Vienna Imperial Arsenal'in şövalye ve şövalye olmayan zırhı
Onlardan sonra toplanma silâh ve zırhı düşmanlardan uzaklaştırmak ...
Maccabees 8'in İkinci Kitabı: 27)
Maccabees 8'in İkinci Kitabı: 27)
Avrupa askeri müzeler. Zırh ve silah koleksiyonunda kendimizi tanımaya devam ediyoruz. Viyana imparatorluk cephaneliğive bugün yine "günbatımı çağının" zırhına sahip olacağız. Yani, 1500 yılından sonra ortaya çıkanlar. Fakat bu sefer zırhı tam olarak (çoğunlukla) ve kısmen de olsa askeri olanlarla, şövalyelerin zırhının yerini alanları tanıyacağız. Zırh ve zırh zanaatının geliştirilmesinde gün batımı, maksimum mükemmelliğe ulaştığında geldi. Bu sadece bu mükemmellik duygusu biraz oldu. Silahşör, maça ve mermi kurşunları, şövalyeye hayatta kalma şansı bırakmadı. Sonuçta, tüm şövalye bilimleri, şövalye silahlarının etrafında inşa edildi - ve mızrak ve kılıç, şövalyenin cephaneliğindeki en önemli silahlar olarak kabul edildi. Ancak İsviçre ve Landsknechts'in beş metrelik zirveleri, kralın kopyalarından daha uzun sürdü ve kılıçları kesmek isteyen binici de bir hayal harikasıydı. Bir başka şey de, bu ayak askerlerini tabanca ve askerler ile vurabilmenizdir. Ama ... bu tür taktikler süvari ustasına sunulan bütün şartları derhal değiştirdi. Şimdi bir virtüöz olmayabilir. Eyerde kalmak, savaş meydanında gezinmek ve bir şekilde düşmana ateş etmek yeterliydi. Ancak bu tür savaşçılar, şövalyelerin mızrakçılarının ayrılmasından çok daha düşük bir ücret karşılığında işe alınabilirdi. Ve eğer öyleyse, o zaman şövalyeler zırhı tekrar savaş alanlarına yerleştirdiler, evet, zırh yine de hizmet edebilirdi, ama bu sürücüler artık şövalyelerdi - toprakları ve kaleleri yoktu, turnuvalarda savaşmamışlardı ve zırhları vardı. Silahlar, senin değil. Bütün bunlara maaşla birlikte verildi.
Tören Arşideri Ferdinand II'nin Tören Zırhı (1529-1595). Archiduke Ferdinand II'nin Anna Katerina Gonzaga ile 1582 yılında ("Düğün Kodu" nda Ferdinand II (envanter no: KK_5270) ile gösterildiği) düğünü vesilesiyle yapıldılar. orjinal kırmızı saten astarlı iç kısımdan kaplanmış, yaldızlı dövülmüş aslan başları şeklinde omuzlar, Roma zırhının dekoratif unsurları var, bu zırhlarda, Arşidük Ferdinand, Truva Savaşı'nın bir kahramanı, hatta efsanevi ataların bile olduğunu hayal edebiliyordu. elem Roma Eneem Usta kökeni: Jakob Topf (1596 - 1573 gg Innsbruck.) Malzemeler ve teknoloji:. "Beyaz metal", yakma, altın kaplama, siyah, bakır, kadife, saten, gümüş brokarlar.
Moda zırh
Komutanlar - evet, soylulardan gelmişlerdi, eski feodal soylulara aitlerdi ve siparişten elde edilen zırhı satın alabilirlerdi. Ancak, önceki zamanın zırhından yapıcı biçimde büyük ölçüde farklılaşmaya başladılar. Bu yüzden, zaten 1550 yılında, dizlere ayrı bacak örtüleri olan kollar vardır. Merminin göğüs plakası uzatıldı ve “kaz göbeğine” çevrildi (ne yapabilirsin, moda moda!), Pek çok zırhta bel bel seviyesinde kaldı.
Mahkeme hizmetinin yerine getirilmesi için yuvarlak kalkanlı tipik tören zırhı.
