O sık sık Rus şekilde çağrıldı - Igor Kharitonovich. Ama asıl adı İbrahim Khatyamovich. Mordovyalı Surgadi köyündendi.
Almanca'yı nasıl öğrendi? Volga Alman Özerk Cumhuriyeti'nin başkenti, savaştan önce Engels şehrinde yaşayan bir amcası - Alexey Nikolayevich Agishev vardı. Ebeveynlerini kendisine İbrahim'i yetiştirmesi için ikna etti. İbrahim bir Alman okulundan mezun oldu. Dil pratiği her fırsatta şehirdeydi. İbrahim klasik Alman edebiyatına düşkündü. Amcası Alexey Nikolaevich de Almanca çalıştı. Ancak, inandığı gibi, pratik bir amaç için. Dil bilgisi ile Alman işçilerin kendilerini Hitler'den kurtarmasına yardımcı olacağına inanıyordu. Ancak, kader farklı karar verir ...
Alexey Agishev gönüllü olarak cepheye gidecek ve bir Alman mermisinden Tula'nın altında ölecek. Ve Alman üniforması giyen yeğeni bir keşif olacak ve kendi gözleriyle Gestapo adamlarının suçlarını gören hayatının geri kalanı için korkunç manevi yanıklar alacak.
Engels'teki okuldan mezun olduktan sonra, İbrahim Aganin, Moskova Bauman Yüksek Teknik Okulu'nda 1940'e girdi. Bütün yıl okudu. 1941’te cepheye gitti. İlk başta Ukrayna'da savaştı ve mahkumları sorguya çekmek zorunda kalıyordu. Aganin savaşta ağır yaralandı. Hastaneden sonra tercümanlık kurslarına gönderildi. “Moskova Devlet Üniversitesi, Yabancı Diller Enstitüsü öğretim görevlileri ve özel hizmetlerin kıdemli memurları bizimle çalıştı. Alman ordusunun tüzüğünü, yapısını, amblemini inceledik.
Öğretmenler bize Alman askerlerinin psikolojisini ortaya çıkarmaya çalıştılar. Onlarca Alman belgelerini ve askerinin mektuplarını tercüme ettik.
Ardından, Alman arka tarafında olmak, öğretmenlerime minnettarlıkla hatırladım. İlk başta, bu bilginin savaş esirlerinin sorgularını daha iyi yapmamda bana yardımcı olacağını düşündüm. Ancak, bir Alman subayın rolüne alışmak zorunda kalacağım ortaya çıktı ”dedi. Bir toplantıda, bir savaş muhabiri olarak üç gün boyunca hatıralarını araştırıp yazdıklarını söyledi.
Teğmen Aganin, Stalingrad'da savaşan 258 Bölümüne yollandı. “Alman mahkumları sorgulamak zorunda kaldığımda, ne kadar güçlü olduklarına şaşırdım. Bir örnek vereceğim. Esir Alman subayına sorular sordum: Soyadı, hangi bölümden geldiğini sordum ... İyi muamele görürse, hayatımızı kurtarmaya özen göstereceğini söyledi. Bu yüzden zaferden emindi. ”
Aganin bir keşif takımına komuta etti. “Daha sonra öğrendiğim gibi, daha yüksek durumlarda bir Alman subayı olarak“ reenkarnasyonum ”için bir plan yaptılar. Güneybatı Cephesi karargahına getirildim. Tamamlamam gereken görevi öğrenmek için şok oldum. Almanya’dan tatilden dönen Alman teğmen Otto Weber’in esir alındığı öğrenildi. Parçası etrafı sarıldı ve kırıldı. O bilmiyordu. Bozkırda dolaşıp, yakalandı. Belgeleri ile Alman arkasına gitmek zorunda kaldım. İlk başta beni Otto Weber'un yakınında olduğum bir savaş esirine koydular. Ailesi, akrabaları ve arkadaşları hakkında konuştu. Weber annesiyle birlikte Baltık ülkelerinden Almanya'ya gitti. Benim gibi, o da hafif bir Rus aksanıyla Almanca konuştu. Benim gibi, 20 yaşındaydı. Ayrıca bir istihbarat birimine komuta etti.
