Geçenlerde aklımdan çıkmayan bir makale okudum. Günden güne kendimi cilalı, dokulu emayesine bir tılsım gibi dokunurken buluyorum, gerçekten ihtiyacım olan bir zamanda iyi bir şans tılsımı. Düşünme biçimimi değiştirdiğini anında bildiğim ve çok uzun süre düşünmeyi umduğum türden bir makale.
John Berger tarafından yazılmıştır. Her zaman daha gençken, Berger'i yeniden okumaya başlamayı düşünmüştüm. Görme Yolları her şeyi görme şeklim değişti. Neredeyse her kelimenin altını çizerek sayfalarının döndüğünü hâlâ hatırlayabildiğim nadir kitaplardan biri. O zamandan beri Berger'in bana söyleyecek çok şeyi olduğunu biliyordum. Öyleyse, bu kıyaslanamayacak kadar esnek, dürüst zihin 2 Ocak'ta 90 yaşında öldüğünde, iki soylu demokrasinin uğradığı israfı görecek kadar uzun yaşadığında, onunla yeniden başlamanın zamanının geldiğini biliyordum.
Berger'in bizi terk ettiği gün, hayatlarını yücelten bu yazarı onurlandırmak için o kadar çok insan çıktı ki, ben duygulandım. Büyük sanatçılar ve onların eserleri etrafında şekillenebilen, tutkulu, özverili özel bir topluluk var ve ona kapılmak çok güçlü. Ben de onlardan biri olmak istedim. İlahi olarak, Berger'in makale koleksiyonunun bir kopyası Randevu Tutmak ellerime geldi - Berger'e çok şey borçlu olanlardan biri bunu benimle paylaşmak istedi. Hevesle aldım ve o gün daha sonra birinci sayfaya döndüğümde çenem yere düştü.
Berger'in makalesi 'Madenciler' küçük bir şeydir, ancak bir sayfadan daha fazlasıdır. 'Seni kırmak için dışarı çıktıklarında' bize haber verecek olan tüm iğrenç şeyleri listeleyen güzel tempolu, bolca uzun bir cümle ile başlar: 'Haklı neden yenildiğinde, cesurlar aşağılandığında, insanlar bunu kanıtladığında asalet paramparça olduğunda çukur dibi ve çukur başı çöp gibi muamele görür. . . ' İngiltere'nin dört bir yanındaki erdemli erkek ve kadın yığınları için, diye yazıyordu Berger, o saatin geldiğini - çarpıcı olduğunu duyabiliyorlardı, kendilerini ilan etmenin, doğru olan için nasıl savaşacaklarını bulmanın zamanının geldiğini biliyorlardı.
İyi denemecimiz, kapısında böyle bir intikamcı olduğunda ne yapacağını tam olarak bilir: 'Böyle bir kahramanı tam kapasitemle koruyabilirim.' Ve eğer Berger bu ruhlara sığınak verirken, sanata yönelik bir tercihi açığa çıkarırsa, onları silahlarını bırakmaya ve bir fırça almaya ikna eder, çünkü 'yapmak istediğiniz şeyi başka bir şekilde başarmanız mümkündür. . ' Yanlışları düzeltebilecek sadece savaşçı değil, sanatçı da.
Kusursuz bir sofra kuran Berger, bize ana yemeği sunuyor:
Sana sanatın ne yaptığını ve nasıl yaptığını söyleyemem, ama sanatın çoğu kez yargıçları yargıladığını, masumlardan intikam almak istediğini ve geçmişin acı çektiğini geleceğe gösterdiğini, böylece asla unutulmadığını biliyorum. Güçlü korku sanatının, biçimi ne olursa olsun, bunu yaptığında ve insanlar arasında bu tür sanatın bazen bir söylenti ve efsane gibi işlediğini de biliyorum, çünkü hayatın vahşetinin yapamayacağını anlamlandırıyor, bizi birleştiren bir his, çünkü sonunda adaletten ayrılamaz. Sanat bu şekilde işlediğinde görünmez, indirgenemez, kalıcı, cesaret ve onurun buluşma yeri olur.
