Önümde oturan kişinin sessiz, telaşsız konuşmasını dinlerken, midesinin dibini geçen korkunç mor izlerden uzağa bakmak için elimden geleni yaptım. Başaramadı. Bir askeri cerrahın neşteri Alexey Kovylin'nin hayatını kurtardı. İçinden geçen mermi bu hayatı almak istedi. Yanan Grozny August 96’te birkaç kez şanslıydı. Ciddi şekilde yaralandığında bile. Acımasız "ruhlara" karşı savaşmak için yeterince mühimmat, ateşin altındaki çocukların çıkardığı şanslı, zaten kanıyordu, yaşadığı için şanslıydı.
Şimdi asıl şans askerlik görevine geri dönmesiydi. Kovylin birliklerden görev yaptı ve üç maddeye uygun olmadığını açıkladı. Böyle bir yara sonra hizmet etmez - kâğıt soygunların kararı oldu. Kovylin’in birliklere geri dönmesi için, komutanın şef olarak kişisel iznine ihtiyacınız var. Sadece o kağıt kurallarını "kırabilir".
Alex pes etmez. Savaşacağını, gerçekten hizmet etmek istediğini elde edeceğini söylüyor. Bu iyimserliğin arkasında hafif bir güvensizlik hissettim. Böyle bir şeyden geçen bir adamı kırmak zor olsa da. Evet, ve Kovylin nasıl teslim olacağını bilmiyor - spetsnaz'da öğretilen değil. Fakat bu, sonsuz bürokratik koridor bataklığı kurbanının, herhangi bir umudu, sabrı emebilmeleridir.
Tam bir yıl önce Çeçenya'da kitle iletişim araçlarının “Grozni'deki Ağustos olayları” tarafsız adını aldığı bir şey oldu. Bence ülke için ne olduklarını, askerler için ne olduklarını, onlara katılan herkes için ne olduklarını açıklamaya değmez. Ağustos’un süpürücü bir darbeyle “su havzası” savaşı ikiye böldü. Tıpkı Kovylin’in kaderi gibi, birçoğu. Ve onun için “önce” ve “sonra” edatlarının şimdi tamamen kesin bir anlamı var.
Sakin ve ölçülen hikayesini “önceden” neyin olduğu hakkında dinledim. Ve şu soru: “Anavatanımız için bu ne, eğer görev uğruna, görev uğruna, sağlıklarına ve sık sık bütün benliklerine vazgeçmiş çocuklarını bırakırsa?” - ne zaman döndüğümde işkenceye maruz kaldım sonra. "
Eski paraşütçü, ustabaşı Alexei Kovylin, Kalinin nükleer santralini koruyan ünitede görev yaptı. Bir takım özel kuvvetlerde. Güzel Rus ismiyle Udomlya adındaki sessiz küçük enerji mühendisleri kasabasından önce, uzak Çeçenya’daki çatışmaların sadece televizyon kanalları aracılığıyla gerçekleşti. Kısmen, o da hissetmedi - bu, kimsenin savaşa gönderilmediği hizmetin özgüllüğüdür. Huzurlu atomun korunması da en ciddi konudur. Her insan sayar. Ama yine de bu bölüm Çeçen sayfasını açmak zorunda kaldı. hikayeler.
Moskova'da kurulan iç kuvvetlerin 101'in tugayı hakkında bilgi edinen dört kişi, saflarına katılma istekleri hakkında bir rapor hazırladı. Bunlardan biri Kovylin idi. Rapor tatmin oldu. Evde, Alexey'un hamile bir karısı vardı ...
Çeçenya’da Kovylin, bir özel kuvvet müfettişi komutanı olan bir komutan oldu - subayların feci bir eksikliği vardı. Savaş her zaman vaktinden yarım adım ileride ... Bir süre kombrig'in korunmasında kıdemliydi. Her yerde onunla sallandım, ama bunun onun için olmadığını hissettim. Bunun için Kovylin Çeçen topraklarına gelmedi. Birkaç kez tugay komutanından başka bir pozisyona bırakmasını istedi. Daha militan, tahmini sağlık olasılıklarının yararı. Savaş işini gerçekten yapsaydı, onlardan tugay için, küçük kardeşler için ondan daha fazla yarar olacağını biliyordu. Kombrig gitmesine izin vermedi. Ben takdir.
Mayıs ayında Alexey tatile gitmeyi başardı, karısına - kızı doğdu. Geri döndüğünde, hala bir keşif saldırısı şirketine transfer yapmayı başardı. Ancak, istediğimiz kadar hızlı olmadı. Ağustos olaylarına böyle bir ara eyalette rastladı ... Ağustos başında, tatil için hazırlanıyordu.
