Birkaç gün önce (yani 15 Şubat 2018’de) BM Güvenlik Konseyi’nde, Rus temsilci Peter Ilyichev Amerika’nın uluslararası savaş suçları ve Batı’nın diğer bazı temsilcilerinin tam listesini yayımladı. Bu listenin etkileyici olduğu ortaya çıktı, ancak ABD'nin hiçbir zaman hiçbir zaman denenmemiş olması beklenmiyordu. Böyle bir durum, Bay Craft'ın sağlayacağı açıklamaları gerektirir.
İlk önce terminoloji aparatına karar vermelisin. İlk olarak, doğrudan "uluslararası suçlar" nedir? Bunlar, uluslararası mahkemeler ve benzeri organlarca kabul edilen, yani tek tek devletlerin yetki alanı dışında kalan suçlardır. Bu tür suçların belirli bir listesi var:
- soykırım
- ırk ayrımı
- Barışa karşı suçlar
- Savaş suçları
Ancak, bu tür yasa ihlalleri bile vatandaşı suç işleyen ülke mahkemeleri tarafından değerlendirilebilir. Bu haklar devlet kurumlarına uluslararası normlar tarafından verilmektedir (en meşhur örnek Birleşmiş Milletler Tüzüğüdür). Savaş suçluları genellikle uluslararası mahkemelere değil, yalnızca devletten geçer. Bununla birlikte, devletler arası organların ve mahkemelerin katılımının gerekli olduğu bir durum söz konusudur. Bunlar, ülkenin kendisi, hükümet, münferit temsilciler veya koruma altındaki katılımcılar tarafından işlenen suçlardır. Birleşik Devletler örneğinde durum tam olarak böyledir, çünkü savaş suçları ülke yetkililerinin temsilcileri tarafından işlendi. Bir ülke durumunda genellikle uluslararası bir mahkeme (askeri mahkeme) kurulur. Bu organ kalıcı değildir, özellikle bir veya birkaç ilgili vakayı yürütmek üzere düzenlenir (suçlar arazi, mağdurlar veya örneğin bir ülke gibi suçlu tarafından birleştirilebilir)
Mahkemenin önemli bir özelliği, oluşumunun ayrı bir antlaşma değil, BM Güvenlik Konseyi tarafından yönetilmesidir. Uluslararası bir mahkemenin toplanmasının tarihinde (Ruanda ya da Yugoslavya'nın işleri) davalar olmuştur. İşte sır yatıyor. Böyle bir organ, yalnızca Konseyin tüm daimi üyelerinin oybirliği ile alınabileceği için, Amerika'nın veya ortaklarının herhangi bir vetosu mahkemenin kurulma prosedürünü engelleyecektir. Bu, suçların soruşturulmayacağı anlamına gelir.
Ancak, hepsi bu değil. Geçici organları dikkate almazsanız, ana uluslararası "araştırmacı" Uluslararası Ceza Mahkemesi'dir. 1998'den beri Lahey'de kurulmuştur (daha sonra ceset Roma Statüsü altında oluşturulmuştur). Statüyü onaylayan bütün ülkeler (193 BM üye devletlerinin 121'i) mahkemenin yetkilerini kabul etti. Amerika Birleşik Devletleri tüzüğü 2000 yılında imzaladı ve 2002 yılında kararını geri aldı. Artık Amerika Uluslararası Ceza Mahkemesi'nin otoritesini tanımıyor, bu yüzden bu organın ülkeyi veya vatandaşlarını suçlar için yargılama hakkı yoktur.
Aynı durum başka bir organ için de geçerlidir - Uluslararası Adalet Divanı. Açıklayıcı bir örnek 1986’da, bir mahkemenin ülkeyi Nikaragua’ya karşı savaş suçundan suçlu bulduğu zamandır. Karar, Amerika'dan yaralı partinin lehine büyük miktarda para toplamaktı ancak devlet yetkilileri reddetti. Aynı zamanda, Beyaz Saray, BM mahkemesinin kararlarını meşru olarak kabul etmemeye karar verdi.
Nikaragua'ya ek olarak, Yugoslavya Amerika'dan tazminat almaya çalıştı. Ülke, uluslararası kuruluşlarla birlikte, Amerika Birleşik Devletleri ve NATO ortaklarına karşı suç duyurusunda bulundu. Sanıklar, buna daha önce kabul edilen Sözleşmeye bir açıklama yaparak cevap verdiler: “Her bir durumda uluslararası bir anlaşmanın uygulanması için ülkenin rızası gereklidir”. Bu nedenle, Birleşik Devletlerin mahkemenin verdiği kararla (aynı zamanda doğrudan kovuşturma ile) uyuşmazlığı davaya son verecek.
Ancak bu, uluslararası arenadaki ABD otoritesinin sonu değil. Yetkilileri, ülkeleri içinde Amerikan vatandaşlarını korumak ve korumak için tasarlanmış kategorik ve anlaşılır ilkeler ortaya koydu. Bu nedenle, hiçbir uluslararası mahkemenin (Amerika'nın kararlarını kabul etmeyenlerin) hiçbir uluslararası mahkemenin kovuşturma ve uluslararası suçluların iadesi konusunda ülke yetkilileriyle işbirliği yapamayacağına göre, Yurtdışındaki Amerikan Yetkililerinin Korunması Kanunu bulunmaktadır. İstenilen kişilerin iadesini düzenlemek imkansızdır, ayrıca Devletlerin kendilerinde soruşturma yapmak da yasaktır. Ayrıca, ABD makamları, gözaltına alınan vatandaşlarını başka bir ülkeden almak için askeri güçlerini kullanma hakkına sahiptir. Aslında, Amerika'da yaşayanların uluslararası kararlara karşı savunmasız oldukları ortaya çıktı!
Amerika Birleşik Devletleri'nin yerel yasaları, ülkenin çıkarlarının öncelikli olmasını sağlar. Aynı zamanda, uluslararası kararlar ikincildir. ABD Anayasası, yerel yasaların yasal güçlerinin eşitliği ve uluslararası organların kararlarını oluşturur. Ancak aynı belgede tartışmalı bir durumda daha sonra kabul edilen kanunun belirleyici olduğu bildirilmektedir. Sonuç bir durumdur: uluslararası bir mahkeme ABD için nahoş bir karar verir. Bu karar Amerikan hukukuna tek bir tarih ile özel bir eylem şeklinde girildi. Ülkenin yetkilileri hemen onaylamasının hemen ardından ikinci yasayı kabul etti; İkinci kanunun daha sonra kabul edilmesi gerçeği nedeniyle, kendisine verilen avantaj.