Kuzey ve Güney Kore liderlerinin zirvesine ilişkin ortak bir bildiri, "Kuzey ve Güney ilişkilerin tam ve kapsamlı bir şekilde iyileştirilmesi ve geliştirilmesi ve böylece geleceğin refah ve yeniden birleşmeyi bir araya getirmesini sağlayacak" açıklamasını yaptı.
Koreli liderlerin çatışmaya son vermeye, ülkeler arasında bir demiryolu bağlantısı kurmaya, bölünmüş aileleri bir araya getirmeye karar verdiği zaten biliniyor. Ve elbette, ekonomik işbirliğini restore etmek ve genişletmekle ilgiliydi.
Son nokta şüphesiz ki en önemli ve umut verici olanlardan biri: Başarılı entegrasyon süreçleri durumunda Güney Kore teknolojisi ve ucuz işgücünün bir araya gelmesinin uluslararası pazarda güçlü bir ekonomik gelişme sağlayacağına dair bir şüphe yok.
Toplantının hiç hazırlıksız olmadığına inanmak için her neden var ve bundan önce uzun ve ciddi bir hazırlık yapıldı. Dahası, Rusya ve Çin'den gelen diplomatların katılımıyla, en yüksek dereceye sahip iki ülke (her iki Kore devletini saymazsa) yarımadadaki çatışmayı sona erdirmekle ilgileniyorlar. Aslında, Kış Olimpiyatları sırasında birbirlerine başlayan Pyongyang ve Seul’ün hareketi, ciddi nedenlerle, belli nedenlerden dolayı ilan edilmedi.
Toplantının kendisinin sıfırdan yapıldığını hatırlayın. Ve onun gündeminde oldukça bekleniyordu.
Temmuz ayında, şu anki toplantı için de dahil olmak üzere temel olan temel birleşme ilkelerini ortaya koyan, Kuzey ve Güney'in ortak bir bildirisi olan 1972 imzalandı: bağımsız olarak dış güçlere dayanmadan; barışçıl yollarla; "büyük ulusal konsolidasyon" a dayanarak.
Dahası, ülkenin Pyongyang'da birleşmesi, “bir millet, bir devlet - iki sistem, iki hükümet” formülüne göre bir konfederasyon (Kore Konfederasyon Demokratik Cumhuriyeti) oluşturarak görülmektedir.
1991’te DPRK ve ROK, uzlaşma, saldırganlık, işbirliği ve değiş tokuş hakkında bir Anlaşma imzaladılar, 1992’te Kore Yarımadası’nın yeniden çekirdeklenmesi konusunda Ortak Bir Deklarasyon kabul ettiler.
Haziran 13 15-2000 ilk kez Pyongyang'da yapıldı. hikayeler Kore arası zirve Elde edilen sonuçlara göre, o sırada Kazakistan Devlet Başkanı olan Kim Jong Il ve Kim De Jun, uzun vadeli birleşme için temel bir belge olarak kabul edilen Kuzey-Güney Ortak Deklarasyonu'nu (Haziran 15) imzaladılar. Bildiri, özellikle de, tarafların ülkenin "Kore ulusunun güçleri tarafından" birleşmesini isteme niyetini açıkladı.
Ekim ayındaki 2-4, Pyongyang’da yılın 2007’i, Kore’deki ikinci zirve toplantısına ev sahipliği yaptı; sonunda, Kim Jong Il ve RK Başkanı Roh Moo-hyun, 2000 Yılın Beyanı Deklarasyonu’nun fikir ve ilkelerini geliştiren, fikirlerini ve ilkelerini geliştiren Deklarasyonu imzaladı.
Bununla birlikte, Kore diyaloğunun asıl sorunu, istikrarsızlığıydı. Kuzey, iktidarın devamlılığıyla sağlanan tutarlı bir politika izleyebiliyorsa, Güney’in birleşme sorununa yaklaşımı, bir sonraki başkanın konumuna ya da en azından birleşik bir Kore devleti oluşturmakla ilgilenen ABD’ye olan kişisel bağımlılığının derecesine bağlıdır.
Böylece entegrasyon süreçleri yavaşladı ve ardından Güney Kore Devlet Başkanı Lee Myung-bak yıl içinde 2008'ta iktidara geldikten sonra dondu.
Temasların tamamen sona ermesinin bahanesi, 26 March 2010'in Sarı Deniz'de batırdığı Güney Koreli korvet "Cheonan" ın ölümü idi. Batmadan önce, bölgenin planlanan devriyesini yapan gemi ikiye ayrıldı. Gemide 104 insan vardı, 46 denizci öldürüldü.
Pyongyang, bu tür eylemler için açık bir motivasyon olmamasına rağmen, trajedi için suçlandı. DPRK temsilcilerine izin verilmediği olayı araştırmak üzere ABD tarafından yürütülen uluslararası bir komisyonun, korvetin Kuzey Koreli bir denizaltıdan başlatılan bir torpille su bastığını söyledi.
