Süheyl Batum'un ordu için "Amerika içini oymuş, kağıttan kaplanmış" sözlerinin irapta mahalli yok, çünkü orduyu jandarma zannettiği için öyle diyor. Kağıttan kaplan dediği ordu, tarihimizin en yüksek seviyeli operasyonunu birkaç yıl önce yaptı. Savaş jetleriyle birkaç saat içinde Irak'ın kuzeyinde belli noktaları hatasız vurup döndüler. 90'larda haftalar süren hedefsiz bombalamaların tek hedefi gazete manşetleriydi. Zaten başbakan da Tansu Çiller'di. Şimdi işi sessiz sedasız yapıyorlar. Süheyl Batum öyle diyor, çünkü hem vatandaşa hem siyasi topluma höt! diyecek paşalar olsun istiyor. Bunun dış destek alamadığı malum. Yoksa tek bir işaretle başımızın üstünden çatıyı uçuracak kuvvete ezelden sahip olduğunu biz biliyoruz ordunun. Süheyl Batum iki yönlü konuşuyor. Hem kışkırtıyor, yapın diye. Hem de artık yapılamayacağını bildiği için öyle konuşuyor. En azından bir süre ordumuzun kapımızı çalmayacağını biliyoruz. PKK'nın kapısını daha çok çalıyor mesela.
Eski Genelkurmay Başkanı Yaşar Büyükanıt, iki önemli söz söyledi bence. Birincisi, 2. başkanken ve Türk ordusu işgal altındaki Afganistan'a giderken söylenmiştir: "Afganistan'a savaşmaya gitmiyoruz." Böyle de oldu. Afganistan seferi Afgan halkına yardım dışında bir işlev görmedi. İstihbarat kısmı var ama ben bilmiyorum sonuçta. Deneyim kazanmışlardır. Yaşar paşanın ikinci önemli beyanatı: OYAK, Türk Silahlı Kuvvetlerinin değildir. İlk söz ne kadar açıksa bu da o kadar açılmalı. Afganistan'a gitmemiz ama savaşmamamız, biraz tarih bilenlerin hemen anlayacağı bir sözdür. Batıyla düğüne gitmeye mecburuz, oynamak zorunda değiliz.
İkinci söz, ordu mensuplarının her faaliyeti ordu faaliyeti değildir, anlamına geliyor. Ki tarihsel anlamı, 1960'dan sonra şirketleşme temayülü gösteren ordu mensuplarının arkasından resmi desteğin çekilmesidir. Ordu ihaleleri konusu uzmanlık gerektiriyor, ne söylesem boş. Ama Oyakbank, ING olurken Yaşar Büyükanıt'ın haklı olduğu bir kere daha ortaya çıktı. Biraz karışık görünüyorsa, daha sonra tekrar konuşalım bunları. Ama Türk ordusu, vatandaşını baskı altında tutma görevini bırakma eğilimindedir ve asıl faaliyet alanında yani yabancılar için direkt savaşılmak istenmeyen bir silahlı kuvvet olarak güçlenmektedir. Aynı zamanda sosyolojik olarak da isteyerek ve istemeyerek şeffaflaşmaktadır. Ben bunu istediklerini hissediyorum.
İçinin oyulması meselesi de zayıfladığını değil güçlendiğini gösterir. Birkaç görüşmeyle Batılıların istedikleri paktlara girip çıkan Türkiye artık her 24 saatte bir yeniden güneşin doğup battığı bir ülke olmuştur. İngilizler Türkiye'den Irak'a girmek istediklerinde Genelkurmay "Zaten meseleyi yaratan sizsiniz" diyerek hükümet söz almadan konuşmuştu. Irak'a asker tezkeresini istediler ve aldılar, ama Amerika sen jandarma olacaksın deyince de yapmadılar. Tezkere işi zekice kotarıldı ve CHP dönemleri de dahil ordu-hükümet hiç bu kadar yakınlaşmadı. İç politika bakımından Süheyl Batum ordu aleyhinde beyanat vermiş, Başbakan suçludur demiş... bunlar giderek normalleşen şeyler. Muhalefet orduyu savunur, kışkırtır, iktidar orduyla papaz olur ve darbeden çekinir... haldeyken anormaldik. Muhalefet tabii ki orduyu eleştirecek, iktidar tabii ki ordusunu savunacak. Bu daha tabii değil mi.
Normalleşmenin, siyasileşmemizin, yani sivil idarecilerin bizi idare etmesinin orduya zararı olmaz. Yararı olur. Kendi işiyle meşgul bir ordunun da siyasi ve sivil topluma zararı olmaz, yararı olur. Silahlı kuvvetine güvenen bir hükümet düşünün. Hem fiziksel hem psikolojik güvene ihtiyacımız var. Askeri yönetim, yaşamamak demek. Yaşamak istiyor insanlar. Hata yapmak istiyorlar. Allaha karşı hata işleyebilen Türk vatandaşı bırakın Atatürke karşı da biraz hata işlesin. Böyle yaşanır. Öbür türlüsü hayat değil.