Normal karanlık güvenlik ayakkabısı üzerinde beyaz harflerle POLICE yazan neon renkli bir yelek. Eller yetkili olarak ileriye doğru işaret ediyor veya DURDUR! - Henüz hiçbir yere gitmiyorsun! durum. Yağmur ya da parıltı, kar ya da rüzgar, kalınlığında, SUV'un nereye gideceği okul parkını yönetiyor ve hayal ediyorum - tabii ki spekülasyon yapıyor olsam da - işin bu kısmı nankör. Ebeveynler kötü araba kullanıyor, telefon, çocuk, köpek, hayat ve / veya seç-kombinasyonunu al.
Genelde okulun otoparkına dönebileceğiniz ilk yerde, genellikle hemen dışarıda, çocuklarını yeni bırakmış olanlar için çıkış yapar. Bu nedenle, görevinin bir parçası, insanların çıkıştan çıkıp sola veya sağa dönmesini sağlarken, aynı zamanda okula giden arabaların şeritlerini de sağlamaktır. ) bir sonraki dönüşe, gerçek girişe devam etmek için el sallayın.
Onu pek çok sabah görmüştüm, hunked. Yeleğinin kırışması, kaşının dar kısmı. Trafiği durdurma ya da bırakma şeklindeki saçma sapan iddialar, hafta içi 7: 15–8 AM, tercih ettiği zaman olmadığını gösteriyor.
Her neyse, okula geç. Yani öyleyiz. Çoğu zaman. Ailemden biri değil sabah insanları. Evimdeki hiç kimse güneşi selamlamak için erken uyanmıyor. Biz huysuzuz. Kahveye ya da duşa ihtiyacımız var. Veya bir çörek.
Geç. Biraz hızlı sürüyordum. Tıraşlı saçları kapatın. Yoğun mavi gözler. Muhtemelen gün içinde futbol oynadı. Arabamın dışında bağırıyor. Tam olarak duymuyorum ama hissediyorum. Pencere düğmesine bastım ve açılır. Altı metreden daha yakın havada süzülüyor Covid protokolü uygun olabilir, ama sessiz kalıyorum.
"Ne yapıyorsun lan? Seni daha önce görmüştüm. " Etli bir parmağını sallıyor. Çok hızlı gidiyorsun. YAVAŞLATMAK!"
Kızım arka koltukta kıvranıyor, onun bir parçası olsun ya da olmasın her türlü yüzleşmeden rahatsız.
Evet efendim, kesinlikle. Afedersiniz. Teşekkür ederim." Yüzüm yanıyor. Pencereyi yukarı itin, saatte beş mil hızla sürün, onu bırakın.
Demek istediğim, geçmişimiz var.
Yaklaşık bir ay önce, çocukları bıraktıktan sonra tek başıma kaldım. Sabah araba paylaşımı hemen hemen bitti. Gri gün ve çok fazla araba kalmadı. Sağa bakıyorum ve sahil temiz, bu yüzden sola dönmeye başlıyorum. Görünüşe göre hiçbir yerde, güvenlik görevlisi arabamın önünde.
Dönüyor, gözleri parlıyor. Yüzünü okumak zor. Çenesi sımsıkı kapalı, ağzı ince bir çizgi. Düğmeye basıyorum ve pencereden aşağı iniyorum. Hiçbir şey söylemiyor. Bu yüzden ikimiz için her şeyi söylüyorum.
Ben tam bir pisliğim! Çok üzgünüm, ne olduğunu bilmiyorum. Sanki orada değilmişsin gibi - baktım ve sonra aniden oradaydın ve elbette bu bir mazeret değil, benim sorunum ne bilmiyorum, özür dilerim. " Çok uzun bir hızlı ateş cümlesi.
Bana bağırmasını çok istiyorum. Bana yazın. Beni arabadan çıkarın ve kelepçeleyin. Halk kırbaçlamam için programı ayarla. Ama bana el sallarken göğsü ağır bir nefesle yükseliyor.
