Altın Mahmuzlar Savaşı
Richard Cavendish, Courtrai Muharebesi olarak da bilinen Altın Mahmuz Muharebesi'nin 11 Temmuz 1302'de Flanders'ta Kortijk yakınlarında nasıl yapıldığını anlatıyor.
Savaş alanında ölü şövalyelerin cesetlerinde yüzlerce çift altın mahmuz bulundu ve kasaba halkı Fransa'nın kitlesel şövalyelerini dikkate değer bir yenilgiye uğratmış olan Courtrai manastır kilisesine zaferle asıldı. Courtrai, Flanders'ın yününün kumaş işinin hammaddesi olduğu Fransa ve İngiltere arasındaki rekabete karıştığı bir zamanda Lys Nehri üzerinde müreffeh bir Flaman kumaş kasabasıydı. Flanders Kontu Guy, İngiltere Kralı I. Edward ile ittifak yaptığında, Fransa Fuarı Philip ülkeyi işgal etti, Guy ve oğullarını tutsak olarak Paris'e götürdü ve Flanders'ı yönetmek için Fransız yetkilileri görevlendirdi. Bağımsızlıkları ve refahları tehlikeye giren Flamanlar ayaklandı ve Brugge'deki Fransız garnizonu Mayıs 1302'de katledildi.
Bu makaleyi okumaya devam etmek için çevrimiçi arşive erişim satın almanız gerekecek.
Halihazırda erişim satın aldıysanız veya bir baskı ve arşiv abonesiyseniz, lütfen giriş.
Kansas Tarihi Koleksiyonları - Spurs Savaşı ve John Brown'ın Kansas'tan Çıkışı
"Anne, John Brown Missouri köleleriyle Kanada'ya doğru yola çıktı. Evde yeterince erzak var mı?" Konuşmacı, Topeka'nın iki mil güneydoğusunda bir yükseklikte yaşayan Daniel Sheridan'dı, ev kilometrelerce kasaba ve kır manzarasına hakimdi. Aşağıdaki köyden yeni dönmüştü; burada, yalnızca yeraltı demiryolunu yöneten adamların bildiği gizemli bir sistemle, arkadaşları ve ortakları tarafından dikkatle korunan John Brown'ın hareketlerini işitmişti. Sheridan'ın evi, John Brown'ın Topeka civarındayken karargahıydı. Küçük bir taş evdi, iki kişilik Sheridan ailesi için pek yeterli değildi, ama her zaman Brown'a ve sürücünün kırbaçlarının ve güçlülerin kırbaçlandığı ülkeye uzun yolculuklarında bu tarafa getirilen kadar çok kaçak köleye yer vardı. ABD hükümetinin eli onlara ulaşamadı.
Zaman, 1859 Ocak ayının ikinci yarısıydı. Ay, sık sık yağmur yağan ve az kar yağışlı, alışılmadık derecede ılıman bir ay olmuştu, ancak geceler yolcular için hiçbir şekilde rahat değildi ve tespit edilme tehlikesinin olduğu yerlerde köleler her zaman oradaydı. gece taşındı. Sheridan'lar, diğer New England öncüleri gibi, Kansas'ta ırk özgürlüğü mücadelesini kazanmak için üzerlerine düşeni yapmıştı. Ama Kansas köle tacirlerinden kurtarılmış olsa da, kurum hâlâ varlığını sürdürüyordu ve bu cesur reformcular, bu yolla evrensel kurtuluş davasını ilerletebilirlerse hayatlarından vazgeçmeye hazırdılar. John Brown, Sheridanlara güvenebileceğini biliyordu. Çatılarının altındayken ihanete uğrayacağından korkmuyordu ve ev öyle bir yerdeydi ki, kanun görevlilerinin yaklaştığı ve onların erişemeyeceği bir gün bile geçmediği gözlemlenebiliyordu. John Brown'u arayan ve tutuklanmasını sağlamayı planlayan insanlar değil. Yaşlı özgürleştirici, adının köle sahipleri ve ayrıca Birleşik Devletler veya Kansas geçici hükümeti altındaki yerel memurlar için bir terör olduğu yaşam dönemine ulaşmıştı. Birleşik Devletler başkanı, Brown'ın başına bir ödül koymuştu ve bu, Missouri ve Kansas valilerinin ödülleriyle desteklenmişti. Kölelik sempatizanlarına göre, kendisine karşı çıkan masum insanların suçüstü katiliydi, ancak Sheridanlar ve diğer kölelik karşıtı savunuculara göre, insan köleliğini kınamak dışında sesi nadiren yükselen iyi huylu, babacan bir bireydi.
Bu nedenle, Sheridan evinin ziyaretçiler için hazır hale getirilmesi, hiçbir korku derecesinde değil, daha ziyade neşeli bir görev duygusuyla yapıldı. Işık yanmaya devam etti ve bir an önce geniş şöminede kükreyen bir ateş yakılabilsin diye fazladan bir odun kaynağı sağlandı. Bay Sheridan daha sonra iki yakın arkadaşına ziyaretçileri kabul etmeye hazır olmalarını bildirdi. Bunlardan biri Sheridan bölgesinin yaklaşık bir mil batısında yaşayan Jacob Willits, diğeri ise şimdiye kadar yaşamış en cesur adamlardan biri olan ve evi şimdi Onbirinci ve Madison sokakları. Topeka'nın kalbinde, Beşinci ve Quincy caddelerinin köşesine yakın olan William Scales konutu gibi bu iki yer de kaçak köleler için inziva yeri olarak kullanıldı.
Şafağın gri çizgileri, 28 Ocak'ta Sheridan'ların kapılarının vurulmasıyla uyandıkları sırada doğuda görüldü. "Kim var orada?" sorusuna "Arkadaşlar" diye bir ses geldi. Ziyaretçileri kabul etmeye hazır mısınız?" Sheridanları uyandıran adam, Garnett'i John Brown'a ve 20 Aralık'ta Missouri'ye yapılan bir baskında yakalanan on zenciye tek eskort olarak 20 Ocak'ta terk eden George B. Gill'di. , 1858.
Brown'ı ve köleleri taşıyan araba geldiğinde Sheridan'lar onları bekliyordu. Araç, kır gemisi olarak bilinen, yük gemileri tarafından kullanılan tipteydi ve içindekileri gizlemeye yararken aynı zamanda çok az dikkat çekti. Vagon, Lawrence'ın beş mil güneyinde, Maj. JB Abbott'un çiftliğinde öküzlerin yerini alan dört at tarafından çekiliyordu; burada sığırları satmak ve uzun süre erzak sağlamak amacıyla birkaç günlük bir mola verildi. seyahat. Sheridan'ın evinin önünde durduğunda vagonda on iki Zenci vardı, Daniels ailesinin bir çocuğu yoldayken dünyaya gelmişti. Zencilerin hepsi Missouri'deki Hicklan, Cruise ve LaRue çiftliklerinden alınmış ve Cruise baskında öldürülmüştü. Brown'a ailesiyle birlikte Güney'e gönderileceğini söyleyen Hicklan zencilerinden biri olan Jim Daniels'dı; bu bilgi Brown'ı ve partisindeki kölelik karşıtı adamları Daniels'ı rahatlatmak için harekete geçirdi. Görünüşe göre diğer Zencilerin kurtarılıp yakalanması sonradan düşünülmüştü. Kölelerin götürüldüklerinde çok az kıyafetleri vardı ve durumları düzelmemişti. Sheridan'a vardıklarında, yarı giyinik oldukları ve bazılarının ayakkabısız olduğu için soğuktan titriyordu. Bayan Sheridan kahvaltı hazırlarken, zenciler ve beyazlar küçük masanın etrafında toplanıp doyurucu bir yemek yerken onlar şöminenin etrafına toplandılar. Sheridan yönetim kurulunda kast yoktu.
