(Massimiliano D'Elia tarafından) İtalyan dış politikası? Özellikle sarı kırmızılı hükümet dönemlerinde cevaplanması gerçekten zor olan soru. ABD'nin yanında mıyız yoksa Çin'e mi uzanıyoruz, Fransa ve Almanya ile birlikte miyiz, yoksa Türkiye'ye mi bakıyoruz belli değil. Bir zamanlar büyük ticaret ortakları olduğumuz Libya'daki alay konusu. İtalya her zaman ulusal anlaşma hükümeti başkanı Fayez al Serraj'ın yanında yer aldı, sahada talep edilen desteği hiçbir zaman sadece ve yalnızca BM'nin göstergelerine dayanarak sağlamadı ya da siyasi çözümü tercih ederek El Serraj ve Trablus'un lordu general Kalifa Hafter arasındaki iç savaş.
2016 yılında İtalya, limana yakınlığı ve Doğu Akdeniz'in kontrolü için stratejik bir nokta olan Misurata yakınlarında bir askeri hastane yerleştirdi. Ancak bir yıldan az bir süredir Türkiye, El Serraj birliklerini askeri olarak destekleyen Libya'da sahneye çıktı, Rusya ise General Hafter milislerini araç ve eğitimle destekliyor. İki fraksiyona verilen dış destek, sahada fetihler ve yeni mevziler açısından çıkmaza giren güçlerin bir tür tazminat olduğu anlamına geliyor. Birkaç saat önce Libya'da partilerin ateşkes ilan ettiği ve Hafter'in ülkenin doğusundaki petrol kuyularını yeniden açtığı haberi geldi (MOK ve Eni'yi memnun edecek şekilde). Fayez al Serraj, ülkeyi kısa sürede özgür ve demokratik seçimlere götürecek süreci başlatacağını da duyurdu.
Şakaya dönersek: Türkler Misrata'ya girdi ve İtalyan ordusu hastanelerini daha "işlevsel" bir konuma taşımak zorunda kaldı, Savunma Bakanlığı'nı haklı çıkardı.
Bu "yıldırım hızında ilhaktan" sonra, İtalyan başbakanı, Giuseppe Conte Türkiye'nin bir numarası ile bir saat telefon görüşmesi yaptı Recep Tayyip Erdoğan: özür dilemeyi ya da daha fazla açıklama yapmayı değil, bazı ekonomik-ticari tavizler almayı başardı. Dışişleri bakanımızın, Luigi Di Maio Bu arada Sardinya'da lüks bir yatta kendini fotoğraflamış olan, bize soran al Serraj'ın taleplerini dinlemeliydi, önce tarihi bağlantı, daha büyük ilgi ve destek verildi. Genel olarak İtalyan ve uluslararası ilgisizlikten yararlanmak, bu arada çok zengin Katar ile demir bir anlaşma yapan Türkiye oldu.
Yerel basında çıkan haberlere göre, Libya hükümeti Türkiye'ye Doğu Akdeniz'deki deniz operasyonları için stratejik bir üs olan Sirte Körfezi'ndeki Misrata limanını ve Tripolitan, Türkiye'deki El Watiya havaalanını 99 yıllığına verdi. 50 uçak gönderdi.
Repubblica, anlaşmanın 17 Ağustos'ta Katarlı meslektaşı Khaled al Attiyah ile birlikte Türkiye Savunma Bakanı Hulusi Aktar'ın ziyareti sırasında imzalandığını yazıyor. Libya'nın yeniden inşasının masraflarını karşılamak artık Ankara'nın yakın müttefiki olan zengin Doha hükümetinin elinde olacak.. Ancak Almanya anlaşmaya yabancı değil: Aynı gün, varlığı bazı gözlemcilere göre Almanya'nın Akdeniz'de Türkiye'ye verdiği desteğe atfedilen Berlin Dışişleri Bakanı Heiko Maas da vardı. Yazan Emmanuel Macron, kendisini Ankara karşısında kararlı bir şekilde konumlandırıyor.
İtalya, sahip olduklarının karşılığında, Kasım 2019'da Türkiye ve Libya tarafından imzalanan Muhtıra ile Eni'nin gemilerinin deniz sahasında sondaj yapabilme imkanını elde etti.
İtalya ile gerilimler
Şubat 2018'de, meşru olarak Kıbrıs sularına giden ve bazı çalışmalar yapmak üzere olan İtalyan gemisi Saipem 12000, Türk donanması tarafından durdurulup geri dönmek zorunda kaldı. Aslında orada sadece önemli değil meşru menfaatleri de olan İtalya, o zaman olduğu gibi bugün de kendisini Türk provokasyonlarının pençesinden kurtaramıyor. Ülkemiz hukuken tavizler almıştır ama Türkiye hukuksuzluk alanında. Bunun nedeni, Lefkoşa'nın aldığı kararların, yine Avrupa Birliği'ne ait olan Kıbrıs'ın uluslararası alanda tanınan tek hükümeti tarafından yapılan siyasi seçimler olmasıdır. Ankara'nın iddiası, adanın işgal altındaki kesiminde yer alan ve sadece Türkiye tarafından tanınan bir devletin konumlanmasına dayanmaktadır.