GOP, İşçi Sınıfı Arasında Kazanç Sağlıyor, Demokratlar Sendika Oylamasında
Geçen haftanın İşçi Meclisi'ndeki tarihsel bölünmesi, en azından kısmen, AFL-CIO'nun sendika örgütleme hareketlerine mi yoksa seçim politikalarına mı daha fazla odaklanması gerektiği konusundaki anlaşmazlıklar tarafından yönlendirildi.
Sadece sendika hareketi için değil, siyasi partiler için de çok şey söz konusu. İşçi sınıfı seçmenleri kilit bir seçim bölgesidir ve son yıllarda Cumhuriyetçiler, Demokratlar işçi sendikası üyelerinden ve yakın ailelerinden güçlü desteklerini korurken bile, bu ekonomik grup içinde önemli kazanımlar elde ettiler.
Bugün, işgücünün sadece% 12,5'i bir sendikaya bağlı; AFL-CIO 50 yıl önce kurulduğunda bu oran iki katından fazlaydı. Ancak sendika oyları, genel üyelikteki keskin düşüşün gösterdiğinden daha fazla siyasi nüfuz taşıyor. 1980'den beri, seçim gününde seçmenlerin yaklaşık dörtte biri, sendikalı bir kişinin bulunduğu bir haneye mensuptu ve bu oranın düştüğüne dair bir işaret yok.
Ancak sendika oyları Demokratik tabanın önemli bir parçası olmaya devam ederken, çoğu sendika üyesinin çekildiği ekonomik sınıf Cumhuriyetçiler için bir büyüme alanı haline geldi. Nitekim, ilgili verilerin gözden geçirilmesi, asırlık siyasi aksiyomun - Demokratların işçi sınıfının partisidir; Cumhuriyetçiler varlıklıların partisidir - biraz güncellemeye dayanabilir.
1992'den beri yürütülen ulusal kamuoyu anketlerinin yeni bir Pew Araştırma Merkezi analizi - 200.000'den fazla katılımcıyla yapılan 129 anket - en geniş düzeyde, aksiyomun hala geçerli olduğunu buldu. 1992'de olduğu gibi, bir kişinin ne kadar çok geliri olursa, Cumhuriyetçi olma olasılığı o kadar yüksek ve bir kişinin geliri ne kadar azsa, Demokrat olma olasılığı da o kadar yüksektir. .
Ancak analiz aynı zamanda birkaç önemli niteleyici de ortaya çıkardı. Birincisi, partizan ilişkisini açıklamak söz konusu olduğunda, gelir nispeten zayıf bir demografik göstergedir. Kiliseye katılımın sadece yarısı kadar, ırk kadar ise üçte biri kadar önemlidir.
İkincisi, 1992'den beri gelir eğrisinin en üstünde ve en altında parti tanımlamasında çok fazla değişiklik olmamasına rağmen, ortada önemli bir Cumhuriyet yanlısı hareket olmuştur. Nitekim, beyazlar arasında Cumhuriyetçiler artık Demokratlara karşı sadece üst gelir dilimlerinde değil, aynı zamanda orta parantezde de net bir üstünlüğe sahipler ve alt-orta gelir diliminde bile kazançlar elde ettiler. Bu gelir grupları, sendika üyesi olan veya üyelik hedeflerinin muhtemel hedefi olan kişileri içerir. Ayrıca, genellikle yakın seçimlere karar veren birçok farklı seçmen içerirler.
Beşte Birliğe Göre Parti Dağılımı:
Üst Gelir Beşte birlik dilim(Yıllık hane geliri 2005 dolarının üzerinde, yaklaşık 92.000 $ 'ın üzerindedir): 2005 yılında, bu gelir diliminde yer alan insanlar arasında Demokratlara karşı GOP sınırı% 38 -% 27'dir (geri kalan büyük partilerden herhangi biriyle bağlantısı yoktur); 1992'de GOP sınırı neredeyse aynıydı,% 37 -% 26.
