Abolisyonist John Brown -başarısız bir iş adamı, bazen çiftçi ve merhametten daha çok cezaya meyilli bir Tanrı'nın tam zamanlı ajanı olduğuna inanıyordu- 24 Mayıs 1856'da Kansas'ın yeni topraklarında Pottawatomie Vadisi'ne atını sürdü. kölelik yanlısı komşular. Yanında dördü oğlu olmak üzere yedi adam vardı. Gece yarısından bir saat önce Brown, James Doyle adında bir Tennessee göçmeninin kulübesine geldi, Doyle'un çaresiz karısının yalvarmalarına rağmen onu esir aldı ve vurarak öldürdü. Doyle ve iki oğlunu geniş kılıçlarla katlettikten sonra, grup diğer iki adamı öldürmeye devam etti, birini kafatası ezilmiş, bir eli kopmuş ve cesedi Pottawatomie Creek'te bıraktı.
Bir bakıma, beş kölelik yanlısı yerleşimci, yalnızca Brown'ın kanlı fikirliliğinin değil, aynı zamanda tarihçiler William ve Bruce Catton tarafından Amerikan tarihindeki muhtemelen en vahim tek yasa parçası olarak tanımlanan bir yasanın da kurbanlarıydı. İronik bir şekilde, Kongre tarafından 150 yıl önce bu ay kabul edilen Kansas-Nebraska Yasası (yüksek Mahkeme kararının -Brown v. Board of Education- okul ayrımını yasaklamasından önceki haftadan 100 yıl önce), bu konudaki öfkeli ulusal tartışmayı susturmayı amaçlıyordu. köleliği, federal hükümetin müdahalesi olmadan yeni Batı bölgelerinin uygulamayı kabul edip etmemeye karar vermesine izin vererek. Yine de, yeni yasa, Missouri'nin güney sınırının kuzeyindeki Louisiana Purchase'de (Missouri'nin kendisi hariç) her yerde köleliği yasaklayan 1820 tarihli Missouri Uzlaşmasını yürürlükten kaldırarak, sakinleştirmeyi amaçladığı duyguları alevlendirdi ve ülkeyi parçaladı.
Yasanın çıkması sonucunda kırgınlıklar kanlı düşmanlıklara dönüştü, Demokrat Parti paramparça oldu, yeni bir Cumhuriyetçi Parti kuruldu ve Abraham Lincoln adında bir Illinois avukatı başkanlık yoluna girdi. Yasa, iç savaşı kaçınılmaz hale mi getirdi? Texas Üniversitesi'nden tarihçi George B. Forgie, şöyle söylerdim. Kansas-Nebraska'dan önce bölünmeyi önleme şansları ne olursa olsun, bunun sonucunda dramatik bir şekilde düştüler.
Resmi olarak Nebraska ve Kansas Bölgelerini Organize Etme Yasası olarak adlandırılan tasarının yazarı, tarihte rakibi Lincoln tarafından gölgede bırakılan, ancak yaşamının çoğu için çok daha büyük ulusal sonuçları olan bir Illinois Senatörü Stephen A. Douglas'dı. Hayranları tarafından Küçük Dev olarak bilinen, kısa bacaklı ve namlulu, kafası vücuduna göre orantısız biçimde büyük olan 5 fit-4 Demokrat, yetenekli, dinamik, kaba tavırlı bir adamdı ve kaderinde başkan olması bekleniyordu. Tartışmada vahşi (yazar Harriet Beecher Stowe adli tıp tarzını bir bombaya benzetmişti... [bu] patlayan ve her yöne kıpkırmızı çiviler gönderen), ilk olarak 25 yaşında Lincoln'ün hukuk ortağı John T. Stuart. (Douglas 36 oy farkla kaybetti.) Douglas biyografisini yazan Robert W. Johannsen, Stuart'ın bir zamanlar Douglas'ın diline çok kızdığını ve onu kolunun altına sıkıştırdığını ve Springfield marketinde gezdirdiğini bildiriyor. Douglas, karşılığında, Stuart'ın başparmağını öyle bir ısırdı ki, Stuart yarayı daha sonra yıllarca taşıdı.
