Harlan Coben'in zaten akıcı bir tarzı vardır fakat Orman belki de şu ana kadar okuduğum en akıcı kitap. Kitabı ana karakterin, Paul Copeland'in ağzından okuyoruz. Bu şu demek; Paul sanki geçip karşınıza oturmuş, kahvesini ikram etmişsiniz, bir sigara yakmış ve sohbet havasında, konuşma diliyle başından geçenleri anlatıyor. Arada kalkıp bir kahve daha yapıyorsunuz. Sonrasında muhabbete devam. Öyle akıcı, öyle fark ettirmeden sizi içine çeken bir kitap ki!
Paul Copeland, yıldızı gittikçe parlayan bir eyalet savcısı; çok ünlü ve çok başarılı, ve hatta, yakında parlamentoya girmesine kesin gözüyle bakılıyor. Mahkemede asla ezilmeyen Paul'ün özel hayatı ise travmalarla dolu; daha o küçücükken ailesi Rusya'dan Amerika'ya kaçmış; bir gençlik kampında kız kardeşi öldürülüyor; cesedi asla bulunamıyor; daha sonra kızının acısına dayanamayan annesi, onu ve babasını terk edip gidiyor; ve birkaç ay önce, o asla yanından ayrılmayan babasını da kaybediyor. Aldığı davayı kazanma ihtimali yükseldikçe, davalı çocuklardan birinin babası Paul'ü sırlarını açığa çıkarmakla tehdit ediyor ve gerçekler birer birer su yüzüne çıkıyor, belki de her şeyi alt üst ederek...
Kitap boyunca biri Paul'ün geçmişi, diğeri de aldığı davayla ilgili iki hikaye eşzamanlı olarak akıyor. İkisi de birbirinden heyecanlı ve akıcı. Bu nedenle, bir bölüm bitip de mahkeme salonundan çıktığınızda hem hayıflanacak hem de diğer olaya geri dönmenin heyecanını yaşayacaksınız. Seneler önce okuyup eğlenceli ama nispeten basit bulduğum Oyunbozan'dan sonra Orman tam bir şaşkınlık kaynağı.
Öyle bir şansım olsaydı eğer, uzuuuuun bir tren yolculuğuna çıkar ve yanıma Orman'ı alırdım. Bir termos da kahve. Belki içinde de biraz muz likörü.
Ağaçlar, cesetler ve, umarım bir gün hepimiz için, adalet!
Aslı