Üst Orta Gelir(Yıllık hane geliri yaklaşık 58.000 $ ila 92.000 $): Cumhuriyetçiler bu parantezdeki tüm insanlar arasında Demokratlara göre küçük bir üstünlüğe sahiptir,% 36 -% 31 ve beyazlar arasında daha büyük bir avantaj,% 40 -% 27. 1992'de, GOP'un marjları tüm insanlar arasında (% 32 -% 29) ve beyazlar arasında (% 34 -% 26) daha küçüktü.
Orta Gelirli Beşte birlik dilim(Yaklaşık 35.000 ABD Doları ile 58.000 ABD Doları arasında yıllık hane geliri): Bu gruptaki beyazlar arasında Cumhuriyetçiler Demokratlara (% 36-% 28) karşı, GOP'un 1992'de sahip olduğu 4 yüzde puanlık marjdan (% 36-% 28) 8 puanlık bir marj açmışlardır ( % 32 -% 28). Beyaz olmayanlar dahil edildiğinde, bu gelir aralığındaki genel halk neredeyse eşit olarak bölünmüştür (% 33 Demokrat,% 32 Cumhuriyetçi).
Düşük Orta Gelirli Beşte birlik dilim(Yıllık hane geliri yaklaşık 19.000 - 35.000 ABD Doları): GOP kazançlarının en güçlü olduğu yer burasıdır. Cumhuriyetçiler hala bu gruptaki tüm insanlar arasında Demokratların izini% 35 -% 28, ancak GOP şimdi bu parantezdeki beyazlar arasında% 33 -% 29 gibi zayıf bir oranla önde gidiyor. 1992'de Demokratlar GOP'a beyazlar arasında% 33 -% 28 ve tüm insanlar arasında% 38 -% 24 oranında liderlik ettiler.
Düşük Gelir Beşte birlik dilim(Yıllık hane geliri yaklaşık 19.000 $ 'ın altında): Cumhuriyetçiler bu gelir diliminde büyük marjlarla izlemeye devam ediyor. Halihazırda Demokratlar, 1992'deki% 43-% 18'lik üstünlüklerine kıyasla, genel olarak% 42-% 20'lik bir avantaja sahipler. Beyazlar arasında, Demokratlar şimdi% 37-% 24'tü ve 1992'de% 37-% 22'ydi.
Orta parantez içindeki beyazlar arasındaki bu Cumhuriyetçi kazanımlar, partizan kimliğiyle sınırlı değil. Bunlar aynı zamanda Bush'un% 51-% 48'lik halk oylarının yeniden seçim zaferine ulaşmasına yardımcı olan bir faktördü.
Geçen yılki seçim günü çıkış anketine göre, Bush genel beyaz oyu% 58-% 41 oranında gerçekleştirirken, Senatör John Kerry siyah oyları% 88-% 11 oranında ele geçirdi. Bu anket aynı zamanda seçmenleri sekiz aile geliri dilimine ayırdı. Bush'un beyaz oyu bu sekiz parantezin yedisinde (en fakirler hariç hepsi) taşıdığını ve sekiz parantezin altısında önemli farklarla (tabloya bakın), beyazlar arasında yıllık yüzde 17'lik bir fark da dahil olmak üzere kazandığını gösterdi. 30.000 - 49.999 ABD Doları arasında gelir.
Bush’un 2004’teki destekçilerini Ronald Reagan’ın yirmi yıl önceki destekçileriyle karşılaştırmak öğretici. Reagan, tıpkı Bush gibi, 1980 ve 1984 yıllarında toprak kayması zaferlerini kazanırken, orta ve işçi sınıfı beyazları arasında son derece başarılı oldu. Aradaki fark, o zamanlar bu seçmenlerin 'Reagan Demokratları' olarak adlandırılmasıydı. Bir nesil sonra, bu işçi sınıfı seçmenlerinden daha azının Bush'a oy verebilmek için partizan bağlılıklarından kurtulmaya ihtiyacı vardı. Çoğu zaten Cumhuriyetçiydi.