Yılın 1580'inde yuvarlak flaplar ortaya çıktı, çünkü hepsi kısa, ancak yuvarlakça ve ayrıca sert pantolonlar giymeye başladılar. “Antik zırh” cuirattaki kabartma kasları ile ortaya çıkıyor, ancak uzun sürmediler (hafızayı müzelerde kendi başlarına bırakmışlarsa da!), Ve zaten 1590'in etrafında kayboldu.
En kolay yolu zırhı yaldızlamaktı! Burada, örneğin, imparator Maximilian I.'in zırhıdır (1459 - 1519 gg.), Zırh tarafından yapılmıştır Francesco da Merate (1480 - 1508 gg.). Malzeme: demir, altın varak, pirinç, deri. Yükseklik 184 cm Zırh ağırlığı - 34,6 kg. Ön görünüm
Aynı zırh bir dikizdir. Bu arada, XVI. Yüzyılın başlarında XV'in sonlarına ait tipik Milano zırhı görüyoruz.
"Demir kıyafetler"
İlginçtir ki, aynı 16. yüzyıldaki her şey, şövalye zırhının feodal soyluların tören giysisine ... ... çok komik bir dönüşümü gördü. Şimdi zırhta sadece turnuvalarda değil, saraylarda da gösteriş yapmaya başladılar. Kraliyet odalarının kapısında zırhın içinde bekçi duruyordu ve ellerinde yuvarlak kalkanlar vardı, bu da zaten tüm anlamlarını yitirmişti, ama çok güzel zırh büyük harf kullanmaya başladı, bir deyişle, o zamanlar pratik anlamlarını tamamen kaybetti. Bu arada, aynı Japonya'da, bu süreç tam olarak 100 yıl boyunca gecikti. 1600'taki Sekigahara Muharebesi, eski ve yeni Japonya arasındaki sınır oldu; zırh, shogun'un sarayındaki törenlerde bir tür resmi kıyafet oldu.
Büyük Litvanyalı Mareşal'in yarı zırhı, Prens Nicholas IV Radziwill, takma adı Cherny, 1555, usta Kunz Lochner tarafından yapıldı (1510-1567 gg.)
Şimdi de bu zırhın fotoğrafını Viyana Cephanesi'nden inceleyelim ve daha detaylı bilgi alalım. Bu büyük Alman merkezinin en ünlü ustalarından XVI. Yüzyılın ortalarında silah üretimi için Nürnberg plakalı Kunz Lochner tarafından yapıldılar ve benzer sonuçlara sahip iki zırh yaptılar. Bunlardan biri, son kralı Jagiellon olan Polonyalı kralı Sigismund II Augustus'a (1520-1572) geldi ve şimdi Stockholm'deki cephanelikte sergilendi. Nicholas IV, Black Radziwill için bir tane daha yapıldı. Zırhın tüm yüzeyi, onu yaldız ve siyah ve kırmızı emaye ile son derece renkli bir süsle kaplayan, bilinmeyen bir gravür sanatçısı tarafından bezenmişti. Desen zırhı halı gibi örter. Bu zırh aynı zamanda bir alan, turnuva ve tören görevi görebilir ve sadece Kingist Sigismund II Augustus'un zırhının zenginliklerinin dekorasyon zenginliğini, aynı zamanda pek çok renkli ayrıntılarla değil, aynı zamanda çok sayıda figürle de aşar. Bu durum muhtemelen Polonya'daki otoriteler arasındaki gerçek ilişkileri yansıtıyor, çünkü Siyah olarak adlandırılan Nicholas IV Radziwill, Neswez Dükü ve İmparatorluk Prensi, Büyük Şansölye ve Litvanya Mareşali, Vali Vilna vb. Yani, Polonya'da çok güçlü bir iş adamıydı. Zırhı Ambras'ta sergilendi ancak orada sık sık Nicholas IV'ün oğlu Nicholas Christoph Radziwill'in (1549-1616) zırhıyla karıştırıldılar. Halen Paris ve New York'taki bu zırhın detayları Napolyon Savaşları sırasında büyük olasılıkla kaybedilmiştir. Oda numarası 3'te sergilendi. Malzeme: Kazınmış Demir, Deri, Kadife
Şöyle ki, ana işlev şimdi şövalye zırhının törensel işlevi oldu. Üzerlerinde bir mızrak kancası kayboldu ve sabitlenmesi için delikler bile durdu. Zırh şimdi sadece simetrikti, çünkü koruyucu asimetri artık gerekli değildi ve elbette, zırh şimdi olağanüstü derecede zengin bir şekilde süslenmeye başladı!
