Kolej basketbolu, Kuzeydoğu'daki büyümesini inanılmaz medya kapsamına ve oynayabilecekleri büyük mekanların bolluğuna borçlu olabilecek bir spordur. Birçok okul, profesyonel ölçekli arenalarda oynama şansı için kampüsteki konforlu evlerini terk etti. Bu mekanlar daha büyük kalabalıkları barındırabilme, daha fazla hayranın daha kolay ulaşabilmesi ve genellikle daha iyi olanaklara sahip olma olanağı sunar.
Bu, şu soruyu akla getiriyor, bu, seçim çerçevesi oyunlarının kampüste özel bir etkinlik yerine daha çok bir iş düzenlemesine dönüşmesine neden oluyor mu? Atlantik Kıyısı Konferansı'nda güneyde bir okula gittikten sonra, tüm basketbol maçları tarihi, büyüleyici, kampüs içi arenalarda oynanıyordu. İzlemesi her zaman özeldi ve büyük maç için kırsal kampüslere giden sadık hayranların gerçek fandomunu gösterdi. Littlejohn Coliseum, köklü bir basketbol geleneği diyeceğim şeyin evi değildi, ama orası bizim evimizdi. Orada olmak bizim için özeldi ve siz ve diğer taraftarlar bu işte birlikteymişsiniz gibi hissettirdi. Son senemde Duke'u üzdüğümüzü görmek, KJ McDaniels'in inanılmaz smaçlarla uçmasına, Cardiac Cats'in NIT Yarı Finali'ne olan ihtimal dışı koşusuna, o binada asla unutamayacağım birçok özel anı yarattı.
Connecticut Üniversitesi'nin geleceği ve evlerini arayacakları yer hakkında bir haber okudum. UConn, Hartford'daki XL Center'da hem Erkeklerin hem de Kadınların yüksek profilli Büyük Doğu oyunları oynadığı benzersiz bir düzenlemeye sahiptir. Şehir merkezi arenası daha büyük bir kapasiteye sahiptir (16,294), daha sonra Huskies'in Storrs, Gampel Pavilion'daki (10.167) evinden. Bu, orada bir avuç oyun oynamak mantıklıdır ve normal evlerine devam etmek için iyi bir iş çıkarırlar. Hartford'a 30 dakika mesafede 80.000 mezun olduğu düşünülürse, bu düzenlemeyi sürdürmek hiç akıllıca olmaz, ama olur mu?
XL Center kesinlikle yaşlanıyor ve biraz cazibesiz ve mülayim bir deneyim sunuyor, dürüst olmak gerekirse, sadece daha fazla bilet satmak için bir mekanizma. Finansman da UConn atletizm için biraz iyi değil. Stamford Avukatı'na göre, “UConn, erkek ve kadın basketbolu için maç başına 40.500$ ve erkek hokeyi için 20.500$, artı her etkinlik için 20.000-30.000$ tesis ücreti ödüyor. CRDA ayrıca basketbol bileti başına 3 $ (12.450 bilete kadar) ve hokey biletleri için bilet başına 2 $ (4.600'e kadar) ek ücret alır.” UConn AD David Benedict ayrıca, UConn'un zarara uğramaması için katılımın 10.000'in “kuzeyde” olması gerektiğini belirtti. UConn ayrıca XL imtiyazlarından, otoparktan veya süit ve loca koltuklarından para almaz.
Geçen yıl Connecticut Athletics 47 milyon dolar zararla faaliyet gösterdi. AD Benedict ayrıca, arenayı yöneten varlığın UConn atletizmini hafife almış gibi göründüğünü belirtti. Satılan kalabalıkların nadir olduğu Gampel'deki oyunlardan elde edilebilecek çok fazla gelir kaybediyorlar ve arenada büyük bir makyajdan daha fazlasına ihtiyaç duyulduğundan, kiralama sürelerini uzatma konusundaki ilgilerini mi kaybettiler? Görünüşe göre koçlar kararlarını vermişler. Erkekler Baş Antrenörü Dan Hurley, taraftarları eleştirdi ve katılımla ilgili hayal kırıklığını belirterek taraftarları ortaya çıkmaya zorladı. Efsanevi kadın baş antrenörü Geno Auriemma biraz daha açık sözlüydü ve Hartford'a gitmek zorunda kalmaktan nefret ettiğini ve her maçı Gampel'de oynamayı tercih ettiğini belirtti. Öğrenciler ayrıca kampüste oynanan oyunları daha çok sevdiklerini söylediler.
