“Obi-Wan!” diye heyecanla bağırdı Anakin Skywalker, Jedi Şövalyesi Obi-Wan Kenobi’nin holografik görüntüsü önünde belirdiğinde. Anakin odasında volta atıyor ve gerçek bir Jedi Şövalyesi olması için gereken Jedi Sınavı’na neden bir türlü alınmadığını merak ediyordu. Öğretmenini görmek Anakin’in moralini yükseltmişti. “Anakin,” dedi Obi-Wan, Padawan’ını güler yüzle selamlayarak. “Ne durumdasın?” Anakin omuz silkti. “İyi gibi.” Obi-Wan’ın gülümsemesi soldu. Coruscant’a döneli sadece iki standart gün olsa da hareketsiz geçen iki günün Anakin için ne demek olduğunu biliyordu. Padawan’ının biraz sonra duyacağı haberden hiç hoşnut olmayacağını da biliyordu. “Jedi Konseyi’yle yaptığım görüşmeden henüz döndüm,” dedi. Anakin’in gözleri ışıldadı: Jedi Konseyi’yle görüşme yeni bir görev demekti. “Bana bir görev -” “Şimdiden mi?” diye kesti sözünü Anakin, heyecanlanmıştı. “Daha son görevle ilgili raporumuzu bile tamamlamadık! Önemli olmalı.” Eşyalarını toparlamak için dönüp gidiyordu. “Anakin -” “Zaten çoğu eşyamı çantadan çıkarmamıştım bile – bir saat içinde seninle uzay limanında buluşuruz.
” “Anakin!” Obi-Wan tekrar denedi. “Anakin!” Anakin a Obi-Wan başını iki yana salladı. “İlkinde anlamı yoktu, şimdi de zaman yok. Ama döner dönmez bu işe zaman ayıracağım ve Konsey de tavsiyeme uyacaktır.” “Şu ana kadar duymak bile istemedikleri şeyi o zaman neden dinlesinler ki?” “Çünkü benim yokluğumda sen bir Jedi Şövalyesi gibi davranacaksın. Onlara raporu sunacaksın ve hâlâ zamanın kalmışsa arşive gidecek ve önümüzdeki savaşlara uygun stratejiler bulacaksın. Onlara iyi bir savaşçı olduğun kadar yetenekli bir Jedi Şövalyesi olduğunu da göstereceksin,” dedi Obi-Wan, ikna edici şekilde. “Okumak,” dedi Anakin keyifsizce. “Tamam. Okuyacağım.” “Sana güvenim tam, Anakin. Bunu biliyorsun.” “Evet.” Anakin’in yüz ifadesi yumuşadı. “Güvendiğini biliyorum.
Güç seninle olsun.” Üç gün sonra, Anakin Skywalker datapad’ini bir kenara attı. Obi-Wan gittiğinden beri kütüphanedeydi ve Klon Savaşları’ndaki çatışmalarla ilgili şeyler okuyordu – ve birkaç işe yarar şey de bulmuştu. Eğitim alanına gitti. Belki orada kendi gibi işsiz birini bulup bu hareketsizliğe son verebilirdi. Savaş, Jedi kaynaklarını hızla tüketiyordu ve müsait durumdaki Jedi’ların tamamı Coruscant dışında süren muharebelere iştirak etmiş durumdaydı. Anakin orada eğitim yapan tek bir Jedi bulabildi, ışın kılıcıyla talim yapan Nejaa Halcyon. Anakin, Halcyon’u daha önce bir kez görmüştü ve onun sadece akıllı ve zeki değil, aynı zamanda taktik yeteneğe de sahip bir Jedi olduğunu anlamıştı. Yine de Üstat Halcyon, gemisi Plooriod Bodkin’i tutuklamak için gönderildiği dönek bir kaptan yüzünden kaybettiğinden beri yarı inzivada yaşıyordu. Anakin Halcyon’un gemisinin tutuklaması gereken dönek tarafından çalınması yüzünden neden bu kadar sarsıldığını anlayamamıştı; ama sormanın da doğru olacağını düşünmüyordu. Konsantre olmuş şekilde talime devam eden Halycon’u sadece izlemek bile bir keyifti. Anakin rahatsız etmek istemediği için bir köşede durup ara vermesini bekledi. Sonunda Halcyon ışın kılıcını kapattı ve dimdik durdu. Anakin’e bakıp sırıttı. “Anakin Skywalker! Kendine rakip arıyor gibisin?” Anakin cevap verdi.
