Victor Horta Kimdir?
Victor Horta Kimdir?
Victor Horta Biyografi
BELÇİKALI MİMAR VE TASARIMCI
Doğum: 6 Ocak 1861 – Gent, Belçika
Ölüm: 8 Eylül 1947 – Brüksel, Belçika
Victor Horta’nın Biyografi
Victor Horta, 6 Ocak 1861’de Gent’te geniş bir ailede dünyaya geldi. Babası Pierre Horta, Victor’a göre, “stüdyosunu öyle bir üstünlük havasıyla işleten, onun için bir sanat haline gelen” lüks bir kunduracıydı. Victor genç yaşta müziğe ilgi duydu, keman çalmayı öğrendi.12 yaşında, amcasına bir şantiyede yardım ettiğinde mimariye ilgi duymaya başladı.
Horta, Ghent’teki yerel Academie des Beaux-Arts’a girdi.Ardından 1878’de Paris’e, mimar ve iç mimar Jules Dubuysson’un Montmartre’deki atölyesinde çalışmak üzere ayrıldı ve iki yıl sonra babasının ölümü üzerine Ghent’e döndü. Orada 1881’de Pauline Heyse ile evlendi ve ardından Brüksel’e taşındı ve burada ulusal sanat okulu Academie Royale des Beaux-Arts’a kaydoldu. Ayrıca, 1890’larda Art Nouveau’da çalışmak üzere Belçika’daki daha iyi bilinen meslektaşlarından biri olacak olan hevesli mimar Paul Hankar ile de tanıştı.
Horta, Academie’de başarılı oldu.1884’te, genç Belçikalı heykeltıraşların, ressamların ve mimarların kariyerlerini, özellikle eğitim ve öğretimlerini ilerletmek için hala var olan, mimarlık için açılış Godecharle Ödülü’nü kazandı. Aynı zamanda Belçika kralı II. Leopold’un mimarı olan profesörü Alphonse Balat tarafından asistan olarak alındı. Horta, Balat’la uzun süredir çalışmak istediği için bu fırsattan çok heyecanlandı. Balat o zamanlar Leopold için kraliyet sarayının (Balat’ın daha önce eklemeler ve tadilatlar yaptığı) arazisindeki demir ve cam kubbeli yapıların geniş bir alanı olan Laeken’deki Kraliyet Seralarını tasarlamanın ortasındaydı.
Balat’ın mentorluğu Horta’nın işine yaradı. 1885’te Societe Centrale de l’Architecture Belge’ye (Belçika Mimarlık Merkezi Derneği) katılmış, kendi bağımsız pratiğini kurmuş ve Ghent’teki 45-47 Twwaalfkameren Caddesi’nde üç ev inşa etmişti, bu ev kendi şehrinde tek yapısıydı. Akıl hocasının etkisiyle, 1889’da Brüksel’deki Parc du Cinquantenaire’de Jef Lambeux’un bir heykelini barındırması için küçük bir pavyon işi aldı ve hala duruyor. 1890’da kızı Sophie doğdu, ona o kadar güçlü bir şekilde bağlı kaldı ki, 1906’da ilk karısından boşandığında velayetini aldı. (İlk kızları Marguerite çok genç öldü.Sadece birkaç aylık).
Horta geniş çapta sosyalleşti ve 1888’de Brüksel’deki Grand Orient of Belgium’un Masonik Locası Les Amis Philanthropes’a katıldı ve bu da onu çok sayıda potansiyel müvekkil ile temasa geçirdi. Ayrıca 1892’de Universite Libre de Bruxelles’de Mimarlık için Grafik Tasarım Başkanı olarak atandı, ardından ertesi yıl Mimarlık profesörü oldu.
Horta’nın duvar ustaları Eugene Autrique ve Emile Tassel (aynı zamanda Université Libre de Bruxelles’de Horta gibi bir profesördü) kısa süre sonra onu onlar için konutlar tasarlaması için görevlendirdi. 1893’te tamamlanan bu iki ev, Horta’nın Art Nouveau’daki ilk eserlerini temsil ediyor.Püskül Evi genellikle ilk Art Nouveau binası olarak anılıyor. Horta daha sonra bu iki binadaki amacının “yapıcı, mimari ve sosyal bir akılcılığın bulunabileceği kişisel bir tarz yaratmak olduğunu” hatırlattı. Horta’nın demir yapıyı kusursuz bir şekilde kaynaştırdığı ve onu sarmaşık ve dalların şeklini andıran bir dekorasyona dönüştürdüğü yer. Mozaik zeminlerin dekorasyonu, avizelerin ve korkulukların kıvrımları bunu yansıtıyor.
