Otuz yıldan fazla bir süre önce doğan müze, başlangıçta yalnızca hikayeler Kutuzov ve Bogdan Khmelnytsky Havacılık Alayının Ternopil Emri saldırı düzeninin 637'i. Bu alay, 2-Hava Ordusunun bir parçasıydı, kuruldu ve mevcut Lipetsk bölgesinin topraklarına dayanıyordu.
Askeri pilotların Yelets'ten Berlin'e seyahat etmesinin zor olduğu ortaya çıktı. Ve adamlar ve Galina Viktorovna'nın arama yolu zorlaştı. Hayatta kalanları, diğer askerleri bir araya getirmeyi hayal ettiler. Ve rüyaya davayı "koy". Savaşçıların hatıralarını kaydettiler, gazete ve arşivlerde bilgi aradılar, adres bürolarına mektuplar yazdılar, SSCB Savunma Bakanlığı arşivlerine ...
Ve böylece 9 Mayıs 1982, müze kapılarını açtı. Bu gün, deneyimli pilotlar ve yakınları Moskova, Vinnitsa, Kursk, Kiev, Kharkov, Kaluga, Odessa'dan okula geldiler ...
Bugün, 637 alayının tarihi, büyük, özenle yaratılmış bir müzenin sergilerinin sadece bir kısmı. Ama ne delici bir parçası! Size sadece üç pilotun kaderinden bahsedeceğim. Ben, açıkçası, sadece salladılar.
Kızı Nina'nın ikinci doğum
"IL-2" uçağının seyircisi olan Andrei Makarov, boş bir havadayken hava sahasının yakınında bulunuyordu. Birdenbire ağlayan bir bebek duydum.
Savaşta, gözyaşı tanıdık bir konudur, yeni bir sevinç. Ancak, görünüşe göre, genç gezginin kalbi sertleşmedi. Sese gitti ve kısa bir süre sonra küçük bir kız fark etti. Birincisi, püsküllü bir elbiseyle, ağlamaktan vazgeçmeden yol boyunca süründü. Yani çocuklar da: korku, talihsizlik - gözyaşları içinde. Ve burada kaderin kendisi bebeğin ağlamasını emretti, geçmişin korkusu geleceğin anahtarını verdi. Kurtarılmamış olsaydı.
Andrei tahmin etti: Kız Almanların treni bombaladığı demiryolu hattından sürünüyordu. Sadece o hayatta kaldı. Küçük, neredeyse üç yaşında olmadı ve kedinin ne olduğu çoktan geldi ...
Andrei çocuğu kollarına aldı, alayı bulunduğu yere götürdü. Ancak bu noktada koymadı. Komutanı istedim ve bebeği Kaluga'ya, aileme götürdüm. Kızı evlat edinmeye karar verdi ve onu zaten Ninochka olarak adlandırdı. Tabii ki, kız önce farklı çağrılmıştı. Ama şimdi eski adını, soyadını, doğum gününü gösteren kimse yoktu. Ve bebek Ninochka oldu, yine o korkunç doğdu ve aynı zamanda onun için bir gün kazandı.
Sonra Makarov alayına döndü. Annesi, babası ve kızı evde onu beklerken, Ukrayna ve Polonya'yı kurtardı. Evet, beklemediler. Andrei Nikitovich eşitsiz bir savaşta vuruldu.
Nina büyüdü, mezun oldu havacılık Enstitü ve Kaluga'da çalışıyor. Dokuz kez Lipetsk'e geldi ve Lipan çocuklarına bu hikayeyi kendisi anlattı. Elbette, Nina ya kendi ebeveynlerini ya da babası Andrey'yi hatırlamıyor. Onu sadece birkaç gün gördü, ancak navigatör Makarov'u babası olarak görüyor. Sonuçta, bu toplantı için olmasaydı, Nina dünyaya ikinci kez doğmazdı.
erkek arı
Faşist kamptan beş cesur olanın kaçışı başarısız oldu. Faşistler köpekleri takip ettiler, avladılar ve hapse girdiler. Alman canavarlarının yasası basitti: mahkumları korkudan korumak. Kaçmaya çalıştım - haydi bir gösteri düzenleyelim. Geri kalanının "geleceğe bakmasına" izin verin.
