46 yaşında ilk kez bir boks salonuna girdim. COVID ve çocuklardan beri eklediğim 20 kilo ile içeri girdim. Biraz dayanıklılık, marjinal koordinasyon ve kova dolusu korku ile içeri girdi. Kapılardan içeri girmeden önce, muhtemelen bunu yapamayacağıma dair kendimi yarı yarıya ikna etmiştim.
Tüm bunlarla ve yere vuran beyaz bir bastonla içeri girdi.
Evet. Boks yapmayı öğrenmeye çalışan yasal olarak kör bir adam.
Bunun asla yürümesine imkan yok, diye düşündüm. Ama yine de deneyelim.
Esasen optik sinirin az gelişmiş hali olan optik sinir hipoplazisi ile doğdum ve bu, dünyayı ciddi bir tünel görüşü ile dolaştığım anlamına geliyor. Tam görüşlü insanların çoğu 180 derecelik çevresel görüşe sahiptir ve benim iki gözüm birleştiğinde yaklaşık 25 derecem var. Göremediğim alan bulanık değil, karanlık değil ve renklerle parlamıyor. Parmağınızı başınızın arkasına koyun ve oradaki görüntünün nasıl olduğunu tarif edin. Orada hiçbir şey yok, değil mi? Sahip olduğum 25 derecelik görüş dışında, çevrem böyle.
Boks hakkında çabucak öğrendiğim şey – genel ayak hareketlerini ve temelleri oluşturan altı yumruğun üzerinden geçtiğim ilk seansımdan – diğer sporlardan farklı olarak zihnin sürekli nişanlı. Koşmayı ve halter yapmayı denedim ve onları ölümcül derecede sıkıcı buldum. Zihin durağanlık içinde sıkışıp kalırken vücut işi yapar. Ama birine eldivenlerinin üzerinden baktığında, ona vurmaya çalışırken karşılık almamaya çalıştığında, hatta sadece koçunun az önce atadığı dokuz yumruk/savunma kombinasyonunun sırasını hatırladığında, beyin şarkı söyler vücudun yanında.
İyi niyetli insanların “Bu harika! Diğer duyularınız yükseliyor mu?” Hayır. Hâlâ derin bir eksiklikle çalışıyorum, koçlarımın bana savunmada olabildiğince az küçülmeyi öğrettiği bir eksiklik.
Rakibimin göğsüne bakıyorum – göğüs, kolların ve bacakların ne yapmak üzere olduğu hakkında en fazla bilgiyi telgrafla gönderiyor. Elimden geldiğince sık omuzlarımı kaldırıyorum ve sağ elimi mümkün olduğunca yanağıma tutturmaya çalışıyorum, bu yüzden eldivenimi kaldırıp herhangi bir sol kroşeyi engellemek benim için sadece birkaç santim meselesi.
Kancalar, benim görüş alanımın dışından döngüye girme biçimleri nedeniyle en sağlam olanlardır. Antrenörlerimle dövüştüğümde (ve bu noktada çok hafif dövüşten bahsediyoruz), alet çantam henüz çok derin değil. Hala rahat veya doğal hissetmekten kilometrelerce uzaktayım. En büyük zorluk kendime karşı sabırlı olmak ve her gün pratik yaptığımı, her gün eleştiri ve düzeltmeyi kabul ettiğimi, her ellerimi sarıp öğrenmeye çalıştığımda bunun tanımlanabilir bir zafer olduğunu fark etmektir.
Koçlarımdan biri bana şöyle dedi: “Güç onu kazanmaz, Keith.” Eldiven işi yapıyoruz ve ben önden yüklemeye devam ediyorum, yumruklarımda çok fazla öne eğiliyorum, biraz hayali ekstra biraz eklemeye çalışıyorum oomph. Ama o ön ayağı sabitliyorum ve bu benim dengeme ve bir saniye sonra hareket etme, dönme yeteneğime mal oluyor. Bunlar temel şeyler, ama sürekli ortaya çıkan kötü bir alışkanlık.
“Hız, gücü yener. Elini olabildiğince hızlı bir şekilde suratına sok, ”diyor koçum, “sonra tekrar yüzüne koy. Bu kadar.”
Tüm bunların güzel yanı mı? Hepsi yeni başlayanların yaptığı şeyler. Refleksler, kas hafızası, teknik ve beceri setleri – bunların hepsini uygulama ve tekrar yoluyla inşa edersiniz.
Asıl sürpriz, bu spor salonunda antrenörler ve diğer boksörler tarafından tek taraflı olarak saygıyla muamele gördüğümü fark etmemle geldi. Engelliliğim – daha doğrusu, bu sporu böyle bir engelli ile öğrenmeye çalışıyor olmam – yaklaşık beş saniyelik kibar bir hayranlıkla karşılandı. Bu bittiğinde ve bundan sonra yapacağımız tatbikat veya kombo için hangi ayarlamaların yapılması gerektiğine karar verdikten sonra, ayak hareketleri kötü olan başka bir çaylak, bazen düzgün bir ortası olan ve dirseğini sürekli düşüren bir adam oluyorum. o arka kanca.
Her ders, her seans, sessiz bir kapsayıcılık eylemidir.
Bütün bunlarla ilgili büyük bir plan yok. Herhangi bir sergi yapmayacağım. Bu spor salonunu dolduran ölümcül insanlardan bazılarını tartışmaya hazır değilim. Bu bir spor, egzersiz ve aynı anda hem zihni çalıştırıyor hem de temizliyor. Vurulmadan birini vurmaya çalışmanın zorluğu son derece eğlenceli olmaya devam ediyor, ancak birkaç ciğer shot yedikten sonra bana tekrar sorun.
Birlikte antrenman yaptığım insanlar, benim için erişilebilir olacağını hiç düşünmediğim bir sporda bana bilinçli olarak yer açtı. Daha gidecek çok yolum var ve o ilk gün spor salonuna eldivenlerim ve beyaz bastonumla girerek korkuyu aştığım için çok minnettarım.
Keith Rosson’un en yeni romanı “Fever House” Ağustos ayında Random House tarafından yayınlanacak. O, St. paçalı don Portland, Ore’de boks.