Çevirmen: Ely’
Redaktör: Möge
Bölüm 1
“Ao, okumayı sever misin?”
“Evet! Çok Severim!”
Böylece Ao gizlice çalışmaya başladı.
Ortaokuldaki 2. sınıfının yaz tatili biterken etraf gürültülü ağustosböceklerinin sesiyle doluydu.
Üç yıl sonra…
“Bu yılın altın hafta tatili için hafif müzik kulübündeki üst sınıftan abilerimi takip edeceğim ve açık hava konser turları düzenleyeceğim.”
“Grup randevusunda tanıştığım insanlarla kampa gideceğim! Orada kur yapmak istediğim bir kız var, çok çalışacağım!”
“Bu iyi. Ailem bir kaplıca web sitesinde bazı arkadaşlar buldu, dolayısıyla onlar tarafından bir kaplıca gezisine gitmeye zorlanacağım. Ben zaten lisedeyim ama yine de babamın kaplıca kültürüyle ilgili vaazını dinlemem gerekiyor. Çok boş hissettiriyor. Ben de bazen arkadaşlarımla dışarı çıkmak istiyorum.”
“…Kız arkadaşımla lunaparka, akvaryuma gideceğim ve film izleyeceğim.”
“Ne!? Seni kahrolası Normie! Ve neden kaşlarını çattın, ‘tarihler çok zor’ ifadesi yapıyorsun!? Beni tiye mı alıyorsun?”
“Lanet olsun, ben de bir kız arkadaş istiyorum! Altın hafta boyunca samimi bir randevum olsun istiyorum!”
Okulun altın hafta için tatilden bir gün önce, Hatori lisesinin bir ve ikinci sınıflarında herkes hararetle tatil planlarını tartışıyordu.
“Planların nedir, Ao?”
Ders kitaplarını çantasına koyan Ao Kazetani, sınıf arkadaşının sorusunu duyunca neşeyle cevap verdi:
“Ben mi? Evde dinleneceğim.”
Keyifli bir şekilde tartışan sınıf arkadaşları aniden sustu, sonra herkes biraz panikle konuştu:
“Öyle mi? Bu harika, evde dinlenmek de güzel.”
“Doğru, birikmiş DVD’lerimi temizleyebilirim veya video oyunlarımı maratonlayabilirim, bu harika.”
Herkes araya girdi. Ao’nun Nisan ayında yeni tanıştığı sınıf arkadaşlarının hepsi iyi ve düşünceli insanlardı.
“Evet, sabırsızlıkla bekliyorum.”
Ao canlandırıcı bir gülümsemeyle sırt çantasını omuzladı.
“Peki o zaman, tatilden sonra görüşürüz!”
Ao el sallayarak sınıftan çıktı. Doğru, altın hafta boyunca evde dinlenerek keyifli bir şeyler yapacağım! Ao bisikletine binerken, rüzgar tomurcuklanan bitkilerin kokusunu ona taşıdı. Gülümseyerek sıra sıra kiraz ağaçlarının arasından geçti ve iki katlı normal bir evin kapısını açtı.
“Evdeyim!”
Canlı bir ses geldi.
“Tekrar hoş geldin Ao, yayıncının paketi geldi.”
Annesi mutfaktan kafasını uzattı.
“Teşekkürler Anne!”
Ao coşkuyla yanıtladı, gözleri zaten girişin yanına yığılmış karton kutulardaydı. Üç kutu vardı! Her biri ağzına kadar doldurulmuş, şişmişlerdi. Düz kahverengi karton kutular sessiz ve kutsal bir hava yayıyor gibiydi. Ao’nun ağzının köşeleri, onlara parıldayan, hevesli gözlerle bakarken yükseldi. Göğsünü bir saygı ve beklenti karışımı doldurdu, bilinmeyen bir maceraya atılıyormuş gibi hissetti.
Ao ayağa kalkarken çevik bir şekilde ayakkabılarını çıkarttı ve sırt çantası hala omuzlarındayken kutulardan birini kaldırdı. Göründüğü kadar ağırdı. Kutuları merdivenlere taşırken ve yavaşça tırmanırken kutular Ao’nun narin kolları için oldukça ağır kalmışlardı.
Odasına vardığında elinde bir kutu taşırken kapı kolunu çevirdi, eğik omzuyla açıp içeri girdi. Bir gümbürtüyle kutuyu ve çantasını halının üzerine koydu ve mutlu bir şekilde soluklandı. Daha sonra aşağı indi ve diğer iki kutuyu da aynı şekilde odasına taşıdı. Odasına yan yana üç kutu yerleştirildi ve Ao onlara kutsal bir beklentiyle baktı.
“Peki.”
Kendi kendine enerjik bir şekilde mırıldandı ve ilk kutuyu açtı. Kutunun üzerine “On Üçüncü Elysion Publishing Newcomtest Manuscript (No. 220~240)” kelimelerini içeren bir teslimat etiketi yapıştırılmıştı. Ao, şişkin kutunun kenarlarını kapatan bandı yırtıp açtı. Kutuda kağıt torbalarda veya posta paketlerinde el yazısı yığınları vardı. Hepsi açılmıştı. Son zamanlarda, birçok yayıncı mektuplardan el yazılarını alıyor ve sadece el yazılarını gönderiyordu. Bazı zamanlar, yarışma yalnızca çevrimiçi gönderimi kabul ederse, yayıncı, Ao’ya göndermeden önce el yazılarını yazdırıyordu. Geçen ay yayıncıdan aldığı iş de ona el yazılarını okuması için bir dizüstü bilgisayar gönderilmişti. Gönderimlerin elektronik kopyası zaten içerideydi ve evde olmasa bile işleri değerlendirmeye devam edebilirdi. Böyle bir düzenleme gerçekten uygundu ve teknolojideki gelişmeden etkilendiğini hissetti. Teknolojinin ön saflarında yer alan bu okuma yöntemi fena değildi ama Ao yine de işleri bu şekilde yapmayı tercih ederdi. Farklı boyut ve biçimlerdeki yazma yığınlarına bakmak, yazarların kendi ifadelerine bakmak gibiydi. Ortaokuldan bir başvuru sahibi, bir B5 kağıdını kelimelerle doldurmak için küçük yazı tiplerini kullandı, muhtemelen sınırlı ödenekleri nedeniyle paradan tasarruf etmek için yapıyordu. Bu Ao’yu gülümsetti.
