Mesudi, cahiliye döneminde yolculuğa çıkan iki kardeşle ilgili ilginç bir hikaye anlatır. Bu iki kardeş bir kayanın altındaki ağacın gölgesinde konaklamışlar. Tam kalkıp gideceklerken kayanın altından ağzında altın bulunan bir yılan çıkıp altını önlerine atmış. “Bu, mutlaka bir hazineden geliyor!” demişler. Üç gün orada beklemişler. Yılan her gün çıkıp onlara bir altın getiriyormuş. Kardeşlerden biri diğerine, “Ne zamana kadar bu yılanı bekleyeceğiz? Onu öldürüp, burayı kazalım ve hazineyi alalım, ne dersin?” demiş. Kardeşi buna karşı çıkmış, “Belki de onu yok edecek, hazineyi de bulamayacaksın!” demiş. Ama kardeşi itiraz etmiş ve eline bir balta alarak yılanın çıkmasını beklemiş. Yılan çıkınca baltayı savurmuş, hayvanı başından yaralamış ama öldürememiş. Fakat yılan da ondan intikamını almış ve onu öldürüp deliğine çekilmiş. Kardeşi ayağa kalkıp onu gömmüş. Ertesi gün yılan başı sarılı olarak dışarı çıkmış, ama ağzında bir şey yokmuş. Adam ona, “Bak, yemin ederim ki sana bu yapılanı ben tasvip etmedim. Kardeşimi bu işten vazgeçirmeye çalıştım. Allah aramızda hakem olsun. Sen bana zarar verme, ben de sana zarar vermeyeyim ve yine eski şekilde devam edelim, ne dersin?” Yılan, “Olmaz!” demiş. Adam “Neden ama?” deyince de şu cevabı vermiş: “Biliyorum ki, kardeşinin mezarına baktıkça beni hiçbir zaman sevmeyeceksin ve ben de yarayı hatırladıkça seni asla sevmeyeceğim.”
Biz Semerkand'da, Talekan'da, Curcan'da, Harezm'de Araplar tarafından hunharca katledilen Türklerin mezarlarına baktıkça Araba olan öfkemiz daha bir artacak, onlar da yaladıkları Türk çizmelerini gördükçe kinleri yenilenecek. O yüzden düşman kardeşler bile değiliz.