Kongre’nin Juneteenth’i ulusal bayram yapmasından bir yıl sonra, ben ve Siyah ve Kahverengi halkımdan pek çoğu hala gerçek adalet için can atıyoruz.
Bir yıl önce, Kongre oy verildi Uzun zamandır Siyah Amerikalılar tarafından Teksas’taki son Siyah insan grubunun özgürlüklerini öğrendiğinde gerçek kurtuluş günü olarak kutlanan Juneteenth’i federal bir tatil olarak kutlamak için. İlk bakışta, bu bir ilerleme işareti gibi görünüyor. Ancak o yıldan bu yana ve şirketler ve kuruluşların sosyal medya hesaplarını ırksal adaletle ilgili açıklamalarla doldurmalarından bu yana geçen iki yılda bir değişiklik oldu mu?
Amerika’da yaşayan bir Siyah kadın olarak, Black Lives Matter hareketinin yeniden yükselişinin sadece bir moda akımı gibi sönüp gittiğine dair artan bir his hissediyorum. Kalıcı bir değişiklik yapma aciliyeti duygusu azaldı ve işler her zamanki gibi devam ediyor. Siyah Amerikalıları kurtarmaya kimse gelmiyor.
Yorulduk demekten yorulduk. Bu yorgunluğu miras aldık ve biliyoruz ki bu yorgunluğu da geride bırakacağız. Hiç bitmeyen bir yorgunluk, umutsuzluğa düşme, umudumuzu geri kazanma döngüsü, sonra hiçbir şey değişmez. Bu yorgunlukla gerçekten ne yapabiliriz? Acımızla ne yapabiliriz?
Kalıcı bir değişiklik yapma aciliyeti duygusu azaldı ve işler her zamanki gibi devam ediyor. Siyah Amerikalıları kurtarmaya kimse gelmiyor.
Fannie Lou Hamer’in sözlerini hatırlıyorum. söz konusu, “Hasta ve yorgun olmaktan bıktım ve yoruldum. … Nefret sadece bizi yok etmeyecek. Nefret eden bu insanları da yok edecek.”
Ayrıca şunları söyledi: “Kendi gücümüzü inşa etmeliyiz. Siyahların çoğunluğuna sahip olduğumuz her siyasi makamı kazanmalıyız…”
Yorgunluğa rağmen, hala bağlıyım ve ortaokuldayken ortaya çıkan inancımı koruyorum: kurtuluşumuzun bunu kendi başımıza yapabilme yeteneğimize bağlı olduğu.
Çocukken, diğer insanların acılarını görmezden gelen insanların genellikle ırkçılıkla ilgili olduğunu anlamıyordum. Irkçılığın ne olduğunu ya da Siyah beden üzerindeki bu ızdırap ve baskıyı nasıl dile getireceğimi bilmiyordum. O zamandan beri bilinçsiz önyargıyı, şeyleri ve insanları nasıl gördüğümüz üzerinde gizli bir etkiyi anlamaya başladım. Özellikle Siyahlar söz konusu olduğunda, etkisi korkunç.
Bilinçsiz önyargıyı ilk kez hesaba kattığım zamanı hatırlıyorum. Ohio’da ortaokulda büyürken, Katrina Kasırgası’nın sahnelerini televizyonda izledim. Sel, New Orleans’ın en yetersiz kaynağa sahip, ağırlıklı olarak Siyah topluluğunu, en kötüsü Aşağı Dokuzuncu Koğuş’u etkiledi. Küçük yaşta, kimsenin halkıma yardım sağlamaya gelmediğini gördüm. New Orleans’ta hükümet acil tahliye emirlerini erteledi. Siyahlar korkunç koşullarda toplanıp kurtarılmayı bekliyorlardı. Kanye West, başkanın siyahileri umursamadığını söylediğinde ekrana “Tabii ki umursamıyor” diye bağırdık. Ana akım ağlardaki gazetecilerin Siyah Amerikan vatandaşlarından “mülteciler” olarak bahsettiğini duydum. Dizlerimin üzerine çöktüm ve Tanrı’ya yalvardım, “Lütfen halkıma yardım et, onlara yardım etmek için ne yapabilirim, Tanrım.” Kendimi çaresiz, şaşkın ve mağlup hissettim.
