O zamana kadar, Sovyet hükümeti 1930’ta İngiliz Vickers’in altı tonluk hafif turbo tankının belgelerini ve örneklerini aldı ve T-26 hafif tankının geliştirilmesi bu temelde başladı. Özelliklerine göre, T-19, T-26 tankına göre aynı veya daha düşüktü ve maliyeti çok daha yüksekti. Bu bağlamda, 1931’te, T-19 tankındaki çalışmalar durduruldu ve T-26, Leningrad’daki Bolşevik fabrikasında seri üretime başladı.
Hafif tank T-26
T-26 tankı, Vickers Altı ton İngiliz Hafif Tankının bir kopyasıydı ve Büyük Vatanseverlik Savaşı öncesi Kızıl Ordu'nun en büyük tankı oldu, toplamda bu tankların 11218'i piyasaya sürüldü.
Değişikliğe bağlı olarak, T-26 tankı, 8,2 - 10,2 ton ağırlığındaydı ve şanzıman bölmesinin gövdenin ön kısmına, kombine kontrol bölmesine, tankın orta kısmındaki savaş bölmesine ve motor bölmesine yerleştirilmiş bir düzenlemeye sahipti. 1931-1932 örnekleri, iki taret düzenine ve yılın 1933'inden bir tek tarete sahipti. Mürettebat üç kişiden oluşuyordu. İkili turbo tanklarda - sağ taret olarak görev yapan sürücü, sol taret ve tank komutanı ve tek taret - aynı zamanda bir yükleyici olarak görev yapan sürücü, topçu ve komutan.
Hafif tek taret T-26 tank
Gövde ve taret tasarımı zırh haddelenmiş levhalardan perçinlendi, tankın rezervasyonu küçükten korunmaya başladı оружия. Kule zırhının kalınlığı, alın ve gövdenin kenarları 15 mm, çatı 10 mm, alt 6 mm.
İki makineli tüfek makineli tankların silahı, kulelerin ön kısmındaki küresel tesisatlara yerleştirilmiş iki adet 7,62 mm makineli tüfek DT-29'ten oluşuyordu. Top makineli tüfek silahlı çift turbo tanklara, sağ tarette, bir makineli tüfek yerine, bir 37mm dişli tabanca veya bir B-3 tabanca monte edildi. Düşey düzlemdeki işaretleme silahları omuz desteği kullanılarak, yatay düzlemde kuleyi döndürerek gerçekleştirildi.
T-26 hafif çift turbo tank
Tek taretli tankların silahlanması, bir 45-mm yivli yarı-otomatik 20-K L / 46 topundan ve eşleştirilmiş bir 7,62-mm DT-29 makineli tüfekten oluşuyordu. Silahların rehberliği için, 1 kat artışı olan panoramik periskop görme PT-2,5 ve teleskopik görüş TOP kullanıldı.
Santral, İngiliz "Armstrong-Sidley Puma" nın bir kopyası olan "GAZ T-26" motorunu kullandığı için, güç 91 l. s., karayolu üzerinde hız sağlanması 30 km / s ve güç rezervi 120 km. 1938'te, depoya bir 95 1 motorunun zorlanmış bir versiyonu monte edildi. a.
Silah ve makineli tüfek silahlarıyla hafif çift taretli T-26 tank
Her iki taraftaki T-26 in alt takımı, sekiz adet çift lastik destekli yol tekerleği, dört adet çift lastik destek tekerleği, bir oluk ve bir önden çekişli tahrikten oluşuyordu. Yol tekerleklerinin süspansiyonu yaylar üzerinde dengelenmiş, dört silindirli arabalara kilitlenmiştir.
30 in sona erene kadar, T-26 tankları Kızıl Ordu’nun tank filosunun temelini oluşturdu ve Büyük Vatanseverlik Savaşı’nın başında orduda yaklaşık on bin kişi vardı. Zayıf rezervasyon ve hareket kabiliyetinin yetersiz olması nedeniyle eski olmalarına ve yabancı modellere temel özellikleri bakımından verim kazanmaya başladılar. Askeri liderlik yeni, daha mobil ve korunan tank türleri geliştirmeye karar verdi ve tamamen eski T-26 tanklarının modernizasyonu pratikte gerçekleştirilmedi.
