We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Milyonlarca yıl önce dinozorların, kilometrelerce yükseklikteki binalara sahip şehirlerden arabalar sürdüğünü hayal edin. Aptalca bir fikir, değil mi? Bununla birlikte, on milyonlarca yıl boyunca, bir uygarlığın tüm doğrudan kanıtları - onun eserleri ve kalıntıları - toz haline gelir. Öyleyse, insanlar ortaya çıkmadan çok önce yükselen ve düşen Dünya'da daha önceki endüstriyel uygarlıkların olmadığını gerçekten nasıl biliyoruz?
Eserler Dışındaki Kanıtlar
Bu zorlayıcı bir düşünce deneyi ve Rochester Üniversitesi'nde fizik ve astronomi profesörü olan Adam Frank ve NASA Goddard Uzay Araştırmaları Enstitüsü'nün direktörü Gavin Schmidt'in, ABD'de yayınlanan bir makalede ele aldıkları bir deney. Uluslararası Astrobiyoloji Dergisi .
Frank, "Gavin ve ben başka bir endüstriyel uygarlığa dair herhangi bir kanıt görmedik," diye açıklıyor. Ancak derin geçmişe doğru bir şekilde bakıldığında, medeniyetler ve gezegen hakkında yeni bir dizi soru ortaya çıkıyor: Medeniyetler hangi jeolojik ayak izlerini bırakıyor? Ev sahibi gezegenin yüzünden ortadan kaybolan bir endüstriyel uygarlığı jeolojik kayıtlarda tespit etmek mümkün müdür? "Bu sorular, gezegen ölçeğindeki herhangi bir uygarlığın nasıl yükselip düşebileceği de dahil olmak üzere, gelecek ve geçmiş hakkında çok farklı bir şekilde düşünmemizi sağlıyor."
- Kamboçya'daki Lazer Araştırmaları Peyzajın Eşsiz Sanayi Öncesi Çalışmasını Ortaya Çıkardı
- Eski endüstriyel ölçekli şarap presi ve manastır keşfedildi
- Gümüş Dağları: Küçük Bolivya'nın Potosi köyü, bir zamanlar dünyanın en büyük endüstriyel madencilik kompleksiydi
Antroposen dönemi, fosil yakıtların insanların Dünya'da bıraktığı ayak izini belirleyeceği dönemdir. (Resim: CC0)
Frank ve Schmidt, "Silüriyen Hipotezi" olarak adlandırdıkları şeyde, bir uygarlığı enerji kullanımıyla tanımlarlar. İnsanoğlu, birçok araştırmacının, insan faaliyetinin iklimi ve çevreyi güçlü bir şekilde etkilediği dönem olan Antroposen olarak adlandırdığı yeni bir jeolojik çağa giriyor. Antroposen'de fosil yakıtlar, insanların Dünya'da geride bırakacağı jeolojik ayak izinin merkezi haline geldi. Schmidt ve Frank, Antroposen'in izlerine bakarak, geleceğin bilim insanlarının insanların var olduğunu belirlemek için ne tür ipuçlarını bulabileceklerini inceliyorlar. Bunu yaparken, bizimki gibi endüstriyel uygarlıkların milyonlarca yıl önce var olması halinde geride nelerin kalabileceğinin kanıtlarını da ortaya koyuyorlar.
Fosil Yakıt Baskısı
İnsanlar, sanayileşmenin başlangıcını işaret eden 300 yıldan daha uzun bir süre önce fosil yakıtları yakmaya başladı. Araştırmacılar, fosil yakıtların atmosfere salınmasının karbon döngüsünü, karbon izotop kayıtlarında kaydedilen bir şekilde değiştirdiğini belirtiyorlar. İnsanların jeolojik bir ayak izi bırakmasının diğer yolları şunlardır:
- Küresel ısınma, karbondioksit salınımından ve bozulmalardan gübrelerdeki azot döngüsüne kadar
- Tarım, büyük ölçüde artan erozyon ve sedimantasyon oranları yoluyla
- Milyonlarca, hatta belki milyarlarca yıl boyunca jeokimyasal olarak tespit edilebilecek plastikler, sentetik kirleticiler ve hatta steroidler gibi şeyler
- Olursa, olağandışı radyoaktif izotoplar bırakacak olan nükleer savaş
1870 dolaylarında Almanya'da sanayileşmiş kasaba.
Frank, "Endüstriyel bir uygarlık olarak, karbon yaktığımız için izotopik bolluktaki değişiklikleri yönlendiriyoruz" diyor. "Fakat fosil yakıtları yakmak bizi bir uygarlık olarak kapatabilir. Uzun zaman önce ölmüş bir uygarlığın bu veya diğer türden endüstriyel faaliyetleri on milyonlarca yıl boyunca ne gibi izler bırakır?"
