Çıplaklığa karşı değilim. Bir TV/Film yapımında hikâyeye hizmet eden, ileriye taşıyan, kurguyu güçlendiren, duyguyu aktaran şiddet ve/veya çıplaklık gösterimine karşı çıkmam. Hikâye bunu gerektirmiştir. Sorun yok. Her şeyi tabulaştırmanın manası da yok.
Ancak sırf belli bir formüle sadık kalma amacıyla şiddetin de çıplaklığın da keyfi bir biçimde kullanılması beni rahatsız eder. Taht Oyunları’ndaki çıplaklık bence genel olarak rahatsız edici değildi mesela. Hikâyeye hizmet ediyordu. Fakat hikâyeyle son derece alakasız bir şekilde Bree’de Prancing Pony’nin aslında bir genelev olduğunun gösterilmesi, orada fahişelerle birlikte olan adamların sahnesinin olması ve ardından alakasız bir sahneye geçilmesi beni rahatsız eder. Çıplaklık olduğu için değil. Saldıray abi edasıyla, “Ne zamandır film çekiyoruz, kimse soyunmadı. Sen kızım/oğlum, göster bakalım neler var,” der gibi bir sahne konulması rahatsız edici olan.
Benzer şekilde şiddet içerikli bir sahne de olabilir ama durduk yerde, ortada bir şey yokken, sahnenin bir anda kan banyosuna dönmesi, karakterlerin kana susamış bir şekilde davranıp sonra durulması da, “Ne oluyor? Ne gerek vardı şimdi buna?” dedirtir.
Konunun bir diğer boyutu da kaynak metinlere sadık kalmayan film/tv senaryolarının genelde sıvıyor olması. Kaynak metinden uzaklaşıp da başarılı olmuş bir yapım ben hatırlamıyorum. Senarist ne zaman, “Ben yazardan daha iyisini biliyorum/yaparım,” dese o işin sonu fecaat oluyor. Keşke yanılsam.