Hafif tank T-46
46 yılında Leningrad fabrikası 1935 tesisinde 174 yılında deneyimli bir hafif tekerlekli paletli tank T-1937 geliştirilmiştir, 26'te test edilen dört tank modeli yapılmıştır. Tank, T-46 hafif piyade eskort tankının yerini almak üzere geliştirildi, tankın tekerlek izine aktarılmasıyla hareketliliğinin arttırılması da dahil. Ayrıca dizel motorun kurulması ve silahların ve güvenliğin güçlendirilmesi varsayılmıştır. T-26 tankının tasarımında, T üniteleri yaygın olarak kullanıldı.
Tankın düzenine göre, şanzıman gövdenin önüne yerleştirilmiş; Kule ile olan dövüş bölmesi, gövdenin ortasındaydı ve motor kıçtaydı. Tankın ağırlığı 17,5 ton idi.
Hafif tank T-46
Mürettebat üç kişiden oluşuyordu, şoför gövdesi içindeydi ve komutan ve nişancı taretteki savaş bölmesine yerleştirilmişti. İniş ekibi sürücünün çift kapağından ve kulenin çatısındaki iki kaptan yapılmıştır.
Gövde ve taret tasarımı zırh plakalarından perçinlendi ve birleştirildi; taret genişletildi ve bir top ve iki makineli tüfek monte edilmek istendi. Rezervasyonlar, kulenin zırhının kalınlığı 16 mm, kasanın alnı 15-22 mm, kasanın yanları 15 mm, tavan ve alt 8 mm farklılaştırılmıştır.
Hafif tank T-46
Tankın silahlandırılması, 45-mm 20K L / 46 toplar ve biri 7,6-2mm DT-29 makineli tüfeklerden biri, biri topla eşleştirilmiş, ikincisi de bilye askısının iç nişinde. 76,2-mm silah PS-3 takmayı planlıyordu, ancak endüstriye hakim değildi.
Enerji santrali olarak, 330 km / s pistlerde ve 58 km / s tekerleklerde karayolu boyunca hız sağlayan bir 80 hp motor kullanıldı. Dizel motor takılmadı çünkü üretime hakim olacak zamanı yoktu.
Şasi en büyük farklılıklara sahipti, tankta “Christie şasisi” kullanıldı. Arabalar yerine, lastik tekerlekleri ve tıkalı bir yay süspansiyonu bulunan dört adet çift geniş çaplı makaralı tekerlek, iki yanda iki destek silindiri ve ön tekerlek tahrik tekerleği yerleştirildi. Tekerlekler üzerinde sürerken, sadece iki arka tekerlek çiftinin önü açıldı ve dönüş, ön tekerlek çiftine şanzımanlı geleneksel bir diferansiyel yardımıyla gerçekleştirildi.
T-46'in testleri oldukça başarılıydı, tank, T-26'ten çok daha yüksek bir hıza ve hareketliliğe sahipti ve tankın kullanımı da yeni bir şanzıman kullanılarak basitleştirildi.
Bir bütün olarak tank, elektrik santralinin güvenilirliği ve aracın kabul edilemez şekilde yüksek maliyeti vardı. Bu, 1937'te, T-46 ve BT serisinin tekerlekli paletli tanklarının iyileştirilmesine odaklanan tekerlekli paletli tanklar üzerindeki ana çalışmanın daha fazla çalışmasına son verilmesine karar verildi.
1938’de, T-46’a dayalı bir T-46-5 orta tank üretmeye çalışıldı, bu da zırhlı bir çekince olumlu sonuç vermedi.
Seyir tankı BT-2
20'lerin sonunda, askeri savunmanın düşmanın savunmasında derin molalar vermek ve yüksek kullanım mesafelerinde operasyonel arka bölgede faaliyet göstermek için yüksek hızlı tankları kullanma öğretisi. Bu doktrin altında, Batı'da bir tank geliştirilmeye başlandı, SSCB'de böyle bir deneyim yaşanmadı ve ABD'de 1930'te kruvazör tekerlekli / paletli tank Christie M1931'in üretimi için bir lisans alındı.