- Sanayi Devrimi'nden 3.000 yıl önce Bronz Çağı Çin sahasında yüksek teknoloji ürünü çömlek merkezi keşfedildi
- Conquistadors, İnka Madenciliğini değiştirerek 500 yıl önce Zehirli Hava Kirliliğine neden oldu
- SON DAKİKA: Yeni Teleskop Akıllı Hareketle Görünmez Karasal Varlıkları Gözlemliyor
Astrobiyolojik Perspektif
Frank ve Schmidt tarafından ortaya atılan sorular, iklim değişikliğini astrobiyolojik bir perspektiften ele almaya yönelik daha geniş bir çabanın ve evrendeki yaşam ve medeniyetler hakkında yeni bir düşünme biçiminin parçasıdır. Medeniyetlerin yükselişine ve düşüşüne gezegensel etkileri açısından bakmak, araştırmacıların diğer gezegenlerin gelecekteki keşiflerine nasıl yaklaştıklarını da etkileyebilir.
Schmidt, "Mars'ın erken dönemlerini ve belki de erken Venüs'ün şimdi olduğundan daha yaşanabilir olduğunu biliyoruz ve muhtemelen bir gün oradaki jeolojik çökeltileri de deleceğiz" diyor. "Bu, ne aramamız gerektiğini düşünmemize yardımcı oluyor."
Ancak Schmidt bir ironiye işaret ediyor: Eğer bir uygarlık, ev sahibi gezegene zarar vermeden enerji üretmenin daha sürdürülebilir bir yolunu bulabilirse, geride orada olduğuna dair daha az kanıt bırakacaktır.
Frank, "Harika şeyler yapan ama gezegeni kendisi için tehlikeli olan alanlara, uygarlığa itmeyen güzel, büyük ölçekli bir uygarlığa sahip olmak istiyorsunuz" diyor. "Bizi riske atmayan enerji üretmenin ve kullanmanın bir yolunu bulmamız gerekiyor."
Bununla birlikte, dünya iyi olacak, diyor Frank. Bu daha çok insanların olup olmayacağıyla ilgili bir soru.
Pripyat şehir meydanı. Kuzey Ukrayna'da terk edilmiş hayalet kasaba. ( CC BY-NC-SA 2.0 )
Dünyayı bir tür olarak bizim için tehlikeli olan bir alana itmeyen bir uygarlık versiyonu yaratabilir miyiz?
Frank, "Mesele 'dünyayı kurtarmak' değil" diyor. "Gezegen için ne yaparsak yapalım, sadece bir sonraki evrim döngüsü için nişler yaratıyoruz. Ancak, bu fosil yakıtları kullanma yörüngesine devam edersek ve bunun yol açtığı iklim değişikliğini görmezden gelirsek, biz insanlar bunun bir parçası olmayabiliriz. Dünya'nın devam eden evrimi."
Forum:Saiyanlar = İnsanlar
Bunun kulağa tuhaf gelebileceğini biliyorum ama bence Saiyanlar İnsandır. Bunun nedeni, Saiyanlar ve İnsanlar çoğalabilir ve yapabilirler. bereketli yavru (örneğin Gohan) ve eğer iki varlık bunu yapabiliyorsa, o zaman aynı türdendirler. Bu nedenle, Saiyanların, benzersiz özellikler geliştiren, ancak yine de insan olan izole bir İnsan ırkı olduğuna inanıyorum. Hâlâ insan oldukları için pigmelerle karşılaştırılabilirler, ancak izole oldukları için diğer insanlardan farklı şekilde geliştiler. Buna göre daha doğru olması için Saiyanlar ve İnsanlar için sayfaları zaten değiştirdim. Bana bu konuda ne düşündüğünü söyle. 188.8.131.52 14:49, 15 Temmuz 2009 (UTC)
Çağrı katılımcıları:
annie leschin -- Yatırımcı İlişkileri Başkanı
Dan Springer -- Baş yönetici
Cynthia Gaylor -- Finans Direktörü
Sterling Auty -- JPMorgan Chase & Co. -- Analist
karl keirstead -- UBS -- Analist
Alex Zukin -- Wolfe Araştırma -- Analist
Tyler Radke -- Citi -- Analist
Stan Zlotsky -- Morgan Stanley -- Analist
scott berg -- Needham & Company -- Analist
Rishi Jaluria -- RBC Sermaye Piyasaları -- Analist
Kirk Materne -- Evercore ISI -- Analist
Brad eşikleri -- Bank of America Merrill Lynch -- Analist
Jake Roberge -- William Blair & Company -- Analist
Uzaylı tehdidini sonlandırın
Gelecekteki ziyaretleri caydırmanın belki de etkili yolları dışında, buraya gelen uzaylı pisliklerinden öğrenebileceğimiz değerli bir şey yok. Buraya gelen herhangi bir "şey", "ilkel dünyalılara" daha iyi bir varoluşu nasıl gerçekleştireceklerini öğretmek için değil, kar, güç, kontrol ve/veya bölge için buraya geliyor ve bu yüzden onların varlığına şiddetle karşı çıkmalıyız, çünkü onların Dünya'daki varlıkları doğası gereği küfürlüdür, yalnızca bir Uzaylı gündemine hizmet etmeyi amaçlar.
Bunu anlamak için insanların uzun mesafeler kat ettiği herhangi bir sömürgeci/vurgun girişimine ve bunun yerli halklar üzerindeki etkisine bakabiliriz. Ayrıca, onların sadece bizimle çiftleşmek, bizi yemek, bizi kontrol etmek, bizi kullanmak veya yukarıdakilerin tümünü (Sümer Kralları? "Tanrılara" Kurbanlar?)