Elbette başkanlık oyları, adayların karakteri, ekonominin durumu ve kampanya gündemi gibi partizan bağlılıklarının ötesinde birçok faktör tarafından belirleniyor. Bu nedenle, insanlar kendi partizan kimliklerine göre başkanlık oylarında ileri geri geçiş yapmaya daha eğilimlidirler.
Daha Uzun Bir Tarih Taraması
Bununla birlikte, partizan bağlılıkları da değişir ve zamanla büyük ölçüde değişebilir. 1960'larda ve 1970'lerde Demokratlar, partilerinin Franklin Roosevelt'in uzun dönem başkanlığı sırasında bir araya getirdiği “büyük çadır” koalisyonunun gücüyle, parti kimliğinde Cumhuriyetçilere karşı ikiye bir üstünlükten zevk aldılar. Ancak 1980'lerin sonunda, Başkan Reagan, önceki Demokratik egemenliğin çoğunu ortadan kaldıran modern, büyük bir Cumhuriyetçi Parti'nin kurulmasına yardım etti.
İki parti o zamandan beri birbiriyle yakından eşleşiyorlar, Demokratlar genellikle son on buçuk yılda GOP karşısında küçük bir tek haneli avantajdan yararlanıyorlar - örneğin Pew'in Temmuz 2005 anketinde, yanıt verenlerin% 34'ü Demokrat olduklarını söyledi. % 31 Cumhuriyetçiler ve% 29 Bağımsızlar.
Bu partizan bağlılıklarının uzun tarih boyunca önemli ölçüde değişmesi gibi, parti ve gelir arasındaki ilişkiler de değişti. Princeton Üniversitesi'nden Nolan McCarty liderliğindeki bir araştırma ekibi, 1952'den 2000'e kadar Ulusal Seçim Çalışması anket verilerini analiz etti ve bu dönemin sonunda gelir bazında başlangıçta olduğundan çok daha fazla partizan tabakalaşma olduğunu buldu.
En büyük neden, Güneyli seçmenlerin siyasi uyumundaki değişimdi. 1950'lerde, tüm gelir düzeylerinden Güneyli beyazlar ülkedeki en sadık Demokratlar arasındaydı; Hala Büyük büyükbabanın İç Savaş'ta vurulma şeklini oyluyorlardı. Bu arada siyahlar (neredeyse tamamı fakirdi) siyasi olarak çapraz baskı altındaydı. Birçoğu, Franklin Roosevelt'in politikalarıyla Demokrat Parti'ye çekildi, ancak diğerleri, Abraham Lincoln Cumhuriyetçi Partisi'ne atalarından kalma bağlılıklarını korudu.
1960'ların Sivil Haklar hareketi tüm bunları değiştirdi; siyahlar neredeyse monolitik olarak Demokratik ve Güneyli beyazlar ağır bir şekilde Cumhuriyetçi oldu. Her iki değişiklik de, sırasıyla, gelir bazında partizan tabakalaşmasında bir artışa katkıda bulundu.
NES verilerini analiz eden McCarty, 1956 ve 1960 seçimlerinde en yüksek gelir diliminde yer alan katılımcıların kendilerini Cumhuriyetçi olarak tanımlamalarının, en düşük beşte birlik dilimde yer alan katılımcılara göre çok daha muhtemel olmadığını buldu. Ancak 1992 ve 1996 seçimlerinde, en yüksek beşte birlik dilimde yer alanların kendilerini Cumhuriyetçi olarak adlandırmaları en düşük olanlardan iki kat daha muhtemeldi. Pew’in 2000 ve 2004 seçim yılı anketleri, bu modelin sürdüğünü gösteriyor.
Kısacası, tanıdık “Cumhuriyetçiler zengindir / Demokratlar fakirdir” stereotipi şimdi - en azından gelir eğrisinin uç noktalarında - AFL-CIO'nun kurulduğu yarım yüzyıl öncesine göre çok daha doğrudur. Bununla birlikte, partizanlık ve gelir söz konusu olduğunda, Amerikan siyasetindeki kilit savaş alanı orta parantezdedir. Ve orada, çoğunlukla son yirmi yılda meydana gelen uzun ve yavaş bir tırmanışın ardından, GOP Demokratlarla eşitliğe ulaştı.