Bu tür zırhı “yüzlerde” seviyorum, özellikle de yüz çok iyi yapılırsa. Bizden önce Philip II'nin zırhı. İmparator Charles V, 1544’te İspanya’daki oğlu Philip II’nin görkemli “Büyük Kulaklık” ının bir parçası olarak emretti. Zırh, usta Desiderius Helmschmidt ve Augsburg oymacısı Ulrich Holtzmann tarafından yapıldı. Zırh, altınla indüklenen dar çizgilerle birlikte iç içe geçmiş kıvrımlar ve yapraklar şeklinde, geniş siyah desenli uzunlamasına çizgilerle çok ince bir şekilde dekore edilmiştir. "1544" tarihi zırh üzerine kazınmış. VIII. Henry'nin kızı Kraliçe Mary Katolik'in kocası olarak bilinir. Babasının 1555 yılındaki bağımlılığından sonra, Hollanda ve Milano'da halefi oldu ve 1556 yılında İspanya, Napoli, Sicilya ve "her iki Hintlilerin" kralı oldu. 1580’te nihayet Portekiz’in kralı oldu. Salonda sergilenen zırh №3. Üreticiler: Desiderius Helmschmidt (1513 - 1579 yıl, Augsburg), Ulrich Holzmann (dağlama) (1534 - 1562 yıl, Augsburg). Malzemeler ve teknolojiler: “beyaz metal”, yaldız, dağlama, siyah, pirinç, deri
Onun sağında, kaz göğsü kemerli bir tabanca süvarisinin zırhındaki bir figür var.
Ve şimdi zırhı güvenlik anlamında kim daha iyi kılmak için değil, zırhı modaya uygun şekilde dekore edilmiş, daha zengin ve daha zarif olacak şekilde rekabet ettiler. Tabii ki, zırhın dekorasyonu de belli bir yöne gitti ve ayrıca gelişti.
İmparator Maximilian II'nin önceki zırhına benzer şekilde. Ne yazık ki, ne ustanın adı ne de bu zırhın güzel mavi ve altın süslemesini yaratan oymacı bilinmiyor. Sadece yılın 1557 civarında yapıldığı bilinmektedir. Metal koyu mavi renkle boyanmış, altın dekor kesinlikle simetriktir. Enfes siyah İspanyol mahkeme kostümü uzunlamasına bir altın örgü ile burada açıkça bir model olarak görev yaptı. Salonda sergilenen №5
Dekorun ortaya çıkışı
Yani, 1510-1530 yıllarında. ilk gerçek tören “kostüm zırhı”, üzerlerinden kesilmiş delikli şeritler ile ortaya çıktı. Koruma açısından - genel olarak saçmalık - zırhın üzerindeki yarıklara sahip olmak, ancak altlarında zırhlı kaşkortanın kırmızı veya mavi kadife altlarına çok güzel bir şekilde bakıyorlardı. Buna bağlı olarak, oluklu zırh, oluklar boyunca uzanan gravür bantları ile dekore edilmiştir. 1550’te, ilk kez zırhla süslenmiş zırh Augsburg’da yapıldı. Perdahlı zırh moda geliyor. Önce mavimsi, sıcak kömürlerde mavimsi, sonra siyah, metal sıcak kül içinde yandığında ve nihayet kahverengi, Milano'lu silah ustaları tarafından 1530'ta tanıtıldı.
