Bir öğretmen olarak, kısa bir çalışma döneminde, bu sıkıntılı ve okuma yazma bilmeyen kişilerin, öğrencilerden onur duyduğunu ve ruhumuzun gözümüzün önünde nasıl değiştirildiğini gördüm. İçlerinde eşitlik ve adalet ruhu uyandı. Yavaş yavaş, hizmet ettikleri nedenin doğruluğuna - halklarının ya da milletlerinin özgürlüğü ve bağımsızlığı mücadelesine ikna oldular. Beyaz tenli Sovyet halkının - memurlar, çavuşlar, askerler, sivil merkez işçileri, kasaba halkı ve Kırım turlarında seyahat ederken tanıştığı toplu çiftçiler - ırkçı önyargılardan yoksun ve onlara eşit davranmaları gerçeğine alışmışlardı.
Öğrencilere sadece mülkiyeti değil silahSadece komuta becerilerini geliştirmekle kalmadı, aynı zamanda ruhlarına köleliğin, sömürgecilerin ve yabancı sömürücülerin, emperyalizmin nefretinin tohumlarını ektiler. Onlara düşmanlarının Batı halklarının yağmalanmasına yönelik kurumsal demokrasiler, Batı “demokrasileri” tarafından yaratılan emperyalist sömürgecilik sistemi ve neo-sömürgecilik sistemi olarak “beyazlar” olmadığını ve çok fazla olmadığını açıkladık.
Sosyal bilimler öğretmenleri, Sovyetler Birliği’nin İkinci Dünya Savaşı’ndaki faşist Almanya ve militarist Japonya’ya karşı kazandıkları zaferden bahsetti. Bu zaferin, sömürgeci emperyalizm sistemini o kadar zayıflattığı, yıkılmaya ve dağılmaya başladığı söyleniyordu. Çin, Hindistan ve Endonezya bağımsızlıklarını kazandılar. 1950'e gelince, emperyalizm dünya pazarının üçte birini ve finansal oligarşiye kâr getirmeyi bırakan gezegenin doğal servetinin üçte birini kaybetti.
Onlara Sovyetler Birliği'nin ulusal kurtuluş hareketlerini desteklediğini söyledik, çünkü bu hareketler emperyalizmi, kapitalizmi zayıflatıyor ve Batı bankalarının ve şirketlerin Afrika halklarını soymalarını engelliyor. Onları sadece BM ve diğer uluslararası örgütlerdeki kelimelerle değil aynı zamanda silahlarıyla, askeri uzmanların ve partizanların eğitimi ile de destekliyor.
Onlara adil ve haksız savaşlardan, halkın çıkarlarına ihanet eden yabancılardan, yabancılardan ve kukla yöneticilerden bağımsızlık ve özgürlük mücadelesinin ulusal meşruiyetinden bahsettik.
Barış mücadelesinin, kapitalist olmayan dünyanın doğal hali olduğunu, dünyadaki tüm savaşların varlıklı mülk sahiplerinin ve bankacıların açgözlülüğünü doğurduğunu savunduk. Afrika halklarının, halklarını bağımsız olma hakkını korumak, topraklarını sömürgecilere, ırkçılara, işgalcilere, Batı'nın açgözlü burjuvazisinden kurtarmak için silahlarla zorlanmaları. Bu sosyalizm barış, kapitalizm ise savaş.
Vietnam'daki London City ve Wall Street bankacıları ne unuttu? Bu ülkede neden yüz binlerce Amerikalı adam ölüyor? Portekizli istilacılar Afrika kıtasının güneyinde ne unuttular? Yüzlerce Amerikan ve Avrupalı şirket Bantu halklarının ülkesi Namibya ve Güney Afrika'yı hangi haklarla soyguna uğratıyor? Afrikalılar ırkçılar neden çekingen tutuyorlar? - Bantustans? - öğrencilere sorduk.
Cezayir ve Vietnam halklarının neden bağımsızlık için savaştıklarını açıkladılar; Amerikan zencilerinin neden ABD’deki ırkçı ayrımcılık rejimine, Afrika’nın ırkçılara, Filistinlilere Siyonistlere karşı mücadelesine karşı mücadele ediyorlar. Bir çok halkın (Mısır, Gine, Kongo) yabancı şirketleri kamulaştırdığını ve devletlerinin kapitalist olmayan bir gelişme yolunu planlayarak devrimci demokratik reformlar yürüttüğünü söylediler.
Beyaz ve siyah burjuvazinin tüm çalışanlarının emeğini herhangi bir ten rengiyle sömürdüğü sömürgeci kölelikten ayrı olarak, sosyal sınıf köleliğinin var olduğunu öğrencilerimize anlattık.
Onlara sosyalist devrimlerden ve SSCB'nin Batı Avrupa faşizmine karşı kazandığı savaştan bahsettik; emperyalizmin sosyalist ve özgürleşmiş ülkelere karşı açtığı soğuk savaş hakkında; Kara teröristlerin halkın kurtuluş ordusuyla savaşmak için tam hızda hazırlandıkları Afrika ülkelerinde özel eğitim merkezlerinin özel servisleri tarafından kurulması.
