... Ok saat 10'a yaklaşıyordu, ama kruvazör anlamsız savaşa devam etti. Zamanla olmamaktan korkuyormuş gibi vurup vurdu. Kendisine, kendi türündeki tüm kruvazörlere, herkesin tarih ağır kruvazör sınıfı. Flaşlarla aydınlanmak ve Convondo kıyılarını, herkesi kendisi ve kardeşlerinin boşuna inşa edilmediğine ikna etmek için bir kükreme ile sallamak.
Resmi ateşkesten yarım dakika önce, 21 saat 59 dk. 27 saniye, "St. Paul" ABD amiralleri tarafından imzalanan son kabuğu serbest bıraktı. Bundan sonra pozisyonundan çekildi ve doğuya tam olarak taşındı.
Şafakla açık denizde tanıştı, savaşın parçaladığı Kore yarımadasından daha uzağa gitti.
Bu savaşı yürütmedi, ama sona erdirmekten onur duydu. Sekiz yıl önce olduğu gibi, St.Paul, Japonya sahili boyunca son salvoyu ateşlediğinde ve II.Dünya Savaşı'nda deniz topçularının kullanımına son verdiğinde ...
Saint Paul, Baltimore sınıfı ağır kruvazör, Kuzey Vietnam kıyı pilinden ateş altında
Baltimore en iyi ağır kruvazör olarak bilinir ve sadece en iyisi olmadığını açıklığa kavuşturmayı unutur.
Baltimore, savaş sırasında inşa edilen tek ağır kruvazör türüdür.
Önceki anlaşmaların sayfaları savaş alevleri tarafından kömürlendiğinde, hiç kimse seyir ve zırhlı silahlanma yarışına devam etme gücüne sahip değildi. Birleşik Devletler onları yalnız bırakmaya devam etti. Ancak endüstrileri bile Donanmayı bu seviyedeki gemilerle hızlı bir şekilde yeniden silahlandıramadı.
İnşa edilen 14 Baltimore'dan sadece altısı savaş bölgesine ulaşmayı başardı. Bu harika gemilerin çoğu savaştan sonra faaliyete geçti.
Sonuç olarak, Japonlar muhteşem Mioko, Takao, Mogami ile sonuna kadar bırakıldı ve perdenin sonundaki Yankees yapay kısıtlamalar olmaksızın küçük bir SRT bileşiği aldı. Ama tarih artık onlara zaman bırakmadı.
Önde gelen Baltimore 1943'te, 1944'te iki tane daha faaliyete geçti, diğer üç “gazi”, Mikado filosunun pratikte sona erdiği son aylarda Japonları parçalamaya başladı.
Kanlı savaşa en son giren 1945'te St. Paul'dü. Yenilmiş bir düşmanın kıyısı boyunca sembolik voleybolu vermek. Hizmet sırasında askeri operasyonlara katılmak için 17 yıldız aldığı ve bunlardan sadece II. Dünya Savaşı olaylarıyla ilgili olması önemlidir.
Hizmete girdikten hemen sonra bir başka üye olan “Quincy”, 1944 yazında büyük (ve hatta çok büyük olmayan) yüzey gemilerinin katılımıyla son bir deniz savaşı şansının buharlaştığı Avrupa sularını kırdı. Bu nedenle, en önemli Quincy operasyonu Roosevelt'in Yalta'daki bir konferansa teslimatıydı.
Evet, savaşmak ve kazanmak iyidir silah geleceğin. Ama hayatta bu olmaz. Java Denizi'ndeki savaş, Guadalcanal, "ikinci İnci Limanı", Demir Tabanı Boğazı - tüm bu olaylar 1942 yılına dayanıyor. Japonların saldırısı altındayken filo “gri hayaletler” tek tek öldü - savaş öncesi beş projeden Amerikan SRT'si.
Üçüncü nokta, tasarımın değerlendirilmesi ile ilgilidir. Kruvazör sınıfındaki rekabet aynı heyecanla devam ederse, Baltimore gibi muhafazakar bir proje "en iyi" unvanını neredeyse hiç koruyamazdı. Öncülleriyle karşılaştırıldığında, savaş öncesi dönemin yapılarının tekrarı olan herhangi bir devrimci değişiklik içermiyordu.
