Heralds ileri geri gitmez
Trompet çalıyor ve savaşta korna çağırıyor.
İşte batı kadrosunda ve doğuda
Şaftlar dayanaklara sıkıca yapışır,
Diken, atın tarafına delindi.
Burada kimin dövüşçü olduğunu ve kim binici olduğunu görebilirsiniz.
O kalın kalkan mızrak tatili
Göğsün altındaki avcı uç hisseder.
20 fit enkaz yendi ...
Bakın, gümüş daha parlak, kılıçlar yükseldi,
Parçalanmış ve işlenmiş parçalarda Shishak,
Kan, kanı tehdit edici biçimde atıyor.
Chaucer. Tercüme. O. Rumer
Trompet çalıyor ve savaşta korna çağırıyor.
İşte batı kadrosunda ve doğuda
Şaftlar dayanaklara sıkıca yapışır,
Diken, atın tarafına delindi.
Burada kimin dövüşçü olduğunu ve kim binici olduğunu görebilirsiniz.
O kalın kalkan mızrak tatili
Göğsün altındaki avcı uç hisseder.
20 fit enkaz yendi ...
Bakın, gümüş daha parlak, kılıçlar yükseldi,
Parçalanmış ve işlenmiş parçalarda Shishak,
Kan, kanı tehdit edici biçimde atıyor.
Chaucer. Tercüme. O. Rumer
Herhangi bir konu sorununa her zaman iki yaklaşım vardır: yüzeysel ve yeterince derin. Bunlardan ilki, konuyu referans alarak yazmaktır: Fransızca “tour” kelimesinden bir turnuva, yani. çemberleme, ilk önce başlamaya başladı ... sonra uzağa gideriz. İkincisi ... ikincisi aynı anda birçok seçenek. Bu turnuvada şövalyenin günlük hayatındaki rolü, şövalyeli romantizmdeki turnuva ve ortaçağ minyatürlerinde turnuvadır. silâh ve turnuvalar için zırh. Dahası, tüm bunlara derinlemesine gitmek ve çok daha uzun bir süre daha mümkündür.
Mart ayının 27'i ve bu yılın Nisan ayının 3'i, “Şövalye Zırhı için Zırh” adlı materyallerimde zaten vardı (https://topwar.ru/111586-dospehi-dlya-rycarskih-zabav.html), “Şövalye Eğlence için Zırh” (resimli) devam) - (https://topwar.ru/112142-dospehi-dlya-rycarskih-zabav-illyustrirovannoe-prodolzhenie.html), ki turnuva zırhı teması oldukça detaylı bir şekilde ele alındı. Ancak, tamamen bitmedi. Aslında, biz sadece ona dokunduk ve bunun sebeplerinden biri, rastgele örnekleyici bir malzeme seçimi oldu. Aslında, İnternet ne kadar zengin olursa olsun, pekala ... peki, örneğin bana, tam olarak gerek yok.
New York'taki Metropolitan Müzesi'nin fotoğraf fonunda, yaratıcılarının garip bir hevesinden dolayı Tau Kit'in yaratıkları gibi görünen binlerce fotoğraftan 14'tan daha fazlası var: “pencerelerde” görünüyorlar veya yok oluyorlar. Gerekli koşullarda gerekli sayıda fotoğraf toplamak için - sadece sinir sisteminizi tehlikeye sokun, çünkü her seferinde bunlara bir kez daha bakmak zorundasınız! Neden bu yapıldığını bilmiyorum, sanırım. Dresden Cephaneliği'nden çok az fotoğraf gönderildi. Bu nedenle, oraya vardığımda yaptığım ilk şey, burada sunulan sergilerin genel yönünü değerlendirmek için tüm sergisine bakmaktı. XVI. Yüzyılın turnuva zırhının orada toplandığını, aynı zamanda tören zırhının olduğunu ve hepsinin bu olduğunu öğrendim. Yani, serginin kendisi çok zengin olmasına rağmen kronolojik olarak küçük. Ve eğer öyleyse, o zaman bir turnuva zırhının teması, birisinin söyleyebileceğini söyleyebilir. Ve - en önemlisi, iyi bir şekilde gösterilebilir ve VO okuyucularını güzel fotoğraflar ile memnun etmek mümkündür. Sonuçta, bir kez görmek, on kez okumaktan daha iyidir.
