O zaten burada mıydı? Misafirler bugün saraya girmeye başladı. Tüm gelenleri zihinsel olarak dosyaladım.
“…”
Misafirlerin bolluğundan bir kişiyi tam olarak belirlemek zordu. Büyük Dük Chrome ve eşi, Büyük Dük Lilteang, Kuzey Krallığı’ndan Şansölye ve ailesi, Samoneau’dan Düşes Cranthia’nın çocukları, Batı Krallığı’ndan Prens Heinley, Mavi Bohean İmparatoru Sirim…
Sorun, ikili veya üçlü olarak gelmemeleriydi. Sadece Büyük Dük ve karısının yanı sıra şövalyeler, hizmetkarlar ve eskortlar da vardı ve ardından diğer konukları hesaba katmak için bu sayıyı birkaç kez çarpın. Mektubun bir kadından mı yoksa bir erkekten mi geldiğini, genç mi yaşlı mı olduklarını veya hangi statüde olduklarını bilmiyordum. Queen’in sahibini belirlemek neredeyse imkansızdı.
– Kim olduğunu bilmiyorum.
Biraz daha düşündüm ve ekledim,
– Kim olduğumu biliyor musun?
Bilmediklerinden emindim. Sarayda yaşayan sayısız insandan biriydim. Mektubu yazmayı bitirir bitirmez Queen yanıma sıçradı.
“Bu kuş oldukça zeki, Majesteleri.”
“Tüylerini temizlerken bile sizinle göz teması kurmaya çalışıyor, Majesteleri.”
Queen başını bana doğru çevirdiğinde, nedimeler kahkahayı patlattı.
“Gerçekten mi?”
Kuşun kafasını okşadım, memnun bir ses çıkardı ve gözlerini yarı yumdu. Notu kıvırdım ve kuşun bacağına bağladım, o da kanatlarını çırptı ve pencereden dışarı atlamadan önce küçük bir dansla yatağa indi.
“Ne akıllı bir kuş…
Böyle bir kuşu yetiştirmek için sahibinin oldukça zeki olması gerekirdi. Onlar nasıl bir insandı? Laura gibi benim yaşımdaki genç bir kadın mı? Zarif yaşlı bir hanımefendi mi yoksa beyefendi mi? Savurgan bir asilzade mi? Kılıçtan başka bir şey bilmeyen bir şövalye…
“Kuşları sever misiniz Majesteleri?”
Ben sessizce pencereden dışarı bakarken Kontes Eliza yanıma geldi.
“Evet. Bence çok hoşlar.”
Kuş gerçekten inanılmazdı, kuşun sahibi de inanılmaz olmalıydı. Kontes Eliza gülümsedi ve yarı cesaret verici bir tonda konuştu.
“Öyleyse neden o türden ya da başka bir türden bir iki kuş yetiştirmiyorsun?”
“Ah evet. Doğuştan bir civcive sahip olmak harika olurdu.”
“Onları bir araya getirelim!”
Baştan çıkarıcıydı ama bir an düşündüm ve başımı salladım.
“Hayır. Birini görmek başkadır.”
Queen, ustasının eğitimi nedeniyle son derece zekiydi. Kuşları mı yoksa sadece Queen’i mi sevdiğim belli değildi. Bir hayvanım olsaydı, onu yetiştirmeden önce ona bağlı kalacağımdan emin olurdum.
“Vikontes Verdi’yi dünden beri görmedim….”
“Malikanesine geri dönmek zorunda kaldı.”
“…yine sorun mu var?”
Garsonlar birbirlerine baktılar. Diğerlerinin aksine, Vikontes Verdi’nin başkentte malikanesi yoktu ve ailevi meseleler nedeniyle sık sık malikanesine dönüyordu. Sorun, “aile meselelerinin” çoğunun genellikle tatsız haberler olmasıydı.
“Oğlunun yurtdışında kumar oynadığını duydum.”
“Ve Vikont, evli ve sıradan bir kadınla birlikteydi ve kadının kocası dava açtı.”
Birçok aristokrat böyleydi. Vikontes Verdi’nin oğlunun kumar sorunu, kocasının da kadın sorunu vardı.
