Yeni projenin yazarları, yaratılış yılına kadar, Mod.1912 adını aldı, zırhlı bir araç oluşturmak için en basit yolu izlemeye karar verdi. Bianchi seri ticari kamyonunun şasisini almaya ve üzerine özel bir korumalı gövde takmaya karar verildi. Bu yaklaşım, uzun süredir en aktif şekilde kullanılmıştır, çünkü seri ekipman geliştirme ve inşa etme maliyetlerini düşürmüştür. Ayrıca, belirli bir zamana kadar, çoğu zırhlı araç geliştiricisi, özellikle yeni zırhlı araçlar için sıfırdan şasi geliştirme fırsatını bulamadı.
Gelecek vaat eden bir zırhlı aracın temelini 4 x2 olan tekerlekli bir kamyonun şasisi aldı. Temel Bianchi kamyonunda, benzer bir araç için tipik olan bir düzen vardı. Çerçevenin önünde motor ve şanzıman kuruldu. Alttaki yaylar ve köprüler aşağıdaki çerçeveye takıldı. Otomobilde benzinli motor ve manuel şanzıman bulunuyordu. Bir tahrik şaftı, arka tekerlekleri harekete geçiren çerçeve boyunca ilerliyordu. Ön tekerlekler sürüldü.
Bianchi Mod.1912 zırhlı araç
Makinenin zırhlı gövdesinin gelişiminden sorumlu olan Baron Antonio de Marchi. Isotta Fraschini'nin benzer bir tasarımına benzeyen zırhlı gövde tasarımının kendi versiyonunu sundu. Bazı nedenlerden ötürü, zırhlı araçlar “Izotta-Fraschini” Mod.1911 ve “Bianchi” Mod.1912, görünüşte birbirine çok benziyordu ve bu da kafa karışıklığına neden olabilir. Neyse, Marchi projesi daha da geliştirildi, bunun sonucu otomobilin görünümünde ciddi bir değişiklik oldu.
İlk Bianchi Mod.1912 zırhlı araçların yapımı sırasında, ana kamyon şasisinde en az değişiklik yapıldı. Bununla birlikte tüm ekstra parçaları çıkardı ve bazı yeni parçalar kurdu. Özellikle, tek arka tekerlekleri bırakmaya karar verildi. Bu durumda, lastikler tubeless ile değiştirildi ve ön tekerlekler, verimliliği artıran ek jantlarla donatıldı.
Otomobilin zırhlı gövdesinin, 6 mm kalınlığındaki tabakalardan, metal bir çerçeveye monte edilmiş perçinler üzerine monte edilmesi önerildi. Vücut iki ana bölümden oluşuyordu. Ön kısım, gövdenin nispeten küçük bir kısmıdır, motor ve dişli kutusunu barındırır ve arka kısım, kontrol bölmesini ve dövüş bölmesini birleştiren toplam yaşanabilir bir hacme sahipti. Vücudun benzer bir düzen kısa sürede dünya çapında zırhlı araçlar için klasik oldu.
Bianchi Mod.1912 zırhlı araç
Motorun zırhlı kapağında, kör perdeli düz bir ön duvar vardı. Ana kısmı yuvarlatılmış bir şekle ve iç ünitelere erişim için kapaklara sahipti. Görünüşe göre, bu davlumbaz tasarımı çok karmaşıktı, bu yüzden projenin güncellenmiş versiyonlarında değiştirilmiş bir motor bölmesi önerildi.
Motor bölmesinin hemen arkasında, zırhlı araç gövdesi genişledi, yüksekliği de arttı. Yaşanabilir vücut hacminin üst ön levha dikey düşey bir açıyla yerleştirildi. Ayrıca gövde taraflarında iki eğimli elmacık kemikleri vardı. Yatay ve dikey tabakalara açılı olarak yerleştirilmiş ve farklı bölmelere sahip iki bölmenin doğru eşleşmesini sağlamıştır ve ek olarak, bir dereceye kadar, ön çıkıntının korunma seviyesini arttırmaktadır.
Eğimli ön gövdede, yolu gözlemlemek için geniş bir kapak vardı. Bir çarpışma durumunda, görüntüleme yuvası olan bir kapak ile kapatılmalıdır. Ek olarak, yanların önünde iki küçük yuva sağlanmış ve bu da arabanın yan tarafındaki boşluğu gözlemlemeyi mümkün kılmıştır.
Zırhlı araç Bianchi Mod.1912, arka görüş. Açıkça görülebilir yem makineli tüfek
Teknenin yanları birkaç yassı metal levhadan yapılmış ve dikey olarak düzenlenmiştir. Dikey bir besleme sayfası da öngörülmüştür. Gövde tavanı ve kıç yaprağı, başka bir geniş görüş kapağına sahip eğimli bir yaprakla birleştirildi. Yanlarda, arkalarında, arka tekerlekleri korumaya yarayan iki metal kutu monte edildi. “İzotta-Fraschini” şirketinin projesinde de benzer detaylar kullanılmıştır.