Silahlanmanın bileşimi ve Baltimore'un koruma şeması genellikle Wichita tipi (1937) “sözleşmeli” kruvazörle özdeşti.
Yankees, Wichita gövdesini 20 metre uzattı ve genişliğini 19'dan 21,5 metreye çıkardı. Böylece savaştan önce yapamayacakları şeyi yaptılar: kruvazörün standart yer değiştirmesini 14 tona çıkarmak. Bu bir zamanlar Baltimore'u seleflerini endişelendiren, sürekli aşırı yüklenmeden muzdarip ve bir istikrar rezervini feda etmek zorunda kalan tüm sorunlardan kurtardı.
Bu noktada askeri bir U dönüşü yapacağız ve Amerikan kruvazörlerine karşı bir coşku telaşını azaltacağız.
Silahların bileşimi ve Baltimore'un koruma şeması genellikle Wichita tipi CRT ile aynıydı. Ancak bu bir alay konusu değildir.
Silahlanma ve zırh kalınlığı açısından, Wichita en iyi “müzakere edilen” kruvazörlerden biriydi. görünüşü geleceğin temeli haline gelen
30'ların ortalarında bir çift Pensacol, altı Notre Hamptons, iki Portland ve yedi New Orleans, Amerikalı inşa etti. bu sınıfın gemilerini yaratmada hatırı sayılır bir tecrübe kazandı. Uygulamada belirli kararların sonuçlarını görme fırsatı buldular ve ağır bir kruvazör için bir dizi optimum gereksinim geliştirdiler.
Ana kalibrenin üç kulesinde 9 namlu, varillerin eksenleri arasında en az 1,7 metre mesafe.
Gövdenin orta kısmındaki eşkenar dörtgen modeline göre yerleştirilmiş 8 evrensel kalibreli silah.
Amerikan SRT'nin saldırgan taktikleri ile büyük ölçüde tutarlı olan “kutu” rezervasyonu, kulelerin ve onların berberlerinin güçlü savunması ile birleşti. Toplam zırh kütlesi 1500 tona ulaşıyor (zırhlı güverteler hariç).
100 hp motor kruvazöre maksimum 000-32 deniz mili değeri ile hızlı bir hız ayarı sağlamak zorundaydı.
Tek sorun, böyle bir özellik setini uygulamak için, standart bir deplasmana sahip olan bir geminin belirlenen sınırdan (1,4 ton) 1,5-10 kat daha fazla olması gerektiğiydi.
Tamamlanma anında Wichita
Amerikalılar, yerleşik kuralları takip etmeye çalışan az sayıdaki kişiden biriydi (500 tonluk bir yer değiştirmeyi aşmak, örneğin İtalyanların yaptıklarıyla karşılaştırıldığında bir önemsizdir). Yine de, türünün tek temsilcisi olan KRT "Wichita", çağın zorluklarının üstesinden gelmeyi mümkün kılan istenen özellikleri elde etti. Ancak bir koşulda: Wichita'nın istikrarı ciddi endişeye neden oldu. Kruvazör, küçük sellerden bile savaşta devrilebilir.
14 tonluk bir binada Wichita'yı inşa etme fırsatı olsaydı, bedeli olmayacaktı. Kimden bahsettiğimizi anlıyorsunuz.
Wichita tasarımı bir ton ilginç çözüm içeriyordu. Ancak, aynı zamanda kusurlar içeriyordu ...
Amerikan kutu rezervasyonu, önemli bölmeler alanında maksimum zırh kalınlığı sağlayan ve neredeyse tüm gövde ve üst yapıyı korumasız bırakarak, ya hep ya hiç şemasının nihai versiyonuydu.
Wichita, motor odalarını korumak için sadece 55 metre uzunluğunda (uzunluğun% 30'undan az) çok kısa bir kaleye sahipti. Koruma, kalınlığı olan kademeli olarak inceltilmiş bir zırhlı kemer şeklinde ifade edildi: üst kenarda - 6,4 inç (160 mm), altta - dört inç (102 mm). Kemere bitişik yatay zırhlı güverte 2,25 mm kalınlığındaydı.
Kıç mahzenleri savundu внутренний 102 mm et kalınlığına sahip "kutu". Nazal mahzenlerin korunması aynı kalınlıkta bir kemerden oluşuyordu, sualtı kısmında dış deriden geçerek kurulu.
