Herkese selam,
Hindustan’da her öğün, ayrı bir yemeğin keşfedilmesi şeklinde geçiyor:
Masala dosa, faluda, çapati, potato bonda, biryani, panir…
Yemekler genellikle tahıl ve pirinç ağırlıklı. Küçük taslarda verilen baharatları ve sosları ekmek ya da pilavla karıştırıp yiyorlar. Birçoğu yemeği elle yiyor; ama sağ elle, sol elle değil.
Yakındaki alışveriş merkezinde Çin, Tai, Malay, Hindu yemekleri yapan küçük lokantalar var. Sadece bir yerde döner gördüm; bizim vatandaşlar buralara gelmemişler henüz.
Baharatlar ise öyle köri kelimesiyle özetlenecek kadar az değil. Çeşit çeşit ve değişik renklerde bir sürü baharat ve sos: yeşil, kırmızı, beyaz, kahverengi renklerde.
Öyle baharatlar var ki, toplu iğne başı kadar alıp yedim, ağzımdan alevler çıktı. Ejderha gibi oldum.
Çerezler de baharatlı burada. Doritos panço gibi şeylerde bile baharat kullanıyorlar. Alıştım artık, fena da olmuyor hani.
Sütlü çaya “çay” diyorlar, bizim içtiğimiz çaya ise “black tea”.
Bir de Lassi diye bir içecekleri var ama kuzeyde daha çok tüketiliyormuş, burada pek satmıyorlar.
Gelelim gözde içeceğime: taze sıkılmış mevya suyu. Sokaklarda taze mevya suyu satan dükkanlar var. Monsambi, ananas, üzüm ve adını unuttuğum bazı tropikal meyvalar. İsterseniz ortaya karışık meyva tabağı da sipariş edebiliyorsunuz. Ağzımdan da alev çıkarabiliyorum
ya, yan masaya alevli mevya falan gönderebiliyorum yani.
// Gökhan Koçak
// 20 Eylül 2006
// Bangalore, Hindustan