"İnsanlar neden birbirlerini sevmiyorlar baba?" "Yanlış eğitiliyorlar da ondan." "Anlamadım." "Yani bir çocuk doğar doğmaz onun kafasıyla kalbini yığın saçmalıklarla ve yalanlarla doldurmaya başlıyoruz. Kalbini değil de yumruklarını kullanması için elimizden geleni yapıyoruz. Bunun en büyük sorumluları da sapık din adamlarıyla, politikacılardır. İnsanları bunların ellerinden kurtarmak gerek. Din ve politika birleştirici olmalı, ayırıcı ve bölücü değil. Bence bütün tarih kitaplarını yakmalı, yeni kuşaklara atalarının yaptığı rezillikler okutulmamalı. Yüreklerini yalnız sevgiyle doldurulmalı. Bizlere bunları okuttular da ne oldu? Hiç, hepimiz güzelim dünyanın yerine birer mezbaha bekçisi olduk."
"Şu dünyanın durumuna bak. Bütün insanlık hayvanlar gibi birbirini boğazlıyor. İnsanlar sevmeyi unutmasalardı bu kan şimdi boşuna akmayacaktı. Dünyada sevginin yaptığını hiçbir şey yapamaz. Sevgi bir yaz yağmuru gibidir. Nereye yağarsa orada pislik veya çirkinlik diye bir şey kalmaz."
Savaş insanları rezil etmişti. Kin ve nefret yedikleri ekmeğe, içtikleri suyu bile sinmişti. Kimsenin hemen yanı başında göz kamaştırıcı, renkli bir ırmak gibi akıp giden tarlaları ve bir türkü gibi yavaş yavaş ortalığa yayılan kadife yüzlü akşamın güzelliğini gördüğü bile yoktu.