Ekonomi ve Toplum: Belli bir refahtan ilerici bir kemer sıkmaya veya refah devletinden polis devletine.
Siyasi tartışma, büyük ölçüde, çeşitli sosyal kategorilerin çatışan çıkarlarının yönetimiyle, toplumsal yapının sürdürülmesi için yeterli uzlaşmayı sağlayacak siyasi oluşumlarla sınırlıdır. "Uzmanlar" ın ana faaliyeti, çeşitli siyasi personel ve onların iktidarda başarılı olma şansları hakkında yorum yapmaktır.
Bu farklı aktörler tarafından iletilen mesajla ilgili olarak, aslında, son derece basittir: büyüme, istihdam ve işsizlik, satın alma gücü ve küreselleşme bağlamında uluslararası rekabet, kategoriler mümkün olan tüm varyasyonlarda azaldı, bu da en temel olan, ancak bu bağlamda cevabı olmayan gerçek soruları gizlemek için yeterli.
Basit "sağduyu" için anlaşılmaz olan şey, piyasa ekonomisinin, ülkemizde maddi kolaylığa erişim olan herkesin ihtiyaçlarını karşılamayı başaramadan dünyayı mallarla doldurmayı başardığıdır. sürekli genişleyen bir dijital orta sınıf için yadsınamaz bir biçimde, bir eğilim olarak aniden tersine dönerken, üretken araçlar büyümeye devam ediyor. Bu noktalarda, uzmanlar sessizdir ve kendilerini her zaman ortaya çıkmamız gereken, ancak yine de devam eden oldukça gizemli bir krizi çağırmakla sınırlarlar…
Müdahaleci politikalar sayesinde savaş sonrası dönemin yıkılmasından kaynaklanan ABD'de (daha sonra dünyada) 1929'da yaşanan krizler: refah devleti, şirketlerin serbest oyununu kurtarmaya gelmişti. yatırım ve kitlesel tüketim yoluyla toparlanmaya başlamıştı ve hiçbir şeyin istenmeyen etkileri kınamak için birkaç sesin yükseltildiği bir süreci durduramayacağı görülüyordu. Bununla birlikte, tüm beklentilere karşı ve her şeyden önce resmi pozitivizmle çelişki olarak, mevcut başarılar aslında mevcut güçlüklerden kaynaklanmaktadır. Bazıları hala bazı yanılsamaları barındırıyor ve Keynesyen ilhamların yeni politikalarının, çok daha fazla teklifi karşılayacak artan bir taleple durumu engelleyeceğine inanıyor; benimsenen yönün tersidir ve kemer sıkmanın yapısal eksikliklerin üstesinden gelmesi ve gelecekteki ve belirsiz refahın, şimdiki ve çok gerçek fedakârlıkların pahasına geri yükleneceği varsayılmaktadır.
Gerçekte, bu iki seçenek mevcut çelişkilerin üstesinden gelmede birbirleri kadar etkisizdir. İlginç bir şekilde, tüm ekonomimizin temelini oluşturan şeyi elde etmeyi çok zor ve gittikçe zorlaştıran aşırı soyut servet seviyesidir, sonunda bir sürece toplam para yatırımı daha yüksek bir meblağı geri almak mümkündür. Genel olarak, bu soyut zenginliğin daha da artması için çok zengin olduk; aslında, önceki koşullar solmuştu: bir yandan, ev aletleri üretiliyor ve çok az yeni ürün ortaya çıkıyor, diğer yandan, mikrobilgisayar kullanımından kaynaklanan verimlilikte muazzam kazanç her zaman işleri azaltır, bu nedenle artık emek gücünü piyasada satamayanların satın alma gücü, bu da daha düşük maliyetlere yeni verimlilik kazançları aramaya yol açar; kısa vadede ve mikroekonomik ölçekte dikkate alınan etkili bir mantık, diğer yandan makroekonomik bir bakış açısından, sonuçlardan kaçmak isteyerek sebebi güçlendiren bir kısır döngüdür. Sadece finans endüstrisi düşüşü erteledi, ancak illüzyonu sürdürme kapasitesi sınırlı ve yeni bir konaklama elde etmeyi başarabilecek hiçbir şey yok.
Anlamanız gereken şey, hangi fazın içinde bulunduğu faza bağlı olarak farklı çalışırsa ve gelecekteki davranışların mevcut bir durumu gözlemlemekten çıkarılmasının tamamen yetersiz olduğudur. . Bizi ilgilendiren durumda, geçici bir görünür refah durumunun (sadece yerel olarak [1] ve geçici olarak tezahür ettiği anlamında) tüm sistemle geri döndüğü ve hiçbir şekilde bir amplifikasyon anlamına gelmediği ortaya çıkıyor. inanmaya cazip geldiği için ve her zaman inanıldığı gibi, özellikle kemer sıkma politikasını haklı çıkarmak için kullanılan krizden “çıkış” kavramı sayesinde, karar kuranların çıkarlarını koruduğu için varlığında güç [2]…
Sonuç olarak ve konuya sadece [3] değinilmiş olmasına rağmen, insanlara ne duymak istediklerini satan, ancak çok farklı bir gerçekliği kapsayan bu yanlış konuşmayı reddetme ve ulaştığımız tarihi ve mutlak çıkmaz sokak. Söz konusu ekonomik başarı, sadece çöküşünün mantıksal nedenlerini hazırlamakla kalmadı, aynı zamanda en kritik zihinleri uyutmak suretiyle güçlü psişik etkiler yarattı ve gerçek tehlikeyi ve karşılanması gereken zorluk: artık otantik bir alternatif vizyona izin vermeyecek şekilde entegre ettiğimiz bir sistemin ölümcül mantığından nasıl kurtulunur?
Üzerinde tartışma forums (veya aşağıdaki yorumlarda)
[1] Fransız savaş sonrası refahı, büyük ölçüde önce sömürgeleştirilmiş ve daha sonra neo-sömürgeleştirilmiş ülkelerdeki vergilerin sonucuydu.
[2] Bu sadece belirgin çıkarlar meselesidir, yani genelleştirilmiş mimetik rekabet onu kurar: çünkü daha az refah zenginlere hayran kalır (onları adına eleştirirken) eşitlik!) zenginlerin serveti arzu edilir bulması, ancak sadece acınasıdır: servet için iştah doyumsuzdur, çünkü sürekli bir hayal kırıklığıdır.
[3] Öznenin saldırı açısı burada esasen içkin bir yaklaşımla, yani esas olarak sistemin içinde; daha sağlam bir anlayış için sistemin ve yapısının tam bir yapısökümü gerekli olacaktır; bu benim tutkum değildi ve bu metni daha iddialı okumalara bir giriş ve bir davet olarak düşünmeliyiz.