Başka bir deyişle, Savunma Bakanlığı ve Wichita mahzeni altı veya sekiz inç kalibrelik zırh delici mermilerden olağanüstü koruma aldı. Bununla birlikte, gövdenin önemli bir kısmı, hem yan hem de su hattı bölgesinde, hava bombaları ve yüksek patlayıcı mermilerin patlamasından önce savunmasız kaldı.
Hücrelerin ve zincir kutusunun imhası, o zamanın "kara mayınları" nın sayısız vuruşuyla dağılmış olan ekstremitelerin selinden kaynaklanan gerçek bir kayıp ve kayıp tehdidi olan deniz savaşlarının biçimini dikkate almazsak ihmal edilebilir.
Karşılaştırma için: ana rakiplerin zırhlı kemeri, Japon ağır kruvazörleri, daha küçük bir kalınlığa (102 mm), yanlarının 120 metrelik uzunluğunu kapladı!
Amerikalılar planlarını SRT'nin saldırgan taktikleri çerçevesinde bir erdem olarak gördüler. Ancak savaş öngörülemezliğini kanıtladı. Kruvazörlerin çeşitli görevleri yerine getirmeleri gerektiğinde, “yabancı topraklarda çok az kan” durumu ortaya çıktı. Filonun çeşitli kuvvetlerinin bir parçası olarak hareket edin. Kendinize saldırmayın, ancak ani saldırılarla savaşın. Rakibin darbelerini sürekli transfer.
Yukarıda açıklanan tüm avantajlar ve dezavantajlar gururla Baltimore tipi ağır kruvazörlere aktarıldı
160 mm'lik kemer zırhı hakkında bir kez daha yırtılar duyulacaksa, bunun sadece gövdenin orta kısmı için geçerli olduğunu unutmayın (Medeni Kanun ve makine dairesinin yay topçu grubu).
Baltimore zırhlı güvertesinin selefi ile karşılaştırıldığında kalınlığı 57'den 64 mm'ye (2,25'den 2,5 inç'e) biraz arttı. Bu değerler, 250 kg hava bombalarının nüfuzuna ve muhtemelen daha düşük yüksekliklerden düşen daha büyük kalibreli bombalara karşı güvenilir koruma sağladı.
Zamanın kruvazörü için mükemmel performans.
Baltimore ve Wichita zırhlı güverteler, ana güvertenin farklı bir kalınlığa sahip olduğu Japon SRT'den bir buçuk ila iki kat daha büyüktü: 32 ... 35 ... 47 mm. Ancak iki nüans vardı.
İlk olarak, kemer zırhı gibi Amerikan gemilerinin zırhlı güvertesi sadece Moskova Bölgesi ve topçu mahzenlerinin “kutuları” üzerinde uzanıyordu. Kütlesinin neden gövde yapılarının kütlesi ile birlikte sayıldığı bile ayrı olarak dikkate alınmadı.
İkincisi, Japonların yatay koruma alanının üçte biri düz bir güverteye değil, 60 mm kalınlığındaki zırhlı yamaçlarına düştü! Ve bu zaten en iyi Baltimore'un performansıyla eşleşiyor.
Yukarıdaki koşullardan ne sonuç çıkar?
Standart 14500 ton deplasmanlı "dünyanın en iyi" kruvazörleri, rakiplerine göre güvenlik konusunda çok açık bir üstünlüğe sahipti!
Silahlanma açısından, Baltimore ve Wichita arasındaki temel fark, evrensel kalibreli altı adet iki tabanca kurulumundaydı. Baltimore'un sınıfındaki herhangi bir gemiden beş inçten fazla taşıdığını fark etmeye değer.
Ana kalibre topçu tam bir zevktir. Amerikan kruvazörlerinin mühimmatı, 152 kg ağırlığında zırh delici mermilere sahip olmayan en ağırları içeriyordu. Yörüngenin küçük sürekliliği, tropiklerin ideal hava koşulları tarafından belirlendi - İmparatorluk filosu ile ana çatışma alanı. Deniz savaşlarının aşırı mesafelerde yapılabileceği yerler.
Diğer koşullar için, her zamanki 118 kg'lık "zırh delici" vardı.
Maden asansörleri yaklaşık 10 kg patlayıcı içerdi - ayrıca 8 inç kalibrelik gemi mermileri için bir rekor.
