We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Küçük Asya'da Laodikya'daki Kilise
Laodikeia, Lycus Nehri Vadisi bölgesinin baş şehriydi. Şehrin tam adı şuydu: Laodikeia ad Lyceum (Lycus üzerinde Laodikya). Şehir başlangıçta Diospolis ("Zeus'un Şehri") olarak biliniyordu.
Yunan tanrısı, Olimpiyat tanrılarının en büyüğü olarak kabul edildi. Yunan şair Homeros, sık sık Zeus'u "tanrıların ve insanların babası" olarak adlandırır, herkesin hükümdarı ve koruyucusu olarak anılır.
Şehir MÖ 261-253 yılları arasında kurulmuştur. Suriye kralı II. Antiochus Theos tarafından karısı Laodike'nin (Laodike) onuruna adlandırılmıştır. "Kentin ilk nüfusu muhtemelen bölgenin yerlileri, Helenleşmiş Yunanlılar ve II. Antiochus'un ordusundaki kıdemli askerlerden oluşuyordu" (Fatih Cimok, Yedi Kilise Rehberi, P. 88).
Şehir, Bergama krallığının bir parçası oldu ve daha sonra MÖ 133'te Roma'nın eline geçti. Ünlü Romalı hatip ve devlet adamı Cicero, çoğunlukla Laodikeia'da ikamet eden eyaletin valisi olarak görev yaptı.
Laodikya büyük bir bankacılık ve finans merkeziydi (Vahiy 3:14-21). Antik dünyanın en zengin şehirlerinden biriydi! 60 yılında bir depremle yıkılan Laodikeia, Roma imparatorluğunun yardımını reddederek şehri kendi zenginliklerinden yeniden inşa ettiler. "Asya'nın en ünlü şehirlerinden biri olan Laodikeia, aynı yıl bir depremle yerle bir oldu ve bizden hiçbir yardım almadan kendi imkanlarıyla kendini toparladı" (Tacitus, yıllıklar, 14:27).
"Kent, Sardeis ile Perga arasındaki kuzey-güney ve Fırat'tan Efes'e doğu-batı arasındaki trafiğin kavşağındaydı. Laodikya hızla zengin bir şehir haline geldi, MS 60'taki yıkıcı depremden sonra dışarıdan yardım almadan kendini yeniden inşa edebilecek kadar zengin oldu. Kentin ünü, para işlemleri ve bölgede yetişen kaliteli kuzgun-siyah yünleri içindi." (Blake ve Edmonds, Türkiye'de İncil Siteleri, P. 139-140).
Laodikeia, giysi imalatı için büyük bir merkezdi - Laodikea çevresinde otlayan koyunlar ürettikleri yumuşak, siyah yünleriyle ünlüydü. Laodikeia tıp okulu ile ünlüydü.
"O zamanın tıbbın ilkelerinden biri, bileşik hastalıkların bileşik ilaçlar gerektirmesiydi. Kulakları güçlendirmek için kullanılan bileşiklerden biri de baharat nardından (spikenard? aromatik bir bitki) yapılmıştır. Galen, ilk olarak sadece Laodikeia'da yapıldığını, ancak MS 2. yüzyılda başka yerlerde de yapıldığını söylüyor. Galen ayrıca Frig taşından yapılmış gözler için bir ilaç da tanımlamıştır. Aristoteles bundan Frig tozu olarak söz etti. Ramsay, bunun bir merhem değil, toz haline getirilebilen ve etkilenen bölgeye yayılabilen silindirik bir koliryum olduğunu söyleyerek ne tür bir ilaç olduğunu açıklamaya çalışır. John tarafından Vahiy'de kullanılan terim, Galen'in Frig taşının hazırlanmasını tanımlamak için kullandığı terimle aynıdır. Bu tıbbi karışımlar, Yuhanna'nın Laodikyalıları 'göresiniz diye gözleriniz için merhem satın almaları' konusunda uyarmasının bir nedeni değil midir (Vahiy 3:18)?' (Blake ve Edmonds, Türkiye'de İncil Siteleri, P. 140).
"Laodikeia'da tapılan başlıca tanrı, Frig tanrısı Men Karou, yani Karyalı İnsanlardı. Bu tanrının tapınağı ile bağlantılı olarak, herophilus'un (MÖ 330-250) öğretilerini takip eden ünlü bir tıp okulu büyüdü ve bu okul, bileşik hastalıkların bileşik ilaçlar gerektirdiği ilkesine dayanarak hastalarına bileşik karışımlar vermeye başladı." (Otto FA Meinardus). , Patmos'lu Aziz John, P. 125).
Laodikeia'dan iki doktor o kadar ünlüydü ki, isimleri şehrin sikkelerinde geçiyor (Zeuxis ve Alexander Philalethes).
Lycus Nehri vadisinin sadece altı mil ötesinde ve güneyde bulunan Hierapolis'teki kaplıcalar, muhtemelen John'un ılık sudan bahsettiğinde aklından geçenlerdir (Vahiy 3:15-17). Lykos Vadisi'ndeki başka hiçbir şehir, Laodikeia kadar dış su kaynaklarına bağımlı değildi. Su ayrıca Colosse'dan bir su kemeri yoluyla borulara bağlandı.
"Bu mektup sayesinde Laodikya'nın adının meşhur olduğu ılıklık, şehrin su kaynaklarının durumunu yansıtıyor olabilir. Kaynak tarafından sağlanan su. Hierapolis'in şifalı sıcak suyunun veya Colossae'nin serinletici soğuk suyunun (Rudwick ve Green 1958) aksine, Laodikeia'ya borularla getirildiğinde ılık ve mide bulandırıcıydı, bu nedenle Rab'bin sözleri, 'Sıcak mı yoksa soğuk mu olsaydınız!''"Çapa İncil Sözlüğü).
"Laodikya'ya güneyden su kemeriyle akan su, minerallerle o kadar yoğundu ki, Romalı mühendisler, su kemeri borularının periyodik olarak tortulardan arındırılabilmesi için kapakları sökülebilir taşlarla kapatılan menfezler tasarladılar." (John McRay, arkeoloji ve Yeni Ahit, P. 248).
Rabbimiz, Laodikya'daki kardeşleri dinden çıkmakla, bazı sahte peygamberlere uymakla veya imparatora tapmakla suçlamadı. Kilise "ılık" olmakla suçlanıyor—bu, Rab'bin hakkında iyi bir şey söylemediği tek cemaat!
