat Tarihi . Wood hakkındaki görüşü, yalnızca sanatçının metinde bahsedilmemesiyle sonuçlanmadı, aynı zamanda, kuşaklar boyunca öğrenciler için modern Amerikan resminin ayırt edici bir gerilimini en aza indirerek, Bölgeselciliği tek, oldukça olumsuz bir paragrafa dahil etti.
Buna rağmen, Wood’un gerçekçi tarzı ve Bölgeselcilik anlayışı, WPA projeleri için “ev tarzı” haline geldi. Program ve sanatçılar üzerindeki etkisi, Wood’un kişisel topluluk felsefesi ve sanatçılar arasındaki işbirliği ile mükemmel bir uyum içindeydi. Sanatçı James Brooks, “Artists at Work” adlı makalesinde, Federal Sanat Projelerinin “sanat dünyasının dışındaki sanatçılar arasındaki rekabeti aldığını, bu yüzden kendimizi bir bütünün parçası olarak görmeye başladığımızı” yazdı. Franklin Delano Roosevelt, programın tüm Amerikalılara sanatı getirmeye yardımcı olduğunu hissetti ve vatandaşlara “sanatın Amerika’ya ve kendilerine yabancı bir şey olduğuna inanmanın öğretildiğini” belirtti. Oğulları, komşuları tarafından boyanmış resimlerde kendi kasabalarını keşfettiler.”
Wood’un öğretisi, daha spesifik, kişisel etki için bir kanaldı. Wood, profesörü olarak, Iowa Üniversitesi’nden heykel dalında MFA kazanan Elizabeth Catlett’i Afrika kökenli Amerikan kültüründen ve kendi deneyimlerinden konu çizmeye teşvik etti. Bölgecilik ve sol kanat aktivizmi ile ilişkilendirildi ve 1950’lerde Amerikan Karşıtı Faaliyetler Meclisi Komitesi tarafından araştırıldı.
2018 Whitney Müzesi sergisinin kataloğunda, Barbara Haskell, Wood’un sanatının Büyük Buhran sırasında “Amerikan bilincine açılan bir pencere” ne kadar iyi bir şekilde sağlasa da, çalışmalarının gücünün “büyüleyici psikolojik boyutu” nedeniyle devam ettiğini savunuyor. Topluluğuyla derinden bağlı olmasına rağmen, Wood, geriye dönüp bakıldığında, “ürkütücü bir sessizlik ve izolasyon duygusu” iletiyor. Titizlikle gözlemlenen görüntülerinde, “çocukluğun hayali anılarıyla kaynaşmış, modern yaşamın huzursuzluğunu resimli olarak gösteren rahatsız edici yabancılaşma ve endişe görüntüleri yaratmıştır.” Wood’un çalışmasındaki bu eğilim, Andrew Wyeth ve George Tooker gibi daha sonraki Amerikan realist sanatçılara yansıdı.
Wood’un eşcinselliği, yeniden değerlendirici bilim için başka bir yol açar ve son otuz yılda önemli ölçüde gelişmiştir. 1990’larda, ünlü sanat tarihçisi Robert HughesWood’u “ürkek ve son derece içine kapalı bir eşcinsel” olarak tanımlayarak, sanat tarihi açısından ilk kez “ortaya çıkan” Wood, çalışmasını “kurnaz kampta bir alıştırma, eşcinsel duyarlılığın ifadesi o kadar dikkatli ki, kendisini konularıyla alay etmeye zorluyor” olarak nitelendirdi. açıkça.” Bu tanımlama, o zamandan beri, cinsellik konusunda sağduyulu olmanın kural olduğu 1930’ların kültürel bağlamını haksız yere görmezden gelmek olarak görülüyor. Henry Adams’ınki gibi daha yakın tarihli değerlendirmeler, “eşcinsel duyguların [Wood’un] sanatsal vizyonunu temel olarak şekillendirdiğini ve … cinsel belirsizlikler ve kamp mizah anlayışı ile çifte anlam oyunlarında belirgindir.” Sanat tarihçisi Richard Meyer, daha yakın zamanlarda, Wood’un cinselliğinin, çalışmalarını yorumlamak için bir kod olmadığını belirterek, aynı fikirde değildi ve sanatında cinsellik ifadelerinin mikroskobik aramalarına karşı uyardı. Meyer, Wood’u “sanat tarihi dolabından çıkarmanın anlaşılabilir, hatta övgüye değer” olduğunu öğrendi.