Okuldan çıkıyorum, utanç dolu eve dönüyorum. Nefesim sığ hamleler. İtiraf etmem gerek, birini aramak istiyorum. Ama kim? Kesinlikle kimseye söylemek istemiyorum. Gözlüklerimi takmadığımı dehşetle anlıyorum. Ne kadar zavallıyım, ne kadar hak kazandım. Neden kuralların bana göre olmadığını düşündüm?
Sakin ol , mantıklı kılmaya çalışıyorum (felaketin tersi buysa): aslında hiçbir şey olmadı, ona vurmadım. Orada kimse yoktu, kimseye söylemek istemiyorsam, zorunda değilim.
İçsel monologun bu versiyonunu biliyor musunuz? Yanlış yaptığınızı bildiğiniz zaman kafanızdaki bu oyun, sanki hala kendinizsiniz, aynı zamanda yargıç ve jüri ve davanız OJ gibi televizyonda mı? Ve çok suçlu görünüyorsun. Ne düşünüyorlar? Bütün bu gözler mi bakıyor? Siz eşit parçalar yapıyorsunuz ve açıklamak istemiyorsunuz. Açıkçası, savunmam nedir? Gerçekler nasıl yığılır? Eldiven uyuyor mu? Ben kimim?
Muhtemelen plaka numaram ondadır. Muhtemelen okuldaki yetkileri zaten söylemiştir. Çocuklarımın ders seçimi ve sınıf sıralaması etkilenebilir mi? - tabi ki yok, ama eğer vardı , ben bunu hak - ama muhtemelen okul personeli ile ilişkisi bu tür yoktur. Sadece diyorum ki, en arkadaş canlısı erkekler gibi görünmüyor, ama doğru - bıraktıktan sonra yola çıkan orta yaşlı bir anne onu neredeyse mahvettiğinde, o tamamen sorumsuz bir pislik olduğu için neden onu eziyor ki? ?
Bütün sabah saplantılı bir şekilde düşündüm, özür dileme hareketi olarak ona kurabiye yapmaya başladım. Ona bu kurabiyeleri nasıl vereceğimi hayal etmeye çalışıyorum ve bu çok saçma görünüyor ve çikolatamız yok. Daha sonra kırtasiye ürünlerime bakıyorum. Kalemle oturuyorum. Ne yazabileceğimi düşünüyorum. Uzun zamandır düşünüyorum. Onun adını bilmiyorum.
Bu yüzden, o gün ve sonraki her gün çocuklarımı arabadan almaya gidiyorum. Sabah alın. Yavaş gidiyorum. Gözlüklerimi tak, eller 10 ve 2'de, müziği kısık. Garip bir ters dönmede, dönüş sinyalimi aşırı kullanıyorum. Işık sarıya dönmeyi bile düşünüyorsa, ben duruyorum. Yapabileceğimin en iyisi bu.
Çocuklarımın ikisi de önümüzdeki birkaç gün içinde bu tuhaf davranışı fark edecekler. "Neden müziği sürekli kısıyorsun?" oğlum sormaya devam ediyor. Sonunda tıslayana kadar, “ Sadece kimseyi öldürmemeye çalışıyorum! "
Çok kolay kurtulduğumu düşündüğünü biliyorum. Ve yanılmıyorsun. Ama suç mahallini her gün yeniden ziyaret etmem gerektiğini düşünün. Sadece şansın düşünülemez biçimde daha kötü olmasını engelleyen hatamın varlığını kabul edin.
Her gün içeri girerken, saatte 10 mil yavaşlıyorum. Ben adanmış bir kaplumbağayım. Pişmanlıktan özür dilerim. Yapabileceğim başka bir şey yok.
Sonra bugün, her ne sebeple olursa olsun, belki bir sebep yok, olur.
Onu düzleştirmeye yaklaştığımdan beri her gün yaptığım gibi güvenlik görevlisine başımı salladım, "teşekkür ederim" veya "özür dilerim" diyecekmiş gibi parmaklarımı direksiyondan hafifçe kaldırıp başımı salladım. Bunu, onu her gördüğümde, hiçbir yanıt beklemeyerek, yine de yapmak için harekete geçtim. Asla kabul edilmedi.
