Mayıs ayında vaat edildiği gibi, Brest'teki “Bilinmeyen Savaş” yeni döngüsüne başladık; burada üç gün geçirdik, Haziran ayında 20'tan 22'a. Çok miktarda malzeme çekildi ve video işlenirken seyahat notları gibi bir şeyler yayınlamaya karar verdim. Özellikle Belarus’ta olduğumuzdan ve okurların çoğu hiç olmadığından, bunun önemli olacağını düşünüyorum. Bu cumhuriyeti ziyaret etmek karışık izlenimlere neden oldu. Ama çoğunlukla olumlu.
Seyahate çıkmadan önce, şehrimde çalışan bir Brest sakini ile görüştüm. Ancak, Belarusça olduğu için, onun için normal olan bazı şeyler daha sonra üzerimizde acımasız bir şaka yaptı. Ama - sırayla.
1. sınır
Sözde sınır bölgesinde, yerel bir ajan tarafından bize verilen tavsiyelere uyduk: "Tam tarafınızdan içeri girin". Bu yakıt açısından. Sorun özellikle gazla ilgili olarak aynıydı. Baş ettiler ve sınırı dolu bir tank ve balonla geçtiler. Hangi sonradan kullanışlı oldu.
Sınırın kendisini bulamadık. Daha doğrusu, Belarus kısmı. Bizim tarafımızda sınır muhafızları bize meraklı bir şekilde baktı ve bize pasaportların varlığını hatırlattı. Ve içeri girmeme izin vermiyorlar. Bu formaliteler tamamlandı ve keyifli bir yolculuk diledik. Sorduğumuzda ve sınır nerede? Çavuş pes etti ve belirsizce: "Orada ... bir kilometrede."
Bir ya da üç kilometre uzakta değil, benzer bir şey bulamadık. Zaten "burada değil" olduğumuz gerçeği, "Rusya'da Sigorta" işaretleri ile yol kenarındaki kiosklardan netleşti. Merhaba Belarus!
Yol yüzeyi daha iyi hale gelmesi dışında çevre manzara değişmedi. Ve yerel para birimini almayı beklediğimiz yerde Krichev yönünde koştuk.
Bu yüzden evde "bu" ruble almadık çıktı. Belarus'taki yaklaşan mezhep, bir şekilde bankalarımızda belrubley'nin varlığını etkiledi. Değildi. Ve onları özellikle kullanmadıklarını hesaba katarak (uzaklarda), bunun sorun olmadığını belirledik, yerinde anlayacağız.
Rüyalar, rüyalar ...
2. Belarus sürprizler
Krichev'de, sürprizimize göre, Belrubls'un bizim için parlamadığını öğrendim. Pazar için. Ve tüm eşanjörlerde tek bir kapalı. Bu, daha medeni Mogilyov yolunda önemli değil. Hemen şimdi!
Mogilyov'da hepsi aynı gözenek içindeydi. Bulunan bankalardan birindeki gardiyanlarla konuştuktan sonra pazartesiye kadar yoksul olacağımızı fark ettik. Bu nedenle rotayı düzelttiler ve hemen Brest'e koştular. Pekala, Minsk’i bu kadar önemsizlerin uğruna aramak değil mi? Dahası, açıkça yeterince yanıcı yiyeceğe sahibiz, bagajda atıştırmalıklar gerçekleşti ve Minsk'te bir şeylerin farklı olduğu değildi. Ve Minsk’e geliş ve başarısızlık durumunda zaten gergin olurdu. Risk almamaya karar verdik.
Açıkçası, yollardaki plastik kartlarda servis fıskiye değil. Tüm terminaller kartlarımızı kabul etmiyor, tüm bankaları değil. Bu konuda en ileri olan “Lukoil” dir, ancak daha sık karşılaşılmaz. Belarusneft, terminaller açısından sürekli olarak bir şeyin parçalandığı ağdan etkilendi. Ya da sadece Rus kartlarıyla uğraşmak istemiyorum. Söylemesi zor.
İstisnalar, yerel olarak söyledikleri gibi, trafik polisinin terminalleridir. Bunlar tüm kartları ve zevkle kırıyor.