Evrensel kruvazör birimleri yapmaya çalıştıkları diğer ülkelerin projelerinden farklı olarak (canlı bir örnek “Hipper”), Baltimore sonar, hidrofon veya torpido almadı. Amerikan konseptine uygun olarak, büyük yüzey gemileri, ilgi alanı suyun yüzeyinde sona eren tamamen topçu platformlarıydı. Yüzey hedeflerini arama yöntemleri, daha sonra harika radarların eklendiği gözlem direkleri ve deniz uçaklarıydı. Denizaltı karşıtı savunma ve torpido saldırıları tamamen eskort muhriplerine atandı. Yüzlerce muhriple Donanma için adil bir çözüm.
"Kruvazör" kavramı orijinal anlamını çoktan kaybetti. Artık yalnız bir avcı değil, topçu desteği ve hava savunma görevlerini yerine getiren büyük bir filo gemisiydi. Ayrıca, hasarlı gemiler için bileşiğin amiral gemisi veya zırhlı bir çekici kamyonun işlevlerini üstlenebilir.
Sadece Baltimore'daki rakiplerin ne olabileceğini tahmin edebiliriz ...
En gerçekçi olanı Japon Ibuki projesiydi. Bu türden iki SRT 1942'de atıldı. Birinin gövdesini suya atmayı başardılar, ancak ne bir kruvazör, ne de yüksek hızlı bir tanker veya bir uçak gemisi olarak binayı bitirmediler.
Ibuki tasarımcıları Baltimore'u yaratırken Amerikalılardan biraz daha az risk taşıyorlardı. Sonuç, parlaklığa parlatılmış parlak bir Mogami idi.
İki savaşan tarafın da böyle muhafazakar yaklaşımları ile savaş öncesi dönemin durumu tekrarlandı. 1930'ların en iyi tasarımlarının geliştirilmesi olarak konuşan Japon projesi, elektrik santralinin saldırgan gücü, güvenliği ve gücü konusundaki Amerikan projesini hala geride bıraktı.
Savaşın ortasında ortaya çıkan Amerikan yüzey gemilerinin ana avantajı, hava savunma sistemlerinin niceliği ve kalitesiydi. Yükselen Güneş Ülkesi bayrağı altındaki gemiler, bir dizi radar ve uçaksavar ateşinin merkezi kontrol araçları aldı, ancak Japonların Bofors'un kendi karşılığı ve radyo sigortası olan kabukları yoktu.
Bununla birlikte, savaş sırasında, Japon kruvazörlerinin hava savunması, dünyanın diğer ülkelerinin kruvazörlerine kıyasla, sadece Amerikalılara göre en güçlü kaldı. Japon SRT'lerinin hava saldırılarından öldüğü durumlarda Zara, Algeri veya York daha da hızlı ölürdü. Bunun bir örneği Dorsetshire ve Cornwall'ın ani ölümüdür.
Hava savunma yetenekleri açısından Ibuki, toplam muharebe niteliklerinde Baltimore'dan daha üstündü. Tasarım olanakları Amerikan projesinde elde edilenden daha fazlasına izin verdi.
Tamamlanmış olan Ibuki'ydi, dönemin en iyi kruvazörü unvanı için ana yarışmacı olacaktı.
Amiral Hipper kruvazörü olan Almanlar, hepsinden önemli ölçüde ilerledi
Hipper, beş yıl boyunca Baltimore'dan önce ortaya çıktı. Sıkı uluslararası kontrol eksikliği, Almanya'nın savaş başlamadan önce 14 ton standart deplasmanlı kruvazörler edinmesine izin verdi. Hippers'i hemen Baltimore ve Ibuki ile eşit hale getiren şey.
İki Bismarck tipi zırhlı inşa etmek gibi bir maliyetle Reich'a uçan üç kruvazör serisi!
Başarısız tasarım kararlarını terk edersek, kavramın özüne gidersek, o zaman Amiral Hipper, o zamanın tüm kruvazörleri arasında en gelişmiş olarak adlandırılabilir. Almanlar, bir volkanın kaba gücüne değil, otomasyona ve yüksek kaliteli yangın kontrolüne güvenen ilk kişilerdi. En azından planlarını pratikte uygulamaya çalıştılar.