Douglas, Kongre'de eşit derecede savaşçıydı. 1846-48 Meksika Savaşı'nın hevesli bir destekçisi olarak, bir Amerikan imparatorluğu olmasa da en azından kıtayı kapsayan bir cumhuriyeti dört gözle bekliyordu. Ama hırsları, kendisiyle savaş halinde olan bir ulus tarafından pek gerçekleştirilemezdi. Sorun, her zaman olduğu gibi, kölelikti. Ulusun sınırları batıya doğru hareket ederek, köle sahibi devletler ile özgür devletler arasındaki zayıf güç dengesini tehdit ederken, Kongre, kölelik meselesiyle doğrudan yüzleşmeden Birliği sağlam tutmak için gereken pazarlığı yaptı. Bir konaklama diğerini takip etti, ancak zaman kaçınma tarafında değildi. Tulsa Üniversitesi'nden tarihçi Paul Finkelman'ı gözlemliyor: Lincoln'ün ikinci açılış konuşmasında söylediği gibi, 'hepsi bu ilginin' - köleliğin - 'bir şekilde savaşın nedeni olduğunu biliyordu.' Bu 'çıkar' muhtemelen barışçıl bir şekilde ortadan kalkmayacaktı. . Er ya da geç Amerikan halkı bununla uzlaşmak zorunda kaldı.
İlke olarak köleliğe hafifçe karşı çıkan Douglas, konuyu Cumhuriyet'in hayatta kalmasına temel bir engel olmaktan çok tehlikeli bir dikkat dağınıklığı olarak görüyordu. Ona göre, Beyaz Amerika'nın kaderi, alanını Atlantik'ten Pasifik'e kadar genişletmekti, ırksal olarak aşağı olarak gördüğü kişilerin şüpheli hakları için acı çekmek değil. Bu bakış açısını göz önünde bulundurarak, Utah ve New Mexico'nun yeni topraklarında köleliğe hiçbir kısıtlama getirmeden Kaliforniya'yı Birliğe özgür bir devlet olarak kabul eden tarihi 1850 Uzlaşmasının düzenlenmesine yardım etmişti. Oradaki seçmenler, köleliğe izin verip vermemeye kendileri karar verecek ve ilke, halk egemenliği olarak bilinecekti. Ancak dört yıl sonra Douglas'ın farklı bir gündemi vardı. 1854'ün başlarında, California'yı Illinois ve Doğu'ya bağlayan bir demiryolunun yolunu açmayı umarak, Kongre'nin Missouri ve Iowa'nın batısındaki uçsuz bucaksız vahşi doğada NebraskaTerritory'nin kurulmasını onaylamasını istedi. Douglas daha önce böyle bir onay istemişti, ancak bunu almak için Güney oylarından yoksundu. Şimdi daha fazla pazarlık gerekli olacak ve bu seferki riskler, köleliğin genişlemesine ilişkin federal politikanın 30 yılı aşkın bir süredir temeli olan Missouri Uzlaşmasını içerecek. Nebraska uzlaşma sağlanarak örgütlenmiş olsaydı, kölesiz olurdu ve köle devleti Missouri, özgür eyaletler ve bölgeler tarafından üç taraftan sınırlanırdı. Missouri'nin nüfuzlu ve aşırı derecede kölelik yanlısı senatörü David Atchison'ın bununla bir sorunu vardı; Nebraska'nın köleliğe açılmasını istedi ve değilse cehennemde batacağını görmeye yemin etti.
Böylece, bir zamanlar Missouri Uzlaşmasını kutsal bir şey olarak tanımlamış olan ve hiçbir acımasız elin bozmak için yeterince pervasız olamayacağı Douglas'ın, onu bozmak için politik bir yol aradığı hassas bir müzakere başladı - tamamen yürürlükten kaldırılmayan bir şey. Ancak sözde Güneyli müttefikleri, uzlaşmanın hayatta kalmasıyla ilgili herhangi bir belirsizliğin köle sahiplerinin Nebraska'ya taşınmasını engelleyeceğinden korktular ve bunun kesin olarak yıkılmasını istediler. Douglas isteksizdi ama sonunda kabul etti. Tanrı aşkına efendim, Kentucky senatörü Archibald Dixon'a haykırdığı söyleniyor, haklısınız. Büyük bir fırtına çıkaracağını bilsem de, faturama dahil edeceğim.
