- Dikkat et, dikkatli ol. Fritz keskin nişancı ortaya çıktı.
“Burada onu arıyorum.”
OP’yi aldım ve gözlemlemeye başladım. Fritz görünmedi.
Bu yüzden bir süre sürükledi. Uzun süre hareketsizlikten çok yorgundum, aldım ve huş ağacının yanında oturdum. Birdenbire, arkasında oturduğu bir huşun bagajına tıkladı, sonra bir başkası. "İşte o, faşist bir keskin nişancı" - sanırım.
Benim için iki el beklenmedik bir olaydı ama onlar için Fritz'i buldum. Sonra doldurulmuş korkuluk aldı ve huş arkasından dışarı sıkışmış. Fritz kendini bekletmedi - doldurulmuş hayvana üç el attı ve şunu söylemeliyim ki, oldukça başarılı bir şekilde: kaskında üç delik vardı. Bu üç atış ona ihanet etti. Çalıların arasında oturdu, benden 200 metrede, iyi gizlenmiş. Görünüşe göre öldürüldüğüme karar verdikten sonra aniden ayağa kalkıp birilerine şöyle dedi: “Rus keçe”. Sonra onu bitirdim.
Başarımın asıl rolü iyi seçilmiş bir atış pozisyonundaydı. Düşman savunma hattından 150-180 metre mesafeye, huş ağacı, eğimli makineli tüfek ateşinin altına yerleştirdim. Güdük yetmiş santimetre yüksekti. Dallı huş ağacı düştü, ancak kütükten tamamen çıkmadı. Bir çadır kurdu. Geceleri yeni dallarla huş ekmiştim. Tarafsız bir korunun kenarındaydı ve Fritz'e o kadar yakındı ki, Sovyet bir keskin nişancı altında olduğunu bile bilmiyorlardı.
OP’imin ilk avantajı buydu. Onun bir başka avantajı da, gövdenin sonunu yeşillikten ayırmadan bir atış yapmama izin vermesiydi. Atışın sesi huş ağacı yapraklarıyla boğuldu. Atıştan çıkan duman da yeşillik altına yayıldı, neredeyse görünmezdi. Diğer keskin nişancı OP'ime geldi. Yerleşirken izledik.
Bu atış pozisyonundan Fritz'i yok ettim.
Beşinci ya da altıncı günde, şu an tam olarak hatırlamıyorum, konumumun önünde Fritz bazı toprak işlerine başladı. İçi boş, benden uzak değildi. Pozisyonlarımızdan, görünür değildi ve muhtemelen biliyorlardı. Onları vardı. Ateş açmadım, çünkü iş burada yapıldığından beri, o zaman bir subay gelirdi. Memuru yok et - bu benim gizli hayalimdi. Ancak memur gitmedi. Sonra Naziler bir sigara molası vermeye karar verdi, toprağı sürtündü ve daireyi kapatmaya başladı. Ne tür bir keskin nişancı bu günaha dayanacak?
Kazıklara doğru nişan aldım. Korkmuş avcılar gibi dağıldılar. Üçü uzanmış olarak kaldı. Üç! Bu gerçek bir keskin nişancı atışı. İlk başta kendime bile inanmadım. Ancak üçü de yalan söylüyor, hareket etmeyin ve inlemeyin. Ve uzun süredir kaçanlardan kimse çıkmadı. Sonunda kişi direnemedi ve tırmanamadı. Bunu ben de yok ettim. Ve sadece o gün yedi Fritz'i yok ettim.
Bir günde öldürülen yedi Alman fena değil. Fakat birkaç gün sonra daha da çok şey mahvettim. Bu sefer zaten farklı bir atış pozisyonundaydım. Bu OP iyiydi çünkü Almanların yan taraftaki konumlarını görmeyi mümkün kılıyordu.
Sabah saat 10 civarında, solumda büyük bir Fritz belirdi. Siperden ormanın kenarına tırmandı ve oyuğa dikkatlice girdi. Orada dik durdu, biraz durdu ve geri döndü. Ortağım olan Zampolitruka Kuzmin homurdandı: "Neden ateş etmedin? Dünya hedefini özledim." Şöyle düşünüyordum: "Fritz buralarda eziliyorsa, bu bir kaza değil." Doğru, geri döndüğünde pişman olmaya meyilliydim - boşuna. Ama her şey beklediğim gibi çıktı.
Geçen dakikalar 30-40 ve Fritz tekrar ortaya çıktı ve ondan sonra sekiz kadar. Dur, bence çalışmak için bir fırsat var. Hepsi oyuk içine girdi ve ender görülen bir zincir uzatarak, muhtemelen sığınaklarının olduğu oltaya gitti. Bu sırada makineli tüfek atışları vardı. Bunu dikkate alarak, keskin nişancı tüfeği atışına kimsenin dikkat etmeyeceğine ve kurnaz olanın birden fazla tahrip edemeyeceğine karar verdim. Sonuncuyu çekmeye karar verdim.
Dikkatle kafayı hedefle ve vur. Biri düştü ve gerisi yürümeye devam etti. Bir sonrakini vurdum, ki bu zaten sonuncuydu. O da düştü. Böylece bu gün için 8 faşistlerini koydum.
Benim hesabımda zaten 47 faşist imha edildi. Ama aralarında en az bir memur var mıydı? Kesin olarak bilmiyordum, ama subayı yok etme arzusu beni bırakmadı. Arıyordum. Ve bir zamanlar şanslıydım.
Ormanın derinliklerinde bir kulübe durdu. İyi gizlenmiş ve yaklaşımları gizlenmiştir. Huş ağacımın altına oturdum, izledim. Çatışma olmadı. Sessizlik. Polis memuru, sığınağın dışından, yeni ceketle, apoletler ve parlak düğmelerle çıktı. Görünüşe göre merkezden biriydi, cesaretle cesurdu, kulübe bir şey bağırdı ve saçma bir şekilde el salladı. Dikkatlice hedef aldım. "Eh, ejderha," sanırım "hadi gidelim." Mesafe 400 metre idi. Atış doğruydu. Memur düştü.
Kulübede tekrar bağırdı. Biri dışarı fırladı, cesedi geçip bir ağacın arkasında durdu. Sonra bağırdı. İki adam bir sedye ile çıktı. Burada bir tane daha, bir subay batman olarak, bir sonraki dünyaya göndermeyi başardı.
Bu yüzden memuru yok ettim. Bu kesin oldu.
Bu yüzden Alman işgalcileri yendim. Ve hepsini kırk dokuz tane mahvetti. "
Sniper L. Lazutin,
1942 yıl