Zırhlı aracın mürettebatı Bianchi Mod.1912 üç kişiden oluşacaktı. Sürücü, yaşanabilir cildin önünde, iki ok - ortada ve gövdenin arka tarafındaydı. Atıcıların emrinde iki makineli tüfek vardı. Bunlardan biri, içinde tavan ve kapak bulunan döner bir silindir kuleye yerleştirildi. İkinci makineli tüfek, gövdenin kıç levhasının kılığına yerleştirildi. Böylece, bir atıcı etrafındaki tüm alanı kontrol edebildi ve ikincisi arabanın arkasına geniş bir sektörü ateşleyerek bir izleme kapağı veya kapaktaki bir yarık yardımıyla kontrol etti. Araca bin ve sol taraftaki kapıdan geç.
Elde edilen zırhlı araç yaklaşık 3 ton ağırlığında ve iyi bir yolda 25-30 km / s hıza ulaşabilir. Bu tür ekipmanın yaratılması ve çalıştırılmasındaki deneyim eksikliği nedeniyle, bu özelliklerin yeterli olduğu düşünülmüştür.
Bianchi Mod.1915 zırhlı araç
Yeni zırhlı araç projesinin gelişimi, yılın 1912'in ilk yarısında tamamlandı. Yakında ilk prototip yapımı başladı. Mevcut bilgilere göre, zırhlı araç Bianchi Mod.1912 yalnızca sonbaharda test edildi, çünkü savaşa gidecek zamanı yoktu. Bu zamana kadar, birkaç İtalyan yapımı zırhlı araç Libya'ya gönderildi, ancak Bianchi arabası sayılarına dahil edilmedi.
İtalya-Türk Savaşı Ekim 1912'ta sona erdi. Savaşlarda kullanılan zırhlı araçlar İtalya'ya geri döndü ve Bianchi Mod.1912 prototipi fabrikada boş kaldı. Bu makine, İtalyan ordusu karşısında potansiyel müşterinin ilgisini çekmedi, çünkü projenin güvenli bir şekilde kapatılması mümkündü.
Bununla birlikte, İtalyan mühendisler, göründüğü gibi, gelecek vaat eden bir projeden vazgeçmediler. Gelecek birkaç yıl boyunca, Bianchi uzmanları ve Baron de Marchy, mevcut projeye dahil edilmesi gereken yeni fikirleri ortaya koymaya ve tartışmaya devam etti. Ancak, bilindiği kadarıyla, belli bir zamana kadar hiç kimse bu işleri ciddiye almadı. Ordu yeni zırhlı araçlara ilgi göstermedi ve silahlı çatışmaların olmaması askeri teçhizat projelerinin ilerlemesini olumsuz etkiledi.
Bianchi Mod.1916 zırhlı araç
Birinci Dünya Savaşı 1914'ta başladı, ancak İtalya savaşan ülkelere katılmak için acele etmedi. Ülkesinin savaşa girmesini beklemeden, İtalyan mühendisler yeni ekipman yaratmaya ve eskisini modernize etmeye başladı. Bu zamana kadar, Bianchi firması, projelerini güncellemenin yaklaşık yolları hakkında genel bir fikre sahipti. Sonuç, Mod.1912 zırhlı aracın başka bir versiyonunun ortaya çıkmasıydı. Yılın 1915'unun başında, üretim yılı tarafından da adlandırılan, modernize bir zırhlı araç ortaya çıktı. Yeni Mod.1915, Mod.1912 tabanından ciddi şekilde farklıydı.
Yeni zırhlı araç öncekiyle aynı şasiye dayanıyordu, ancak farklı bir gövde tasarımına sahipti. Araştırmaya göre, şasi çerçevesini zırhla korumaya, ön tekerleklere koruyucu kapaklar takmaya ve arka kapakları daha küçük ve daha hafif hale getirmeye karar verildi. Ek olarak, şimdi motor bölmesinin korumasının tasarımında kavisli parça yoktu. Yeni başlık, beşgen şeklinde iki ön kısımdan, küçük bir yüksekliğe sahip iki dikey kenardan ve üst kısımda dar bir yatay kirişe bağlı eğimli çatı levhalarından oluşuyordu. Motorun bakımı için, eğimli yan plakalar menteşelerin üzerine takılabilir.