Şimdi Otto Weber'in kaderi benim olmalıydı. Her kelimesini yakaladım ve ezberledim. Ayrıca Stalingrad'da amcasının alayı tarafından yönetildiğini söyledi. Sadece bu alayın da ezildiğini ve dayısının öldürüldüğünü bilmiyordu. ”
Aganin’in Alman subayı Otto Weber’in yeniden doğuşuna hazırlığı oldukça kısaydı: efsaneye göre, bozkırda çok uzun süre dolaşamadı.
Aganin'e verilen belgelerde Weber'in Almanya'daki kalışı hakkında başka notlar da verildi. Sırt çantasında ev yapımı yün örme çoraplar yatıyordu. Aganin'in ekipmanında her şey orijinaldi, Alman.
Şubat ayının ortasında, 1943, Aganin, bozkır nehrine getirildi, daha sonra istihbarat memurlarının bildirdiği gibi, Alman birlikleri vardı. Stalingrad yakınlarındaki düşman birliklerinin kuşatılmasından sonra, birçok sektördeki bozkırda sağlam bir savunma hattı yoktu. Donmuş nehri geçerken, Aganin bir polinyaya düştü. Kıyıda botlarımdan su döktüm. Samanlıkta hid. Sabah, çok uzaklarda nadir arabaların geçtiği toprak bir yol gördüm. Bu taraftan. Elini kaldırıp, kamyonu durdurdu. “Nereye gidiyorsun?” “Amvrosiyivka'ya!” “Harika! Ben de oradayım! ”
Aganin'i cepheye göndererek, hangi askeri birliğe düşeceğini kimse bilemezdi. Ancak, yeraltı işçileri, ayrı birimlerden gelen memurların ve askerlerin Donetsk'e gönderildiğini bildirdi. İşte Stalingrad'ın intikamını alacak "intikam ordusu". İzci Aganin, Donetsk’e gitmeye çalışmak zorunda kaldı. Bu şehirde hala onun için bir “posta kutusu” düzenlemeyi umut ediyordu. Burada kendi teyzesini yaşadı. İstihbarat biriminin planına göre, Aganin Donetsk yeraltı işçileri tarafından elinden alınacak olan şifreli bir notu iletecek. Zor bir programdı ...
Amvrosiyivka'ya gelen Weber-Aganin, komutanın ofisine gitti. Komutanına belgeler sundu ve kişisel bir istekte bulundu: “Stalingrad'ın altında, amcası alayı yönetiyor. Ona yakınlarından selamlarını göndermek istiyor. ” Ve burada komutan hızlandı. Bu albay ile aşina olduğu ortaya çıktı. “Onun emri altında görev yaptım. Hayatımı kurtardı. Yeğenini gördüğüme sevindim. ” Bu sırada Aganin üşüdü. Titriyordu. Komutan, durumunu fark etti. "Hasta mısın?" Hastaneye götürüleceksiniz. ”
Aganin-Weber yaralı ve hasta arasındaydı. O daha sessizdi, suçlu olduğunu söyledi. Bu arada, o zaman kaybetmedi. Hastanede iletişim biçimlerini, espriler ve şakaları, spor takımlarının adlarını, bazen burada geciken şarkıları ezberledim.
“Otantik belgelerim vardı. Şüphe uyandıramadılar. Ayrıntılarda hane düzeyinde hata yapmaktan korkuyordum. Almanya'da popüler olan bir şarkıyı bilmemek garip olurdu, ”diye hatırladı Aganin.
Hastaneden taburcu edildi. Ve yine askeri komutana gider. Dedi ki: “Kalbini al, Otto! Soruşturma yaptım. Amcan öldü. Ne kadar üzüldüğünü anlıyorum. ” Ölen arkadaşının anısına, komutan Otto Weber ile ilgilenmeyi vaat ediyor. "Siperlere dönmek için hala çok zayıfsın." Telefondan birini arıyor. Sohbette, Gestapo tarlasıydı. Aganin, Gestapo'da çevirmenlere ihtiyaç duyulduğunu duyar.
Weber-Aganin Donetsk'e gider. Burada, Gestapo bölümüne, GUF-721 olarak adlandırılan bir çevirmen olarak atandığını öğrenir. Gestapo alanı Abwehr sisteminde yaratılmış özel bir cezalandırma organıydı.