O konuda haklıydı. Tasarısını Senato (şimdi Nebraska'nın biri Kansas olmak üzere iki bölgeye bölünmesi çağrısında bulundu) ve huzursuz bir Temsilciler Meclisi aracılığıyla gördüğünde bile, kürsüden, basından ve öfkeli Özgürlüğün Kongre öncülerinden karalama yağdı. Toprakçılar, köleliğin yayılmasına karşı çıkanlar olarak biliniyordu. Bir noktada Senato, 250 fit uzunluğunda ve 3.000'den fazla New England din adamı tarafından imzalanan ve tasarının Yüce Tanrı adına yenilgiye uğramasını isteyen bir dilekçe aldı. Douglas kölelik karşıtlarından nefret etti ve protestoları aşırılık yanlılarının işi olarak göstermek için boşuna uğraştı.
Aslında, Kuzey'de köleliğe karşı büyüyen bir antipati vardı. Dahası, Forgie'ye göre, kalıcı bir anlaşmanın tersine çevrilmesi, doğal olarak onun tarafından dezavantajlı durumda olan insanları kızdırıyor ve [Kansas-Nebraska] köle sahibi sınıfın nihayetinde cumhuriyet kurumlarını yok etmek amacıyla gücünü ulusal çapta genişletmeye kararlı olduğuna dair mevcut endişeleri besledi. Ayrıca, yasa siyahların Kuzeyli beyazların kendilerine ayrılmış olduğunu düşündükleri bölgelere hareketini vaat ediyor gibiydi.
Douglas daha sonra benim tasvirimin ışığında Boston'dan Chicago'ya gidebileceğini gözlemlese de, gözünü korkutmak üzere değildi. Ne de olsa pratik bir adamdı ve Kansas-Nebraska'yı pratik bir yasa tasarısı olarak gördü. Kölelik üzerindeki otoriteyi Kongre'den bölgelerin kendilerine devrederek, Birliğe yönelik bir tehdidi ortadan kaldırdığına inanıyordu. Köleliğin var olduğu 15 eyaletten yerleşime açılan bölgelere yayılacağını da düşünmüyordu. Ama konu kamuoyunun duygularını yargılamaya geldiğinde, senatör ne yazık ki sağırdı.
Finkelman, ırk konusundaki görüşlerinde Güneyli olan Kuzeyli bir adamdı. Köleliğin kabul edilip edilmediğinin umurunda olmadığını söyledi, ancak çoğu Kuzeyli umursadı. Amerika'da bunu yapmayan tek kişi olabilir. Birçok Kuzeyli ve Lincoln harika bir örnek, Missouri Uzlaşmasının Amerikan siyasi çerçevesinin temel bir parçası olarak Anayasa'nın sadece bir çentik altında olduğunu düşündü. Köleliği yok olma yoluna koymak olarak gördüler ve bu onlar için kutsal bir hedefti. Kansas-Nebraska buna ihanet etti. Böylece savaş hatları çizilmiş oldu.
Douglas ilk başta etkilenmemiş görünüyordu, hasarı geri alabileceğinden emindi. Yakında aksini keşfetti. Illinois'deki 1854 Kongre seçim kampanyasını başlatmak için Chicago'da partisi adına konuşan - oy pusulasında kendisi olmasa da - Douglas, bir bağırış, inilti ve tıslama uğultusu tarafından kesintiye uğradı, diyor Johannsen. Füzeler fırlatıldı ve kalabalığın sevincine göre, Douglas öfkesini kaybetti, topluluğu bir mafya olarak kınadı ve alay hareketlerine yumruğunu sallayarak cevap verdi, bu sadece gürültüyü yoğunlaştırdı. . . . Douglas iki saatten fazla bir süre homurdanmaya katlandı, sonra öfkeyle platformdan çıktı. Şimdi Pazar sabahı, işkencecilerine bağırdığı söyleniyor (bazı tarihçiler yaptığından şüphe duysa da). Ben kiliseye gideceğim ve sen cehenneme gidebilirsin!
Ardından gelen seçim, Douglas'ın tasarısının Demokrat partisi üzerindeki yıkıcı etkisini doğruladı. Kansas-Nebraska Yasası'nın muhalifleri, o zamanlar hâlâ ABD senatörlerini seçen Illinois yasama meclisinin her iki kanadını da taşıdı ve serbest devlet Demokratları, Temsilciler Meclisi'ndeki 91 sandalyesinin 66'sını kaybetti. Aniden, Demokratlar kendilerine 1856'dan sonra yüzyılın geri kalanında sadece bir başkan seçebilecek bir Güney partisi buldular.