Uzaylının söylediği veya yaptığı her şeye güvenemezsiniz, çünkü kendi kontrol ve istismar gündemine uygun olarak yalan söyler, uzaylıyla ilişki kuramazsınız çünkü o ilgisizdir, uzaylı merhametten, ahlaktan ve saygınlıktan yoksundur çünkü o merhamet, erdemli yaşam ve tanrısallık kavramlarını reddetmiştir. Onlar tamamen teknolojiye sahip canavarlardır, bu yüzden teknolojisi nedeniyle uzaylıya hayran olmayın, bu, Uzaylı'nın gerçek aşağılayıcı, canavarca aşağılanmış ve materyalist doğasından bir sapmadır.
Dünya'daki uzaylı varlığı, Kongo halkını sapkın maddi açgözlülüklerine hizmet etmek için yalan söyleyen, istismar eden ve kullanan Belçikalı sömürgecilere benziyor, ancak birçok düzen daha karmaşık ve manipülatif. Kongolular, istismarcıların gözünde "insan" bile sayılmazlardı ve bu nedenle saygıya ya da dikkate değer değildiler. Uzaylı tehdidinin gerçek doğasını anlamak için kendi tarihimize bir analog olarak bakın ve geçmişte nasıl suistimal edildiğimizi, vahşileştirildiğimizi ve kandırıldığımızı görmek için insanlıkla uzaylı karşılaşmalarına dair kendi tarihsel hesaplarımıza bakın. Kongolular ve Belçikalılar ile ilgili olarak verdiğim örneğin sınırları var, çünkü doğa ve yetenekteki temel farklılıklar nedeniyle bir uzaylı ile insanlar arasındaki suistimal potansiyeli çok daha fazla.
Buraya gelen tüm Uzaylılar derhal reddedilmeli, tehlikeli bir uzaylı gündemiyle işbirliği yapan herhangi bir insan beşinci kol olarak muamele görmeli ve uygun ve hızlı bir şekilde ele alınmalıdır (bu, tüm kaçırılanlar, melezleşmeye katılan insanlar ve melezlerin yeniden tanıtılması için geçerlidir). , melezlerin kendileri ve hain uzaylı pisliklerle anlaşmalar yapan hükümetler) bu tür insanlar türümüzün en kötüsü ve bir tür olarak hayatta kalmamız ve gelecekteki özerklik için en büyük tehdit, denetleyici ve küfürlü bir Uzaylı gündemini kolaylaştırdıkları için koyunlar. , dalkavuklar, psikopatlar, narsistler ve en kötü düzenin aldatılmış kafa vakaları.
Zamanımız hızla tükeniyor, çok geç olmadan harekete geçmeliyiz.
Beyninizin Dışında Nasıl Düşünürsünüz?
Bayan Paul, biliş ve öğrenme hakkında kapsamlı raporlar yazan bir bilim yazarıdır.
Yıllar önce, üniversitedeyken, çıktığım bir öğrencimin yurt odasını ziyaret ettim. Masasının üstündeki duvara el yazısıyla yazılmış bir tabela asmıştı. Blok harflerle, "Sadece yap," yazıyordu. Nike'ın sloganı atletik çabalara karşı bir tutum yakalamayı amaçlıyordu, ancak bu lisans öğrencisi bunu zihinsel çabalara uyguluyordu. Onu masasında otururken, saatlerce Almanca fiil çekimleri veya ekon problem setleri üzerinde çalışırken hayal ettim. Bir noktada huzursuz olacak, odağını kaybedecekti - sonra işaretine bakacak, çenesini dikecek ve onları 100 metrelik bir koşu gibi ezmeye kararlı bir şekilde çalışmalarına geri dönecekti.
O zamanlar sınıf arkadaşım, zorlu bilişsel görevlerle karşı karşıya kaldığımızda tam olarak kültürümüzün emrettiği şeyi yapıyordu: Kemerlerinizi bağlayın, daha fazla çaba gösterin, beyni daha çok çalıştırın. Bize söylenene göre, düşünmede bu şekilde iyi oluyoruz. Mesaj bize birden çok yönden geliyor. Psikoloji, yorulmak bilmeyen bir cesareti teşvik eder, çünkü optimal performans için gerekli olan kalite, büyüme zihniyeti bize beyni bir kas olarak hayal etmemizi ve onu kuvvetli bir şekilde kullanmanın onu daha güçlü kılacağına inanmamızı tavsiye eder. Beynin popüler bilim açıklamaları, beynin gücünü ve esnekliğini övüyor ve onu şaşırtıcı, olağanüstü, akıl almaz derecede karmaşık olarak nitelendiriyor. Anladığımıza göre bu etkileyici organ, ondan talep edebileceğimiz her türlü talebi fazlasıyla karşılayabilir.