Dresden Cephanesi'nde çekilmiş bu fotoğrafla tanışmaya “turnuva resimleri” ile başlayacağız. Önceden başka bir yere yerleştirilmiş ve farklı bir şekilde dekore edilmiş, ancak şimdi Saray-Rezidans'ın salonlarından birine, yani ünlü “Yeşil Vaultlar” ile aynı yere yerleştirilmişti. Atların ve binicilerin figürleri kusursuz biçimde uygulanmaktadır. Battaniyeler elbette yeni modellerdir, ancak bu onların değerlerini azaltmaz, uygulama kalitesinde şaşırtıcıdır. Eh, bu sahne savaşa hazırlık rolünün neredeyse kaybedildiği ve soyluların yaşam tarzının tipik bir özelliği olan muhteşem bir oyuna dönüştüğü, XVI. Yüzyılın tipik bir Alman mızrak turnuvasını gösteriyor. Her durumda, güzel bir manzaraydı!
Bugün "turnuva" derken, genel bir kavram olan şövalyelerin rekabeti demek istiyoruz. Ancak bu kelimenin anlamı zamanla değişti. Bizim için bir turnuva (fr. Turney) barış zamanında bir şövalye düelloudur, rakibinize gerçek zarar vermenin çok önemli olmadığı bir tür savaş oyunudur, silah ustalığınızı herkese açıkça gösterebiliyorsunuz. Şimdi, en baştan ve mümkünse en fazla ayrıntıyla, en ilginç fotoğraf eserlerinin çekiciliğiyle mümkün olduğunca çok ayrıntıya dokunarak başlayalım.
Zaten Roma tarihçisi Tacitus, Almanların gerçek savaşları anımsatan, gözlüklere bağımlı olduğunu yazdı. Kahramanlık destanı “Beowulf” ve ayrıca “Edds” bize aynı şeyi söylüyor. Charlemagne'nin yeğeni Neithar, 844'te, Almanya Prensi Louis ve erkek kardeşi Karl'ın aynı büyüklükte iki mühimmat kurduğunu belirten, prenslerinin her ikisinin de askerlerinin katıldığı bir gösteri savaşı düzenlediğini söyledi. Vendalen Beheim, turnuva için ilk kurallar dizisinin 1066'ta ölen belli bir Gottfried tarafından yapıldığını ve bu oyunlara “Buhurt” adını verdiğini ve 12. yüzyılda “turnuva” kelimesini kullanmaya başladıklarını ve daha sonra çeşitli dillerin ödünç alındıklarını bildirdi. halkları. Orijinal Almanca terimler gelince, Fransızca kullanılmaya başlandı, ancak daha sonra Almanca terimler daha önce kaybedilen pozisyonları yeniden kazanabildi.
XIV. Yüzyıla kadar, turnuva silahları ve ekipmanları savaştan farklı değildi, çünkü turnuva bir şövalyenin savaş eğitiminin bir unsuru olarak kabul edildi. "Nibelungen Şarkısı" nda, bir turnuva katılımcısının zırhı şöyle tanımlanır: Öncelikle Libya ipeğinden yapılmış bir "savaş gömleği" dir; daha sonra bir tür tabana dikilmiş demir plakaların güçlü zırhı; çenenin altında telli kask; Taşlanmış kalkan kayışı bir römorkördür. Kalkanın kendisine gelince, açıklamaya göre, umbonun yanında üç parmak kalınlığında, olağanüstü bir dayanıklılığa sahip olmalıdır. Olmalıydı, ama ... Mızrak darbelerine dayanamadım! Şiirde mızrakla delinmiş kalkanlara veya sıkışmış mızrak uçlarına sahip kalkanlara sıkça atıfta bulunulmaktadır. Ancak, bu açıklamalar, XII. Yüzyılın ortası için, şiirin kaydedildiği ve düzenlendiği XIII. Yüzyılın başından daha tipiktir. Bu arada, “Nibelung'ların Şarkısı” metnine bakıldığında, o zamanki mızrakların yüksek güçte farklılık göstermediği ve biniciyi eyerden çıkarmak imkansız olduğu ilginçtir. Ve bu gerçekten, savaşçıların onları düşmana attığı Bayesian nakışı sahnelerini hatırlarsak böyle olur. Gelpfrat ve Hagen arasındaki düello açıklamasında sadece “Nibelung Şarkısı” nın son bölümünde, bir çarpışmadan sonra birinin eyerde kalamayacağı gerçeği ile ilgili. Yani, asıl konuya dikkat edilmelidir: turnuva savaşları engel olmadan gerçekleştiğinden (ve asıl savaşı “engelli” olarak gören), o zaman mızraklar akciğerleri kullandı. Binicilerin hareketi sağ eliyle yapıldığından, düşmanın kapanmaya çalıştığı kalkanı delip soldan sağa hareket ettirmeleri hedeflendi. Ancak, mızrak tekme çok güçlüydü, çünkü mızrak neredeyse kalkanın dikiydi.