Tekerlekli izlenen yüksek hızlı tank BT-2, Amerikan M1931 tankının bir kopyasıydı. Ruhsat ile tasarım belgeleri tanka devredildi ve iki adet kulesiz teslim edildi. BT-2 için dokümantasyonun geliştirilmesi ve üretimi, bir tank tasarım bürosu ve tankların üretimi için üretim tesislerinin yaratıldığı Kharkov Lokomotif Tesisine verildi. 1932’te KhPZ, BT-2 tanklarının seri üretimine başladı. Böylece, Sovyetler Birliği'nde Kharkov'da ve daha önce Leningrad'da kurulan ve iki yıl boyunca Sovyet tank inşaatının gelişme yönünü belirleyen iki tank tasarım okulu vardı.
Makineli tüfek silahlandırmalı tekerlekli paletli tank BT-2
BT-2 tank, klasik bir tasarıma sahip hafif tekerlekli bir tank, ön kontrol bölmesi, ortada taretli bir dövüş bölmesi ve kıçtan güç aktarımı olan bir tanktı.
Gövde ve silindirik kulenin tasarımı haddelenmiş zırhın perçinliydi, eğim açıları yalnızca ön tahrik tekerleklerinin dönmesini sağlamak için kesilmiş bir piramidin görüntüsüne sahip olan gövdenin önünde idi. Tankın mürettebatının sayısı iki kişidir, ağırlık 11,05 tondur. Üst ön levhada sürücüyü indirmek için bir kapak vardı ve kulenin çatısında komutan için bir kapak vardı.
Tekerlek izlemeli tank BT-2 top silahlandırmalı
Tank silahlandırması, X-NUMX-mm B-37 (3K) L / 5 topunu ve topun sağındaki bilyadaki 45-mm DT makineli tüfeğini içeriyordu. Tankların bir kısmında, silahların yetersizliği nedeniyle, iki 7,62-mm DT makineli tüfek ile bir tüfek tabancası yerine bir tüfek yerleştirildi.
Vücut zırhı sadece küçük kollardan ve kabuk parçalarındandı. Kule zırhının kalınlığı, alın ve gövdenin kenarları 13 mm, çatı 10 mm, alt 6 mm.
Santral kullanıldığı için havacılık 5 litre kapasiteli motor "Liberty" M-400-400. saniyede 51,6 km / s hız, tekerleklerde 72 km / s hız ve 160 km güç rezervi sağlıyor. Tankın ortalama teknik hızının maksimumdan önemli ölçüde düşük olduğuna dikkat edilmelidir.
Tankın genel olarak “Christie süspansiyonu” olarak bilinen özel bir yay “mum” süspansiyonu vardı. Dış zırh plakası ile gövdenin iç duvarı arasına, teknenin her bir tarafına göre üç dikey yay yerleştirilmiş ve bir tanesi dövüş bölmesinde gövdenin içine yatay olarak yerleştirilmiştir. Dikey yaylar, dengeleyicilerden arka ve orta destek makaralarına bağlanmış ve yatay yaylar ön kontrollü makaralara bağlanmıştır.
Tank, bir arka dişli tekerleği, bir ön kılavuz tekerleği ve kauçuk lastikli büyük çaplı 4 yol tekerleği içeren birleştirilmiş bir paletli tahrik ünitesine sahipti. Tekerlek izine geçiş sırasında palet zincirleri çıkarıldı, 4 parçalarına demonte edildi ve nadgusenichesky alaylarına yerleştirildi. Bu durumda sürücü arka çift yol tekerleğinde yapıldı, depo ön silindirleri döndürerek sürüldü.
BT-2 tankı Sovyet tankı endüstrisi için bir dönüm noktasıydı, karmaşık tank montajlarının seri üretimi yapıldı, teknik ve teknolojik üretim desteği sağlandı, güçlü bir motor çalıştırıldı ve daha sonra T-34'e başarıyla uygulanan bir tank süspansiyonu kullanıldı.