Kahvaltıdan sonra kaçaklar, kölelik karşıtı güvenilir evlere dağıtıldı ve Sheridan, Ritchie ve Gill kasabaya gittiler ve zenciler için ayakkabı ve kıyafet istediler. Brown kendini açığa vurmamaya dikkat etti ve bütün gün inzivaya çekilip yerde sabırsızca volta attı. Ara sıra Bayan Sheridan'la konuşuyordu ve onun ne zaman gideceğiyle ilgili sorusuna şu yanıtı verdi: "Bu gece gitmeliyiz. Önümde büyük bir iş var - söyleyebileceğimden daha büyük ve beni bir daha asla görmeyebilirsin ama duyacaksın." "Bayan Sheridan daha fazla bilgi için kır sakallı kaptana baskı yapmadı ve bir köle topraklarının kalbine baskın bir yıl önce planlanmıştı ve Brown isyancıların askeri eğitmeni olarak görev yapan Hugh Forbes tarafından ihanete uğradığı için ertelenmişti.
Alacakaranlıkta atlar arabaya bağlandı ve kölelik karşıtı insanlardan alınan giysilerle daha rahat hale getirilen zenciler toplandı. Gökyüzü bulutluydu ve rüzgar soğuk ve ürperticiydi. Yolculuk için hoş bir gece değildi, ama Brown daha uygun havayı beklemezdi. J.H. Kagi ve Aaron Dwight Stevens, Topeka'daki partiye katıldılar ve Brown'ı takip ederek Virginia'ya gittiler. 39'lar Feribotu.
Jacob Willits yolculara kısa bir mesafede eşlik etti ve onların Kansas nehri boyunca feribotla geçmesine yardım etti. Feribotta Brown'ın yanında duruyordu. Rüzgar kuzeyden su boyunca esti, yüzeyi dalgalandırdı ve yaşlı özgürleştiricinin titremesine neden oldu. Willits bunu fark etti ve şöyle dedi: "Bu hava için yeterli kıyafetin olduğuna inanmıyorum." "Benim için endişelenme. O kadar iyi tedarik edilmeyen başkaları da var," diye yanıtladı Brown
Willits daha sonra Brown'ın pantolonunu tuttu ve iç çamaşırı giymediğini gördü ve nehri geçtikten sonra Brown'ı giydiklerini alması için ikna etti, takas yol kenarında yapıldı.
Topeka'nın dört mil kuzeyindeki Cyrus Packard'ın evinde, zencilerin boşaltıldığı ve mültecilerle refakatçilerinin öğle yemeği yedikleri bir mola verildi. Ertesi gün öğlen olaysız bir şekilde Holton'a ulaşıldı ve parti bir otelde akşam yemeği yedi. Tehlike noktasını geçtiklerini varsaydılar ve artık gün ışığında seyahat etmekten korkmuyorlardı. O öğleden sonra, 29 Ocak, çayır-gemisi, Holton'un altı mil kuzeybatısında, Straight dere üzerindeki Albert Fuller'ın kütük evine geldi. Bu, yeraltı demiryolundaki istasyonlardan biriydi ve kölelerin kurtarılmasına sempati duyduğu bilinen bir toplulukta bulunuyordu. Gecenin Fuller kabininde geçirilmesi kararlaştırıldı. Yağmurdan dolayı yollar kötüydü ve atlar yorgundu. Stevens, zenciler kabinde güvende olduktan ve atını sularken dereye indi ve aniden at sırtında iki genç Birleşik Devletler polis yardımcısı ile karşı karşıya kaldı.
"Buralarda hiç köle gördün mü?" diye sordu adamlardan biri.
"Evet," dedi Stevens. "Şu kamarada birkaç tane var. Seninle gideceğim."
Stevens'ın bariz dürüstlüğü, adamları gafil avladı ve biri ona kamaraya kadar eşlik ederken, diğeri atların başında kaldı. Stevens, evin sakinlerine uygun bir karşılama hazırlamaları için zaman vermek için atına bakmak için biraz zaman harcadı ve sonra kulübeye doğru ilerledi ve "İşte buradalar" diyerek kapıyı açtı. Git ve al onları.
Subay ilerledi ve kendini iki tabancanın namlularına bakarken buldu. Boğuk bir ses, "Buraya gel ve çabuk ol," dedi ve davete uymakta hiç zaman kaybetmedi. Genç adam tutsak edildi. Köleler korkudan çılgına dönmüştü. Ne de olsa acıları boşunaydı ve tekrar yakalanıp Missouri'ye götürüleceklerdi. Brown onları rahatlatmak için elinden geleni yaptı. 'Yakalanmayacaksın, biz seninle ilgileneceğiz' dedi. Ama o zaman bile, çeyrek mil ötede, derenin yakınında atlılar toplanıyordu ve durum güven verici olmaktan uzaktı. İşgalciler tüfek menzilinden uzak durmaya özen gösterdiler, ancak amaçlarının Brown ve suçlamalarını yakalamak olduğu açıktı. Stevens'a yakıştırılan iki adam, Lecompton'dan Birleşik Devletler mareşal yardımcısı John P. Wood'un liderliğindeki bir müfrezenin parçasıydı. Şirket, esas olarak Atchison ve çevresindeki ülkeden genç erkeklerden oluşuyordu ve muhtemelen ödül umudu kadar macera sevgisiyle de harekete geçmişlerdi. Brown'ı arıyorlardı ve Holton'a vardığı bildirildi. Yaşlı köleliğin kaldırılması savaşçısının gördüğü korku, hiçbir zaman bu andan daha iyi tasvir edilmedi. Orman müfrezesinde, hepsi iyi silahlanmış ve kanun yetkisine sahip otuz veya daha fazla adam vardı. Karşılarında Brown ve üç arkadaşı ve birkaç silahsız zenci vardı. Yine de subaylar saldırmaktan korktular ve Wood kuvvetlerini Düz dere üzerindeki kerestenin sığınağına çekti ve takviye gönderdi.
Bu arada Brown boş durmuyordu. Adamlardan biri karanlığın örtüsü altında kabinden dışarı çıktı ve kölelik karşıtı duyguları iyi bilinen Wasson adlı bir çiftçinin evine gitti ve ondan hemen Topeka'ya gitmesi ve Albay John'a söylemesi istendi. Ritchie, John Brown'ın Straight Dere'deki Fuller kulübesinde kuşatıldığını söyledi. Wasson, talebe uymakta hiç zaman kaybetmedi. Wasson Topeka'ya vardığında pazar sabahıydı. Küçük cemaat, Beşinci ve Harrison caddelerinde bulunan ve Cemaatçiler için bir buluşma yeri olarak hizmet veren okul binasında toplanıyordu. Albay Ritchie zaten oradaydı ve ailesiyle birlikte hizmetlerin açılmasını bekliyordu. Topeka'nın kölelik karşıtı birliğinden John Armstrong heyecanla içeri girip Ritchie'nin koltuğuna geçip kulağına fısıldadığında, binanın arka tarafındaki bir kargaşa, insanların gözlerini kapıya çevirmelerine neden oldu. Ritchie ayağa fırladı ve sesli bir şekilde, "Bizim için iş var," dedi ve Armstrong'la birlikte kiliseden dışarı çıktı.
Birden fazla kölenin eyalet dışına çıkarılmasına yardım etmiş olan Lewis Bodwell adında genç bir vaiz olan vaiz, olağandışı bir şeyin meydana geldiğini biliyordu ve Ritchie ve Armstrong'u takip etti. Kısa süre sonra kiliseye döndü ve şu garip duyuruyu yaptı: "Bugün burada ayin yapılmayacak. Nehir kıyısına erteleyeceğiz."