Gelir Eşitsizliğinde Artış
Geçtiğimiz yarım yüzyılda, başka bir önemli değişiklik de oldu - gelir eşitsizliğinde genel bir artış. Ekonomistler bunun büyüklüğü konusunda hemfikir değiller (çoğunlukla, hane gelirinin ölçülmesinde Medicaid ve Medicare gibi belirli nakit olmayan faydaların sayılıp sayılmayacağı konusunda iktisatçılar arasında devam eden bir anlaşmazlık olması nedeniyle), ancak hemen hemen herkes temel gerçekler üzerinde hemfikirdir. Göreceli olarak, zenginler daha zengindir ve diğer herkes şimdi bir nesil ve iki nesil öncesine göre daha fakirdir.
Değişikliklerin çoğu, altta olduğundan daha üstte meydana geldi. Nüfus Sayımı Bürosu'na göre, hanehalklarının en zengin beşte birlik kısmı 2003 yılında tüm kişisel gelirin% 49,8'ini aldı; 1967'de% 43,8 iken, en fakir beşte birlik dilim 1967'de% 4 iken, 2003'te% 3,6 aldı. Orta beşte birlik dilim, 1967'de% 17,3 iken, 2003'te% 14,8 aldı.
Ancak McCarty, gelir eşitsizliğindeki bu artışın, partizan gelire göre tabakalaşmanın artmasında önemli bir rol oynamadığını buldu. Başkanlık siyasetinin modern tarihi, onun analizini ortaya koyma eğilimindedir. Zenginlerin son yirmi yılda elde ettiği göreli gelirdeki önemli artışa rağmen, zengin sınıf kızgınlığı siyaseti, bu dönemde yürütülen başkanlık kampanyalarında seçmenlerle rezonansa girmedi.
Gelir Oranları Nerede
Gerçekten de, partizanlığı açıklamak söz konusu olduğunda, gelir neredeyse tanıdık klişenin öne sürdüğü kadar güçlü bir faktör değildir. Pew, nispi etkisini bulmak için, Ocak 2004'ten beri parti tanımlamasında topladığı anket verilerinin çoklu regresyon analizini gerçekleştirdi. Bu, bir dizi faktörün ilgili bir fenomen üzerindeki göreceli etkisini ölçen istatistiksel bir tekniktir.
Analiz (tabloya bakınız), genellikle partizanlıkla bağlantılı altı demografik özellikten, ırkın parti tanımlamasının en etkili itici gücü olduğunu ve kiliseye katılım sıklığının ikinci en önemli unsur olduğunu göstermektedir. Gelir, sendika üyeliği ve cinsiyet aşağı yukarı eşit öneme sahiptir ve eğitim en az önemlidir.
İşçi Sendikası Bilmecesi
İşçi hareketinin ayrılığının kalbindeki soru esasen stratejik bir sorudur: Yeni sendika üyeleri getirmek için güdüler organize etmek için marjinal kaynaklara yatırım yapmak mı yoksa işçi yanlısı adayları seçmeye yardımcı olmak için oy kullanma hareketlerine mi yatırım yapmak daha iyidir? ?
Bu soruyu yalnızca sendikaların kendileri yanıtlayabilir, ancak veriler her iki yaklaşımın da zaman içinde daha zorlu hale geldiğini gösteriyor. Sendika üyeliğindeki keskin düşüş, modern ekonominin işçi hareketine misafirperverliğine işaret ediyor. Orta gelir dilimindeki insanlar arasında GOP özdeşimindeki artış, bu tür seçmenleri emek yanlısı adaylar için seferber etmedeki zorluklara işaret ediyor.
Ancak bu iki değişikliğin karşısında, veriler bir şeyi daha açıklığa kavuşturuyor: İşçi hareketi, sahip olduğu üyeleri sandık başına getirmek ve Demokrat Parti'ye sadık tutmak konusunda çok iyi bir iş çıkardı.