BEŞ gün önce Suriye’den Lübnan’a Al Areeda giriş kapısından girip sahil yolunu kullanıp Trablus üzerinden Beyrut’a yol alırken Kuzey Lübnan’ı güvenli bir yer sanmıştım. Lübnan’da bir haftalık incelemelerimi bitirip dönme hazırlığı yaptığım sırada Suriye’ye dört dönüş yolunun da bombadan etkilendiğini öğrendim. İsrail, Suriye’den Hizbullah’a lojistik yardımı önlemek için Suriye bağlantılı yolları vurmuştu.
En emniyetli yol diye bildiğim sahildeki Ghazir, Fidan ve Suriye’ye yakın Madfoun köprüleri de bombalanınca, Suriye’ye dönüş yolu bulmakta zorlanıyorum. Güney Lübnan’da Sur şehrine giderken geçtiğim hatta denize girmeyi aklımdan geçirdiğim Ouzai balıkçı köyü de bombalardan nasibini almıştı. Lübnan’da can güvenliği olan hiçbir yer kalmadı.
Amerikalılara yakınlığı ile bilinen suikasta kurban giden eski başbakan Refik Hariri’nin memleketi Sidon şehrine girerken bazı sarı binaların üzerindeki kırmızı haçlar dikkatimi çekti. "Biz Hıristiyan eviyiz bizi bombalamayın" der gibiydiler. Önceki gün Beyrut’un Hıristiyan bölgesine bomba atılınca İsrail’in hedef seçerken din ayrımı yapmadığı ortaya çıktı. Savaş, tüm Lübnan halkına karşıydı.