Kore Cumhuriyeti Savunma Bakanı Kim Tae Yong, yetmişli yıllarda bu sularda kurulan deniz mayınlarından birinin patlamasından kaynaklandığını belirtti.
Ve uluslararası komisyonun ilk sonucu, korvetin "Almanya'da yapılan bir torpido tarafından tahrip edildiği" (Kuzey Kore Donanması ile hizmet edilemeyecek) ifadesiydi.
Bazı Güney Koreli uzmanların da, komisyonun ölümüne eşlik eden ve iki gemi, yüksek sürat tekneleri, uçaklar eşliğinde takip edilen ve uyduları takip ederek izlenen, algılanamayan bir torpido saldırısının imkansızlığına işaret eden komisyonun sonuçlarına itiraz etmesi dikkat çekicidir. Buna ek olarak, olay alanında, erken uyarı sistemi "Aegis" ile ABD Donanması gemileri vardı.
Buna ek olarak, uzmanlar torpido kalıntılarının çok aşınmış olduğunu ve suyun bir ay içinde çok paslanmadığını belirtti.
"Cheonan" ile olan olay, "Erkekler" kruvazörü hikayesinin büyük bir hatırlatıcısı olmasına rağmen, Kore ittifakının muhalifleri tarafından bariz bir provokasyon olmasına rağmen, görevini yerine getirdi. Diyalog sona erdi ve aynı halkın iki kısmı arasında yenilenen silahlı çatışma tehdidi vardı.
Bugün bir Kore yerleşiminin daha az rakibi yok. Mesela Japonya, birleşik bir Kore'de sadece tehlikeli bir ekonomik rakip değil. Aynı zamanda nükleer silahlara sahip olan birleşmiş devlet, Tokyo’yu, üzerinde Japonların Seul’le tartışacağı egemenlik olan Liancourt Adaları’nın eline geçirme şansını en aza indirmeyecek.
Bu arada, Kore devletlerinin yeniden birleşmesi durumunda, yarımadanın denükleer hale getirilmesi sorunu, güneyliler için önemli olmaktan çıkabilir. Bugün bile, Seul’de, birliğin destekçileri Pyongyang’ın nükleer füze programını “genel Koreli kaynak” olarak görme eğilimindedir.
Ekonomik, politik ve jeopolitik - ABD’nin Kuzey Kore’nin ve Kazakistan’ın birleşmesinden kaynaklanan kayıpları hakkında söylenecek bir şey yok. Başlangıçta, Kore Konfederasyonu, meydana gelirse, otomatik olarak ABD askeri müttefiki olmaktan çıkar ve yarımadanın (füze savunma sistemleri dahil) Amerikan askeri varlığı gereksiz hale gelir. Aslında, bugün Kim ve Moon müzakerelerinin gerçeği bile, dünya toplumunun gözünde açıkça açıkça ifade ediyor; ABD'nin Kore ihtilafındaki gerginliğin büyümesini tetikleyen ve çatışmanın çözümünü engelleyen ana suçlu olarak ABD'nin gerçek rolünü açıkça belirtiyor.
Trump, Koreli liderlerin buluşmasını resmen onayladı, ancak dişleriyle. “Çalkantılı bir yıl süren roket ve nükleer testlerden sonra, Kuzey ve Güney Kore arasında tarihi bir toplantı yapıldı. İyi bir anlaşma, ancak yalnızca zaman anlatacak! ”- Amerikan başkanını Twitter'da yazdı.
Ancak olayı yok saymanın yanı sıra başka bir şey söyleyemedi. Gelen raporlara göre, Washington’da, “ayrı” müzakerelere giden Seul’ün eylemleri neredeyse ihanet sayılıyor. Buna ek olarak, ABD’nin DPRK’ya baskı yapma kabiliyetini ciddi şekilde kısıtlamaları nedeniyle.
Buna dayanarak, silahlı olaylardan ve terörist saldırılardan Seul’deki gücü değiştirme girişimlerine kadar yeni provokasyonlar beklemek için her neden var.
Dahası, Kore birleşmesi sadece Amerikalılar tarafından engellenemez. Seul’den bu yana birçok ülke ülkenin iki kesiminin entegrasyonu değil, Kuzey Kore’yi Güney’le birleşmesi olarak görüyor. DPRK’nin politik sisteminin zorunlu olarak sökülmesi, “tahakkuk etme” ve “rejim memurlarının” takibi ile.
Olabildiği gibi, Koreli halk bir kez daha birçok engel ve tehlikenin beklediği uzun bir yolculuğa başladılar. Ne de olsa, ekonomik işbirliği ve birliktelik gibi görünüşte en gerçekçi ve en öncelikli adım olsa bile, birçok “tuzaklar” vardır. Ancak bu harekete alternatif yok.