Bu sayfa, başka dilde bir Vikipedi'den çevrilmektedir.
Siz de yardım etmek istiyorsanız veya çeviri yarıda kalmışsa, çalışmaya katılan kişilerle veya çeviri grubu ile iletişime geçip, sayfanın durumunu onlara sorabilirsiniz. Sayfanın geçmişine baktığınızda, sayfa üzerinde çalışma yapanları görebilirsiniz.
İnternet'in tarihi, 1950'lerde bilgisayarların gelişmesi ile başlar. Paket ağlarının ilk konseptleri, ABD, İngiltere ve Fransa'daki çeşitli laboratuarlara dayanır. 60'ların başında The US Department of Defense tarafından desteklenen ağ çalışmalarından birisi, İnternet Protokolü'nü (IP) kullanan ilk ağ olan ARPANET'ti. ARPANET üzerinden İlk mesaj, Los Angeles'taki Kaliforniya Üniversitesi (UCLA)'daki Professor Leonard Kleinrock'un laboratuarından, Stanford Araştırma Enstitüsü Stanford Research Institute (SRI)'de bulunan bir bilgisayara gönderildi.
ARPANET, NPL network , CYCLADES, Merit Network, Tymnet ve Telenet gibi paket-anahtarlamalı ağlar, 1960'ların sonlarında ve 1970'lerin başlarında bir çok haberleşme protokolü kullanılarak geliştirildi. Donald Davies, İngiltere Ulusal Fizik Laboratuarı'nda, dünyada kendi sınıfında bir ilk ve 20 yıl boyunca İngiltere'de yapılacak çalışmalar için bir mihenk taşı olan paket-anahtarlamalı ağı kurarak, paket anahtarlamalı ağ teorisini pratiğe dönüştüren ilk kişi oldu.[1][2] Bununla birlikte farklı ağların, daha büyük bir ağa bağlanmasını mümkün kılan ARPANET, internet üzerinde yapılacak geliştirmelerin önünü açtı.
1981 yılında Computer Science Network (CSNET)'in National Science Foundation (NSF) tarafından fonlanmasıyla, ARPANET'e erişim genişletildi. 1982'de TCP/IP, ARPANET'teki standart ağ protokolü olarak tanıtıldı. 1980'lerin başında, NSF tarafından çeşitli üniversitelerde bilgisayar merkezlerinin kurulması desteklendi ve 1986 yılında NSFNET projesi ile bu merkezler birbirine bağlandı. Ticari internet servis sağlayıcılar 1980'lerin sonlarında ortaya çıkmaya başladılar.
1990'da ARPANET, 1995'te NSFNET miadını doldurdu. Bu gelişme, internet'e veri taşıma amaçlı erişimin önündeki engelleri de kaldırıyordu.
1980'lerin sonunda, İngiltere'den Tim Berners-Lee'nin World Wide Web üzerine yaptığı çalışmalar ile, zengileştirilmiş text dökümanlarını çalışan bir ağ sistemine entegre etme konusunda ilerleme kaydetti.[3] Bu gelişme, modern internetin doğuşuna işaret etmekteydi.
1990'ların ortalarından itibaren, anlık mesajlaşmalar, e-posta, VoIP, video görüşmeler ve tartışma forumlarıyla, bloglarıyla, sosyal ağlarıyla ve online alışveriş siteleriyle gelen world wide web, kültürümüzde ve toplumumuzda bir devrim yarattı.
Telgraf sistemi iki ve daha fazla nokta arasında tam anlamıyla dijital bir haberleşme sistemi olan ilk sistemdir. Veri haberleşmesi konsepti yani radya ya da elektrik kablosu gibi elektromanyetik araçlarla birbirine bağlanmış iki nokta arasında veri alışverişi, ilk bilgisayarların ortaya çıkmasından daha önce gündeme gelmişti. İlk zamanlar böyle bir haberleşme sistemi hakkında konuşulduğunda, genellikle iki cihaz arasında noktadan noktaya bir bağlantıdan söz edilirdi. Bu perspektifte, telgraf sistemi ve telex makinelerini, İnternet'in 19.yüzyıldaki öncüleri olarak görebiliriz.
Veri iletimi ve bilgi teorisinin temelleri 20. yüzyılın başlarında Claude Shannon, Harry Nyquist ve Ralph Hartley tarafından geliştirildi.