Ülkelerinde Afrikalılar arasında, kabile liderleri ve onların sömürgecileri ve ırkçılarıyla işbirliği içinde olan kuklalarının olduğunu, Batılı özel hizmetlerinin beyaz ve Afrikalıları yabancı paralı askerlerin çıkarılması için işe aldıklarını, yanlarında sömürge savaşlarında yer alan aşiret, bantustan "ordularını" yarattıklarını söyledik. sömürgeciler ve ırkçılar.
Angolans, Mazambikanlar ve Gine'lere anlattık. tarih Portekiz sömürgeciliği ve taktikler döngüsünün öğretmenleri - Portekiz ordusunun askeri düzenlemeleri. Namibyalılara, Zimbabwe ve Güney Afrikalılara ırkçılığın ve apartheid sınıfının doğası, ABD'deki Luther King cinayeti ve ırkçılık ve sömürgecilikle mücadelenin diğer kahramanları ve taktikler döngüsünün öğretmenleri - Güney Afrika ordusunun savaş düzenlemeleri hakkında konuştuk. Bütün güreşçilere Nelson Mandela'yı anlattık. Irkçı ve sömürge Avrupa imparatorluklarında, egemen çevreler onu bir "terörist" olarak görüyordu. Bizim için, Sovyet halkı ve Afrika’nın bağımsızlığı için savaşçıları olan Güney Afrika’daki ırkçılık ve ırkçılığa karşı savaşan bir kahramandı. Batılı paraziter şirketler, ırkçılara onu ömür boyu hapiste tutmalarını emretti. Irkçılar 27 yıl boyunca onu Robben Adası'nda tuttu. Mandela, Afrika kökenli Amerikalıların Amerika'daki ırksal ayrımcılığa karşı mücadelesinin gelişimi üzerinde büyük bir etkiye sahipti.
Öğrencilere Sömürge Ülkelerine ve Halklara Bağımsızlık Verilmesi Deklarasyonu, önemi ve bu aleyhte oy veren devletlerin buna nasıl tepki verdiğini anlattık. Bunların cevabı, Ocak, Belçika, İngiltere ve ABD’nin istihbarat servisleri ve siyah işe alımlarının, yasal olarak Kongo’nun ilk seçilen cumhurbaşkanı olan Patrice Lumumba’yı öldürdüğü Ocak’taki 17’ti. Genç devletin halklarını fratricidal bir intertribal savaşa sürdüler ve yozlaşmış bir kukla cuntaya iktidara geldiler. Gizli servisler daha sonra Mısır'daki Nasır (1961), Eduardo Mandlane (1970), Gine-Bissau'daki (1969) Amilcar Cabral ve sosyalist ülkelerle dostane ilişkiler kuran ve kapitalist olmayan gelişme yolunu seçen diğer liderlere suikast düzenledi.
Öğrencilere, sömürgecilik ve ırkçılığa karşı silahlı mücadelenin adil ve doğal olduğunu, sömürgeci yetkililerle iktidarın ulusal kurtuluş hareketlerine önderlik eden siyasi örgütlerin liderliğine aktarılması için uygun koşullar yarattığını söyledik. Batı burjuvazisi, ayrılıkçı duyguları kışkırttığından, aşiret liderleri arasında etki etmenleri işe aldıklarını, çeşitli kabileleri ve etnik grupları bir araya getirmeye çalıştığını, yeni hükümetteki agresif iştahlarını savunmayı umdukları için, onlara zaferden sonra ihtiyatlılıklarını korumalarını söyledik.
Harplerin yenilmesinden sonra sömürgecilerin ve ırkçıların yalan stratejisini, liberalizmin baştan çıkarma taktiklerini, eşit işbirliği vaatlerini ve eski rüşvet, el ilanlarını, liderlerin ve elitlerin gözünü korkutma yollarını kullanacakları konusunda öğrenciler uyardık. Bazı etnik grupları başkalarına kışkırtmak için mümkün olan her şeyi yapacaklarını; hükmetmek için bölmek.
Öğrencileri, herhangi bir sosyalist, kapitalist olmayan toplumun dünyadaki en adil ve demokratik olduğuna ikna ettik. İçinde politik güç, doğal zenginlik, toprak, fabrika ve fabrikalar çalışanlara aittir. SSCB’de ne kapitalist ne de batı
ulus ötesi şirketler. Onlara Sovyet okullarını gösterdik ve okul çocukları onlara ücretsiz eğitim ve sosyalizmin diğer avantajlarını anlattı.
165 eğitim merkezinin deneyimi, yabancı askeri personel ve partizanların eğitimi için büyük öneme sahipti. Bu tür eğitimlerin gelecekteki organizatörlerinde faydalı olabilir. Albay Antipov'un öğrettiği gibi, asıl şey, önce savaşçılara kime ve niçin ateş edeceklerini öğretmek ve ondan sonra nasıl ateş etmeyi ve havaya uçurmayı öğretmektir. Bu kural yalnızca paralı askerlerin ve teröristlerin Batı emperyalizmini barış ve ilerleme güçlerinden, parlak güçlerden korumak için eğitildiği askeri eğitim kurumlarında gözetilmemektedir. Fikirler, doğruluk ve nezaket için değil, sadece para için savaşıyorlar.