Üniversiteden mezun olduğumdan bu yana geçen 25 yıl içinde bu tür talepler amansız bir şekilde arttı. Başarılı öğrencilerden ve profesyonellerden beklenen zihinsel çalışmanın miktarı ve karmaşıklığı, kafamızdaki o gri madde yığınını daha da zorlayarak karşılık verdik. Bu eğilim, çoğumuzun yeni görevler üstlenmek veya yeni prosedürlere uyum sağlamak zorunda kaldığı Covid-19 salgını sırasında daha belirgin hale geldi. Bilişsel çalışmalarımıza bir mola vermek için bir işe gidip gelme veya bir kahve istasyonu sohbeti bile olmadan, beynimizi sabahtan akşama kadar sürekli çalışmaya zorluyoruz.
Sonuç, sinirsel “kas”ımızın tatmin edici bir şekilde kabarması olmadı. Aksine, geçen yıl boyunca topladığımız tüm zihinsel çaba, çoğumuzu tükenmiş ve dikkati dağılmış, gelen kutularına hiç durmadan gelen görevlerden eşitsiz hissettirdi. Yaptığımız iş, reklamı yapılan ödülleri getirmediğinde, kendimizde hata bulmaya meyilli oluruz. Belki yeterince cesur değiliz, belki de yeterince akıllı olmadığımızı düşünüyoruz. Fakat bu yorum yanlıştır. Karşılaştığımız şey, evrensel sınırlar, gezegendeki her insan tarafından paylaşılan biyolojik beyin üzerindeki kısıtlamalardır. Aldatmaya rağmen, zihinsel donanımımız sınırsız güçlü veya sonsuz plastik değildir. Beynin kesin sınırları vardır - hatırlama yeteneği, dikkat etme kapasitesi, soyut ve sezgisel olmayan kavramlarla yeteneği - ve kendimiz için yarattığımız kültür şimdi düzenli olarak bu sınırları aşıyor.
Geçtiğimiz çeyrek yüzyılın artan zihinsel talepleri, 100 yılı aşkın süredir hız kazanan bir trendin son aşamasını temsil ediyor. 20. yüzyılın ilk on yıllarından başlayarak, okul, iş ve hatta günlük hayatın rutinleri bilişsel olarak daha karmaşık hale geldi: somuta daha az bağlı, teorik ve soyuta daha fazla bağlı. İnsanlık bir süre bu gelişmeye ayak uydurabildi ve beyni daha iyi kullanmanın yollarını becerikli bir şekilde buldu. Günlük ortamları entelektüel olarak daha talepkar hale geldikçe, insanlar bilişsel oyunlarını artırarak yanıt verdiler. Modern yaşamın zihinsel zorluklarıyla sürekli ilişki, dünyanın birçok yerinde beslenmenin iyileştirilmesi, yaşam koşullarının artması ve patojenlere daha az maruz kalma ile çakıştı. Bu faktörler, ortalama I.Q.'da yüzyıllık bir tırmanışa neden oldu. Skorlar - onu tanımlayan siyaset filozofu James Flynn'den sonra Flynn etkisi olarak bilinen bir fenomen.
Ancak bu yukarı yönlü yörünge şimdi dengeleniyor. Son yıllarda, I.Q. Finlandiya, Norveç, Danimarka, Almanya, Fransa ve İngiltere gibi ülkelerde puanlar yükselmeyi bıraktı, hatta düşmeye başladı. (Ters Flynn etkisi Amerika Birleşik Devletleri'nde henüz tespit edilmedi.) Bazı araştırmacılar, zihinsel donanımımızı gidebildiği kadar zorladığımızı öne sürüyorlar. Nörobilimci Peter Reiner ve öğrencisi Nicholas Fitz, Nature dergisinde “beynimiz zaten optimum kapasiteye yakın çalışıyor” olabilir. Bu organdan daha fazla zeka koparma çabalarının, "nörobiyolojinin zorlu sınırlarına karşı geldiğini" ekliyorlar. Çağdaş yaşamın acil zorunluluklarının beynin inatla zorlu sınırlarıyla yüzleştiği bu çarpışma noktası, şu anda yaşadığımız ve oldukça mutsuz olduğumuz yerdir. Beyni daha da fazla zorlama kararlılığımız, her gün imkansızı denediğimizde hissettiğimiz heyecanın kaynağıdır.
Neyse ki, bir alternatif var. Beyni farklı bir rol oynamaya teşvik etmeyi gerektirir: daha az işgücü, daha fazla orkestra şefi. Kafamızda bu kadar çok şey yapmak yerine, zihinsel çalışmayı çevremizdeki dünyaya kaydırmanın ve sınırlı sinirsel kaynaklarımızı ekstranöral olanlarla tamamlamanın yollarını arayabiliriz. Boşaltma için bu platformlar, takviye için bu kaynaklar hazır ve elinizin altında.
Dört kategoriye ayrılırlar, ilk ve en belirgin olanı araçlarımızdır. Teknoloji tam da bu işlevi yerine getirmek için tasarlandı - artık akıllı telefonlarımız bunları sağlayabildiğine göre telefon numaralarını kim hatırlıyor? — ve cihazlarımızı hem zihnin yükünü hafifletmek hem de kapasitesini artırmak için kullanmaya alışkınız.