Elbette yazı tipinin çok küçük olması, hikaye bir baş yapıt olsa bile okumayı zorlaştıracaktı. Bu her zaman, izleyicinin kelimeleri oluşturmaya ve yargıyı etkilemeye odaklanmasına yol açacaktır. Yazık olurdu, bu yüzden onu okunması kolay bir yazı tipi boyutunda yazdırmak daha iyi olurdu. Önce Ao, yayıncının şirket adının basılı olduğu A4 boyutundaki zarfı çıkardı ve mektubu içinden aldı. Tüm izleyicilere, On üçüncü Elysion Yayıncılık Yeni Gelenler Yarışması’nın ilk aşamasına ilişkin not mektubun geri kalanı, vurgulanan noktaları, ilk aşamayı geçmek için kabaca teslim sayısını ve değerlendirme sayfasını doldurmanın yolunu listeledi. Ayrıca örnek bir değerlendirme sayfası, kutudaki gönderilerin seri numaraları, yazar adı ve makale başlıklarının bir listesi de vardı. Unvanların listesini gördüğünde kalp atışları hızlandı ve Ao’nun beklentisi bir anda zirveye ulaştı. ‘Öldükten ve Cehenneme Gittikten Sonra Beş Gelin Beni Bekliyor’, klişe bir başlık ama okumak istememe neden oluyor. Muhtemelen bir bilim kurgu hikayesi olan ‘Evrenin Sonundaki Bir İnci’, okuyucuları gözyaşlarına boğacak bir eser gibi, atmosferik ve hoş bir his veriyor. ‘Kuzu Gibi Kız (Fluffy)’ sıcak ve kabarık bir romantik komedi değil mi? Onu okumak istiyorum! ‘Kilitli Odadaki Dahinin Hikayesi’, çekici ve doğrudan bir başlık, bu bir dedektif hikayesi olmalı. ‘Bırakma, Aldatan Hassas Ben, Üçüncü Alternatif Dünyaya Gelme ve Üçüncü Kız Arkadaşımı Elde Etme’, gerçekten keyifli görünüyor.
Yaratıcı hikayelerin çeşitliliği Ao’yu gülümsetti.
Ao, Yeni Gelenler Gençlik Romanı Yarışması’nın ilk aşaması için başvuruları takip ediyordu.
Gençlik romanları için her türlü tanım vardı ancak normalde manga tarzı kapakları ve illüstrasyonları olan kitaplara, genç okuyucuları hedef alan hafif okuma materyallerine atıfta bulundu. Son on yılda, hafif roman yayıncılarının sayısı, her ay perakende mağazalarında yüzün üzerinde yeni kitabın satılmasıyla patlayıcı bir hızla artıyordu. Yalnızca gençlik romanları yayınlamaya odaklanan yirmiden fazla serileştirme ile erkeklere veya kadınlara pazarlandılar.
Serileştirmelerin çoğu bir Yeni Gelenler yarışmasını içeriyor ve başvuruların sayısı her yıl artıyor. Böyle bir yarışma için başvuru sayısı daha önce bini bile kırmıştı.
Ve elbette, seçim sürecinin son aşamasında ünlü yazarlar, tüm yazmaları okuyamadı. Bu nedenle makalenin %90’ı gözden geçirilecek ve başvuruların %10’u ikinci aşamaya geçecekti. Oran on üzerinden bir civarındaydı. Bu oran serileştirmeye bağlı olarak değişti. Daha fazla eserin ikinci tura geçmesine ihtiyaç olsaydı, bazı ayarlamalar yapabilirlerdi. On kişiden ikisinin ikinci tura geçmesine izin vermek veya çok nadir durumlarda üçünün geçmesine izin vererek taşkın kapısını açabilirlerdi.
İlk turdan geçen el yazısı, ikinci eleme turuna aktarılacaktı. Birçok yayıncı, editörlerinin bu bölümün sorumluluğunu almasına izin verir ve son olarak, üçüncü ve son eleme turu, yarışmayı kazanan eserleri belirleyecekti.
Ao, seçimin ilk aşamasından sorumluydu. En çok miktara ve en düşük kaliteye sahip olan.
İzleyiciler, yayıncıda çalışan mevcut yazarları, diğer alanlardaki yazarları, editoryal destek departmanındaki çalışanları, kendilerine tanıtılan ilgili sektörlerde çalışan kişileri ve profesyonel okuyucu olan ev kadınlarını içeriyordu.
Bununla birlikte, Ao muhtemelen yazar, editör veya ilgili sektörlerde çalışmayan tek izleyiciydi, ancak normal bir lise çocuğuydu.
Ao ilk olarak gençlik romanı gösterim işinin varlığından haberdar oldu ve bunu üç yıl önce – ortaokul ikinci yılındaki yaz tatili sırasında yaparak – para kazandı.
Bir öğleden sonra, Ağustos bitmek üzereyken, evinin çaprazında bir apartman dairesinde yaşayan amcasını ziyaret etti.
“Saku dayı, bana ödünç verdiğin kitabı bitirdim. Lütfen bana yenilerini ödünç ver.”
Sakutarou, Ao’nun annesinin küçük erkek kardeşiydi ve o zamanlar yirmi dokuz yaşındaydı. Okuldayken R18 görsel romanı yapan bir kulüp kurdu ve bunu ağızdan ağza yaydıktan sonra büyük eleştiriler aldı. Dört yıl geri tutulduktan sonra üniversiteden ayrıldı ve kendi şirketini açarak ciddi bir şekilde oyun üretimi üzerine çalışmaya başladı. İlk proje daha da iyi eleştiriler aldı ve iki kez anime olarak yeniden yazıldı. Bunun popülerliğine bakılırsa, sürüş ve tutku dolu yetenekli bir birey gibi görünüyordu. Ancak Sakutarou’nun yeteneğini bir kenara bırakırsak, Ao ne zaman annesinin dayısı için yaptığı yemekleri getirse, gördüğü manzara şuydu, boş hazır erişte kapları, enerji barları ve her yere saçılmış pudingler. Mangalar ya da DVD’ler erotik kapaklı odaya dağınık bir şekilde yığılmıştı ve darmadağınık saçlı korkunç bir yetişkin yerde yatıyor, kafasını tutuyor ve bir şeyler mırıldanıyordu.