1932 - 1933'te, 620'in BT-2 tankları, 350'in yetersizliğinden dolayı silahları olmadığı KhPZ'de üretildi. 1 Haziran 1941'te, birlikler 580 BT-2 tanklarına sahipti.
Seyir tankı BT-5
Tekerlekli izlenen tank BT-5, BT-2 tankının bir modifikasyonuydu ve dıştan prototipinden farklı değildi. Aradaki fark, yeni eliptik taret, 45K L / 20 tabancası 46 ve güvenilirliğini arttırmayı ve tankın seri üretimini basitleştirmeyi amaçlayan bir dizi tasarım geliştirmesi ile oldu.
Tekerlek izlemeli tank BT-5
Tankın ağırlığı 11,6 tona yükseldi ve üç kişiye kadar olan mürettebat, komutan ve topçu kuleye kondu.
Tankın ustalaşması zor değildi, tankerler arasında popüler olduğu için iddiasız bakım ve yüksek hareketlilik özellikleri ile ayırt edildi. BT-5, savaş öncesi dönemin ana tanklarından biriydi, 1933-1934'te üretildi, 1884 tankı toplam olarak üretildi.
Seyir tankı BT-7
Tekerlekli izlenen tank BT-7, BT-2 ve BT-5 tank hattının bir devamıydı. Kaynak değiştirilmiş, artan zırh koruması ve yeni bir motor ile ayırt edildi, tankın silahlandırması BT-5'e benziyordu.
Kule, kesilmiş bir eliptik koni şeklindedir. Tekne ve taret için rezervasyonlar iyileştirildi. Zırh kulesi 15 mm, kasanın alnı 15-20 mm, kasanın yanları 15 mm, çatı 10 mm, alt 6 mm. Tankın ağırlığı 13,7 tona yükseldi.
Tekerlek izlemeli tank BT-7
17 hp gücüne sahip yeni bir M-400T uçak motoru, tekerleklerde 50 km / s hıza ve tekerleklerde 72 km / s hıza ve 375 km hızda seyir aralığına sahip.
Tekerlek üzerinde tekerlek izlemeli tank BT-7
Tanktaki ana problemler motora neden oldu. Güvenilmezliği ve yüksek oktanlı havacılık yakıtının kullanılması nedeniyle sıklıkla ateşlenir.
Tank 1935-1940'te üretildi, toplam 5328 tankları BT-7'te üretildi.
Seyir tankı BT-7M
BT-7М tankı, BT-7 tankının bir modifikasyonuydu, ana fark, B-17 dizel motorunun M-2T uçak motoru yerine 5001 gücüne sahip tank üzerine kurulmasıydı. Tank gövdesinin sağlamlığı, desteklerin montajı nedeniyle artmış, dizel motorun montajı ile ilgili yapısal değişiklikler yapılmış, tankın ağırlığı 14,56 tona yükselmiştir. Tankın hızı pistlerde 62 km / s'e ve tekerleklerde 86 km / s'e ve seyir menzilinde 600 km'ye yükseldi.
Tekerlek izlemeli tank BT-7М
Bir dizel motorun takılması geri kazanılabilir yakıt miktarını düşürdü ve çamurluklardaki ilave depoları terk etti. Bununla birlikte, bir dizel motorun bir benzinli motordaki en önemli avantajı düşük yanma kabiliyetidir ve bu motorla olan tanklar, benzinli emsallerinden çok daha güvenliydi.
7 yılında geliştirilen BT-1938M tankı, 1939-1940'te seri üretildi, BT-788M'in 7 tankları toplam olarak üretildi.
Hafif tank T-50
T-50 tankının gelişmesinin nedeni, Sovyet hafif tank 30'in ikinci yarısında, ateş gücü, güvenlik ve yabancı örneklerden gelen hareketlilikteki gecikmedir. Ana Sovyet hafif tank T-26 umutsuzca modası geçmiş ve değiştirilmesi gerekiyordu.