İnsanlar aceleyle okul binasından dışarı çıktılar ve köyün bastırılmış bir heyecan ve hareketlilik sahnesi haline gelmesi uzun sürmedi. Kadınlar erzak ve giysi hazırlamakla meşgulken, erkekler tehlikeli olduğunu bildikleri bu yolculukta evden en iyi kimin ayrılabileceğini bulmak için aceleyle bir araştırma yaptılar. Kadınlar, kocaları ve erkek kardeşleriyle vedalaştıklarında bunun son kez olabileceğini bilmelerine rağmen hiçbir itirazda bulunmadılar. Bir dereceye kadar gizlilik sağlandı, çünkü Topeka'da hükümet memurları vardı ve onlara John Brown'u kurtarmak için bir partinin düzenlendiğini, hatta John Brown'un ülkede olduğunu bildirmek akıllıca görülmedi. Yeterince at bulmakta büyük zorluklar yaşandı ve bir düzine adam Holton'a gitmek için Topeka'dan ayrıldığında, bazıları yayaydı. Partide hâlâ Topeka'da yaşayan Thomas Archer, John Armstrong ve Binbaşı Thomas W. Scudder vardı. Bütün gece yolculuk ettiler ve bir sonraki öğleden sonra, 31 Ocak'ta, T.J. Artık Topeka'lı olan Anderson, Ritchie partisine katıldı ve olabildiğince hızlı bir şekilde Fuller kulübesine doğru ilerlediler.
Evin görüş alanına girdiklerinde Kagi, Gill ve Stevens'ın atları vagona bağladıklarını gördüler ve vardıklarında Brown zencilerin araca taşınmasına nezaret ediyordu. Düz derenin karşısında, yarım mil ötede, Orman müfrezesinin atları vardı ve dereye yakın bir sıra koyu renkli höyükler, geçide ve ona giden yola komuta eden kaba tüfek çukurları attıkları yerleri işaretliyordu. Yağmur yağıyordu ve dere yüksekti ve Fuller geçidinin son derece kötü olduğu biliniyordu.
"Ne yapmayı düşünüyorsun kaptan?" diye sordu muhafızlardan biri.
"Dereyi geç ve kuzeye git," diye yanıtladı ve dudakları, amacı konusunda hiçbir şüphe bırakmayan o tanıdık, sert ifadeyle kapandı.
"Ama kaptan, su yüksek ve Fuller geçidi çok kötü. geçebileceğimizden şüpheliyim. Derenin beş mil yukarısında çok daha iyi bir geçit var," dedi Holton'daki kurtarma ekiplerine katılan adamlardan biri.
Yaşlı adam muhafızla yüz yüze geldi ve gözleri parladı. "Jim Lane yoluna çıktım," dedi, "ve onu dosdoğru geçmeyi planlıyorum ve kenara dönmekten söz etmenin bir anlamı yok. Korkanlar geri dönebilir ama ben Fuller geçidinden geçeceğim. Rab benim için bir yol çizdi ve ben onu takip etmeye niyetliyim. Taşınmaya hazırız."
Parti üyeleri tedirgin bakışlar attılar, ama gözleri yaşlı lidere çevrildiğinde, o çoktan geçite doğru yönelmişti ve birer birer onun arkasına düştüler ve hiçbir parti üyesi geri dönmedi. Derenin karşısındaki tüfek yuvalarında bekleyen kırk beş yerleşik adam vardı. Silahları ellerinde ve tam önlerindeydi ve 100 metre ötede Fuller geçidine giden yol yoktu. Yirmi bir kişilik küçük süvari alayının, önünde uzun boylu, uzun boylu bir figürle kabinden ayrıldığını ve siperlerinde gelmelerini beklediklerini gördüler. Kölelik karşıtları yola çıktılar ve doğrudan geçite doğru gittiler. Bekleyen adamlar, tek bir yaylım ateşiyle John Brown ve muhafızını yeryüzünden silebileceklerini biliyorlar mıydı? Kesinlikle yaptılar, ama parmaklarını tetiklerinden uzak tutan güç neydi? Belki de yaşlı adamın ahlaki cesareti kollarını felç etmişti.
John Brown, Wood'un ve güçlerinin varlığından tamamen habersiz görünüyordu. Dosdoğru önüne baktı ve eğer şerif yardımcısı ve adamları karınca olsaydı, ondan daha az ilgi göremezlerdi. Kansans'ın küçük bölüğü geçite doğru ilerledi. Ne ateş ettiler ne de silah kaldırdılar. Ön muhafız geçite ulaştığında karşı kıyıdaki tüfek çukurlarında bir kargaşa oldu. Bir ya da iki adam ayağa kalktı ve çok uzakta olmayan atlara doğru koştu ve tüm mareşalin ekibinin çılgın bir panik içinde olduğunu söylemek için gerekenden daha kısa sürede, her üye diğerlerini geçmeye çalıştı. atlara ulaşma çabası. Dehşet içinde bir ya da iki adam atların kuyruklarını tuttu ve korkmuş hayvanlar tarafından çayırda güvenli bir mesafeye sürüklendi.
Topeka adamları kovalamak için dereyi geçtiler ve görünüşe göre onları bekleyen dört adam tüfek çukurlarında dikilmiş buldular. Silahlarını yere atmışlardı ve kollarını kavuşturmuş, hücumu bekliyorlardı.
"Teslim mi oluyorsunuz?" diye bağırdı Albay Ritchie.
"Evet, bizi götürebilirsin," dedi adamlardan biri soğukkanlılıkla. "Biz sadece size Wood partisinde sizden korkmayan bazı adamlar olduğunu göstermek istedik."
Adamlar tutsak edildi ve yakınlarına bağlanan atları da alındı. Ağır göçmen vagonu geçide saplandı ve onu dereden geçirmek için birkaç saat çalışmak gerekti. Ardından Tabor, Iowa'ya doğru yürüyüş yeniden başladı. Ritchie ve Armstrong da dahil olmak üzere Topeka partisinin atlı üyeleri Brown'a Seneca'ya kadar eşlik etti ve diğerleri geri döndü.
Adını Kansas'taki Doğu muhabirlerinin gücünden Richard J. Hinton'dan alan "Spurs Savaşı" böylece sona erdi. Mahmuzlar kullanılan en etkili silahlar olduğundan, başlık tamamen uygunsuz değildir. Her iki taraftan da ateş edilmedi. Bu karşılaşmanın gülünç bir sonu olmasaydı, aynı yılın Ekim ayında Harper's Ferry'de bir John Brown baskını olmayacaktı, dünya özgürleştirici John Brown'u asla tanımayacaktı ve belki de insan köleliği kurumu, ölüm darbesini yıllarca bekledi.
Kansas Tarihi: Central Plains Dergisi
Kansas Tarihi Vakfı tarafından 1978'den beri üç ayda bir yayınlanan Kansas tarihi üzerine en son burs.
Bölüm 10: The Battle of the Golden Spurs (Zor Ölüm için "İyi Bir Gün")
1200'lerin sonlarında, feodalizm, kentleşme ve sanayileşme gibi keşfettiğimiz eğilim ve güçlerin çoğu, Flanders ve Fransa arasında muhteşem bir çatışmada patlak verdi. Flanders, daha büyük ve daha güçlü komşuları tarafından tamamen ilhak edildi, ancak Kortrijk kasabasının hemen dışındaki bir çamur, et ve altın mahmuz yığınında vahşi bir katliam ve beklenmedik bir savaş alanı zaferiyle sonuçlanacak bir isyan patlak verdi.
