Çevrenin üç boyutlu doğası ve içerdiği nesnelerin konumu, yönü, mesafesi, boyutu ve kapsamı ile kişinin kendi bedeninin bu çevre ve nesneler arasındaki mekânsal ilişkisi ile tanındığı, çeşitli duyusal yöntemlerin aracılık ettiği bütünleyici bir algı süreci.
Formları
Mekansal yönelim, bilişsel bir haritanın (uzayın daha yüksek bir perspektiften entegre bilişsel temsili) oluşturulmasını sağlayan multimodal duyusal algıların entegrasyonunu gerektirir. İnsanlarda mekan algısı tercihen görsel, işitsel ve dokunsal uyaranlarla gerçekleşir, aynı zamanda vestibüler aparat uzayda denge ve konum duygusu için özellikle önemlidir.
Görsel alan algısı; Görsel sistem açı, mesafe ve konum tahmini yapabilir. Daha karmaşık açı tahmin görevidir, sol beyin bilgi işlemeye daha fazla dahil olur. Basit görevler için, ör. açı tahminini, ağırlıklı olarak sağ beyin aktive edilir. Retinanın iki boyutunda tasvir edilen uyaranlardan uzamsal boyutların ortaya çıkmasına izin vermek için çeşitli yönler, uzamsal görmeye (derinlik algısı) katkıda bulunur.
Monoküler görme, nesneler arasındaki mesafe hakkında doğrudan bilgi veremez, sadece uzaydaki konumları hakkında bilgi verebilir. Monoküler (tek gözlü, monoskopi) derinliği aşağıdaki özelliklerle yorumlanabilir:
- Perspektif: Nesneye paralel nesneler (Örn; demir yolu) uzaklık artıkça birlikte hareket ederler.
- Farklı renk tonları: Uzaktaki nesneler (özellikle manzaralar) pus nedeniyle yakındaki nesnelerden genellikle daha soluktur
- Göreceli boyut: nispeten daha küçük nesneler daha uzakta görünür
- Gizlemeler: Gizlenmiş bir nesne gizli olandan daha yakın görünür
- Işık-gölge dağılımı: Üstte ışık ve altta karanlık olan daireler, girintiler olarak tersine çıkıntılar olarak görünür, çünkü ışık-gölge dağılımının yaşanan derinlik üzerindeki etkisi yukarıdan aydınlatma anlamına gelir
- Görme alanındaki göreceli yükseklik: daha yüksek nesneler, ufkun altındaysa daha düşük nesnelerden daha uzak görünür
- Hareket paralaksı: Eğer bir sahnede (örneğin bir trende) hareket edersek, yakındaki nesneler gözü uzak nesnelerden daha hızlı geçer.
Binoküler görüşte (her iki gözle, stereoskopi), uzamsal görmenin en önemli sürecini temsil eden ve yakındaki nesnelere bakarken özellikle önemli olan ek bir derinlik algılama mekanizması kullanılır. İki göz arasındaki mesafe nedeniyle, sol ve sağ gözler, görsel kortekste hesaplanan ve alanın tek bir plastik algısına birleştirilen perspektifte biraz daha farklı görüntülere sahiptir.