Müdür: Clio Barnard
Yazarlar: Anna Symon, Hania Elkington
Döküm: Tom Hiddleston, Claire Danes, Clemence Poesy, Frank Dillane, Hayley Squires
Görüntü yönetmeni: David Raedeker
Editör: Lucia Zucchetti
Akış: Apple TV+
Efsanevi bir yılan arayışı yerini, 19. yüzyıldan kalma bir İngiliz kasabasının kalbine kayan ve altı bölüm boyunca sakinlerinin etrafında sarmaya başlayan daha tanıdık şüphe, şüphe ve arzu duygularının keşfedilmesine yol açar. Essex Yılanı. Apple TV+ şovunun uzantıları, gerilim alanına girme potansiyeliyle flört ediyor ve itibari yılanın gerçek mi yoksa hayal mi olduğu konusunda şüphe uyandırıyor, ancak bu soruya garanti ettiği aciliyetle nadiren yaklaşılıyor. Bunun yerine, bu muhteşem çekim, zengin atmosferik çalışma, karakterlerin merkezi gizeme verdiği farklı cevapların çevrelerine ve birbirlerine nasıl davrandıklarını nasıl bildirdiğiyle ilgileniyor. Kendilerini yeni bir yüzyılın uçurumunda, yeni bir bilimsel atılımın eşiğinde veya bir aşk ilişkisinin eşiğinde bulabilirler, ancak gösteri gergin bir gerginlik havası oluşturmak yerine, bu gelişmeleri bir duygu yaratmak için kullanır. umarım bu daha sonra çeşitli noktalarda acımasızca kesilir. Şovun, sinir bozucu açılış sahnesinde kurulan folklorik korku vaadini yerine getirmesini bekleyenler hayal kırıklığına uğrayabilir, ancak daha büyük derin düşüncelere teslim olanlar bulacaklar. Essex Yılanı kendi yolunda ödüllendiriyor.
İngiliz ev kadını Cora Seaborne (Claire Danes) hakkında sadece gazetelerde okuduğu yılanı aramak için yola çıkmadan önce, farklı türden bir canavar tarafından terörize edilir – tacizci kocası. Sıkıca bir korse giydiği sahneler ve yüksek yakalarının büzücü etkileriyle, baskıcı yalnızlığı ve kapana kısılmışlık duygusu erken yaşlarda pekiştiriliyor. Kocasının ölümünün ardından, Cora, küçük oğlu ve hizmetçileri Martha (Hayley Squires) ıssız ama çarpıcı derecede güzel Aldwinter kasabasına giderler, yılana olan ilgisi onun ajansını kullanmasına ve yıllar sonra ilk kez özgürlüğü deneyimlemesine olanak tanır. .
Sis ve sisle kaplı Aldwinter’da, kamera sanki yılanın bakış açısından bakar gibi hızla su altında kıvrılırken, gösteri zaman zaman izleyici algılarıyla oynuyor. Tekneler ters döner ve hayvanların kafaları kesilir ama uzun sürmez. Essex Yılanı sorunsuz bir şekilde kıyıya geri kaymak, inanç üzerine varsayılan yavaş yanık meditasyonuna, sınırları içinde işlememiz gereken toplumsal yapılara ve genellikle aşka eşlik eden kayıplara. Bu, yaşanan bir hayatla, onu tehdit eden şeyden daha çok ilgilenen bir gösteri. Uzun bölümler, izleyicileri küçük kasaba yaşamının ritmine kaptırıyor ve olay örgüsüne doğrudan katkıda bulunmasalar bile atmosfere katkıda bulunuyor. Sarah Perry’nin aynı adlı 2016 tarihli romanını uyarlayan yönetmen Clio Barnard, küçük kasaba dinamiklerini zekice bir şekilde anlıyor – yas sahnelerinin nasıl şefkatli sevinç anlarına dönüşebildiği ve halkın cümbüş gösterilerinin altta yatan gerilim ve kıskançlık akımlarını nasıl gizleyebildiği. Kamera, karakterleri özel cehennem anlarında tek başlarına yakalar ve hatta rüyalarına girer, bu da gösteriye bir samimiyet katar. Yine de asla karakterlerin arzularını onlara karşı silahlandırmaz, böylece bir gerilim filmi kisvesine bürünebilir. Bunun yerine, üzüntüleri çevredeki manzaranın donuk mavilerine ve grilerine yansır ve herhangi biri kadar umutsuz bir skora ayarlanır.