“Benim için şereftir,” dedi, hafifçe eğilerek. Halcyon güldü. “Şeref mi? Ya adını hatırladığım için ya da bir Jedi Üstadı’nın hemen hiç tanımadığı bir Padawan’la düelloya bu kadar istekli olmasına şaşırdın.” “Belki ikisi de,” diye gülümsedi Anakin yaşlı adama. “Tabii ki adını hatırladım. Artık ortalıkta o kadar az Jedi var ki herkesi tanımak çok kolay hale geldi. Ayrıca seninle düello yapmaktan da memnun olurum. Daha yeni savaştan döndün, tepkilerin keskin. Bense uzun süredir bir şey yapmadığım için paslandım – teste ihtiyacım var.” Bir işaretle onu davet etti ve Anakin alana girdi. Birbirlerine bakıp selam verdiler, sonra da ışın kılıçlarını açtılar. İlk hamle Anakin’den geldi, savuşturulması kolay, aşağı yönelmeden önce ileri ve yukarı doğru giden bir hamle. Halcyon hamleyi keserken birbirine çarpan ışın kılıçları da cızırdadı, gülerek döndü. “Beni şaşırttın,” dedi Halcyon, yarı şaka yarı ciddi. “Çok sıradan bir hamle.
Senin muharebelerden yeni örneklerle dönüp geldiğini sanmıştım.” Kendi hamlelerinden oluşan bir seri gösterdi; Anakin kolayca hepsinden kurtuldu. “Üstat Halcyon,” dedi Anakin, geri adım atarak, “savaşta yeni manevra üretmek için zaman bulmak çok zor. Deneme yanılma metodu genelde daha etkili.” Işın kılıcını Halcyon’un kılıcına dokunmak için uzattı, sonra da kılıcının ucunu hiç beklenmedik şekilde öyle bir döndürdü ki eğer Halcyon aniden durmasa sol omzunu kesmiş olacaktı – ve zamanında kendini geri atmayı başaramasa. “Çok güzel, Padawan,” diye başını salladı Halcyon. “O kadar yakındı ki sayılıp sayılamayacağından bile emin değilim.” Anakin sırıttı. “Dövüşte yeni şey icat edecek zamanın olmaz ama bazen eskileri geliştirebilirsin.” Sonra ciddileştiler. İki Jedi’ın kılıcı defalarca karşılaşıp cızırdadı. Önce biri sonra da öbürü diğerinin savunmasındaki açığı buldu, parlak ışık hedefine varmadan hemen önce durdu. Ustaca yapılmış her hamlede iki Jedi’ın keyfi de bir kat daha arttı. Bir saat süren düellonun ardından ikisi de önceden anlaşmış gibi durdu. İkisi de ter içindeydi ve gülüyordu.
“Ah, evet,” dedi Halcyom mutlu şekilde, “Talim, asıl birisiyle yapıldığı zaman bir şeye benziyor.” Anakin’e baktı. “Senin yaşındaki biri için çok yeteneklisin.” Anakin’in gözleri çakmak çakmak oldu. “Üstat Halcyon, ben de sizin gibi yaşlı ve uzun süredir boş oturan birine göre oldukça yetenekli olduğunuzu itiraf etmeliyim.” “Nankör çocuk,” dedi Halcyon ve kahkahayı patlattı. “Yarın tekrar yapalım mı?” “Harika fikir.” “Aynı saatte aynı yerde.” “Zevkle.” Jedi Üstadı ve Padawan birbirlerini selamlayıp ayrı yönlere gittiler, duş alıp bedenlerini ter ve tuzdan temizleyeceklerdi. 1 General Khamar’dan haber yoktu. Buz gibi bir his Reija Momen’in kolundan başına doğru tırmanmış, oradan da omurgasına inmişti. İrkildi ve huzursuzca kımıldandı. Paniğin hiç sırası değil, diye geçirdi içinden. Diğer herkes sükunetlerini koruyabilmek için ona bakıyordu.