Field Gestapo personeli, ilerleyen Wehrmacht birliklerini takip etti ve yeraltı savaşçılarıyla ve partizanlarıyla savaşmaya niyetliydi. Onların "zincir köpekler" olarak adlandırılmalarına şaşmamalı. GUF-721, Taganrog'dan Donetsk'e - çok uzak bir mesafede çalıştırıldı. Bu da istihbarat Aganin'in geniş bir alanda bilgi toplayabileceği anlamına geliyordu.
“İlk gün SFP Meisner şefi beni işkence odasına götürdü,” dedi İbrahim Ağanin. - Masaya kanlı sırtında kauçuk çubuklarla dövülen yaralı bir adam yatıyordu. Hırpalanmış yüz bir maskeye dönüştü. Bir an gözlerimin acıyla boğuştuğunu gördüm. Ve aniden bana bunun ağabeyim Misha olduğu göründü. Korkmuştum. Beni işkenceciler arasında gördü mü? Tüm hayatım boyunca bu anı beni rahatsız etti. Savaştan sonra öğrendim: kardeşim Misha, komutan tanka, Donetsk yakınlarında kayboldu "...
Garip bir ortamda bir kez, Aganin, gençliğine ve deneyimsizliğine rağmen, büro işlerine devam etmek için olağanüstü bir aldatmaca ve kurnazlık gösterdi. Böylece sadece hayatını kurtaramaz, aynı zamanda partizanlara ve yeraltı savaşçılarına karşı operasyonlar çağrıldığı için eylemlere katılmaktan da kaçınırdı.
Aganin, “Tercüman olarak atanmam özel bir şey değildi” dedi. Yanımda tercüman, lisede Almanca bilen bir polis memuru vardı. Bu yüzden Almanca ve Rusça bilgim ile üstlerimden ihtiyacım vardı. Elimden geleni yaptım. Bana kağıt yığınlarını getirdiler. Bunların arasında yerel nüfusa yönelik birçok emir vardı. Tüm titizlikle, her çizgiyi tercüme ettim. İyi bir el yazım vardı. Zihinsel olarak öğretmenlerime teşekkür ettim. Çalışırken, alarak silâhBir operasyon için gidiyorlardı ve ben masada oturuyordum, açıkçası korkak olarak adlandırıldım. Benimle dalga geçtiler. Hatta bir takma ad bile vardı: "Otto bir kağıt faresidir."
Donetsk ve çevresinde, Aganin askeri birimlerin, hava limanlarının ve depoların yerini gördü. Peki bu bilgiyi ön hattın istihbarat bölümüne nasıl aktarabilirim? Telsizi yoktu ve eline geçemedi.
Sonra teyzesinin evinden şifreli bir not göndermeye karar verdi. Aganin, “Bir zamanlar büyük bir şirket, sinemaya gittik” dedi. - Kafamın ağrıdığını ve salondan ayrıldığını söyledim. Sokaklarda dolaşıp teyzesine gitti. İlk başta beni tanımıyordu. "Misha! Sen misin? ”- Bir ağabeyi ile karıştırılmış. Hiçbir şey açıklamadan, ona her zamanki doğum günü kutlaması olan bir not verdim. Annemin ismini verecek kişiye not vermek istedim. Teyzem bir şeyi anladı ve ağladı: “Asılacağız!” Onunla ne kadar aniden konuştuğumu hatırlamaktan utanıyorum. Yine de not almayı kabul etti. (Sonra ailesi bana çok yardımcı oldu). İstihbarat departmanının teyzemin adresini yerel yeraltı işçilerine vereceğini umuyordum. Bir bağlantım olacak. Aslında teyzeme geri döndüğümde, aynı anlamsız sözlerle bana bir not verdi. Metni deşifre ettiğimde, Lida adında bir çamaşırçının adresinin bana verildiğini öğrendim. Çamaşırlarını çamaşırhaneye almaya başladım ve şifreli mesajlarımı içeri doldurdum.
Çamaşırcıya Lida'ya soru sormadım. Telsizi olup olmadığını veya şifrelemeyi yeraltı işçilerine aktardığını bilmiyordum. Söyleyebileceğim tek şey, bu bağlantının işe yaradığı. Arşivdeki savaştan sonra Donetsk 14'ten görevlerimi buldum.
Gestapo yeraltı üyelerini tutukladı.
Filmde sadece bir izcinin katılım tarafından tanınmayacağı ve yeraltı savaşçılarını uyardığı film.
