“Bu zindan.”
Tamamen ızgara yapılmış bir trol arka bacak etini yemek için yırtarken Il Han konuştu.
“Neden sadece trolleri görebiliyorum?”
[Bu zindan sandığınızdan daha geniş olabilir.]
Erta’nın dediği gibi, zindan gerçekten şaşırtıcı derecede genişti. Metal Kalp Zindanında her on dakikada bir canavar bulmak büyük ikramiye olsa da, Trol Zindanı bundan aşağı değildi.
Yine de burası bir mağara değil, bir yayla olduğundan, Il Han zorlu bir şekilde etrafta koşarsa kısa sürede birçok trolü avlayabilirdi; ancak bunu yapmanın dezavantajı, daha aktif hale gelmesi ve bunun sonucunda daha hızlı bitkinlik ve susuzluk yaşamasıydı.
Il Han ilk başta bu kadar erken bitirmesi gerektiğini düşündü ama şimdi iş bu noktaya geldiğinde, böyle devam ederse kötü bir şey olabileceğini düşündü ve bu da onun şu anda ara vermesine neden oldu.
Trollerin kalbini ve kanını çıkarmış ve onları yemek için ızgara yapıyordu.
Sökmenin (yani kasaplığın) asıl amacı, kemiği ve derisini çıkardıktan sonra etin yenmesinde yatıyordu! Yu Il Han sonunda parçalamanın gerçek amacını başlatabilirdi.
“Ah, lezzetli.”
[Açlığını trol etiyle doyuracağını düşünmek…]
“Biraz ister misin?”
[Hayır teşekkürler.]
“Çok lezzetli ama…”
Trol etinde zehir veya aşırı zehir olmasına rağmen, onu bir kez yediğinde gerçekten çok lezzetliydi. Tabii getirdiği tuz ve biberin de yardımıyla et, şimdiye kadar tattığı hiçbir ete karşı kaybetmedi.
Bu lezzet nasıl anlatılmalı? Sığır etinden biraz daha sertti ve yapışkan olmasına rağmen bilinmeyen bir tadı vardı. Sahnede ızgara yaparken tüm kandan kurtulamadı ama buna rağmen trolün kanı eksantrik tada katkıda bulunuyordu.
“Ben de kolunu ızgara yapacağım.”
[Bu gidişle bir bütün yiyeceksiniz.]
Seviye atlamak, kasların gelişmesine neden olur. Doğal olarak, aktivitelerde harcanan kalori de buna bağlı olarak artacaktır. Vücutlarında fazla hareket etmeyen büyücüler bile, yakın dövüş sınıflarından bahsetmeye bile gerek yok, yüksek seviyeye çıkarlarsa doğal olarak normal miktarlarının iki katını yerlerdi.
Bu durumda fiziksel bedenini Akaşik Kayıt Dünya ile temasa geçmeden önce geliştirmiş olan Yu Il Han için durum nasıl olurdu? Yemek yemeden dayanabileceği süre, inatla çalışan birine yakışır şekilde uzun olmasına rağmen, yemeye başlarsa ortalama bir insandan dört ila beş kat daha fazla yemek yemesi normaldi.
Trolün ızgara kolunu ve bacağını yemeyi bitirmek üzereyken, retinasında neşeli bir mesaj belirdi.
[Aşırı Zehir Direnci Becerisi Lv2 oldu]
“Ooh, aşırı zehir direnci de hızla yükseliyor.”
[Bu, şu anda yediğiniz şeylerin o kadar korkunç olduğu anlamına geliyor! Bu zehir!]
Tabii ki Il Han, Erta’nın bağırışlarını duymazdan geldi. Aşırı zehir direnci iyi dayandığından beri bir sorunu yok muydu?
“Diğer becerilerin böyle gelişeceğini bilseydim yemek yapmayı önceden öğrenmeliydim. Lita bana hep yemek pişirirdi.”
[Sanırım şimdi öğrenmeye başlayacaksın?]
Doğru. Hoşuna gitsin ya da gitmesin, gelecekte Il Han’ın canavarlarla savaşması gereken pek çok konu olacaktı.
Şimdi olduğu gibi bir süreliğine zindanlarda mahsur kaldığı birçok durum olacak ve geceyi tek bir restoranı olmayan bir mağarada geçirmek zorunda kalacağı birçok durum olacak.