Fransız-Flaman Feodal Mücadelesi
Flamanlar ve Fransızlar, Altın Mahmuzlar Savaşı'nda farklılıklarını mantıklı bir şekilde tartışıyorlar. Minyatür Grandes Chroniques de France. Bilinmeyen Tarafından - http://www.liebaart.org/figuren/guldensp.jpg, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=6239453
1200'lerin sonlarında, ele aldığımız toplumsal eğilimlerin ve güçlerin çoğu Flanders'ta kaynama noktasına geldi. Flandre Kontları ile onların efendisi, Fransa kralı arasındaki siyasi ilişkiler, Flanders'ın İngiliz yününe bağımlılığı nedeniyle daha da karmaşık hale geldi. Bu yün, büyük şehir merkezlerinin, özellikle de “Big 5” olarak adlandırılan Bruges, Ghent, Ypres, St Omer ve Kortrijk'in gücünü ve etkisini destekledi. Kasabalar, duvarları içinde, soylulardan olmayan, ancak Flanders'ın soyluları ve kontları ile rekabet edebilecek kadar zengin ve etkili olan bir şehirli aristokrat tarafından yönetiliyordu. Bununla birlikte, şehirli soylular iktidarda rahatça oturamadılar. Zanaat loncaları, şehirlerde hükümette temsili olmayan, ancak grevler ve ayaklanmalar gibi eylemler yoluyla sanayinin işleyişi üzerinde baskı oluşturabilecek işçi gruplarını desteklemek için gelişmişti.
1200'lerin sonlarında Flanders Kontu... uh...Guy adında bir adamdı. Dampierre'li adam. İngiltere Kralı I. Edward'a biraz düşmanlık besleyen annesinden devraldı. Edward intikamını yün ticaretine getirilen kısıtlamalarla almış ve bu da Flanders kasabalarının acı çekmesine neden olmuştu. Bu nedenle, şehirli soylu, Dampierre lordlarına özellikle aşık değildi.
1285 yılında, 17 yaşındaki bir çocuk, aynı zamanda Fair Philip olarak da bilinen Fransa Kralı IV. Philip olarak taç giydi. Miras kalan topraklarının ötesine geçen hırsları vardı ve özellikle krallığının İngiltere ve Flanders ile olan ilişkileri açısından. 1294'te Fransa ve İngiltere arasında, bugün Fransa'nın güneydoğusundaki Gascon ve Acquitane bölgeleri üzerinde savaş patlak verdi. Bu noktada, İngiliz Kralı I. Edward tarafından kontrol edilen bölgelerdi. Flanders, yukarıda bahsedilen tüm meselelerle ilgiliydi ve iki büyük güç arasında kaldığı için sıkışmıştı, bundan hiçbir yara almadan kurtulamayacaktı.
Bu zamana kadar, Guy of Dampierre, İngiliz kralıyla annesinin yaptığından daha dostane bir ilişki kurmuştu, ancak bu, gerçek efendisi Fransa'nın genç Kralı IV. Philip'i büyük ölçüde rahatsız etmişti. 1294'te, birçok kızından birini Galler Prensi'ne bağlayarak kendisi ve İngiliz kraliyet ailesi arasında bir evlilik ittifakı düzenledi. Bunu yaptığı için, o ve iki oğlu, evlilikten vazgeçene kadar Fransız kralı tarafından hapsedildi. Kızı da hapsedildi, ancak serbest bırakılmadı ve hayatının geri kalanında hapiste kalacaktı. Şanslı ona.
Philip daha sonra Flanders üzerindeki tutuşunu sıkılaştırdı. Flanders'ta yalnızca Fransız parasının kullanılabileceğini ve Guy'ın İngiltere ve Kutsal Roma İmparatorluğu'ndan diğer para birimlerini devalüe etmesi gerektiğine karar verdi. Daha sonra, yalnızca Fransız madeni parasıyla itfa edilebilen tüm değerli metallere el koydu ve 1295'te İngiliz mallarına ambargo koydu. Philip zeki bir politikacıydı ve Flaman sayımına karşı en güçlü hareketinin onu tüyleri diken diken etmek olduğunu anlamıştı. Flaman kumaşına Fransız pazarlarında bir tekel verdi, ama aynı zamanda Guy'a İngiltere'ye uygulanan ticaret ambargosunun faydalarını da verdi: İngiliz gemilerinden el konulan her şey Guy'da kalabilirdi. Tahmin edebileceğiniz gibi, bu Guy'ı geçimleri İngiltere ile yün ticaretine bağlı olan kasaba halkı arasında oldukça popüler hale getirdi.
Dampierre Guy, Flanders bayrağını taşıyan zırhlı. Liebaartlar isimlerini buradan almıştır. Ortaçağ hanedanlık armalarında bir liebaart, bir aslan/leopardı. İkisi arasında bir ayrım yapmadılar ki bu bize göre biraz tuhaf ama kesinlikle bu resimdeki en tuhaf şey değil. Bu onur, Guy'ın arkasında İsa'ya Tanrı'dan bir not veriyor gibi görünen garip uçan maymun/leopar/aslan denen şeyin yüzüne gidiyor.
Anonim tarafından - http://upload.wikimedia.org/wikipedia/vls/2/27/Apocalyp.jpg, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=10271944
Flanders ve Fransa arasındaki gerilim sadece devam etti ve 1296'nın başında Guy of Dampierre, Valenciennes şehrini, Hainault'u yöneten Avesnes'in Fransız müttefik ailesinden Flanders'a ilhak etmeye çalıştığında daha da kötüleşti. Buna karşılık, IV. Philip, Guy'ı Paris'e, Flanders'ın beş büyük şehrinin temsilcilerinin önünde, topraklarının resmi olarak elinden alınmasını emretti, ancak daha sonra büyük bir para cezası karşılığında geri döndü. Guy ayrıca, kendilerini doğrudan Fransız Kralı ile hizalamayı seçen Flaman kasabalarına karşı misilleme yapmamayı kabul etti ve böylece kont olarak yetkisini atladı.
Bütün bunlar Guy'ı yavaş yavaş köşeye sıkıştırdı ve 1297'nin başlarında Fransızlara olan sadakatinden tamamen vazgeçti ve İngilizlerle resmi bir ittifak aradı. Yanıt acımasızdı. Philip, Flanders'ın Fransa'ya ilhak edildiğini ilan etti. Guy, şehirleri kontrolü altında tutmak için elinden geleni yaptı, Ghent belediye meclisini feshetti ve onun yerine kendi müttefiklerini getirdi. 1297 Haziran'ında Philip, daha sonra şövalye ordusunu, kasaba piyadelerini ve paralı askerlerini Flanders'ı dize getirmek için gönderdi. Adam pankartlarını kaldırdı. Yaklaşık 20 soyludan oluşan yaklaşık 43 sancakbeyine yaklaşık 2000 piyade askeri katıldı ve Ağustos ayında hepsi Bulskamp'ta Fransızlarla buluşmak için yürüdüler. Flaman ordusu kesinlikle yok edildi.
Bu ağır yenilgiden bir haftadan biraz daha uzun bir süre sonra, İngiliz kralı Edward I, Flamanlara Fransızlara karşı yardım etmek amacıyla bir seferi kuvvetinin başında Sluis kasabasındaki Flanders'a indi. Guy'ın Kontlar Kalesi'nde saklandığı Ghent'e doğru yürüdü. Fransızlar kasabaları ve şehirleri ele geçirerek Flanders'a saldırmaya devam etti ve Eylül 1297'de Bruges belediye meclisi üyesi kendilerini Fransa ile aynı hizaya getirdi.
