Bir Sanat Bilimi Çalışmasına Doğru Giderken…
Sanat tarihinin araçları olarak görüntüler ve reprodüksiyonlar
Muhtemelen hiçbir şey resimlere, sanat nesnelerine ve mimarilere ilişkin algımızı ve değerlendirmemizi, görüntüler (veya reprodüksiyonların diğer şekilleri) tarafından zaten şekillendirilmiş olan görüntü ve reprodüksiyondan daha fazla etkileyemez ve gördüğümüz (veya deneyimlediğimiz) şeyle ilgili belleğimiz o zaman da bu yardımlara dayanmaktadır. Görüntü sadece sanat-bilimsel çalışma için vazgeçilmez olmakla kalmaz, aynı zamanda araştırmayı şekillendirir, genellikle tez oluşturma, argümantasyon ve kanon oluşturma türüne ve son olarak bir konferansın veya yayının kabulüne veya başarısına karar verirler. En azından nicel olarak aşağıdakiler geçerlidir: Reprodüksiyonun katıksız bolluğu yalnızca çevrelemek ve müdahale etmekle kalmaz, aynı zamanda zar zor erişilebilen veya elle tutulabilen bir orijinalin üzerine bindirir. Sanat eserinin teknik olarak yeniden üretilebilirliği çağında (Benjamin 1936) sanat eserinin “aurasını” kaybetmenin ilk kederi, bu arada – ‘eski’ avangard kalıcı özgünlük postülatının postmodern yapıbozumuyla tetiklendi – büyük ilgi gördü. Sanat-tarihsel düşünme, çalışma, tartışma ve öğretme araçları olarak, (tarihsel) görüntü ve yeniden üretim medyası ve bunların çeşitli olası kullanımları, yaklaşık yirmi yıldır giderek daha fazla araştırılmaktadır (örneğin Lloyd 1975; Dilly 1975 ve 1979). Sanat tarihinin bilimsel tarihine ve görüntü bilimi sorularına yönelik güncel ilgiler birbirini tamamlar. Özellikle son yıllarda hızla art arda ortaya çıkan mükemmel yayınlara rağmen, bilim tarihi, kurumlar, görüntüler, teknoloji ve algının çeşitli yönlerine dair kapsamlı bir inceleme ve genel bakış, özellikle yakın geçmiş için henüz mevcut değildir. Sanat ve görsel bilimlerin daha geniş anlamda (örneğin okul derslerinde) öğretim ve illüstrasyon materyalleri için sosyal sorumluluğu ancak yavaş yavaş bir sorun haline geliyor. Bu nedenle aşağıdaki makale insanlara, yayınlara, olaylara ve olası sonuçlara ve ayrıca araştırmanın ileri durumuna birkaç ön referanstan fazlasını veremez.
Alplerin güneyinde ve kuzeyinde, 1400-1850 arası reprodüksiyonlar Eski ve modern eserlere dayanan çizimler ve alçı kalıplar gibi reprodüksiyonlar en azından 14. yüzyıldan itibaren, sanat uzmanları ve tarihçiler ile sanatçı atölyelerinde her zaman rol oynamıştır. Baskıların 15. yüzyılın ikinci çeyreğinde tanıtılmasıyla birlikte (modern) “kült imgeler” daha sonra yeniden üretildi. 1500’den itibaren, ünlü eserlerin (Rogier van der Weyden, Michelangelo çizimleri, vb) ve sahte eserlerin (tüm eski eserlerin üzerinde) çok kesin ‘kopyaları’ bilinmektedir. Bununla birlikte, başlangıçta, 15. yüzyılın son çeyreğinden itibaren antik anıtların ve nesnelerin ilk reprodüksiyonlarına ‘bilimsel’ bir ilgi gösterilmeye başlandı (Gallottini 1994). Quattrocento’nun ortasından bile, metin belgelerinden çok maddi geleneğe tarihsel önem atfeden hümanistlerin ve antikacıların açıklamalarının olduğu doğrudur. Bununla birlikte, gravürlerin yeniden üretilebilirliği konusunda büyük çekinceler var gibi görünüyor, böylece İtalya’da 1520 / 40’lara kadar antikacı dükkânlarındaki basılı kitaplar büyük ölçüde görüntü olmadan ortaya çıktı. (çok hassas çizimler ve Kitap resimlerinin aksine; bakır gravürler tercih edildi. 