Kentin kalıntıları temelde kazılmamıştır, bu nedenle kentin tarihi hakkında bildiklerimizin çoğu yazılı kaynaklardan gelmektedir. Platonun kuzeydoğu yamacında biri Yunan biri Roma olmak üzere iki tiyatro kalıntısı bulunmaktadır. Platonun karşı ucunda zengin bir vatandaş tarafından Roma imparatoru Vespasian'a adanan, aynı zamanda amfitiyatro olarak da hizmet veren büyük bir stadyum bulunur. Stadyum hem atletik yarışmalar hem de gladyatör gösterileri için kullanıldı. Arkeologlar, antik nymphaeum'da veya anıtsal çeşmede tanrıça İsis'in gerçek boyutlu bir heykelini keşfettiler.
Üç kemerli ve kulelerle çevrili Efes Kapısı, İmparator Hükümdarlığına (MS 81-96) adanmıştır. Güneybatı tarafında, Vespasian (MS 69-79) döneminde inşa edilmiş bir dizi bina bulunmaktadır. Şehre su getiren bir su kemeri, şehrin her yerine su dağıtan 16 metrelik bir su kulesinde sona erdi.
"Laodikya'dan azat edilmiş bir köle tarafından dikilmiş bir yazıt, Marcus Sestius Philemon'a ithaf edilmiştir. Köle Onesimus'un (Philem. 10) sahibi olan bir Philemon'un Colossae kilisesinde lider olduğu hatırlanacaktır. Bu Philemon'u Pavlus'un yazdığı köle sahibiyle özdeşleştiremiyoruz, ancak aynı bölgeden gelen yazıtın tesadüfi, özellikle bir kölenin azat edilmesine atıfta bulunduğu için ilgi çekicidir." (John McRay, arkeoloji ve Yeni Ahit, P. 247).
Bu kiliselerden neler öğrenebilirsiniz? Laodikya mali zenginliğiyle büyük gurur duyuyordu, ancak Rab onlara "zengin olasınız" için "ateşte rafine edilmiş altın" satın almalarını söyledi. çıplaklığınızın utancı açığa çıkmasın diye giyinin." Laodikya göz ilacıyla gurur duyuyordu, ancak Rab onlara "göresiniz diye gözlerinize göz merhemi sürmelerini" satın almalarını söyledi.
Rab, sesini işitecek ve kapıyı açacak kişiyle "yemek" ("sup" KJV) sözü verdi (Vahiy 3:19-20). "Çevirilen kelime sup derin ve buna karşılık gelen isim deipnon. Yunanlılar günde üç öğün yemek yerdi. Oradaydı akratizma, şaraba batırılmış bir parça kuru ekmekten başka bir şey olmayan kahvaltı. Oradaydı ariston, öğle yemeği. Bir adam eve bunun için gitmedi, sadece kaldırımın kenarında ya da bir revakta ya da şehir meydanında yenen bir piknik atıştırmasıydı. Oradaydı deipnon Bu akşam yemeğiydi, insanlar günün ana yemeğiydi, çünkü günün işi bitmişti. o oldu deipnon Mesih'in, vuruşuna cevap veren adamla, acele yemek değil, insanların dostluk içinde oyalandığı yemekle paylaşacağını söyledi. Bir adam kapıyı açarsa, İsa Mesih içeri girecek ve onunla uzun süre oyalanacaktır." (William Barclay, John'un Vahiyi, Cilt 1, s. 147-148).
Roma Tapınağı Önü, Laodikya - Tarih
Söyle
Colossae, Küçük Asya'nın Roma topraklarının bir parçası olan antik Phrygia'daki Lycus Nehri Vadisi'nde Efes'in 120 mil (193 km) doğusunda bulunuyordu. Cadmus Dağı'nın eteğinde, bölgedeki üç şehirden biriydi (diğer ikisi Laodikya ve Hierapolis'tir). Kutsal Kitaptaki önemi, Koloseliler kitabının buradaki kiliseye hitap etmesinde (Kol 1:2) ve Philemon'un bu şehirde yaşamasında yatmaktadır.
Kazılar
Henüz kazı yapılmamış olmasına rağmen, alanın yüzey araştırmaları, savunma duvarı ve batıda taşlarla kaplı bir çukur içeren akropolde kalıntılar ortaya koymaktadır. Menderes'in bir kolu olan Lykos Nehri'nin doğusunda bir tiyatro ve kuzeyinde bir nekropol yer alır. Avustralya Flinders Üniversitesi, siteyi kazmak için bir plana sahip, ancak Türk ortağının ilgisizliği, arkeolojik çalışmaların başlatılmasını şimdiye kadar engelledi. Michael Trainor'un belirttiği gibi, “Görünüşe göre Colossae, geçmiş yüzyıllarda olduğu gibi bugün de aynı kaderi yaşıyor - sadece rakip arkeolojik komşuları” Laodikya ve Hierapolis kadar çekici görünmüyor. Daha fazla bilgi için bkz. Alan H. Cadwallader ve Michael Trainor, eds., Uzayda ve Zamanda Colossae: Antik Kentle Bağlantı, ve Alan H. Cadwallader, Colossae Parçaları: İzler Arasından Eleme.
Koloselilere Mektup
Pavlus buradaki kiliseye yazdığı mektubu yazarken Koloseyi hiç ziyaret etmemişti, ancak Epafras'ın Laodikya ve Hierapolis'tekilerle birlikte kiliseyi kurduğunu ima ediyor (Kol 1:7-8 4:12-13). Bu, muhtemelen Pavlus'un Efes'te iki yıl boyunca vaaz verdiği üçüncü misyonerlik yolculuğu sırasındaydı, "böylece Asya'da yaşayanların hepsi, hem Yahudiler hem de Grekler, Rab İsa'nın sözünü işittiler" (Elçilerin İşleri 19:10, KJV).
Soğuk Su Akışları
Yuhanna Laodikya kilisesine mesajında (Vahiy 3:14-22), Laodikya'nın ılıklığından, onların "ne soğuk ne de sıcak" olduğundan bahseder (vv. 15-16). Bu yerel ima, yakınlardaki Colossae'nin soğuk, saf sularını bilen Laodikya vatandaşları için açıktı.
Tüm Batı Türkiye fotoğraflarımızı indirin!
$34.00 $49.99 ÜCRETSİZ KARGO
İlgili Web Siteleri
Colossae (Hacı Turları). Colossae ile ilgili İncil sözlük girişlerinin bir koleksiyonu.
Colossae (Katolik Ansiklopedisi). Sitenin ve çevresinin coğrafi ve fiziksel özelliklerini kısaca açıklarken sitenin İncil'deki önemini vurgular.
Colossae (Türkiye Hakkında Her Şey). İlgili makalelere bağlantılar içeren kısa ama yararlı bir sayfa.