O yılın sonunda, Fransızlar ve Flanders arasında üç yıllık bir ateşkes kararlaştırıldı. Bu yumuşama sırasında, IV. Philip, Guy'ın askeri gücünü baltalamak için kurnaz hilelerinin çoğunu kullandı. Şövalyelerini ve diğer soyluları satın aldı ve Fransa'ya bağlılıklarını değiştirmeleri için onlara çok ödül vaat etti. Daha sonra, Edward ile gizlice ayrı bir barış gerçekleştirdi; Edward, barışın şartlarına göre, seferi gücünü aldı ve İngiliz krallarının geleneksel olarak yaptığı gibi, bazı İskoçları öldürmek için yola çıktı.
Fransız-Flaman ateşkesi 1300'de sona erdi ve hemen Fransızlar Flanders'ı tekrar işgal etti. Guy, İngilizlerin yanı sıra birçok lordu ve şövalyesi tarafından da terk edildi. Sadece 100 sadık sancaktarla birlikte, işgalci ordulara karşı savunamadı. O teslim oldu ve oğlu ve yaklaşık üç düzine aile üyesiyle birlikte Paris'e gidip davalarını savunmaya gittiler. Hepsi hapse atıldı. Flanders artık resmen Fransa'nın bir parçasıydı. Phillip IV, Jacques de Chatillôn adlı bir Fransız şövalyesini askeri işgalden sorumlu vali olarak atadı.
Leliaarts & amp Leibaarts
Genel olarak konuşursak, 1300'lere gelindiğinde, önceki on yıllardaki ekonomik baskı ve Fransız işgalinin bir sonucu olarak Flaman kasabalarında iki fraksiyon ortaya çıkmıştı. Leliaarts, Fransız kralına sürekli sadakatten yana olanlardı, isimleri hükümdarın arması üzerindeki zambaklardan geliyordu. Leibaarts, Flaman bağımsızlık yanlısıydı, isimleri sarı bir kalkan üzerindeki siyah Flanders aslanı/leoparından geliyordu.
Uzun bir süre tarihçiler Leibaart-Leliaart çatışmasını bir sınıf savaşı olarak resmettiler. Bu açıdan bakıldığında, Leibaarts işçiler ve Leibaarts patrisyenleriydi, Ancak daha yeni anlayışlar, tarihin her zaman olduğu gibi bundan çok daha karmaşık olduğu yönünde. Temelde ovalarda bu kentsel toplumların birçok farklı katmanı vardı. Zanaatkar loncalarından, aristokrat olmayan yeni zenginlere, yabancı ve yerel tüccarlara, yönetici patrisyenlere, farklı şehirlerdeki işçilere kadar gruplar ve bireyler, kendi kolektif ve/veya bireysel özelliklerine göre hizipler içinde ve arasında itişip kakışırdı. çıkarlar.
Her kasabadaki hizipler, diğer kasabalardaki benzerlerinden farklı olurdu. Bruges'de Leibaarts liderliği, Pieter de Coninck ve Jan Breydel adında bir dokumacı ve bir kasaptan geliyordu. Flaman özgürlüğü için en büyük itici gücün türetildiği bir çekirdek oluşturdular. Ancak Ghent'te Leibaart'lar bastırıldı ve Leliaart'lar cezalandırıldı. Kasaba yaklaşan çatışma boyunca tarafsız kalacaktı. Kortrijk tamamen Fransızlar tarafından işgal edildi.
Bruges Matins (Brugge'nin İyi Cumaları)
Pieter de Conick ve Jan Breydel gibi Liebaart liderleri, Fransız işgalcileri yatıştırmak amacıyla Bruges'den kovuldu. Ertesi gece sadece destekçileri değil, başka birçokları da katılarak geri döneceklerdi. Fransız karşıtı duygular bir gecede bir kıvılcımdan şenlik ateşine dönüşmüştü. Mafya şiddeti patlak verdi ve birçok işçi ve Fransız karşıtı sempatizan, Bruges'de Fransız tiranlığını destekleyen herkesi katletti.
Bazı Fransızca konuşanlar, francophilia'larını saklamaya çalıştılar ya da inkar ettiler. İsyancılar bu nedenle Hollandaca bir cümle telaffuz etmelerini istediler: Schild en Vriend - Kalkan ve arkadaş. Yanlış telaffuz edilirse, mafya merhamet göstermedi. Ama korkmak için nedeni olan sadece kasabadaki Fransızlar değildi. Kasabayı yöneten toprak sahibi seçkinlerin üyeleri olan bazı soylular, orada Flaman kontundan daha fazla ekonomik istikrar gördükleri göz önüne alındığında, Fransızlarla ittifak halindeydi.
Courtrai Sandığı'nda tasvir edildiği gibi Bruges Matins. Bilinmeyen heykeltıraş tarafından, Public Domain, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=2110496
Kaynaklar, 200 ila 2000 ölü arasında değişen zayiat sayısına göre değişir. Fransızca konuşan ve Fransızları destekleyen herkes o sabahın erken saatlerinde büyük tehlike altındaydı. Bir kez yapıldıktan sonra, Bruges kanalları yakında şişmiş cesetlerle dolup taştı ve sokakları ve duvarları kan lekeledi. Bu vahşi bir katliamdı ve aşağı ülkelerin tarihi boyunca yankılanacaktı.
İşçiler şimdi Fransa, Flandre ve İngiltere'nin ağır ağırlıkları arasında ve diğer soyluların ve kentsel yönetici aristokratların entrikaları ve entrikaları arasında gelişen jeopolitik, ekonomik ve sosyal kargaşanın bütününe kafa üstü atlamışlardı. Tüm bunların içinde kendi hakları için öldürmeye hazır olduklarını göstermişlerdi. De Chatillôn, şiddetten ancak sıradan biri gibi giyinerek kurtulmayı başardı.
Şövalyeler, Milisler ve Ortaçağ Orduları
Şövalye olmak pahalıydı. Her şeyden önce bir savaş atına ihtiyacınız vardı, tercihen gerçekten büyük ve güçlü, bir avcı gibi. These massive animals were decked out with armour plating which could weigh up to 40kg, and would sometimes have spikes sticking out of it with which to annihilate any enemies they trampled over. But those horses were cumbersome to ride, so when travelling around from place to place, knights would also need at least one other smaller, more comfortable horse. Add to that your armour, your chain mail, your helmet, your sword, your lance, your spurs, and you’re looking at a very costly exercise. But, it doesn’t end there. Getting into all of that armour takes ages, and requires help. “Go find the breastplate stretcher, now!” You would also need to lug all that equipment around, so you would have several servants to help with all of that. But of course then you also had to supply those servants with tents, food, and all the other living essentials, as well as your banners with which to show off from which house you came and to whom you owed your allegiance. So to be a knight, you needed money.
As this was a violent era, there was a very high chance that your life would end at the point of a sword, so you also needed to be skilled in battle if you were going to survive long enough to try and move up the feudal ladder. On top of regular training, knights would take part in tournaments. Tournaments would be grand affairs that would be hosted by lords in the grounds outside of castles. Here, knights were invited to take part in war games in which they could demonstrate their military prowess, often through a melee, or by jousting. A melee would either consist of two teams of horsemen clashing into each other and trying to break each other’s ranks, or an all-in battle royale in which knights would fight either on foot or on horseback. The aim would be to defeat your opponent and hold them for ransom, a nice way to make back some of the many costs which being a knight incurred. Jousting saw two knights on horseback charging at each other with their lances levelled, trying to smash the opponent off their horse. At the end of the tournament, huge feasts would be held and prizes would be awarded to the bravest and best fighters.