Horta, cam, metalurji ve deterjan üretimi de dahil olmak üzere çeşitli uygulamalarda kullanılan kimyager ve endüstriyel soda kralı Ernest Solvay’ın sekreteri olan mühendis Charles Lefebure ile de Püskül aracılığıyla tanıştı. Solvay’ın oğlu Armand, Brüksel’in Ixelles bölümünde Avenue Louise’de, mimara neredeyse sınırsız yetki veren lüks bir şehir evinin komisyonunu Horta’ya verdi ve Horta buna mecbur kaldı. Pahalı oniks, mermer, bronz ve egzotik ahşaplar kullanarak topuzlara, halılara ve kapı zillerine kadar evin her yönünü tasarladı ve büyük merdivenin tasarımında ressam Theo van Rysselberghe ile işbirliği yaptı. Sonuç, Püskül Evi, van Eetvelde Evi ve Horta’ ile birlikte şimdi UNESCO Dünya Mirası Listesi’nde yer alan 1894-98 yılları arasında inşa edilen Hotel Solvay’dir.
Kendi evi ve stüdyosu. Püskül Evi’nin Horta’nın Art Nouveau türünün ayırt edici özelliği haline gelen cüretkar, ‘kırbaç’ doğal formları kullanması, mimara anında ün kazandırdı ve 1890’ların son yarısında çeşitli müşterilerden çok sayıda sipariş aldı.
1895, Horta’nın pratiği için bir afiş yılıydı. O yıl Brüksel şehri onu Saint-Ghislain sokağında bir anaokulu inşa etmesi için görevlendirdi. Aynı yıl, Belçika İşçi Partisi’nin (Parti Ouvrier Belge) liderleri, onlara yeni karargahlarını çok uzakta olmayan bir yerde inşa etmeleri için başvurdu. Horta, anılarında siyasetten uzak durduğunda ısrar etse de, yine de Parti’nin eski genel merkezinde bir sanat dersi vermiş ve Max Hallet, Leon Furnemont ve Emile Vandervelde de dahil olmak üzere partinin entelektüel liderleriyle iyi arkadaştı.
Sonuç onun şaheseri, Maison du Peuple oldu.Partinin ofislerini, mağazalarını, bir kafesini, dinlenme alanlarını, bir kütüphanesini ve büyük bir oditoryumu birleştiren çok işlevli bir demir, cam ve tuğla yapısı olan Maison du Peuple, tümü oldukça düzensiz bir alana yerleştirilmişti.
Dairesel bir plazada ve bir yokuşta. Horta sözde 8.500 metrekare çizim yaptı ve on beş zanaatkar demir işinde on sekiz ay çalıştı. Bina nihayet 1899’da Paskalya’da büyük Fransız sosyalist lider Jean Jaures’in huzurunda açıldı. Brüksel gazeteleri olayı büyük bir tantana ile sundular.Horta’nın portresini de haberlerinin arasına yazdırdılar. İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Belçika İşçi Partisi diğer sol örgütlerle birleşerek Belçika Sosyalist Partisi’ni kurdu ve Maison du Peuple’ı boşalttı. Büyük uluslararası tepkiler arasında, Bina 1965’te yıkıldı.Ancak birkaç kalıntısı kurtarıldı ve Brüksel metro istasyonunda ve Horta Müzesi’nde görülebilir. Yıkılması ve yerine ruhsuz bir beton gökdelenin geçmesi o zamandan beri bazı eleştirmenler tarafından 20. yüzyılın “en büyük mimari suçu” olarak tanımlandı.
Yine 1895’te, II.Leopold’un Kongo işlerinden sorumlu sekreteri Edmond van Eetvelde, Horta’yı ona gözde Avenue Palmerston semtinde yeni bir konut inşa etmesi için görevlendirdi. İki aşamada inşa edilen ev (van Eetvelde, Leopold tarafından baron yapıldıktan sonra, 1899-1901’den ikincisi), genellikle Horta’nın en cüretkar konut tasarımı olarak adlandırılır ve iç mekan, üzerinde oturan merkezi bir sekizgen merdiven salonu etrafında düzenlenmiştir.Demir sütunlar ve vitray bir çatı penceresi ile tepesinde. Van Eetvelde ayrıca Horta’ya Paris’teki 1900 Exposition Universelle’de Kongo’nun bir pavyonunu tasarlama işini verdi, ancak bu proje için sözleşmeler iptal edildi ve sadece çizimler hayatta kaldı.