Colossae (WebBible Ansiklopedisi, ChristianAnswers.net). İlgili konulara dahili bağlantılarla siteyle ilgili bazı gerçekleri özetler.
Colossae (Tarihte Arabaya Yolculuk). Bu makale, Kolose'nin tarihini Pavlus'un mektubuyla bağlantılı olarak incelemektedir.
Colossae (EnjoyTurkey.com). Okuyucuyu hem fiziksel hem de İncil'deki açıklayıcı gerçeklerle ilgilendirir.
Colossae (WebBible Ansiklopedisi, ChristianAnswers.net). İlgili konulara dahili bağlantılar da dahil olmak üzere hem fiziksel hem de İncil'deki açıklayıcı gerçeklerle okuyucunun ilgisini çeker.
Colossae – Affetme Özgürlüğünü Bulmak (Wayne Stiles) Stiles, Colossae'nin arkeolojisi ve coğrafyasından yaşam için birkaç uygulamayı gözlemliyor.
Vahiy Uyarısı
Philadelphia'daki kilise, İsa Mesih aracılığıyla doğrudan Tanrı'dan manevi bir değerlendirme alan yedi kiliseden altıncısıydı.
Ve Philadelphia'daki kilisenin meleğine yaz: Bu şeyler diyor Kutsal Olan, hak olan, Davud'un anahtarına sahip olan. . .
eserlerini biliyorum. İşte, önünüze açık bir kapı koydum ve hiç kimsenin onu kapatmaya gücü yetmez, çünkü siz biraz gücünüz var, ve Sözümü tuttunuz ve Adımı inkar etmediniz. İşte, kendilerinin Yahudi olduğunu söyleyip de yalan söyleyenleri Şeytanın havrasından yapacağım; işte, onları gelip ayaklarınızın önünde ibadet etmeye ve sizi sevdiğimi bilmeye sevk edeceğim.
Sizler (Philadelphia'daki bazı kardeşler) sabrımın sözünü tuttuğunuz için, yeryüzünde yaşayanları denemek için tüm dünyanın üzerine gelmek üzere olan ayartma zamanından da sizi uzak tutacağım.
İşte, çabuk geliyorum, sahip olduğun şeye sımsıkı sarıl ki, tacını kimse elinden almasın. (Philadelphia'da ve Hıristiyanların yaşadığı her yerde) galip gelen, Tanrımın tapınağında bir sütun yapacağım ve bir daha dışarı çıkmayacak ve ona Tanrımın adını ve adını yazacağım. Tanrım'ın kentinden, Tanrım'dan gökten inecek olan yeni Yeruşalim'den. . . (Vahiy 3:7 - 12, HBFV).
Kitlesel Vaftizler ve Ulusal Kiliseler
Kendi ulusunun vatandaşlarının kral emriyle toplu vaftiz edilmesi gerçekten onların Mesih'e gerçek dönüşümlerini sağlayabilir mi? Mesih'in "bütün ulusları öğrencim yap" emrinden ne anlamalıyız? Kiev Rus'unun "dönüşüm"ü, bir halkın kral tarafından emredilen, asker tarafından uygulanan bir "Hıristiyanlaştırma"ydı. Öyleyse geçerli miydi? Kemmerer, öyle olduğunu söylüyor. , ve basmakalıp Batılı kurtuluş kavramı ve Büyük Komisyonun nasıl yürütüleceği ile ilgili sorunlara odaklanan bir mantık sunar.
Yedi Kadim Harabeyi Göründüğü Gibi Görün
Kamboçya'nın Angkor Wat'ının eşsiz harikasından Myanmar'daki (aka Burma) Bagan tapınaklarının genişleyen görkemine kadar. Mısır'ın Büyük Giza Sfenksinden Ürdün'deki olağanüstü oymalı Petra şehrine. Antik dünyanın bu kalıntıları uzun zamandır dünyanın her köşesinden gelen gezginleri büyüledi.
Aslında, herhangi bir 'dünyadaki en popüler turistik yerler' listesinin hızlı bir şekilde kontrol edilmesi (şehirleri değil, turistik yerleri not edin) büyük olasılıkla, Çin Seddi olan Machu Picchu ile modern cazibe merkezlerinden veya doğa harikalarından daha eski insan yapımı yerleri ortaya çıkaracaktır. Çin, Akropolis ve Roma'daki Colosseum, en üst sırada yer almak için düzenli yarışmacılar.
İnsanların ilgisi açıktır. Uzun zamandır geçmişimizden ve geleceğimizi nasıl şekillendirdiğinden - insanların nasıl yaşadığından, hangi teknolojilere sahip olduklarından, evlerinin ve kamusal alanlarının neye benzediğinden ve bu olağanüstü yapıları modern makineler olmadan nasıl inşa ettiklerinden çok etkilendik.
Ancak bu antik binaların en parlak dönemlerinde nasıl görüneceği hakkında gerçekten bir fikir edinmek çoğu zaman zordur - birçoğu altın ve diğer süslemelerle göz kamaştırıcıydı, karmaşık bir şekilde oyulmuş ve hiçbir modern turistin göremediği ve hayal etmekte zorlanmayacağı unsurlarla tamamlandı.
Şimdi, biraz yaratıcılık ve Expedia'daki teknik, tarihi ve mimari uzmanlardan biraz yardım alarak, dünyanın en büyük antik kalıntılarından yedisinin, onlarla zirvede yaşayanlara nasıl görüneceğini görebiliriz. Eğlence.
Partenon
Parthenon, o zaman ve şimdi.
Yunanistan'ın Atina kentindeki Akropolis kalesindeki tepeden manzaralar sunan Parthenon, Dor mimarisi zaman ve savaş tarafından harap edilmiş gerçek bir antik harikadır. Kavernöz salonlarında bir zamanlar Yunan bilgelik, zanaat ve (ironik olarak) savaş tanrıçası Athena'nın devasa bir altın heykeli vardı.
Nohoch Mul Piramidi, Coba
Orijinal renkler ve detaylar Nohoch Mul'a yeni bir ışık tutuyor.
İspanyol fatihler, Mısır'ınkilere rakip olacak piramitler ile partiyi bozmadan önce Mayalar bazı şaşırtıcı şeyler inşa ettiler. Meksika'nın Quintana Roo eyaletinde derin ve uzak bir yerde bulunan Cobá, MÖ 100 ile MS 100 arasında bir süre yerleşti ve 1550'ye kadar işgal edildi. Sık ormanın ortasında, olağanüstü mağaralar ve doğal havuzlar, Nohoch Mul ile birçok tapınakla bezenmiştir. en yüksek 137 fit. 1800'lerde yeniden keşfedilen ve 1973'ten beri yalnızca halka açık olan bu eser, eski insanların dünyanın herhangi bir yerinde iz bırakma konusundaki kararlılığına dair en olağanüstü kavrayışlardan biri olmaya devam ediyor.