“Evet…”
Vikontes Verdi, kesinlikle zorlukların yükünü taşıyordu. Endişelendim ama o sormadan müdahale edemedim. Benim düşüncem onun gururuna dokunacaktı. Ve yardım istese bile bu benim çözebileceğim bir şey değil…
“Herkesin sorunları vardır.”
İç çektim ve açık pencereyi kapatmak için uzandım.
* * *
Ertesi gün, sabahın erken saatlerinde Güney Krallığı prensesinin gelişiyle başlayarak saraya daha fazla misafir geldi. Onunla selamlaştıkça zaman çabuk geçti ve güvenliği temizlendi. Belki yağmur yüzündendi, ama bugün özellikle telaşlıydı.
Akşam odama çekilene kadar Queen’i pencere pervazında oturmuş, acınası bir şekilde beni beklerken buldum. Pencereyi açtım ve o sırılsıklam ve titreyerek odaya girdi.
“Aman Tanrım. Efendin mi gönderdi seni o yağmurda?”
– !
“Titriyorsun. Eminim bir mesajın vardır.”
– …
Dilim yanağımda yoğunlaşarak yumuşak bir havluyu vücuduna sardım ve tüylerini nazikçe kuruladım. Queen bir an tereddüt etti ama çok geçmeden ellerimde kestirmeye başladı. Tamamen kuruyana kadar onu havluyla ovdum ve notu bacağından dikkatlice çıkardım. El yazısı yağmur yüzünden lekelenmişti ama öyle yazıyordu.
– O zaman bahse girelim mi? Diğerini bulan kazanır.
Daha önce yazdığım neydi?
…Ah, gönderene kim olduklarını sordum. Bahis yapmak istediler. Masaya gittim ve bir cevap yazdım.
– Neye bahse girersiniz?
Bitirdikten sonra Queen’e baktım ve tekrar pencereden dışarı çıktım. Yağmur hâlâ camlara şiddetli bir şekilde vuruyordu ve saatlerdir devam ediyordu. Onu şimdi gönderirsem üşütmez mi? Queen havluyla oynamak yerine bana bakıyordu. Kalemimi bıraktım, başını yana eğdi ve masaya doğru uçtu. Notun içindekileri inceler gibi oldu, sonra sanki notu bağlamamı istiyormuş gibi bacağını uzattı.
“HAYIR.”
– ?!
“Şimdi yağmur yağıyor. Seni şimdi gönderirsem üşüteceksin.”
Kuş sanki beni gerçekten anlamış gibi tereddüt etti, ben de onu kollarıma alıp başını okşadım.
“Bugün benimle yatabilirsin. Yağmur durunca gidebilirsin.”
– !
Bir düşünün… o bir erkek kuştu. Bir kuş bir insanın cinsiyetini düşündü mü? Neden bir anda donmuştu?
* * *
Banyo yaptım, sonra bir sabahlık giydim ve odama döndüğümde Queen’i yatağımda yatarken buldum. Yanımda uyuması için ayrı bir yastık yapacaktım ama sırt üstü yatmıştı.
“…”
Bir kuş böyle sırt üstü uyuyabilir mi? Sevimli.
Yaklaştığımda, gagasını hafifçe aralayarak nefes aldığını görünce daha da şaşırdım. Ona hafifçe dokunmama rağmen uyanmadı, ben de yanına yattım. Omuzlarımda bir sıcaklık hissederek hareketsiz kaldım. Belki de biraz uzakta olmasına rağmen Queen’in vücut ısısının yüksek olmasındandır.
Ben ona hayretle bakarken, Queen gözlerini açtı. Süsenlerinin morunu gördüğümde, nedense Prens Heinley’i hatırladım.
Bir düşünün, Prens’in de kartal gibi gözleri vardı. Uzanıp kuşun yanağını okşadım ve keskin bir şekilde parıldayan gözleri kısa süre sonra tekrar kapandı.
“Çok güzelsin, Kraliçe.”
Yumuşak bir fısıltıyla konuştum ve kuş vücudunu kanat ucundan ayaklarına kadar gerdi, sonra kanadıyla kolumu örttü.
