Gün 14. Miles 49.48 / 1000 yürüdü
Geçmiş hikayeyi biraz yoldan çıkaralım çünkü alakalı. Hayatımın çoğunda, neredeyse uyuyan bir patatestim. 2016'da, bir şekilde egzersize aşık oldum ve daha sonra beni sürekli olarak 100 km uzaklıktaki Brighton'a gitmek için kayıt yaptırmak da dahil olmak üzere diğer aktivitelere başlattım. Bunu 2017'de bitirdim ve bugüne kadar en gurur verici başarılarımdan biri olmaya devam ediyor. Ama bu beni ultra sportif, süper disiplinli bir insana dönüştürmedi. Aslında, hayal kırıklığıma kadar, birçok fiziksel aktiviteden ne kadar zevk alsam da, banyo ve mutfağa sadece birkaç mola vererek 8 saat kanepede oturmaya son derece yetenekliyim.
2017 ve 2019 arasında, pek çok iniş ve çıkış yaşandı, faaliyetlerin durdurulup başlaması, tutarlılık eksikliğinden, ağırlık ölçeğindeki rakamlardan ve sayısız hedef ve kararlardan şikayetçi oldu.
Kondisyon konusunda son derece ortalama bir insan olduğumu anlamanız için size bunu söylüyorum. Koltukta rahat kalmak ve pasta yemek yerine fit ve aktif olma arzusuyla sürekli mücadele ediyorum. Ayrıca klasik “gözden uzak, akıl dışı” sendromuna sahibim ve bu özel yürüyüş yolculuğunun başladığı yer burası.
2020'ime bir patlama ile başlamak istiyordum, bu yüzden 2019'un sonlarında Londra'da bir maraton yürüyüş yarışmasına kaydoldum. Zorluk Ocak 2020'de 42 km (26,2 mil) yürümek oldu. Rotanın çoğu Thames Yolu civarında ve büyük ölçüde Londra'nın merkezinde idi. Bunun için eğitim, beni kış boyunca aktif kalmaya motive etti, ki bu gerçek bir mücadele.
2020 geldi ve Ocak mücadelesi başarılı oldu. Soğuk ama berrak, güneşli bir günle kutsanmıştık ve harika bir olaydı. Yürüyüş ve yürüyüş yolculuğumu sürdürmek ve en iyi yılı geçirmek için heyecanlı ve motive olmuştum. Sonra COVID oldu.
Coronavirus ile bir zaman dalgalanması başladı ve hepimiz bu tuhaf kilitlenme zaman tünelinde ve yeni bir dünyada kaybolduk.
Yürüyüşlerim iptal edildi. İlkbaharda çamurlu botlarımı yerleştirdiğimi unuttum, ertesi hafta sonu başka bir yürüyüşe çıkmak niyetindeydim.
O dolabı açıp o botları bulmam ve onlarla birlikte Ocak'tan Mart'a kadar olan anılarını Eylül'e kadar bulamadım.
6 ay evde sıkışıp kaldığım ve umutsuzca bir mola verdikten sonra, Eylül ayında nihayet kaçmayı başardım. Planladığım uluslararası tatillerin hiçbirine değil, Cotswolds'a - İngiltere'de yama işi tarlalar ve inişli çıkışlı tepelerle (resmi olarak belirlenmiş) olağanüstü güzellikte bir bölge. Orada, altı aydan uzun bir süredir ilk yürüyüşüme çıktım ve onu ne kadar özlediğimi ve ne kadar sevdiğimi hemen hatırladım. Zindeliğimi önemli ölçüde kaybettim, ancak her adım bir zevkti.
Kendini ilan eden ve oldukça züppe bir Londralı için, ülke yürüyüşleri beni sonsuza kadar memnun ediyor. Cotswolds'daki yürüyüşler tüm endorfinleri ve bir ayağını diğerinin önüne koymanın mutlak zevkini geri getirdi. Bu yüzden kendimi bir akşam Airbnb'mde, internette bir şekilde # Walk1000miles yarışmasını okurken buldum.
Bu, Country Walking dergisi ve editörü Guy Proctor tarafından yaratılan ve desteklenen bir meydan okumadır. Resmi mücadele Ocak ayında başladı, ancak ödül veya rekabet olmadığı için bunu istediğiniz zaman yapabilirsiniz. Bu, kendiniz için yapılacak bir şeydir. İnanılmaz derecede olumlu ve destekleyici olan, bu zorlukla bağlantılı mükemmel bir Facebook grubu var. Bu yüzden, 15 Eylül'de Stow-on-the-wold'da otururken meydan okumama başladım. Bir yıl içinde 1000 mil yürüyeceğime karar verdim, gerçi kafamda, elbette, daha fazlasını yapmaya karar verdim.
