Neden bazı insanlar canımızı acıtmayı çok severler? Pis bir öfke mi vardır bunun altında? Bizi sevmedikleri için mi böyle davranırlar? Hayır! Canının çok acıdığının anlaşılması için karşısındakinin de canını acıtmak; mutsuzluğunu belli etmek için karşısındakini de mutsuz etmek kadim bir iletişim yöntemidir.
Anlamaya niyeti olmayana hiçbir konuşma bir şeyler aktarmayı başaramıyor.
Jestler, mimikler, mırıldanmalar, fısıldamalar, bitmez tükenmez konuşmalar, mailler, kısa mesajlar, işaretleşmeler... Aramıza iletişim giriyor, anlaşamıyoruz.
Bazı sözlükler "iletişim" kavramını "duygu, düşünce ya da bilgilerin akla gelebilecek her türlü yolla başkalarına aktarılması" şeklinde tanımlıyor. Problem tam da bu tanımda apaçık gözüküyor. Akla gelmeyecek yollara ihtiyacımız var!
"Birbirinizi dinleyin" derler. Doğrudur. İyidir. Güzeldir. Ama insan bazen dinleye dinleye ve dinlediği için bir başkasından kopar.
Aşık, bir "iletişimci"den çok "iletken madde"yi andırır.
Televizyonu zaplarken Nat Geo Adventure kanalında başlamak üzere olan bir belgeselin adı dikkatimi çekiyor.: "Dünyanın Gizli İnsanları." Herhalde bilinçli biçimde mağaralara, ormanlara, dağların zirvelerine yerleşmiş insanları anlatacaklar diye düşünüyorum. Hayır! Sunucu büyük bir keşif yaptığını sanmanın heyecanıyla ilan ediyor: "Fas'ta bugüne kadar hiçbir Batılı'nın uğramadığı bir köydeyiz." Sıradan bir köy oysa. Küçük çocukların üzerinde çakma Nike, Adidas tişörtleri var, rengarenk giysili kadınlar misafire yemek hazırlıyorlar, erkekler en güzel beyaz gömleklerini giymişler. Kanal ve sunucu Batı'yı ve Batılı'yı dünyanın merkezi sandığı için onları da "gizlenmiş" sanıyor. Bu saçmalığı da bütün dünya izliyor. Bir kez daha anlıyorum ki, Batı'nın zihninde çok derin bir yer edinmiş kolonyalizm, silinmiyor.
İstediğimiz oldu. Sevmek, sevilmek ağır bir yüktü ya, sadece beğenmek ve beğenilmekten ibaret hafif bir dünya kurduk sonunda. Bakınız, facebook, instagram, vd.