İyiliğin ve güzelliğin kazanacağına dair umutlandıran sıcacık bir masal...
Bu masalı okurken bir fincan ılık süt, bir battaniye, bir de Ezginin Günlüğü'nden Leyla huzur dolu birkaç saat için yeterli olabilir.
Nazım Hikmet, kitapta Ayşe kızı şöyle tanımlamış:
Kız dünya güzeliydi. Sırma saçları topuklarında. Yüzü ay parçası. Ela gözlerinin kara kirpikleri uzun mu uzun, kıvır mı kıvır. (s.12)
Bu tarif tanıdık geldi mi? Hakikaten güzelliği kalıplara sığdırmak mümkün mü? Ayşe kız kısa kıvırcık saçlı, yüzünde kızıl çilleri olan şişman bir kız çocuğu olsaydı dünya güzeli olamaz mıydı?
Bir insanı güzel yapan çarpık dişleri olsa da içten gülüşleri değil midir? Güzellik mevzu bahis olunca kel olmak insanın sözlerindeki, tavırlarındaki zerafet ve nezaketten daha mı önemlidir?
Ah biz insanlar, bir gün kalıpyargıları terk edip tüm varlığa sevgi ve güzellikle bakabilecek miyiz?
Günün son sorusu Hüsnü Arkan'dan gelsin:
Kar yağıyor bu gece, öyle beyaz ki şehir
Anlamak bir ömür sürer, hayat niye kirlenir