“Son teslim tarihini neden hatırladım, hiçbir şey düşünemiyorum. Ahh, ‘Slutty Teacher’ serisinin en son DVD’sini izleyeceğim ya da ‘Conquest! Boobie Harem’… ”
Ao’nun annesi rahatsız oldu ve şikayet etti:
“O çocuk ulusal bir üniversite eğitimi aldı, ancak dört yıl sonra okulu bıraktı ve hatta mozaik gerektiren oyunlar yapmaya başladı. Lise öğretmeni olma vasfına sahip olduğu için normal olarak iş hayatına girmeli ve öğretmen olmalı.”
“Yaptığın oyunları asla Ao’ya verme. Ao, Saku dayı’yı ziyaret ettiğinde gözlerini kapat, o müstehcen şeylere bakma.”
Annesi bile mantıksız taleplerde bulunurdu.
Ao, çocukluğundan beri sık sık oynamak için Sakutarou’nun evini ziyaret ederdi.
Yakınlarda olmasının yanı sıra Sakutarou bilgili, neşeli ve erkeksi bir insandı, tabi herhangi bir son tarih yoktu.^ Ao ondan hoşlanıyordu ve daha da önemlisi, Sakutarou’nun evinde birçok kitap vardı.
Çıplak kadınların müstehcen şeyler yaptığı mangalar ya da Sakutarou’nun önerdiği ünlülerin çıplak albümü olsun, Ao tüm bunlarla ilgilendi ve sık sık kırmızı bir yüz ve yarışan bir kalple sayfaları çevirdi. Ancak Ao’nun en çok dikkatini çeken şey, kapağında sevimli bir kadın kahramanı ve havalı bir erkek kahramanı olan gençlik romanlarıydı.
Ao doğası gereği okumayı severdi. Okul yılı için ulusal dil ve tarih ders kitabını aldığı gün bitirirdi. Okul kütüphanesindeki tüm edebi eserler, bulabildiği yabancı bilimkurgu ve polisiye kitapları çoktan okunmuştu. Her biri ilginçti.
Sakutarou’nun yerinde ilk kez gençlik romanları okuduğunda, onu diğer kitaplara kıyasla, sanki onun için uyarlanmış gibi daha sevimli buldu. Ana karakterler neredeyse her zaman liseliydi, diyaloglar Ao ile rezonansa giren günlük hayatta konuşur gibi yazılmıştı. Romanların içeriği ilgi duyduğu konulardı ve hikayelerin sadece kendisi için yazıldığını her zaman hissetti.
Ayrıca, hikaye temaları oldukça özgürdü. Gençlik romanları dünyasında her şey olabilir.
Örneğin, normal bir lise çocuğu, günü kazanmadan önce zorlu düşmanlarla sürekli süper güç savaşları vererek dünyayı kurtaran kahraman olarak seçilebilir. Olağanüstü güzellikteki melekler haber vermeden ziyaret edebilir, depresif bir ortaokul öğrencisinin karısı olmak için zorla yanında kalabilir. İnancı askıya alan, ancak şaşırtıcı derecede gerçek hissettiren bu tür hikayeler, hafif romanda kolayca ortaya çıktı. Okuyucuları dünyanın böyle olduğuna inandırdı. Tüm karakter kadrosu canlı ve kişilik doluydu.
“Saku dayı, bu kitap gerçekten ilginç.”
Ao, okumayı bitirdiği bir dağ kitapla yere oturdu ve gittikçe uzadı ve parıldayan gözlerle konuştu.
“Öyle mi, bu bir GY.”
“GY?”
“Evet, Gençlik romanın kısaltması.”
Sakutarou ona kocaman bir gülümsemeyle söyledi. Kendini hemen içine atan Ao, muhtemelen çok mutluydu.
Ao az önce öğrendiği terimi kafasında heyecanla tekrarladı, sonra kararlı bir şekilde dedi ki:
“Gençlik romanlarını sevdim!”
Sakutarou’nun gülümsemesi genişledi.
“Öyle mi? Sonra daha fazlasını oku. Kitaplardan herhangi birini evimde okuyabilir, istediğiniz kitabı ödünç alabilirsin.”
Hatta Ao’ya bazı diziler önerdi.
“Bunlar şaheserler arasında şaheserler, bu yüzden mutlaka okunmalı. Bunu üçüncü ciltten okumaya başlayabilirsin. Bu bölümde beklenmedik bir gelişme var, sonu seni ağlatacak. Buradaki dövüş sahnesi son derece heyecan verici, görüntüler birbiri ardına zihninizde belirecek. Bu dizideki kahraman gerçekten Moe, benim ebedi favori kahramanım.”
Ve bunun gibi.
Ao, Sakutarou ile gençlik romanları hakkında sonsuz sohbet ederek çok eğlendi. Ao, ne zaman serbest kalsa, gençlik romanları okumak için Sakutarou’nun yerini ziyaret ederdi.
Bir oyun şirketinin temsilcisi olarak ve iş operasyonları, yazma ve proje yönetimi için şapka takan Sakutarou çok meşguldü ve sık sık çöküşlere düşerdi.
“Artık yazmak istemiyorum! Beş gündür banyo yapmıyorum, bütün gün ekrana bakmak insanlık dışı! Ahh, bırakacağım ve bir erkek gibi yaşayacağım.”
Sakutarou kafasını tuttu ve arada bir mırıldandı.
Ao böyle bir durumla karşılaştığında, getirdiği tabakları dikkatlice bırakır, birkaç kitap ödünç alır ve sessizce çıkardı. Bir daha okumayı bitirdiği kitapla geri döndüğünde, amcasının sandalyesine yaslanıp neşeyle şöyle dediğini gördü: “Senaryo bu sefer bir başyapıt! Biraz erotik ama çok fazla değil ve müstehcen olsa bile sizi gözyaşlarına boğacak. İyi? Oh hayır, ben gerçekten bir dâhiyim, oyuncular kesinlikle bu oyuna bayılacaklar.”
Ao’nun ortaokulun ikinci yılında olduğu yaz… O gün Sakutarou çöküş halindeydi, kırışık bir gömlek giymişti, dağınık saçları ve tıraşsız yüzü vardı. Üç çöküş faktörünü de yerine getirdikten sonra, yere yığıldı ve homurdandı:
“ Neden herkes sorunlarını bana yığıyor? Bir hafta önce havalı bir yüzle ‘Bunu bana bırak!’ diyen ben öldü. Ahhhh, kesinlikle imkansız! Yerleştirmem gereken tonlarca işim var, zamanında yapamam. El yazılarını taramak umurumda değil, sadece öl! ”
“Saku dayı, Chikuzenni’yi ve avokado salatasını buzdolabına koyacağım. Ben de birkaç kitap ödünç alacağım.”
