{6 }Yakın zamanda yapılan bir ulusal araştırma, yabancılaşmanın bireyler arasında oldukça yaygın olduğunu ortaya çıkardı.
Ülke çapında yakın zamanda yapılan uzun vadeli bir araştırmaya göre, yetişkin çocukların babalarından ayrılma olasılığı annelerinden dört kattan fazladır.{ 4}
Araştırmaya göre, yetişkin çocukların yalnızca %6’sı annelerinden hiç ayrı kaldıklarını belirtirken, babalarından olduklarını söyleyenlerin %26’sı. Ancak yetişkin çocukların çoğu için yabancılaşma yalnızca anlıktır: Annelerden kaynaklanan yabancılaşmaların %81’i ve babalardan gelen yabancılaşmaların %69’u sona erer.
Bu çalışma, zaman içindeki ulusal eğilimleri inceleyen az sayıdaki çalışmadan biridir. Araştırmanın baş yazarı ve Ohio Eyalet Üniversitesi’nde sosyoloji profesörü olan Rin Reczek, , yetişkin çocukların ebeveynleriyle ilişkilerinin genellikle sanıldığından daha karmaşık ve daha az kalıcı olabileceğini öne sürüyor.
“Bir tanesi Bu çalışmanın verdiği mesaj, yetişkin çocuklar ve ebeveynleri arasındaki yabancılaşmanın, özellikle babalar arasında oldukça yaygın olduğudur” dedi. “Ancak bu yabancılaşmalar eninde sonunda sona erme eğilimindedir.”
Reczek, çalışmayı Ohio State’te yüksek lisans öğrencisi olan Lawrence Stacey ve Birmingham’daki Alabama Üniversitesi’nden Mieke Beth Thomeer ile gerçekleştirdi. Sonuçları kısa bir süre önce Journal of Marriage and Family dergisinde yayınlandı.
Bu çalışmadaki ebeveynler, 14-yaşları arasındaki kadın ve erkekleri ulusal düzeyde temsil eden bir örneklem olan Ulusal Boylamsal Gençlik Araştırması 1979’a katılmıştı. 1979’da 22. 1979’dan 2018’e kadar düzenli olarak röportaj yaptılar.
Araştırmacılar, ebeveynlerin bu verilerini NLSY’nin Çocuk ve Genç Yetişkin ekine katılan çocuklarından oluşan bir örneklemle ilişkilendirebildiler.{4 }
Bu iki veri seti ile araştırmacılar, 8.495 anne-çocuk ilişkisinde ve 8.119 baba-çocuk ilişkisinde çocuğun yabancılaşmasını takip edebildiler. 1994’ten 2018’e kadar yetişkin çocuklar, ebeveyn-çocuk teması ve yakınlığının çeşitli göstergelerini bildirdi. Ebeveynleriyle hiç teması olmayan veya çok az teması olan ve ilişkilerinin yakın olmadığını bildirenler, yabancılaşmış olarak sayıldı.
Sonuçlar, cinsiyet, ırk, etnik köken ve aile gibi çeşitli faktörlerin yabancılaşmayla ilişkili olduğunu gösterdi. cinsellik, dedi Reczek. Kızların babalarından uzaklaşma olasılığı, erkek çocuklarına göre %22 daha fazlaydı, ancak annelerinden kopma olasılığı erkek çocuklarına göre biraz daha düşüktü.
“Dolayısıyla, kızların anneleriyle bağlarını sürdürme olasılığı daha yüksek ve oğulları da babalarına bağlı kalma ihtimalleri daha yüksek,” dedi Reczek.
Yine de, genel olarak çocukların annelerinden kopma olasılığı daha düşüktü.
“Bizim toplumumuzda çocuklara birincil bakıcılar annelerdir. toplum, bu nedenle çocuklarına yakın olma olasılıklarının daha yüksek olması mantıklı,” dedi.
Siyah yetişkin çocukların annelerinden uzaklaşma olasılığı, beyaz yetişkin çocuklara göre %27 daha azdı. Siyah annelerin ABD aile hayatında benzersiz bir şekilde istikrarlı bir özellik olduğunu gösteren araştırmayla uyumlu.
