BEN insanlara yardım etmek istediğim için doktor oldum. “Toplumu desteklemek” ve “doğru olanı yapmak” gibi “insanlara yardım etme” fikri o kadar belirsiz olabilir ki neredeyse anlamsızdır. Ve böylece, tıbba iyi niyetle girmiş biri olarak, ancak kime yardım etmek istediğim veya bunu nasıl yapacağım konusunda ayrıntılar olmadan, kısa sürede herhangi birine gerçekten yardım etmenin ne kadar zor olduğunu öğrenecektim.
Gerçek şu ki, hasta bir kişinin bir doktora görünmesi, teşhis ve tedavi edilmesi ve daha sonra iyileşip memnun kalması fikri biraz tuhaf. Bu günlerde hastalar genellikle düzeltebileceğimiz ama iyileştiremeyeceğimiz kronik sorunlarla geliyor. Örneğin, bunama hastası olan hastalarımızın ilaçlarını zamanında almalarını sağlayabiliriz, ancak altta yatan beyin hastalıklarını tedavi etmek için yapabileceğimiz çok az şey vardır. Diyabetik hastalarımızın kan şekerleri çok yükseldiğinde onları düşürebiliriz, ancak diyabetlerini iyileştirecek hiçbir şeyimiz yok. Son evre kanseri olan hastalarımız kanser ağrılarından kurtulmak için geldiklerinde, en iyi tedavilerimizin bile gerçek problemlerinin ilerlemesini durdurmak için hiçbir şey yapmayacağını biliyoruz.
Ve böylece, kariyerimin başlarında -hastalarımıza dilediğim ölçüde yardım edemememiz yüzünden hüsrana uğrayarak- “Medical Degree vs Puppy Dog” adını verdiğim bir oyun oynamaya başladım.
Gördüğüm her hastadan sonra kendime şunu sorardım: Bu hastanın sorunu, acil tıpta on yıllık titiz bir tıp eğitimi ve kurul sertifikasıyla tek başıma mı yoksa kuyruğunu sallayan sarı bir Labrador tarafından mı daha iyi ele alınırdı?
Yazılı bir çetele tuttum. “Tıp Derecesi” çoğunlukla kazanırdı – ama bu pek güvence vermedi. Yakın bir rekabet olması biraz rahatsız ediciydi. Dahası, ara sıra bir vardiyayı bitirip “Tıp Derecesi”nin “Sevimli Köpek Yavrusu”na yenildiğini fark etmem, modern Amerikan tıbbının herhangi bir gazetenin köşe yazısında okuduğum her şeyden daha derin bir ifadesiydi.
TIME’dan daha fazlası
Oyun etkili bir şekilde şudur: Hastalarımızın çoğu zaten modern tıbbın sınırlarının gayet iyi farkındadır. Kronik hastalığı olanların çoğu, yıllardır sorunlarıyla yaşıyor ve durumlarını doktorlarından daha iyi biliyor. Elbette tedavilerimizi takdir ediyorlar, ama nihayetinde gerçekten aradıkları şey, sadece daha iyi hissetmek. Bu insanlar rahatlık ve güvence isterler. Önemsendiklerini hissetmek isterler.
Köpekler bu konuda mükemmeldir. Kucağımıza uzanıp sevgilerini ifade ediyorlar. Ne hissettiğimizle derinden ilgileniyorlar. Hikayelerimizi anlatmamıza izin veriyorlar ve asla yanımızdan ayrılmak için acele etmiyorlar. Bu nedenle, hiçbir ilerleme sağlamazken ve kesinlikle hiçbir ilaç uygulamazken, yine de müthiş bir rahatlık sağlarlar.
Köpeklerin kolayca sunduğu şey, elbette, tam da modern Amerikan doktorlarının sunmadığı şeydir. Her yıl, sistemimiz hastalarımıza reçete yazabilmemiz için bizi daha fazla ilaçla donatıyor, ancak yanlarında oturup nasıl kullanılmaları gerektiğini açıklama fırsatımız azalıyor. Her yeni idari girişim, bize tamamlamamız gereken daha fazla görev ve bunları tamamlamak için daha az zaman kazandırıyor. Tıbbın kurumsal kontrolünden kaynaklanan personel kesintileri ve bürokratik talepler, bizi hastalarımızı sağlıklı tutmanın minimumunu başarmak için günlerimizi koşturmaya zorluyor ve çoğu zaman bizi, onları dinlemek için yavaşlamak gibi kritik bir görevi yerine getiremez hale getiriyor. Sonuç olarak, kendimizi hastalarımızın hayatlarını kurtarmış gibi garip bir durumda bulabiliriz, ancak onların genellikle deneyimlerinden hüsrana uğradığını fark ederiz. Daha da ilginci, bu şekilde hissetmekte haksız olmadıklarını anlıyoruz.
Ve böylece, kendimi bir köpek yavrusu için vardiya sonu çetelesinin kaybeden tarafında bulduğum için, başlangıçtaki “insanlara yardım etme” niyetimi gerçekleştirecek olsaydım, bunun olmayacağını takdir etmeye başladım. sadece tıp fakültesinde öğrendiğim becerileri uygulayarak. Doğru tıbbi tedavileri sağlamak – özenle hayat kurtarmak bile – yeterli değildir.
Daha fazlasını yapmamız gerekiyor. Sağlık sistemimizin kontrolünü, birçok kontrolden çıkmış sorunumuza yol açan kurumsal kontrolden geri almamız gerekiyor. Hastanelerimizde daha fazla doktor ve hemşirenin olması, yavaşlamamıza ve hastalarımızın başucunda oturmamıza izin vermesi için güvenli personel görevlendirmeleri oluşturmalıyız. Hastalara, kontrol edilmesi gereken bürokratik kutular gibi davranan kâr amaçlı tıbba ihtiyacımız var ve buna son veriyoruz ve biz, hastaları bir kez daha ilk sıraya koyan evrensel sağlık hizmetlerine ihtiyacımız var ve buna son veriyoruz. Gerçekten “insanlara yardım etmenin” bir yolunu bulacaksak, sağlık sistemimizi dönüştüğü steril bürokratik makineden biraz daha az ve biraz daha benim köpeğim gibi yapacağız.
TIME’dan Daha Fazla Okunması Gerekenler
Kaynak : https://time.com/6262888/er-doctor-limits-patient-care/”>Source link