Dürtüsel davranışların tümü akıl hastalığından bahsetmese de, genellikle ergenlik döneminde ortaya çıkan, depresyon ve madde bağımlılığı da dahil olmak üzere çok çeşitli akıl sağlığı bozuklukları dürtüsellikle ilişkilendirilmiştir. Bu nedenle, yaşamın erken dönemlerinde dürtüselliğe karşı özellikle savunmasız olabilecek kişileri tanımlamanın ve tedavi etmenin bir yolunu bulmak özellikle önemlidir.
McGill Üniversitesi’ndeki bilim adamları tarafından yönetilen bir grup araştırmacı, en fazla risk altında olan küçük çocukları yüksek bir doğruluk derecesiyle (şu anda kullanılmakta olan herhangi bir dürtüsellik puanından daha yüksek) belirlemeye yardımcı olabilecek genetik temelli bir puan geliştirdi. dürtüsel davranıştan.
Bulguları özellikle ikna edici çünkü geliştirdikleri puan, yaklaşık 6.000 çocuktan oluşan bir topluluktan etnik olarak farklı üç topluluk örneğinde dürtüsellik riski daha yüksek olanları tespit edebildi.
Yaşamın erken dönemlerinde dürtüsellik için yeni bir puanın bu keşfi, psikiyatrik bozukluklar için risk altındaki çocuklar ve ergenler için önleme stratejileri ve programları hakkında bilgi verebilir. Ek olarak, skoru oluşturan gen ağlarının işlevini tanımlayarak, çalışma gelecekte yeni tedavilerin geliştirilmesini teşvik edebilir.
Perspektifteki bir değişiklik yeni bulgulara yol açar
Dürtüsellik risk puanı, diğer şeylerin yanı sıra, beynin karar verme ve duygusal düzenlemede rol oynayan alanları olan prefrontal korteks ve striatumdaki bir dizi genin birlikte ifadesine bakılarak geliştirildi.
Doçent olan Patricia Pelufo Silveira, “Tipik olarak, dürtüsellik (veya başka herhangi bir durum veya hastalık) için nörobiyolojik imzayı belirlemeye yönelik genetik yaklaşımlar, sorundan sorumlu olabilecek birkaç genetik belirteçteki varyasyonu belirlemeye odaklanma eğilimindedir” dedi. Douglas Araştırma Merkezi’nde Psikiyatri Bölümü ve Araştırmacı ve son makaledeki iki kıdemli yazardan biri Moleküler Psikiyatri. “Bu iki kilit alanda beynin olgunlaşmasıyla ilişkili olduğu bilinen bir gene odaklanarak ve daha sonra onunla en yakından ilişkili olan diğer genlerden oluşan bir ağ arayarak soruna ters yönden geldik.“
Çok av aldı
Bu yaklaşım, makalenin ortak yazarlarından ve Psikiyatri Departmanında Tam Profesör olan Cecilia Flores tarafından yönetilen ve belirli bir genin (olarak bilinen) önemini tanımlayan fare modellerinde daha önceki çalışmalara dayanıyordu. DCC), beyin dopamin hücrelerinin prefrontal korteks ve striatumda ne zaman ve tam olarak nerede bağlantı oluşturduğunu belirleyen bir “kılavuz ipucu” görevi görür. Bu koordineli gelişim, dürtü kontrolünün olgunlaşması için gereklidir.
Ancak yeni dürtüsellik puanını yaratmak için, en yakından ilişkili genleri daraltmak için çok fazla avlanmak gerekti. DCC. “Yaklaşımımız, genlerin karmaşık ağlar içinde çalıştığı ve nihayetinde çok kesin biyolojik işlevler gerçekleştirdiği gerçeğinden yararlanır. Bu sözde gen ağları, yüksek oranda dokuya özgü olma özelliğine sahiptir, bu nedenle, gen gruplarına tarafsız bir bakışla başladık. McGill Üniversitesi Nörobilim Entegre Programında doktora öğrencisi olan ortak yazar Jose Maria Restrepo, “inhibitör kontrolü destekleyen önemli bir rol oynadığı bilinen beyin bölgelerinde DCC ile birlikte ifade edilir” diyor.
Flores, “Sonuçlar, veri paylaşımının ve açık bilimin öneminin altını çiziyor” diye ekliyor. “Bunca yıl boyunca tüm bu ülkelerde bu bilgileri toplamak zorunda kaldığımızı bir düşünün. Keşfimiz ancak tüm bu verilere erişimimiz olduğu için mümkün oldu.”
Kaynak ve İleri Okuma: https://www.sciencedaily.com/releases/2022/09/220923090919.htm