Sanatkâr en derine indiğinde bile aklı suyun yüzünde. Biri vurgun yiyip öylece boğulurken, geri dönmezken, sanatkâr geri dönüyor. Biri kalacak kadar yürekliyken sanatkâr korkuyor ve rücu ediyor. Çünkü hâlâ aklının kılavuzluğunda.
Biri açıyor diğeri bağlıyor. Biri hesapsız, diğeri hesap yapıyor.
Biri kalıyor, biri dönüyor. Biri diretiyor, diğeri vazgeçiyor.
Biri aşıyor, sanatkâr bağlanıyor. Biri da
ğılıyor, sanatkâr onun dağıldığını topluyor.
Biri küçümsüyor, sanatkâr onun küçümsediğini önemsiyor.
Biri alevlendiriyor. Sanatkâr önce yanıyor sonra su serpiyor.
Biri karıştırıyor sanatkâr birleştiriyor.
Hepsi bu.
Üstelik sanatkâr, gördüklerini ceplerine doldurup geriye öyle dönüyor. Sermaye kılıyor. Yangın alıp gül satıyor. Biri yazmıyor, inadına, çiziyor üzerini bütün yazılmışların. Ama sanatkâr inadına inadına yazıyor.
Yazmak zorunda. Yazmasın da ne yapsın?
Çünkü aklının kendisini terk etmediğini bilmek mecburiyetinde.
Yazsın bakalım. Birazcık da o oyalansın.