Jüpiter Tapınağı
Birkaç kırık sütundan orijinal ihtişamına, Jüpiter Tapınağı'na.
Adından da anlaşılacağı gibi, bu tapınak, Roma'nın gökyüzü ve gök gürültüsü tanrısı Jüpiter'in onuruna, Pompeii adlı gelişen bir şehirde Napoli Körfezi'nde inşa edilmiştir. Modern insan yeterince iyi bir iş yapmadıklarını düşünebilir, çünkü MS 79'da yakınlardaki Vezüv Yanardağı'nın gazabının altına gömüldü ve tarihin en ünlü volkanik patlaması olarak kaldı. 16. yüzyılda yeniden keşfedilen, sınırlı kalıntılarını ortaya çıkarmak uzun yıllar süren kazılar aldı.
Milecastle 39, Hadrian Duvarı
Şimdi temellerden biraz daha fazlası olan Milecastle 39, bir zamanlar Roma kalesiydi.
Britanya'nın daha az bilinen "büyük seddi", Roma'nın anıtsal bir başarısıydı - MS birinci yüzyıla kadar uzanan İngiliz kırsalını kesen 73 millik sınır. Roma İmparatoru Hadrian'ın ada ulusu ve sinir bozucu sakinleri üzerindeki kontrolünü güvence altına almak için inşa edilmiş (bence), uzunluğu boyunca her Roma milinde inşa edilmiş Milecastles olarak bilinen kalelere sahipti. Artık hepsi gitti, bu bize nasıl göründüklerine dair bir fikir veriyor.
Luksor Tapınağı
Ünlü Luksor Tapınağı orijinal ihtişamına geri dönüyor.
Antik mimariyle bağlantılı en tanınmış isimlerden biri olan Luksor, adını Arapça tahkimat anlamına gelen al-Uqsur'dan alır ve MÖ 1380'de III. Amenhotep tarafından yaptırıldığından beri kutsal bir yer olmuştur. Bir asır sonra, yakındaki Karnak Tapınağı'na onu korumak için bir sfenks bulvarı ile bağlanan büyük bir pilon geçidi ve avlu ekleyen II. Ramses tarafından yenilenmiş ve güncellenmiştir. Onlarla dolu bir ülkede ikonik bir yapı.
Güneş Piramidi, Teotihuacán
Bu sanal yenileme, orijinal Güneş Piramidinin gerçek ölçeğini gösterir.
Gerçek bir modern gün gizemi, Teotihuacán'ın MS birinci ve yedinci yüzyıllar arasında bir zamanlar Meksika'nın ilk şehir merkezlerinden biri olduğunu biliyoruz, ancak onu kimin inşa ettiği veya orada kimin yaşadığı hakkında fazla bir şey bilmiyoruz. Pek çok olağanüstü ve gizemli yapısından Güneş Piramidi, açık ara en büyüğüdür - eski, insan yapımı bir dağ.
Temple B, Area Sacra di Largo Arjantin
B Tapınağı – adından da anlaşılacağı gibi daha etkileyici.
Adından da anlaşılacağı gibi Arjantin'de değil İtalya'da inşa edilen bu muhteşem merkezi Roma meydanı, bir zamanlar dört zarif tapınağa ev sahipliği yapıyordu. En son keşfedilen (ve en az romantik olarak adlandırılan) B Tapınağı 1920'lerde bulundu ve hala altı sütunu ve orijinal basamakları ve sunağı sağlam. Belki de en ünlüsü, Julius Caesar'ın bıçaklanarak öldürülürken ölümsüz suçlamasını 'Et tu, Bruté?' ziyaretçilere.
Boudica ve Camulodunum'daki Katliam
Camulodunum (Colchester), Roma Britanyasının başkenti ve Iceni isyanının ilk savaşının yapıldığı yerdi. Camulodunum'da olanlar, sadece bir savaş değil, orada yaşayan her Romalının sistematik bir katliamı olduğu için özel olarak anılmayı hak ediyor.
İşgal altındaki Britanyalıların öfkesini abartmak zor. Yerli halkın kaba muamelesinde İngiliz kabileleri arasında iltihaplanan yara, sonunda Camulodunum'daki her Romalı'nın sistematik olarak katledilmesiyle dağıldı.
Boadicea (Boudica), İngilizlere nutuk çekiyor, John Opie tarafından
O zamanki karşılıklı nefret elle tutulur cinstendi. Boudica, Roma'ya bağlı bir uydu krallığın hükümdarıydı ve bu ölçüye göre, büyük olasılıkla bir Roma vatandaşıydı. Kocası Prasutagus'un ölümünden sonra, imparatorluk savcısı Decianus Catus onun tüm mülküne el koydu. Boudica buna itiraz edince kırbaçlandı ve kızlarına tecavüz edildi. Bir Roma vatandaşını soymak ve kamçılamak aforoz olurdu, ama bundan daha fazlası, muhtemelen bakire olan iki prensese toplu tecavüz etmek daha da düşünülemezdi. Romalı tarihçi Tacitus'un bu olayları bu kadar ihtiyatlı bir şekilde anlatması, o zamanlar bunun dikkate alınması gereken tiksintiyi gösteriyor. Kampanyanın sonraki gaddarlıklarını tasvir etmekten hoşlanan Tacitus, bu vahşeti tarif ederken en iyi ihtimalle ihtiyatlı davranıyor, çünkü öyleydiler. Bu, bu olaylardaki şokunu ve tiksintisini gösterir. Romalılar, Iceni'yi insan altı olarak kabul ettiler ve onlara, Iceni'nin işgalcilerini vahşi ve ahlaksız olarak görmeleri için davrandılar. Nefretin bu mide bulandırıcı simbiyozu, zamanın en şiddetli katliamlarından birine yol açtı.
Camulodunum, o zamanlar Roma işgali altındaki herhangi bir kasabadan farklı değildi. Yerli halklar kendi köleliklerini ödemek için vergilendirilirken, işgal evrensel olarak hor görüldü. Aynı zamanda kıtlık oldu ve insanlar aç kaldılar: Buna, bazı vergilerin tahıl olarak ödendiği ve kızgınlığın daha da derinleştiği gerçeğini ekleyin. Dahası, genç Iceni erkekleri nefret ettikleri kişiler için savaşmak ve ölmek üzere Roma ordusuna alınıyordu ve kabile toprakları Roma vatandaşları tarafından sistematik olarak ele geçiriliyor, bu topraklarda yıllarca yaşayan ve çiftçilik yapanlar mülklerine el koyuluyordu.