Yaldızlı çizgili başka bir yarı zırh
Neredeyse herhangi bir zırhı törene dönüştürmenin en kolay yolu yaldızlarıydı. Çeşitli yöntemler kullanıldı, ancak en uygun fiyatlı cıva amalgam ile yaldızlamak oldu. Altın cıva içinde çözüldü, daha sonra zırhın detayları elde edilen bileşim ile kaplandı ve ısıtıldı. Altın sıkıca demir ile bir araya geldi, ancak cıva buharları bu yöntemi kullananlar için ciddi bir tehlike oluşturuyordu. Bu arada, 16. yüzyılın 60'inde Milanlı usta Fiigino tarafından yine çok güzel yaldızlı zırh yapıldı. Bir başka yaldızlama yöntemi de kaplanıyordu: zırhın detayları ısıtıldı ve altın ya da gümüş folyo ile kaplandı ve sonra özel bir "ütü" ile düzeltildi. Sonuç sağlam bir "altın" kaplamaydı. Ayrıca, Augsburg'da zanaatkarlar bu yöntemi 1510 yılında zaten kullandılar.
Bourguignot ve antika tarzdaki kulaklıktan kalkan. Yılın 1560'i Milan'da Tirol Ferdinand II için yapıldı. İşin tarzı, Milanlı silah ustası Lucio Piccino'nun (yaklaşık 1575 - 1595 gg., Milan) çalışmalarına karşılık gelir. Malzemeler ve teknolojiler: cilalı çelik, folyo gümüş ve yaldız, altın çentik (depoda)
Bu arada, gravür şeritleri zırh içinden dikey olarak 1560-1570 içinde akıyor. Fransa'dan başlayarak çapraz olur. İtalya'da 1575'ta, sürekli desenli bir yüzeyin oyulduğu dikey kazınmış çizgiler ortaya çıktı. Aynı zamanda Alman zanaatkarlar da bitirmek için ilginç bir yol buldular: perdahlanmış metali balmumu ile kaplayın ve üzerindeki deseni çizin. Daha sonra ürün sirke içine batırılmış ve temizlenmiş yerlerden gelen parlatma giderilmiştir. Koyu mavi, kahverengi veya siyah arka plan üzerinde açık renkli bir desen çıktı. Çok zahmetli değil, güzeldi.
Yaygın fantazi yaratımları
Sözde mafya, önce zırhın oyuklarına sürülen ve sonra ısıtılan gümüş, bakır ve kurşun karışımından yapıldı. Bu teknoloji Doğu’dan Avrupa’ya geldi ve oldukça yaygın bir şekilde kullanılıyordu, ancak 16. yüzyılda daha az kullanılmaya başladı. Ancak aynı yüzyılda ve en başından beri, kakma teknikleri Avrupa'da ve özellikle Toledo, Floransa ve Milano'da yayıldı. Ayrıca çok basit ve görünüşte erişilebilir bir teknoloji. Zırhın yüzeyinde desen şeklinde oluklar oluşur, bundan sonra içine altın, gümüş veya bakır tel sürülür. Ardından ürün ısınır ve telin tabanla güçlü bir bağlantısı yapılır. Çıkıntılı tel temizlenebilir veya metal yüzeyinin üzerinde çıkıntı bırakılabilir. Bu yönteme kabartma denir. Şimdi, elimizde kazıdığımız (bu yönteme “çentik” de denir) elimizde siyah perdahlı zırhın, siyah yüzeyde güzel desenler oluşturan altın tel ile olduğunu hayal edin.
