Bu herkesten nefret ediyorum. Onunla konuşmaya, ona bakmaya, ona yakın duramam ya da ...
Oh hey, seni gördüğüme sevindim
T - Başlık
T - Tema
Neden şarkı söylerimden eğleniyorsun?
Afedersiniz. Herkesin şarkı söylemesi beni eğlendirir.
Şiir, çevresindeki her şeyi zehirleyen mistik bir ağaçla alakalıdır.
Hoparlör öfkesini düşmanına doğru şişiriyor. Sahte bir cephe gösterir ve kafasına küfrederken düşmana karşı güzel davranır. Sonunda, öfkesi ve aldatmacası trajediye yol açtı. Düşman ölür ve konuşmacının bozuk ahlaki pusulası onu bu sonuçta bükülmüş bir mutluluk hissettirir.
Adamın öfkesi bir zehir olarak düşünülür. Ağaç ve elma, öfke gibi öldürebilen zehirli büyümelerdir.
Blake, şiirin karanlık duygularını iletmek için "gazap", "düşman", "hileli", "telsiz" ve "çalmak" gibi kelimeleri kullanıyor. Hoparlörün kötü ve zehirli bir zil sesi var.
Konuşmacı öfkesini içeri sokmaktan vazgeçtiğinde, ilk ünitede bir kayma meydana gelir. Şiir, bu noktadan itibaren giderek daha sadıklaşır. Birinci cümledeki cümle uzunluğu kısa ve basittir, ancak daha sonra konuşmacıların gazabının yoğunlaşması ve yalanlarında sıklık arttıkça artmaktadır.
Şiiri okuduktan sonra ağacın konuşmacının öfkesinin sembolü olduğunu biliyorum. Konuşmacı öfkesine dayandığında, ağaca zehirli meyve yetişir; öfkenin tehlikeli sonuçlara yol açtığını düşündürür.
Duygularımızı ifade etmek çatışma ile başa çıkmak için sağlıklı bir yoldur.