Ao, raftan yeni gençlik romanları alırken ve kitapları kollarına yığarken konuştu.
“ Ao, ödevin yok mu? yaz tatili beş gün sonra bitecek değil mi? ”
Arkasından hırçın bir ses geldi.
“ Muhtemelen meşgulsün, şimdi hafif roman okumanın zamanı değil. O kadar çok takip ediliyorum ki sen de baskıyı tatmalısın.”
Sakutarou yerde yatarken gözlerini Ao’ya çevirdi ve ne düşündüğünü ifade eden bir ses tonuyla söyledi. Ao özür dilercesine konuştu:
“Üzgünüm dayı, sadece bir fizik ödevim kaldı.”
Ao’nun cevabını duyan Sakutarou ağzını kocaman açtı ve irkilerek oturdu.
“Ne! Bugünlerde ortaokul öğrencilerinin artık tatil için ev ödevi yok mu? Ev ödevin sadece bir kağıt mı?”
“ Başkaları da vardı. On beş Fizik makalesi, on beş Ulusal Dil makalesi, on beş Sosyal Bilgiler makalesi, sırasıyla İngilizce ve Matematik için bir soru kitapçığı, bir ücretsiz araştırma makalesi ve bir kitap raporu.”
“Bütün bunları bitirdin mi?”
“Evet. Sadece bir kitap raporu yapmam gerekiyordu, ama üç tane yaptım.”
Sakutarou’nun yüzünün umutsuzluktan çarptığını gören Ao, suçluluk duygusuna kapıldı ve başını eğdi. O anda, Sakutarou kafasını yüksek sesle yere çarptı.
“Ahh, yeğenim, tüm çalışmalarını planlayan örnek bir öğrenci, ne kadar sinir bozucu. Kahretsin, her gün benim evimde dağlarca gençlik romanı okuyoruz, ama hala ödevini yapmak için zamanın var, bu hile yapmak.”
Sakutarou mantıksız bir şekilde şikayet etti, sonra birdenbire aceleyle ayağa kalktı.
“Selam, Ao.”
Amcası ona seslendiğinde, iki elinde hafif romanlar taşıyan Ao, Sakutarou ciddi bir ifade takınırken refleks olarak ayağa kalktı.
Ao’ya onu değerlendiriyormuş gibi baktı ve keskin gözlerini kıstı. Sakutarou sonra bir şey düşünüyormuş gibi ağzını kapattı.
Çok nazik bir ifade göstererek sıcak bir sesle sordu:
“Ao, okumayı sever misin?”
“Evet! Çok Severim!”
Ao içgüdüsel olarak gülümseyerek cevap verdi.
Çünkü ona göre bu, düşünmesi gereken bir şey değildi.
Sakutarou genişçe gülümsedi.
“ Klavye ile yazabilir misin?”
“Bunu okulda öğrendim.”
“Klavyeye bakmadan yazabilir misin?”
“ Bunda o kadar da kötü değilim.”
“Bu yeterince iyi. Ao, bir iş üzerinde çalışmayı denemek ister misin? Hafif romanlar okuyarak para kazanabileceğiniz bir iş.”
“Hahhh!?”
Ao kaybolmuştu…
Gençlik romanları okuyarak para kazanmak, nasıl böyle harika bir iş olabilir?
Ao, annesinin her zaman bahsettiği tavsiyeyi hatırladı, ona kandırılmamasını ve Saku dayısı gibi kötü bir yol izlememesini söyledi.
“ Saku dayı, bu sahtekarlık.”
Bu sahtekarlık değilse, belki de dayısı son teslim tarihi nedeniyle aklını kaçırıyordu. Sakutarou, Ao’nun sözlerine yanıt olarak gülümsedi.
“ Hayır, gerçekten böyle bir iş olduğunu bilmiyorsun.”
Sakutarou ayağa kalktı ve üzerinde gerçekten ağır görünen bir karton kutu taşıdı ve bir gümbürtüyle Ao’nun önüne koydu.
“ Aç ve bir bak.”
Ao, kutuyu şüpheyle açtı ve üzerinde şu sözcüklerin yazılı olduğu açılmış kağıt paketlerle doluydu:
‘Gönderen : Eidansha Publishing
Kime: 25. Yıldız Edebiyat Yeni Gelenler Yarışması Bölümü’
Bu sözler aniden Ao’nun gözlerine girdi.
Yeni Gelenler Yarışması!
Ao, gençlik roman yayıncılarının düzenli olarak yeni yazılar için Yeni Gelenler Yarışması düzenleyeceğini biliyordu. Kitapların sonu, katılmış adımlarını içerirdi ve kitabın kapağında “Ödül Kazanan” kelimesi bulunurdu. Ao, bu tür ödüllü eserleri okuduğunda, her zaman taze fikirler ve canlı sözlerden etkilenirdi.
Ve bu tür girişlerin el yazması şimdi Ao’dan hemen önceydi!
Sadece kazanan yazının içeride olabileceği düşüncesi, Ao’nun vücudunun ısınmasına ve kalp atışlarının hızlanmasına neden oldu.
“ Girişleri okuyup, seçimin bir sonraki aşamasına geçip geçemeyeceğine karar ver, bu iş ‘tarama’ olarak biliniyor. Projelerim için her zaman paraya bağlı olduğum için, bu hızlı para kazanmamı ve mevcut modaların ne olduğunu görerek oyuncuların isteklerini anlamamı, bir taşla iki kuş vurmamı sağlıyor. Bu yüzden aşina olduğum bir editöre şunları söyledim: “Eğer herhangi bir makale tarama işiniz varsa, onları bana verin, herhangi bir sayıda el yazmasında sorun yok ve son teslim tarihine kadar bitiririm.’ İşi kapmış olmam harika ama asıl oyun prodüksiyon işim yakında sona eriyor, bu yüzden onları okuyacak ne havam ne de zamanım var.” dedi Sakutarou, Ao’ya duygulu bir şekilde bakarken, sonra ellerini çırptı ve yalvardı.
“Ao, lütfen benim için oku, sana bu iş için tüm maaşı vereceğim.”