Bu gibi durumlar için yemek pişirme becerisi şarttı! Artık peynir aromalı dana sarsıntısı yemeyi reddediyordu.
“Envanterimdeki her şeyi ızgara yapıp karıştırırsam yemek pişirme becerisi kazanamaz mıyım?”
[Becerileri hor görüyorsun.]
Bundan tam olarak iki gün sonra Il Han yemek pişirme becerisini kazandı.
[Aşçılık Becerisini öğrendiniz. Çeşitli yöntemler kullanarak daha çeşitli malzemelerle yemek pişirebilirsiniz.]
“Bak bende bir tane var.”
[Tch, canavarlarla yemek pişirmenin sana daha fazla uzmanlık puanı kazandıracağını unutmuşum…! Üstelik onu yerken dikkat edilmesi gereken noktalar da var!]
Erta hayal kırıklığından delirecekmiş gibi bir ifade takındı ama Il Han sadece yeni bir beceri kazandığı için mutluydu.
Artık zindanlardan beslediği heyecan verici beklentilerin boşuna olduğunu anladığına göre, yeni uyaranlara ihtiyacı vardı.
Sadece yemek pişirme becerisi değil, asıl amacı da sorunsuz ilerliyordu. Şimdiye kadar, sadece 500L trol kanı almayı bitirmekle kalmadı, aynı zamanda uyuyan canavarın neredeyse 200 kalbini de topladı. 300 tane daha alırsa, dinlenme becerisi gelişirdi.
Üstelik şu anda seviyesi 48 olduğu için tüm kalpleri toplamayı bitirdiğinde seviye 50 olacaktı. Başka bir deyişle, 2. iş ilerlemesini yapabileceğine dair beklentileri vardı.
“Her neyse, kesinlikle görünmüyorlar.”
Yu Il Han ızgara trol incik etini parçalarken etrafına bakındı. Ancak yerde çıkıntılı kayalar veya toz dışında hiçbir şey göremedi.
Gecenin ilerleyen saatlerinde bir adam yaylanın ortasında ateşle et mangal yapıyordu. Buradaki durum onun ‘lütfen bana saldırın’ diye bağırmasından farklı değildi.
Ancak ateşi birkaç kez yakıp biraz et ızgara yapmasına rağmen ona saldıran tek bir canavar bile yoktu.
“Diyelim ki troller tembel oldukları için yapmıyorlar, ama öyle olsa bile, alenen böyle bir aptal gibi davranıyorsam yerden birdenbire fırlamak görgü kuralları değil mi?”
[Yani aptalca şeyler yaptığının farkındasın…?]
Canavarları kendine çektiğini hiç düşünmemiş olan Erta, ‘bu çok saçma’ bir suratla sordu.
[İstediğin gibi davrandığını sanıyordum.]
“Beni ne sanıyorsun?”
[Ters yaşlanan bir aptal.](E/N: Vahşi kızartma)
Yu Il Han, bin yıl geriye doğru yaşlanmanın başlı başına bir başarı olduğunu düşünürken açıkladı.
“Troller istedikleri yerde uyuyor ama diğer canavarlar öyle değil, değil mi? Öyle bile olsa bu, bu zindanda trollerden başka canavar olmadığı anlamına gelmez.”
[Bu doğru. Zindanın seviye kısıtlamasının düşük olduğuna göre bu kesin.]
“Ama ne düşünürsem düşüneyim, pasif gizliliğim şu anda devam ediyor. Bu yüzden mi bana saldırmıyorlar? Yoksa ben öyle düşündüm.”
[Böylece.]
“Yani kimliklerini merak ettiğim için burada böyle et pişiriyorum.”
Hiç mantıklı olmayan bir şey duyan Erta, bir an düşündükten kısa bir süre sonra sordu.
[Bu sadece bir bahane, değil mi?]
“Evet.”
Gerçekte, canavarlar tarafından bulunsun ya da bulunmasın, sadece eti ızgara yapmak istiyordu. En azından trollerden daha zayıf olacaklarını bildiğinden korkmasına da gerek yoktu.
[Bunun da tuhaf olduğunu düşündüm.]
“Bir şey buldun mu?”
[Yine de bu sadece bir hipotez. Aslında, senin gibi biriyle ilk kez karşılaşıyorum.]
