Ne güzel parlıyorsun canım!
Allık ve vücut yağı!
Hala değil!
Mücadele ettiğim boşuna değil, zıplıyorum ve koşuyorum!
Aristophanes (c. 450 - c. 385 BC)
Allık ve vücut yağı!
Hala değil!
Mücadele ettiğim boşuna değil, zıplıyorum ve koşuyorum!
Aristophanes (c. 450 - c. 385 BC)
Kadınlar ve Olimpiyat Oyunları. Eski Yunanistan'da herkesin okuldan bildiği gibi, kadınların ve kızların Olimpiyat Oyunlarına (ya da sadece Oyunlara) katılmasına katı bir yasak vardı. Sadece bir kadın için bir istisna yapıldı - tanrıça Demeter'in yüksek rahibesi. Bununla birlikte, Yunan kadınlarının "erkeksiz" kendi tatilleri vardı - Thesmophorius - erkeklerin kesinlikle yasaklandığı ve hatta kutsallık olarak kabul edildiği tamamen kadın tatili. Oysa Yunanistan'da kadınlar bile spor yapabilir ve hatta stadyumda birbirleriyle rekabet edebilirdi. Üstelik erkeklerle hemen hemen aynı spor dallarında. Bu yarışmalara Geraia veya Gerey oyunları deniyordu ve tanrıların ve insanların hükümdarı olan büyük Zeus'un karısı tanrıça Hera'ya adanmışlardı.
Tanrılar insanların en kötüsüdür!
Her şeyden önce, Yunanlıların tanrılarının insanlara son derece benzediğini not ediyoruz. Dahası, düşünür Sokrates'in belirttiği gibi, mitlere bakılırsa Yunan tanrıları "insanların en kötüsüydü". Bütün ilahi güçlerini ve kabiliyetlerini, birbirleriyle ve ölümlülerle münakaşalara, sefahatlere, aşırı yiyip içmeye harcadılar. Sokrates'e göre, tek bir normal insan kendi tanrıları gibi olmak istemezdi, ancak ... onlara çok isteyerek taptı! Yunan tanrılarının ne kadar çirkin davrandıkları şaşırtıcı. Böylece, güzel bir karısı Hera olan Zeus, onu sürekli olarak bir kuğuya, sonra bir boğaya dönüştüğü ölümlü kadınlarla aldattı. Eh, Hera bunun için tutkularından intikam aldı. Bunun için Zeus yasal karısına çok soğuk davrandı ve görünüşe göre bu, diğer tüm Yunanlılar için bir örnek oluşturdu. Bir keresinde onu altın zincirlerle bağlayıp yerle göğün arasına asmış, bacaklarına iki ağır bronz örs bağlamış ve hatta onu kırbaçlamış!
Karışıklık için çırpıcılar!
Ayrıca, Yunan şehir devletlerinin çoğunda tanrılarına bakıldığında, Yunanlıların kadınları için kölelikten pek farklı olmayan emirler getirdiğine dikkat edin. Kocalarına gelen misafirler, bir daha onlarla karşılaşmamak için çok mütevazi davranmakla görevlendirildiler ki, onlar hakkında ne iyi ne de kötü bir şey söylenmesin. Ama kadınlar sadece mükemmel bir şekilde idare etmeliydi. Kocası gün boyu filozoflarla konuşabilir, revakların gölgesinde güneşten saklanabilir, pazarda dolaşabilir veya bir palaestra'ya (özel jimnastik okulu) katılıp orada jimnastik yapabilirdi. Her halükarda, kocanın geldiği zaman, karısı ya kendisi ya da kölelerle birlikte eve tam bir düzen getirmeliydi. Ve eğer bu olmazsa, eşin yarısını yenme hakkı vardı. Doğru, Yunanlılar antik dünyada çok eşliliği reddeden ilk kişilerdi ve soylu bir Helen'e yakışmayan bir barbar geleneği olarak kabul ederek bundan çok gurur duyuyorlardı!
Doğru, kadınlara ilginç bir hoşgörü verildi. Aslında Dionysos bayramında tiyatroya gitmeleri emredildi. Ancak burada bile bir sınırlamaları vardı: sadece trajedileri izleyebiliyorlardı ve komedilerin izlenmesi yasaktı. Ne de olsa genellikle günün konusu üzerine yazılmışlardı ve kadınların anlaşılmaz ve hatta kaba olduğuna inanılıyordu. Evin, hatta tiyatronun kapısını bile terk eden kadınlar, pelerinin kenarlarıyla yüzlerini kapatmak zorunda kaldılar. Ve tek başına dışarı çıkmaması gerekiyordu, ancak bir evcil, tercihen yaşlı bir köle eşliğinde!
Sparta tam tersinin doğru olduğu bir şehir!
Ancak Yunanistan'da her şeyin diğer şehirlerdeki gibi olmadığı bir şehir vardı. Antik Sparta'ydı ve tam tersi oldu! Spartalı kadınların geniş yasal hakları vardı ve aile mallarını erkeklerle eşit şekilde tasarruf edebiliyorlardı, toprakları olabilirdi ve ayrıca, sağlıklı ve güçlü çocuklar doğurmak için fiziksel olarak gelişmek zorundaydılar (ve buna izin verilmezdi!) . Bu nedenle, kızlara genç erkeklerle eşit olarak spor müsabakalarına katılmaları talimatı verildi.
Kızlar genç erkeklerle birlikte koşuyor, güreşiyor (!), Cirit ve disk atıyorlardı. Ayrıca tüm egzersizler geleneksel olarak kıyafetsiz yapılırdı. Ama Plutarch şöyle yazdı: "kızların çıplaklığında uygunsuz hiçbir şey yoktu. Hala utangaçlardı ve ayartmadan uzaklardı”, Sporda çıplaklığın uygunsuz sayılmadığı Spartalı yetiştirme böyleydi. Ancak öte yandan, böyle bir yetiştirmeden Spartalı kızlar keskin dilli, yargılarda bağımsızdı ve erkekler kusurları ve zayıflıkları için affedilmedi. Ve Spartalı kadını yenmek gerçek bir problemdi: Sen de bozuk para alabilirdin!
Herai - Hera'nın onuruna oyunlar
Yine de, Yunanistan kadınları Olympia'daki stadyumda spor yapma hakkını elde ederek onları tanrıça Hera'ya adadılar. Bu nedenle isimleri - Gerai. Kurucularının Kral Pelop'un karısı Hippodamia olduğuna dair bir efsane var. Başka bir efsane, bunların Elis şehirlerinden 16 kadın olduğunu söylüyor, bu yüzden Heraias'a 16 rahibe tarafından liderlik ediliyordu. Erkekler Olimpiyatları sırasında olduğu gibi, Heraia sırasında, tüm Yunan şehir devletleri arasında kutsal bir barış ilan edildi ve elbette erkeklerin onlara girmesine izin verilmedi!
Oyunlar Hera'ya bir fedakarlık ile başladı, çünkü o günlerde spor Yunanlılar tarafından tanrıya bir tür hizmet olarak kabul edildi. Kadın sporcular koyun kanı ve suyuyla temizlendi. Daha sonra çiçekler, meyveler, şarap ve zeytinyağı sunakta tanrıçaya kurban edildi ve nihayet ana hediye - özellikle bu tatil için, dokuma ve güzel işlemeli peplos - geleneksel olarak kadın dış giyimi yapıldı. Kurbanları, üç yaşındaki kızların katılmasına izin verilen yarış yarışmaları - agonlar izledi: hala kızlar, genç kızlar ve genç evli olmayan kadınlar. Koşmaları gereken mesafe, erkeklerinkinden altıda bir daha kısaydı. Modern ölçülerde, bu yaklaşık 160 metredir - 100 ve 200 metrelik mesafeler arasında bir çarpı. Sonra koşuya başka yarışmalar da eklendi, böylece Hera'nın onuruna oynanan oyunlarda kadınların görecek bir şeyleri ve tezahürat yapacakları biri vardı. Ama orada ne giyiyorlardı?
Koşu kazanan. Antik bir Yunan bronz orijinalinin (MÖ 460 dolayları) Roma mermeri tekrarı (MS XNUMX. yüzyıl). Roma, Vatikan Müzeleri
Çıplak, ama tam değil!
Gerayalardaki sporcuların tamamen çıplak koştuğunu düşünmeyin. Hayır, onlar için tamamen eski Yunan geleneğinde de olsa bir tür eşofman icat edildi. Ve bunu biliyoruz, çünkü MÖ 550-520 yıllarına dayanan ve şu anda British Museum'da tutulan bir Spartalı koşucunun bronz bir heykelciği bize geldi. Bu heykele ek olarak, tarihçi Pausanias tarafından Elis'te (Eleliler Spartalıların müttefikiydi) benzer yarışmaların bir açıklaması var, bu da onunla çakışıyor:
“Bu oyunlar koşan bir kız yarışından oluşuyor; bu kızların hepsi aynı yaşta değil, bu yüzden önce en genç koşuyor, ardından daha büyükler ve son olarak da en yaşlı kızlar koşuyor. Böyle koşarlar: saçları gevşek, tunik dizlere biraz ulaşmıyor, sağ omuz göğse açık. Ve yarışmaları için Olimpiyat stadyumu sağlandı, ancak koşmak için stadyumun alanı yaklaşık altıda bir oranında azaltıldı. Kazananlara zeytin ağaçlarından çelenkler ve Hera'ya kurban edilen ineğin bir kısmı verilir. Üzerlerinde isimleri yazılı heykellerini dikmelerine izin veriliyor..."
kırmızı ve tombul
Antik tarih bu tür yarışmalarda kazanan birçok kadının adını bizim için sakladı. Örneğin, Theban kralı Amphion'un kızı olan Chlorida'nın adı. O kadar ünlü bir sporcuydu ki şehrin yedi kapısından birine onun adı verildi. Üstelik o da güzeldi.
Arcadia'dan Atalanta mükemmel bir koşucuydu, ayrıca bir yaydan doğru bir şekilde vurdu, güreşte yarıştı ve orada kazananın defnelerini kazandı. Argonotların altın yapağı kampanyasındaki tek kadın oydu. Ve bu açıkça bir efsane olmasına rağmen, böyle bir kadından söz edilmesi bile çok açıklayıcıdır.
Kaderin kendisi Spartalıların Geraya'da kazanmasını emretti. Sparta kralı II. Archidamus'un kızı Kiniska, örneğin, defalarca hipodromda araba yarışları kazandı ve dört atlı arabasını, yani aynı anda dört at tarafından sarsılmaz bir elle yönetti. Diğer kadınların da binicilik yarışmalarında kazanması ilginç, ancak yine de Kiniska gibi bir ün kazanmadılar. Ancak Olympia'daki Zeus Tapınağı'nda bronz bir araba heykeli ve kendi heykelini almaktan onur duydu. Üzerinde Yunanistan'daki Olimpiyat Oyunlarında araba yarışlarında zeytin çelengi kazanan tek kadın olduğu yazılıydı. Ancak ünlü Yunan hicivci Aristophanes, tüm bu kadın cesaretiyle özenle alay etti, bu yüzden Atinalı kadınlar ondan pek hoşlanmadı.