Şimdi başlangıç için ortaçağ aydınlatmalı el yazmaları gibi bir kaynağa dönelim. Örneğin, sayısız turnuva kazanan efsanevi Ulrich von Lihtenştayn, bugün Heidelberg Üniversitesi kütüphanesinde saklanan ünlü "Manesky Kodu" sayfalarında tasvir edildi. Miğferde, tanrıça Venüs'ün müstahkem bir figürü vardı. Bu arada, film yapımcılarının neden şaşırtıcı olduğuÖykü Şövalye "onun hakkındaki gerçeği anlatmadı ama şövalye haline gelen zavallı bir çocuğun gözyaşı (ve inanılmaz!) Hikayesini yarattı. Üstelik, filmde gösterilen filmlerin en inanılmaz olanı, son maçta turnuva kurallarının açıkça ihlalidir ve dürüst olmayan rakibi tarafından keskin bir mızrak kullanılması gerekir. Turnuva marşalları ve “şeref şövalyesi” - asıl hakimi, unvanlara bakılmaksızın, böyle bir utanç verici harekete izin veren şövalyeyi kaldıracaktı. Onu sopalarla dövdüler, bir çit atacaklardı (!), Sonra bir atı ve zırhı alacaklardı ve özgürlüğü için kurbanına ciddi bir fidye ödemek zorunda kalacaktı.
Şimdi şövalye Ulrich von Lihtenştayn'ın diktesi altında yazılan “Leydi Adlandırma” kitabında verilen turnuva tanımına bakalım. (“Gerçek“ Şövalye Tarihi ”- https://topwar.ru/99156-nastoyaschaya-istoriya-rycarya.html). Şey, hanımının kalbi uğruna, dudağını kesen, bir kadının elbisesiyle savaşan, zamanını cüzzamla süren (!) Kule asılmış, kol tarafından asılı kalmış. Zaten iki katılımcı arasındaki bir düello ile muhaliflerin bir takımın parçası olarak dövüştüğü bir düello arasında ayrım yaptı. Zırh ve silahlar savaşta kullanılanlardan çok az farklıdır. Binici, armasıyla işlenmiş bir yüzey kaplaması yanı sıra, ilk katın üzerinde çift olan bir at battaniyesini, ikincisi de ilk önce de kat katlarıyla süslenmiş bir at battaniyesini giyiyor. Kalkan demir şeklinde, belki de savaştan biraz daha küçük. “Alexander Nevsky” filminde bizim için iyi bilinen bir "kova" şeklindeki ağır kask topkuşu, listelere gitmeden hemen önce şövalye tarafından kafasına kondu ve ondan önce bir sincap tarafından tutuldu. Mızrak, fırçayı korumak ve tutma kolaylığını korumak için "mızrak halkaları" kitabında adı verilen bir çift diske sahipti. Kitabın, Tarvis'teki Reinprecht von Murek ve Ulrich von Lihtenştayn arasındaki savaşın vurgulandığını merak ediyor: bunlardan biri kolunun altında bir mızrak aldı (bizim için en doğal numara gibi görünüyor, ama sonra şaşırtıcıydı) Görünüşe göre bükülmüş bir kolda tutan kalça. Yine, bu bir şey söylüyor - mızraklar ve Ulrich von Lihtenştayn'ın sömürü sırasında çok ağır değildi!
Surko şövalyesinde, turnuvanın katılımcısı, kural olarak, arması işlendi. Her durumda, her zaman istisnalar olmasına rağmen, gelenekseldi.