Otomasyon "Almanca" mürettebat sayısında büyük bir artışa yol açtı. 1350 kişi - tüm yaşıtlarından bir buçuk ila iki kat daha büyük! Üst güvertedeki kırılgan analog aletler neredeyse hemen mahkum edildi. Bir felaket olarak tanınan yenilikçi motor. Ve üç düzlemde stabilize edilmiş muhteşem platformlarda zeminotomatik 37 mm uçaksavar topları, müttefiklerin "pom-pom" dan dört kat daha yavaş ateş.
Geleneksel kategorilerde (kalibre ve silah sayısı) Almanlar, “entelektüel” bir kruvazör kavramı nedeniyle üstünlük elde etmeyi umarak rakiplerle rekabet etmeye bile çalışmadılar.
Sonuç olarak, 30'lu yılların teknolojik rezervinde ne “voleybolun kaba gücü” ne de herhangi bir yüksek kaliteli ateş elde edilmedi.
Ancak Alman tasarımcılar bile, ne kadar zorlu çalışırlarsa çalışsınlar, 14500 tonluk gemiyi tamamen mahvedemediler. Güvenlik açısından, “Hipper” mükemmel sonuçlar verdi.
Hipper rezervasyonunun kalınlığı, önünde genel bir koruma şeması olmadan değerlendirilemez. Örneğin, ana güvertenin zırhlı eğimleri üste değil, kemerin ALT kenarına bağlandı. Başka bir deyişle, dikey savunmanın gerçek kalınlığı 130 mm'ye ulaştı (mermilerin 80 mm'lik kemeri + 50 mm'lik eğimi kırması gerekiyordu). Bir kalın bariyerin toplamda aynı kalınlığa sahip iki ince bariyerden daha güçlü olduğu göz önünde bulundurulsa bile, Hipper'in dikey koruması, Japon TKR'nin 102 mm kayışlarından çok daha düşüktü.
Ama asıl şey - “Hipper” neredeyse tamamen rezerve edildi: gövdeden kıç tarafına!
Neden Baltimore hala en iyisi?
Ibuki'nin aksine inşa edildi. Ve Hipper'in aksine, bu kadar aptal ve kritik kusurlar içermiyordu.
Baltimore savaş öncesi projelerinin Japon kruvazörleriyle karşılaştırmak zor. Sonuçta, farklı teknolojik çağlara aitler.
Baltimore'un tasarımı geleceğin nefesini hissetti. Kabinlerin davasında tamamen kayboldu (hayatta kalmak için), tüm bölmeler yapay aydınlatma ve havalandırmaya geçti. Kruvazör, alışılmadık derecede yüksek güce sahip turbo jeneratörlerle donatılmıştı - 3 MW (Wichita'nın neredeyse iki katı ve Alman Hipper'in 1,5 katı). Ayrıca, öncekilere kıyasla zaman zaman, yedek güç kaynaklarının kapasitesi arttı.
Basit teknolojik tasarım, pürüzsüz güverte, tüm uzunluk boyunca olağanüstü yüksek freeboard.
Gelişimin tacı? Hayır, sen ne. Efsanevi seri, daha da gelişmiş CRT "Oregon City" ve "Des Moines" gibi sekiz inçlik makineli tüfeklerin temelini oluşturdu ve dakikada 90 mermi yaptı. Yirminci yüzyılın topçu kruvazörlerinin gelişiminin bir uyumu haline gelen bu tasarımlardı (1946-49).
14 Baltimors, Japonya ile savaşa açıkça geç kaldı, ancak savaşın sonundaki diğer kitle projeleri gibi (AB Essex, Gering muhripleri), savaş sonrası filosunun temeli oldular.
1945 yılında ve savaş sonrası ilk yıllarda üretilen ekipmanın miktarı ve kalitesi, gelecek yıllarda Soğuk Savaş filosunun tüm ihtiyaçlarını karşıladı. Baltimore gibi birimlere sahip olan Amerikalılar, 1950'lerin sonuna kadar yeni savaş gemileri yerleştirmeyi düşünmediler.
Zamanı geldiğinde, Baltimore iki füze güdümlü kruvazör projesinin temelini oluşturdu. Resimde "Albany" kruvazörünün salvo'u gösterilmektedir (hizmet yılı 1946-1958; yeni bir görünümle - 1962-1980)