Şimdi Çin'den önce, esasen herhangi bir büyüyen büyük güçte olduğu gibi aynı sorun var. Etrafta barış içinde ele geçirilebilecek her şey, zaten ellerine almıştı. Böylece Hong Kong, Macao, Amur ve Ussuri adaları iade edildi, Kırgızistan, Tacikistan ve Kazakistan topraklarının parçaları ısırıldı.
Huzur içinde hedeflere ulaşmanın mümkün olmadığı yerlerde, ÇHC güç kullandı. Örneğin, 1974 yılında, Vietnam ile kısa bir deniz savaşından sonra Paracel Adaları'nın eklendiği zaman. Veya 1988’te, aynı Vietnam’la yapılan başka bir savaştan sonra Spratly Adaları’nın 8’i yakalandı. Bu, Tibet'in ve Göksel İmparatorluğun yalnızca Devletlerin ikinci sırasındaki diğer savaş ve çatışmaların ilâve edilmesinden bahsetmiyor. Genellikle, düşünüyor tarih Çin’deki savaşların ve çatışmaların bir bütün olarak, karada ve denizde çok kötü bir şekilde savaştığını fark etmemek mümkün değil. Diğer Asyalılarla (Japonlar hariç) karşılaştırıldığında, elbette, yukarıda da belirtildiği gibi, barışçıl ya da nispeten barışçıl bir genişleme için seçenekler tükenmiştir. O zaman sadece büyük kan ve büyük maliyetler. Doğal olarak, Çin hükümeti bunu anlıyor ve hala gelişmemiş bölgeleri araştırmak, yeni şehirler, altyapı oluşturmak ve yerel (her şeyden önce Uygur ve Tibetliler) ayrılıkçılığı bastırmak için iç genişleme ile sınırlı. Fakat bu sonsuza dek devam edemez. Durum, ÇHC'nin yönetici elitinin ülke içindeki iç savaş ve iç savaş arasında seçim yapması gerektiği şeklindedir. “Gökyüzünün görevini” (Çin tarihini okumak) kaybetmemek için seçtikleri şeyi tahmin etmek zor değil.
Çin gibi bir medeniyet devleti için iç istikrar çok önemlidir. Sonuçta, illerinin her biri, aslında, tam teşekküllü (ve çok zengin ve güçlü) bir devlet haline gelebilir. Aynı Guangdong'da, yüz milyondan fazla insan ve önemli ekonomik güç var, Xinjiang'da birçok doğal kaynak var. Bütün bunlar bir nedenden ötürü bir arada var olur - çöküş ve kaos hiç kimseye fayda sağlamaz. Kimsenin bilmediği bir yere dolaşan Rusya'nın aksine, Çin seçkinleri ülkenin nereye gittiğini ve nihai hedeflerinin ne olduğu konusunda net bir anlayışa sahipler. Ve bu hedefler halka duyurulur. Bu hem açıkça ifade edilen hedefler hem de yalnızca ima edilen, ancak kamuya açıklanmayan hedeflerdir (şimdilik). Zaten güney komşusu ile Avrupa Rusya'sından ekonomik olarak daha fazla bağlantılı olan Rus Uzak Doğu ve Sibirya'daki siyasi ve askeri tahakküm, şimdiye kadar söylenemeyen hedefler arasında.
ÇKP'nin seçkinlerinin kendi çıkarları vardır. Örneğin, Spratly Adaları olmadan, Çin limanlarına hammadde temin eden deniz yollarını tamamen kontrol etmek mümkün değildir. Bu adaların ekonomik öneminden bahsetmiyorum bile.
Ve Vietnam, Tayvan’ın değil, Çin’in genişlemesinin kurbanları için bir numaralı aday olduğunu biliyor.
Birincisi: Vietnam, askeri karşılıklı yardım konusunda herhangi bir anlaşma ile bağlantılı değildir. SSCB artık yok ve uygulamanın gösterdiği gibi bugünün Rusya'sı son derece değersiz bir savunucudur. Japonya ve ABD yine de Tayvan'a yardım edecek.
İkincisi: Tayvan'ın oldukça iyi bir filosu ve çok büyük bir filosu var. havacılık. Bütün bunlar açıkça anakara Çin'i fethetmek için yeterli değil, PLA filosunu ve birliklerini yüzlerini kanla yıkamak için zorlamak için yeterli. Vietnam'da filo ve havacılık inanılmaz derecede daha mütevazı. Sadece Filipinler daha kötü, ama ABD ile askeri bir anlaşma ile bağlılar.
Üçüncüsü: Tayvan bir ada ya da daha ziyade Çin Cumhuriyeti yönetimi altında birleşmiş birkaç adadır (kıtasal PRC ile karıştırılmamalıdır, Çin Cumhuriyeti eski KMT'dir). Bu büyüklükteki ada güçleri ve askeri güç, hiç kimse fırtınadı. Tek karşılaştırılabilir olay Okinawa savaşıdır. Orada, Amerikalılar çok büyük bir avantaja sahipti ve savaşlar hala zordu.
Dördüncüsü: Çin ve Vietnam'ın tarihi bir düşmanlığı var, Orta Krallık'ın diğer komşuları ile olan ilişkisi hakkında tam olarak aynı şeyi söyleyebiliriz.