The French word for a knight is chevalier, and it is from this that the word chivalry derives. The idea of chivalry developed around the 11-1200s, often encouraged by the Church, to try and moderate military bloodlust and promote some kind of ethics within warfare. So knights would be bound by oath to honour their overlord, and were encouraged to take prisoners rather than kill unarmed opponents. We’ve already mentioned an early example of this in Episode 6, the Peace and Truce of God, which tried to limit the abuses knights would inflict on commoners. It was for chivalric reasons that knights would try to not kill each other, not only in tournaments, but also in battle. If an opposing army was routed, knights would often prefer to capture their opponents and hold them for ransom, rather than finish each other off. This, along with many other aspects of feudal society, helped to develop a kind of knightly arrogance, in which they would see each other as “above” the commoners. Commoners could be ridden down with no issue, but other knights? No, they were like you, and they deserved honour and mercy.
Since it cost so much money to be a knight, many people chose not to take on the prestige of the title, and would instead fight as mercenary armoured cavalry. These would be often be people who, although they didn’t have the funds required to be a knight, could still fight and would be available for hire to bolster medieval armies. Also available for hire would be mercenary pikemen, foot soldiers, archers and crossbowmen.
Finally, and especially in Flanders and the low countries, armies would be supplemented by the civic militias of the towns. Each town would have its own militias, which they would use to patrol their walls and keep guard over the cities to ensure security. Any man living in a town could be called up to take part in the militia and, although the militias would maintain arsenals of weapons, most people would have kept their own weapons and armour at home. Each guild in a town would be required to give a certain number of their members to town militias, depending on the size of the guild. The biggest caveat with the town militias was that they were not allowed to fight in wars outside of the count’s own territory without the explicit permission of the town councils. Flemish armies were used in all sorts of different theaters of war over the 1200s, particularly as mercenaries in wars in England, but also in campaigns fought by Flanders in Holland and Hainault.
The Goedendag
Remains of Goedendags from 1302 found in Kortrijk. By Paul Hermans https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=8969429
The popular ‘every-man’ weapon in Flanders at the time was called a goedendag. It is uncertain where this name originally comes from, but it handily translates into English as ‘Good Day’.
Imagine these metal monstrosities connected to a long, wooden staff. Although many soldiers had pikes, swords and axes, the goedendag has gone down in history as the weapon which the commoners of Bruges managed to defy a French cavalry charge.
The Battle of Kortrijk (the Golden Spurs)
Following the 18th of May and the Good Friday of Bruges a line had, indeed, been drawn in the boggy Flemish mud. The pressure-building years of to-ing and fro-ing between the various agendas of all interested parties had come to a boiling point. For people in Flanders who were pro-Flemish independence, a statement had been made and very quickly almost all of the towns, Ghent being the major exception, joined in the rebellion. People of all classes had no choice but to join in, because of how serious the situation had become. There was no way Philip IV of France was going to hear about the massacre in Bruges and the riled up Flemish towns, sit back, and ponderously consider giving concessions to anyone. Instead, he was going to do what he had consistently done for years, and send his forces in to, once again, bring the Flemish to heel.
To quote Randall Fegley, all throughout Flanders…
“…merchants left their stores, peasants deserted their fields, and monks abandoned their cubicles. Pooling their war chests, the guilds were able to hire some mercenary crossbowmen. Perhaps as high as 10 percent of Bruges’ population headed for battle. After the Matins everyone realized that the rebellion was unique. It was no longer a quarrel between two lords, but an entire people resisting a king.”
The opposing forces met outside the town of Kortrijk in July 1302. The French army was composed of roughly 2500 knights and squires, with their shining armour and colourful banners, sitting on their huge war horses, 1000 crossbow men, 1000 pike men and about 2000 other infantry. The Flemish side, in contrast, had barely any knights, with the few who were actually on their side being ordered to get off their horses and fight on foot. The total size of the Flemish forces was around 10 and a half thousand, and most of them were armed with their goedendags. Some of these forces had swords, or medieval machetes, called falchions, some crossbows and of course the militia-trained pikemen held pikes.
The French army, commanded by Robert of Artois, was confident going into the battle, especially given that these stuck up knights fully believed in the chivalric illusion that they were born to a position of innate superiority over the Flemish commoners they were about to slaughter. Robert of Artois sent a reconnaissance group out to inspect what they were facing. Upon return, he was told:
“My Lord Count, I have seen nothing but rowdy peasants and weavers in army, and as I rode round the army I saw none of any importance save William of Juliers (Gulik) and my lord Guy (of Namur), a young knight who is the son of Guy of Dampierre. They are all on foot and have been posted along the banks of a river.”
It was commonly assumed at the time that one knight was worth the equivalent of 10 foot soldiers. In the eyes of the French knights, although they were slightly outnumbered in terms of their total forces, their cavalry numbers made the prospects of the Flemish almost laughable.
After some initial harrying by crossbow across both lines, Robert of Artois sent in infantry to confront the Flemish. But some groups of impatient French knights decided that it was they who deserved the opportunity to cover themselves with the glory of battle. The infantry in front were ordered to part, and allow the first wave of cavalry to begin their charge. However, they soon reached the first ditch, which their horses were able to wade through, but which slowed them down considerably. The shock of a cavalry charge is largely dependent on the momentum generated by charging at full speed. Although it was probably still bloody scary for the Flemish pikemen who would bear the brunt, seeing the on-coming horses have to slow down and pick their way across a stream probably gave them a moment to take a breath. After passing the brook, and attempting to reform, the charge continued, but could not gain the necessary speed. Instead, when it hit the Flemish lines, the common people of Flanders stood firm, and did not break. The benefits of the militia training came to the fore, as did the effectiveness of the pikes and goedendags, which went about smashing and stabbing at anything of a French, knightly, and/or equestrian nature.
The Flemish had intelligently prepared the battlefield well, concealing the full extent of its bogginess from the French with brush and shrub. The bogginess was well and truly on everybody’s mind however as the cavalry found itself stuck, and was met, bludgeoned and hacked at by the pikemen and commoners with goedendags. Now, the thick, wet and sticky blood of the French soldiers increasingly mingled with the thick, wet and sticky mud of the Flemish ground. All became one as piles of horses, metal, flesh and bones piled up upon themselves.
Robert of Artois, surprisingly, remained sure of himself. After the doomed charge of his left wing, he rallied his right. Leading them himself, he set off along the same perfidiously muddy and obstructed route as those before him. Robert was slightly more successful in his charge, able to get through the Flemish line and tear one of their banners. Eventually, however, he too was encircled by Flemish troops, and at a crucial moment he slipped off his horse and fell to the ground.
The Battle of the Golden Spurs, depicted in a miniature from the Grandes Chroniques de France, By Paul Hermans - Own work, CC BY-SA 3.0, https://commons.wikimedia.org/w/index.php?curid=8969429.
Notice the lilies on the French shields and armour, from which the French supporters in Flanders, known as Lelieaarts got their name.
According to legend, Robert is said to have begged for his horse’s life from those surrounding him. This might seem ridiculous considering the situation he was in, but remember, knights at this stage in history had come to be able to depend on the code of chivalry in life and warfare. If he had been facing an army of other knights, he could have fully expected to be captured and held for ransom. But Robert wasn’t facing an army of knights, and upon hearing this chivalric request for the life of his horse, the Flemish soldiers are said to have replied that they don’t understand French. Instead, they said “good day” to Robert and his horse in the Flemish way, and smashed and stabbed them both to death. Apocryphal though this story most likely is, it has been handy in the history since as an allegory for the wider conflict between France and Flanders, or between the common class and the higher nobility.