Gerçekçi olarak, sağlığı nispeten iyi olan herhangi bir kişi 1000 mil yürüyebilir. Her gün 2,74 mil yürümenizi gerektirir, bu hızınıza bağlı olarak 30 dakika ile 1 saat arasında bir süre alabilir. Yapılabilir.
Cotswolds'daki hafta boyunca iyi iş çıkardım çünkü yürüyüş için oradaydım. Ama sonra Londra'ya, bütün gün oturmamı gerektiren işe ve üzerinde yürümek için sadece sokakların olduğu ve bulunabilecek tek yeşilliğin kapımın önünde olmayan parklarda olduğu şehre döndüm. Üstelik, kış gelmiş gibi hissettiren sonbahar. Böylece ilk hafta geri yürüdüm, ancak bir hafta boyunca 5 mil kısaydım. Bu işe yaramayacak.
Koşu hedefleri ve genel egzersiz hedefleri konusunda zaten berbatım. Yürüme hedeflerini ememeyeceğime karar verdim. Bu, onu bitirmenin zevki yerine zevk için yaptığım tek fiziksel aktivitedir. Ben de kendime bir moral konuşması yaptım.
Kış en sevdiğim zaman değil. Aslında, soğuktan, ıslaktan ve karanlıktan oldukça nefret ediyorum, ki bu büyük ölçüde İngiliz kışlarıdır. Ama sonra Guardian'da Norveçlilerin kışları nasıl idare ettiklerini anlatan bu makaleyi okudum . Norveç, Kasım ortasından Ocak ortasına kadar 3 ay boyunca güneş almıyor. O kadar karanlık olduğunu bile hesaplayamıyorum, ama bu, İngiliz kışları berbat olsa da, açık ve güneşli günlerimiz olduğunu anlamamı sağladı. Kışı sevmek zorunda değildim, ama onu kabullenmek ve en iyisini yapmak zorunda kaldım. Ve (ulusal bir hobi olan) havaya odaklanmak yerine, sadece o şeyi yapmaya odaklanmalıydım. Yani şimdi olduğum yer burası. Kendime, hava nasıl olursa olsun millerimi yapacağımı söylüyorum. Mutlaka her gün 2,74 değil, en azından haftalık toplam mil. Aslında 1000 mil için endişelenmiyorum. Bunları yapacağımı biliyorum. Uzun hafta sonu yürüyüşleri ve yürüyüş tatilleri ile gerçekleşecek. Ama bu meydan okumadan gerçekten kurtulmak istediğim şey, düzenli yürüme süreci, hava nasıl olursa olsun daireden çıkma alışkanlığı ve zevk alma zihniyetidir.
En tanıdık sokaklarda bile gözlemlenecek, öğrenilecek çok şey var. Ve zihin dış çevreye odaklanmadığında, içsel olarak halledilecek çok şey vardır. Beynimin o odaya ihtiyacı var ve vücudumun bu harekete ihtiyacı var. Kesinlikle orta yaşa yaklaştığım için, vücuduma olmayı arzuladığım tekme kadın gibi en iyi yaşlanma şansını vermek için ona kickass eğitimini ve hak ettiği saygıyı vermeye başlamam gerektiğini düşünüyorum.
Dört yıldır İngilizce öğretiyorum. Bu dört yıl içinde insanlar bana çalışmalarını düzeltmekten konuşma ve makale yazmaya kadar her türlü taleple geldiler.
“The Fault in Our Stars”ı yaklaşık 11 yıl önce bu ay ön sipariş verdim ve okudum. Doğru zamanda doğru yerde bulduğum için hayatımı değiştiren üç kitaptan biri.
16 yıllık günlük tutmanın ipuçları Zaman yolculuğu, günlük tutmanın olumlu bir kazasıdır. 16 yıl boyunca günlük tuttuktan sonra, hayatın gerçek özünü görmeme yardımcı olan şeyin, hakkında günlüğe kaydettiğim şeylerden ziyade günlük tutma eylemi olduğunu fark ettim.
Peki, düşünmek yerine ne yapabilirsiniz? Yapılandırılmış problem çözme yapın. Sorunları çözün ve bir eylem planına karar verin.
Küresel salgın ilk kez duyurulduğunda şaşırtıcı bir duyguydu. Korkunçtu ve yine de bir şekilde heyecan vericiydi - en hafif tabirle yeni bir deneyim.
Uzun zaman önce Rolfed almaya karar verdim. Algılanan tüm postüral kusurlarımla duruşumu kökten değiştirmenin ilginç bir yolu gibi görünüyordu.