Koreograf Mariana Valencia ve genç iş arkadaşı Heera Gandhu kararlı bir şekilde odanın içinde dolaşırken, yakın bir öğleden sonra Abrons Sanat Merkezi’nde yoğun ayak sesleri bir stüdyoyu doldurdu. Kolları bir tarafa kaldırılmış ve elleri pençe şeklinde boğumlu halde, Michael Jackson’ın “Thriller”ının klasik hareketini akla getirdiler ama yüzlerinde çok az duygu vardı. Dengeli enerjileriyle birleşen tanınabilir jest, aynı anda “korku filmi” ve “postmodern dans” demeyi başardı, ilgi alanlarına uygun bir kapsülleme.
Daha sonra provada yere yatarak birbirlerine sordular: “12 yaşındayken nasıldı?”
Valencia, “12 yaşımdayken odamı dergi sayfalarıyla süslerdim” dedi.
“Dergiler – bunlara kim sahip?” Heera inanamayarak cevap verdi. “12 yaşımdayken seninle yaptığım provalar sayesinde dans etmeye başladım.”
Heera şimdi 13 yaşında – iki hafta önce – ve son altı aydır o ve 38 yaşındaki Valencia, aralarındaki 25 yıllık fark için işbirliği yapıyorlar. Gösterileri “Heera”, Cuma günü Aşağı Doğu Yakası’ndaki Abrons’ta açılıyor. Ünlü bir solo sanatçı olan Valencia’nın tanındığı şakacı otobiyografik ve tür karıştırma tarzında yaratılan proje, nesiller arası bir bölünmeye rağmen eşit olarak birlikte çalışma alıştırması haline geldi.
Abartılı hareketleri konuşma metinleriyle dolaylı olarak komik ve gerçeküstü şekillerde katmanlayan “Heera” hafıza, hayal gücü, yaşlanma ve reşit olma temalarını teşvik ediyor. Özünde, sahnedeki tipik öğretmen ve öğrenci, koreograf ve dansçı hiyerarşilerine direnen ve bir dostluğa daha yakın bir şey kuran iki kişi arasındaki ilişkidir. Valencia, çalışmayı “bir izleyici önünde soyut bir şekilde birbirini tanımak” olarak tanımlıyor.
Nesiller arası bir çalışma fikri, New York’ta büyüyen ve Brooklyn organizasyonu Dancewave aracılığıyla bir genç olarak benzer işbirliklerinde yer alan Abrons’un sanat yönetmeni Ali Rosa-Salas’tan geldi. 2017’de Abrons’a geldiğinden beri, 3 ila 19 arası öğrenciler için performans ve görsel sanatlar derslerini içeren sanatsal ve eğitim programları arasındaki bağlantıları derinleştirmeye çalışıyor. O sıfırdan başlamıyordu; 1990’ların ortalarından bu yana merkez, genç oyuncuların profesyoneller tarafından yönetilen prodüksiyonlarda eğitimlerini bir sonraki seviyeye taşıyabilecekleri Kentsel Gençlik Tiyatrosu – Heera üyesidir – ev sahipliği yapmaktadır.
31 yaşındaki Rosa-Salas, öğrencilerle çalışmaya olan ilgisini ölçmek için pandemiden önce Valencia’ya yaklaştı. Rosa-Salas, son birkaç yılda, sanatçılar olarak ciddiye alındıkları çocuklar ve gençler için güçlü yaratıcı satış noktalarına duyulan ihtiyacın yalnızca daha acil hale geldiğini söyledi. Abrons’un bu tür alanları sağlamada yalnız olmadığını, diğer bir örnek olarak, mezunları yakın zamanda İrlanda Sanat Merkezi’nde koreograf Oona Doherty ile sahne alan devlet lisesi öğrencileri için bir yaz programı olan Genç Dansçılar Topluluğu’nu alıntılayarak kaydetti.
Rosa-Salas bir telefonda, “Bu, iki buçuk yıllık uzak bir okul, Covid etrafındaki endişe, insanlarla nasıl etkileşime girileceği ve insanlarla nasıl etkileşim kurulacağı konusundaki endişeler, bırakın nasıl hissettiğinizi paylaşmak bir yana, gerçekten zor oldu” dedi. röportaj yapmak. “Sanatsal uygulama ve bu tür bir tasarlama süreci bence kulağa bayat geliyor ama gerçekten çok fazla travmayı iyileştirme potansiyeline sahip.”
“Bu iş için meta umudum bu,” diye ekledi, “mikro düzeyde çalışıyor olsa bile.”
Aynı şekilde Rosa-Salas, koreograf Marguerite Hemmings ve yerel lise öğrencileri için geçen yıl Abrons’ta sunulan bir görüntü ve performans parçası geliştiren yeni medya sanatçısı LaJuné McMillian ile çalıştı. Rosa-Salas, “yetişkin bir profesyonel olarak benden öğreniyorsunuz” hiyerarşisini güçlendirmek yerine, bu tür bir süreci karşılıklı bir öğretme ve öğrenme alışverişi olarak gören sanatçılara ilgi duyduğunu söyledi. Valencia tam da bu bakış açısını getirdi.