Akademisyenlerin “Wood’un yaşamını ve sanatını şekillendiren karmaşık sessizlik ve öneri, belirsizlik ve kaçınma oyununu gözden kaçırmamaları gerektiğini” belirtiyor. Christopher Hommerding’i fark ederek, “eşcinsel”in henüz bir kimlik olmadığına dikkat çekiyor ve sanatçıyı bu şekilde yeniden inşa etmeye çalışmak, “1930’larda Amerikan sanatının kamusal söyleminin aynı- cinsel arzu veya deneyim.” Onun cinselliği, eserini yorumlamak için bir kod değildi ve sanatında cinsellik ifadelerinin mikroskobik arayışlarına karşı uyarıda bulundu. Meyer, Wood’u “sanat tarihi dolabından çıkarmanın anlaşılabilir, hatta övgüye değer” olduğunu, ancak akademisyenlerin “Wood’un yaşamını ve sanatını şekillendiren karmaşık sessizlik ve öneri, belirsizlik ve kaçınma oyununu gözden kaçırmamaları gerektiğini” belirtiyor. Christopher Hommerding’i fark ederek, “eşcinsel”in henüz bir kimlik olmadığına dikkat çekiyor ve sanatçıyı bu şekilde yeniden inşa etmeye çalışmak, “1930’larda Amerikan sanatının kamusal söyleminin aynı- cinsel arzu veya deneyim.” Onun cinselliği, eserini yorumlamak için bir kod değildi ve sanatında cinsellik ifadelerinin mikroskobik arayışlarına karşı uyarıda bulundu. Meyer, Wood’u “sanat tarihi dolabından çıkarmanın anlaşılabilir, hatta övgüye değer” olduğunu, ancak akademisyenlerin “Wood’un yaşamını ve sanatını şekillendiren karmaşık sessizlik ve öneri, belirsizlik ve kaçınma oyununu gözden kaçırmamaları gerektiğini” belirtiyor. Christopher Hommerding’i fark ederek, “eşcinsel”in henüz bir kimlik olmadığına dikkat çekiyor ve sanatçıyı bu şekilde yeniden inşa etmeye çalışmak, “1930’larda Amerikan sanatının kamusal söyleminin aynı- cinsel arzu veya deneyim.” Meyer, Wood’u “sanat tarihi dolabından çıkarmanın anlaşılabilir, hatta övgüye değer” olduğunu, ancak akademisyenlerin “Wood’un yaşamını ve sanatını şekillendiren karmaşık sessizlik ve öneri, belirsizlik ve kaçınma oyununu gözden kaçırmamaları gerektiğini” belirtiyor. Christopher Hommerding’i fark ederek, “eşcinsel”in henüz bir kimlik olmadığına dikkat çekiyor ve sanatçıyı bu şekilde yeniden inşa etmeye çalışmak, “1930’larda Amerikan sanatının kamusal söyleminin aynı- cinsel arzu veya deneyim.” Meyer, Wood’u “sanat tarihi dolabından çıkarmanın anlaşılabilir, hatta övgüye değer” olduğunu, ancak akademisyenlerin “Wood’un yaşamını ve sanatını şekillendiren karmaşık sessizlik ve öneri, belirsizlik ve kaçınma oyununu gözden kaçırmamaları gerektiğini” belirtiyor. Christopher Hommerding’i fark ederek, “eşcinsel”in henüz bir kimlik olmadığına dikkat çekiyor ve sanatçıyı bu şekilde yeniden inşa etmeye çalışmak, “1930’larda Amerikan sanatının kamusal söyleminin aynı- cinsel arzu veya deneyim.”Grant Wood Eserleri
Bitkiler Kadın (1929)
Amerikan Gotik (1930)
Arnold Comes Yaş (1930)
Stone City, Iowa (1930)
Ekspertiz (1931)
Genç Mısır (1931)
Sonbahar Çiftliği (1931)
Herbert Hoover’ın Doğduğu Yer, Batı Şube, Iowa (1931)
Paul Revere’nin Gece Yarısı Turu (1931)
Ekose Kazak (1931)
Otoportre (1932)
Ağaç Dikme Günü (1932)
Erkek Sağım İnek (1932)
Devrim Kızları (1932)
Nan Portresi (1933)
Sundown yakınında (1933)
Harman Yemekleri (1934)
Bohemya’dan Dönüş (1935)
Ridge Road’da Ölüm (1935)
Bahar Dönümü (1936)
Tohumculuk ve Hasat (1937)
Boğucu Gece (1937)
Haying (1939)
Yeni Yol (1939)
Papaz Weems Masalı (1939)
Ocak (1940)
Iowa Mısır Tarlası (1941)
Ülkede İlkbahar (1941)