Bu başarı patlamasıyla, 1895-98 yılları arasında Horta, Brüksel’in Saint-Gilles semtinde, 1890’larda konutlarının çoğunu inşa ettiği yerden çok uzakta olmayan birkaç arsa satın aldı.Kendi evini ve stüdyosunu kurdu. öğrencisi Jean Delhaye’nin çabalarıyla bugün Horta Müzesi olarak işlev görmektedir.
1897’de Horta, mobilya ve dekor için tasarımlarından birkaçını avangard sanatçılar grubu La Libre Esthetique’in salonunda sergiledi ve böylece bir iç tasarımcı olarak becerisini daha geniş bir kitleye tanıttı. Aynı yıl, Solvay ailesi tarafından, kuzeydoğu Fransa’da Nancy yakınlarındaki Chambley’de, Gotik diriliş ile Art Nouveau tasarımının bir tür birleşimi olan bir kır şatosu inşa etmesi için görevlendirildi.Ne yazık ki, evin cepheye yakın konumu Birinci Dünya Savaşı sırasında bombardımana maruz kalmış ve kısa süre sonra yıkılmıştır.Öğrencisi Jean Delhaye’nin çabalarıyla bugün Horta Müzesi olarak işlev görmektedir.
1897’de Horta, mobilya ve dekor için tasarımlarından birkaçını avangard sanatçılar grubu La Libre Esthetique’in salonunda sergiledi ve böylece bir iç tasarımcı olarak becerisini daha geniş bir kitleye tanıttı. Aynı yıl, Solvay ailesi tarafından, kuzeydoğu Fransa’da Nancy yakınlarındaki Chambley’de, Gotik diriliş ile Art Nouveau tasarımının bir tür birleşimi olan bir kır şatosu inşa etmesi için görevlendirildi; Ne yazık ki, evin cepheye yakın konumu Birinci Dünya Savaşı sırasında bombardımana maruz kalmış ve kısa süre sonra yıkılmıştır.
Horta’nın kariyeri gelişmeye devam etti. Aubecq House (1899), Roger ve Dubois Houses (1901) ve sosyalist lider Max Hallet için bir ev (1902) gibi Brüksel’de konut komisyonları almaya devam ederken, Horta’dan ayrıca birkaç büyük mağaza tasarlaması istendi. Brüksel ve Frankfurt, Almanya’daki Grand Bazar d’Anspach (1903), Brüksel’deki Waucquez mağazası (1906) ve Brüksel ve Anvers’teki L’Innovation’ın üç şubesi (1901, 1903 ve 1906). Brüksel’deki iki mağazadan birinde Horta, yalnızca cam panellerle doldurulmuş çelik bir çerçeve kullanarak Art Nouveau çalışmasının zirvesine ulaştı ve böylece dev bir vitrin işlevi gören tamamen şeffaf, modern bir cephe oluşturdu. Çalışmaları ayrıca 1902’de İtalya’nın Torino kentinde düzenlenen Birinci Uluslararası Modern Dekoratif Sanat Sergisi’nin başlıca ilgi çekici yerlerinden biriydi.
1906’da Horta ilk karısından boşandı (iki yıl sonra Julia Carlsson ile yeniden evlenecekti). Aynı yıl, Kraliyet Sarayı’ndan çok da uzak olmayan Laeken’deki Brugmann Üniversite Hastanesi için, işlevlerine göre ayrılmış çok sayıda alçak köşk üzerine yayılmış büyük bir yapı kompleksi üzerinde çalışmaya başladı. 44 dönümlük bir alanı kaplayan kampüs binaları, kırmızı ve beyaz tuğlanın çarpıcı bir kombinasyonunu kullanıyor.
Horta’nın Art Nouveau’sunun sertleşmesini ve basitleştirilmesini gösterirler ve daha ünlü eski binaları için coşkulu, enerjik tasarımlardan çok daha ustaca ve ölçülü görünürler. Büyük projenin inşaatına ancak 1911’de başlanmış, I. Dünya Savaşı ile kesintiye uğramış ve ancak 1923’te tamamlanmıştır. Bugün hala hastane olarak kullanılmaktadır ve tasarımı Avrupa tıp camiasında olumlu karşılanmıştır.
