Sono Mono, Nochi Ni… - Bölüm172
Şövalyeler’in Hedefi
Naminissa bana seslendiğinde masanın kurulmasına yardım etmenin tam ortasındaydım, bu yüzden ellerimde olanı Freud’a emanet edip prenseslerin olduğu yere gittim. O yerde Naminissa, Narelina, Runo-san ve diğer iki memur ateşin etrafındaydı ve bir sebepten dolayı Naminissa ile Narelina’nın arasına oturdum ve konuşmalarına devam ediyordum, Runo-san ve memurlar bize neden burada olduklarını anlattılar.
Runo-san’ın öyküsüne göre, Mabondo Kraliyet Ailesi ülkeyi terk ettiğinde, sayısız şövalye ve vatandaş onlarla ayrılmaya karar verdi, ancak yerlerine karşı hisleri olan başkaları da vardı, bu yüzden gitmeyen bazı vatandaşlar vardı. onlarla. Böylece bu vatandaşlar için geride kaldılar ama Flebondo Kraliyet Ailesi’nin yönetimi o kadar acımasızdı ki, bu vatandaşlar çok acı çekiyordu. Son olarak, bu vatandaşlar orada yaşamaya devam edemediler, bu yüzden onlar da ayrılmaya karar verdik, bu yüzden onlarla aynı anda ayrıldık ve onlara Mabondo Kraliyet Ailesi’nin olduğu yere kadar eşlik ettik ve birkaç gün sonra bir yolculuğa çıktıkları için onlara eşlik ettik. Bu arada, Runo-san’a göre, Kraliyet Çifti, gittiğimiz İmparatorluk Başkenti’nden çok da uzak olmayan bir liman kentindeydi.
“Anavatan düşündüğümden daha da zor durumda görünüyor … Bu arada sen neden Otou-sama ile aynı yerde kalmadın?”
Evet, babam kalmana aldırmazdı, tam tersine seni karşılardı.
“Bu doğru … bizi kesinlikle karşıladı ama, yeni bir ülkede ellerinden gelenin en iyisini yapan Kraliyet Çiftine bakarken, yeni bir yerde yeniden başlama hissine kapıldık… üstelik ben zaten eski bir şövalyeyim. Givirio-sama’nın yerinde zaten bir sonraki döneme devam edecek pek çok genç şövalye ve vatandaş var, bu yüzden iyi olacak, ancak bu kadar yaşlı bir şövalyeye ihtiyacı olan başka bir ülke olabileceğini düşündüm, bu yüzden işe aldım bazı cesur savaşçılar ve biz böyle geldik. Bu, babanız Givirio-sama tarafından da onaylandı. ”
Bunu söylerken Runo-san şövalyelerine bakmak için döner.
“Sadece, huzursuzluğun nedeni bu olacak şekilde gidecek bir yere karar vermedik.”
Acıyla gülümsediğimiz söyleniyor. Görüyorum ki, hayatının geri kalanını geçirecek bir yer arıyor ve şimdi o yolculuğun ortasında.
Şimdi düşünüyorum da, ayrıldığımızda o kadar aceleyle yaptık ki bu kızların ebeveynleriyle tanışamadık ama iyi görünüyorlar … Acaba kız ağabey Navirio ve arkadaşım Orlando yapıyor mu? iyi… Onları düşünmek onlarla tanışmak istememe neden oldu… ve düşüncelerim yoldan çıktı. Birdenbire her iki tarafa da baktım ve Naminissa ile Narelina’nın bu konuda yapabileceğimiz bir şey olup olmadığını düşündüklerini görüyorum. Bir şeyi onaylamak için yüzümü Runo-san’a çevirdim.
“Sana bir şey sorabilir miyim?”
Bana her şeyi sorabilirsin, Wazu-dono.