Portekiz sömürgeciliğinin çöküşü
1970'in ilk yarısında, eski Portekiz sömürgelerinin halkları, ellerinde Sovyet silahlarıyla bağımsızlık kazandı. Sadece Portekiz'deki “karanfiller devrimi” zaferinden sonra, kurtuluş hareketlerinin liderleri ile sömürgelerde iktidarın Afrika örgütlerine devredilmesinin şartları hakkında görüşmeler başladı. Nisan ayında Portekiz'deki 1974 devriminden sonra, yeni büyükşehir hükümeti 10 Eylül 1974, Gine-Bissau'nun bağımsızlığını tanıdı.
MPLA birlikleri Angola'nın başkenti Luanda'yı işgal etti ve A. Neto, Angola'nın ilk başkanı oldu. Sosyalizm inşa politikası ilan etti.
On yıl süren silahlı mücadelenin ardından, 1974 tarafından FRELIMO, ülkenin topraklarının üçte birini kontrol altına almayı başardı. FRELIMO ve Portekiz liderliği arasındaki 1974’in sonbaharında Lusaka’da yapılan görüşmelerden sonra Mozambik’in bağımsızlığını sağlama konusunda bir anlaşmaya varıldı ve 1975 yazında Mozambik Halk Cumhuriyeti ilan edildi.
Angola, Mozambik ve Gine-Bissau'dan oluşan küçük bir Afrikalı subay grubu ve yüzlerce Namibyalı, Rodoslu ve Güney Afrikalı partizan inceleme için merkezimize geldi. Onlar için yeni eğitim programları geliştirilmiştir.
Sömürgeci Ülkelere ve Halklara Bağımsızlık Verilmesi, Afrika Birliği Örgütü'nün oluşturulması, sosyalist toplumun ülkelerinin yardım ve desteği ile ilgili Deklarasyon, Afrika çoğunluğunun beyaz ırkçı rejimlere karşı mücadelesinin artmasına katkıda bulundu. Güney Afrika, Amerika Birleşik Devletleri'nde ırkçı ayrımcılığa karşı mücadele eder, Luther King'in öldürülmesi ve ABD ve Fransa'da 60'un sonlarında ortaya çıkan güçlü savaş karşıtı gençlik hareketleri, Güney Afrika üzerinde büyük bir etki yaptı. Bütün bunlar, Çin ve Hindistan’daki savaş yıllarında Amerikan ve Avrupa’nın “demokrasilerini” içine alan ciddi bir genel krize tanıklık etti.
Emperyalist güçlerin ilerici halkının uluslararası dayanışması, sosyalist ülkelerin diplomatik desteği ve Hizasız Hareketi, Afrika Birliği Örgütü'nün askeri-teknik yardımı, isyancı ordusunun eylemlerinin, Portekizli burjuvazinin Afrika'daki sömürgeci savaşı terk etmesine zorluyor; kolonilerde uluslararası toplum tarafından tanınan siyasi partilerin liderliğine ve savaşçılarını geri çekmeye kolonilerden işaret asker.
1970-80’te, Güney Afrika’da ırkçı rejimlere karşı mücadele devam etti. Sovyetler Birliği, yalnızca ilerici tüm Afrika rejimlerine ve kurtuluş hareketlerine diplomatik destek sağlamakla kalmadı, yalnızca kınayan ırkçı rejimleri değil, emperyalizmin makineleşmelerini ortaya çıkardı, ırkçı makamların planlarını ve denizaşırı ustalarını, kitlesel desteğin keyfini çıkarmayan Afrika kuklalarını iktidara getirme planlarını engelledi; Afrika Birliği Örgütü ve onun aracılığıyla asi ordularına teknik yardım sağlanması ve asil ordular için askeri personelin eğitiminin sağlanması, Namibya için.
Ancak, 1970'lerde isyancı kuvvetleri ile ırkçı orduları arasındaki askeri denge sağlanamadı ve savaş devam etti. Batı'nın emperyalist çevreleri ırkçı rejimleri desteklemeye devam etti. Batı ulus ötesi şirketleri ve bankaları Afrika kıtasının güneyinde faaliyet gösteriyor. Hükümetlerine ırkçı rejimlere tam destek ve yardım sağlamalarını emretti.
Namibya ve Zimbabve'nin özgürlüğü için savaşın
Irkçı rejimin acımasızlığına rağmen, Güney Afrika'nın ırkçı rejimine karşı ulusal kurtuluş hareketi çeşitli şekillerde yürütüldü ve hiç kimse dili Afrika ve Asya'da ulusal kurtuluş için "terörist" savaşçı olarak adlandırmaya çevirmedi. Namibiler mayınlarda, madenlerde, fabrikalarda, ırkçı eğitim sistemine karşı protesto eden öğrenciler, entelektüeller, çalışanlar ve rahipler ırkçılara karşı kitlesel grevler gerçekleştirdiler. “Seçimlerin” uzaklığını Bantustans'ın yasama meclisleri ile boykot etti.