Ancak, genellikle gözden kaçırdığımız, belki de daha güçlü başka kaynaklar da var. Örneğin vücudumuz. Bedenlenmiş bilişin filizlenen alanı, vücudun - duyumları, jestleri ve hareketleri - genellikle boynun üzerine yerleştirdiğimiz düşünce süreçlerinde ayrılmaz bir rol oynadığını göstermiştir. Beden, bilinçli zihinde tutulamayacak kadar karmaşık olan olay ve deneyim kalıplarına karşı bizi uyarmakta özellikle ustadır. Daha önce karşılaştığımız bir senaryo tekrar ortaya çıktığında, vücut bize bir dürtü verir: bir titreme veya iç çekme ile iletişim, nefesin hızlanması veya kasların gerilmesi. Bu tür ipuçlarına uyum sağlayanlar, bunları daha bilinçli kararlar vermek için kullanabilirler. Örneğin İngiltere'de bir ekonomist ve sinirbilimci ekibi tarafından yürütülen bir araştırma, kalp atışlarını daha iyi tespit eden finansal tüccarların - interception veya dahili sinyalleri algılama yeteneği olarak bilinen standart bir test - daha karlı yatırımlar yaptığını bildirdi. ve herkesin bildiği uçucu meslekte daha uzun sürdü.
Beden aynı zamanda, soyut kavramları, beynin en iyi anladığı somut terimlerle temellendirme konusunda benzersiz bir yeteneğe sahiptir. Soyut kavramlar, fizik dersinde, dersler ve ders kitapları gibi geleneksel öğretim modlarında günün sırasıdır, çoğu zaman onları etkili bir şekilde iletmekte başarısız olur. Fizik eğitimi alanındaki bazı araştırmalar, öğrencilerin bir üniversiteye giriş fiziği dersinden sonra konuyu anlamalarının daha az doğru olduğunu bulmuştur. Fark yaratan şey, öğrencilere öğrendikleri konuyla ilgili bedensel bir deneyim sunmaktır. Örneğin, iki bisiklet tekerleğinin monte edilmiş olduğu bir aksı tutarak torkla karşılaşabilirler. Tekerlekler döndürüldüğünde ve dingil yataydan dikeye yatırıldığında, onu tutan öğrenci nesnelerin dönmesine neden olan direnç kuvvetini hisseder. Psikolojik araştırmalar, bu tür maruz kalmaların daha derin bir anlama düzeyi ürettiğini ve özellikle daha zorlu teorik sorularda daha yüksek test puanlarına yol açtığını buldu.
Kullanabileceğimiz bir başka sinir dışı kaynak da fiziksel alandır. Zihinsel içerikleri kafamızdan çıkarıp bir eskiz defteri veya beyaz tahtanın alanına taşımak, onu duyularımızla incelememize olanak tanır; bu, psikolog Daniel Reisberg'in "bağımlılık kazancı" dediği bilişsel bir bonus. Bu kazanım, 2016'da yayınlanan ve deneycilerin yedinci ve sekizinci sınıf öğrencilerinden mekanik bir sistemin (bisiklet pompası) ve kimyasal sistemin (molekül oluşturmak için atomların bağlanması) işleyişini çizimlerle göstermelerini istedikleri bir çalışmada açıkça görüldü. . Bu öğrenciler, başka bir talimat olmadan çizdikleri sistemleri daha doğru bir şekilde anlamanın yollarını çizdiler. Bir sayfadaki zihinsel bir temsili şekil ve çizgilere dönüştürmek, bildiklerini daha tam olarak açıklamalarına yardımcı olurken, henüz anlamadıklarını acımasız bir titizlikle ortaya çıkardı.
Üç boyutlu alan, zihinsel çalışmayı boşaltmak ve beynin güçlerini artırmak için ek fırsatlar sunar. Çözülecek bir sorunu etkileşimde bulunabileceğimiz fiziksel bir nesneye dönüştürdüğümüzde, gerçek dünya manzaralarında gezinmemize izin veren sağlam uzamsal yetenekleri harekete geçiririz. Çağlar boyu süren evrimle bilenmiş bu insan gücü grubu, hareketsizce oturup düşündüğümüzde boşa gidiyor. İngiltere'deki Kingston Üniversitesi'nde psikoloji profesörü olan Frédéric Vallée-Tourangeau, Kingston'da davranış bilimi profesörü olan Gaëlle Vallée-Tourangeau ve meslektaşları tarafından yürütülen bir dizi çalışma, bu tür etkileşimin faydalarını araştırdı. Bu çalışmalarda, deneyciler bir problem ortaya koyarlar, bir grup problem çözücünün problemin özellikleri ile fiziksel olarak etkileşime girmesine izin verilirken, ikinci bir grubun sadece problem üzerinde düşünmesi gerekir. Etkileşim "kaçınılmaz olarak performansa fayda sağlar" diyorlar.
