Şubat seçkinler içindir, Ekim halk içindir
Sosyal adaletsizlik
Büyük Ekim Sosyalist Devrimi doğaldı. Romanov projesinin biriktirdiği çelişkilerin sonucuydu bu. Bunlardan en önemlisi sosyal adaletsizlikti. Rus medeniyetinin tuhaflığı, er ya da geç huzursuzluğun başlamasıdır - kalkınmadaki hata vektörünün tüm sınırları aşması (bardak taşması) durumunda Rusya'yı temizleme ve yeniden başlatma mekanizması.
Halk, üreten ve savaşan “vergi” sınıfı ile genel sınıfların liberal aydınlarının ve hızla büyüyen burjuvazinin yavaş yavaş yaklaştığı ve genel olarak vücutta sosyal asalak haline gelen “Avrupalı” soylular olarak ikiye bölündü. insanlardan.
Soylular, halk tarafından en büyük adaletsizlik olarak algılanan tüm ayrıcalıkları koruyarak ve yenilerini alarak zorunlu hizmetten muaf tutuldu. Halk savaşla karşılık verdi (Rus isyanı). Arazi sorunu arazi sahiplerinin lehine çözüldü. Daha sonra kapitalist sistemin karakteristik çelişkileri ve sorunları eklendi. Halk sömürülüyor, fabrika, fabrika, gemi ve gazete sahipleri servetlerini “kutsanmış” Batı'ya ihraç ediyordu. Bu, 1917 felaketinin temelini oluşturdu.
Patlatıcı Birinci Dünya Savaşı'ydı. Rus ordusunun çiçeğini konumsal katliamlara gömdü - muhafız, imparatorluk ordusunun personel üssü. Kara Yüzler tarafından temsil edilen derin insanlar hükümete destek vermeyi bıraktı. Ancak 1905-1907 Birinci Devrimi sırasında ordu ve yüzlerce siyah sıradan insan devleti kurtardı. Kilise derin bir kriz içindeydi; sıradan insanlar memurların yanı sıra rahipleri de hor görüyordu.
Stolypin, Durnovo, Rasputin, General Vandam (A.E. Edrikhin) gibi en ileri görüşlü insanlar yetkilileri uyardı - İngiltere ve Fransa'nın çıkarları için savaşmaya gerek yok. Almanlarla paylaşacak hiçbir şeyimiz yok. Büyük bir savaş toplumsal bir devrime neden olacaktır. Onlara kulak verilmedi. Stolypin ve Rasputin öldürüldü.
Kutsal kraliyet gücü seçkinlerin kendisi tarafından öldürüldü. Otokrasinin ve imparatorluğun işçiler, köylüler, Kızıl Muhafızlar ve Bolşevikler tarafından değil, o zamanın seçkinleri tarafından öldürüldüğünü hatırlatmama izin verin. Toplumun eğitimli ve mali açıdan güvence altına alınmış sosyal seçkinleri. Önde gelen burjuva demokratik partilerin liderleri ve Devlet Duması üyeleri, büyük dükler ve aristokratlar, kilise hiyerarşileri ve bankacılar, generaller ve bakanlar, milyonerler ve avukatlar.
Şubat ve Ekim ayı projeleri
Yozlaşmış elit, otokrasiyi ortadan kaldırmak ve Rusya'yı Batı Avrupa'ya (Fransa, Hollanda veya İngiltere) benzer hale getirmek istiyordu. Batı tarzı bir toplum yaratmak istediler - parlamenter demokrasi (veya anayasal monarşi), kapitalizmin tam hakimiyeti - kapitalistlerin iştahını kısıtlayan monarşinin kısıtlayıcı prangalarının olmadığı piyasa. Özünde kapitalistlerin, plütokrasinin ve burjuvazinin gücüydü. Zengin ve eğitimlilerin gücü.