Bir başka küçük not, UConn hokey de XL Center evini çağırıyor. Ancak, kampüs hokey arenasında 70 milyon dolarlık yeni bir inşa ediliyor. Üniversitenin her oyunun kendi yepyeni binasında oynanmasını isteyeceğini mi düşünüyorsunuz?
Üniversite atletizm özeldir çünkü mezunları 4 yıllık evlerine geri getirir. Okullarına tezahürat yapmak için eve gelen hayranlar arasında bir birlik duygusu yaratır. Evden uzakta arenada kısırlaştırmak sadece finansal bir yük olmakla kalmaz, aynı zamanda bu deneyimin bir kısmını da ortadan kaldırır. Bence bir takımın arenası, taraftar deneyimi ve çekiciliği “Home Sweet Home” tabirini uygulayan şeydir.
Ben de senin gibi sıradan bir adamım, spor hakkında yazıyorum çünkü sevdiğim şey bu. Indy League Baseball, beyzbol tarihi, spor seyahatleri, spor hatıraları hakkında yazmayı seviyorum. XFL ve kolej futbolu, çoğunlukla fikir makalelerinde. 2014 yılında mezun olan Clemson Üniversitesi mezunuyum. Şaka ve hatıra içerikleri için aşağıdaki Instagram ve Twitter hesabımı takip edin. Bağlanın ve ulaşın, spor konuşmak her zaman eğlencelidir.
Instagram:https://www.instagram.com/jlcu_ttmgraphsmancave/
Twitter:https://twitter.com/jlcu_ttmgraphs
Jesenko ve benim 20 yıllık evlilik yolculuğumuza nasıl başladığımıza dair başlangıç hikayemizi pek kimse bilmiyor. Bazılarının, ilk dairemizi birlikte doldurmak için yeterince para kazanmamanın çok erken zamanlarıyla ilgili olabileceğinden eminim.
İster NFT'lerde yeni olun, ister sahnenin emektarı olun, burada anlattıklarımın faydalı olabileceğini umuyorum. Bu seri, "projelerin" herkesi kendilerine bir miktar para kazandırmak için manipüle etmek için kullandıkları özenle tasarlanmış yöntemleri ortaya çıkarmayı amaçlıyor.
Bu blogda, İngilizce'ye yaklaşımımı nasıl ve neden değiştirmeye karar verdiğimi ve yaptığım bazı etkinliklerden para kazanarak bir yıldan kısa bir sürede fakir bir B1'den başlayarak B2 seviyesine nasıl geldiğimi tartışacağım. İçindekiler Okulda örnek bir öğrenci olmasam da İngilizce öğrenmek her zaman kültürel geçmişime eklemek istediğim bir şeydi.
Yaz sonu ve sonbahar nostaljik mevsimlerdir. Sokak lambaları ışıklarını yağmurlu sokaklara saçıyor ve ayakların altındaki yapraklar - alacakaranlığın gölgelerinde soluk kırmızı-turuncu - geçmiş günlerin bir hatırlatıcısı.
asla kırılmayan, kendi yolunu bulan, ateşle şıngırdayan, her zaman inanmak isteyen, başka her şey neden önemli olsun ki, her şey bir yolunu bulup dururken, yavaş yavaş kalbimi veren türden. Bir yabancıya, hiç ayrılmak istemeyeceklerini umarak, umarım yeterli olur, her şey zorlaştığında ve umarım bir gün, o kadar da sert olmadığımı bilerek, kendimi yeterli bulurum. gerçekten blöf dediğim bu 'korkusuz Varlık'ta.
"Bozulma" terimi, nedensel mekanizma bilinmediğinde kullanılır ve bireyin altta yatan bilişinde ve nörobiyolojisinde bir işlev bozukluğunu ima eder. 1952'de, DSM 1, klinik kullanım için zihinsel bozuklukları kategorize eden APA Adlandırma ve İstatistik Komitesi tarafından yayınlandı.