İmparator Claudius'un büstü
Ancak Camulodunum'u diğerlerinden daha önemli yapan şey, zaten ölçülemeyen bu yaraya bir hakaret eklenmesiydi: Claudius Tapınağı'nın inşası. Bu tapınak, onları boyun eğdiren Roma İmparatorunu onurlandırmak için kasabada dikildi. Halk, Roma egemenliğinin bu sembolünden nefret ediyordu.
Boudica'nın isyanı MS 60'ta öfkeyle başladığında, Camulodunum, toplu intikamlarının ilk hedefi olarak tesadüfen değil, o zamanlar Britanya'daki özlü Roma egemenliğini örneklediği için seçildi.
Kasabayı çevreleyen arazi, Trinobantes kabilesinden alınmış ve emekliliklerini huzur ve rahatlık içinde yaşamaları için Roma gazilerine verilmişti. Kasaba tamamen bir Roma ızgara sistemi üzerine inşa edilmişti ve içine Claudius'un tapınağı dikilmişti.
Colchester'daki Roma Balkerne Kapısı
Trinobantes, Romalı derebeylerinden intikam almak için yanıp tutuşan isyana ilk katılanlardan biriydi. Ordu (ve bir orduydu) Camulodunum'a doğru ilerlerken, çok daha fazla insan isyana katıldı. Artık bir Iceni kuvveti değil, öfkeli ve Romalıları İngiliz topraklarından silmeye kararlı bir İngiliz kuvvetiydi. Tahminler çılgınca değişiyor, ancak ordu Colchester'a ulaştığında kesinlikle onbinleri buluyordu, bazı tarihçiler bu sayının yüz bine kadar çıkmış olabileceğini tartışıyor.
Camulodunum saldırı için tamamen hazırlıksızdı. Boudica'nın ordularıyla birlikte onlar için geldiğini bilselerdi, en azından çok geç olana kadar kesinlikle olmaları gerektiği kadar korkmadılar. Romalı gaziler ve kasaba halkı, bunun yalnızca bir kadın gevezeliği olmadığını, aşikar bir kana susamışlıkla dosdoğru onlara doğru ilerleyen bir öfke ve nefret dalgası olduğunu anladıklarında, yardım için Londinium'a yalvardılar. Ama çok geçti. Bölgede hiç lejyon yoktu ve Londinium savunmalarına 200 kişilik bir asker gönderdi. Gaziler ellerinden gelenin en iyisini yaptılar, Roma'nın savaşına yabancı değillerdi, ancak uzun süre emekli oldular ve onlara yardım etmek için gönderilen 200 kişi neredeyse yeterli değildi.
Savaş başlamadan bitmişti. Boudica ve ordusu herkesi katletti. Durdurulamaz bir ölüm ve yıkım belası gibi kasabaya akın ettiler. İnsanlar kaçabilecekleri yerlere kaçtılar ama kaçınılmaz olarak yakalandılar ve vahşileştirildiler. Bazı tarihçiler, kadınların göğüslerinin kesildiğini ve boğazlarını bastırmaya zorlandığını, insanların koşarken durdukları yerde parçalandıklarını veya kesildiğini belirtiyorlar. Sokakların kana bulandığını söylemek abartı olmaz. Bu kadar hor görülen tapınağa sığınarak imparatorlarına ve tanrılarına sığınanlar, bozguna uğratılıp öldürüldüler. Hayatta kimse kalmamıştı. Britanyalıların intikamı kanlı, acımasız ve durdurulamazdı.
Camulodunum isyan içinde bir savaş değil, bir intikam katliamıydı. Kabilelerin öfkesi o kadar büyüktü ki, kasabayı bile yağmalamadılar, binaları kasten yaktılar. Bulunacak değerli bir şeyi almaktansa, Roma işgalinin herhangi bir işaretini yok etmeyi tercih ederlerdi. Camulodunum'dan korkunç intikamlarını aldıklarında, odakları isyanın daha da fazla can alacağı Londinium'a çevrildi. Sonunda bittiğinde, ölü sayısının 70.000 civarında olduğu tahmin ediliyordu.
Bunun kalıcı bir gizemi var. Bu katliamın olduğu ve Iceni isyanının çıktığı yadsınamaz, peki Camulodunum'da katledilenlerin cesetleri nerede? Tarih boyunca Colchester'da Boudica'nın bir kez 1965'te ve daha sonra 2014'teki isyanından kalma sadece iki kemik örneği bulundu. Bu kasabada bu kadar çok insan öldüyse, kalıntıları nerede? Ve MS 60'ta Camulodunum'da bu kadar vahşice katledilenlerin cesetlerine gerçekten ne oldu?
Panteon MimarisiMuhtemelen Pantheon'un en büyüleyici özelliklerinden biri Mimaridir. Pantheon'un yapısı, kesişen bir dizi kemerden oluşur. Kemerler, içten dışa doğru tamburun içinden geçen sekiz yuvarlak başlı kemeri destekleyen sekiz payanda üzerine oturmaktadır. Kemerler, zemin seviyesinde heykellerin bulunduğu sekiz bölüme karşılık gelmektedir.
Kubbenin kendisi yatay olarak yuvarlak bir dizi kemer tarafından desteklenmektedir. Romalılar, görkemli binalarının ağırlığını sürdürmeye yardımcı olan kemerlerin kullanımını mükemmelleştirmişlerdi.
Romalılar yapı malzemelerinin ağır doğasının farkındaydılar. Bu yüzden kubbenin tepesine doğru daha hafif malzemeler kullandılar. En alt seviyede travertende en ağır malzeme kullanılmış, daha sonra traverten ve tüf karışımı, ardından tüf ve tuğla karışımı, ardından kubbenin tambur kısmında tüm tuğla kullanılmış ve son olarak da malzemelerin en hafif ve en gözeneklisi olan pomza kullanılmıştır. kubbenin tavanında.
Üstte daha hafif malzemelerin bu şekilde kullanılması kubbenin muazzam ağırlığını hafifletti. Roma Panteonu, muhtemelen, kendi içinde maliyetli olacak olan ayrıntılı bir ahşap iskele düzeni kullanılarak inşa edilmiştir. Kubbenin üzerindeki zarif sandıklara muhtemelen zemin seviyesinden yapılmış bir aletle vurulmuştur.
Bu binanın detayı olağanüstü. Rotundranın kubbesi ters çevrilmiş olsaydı, kubbenin içine mükemmel bir şekilde otururdu. Pantheon'a dışarıdan yaklaşıldığında dikdörtgen şeklinde görünür. Ancak köşeleri olan yalnızca ilk küçük odadır (cella). Rotunda tamamen yuvarlaktır. Küçük giriş odasına, şimdi tamamen modern zemin seviyesinin altında olan bir merdiven çıkılarak girilebilirdi.