Irkçı terör karşısında, memleketlerinin bağımsızlığı için savaşan Namibyalı vatanseverler, 1976’taki SWAPO kongresinde, sömürgecilere ve ırkçılarla popüler bir savaşa dönüşme planı için geniş bir savaş programı belirttiler. Gezegenin tüm ilerici güçleri - SSCB, Sosyalist Ortaklığın ülkeleri, Afrika Birliği Örgütü, Uyumsuz Hareket ve BM - bu kararı destekledi. Sosyalist ülkeler, yalnızca elinde tutulan değil, aynı zamanda OAU'nun talebi üzerine Namibya Kurtuluş Ordusuna silah da verdiler.
1981’in XXVI CPSU Kongresi’nde Moskova’da konuşan Namibya özgürlük savaşçılarının lideri Bay Sam Nuoyma, “SWAPO liderliğindeki halkımız, düşmanı yenmek ve onu Namibya’dan kovmak için savaşmaktan başka çaresi yoktu. . Zaferimizin günü yaklaşıyor. Bu sadece bir zaman meselesi. ”
Ve haklıydı: SSCB'nin çöküşünden bir yıl önce - 1990’te, Namibya bağımsızlık kazandı ve ırkçı rejim sadece ordusunu Namibya’dan çekmeye değil, aynı zamanda Güney Afrika’daki apartheid politikasını da bırakmak zorunda kaldı.
Portekiz sömürgeciliği ya da Güney Afrika apartheid’i, ilerici ulusal kurtuluş hareketleriyle birlikte, tüm halk karşıtı rejimlerin mücadelesinin stratejisi ve taktikleri aynı türdendir.
Sömürgeciler, ırkçılar, ulusal bağımsızlık için gerilla savaşçı ordusunda askeri üstünlüğe sahip olsalar da, yalnızca devlet terörizmi biçiminde silahlı bir güç kullanıyorlar: cezalandırıcı operasyonlar uygularlar, nüfusu korkuturlar, işkence yapar, tutuklar, bir bilgi savaşı başlatırlar, kitleleri bastırmaya teşvik ederler. Askeri denge anı sömürgecilerin, ırkçıların, Siyonistlerin ve partizan savaşçı ordusunun ulusal bağımsızlık güçleri arasına girdiğinde, kukla aşiret liderlerine, liderlere, siyasi partilere güç aktarmanın "barışçıl yolunu" taklit etmek için "Bantustan demokrasisini" empoze etmeye çalışıyorlar.
"Bantustan demokrasisinin" tanıtılması için plan basittir. İki aşamadan oluşur.
Birinci aşamada, ırkçılar, ırkçılar, burjuva demokrasisi fikirleriyle nüfusun bilgilendirme ve psikolojik işlemlerini yürütürler; ulusal elitlere, kukla ulusal bakanlar konseyi ve kukla ulusal meclisine iktidarın “barışçıl” aktarılması için neo-sömürgeci planlarını pembeleştirirler. Aynı zamanda, kukla yöneticilerin gizli servisleri tarafından rüşvet ve işe alım ve onların cesaretlendirilmesi gerçekleştirilmektedir. Kurulan kukla, siyasi partileri cebine soktu Bu partilerin siyasi programları geliştirilmektedir. Bantustan, “ulusal toprak orduları” yaratılıyor.
Gerçek bir bağımsızlık ve özgürlük için ulusal bir kurtuluş siyasal, diplomatik ve silahlı mücadeleye öncülük eden gerçekten ilerici, siyasi partilere karşı bir bilgi savaşı yürütülüyor. Bu partiler elbette "terörist" olarak ilan edildi. Cezai işlem yapılır, kitleler baskı ve terörle korkutulur. "Bantustan demokrasisi" politikasının izlediği kitlelere direnme girişimleri bastırıldı. Bu promosyonlar birkaç yıl boyunca düzenlenir.
İkinci aşamada, seçim kampanyası ve seçimleri, sömürgeci ordunun ve polisin, bölgesel bantustan kukla ordusunun himayesinde yapıldı. Plan başarılı olursa, Bantustan seçimlerinin “demokratik” olduğu ilan edilir ve kukla rejim sömürge ve ırkçı özel hizmetler başlığı altında faaliyete başlar. Seçimlerin yasallığını ve sonuçlarını, uluslararası alanda barışçıl edinilen “bağımsızlığın” yasallığını tanımaya yönelik girişimlerde bulunulmaktadır.
Bu şema Batı tarafından Rodezya, Namibya ve Güney Afrika'da kullanılmıştır. Irkçı rejimler, bağımsız Mozambik bölgesinde gerilla birimlerinin konuşlandırılmasından sonra büyük çapta bir iç savaştan kaçınmanın bir yolunu bulmaya çalıştı. 1978'ten bu yana, ırkçılar ülkedeki gücün Afrikalı liderlere devredilmesini barışçıl bir şekilde çözmeye çalıştılar. Orta derecede siyah liderlerle görüşmeler başlattılar. Seçimler Zimbabve-Rhodesia'da yapıldı ve ülke tarihinde ilk defa parlamentoda siyah çoğunluk kuruldu, ancak güvenlik güçleri beyaz ırkçıların elinde kaldı. Sadece 1980 genel seçiminde, Zimbabwe Afrika Ulusal Birliği'nin Robert Mugabe önderliğindeki radikal kanadı ikna edici bir zafer kazandı.