İşaretli kartları oynamak ve aynı zamanda tehdit etmek için ne tür bir korkağa ihtiyacınız var! Aç, bitkin, hasta - sağlıklı, iyi beslenmiş, karşı silah ve köpekler. Ruhun gücü hariç her şey mahkumlarımızdan alınmıştır. Ve yalnız başına Almanların sahip olduğu her şeyden ağır basmıştı. Düşmanlar darağacını inşa ederken, Rus askerleri bir tünel yaptı ve tekrar kaçtı. Tuna'nın kendisine ulaştık, sadece diğer tarafa doğru yüzmeye devam ettik. Ve burada faşist bir devriye geziyorlardı. Adamlar geri döndü, köyün ahırlarından birine saklandı. Macar demiryolu işçileri bunu öğrenmiş, onlara silah sağlamıştır. Devriye onları tekrar ele geçirdi, avcılarımızdan biri bir çatışmada öldü. Dört kişi ayrılmayı başardı. Genç bir kadın olan Gula Jozsefne'nin evine rastladılar. Yatağın altında ve dolabın içinde Hid. Gula'nın kucağında küçük bir oğlu olan Laszlo vardı, diğeri biraz daha büyük, eteklerinin üzerinde duruyordu.
Naziler evin içine girdi. Ve Gula, savaşçıların nefesini boğmak için bebeğini sıkmaya başladı. Laszlo çığlık atmaya başladı. Sadece işaretli kartları oynayan faşistler, iki çocuğu olan bir kadının tanımadığı dört adamı saklamak için zamanları olmadığını düşündü. Bunu düşünemediler ve gittiler.
Gula 21 günü askerlerimizin kuyularına sakladı. Onları ip yemeklerine bıraktım. Bütün köy bunu biliyordu ama kimse ona ihanet etmedi. Ve 26 Aralık 1944, köy birliklerimiz tarafından kurtarıldı.
Bu dört arasında alayın pilotu 637, Alexey Ivanovich Pantyukhin de vardı.
Alayı oğlu
Savaş başladığında Muscovite Misha Stepnov, 13 yaşındaydı. Babam öne çıktı ve yakında cenazeye geldi. Annem ağır hasta ve Misha amcasını aramaya gitti. Böylece 637 alayına girdi ve oğlu oldu. Havalimanında ev işlerinde yardımcı oldum. Misha'yı sevdiler: işten kaçmadı ve büyük akordeon çaldı. Kadınlar üniformasını dikti. Böylece, alay ile birlikte ve daha kesin olarak, Vanya Solntsev-Misha Stepnov, Berlin'e uçtu. Zaferimizle orada tanıştım ve doğaçlama bir konserde performans göstermeye karar verdim. Düğme akordeon aldı ve Katyuşa oynadı. Savaşçılar toplandı, alkışladı, bravo diye bağırdı ...
Birdenbire, genel neşenin ortasında, bir kaptan kalabalığın arasından fırladı.
- Oğlum! Diye bağırdı. - Oğlum Misha! ..
... Sadece düşünün: Misha'nın öldüğünü düşündüğü baba oğlunu buldu. Akordeon çaldığını duydu! Ve nerede - Moskova'dan binlerce kilometre! Ama o anda başka bir caddede olabilirdi - ve tanışmazlardı.
Ve Andrei Makarov, o gün ve saat, kavgadan sonra uyuya kalmış olabilirdi - ve Nina Ninochka olamazdı ve muhtemelen ölmüş olacaktı. Ve Gula o anda komşuda olabilirdi - ve dört mahkum darağacı olmazdı.
Galina Karnoza, çocuklara yalnızca Rus dili ve edebiyatı hakkındaki yeni konuları açıklayabilir. Ödevi ayarla, not defterlerini kontrol et. Öğrencilerini tutuşturmazdım. Müze olmazdı. Birbirlerini bulan kardeşler her yıl XXUMX okulunda buluşmazlardı. Savaşın anısına başkalarına aktarılmaz. Ve? ..