Bu arada, görevden yaklaşık beş yıl uzakta olan eski bir dönemlik kongre üyesi olan Abraham Lincoln, mücadeleye katılmıştı. 1854 seçimlerinde Kongre adayı olan Richard Yates'e tökezleyen Lincoln, Kansas-Nebraska'ya girdi ve köleliğin yayılması için gizli gerçek bir coşku olarak nitelendirdi. Bunu yaparken, Douglas'a doğrudan meydan okuyor ve dört yıl sonra aralarında Lincoln'ü ulusal bir şahsiyet haline getirecek önemli tartışmalara zemin hazırlıyordu. 1859'da Missouri Uzlaşması'nın yürürlükten kaldırılmasının beni yeniden uyandırdığı bir mektupta, siyasete olan ilgimi yitiriyordum, diye yazmıştı. Lincoln, kölelik tartışmasını, geçmişe bakıldığında (o zamanlar olmadığı gibi) Douglas'ın siyahlar, köleler ya da özgürler için bariz küçümsemesiyle son derece dezavantajlı göründüğü bir düzeye yükseltme yeteneğine sahipti. Büyük özyönetim ilkesine daha çok önem veriyorum, diyordu Douglas bir gün, . . . Hıristiyan âlemindeki bütün zenciler için yaptığımdan daha fazla. Biyografi yazarı William Lee Miller'a göre Lincoln, Douglas'ın zenci ve timsah arasındaki tüm yarışmalarda Douglas'ın zenci için olduğunu, ancak zenci ile beyaz adam arasındaki tüm sorularda beyaz adam için olduğunu söylediğini aktardı.
Douglas, popüler egemenliği temel demokratik bir değer olarak görürken, Lincoln, köleliğe uygulanmasını, ahlaki kayıtsızlığın katı bir ifadesi olarak gördü. Ve Missouri Uzlaşmasını iptal etmeyi Bağımsızlık Bildirgesi'nin kendisini reddetmekle eşitledi. Yaklaşık seksen yıl önce, tüm insanların eşit yaratıldığını ilan ederek başladığımızı gözlemledi; ama şimdi . . . diğer beyana geçtik, bunun için biraz köleleştirmek için erkekler diğerleri 'kutsal bir özyönetim hakkı'dır.
Lincoln'ün köleliğin korkunç adaletsizliği dediği şey hakkındaki duyguları samimi olsa da, kölelik karşıtı değildi ve köleliği olduğu yerde kabul etmek zorunda hissediyordu. Douglas gibi, Birliğin her zaman önce geldiği pratik bir adamdı. Bağlı olduğu ve Kansas-Nebraska'nın alt üst ettiğine inandığı uzlaşma ruhunu onayladı. Ve [bu ruhun] yerine ne alacağız? O sordu. Güney zaferle kızardı ve aşırılıkların cazibesine kapıldı; Kuzey, ihanete uğradı, inandıkları gibi, yanlışı düşünüyor ve intikam için yanıp tutuşuyor. Bir taraf kışkırtacak; diğeri kırgın. Biri alay edecek, diğeri meydan okuyacak; biri saldırır, diğeri misilleme yapar.
Aynen öyle oldu. Forgie, 1860-61'de başka bir bölgesel uzlaşma bulunamamasının makul bir açıklamasının, [bu tür anlaşmalara duyulan güvenin] Kansas-Nebraska ile ölümcül bir darbe aldığı gerçeğini içermesi gerektiğini söylüyor. Neden biri yeniden bir uzlaşmaya imza atsın? Ve bir kez uyandığında, Güney'in Kansas'ın 16. köle devleti olabileceği umudu, kendi başına inatçı bir hayat sürdü. Kuzey, Kansas'ı özgür tutmaya aynı derecede kararlı olduğunu kanıtlayınca, bölge bir savaş alanına dönüştü.
Olaylar hızla uğursuz bir hal aldı. New England kölelik karşıtları, Kansas'ı kölelik karşıtı yerleşimcilerle tohumlamak için Göçmen Yardım Şirketi'ni kurduklarında, kölelik yanlısı Missourians bir istila hissetti. Bir tanıdık, Senatör Atchison'a yazdığı bir mektupta, Doğu'nun pisliklerinin, pisliklerinin ve pisliklerinin gönülsüz kabı haline getirilmekle tehdit ediliyoruz. . . kaldırılmasını vaaz etmek ve yeraltı Demiryollarını kazmak.