The battle was soon over. This had all happened over the course of a few short hours, and it quickly became apparent to the French army that they were in big trouble. They began retreating. Before the battle, the Flemish had been ordered, in contrast to all military norms of the time, to take no prisoners. The ensuing retreat of the French was therefore a bloodbath, with knights and soldiers being chased across the fields and brooks, and chopped down by the militias as they tried to escape. The Flemish battlecry throughout was “Vlaanderen de Leeuw”, “Flanders the Lion” and many retreating knights, especially Dutch speakers from Brabant who had been allied with the French, tried in vain to save their lives by repeating it. Anybody wearing spurs, however, had clearly been on a horse, and so had clearly been fighting for the French, so despite their protestations they too were cut down.
This was the first known battle in history where an army of foot soldiers defeated an army of knighted cavalry. More than 1000 French were killed in the battle, including 75 important nobles. The next morning, the victorious Flemish scoured the battlefield and collected the spurs of the fallen French army, hanging them in the nearby Church of Our Lady. Many of these spurs were cast with gold, indicating the knightly rank of the fallen. It was from this that the battle got its name, the Battle of the Golden Spurs.
The effects of the battle rippled out over Europe. Even the pope, Boniface VII, was woken from his heavenly slumber, such was the importance of the news. It was thought to have been impossible that such a military engagement could yield such a result. Yet it did. Shortly after the battle Liebaarts established themselves in power in all the Flemish towns, including previously neutral Ghent, and from this time onwards the guilds, who had fought so viciously in the battle, would establish themselves in positions of power on town councils. Although the French would strike back against Flanders in the coming years, and there would be plenty more fighting between both parties, the medieval County of Flanders would not be annexed by the French again. The conflict between Liebaart and Lelieaart factions would be echoed in the various territories of the low countries over the next two centuries, as guilds and their militias clashed with nobility and the urban elite, just as they had done in Flanders.
Tarih
Tottenham Hotspur FC was founded in 1882, by a group of grammar-school boys from All Hallows Church. At first, the club was simply named Hotspur in order to avoid confusion with an older club named Hotspur FC, the name was soon changed to Tottenham Hotspur.
Shortly after being admitted to the Southern League in 1895, Tottenham started attracting large crowds to their home games this surge in popularity played a big part in the club becoming a trophy contender. They acquired their first piece of silverware in 1901 by defeating Sheffield United in the FA Cup final, thus becoming the only non-Football League side to win the FA Cup.
In 1908 the club became a member of the Football League and would already in the first season managed to get promoted from the second division to the first.
Save for a single FA Cup in 1921, the next five decades were fairly uneventful for the club. The post-WWII period saw them perk up a bit, especially after they started implementing the "push and run" style of play. While one of the biggest reasons Tottenham won a League title in 1951, this strategy did not prove particularly effective once the opposing teams had started adapting to it.
The successful years under Bill Nicholson
The appointment of club legend Bill Nicholson as manager in 1958 was the dawn of a new era for the club. Nicholson's time with the club is widely recognized as the greatest period in Tottenham's history during his sixteen years at the helm, he led the club to a League title (1961), three FA Cups (1961, 1962, 1967), two League Cups (1971, 1973), one Cup Winners' Cup (1963) and the inaugural UEFA Cup (1972).
Nicholson's departure in 1974 left an immediate impact on the club, which was relegated not long afterwards. Their troubles would not last too long, however with a new manager, Keith Burkinshaw, and a couple of star signings, Tottenham returned to the spotlight by claiming an FA Cup in 1981. After defending the trophy the following year, they went one step further by winning their second UEFA Cup in 1983, outlasting Anderlecht in the final's penalty shootout.
Ardiles and Villa
In 1978, two members of the 1978 World Cup winning Argentina squad, Ricky Villa and Osvaldo Ardiles were transferred to Spurs. This was big news not only because of the quality of the players, but also since it marked the end of a ban that had been in practice for almost 50 years in English football concerning foreign players. Ardiles would play ten years for the club and Villa five years, both became very popular among the fans.
Periods of up and downs
The next couple of decades were decidedly mixed, with three successful Cup forays standing out in a sea of mediocre league finishes. After claiming their final FA Cup in 1990, Tottenham followed it up with League Cup victories in 1999 and 2008.
The Premier League era
Being mostly an average team in the new league, Spurs was back in the top and fighting for a league title in the 2015/16 season. The team finnished at third place and Harry Kane became the top scorer in the Premier League with 25 goals. The next seasons league result would be even better, with a second position after Chelsea, so far the best position ever in Premier League for Tottenham.
Since 2001, Tottenham Hotspur FC is owned by the investment company ENIC Group.
The characteristic rooster have always been in Tottenham Hotspur&rsquos logo. When the logo was redesign in 1956, more elements were added to it, but the current logo that was adopted in 2006 restored the simplistic design approach and is quite similar to the original logo.
Arsenal FC timeline
1882 The club is established as Hotspur.
1901 Winning their first FA Cup title.
1908 The club joins the Football League.
1909 First season in the First Division.
1951 First time national league champions.
1958 Bill Nicholson is appointed as manager.
1962 First European Cup Winners' Cup title.
1971 Winning their first League Cup title.
1972 First UEFA Cup title.
1983 The club signs a jersey sponsorship with Holstein.
2013 Gareth Bale is sold to Real Madrid for an €100 million fee, a new club transfer record.
2019 The club move to the Tottenham Hotspur Stadium.
Dealing with the Sacred Band
A bust of King Philip II of Macedon.
Philip knew his foe’s greatest strength was the formidable Sacred Band. Yet to counter this, the Macedonian leader had a plan.
Opposing the Sacred Band, who were positioned on the furthest right of the coalition line – their flank protected by the Kephisos River – Philip placed his son Alexander at the head of the Macedonians’ own elite unit. His task: to crush the Sacred Band.
According to Diodorus, this elite Macedonian unit were the ‘Companions,’ the Macedonian heavy cavalrymen that would go on to play a crucial role in Alexander’s famous victories.
Yet there are problems with this interpretation. The Theban Sacred Band were the best trained company of heavy spearmen in the known world their ability to form a brazen mass of spears and shields would deter any cavalry charge.
No matter how good their training, cavalry will never charge into such a formation unless a path through is visible.
It seems dubious that Philip provided his son horsemen to aid him in the vital task of defeating the most formidable anti-cavalry force in the world.
Battle of the Spurs - History
The Battle of Spurs
Allied with his father-in-law, Ferdinand of Spain, the Holy Roman Emperor Maximilian, and the Swiss, in 1513 Henry VIII of England entered into an offensive alliance against France. Henry VIII landed at Calais in the month of Jul, and soon formed an army of 30,000 men. Maximilian arrived with a small army but a good corps of horse, and rather than fight as an ally he offered to be a General under Henry, this meant that Henry had to pay his army too, a hundred ducats a day for his table.
They invested Terouenne with an army of 50,000 men and the Duc de Longueville, marching to its relief, was signally defeated on the l6 Aug, at Guinegate. Also known as the Battle of Bomy for the French village nearest the action, this battle was called the battle of Spurs, because the French used their spurs [i.e., they spurred their horses and fled the field] more than they did their swords.
The Battle was not a planned, set-piece battle, but a spontaneous pursuit by the English of French cavalry surprised in an attempt to resupply the town, intending to throw sides of bacon to waiting members of the hungry garrison.
