Gerçekte güç kullanmama, ABD medeniyetini kuran başlıca ve kutsal ilkelerle ters düştüğü için Clinton'lı yılların sonunda Hollywood bazen Washington'dan, bazen de Amerikan gücünün meşruiyetinden şüphelenmeye başlar.
Bu şüpheler 2001 yılında büyük başarılar elde eden ve yönetmenliğini Dominic Senna'nın yaptığı, John Travolta ve Halle Berry'nin başrollerde oynadığı "Kod Adı Kılıçbalığı" (Swordfish) filminin konusu olur. Kanunsuz bir çetenin lideri uyuşturucuyla mücadele örgütü Drug Enforcement Agency'nin el koyduğu uyuşturucu kaçakçılarına ait hayli fazla miktardaki parasını kendisine aktarmaya yarayacak bir bilgisayar virüsü oluşturması için bir bilgisayar korsanını işe alır. Gerçekte bu para "Amerikan düşmanlarına" karşı terörist hareketler üzerinde çalışan FBI'ın bir "kara hücresinin" hareketlerini finanse etmektedir. Para, haber alma hareketlerinden sorumlu senato komisyonunun bir üyesi tarafından kontrol edilmektedir. Kara hücrenin tamamen şiddete dayalı ve kanunsuz hareketleri, masum hayatlar pahasına "yaşam tarzının korunması" bahanesiyle onaylanır ve hep "sözde düşmanlar" öldürülür. Film, banka müşterilerinin esir alınması ve teröristlerin karışıklıkta kaybolması gibi olağanüstü silahlı saldırı görüntüleriyle sona erer. Son bölüm ise yeni kılıklarıyla ortaya çıkışlarını ve aldıkları parayı Arap terörist liderini taşıyan bir gemiyi patlatmakta kullandıklarını gösterir.
Tamamıyla zengin ve anlaşılmaz olan bu film, terörist tehdide karşı savaşmak için kullanılan asimetrik savaş stratejisi ve Amerikan güvenlik sisteminin içine sızmaya çalışan "türdeşlerine" karşı savaşmak amacıyla terörist model üzerine düzenlenmiş ekipler ve zorlayıcı örgütler kurmaktan ibaret olan Amerikan stratejik sisteminin "kendi kendini bozmasıyla" ortaya çıkan meselelerin gerçek yeridir. Bu sonda Amerikan güvenlik mekanizmasının üyelerine saldırı, baskın ya da caydırma harekâtında düşmanlarıyla aynı güdü, aynı bağnazlık ya da aynı şevk seviyesine ulaşmalıdırlar.
Film ayrıca netice ile buna varmak için kullanılan araçları açık bir şekilde ortaya koyar. "Amerikan yaşam tarzı"nın korunması bahanesiyle millî güvenlik örgütünden bir bölümün açıkça tanımlanan savaş durumunun dışında cürüm işlemesi kabullenilebilir bir husus mudur? Hangi dünya görüşü daha meşrudur? Hangisi daha gerçekçidir? İki kavram birbirleriyle tamamıyla nasıl ve hangi şekilde bağlıdır? "Amerika düşmanları"na karşı olan gizli savaşıyla içtenlikle ve aşırı derecede ilgilenen kara hücrenin liderine göre "görülmese de, bizler bir savaşın içindeyiz"dir.
Bu sebeple doğru bir savaş sürdürmeye ikna olduğu an, hayatını adadığı tehditleri yok etme noktasında evrensel savaşa girmek, hatta varsa içerideki savaşa hazır olduğu gibi aynı şekilde dışarıdaki savaşa da katılmak ona meşru görünür. Bununla birlikte, film gizli servisin (FBI) bir kolunun suç makinesine dönüştürülmesini çok açık bir şekilde ortaya koyduğundan, bunun Amerikan toplumu üzerinde çok şiddetli etkiler bırakabileceği ve değerler sistemine çok ağır darbeler indirmesi beklenmelidir. Gerçekte millî güvenliğin özellikle karanlık olan bu yüzü teröristlerde, üst düzey yetkililerde ve seyircilerde olduğu kadar FBI personelinde de korkuya yol açmıştır. 11 Eylül saldırısının bundan bir ay sonra meydana gelmesi, bu çerçevededir.
Gerçeğin ispatı
İkiz kulelerin ve Pentagon'un terörist yıkıma uğraması, basitleştirici bütün beyanlara rağmen, ender karmaşıklıktaki olaylardandır. Körfez Savaşı'ndan bu yana stratejik sistemlerdeki teknolojik enflasyon bütün hızıyla artarken, kırsal ve sanatsal vasıtalar hep başarısızlığa uğradı. Burada, sözkonusu olan şey, Amerikan strateji uzmanlarının 1997 yılından bu yana "gücün fay hatları" içine sızan Amerikan düşmanları tarafından sürdürülen asimetrik savaşla ilgili olarak tarifini yaptıkları tezin pratiğe dönüştürülmesidir.
Küresel stratejinin üç aktörü: Hollywood, Pentagon ve Washington, Jean-Michel Valantin, BKY Yayınları, İstanbul 2006
11 Eylül nasıl hazırlandı?
FBI tarafından kurdurulan "Kara Hücre"nin tamamen şiddete dayalı ve kanunsuz hareketleri, masum hayatlar pahasına "Amerikan yaşam tarzının korunması" bahanesiyle onaylanır ve hep "sözde düşmanlar" öldürülür.
Gerçekte güç kullanmama, ABD medeniyetini kuran başlıca ve kutsal ilkelerle ters düştüğü için Clinton'lı yılların sonunda Hollywood bazen Washington'dan, bazen de Amerikan gücünün meşruiyetinden şüphelenmeye başlar.