Peki, ve bir küçük eksi daha. Benzin istasyonları bir şekilde düzensizce yerleştirilmiş. Birbiri ardına üç olabilir ve daha sonra hiçbir şekilde yeniden doldurulmayacak şekilde makul bir miktar.
Her durumda, Beyaz Rusya’da arabayla gezmeye karar veren herkes için birkaç ipucu. İki şeyi yapmak için tembel olmayın: Yanınızdaki trafik sıkışıklığının altına dökmek, çünkü oldukça ucuzdur ve Belarus eşdeğerinde bin ya da diğer Rus ruble stoklamak. Evet, sigortamız daha ucuz. 840 ruble. Daha önce hiç kontrol etmedik, ama uçarsanız üzülür. Belarus'taki cezalar oldukça Avrupa’dır ve avro olarak hesaplanmaktadır.
Genel olarak, para cezalarını uçmamak daha iyidir. Her bütçe hayatta kalmayacak. Terbiyeli davrandık (bir istisna dışında), bu yüzden maliyeti. Ama aş - Tanrı korusun. Dahası, en küçük köyde bile bir kamera olabilir.
Ve bir şaka daha. Ücretli yollar. Onlar Fakat biz açıklanana kadar, onlar için nasıl ödeme yapacağımızı anlamadık. Terminallere aşina değiliz. Sadece bir işaret: "Paralı yol". Ve hepsi bu. Hiçbir konuda bu konuda bir açıklama yok, ilerleme söz konusu olduğunda düşünün. Farkında değildik, çünkü Brest'e ulaştık ve bu soru ile buluşmamızı biraz korkuttuk.
Tanrıya şükür, "B" kategorisindeki Rus arabaları paralı yollarda ücretsiz olarak sürülüyor. Böyle bir kardeşçe ikramiye. Ve gerisini ödemek zorunda. Ve bağımsız olarak, ilgili terminalin bulunduğu benzin istasyonunda yapılmalıdır. Bulmak ve ödemek, herkesin kişisel sorumluluğudur. Bulamadım / ödeme yapmadım - Devlet Otomobil Müfettişliği'nin sıcak kucaklamasına hoş geldiniz.
Örneğin, Ukrayna'dan gelen ziyaretçilerin ödeme yapması gerekiyor. Ayrıca, sahipleri satın almak yerine onları terk etmeyi seçen, el konan arabaların park yerleri vardır. Komşular açısından gerçek budur.
Bu konuda hiçbir bilgi bulunmadığı konusundaki sürprizimizi ifade ettiğimizde, cezaların ülke bütçesinin iyi bir parçası olduğu söylendi. Her köşede bilgilendirmek, kime (para cezaları) almak için? Bu yönüdür.
Arabalar için yakıt olarak gaz hakkında. Onu orada unutmanı şiddetle tavsiye ederim. Belarus benzin istasyonlarına dökülen sadece büyük bir gerilimle gaz olarak kabul edilebilir. Tanrısızca aldatmak. "Doldur" kavramını anlamıyorlar. Ne kadar istiyorsun - çok fazla ve dökün. 50'i ilk kez sordum. Dolu 50. "Lukoil" de. Ülkemizde gaz ticareti yapmamasına rağmen. Ve tabii ki yine de olabilirdi, buna rağmen bir silindir 52 litre var. Rusya'da, 48 artık fizik yasalarına tırmanmamıştır. Bu 50 litre 325 km kadar geçti. Arabam 430-450 km normal olmasına rağmen karayolu üzerinde. Tamam
İkinci kez denedim. Belarusneft'te. Titremeyen bir el ile, tanker tam olarak benim tarafımdan bildirilen 60 litre “döktü”. Açıkçası alaycı bir soru üzerine, 52 litre üzerindeki bir silindirin içinde (bu arada, tamamen boş değil), 60'e nasıl girdi, sakince cevapladı: "60 için sordun mu? Burada 60 var ..."