Aganin Gestapo'daydı, sonra küçük bir çift kanatlı. Yaklaşan birçok operasyon hakkında bir şey bilmiyordu. Ve yine de, yapabildiği gibi, yeraltı işçilerine tutuklama yapmalarını önledi. “Yeraltı işçilerine yönelik yaklaşmakta olan operasyon hakkında bilgi edersem, notu çamaşırhaneye verdim. Ama bazen bunun için zamanım olmadı. Böyle bir durumu hatırlıyorum. Bir yeraltı grubunun tutuklanması hazırlanıyordu. Bunlardan biri projeksiyonist. Projeksiyoncuyu polise getirdim, boş bir oda tuttum ve ona bağırmaya başladım: “Sizin bir gangster olduğunuzu biliyoruz! Ve arkadaşların haydutlar! Bizim için çalışıyorsan, kurtarılabilirsin! Git ve düşün! İki gün içinde seni bekliyor olacağım. ” Adam gidiyordu ve grubu uyaracağını umuyordum.
“Projeksiyoncuyu korkutma riski mi var? Ama kimse ismimi bilmiyordu. Ve bağırması ve talep etmesi gerçeği - memurun bu davranışı olağandı. ”
Aganin'e Gestapo'nun günlük yaşamda ne olduğunu sordum, bu da onu en çok Gestapo alanında etkiledi. Ne de olsa onlarla yaşadı, partilere katıldı.
“Özel provokasyon ustaları vardı. Birimimizde yerelden tercüman olarak görev yaptı. Sınıf arkadaşları bir yeraltı grubu düzenledi. Gestapo böyle bir operasyon geliştirdi: Bu tercüman sınıf arkadaşlarına affedici olmak istiyor. Gibi, ürünleri almak için hizmet vermeye gittim. Kalbimde vatansever kaldım, lütfen grubu kabul et ve istasyondaki mühimmat deposunu havaya uçurmayı teklif ediyorum. Ve ona gerçekten inandılar. Çocukları aynı evde toplanmaya ikna etti. Kamyonla gideceğini, grubu depoya götüreceğini söyledi. Belirlenen zamanda, iki asker arabaya geçti ve Alman askerlerinin yeraltı işçilerini çevreledi ve etrafını sardı. Tercüman Victor, evi terk etmek için adamların ağzına bağırdı. Buna karşılık, yeraltı işçileri ateş açtı. Ev ateşe verildi. Böylece herkes öldü. ”
“Bir zamanlar dolabımı açarken, fark ettim: birisi eşyalarımı karıştırıyordu. Üşüdüm, - hatırladım Aganin. - Şüpheli miyim? Ancak hizmette her şey her zamanki gibi gitti. Tabii ki çok endişelendim. Ama sonra gördüm: bu tür aramalar burada yaygındı. Sürekli olarak kontrol edildi. Hiçbir şeyi gizli tutmadım. Hepsi bellekte tutuldu. Hiçbir şey bulamadım. ”
Ancak bir kez tehlike Aganin'e çok yaklaştı.
Postayı okuyarak, Berlin'den Otto Weber'in annesinin talebine bir cevap aldığını gördü. Aganin artık hayatta olmadığını biliyordu. Ancak emirler, tüm akrabaların ötesinde arama yapacaklardı, Donetsk'i terk etmek gerekiyordu.
Cephe hattına gönderildiğinde böyle bir anlaşma vardı: tehlike olması durumunda cephe hattına gider ve bir mahkum olarak, Kızıl Ordu'nun ön cephesine düştü.
Yani Aganin ve yapacaktı. Ancak aklama Lida aracılığıyla ona bir emir daha geldi: Almanların işgal ettiği bölgede kalmak. Donetsk'te kalamazsanız, diğer belgeleri bulmaya çalışın ve keşif yapmaya devam edin.