Bu aklımı dolduran bir alıntı. Sevdiğim birçok şey arasında belki de en iyisi Berger'in adaleti ve sanatı bu kadar sıkı bir şekilde bir araya getirmesi. Adaletin eylemlerde çözüldüğünü düşünmeye alışkınız - yargıç bir ceza veriyor, ordu işgalciyi itiyor, ezilenler nihayet özgürlüğüne kavuşuyor - ama burada Berger sanatı farklı bir adalet türü olarak ortaya koyuyor. Zamansız, yerden yere, nesilden nesile gençleşen taşınabilir bir adalet.
Bu, basit tazminatın yapmadığı bir tür mantığa göre davranan adalettir. Sadece sanatın bizim için yapabileceklerine katılıyor. Yargıtay tarafından verilen bir karar ne kadar akıllıca olursa olsun, her zaman yeniden yorumlanmaya açıktır, adaletle daha uyumlu gelecek bir kararla iyileştirilebilir. Kanunlar güncellenebilir ve geliştirilebilir, cezalar genellikle hafifletilir ve yeniden değerlendirilir. Bu tür bir adalet zamanla değişir ve umarız ulaşamayacağımız bir mükemmelliğe daha da yaklaşır. Ama sanat böyle değil. Sanatla orijinali ödüllendiriyoruz; Bir şaheseri değiştirmek çok, çok yanlış olur, çünkü bu, bize kendi özel vasiyetini verme kapasitesiyle ortaya çıkar. Bir şaheseri geliştiremezsiniz, sadece mükemmelliğinden uzaklaşabilirsiniz.
Bu iki tür adalete baktığımda, Cumhuriyetçilerin İspanya İç Savaşı'nda Faşistlere karşı verdiği mücadelede neredeyse yok olan George Orwell'i düşünüyorum. O ve diğer pek çok genç erkek ve kadın İspanya'da belirli bir tür adalet istiyordu, bu adalet, nesillerinin temel sembolik mücadelesi haline geldi. Çalışmaları kesinlikle boşuna olmasa da - çünkü bugün hala konuşuluyorlar ve biz hala onların örneklerinden öğreniyoruz - Orwell ve asker arkadaşları başarısız oldu. Cumhuriyetçiler kaybetti. Binlerce iyi insan telef oldu. Hedefledikleri adalet yerine getirilmedi.
Orwell eve döndü ve yazmaya başladı ve dünya edebiyatının birkaç şaheserini üretti. İspanya'da aradığı adalet, son eserleri de dahil olmak üzere bu romanları ve denemeleri yazarken elde ettiği adaletten çok farklı bir türdeydi. 1984 . Bu, Berger'in ima ettiği türden: Geçmişin suçlarını asla unutmayacak ve geleceğin suçlarını önlemek için her şeyi yapacak benzer fikirlere sahip bir topluluğun sağlanması. Orwell’in sözleri, her yeni nesli bağımsız düşünceye yönlendirmekten daha fazlasını yapar, tutkulu bir özgürlük sevgisi ve totalitarizm nefreti aşılar ve bize bu duyguları seçimleri kazanan ve bir halkı ikna eden argümanlara ve eylemlere kanalize etmemiz için ihtiyacımız olan kelime dağarcığını verir.
Kendimi örnek olarak kullanacağım: Orwell'i ilk kez henüz gençken keşfettim. Neredeyse kazara aldım 1984 bir kütüphanede kullanılmış kitap satışında, ne olduğunu tam olarak bilmiyordum, sadece kitabın muazzam aurası o zamanlar oldukça saf bir zihne bir şekilde nüfuz ettiği için satın alıyordu. Orada bir kütüphaneci, bana ve diğer pek çoğumuza rehberlik eden belki 30 yaşında enerjik bir genç adam, onu satın alacağımı görünce çalkalandı: Elimden kaptı ve Orwell'in her konuda haklı olduğunu açıkladı. Bununla ne demek istediğini bilmiyordum ama heyecanını anladım.