Bahçeye bu yüzden erken gelmişti, rahatlamak ve ekibiyle bir araya gelmeden evvel düşüncelerini toplamak istiyordu. Ama işe yaramamıştı. İyi havalarda açılan bir kubbe ve etrafını kuşatan binalar sayesinde dış etkenlerden korunan bir avluda yer alan küçük bahçedeydi. Bugün kubbe açıktı, böylece ferahlatıcı temiz hava içeri doluyordu ama yine de sinirleri gergindi. Ekibi korku içerisindeydi; güneyden hiçbir haber gelmemesinin hayra alamet olmadığını düşünüyorlardı. Gözleri kapalı olan Reija evini düşledi. Beş yıl daha dayanacak, kontratı bitene kadar, sonra da Alderaan’a geri dönecekti. Belki. Serin bir rüzgar kubbeyi doldurdu. Beraberinde Galaksilerarası İletişim Merkezi’nin yer aldığı düz tepede yetişen çimenlerin kokusunu da getirdi. Kontratının ilk aylarında sagebrush’a alerjisi olduğunu düşünmüştü, dış tesisleri teftiş etmek için ne zaman dışarı çıksa hemen aksırıp tıksırmaya başlardı ama zaman içerisinde bu kokuya alışmayı başardı. Artık hoşuna bile gidiyordu. Fiziksel olarak da, nihayet, kendisini daha iyi hissediyordu. Her ne kadar doktorlarca onaylanmamış olsa da Praesitlyn çimenlerine uzun süre maruz kalmanın insan psikolojisine iyi geldiği yönünde bir teorisi vardı. Reija Momen, Galaksilerarası İletişim Merkezi’nin yöneticisi olarak işe başlamıştı çünkü çalışmayı seviyordu – dolgun ücretinin de katkısı olduğunu inkar edemezdi.
Onun yerinde başka birisi olsa belki de kontratı feshetmeyi düşünür, Alderaan’da emekli hayatına başlar ve belki de bir yuva bile kurabilirdi. Orta yaşlı olmasına rağmen günün birinde işi gücü bırakmayı düşünecek kadar gençti ve yeterince de çekiciydi. Ama şimdilik işinden memnundu. Sıcak kalbi, hassas sezgileri ve güvenilir idari yetenekleri sayesinde insan ve Sluissilerden oluşan ekibiyle iyi bir ilişki kurmayı başarmıştı. O zor bulunur türde bir idareciydi, otoritesini zevk aldığı için değil de sorumluluk duyduğu için kullanırdı. Çok çalışırdı, çalışmayı severdi ve çalışanlarına da emrindekilerden ziyade iş arkadaşlarıymış gibi davranırdı. Kendi kibirlerinde boğulan pek çok meşgul bürokrattan farklı olarak da ne zaman ve nasıl rahatlayacağını da bilirdi. Aile kurmak mı? Bir açıdan, geçen yedi yıldır birlikte olduğu Praesitlyn’deki ekibi ailesi sayılırdı; onu sevmişlerdi ve ona “Momen Ana,” demeye başlamışlardı. Eve gitmek mi? Evdeydi zaten! Kontratımı yenileyeceğim, diye düşündü. Tabii o kadar yaşarsam. Bahçedeki ağaç ve çalılarla ilgilenmesi için modifiye edilmiş bir işçi droidi önceki yöneticinin zamanında Talasea’dan ithal edilmiş kaha ağaçlarının altındaki çalıları temizlemekle meşguldü. Genelde droidin işini yaparken çıkardığı sesler huzur verici olurdu ama bugün farklıydı. Reija yeniden yerini değiştirdi. Gözlerini açtı ve iç çekti. Rahatlaması söz konusu bile değildi.
