Robertus Grossetesta (1168-1235), Oxford ve Paris’te eğitim almış, Oxford’un ilk rektörü olarak görev yapmış önemli bir düşünürdür.
Fransisken düşünceden etkilenmiştir. Oxford, onun çalışmalarıyla Septem Artes Liberales’in (Yedi Özgür Bilim) özellikle Quadrivium’undaki bilimler ile ilgilenen önemli bir merkez olmuştur. Grossetesta’nın özellikle optik alanında önemli çalışmaları vardır.
Aristoteles’ten ve onun Müslüman yorumcularından, özellikle de İbn Sînâ’dan etkilenen Grosseteste (1170-1253), doğayı tanımaya yönelik bilimsel araştırmalar sırasında kullanılması maksadıyla önce resolutio (çözme) ve sonra compositio (birleştirme) işlemlerinin yapılmasını gerektiren iki aşamalı yeni bir araştırma yöntemi geliştirmiş ve böylece Descartes’tan dört yüzyıl önce Descartesçı Yöntem’in temellerini atmıştır; ona göre, çözmeden sonraki birleştirme aşamasında, yani olguların oluş biçimlerini anlamlandırmaya yönelik varsayımların kurulması sırasında, deneyden yararlanmak gerekir; deney, birleştirme işleminin doğru bir biçimde yapılıp yapılmadığını gösterecek yegâne ölçüttür.
Optiğin Yunanlılardan beri matematiksel bir bilim olarak değerlendirilmesinden esinlenen Grosseteste, ilginç bir yaklaşımla fizik ile matematik arasında bir bağlantı kurmuş ve sonradan öğrencisi Roger Bacon tarafından da benimsenecek olan bu yaklaşım aracılığıyla, fiziksel olguların matematiksel modellerle betimlenebileceğini göstermiştir; ona göre, ışığın devinimi geometrinin kurallarına uygun bir biçimde gerçekleştiğinden, doğadaki diğer bütün devinimlerin de geometrinin kurallarına uygun bir biçimde gerçekleşmesi gerekir; öyleyse sonraları Galileo’nun de belirteceği gibi, evren matematiksel bir yapıdır ve matematik aracılığıyla tanımlanabilir.
Görüldüğü gibi Rönesans sonrasında doğacak bilim anlayışının bazı ana çizgileri ilk defa Grosseteste’te belirmiştir.