Ayrıca, antik çağda, binanın önünde, arkadaki kubbenin görülmesini neredeyse imkansız kılan büyük bir sütunlu kapalı alan olurdu.
Augustus ve Agrippa'nın heykelleri, girişin sütunlu yan koridorlarının sonundaki apsiste duruyordu.
Roman Pantheon'un iç tasarımı, gelenek ve yeniliğin çarpıcı bir sentezidir. Kubbenin iç yüksekliği ve çapı aynıdır (145 Roma fiti, yani 141 fit. 8 inç 43,2m).
NS kim olduğu bilinmeyen mimar Bunu binanın uyumunu göstermek için bilerek yaptı. Bugün iç mekanda gördüğümüz mermer kaplamanın büyük bölümü sonradan eklenmiş.
Bununla birlikte, Roma Panteonu, mevcut haliyle, Roma mimarisinin harikulade ve çarpıcı dünyasına bir göz atmamıza izin veriyor. Kubbe, Pantheon adının çağrıştırdığı tüm tanrıların göksel küresi gibi görünecek şekilde yaldızlı olurdu. Oculus, Roma dünyasının bir mühendislik mücevheriydi. Hiçbir oculus, Pantheon'dakinin boyutuna yaklaşmaya bile cesaret edememişti. Hala orijinal Roma bronzuyla kaplıdır ve tüm bina için ana ışık kaynağıdır. Dünya döndükçe ışık içeri akar ve izleyiciyi kozmosun ihtişamından haberdar eder. Oculus hiçbir zaman örtülmedi ve yağmur içeriye yağıyor ve hafif dışbükey zeminden altındaki hala işleyen Roma drenaj borularına akıyor. Pantheon, antik çağlardan beri Rönesans döneminde sanatçılara ilham vermek için kullanılmış ve aynı zamanda İtalyan tarihindeki önemli şahsiyetlerin mezarı olmuştur.
İtalyan kralları Vittorio Emanuele II ve Umberto I ile ünlü Rönesans ressamı Raphael ve nişanlısı Pantheon'da gömülüdür. 2. yüzyıl Roma mimarisinin harika bir örneğidir. Bugün hala mimarları etkileyen ve sıradan izleyicilerin gözlerini hayrete düşüren matematiksel dehası ve basit geometrisi ile övünmektedir.
Roma Tapınağı Önü, Laodikya - Tarih
Roma Gücü / Roma Mimarisi
Birçok Avrupa şehri hala antik Roma'nın gücünü hatırlatıyor ve batı dünyasında Roma gücünün etkisi hala kendini gösteriyor. Mimari, Roma'nın başarısı için çok önemliydi. Hem tapınaklar ve bazilikalar gibi resmi mimari hem de köprüler ve su kemerleri gibi faydacı binalarında imparatorluğun birleştirilmesinde önemli roller oynadı. Köprülü yolların inşası, uzaklardaki imparatorluk boyunca iletişime yardımcı oldu. Sözde Pont du Gard gibi su kemerleri, Romalıların şehirlerine yeterli su kaynağı sağlamasını sağladı. Orta Fransa'daki Autun'daki gibi şehir surları Roma şehirlerini koruyordu. Şehirler, bir idari merkezler ağı sağladı ve İmparatorluk boyunca gücün görünür sembolleri olarak hareket etti. Başta Londra ve Paris olmak üzere birçok Avrupa şehri ve kasabası Romalılar tarafından kurulmuştur.
Bu şehirlerdeki binalar doğrudan ve dolaylı olarak Roma gücüne hizmet etti. Bazilika olarak bilinen yapı tipi, idari işlevler görüyordu. Bazilika, Amerikan şehirlerinde bir belediye binası veya adliye binası gibi davrandı. MS 2. yüzyılın başında İmparator Trajan tarafından yaptırılan Ulpia Bazilikası, bu yapı kategorisine örnek olarak kullanılabilir. Bu bazilikaların karakteristik bir unsuru, apsis adı verilen ve kanunun uygulanmasından sorumlu sulh yargıcının koltuğu olarak hizmet eden bir çıkıntıydı. Yargıca eşlik etmek, yasanın kaynağı olan İmparator'un bir görüntüsü olacaktı. İsa'nın yargılandığını gösteren altıncı yüzyıldan kalma bir örnek, muhtemelen imparatorun resimleriyle çevrili oturan Pontius Pilatus'u gösterir. Sahnenin üzerindeki yarım daire şeklindeki çizgi, bunun apsis formunun bir yankısı olarak görülmesiyle en iyi şekilde açıklanabilir. Bir Roma kentindeki bazilika, imparatorluğun bir vatandaşı için Roma otoritesi fikrini taşıyordu. İmparator Konstantin döneminden bu yana, bazilika tipinin Hıristiyan kilisesinin standart biçimi olarak kullanılmasının önemli bir gerekçesi, otoriteye sahip çağrışımlardı.
Birçok Avrupa şehrinde, Roma'nın halkı eğlendiren gösteriler yaptığı arenalar olarak hizmet veren amfitiyatrolar hala var. Büyük Roma askeri zaferlerini taklit eden gladyatör yarışmaları ve hatta deniz savaşları sahnelendi. En ünlü ve en görkemli amfitiyatro, MS 72'de İmparator Vespasian tarafından başlatılan sözde Kolezyum'du. İmparator Nero'nun Roma'nın merkezinde yarattığı gösterişli sarayın bir parçası olan bir bahçenin yerine inşa edilmiştir. Kolezyum'un inşası açıkça Vespasian'ın siyasi bir ifadesiydi. Roma halkına, nefret edilen Nero ve Vespasian'ın Roma halkının geniş kitlesine hitap etme ilgisini devirdiğini iletti.
Triumphal Arches like the Arch of Titus (c. 81 AD, Rome (left)) or the Arch of Trajan (114-117 AD, Benevento (right)) were constructed by Emperors in Rome and its major cities to commemorate great military triumphs. They thus gave clear testament to the great military power of Rome.
The foundation of temples was particularly important to Emperors. Religion and politics were very much allied in the Roman world. The public cults celebrated outside these temples were a significant way the population attested to their membership to the community and to the Empire. The building of a temple by an emperor was a clear testament of his turta, or his dedication to the traditional customs of Roman society. The Maison Carrée from the southern French town of Nîmes is a particularly well-preserved example of a Roman Temple. Roman temples, while related to the Greek temple form in general design and use of the Classical orders, represent a very defined category of temple form. The distinctive elements of being raised on a podium, having a front staircase, and having the columns along the sides being attached or engaged (pseudo-peripteral) allow for the easy identification of a Roman temple. For a Roman citizen from Syria to England, the appearance of this form of temple and the cult practices associated with it provided a sense of membership in the empire.
