Bobi , seni unutmadığımı bildirmek için sana bir mektup yazmak istedim.
Sen sokak köpeğiydin, güzel köyümün sokak köpeği, bir yaşına basmadan köyümün insanı tarafından zehirlendin, acı çekerek bu dünyadan ayrıldın.
Ayrıldığın dünya seni hemencecik unuttu sanma, her gün gölgesinde uyuduğun incir ağacı seni çok özlüyor.
(Bobi, bu incir ağacının altında uyumayı çok severdin ama incirler artık olgunlaştı, pat pat diye yattığın yerlere düşüyor)
Her akşam üstü çıktığımız tepeler seni soruyor, beni tek başıma gören kuru otlar, çalı dikenleri, yıkılmış çitler, ikindi güneşi , hepsi seni soruyor,
Hepsine Bobi gitti dedim. Arkandan senin hakkında iyi şeyler söylediler, ne güzel köpekti dediler. Ne çok sevenin varmış Bobi, bu arada unutmadan söyleyeyim bahçedeki tosbağalar, haklarını helal ettiler, yaptıklarının hepsini unutmuşlar,
Pıtpıt 'ın gözleri hep seni arıyor, hala incir altından gelen her tıkırtıya kulaklarını ve kuyruğunu dikiyor, seni tırmaladığı için pişman, üzgün, bilmeni istiyor,
sensiz sessiz bahçemde,
Kırlangıçlar ve arkalarından bağırdığın köyün inekleri de seni soruyor...
Pıtpıt 'ın gözleri hep seni arıyor, hala incir altından gelen her tıkırtıya kulaklarını ve kuyruğunu dikiyor, seni tırmaladığı için pişman, üzgün, bilmeni istiyor,
İnsanları sorma Bobi!
İnsanlar benzemiyor, tepelere, kuru otlara, çayır dikenlerine, kırık çitlere, ikindi güneşine, tosbağalara , sokaklara... oysa sen en çok insanları severdin .
Bobi'ciğim yokluğunda,
sensiz sessiz bahçemde,
Salça yaptım, koyu kırmızı.
Tarhana , turuncu.
Fasulye ayıkladım beyaz, siyah.
Sirke kurdum sarı elmalardan.
Ne çok renk doğuruyor bu renksiz toprak diye şaşırdım.
Benim yokluğumda zehirlenmiştin, ben gelmeden annem seni gömmüştü bahçenin en uzak, dikenlerin bol olduğu bir köşesine,( dikenlerden çok korkardın, önce benim yol açmamı beklerdin) mezarının yerini soramadım.
Bahçemdeki gizli mezarından sarı, koyu kırmızı, turuncu, siyah beyaz , rengarenk çıktığını hissettim, kış hazırlıklarını yaparken.
Seni sevdiğimi kendime ispat etmek ihtiyacı duyduğum bir günde yedi yıldır yazdığım beş yüz küsür blog yazımı senin için sildim Bobi. Bunu neden yaptım mantıklı bir açıklaması yok ama gizli mezarına değerli bir şey koymak istedim. Yedi yıl boyunca yazarak kendimi aramış, kendimi ,çevremi dünyayı tanımaya çalışmışım, hayatta en çok zevk aldığım şey olmuş, yapabildiğim tek şey olmuş, sadece manevi tatmin olmuş bir kuruş maddiyatı olmamıştı. Şimdi tüm yazılarım hikayelerim senin mezarının üstünde, bir menekşe demeti gibi...
Seni çok özlediğimi bilmeni isteyerek mektubuma son veriyorum Bobi...
Seni çok özlediğimi bilmeni isteyerek mektubuma son veriyorum Bobi...