5 Ağustos, akşam saatlerinde Alexey ameliyattan döndü, geçti silâh, telsiz. Tatil belgeleri tamamen tamamlandı. Ağustos 6-7 için planlanan kalkış ...
Sabah erkenden 6-th Kovylina, tugay komutanını aradı ve görevi Çeçen Cumhuriyeti İçişleri Bakanlığı'na götürdü.
Bakanlıktaki durum sınıra gergindi. Hiç kimse gerçekten hiçbir şeyi açıklayamaz. Yakında çekim kentte başladı. Bu arada Bakan, Kuzey havaalanına gitti. Alexey, bakan yardımcısının emrinde kaldı.
Işık şafak Sokaklar terk edildi. Binaya zaten oldukça yakın vuruldu. Bir süre sonra, bir gözlemci Kovylin'e kaçtı, çok sayıda silahlı erkeğin hareketini evin önünde gördüğünü bildirdi. Alexey, daha önce mühimmat, silah ve yiyecek hazırlayabilecekleri İçişleri Bakanlığı binasına bitişik evlerde bir yer edinmeyi başarıncaya kadar militanlara ateş açmaya karar verdi.
Günün ortasına kadar çocuklar, onlarla birlikte alınan tüm cephaneleri vurdular. Ve bakanlıktaki mühimmat deposu olmasaydı çok sıkı olacaklardı.
Daha fazla mühimmat tasarruf etmeye çalıştı, sadece belirli hedeflere harcadı. Ve başarılı bir şekilde harcandı - binanın Çeçenlerin yoğun bir halkasında olmasına ve bazen saldırganlarla savunucuları arasındaki mesafenin sadece birkaç on metre olmasına rağmen, militanlar bir düzine savunucuyla "kaleyi" alamadılar. Ancak savunucular, yalnızca kendiniz için umut edebileceğinizi fark ettiler. İlk, ikinci veya sonraki günlerde yardım alınmadı. Sıcak Ağustos ayında Grozni'deki 96'ta hepimiz sıkıydık, ama hiç kimse pes etmedi ...
Alexey Kovylin diyor ki:
- Altıncı, ilk ciddi saldırıdan sonra geçici bir sükunet oldu. Bakan yardımcısının aradığı söylendi. Soyadını hatırlamıyorum ama hepimiz ona Batya derdik. Daha fazla savunma konusundaki düşüncelerimi ayrıntılı olarak ona rapor ettim. Bir cep telefonu vardı ve evi aramama izin ver. Annemi işte aradım. Ve zaten her şeyi biliyor. TV'de haberler Grozni'de zor bir durum açıkladı. Annem ağlıyor, onu sakinleştirmeye çalışıyorum, şimdiden tatildeyim, yakında geleceğim, her şey yoluna girecek diyorum. Hareket halindeyken konuşmayı bitirdiğimi hatırlıyorum çünkü bombardıman başladı. Bakan yardımcısı ve ben avluya çıktık. Meydanın karşı tarafında, postane binasında "ruhlar" kök saldı ve bize dövüldü. Annemin atışları duymaması için çok endişeliydim, alıcıyı elimle kapattım, sohbeti bir an önce bitirmeye çalıştım ...
Savaşçılar, Kovylin’in astlarının tuttuğu binayı alma umudunu hala kaybetmedi. Saldırı, saldırının ardından geldi. Erkeklerin arkalarının kapsanması iyi - FSB'nin binalarında, Koordinasyon Merkezi ve Bakanlıktan uzak olmayan Hükümet Dairesi de bizlerdi.
Evin önünde boşluklar ile beton çit gerilmiş olması da kaydedildi. Orada olmasaydı, birinci kattaki devasa pencereler askerler için iyi bir sığınak olurdu. Ateşin ilk günlerinde sürekli bir gürleyen insan kasırgada yorgunluğunu unuttu. O uzanmak değil, oturmak için zaman yoktu.