“İyi geceler, Kraliçe.”
* * *
Ertesi gün uyandım ve Queen’in gittiğini gördüm. Pencere sanki kendini dışarı bırakmış gibi hafifçe aralıktı.
“Ne akıllı bir kuş.”
Daha da etkileyici olanı, notu masamdan almayı hatırlamasıydı.
“Kontes Eliza. Masamdaki kağıdı aldınız mı?”
Her ihtimale karşı Kontes Eliza’ya sordum.
“Hayır Majesteleri. Gitti mi?”
“Evet, sanırım Queen almış olmalı.”
Kontes Eliza da hikayemden etkilendi.
Merkez saraya doğru ilerlerken bahsi düşündüm. Kraliçe oldukça zekiydi, bu yüzden sahibi de öyle olmalıydı. Belki de Blue Bohean’dan İmparator Sirim’di. Oldukça zeki olduğunu duydum. Üstelik Blue Bohean bir deniz ülkesi olduğu için diğer ülkelere göre en çok haberci kuşları kullanmış…
“Yüzünüz daha parlak görünüyor, Majesteleri.”
“Böylece?”
“Evet. Karamsar ruh halinizden endişelendim ama yeni yıl kutlamalarının sizi neşelendirmesine sevindim, Majesteleri.”
“Anlıyorum…”
Daha doğrusu, moralimi yükselten Queen’in varlığıydı ama yılbaşı olmasaydı, o bana asla gelmezdi. Kontes Eliza sonunda haklıydı.
Gülümseyerek kağıtlarım üzerinde çalıştım ve öğle yemeği vakti gelir gelmez batı sarayına döndüm. Genelde yemeğimi merkez sarayda yerdim ama Queen’in dünkü gibi pencerenin dışında beni bekleyeceğinden endişeliydim.
“Tekrar.”
Queen yine pencerenin dışında oturuyordu. Neyse ki hava açıktı ve yağmurda titremek yerine güneş ışığında yarı uyuklayarak uyuyordu. Pencereyi açtığımda, Queen hızla odaya girdi ve bacağını uzattı. Notu çıkardım ve hevesle kontrol ettim ve bir kez daha tanıdık el yazısını gördüm.
– Kraliçeye bahse girerim.
Queen’e baktım. Kuş iri gözlerini kırpıştırdı ve mektubun içeriğinden habersiz bir şekilde başını yana eğdi.
“…”
– Gu?
“Efendiniz size teklif etmek istiyor, Kraliçe?”
Ben konuşur konuşmaz Queen sıçradı ve kanatlarını çırptı. Queen’i kollarıma alıp kucağıma oturttum ve muhteşem altın rengi tüylerine baktım.
Queen’e sahip olmak istedim. Daha önce hiç bu kadar sevimli, akıllı ve sevimli bir kuş görmemiştim. Ama… başkası ne derse desin, efendisiyle kalması en iyisiydi. İddiayı ben kazanırsam ve Queen salıverilirse bu çok üzücü olur. Hayır, onu tarif etmenin en iyi yolu bu değildi. Kraliçe, efendisi tarafından terk edilecekti.
Ben de yarışmadan pek memnun kalmadım. Merak ettim elbette ama endişe beni durdurdu. Queen’in sahibiyle birbirimize mesaj gönderebilmemizin nedeni yabancı olmamızdı. Birbirimizin kimliğini keşfettikten sonra bile bu şekilde tanıdık bir şekilde konuşabilecek miyiz? İmparatoriçe pozumun asaletini korumaya dikkat etmem gerekiyordu, yoksa bu rahat atmosfer kaybolacaktı.
– Gu?
Kuş, ben hareketsiz otururken sanki yazmaya başlamam için sabırsızlanıyormuş gibi elime dokundu. Tereddüt ettim ve Queen’i masama götürdüm. Onu yere indirdim, bir parça kağıt çıkardım ve bir yalan yazdım.
– İpucu. Ben bir erkeğim.
Queen mesajımı görür görmez ciyakladı ve kanatlarını çırptı. Gülüyor gibiydi ve o sadece bir kuş olmasına rağmen utandım. Yanağını kaşıdım ve Queen dönüp başını bileğime sürttü.