Okudum ve açıkçası bana bir dünya açtı. Bana canlı görüntüler, unutulmaz ifadeler ve sonunda hazır olduğum ama düşünmek için gerekli kaynağa sahip olmadığım düşünceler varoluşa solan güçlü fikirler verdi. Aynı zamanda bir arkadaş topluluğuna girmemi sağladı. İçgüdüsel olarak korkacak hiçbir şeyi olmayanlardan biri olduğumu biliyordum 1984 ve kim her zaman kötülüğün karşısına çıkardı ve yıllar içinde aynı hisseden başkalarını buldum. O kitap sayesinde küçük bir kısmı da siyaset bilimi üzerine çalışmaya, tam olarak faşizmin ne olduğunu, toprağın gelişi için nasıl ekildiğini, neden Avrupa'nın bazı bölgelerine gelip diğerlerine gelmediğini öğrenmek için gittim. buraya hiç geldi. Kitap da bu bilgiyi iletmemi sağladı: o kütüphanecinin yirmi yıl önce yaptığı gibi, birçok okuyucuyu onu almaya teşvik ettim.
Bahsederken, 1984 zamanımızda adaletini sağlamaya devam ediyor. Kitap yine en çok satanlar listesine girdi ve dünyanın kendi köşemde gizemli bir hayırsever bağımsız kitapçılar için kopyalar satın almaya başladı ve bunları Orwell'i okumak isteyen herkese ücretsiz olarak sağladı. Çabaları bulaşıcı olduğunu kanıtladı: Ben de yakınlardaki bağımsız bir kitapçıdan vermek için bir avuç dolusu aldım ve diğer yerel okuyucular da aynısını yaptı. Şimdiye kadar bu proje yerel medyanın yanı sıra CNN ve BBC'de yer aldı. Ben haberleri takip ediyorum ve her seferinde Orwell'i You-Know-Who'ya yanıt olarak verme fikri büyük bir hayranlık uyandırıyor. Bu sembol güçlüdür. Bu projenin yaratıcısı isimsiz kaldı: sadece bir kıvılcım olmayı umduğunu söylüyor.
Bu köşeye başladığımda, yaptığım ilk şeylerden biri, yazarlara ve sanatçılara, iç karartıcı politikamıza kendi benzersiz yanıtlarını yaratmaları için meydan okumak oldu. Bu aramayı bugün yenileyeceğim. Havalimanlarında ve kadın hakları adına katıldığımız protestolar, tüm telefon görüşmeleri, Kongre'ye gönderilen mektuplar ve ülke çapındaki binlerce eylem grubunun toplantılarından bahsetmiyorum bile, beni bir tür coşku ve heyecanla doldurdu. Amerika'nın geleceği için sonsuz umut. Bu siyasi örgütlenme vazgeçilmezdir. Dinsel inançları ve doğdukları millet dışında Amerika'ya hiçbir zarar vermeyenlerin bir kez daha bu milletimize gelip gitmelerine izin verildiğinde elde ettiğimiz türden adalete hizmet etmek için buna sahip olmalıyız. Elimizden geldiğince bu adalete hizmet etmeye devam etmeliyiz, ancak aynı zamanda Berger'in yazdığı ve daha önce okumayı hiç düşünmemiş insanlar olarak bu saniyede devam ettirilen adalet türünü de hatırlamalıyız. 1984 şimdi dünyalarını değiştirecek bir kitapla meşgul olun.
Yapabildiğiniz Herkesle Paylaşabileceğiniz Kitaplar
1984 George Orwell tarafından
Görme Yolları John Berger tarafından
49. Lot Ağlaması Thomas Pynchon tarafından
Yabancılar ve Anoreksi Chris Kraus tarafından
Tanrıyı bekliyorum Simone Weil tarafından
Savaş sonrası Tony Judt tarafından
Totalitarizmin Kökenleri Hannah Arendt tarafından