All went awry when the middle ward of the English army suddenly appeared directly in the path of the Frenchmen. Henry Algernon Percy, fifth Earl of Northumberland, commanded 500 Northumbrian light horse. Besides the English cavalry to their front, the French also found themselves assailed on their flanks by a detachment of English archers and a battery of light artillery deployed by Henry's ally the Emperor. In danger of being outflanked and encircled, and coming under a galling f re from the archers, the French cavalrymen put spur to horse and fled, discarding weapons and horse armor to facilitate their escape.
The English cavalry pursued the fleeing enemy across the flat fields of Guingates east of Th rouanne. Desperate French officers tried to turn their men and make a fighting retreat, but only a few Frenchmen under the Chevalier Bayard were able to make a stand before a narrow bridge. Their action did not stem the rout, but it did buy time for the main force to reach safety. Nonetheless, the pursuing allies captured six French standards and a distinguished group of prisoners, including such nobles as the Duc of Longueville, captain of the 100 gentlemen of the French King's house the steward to the French King "and 20 gentlemen in his charge" the Lord Clermont, vice-admiral of France the Lord Fayette NS Captain Bayart NS Lord Brye ve Lord Robert of St. Severyn.
Although not much of a battle in military terms, the encounter near Bomy was a glorious triumph for English honor and a marvelous enhancement to the military reputation of the English king. Although later reports said that Henry shared in the glory of pursuing the fleeing foe, he was well to the rear when the skirmish began and is unlikely to have had much of a personal role in it.
The surrender of Th rouanne on 22 Aug added further luster to the Battle of the Spurs.
NS English King laid siege to Tournay, which submitted after 8 days. Anthony Wingfield of Letheringham w as knighted for his part in the capture of Tournay. Henry made Thomas Wolsey Bishop of Tournay, for his help in France keeping the army fed.
Thomas Grey, second Marquis of Dorset John De Vere, fifteen Earl of Oxford Thomas Brooke, third Baron Cobham Thomas Manners, Lord Ros Thomas West, Lord De La Warr Andrew Windsor, later Lord Windsor of Bradenham John Hussey, later Lord Hussey of Sleaford Sir Henry Wyatt ve Alexander Radcliffe of Ordsall conducted with distinction in the battle, and some were knighted.
Although Henry VIII captured the towns of Tournai and Therouanne and achieved a minor triumph at the Battle of the Spurs, the chief consequences of the war were the rise to prominence of Wolsey, who organized and supplied the king's campaigns, and the English victory at Flodden Field.
In 1514, Henry, stung by the faithlessness of his allies, made peace with France by arranging a marriage between his younger sister, Mary Tudor, and the aging Louis XII.
Tudor Minute August 16: The Battle of the Spurs
Hey, this is Heather from the Renaissance English History Podcast, and this is your Tudor Minute for August 16.
Today in 1513 the Battle of the Spurs took place.
Henry wanted to make England glorious again after the disastrous 15th century which was filled with civil war, and England losing all the land they had won in France except Calais. Where his father tried to avoid foreign wars, Henry jumped right in.
He married Katherine of Aragon immediately after becoming King, and that cemented his relationship with Spain against France, so there wasn’t any question whose side he was on to start with. Two years later, in 1511, he joined the Holy League with Venice and Spain, set up to defend the Papacy from France, which spent a lot of effort and energy during this period trying to win land in northern Italy that they had a claim to. So Henry joins with his father in law, and Italy, to defend the Pope. He promised to invade France, and in 1512 he began landing his troops there. After some initial struggles, he was successful in 1513 in the Battle of the Spurs, so named because of the speed at which the French horsemen left the battlefield, which Henry saw as a glorious victory, and led to Henry capturing Therouanne, and Tournai.
France was hoping that Scotland would distract England since France and Scotland were long standing allies, so it’s important to also note that this was also the time of the Battle of Flodden, which saw the death of over 10,000 Scots, and was the largest ever Anglo-Scottish battle. In this battle King James IV was killed, as well as three bishops. It was well and truly a rout, and the Scots would be unable to provide much of a threat for years.
The Holy League never actually fulfilled their promises to Henry, and so Henry wound up making peace with France, and marrying his sister Mary to the very old French king. This, of course, is the famous story of Mary asking Henry for permission to marry for love if the French king died.
The Battle of the Spurs, today in 1513.
That’s your Tudor Minute for today. Remember you can dive deeper into life in 16th century England through the Renaissance English History Podcast at englandcast.com where there are episodes devoted to the French foreign policy of the various monarchs.Want more Tudor in your life? Join the Tudor Learning Circle - the only social network devoted solely to Tudor History. Sign up free at TudorLearningCircle.com! Heather Teysko is the creator, writer, and producer of The Renaissance English History Podcast, one of the longest running indie history podcasts, going since 2009. She's been writing about history online for over 20 years, since her first site on Colonial American history became number one in history on Yahoo in 1998. She writes books, created the original Tudor Planner (a yearly diary filled with Tudor history) runs the popular Tudor Fair online shop, and in 2019 created the world's first Tudorcon. She has been passionate about Tudor England since she first read Alison Weir's The Six Wives of Henry VIII 20 years ago, and subsequently moved to London after college to spend her time immersed in Tudor history. Stay in touch with her by signing up for the mailing list, or following her on Pinterest or Instagram, or joining the Tudor Learning Circle!
Battle of the Golden Spurs was like
French man-at-arms: Pffttt look at those Flemish farmers with their pointy sticks and crossbows. Honestly, it's as if they want to be killed!
Flemish, but props for a topic that hasn’t been beaten to death
Namur and Zeeland erasure!
Tbf here in Belgium a lot of people beat De Gulden sporenslag to death. Has to do with creating a feeling of Flemish Nationalism but it heavily blows the battle out of proportion (it was like 718 years ago too), and makes it seem like it was about the wrong topics (often associated with nationalism, not being threated on, etc etc).
Belgians didn't exist back then
Oh no, then my forebears didn’t exi. gets snapped away
Yes they did, it just wasn't an independent state. The name Belgica was first used by Julius Caesar to reference the northernmost part of Gallia, so the concept of Belgium and Belgians has been around for quite some time.
Well the country didn't, but the people did.
The county of Flanders was helped by the county of Namur, so Belgian would actually be fitting. But I admit that 180 years of romanticized nationalism has left it’s marks on historiography.
1302, toen God ons nog gunstig gezind was.
1302, toen God ons nog gunstig gezind was.
Correct me if Im wrong but I think the French lost because it was raining so there was mud. They where riding horses and where wearing heavy armor so the horses just sank into the mud and then they got pushed off and couldn't get up in time.
Again correct me if Im wrong because Im only recalling what my teacher told me about it so he could be wrong or I got something wrong (Sorry for spacing Im on mobile )
Im think the battle you're thinking of is agincourt where the french got stuck in the mud and then shot to pieces by longbowmen
at the battle of the golden spurs, I think the reason the french lost is because the French knights wanted some of the glory so the general withdraw the infantry who were winning and let the knights frontally charge the Flemish Militia who had prepared specifically for the knights and butchered them
1941 - 1944
December 8, 1941 - Congress declares war on Japan and the US formally enters World War II. The regiment did not see any combat service until the end of World War II.
1941 - The regiment is on garrison duty at Fort Leavenworth at the start of the war.
1942 - Transfers to Camp Lockett, California as a replacement for the 11th Cavalry, whose duty has been the southern defense of the Western Defense Command under Lt. Gen. DeWitt.
1943 - During the summer the 10th and 28th Cavalry fight wildfires in the Cleveland National Forest.
1944 - The entire 2nd Cavalry Division, of which the 10th is a part, is shipped to Oran, North Africa.
March 9, 1944 - The 2nd Cavalry Division is deactivated and the soldiers reorganized as combat support and combat service support units despite their combat training. This was effectively the end of the 10th Cavalry as a fighting unit.