İçişleri Bakanlığı binasındaki savunucular şanslıydı. Onunla iletişim yapıldı. Bir düğüm bakanlıkta (bir zamanlar Alexei ilk günlerde tugay ile iletişim kurmayı başardı) diğeri ise Koordinasyon Merkezinde, ancak oraya gitmenin daha zor olduğu ortaya çıktı: her iki taraftan da militanların ateş ettiği bir cadde boyunca koşmak gerekiyordu. Kovylin koştu, temas kurdu, durumu "güçlü noktasında" bildirdi. İletişim oturumlarından birinde, 13'teki dövüşün ilk gününde, kontrol noktasının tabur komutanını öldürdüğünü ve birkaç gün boyunca tugaydan kendilerine ulaşamayan, yaralıları ve ölülerin bedenlerini alan başka bir 27 erkeğini öldürdüğünü öğrendim. Tugayın tamamen engellendiğini, küçük kardeşlerimizin Meydan Meydanı'nda da savaştıklarını öğrendim. Tatili tamamen unuttum, bir şey farkettim: hiçbir durumda ayrılamazsınız. Her ne kadar bakan yardımcısı Kovylina'ya geri çekilme hakkında sorular sorsa da. Ağustos ayındaki 9, en zor günlerden biri olan ve güçlerin tükendiği anlaşılan Aleksey kesildi: “Geri çekilmeyeceğiz.”
“Uzmanların” sık sık indiği bodrum katında, birçok sivil vardı. Korkmuşlar, patlama ve silah sesi nedeniyle hayrete düşüren duvarlara toplanmışlardı. Erkeklerin kendilerini terk etmekten, ayrılmaktan, herkesin özel kuvvetlerin dayanacağına inanmadıklarından çok korkuyorlardı. Ve dövüşçüler bodruma bir yerde haşlanmış et getirdi. Neredeyse hepsi çocuklara, yaşlılara, kendilerine biraz bırakarak verdi.
Savunmanın dördüncü gününde 9 çok zordu. Kovylina çok tartışıldı. Onun kendi madeni. Savaş savaştır. Koordinasyon Merkezi'nden bir şekilde savunucuların koordinatlarını iletmeyi başardılar ve tugay topçuları yardım etmeye çalıştı. Birkaç kez mayın militanların işgal ettiği postanede başarıyla patladı. Ardından boşluklar İçişleri Bakanlığı binasına yaklaşmaya başladı. Madenlerden biri doğrudan evin duvarına çarptı. Kovylin ve çocuklarından bazıları bakanın resepsiyonundaydı. Sokaktan pencerenin yanında patlama oldu. 80 sola santimetre - ve bir cehennem domuz insanlarla odasında sağ patlayacak. Ve böylece ... Pencereden bir demir ızgara uçtu, resepsiyon odası tuğla parçalarıyla kaplandı. Alexey yere atıldı. Kırmızımsı kahverengi tuğla tozu bulutunda, adamlar kalabalıktı. Komutanı sokağa sürüklediler, su dökmeye başladılar. Geldiğimde Hükümet Sarayının yandığını gördüm.
"Ruhlar" iki "Bumblebees" den ateşe verdi. Ve öyle oldu ki, garip, neredeyse inanılmaz bir şansla (ya da belki de kazara değildi), mühimmatın depolandığı odaya girdiler. Üst katlarda başlayan yangın çok hızlı bir şekilde - yarım saat sonra - tüm binayı taradı. Onu terk etmeyi başaranlar Kovylin ve Koordinasyon Merkezine koştu. Tüm hükümet binalarının savunması ciddi bir ihlaldi.
Geceleri İçişleri Bakanlığı binasında iki kişi ayrıldı tanka Rusya Savunma Bakanlığı'nın 205. tugayından. Yirmi kişiden ikisi bir atılım yapıyor. Ama bu iyi bir yardımcıydı. Ne yazık ki, arabalardan biri yakındaki bir beton çıkıntıya "göbek" oturdu ve böylece militanlar onu alamadı, Kovylin onu bir bombaatardan vurdu.
Alexey Kovylin diyor ki:
- "Ruhlar" sürekli bize bağırdı: "Teslim olma". Askerlere hayat vaat ettiler, ama elbette, memurlara ve topluluklara değil. Biz pes etmedik. Bazen ne için savaştığımızı sorarak bağırdılar. (Uzun duraklama). Sakat kalan çocuklar için, ölüler için ...
