K.’nın içeri girmesiyle köylülerin de doğrulup kendisine yaklaşmak istemeleri bir olmuştu, boyuna K.’nın peşinden koşmayı alışkanlık edinmişlerdi. “Habire ne istiyorsunuz benden?” dedi K. Bu söze gücenmeyen köylüler, yavaş yavaş yerlerine döndü. İçlerinden biri, giderken bir açıklamada bulunmak isteyerek neye yorumlanacağı bilinmeyen ve öbür birkaçının da katıldığı bir gülümsemeyle pek üzerinde durmaksızın: “Hep yeni bir şey duyup işitiyor da insan!” diye cevapladı ve yeni bir şey sanki bir yemekmiş gibi dilini yalayarak dudaklarının üzerinde gezdirdi.
(…)
K. yanlarına oturayım dese, kuşkusuz masadan kalkıp giderlerdi.