Ama bugün. Başka yere bakmadan önce başını hafifçe salladı. Gülümsemenin ipucu yok, dalga yok - kısaca ben halüsinasyon mu görüyorum merak ediyorum.
"Şunu gördün mü?" Yanımdaki koltukta oğluma kızararak soruyorum.
"Ne?"
"O güvenlik görevlisini biliyorsun - benden nefret ediyor, değil mi?"
"Evet. Sen berbat bir şoförsün. " 17 yaşındakiler çok dürüst.
Doğru, ama benden nefret etmesi için özel bir nedeni var. Jack bana kaşını kaldırarak baktı. Az önce ne yaptığını gördün mü?
"Sana kafa mı salladın?" Jack soruyor.
"Evet." Haftalardır ilk kez nefes alıyorum. "EVET!"
Belki sadece bir saniyeliğine, insanlığımla bağlantı kurdu, mesela, eminim, muhtemelen arabasıyla neredeyse hiç kimseyi ezmediğini biliyorum, benim türden bir aptal değil, ama bazen yanlış bir şey yaptı, değil mi? Üzgün olduğu bir şey. Suçlu olduğu için kusurlu olduğunu bilir.
Belki dün gece fazladan uyudu ya da Netflix'te iyi bir program izledi ya da beklenmedik şekilde güzel bir akşam yemeği yedi ya da bu sabah hafif, hatta umutlu hissederek uyandı.
Ve nankör yeleği içinde, benim utanç verici bir gülümsemeye teşebbüsüm, zavallı dalgam, merhamet göstermesine izin verdi, her ne kadar hafifçe benim yönümü salladı. Ben de böyle düşüneceğim: bir an için beni affetti.
Her iki durumda da ben farklıyım.
Bunlar, ilginç bulduğum fikirler ve kavramlarla ilgili notlarım - kitabın kapsamlı bir özeti değil. Lütfen bağlı kuruluş bağlantılarının dahil olmadığını unutmayın, Yalnızca kişisel olarak kullandığım ürün ve hizmetleri önerdiğimi ve arkasında durduğumu bilin.
Uyuşturucu ve alkol pek çok insanın hayatını bir şekilde etkiler. Bazı insanlar yaşamları boyunca gündelik içme veya kullanma deneyimi yaşayabilir ve hatta bunun deneyimlerini geliştirdiğini söyleyebilir.
Sathya Krishnan Suresh, Shunmupapriya P Bu yazıda, stili ve içeriği iki ayrı görüntüden gelen yeni görüntüler oluşturmak için kullanılabilecek bir yöntem olan “Nöral Stil Transferi” adlı ilginç bir konuyu tartışacağız. Bu makale Leon A Gatys ve arkadaşlarının A Neural Algorithm of Artistic Style (Sanatsal Stilin Sinirsel Algoritması) temel alınarak hazırlanmıştır; burada yazar, Evrişimsel Sinir Ağı (CNN) katmanlarını kullanarak yeni bir görüntünün oluşturulması hakkında ayrıntılı bir açıklama sunar.
Bazen, Morgan Stanley'de çalışırken, bir çarşamba günü en iyi arkadaşınla yatmak isteyen Dalton adında bir adamla sarhoş olursun. Continental'den çıkıp St.
Jesenko ve benim 20 yıllık evlilik yolculuğumuza nasıl başladığımıza dair başlangıç hikayemizi pek kimse bilmiyor. Bazılarının, ilk dairemizi birlikte doldurmak için yeterince para kazanmamanın çok erken zamanlarıyla ilgili olabileceğinden eminim.
Kedi Felix'in 9. doğum gününde, yetişkin hayatımın en büyük kayıplarından birini hatırlıyorum - 2013'teki Sophie'm. Bu makaleyi yazdım ve 2013'te bu platformda kısaca paylaştım.