Liberal 165 Eğitim Merkezi
Bir kereden fazla, burjuva-liberal basında, yazarları Kırım eğitim merkezinin gizli olduğunu iddia ettiği, Afrika ve Orta Doğu için terörist hazırladığı iddiasıyla ortaya çıkan makalelerle karşılaştım. Rusça soyadı olan Dmitry Zubarev'in yazdığı “filolog, tarihçi” tarafından birkaç makale yazılmıştır. Biri "Marksist eğilimli Teröristler Okulu", diğeri - "Tüm dünyada sosyalizm mücadelesi için adaylar" olarak adlandırıldı. 1974-76'teki eğitim merkezimizde İspanyolca tercüman olarak çalıştı.
İnsan hakları için liberallerin ve savaşçıların, sömürgeci ve ırkçı boyunduruklardan tükenmiş olan Afrikalılara pişmanlık duymaları ve işgalcilere ve zenginliklerinin hakaretlerine karşı savaşmalarında özgürlük, barış, bağımsızlık, zafer kazanmaları dileğiyle. Bununla birlikte, tüm çizgilerin ve milletlerin liberalleri, Asya, Afrika ve Latin Amerika'nın yerli halklarını soymak ve küçük düşürmek için sahiplerine - ulus ötesi şirketler ve finansal işyerlerine - müdahale edenlere gelince, evrensel insani değerleri ve ahlaki ilkeleri derhal unutuyorlar. Bahsettiğim makalelerin liberal yazarı, bunlardan farklı değil.
Sovyet basınının "öfkeli çürüme ile ..." burjuva basınının iftira dolu ifadelerinin ... sanki ... sanki Kırım'ın bir yerindeki SSCB'de uluslararası teröristlerin eğitildiği gizli bir kamp olduğunu "yazıyor. Bu soru kesinlikle doğru: gizli kamplar yoktu, yabancı askeri personelin eğitimi için sınıflandırılmamış eğitim merkezleri vardı. Bu nedenle, "ünitemizin tamamen gizli olduğu iddiasını okumak saçma. Kırım'da bulunan diğer birimlerden gelen askerler bile ne yaptığımızı ve kime öğrettiğimizi bilmiyorlardı. ”
Kırım'da Güney Afrika için partizan hazırladıkları gerçeğini, tüm dünya biliyordu. Yukarıda, bunun hakkında daha ayrıntılı olarak konuştum. Kırım'da, öğrencilerimiz sokaklarda görüldü, okullarda, Simferopol işletmeleri, toplu ve devlet çiftlerinde sıcak bir şekilde karşılandı. Kırım işçilerinin festival gösterilerine davet edildiler ve bölgesel yürütme komitesinin binasına yakın kurulan kürsüden ve Lenin'e ait anıtın şenlikli sütunlarını izliyorlardı.
(Fotoğraflara bakınız).
Ayrıca D. Zubarev, “gazetelerde belirli bir partizan lider, Namibya'dan Sam Nujoma'nın, Rhodesia'dan Joshua Nkomo veya Angola'dan Agostinho Neto’nın, Asya Halkları ile Dayanışma Komitesi’nin davetiyesinde SSCB’ye geldiğini yazıyor. Afrika ... o zaman bu, savaşçılarının eğitimi için pazarlık yaptığı anlamına gelir ve yakında uygun birliğin gelmesini beklemek zorunda kalacağız. ”
İspanyol dili uzmanı terminolojisinin bir kısmını anlamıyorum. Belki bazı liderler için "lider" kelimesi "lider" anlamına gelir, fakat Rusçada yoktur. "Sürünün lideri, çetenin lideri, mafyanın lideri" diyebilirsiniz, ancak tüm dünyadaki parti liderlerine saygı duymak, daha sonra ülkelerinde cumhurbaşkanlığı yapan hareketleri yabancı egemenlikten "liderler" olarak nitelendirir ve tereddütlü ya da çok taraflı değildir. Begin veya Churchill’in “liderleri” nde liberal basında aşağılık olarak aramaya çalışsın, İsrail veya İngiliz basınının “liderleri” nin tepkisini görmek istiyorum!
Bir nedenden ötürü, 70'in ortasındaki eğitim merkezimizde görünen Filistinliler "İspanyolca'dan tercüman" dan çok endişeliler. İspanyollarla onlarla çalışamadı. Arapça tercümanlar onlarla çalıştı. Bu grup Araplarla sosyal bilgiler öğretmeni olarak iletişim kurmak zorunda kaldım. Pasaportlarla geldiler, memurlar olarak değil, memurlar olarak geldiler ve bu nedenle SSCB'de kalma durumları diğer öğrencilerden farklıydı. Kırım'da kendi başlarına gezebilirlerdi. SSCB’de kalma şartlarına Filistin liderliği ile karar verildi. Filistinli örgütler tarafından seyahat ödendi.