XIII yüzyılın başlarında, turnuvanın bir “savaş oyunu” olarak hedefi çok net bir şekilde tanımlandı ve titizlikle uyulması gereken kurallar geliştirildi. Mızrağının şaftını kırmak veya onu eyerden çıkarmak için düşmanın sol omzunu kaplayan kalkanın içine keskin uçlu bir mızrakla yapılan bir darbeyle bir çarpışma çarpışmasını taklit etmek gerekiyordu.
"Manesky Kodu". Walter von Glingen bir turnuvada bir mızrak kırar. 1300 civarında turnuva dövüşleri böyle gözüküyordu.
Yani, artık sürücülerin hareketi sol taraftaydı, bu da mızrağın kalkanı sol taraftan vurmasını kolaylaştırdı; dik değil, 75 dereceleri ile çarpma kuvvetini yaklaşık% 50 oranında azaltan bir açıda kaldı.
Bu örnekte “Manesus Kuralları” ndan XIV yüzyılın başındaki turnuvalarda açıkça görülmektedir. mızrak uçları zaten bir taç biçiminde kullanılıyordu ve mızrakların kendileri için bir kalkan vardı. Ayrıca kazanan Albert von Rappershville'in boynunu özel kolyesiyle örtmeye özen gösterdiği de açık.
İki mesafe vardı. İlki kısa. Bu mesafeden, her şövalye bir mızrak tutma yeteneğini ve atından düşmeden orta kuvvetli bir mızrakla bir darbeye dayanma yeteneğini gösterdi; bunun için aslında bir hata için kısa bir mesafe seçildi. İkinci mesafe daha uzundu. Atın ve sürücünün hızlanacak zamanı vardı, böylece rakibini eyerden çıkarabilecekti ve mızraklar genellikle darbelerden kırıldı, böylece küçük parçalara dağıldılar. Ancak, tam da bu nedenle, 12. yüzyıldan başlayarak mızraklar, çapları 6,5'i geçmemesine rağmen, çok daha dayanıklı hale gelmeye başlamıştır, bkz. Bu nedenle, sabit kancalara başvurmadan, el altında kol altında tutulabilirler. Örneğin, Ulrich von Liechtenstein karelerinin her biri kolayca elinde üç tane mızrak tuttu, birbirine bağlandı, ağırlıkları aşırı yüksek olsaydı fiziksel olarak imkansız olurdu.
Elbette, bütün bunlar şövalyeleri tehlikeden kurtaramadı. Şövalyeler öyle korkunç bir güçle çarpıştı ki atları ile birlikte yere düşmüşlerdi. Mesela, 1241'te Nessa turnuvası sırasında neredeyse 100 şövalyelerinin öldüğü biliniyor çünkü zırhlarında sıcaktan ve tozdan boğuluyorlardı, büyük olasılıkla, modern fikrimize göre, sadece bir sıcak çarpması vardı.
XIII. Yüzyılda iki tür turnuva savaşı öne çıkmaya başladı: “yürüyüş” ve “atanmış”. İlki, “yolda” olan iki şövalyenin rastgele buluşması olarak döşenmişti. Büyük olasılıkla o kasıtlı ve önceden müzakere edildi. Bunlardan biri yolun ortasındaydı ve şövalye bir düelloda onu takip eden şövalyeler olarak adlandırıldı, örneğin, belli bir bayanın tüm dünyadaki en erdemli ve güzel bayanın olduğunu iddia etti. Bu şövalye kışkırtıcı olarak adlandırıldı. Diğer kişi elbette bu ifadeye katılamadı ve bu nedenle, en güzel bayanın ... tamamen farklı olduğunu kanıtlamaya çalışarak mücadeleyi kabul etti! Bu şövalye koruyucu olarak adlandırıldı. Ulrich von Liechtenstein "Leydi İbadeti" nde bu turnuvalardan birini ayrıntılı olarak anlatıyor. Belli bir şövalye Mathieu çadırını Ulrich yolunda kurdu, ama ondan önce on bir şövalye ile savaşmak için zamanı vardı, böylece zeminde mızraklarının ve kalkanlarının parçaları vardı. Bu tür ünlü şövalyeler arasındaki turnuvaya olan ilgi çok büyük olduğu ve benzeri görülmemiş bir insan kalabalığına yol açtığı için, Ulrich, 200 kopyalarının arması rengini taşıyan bayraklarla dövüşme alanını özellikle savundu. Listelerin böyle bir cihazı o zamanlar uygulanmadı, bu yüzden bu yenilik sadece Ulrich von Lichtenstein'a ün kazandı. Benzer bir teknik, XIV. Yüzyılın sonuna kadar rağbet görüyordu ve Almanya'da XV. Yüzyıla kadar bile kullanılıyordu. Doğal olarak, savaş askeri silahlarla gerçekleşti, çünkü o zamanlar özel olarak turnuva için bir dizi zırh taşımak düşünülemezdi.