Barnard, küçük kasaba yaşamının batıl inançlarını 19. yüzyıldaki sinir bozucu tıbbi bilgi eksikliğiyle karşılaştırır.inci yüzyılda, efsanevi bir canavar bulma ihtimalinin açık kalp ameliyatı yapmak kadar imkansız göründüğü bir dünya yaratmak. Amatör paleontolog Cora, evrime ve potansiyel keşiflere yer bırakan bilimsel bir görüşü temsil ediyorsa, yerel papaz Will Ransome (Tom Hiddleston) katı olan dini dogmayı simgeliyor. Biri sağlıklı bir merak ister, diğeri sorgusuz sualsiz bir inanç. Gösteri, hem kutsal yazıların hem de bilimin nasıl bir inanç sıçraması, karanlıkta bir çekim gerektirdiğini ortaya koyarken, iki karakter yavaş yavaş ortak bir zemin buluyor. Her ikisi de, onları korkutan şeylere cevap arayan insanlara rahatlık sağlayabilir. Ve her ikisi de dışlayıcı olabilir ve değersiz gördüklerini araya girenler gibi hissettirebilir. Will ve Cora arasındaki sürtüşme, soğuk manzarayı, uzun süreli bakışlar ve yüklü sessizlikler aracılığıyla iletilen kavurucu, yavaş yanan bir cinsel gerilimle doldurur.
Ayrıca Okuyun: Apple TV+’daki En İyi 6 Şov
Danimarkalılar Cora’nın kör noktaları – göremediği ya da isteyerek kör olduğu şeyler – ve bencilliği ısrarla onların varlığını hissettirirken bile ona sempati duymayı kolaylaştırıyor. Hiddleston, Will’e bir vaizin ölçülü konuşma tarzını ve tam olarak ne söyleyeceğini bilme becerisini verir, ardından alttaki adamın kemiren kargaşasını ortaya çıkarmak için bu katmanları soyar. Aktör, yeşil ekranlı bir Marvel setinde veya bir Guillermo del Toro prodüksiyonundayken Aldwinter’ın vahşi doğasında karaktere varsayılan olarak kolaylıkla geldiği için, kara kara düşündüren, işkence görmüş Byronic kahraman şablonuna bir sanata kadar sahip. Martha ve Luke Garrett (Frank Dillane), kocasını tedavi etmek için çağrıldıktan sonra Cora ile arkadaş olan bir doktor, ancak gösteri bu karakterlerin iç yaşamlarına odaklandığında daha iyi ve çok daha az ikna edici. etraflarında çürük aşk üçgenleri dönüyor. Onların yüzeysel romantik karışıklıklarını ortaya çıkarma kararı, bir bütün olarak gösterinin çeşitli aşk türleri hakkında düşünceli bir değerlendirmeyi nasıl gösterdiğini ve ne kadar yumuşak olduğunu – platonikten romantike, karşılıksız tutkudan karşılıklı tutkuya nasıl geçebildiğini – özellikle sinir bozucu. Arzu ve geçmiş yaraları nasıl iyileştirebileceği, aynı zamanda yeniden yara izi.
olarak bile Essex Yılanı kaynama vaadi olmadan düşük ateşte kaynar ve gerilim anları sıçrar ve söner, insan doğasına dair doğuştan gelen anlayışı onu sürükleyici tutan şeydir. Sonunda, orada ne olduğu önemli görünmüyor. Gösteri, en durgun suların yalnızca insan kalbinde derinlere aktığını ortaya koyuyor.