benŞimdiye kadar yılın en soğuk gecelerinden biriydi, ancak bu, yüzlerce insanın İskoçya’nın yasal olarak başka bir bağımsızlık referandumu düzenleyemeyeceği yönündeki yüksek mahkeme kararını protesto etmek için bu Çarşamba akşamı Holyrood’un dışında toplanmasını engellemedi.
İskoç bayrakları pelerinler gibi giyildi – soğuk Edinburgh akşamına karşı çok az koruma sağladı – ve kararan gökyüzüne karşı ışıklarla süslenmiş Evet işaretleri sallandı. Anti-Tory afişleri ortaya çıktı, bazıları 2014’ten geri dönüştürüldü, diğerleri ise yeni bir açıyla. “Sömürge statümüz onaylandı – ve yasa tam bir pislik!” birini oku
Gaydacı grupları bir araya toplanmış, aletlerini ısıtıyor ve bir sigara molası için duruyorlardı. Proclaimers, İskoç Bağımsızlık Vakfı tarafından finanse edilen sahnede bir müzik setinden patlatıldı.
Yolun karşısındaki küçük ama canlı bir karşı protesto, tannoy üzerinden bağırarak bağımsızlık kampanyası liderlerinin vatana ihanetten mahkemeye çıkarılması çağrısında bulundu. Sendika yanlısı kampanya grubu A Force For Good’un eş direktörü Ronnie Kane, “Sendika 400 yıldır çalışıyor” dedi. “Kırık değilse tamir etmeyin.”
Bağımsızlık yanlısı taraftarlar da aynı derecede neşeliydi. Jim Brack, mahkeme kararını “kazan kazan” olarak nitelendirerek, “Durumu yeniden canlandırdı. Belki biraz rehavete kapıldık.”
52 yaşındaki Julia Stryl, sonucun bağımsızlık hareketine bir destek sağlayacağı konusunda hemfikirdi. “[Westminster] Yargıtay’ın tarafsız olmasını umuyordu. Şimdi, İskoç halkının demokratik bağımsızlık hakkını açıkça engelleyen Westminster.”
Akşamki kalabalık Amerika, Fransa, Katalonya ve başka yerlerden gelen konuşmacılarla çok çeşitliydi. Brexit’in sonuçları, 2014’te sendika yanlısı oy kullanan ancak o zamandan beri fikrini değiştiren birçok kişi için güçlü bir düşünceydi.
1996’dan beri Birleşik Krallık’ta yaşayan Fransız Elise Tallaron, “Pişmanım” dedi. “O zaman bile, bağımsızlık için güçlü argümanlar görebiliyordum.” O şimdi AB İçin Evet hareketinin mali işler sorumlusu.
İskoçya’da her zaman güçlü olan Tory karşıtı duyarlılığın Covid, Brexit ve yaşam maliyeti krizi arasında güç kazandığı açıktı. Bir afişte şöyle yazıyordu: “İskoçya, Birleşik Krallık’ın bir parçası olmayı göze alamaz.”
Katılmak için Londra’dan trene binen İskoç Ulusal Partisi milletvekili Tommy Sheppard, İskoçya’nın artık “çürüyen, Brexit sonrası izolasyonist” bir birliğe “köleleştirilmesine” gerek olmadığını açıkladı.
56 yaşındaki David Spacey, Westminster’ın yeni bir referandumda yanlış kartı oynadığına inanıyordu. “’Ceza bütçesi’nden sonra işler kötüye gidiyor. Şu anda bağımsızlık şansı 50/50. [The union] kazanabilirdi. Beklerlerse ve insanlar daha da fakirleşirse ve faturalarını ödemekte zorlanırlarsa, bağımsızlığa verilen destek yalnızca artacaktır.”
İlk bakan Nicola Sturgeon sürpriz bir şekilde göründüğünde kalabalık yüksek sesle tezahürat yaptı.
“Bugün Birleşik Krallık’ın ulusların gönüllü ortaklığı olmadığı netleşti” diyen yetkili, sonucun sendikacılar için yalnızca “geçici bir rahatlama” yaratacağını da sözlerine ekledi. Westminster veya başka türlü hiçbir kuruluş İskoç halkının sesini susturamayacak.”
Sturgeon, gelecek yıl bir SNP kongresi için teklifini partiler arası bir hareket haline getirmesi için orada bulunanlardan güçlü çağrılarla karşılaştı.
İskoç Sosyalist partisinin eş sözcüsü Colin Fox, “Bağımsızlık yanlıları, İngiliz devletinin yolumuzu kapatan güçlerini yenmek için daha iyi bir stratejiye ihtiyacımız olduğunu anlarlarsa bugün tarihi bir gün olabilir” dedi.
Konuşmacılar arasında, kavalcılar kısa müzikal aralar sağladı. Resmi olmayan milli marş, İskoçya Çiçeği söylendi. Bir kişi rahatsızlanarak ambulansla kaldırıldı. Karşı protesto, yolun diğer tarafından kesilmedi.
Bir bağımsızlık kampanyacısı ve mitingin organizatörü olan Lesley Riddoch, kalabalığa şunları söylediğinde genel duyguyu özetledi: “İnsanları henüz bağımsızlığın çözüm olduğuna ikna etmemiş olabiliriz, ancak kesinlikle Westminster ve Westminster’a olan tüm inançlar gitti ve bu büyük ilerleme ve bizim için üzerine inşa edebileceğimiz bir şey.”