Bu, temel aritmetik, karmaşık akıl yürütme, planlama ve yaratıcı içgörü gerektiren zorluklar dahil olmak üzere çok çeşitli sorun türleri için geçerlidir. Çözülecek problemin unsurlarını temsil eden somut belirteçleri manipüle etmesine izin verilen kişiler, daha az bilişsel yük taşırlar ve artan çalışma belleğinin keyfini çıkarırlar. Daha fazla öğrenirler ve öğrendiklerini yeni durumlara daha iyi aktarabilirler. Anlamlarının yokluğunda sembolleri zorlamaya veya sayıları ve kelimeleri hareket ettirmeye daha az eğilimlidirler. Daha motive ve meşguller ve daha az kaygı yaşıyorlar. Hatta doğru cevaplara daha çabuk ulaşırlar. (Vallee-Tourangeaus'un Lisa G. Guthrie ile birlikte yazdığı bir araştırma makalesinin başlığında belirtildiği gibi, “Dünyadaki Hareketler Kafadaki Hareketlerden Daha Hızlıdır.”)
Zihnimizi güçlendirmek için son bir kaynak diğer insanların zihninde bulunabilir. Bizler temelde sosyal yaratıklarız, başkalarıyla birlikte düşünmeye yönelikiz. Düşünmemizi tek başımıza yaptığımızda problemler ortaya çıkar - örneğin, bizi halihazırda sahip olduğumuz inançları destekleyen bilgilere tercihli olarak katılmaya yönlendiren iyi belgelenmiş doğrulama yanlılığı olgusu. Bilişsel bilim adamları Hugo Mercier ve Dan Sperber tarafından geliştirilen tartışmacı akıl yürütme teorisine göre, bu önyargı, yalnızlık içinde akıl yürüttüğümüzde vurgulanır. Mercier ve Sperber, insanların evrimleşmiş akıl yürütme yetisinin nesnel gerçeğe ulaşmayı amaçlamadığını, bunun bizim argümanlarımızı savunmayı ve başkalarını incelemeyi amaçladığına dikkat çekiyorlar. Yazarlar, "kendini haklı çıkarmayı ve başkalarını önyargılı ve tembel olmaya ikna etmeyi amaçlayan bilişsel bir mekanizma için mantıklıdır. Tek başına akıl yürütenin başarısızlıkları, aklın "anormal" bir bağlamda", yani sosyal olmayan bir bağlamda kullanılmasından kaynaklanır. Çözüm, açık bir zihinle yürütülen güçlü tartışmalardır. Öğrenciler, tahminciler ve jüri üyelerinin çalışmalarından elde edilen kanıtlara atıfta bulunarak, “Aynı fikirde olmayan, ancak bir sorunun çözümünü veya gerçeği bulma konusunda ortak çıkarları olan insanlar birbirleriyle argüman alışverişinde bulunduklarında, en iyi fikir kazanma eğilimindedir” diye yazıyorlar.
Diğer insanların zihinleri de sınırlı bireysel hafızamızı tamamlayabilir. Harvard'da psikolog olan Daniel Wegner, bu toplu hatırlamaya "geçişli bellek" adını verdi. Açıkladığı gibi, “Kimse her şeyi hatırlamıyor. Bunun yerine, bir çift ya da gruptaki her birimiz bazı şeyleri kişisel olarak hatırlarız ve sonra bizim bilmediğimizi başka kimin bilebileceğini bilerek çok daha fazlasını hatırlayabiliriz.” Geçişli bir bellek sistemi, bir bireyin eriştiği bilgi miktarını etkili bir şekilde çoğaltabilir. Örgütsel araştırmalar, güçlü bir transaktif bellek yapısı oluşturan grupların - ekibin tüm üyelerinin takım arkadaşlarının ne bildiğine dair net ve doğru bir anlayışa sahip olduğu - bu yapının daha az tanımlandığı gruplardan daha iyi performans gösterdiğini bulmuştur. Carnegie Mellon Üniversitesi'nde örgütsel davranış ve teori profesörü olan Linda Argote, geçen yıl gözlemsel bir çalışmadan elde edilen sonuçların, bir travma canlandırma ekibinin sağlam bir ortak bellek sistemi geliştirdiğini ve bunu, görevleri en nitelikli ekip üyelerine yönlendirmek için kullandığını gösterdiğini bildirdi. onları al, hastalarının hastanede kalış süreleri daha kısaydı.
Bu sinir dışı kaynakların dördü de – teknoloji, beden, fiziksel alan, sosyal etkileşim – beynin kendi başına yapabileceğinden çok daha fazlasını başarmasına izin veren zihinsel uzantılar olarak anlaşılabilir. Bu, filozoflar Andy Clark ve David Chalmers tarafından yirmi yıldan fazla bir süre önce tanıtılan genişletilmiş zihin teorisidir. Analysis dergisinde yayınlanan 1998 tarihli bir makaleleri, açık bir cevabı varmış gibi görünen bir soru sorarak başladı: "Zihin nerede durur ve dünyanın geri kalanı nerede başlar?" Alışılmadık bir yanıt sunmaya devam ettiler. Akıl, olağan “deri ve kafatası sınırlarında” durmaz, savundular. Aksine, zihin dünyaya yayılır ve biyolojik beynin kapasitelerini beyin dışı kaynaklarla artırır.