Var mı? Kendimi tanıttım mı
“Böyle şaşkın bir surat yapma. Bunu sadece Prenseslerden duydum. Sevinçle bana müstakbel eşleri olduğunuzu ve size eşlik eden hanımların müstakbel eşleriniz gibi olduklarını söylediler. ”
Her ikisine de bakmak için döndüm ve onlar, kırmızının soluk lekeleriyle utangaç yüzler yapıyorlar, bu yüzden şimdilik her ikisinin de kafalarını okşuyordum ve hiç umursamıyor gibilerdi çünkü onların dere olduğunu görebiliyorum.
“Sözüm … Prensesleri doğduklarından beri tanıyorum ama onları bu kadar utangaç bir surat haline getirdiklerini ilk defa görüyorum.”
“” Ne …! ”
“Hahaha! Lütfen bu kadar telaşlanmayın. Aslında bu, bu yaşlı adamı mutlu ediyor! ”
Görünüşe göre Runo-san, Mabondo Ailesi’ne uzun yıllardır hizmet ediyor. Ve etkileşimlerinden kızların ona çok güvendiğini hissediyorum. Kötü biri gibi görünmüyor. Etraflarındaki şövalyeler de yaptıklarını görerek gülümsüyorlar. Runo-san’ın yanındaki şövalyelerden biri ona şaka yollu bir şekilde “Onlarla çok fazla alay edersen senden nefret etmeye gelecekler …” dedi ve Runo-san şiddetli bir kahkaha attı.
“… Bu arada, bana bir şey soracaktın.”
Runo-san gülmeyi bıraktı ve bana bakmak için döndü.
U ~ m… ilk başta bir şey sormaya çalışıyordum ama önceki eylemleriyle onun ne tür bir insan olduğunu anlayabiliyorum ve kesinlikle onu takip eden tüm insanlardan iyi biri olmalı…
Yıllardır Kraliyet Ailesi’ne hizmet ediyor, bu yüzden kılıçla olan yetenekleri iyi olmalı… bir dakika… gidecekleri yere karar vermediklerini söyledi, değil mi…?
“Uhm … Gideceğiniz yerle ilgili aklınızda bir şey var mı?”
Hayır, hiçbir şey yok. Sadece burada sonsuza kadar kalabiliriz, böylece yakın bir ülke veya şehre gidebileceğimizi tartışıyoruz. ”
… Yani henüz bir fikir birliğine varmış değiller… eğer öyleyse…
“Dürüst olmak gerekirse, gitmen için mükemmel ülkeyi biliyorum ama gitmeye istekli olur musun?”
“Ho. Orası neresi? ”
“Bakalım, basitçe ifade edecek olursak, yeni kurulmuş bir ülke, bu yüzden gerçek anlamda yardım eli yok. Bu arada, Canavarlar Ülkesi ile ittifak içindeler. ”
“Öyle mi … Yeni oluşturuldu … o zaman hala düzgün bir yapıya sahip değiller … dahası Beastpeople Ülkesi ile bir ittifakı var … kulağa ilginç geliyor … Kendimi bir canavar adama karşı denemem …”
Runo-san sırıttığı için mutlu görünüyor. Özellikle Beastpeople Ülkesi ile ittifakın bir kısmına tepki gösterdi. Ahh anladım, bu kişi bir savaş manyağı. Muhtemelen oraya giderse, savaşma arzusunu ifade edecekse, savaşacak partnerlerinden yoksun kalmayacaktır. Yanlış kişiyi mi seçtim? Ancak ellerinde yardım eksiklikleri olduğu doğrudur ve aynı zamanda güvenilebilecek şövalyeler ve askerler de yoktur …
“O ülke nerede?”
Runo-san neşeyle bunu bana sor. Yüz ifadesi, elini yeni bir oyuncağa koymadan hemen önce heyecanlanan bir çocuğunki gibidir. Kimin umurunda. Eminim Grave-san bunu halledecektir.
Ve böylece Runo-san’a Grave-san’dan bahsettim. Ayrıca benden ona bir tanıtım mektubu yazmamı istedi ve ben de onu yazdım.
Grave-san’ın ülkesine yardım edebilirsem iyi olur, biraz …