Horta, 1911’de Universite Libre de Bruxelles’deki profesörlüğünden, üniversite yönetiminin ona okulun binalarına ek tasarım sözleşmesi teklif etmemesi üzerine istifa etti. Ancak ertesi yıl, mezun olduğu Academie des Beaux Arts de Bruxelles’de bir randevuyu kabul etti ve 1913’te müdür olarak üç yıllık bir göreve başladı. Okuldaki mimarlık öğretimini önemli ölçüde gözden geçirmeyi planladı ve bu da ona meslektaşlarının düşmanlığını kazandırdı.
Horta, Uluslararası Bahçe Şehirler ve Şehir Planlama Birliği tarafından düzenlenen Belçika’nın Yeniden İnşasına İlişkin Şehir Planlama Konferansına katılmak için 1915’te Londra’ya gitti.
Belçika, I. Dünya Savaşı’nda harap olmuştu; Alman orduları, koleksiyonunda birçok paha biçilmez ortaçağ el yazması bulunan üniversite kütüphanesi de dahil olmak üzere Louvain şehrinin büyük bir bölümünü sebepsizce yakarak büyük bir kültürel suç işledi. Ancak Horta Belçika’ya geri dönemedi, bu yüzden savaşın geri kalanı için kaldığı ve Cornell, Harvard, MIT, Yale, Smith College ve Wellesley dahil olmak üzere birçok Amerikan üniversitesinde ders verdiği Amerika Birleşik Devletleri’ne gitmek için İngiltere’den ayrıldı. Kolej. 1917’de Washington DC’deki George Washington Üniversitesi’nde Mimarlık Profesörü olarak atanmayı kabul etti.
Horta, Uluslararası Bahçe Şehirler ve Şehir Planlama Birliği tarafından düzenlenen Belçika’nın Yeniden İnşasına İlişkin Şehir Planlama Konferansına katılmak için 1915’te Londra’ya gitti.
Savaş Horta’yı zor durumda bıraktı. 1919’da Belçika’ya döndükten sonra evini ve stüdyosunu sattı. Ancak o yıl, Brüksel’de bir konser salonu, resital salonu, oda müziği odası, geniş bir sergi alanı, bir sinema salonu içeren çok amaçlı bir tesis olan yeni Güzel Sanatlar Sarayı’nı (Güzel Sanatlar Merkezi) tasarlaması için görevlendirildi.
Binanın tamamlanması yaklaşık on yıl sürdü ve nihayet 1928’de açıldı.Estetiği, Horta’nın Art Nouveau’yu tamamen terk ettiğini ve bunun yerine şimdi Art Deco dediğimiz şeyin gelişimini yansıtan oldukça geometrikleştirilmiş, doğrusal, klasikleştirilmiş bir estetiğe döndüğünü gösteriyor.
1925’te Horta’dan Paris’teki Exposition International des Arts Decoratifs et Industriels Modernes’de (Uluslararası Modern Dekoratif ve Endüstriyel Sanatlar Sergisi; 1925 Dünya Fuarı) Belçika pavyonunu tasarlaması istendi. Ahşap, alçı ve diğer düşük maliyetli malzemelerden mütevazi, simetrik bir yapı üretti, bunların basit doğrusallığı bir şekilde küçük bir Yunan tapınağını veya aedikülü andırıyordu. Ailesi Horta’yı 1909’da Brüksel’de kendileri için bir kuyumcu tasarlaması için görevlendiren Marcel Wolfers tarafından dekoratif sanatların tarihsel gelişimini temsil eden altı heykelle taçlandırılmıştır.
Horta, hayatının sonlarında çok az komisyonla meşgul olmasına rağmen, Brüksel-Merkez Tren İstasyonu ile devam eden çalışmalar dışında, hem yurtiçinde hem de yurtdışında birçok onursal ödüle layık görüldü. 1919’da Kraliyet Nişanı’na üye oldu ve ertesi yıl Belçika devleti tarafından verilen en yüksek iki onur sınıfı olan Leopold Nişanı’na alındı. 1926’da Cenevre’deki Milletler Cemiyeti’nin yeni binalarının yarışmasında jüri üyeliği yaptı ve Fransız Onur Lejyonu’nun bir üyesi seçildi. 1932’de Belçika Kralı I. Albert tarafından Baron ilan edildi.
