Zaman zaman, Alejandro González Iñárritu'nun Paramparça Aşklar Köpekler'ini (Amores perros, 2000) ilk izleyişimi ve sonrasında eve dönüş yolu boyunca filmi düşünüşümü ansırım. Sürekli bir düşünmedir bu, hâlâ devam eder. "Bütün köpekler sahiplerine benzer." ve bu 'köpeklik' çoğu zaman aşkın imgesidir.
.
Kitapla ilgili olarak önce, kitabın arkasındaki alıntıyı yazarak başlayayım: "Çok eski bir manastırın yıkıntıları üzerinde kurulacak beş yıldızlı bir otelin temel kazıları sırasında manastırın mahzenindeki mezarlar boşaltılırken mezarların birinde bakır rengi canlı bir saç yığını bulunur. Bu gür saçlar çekilip çıkarılmakta ama sonu gelir gibi görünmemektedir; sonunda, hâlâ bir kız çocuğunun kafatasına yapışık olan son saç telleri de dışarı çıkar. Olağanüstü güzellikteki o saçlar tam yirmi iki metre on bir santim uzunluğundadır. Gabriel García Márquez, yıllar önce tanık olduğu bu ilginç olayı, çocukluğunda büyükannesinden dinlediği ve köpek ısırması sonucu kuduzdan ölen küçük bir kızın masalıyla birleştirerek yazdı Aşk ve Öbür Cinler'i."
.
Bu esinlenme, kitabı okuyunca büyük yazara duyduğum saygıyı artırdı zira özellikle hikâyeyi biçimlendirişi ve tarihten yararlanarak kurduğu atmosfer inanılmaz. Yeni Dünya'da bir İspanyol sömürgesinde, Avrupa'daki koşullardan kısmen uzak, soylu ve ruhban sınıfın tutumları, Orta Çağ'dan gelen skolastik düşünce ve inanışların devamı, kutsal kitaplar / yasaklı kitaplar, Şeytan ve cinler, bununla birlikte bilimsel gerçekliklerin yayılma çabası; kölelik; sıcaklık, sefalet, acı, köpekler, kuduz, tutkular ve aşk ve ölüm ve bütün bunların, ustalıkla bir arada, dengede tutulması hâli. Márquez, aşka bir tanım getirmiyor, tıpkı Iñárritu'nun yaptığı gibi, aşkı büyük bir karmaşanın içerisinde bütün çıplaklığıyla #okumaközgürleştirir #kitap #delamoryotrosdemonios #okumahalleri #gabrielgarciamarquez #kitaptavsiyesi #canyayınları #aşkveöbürcinler #kitapkurdu #canyayinlari #kitaplık #okumakiptiladir #kitaplar