“Benim arabam” olan ilk araba? Babamın el yapımı BMW X3’ü.
Anne ve baba, araba delisi oğullarının sürmesine izin vermek için güvenli bir araba istedi. Annem bir SUV istedi çünkü “daha güvenliler” (çok üzülüyorum). İkisi de bir lise öğrencisine yeni bir araba almanın abartılı olduğu konusunda hemfikirdi, bu yüzden karar babama bir araba (kiralama yerine) almaktı ve bir buçuk yıl sonra onu sürmeme izin vermekti. Babam bir avukattı/ve annem biraz marka bilincine sahip (okuyun: kibirli) bu yüzden bir RAV4 yapmayacaktı. Bu satın alma kararı 2004 yılında, her otomobil üreticisi bazen otomobil satan bir SUV/Crossover üreticisi haline gelmeden önceydi, bu yüzden seçenekler çok iyi değildi. Böylece bir BMW X3’e karar verdiler. Sadece herhangi bir X3 değil, ABD’ye yapılan ilk sevkiyatlardan biri ve navigasyon sistemi dahil tam dolu. Rengi seçmeme izin verdiler – E39 M5 için en sevdiğim renge bir saygı duruşu olarak maviyi seçtim.
Onu liseye sürdüm ve başından beri sevmedim. Araba iki yaşına gelmeden önce en az bir motor takozunun kırılması dahil bir dizi sorun yaşadığımızı hatırlıyorum. Bir arkadaşımın sürücü kapısını taş bir araba yolu duvarına açtığı bir örnek dışında, üniversiteye gittiğimde onu oldukça hasarsız bıraktım.
Sonra kardeşim tuttu. Birinci sınıfın ilk döneminden eve geldiğimde, onu garaj kapısından sürmüştü.
Ardından, elektrik gremlinleri ortaya çıkmaya başladı. Tüm şık yeni elektroniklere sahip erken model bir BMW’nin bu sorunu yaşayacağını kim tahmin edebilirdi? O kadar kötüye gitti ki, araba tahmin edilemez bir şekilde çalışmayacağı için ailem kardeşimin arabayı sadece yerel olarak kullanmasına izin verdi. Radyo açık ama motor kapalıyken beş dakika arabada oturduktan sonra çalışmadığında bunu kendim yaşadım. Ağabeyimin içini çöpe atmasından bahsetmiyorum bile – kırık veya eksik hiçbir şey yok, sadece çok kirli.
Babam sonunda 2010’ların başında havlu attı – bir E350 kiraladığı yerel MB satıcısından bunun için yaklaşık 11 bin dolar aldı. Ondan sonra ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yok, muhtemelen bir toptan müzayedeye, ardından bir BHPH partisine ve kısa bir süre sonra talihsiz bir sonraki sahibi elektrik tahliyesinden vazgeçtiğinde bir hurdalığa gitti.
Kendime aldığım ilk araba? 2013 Infiniti G37x sedan. Cleveland’da satın alınan CPO, araba satın alma dünyasında yeni olduğum için kesinlikle buna maruz kaldım. Ortabatıdaki kar fırtınaları sırasında işe gidip gelen kız arkadaşım (şimdi karım) için AWD/4wd’ye ihtiyacım vardı, kar lastiklerine yatırım yapmak istemedim ve yine de SUV’ları sevmiyordum. Test bir Impreza sürdü ve ondan nefret ettim ve Infiniti’yi, baktığım tam yüklü Mazda 3’ten çok daha fazlası için aldım. Aynı fiyata BMW 3 serisi, Audi A4 veya Lexus IS bulunamadı. Mülkiyet sorunsuzdu ve araba son derece güvenilirdi. İç mekan iki yıl kullanılmış olsa bile tarihliydi ve susamış bir motoru vardı ama gerçek bir şikayeti yoktu. NYC’ye geri taşındı ve garaja park etmek pek kibar değildi. Bir hevesle, yerel bir BMW bayisini kontrol ettim ve mavi/eyer BMW 3 serisi G’yi aldığımda gerçekten istediğim arabaya sahip oldular. O gün Infiniti’de işlem gördü – takas/satın alma müzakerelerinde çok daha iyi bir iş çıkardı. Karısı gitmesine üzüldü, özellikle o arabayı sevdiği için değil (ne derse desin), çok duygusal olduğu ve “ilk arabamız” olduğu için.
G37x’in VIN’ini tuttu. Rochester, NY’de yeni bir araba satıcısında sona erdi (ironik olarak, o şehirle bağlarım var). Bayi tüm çizikleri gidermek için bir boya işi yaptı ve güzelce temizledi. Yine de, bir süre piyasada kaldı ve birden fazla fiyat indiriminden sonra, takas ettiğim fiyatın 1.000$’ına satıldı. Carfax’a göre Batı NY’de hala güçlü gidiyor. Geçenlerde karıma bundan bahsettim ve onu bulup satın almak istiyor. Yapmayacağız.
Yani ilk arabanız, geçmişten günümüze lüks bir crossover’dı ve sonunda yerini, günlerinin geri kalanını Rochester’da geçiren dört tekerlekten çekişli, performansa benzer bir Japon arabasına bıraktı. Sen ben misin? Hangi sayıyı düşünüyorum?
Kaynak : https://jalopnik.com/these-are-the-fates-your-first-cars-met-1849075123