Belki de Osmanlı İmparatorluğu ile ilgili en şaşırtıcı gerçek, Avrupa kroniklerinde bahsedilen “Türklerin” pek çoğunun böyle bir şey olmadığıdır. Avrupalı cehalet (yüzyıllar süren) ve Türkiye’deki millet binasına Osmanlı padişahlarının ‘Türk’ padişahları olduğu için teşekkür ederiz. Avrupa Rönesansı literatüründe oldukça sık olan padişah, Osmanlı mahkemesine hiçbir şey ifade etmeyen bir ünvan olan “Büyük Türk” olarak anılıyordu. Öyleyse şunu açıklığa kavuşturalım:
İmparatorluk, varoluşunun çoğu için, milliyetçiliği yitirdi. 1453’te Bizans İmparatorluğu’na karşı ünlü ‘Konstantinopolis’in Düşüşü’ndeki saldıran kuvvetlerin hepsi’ Türkler ‘değildi; Aslında kuşatıcı kuvvetlerin hepsi Müslüman bile değildi.
Osmanlı Ayrı Türk Ayrı
Sultanların 30’undan fazlası haremli kadınların oğullarıydı. Neden bu göze çarpıyor? Çünkü bu kadınların hiçbiri Türk değildi; Bunların hiçbirinin Müslüman olarak doğma olasılığı düşüktür. Arka planlarının çoğu zaman sisten kaybolmuş, ancak çoğu Avrupalı kadınmış gibi görünüyor, Sırplar, Yunanlılar, Ukraynalılar. Daha sonra ‘Türk’ sultanlarının genetik olarak Türklerden çok daha Yunan olduğu düşünülmektedir.
Benzer şekilde, kariyerine Janissary olarak başlayan ünlü mimar Mimar Sinan da dahil olmak üzere efsanevi yeniçerilerden herhangi biri [ordunun içindeki elit bir savaş ordusu], bu elit savaş kuvvetine getirilen ve daha sonra İslam’a dönüştürülen tüm Hristiyan çocuklardı. Osmanlıca bir şeyi ‘Türk’ olarak tanımlamanın en iyi modern benzetmesi, Britanya İmparatorluğu’ndan bir şeyin yalnızca ‘İngiliz’ olduğunu söylemek gibidir.