Horta, 1939’da, ölümünden sonra ancak 1985’te yayınlanan Anıları üzerinde çalışmaya başladı . İkinci Dünya Savaşı sırasında, eserlerini gerçekten yayınlamak için hiçbir zaman çaba göstermediği için pişmanlık duyarak, makalelerinin ve tasarımlarının çoğunu yaktı. Belki de hiç böyle yapmadığı için Horta, 1947’deki ölümü sırasında çoğunlukla unutulmuştu. Öğrencisi Maxine Brunfaut, Horta’nın kendi planlarına göre 1952’de bitmemiş Brüksel-Merkez Tren İstasyonu’nu tamamladı. Horta, Brüksel’deki Ixelles Mezarlığı’na defnedildi.Victor Horta’nın Kısa Bir Kariyer Değerlendirmesi
20. yüzyılın başındaki kariyerinin zirvesinde , Horta bir yenilikçi olarak uluslararası üne kavuştu. Horta’nın 1894’te bir kez tanıştığı ve Guimard’ın kendi üslup keşiflerinde sap lehine “çiçeği sürgün etmesini” tavsiye ettiği Fransız Art Nouveau mimarı Hector Guimard üzerinde özellikle güçlü bir etkisi vardı.Horta ayrıca Belçika’da ve özellikle Brüksel çevresinde çok sayıda küçük mimara ilham vermiş, böylece Art Nouveau’yu 1900’lerde bir tür “ulusal tarz” haline getirmiştir.
Ancak Horta, Art Nouveau’nun Belçika’daki tüm gidişatını temsil etmedi; diğer kutupta ise Horta’nın iyi bir ilişkisi olmayan Henry van de Velde vardı. Van de Velde, bazen Horta’nın eğrisel estetiğinden ödünç almış olsa da, Sanat ve El Sanatlarını daha çok tercih ettiği biliniyordu ve sonunda 1899’da Belçika’yı Weimar, Almanya’daki Sanat ve El Sanatları okulunun müdürü olmak için terk etti, ancak başlangıçta zorla kovuldu. Horta’dan farklı olarak, van de Velde mimariye resim ve dekoratif sanatlar yoluyla gelmişti (Horta’da durum tam tersiydi ve Horta zaten hiç resim yapmadı). Van de Velde yetenekli ve polemikçi bir yazar iken, Horta özlüydü ve çok az yayımladı, inşa edilmiş eserinin ve tasarımlarının onun adına konuşmasına izin vermeyi tercih etti.
Horta, Art Nouveau’nun tarihinin en karanlık sayfalarından birine girmeye başladığı bir dönemde öldü. Pek çok yerde üslubun doğası gereği eserlerinin birçoğunun geçici bir heves olarak yok olacağını öngörmüştü. Mağazalarının çoğu yıkılmış; 1903’te Brüksel’deki büyük L’Innovation şubesi yeniden düzenlendi ve ardından 1967’deki bir yangında yok edildi ve en ünlüsü, Maison du Peuple 1965’te halkın tepkisi üzerine dağıtıldı.
Horta’nın konut işlerinde durum böyle değil. Öğrencileri Jean Delhaye ve Maxine Brunfaut, Horta’nın Brüksel’de inşa ettiği evlerin birçok özel sahibinin yaptığı gibi, Horta’nın önemli eserlerinden birçoğunun hayatta kalmasını sağlamak için çok şey yaptı ve bunların çoğu hala duruyor.Hatta bazıları zaman zaman halka açıktır. Brüksel’deki Waucquez Alışveriş Merkezi bile hala ayaktadır ve büyük ölçüde korunmuştur, şimdi Çizgi Roman Müzesi’ne dönüştürülmüştür.
1950’ler ve 1970’ler arasında Art Nouveau’ya akademik ilginin yeniden canlanmasıyla birlikte, Horta’nın imajı rehabilite edilmeye başlandı. İlk başta, Art Nouveau’nun çoğu, modern hareketin kritik bir öncüsü veya embriyonik bir biçimi olarak kabul edildi; yüzyılın ortalarında Uluslararası Mimarlık Tarzı tarafından özetlenen “makine çağı” için bir stil arayışının bir parçasıydı. Ancak son zamanlarda Art Nouveau, kendi bilimsel incelemesine layık bir stil olarak ele alınmaya başlandı ve Horta’nın büyük Belçikalı mimarlardan biri olarak imajı restore edildi. 20. yüzyılın sonunda , Horta’nın portre ve kamçı tasarımları 2000 Belçika frangı banknotunda yer aldı.
Horta’nın Maison du Peuple’sinden gelen korkuluklar artık Brüksel metro istasyonu Horta’da (onun için adlandırılmış) görülebilir. Bugün Musée Horta, eski evinde ve stüdyosunda, titizlikle korunmuş ve mirasının yetiştirilmesine adanmıştır.