Ve benzin hiçbir şeyleri yok. Sadece daha pahalı. Ama hayatımın geri kalanında Belarus Cumhuriyeti'ndeki gaz hakkında, kelimesini tamamen unuttum. Kendisi daha pahalıdır. Çünkü varışta silindirin dışına dökülmem gerçeği, bir şekilde gasmanım sınıflandıramadı. Gaz gibi kokuyordu, fakat yanmadı ve buharlaşmadı. Madde.
İşte bir sovetik. Aniden yararlı.
3. Yollar ve etrafları
Genel olarak, yollar olduğu gibi, Belarus açıkça “tseevropa” dır. Pürüzsüz, pürüzsüz, temiz. İdeal. Hem ücretli hem de ücretsiz. Aynısı hakkında. En azından sınırdan Brest'e. Yani, ülkenin her yerini doğudan batıya doğru gezdikten sonra, her zamanki delik ve çukurları göremedik.
Ve temizlik.
Belarus'taki temizlik ve düzen basitçe öldürüldü. Ve hem küçük hem de büyük şehirlerde ve yollarda. Bir deney yaptı: arabadan çıktı ve yol boyunca orman kuşağının içine daldı. En yakın kasaba hala 50 kilometre idi. Sipariş. Şişe yok, kutu yok, hiçbir şey yok. Bakire orman
Aynı şehirlerde. Genel olarak, vicdani olarak temizlenip temizlenmedikleri ya da çöp atılmadıkları açık değildir. Görünüşe göre, ikinci. Çünkü Mogilev ve Brest'te, sadece kontrol etmek için özellikle merkez caddelerin dışına çıktılar. Sonuç aynı.
Ve bu artık Avrupa’nın artık bir kenara çekilmediği ve bir aletçi için kolayca ve doğal olarak kazabileceğiniz bir yer değil. Prag'da, Hamburg'da. Ve gerçekten de herhangi bir Avrupa şehrinde.
Yollarda çok fazla undercamping var. Ve onlar da harika görünüyor. Evet, bu bizim М4'imiz değildir, zaman zaman taşan çöp konteynırları ve oluşturuldukları günden beri temizlenmemiş tuvaletler içeren asfalt cepler bulunmaktadır.
Belarus'ta farklı görünüyor. Genellikle böyle bir cepte bir kafe ya da dükkan var, banklar, banklar ve hatta çatılı çardaklar var. Ayrıca, kafe personeli, görünüşe göre ve siteyi temiz tutar. Vazgeçilmez bir öznitelik, bir sonraki yeri gösteren bir harita. Paralı yollarda.
Mogilyov ve Krichev arasındaki "vahşi" karayolu üzerinde öğle yemeği için iki kez durduk. Ormandaki göl kenarında Bahçesi. Pergolalar, 5 çöp konteynerlerinin parçaları, masalar. Kısacası, tarlada bir öğle yemeği için ihtiyacınız olan her şey. Su ile artezyen bir yay varsa, her zaman buna karşılık gelen bir işaret olacaktır.
Genel olarak, yollardaki işaretler bölünür. Mümkün olan her şey hakkında uyarın. En yaygın: "Hurra!", "Uyarı!" Kırmızı kenarlıklı ve ortasında siyah bir nokta olan beyaz üçgen. Ve altında "uvagi" sebebinin plakları var. 5'a geliyor. Fotoğrafı çekilmedi, fakat gördüm. "Yerel kıyamet" tabelasını asmak daha kolay olurdu. Veya "her şey kötü."
Ancak, işaretlerin bulunmadığı bir yerde durduğunuzda (önceden uyarırlar), rahatsız bile olur.
Yolların çevresinde olduğu gerçeği. Belarus'a ilk kez gitmek, kaçınılmaz olarak, pistlerin etrafındaki sonsuz kartokhi alanlarını görmek için kendilerini ayarladı. Tam bir serseri yayınladı. Alanlar ve evet, kapsamı geniş ve hepsi bu kadardı. Ancak bazı nedenlerden dolayı, sık sık hububatla ekildiler. Bir şekilde bile garip.