16. yüzyılın ortalarından itibaren). Öte yandan, Alplerin kuzeyi, başlangıçtan itibaren illüstrasyona büyük önem verildi (örneğin, 1493’ten beri Nürnberg’de uygulanmakta olan, tamamlanmamış kapsamlı bir arketip Victorantis Romae projesinde) ve daha sonra 1520’den itibaren bir girişimde bulunuldu. Basılı yazıtların bile tam görüntülerini belgelemek için yapılmıştır (Wood 2008). Aynı zamanda, Raphael’in (biraz sonra Michelangelo’nun da) hayalleri ve eserleri, gevşek bakır levha gravürlerinde yayılmaya başladı. Bununla birlikte, modern bir resmin yeniden üretimi, ilk kez 1534’te bir sanat edebiyatı kitabında en geniş anlamda bulunabilir: C.G. d’Alibrando, Polidoro da Caravaggio’nun Haç Taşıyan İsa’sı üzerine resmin bir gravürüyle bir şiir yayınlar (“kült imaj” yönü burada hâlâ belirleyici bir rol oynamasına rağmen). Giambologna’nın 1584’te yayınlanan Floransa’daki Sabine Kadınına Tecavüz adlı şiir koleksiyonu, daha sonra bu heykel grubunun birkaç farklı görünümünü içeriyor.
Teknik görüntüler ve eski medya, 1850’den bugüne 19. yüzyılın ikinci yarısı aynı zamanda fotoğrafın sanat tarihi için de bir zaferi oldu. 1842 gibi erken bir tarihte F. Kugler, Handbuch der Kunstgeschichte’de (1860), sanatçılara sanat tarihçileri olarak daha fazla atıfta bulunduğundan şüpheleniyordu: Entelektüel sanatsal ilgi alanları; bununla birlikte, çeşitli şekillerde farklılık gösteren sanat işi üzerindeki aynı etkilerden kaçınılamaz. ”Önemli bir şekilde, Kugler’in el kitabı hala görüntü olmadan yayınlandı, 1845-1856’da gravürlü dört ciltlik bir atlas eklendi. Öte yandan, E. Panofsky için, yaklaşık yüz yıl sonra her şey çok açıktı: “En çok fotoğrafı olan kazanır” (R. Krautheimer tarafından rapor edilmiştir, bkz. Caraffa (ed.) 2009, 7). Bu, ikonografi / ikonoloji için olduğu kadar üslup araştırması için de geçerliydi- zaten G. Morelli ve ardından W. v. Bode ve B. Berenson, kapsamlı fotoğraf koleksiyonlarına güvendiler (örn. Ratzeburg 2002; Peters 2002). Yeni ortam fotoğrafçılığının ‘nesnellik’ / kesinlik, ‘mekanik’ ve ‘sanatsal olasılıklar’ ile diğer yeniden üretim olanaklarına kıyasla tartışmaları, sanat tarihi uygulamasının özel durumuna da yansıdı. Bununla birlikte, tüm şüphelere rağmen, H. Grimm daha 1862 gibi erken bir tarihte “tüm sanat tarihi materyalleri için bir fotoğraf kitaplığının gerekliliğini” şiddetle savundu. 1860’lardan beri Alman üniversitelerinde kurulan sanat tarihi kürsüleri ve ardından yurtdışındaki Floransa ve Roma’daki iki sanat tarihi enstitüsü giderek kendi fotoğraf koleksiyonlarını yarattı. Corpora’nın fotoğrafik belgeleri, kapsamlı envanteri ve derlemesi, konunun en büyük zorluklarından biri haline gelecekti- özellikle iki dünya savaşının felaketleri, fotoğrafik güvenlik ihtiyacını acımasızca gösterdi. Bu bağlantının olağanüstü bir örneği, muhtemelen, 1913/14’te Marburg Üniversitesi’nde ilk sanat tarihi profesörü olarak atanan ve önümüzdeki birkaç on yıl içinde sanat üzerine en kapsamlı fotoğraf koleksiyonuna sahip olduğu R. Hamann olabilir. Almanya ve ötesinde, resim – arşiv fotoğrafı Marburg, inşa edildi (Matyssek 2009).