Aslında, göçmenlerin çoğu Kansas'a bir şey vaaz etmek için gitmedi, kazmak bir yana. Kölelik karşıtı oldukları kadar siyahilik karşıtı olmaları da muhtemel, bir amaç için değil, toprak için gittiler. Aynı şekilde, kölelik yanlısı yerleşimcilerin çoğunun ne kölesi vardı ne de sahip olma olasılığı. Yine de bu ayrımların pek önemi yoktu. Kansas, daha büyük Amerikan dramının bir parçası haline geldi ve bölgede evlerini yapan birkaç bin yerleşimci, isteksiz olsun ya da olmasın, Birliği tehdit eden amansız meselelerin vekilleri olarak buldular. Forgie, Soğuk Savaş'taki Kore veya Berlin gibi, Kansas'ın, çok daha büyük riskler için bir savaşın yürütüldüğü arena olarak kolayca şekillendiğini söylüyor. Kıtanın geleceğini hangi kesimin kurumları şekillendirecek?
Kansas'ta yaşananlara ahmakların savaşı denildi ve bu, ahmakça bir seçimle başladı. Kendilerini Yankee fanatikleri ve köle hırsızları olarak gördüklerine karşı savunarak, Senatör Atchison tarafından yönetilen binlerce Missouryalı, yasadışı bir şekilde bir kölelik yanlısı bölgesel yasama meclisi seçmek için Mart 1855'te Kansas'a sınırı geçti. PlatteCounty'den oy vermek için on bir yüz kişi geliyor, diye bağırdı Atchison bir noktada ve bu yeterli değilse beş bin gönderebiliriz - bölgedeki lanet olası kölelik karşıtlarını öldürmeye yetecek kadar! Yeni yasama meclisi birkaç kölelik karşıtı üyesini derhal ihraç ettiğinde, haklarından mahrum bırakılan Free-Soilers kendi gölge hükümetlerini kurdu.
Bölge çok geçmeden, görünüşte nefsi müdafaa için kurulmuş, ancak her iki tarafta da ölümcül fesat çıkarabilecek gizli topluluklar ve gayri resmi milislerle dolup taştı. Kansas, maç bekleyen bir barut fıçısıydı ve bir barut fıçısı, Douglas County şerifi Samuel Jones'un, serbest toprakların kalesi Lawrence'ın dışındaki çadırında otururken kimliği belirsiz bir saldırgan tarafından, dizginsiz bir kölelik yanlısı adam tarafından vurulmasında bulundu. Kısa bir süre sonra, Douglas County büyük jürisi, Free-Soilers'ın bölgesel hükümete karşı haince direnişi olarak gördüğü şeye kızan bir yargıç tarafından talimat verildi, Free-Soil valisi Charles Robinson, iki Lawrence gazetesi ve kasabanın Free Devlet Oteli, sözde kale olarak kullanılıyor. Kısa süre sonra, birlikleri görevden almadan önce birkaç tutuklama yapan federal bir mareşal tarafından yönetilen bir ekip Lawrence'a indi. İşte o zaman yarasından kurtulan Şerif Jones (ancak tarihçi Allan Nevins'in görüşüne göre, kinci, gaddar bir aptal olmaktan değil), kasabayı yağmalayan, gazete matbaalarını harap eden, ateşe veren ekibi devraldı. Robinson'ın evine gitti ve oteli top ateşi ile yok edemedikten sonra yaktı.
Lawrence için kötü bir gündü, ama ulusun kölelik karşıtı basını için daha iyi bir gündü, bu da Lawrence'ın çuvallanmasını Kartaca'nın küçültülmesine benzetti. Harabelerde Lawrence, Horace Greeley'in New York'unu duyurdu tribün . Birkaç Kişi Katledildi—Özgürlük Kanlı Bir Şekilde Bastırıldı. (Aslında, Lawrence'taki tek ölüm, düşen duvarın çarptığı bir köle devletçiydi.)