“Omuzlarımı dans ettirip hemen açıklama yapma.”
[Gizlemenin etkisi, ateş ve etin kokusu dahil her şeyi saklamak değil mi?]
“…”
Yu Il Han bunun doğru olabileceğini bir an bile düşündüğü için kendine içerledi. Erta’ya karşı koymak için elinden geleni yaptı.
“Ama bu fiziksel bir fenomeni çarpıtıyor, değil mi?”
[Beceriler başlangıçta böyledir. Tanrıyı bile kandırdın, yeni bir şey değil.]
“…”
Artık ona itiraz edemezdi. Yu Il Han, doğuştan sahip olduğu korkunç yeteneğin giderek daha fazla farkına varıyordu.
Aradan 3 gün daha geçti. Et kokusunu bile saklayabilen gizlilik sahibi Il Han, şimdi önündeki 500. trolle karşı karşıya geliyordu.
Birkaç dakika öncesine kadar proaktif bir şekilde koşuyordu, ancak 5 saniye önce, 4 saniye önce durdu, uzandı ve 2’de uykuya daldı. Kıdemli bir dinlenme becerisi uygulayıcısından beklendiği gibi!
Ancak, bu kıdemli deneyim onu ölümüne götürecekti.
Yu Il Han mızrağını ona doğrultarak zor geçmişine baktı.
“Ben bu noktaya gelmeden önce çok şey oldu…”
[Bir sürü trolü sorguya çektin.]
“Sürekli acılar beni bitkin düşürmüş olsa da.”
[Bütün o trolleri yedikten sonra başka bir şey yemek istemiş olmalısın.]
“Büyüme arzum beni buraya getiriyor.”
[Ama duramadın çünkü aşırı zehir direnci becerisi ve pişirme becerisi seviye atlamaya devam etti.]
Erta kalbini o kadar doğru okudu ki titriyordu.
“Gerçekten mi.”
[Sadece çabuk öldür.]
Homurdanırken bile itaatkar bir şekilde Erta’nın sözlerini takip etti ve mızrağını çıkardı. 499 trol öldürme deneyimi olduğu için mızrağı havada bir yılan gibi çevik bir şekilde uçarak trolün kalın boynunun en yumuşak kısmını deldi.
Trolün uyanamadan ömrünün bittiği an, beklenmeyen bir şey olmuştu.
[572.395 deneyim kazandınız.]
[2. sınıfa sahip olmadan 50. seviyeye geçemezsiniz. Bir sınıf edinilmeden önce kazanılan tüm kayıtlar, sınıf oluşturulduktan sonra hesaplanacaktır.]
[Şimdiye kadar elde ettiğiniz başarılar ve rekorlar ile mevcut yolunuz ortaya çıkıyor. Lütfen bir sınıf seçin. Buna uygun bir test verilecek.]
[1. Bulanık Lancer Uzmanı]
[2. Savaş Uzmanı]
[3. Çaylak Azrail]
[4. Vahşi]
“Ah.”
Belli belirsiz bunu bekliyor olsa da, bunun gerçekten olacağını düşünmek. Yu Il Han afalladı ve trolden kalbi çıkarırken metni okudu.
Şimdi, dinlenme becerisi için tüm evrim materyallerini elde etmişti, ancak bunun yerine, 2. sınıf, evrimi doğrulanmış bir beceri gibi bir şeyden daha önemli bir şey haline gelmişti.
[Böylece. 1. sınıfta yolunuzu belirledikten sonra bile bu kadar çok şube olacağını düşünmek. Hiçbir şeyi kaçırmak sana göre değil.]
“Pekala, çok üzgünüm.”
[Başka bir dünyaya gitmediniz, bu yüzden bir sınıf edinmenize yardımcı olmam benim için adil. Bir bakalım.]
Birçok olasılık olağanüstü yetenek anlamına geliyordu. Ancak en uzun ve en sağlam yolu seçemezse, o zaman tek bir yolda yürüyen biri tarafından geride bırakılır.
Erta 4 sınıfın hepsine bakarken Yu Il Han’a hangi sınıfın uyacağını düşündü.
[Birincisi, Battle Expert ve Berserker iyi bildiğim sınıflardır. Savaş Uzmanları, tüm silahları kullanmak bir yana, saldırmak için tüm vücutlarını kullanan savaşçılardır ve vahşiler, kendisi veya düşman ölmedikçe savaş alanını terk etmeyen savaşçılardır.]