“Manesky Code” un minyatürlerinden birinde gösterilen grup dövüşünde garip savaş yöntemleri görüyoruz. Şövalyeler silahlarını etkisiz hale getirmek için silahlarını kullanarak ele geçirir ve görünüşe göre onları ele geçirir. Ve bu açıkça bir mücadele değil, bir turnuvadır, çünkü bayanlar tepeden bakıyorlar.
Belirlenen turnuva önceden duyuruldu, yeri belirlendi ve haberciler şövalyelere davetlerle gönderildi. Otoyol olmadığından, turnuva başlamadan aylar önce duyuruldu.
Turnuvaya katılmak isteyen tüm asalet temsilcilerinin bilgilendirilmesinde önemli bir rol, turnuvanın kendisini ilan eden ve değersizliğin girdiğinden emin olan haberciler tarafından oynandı. Böylelikle, sahtekârlar listelerin etrafındaki çite yerleştirildiler ve akla öğrettikleri sopalarla dunghill üzerindeki mahmuzları çıkardılar, zırhı ve savaşçıyı ellerinden aldılar ve turnuvadan atıldılar! Sadece bir şövalye için işini tahrif edebileceğini bilen bir haberci, ancak para için konumunu riske atacak birini bulmak kolay değildi ve gereken miktar yanlış bir şövalyenin elde edemeyeceği şeydi!
Bu tür turnuvalar XIV yüzyılın sonuna kadar yapıldı ve bu turnuvalar sırasında, hiç kimsenin modası geçmiş zırhlarıyla halk arasında görünmek istemediğinden beri, hızlı bir şekilde yeni silah değişimi yapıldı (bazen bir gecede!). Bununla birlikte, yalnızca 1350 yılı civarında veya biraz daha erken bir süre önce, turnuva silahlarının bireysel detayları savaştakilerden farklı olmaya başladı. Sebep basitti: bayanlara kendini en iyi yönden göstermek, aynı zamanda seyirci standları üzerinde buna karşılık gelen bir etki yaratmak, ama aynı zamanda (Tanrı bizi böyle bir talihsizlikten kurtardı!) Almadı.
"Manesky Kodu". Heinrich von Breslau bir turnuvada ödül aldı. Kazananlara verilen ödülün gösterimini dikkate alarak, bayanlardan birinin sunduğu basit bir çelenk. Ancak, aslında, turnuvaya katılmak elbette onları kazananlar için çok karlı bir işti. Ne de olsa, kaybolan at ve zırh kazananı kazandı! Sadece bir fidye için geri dönebildi. Ve çok para oldu. Örneğin, XIII. Yüzyılın 70'inde. Turnuva atı, Basel'deki 200 gümüş markasına mal oldu, ki o zamanki bir markanın 255 g gümüş ağırlığında olduğunu düşünüyoruz. Eh, zırh artı silah ve at (ya da iki ya da üç!) 15 kg gümüş çekti.
14. yüzyılda, güney Fransa ve İtalya topraklarındaki grup turnuvaları için yeni kurallar getirildi: şimdi şövalyeler birbirleriyle ilk ellerinde mızraklarla karşılaştı (bu grup turnuvası, bu arada, Walter Scott Ivanhoe tarafından romanda anlatılıyor). bir taraf fethedilene kadar.
"Manesky Kodu". Gosley von Echenhein turnuvada kılıcıyla savaşır. İlginç bir şekilde, atının başa takılan dekorasyonu, şövalye kaskı üzerindekilere benzeyen sadece kaska takılan bir dekorasyon değildir. Ama nedense ... kaskının kendisi! Belki de yaldızlı olduğu içindi!