Çuval ne kadar abartılı olursa olsun, günün ikliminde mutlaka sonuçları olacaktı. John Brown onları hızla harekete geçirdi. Çok geç kaldığını öğrendiğinde ve dikkatini talihsiz Doyles ve komşularına çevirdiğinde, Pottawatomie Rifles adlı bir grupla Lawrence'ı savunmaya yardım etmek için yola çıkmıştı. (Üç yıl sonra, 16 Ekim 1859'da Brown ve takipçileri, Virginia, Harpers Ferry'deki federal bir cephaneliğe kanlı bir saldırı düzenleyeceklerdi. Albay Robert E. Lee komutasındaki ABD Deniz Piyadeleri tarafından köşeye sıkıştırılmış, yaralı bir Brown olurdu. esir alındı, hüküm giydi ve asıldı.)
Kansas'ta Brown'ın Pottawatomie öldürme çılgınlığına tepki hızlı oldu. Kölelik yanlısı yerleşimciler öfkeli, korkulu ve intikam almaya hazırdı ve birçok Free-Soiler dehşete kapılmıştı - olayı bir ateş açma, yakma ve genel kargaşa patlaması izlediğinden beri korkmuş olabilirlerdi. Yine de daha geniş Doğu izleyicileri ne olduğunu pek bilmiyordu. Lawrence'ın çuvalı gibi, Pottawatomie cinayetleri de anlatımda dönüştürüldü. Ya hiç olmadılar, Kızılderililer tarafından işlendiler ya da savaşın hararetinde meydana geldiler. Kuzey basınında sürdürülen büyük propaganda savaşında, köle devleti Kansanlar her zaman kötü adamlar olarak rol aldı ve bu onların kaçmaması gereken bir roldü.
Kölelik yanlısı yasama organının Kansas'ta köle tutma hakkını sorgulamayı bile bir suç haline getirmesi ve kaçak bir köleye yardım etmeyi büyük bir suç haline getirmesi gibi, bazen çabalamıyor gibi görünüyorlardı. Her iki yasa da uygulanmadı, ama muhtemelen mesele bu değildi. Ohio Vadisi'nden ve başka yerlerden akan Free-Soil göçmenlerinin seline ayak uyduramayan köle devletçileri, bölgeyi köleliğe karşı olanlar için yaşanılmaz kılmak için her zamankinden daha kararlı görünüyorlardı.
Ve müttefikler için eksik değildi. Güney Carolina kongre üyesi Preston Brooks, Mart 1856'da Kansas'ın Birliğe köle devleti olarak kabul edilmesinin artık Güney için bir onur meselesi olduğunu yazdı. . Ulusal sonuçlarla yüklenen Kansas sorununun çözümü, yalnızca Kansas'a bırakılmayacaktı. Bu koşullar altında, belirgin Güney sempatizanı olan Kuzeyli başkanlar Franklin Pierce ve James Buchanan'ın, art arda gelen bölge valilerinin itirazlarına karşı gayri meşru yasama meclisinin meşruiyetini onaylamaları şaşırtıcı değil.
Bunlar arasında eski bir Hazine sekreteri ve bir Douglas müttefiki olan Robert J. Walker da vardı. 1857 baharında Washington'dan ayrılmadan önce Başkan Buchanan ile görüşerek, Buchanan'ın da kabul ettiği gibi, Kansas'ın ancak sakinleri bir eyalet anayasası üzerinde özgürce ve adil bir şekilde oy kullandıktan sonra eyaletliğe kabul edileceği konusundaki anlayışını dile getirdi.
Kulağa yeterince basit geliyordu. Ancak, Kansas'taki bir karşılama şöleninde, ufacık Walker, kölelik yanlısı ev sahiplerinden biri tarafından azarlandığında, yürütmenin zorluğu açıkça ortaya çıktı: Peki buraya bizi yönetmeye mi geliyorsunuz? Sen, senin gibi sefil bir domuzcuk mu? . . Walker, daha önce yapılmamış valilerimiz vardı; ve Tanrı aşkına, size söylüyorum efendim, onları tekrar bozabiliriz! Kesinlikle denemeye hazırdılar. Free-Soilers, gerekçeli olarak anayasa kongresi delegeleri için hileli bir seçim olacağına inandıkları şeye katılmayı reddettikten sonra, Lecompton kasabasında toplanan kölelik yanlısı kongre çok önemli bir karar aldı.