Vietnam'ın Çin ile uzun ve zayıf bir şekilde korunan bir kara sınırı var ve bu onun kırılganlığıdır, çünkü PLA'nın toprak kısmı denizden daha az zor değildir (bu arada, son olarak, bizim için Rusları hatırlamaktan zarar gelmez).
Tüm bunlardan, mantıklı bir şekilde, ilk kurbanın elbette ki, Vietnam’ın liderliğini başkasıyla çatışmaya zorlamadıkça, Vietnam’lı olması gerektiği takdirde Vietnam olması gerektiğini görüyoruz. Vietnamlılar bunu biliyor ve hazırlanın. 4 "Cheetah" projesinin 1166.1 firkateynleri (2 teslim edildi) ve 6 "Varshavyanka" projesinin 636 denizaltıları Rusya'dan satın alındı. Hollanda'da, 2 corvette tipi "Sigma" satın aldı. Aslında, hem "Çitalar" hem de "Sigmas", fırkateynler ve korvetler arasında çapraz olarak tanımlanabilir. Bütün bu gemiler Vietnam Donanması'na teslim edildiğinde, orada uzun süre olmayan bir güce sahip olduğunu söyleyebiliriz. Vietnam'da şu anda üç düzine yaklaşan gerçek korvet ve roket botlarını (proje 1241 vb.) Unutmamalıyız. Ve eğer buraya savaş sırasında ilk seferde hareket eden Sahil Güvenlik gemilerini eklerseniz, o zaman daha da fazlası olacaktır.
Ek olarak, Vietnam yaklaşık 30 Su-27 / 30 ve yaklaşık üç yüz daha eski model uçaklara sahiptir (Mig-21, Su-22). Helikopterler alacalı bir hayvanat bahçesi ile temsil edilir. Tartışmalı adalarda hava limanlarının doğru kullanımı, Vietnam'ın uçak gemisi eksikliğini telafi edebilir. Orada, adalarda, büyük olasılıkla, Rusya'da edinilen Bastionlar da gidecek.
Bu, kesinlikle, yılın 1988 savaşının başlangıcında Vietnam'da olanlardan çok daha iyidir, ancak tüm bunlar, bir aylık aktif düşmanlık için yeterli olacaktır. Çinliler zarar görecek, ancak duracak kadar büyük olmayacak. Adaların Vietnamca kesimi kaçınılmaz olarak eklenecek.
Bu nedenle, bir çarpışmanın kaçınılmazlığının farkına vararak, Vietnam'ın hükümdar çevreleri, mümkün olan en uzak perspektife ertelemek için her şeyi yapıyor. Başarılı olacaklar mı, soru karmaşık. Fakat Vietnam'ın (Tayvan'ın değil) Çin saldırganlığının ilk kurbanı olacağı gerçeği, şahsen hiçbir şüphem yok. Dahası, Çin'deki yoğunlaşmış Vietnam karşıtı propaganda sadece bunu teyit ediyor.
Bütün bunlardan Rusya'dan Ruslar ne çıkardık? Yeterince basit, ama nahoş.
İlk olarak, "zayıf her zaman yenilir" ilkesi iptal edilmedi. Yıllar önce 10-15 bile, Rusya nükleer silah kullanmadan Çin’e çok uygun bir destek verebilirdi. Şimdi durum kökten değişti. Tüm televizyonların “dizlerinden kalkma” konusundaki çığlıklarına rağmen, RF Silahlı Kuvvetlerinin 2000'lerin başlangıcından beri yetenekleri önemli ölçüde kötüleşti ve PLA'nın yetenekleri düşünülemez derecede arttı. Evet, Rusya Çin Genelkurmay Başkanının gözünde ilk kurban olarak henüz listelenmemiş, ancak ülkenin bozulması yoğunlaşırsa, PRC liderliğinin planları ayarlanabilir.
İkincisi: Geçtiğimiz 25 yıllarında, Rusya sadece bir uydu değil, aslında bir Çin kolonisi haline geldi. Adaların Amur ve Ussuri'ye devredilmesi, bir şekilde güçlü güney komşusuyla çatışmanın isteksizliği ile haklı çıkarılabilirse, o zaman petrol, gaz ve elektriğin kendi tüketicilerinden birkaç kat daha düşük fiyatlara satılması saf devlet değişikliğidir. Çin'deki yerli uzmanlar doğrudan konuşuyor - Rusya Federasyonu'nun şu anki politikası Orta Krallık'a tamamen teslim oldu ve bunun için yeterli bir açıklama yok. Daha doğrusu, tek bir şey var: ihanet.
Şey, üçüncü. Belki de en önemlisi. Rusya'nın Comprador eliti. Novorossia'nın şişirilmiş kan örneğini kullanarak, Kremlin'in vaatlerinin ne kadar olduğunu doğrudan öğrendik. Aslında, daha önce açıktı, ama şimdi hala şüphe duyanlara geldi. Bu yüzden, Uzak Doğu sakinlerinin Çince'de birkaç selamlama öğrenmelerini ve eğer varsa pencereden sarkmak için bir bayrak direği olan Çin Halk Cumhuriyeti bayrağı getirmelerini önerebilirim. Belki de ateş etmeyecekler.
Çin ve Vietnam arasındaki savaş: yakında ekranlarda
Ctrl Keşfet
Fark oshЫBKU Metni vurgulayın ve tuşuna basın. Ctrl + Enter