Almanya'da XV yüzyılın başında, kulüp turnuvası moda oldu, aynı zamanda iki şövalye mührü arasında da yapıldı. Bu durumda, silahları ağır kılıç da dahil olmak üzere keskin ve 80 cm uzunluğunda ahşap bir topuzdan oluşmuş ve masif ahşaptan oluşuyordu. Böyle bir topuzun sapında, küresel bir kulp ve elin darbeden korunmasına hizmet eden yuvarlak bir demir sac kalkanı (“nodus”) vardı. Topuz yavaş yavaş yukarı doğru kalınlaştı ve çok yönlü bir kesime sahipti. İlk bakışta, bu “ölümcül olmayan silah” aslında ölümcül bir güce sahipti ve muhtemelen, turnuva pratiği tarihinde ilk defa, özel olarak tasarlanmış koruyucu ekipman ve ilk olarak bir kask yaratılmasını gerektiriyordu. Gerekli inovasyonun nedeni, her zamanki pot benzeri kaskda böyle bir topuzla vurulduğunda, kafaya sıkıca oturması, hayati bir tehlike olduğuydu. Küresel bir şekle ve kayda değer bir hacme sahip yeni bir kask inşa edildi, böylece etrafındaki insanın kafası hiçbir zaman duvarlarına dokunmadı. Böylece bu kask sadece şövalyenin omuzlarına ve göğsüne dayanıyordu. Buna ek olarak, keçe ve pamuk yünden yapılmış bir astarı da giydi. Böyle bir kask sadece bu turnuvada ve başka hiçbir yerde kullanılmadığından, dayanıklı “kaynamış deri” ile kılıflanmış demir küresel bir çerçeve şeklinde yapılması mümkün olmuştur. Böyle bir kaskın içindeki yüz bu kalın demir çubukların bir ızgarası ile korunuyordu. Aslında, böyle bir “kafes kaskı”, bu kulüp tarafından vurulmasından korunmak için yeterli olacaktır. Ancak o zamanın modası, turnuva silahlarının savaşa benzerliğini talep ediyordu, bu yüzden çubukların çerçevesi tuvalle kaplı, sonra da kireçli astarla kaplı ve sahibinin armasının renklerinde tempera boyaları ile boyanmıştı. Kask, zırhın turnuva yüzeyinin altına gizlenmiş kayışlar için uygun kayışların bulunduğu göğsüne ve sırtına bağlandı.
İşte burada - kulüplerde bir turnuva için kask 1450 - 1500. Almanya'da yapılan. Ağırlık 5727 (Metropolitan Müzesi, New York)
Ve benzer bir miğfer, Viyana'daki İmparatorluk avcılığı ve cephaneliğin ortaya çıkmasından nasıl görünüyor!
XIII ve XIV yüzyılların kaskları, kuş kafesinden, bir kuşun içinde ve insan kafalarıyla Negro'ya kadar her şey biten, biten birçok stille süslemek için moda oldu! Bu şövalyenin kalbine ait bayana ait eldivenler, eşarplar ve bir örtü olabilir. Şövalyelerin cüppeleri de muhteşemdi. Bununla birlikte, turnuvalarda kask takılı süslemelerin kulüplerde kullanılması, sadece katılımcılarının izleyicilerin önünde gösterme arzusundan kaynaklanmamakla birlikte, aynı zamanda, bu süslemeyi rakibinin kaskı ile süsleyene kim için verildiği için de gerekli bir önlemdi.
Kitaptan "Orta Çağ Şövalyeleri, V - XVII yüzyıllar."
Bir seçenek olarak, tek bir demir parçasından yapılmış küresel bir kask da bilinmektedir. Önceki örneğin aksine, dışbükey kafes şeklinde bir açıklık vizörüne sahipti. Kask metalinin Güneş ışınlarının altında ısınmaması, bu tür kaskların süslemelerinin altına sabitlenmiş ve sırtına geriye düşen kasklarla örtülmesi moda olmuştur. Bu planlar genellikle 13. yüzyılda zaten tophelm kasklarında kullanılıyordu. Şövalye armasının rengiyle aynı renkte veya taraklı kenarlı birkaç renkte ince keten veya ipekten yapılmıştır. Demirden yapılmış bir göğüs plakası gereksiz olacaktır, çünkü onun yerine “kaynamış bir deri” cuirass kullanıldı. Bir kenevir ipindeki sol uylukta, keskin bir kılıç vardı ve sağ uylukta bir topuz vardı. 1440 tarafından önündeki ve arkasındaki curass üzerinde havalandırma için yuvarlak delikler yapmaya başladı. Yani, tamamen turnuva ekipmanıydı, dövüş için tamamen uygun değildi.