Ekibinin üyeleri çoktan bahçeye gelmiş ve kendilerine yer bulup oturmuşlardı – onun yönetiminde alışkanlık haline getirdikleri gün ortası yemekleri olarak değil de gerekli haber ve emirleri almak için. Reija, rutininin bozulmasından biraz rahatsız olmuştu. Yemeklerinin özel bir tarafı yoktu, dostlar bir araya gelip bir şeyler atıştırırken bir yanda da havadan sudan sohbet ederlerdi ama o bundan Sluis Van’a düzenlediği geziler kadar keyif alırdı. Bugün herkes endişeli şekilde fısıldıyor ve güneyden gelecek herhangi bir haberi bekliyordu. Onlara ne diyebilirdi? Orada neler olup bittiğini bilmemek kötü haber duymaktan bile daha dayanılmazdı. Birkaç standart saat önce bir işgal filosu merkezin yaklaşık 150 kilometre güneydoğusuna inmişti. “Bayan,” demişti General Khamar son raporunda, “Okyanus üzerinde her zamanki devriye uçuşlarını gerçekleştirmekte olan iki avcı uçağımız çok sayıda düşman aracıyla karşılaştı. Devriyeleri yönlendiren hava kontrol gemisi düşürüldü ama temas kesilmeden önce mürettebat büyük bir droid ordusunun iniş yaptığını bildirmeyi başardı. Ben, işgalcilerin o kadar kalabalık olduğunu sanmasam da arkadan gelecek asıl birlikler için köprübaşı kuracak olan öncüler olabilirler. Her iki durumda da onları bir an önce yok etmeliyiz. Onlara saldırmak için ana gücümüzün komutasını bizzat ben devralıyorum.” “Filolarının büyüklüğü ne?” diye sordu. “Birkaç nakliye gemisi ve savaş gemisi. Başa çıkamayacağımız şeyler değil. Eğer takviyeye ihtiyacımız olursa Sluis Van takviye gönderecek.
” “Her ihtimale karşı onları şimdi çağırsak nasıl olur?”
“Obi-Wan!” diye heyecanla bağırdı Anakin Skywalker, Jedi Şövalyesi Obi-Wan Kenobi’nin holografik görüntüsü önünde belirdiğinde. Anakin odasında volta atıyor ve gerçek bir Jedi Şövalyesi olması için gereken Jedi Sınavı’na neden bir türlü alınmadığını merak ediyordu. Öğretmenini görmek Anakin’in moralini yükseltmişti. “Anakin,” dedi Obi-Wan, Padawan’ını güler yüzle selamlayarak. “Ne durumdasın?” Anakin omuz silkti. “İyi gibi.” Obi-Wan’ın gülümsemesi soldu. Coruscant’a döneli sadece iki standart gün olsa da hareketsiz geçen iki günün Anakin için ne demek olduğunu biliyordu. Padawan’ının biraz sonra duyacağı haberden hiç hoşnut olmayacağını da biliyordu. “Jedi Konseyi’yle yaptığım görüşmeden henüz döndüm,” dedi. Anakin’in gözleri ışıldadı: Jedi Konseyi’yle görüşme yeni bir görev demekti. “Bana bir görev -” “Şimdiden mi?” diye kesti sözünü Anakin, heyecanlanmıştı. “Daha son görevle ilgili raporumuzu bile tamamlamadık! Önemli olmalı.” Eşyalarını toparlamak için dönüp gidiyordu. “Anakin -” “Zaten çoğu eşyamı çantadan çıkarmamıştım bile – bir saat içinde seninle uzay limanında buluşuruz.