Aganin Kiev'e seyahat ediyordu. Bundan yararlanmaya karar verdi. Kiev'deki istasyonda Teğmen Rudolf Kluger ile bir araya geldi. Birlikte biletleri yaptılar. Aynı bölmedeydik. Aganin, yoldaşına davrandı. Kendisinden bahsetti - nereden geldiği, nerede savaştığı vb. Kupa çok sıcaktı. Üniformaları çıkardılar. Aganin, seyahat eden arkadaşlarına antre - havaya gitmelerini önerdi. Savaşta, savaşta olduğu gibi: Aganin, Kluger'ı bıçakla bıçakladı ve onu bir tren tekerleklerinin altına attı. Bölmeye dönerek, Kluger'ın üniformasını giydi, belgelerinin cebindeydi. Kluger, Aganin'e bir hastaneden Gaspra köyünde bulunan bir sanatoryuma seyahat ettiğini söyledi.
Aganin Sinelnikovo otobüs durağında trenden indi, çarşıya gitti. Bütün arabanın görünce ellerinde ellerinle trenin arkasına koştu. Fakat trenin arkasında. Gölgeli bir kareye gittim, Kluger'ın belgelerini çıkardım, fotoğrafımı yapıştırdım, bir baskı köşesinde numara yaptım. Yeni bir bilet verdim. Bu arada, Otto Weber adına belgelerle olan üniforması, ayrılan trenin bölmesinde kaldı. Donetsk’te, GUF-712’un bir çalışanı olan Otto Weber’in tren tekerlekleri altında öldürüldüğünü belirten bir mesaj alındı. Memurun yüzü ve bedeni şekillendirildi.
Kluger adına bir bilet ile Aganin bir sanatoryuma gelir. Hemen karar verdi - burada bir müşteri bulması gerekiyordu. Ne de olsa, Kluger'ın hizmet ettiği kısma geri dönmesi imkansız. Tatilcilerin Albay Kurt Brunner'ı seçti. Kerch'deki topçu birliğine komuta etti. Aganin, “Ben onun gönüllü hizmetçisi oldum” dedi. - İsteklerini yerine getirdi. Avlanmak istiyorsa, piknik yapmak için bir yer arıyordum. Albay bir kızla tanışmak isterse sahile koştum, biriyle randevu aldım, buluşmak için bir ev aradım. Sonra akrabalarım bana bakardı ... Kendimi tanımıyordum. Ama planım başarılı oldu. Albay benim hizmetlerime kullanıldı.
Onun emri altında hizmet edeceğimi söyledim. Bazı yüksek makamlara itirazda bulundu ve banatoryumdan onunla bir topçu alayına gideceğimi söyledi. Bir zamanlar orada istihbarat subayı için yapılan incelemenin burada çok küçük olduğunu anladım.
Albay'a, Abwehr biriminde hizmet vermek istediğimi söyledim. Bu tür bir faaliyet için bir hevesim var. Ayrıca ben Rusça konuşurum. Albay benimle buluşmaya gitti. Bu yüzden kendimi tekrar Kırım'da işletilen Gestapo - GUF-312 alanında buldum.
Provokatör olduklarını gösteren yerel halktan tercüman olarak çalıştıklarını gördüm. Ancak, Almanca bilgisi okul dersinin hacmindeydi. Bunlar arasında ben elbette farklıydım. Şube müdürü Otto Caus'a sadık gibi davranarak kendimi büro işlerinde ayırt etmeye çalıştım. Ortaya çıktığı anda, çantasını yardımla aldım. Bana güldüler. Bu benim yüz kalkanımdı. ”
Onu bulmaya zorlandığı bu insanlarda onu etkileyen şey, doyumsuzluklarıydı. “Genellikle masada eve kimin paket gönderdiği konusunda övünmekten hoşlanırlardı. Bu ne anlama geliyordu? Bunu hayal etmek bile zor!
Bir Alman asker veya subay herhangi bir eve girme ve sevdiği her şeyi alma hakkına sahipti. Dolaplarda, sandıklarda parçalanmış. Palto, elbise, oyuncak aldı. Yağma almak için kullanılan otobüsler. Bu tür paketler için özel posta kutuları hazırdı.
Birinin ağırlığı 10 kilogramdı. Evlere götürecek bir şey yok gibiydi. Ancak ayçiçeği çekirdeği bile bunlara “Rus çikolatası” diyerek saygısızlıkla alındı.