Deri veya metal bilezikler genellikle boru şeklindedir. “Haşlanmış deriden” olan omuz pedleri de küresel bir şekle sahipti ve güçlü kenevir halatları yardımıyla desteklere ve dirsek pedlerine bağlandı, böylece tüm bu parçalar birlikte tek bir güçlü ve hareketli sistem oluşturdular. Eldivenler kalın inek derisinden yapılmıştır ve eldivenlerden değil eldivenlerden oluşuyordu ve arka yüzleri de metal bir astarla korunuyordu.
Oldukça sık, bir kulüp turnuvası, hedefi “mızrak kırmak” olan bir mızrak düelloundan önce geldi. Aynı zamanda, şövalyenin sol tarafı, kemeri sağ omuzdan geçen bir kalkanla korunuyordu. Çeşitli şekillerde kalkanlar kullanıldı: üçgen, dörtgen, ancak genellikle içbükey. Ve her zaman hanedan amblemleriyle boyanmış veya işlemeli kumaşla kaplanmışlardı. Müşterinin talebi üzerine, kalkan ahşapla kaplı, deri kaplı, hatta metal bile olabilir. Gelenek ve kıyafetler hanedan renklerdi.
Bir atı bir turnuvada yönetmek çok önemliydi. Bu nedenle, son derece katı ve karmaşık bit kullanılmıştır. Örneğin, XVI'nın sonunun bit - XVII yüzyılın başlangıcı. Almanya. Ağırlık 1139,7 (Metropolitan Müzesi, New York)
Bu turnuva maçlarında atın ekipmanı savaştan çok farklıydı. Böylece, turnuvada, yüksek koltuklu eyerler kulüplerde kullanıldı, böylece sürücü neredeyse üzüntülerde duruyordu. Yayın önü, şövalyenin bacaklarını ve uyluklarını korumak için demirle bağlandı ve o kadar yükseldi ki sadece kasıkları değil aynı zamanda mideyi de korudu. En tepede, şövalyenin sol eliyle tutabileceği sağlam bir demir dirseği vardı, böylece kavga sırasında eyerden düşmeyecekti. Yayın arkası da şövalyeyi, attan düşmeyeceği şekilde kuşattı. Atın kendisi her zaman sağlam deriden yapılmış ve üstünde hanedan amblemleri olan parlak bir pelerinle kaplı bir cüppeye sahiptir. Yani, turnuvaların kulüplerdeki gösterileri çok renkli ve etkileyiciydi, ancak 15. yüzyılın sonunda yavaş yavaş modası geçmeye başladı.
Kulüplerde dövüşmek için şövalye ekipmanı.
Diğer bir toplu turnuva türü “pas koruması” idi. Bir şövalye grubu, kadınlarının böyle bir yolda ya da bir köprüde herkese karşı savaşmanın bir onur olacağını ilan etti. Böylece, 1434'ta, İspanya'nın Orbigo kasabasında, on şövalye bir ay boyunca köprü kurdu ve bu süre zarfında 68'ten daha fazla kavga ettikleri 700 rakipleriyle mücadele etti!
Yılın böyle bir 1446 yürüyüş turunu gösteren bir Angus McBride çizimi. Burgonya Dükü Kahramanı ve asistanı kuralların ihlal edildiğine işaret eder ve savaşı durdurur.
Zaten Orta Çağ'ın başlarında, burada açıklanan turnuva türleriyle birlikte, ilk önce basitçe “savaş” olarak adlandırılan bir başkası ortaya çıkmış ve daha sonra, 15. yüzyılda “eski Alman ayak savaşı” olarak tanınmıştır. Aslında, dini prensibini yitiren ve amacı yalnızca tek olan bir savaş oyununa dönüşen Tanrı'nın kararının bir analoguydu: silah bulundurma sanatında evrensel bir kabul kazanmak ve elbette güzel bayanlarla iyilik elde etmek. Şövalyelik her zaman "antik çağ" veren her şeye saygılı olduğu için, en başından itibaren "ayak savaşı" olağanüstü bir ciddiyetle düzenlenmiş ve kurallara sıkı bir şekilde uyularak gerçekleştirilmiştir.
Devam edecek ...