Keman ailesinin üyelerinden, yaylı çalgı. Çalan kişinin bacakları arasında durur, pik olarak nitelenen metal bir çubukla çalgı dikey bir şekilde yere dayanır ve yayla çalınır. Çello, solo çalgı özelliğinin yanı sıra, oda müziği toplulukları ve orkestranın vazgeçilmez çalgısıdır.
Bir eserin temasını dile getirmekte hiçbir çalgı insan sesine çello kadar yakın değildir. İçtenlikli anlatımıyla, insan sesinin üç türünü ses alanında toplamıştır. Tenorla gençliği ve aydınlığı, baritonla olgunluğu, basla ciddiyeti ve egemenliği simgeler.
Yapısı genel olarak kemana benzeyen çellonun dört teli vardır. Teller beşli aralıklarla, do-sol-re-la seslerine akort edilir. Dört telinin her biri, kendine özgü kişilikte ses renkleri üretir: Birinci tel olan la teli, tutkulu ve dokunaklı melodileri dile getirmekte çok başarılıdır. Re teli, daha yumuşak, içe dönük, hatta buruk izlenimi yaratan tınılar üretir. Sol ve do tellerinin ise birbirine yakın olan zengin ve dolgun renkleri vardır.
Çellonun büyük gövdesinden sıcak ve dolgun tınılar elde edilir. Orkestrada çello grubunun öncelikli işlevi kontrbasla birlikte bas partisini seslendirmektir; ancak çelloyu yalnızca bir bas çalgısı olarak düşünmek olanaksızdır.