Roma tarzı zırh Francesco Maria Ben Giovanni della Rovere, Urbino Dükü (1490 - 1538 gg.) İtalyan Rönesansının tipik stili. Ünlü Milanlı usta zırh Filippo Negroli tarafından 1532 yılı civarında yapılmıştır. Kask, bir Moor’un başı, küpe asabileceğiniz bile bukleler ve doğal kulaklar ile yapılır. Zırhın kendisi - esasen bir brigandin - kumaş üzerine veya altına dikilmiş (veya perçinlenmiş) birçok plakadan oluşur, bu yüzden perçinlerin pahalı kumaş yüzeyinde dışarıda görülebilmesi. Master-üretici: Filippo Negroli (yaklaşık 1510 - 1579 gg., Milan)
Dahası, yine İtalyanlar, bir çentiği kesmenin yanı sıra demir için de kesilmiş ve icat etti ve yılın 1580'sinden başlayarak, oymalar ve siyahlarla süslenmiş, inanılmaz derecede güzel, kıymetli altın kaplama zırh üretmeye başladılar. Son olarak, Milano'daki 1600'te zırh ve kalkanlar, yaprak ve çiçeklerin çelenklerinde büyük madalyonlarla süslenmeye başladı, ancak madalyonlarda hem Herakles'in sömürüslerini, hem de Decameron'un erotik sahnelerini, hatta kendi portrelerini (veya daha doğrusu müşterilerin portrelerini) resmetti. zırh), genellikle profilde.
Ne kadar basit, o kadar iyi!
Ağır süvari sürücülerinin zırhı - yine 16. yüzyılın ortalarına yayılmış olan mızrakçılar, cuirassiers ve reitar'ler, bazen şövalye zırhlarından daha kolay değildi (mızrakçılar için daha kolay!), Bazen curasses için ek göğüs plakaları da vardı, çünkü bazen daha da zordu. "aralıklı zırh" ile kendini mermilerden koru. Onlar da bitti, ancak olabildiğince basit - cilalı değil, siyah yağlı boya ile boyanmış ve dekorasyonun sonu gelmişti. Gelecek dönemde, ağır süvari sürücülerinin sadece mermileri kaldı: bazen bir kaşkorse altında bile olsa, siyah, boyalı ya da cilalı metal.
Otuz Yıl Savaşları'nın (1618-1648) patlak vermesinden hemen sonra, Tyrol'den Arşidük Leopold V, Innsbruck'ten zırhı olan Hans Jacob Topf'a Shanzgraben kuşatması sırasında mükemmel bir koruma sağlayan bu son derece ağır zırhı yaptırmasını emretti. Üzerinde mermi izleri var: kaskın üstünde, göğsünde ve sırtında, yüksek koruyucu niteliklerini doğrulayan. Ancak 40 kilogramın üzerindeki ağırlık, eğitimli bir insanın bile kısa bir süre içinde kalmasına izin verdi. Sergi salonda №8. Master-üretici: Hans Jacob Topf (1605 - 1628 (Innsbruck). Malzemeler: mavi mavi demir, altın varak, deri, siyah kadife
Benzer zırh, sadece siyah süslemeli ve siyah bezle kaplanmış kask ile
Bir kurşun süvari binicisinin bir başka zırhı, usta Francesco Diodo'nun çalışması (1518 - 1592 gg.) 1570 / 1580 gg civarında üretildi. Salonda bulunan №8
Bu arada, aynı kaskları bezle örtmek uzun süredir uygulanmaktadır. İşte 15. yüzyılın ortalarında, sadece kumaşla kaplı bir kask (salata, schaller)
XVII. Yüzyılda, plaka zırhı mükemmelliğe ulaştı, çünkü sürücünün elinde bir tabanca tutması ve ondan ateş etmesi gerekiyordu. Bizden önce İmparator Leopold I'nin (1640-1705 gg.) Eldivenleri
Not: Yazar ve site yönetimi, fotoğraflarını kullanma fırsatı için Viyana Cephanesi Ilse Jung ve Florian Kugler küratörlerine yürekten teşekkürlerini sunar.
- Yazar:
- Vyacheslav Shpakovsky
- Bu serideki makaleler:
- "Gün batımı dönemi" zırhı. Viyana imparatorluk cephaneliği
Viyana'daki imparatorluk cephanesinde bir gün
Venedik Deniz Tarihi Müzesi. “Gemi Salonu” gezisi
Akdeniz Hanımefendi Metresi Müzesi
Pek çok, pek çok "demir adam". Bir gün Paris'teki Ordu Müzesi'nde
Ctrl girmek
Bir hata fark ettim Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter