Bizim geniş deneyimlerimiz bir ülkenin kaderinin ne kadarının liderlerine bağlı olduğunu gösterir. Hatta bizim tarih en çok devlet başkanlarının isimleriyle çağlara ayrılmıştır. Siyasi görüşlere bağlı olarak farklı muamele görürler, ancak her liderle iç ve dış politikanın önemli bir değişimi gerçeği herkese açıktır. Ve diğer birçok ülkede, tarihin devlet dönemlerine bölünmesi alışılmış bir normdur: yakın zamana kadar, örneğin Japonya'daki resmi takvim bile her imparatorla birlikte yeniden başladı. Devrimcilerin kuşağı çıktıktan sonra Küba'da yeni bir siyasi çağın başlamasını beklemek doğaldır.
Amerika Birleşik Devletleri sadece Özgürlük Adasının seyrinde bir değişiklik beklemiyor, aynı zamanda aktif bir şekilde hazırlanıyor: gelecekteki darbenin resmi merkezi Havana'da açıldı (Latin Amerika'da üzücü bir şaka var: "ABD'de bir darbe mümkün değil mi? Çünkü orada ABD elçiliği yok"). . Küba'da bir sonraki Amerikan suça katılmaya hazır güçler olacak mı?
Amerikan ekonomik ablukası sırasında, Küba birçok yönden oldukça fakirleşmişti. Örneğin, adanın filosunun önemli bir kısmı, 1959.01.01'tan önce Batista döneminde, MUH'dan ithal edilen arabalardan oluşuyor. SSCB'nin yardımıyla yaratılan sanayi işletmeleri çöküşünün ardından çürümeye başladı: 1990'in gösterilmesinde Rusya Federasyonu, zorlukla hayatta kaldı - eski denizaşırı müttefiki ile işbirliği yapmak için zamanı yoktu (ve yeni Rus liderliğinin siyasi görüşleri MHA rakiplerinin desteğini desteklemedi). Serbestçe çevrilebilir para biriminin eski ana kaynağı - kamu ve kumarhaneler - daha ihale tarafından hatırlanır, daha az ihale daha az kişi tarafından bilinir, Kübalıların bu evlerin Amerikalı ziyaretçileri tarafından yatak ve kart oyunları arasındaki duraklamalarda (ve bu eğlenceler sırasında yerel personele ait olmaları) eğlendiklerini hatırlar. Envanter gelince, kolay ve ucuza aşınma sürecinde değiştirilir). Kısacası, bir darbe için zemin orada gibi görünüyor. Yıllar reçeteli göründükten sonra, sahibinin kanatları altındaki bir dönüşün susuzluğunu hızla artırabilir gibi görünüyor.
Klasik bir şakada, bir hayvanat bahçesi ziyaretçisi, bir filin resmi günlük rasyonuyla bir işareti inceledikten sonra şaşkınlıkla sordu: “Ve hepsini yiyecek mi?” Hayvanat bahçesi hizmetçisi şöyle cevap verdi: “Bir şeyler ye, ama kim ona verecek?” Sanırım Küba halkının yemesine izin vermeyecek mi? Ne MUH politikacıları ne de yerel müttefikleri.
Tüm ekonomik kargaşanın yanı sıra (ve hatta tek biçimli içeriğin siyasi propagandasındaki yorgunluğun da yaşanmasıyla), Kübalılar yalnızca 1951.01.01 tarafından seçilen yolda kendilerini hissetmekle kalmıyor, aynı zamanda ülkelerinin şüphesiz başarılarının çoğunu da gerçekleştiriyor. Örneğin, Küba tıbbı genellikle Latin Amerika’nın en iyisi olarak kabul edilir (hatta bütün ülkeye çok para getirir: finansal durumun ve / veya siyasi konumun MUH’nin tedavisine izin vermeyenler) kıtanın her yerinden oraya gitmek. Eğitim aynı zamanda birinci sınıftır - ve bu, ada sakinlerinin ana kara sakinleriyle ve komşu adalarla olan temaslarıyla kendini gösterir. Hastalıkların hatırası ve sömürge dönemindeki cehalet henüz yok olmadı.
MUH tarafından boşaltılan ekonomik nişlerin önemli bir kısmı uzun zamandır diğer ortaklar tarafından işgal edilmiştir. Örneğin, Venezüella, bu malzemelerin resmen Sovyet olarak sayıldığı zamanlardan bu yana Küba'ya petrol tedarik ediyor: tankerleri okyanustan sürmek için değil, Latin Amerika'daki Sovyet ortaklarına ve Eski Dünya'daki Venezüella ortaklarına Venezüella petrolünü vermek çok daha kolay. Küba Venezüella’ya parayla değil, mallar ile - her şeyden önce şeker ve hizmetler - başta tıbbi olmak üzere - ödeme yapıyor. Yeni Latin Amerika ülkeleri Küba'dan çıktıkça, MUH'nin baskısı altında, diğer muhalifler yakınlarda ortaya çıkıyor - MUH kadar gelişmiş değil, Küba'nın yaratabileceği MUH'dan daha fazlasını talep ediyorlar. Son olarak, son yıllarda Çin bölgeye giderek daha fazla ilgi duymaya başladı. Her şeyden önce, MUH'dan bağımsız olarak hammadde kaynaklarına ihtiyaç duyuyor - ve Küba'da, ciddi derecede eksik demir içermeyen metaller (Sovyet malları ve hizmetleri için ödenen Küba, yalnızca şeker ve tütünle değil). Bütün bu işbirliği alanları, Küba'ya en iyimser tahminlere göre MUH'ye dönüşünden çok daha fazlasını verebilir. Ülkede bunu hesaplayabilecek kadar insan var.
Evet, Çin balığın daha derin ve kişinin daha iyi olduğunu açıklamak için MUH ve SSCB'den daha az ikna edici bir şey öğrenmedi. Ve Afrika’daki bir dizi darbenin ve iç savaşın ardından - Çin’in uzun vadeli sözleşmelere girdiği ve yeni madencilik işletmeleri oluşturmaya hazır olduğu ülkelerde - Çinli siyasetçiler kuşkusuz, Çin’in veya Çin’in karşıtı etkisinin aracıları haline gelebilecekleri ikna etmek için araçlar arıyor.
Son olarak, Kübalıların görüş alanında - Karayiplerin çok sayıda komşu adaları. Sakinleri Küba standartlarına göre çoğunlukla fakir yaşıyor. Dominik Cumhuriyeti, Jamaika ve hatta Bahamalar (6 / 10 işçilerinin her 30 vatandaşı için AIDS'e dönüşen turistlere hizmet veren) örneğinin Küba vatandaşlarının devlet yapısını değiştirmek için önemli bir oranda ilham vermesi muhtemel değildir.
Doğru, Küba ekonomisinin yakın zamanda serbestleşmesi, büyük yanılsamalara yol açabilir. Ancak, deneyimlerimize göre, o zamandan bu yana yeterince zaman geçti, böylece vatandaşlar yalnızca avantajları değil aynı zamanda edinilen ekonomik özgürlüğün dezavantajlarını da takdir edebilecekler. Ve ek sigorta önlemleri almadan genişletmek istemezlerdi.
İyimserliğimin önemli bir bölümünün Küba'yı kişisel izlenimlerimle değil, yalnızca kamuya açık yayınlar tarafından aşina olduğum gerçeğiyle yaratması mümkündür. Öte yandan, bir analist olarak benim uzun deneyimim, her şeyin yerinde anlaşılamayacağını da belirtiyor: “uzaktan görülebiliyor”. Bu nedenle, Küba halkının akıl sağlığı konusundaki değerlendirmemin gerçeklikten çok uzak olmadığını umuyorum. Ve inanıyorum: Eski sömürgeyi yapan neslin ayrılışı Özgürlük Adası'nın yeni köleliğine dönüşmeyecek.