Önerilen bir anayasa üzerinde aşağı veya yukarı oy kullanmasına izin verilmek yerine, Kansans'a köleliği olan bir anayasa ile onsuz bir anayasa arasında bir seçim hakkı verilecek. Ancak anayasa, o topraklarda zaten bulunan köle sahiplerinin yalnızca kölelerini değil, kölelerin yavrularını da ellerinde tutmalarına izin veren bir madde içeriyordu. Free-Soilers, doğal olarak, seçimlerini kölelik ve yokluğu arasında değil, biraz kölelik ile çok fazla arasında - ya da bir Kansan'ın dediği gibi, arsenik ekmek ve tereyağı ile almak ve onu düz almak arasında gördüler. . Seçenekler oylamaya sunulduğunda, Free-Soilers bir kez daha katılmayı reddetti.
Bu zamana kadar, savaş Washington'da katıldı. Vali Walker'ın itirazları üzerine Buchanan, Lecompton konvansiyonunun kararını ve köle devleti anayasasının kaçınılmaz onayını kabul etmeye karar vermişti. Başkanın kararı, onu, senatörün kariyerini tehlikeye attığı çok popüler egemenliğe ihanet olarak gören Douglas ile öfkeli bir yüzleşmeye götürdü.
Şimdi, her zaman olduğu gibi, Douglas kendini Birliğin aşırılıkçılardan kurtarılabileceği aklı başında orta yolun savunucusu olarak görüyordu. Ancak Temsilciler Meclisi, Douglas'ın ısrarı üzerine, Kansas tarafından sunulan köle devleti anayasasını kabul etmeyi reddettiğinde, Douglas'ın popüler egemenlik kavramını kendi amaçlarına uygun olduğunda desteklemiş olan Güneyliler, şimdi hem onu hem de Douglas'ı terk ettiler. Kansas'ı Georgia ya da Güney Carolina kadar cesurca bir köle devleti ilan eden Buchanan, Douglas'ın amansız düşmanı oldu. Güney Buchanan'ı seçmişti ve o ayrılmaktan umutsuzca korkuyordu; Lecompton'a karşı geri adım atamadı.
Yine de Douglas da yapamazdı. Güney'de bir uzlaşma ona ne kazandırmış olursa olsun, Demokratların zaten kargaşa içinde olduğu Kuzey ve Batı'da kaybedilmiş olacaktı. Douglas kurnaz bir politikacı olarak ün yapmış olsa da, aynı zamanda özünde bir vatanseverdi. Birliği bir arada tutmak için ulusal bir Demokrat Partiye ihtiyaç olduğuna inanıyordu ve ona liderlik etmesi gerektiğine inanıyordu. Douglas hiçbir zaman ılımlı alışkanlıkları olan bir adam olmamıştı ve son yıllarda sağlığından şüpheleniliyordu. Ancak 1860'ta nihayet cumhurbaşkanlığı için aday gösterildiğinde ve partinin geri dönülemez şekilde zarar gördüğünü görünce -Güney Demokratlar hemen kendisine karşı çıkmak için kendi adaylarından biri olan John C. Breckinridge'i seçtiler- kalan enerjisini bir kampanyaya dönüştürdü. Kendisi için olduğu kadar Birlik için de öyleydi. Bu arada Abraham Lincoln, köleliğin yayılmasına karşı çıkmak için 1854'te kurulan yeni Cumhuriyetçi Parti'nin başkan adayı olarak aday gösterilmişti.
Ekim ayında, Lincoln'ün seçilmesinin kaçınılmazlığını kabul eden ve ayrılmanın boş bir tehdit olmadığını bilen Douglas, ulusu bir bütün tutmak için duyarlılığı artırmayı umarak cesaretle Güney'de son bir tura çıkmaya karar verdi. Ancak genel olarak medeni bir şekilde karşılansa da, ikna etme zamanı geçmişti. Sanki görevinin başarısızlığının bir sembolü gibi, o ve karısının seyahat ettiği bir Alabama nehir teknesinin güvertesi çöktü, ikisini de yaraladı ve Douglas'ı bir koltuk değneği yardımıyla devam etmeye zorladı. Mobile'daki yenilgisinin haberini aldı, bunun bölünmüş bir ülkenin ve muhtemelen bir savaşın habercisi olduğunu fark etti ve sekreterine, onu daha önce hiç görmediğim kadar umutsuz bir şekilde otele geri çekildiğini bildirdi. Sonraki Haziran, bedeni ve ruhu tükenmiş olan Douglas, İç Savaşın açılış salvosunda Fort Sumter'ın düşmesinden sadece yedi hafta sonra 48 yaşında öldü.