Basilicas and temples regularly appeared in public squares or fora (forum sing.) in the center of cities. Considering the compact nature of Roman cities, the large amounts of space dedicated to fora were a testament to imperial authority. Large and small cities throughout the empire had fora at their core. The remains of Pompeii reveal a forum with temple and basilica. NS most famous were the so-called Imperial Fora in Rome itself. The largest of these was the Forum of Trajan. The use of axial planning is a characteristic of Roman planning. It created a clear sense of order and focus to a building complex. Along the central axis of the Forum of Trajan are a series of monuments dedicated to the role of Trajan as imparator or military leader. You entered the forum through a triumphal arch dedicated to Trajan's campaigns in Dacia, while in the center of the large courtyard appeared an equestrian statue of Trajan. The central axis is crossed at right angles by the so-called Basilica Ulpia. Beyond this appeared a small courtyard flanked by two libraries, one for Greek texts and the other for Latin texts. At the center of the courtyard appeared the famous Column of Trajan decorated by a helical band of relief sculptures illustrating Trajan's campaigns in Dacia. Trajan was originally buried in the base of this column, and apparently after his death, a statue of him was placed at the top of the column. The building complex was completed by a temple dedicated to the Divine Trajan by his successor Hadrian. The use of hemicycles flanking the courtyard was clearly done in emulation of the adjacent Forum of Augustus. This borrowing clearly connects Trajan to his revered predecessor at the same time the grander scale of Trajan's complex would not have been missed by the Roman audience.
Analysis of this early second century building complex demonstrates how the organization of the space and the disposition of the buildings create almost a symbolic map of Roman power. The constituent parts of the complex relate to the major facets of Roman life. The basilica with its apses allude to Roman law the libraries reflect the authority of classical literature and culture and the temple connects to the role of religion in public life. Even the markets added by Trajan on the adjacent hill are a clear testament to the role of the emperor as a provider for the Roman populace. At the very center is the imperial axis with images of Trajan as military leader.
Influence of Roman Architecture on Western Architecture
Echoes of the tradition of the Roman Empire are found in cities throughout the western world. Nations and leaders to give visual testament to their authority and power have emulated the distinct forms of Roman architecture. Particularly good examples can be found in Paris. After Napoleon was crowned emperor in 1804, he set out to make Paris a new Rome. The Arc de Triomphe, commissioned by Napoleon in 1806 but not completed until 1836, is the most famous example of the French borrowing of Roman formulas. For the Place Vendôme in Paris, Napoleon commissioned a monumental free-standing column that was directly based on the Column of Trajan from the early second century. The Vendôme column is topped by a bronze statue of Napoleon dressed in the style of a Roman Emperor, like Trajan on his column. Napoleon, standing in the classical contrapposto stance, is shown holding an orb topped by a Nike or Victory figure. The Laurel wreath worn by Napoleon signifies that he is a conquering Emperor. Napoleon decided to build a Temple of Glory to his Army. The result was what has now become the church of the Madeleine. The architect Pierre-Alexandre Vignon clearly based his building on the distinct form of the Roman Temple.
The tradition of Roman architecture has had an important influence on American architecture. For example, many courthouses throughout America can be seen to be based on Roman architecture. A particularly striking example is the U.S. Supreme Court building in Washingon. Designed by Cass Gilbert and completed in 1935, the core of the building can be seen to be directly based on the Roman Temple type including the characteristics of being raised on a podium and approached by a formal front staircase. Like Roman temples, the free-standing columns only appear on the front of the Supreme Court building. Like many of the other major public buildings in Washington, the exterior of the Supreme Court is dressed in white marble. The choice of marble was deliberate to echo the authority of Greek and Roman formal architecture. The biography of Augustus describes how when Augustus transformed Rome from a city of brick to a city of marble. The decision to base courthouse designs in America on Roman temples is understandable when it is remembered that our legal system traces its authority back to the tradition of Roman law. Latin is still the language of legal authority.
Monuments directly derived from Roman forms embellish many American cities. For example, in New York City there is the Washington Square Arch derived from the tradition of Roman Triumphal Arches. Baltimore's Washington Monument was clearly based on the form of the Column of Trajan. Consider the prominent position in American cities given to equestrian statues of great Revolutionary or Civil War generals.
When l'Enfant laid out the plans for Washington, D.C., he clearly based his plans on Roman planning. The Mall with its axial planning that leads from the Capitol building down through the Washington Monument and Lincoln Memorial is clearly based on the design of Roman fora. Journal Assignment: Compare and contrast the plan of the Mall with the forum of Trajan discussed above. Note what is included and also what is excluded from the Mall. The Rockefeller or Empire Plaza in Albany likewise reflects the same tradition of architecture.
The Pantheon of Hadrian and Its Progeny
The Emperor Hadrian who reigned from 117-138 AD was responsible for the Pantheon, one of the most influential buildings in western architecture. In what has been called an architectural revolution, the architect's of Hadrian transformed the traditional Roman temple plan into a centrally plan structure employing vaulted architecture and concrete as well as more traditional building materials. It best exemplifies the importance of space in Roman architecture. Hadrian, who was strongly influenced by Greek culture, dedicated the temple to "All Gods" using a Greek (Pan=All Theon: Gods) rather than Latin name. With its hemispherical dome and orderly division of the interior walls into different levels, the Pantheon becomes an architectural embodiment of the Greek idea of cosmos. The dome with its central oculus and original bronze rosettes in the coffers was understood as the vault of heaven. The universal aspects of this design and dedication appealed to Hadrian's conception of the Empire as embracing all the lands under the heavens.
William L. MacDonald in his book on the Pantheon has written:
Hadrian's Pantheon is one of the grand architectural creations of all time: original, utterly bold, many-layered in associations and meaning, the container of a kind of immanent universality. It speaks of an even wider world than that of imperial Rome, and has left its stamp upon architecture more than any other building. Its message, compounded of mystery and fact, of stasis and mutability, of earth and that above, pulses through the architecture of western man [sic] its progeny, in both shape and idea, are all about. The force of its planetary symbolism still works irrestibly upon the visitor who, passing through the bronze doors into the enclosing rotunda, experiences the awesome reach of its canopied void [p.11].