Tezlerine yönelik ilk tepkilerin çoğu, dünyanın malzemesinin gerçekten düşünce sürecinin bir öğesini oluşturup oluşturamayacağı konusundaki anlaşmazlıklara odaklandı. Böylesine sinir merkezli - Bay Clark'ın daha sonra adlandırdığı gibi, beyne bağlı bir kültür için bu, kabul edilemez bir fikirdi, çok uzak bir köprüydü. Ancak, dijital çağda günlük yaşam, insanların cihazlarıyla zihinlerini genişleterek sürekli bir kavram kanıtı sağladığı için iddiaları daha fazla inandırıcılık kazandı. Başlangıçta tuhaf olarak alay edilen genişletilmiş zihin teorisi, sonunda oldukça ileri görüşlü görünmeye başladı. New York Üniversitesi'nde felsefe profesörü olan Ned Block, Bay Clark ve Bay Chalmers'ın tezinin yazıldığında yanlış olduğunu, ancak daha sonra doğru olduğunu söyledi.
Bay Block'un esprisine rağmen, gerçek şu ki, insanlar binlerce yıldır zihinlerini genişletiyorlar. Eski halklar sıklıkla zihinsel içeriklerini boşaltmakla ve beyin güçlerini, arkalarında bıraktıkları nesnelerin kanıtladığı gibi, dış kaynaklarla artırmakla meşguldü. Sümerler, çiftlik hayvanlarının ve diğer malların izini sürmek için kil jetonlar kullandılar, İnkaların ticaretini yaparken, antik dünyanın geniş bir alanında yöneticilerin ve tüccarların abaküs ve sayma tahtaları kullandığı olayları anmak için quipus adı verilen uzun iplere düğüm attılar. Benzer şekilde, yüzyıllar boyunca sanatçıların ve düşünürlerin notları ve eskizleri, psikolog Barbara Tversky'nin "Mind in Motion: How Action Shapes Thought Thought"da belirttiği gibi, "zihin ve el arasındaki o sözsüz konuşma"nın kanıtıdır. Leonardo da Vinci, "atardamarlardaki kan akışını ve nehirlerdeki su akışını" anlamaya çalıştığında, Dr. Tversky başka bir yerde gözlemlediğinde, "elinin hareketlerini sanki çiziyormuş gibi kullanarak" hem bedene hem de boşluğa yaslandı. doğanın eylemlerini yansıtıyordu.” Ve elbette tarih, tek bir kişinin yapamadığını birlikte düşünen insan gruplarının nasıl başardığının zengin bir kaydını sunar. Uyumsuz beyin gerçekten de zavallı, çıplak bir şeydir. Zihinsel genişleme, aşkın olandan dünyevi olana kadar insanlığın birçok başarısında yer alır.
Biz de zihnimizi genişletiyoruz, ama elimizden geldiğince değil. Bunu çok fazla niyet veya beceri olmadan gelişigüzel yapıyoruz - ve durumun böyle olması şaşırtıcı değil. Eğitim ve öğretimin yanı sıra yönetim ve liderlik konusundaki çabalarımız, esas olarak beyine bağlı düşünmeyi teşvik etmeyi amaçlamaktadır. İlkokuldan başlayarak, bize hareketsiz oturmamız, sessizce çalışmamız, çok düşünmemiz öğretildi - sonraki yıllarda lise ve üniversite boyunca ve işyerinde hakim olacak zihinsel aktivite için bir model. Geliştirdiğimiz beceriler ve bize öğretilen teknikler çoğunlukla bireysel, yardımsız beynimizi kullanmayı içerenlerdir: bilgiyi belleğe işlemek, içsel muhakeme ve müzakere yapmak, zihinsel güçlerimizi içeriden toplamak. Beynimize bolca verdiğimiz dikkatle karşılaştırıldığında, beynin dışında düşünme yeteneğimizi geliştirmek için nispeten daha az çaba harcarız.
Bu yaklaşımın sınırları acı verici bir şekilde ortaya çıktı. Her şeyi kafamızda yapabileceğimiz günler geride kaldı. Bilgimiz çok fazla, uzmanlığımız çok özel, zorluklarımız çok büyük. Yarattığımız olağanüstü karmaşık dünyada gelişmek için en iyi şansımız, o dünyanın zihinsel emeğimizin bir kısmını üstlenmesine izin vermektir. Beynimiz bunu tek başına yapamaz.
Annie Murphy Paul (@anniemurphypaul), New America'da bir Öğrenme Bilimleri Değişim üyesidir ve bu makalenin uyarlandığı “The Extended Mind: The Power of Thinking Outside the Brain”in yazarıdır.
Neden sonsuza kadar yaşamak istiyoruz?
Ölümsüzlük arayışı insanlığın kendisi kadar eski olmasına rağmen, çeşitli doğal dünyada bulmak şaşırtıcı derecede zordur. Gerçeği söylemek gerekirse, genlerimizi aktaracak ve çocuklarımıza belli belirsiz bakılmasını sağlayacak kadar uzun yaşadığımız sürece, evrim ne kadar yaşadığımızla ilgilenmez. Bundan daha fazlası gereksizdir ve evrimin gereksiz uzun ömür için fazla zamanı yoktur.
Daha felsefi soru ise, Niye sonsuza kadar yaşamak istiyor muyuz? Hepimiz varoluşsal ıstıraba eğilimliyiz ve hepimiz, en azından bazı zamanlarda ölümden korkarız. Sevdiklerimizi geride bırakmak istemiyoruz, projelerimizi bitirmek istiyoruz ve bilinen hayatı bilinmeyen bir ahirete tercih ediyoruz. Ancak ölüm bir amaca hizmet eder. Alman filozof Martin Heidegger'in savunduğu gibi, hayata anlam veren ölümdür.
