MICHELE HERMAN TARAFINDAN | En önemli sorunum, gezegensel felaketten nasıl kaçınılacağıdır. Geri kalan her şey bir alt kümedir: trafik ve toplu taşıma, bisiklet yolları, zengin ve fakirlerin yaşam tarzları arasındaki acayip eşitsizlikler.
Seçilmiş yetkililerim, iğneyi hareket ettirmenizi istiyorum. Etrafımda gördüğüm kayıtsızlığa ve kaderciliğe karşı geri adım atmanı istiyorum. Seçmenlerinizin daha iyi meleklerine hitap etmenizi istiyorum. Birçoğunun gizlice sorulmayı beklediğine inanacak kadar umutluyum.
Burada West Village’da gördüklerime bakılırsa, en rahat insanlar henüz alışkanlıklarının ve varsayımlarının sorunun bir parçası olduğunu görmüyorlar. Halihazırda yenilenmiş dairelerin temel tadilatları: sürdürülebilir değil. Klima tüm yaz 7/24 çalışan bir veya iki kişiyi barındıran devasa daireler: sürdürülebilir değil. Her birimde yıkayıcılar ve kurutucular (daha kısa ömürleriyle): sürdürülebilir değil. Her 2,6 yılda bir yeni, biraz daha havalı ve akıllı bir akıllı telefon: sürdürülebilir değil. Her yemek kulübesini süsleyen o gerçekçi basamaklı çiçekler (şüphesiz Çin fabrikalarından sevk edildi) bile: sürdürülebilir değil. Kanunsuz bisiklet şeritlerinde hızlı e-araçlarla ilgili koşuşturan bir alt sınıf sayesinde anında yiyecek teslimatı mümkün oldu: ne sürdürülebilir ne de insancıl.
İşte mahallemden tipik bir hikaye: Bir konut binasının geniş lobisi, Amazon kutuları ile o kadar geçilmez hale geldi ki, apartman dairesi onları kontrol altına almak için birinci katta bir daire satın almak zorunda kaldı.
İşte başka bir binadan bir hikaye: Bir sakin, küçük bir kompost satın almak, bakımını yapmak, temizlemek ve sakinlere nasıl kullanılacağını öğretmek için gönüllü oldu. Tahta bunu denemez bile – çirkin olabilir, kokabilir, haşereleri çekebilir. Ardından şehrin pilot kompostlama projesi devreye girdi ve mühürlü bir çöp kutusu ve düzenli bir toplama teklif etti. Katılım sakinleri için kesinlikle gönüllü oldu. Kurul yine hayır oyu kullandı. Verilen tek sebep: Bizim için bir artısı yok. Şu anda sınıflandırılmamış aynı çöpün doğrudan duvarlardaki oluklardan bodrum katına gittiği gerçeğini boşverin.
Dünyanın karşı karşıya olduğu şey budur: Doğru yönde atılan küçücük, kolay bir adım bile insanların mülk değerlerine, estetiğine ve lüks beklentilerine tehdit oluşturuyor. Bunu anlamak ya da yapmak o kadar da zor değil: Sadece insanların bu felaketten, savaş sonrası refahtan ve ucuz petrolden önce nasıl yaşadıklarına bir bakın. Haftada bir küçük kağıt torba çöpü hedefleyin. Giysiler iplerde kurutulur ve ömrünü uzatmak için onarılırdı. Küçük elektrikli fanlar. Kışın kazaklar. Ev yemekleri. Mütevazı yaşam alanları. Sebze bahçeleri.
Buradan yarım mil uzakta, yıllarca ertelenen bakımla boğuşan New York City Konut İdaresi projelerinde binlerce kişi yoksulluk içinde yaşıyor. Bir blok içinde yüzlerce kişi apartmanlarda yaşıyor, birçoğunun hiç şüphesiz sessiz bir yoksulluk içinde. Bunlar, kaynak paylarından fazlasını kullanan insanlar değil.
Zengin ya da fakir, hepimiz sel bölgesinde yaşıyoruz.
JFK’nin Amerikalıları ülkeleri için ne yapabileceklerini sormaya teşvik eden ünlü konuşmasına geri dönelim. Naif, tuhaf, değil mi? Politikacılarımdan da benzer şekilde cesur bir istekte bulunmalarını, tüm konuşmayı yeniden çerçevelendirmelerini, hepimizden güzel, emsalsiz rahatlık ve rahatlığımıza bakmamızı ve bunu grotesk bulmaya başlamalarını istiyorum.
Herman denemeler, kurgu ve şiir yazıyor ve “Köyü Kurtar” adlı roman ve “Bir Başka Jack: Tekerlemelerin Özel Yaşamları” adlı bir şiir kitabı olmak üzere iki yepyeni kitabı var. Daha fazla bilgi için ziyaret edin www.micheleherman.com.
The Village Sun, okuyuculara yaklaşan kongre ara seçimlerinde hangi konu veya konuların kendileri için en önemli olduğunu soran bir deneme projesinde WNYC Public Radio ile ortaklık yapan yarım düzine New York City topluluk gazetesi arasında yer alıyor. Daha fazla bilgi ve gönderim yönergeleri için, buraya tıklayın.