Dayısının başını eğdiğini gören Ao sonunda kendine geldi ve panik içinde,
“ Ha, ama ben sadece ortaokul öğrencisiyim, kabul ettiğin işi kabul etmem sorun olur mu? Yayınevi çalışanları kızmaz mı?”
“ Onlara söylemesek sorun olmaz. Ve sadece sen olduğun için soruyorum. Biriktirdiğim kitapların hepsini okudun ve incelemeni istediğimde, benden daha iyi anladığınızı hissediyorum. Etkileyici, bu yüzden Ao’nun kesinlikle yapabileceğini hissediyorum. Ah, el yazılarını inceledikten sonra bir değerlendirme sayfası doldurman gerekecek, ancak yalnızca ikinci aşamaya ulaşan hikayeler editörler tarafından yazılmış bir yorum mektubu alacak, bu nedenle yazdıkların gönderenlere gönderilmeyecek. Sadece dahili referans için olacak, o yüzden aklına ne gelirse yaz, yayıncıya göndermeden önce hepsini okuyacağım. ”
“ Yorum sayfası?”
“ Bak, bu bir değerlendirme sayfası. Yazman gereken tek kısım genel inceleme kutusudur, bu doldurulması en kolay olan türdür. Farklı serileştirmelerde, her bölüm için minimum kelime sayısı gerektiren yazılar vardır, bu tür değerlendirme sayfaları da yaygındır.”
Sakutarou, Ao’ya hikaye, karakter ayarları, yazı, özgünlük ve ticari potansiyele ayrılmış, her bölüm için A’dan C’ye dereceli bir örnek değerlendirme sayfası gösterdi.
En altta bir “genel inceleme” sütunu vardı ve bu sütunun belirli eleştirilerle doldurulması gerekiyordu. En üstte ‘genel’ olarak işaretlenmiş bir kutu vardı, el yazmasının bir sonraki seçim turuna geçmek için A’dan B+’ya kadar bir not alması gerekiyordu.
Derecelendirme standartları numune üzerinde belirtilmiştir. A, yayınlanma potansiyeli olan eserlerdi, A- ve B+’nın sorunları vardı, ancak yine de büyüleyici eserlerdi.
Yeni Gelenler Yarışması’nın el yazmaları ilginç görünüyor, onları gerçekten okumak istiyorum. Ama bir ortaokul öğrencisinin Saku dayı için öngörülen işi almasına izin vermek kulağa hoş gelmiyor. Bir değerlendirme sayfasını doldurmak bir kitap raporu gibi değildir. Bir ortaokul öğrencisinin bütün gayretiyle yazdığı müsveddeyi okuması çok acınası. Tarafımdan süzgeçten geçirilen el yazması arasında şaheserler olabilir, ki bunlar benim zayıf muhakeme gücüm yüzünden kesintiye uğramayabilir.
Ao, Sakutarou’yu reddetti, ancak Sakutarou şunları söyledi:
“Anlıyorum, o zaman onları kategorilere ayırmama yardım et: Seçimin ikinci aşamasına kesinlikle ulaşamayacak ve ikinci aşamaya geçebilecek olan elyazmaları! Sadece bunu yapmak büyük bir yardım olurdu! Ao’nun yargılayamadığı el yazmalarını okuyacağım.”
Ao, Sakutarou’nun çaresiz ricasıyla el yazmalarını okumaya başladı.
Aslında, huzursuzluk ve suçlulukla dolu olmasına rağmen, Ao hala el yazmalarıyla dolu kutuyu okumak istiyordu.
Ve okumaya başlayınca zamanın nasıl geçtiğini anlamadı .
Yayınlanmış eserlerle karşılaştırıldığında, gerçekten çok büyük farklılıklar vardı.
Belirsiz yazı, zorlama olaylar, sürekli değişen kişiliğe sahip karakterler ve boş diyaloglar.
Ancak bu gerçekten ilginç.
Beceriksiz sözcük kullanımındaki sadeliği hissedebiliyordu. Düzensiz hikayeler canlanmış hissettirdi. Tutarsız karakter ayarı onu güldürdü. Hikayeyle ilgisi olmayan sohbetler, arkadaşlarının şikayetlerini dinlemek gibiydi, bu ona sıcak bir hissiyat verdi.
Bu el yazmaları çok ilginç.
Hiç böylesine eksik ve kaotik romanlar okumamıştı ki, bu kadar çok karşılık verme isteği uyandırdı! Diğer ünlü eserlerden etkilenmiş korsan bir versiyona benzeyen bu kadar kusurlu, dağınık, kasıntı, boşluklarla dolu hikayelerin yayınlanması imkansızdı. Ama kelimelerle anlatılması zor bir tutkuyla doluydular. Dünyada böyle hikayeler olduğunu bilmiyordu!
Kusurlarla dolu, ama çok ilginç.
Ao dizüstü bilgisayarı kullandı ve değerlendirme sayfasını doldurdu: Öykü C, Karakter ayarı B, Yazma C, Orijinallik C, Ticarileştirme B, Genel C+. C, bariz sorunları olan bir çalışmaydı, B, bazı standartlarla girişlerdi.
Bir eserin ikinci aşamaya geçip geçemeyeceğini yargılamanın temeli çok açıktı. Bu el yazması bunu başaramadı. Henüz bir eser olarak olgunlaşmamıştı. Gelecekte olma ihtimali var mıydı? Evet cevabını vermek de zordu. Şimdi dalga geçmenin sırası değildi. Klişe ortam ve dağınık hikaye geliştirme, kozmetik değişikliklerle sadece eski bir hikayeydi.
Ama, neden bu kadar ilginç?
Bu ayarı ben de şimdi gördüm! Kahramanın sarı ikiz kuyruğu ve kedi gibi gözleri vardı. Kollarını çaprazlama şekli tıpkı daha önce okuduğum kadın kahramana benziyor! Bu taslağı okurken, can sıkıcı bir “Yine mi?” duygusu değil, heyecanlı bir “O yine burada!”
Bitmemiş romanları okumak çok heyecan vericiydi.
Bundan sonra ne okuyacağım? Ve sonraki? Ve ondan sonra?
Ao duramadı ve okumak için birbiri ardına taslağı aldı.