“Efendine yalan söylemenin eğlenceli olduğunu düşünüyor musun?”
– Gu!
Eğlendiğine sevindim. Queen’in efendisine üzüldüm ama… bu yalanı yazarsam beni bulamazlar. Bu şekilde birbirimizi bulamayacaktık ve şimdiki gibi meçhul arkadaş olarak kalabilirdik.
“Bu senin de hoşuna gitti değil mi Kraliçe?”
– ?
* * *
Yılbaşı kutlamalarının resmi olarak başlamasından önceki gündü.
Son dakika gelenleri karşıladım ve Yeni Yıl törenlerini ve son günün özel ziyafetini kontrol ettim. Queen bugün orada mı diye öğle yemeği saatinde tekrar batı sarayına gittim ama çabam sonuçsuz kaldı. Bunun yerine, birkaç gündür uzakta olan Vikontes Verdi geri döndü. Hâlâ oldukça solgun ve sıkıntılı görünüyordu ama beni selamladı.
“Sizin için sorun olmazsa Majesteleri, ben…”
“Sorun değil. Söyle bana.”
“Biraz para ödünç alabilir miyim? “
Kırmızı yüzlü Vikontes Verdi buna neden ihtiyaç duyduğunu bile açıklayamadı.
“Yaklaşık beş bin krang…”
Ancak diğer nedimeler ve ben biliyorduk. Belki de oğlu ya da kocası içindi. Vikontes malikanesine aceleyle dönmüş olsa da ailesini bataktan kurtaramadı. Daha fazla burnunu sokmadan ona parayı ödünç vereceğime söz verdim ve o defalarca bana geri ödeyeceğini söyledi ve utanmış bir yüzle odadan çıktı.
“Boşanmayı tercih ederim.”
Laura bekardı ve Vikontes Verdi’ye pek sempati duymuyordu.
“Bu, Lux ordusunu çöpe atmak kadar iyi.”
Kontes Eliza, bunu Laura’ya açıklamakta sabırlıydı ama genç bayan hâlâ anlamış görünmüyordu.
“Ama boşanmış olsa bile çocuğu gayri meşru sayılmaz mı?”
“Hemen olmayacak olsa da, miras hakkını kaybetme olasılığı var. Bu yüzden katlanıyor, Laura.”
“Ne olmuş yani. Onun gibi bir baş belası varis olursa, sonunda ailesinin kuruyup gitmesinden başka bir işe yaramaz.”
“Sus, Laura.”
Kontes Eliza, Laura’ya dik dik baktı ve dudaklarını büzdü.
“Sadece endişeliyim.”
* * *
Vikontes Verdi tekrar malikanesine döndü ama herkes rahat rahat yemek yiyemedi. Öğle yemeğimi bitirir bitirmez hızla merkez saraya döndüm. İş günümün sonuna doğru, ara verdiğim sırada bir şey oldu.
“Majesteleri.”
Şövalyelerden biri ofisime geldi ve bana beklenmedik bir rapor verdi.
“Prens Heinley sizi görmek istiyor.”
“Prens Heinley mi?”
Neden o? Dışarı çıktım ve onu sırtı bana dönük bir duvar resmine bakarken buldum.
“Ah. Majesteleri.”
Ona yaklaştım, başını çevirdi ve yeniden bir şövalye gibi eğildi.
“Umarım çok kaba olmam?”
“Hiç de değil. Senin için ne yapabilirim?”
“Bana bu saatlerde işinin biteceği söylendi. Hâlâ meşgul müsün?”
Çalışma saatlerimi öğrendi mi? Yine de haklıydı ve neredeyse bitirdiğimi söyledim ve sırıttı.
“Bu harika. Sakıncası yoksa bana sarayı gösterebilir misin? Etrafa bakmak isterdim ama o kadar büyük ki kaybolacağımdan korkuyorum.”
“Ah, o zaman nedimem-“
“Sen.”
Ona nedimelerimden birini vermek üzereydim ki alçak sesle sözümü kesti.
“Kraliçenin yapmasını diliyorum.”