Sovyet-Finlandiya savaşı 1939-1940'in sonuçlarına göre, Sovyet tanklarının rezervasyonunda önemli bir artışa ihtiyaç duyulduğu ortaya çıktı ve 1939'te, 40mm'ye kadar zırh korumada hafif bir tank gelişimi ve bir B-3 dizel motor ve bir burulma süspansiyonu başladı. Tankın, 14 tona kadar ağırlığı olması gerekiyordu.
Hafif tank T-50
T-50 tankının gelişimi, Almanya'da satın alınan PzKpfw III Ausf F orta tankının bir numunesinin testlerinin sonuçlarından da etkilenmiş, özelliklerine göre, SSCB'de sınıfının en iyi yabancı tankı olarak tanınmıştır. Yeni Sovyet tankı çok büyük olmalı ve T-26 piyade destek tankını ve BT yüksek hızlı tanklarını değiştirmelidir. Bir kitlesel tankın bu rolü için T-34 tankı, o aşamadaki üretiminin yüksek maliyeti nedeniyle henüz uygun değildi.
Hafif tank T-50, 1939 yılında Leningrad'daki 174 tesisinde üretildi. Yılın 1941'unun başında, tankın prototipleri üretildi ve başarılı bir şekilde test edildi, hizmete sunuldu, ancak Büyük Vatanseverlik Savaşı başlamadan önce seri üretime geçecek zamanı yoktu.
Hafif tank T-50
T-50'un düzeni klasikti, öndeki kontrol bölmesi, tankın ortasında taretli dövüş bölmesi, kıçtaki motor bölmesi. Tankın gövdesi ve kulesi önemli eğim açılarına sahipti, bu yüzden görünüşü T-50, ortalama T-34 tankına benziyordu.
Mürettebat dört kişiden oluşuyordu. Kontrol bölümünde, merkezden sola doğru bir kayma ile, sürücü yerleştirildi, mürettebatın geri kalanı (topçu, yükleyici ve komutan) üçlü kuledeydi. Topçunun işyeri, silahın sağında, sağın arkasında kulenin arkasındaki kumandanın sağındaydı.
Kulenin çatısına, sekiz adet tripleks görüntüleme cihazı olan sabit bir komutanın tareti ve bayrak sinyali için menteşeli bir kapak yerleştirildi. İniş komutanı, topçu ve yükleyici, komutanın kulesinin önündeki kulenin çatısındaki iki kapaktan yapılmıştır. Taretin arka kıçı da, mühimmatın acil bir durumda tankı terk edebildiği mühimmatı doldurmak ve kullanılmış kartuşları boşaltmak için bir kapak yerleştirmiştir. Sürücünün inişi için kuyu ön zırh plakasına yerleştirilmiştir. Ağırlığın zorlu gereksinimleri nedeniyle, tankın düzeni çok dardı ve bu da mürettebatın rahatlığında sorunlara yol açtı.
Kule karmaşık bir geometrik şekle sahipti, kulenin yanları 20 derece eğim açısına sahipti. Taretin ön kısmı, içinde bir top, makineli tüfekler ve bir görüşün yerleştirilmesi için gerekli olan, 37 mm kalınlığında bir silindirik zırh tarafından savundu.
Tankın gövdesi ve kulesi, haddelenmiş zırhlı plakalardan kaynaklanmıştır. Ön, üst taraf ve kıç zırhlı plakalar rasyonel 40 - 50 ° açılara sahipti, panelin alt kısmı dikti. Tank ağırlığı 13.8 tona ulaştı. Zırh koruması zırhla donatıldı ve farklılaştırıldı. Üst ön tabaka sacının zırhının kalınlığı 37mm, alt 45mm, kule 37mm, çatı 15mm, alt (12-15) mm, bu da diğer hafif tankların korumasını önemli ölçüde aşıyor.
Tankın silahlandırması, 45mm yarı otomatik 20-K L / 46 topundan ve taretin ön kısmındaki akslara monte edilmiş iki 7,62mm DT makineli tüfekten oluşuyordu.