İlk bilgisayarlar, zamanlarında bulunan teknolojiyi CPU ve uzak terminaller arasında haberleşmeye izin verecek şekilde kullandılar. Teknoloji geliştikçe terminaller için daha uzak mesafelere ve bağımsız cihazlar için daha yüksek bağlantı hızlarına ulaşıldı. Bu teknolojilerin kullanılmasıyla, uzaktaki bilgisayarlar arasında dosya transferi gibi veri paylaşımları mümkün hale geldi. Ancak noktadan noktaya haberleşme modeli limitliydi ve rastgele iki sistemin haberleşmesi için bu iki sistem arasında fiziksel bir bağlantı olması gerekiyordu. Ayrıca bu teknoloji, stratejik ve askeri açıdan yetersizdi zira, haberleşme hattı herhangi bir sebeple zarar gördüğünde haberleşmeyi sağlayabilmek için alternatif bir yol yoktu.
Licklider ve Welden Clark, Ağustos 1962'de, haberleşme ağlarına sahip bir gelecek ile ilgili ilk makalelerden olan "On-Line Man-Computer Communication" makalesini yayımladı.[5]
Ekim 1962'de Rack Ruina, Licklider'ı DARPA bünyesinde bulunan "Information Processing Techniques Office (IPTO)" başına getirdi. Licklider burada Ivan Sutherland ve Bob Taylor'ı global bir ağ fikrinin ne kadar önemli olduğuna ikna ederek, DARPA içinde kendisinin "Galaxiler arası bilgisayar ağı üyeleri" olarak adlandırdığı bir grup kurdu ve bu konu üzerinde çalışmaya başladılar. Licklider'in DARPA'dan ayrılmasından sonra Taylor bilgisayar ağları üzerinde çalışmaya devam etti. Bölüm, kendi görevinin bir parçası olarak üç ayrı ağ terminali kurmuştu. Bunlar Santa Monica'da yer alan SDC Q-32 (System Developement Corporation), Berkeley'deki Kaliforniya Üniversitesi'nde yer alan Project Genie ve MIT'te yer alan Multics. Licklider, burada ortaya çıkan kaynak israfını gidermek için ne gerektiğini ortaya koymuştu...
Bu üç terminalin her birisi için değişik kullanıcı komut setlerim vardı. Bu yüzden S.D.C'de birisiyle konuşurken M.I.T.'deki ya da Berkeley'deki tanıdığımla bu konuşma hakkında tartışmak istersem S.D.C terminalinden bağlantımı kesip diğer terminale bağlanmam gerekiyordu.
"Adamım", dedim. "Yapılması gereken öyle açık ki, eğer karşında üç terminal varsa öyle bir terminalin olmalı ki sen nereye istersen git seninle beraber olmalı." İşte bu ARPANET'ti.[6]
IPTO'dan, ARPANET kurulmadan 5 sene evvel 1964'te ayrılmış olsa da, onun "küresel bir ağ" vizyonu, ardından gelen Lawrence Roberts ve Robert Taylor gibilerinin ARPANET'i geliştirmesi için ilham kaynağı oldu. Licklider, 1973'de IPTO'ya geri dönerek iki sene daha yönetti.[7]
Bu problemin altında, ayrı fiziksel ağların tek bir mantıksal ağ olarak birleştirilmesi düşüncesi yatar. 1960'larda, RAND Corporation için çalışan Paul Baran, Amerikan ordusu için bir nüklear savaş durumunda dahi ayakta kalabilecek ağlar hakkında bir çalışma yaptı.[8] Baran'ın ağında, taşından bilgi "mesaj blokları" adını verdiği şeylere bölünerek taşınıyordu. Aynı dönemde Donald Davies (National Physical Laboratory, UK), bu çalışmadan bağımsız olarak benzer bir ağ yapısı geliştirdi, bu yapıya herkes tarafından kabul edilen bir isim verdi, "paket-anahtarlamalı". Leonard Kleinrock (MIT) bu teknolojinin ardındaki teoriyi geliştirdi. Paket anahtarlaması, özellikle sınırlı kaynaklara sahip bağlantılarda, telefon için kullanılan devre-anahtarlamasına kıyasla daha yüksek hızlara olanak sağlar.
Paket anahtarlama, mesajların sıralı paketlere bölündüğü ve routing kararının her bir paket için ayrı ayrı yapıldığı bir ağ tasarımıdır. İlk ağlar, sağlıklı routing yapıları gerektiren mesaj-anahtarlamalı sistemler kullanmışlardır.