Ve sadece tek bir yerde, Minsk'ten 50'de kilometrelerce sonunda nihayet gerekli gördük. Nefes aldı, çünkü patates mevcuttu ve sessizce sürdü.
İnekler ya da daha doğrusu sayıları da sakinleşmiştir. Bir sürü inek vardı. 100-200 kafa sürüleri sürekli parladı. Adalet adına, öğleden sonra Bryansk ve Oryol bölgelerine geri dönerken hiç inek göremedik. Ve Belarus'ta - lütfen.
Bu arada partizanlar çok sık ormandan ayrılıyor. Çite rağmen. Ve sonra ormanın armağanlarını takas edin. Meyveler ve diğer her şey. Bazen yolun kenarındaki spontan pazarları çok görünüyor ... Man by 30-40.
Direksiyondaki Belaruslu, kesinlikle yasalara uyan (ve aksi takdirde bu tür para cezaları ve toplam gözetleme ile) ve kültürel olan bir adam. Yollara ve şehirlere yaydığımız 5 günlerinde, acil müdahale gerektiren tüm ÜÇ vakayı yaşadık. ÜÇ. Ve açık sözlü edepsizlik sadece bir tane sürükledi. İki - yani ... yakalayabileceğiniz bir gün için on tane var.
Yayaların geçmesi genellikle bir kabustur. Yayalar yolu geçmiyor, hareket ediyorlar. Özellikle trafik ışıksız bir geçiş olduğunda. Kesinlikle etrafa bakmıyorum. Dürüst olmak gerekirse, abartma. Ve sürücüler bekliyor.
Bir zamanlar tamamen hatamızdan dolayı olmasa da kendimizi ayırt ettik. Blunted navigator bizi yolun yaklaşmakta olan şeridine attı. Gerçekten ilk bakışta nasıl hareket edileceği belli değil. Ve biz çok meşhur bir dördüncü yoldaydık, bir dönüm noktasındayız. Hata! Bilerek değil! Ama uçup gittiklerinde, fark ettiler ve yükseldiler.
O sokağın yeşili alev aldı, ancak her iki tarafta da tek bir araba patladı. İnsanlar sakince durumu değerlendirdiler ve bu palyaçoların hala ne yapacaklarını beklediler. Ve seçenekler vardı. Tüm şeritlerde dönebiliriz, 150 metreleri bir yere doğru sağa çevirebiliriz, geri dönebiliriz.
En yakın arabanın penceresinden: "Çocuklar, her şey yolunda, ama hızlı bir şekilde nereye gideceğinize karar veriyorsunuz ..."
Geri döndük, tarafımıza döndü ve ancak o zaman, görünüşe göre rahatlamayla iç çekerek herkes ayrıldı. Etkilendim.
Genel olarak, Brest'teki Estima'da incelemek kolaydı. Belarus Cumhuriyeti'ndeki "sağ elini kullananlar" yasaklandığından, dar gözlü aracımız ve hatta Rusya numaraları ile en ünlü bölge olmasa da dikkat çekti. Uzak durduklarından değil, mesafelerini korumaya çalıştılar. Sadece durumda.
4. Sakinleri hakkında
Brest'te zamanımın çoğunu harcadığımızdan, bu şehrin sakinleri hakkındaki düşüncelerimizi de yaptık.
Brest, ilimizden dört kat daha küçük, bu şekilde. Yaladı, taranmış ve genel olarak böyle bir bebek.
Sakinlerin refahını nasıl yargılayabilirsin? Muhtemelen arabayla.
Brest şaşırttı. "Oto hurda" kategorisinde uzun ve sıkı bir şekilde yerleşmiş o kadar çok otomobil görmeyi beklemiyorduk. "Golf" - "iki" - sürüler. "Ticaret rüzgarları" 2 ve 3, "Fords" "Sierras" ve "Escorts", "Audi" - "ringa balığı" ... Genel olarak, merhaba, doksanlar.
Rus otomobil endüstrisi görünmüyor. Yolda "Vesta" yı gördükten sonra, bazen "altılar" hala yanıp sönüyor. Gaytsy "düzinelerce" binmek, ama görünüşe göre, Ukraynalı, "Bogdanah". Tümü. Gerisi Avrupa, Almanlar ve doksanların Fransızları. Modern bir şey de var, ancak küçük miktarlarda.