Ancak, bunun aksine, Siyah ve Latin yetişkinlerin babalarıyla yabancılaşmış bir ilişki bildirme olasılığı beyaz yetişkinlere göre daha yüksektir.{4 }
Ayrıca, annelerin çocuklarının hayatlarında oynadıkları kilit rolü gösteren sonuçlar şunu gösterdi: gey, lezbiyen ve biseksüel çocukların annelerinden uzaklaşma olasılığı heteroseksüellere göre daha fazla değildi. Ancak gey ve lezbiyen çocukların, heteroseksüellere göre babalarından yabancılaştığını bildirme olasılığı %86 daha fazlaydı ve biseksüellerin babalarıyla yabancılaşmış bir ilişki bildirme olasılığı yaklaşık üç kat daha fazlaydı.
Araştırmadaki tüm yetişkin çocuklar için ayrılıklar, genellikle çocuklar yetişkin olduktan kısa bir süre sonra bir ebeveynden gelir: Çocukların annelerinden ilk ayrı kaldıkları ortalama yaş 26 ve babalarından 23’tür.
“Erken yetişkinlik, üniversite, yeni okul gibi geçişlerle doludur. İş, evlilik, ebeveynlik, hepsi yabancılaşmaya yol açabilir veya bazı durumlarda yabancılaşmaya karşı koruyabilir,” dedi Reczek.
Örneğin, evli ve boşanmış yetişkin çocukların yabancılaşma olasılığı daha yüksekti. hiç evlenmemiş yetişkinlere kıyasla yabancılaştı.
Kendi çocuklarına sahip olmak, yetişkin bir çocuğun babalardan uzaklaşma riskini azalttı, ancak annelerden değil.
Ancak, yalnızca yetişkin çocukların özellikleri değildi. yabancılaşma ile ilgili. Sonuçlar, ebeveynler daha yaşlı, çalışıyor ve babalar daha yüksek eğitim düzeyine sahipken, yetişkin çocuklarından ayrılma olasılıklarının daha düşük olduğunu gösterdi.
“Anne babalar çalıştığında ve babalar da böyle olabilir. yüksek eğitimliler, yetişkin çocuklarına daha fazla destek sağlayabilirler ve bu da ebeveyn-çocuk bağlarını daha az zorlar,” dedi.
Yetişkin çocukların, daha büyük ebeveynlerden uzaklaşma olasılığı daha düşük olabilir çünkü ebeveynler, çocukların kendilerini sorumlu hissettikleri bakımı gerektirir. Yabancılaşmayla ilgili cinsiyet, ırk/etnik köken ve cinsellik açısından farklılıklar olsa da sonuçlar, ebeveynlerin ve çocukların daha sonra yeniden bir araya geldiği böyle bir kalıp olmadığını gösterdi.
“Bu verilerden, yabancılaşmaların neden sona erdiğini söyleyemeyiz. ve bu ilişkilerin tekrar bir araya geldikten sonra kalıcı olup olmadığı, ”dedi Reczek. “Ama kaç tane yabancılaşmanın sona erdiği benim için şaşırtıcıydı.”
Reczek, ekibin yabancılaşma konusundaki araştırmalarına bunun sağlığı nasıl etkileyebileceğini inceleyen bir çalışma ve aileden uzaklaşmış kişilerle bir röportaj projesiyle devam ettiğini söyledi.{ 4}
Referans: “Amerika Birleşik Devletleri’nde cinsiyet, ırk/etnisite ve cinselliğe göre ebeveyn-yetişkin çocuk yabancılaşması” yazan Rin Reczek, Lawrence Stacey ve Mieke Beth Thomeer, 1 Aralık 2022, Journal of Marriage and Family.{9 } DOI: 10.1111/jomf.12898
Araştırma, Eunice Kennedy Shriver Ulusal Çocuk Sağlığı ve İnsani Gelişme Enstitüsü ve Ulusal Yaşlanma Enstitüsü tarafından finanse edilmiştir.