Jöle ambalajlarıyla dolu yere oturdu, ardından sayfaların sağ tarafında büyük bir klips bulunan bir kağıt yığını aldı. Ao endişeyle düşündü: Kelimeleri okumak zor, klipsi çıkartmadan sayfaları elimden geldiğince çevireceğim. Daha sonra okumaya devam etti.
Beşinci taslağı okumaya başladığında, Ao öncekinden farklı bir şekilde şaşırdı.
Bu kişi harika!
İlk birkaç satır Ao’nun gözlerini kocaman açmasına neden oldu. Daha önce ilkokul öğrencilerinin yaptığı beceriksiz müzikten zevk alıyorsa, çocuksu hareketlerine ve kararlı ifadesine hayran kalıyorsa, o zaman bu, yetişkin bir sanatçının ortaya çıkması ve enstrümanını sakin bir ifadeyle pürüzsüzce çalması gibiydi.
Yazı açık ve kelimelerin seçimi yerinde, okuyucunun zihninde hızlı bir izlenim bırakıyordu. Wahh, bu ritmi seviyorum. Karakterler güçlü kişiliklere sahip değildi ve bazı yerlerde garip hissettirdi, ancak kadın kahraman sade ve sevimli.
Son sayfaya kadar etkilendi, Ao işi bitirirken kendi kendine mırıldandı ve tereddüt etmeden genel bir A notu verdi.
Ah, harika bir parça okudum!
“İkinci aşama değerlendirme okuyucusunun bu çalışmayı okumasını gerçekten istiyorum. Hayır, daha fazla insanın okumasını istiyorum. Mükemmel değil ve hikayenin yapısını yakalamak biraz zor, ancak bunlar hemen geliştirilebilir. Hikayenin kendisinin büyük çekiciliğiyle karşılaştırıldığında, bu kusurlar hiçbir şey.” Ao, değerlendirme kağıdına yazdı. A notu verdiği için mutlu hissediyordu ve gülümsüyordu. Sonunda o anda fark etti.
Dışarısı karanlıktı.
Ao, öğleden hemen sonra Sakutarou’nun evine geldi ve duvardaki saat 22.00’yi gösteriyordu!
Neredeyse on saat okudu.
Ayakları uyuşmuş, midesi gurulduyordu ve gözleri yorgundu. Buna rağmen çok heyecanlı hissediyordu. Sakutarou’nun “Annenle iletişime geçtim ve ona geceyi burada kalacağını söyledim.” dediğini duyduğunda Ao aniden rahatladı.
“Teşekkürler… Teşekkürler.”
Ao yanıtladı.
Ao yazıları okumaya başladığında çok mutlu göründüğü için Sakutarou onu rahatsız etmedi. Sadece bir kez dinlenmesini ve bir şeyler yemesini istedi, tabaklara biraz Chikuzenni ve avokado salatası koydu, sonrasında hazır miso çorbası ve bisküvileri yere koydu.
Ao onu yerken, Sakutarou, Ao’nun yazdığı değerlendirme kağıdını kontrol etmek için dizüstü bilgisayara baktı. Ekrana korkutucu gözlerle bakarken Sakutarou’nun gergin yüzüne ve gergin dudaklarına bakan Ao, ortaokul öğrencisi tarafından yazılan yorumların hiç de iyi olmadığını düşünerek endişeli hissetti. Ya da belki bir şeyler yanlıştı.
Sakutarou içini çekti.
“Ne kadar cesaret kırıcı…”
Sakutarou’nun acı bir şekilde mırıldandığını duyduğunda, Ao’nun kalbi neredeyse duracaktı. Sonuçta yapamam! Sakutarou’dan özür diledi. “Üzgünüm, Saku dayı.”
Ama Sakutarou…
“ Kahretsin, yani genç olmak bu mu? Ah! Ortaokulda olduğum zamana geri dönmek istiyorum!”
Tavana bağırdıktan sonra Ao’nun saçını karıştırdı.
“Müsveddeyi benim gibi yorgun yaşlı bir adamın okumasına izin vermek yerine, senin yapman daha iyi olur. Öyleyse böyle devam et, gerisini sana bırakacağım. Toplam otuz kitap, son teslim tarihi beş gün sonra. Posta ücreti hariç, lütfen bunu dört gün içinde bitir, yirmi beş kitap kaldı.”
Ao’ya nazik gözlerle bakarken, Sakutarou bunu söylediğinde kulağa gerçekten enerjik geliyordu.
O zamanlar Ao’nun ikinci aşama gösterimine geçtiği üç başvurudan biri sadece üçüncü aşama gösterime geçti, bir diğeri ödül aldı ve sonuncusu yarışmayı kazandı. İki ödüllü eser, otuz el yazması setinin içinde 600 gönderim varken nadir görülen bir olaydı, bu yeni başlayanlar için bir şans olabilir.
Ao’nun yorumları da editörler tarafından “Ayrıntılı, kolay anlaşılır ve katılımcılara karşı nazik.” olarak değerlendirildi.
“ Değerlendirme kağıdını gördükten sonra, aslında bana şunu söylediler; Saku-san, sen gerçekten iyi bir adamsın. Kahretsin.”
Sakutarou şikayet etti.
Bu olaydan sonra, Sakutarou aldığı tüm tarama işini Ao’ya verdi. Ayrıca editörlere şirkette tanıdığı biri aracılığıyla gerçekte ne olduğunu anlattı. Başlangıçta sadece editörler Ao’nun değerlendirme sayfasını okudu, ancak daha sonra Ao, katılımcılara gönderilecek yorumları yazmaya başladı.
“ Ao’nun yorumları yazı işleri departmanı tarafından büyük saygı görüyor. Dürüst olduğunu ve iyi karar verdiğini söylüyorlar.”
Ao, Sakutarou’nun bunu söylediğini duyduğunda mutlu oldu, ancak yorumları alan katılımcılar nasıl düşünecek? Onlara doğrudan soramadığı için Ao hala endişeli hissediyordu.
Başlangıçta, Sakutarou değerlendirme sayfasının tüm içeriğine baktı ama şimdi hepsini Ao’ya bıraktı.
El yazısı tarama iş yükü giderek arttı ve Ao bunları ayda otuz ila elli kitap hızında okudu. Yaz tatili gibi daha uzun aralar için ayda yüz roman bile olabiliyordu.