Amerika, halkımı insanlıktan çıkararak bizi Kara ölüme karşı uyuşturuyor ve Siyahların aşağılığı kavramını normalleştiriyor. Bu ülke, siyahlara karşı örtülü bir şiddet kültürü geliştiriyor, bu yüzden yardım çığlıklarımız duymazdan geliyor. “Nefes alamıyorum” diyoruz ve kimse bize inanmıyor. Siyah insanlara daha az inanılıyor acı çekiyoruz dediğimizde. Daha da kötüsü, çığlıklarımızla alay ediliyor. Bilinçsizce, insanlar acılarımızı kabul etmeye ve görmezden gelmeye şartlandırılmıştır. Ayrıca, topluluk kaynaklarına ve fırsatlarına yapılan yatırım eksikliğine de maruz kalıyoruz. Sonra suç arttığında, “Siyah suç üstüne siyah” diye slogan atıyorlar.
Amerika, halkımı insanlıktan çıkararak bizi Kara ölüme karşı uyuşturuyor ve Siyahların aşağılığı kavramını normalleştiriyor.
Sorunları kendi elimize almadıkça kurtuluşumuz olmayacak ve olmayacak. Amerika’daki birçok genç kadın gibi ben de uzun süre kendimi politik olarak görmedim. Bunun yerine, ortaya çıkan bir sorun gördüm ve buna neyin sebep olduğunu merak ettim. Bir şeyleri nasıl değiştirebileceğimi düşünmeye başladım. Siyasi uyanışımı ateşleyen şey buydu – bir siyasi partiyle keyfi bir bağlantı ya da bir tartışma kulübünün parçası olmak değil.
Baş program sorumlusu olarak TUTUŞTURMAK, genç kadınlar için siyasi bir ağ, ilk elden genç Siyah kadınların topluluklarını daha önce hiç olmadığı gibi yönlendirmek için adım attığını biliyorum. Her zamankinden daha fazla Siyah kadın siyasi ofis için çalışan ve kazanmak, çünkü uzun vadeli yatırımların toplumlarımız üzerindeki etkilerini çok yakından anlıyoruz ve bunu çözmek için deneyime sahip olduğumuzu biliyoruz.
Neredeyse yirmi yıl önce benim gibi, bu anın acısını hisseden ve daha iyi bir dünyanın nasıl inşa edileceğiyle boğuşan sayısız genç Siyah kadınla tanıştım. Topluluk içinde ve IGNITE ile yaptığım çalışmalar sayesinde, gençleri acil sorunları anlamaları ve çözmeleri, meseleleri kendi ellerine almaları için gerekli araçlarla eğitmeyi ve donatmayı hedefliyorum. Son zamanlarda, Amerika’da polis şiddeti ve polis komisyonlarına nasıl atanabilecekleri konusunda gençler için bir dizi sanal yuvarlak masa toplantısı düzenlemeye başladım. Bu program ve buna benzer diğerleri, genç Siyah kadınların bilgilenmesine, topluluk sistemlerimizin tarihini öğrenmesine ve topluluklarımızı şiddet ve vahşetten korumak için hesap verebilirlik biçimlerini belirlemesine yardımcı olacak.
Uzun vadeli yatırımların toplumlarımız üzerindeki etkilerini çok yakından anlıyoruz ve bunu çözecek deneyime sahip olduğumuzu biliyoruz.
Onları henüz siyasi liderler olarak görmeyebiliriz, ancak Z kuşağı – ve özellikle genç Siyah kadınlar – bizi geleceğe yönlendirecek ve Amerika’yı Anayasa’nın yazılı doktrinlerinden sorumlu tutacaklar olacak.
“Amerika’ya söylediğimiz tek şey, ‘Kağıt üzerinde söylediklerinize sadık olun’Amerika onu Memphis’te öldürmeden önceki gece Rahip Dr. Martin Luther King, Jr. dedi.
Kağıt üzerinde söylediklerimize sadık olabilir miyiz? İçimde bunu hayatımın geri kalanında soracağıma dair bir his var ve Juneteenth 2020’de doğan kızım Reign, onun geri kalanını isteyecek. Kongre’nin Juneteenth’i ulusal bayram yapmasından bir yıl sonra, ben ve Siyah ve Kahverengi halkımdan pek çoğu hala gerçek adalet için can atıyoruz. Ve siyasi gücümüzü kullanmadıkça ve yarının liderlerine yatırım yapmadıkça bunu asla başaramayız.
İmzala ve paylaş Hanım.’nin “Kürtaj Yaptık” dilekçesini yeniden başlattıİster kendiniz kürtaj yaptırmış olun, ister sadece yapmak zorunda olanlarla dayanışma içinde olun – Yüksek Mahkeme, Kongre ve Beyaz Saray’ın şunu bilmesini sağlayın: Güvenli, yasal, erişilebilir kürtaj hakkından vazgeçmeyeceğiz.
Bir sonraki:
Kaynak : https://msmagazine.com/2022/06/17/young-black-women-activism-juneteenth/