Defense Advanced Research Projects Agency (DARPA)'nın bilgi işleme ofisi müdürlüğüne terfi ettikten sonra, Robert Taylor Licklider'in ağları birleştirme düşüncesini gerçekleştirmeye odaklandı. Bunun için MIT'den Larry Roberts 'i getirerek, böyle bir ağ kurma projesini başlattı. ARPANET üzerinden ilk mesaj 29 Ekim 1969'da saat 22:30'da gönderildi.[9] Bu mesaj UCLA'da yazılım üzerine eğitim gören Charley Kline tarafından UCLA Profesörü Leonard Kleinrock gözetiminde, UCLA'daki bir ağ bilgisayarından Stanfort Üniversitesi'ndeki bir ağ bilgisayarına gönderilmişti.
5 Aralık 1969'da, Utah Üniversitesi, Santa Barbara Kaliforniya Üniversitesi'nin de eklenmesi ile 4 düğümlü bir ağ kuruldu. ARPANET, ALOHAnet'te geliştirilen temeller üzerinde hızla gelişti. 1981 senesinde, ağa bağlı cihaz sayısı 213'yü ve ortalama her 20 günde bir yeni bir cihaz ekleniyordu.[10][11]
ARPANET, İnternetin ve kullanılan teknolojilerin geliştirilmesindeki teknolojilerin temel çekirdeği haline geldi. Başlarda ARPANET, TCP/IP yerine Network Control Program (NCP, Network Control Protocol) kullanıyordu. Bayrak Günü olarak da bilinen 1 Ocak 1983'te ARPANET üzerindeki NCP hakimiyeti sona erdi ve NCP'den daha esnek ve kuvvetli bir protokol olan TCP/IP, NCP'nin yerini aldı. Böylece, modern internetin temelleri atılmış oldu.[12]
1965'te Donald Davies tarafından, ulusal veri ağı olarak önerilen paket anahtarlama tabanlı bir ağ. 1976'de 12 bilgisayar ve 75 terminal cihaz bu ağa bağlıydı ve 1986'da ağ değiştirilene kadar daha fazla cihaz bu ağa bağlandı.
22 Ocak 2010 tarihinde, astronot T.J.Creamer'in uluslararası uzay istasyonundan kendi twitter hesabına attığı ilk tweet[18] ile uzaydan Dünya'ya ilk canlı internet bağlantısı kurulmuş oldu. (Uluslararası uzay istasyonundaki astronotlar daha önce e-posta ve twitter kullanmışlardı fakat istasyondan yollanan mesajlar önce NASA'nın veri istasyonlarına geliyor ardından bir insan tarafından yönlendiriliyordu). NASA'nın Mürettebat Destek Ağı (Crew Support Network) olarak adlandırdığı bu kişisel web erişimi için uzay istasyonunun yüksek hızlı ku-bant mikrodalga bağlantısı kullanılmaktadır.
Astronotlar webde gezebilmek için, istasyondaki bir laptop bilgisayarı dünyadaki bir masaüstü bilgisayarı kontrol etmek amacıyla kullanırlar ve dünyadaki aileleriyle ve arkadaşlarıyla VoIP teknolojisi kullanarak konuşabilirler.[19]
Uzay istasyonu ve dünya arasındaki haberleşmeler, genellikle Derin Uzay Ağı (Deep Space Network) üzerinden, noktadan noktaya bağlantı kurularak yapılmaktadır. Bu şekilde yapılan her bir bağlantı ayrı ayrı konfigüre edilmekte ve her bir bağlantı için ayrı ayrı zaman planlaması yapılması gerekmektedir. 1990'ların sonralarına doğru NASA ve Google, uzay-dünya bağlantısı için gereken prosesi otomatikleştiren, Delay-Tolerant Networking(DTN) olarak adlandırdıkları yeni bir protokol geliştirmeye başladılar.
Bu protokol, zaman zaman uzay aracından gelen sinyallerin, çeşitli çevresel sebeplerle kesintiye uğrayabileceğini öngörüyordu. Bu gibi şartlarda, DTN TCP/IP'nin yaptığı gibi paketleri düşürmüyor, bunun yerine yeniden gönderiyordu. NASA Kasım 2008'de "deep space internet" olarak adlandırdığı ilk saha testlerine başladı.[20]
Internet Mühendisliği Görev Gücü (İngilizce: Internet Engineering Task Force (IETF)), internet protokollerini geliştiren ve standartlaştıran, resmi statüsü olmayan bir gruptur. IETF'nin çalışmaları ve ürettiği dokümanlar internet üzerinden herkese açıktır. Çalışma gruplarına ve toplantılarına katılım için herhangi bir kısıtlama bulunmamaktadır. Toplantılar genellikle internet üzerinde tartışma grupları aracılığıyla sanal olarak yapılmaktadır.