Ao, başlangıçta Sakutarou’nun evine gönderilen el yazılarını okurdu, ancak Sakutarou’nun evinde çok fazla zaman geçirdi ve eve geç döndü ya da gece onda kaldı. Bu, Ao’nun annesini şüphelendirdi ve hemen Sakutarou’nun evine daldı ve Sakutarou’ya Ao’yu yanlış yönlendirip yönlendirmediğini sordu.
Tüm durumu dürüstçe açıkladılar ve Ao’nun annesinden izin aldılar: “Hmm… Madem Sakutarou’nun bu erotik oyunları yapmasına yardım etmiyorsun, sorun değil… Ama ödevini yapmalısın!”
Ve böylece, el yazıları doğrudan Ao’nun evine gönderildi.
Bu yüzden el yazılarıyla dolu kartonu kendi odasına koyabilir ve istediği kadar okuyabilirdi.
Ao, bu altın hafta için de el yazılarını mutlu bir şekilde okumayı planladı, bu yüzden elli el yazması aldı. Kutulardan ikisinde yirmi, son kutuda on tane el yazması olmalıydı.
Bir kutuya kaç tane yazının konması gerektiği de serileştirmeye bağlıydı. Bazıları on tanesini tam boyutuna uygun küçük bir kutuya koyarken, diğerleri el yazmalarını patlamanın eşiğine kadar sıkıştırırdı. Küçük kutular kullansalardı, tüm odayı karton kutularla doldururdu. Ağzına kadar doldurulmuş kutulara gelince, Ao el yazılarından bazılarını çıkarmadan ikinci kattaki odasına tek başına getiremezdi, bu da çok zaman alıyordu. Her neyse, her yöntemin artıları ve eksileri vardı.
Ama bir karton kutu açmanın heyecanı bu üç yıl boyunca hiç değişmedi. Unvanların listesini gördüğünde göğsü heyecanla gümbürdüyordu.
Zaten açılmış zarftan ağır bir A4 kağıt destesi çıkardı.
Bu serileştirme için biçimlendirme konusunda herhangi bir kısıtlama yoktu ve kelimeler genellikle 20’ye 20 el yazısı kağıda basılacaktı. Böyle bir durumda, kenarlarda bol miktarda boşluk olup, kelimeler ve satırlar arasındaki aralıklar yeterliydi, bu da en iyi şekilde okunmasını sağlıyordu. Ancak bazı yarışmacılar, kelimeler arasındaki boşlukların çok büyük olmasına neden olacak şekilde aşırı A4 kağıt kullanırdı. En kötüsü, boş kağıda yazdırmak için “El yazısı yazdırma” işlevini kullanmak olacaktı. Bu, her bir kelime arasındaki boşluğu çok geniş yapıp okunması zorlaştırırdı.
Örneğin.
“ Harumare güzel bir kız.”
Yazı tipi böyle olsaydı, okumak sorunsuz olurdu, ama…
“Harumare güzel bir kız.”
Her kelime ayrı bir terim olacaktı ve kişinin zihnine kaydedilmesi zor olacaktı.
Düzgün okunabilen bir yazının, biçimlendirme sorunları nedeniyle okunamaması zorlaşırsa yazık olur.
Son zamanlarda, artan sayıda katılımcıları çevrimiçi yazılar göndermeye teşvik ediyor ve editör departmanı daha sonra tek tip formatla yazdırıyor. Ancak, Ao’nun aldığı ilk el yazması, bir süredir görmediği, aşırı geniş aralıklı bir el yazmasıydı.
Ahh çok yazık.
Her zamanki gibi düşündü, sonrasında katılımcının ayrıntılarına baktı. Kapaktan sonraki sayfa, takma ad, gerçek ad, adres, telefon, e-posta, yaş, meslek ve katılım deneyimini içeriyordu. Yayıncıya bağlı olarak, el yazmaları bu tür ayrıntıları içermeyebiliyordu. Bu, mahremiyet konusunu içeriyordu ve değerlendirme okuyucusunun el yazmalarını herhangi bir ön yargı olmadan okumasını istiyorlardı.
Gerçekten de, bir yarışmacıya yirmi kez gösterimin ilk aşamasını geçmediği bilgisi verilirse, jüri yazarın henüz hazır olmadığını düşünebilir. Öte yandan, deneyim, yeni gelen bir seçimin son aşamasını atlattıklarını belirtirse, jürilerin beklentileri aşırı yüksek olabilir. Elemeyi yapan kişi, çalışmanın normal olduğunu hissettiyse, bu, kararını etkileyebilir ve başka bir jürinin ikinci aşama için onaylayacağından endişe edebilir. Bu nedenle, denetmen emin olmak için taslağı üç kez daha okuyabilir.
Bu nedenle katılım geçmişi dahil edilirse, değerlendirme okuyucusunun işi tamamen kendi esasına göre yargılaması zor olurdu ve Ao bu tehlikenin farkındaydı.
Ancak, Ao’nun tarihi okuma ve taslağı kimin yazdığını bilme alışkanlığı, eserle ilişki kurmayı kolaylaştıracaktı ve Ao bu duyguyu sevdi.
Bu hikaye 27 yaşında bir serbest yazar tarafından yazılmıştı. Beş yıllık katılım tarihi, iki yıl önce ilk eleme turunu geçişi ve hatta geçen yıl üçüncü turu geçtiği yazıyordu. Sürekli sıkı çalışan biriydi, iyi sonuçlar alırsa harika olur.
Onun gibi şeyler.
Bu kişi bir hastanede röntgen teknisyeni, hastanenin tanımı gerçekten ayrıntılıydı.
Bazıları etkileyiciydi.
Wah, bu kişi 73 yaşında! Evdeki dedemden daha yaşlı! Wow el yazısı, hattatlık çok güzel!
Detaylı incelemeye aldı.
Hmm, adres… hapishane!
Bazıları onu şaşırttı.
Meslek, savaşçı!? Ha? Onun işi ne?
Ao, tanıdık bir isim gördüğünde kendi kendine mutlu bir şekilde mırıldandı.
“ Aah! Bu kişinin müsveddesini altıncı kez görüyorum. Ah, diğer Yeni Gelenler Yarışması’na sunduğu eski taslağı değil, yeni bir çalışmayı kullanmış!”
Bazen bu onu çok mutlu hissettiriyordu.
Şu anda elindeki el yazması, yarışmaya ilk kez giren 20 yaşında bir üniversite öğrencisi tarafından yazılmıştı. Muhtemelen okunması zor bir formatta basmasının nedeni buydu.
