Daima edebiyat, kültür, sanat atmosferinin olduğu baba evinde babası tarafından özgür seçimlerle büyütüldüğü ve bugünkü konumunu babasının sayesinde edindiği, hatta ilk romanı olan Cevdet Bey ve Oğulları'nı bitirdiği dört yılın ardından bir gün babasının ona ilk ve tek kez 'bir gün Nobel ödülü alacaksın' sözüyle bitirdiği konuşmasının yer aldığı paragrafları okuduktan sonra ister istemez düşünüyorum: "Bir çocuğun gelişimi ve eğitimi ilk olarak aile tarafından veriliyor, peki ya günümüz toplum aile yapısının çocuk eğitimi üzerinde katkısı ne? Ya da çocuğun ilerleyen yıllarda edineceği konum üzerinde aile faktörünün etkisi ne?"
Kafama takılan soruların bu kitapla arasındaki bağlantıyı sorabilirsiniz. "Ne alaka?" Cevap olarak kitabın ismini verebilirim.
14 yaşından 22 yaşına kadar resim sanatıyla ilgilenen Orhan Pamuk, 22 yaşının ardından resim yapmayı bıraktığı gibi yazmaya koyuluyor. Resim ve edebiyatın, hayalgücüne dayalı olduğunu, her ikisinde de hayal ve gerçeğin birleştiğini söylüyor.
19 yaşındayken okuduğu Kırmızı ve Siyah'ın, Dostoyevski, Tolstoy gibi dahi yazarların bahsini ederek bir edebiyat yazınının kaygılarını, yansıttıklarını, oluşma şartlarını dile getiriyor.
Bir eseri meydana getiren zihnin açmazlarını, sıkıntılarını, ifade edemediklerini masa başına geçipte bir defterin sayfalarına yazılana kadar olgunlaşmış hallerini, yazarın yazım biçimini, nasıl yazdığını, o yazarın dünyayla olan irtibatının eserlerine ne derece yaptığı etkilerini ve yazardan yazara değişen 'dört duvar arası' ya da 'her şeyi yerli yerinde' dünya mekanını anlatıyor.
Zaten halihazırda bekleyen bu metinlerin dile getirildiği konferanslardan kalan konuşmalar, Babamın Bavulu adı altında toplanarak 'onun romancı kimliğinin oluşumunu' ifade ediyor.
Kitabın içeriğinde de yer alan 'siyaset' mevzusunda ise yaptığı konuşmalarda "romancı kimliğimle konuşuyorum, siyaset üzerine çok konuştuğum için özür dilerim" diyerek romanlarında da konu edindiği batılılaşmayı, Avrupa'yı, Türkiye'yi, siyasi ilişkileri dile getirerek bir romancının 'yazdığı eserlerde toplum ve dünya gerçeklerini aktarması gerekliliğine' değiniyor.
Zaten her cümlesini sindirerek okuduğum kitabın özellikle bir kısmı beni çok etkiledi. "Babam" diyor, "bavulunu göze batmayan köşeye koydu ve çıktı. Uzun süre o bavulu açamadım." diyor. "Çünkü o bavulda duran yazılar bir yazara aitse 30 yıllık yazarlığımdan utanırım." diyor.
Çünkü 2002'de babasını kaybeden Nobel ödüllü Orhan Pamuk, bir zamanlar babasının kendi hayali mesleğini icra ediyordu.
Ödül töreninde yaptığı konuşmalardan geriye kalan bu metinler, Orhan Pamuk'u anlamak için okunulması gereken bir kitap olduğunu düşünüyorum.
Zaten yazdığı kitapları beğenerek okuyordum. Onun yazın hayatından tüyolar aldıktan sonra apayrı bir ilgiyle okuyacağım, henüz okumadığım kitaplarını.