Genelde, muhtemelen bizim gibi. Sadece bizimkiler Korelilere ve VAZ'lara transfer edildi ve şimdi böyle bir rezerv var. Ancak, görünüşte otomatik önemsiz diye adlandırılmadığı belirtilmelidir. Her şey iyi görünüyor, buruşuk değil, çürük değil ... Şehir Müzesi.
Belaruslular, özellikle de Brest sakinleri hakkında söylenebilecek başka şeyler var. Tuhaf. Lavabolarda bir çeşit nautilus. Bazı pençeleri ve bıyığı dışında. Bir sohbete başlamak oldukça zor, denemek çok. Ve ilk kez, bir şekilde değerlendirdiğiniz veya kontrol ettiğiniz hissini bırakmaz. Ve herhangi bir düzenlilik tespit etmedik.
Birdenbire, Beyaz Rusyalı bir insan kafanın içinde bir şeyi tıklar, bazı dişliler takılır ve yanınızda dünyanın diğer ucuna sizinle birlikte gitmeye hazır bir tür gömlek-adam vardır.
Ya da belki tıklamayın. Ve sonra başka bir muhatap veya rehber aramak daha iyidir.
Hemen hemen, Belaruslarla siyaset dışında herhangi bir konuda konuşabileceğimizi de anladık. “Politika hakkında konuşmayalım” çok yaygın bir ifadedir. Herhangi bir politika hakkında. İç, dış, komşu. Ve, iletişime devam etmek istiyorsanız - bu konuyu kaldırmak daha iyidir. Ve gelecekte yükselme yok. Ve her şey harika olacak, çünkü özellikle gerçek bir Belarusça her zaman konuşacak ve anlatacak bir şeyler bulacak.
Ayrıca, özellikle Lukashenko hattıyla ilgili olarak, belirli içsel hususları sormamak da daha iyidir. Bu herhangi bir yerel için oldukça acı verici bir konudur. Herkesin kalabalığın babanın ne yaptığını onayladığı söylenemez, ancak bunu tartışmak özellikle istekli değil. "Biz böyle yaşıyoruz ... Bu Belarus ...".
Kendimiz için küçük bir polis devletindeki yaşamın insanlar için oldukça karmaşık ve sorunlu olduğu sonucuna vardık. Bazı yönlerden.
Ancak Belaruslulardan uzak durmamak, yurtseverlik ve ülkeleri için sevgidir.
Kusursuzluğun düzenlemeden ne kadar uzakta olduğu ile ilgili sorunlar hakkında gizli hikayeler duyduk. Sorunları çözme yollarıyla ilgili bir öneri yoktu, ancak her şey böyle ise, neden Rusya'ya gitmediğini, böyle bir sorunun olmadığı yerlerde, o zaman bana oldukça garip bir şekilde baktılar. Vatandaşlığı değiştirme seçeneği tüm muhataplarım tarafından dikkate alınmadı.
“Küçük erkek kardeşin sendromu” değil, ancak herhangi bir Belaruslu, en azından bu kadar iyi olduklarını göstermeye çalışacak. Evet, düzenlemelerinden pek hoşlanmıyorlar, ama bir şekilde şikayet etmek alışılmadık değil ya da değil ... Bunun için özellikle insanlar için tutmadıkları bir muhalefet var. Prensipte, bizimle olduğu gibi.
Ancak genel olarak, insanlar çok cana yakın ve arkadaş canlısı. Onun için. Katılımcıların geçit töreni öncesinde bir vakamız vardı, 21 June, sadece Grodno, Victor ve Yura sakinleri tarafından saldırıya uğradık. Biraz podsfe içiyorlardı. Çok uzun bir süre boyunca, bizim biçimimize rağmen, Rus olduklarını akıllara karıştıran akılları netleşene kadar, bizim pahasına kötü niyetli bir şekilde konuşmuştular. Bazı nedenlerden dolayı derhal sormadılar ama Kazakistan ya da İsrail’den olduğumuza karar verdiler. Reenactors ve bu ülkelerden de vardı.