. [A] domed rotunda is a place where one can partake, symbolically, of the immutable laws and hoped-for tranquility of the universe. There the lower order is united with the higher, the unity of which Hadrian dreamed. A Pantheon is neither sacred nor secular, but a place of man and nature, of man and the forces the ancients called the gods [p. 132].
The following gallery of images is intended to demonstrate the direct and indirect influence of the Pantheon on western architecture. Consider how the form and meaning of the Pantheon are integrated in these later buildings.
Andrea Palladio, Villa Rotunda, near Vicenza, Italy, c. 1566-1570.
St. Peter's, Vatican City, Rome: Original Plan: Bramante Plan redesigned by Michelangelo, 1546-1564 Dome completed by Giacomo della Porta, completed 1590 Facade: Carlo Maderno, 1606-1612.
Sir Christopher Wren, St. Paul's Cathedral, London, 1675-1710.
Richard Boyle (earl of Burlington) and William Kent, Chiswick House, near London, begun 1725.
The Panthéon in Paris designed by Jacques-Germain Soufflot, 1755-1792. When the building was finished, in the midst of the French Revolution, the Constituent Assembly of the Revolution decided by decree to transform the church into a temple to accommodate the remains of the great men of France.
Drawing of Washington, 1852 with the Capitol as designed by Benjamin Latrobe (1803-1807) and L'Enfant's plan (created 1791). Temple of LibertyBuilding the Capitol for a New Nation
Alexander Jackson Davis "Interior of the Hall of Representatives," c. 1832-1834
Lithograph of the campus of the University of Virginia designed by Thomas Jefferson.
Rotunda of the University of Virginia designed by Thomas Jefferson, 1817-26. The building was originally designed as the university library.
Yorumlar
How and why the bones of nearly 100 infants were deposited in a late Roman-early Byzantine sewer beneath a bathhouse at Ashkelon, on the southern coast of Israel, continue to baffle scholars. An initial examination of the remains by Patricia Smith and Gila Kahila of the Hebrew University revealed that most of the bones, discovered in 1988, were intact and that all parts of the skeletons were represented, suggesting that the infants had probably been thrown into the drain soon after death. All of the bones and teeth (unerupted) are comparable to those of newborn infants. The absence of neonatal lines--prominent marks in the enamel of deciduous teeth and first permanent molars, which are considered evidence of survival for more than three days--indicates the babies died shortly after birth.
The number of infants, all of the same age and with no signs of disease or skeletal malformation, suggested infanticide rather than a catastrophe such as epidemic, war, or famine, in which a range of ages might be expected. Smith and Kahila thought the Ashkelon infants were probably girls because female infanticide was widespread in Roman society. In a letter written in 1 B.C a husband instructs his pregnant wife, "if it is a boy keep it, if a girl discard it," and the Roman poet Juvenal mentions children "abandoned beside cesspools."
Ariella Oppenheim of the Hebrew University and her colleagues have now analyzed DNA from the bones to determine the sex of the infants, for which standard osteological methods are unreliable. They extracted DNA from 43 left femurs, using a single bone to eliminate the possibility of analyzing the same infant's DNA more than once. The extraction was successful in 19 cases, 14 of which were male and five female. They checked their results by making multiple DNA extractions and analyses for each bone, obtaining the same results in 17 of the specimens. The significant number of male victims was unexpected, they say, and raised the intriguing possibility that these infants may have been the unwanted offspring of courtesans working in the bathhouse.
There are problems with this interpretation. If prostitutes were discarding all infants, a ratio closer to 1:1 of males to females would be more likely (about 20 males are born for every 21 females). Either the results of the analysis are somehow biased or some selectivity took place in the abandonment of the infants. Harvard archaeologist Larry Stager, director of the Leon Levy Expedition to Ashkelon, interprets this as evidence that male infants may have been discarded while females were brought up to work in the brothel.
The link between the contents of the sewer and the bath, built over several houses, is not entirely clear. According to Stager the bath and sewer are both fourth-century constructions. The remains of the babies were found in a gutter in the bottom of the sewer, which filled with debris and went out of use by ca. 500, suggesting the babies may be contemporary with the functioning of the bath. In a 1991 report Stager noted that hundreds of fragments of ceramic oil lamps, some decorated with erotic motifs and others with mythological scenes, were found in a small street-front room of one of the houses. Although the lamps appeared unused, Stager claimed they were "solely for the amusement of the owner" and were not being sold from the house. The possibility that the bath also served as a brothel was considered but dismissed in the same article. But in the DNA report, published in Nature, the lamps are associated with the bath, not the earlier houses, and considered to be evidence that it was also a brothel.
Based on ancient sources, historian John M. Riddle of North Carolina State University raises additional questions about the new interpretation. "The literary evidence--classical, medieval, and early modern--is virtually united in claiming that prostitutes knew what to do to prevent full-term pregnancies," he notes. "Why would prostitutes at Ashkelon be different?" A variety of contraceptive methods and abortifacients was used in the classical world (see ARCHAEOLOGY, March/April 1994). Among the church fathers, Jerome (348-420) condemned the use of potions that cause "sterility and murder those not yet conceived," while Augustine of Hippo (354-430) held that as long as the fetus was no more than "some sort of living, shapeless thing" homicide laws did not apply because it had no senses and no soul. Riddle also says that after the first century A.D. the value of slaves increased to the point that unwanted babies could be and were sold to dealers. Neither of the proposed explanations--female infanticide or discarding of unwanted children by prostitutes--seems to match the evidence.
I wonder about this part:
"The literary evidence--classical, medieval, and early modern--is virtually united in claiming that prostitutes knew what to do to prevent full-term pregnancies," he notes. "Why would prostitutes at Ashkelon be different?"
What were these methods the literary 'evidence' mentions then? My great grandmother would have loved to know.
Prostitutes in ancient Rome were almost all slaves. The demand for prostitution is always larger than the (voluntary) supply. In modern times there is women trafficking to meet demand, but ancient Rome was a slave holding society, so slaves did the job. Archeologists recognize Roman brothels, not (as you may imagine) by titillating fresco's a la the Pompeii excavations, but by the pits with baby carcasses next to them. All male carcasses, as the girls were allowed to live, to serve the next generation of Johns. “Career choice”? Yok canım?
"The current stigma of prostitution has damaged the reputation of what many consider the oldest occupation in history."
Something more demeaning can hardly be said of women, who were earning their own food as hunter gatherers first, and later became the world's main food suppliers as farmers. (In traditional societies, the vast majority of food is still produced by women: 90% in Africa, 60% in Asia.) Please girl, inform yourself better.
Ignoramus. open male homosexuality was punished by the death penalty in Athens. it was not tolerated at all!
I am sure that the coins pictured in that article were found a LONG time ago.
Is it only now that they have surfaced?