Filistinliler, Marksist-Leninist felsefede bir ders verme isteği ile yetkililere başvurdular. Albay Antipov bu kursu İngilizce olarak okumamı istedi. Okudum Bu çalışkan ve meraklı dinleyicilerle çalışmak ilginçti. Arapça konuşmamı duyduklarında ve Kahire'de yaklaşık yedi yıldır çalıştığımı öğrendiklerinde özellikle bana saygı duyuyorlardı. Elbette, sınıfta hem Filistin ulusal kurtuluş mücadelesi hem de Siyonizm konularını ele aldık. Tabii ki, BM Genel Kurul kararının 3379'in 10.
İspanyolca’dan gelen bu çevirmen, “Filistinliler, siyasi çalışmalarda sürekli hoşnutsuzluk gösterdi, çünkü 1967’e işgal edilen toprakların Filistinliler’e iade edilmesini talep eden SSCB, İsrail’in var olma hakkını tanıdı ve“ Siyonist saldırganın tamamen imhasına kadar savaşmaya hazır olduğunu ”ilan etti. tartışmanın komuta merkezi gelişmedi, bu da SSCB'nin konumunun aynı kaldığını vurguladı - İsrail yasadışı olarak işgal altındaki bölgelere geri dönmek zorunda. ”
Açıklamamız gerekecek: ilk olarak, 1948'te, SSCB, İsrail devletini tanıyan ilk dünyada biriydi. İkincisi, SSCB Birleşmiş Milletler’e, 1956’te Mısır’a karşı saldırganlık yaratan İngiltere ve Fransa’nın askerlerinin çekilmesi konusunda ısrar etti, İsrail’in SSCB’de 1967’te Mısır, Suriye ve Ürdün’le saldırgan savaşından sonra üçüncü olarak İsrail ile SSCB'nin 1970'lerinin ortasında, diğer sosyalist ve özgürleşmiş birçok ülkenin yanı sıra, İsrail'in yasadışı olarak işgal altındaki bölgeleri Arap devletlerine iade etmesini talep etmeye devam etti. Ve “tartışma merkezi gelişmedi”, ancak SSCB'nin İsrail-Arap ilişkilerinin barışçıl çözümüne büyük katkısını bilen Araplar bu tür soruları gündeme getirmediler. Filistinlilerle çalışırken bu konudaki anlaşmazlıklar hiçbir zaman ortaya çıkmadı.
Ancak ilk defa “İspanyolca'dan tercüman” makalelerinde Filistinlilerin aşk maceralarını ve maceralarını okudum. Filistinliler elbette bana bundan bahsetmediler. Muhtemelen, bir makalede itiraf ettiği Güney Kıyı otelleri çevresinde dolaşan liberalimiz, kolay erdemin hanımları arasında görünüşte bir yere çarptı.
O zaman Yahudi Faşist Komitelerini ne köye ne de şehre hatırlıyor. Bu komitenin 165 eğitim merkezi hakkındaki makaleyle ne ilgisi var? Stalin'e, Siyonistlerle karıştırılan hainlerin bu komitedeki ateş etmesini emrettiğini hatırlatmak? Öyleyse doğru olanı yaptım. Siyonistler, örneğin, 70'in ortasındaki İsrail'deki atom savaş başlığı sayısının sırrını ifşa eden hainleri için üzülecekler mi? Ve onlar da doğru olanı yapardı.
Yahudi Faşist Komitesi savunmacımız Afrika askeri öğrencilerle alay ediyor: Yatağın altına tırmandı ve karabuğday yemeyi reddetti. Bir keresinde, Kasım 7 devriminin tatilinde, öğrencilerin onlara kara havyar muamelesi yapmaya çalıştıklarını, ancak yemeyi reddettiklerini ekleyeceğim. Bir tanıktım: O gün nardım. Barbarlar! - Hispanist bize kanıtlamaya çalışıyor. Yirminci yüzyılın ikinci yarısında neden onları vahşileştirdiği konusunda spekülasyon yapmamalı? Portekizli "medeniyetler" ya da Güney Afrika ırkçıları ve Afrika ülkelerinden hiçbir şey için hammadde pompalayan binlerce Batılı şirket değil mi?
“İspanyolca'dan gelen tercüman”, sosyal disiplin öğretmenlerinin (görevimiz böyle adlandırıldı) bizim dönemimizle hiçbir ilgisi olmamasına rağmen, öğrencilerimizle sınıfları nasıl yürüttüğümüz hakkında çok şey yazıyor: “Marksizm-Leninizm öğretmeni olduğu gerçeğiyle başladılar. Beyaz sakallı bir adamın portresine bir işaretçi ile işaret etti ve ciddiyetle şöyle ilan etti: “Karl Marx, Trier'de Trier'de doğdu.” Bu, güvenilmez bir okuyucunun kulaklarına asılmamalı ve asılmamalıydı. Sınıf mücadelesi teorisi olarak adlandırılanlara: proletaryanın sömürülmesine neden olan burjuvazi, parazit sömürücü sınıfına sahip proletaryaya, Rusça konuşan liberallere Yahudi seçkin teorisyenlerine büyük saygı göstermelerini diliyorum.
Sosyal disiplinlerin öğretmenleri, “İspanyolca'dan tercüman” harfleri okuyan tarih dersi “Marx'tan, o yıllarda gelen, dünya devrimci hareketinin sözde üçüncü aşamasına kadar, dünya devrimci hareketlerinin kısa bir tarihçesi” diyor. Üçüncü aşama nedir? İlk defa bazı üçüncü aşamaları duyuyorum. Belki de liberaller, Brezhnev'i uluslararası ilişkilerde sözde "detente" ye yönlendirmeyi başardıkları yıllar boyunca üçüncü aşama 70-s'i seçtiler?
19 yüzyılın ortasında başlayan dünya devrimci süreci bu güne devam ediyor. Sovyet okulunda öğretildiğimiz gibi, üç devrimci hareket yer alıyor: uluslararası emek hareketi, uluslararası komünist hareket, uluslararası ulusal kurtuluş hareketi. Gidecekleri bir yer yok ve gelecekte bir yere gidemezler. Bu, burjuvazinin ve liberallerin arzusu ve ilgisinden bağımsız olarak insan dünyasında gelişen nesnel bir süreçtir. Şimdi gelişmeye devam ediyor. Ve hiç kimse onu durduramayacak - ne burjuvazi, ne de özel hizmetler, ne de paralı askerlerin ve teröristlerin ordusu.
Peki bu “İspanyolca'dan çevirmen”, kapitalizmin sömürgeci sisteminin özünü anladı mı? Güney Afrika halklarının ırkçılık, ırkçı, Portekizce, İngiliz, Fransız, Belçika sömürgeciliğine karşı mücadelesinin tarihini biliyor muydu - bugün halı bombalamasıyla "evrensel değerleri" savunan "hakiki demokrasi" ve "insan hakları" nın tüm medeni savunucuları havacılık NATO, özel Karasu ordularını, Müslüman teröristleri ve paralı askerleri mi işe aldı? Makalelerinde böyle bir bilgi bulamadım.
Neden bizim "tarihçi ve filolog", Batı ve Güney Afrika'nın gizli askeri eğitim merkezlerinde meşru hükümetler ve BM tarafından tanınan egemen devletler - Angola, Mozambik, Zimbabwe, Namibya ile mücadele etmek için özel olarak eğittiği Afrika paralı askerlerinin ordusunu yazdı. Asya ve Afrika Bugün dergisinde yayınlanan bu konuyla ilgili popüler literatüre bile pek aşina olmadığını düşünüyorum.
Tercüman makalelerinde, İspanyolca yazmayı düşündüğü konu hakkında temel bilgileri bulamadım. 20. yüzyılda Afrika ve Asya halklarının sömürgecilik silahlı mücadelesinin tarihçesi hakkındaki temel bilgilerden mahrum kalırsa, Kırım Eğitim Merkezi hakkında materyaller yazdığını iddia eden ne tür bir “tarihçi” dir?
Ayrıca, makalelerinde keşfettiğim gerçek hataların çoğunu da belirtebilirsiniz. Örneğin, havaalanından Perevalnoye'ye, yarım saat değil, bir servis otobüsüne neredeyse bir saatlik yolculuk. Sadece uçaklarla değil, aynı zamanda sadece geceleri değil, gündüzleri de trenlerle ev yolcuları getirip gönderdiler. Portekizce ve İngilizceden kabile dillerine “tarihçi, filolog” un yazdığı gibi “alt çevirmenler” değil “tekrarlayıcı” olarak adlandırılan tercümanlar. Öğretmenlik çalışmalarına geçen tercümanlar çift çeviri yapmadan çalıştı. Ve bir düzineden fazla öğretmen vardı. Sadece sosyal bilimler döngüsünde beş kişiydik.
Anlaşma, "Anlaşmaların imzalandığı bu hareketlerin liderleri adına herhangi bir maddi zorunluluk olmadan Ulusal Kurtuluş Hareketleri ile SSCB'nin finanse edilmesi" hakkında yazıyor. Bildiğim kadarıyla, "maddi yükümlülükler" ile ilgili sorular hiç bir zaman dile getirilmedi veya tartışılmadı: SSCB, uluslararası yardımlarını ücretsiz sağladı.
“Herkesin korktuğu tek subay olduk (teğmen!) Çünkü yazışmalarımız yeniden gösterildi. KGB'ye karşı başka bir tavrımız yoktu ve öğrencilere uzmanlıklarında öğretmedik” ifadesi yazarın derin cehaletine tanıklık ediyor. 28 yıllarında, dünyanın tüm ordularında karşı istihbarat birimlerinin tüm birimlerde gerekli olduğunu bilmenin zamanı gelmiştir. Yabancı askerlerin göründüğü yerlerde, özel personelin teğmenlerin “yazışmalarını” göstermekten çok daha fazla sorumluluğu vardır. Bu özel subayı, kıdemli teğmeni (Magnitogorsk'tan ülkemdi) ve dikkat çekici dürüst ve saygın bir insan olan selefi Binbaşı Sorokin SP'i iyi biliyordum. Emekli olduktan sonra, Simferopol Devlet Üniversitesinde - dekanın yabancı öğrenciler için ofisinde çalıştığım 1980’lerin başında yeni ve yakın tarih bölümlerinde doçent olarak çalıştı.