Aganin acı çekerek onunla uğraşır. Kimse nerede olduğunu bilmiyor. Ve Kırım'da topladığı değerli bilgileri nasıl iletebilirim? Riskli bir adım atıyor. Ofiste, Romen subayı Ion Kozhuhara'nın (farklı bir soyadı vardı) reddedilmesine rastladı. Bir arkadaş çevresindeki bu memur, yenilgiyi dile getirerek, Almanya'nın zaferine inanmadığını söyledi. bu tarih Aganin kullanmaya karar verdi. Kozhuhara'yı buldu ve bir askeri mahkemeyle karşı karşıya olduğunu söyledi. Aganin Kozhuhara'ya kendisini kurtarmak istediğini ve memurun Ruslara teslim olma şansını tek bırakarak bıraktığını söyledi. Aganin, “Bir görevi yerine getirirse hiçbir şey yaşamını tehdit edemez” dedi. - Giysilerinde, sorgu sırasında tutuklananlardan aldığım iddia edilen bir notu dikeceğiz. Yeraltı grubunun ölümüyle ilgili not yazıldı, idam edilen isimler arandı. Aslında, bir şifre yardımıyla amirlerime hayatta olduğumu, Feodosia'da olduğumu ve senden istediği kişiyi not almak için bir irtibat kişisi göndermenizi rica ediyorum. Zamanla Kozhuhara'nın talimatlarımı tam olarak yerine getirdiğine ikna oldum.
Yaklaşık bir ay sonra Feodosia'da sokakta bana güzel bir kız geldi. Aniden, sanki duygularımın içinde, beni öptü, kulağındaki bir kafede toplantımızın şifresini ve yerini fısıldadı. Bu yüzden yorucu riskim tekrar anlamlıydı. Daha sonra, kızın bir radyo olduğu partizan birliği ile ilişkili olduğunu öğrendim. "
Ona bir hava limanı planı verdi, tahkimatı yapıldı, Alman birliklerinin yerini belirledi. Kırım'ın kurtuluşu başladığında bu bilgilerin askerlerin hayatlarını kurtarmaya yardımcı olacağını umuyordum.
Burada Aganin, Gestapo sahasının gerçekleştirdiği operasyonları öğrenmek zorunda kaldı. Kırım şehirlerinden birinde sözde Karadeniz'in bir denizcisi ortaya çıktı filo. Uzun boylu, yakışıklı bir adamdı. Danslarda, sinemada gençlerle tanıştı. Bir kızın aralarında öne çıktığını fark ettim, hadi ona Clara diyelim. O açık bir lider. "Denizci" onunla ilgilenir. Eskortlar, evine nüfuz eder. Kız bu "denizci" hakkında tutkulu. Arkadaşlarının intikamını almak için tekrar savaşmak istediğini söylüyor. Ona inanmak nasıl değildi? Çok dürüst gözleri var. Clara'nın tavsiyesi üzerine, bir yeraltı grubuna kabul edildi. Yeraltının adreslerini bulmayı başardı. Bir gece tutuklandılar. Clara "denizcinin" hain olduğuna inanamıyordu. Bir çatışmada ona sordu: “Söylesene - korkutuldun mu?” Yüzüne güldü. Clara umutsuzdu. Onun saflığı nedeniyle bir yeraltı grubu öldü. Herkes vuruldu. Cezalandırıcılar arasında hayali "denizci" vardı.
Mart ayında, Aganin'in bulunduğu GUF personeli 1944, Kırım'dan ayrılmaya başladı. Onlarla birlikte yolda gitti. Chisinau'yu sürdük. Ve burada dar yolda trafik sıkışıklığı vardı. Aganin arabadan çıktı ve dehşeti ile Donetsk'te tanıdığı Alman subaylarının yolun kenarında gördü. Ona yaklaştılar: “Bize Otto Weber’in demiryolunda öldüğünü söylediler ve sen ortaya çıkıyor, yaşıyor musun?” Aganin, Donetsk’e hiç gitmediğini, başka biriyle yanıldığını iddia etmeye başladı. Gösterici bir şekilde arabadan, yol boyunca yürürken. Donetsk'ten memurların onu izlediğini gördü. Ve sonra bombalama başladı - Sovyet uçakları uçtu. Tüm arabalar ormana koştu. Aganin, “Ağaçların arasında dolanıp yoldan uzaklaşıyorum” dedi. - Kendi kendime dedim - o zaman Almanları terk etmek zorunda kaldım, benimkine gittim. Ön kenarın yerini biliyordum. Ellerim yukarı - Alman üniforması içindeyim - Askerlerimin arasında siperdeydim. Siperden yürürken bir kelepçe var. Alt birim komutanı sürekli tekrarladı: Karşı istihbarat memurlarıyla bağlantı kurmam gerekiyor, önemli mesajlarım var. ”
Birkaç gün sonra, devlet güvenlik görevlileri geldi. Şifreyi aradı. Tabii ki sorguya çekildi. Ancak öyküsünün, bu savaşta diğerleri arasında kaybolmadığına ikna oldu.