Öğleye yakın olan 12, avcılarım yaklaşık yarım kova su üretti. Saçlarımı bile yıkadım, beline kadar yıkadım. Nasıl yeniden doğdu? Yine bir kavga oldu, sonra günün sonuna doğru sakinleşmeye başladı. Arkadaşlarımla iletişim kurmak için KC'ye koştum, çünkü iki gündür bağlantıda değildim. Son adımda, geçitten çok az önce kaldığı zaman yolda yaralandım. Büyük olasılıkla keskin nişancı işe yaradı. Mermi büyük kalibreli. Geçti, bacağımı yumrukladım ve makineyi tutan kalkış kolundan. İlk önce donuk bir darbe hissettim, sonra bir saniye sonra keskin bir ağrı, görünüşe göre, sinir derhal sokuldu. Yattım ve yemin ettim. Bunu bitireceğime emindim. Mekan tamamen açık. Sürünemiyordum, alt vücudum uyuşuktu. Ama iki savaşçı beni çıkardı. Nasıl başardıklarını bilmiyorum, o zaman doksan beş kilodaydım ve bu adamlar kesinlikle kahramanca değil. Üç promedol enjeksiyonu yaptılar - işe yaramadı, bana yarım bardak votka döktüler ve görünüşe göre kan kaybından koptum. Kan durdurulamadı. Koşum yardımcı olmadı. Tamponları iki taraftaki deliklere sıkıştırmak zorunda kaldım. Beni birçok yaralıların olduğu KC'nin bodrumuna götürdüler.
Aynı gün, beş saat sonra kendi başımıza Hankala'ya geçtik. İlk günden beri zaten yaralılar vardı. Bir tenteyle kaplı 131 ZIL'e yüklendik ve iki zırhlı personel taşıyıcı ve "Rus" müfrezesinden gelen özel kuvvetler askerleri tarafından eşlik edildi. Yolda şoförü öldürdü. Yalan söylüyordum ve sonu bekliyordum. Mermiler kenarlara çarptı, yol çok kırıldı ve her çarptığında acı az önce delindi.
Sonra hastane yatakları - Vladikavkaz, Rostov, Moskova.
Annem yaralandığımı öğrendim, 16 Ağustos. 10 Şubat ayını aldım.
... Şimdi Alexey başka bir ameliyat geçirmeli. Final. Ondan önce, zaten onları on yapmıştı. Annesiyle birlikte iken, karısı, zaten bir buçuk yaşında olan kızı Yulenka. Tahliye anından itibaren, birkaç kez yerli 101 tugayıma gittim. İlk kez tatile gönderilir ve bu süre zarfında daha fazla hizmetine ilişkin sorunun olumlu bir şekilde çözüleceğini umardı. Üniteye ikinci kez geldiğimde, onu bırakamadıklarını duydum. IHC'ye karşı tartışmak yok. Ama para yatırdım. En azından bir şey, çünkü yaralanma sigortası henüz elime geçmedi. Belgelerinin daire içine alındığı kağıt atlıkarınca hiç duramaz.
Kovylin, bir şekilde Çeçen Cumhuriyeti'ndeki düşmanlıklara katılımcı olarak ne gibi yararlar verildiğini, nasıl bir maluliyet maaşı alacağınızı sormak için yerel askeri kayıt ve kayıt ofisine gitti. Ancak cevap olarak anlaşılabilir bir şey duymadım. Acı durumuna aşina değil mi?
Gereksiz ödemeler Alexey'u en çok endişelendiriyor. Onun için asıl şey tekrar hizmet etmek. Ve sonra, insan saygısızlık duvarlarına tökezledi. Yine bir kağıt parçası bir insandan daha önemlidir. Beton, soyut değil. İşte, hayatta, büyük bir mesleki beceri bagajı ile ayakta duruyor ve şöyle diyor: "Beni al." Ve buna cevap olarak: "Hakımız yok." Hala bir yaradan iyileşiyor olması bahane değil. Azimiyle, Anavatana yararlı olma arzusu, sertleşmesiyle birlikte hızla operasyonel hale gelecektir.
Bir zamanlar bizi ziyaret eden 101’in eski komutanı Çeçenya’nın alevi geçtiği isimlerden askeri gazeteciler, muhafız “şefini” hatırladı. Alexey Kovylin hakkında. Ondan ilk önce bu adamı duyduk. Kombrig kısaca dedi (ve sözü sevgili): "Bu gerçek bir adam!"
101 tugasına gittiği eski bölümünde herkes de onu hatırlar. Komutandan normal tekniğe. Hizmet etme arzusunu biliyorlar. Alexei'yi evde gördüğüme sevindim. Hatta birkaç tane boş yer tutuyorlar. Sorunun Moskova'da çözülmesini umuyorlar. Böyle insanların dağılabileceğine inanmıyorlar.
EDİTÖRDEN. Alexei Kovylin'in kaderi, "kırmızı bereliler" "Vityaz" ın Kardeşliği'ni kayıtsız bırakmadı. Derneğin liderliği özel kuvvetler meselelerini kontrol altına aldı. Sonsuza dek iç birlikteki personel listesinden çıkarılmamasını istedim. "Kardeş" yine de Alexei'nin kaderine dönecek.