Valencia bir telefon görüşmesinde, “’Şimdi sadece sana söylediklerimi yaptıracağım’ gibi olmak bana ilginç gelmedi” dedi. “Sanırım o yaşta olma deneyimimi hatırlıyordum ve ister şarkı ister enstrüman ister oyunculuk olsun, bir sahne pratiği için ne yapacağımın söylendiğini hatırlıyordum” – daha sonra dans etmeye geldi – “ve ‘Oh, evet , Bu bana verildi çünkü ben bir çocuğum.’ Daha genç bir insan için o kadar yetişkin olmakla ilgilenmiyordum.”
East Village’daki Tompkins Square Ortaokulu’na devam eden Valencia ve Heera, Ocak ayında provaya başladıklarında birbirlerini çok az tanıyorlardı. Stüdyoda geçirdikleri zamanın çoğu ortak ilgi alanlarını ortaya çıkarmakla geçti. Keşifleri arasında: Her ikisi de Sezar salatalarını, “yumuşak kıyafetleri” (eşofman gibi) ve işin ana konusu haline gelen korku filmlerini sever.
Havalı bir Haziran gününde Abrons’un avlusunda Valencia ile konuşan Brooklyn, Fort Greene’de ailesiyle birlikte yaşayan Heera, gösterinin “birçok şey olduğunu, bu yüzden birkaç cümleyle özetlemenin zor olacağını” söyledi. ” En sevdiği kısmı, “yunus” olarak bilinen kesin bir ahenk hareketinin geçişini tanımladı – bir yunusun kuyruğunu andıran bir kol hareketi içeriyor – “muhtemelen mükemmel bir dans. Bizim oyunumuzla birlikte gidiyor.”
Başlangıçta Valencia daha büyük bir oyuncu kadrosu hayal etmişti, ancak Ekim ayında seçmelere sadece dört öğrenci geldiğinde, bunu bir düete indirgemek için bir işaret olarak aldı.
Avluda birlikte otururlarken Valencia, seçmelerde oynadıkları hareket doğaçlama oyunlarını hatırlayarak, “Heera’nın hareketinde bir şeyler vardı,” dedi. “Ah, bu çocuk dans edebiliyor! Ve ben mühlet değilim, bunu biliyor.’” diye düşündüğünü hatırlıyor: “Biri riff yapabildikçe ve vücudunda rahat hissedebildiği sürece, aradığım şey bu.”
Valencia ile tanışmadan önce, Heera’nın resmi bir dans deneyimi yoktu; oyunculuk her zaman ana ilgi alanı olmuştur. (Ayrıca evde 10 ve 14 yaşlarındaki iki erkek kardeşinin oynadığı korku filmlerini yönetiyor.) Ama Abrons’un eğitim müdürü Randy Luna, bir oyuncu olarak kendine özgü fizikselliğini fark etmişti. Luna, Urban Youth Theatre için “The Wiz”in Zoom versiyonunun koreografisini yaptığında, Heera’da “bu hafifliği”, “zarif ve çok huzurlu” bir hareket şekli gördüğünü söyledi.
Valencia’daki rolü üzerine düşünen Heera, “Gerçekten dans ediyor gibi değiliz. Daha çok hareket ediyor gibiyiz ve bunu nasıl dans ettiğiniz konusunda gerçekten bilinçli olmadığınız bir şekilde yapıyoruz.”
Ebeveynleri Dale Gandhu ve Monica Varma, bir telefon görüşmesinde, Varma’nın dediğine göre, adını “sevgili bir Bollywood karakterinden alan” Heera’nın, gelecek performansıyla ilgili birkaç ayrıntıyı sürpriz olarak saklamak istediğini açıkladı. Ama annesi, paylaştığı küçük parçadan bile, Valencia’nın kendinden emin bir yanını ortaya çıkardığını sezebiliyordu.
Varma, “Doğal olarak o bir tür içe dönüktür,” dedi. “Bence bu fırsat ona kendini ifade etme platformu verdi çünkü Mariana aslında ona ne düşündüğünü sormaya çalışıyor.”
New York’taki profesyonel çıkışından sadece birkaç gün sonra Heera, ailesiyle birlikte Dallas’a taşınacak. (PepsiCo için pazar araştırmasında çalışan Gandhu, orada işle ilgili bir fırsatı değerlendirdiğini söyledi.) Heera pek hayal kırıklığına uğramış görünmüyor.
“New York’u severim,” dedi, “ama şehrin koşuşturmacasını ve trenlerini ya da bir yere varmayı gerçekten sevmiyorum. O kadar kolay değil.” “Arabayla dolaşabilmek” için heyecanlı olduğunu ve daha büyük bir evde kendi yatak odasına sahip olduğunu (Brooklyn’de erkek kardeşleriyle aynı odayı paylaşıyor) ekledi.
“Heera”da Valencia, geleceğe daha fazla hayal kurması için yer açtı. Fazla bir şey vermeden: Bundan yirmi beş yıl sonra o bir aktör ve onlar hala arkadaş.