Sona sahip olmak yolculuğu değerli kılar. Bir oyun oynamanın sadece eğlenceli olduğunu, çünkü sonsuza kadar sürmediğini, bir oyunun her zaman perde çağrısına ihtiyaç duyacağını ve bir kelimenin yalnızca son harfinde anlamlı olduğunu söylemek doğru olur. Felsefe ve dinin çağlar boyunca tekrarladığı gibi: hatıra moriya da "öleceğini unutma."
Bu dünyada ölümlü olmak hayatı çok daha tatlı kılıyor, bu yüzden ıstakozların ve minik denizanalarının bu kadar canı kesinlikle bu yüzden.
Jonny Thomson, Oxford'da felsefe öğretiyor. Mini Felsefe (@) adlı popüler bir Instagram hesabını yönetiyor.felsefe minis). Onun ilk kitabı Mini Felsefe: Büyük Fikirlerin Küçük Bir Kitabı
Diğer gezegenleri bulmak için geçişleri izleme
Bir gezegeni uzaktaki röntgencilerden nasıl gizleyeceğimiz hakkında konuşmadan önce, bir gezegen bulmanın en iyi yolunu düşünün.
İnsanlığın diğer gezegenleri tespit etmedeki en başarılı tekniği geçiş yöntemidir. Bir gezegen, ana güneşinin önünden geçiyor gibi göründüğünde, yıldız ışığının bir kısmını birkaç saatliğine engellediğinde bir geçiş meydana gelir. Dolayısıyla, teleskoplarımızı evrenin bir yerine yerleştirirsek ve bir yıldız günün bir bölümünde söner gibi görünürse, bu bize, yörüngesinde dönerken aramıza bir gezegenin geçici olarak girdiğini söyler.
Herhangi bir gelişmiş uygarlığın bu basit yöntemin farkında olması muhtemel görünüyor. Bir gezegen yıldızını her geçtiğinde, varlığı esasen gezegen ve yıldızla aynı düzlemde uzanan tüm noktalara duyurulur.
Gelişmiş bir uygarlık, gezegeninin konumunun, boyutunun ve hatta atmosferik kimyasının tüm kozmosta duyurulmasında bir sorun olmayabilir. Ya da varlığını gizlemek isteyebilir. İkincisi ise, bir pelerin inşa etmeyi seçebilir.
İddia: Türleri Değil Ekosistemleri Koruyun
Aquarium of the Pacific'in başkanı ve CEO'su Peter Kareiva için, biyoçeşitlilik krizi terimi, gerçekte bütünsel ekosistemler daha önemliyken, insan dışı bireysel türlerin insan refahı ve refahındaki rolünü yanlış bir şekilde şişiriyor. Bir bataklık
boğucu gelgit dalgaları, onu bir arada tutmak için 16 farklı kabuklu deniz hayvanına ihtiyaç duymayabilir. Bir türün yok olmasının kıyı şeridini ve dolayısıyla insan refahını tehlikeye atacağı sonucuna varmak “dramatik bir tahmin” diyor.
Kareiva, biyolog Paul Ehrlich tarafından geliştirilen bir metafora bağlı kalıyor: Doğa bir uçak gibidir ve türler onu bir arada tutan perçinlerdir. Birkaç perçin olmadan, bir uçak hala uçabilir, ancak çok fazla perçin çıkarırsanız, uçak dağılır ve çöker. Sorun şu ki, Kareiva, kaç tane perçin çıkarabileceğimizi bilmiyoruz diyor. Bu sayıyı tutturmaya çalışmak yerine, bir ekosistemin işlevlerine, yani her perçini kurtarmak yerine uçağı gökyüzünde tutmaya odaklanmamız daha iyi olur. "Sorduğunuz ilk soru, bu türün işlevsel olarak soyu tükenirse, dünyada ne farklı olacak?"
A scientist’s role, he says, should be to answer that question as the evidence society uses to decide whether a species needs to be saved. Some conservation biologists, however, have turned into activists, when instead it is up to society to weigh social and cultural values against what it would take to protect a species. Often that means deciding whether to spend hard-to-find money in conservation or elsewhere.
What should we believe?
Both Carroll and Rovelli are master expositors of science to the general public, with Rovelli being the more lyrical of the pair.
There is no resolution to be expected, of course. I, for one, am more inclined to Bohr's worldview and thus to Rovelli's, although the interpretation I am most sympathetic to, called QBism, is not properly explained in either book. It is much closer in spirit to Rovelli's, in that relations are essential, but it places the observer on center stage, given that information is what matters in the end. (Although, as Rovelli acknowledges, information is a loaded word.)
We create theories as maps for us human observers to make sense of reality. But in the excitement of research, we tend to forget the simple fact that theories and models are not nature but our representations of nature. Unless we nurture hopes that our theories are really how the world is (the Einstein camp) and not how we humans describe it (the Bohr camp), why should we expect much more than this?