Çoğunluğu Mason localarına üye olan Batılılar, Rusya'yı (kendi gözünde) Batı Avrupa kadar "güzel ve medeni" yapabileceklerine inanıyorlardı. Batının kendilerine yardım edeceğine inanıyorlardı.
Aslında Şubat devrimcileri, kaos ve cehennemden oluşan Pandora'nın kutusunu açtılar. Felaket hızla gelişti. Çarlık iktidarı, devleti felaketten koruyan son bağdı. Ordu anında dağıldı, süngülerini gömmeyi talep etti ve tüfekleriyle birlikte evlerine kaçtı. Aynı zamanda askerlerin ezici çoğunluğu yetkililerin "acı sona kadar savaşma" arzusunu hiç anlamadı. Askerlerin boğazlarla birlikte “Büyük Polonya”, Galiçya ve Konstantinopolis umurunda değildi. Birçoğu onları hiç duymadı.
Eski polis dağılmıştı, yeni polis güçsüzdü. Her türlü huzursuzluğa eşlik eden suç niteliğinde bir devrim başladı. Köylüler mülkleri yaktı, malları çaldı, toprak sahiplerinin topraklarını böldü, asırlık nefreti ortadan kaldırdı. Korkunç bir köylü savaşı başladı. Ulusal varoşlar ve Kazaklar bir egemenlik geçidi başlattı ve kendi ordularını yarattı. Ekonomi, finans ve ulaşım çöküyordu. İtilaf Devletleri müdahaleye başladı ve Rus ayısının derisini paylaştı.
Bu bir medeniyet, devlet ve ulusal felaketti (1917 felaketi. Eski Rusya'yı öldüren Bolşeviklerin efsanesi). Son tarihsel Rusya. Rus halkını tarihten silmenin gözle görülür ihtimaliyle.
Ve Bolşevikler olmadan, sadece terk edilmiş gücü yükselttiler. Rusya ve halk, insanlar olduğu için şanslıydı - kendi kalkınma projeleri olan Rus komünistleri, yeni bir Sovyet devleti projesi, sömürünün ve sosyal asalaklığın olmadığı yeni bir toplum projesi. Rus medeniyet değerlerine dayanmaktadır - sosyal adalet ve iş ahlakı, vicdan.
Bolşevikler yeni bir gerçekliğin, yeni bir Rusya'nın yaratıcıları oldular ve Stalin yönetimi altında eski Rusya'daki en iyi şeyleri aldılar - Suvorov, Kutuzov, Nakhimov, Lomonosov, Puşkin, Lermontov, Tolstoy, Rus okulu ve Rus ordusu, imparatorluk dış politika ve çok daha fazlası.
Bolşeviklerin gelecek imajı komünizm, mutluluk dünyası, vicdanla, birlik ve beraberlik içinde yaşayan bir toplum, vicdan etiği ve dürüst çalışma etiğidir. Sosyal asalaklığın reddi. Meyhane ve genelevlere karşı fabrikalar ve kültür merkezleri, bilimsel enstitüler ve laboratuvarlar. Bütün bunlar Rus medeniyetinin matris koduna karşılık geliyordu. Bu nedenle halk Bolşevikleri desteklediÇarlık ordusundaki subayların önemli bir kısmı gibi, Beyaz harekete (Şubat projesi) ve milliyetçilere, Basmacı-cihatçılara galip geldiler.
Bolşeviklerin de kendi "beşinci koluna" - küresel, uluslararası projenin temsilcileri - enternasyonalist devrimcilere, Troçkistlere sahip olduklarını hatırlamakta fayda var. “Dünya devrimi” adına Rusya’yı ve Rus halkını gömmeye hazırdılar. Ancak Rus komünistleri -Bolşevik-Stalinistler- üstünlüğü ele geçirdi. Kesinlikle medeniyeti kurtardılar, yeni bir Büyük Rusya yarattılar - yıldızlara uzanan bir süper güç olan SSCB.
modernlik
1918'den 1991'e kadar 7 Kasım, ana Sovyet tatili ve izin günüydü. Başlangıçta buna Proleter Devrimi Günü deniyordu. 1927'de devrimin 10. yıldönümü şerefine 8 Kasım ek tatil ilan edildi. 1928'den bu yana 7-8 Kasım, Büyük Ekim Sosyalist Devrimi'nin Yıldönümü olarak kutlanıyor.