Oldukça haklı olarak, "İspanyolca'dan çevirmen" yazıyor, "o zamanlar SSCB'nin desteği olmadan bu rejimlerin derhal çökeceğinden emindim ve bu nedenle benim için Angola ve Mozambik'te bu partilerin hâlâ iktidarda olmaları şaşırtıcı. "SSCB'nin politikası, Portekizlilerin desteklenmesi gerektiğine inanan Amerikalıların politikasından daha üretkendi." Liberaller biraz yanıldı!
Marşı merkezimiz için yazan, "tarihçi, filolog" un "graphoman" hakkındaki düşüncelerini okumak teğmen albay. Onun için müzik “alaycı bir şef” tarafından değil, bir pirinç grubunun şefi olan bir müzikal müfreze komutanı tarafından yazılmıştır. Bu onun göreviydi.
İşte marştan bir alıntı:
Zincirlerde özgürlük boyunduruk altında yaşadı
Yurtdışı cellat, zincirleri çıkarmadı.
Ve güvenilir bir kale yoktu.
Ve prangalar beş yüzyıl çaldı.
Koro:
Parti partisinin çağrısında
Sömürgecilerin sütunlarının fırtınası ile ilgili savaşçılar
Merkezimiz savaş hazırlar,
Eğitim Merkezi uluslararasıdır.
Bu teğmen albayı iyi tanıyordum. 1967'ta, merkezimiz olan seçilmiş müzikle ilgili ilk filmi biz yaptık. 16 mm ile çektik. film kameraları Rusça metnin çevirisini İngilizce ve Portekizce olarak okudum. Film tüm öğrencilere gösterildi, ünitenin komutanı Albay Boyko idi.
Doğru bir şekilde, "İspanyolca'dan tercüman", "eğitim merkezinin, çoğu Büyük Vatanseverlik Savaşı savaşlarında eğitilmiş olan Sovyet Ordusu'nun düzenli subayları tarafından öğretildiğini yazıyor. Eğitim kara kuvvetlerinin tüm uzmanlık alanlarında gerçekleştirildi: piyadeler, keşif subayları, topçular ... Sovyet'te öğretilen tankerler tanklar Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında ... partizanlara bu dönemin silahlarını kullanmaları öğretildi. Sovyet Ordusu için modası geçmiş olanın partizanlar için doğru olduğuna inanılıyordu. Sappers da eğitildi ve kazıcı eğitiminin bir parçası olarak sabotaj eğitimi de vardı. Öyle oldu ki, neredeyse iki yıldır çalıştığım sabotaj eğitim gruplarıyla oldu. "
"İspanyolca'dan çevirmen" kişisel deneyimlerinden ne bildiğini anlattığında, her şeyi doğru bir şekilde yazar: "Sabotajcı-sabotajcılar, patlayıcıların isimlendirilmesini, maden ekipmanının kurallarını ve onların nötralizasyonunu, bubi tuzaklarının kurulmasını, doğaçlama patlayıcıların üretimini vurguladı. çok güvenilir olmadığından ve daha güvenilir bir kaynaktan patlayıcılar elde etmenin daha iyi olduğu, her durumda, onları patlayıcılara öğretmedik, teröristler tarafından kullanılabilecek silahların en mükemmelleri patlamalardı. Clockwork organları - birkaç saatten 15 güne kadar: Köprüleri patlatmayı, yollara mayın döşemeyi, özel bir mühendislik kasabasında, günün her saatinde püsküren patlamalar yaptılar, demiryolunun asil misafirlerine demiryolunda bir patlama göstermeyi sevdiler - böylelikle partizan liderlerine sadakat ve güzellik için Demiryoluna bağlı, önceden teneke kutu dizildi. Radyo kontrollü patlamalar öğretilmedi - bunun çok gizli olduğu düşünülüyordu. "
"İspanyolca'dan tercüman" makaleleriyle ilgili konuşmayı bitirdikten sonra, okuyucularına şu an "terörist" olarak adlandırılmaya çalışan Afrika özgürlük savaşçılarının Portekiz topraklarında ve ırkçıları destekleyen diğer Batı ülkelerinde tek bir terör eyleminde bulunmadıklarını hatırlatmakta fayda var. Batı Avrupalı "medeniyetler" Angola’da halı bombalama, napalm, kimyasal silahlar kullanarak devlet terörü eylemleri gerçekleştirirken, bu ülkelerin sivil nüfusuna 1960-70’lerde uygulanan rejimler. Gine-Bissau, Mozambik, Namibya, Zimbabwe, yalnızca sivillerin yaşadığı bölgelerde. Ve sadece bu ülkelerde değil.
Devam edecek ...