Netleştikten hemen sonra ve hatta ilk kez Belarus'da, bir özür olarak ve bize Grodno'nun gerçek ruhunu göstermek için, 10'ta köpüklü bir bardak litre cam bardak litre (yalan söylemiyorum!) Gerçeğinin ağırlaştığı gerçeği ağırlaştı (Taşıyorum!) Taşıyıcının derinliklerinden sıvı çekildi. . Dipte bir buçuk litre daha vardı.
- İşte ... Şimdi, size Grodno'nun ruhunun ne olduğunu göstereceğiz ... Zehir etme, bilirsin ...
Açıkçası biz perspektifinden titredik. Merkeze gitmek zorundaydık, sonra sabahın birinde önemli bir etkinlik yapıldı ve 4-30'te yeniden yapılanma için sahada olmamız gerekti. Kahretsin ...
Bence, yaklaşık 15 yıl deneyimi olan deneyimli bir ayın kokusu, sıvı en az 60 derece idi. Ve yağ vardı. Onsuz nerede?
Zihinsel olarak kendini geçti ve - geniş! Vücudun içinde patladı ve parıldıyor!
Şimdi "Grodno'nun ruhunun" ne olduğunu biliyoruz ...
- Oh, pembe! Şimdi bütün geceyi bir yara gibi atacaksın! - Yura'yı yorumladı. Ve o haklıydı. Bu yüksek oktanlı yakıt ikmal istasyonunda, sadece tüm yürüyüş boyunca değil, aynı zamanda okurumuz ve tarihçimiz olan yeni tanıdık Alexander ile birlikte Brest'in tüm eski merkezine dolaştık.
- Sen, bir şey olursa, geri dönerken, gel, - bizi davet ettin. Yemek için. Ancak riske atmamaya karar verdik.
Genel olarak, söylediklerimi ve sessiz kalmayı seçtiğim şeyleri geride bırakırsanız, yolculuk yalnızca olumlu izlenimler verdi. İlginç bir ülke, güzel insanlar. Bunlara rastladık.
Ve bir şey daha. Belarus, ülkemizin aksine, bir çeşit Slav rezervidir. Göçmen işçiler hiç görmediler. Gördüğümüz her şey yerel eller tarafından yapıldı. Olağandışı, ama kahretsin, güzel görünüyor.
İzlenimlerimizi sonuna kadar yeniden yaşadık ve tartıştık. Ve sahip olduğumuz küçük olumsuzluk, sonunda bizi karşılayanlardan ve fırlatmalar sırasında tanıştığımız kişilere düşen bu sıcaklığa, misafirperverliğe, dikkatlere battı.
Mısır, Türkiye ve diğer ülkelerin orada olduğunu, bedenlerini dinlenmek için sürüklemeye karar verdikleri yerde bilmiyorum, ama Belarus'ta güneşli olan her şeyden böyle bir yük elde ettik, orada bir tatil yeri var ... Evet, deniz yok. Fakat çok daha fazlası var. Özellikle ilgilenenler için tarih genel olarak ve sadece güzel yerleri sever. Ve işte orada onlar ...
Zaten ayrılıyorduk, başka bir davet geldiğinde bize karşı zamanının çoğunu kesen iyi dâhiyetimiz Dmitry'a veda ediyoruz. "Stalin Hattı" nda. Ama biz reddetmek zorunda kaldık, çünkü her şey bitti: güç, para, film, flash sürücüler. Ve bize söylendiği gibi, nasıl yürüdüğümüz - bütün günü harcamak zorundayız.
Buna başka bir zaman karar verdik. Ve başlangıçta bu fikri sevdik. Ruhun sıcak ve rahat olduğu yere geri dönmek her zaman keyiflidir.
Yani ... Hoşçakal, Belarus!
Postscript: Daha önce anladığınız gibi, bir nedenden ötürü böyle bir mesafeye gittik. İleride birçok ilginç malzeme var.