İyileştirilmiş gövdenin, motor bölmesi ile yaşanabilir bölme arasında elmacık kemikleri yoktu. Bunun yerine, kaputun kenarları ile yaşanabilir hacim arasındaki boşluk, makinenin boylamasına ekseni boyunca yer alan dikey bir tabaka ile kaplandı. Daha önce olduğu gibi, yeni bir tasarımın kontrol kapağı ile eğimli bir ön tabaka sağlandı. Kapak altında karanlıkta hareket için bir far vardı. Mod.1912'in düz dikey kenarları ve kama şeklindeki kıç kısmı vardır. Çatıda bir makineli tüfek ile silindirik bir kule kaldı. Dövüş bölümüne girebilmek için liman tarafında bir kapı vardı.
Zırhlı araç Bianchi Mod.1916. Kalkan makineli tüfek gözle görülür eksikliği
Mürettebat, daha önce olduğu gibi üç kişiden oluşuyordu. Düşmana saldırmak için iki makineli tüfek kullanılması önerildi: biri kulede diğeri de kıç kabartmasında. Eğimli bir kıç tabakasının olmayışı nedeniyle, makineli topçu yalnızca mevcut görüntüleme araçlarına ve görmeye güvenmek zorundaydı.
Bianchi Mod.1911 zırhlı otomobilin testleri ön tekerleklerdeki ilave jantların yumuşak zeminlerde hareket ederken özel avantajlar sağlamadığını göstermiştir. Bu nedenle, yeni proje bu detayları terk etti. Diğer şeylerin yanı sıra, nispeten dar ve buna bağlı olarak daha hafif ön tekerlek kapaklarının kullanılmasına izin verdi. Özel bir tepsi rayı ile kire sıkışmış makinenin çıkarılması önerildi. Bu cihaz, gövdenin sağ tarafına monte edildi.
Yeni zırhlı aracın, Birinci Dünya Savaşı savaş alanlarında çok sayıda tel engelle çalışması gerekiyordu. Onları aşmak için, araba vücudun üst kısmına monte edilmiş özel bir çerçeve aldı. Başlıktan önce, çerçeve çatallandı ve "L" harfinin şeklini aldı. Çerçevenin bu kısmının kanca kılavuzlarının dikey olarak açılı olarak monte edilmiş olduğu, teli kaldıracağı ve kasanın çatısının üzerinde bulunan uzun kavisli rayın üzerinde taşıyacağı varsayılmıştır. Ayrıca, aracın hareketinden dolayı, şasinin elemanlarına ve diğer detaylara takılmak yerine bariyeri yükseltmek ve çerçeveye geçirmek zorunda kaldı.
Bianchi Mod.1916 zırhlı araç
Bianchi Mod.1915 zırhlı araçtan yaklaşık bir yıl sonra, Mod.1916 endeksinde bir araba ortaya çıktı. Selefinin biraz değiştirilmiş bir versiyonuydu. En önemli ve en önemli fark, gövdenin çatısının ve kulenin olmamasıydı. Arabanın savaş bölümünü açmaya karar verildi. Silahlanma hala iki makineli tüfekten oluşuyordu. Aynı zamanda, bunlardan biri, kulenin terk edilmesi nedeniyle, savaş bölümünün üstünde özel bir kuleye monte edildi. Düşmanın mermilerinden, ok zırh kalkanını kapladı. Bazı raporlara göre, kalkan çıkarılmış veya hiç yerleştirilmemiş olabilir. Bu, Mod.1916 zırhlı arabasını kalkansız gösteren fotoğrafların varlığını açıklayabilir.
Haberlere göre, birkaç yıl boyunca, "Bianchi" şirketi üç tipte toplam dört zırhlı araç üretti. Her bir modelin tam araç sayısı bilinmemektedir, ancak mevcut bilgiler, zırhlı araçların bir kopyasının olduğunu göstermektedir.
İtalya, Mayıs 1915'ta Birinci Dünya Savaşı'na girdi. Savaşlarda, o zamanlar vaat edilebilen askeri teçhizatı, gelecek vaat eden araçların prototipleri dahil kullanmak zorunda kaldık. Bianchi zırhlı araçları istisna değildir. 1915-16'lerde dört otomobil (en eski hariç üç araba) çeşitli savaşlarda kullanılmıştır.
Birinci Dünya Savaşı sırasında, zırhlı araçların savaş sırasında belirleyici bir etkisi oldu. Bu teçhizat pratikte gerçek yeteneklerini gösterdi ve düşmana ciddi hasar verdi. Zırhlı araçların "Bianchi" savaş kullanım tecrübesi İtalyan komutanlığı tarafından dikkate alınmış ve bu teknoloji sınıfının gelişmesine neden olmuştur. Kısa süre sonra İtalya'da makineli tüfekli yeni zırhlı araç projeleri yaratıldı.
Göre:
http://aviarmor.net/
http://warwheels.net/
http://cimeetrincee.it/
Bartholomew E. Erken Zırhlı Otomobil. Oxford, İngiltere. Shire Yayınları Ltd, 1988