Kapılar kapanmaya başladığı an, ışıksız kalma korkusu yer bitirir insanı. Arada bir gelip, kapılardaki kilitleri kontrol edersin. “Acaba?” dersin, “bugün kapılar açılır mı?”
Bir bağımlının kimyasal arayışındaki krizler gibi, zamanla kavrulan belirsizliğin huzursuzluğa dönüşür.
Ve bir gün kapılar açılıverir. Işığın etkisiyle gözünü kırpıştırırsın. Yüzündeki şaşkın tebessüm, git-geller yaşar dalgalar gibi. Şiirsel arzularla nağmeler mırıldanmak istersin ama sesin çıkmaz. Kapıların kapandığı anı hatırlamak istemezsin. Oysa onun, hayatında kalıcı bir yara izi olduğunu iyi bilirsin.
"Bir kapının kapanması, başka bir kapının açılacağına işarettir" derler. Oysa ölüm de bir kapı sayılır. Sonuçta nerden olursa olsun, bir yerden çıkarsın. Fakat kimse zamanda aynı kalamaz. Bir şeyler kararırken, bir şeyler aydınlığa çıkar. Ve sen bu filmde, ya seyirci olursun, ya da oyuncu…
Unutma!Bedeninden farklı olarak, ruhun ve aklın hep özgürdür. Bu hiç değişmez…
Emre Türker
Picture: deviantart