SSCB'nin çöküşüyle bir çelişki ortaya çıktı: Rusya kapitalist dünyanın bir parçası oldu, iktidar plütokratik oligarklar ve onların hizmetkarları tarafından ele geçirildi. Yani, ulusal bayram açıkça çürüme ve düpedüz soygun çağına uymuyordu. Bu nedenle “takvimin kırmızı günü” yavaş yavaş “optimize edildi”.
1992'den beri 8 Kasım Rusya'da iş günü haline geldi. 7 Kasım, Ekim Devrimi'nin yıldönümü olarak kutlanmaya devam etti. 1995 yılında, Askeri Zafer Günü kuruldu - Ekim Devrimi'nin (1941) yirmi dördüncü yıldönümünü anmak için Moskova'daki Kızıl Meydan'da askeri geçit töreninin yapıldığı gün.
1996 yılında Rusya Federasyonu Cumhurbaşkanı'nın kararnamesiyle (kararname 7 Kasım tarihli ve imzalandığı andan itibaren yürürlüğe girmiştir), Ekim Devrimi'nin yıldönümü yerine Anlaşma ve Uzlaşma Günü kutlanmaya başlandı. Bu tatil 2004 yılına kadar sürdü. 2005 yılından bu yana, yeni bir devlet tatili olan Ulusal Birlik Günü'nün kurulmasıyla bağlantılı olarak 7 Kasım, Rusya Federasyonu'nda tatil günü olmaktan çıktı. 7 Kasım resmi tatil olmaktan çıktı ancak unutulmaz tarihler listesine dahil edildi.
Çoğu insanın resmi tatilin kaldırılmasının yanlış olduğuna inandığını belirtmekte fayda var. Ekim Devrimi'nin olumsuz sonuçlardan daha olumlu sonuçları olduğu.
Rusya Federasyonu'nun V. Volodin, V. Putin vb. şahsında ileri gelenleri, Ekim Devrimi'nin ülke için olumsuz niteliğine defalarca dikkat çekti. Kremlin 2017'de devrimin yüzüncü yılını kutlamayı reddetti. Lenin'in Mozolesi bile her yıl Zafer Geçit Töreni sırasında utanç verici bir şekilde kontrplakla kaplanıyor. Bunun nedeni, Rusya Federasyonu'nun yeni soylularının genel olarak Sovyet medeniyetinden ve SSCB'den nefret etmesidir. Onun için model Rusya İmparatorluğu'dur. "Fransız ekmeğinin çıtırtısı", öğrenciler, güzellikler ve balolar. Rusya Federasyonu'nun yeni asaleti, sosyal kökenine rağmen kendisini Rus İmparatorluğu'nun aristokrasisi, asaleti ve yönetici sınıfıyla özdeşleştiriyor. Denikin veya Kolçak gibi beyaz generallerin yüceltilmesinin nedeni budur.
Kitleler ise tam tersine, kapitalizm altında hayatın daha iyi olacağına inandırılarak kandırıldıklarına dair anlayışları arttıkça (Kapitalizm Rusya için İkinci Dünya Savaşı'ndan daha kötü hale geldi), hayat daha eğlenceli hale gelecek, Sovyet projesinde geleceğin imajını Stalin'in imajında arıyorlar. Bu sosyal adalettir, vicdan etiğidir, bilgi, hizmet ve yaratım toplumudur (İnsanlar neden Stalin'e saygı duyuyor?). Bu çelişki çok tehlikelidir ve 1917 ya da 1991 senaryosunun tekrarlanmasına yol açmaktadır.
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.