“Özetle, ikisi de sapık, demek istiyorsun?”
[O kadar güçlüler. Ayrıca edinilmesi zor sınıflardır. Berserker’ı 3. sınıf olarak alan birini bile gördüm. Ancak, 2. sınıf olarak alırsanız, ondan daha yüksek bir sınıf elde edebilirsiniz demektir.]
Görünüşe göre Savaş Uzmanı, Il Han’ın tüm silahları özgürce kullanma becerisinden ve Berserker, Yu Il Han’ın birkaç kez canavarların köklerini çıkarmasından geliyordu.
Her iki iş de manadan pek etkilenmemiş gibi göründüğünden, birini seçmekte sorun olmayacaktı.
[Blurred Lancer Expert, mevcut işinizin bir sonraki aşamasıdır. Tabii ki, benzersiz bir iş olarak, yalnızca işin mevcut özelliklerini geliştirmeye hizmet ederdi.]
“O zaman Çaylak Reaper?”
[Bilmiyorum.]
Erta acı acı gülümsedi.
[Onu ilk kez görüyorum. Belli ki eşsiz bir iş.]
“Bunu beklememe rağmen, gerçekten böyle, ha…”
[Benzersiz işler, normal sınıflara göre daha güçlüdür. Bulanık bir mızrakçı olarak büyüdüğüne göre bilmelisin. Ancak dezavantajları da var. Seçene kadar o sınıfın ne yaptığını bilmiyor olmanız gerçeğidir. …Bunu sen de iyi biliyorsun, değil mi?]
“Elbette isterim.”
Bulanık mızrakçı Yu Il Han dişlerini gıcırdatarak başını salladı.
“Rookie Reaper’ın becerileri yeni başlayan bir biçerdöver gibi bir şeyse, her şeyi tersine çevirmeye hazırım.”
[Evet. Böyle tehlikeler var.]
Erta ciddi bir şekilde başını salladı. Ancak tüm bunları söyledikten sonra bile Yu Il Han gülümseyerek konuştu.
“Ancak, Rookie Reaper’ı seçeceğim.”
[Bunu söyleyeceğini biliyordum.]
Gerçekten boktan bir şekilde, Il Han deneyimlemediği şeyleri çok seviyordu. Küçük bir risk, seve seve alırdı!
Savaş Uzmanı, Berserker veya Bulanık Mızraklı Mızrak Uzmanı gibi bariz işler yerine Çaylak Azrail onu daha çok teşvik ediyordu.
Aslında Erta da bu kararına o kadar karşı çıkmamıştı.
Nihayetinde sınıflar, yalnızca kişinin şimdiye kadar adım attığı yörüngeye göre görünür. Il Han’ın 50. seviyeye gelene kadar yaptığı şeylerden şok etmeye değecek hiçbir şey olmadığına göre Rookie Reaper adlı iş kesinlikle bir mayın olmayacaktı. Adı biraz olmasına rağmen bulanık Lancer olağanüstü bir iş değil miydi?
[İyi. İstediğin gibi yap. Bahis, kaybetmekten bağımsız olarak, değil mi?]
“Evet.”
Yu Il Han gözlerini kapattı ve şiddetle Çaylak Azrail’i düşündü. Bir sonraki an, Rookie Reaper dışındaki seçenekler bir anda kayboldu ve retinasında yeşil metin belirmeye başladı.
[Rookie Reaper, bir ölüm tanrısı olma sürecidir (E/N: ah kahretsin oğlum), aynı zamanda her şeye adil bir şekilde ölüm bahşetmek, aynı zamanda dünyada sadece sana bahşedilen tek yol, kim karar verdi hala hayattayken ölümü kullanmak. Görevleri yerine getirerek tek kişi(Yu Il Han) olarak niteliklerinizi kanıtlamalısınız.] (Ç/N: ‘tek’ burada ‘Yu Il Han’ olarak yazılmıştır)
[Sürpriz bir saldırıda 2. sınıf canavarları tek vuruşta öldür 0/100]
[Sürpriz bir saldırıda 3. sınıf canavarı tek vuruşta öldür 0/1]
Bu, dünyadaki en kötü iş geliştirme arayışının ortaya çıktığı andı.