Santral olarak 3 km / s hız ve 300 km güç sağlayan 60 hp gücüne sahip dizel motor B-344 kullanılmıştır.
Tankın şasesi Sovyet hafif tankları için yeniydi. Arabanın süspansiyonu ayrı bir torsiyon çubuğuydu, her iki tarafında da küçük çaplı 6 üçgen destek makaraları vardı. Her palet makarasının karşısında, süspansiyon dengeleyicilerin hareket sınırlayıcıları kaynak yapıldı. Pistin üst dalı üç küçük destek silindiri ile desteklenmiştir.
Hafif tank T-50, sınıfındaki o zamanlar dünyanın en iyi tankıydı ve temelde sınıftaki “kardeşlerinden” farklıydı. Otomobil, manevra kabiliyetine sahip ve dinamikti; tanksavar ve tank silahlarını ateşten koruyan güvenilir bir süspansiyon ve iyi bir zırh vardı.
Tankın temel zayıflığı silahlarıydı, 45mm silah 20-K artık yeterli ateş gücü sağlamıyordu. Sonuç olarak, çok daha güçlü silahlara sahip olan orta tank T-34, Sovyet tank binasında daha umut verici hale geldi.
Tesisin Leningrad'dan Omsk'a tahliyesinden sonra, motorların ve örgütsel sorunların eksikliği nedeniyle, tank seri üretime geçemedi, toplamda, çeşitli kaynaklara göre, X-NUMX-65 T-75 tankları piyasaya sürüldü.
B-3 dizel motorunun üretimi organize edilmediğinden ve fabrikalar T-34 tanklarının üretimine yeniden yönlendirildiğinden, boşaltılmış fabrikalarda seri üretimi gelişmedi.
1942 yılında, T-50'in seri üretimini kurmaya çalıştı, ancak bu nesnel faktörlerle önlendi. 1942 yazında ağır bir yenilgiden sonra, tanklardaki kayıpları telafi etmek için acilen ihtiyaç duyuldu, tüm kuvvetler T-34 ve motorlarının üretimini genişletmek için atıldı ve bir dizi işletme de basit ve ucuz bir T-70 hafif tank üretimini başlattı. T-50'e göre ciddi ölçüde aşağı karakteristikler. Tankın seri üretimi hiç organize edilmedi ve daha sonra T-34-76 bile silahları için uygun değildi ve çok daha güçlü silahlara sahip tanklar gerekliydi.
SSCB'de tankların oluşturulması için hiçbir tecrübesi ya da üretim üssü olmayan hafif tankların geliştirilmesi, yabancı numunelerin kopyalanmasıyla başladı. Rus Renault, MS-1 ve T-19 tankları, Fransız FT17 hafif tankının, T-27 kama ve T-37, T-38 ve T-40 amfibi tanklarının ve hafif yüzen İngiliz tankının Carden-Loyd Mk.I ve Vickers-Carden-Loyd yüzer tankı, T-26 ve T-46 tankları, Amerikan Serisi M1931 Christie'nin BT serisi tankları olan Vickers Altı-ton İngiliz Hafif Tankının bir kopyasıydı. Bu kopyalanan hafif tankların hiçbiri dünya tank yapımında bir atılım olmadı. Yabancı prototiplerin avantajlarını ve dezavantajlarını inceleyen ve tankların geliştirilmesinde tecrübe sahibi olan Sovyet tank üreticileri, 30'lerde hafif tank T-50 ve orta tank T-34 gibi dünya tankları yapılarının başyapıtlarını oluşturabildiler. Eğer T-34 tüm dünyada ünlüyse, T-50 zor bir kader ve haksız bir unutkanlıkla beklenirdi.
Savaşlar arası dönemde, SSCB'de 21658 hafif ve amfibi tanklar piyasaya sürüldü, ancak hepsi modası geçmiş tasarımlardı ve özellikleri ile parlamadılar. Sadece T-50 hafif tank bu seriden ciddi şekilde göze çarpıyordu, ancak seri üretime sokmak asla mümkün olmadı.