“İlk defa kendimden biriydim. Nefret edilen Alman üniformasını kaybedebilir. Dinlenebileceğim bir eve götürüldüm. Huzur ve sessizlik. Ama burada sinir krizi geçirdim. Gestapo'da gördüğüm vahşilerin resimleri benden önce yükseldi. Uyuyamadım Ne bu gece ne de bir sonraki. Hastaneye gönderildim. Fakat uzun süredir ne doktorlar ne de ilaç beni bu durumdan çıkaramadı. Doktorlar dedi ki: sinir sisteminin tükenmesi.
Hastalığa rağmen, Bauman adını taşıyan Moskova Teknik Üniversitesi'ne döndü. Üniversiteden mezun oldu, yüksek lisans okulunda çalıştı. Tezini savundu. Evlendim Oğlu büyüyordu. I.Kh. ile tanıştığımda Aganin, All-Union Correspondence Tekstil ve Hafif Endüstri Enstitüsü'nde öğretmen olarak çalıştı.
Ancak barışçıl yaşamının başka bir yanı vardı. “Kalbini yakan kül” onunla ilgili, İbrahim Aganin.
Bir tanık olarak, faşist cezalandırıcıların ve suç ortaklarının yargılandığı birçok süreçte konuştu. Bana bu hikayeyi anlattı. Krasnodar'daki büyük denemelerden birinde, Aganin yine ayrıntılı bir ifade verdi. Salonda mağdurların akrabaları vardı. Aniden Aganin'e çığlıklar gönderildi: “Sen kimsin? Tüm detayları nasıl biliyorsun? ”Salonda bir gürültü vardı. Askeri Mahkeme Başkanı Sinelnik bir ara verdiğini açıkladı. Moskova'yı aramak, yetkili makamlarla irtibata geçti. İlk defa mahkemede izcinin ismini vermek için izin aldı. Salon yükseldi, Aganina'yı karşıladı.
Birçok sürece katıldı. İddianamede asıl tanık seçildi. Sık sık, Aganin cezalandırıcıları açığa vuracak, isimlerini verebilecek, böylece adaleti yerine getirebilecek tek kişiydi.
Çalıştığı kurumda, bir kez öğrencilerle konuştu, kaç tane yeraltı işçisinin yaşamı bilinmeyen bıraktığını anlattı. Böylece takım "Ara" ortaya çıktı. Aganin, öğrencilerle birlikte Donetsk, Makeyevka, Feodosia, Alushta ve yeraltı savaşçılarının faaliyet gösterdiği diğer şehirleri ziyaret etti. “Arama” takımı, mahkumlarla hücrede bulunanları, vurulmak için nasıl alındıklarını görenleri aradı, son sözlerini hatırladı. Arama motorları hapishane hücrelerinin duvarlarında yazılar buldu. Dağınık bilgiden, mağdurların kaderi hakkında bilgi edinmek ve bazen isimlerini iftiradan silmek mümkündü. Aganina, yalnızca idam edilenlerin akrabalarını aramakla kalmayıp aynı zamanda sevdiklerine ne olduğunu anlatmak konusunda da zor bir kadere sahipti.
İbrahim Aganin için savaş 1945'ta bitmedi. Zayıflayan sağlığına rağmen, cezaevlerinin yargılandığı şehirlere seyahat etmeye devam etti. Sıklıkla kovuşturma için baş tanık olarak adlandırıldı. Bir keresinde böyle bir duruşmaya katılma şansım oldu.
... Aganin, onun için son duruşmadan döndüğünde öldü. Görevinde, görevinin sonuna kadar asker olarak öldü.
Ash kalbini yaktı ...
- Yazar:
- Lyudmila Ovchinnikova
- Orijinal Kaynak:
- http://www.stoletie.ru/territoriya_istorii/pepel_zhog_jego_serdce_524.htm
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter