Sabahları havaya dikilmiş saçlarımla yüzümü yıkamadan çayı demlemeyi, jaluziyi kaldırıp yeşeren nar ağacını kontrol etmeyi, sonra Ece' nin seslenmesiyle yukarı fırlayıp kardeşini uyandırmadan elele aşağıya inip onunla sabah ritüellerini gerçekleştirmeyi... Sonra haşlanan yumurtamı yemeyi unutup salondan gizlice süzülerek giyinip işe gitmeyi seviyorum.
Çok yoruluyorum evet. Ancak evin hızlı ritminden sıyrılıp arabayı park etme süresi ile beraber 9 dk. da işe varmayı çok seviyorum.
Sonra 15-18 yaş aralığını da seviyorum. Tamam 9 ve 10 ' lara biraz belki ama 11 ve 12 lere ders anlatmak da çok keyifli geliyor bana, onların bakış açılarını seviyorum, sonra sıfır km. olmalarını da...
Hayalsiz-amaçsız olamalrına kızıyorum, şimdi diyorum, sizin yaşınızda olsaydım...Çok mu erken kuruyorum bu cümleyi bilmiyorum.
Bu Eylül' den beri oturan rutinimi seviyorum. Çalışan bir anne olmaya kesinlikle evet, yoksa bir müddet sonra çocuğa sarmaya başlıyorsun, bu kaçınılmaz, ancak çalışma saatlerinin mantık çerçevelerinde olması gerekiyor, benimki ise tadından yenmiyor, en çok da bu yüzden işimi seviyorum!