Özete göz attıktan ve konuyu anladıktan sonra içeriği okumaya başladı.
Yazı sağlamdı, muhtemelen çok fazla literatür okudu. Aksine, karakter ayarı muhafazakardı. Başlangıçta çok sayıda karakter ortaya çıktı ve karakterlerin kişiliğini daha fazla tanımlamadan hikaye ilerlemeye devam etti ve kimin ne söylediğini anlamasını zorlaştırdı.
“ Ahh, bu Morita mı? Ama buradaki Kondo ve bu… Nikaidou haklı mı? … Ama Nikaidou kendine ‘moi’ diyor, doğru değil mi? Yani, bu Kondo tarafından mı konuşuluyor?”
O da böyle okurken bir sonuç çıkarmak eğlenceliydi.
Bu, önceden planlamadan yazdığı bir hikaye gibi geldi. İkinci yarı çok daha yumuşak ve harika hissettiriyordu. Oldukça hızlı bir şekilde doğru anlıyor. Ama hikayenin gelişimi çok ani, muhtemelen aklına yeni gelen ortamı da eklemiştir.
“Wahh, burada neler oluyor? Önceki bölümle uyuşmuyor, bu beni şaşırttı, ne kadar ilginç.”
Ao, yüreğini ısıtan, bol olay örgüsü olan, henüz olgunlaşmamış bir roman okuduğunda her zaman heyecanlanırdı. Bu, üç yıl önce ilk kez eleme işini aldığından beri hiç değişmemişti.
Ao, değerlendirme okuyucusu olarak çalışmanın dünyadaki en abartılı iş olduğunu hissetti.
Yani gerçekten hikaye okumak için para aldığınız bir iş var. Ao’nun şu anda üzerinde çalıştığı serileştirme için ödeme sayfalarca yapılacaktı. 300 sayfalık bir müsveddeyi taramak ve değerlendirme sayfasını doldurmak ona 3000 yen kazandıracak, bazı serileştirmeler 4000 yen gibi cömert bir oran bile sunacaktı.
Bir ayda 30 kitap bitirirse, vergiden sonra 80.000 yen alacaktı. Bir lise öğrencisi için maaş açısından bu çığır açıcıydı ve istediği zaman okuyabiliyordu.
Bitmemiş bir el yazmasıyla sohbet ediyormuş gibi okumak gerçekten keyifliydi. Ara sıra yeteneklerle dolu el yazmalarına rastlıyordu, bu, açılış satırlarını okuduktan sonra belli oluyordu. Ao, saygı dolu bir kalple refleks olarak dümdüz otururdu.
Parıldayan sözler, büyüleyici karakterler ve şaşırtıcı hikaye yapısı onu kendine çekecek ve sessizce okumaya devam etmesini sağlayacaktı. Yarışmacının taşan yeteneğini görmek, Ao’nun derin bir nefes almasına neden oldu.
“Uwah, harika bir el yazısı okudum.” diye mırıldandı.
“Bu gönderi kesinlikle bir ödül kazanacak, ne tür çizimler alacak ve nihai ürün nasıl görünecek? Bunu düşündükçe heyecanlanıyordu.
Son üç yılda, Ao tarafından ikinci seçim turu için seçilen yirmi el yazması ödül kazandı. İlk denemesinde olduğu gibi bir partide iki kazanan olmadı, ancak yılın birinde seçtiği on katılımcı kazandı.
Sakutarou’ya göre, on yıldır bunu yapan bazı jüriler bir ödül kazananı bile seçmedi. Ao gibi yüksek üretim hızına sahip birini görmek nadirdi.
“Bir süre önce editörler bana Saku-san ve bu eleme tarafından A notu verilen yazıların ödül kazanma şansının yüksek olduğunu söylediler.” dedi Sakutarou.
Ao’ya göre, ödül kazanma potansiyeli olan el yazmaları, kim olursa olsun, ikinci eleme turuna çıkacaktı. Ao, istisnai bir yargıya sahip olduğunu hissetmiyordu ve sadece gerçekten yayınlanmasını ve herkes tarafından okunmasını istediği metni seçti. Bu iş, Ao’nun sorumlu olduğu kutuya konmuştu.
Ao bunun şans olduğunu ve övünecek bir şey olmadığını hissetti. İkinci eleme için gönderdiği el yazması, üçüncü tura çıkarak yılın ödülü sahibi oldu, kitap haline getirildi ve perakende mağazalarında satıldı.
Yargılamanın sonuçlanmasını beklerken kendini endişeli hissediyordu. Cep telefonuyla ödül kazananların listesini doğruladıktan sonra “Harika!” diye bağırırdı odasında ve mutlu bir şekilde gülümsedi.
Kitapçıların raflarında sergilenen ödüllü eseri görünce gülümsemeden edemedi.
“Aa, neye gülüyorsun?”
Bu tür durumlar arkadaşlarını şaşırttı.
Ve elbette Ao, temasa geçtiği kazanan eserleri satın alır ve kitap rafına özenle yerleştirirdi. Bu yirmi kitap Ao için özel eserlerdi, yazarlarını daha önce hiç görmemiş olsa da Ao, onlara destek olmak istedi. “Gönderdiği taslağı ilk okuyan benim!” Ao gizlice bununla gurur duydu.
Ao, ilk kez başvuru gönderen üniversite öğrencisinin çalışmasını bitirdikten sonra, değerlendirme sayfasındaki her bir kriter için notları doldurdu ve genel bir B- puanı verdi.
“Bu sefer başaramadı ama çok fazla potansiyeli var, umarım yazmaya devam eder.”
Ao, aklında bu düşüncelerle değerlendirme kâğıdını tamamladı ve taslağı tekrar zarfa koydu. Daha sonra bir sonraki kese kağıdına uzandı ve içindekileri çıkardı.
“Yalnız Ben Alternatif Bir Dünyaya Geldi, Bir Harem Cennetinin Kahraman, İblis Kralı ve İmparatoru Oldu” başlıklı bir çalışmaydı.
“Ne kadar doğrudan! İnanılmaz!”
Ao, kapağı bir gülümsemeyle açtı ve yazarın ayrıntılarını doğruladı.
Mahlas : Sameyoroi
Gerçek adı…
“Ha?”
Ao gözlerini bir kızın adının yazıldığı yere kilitledi.
Gerçek Adı: Hiyuki Hinomiya
Adındaki ve soyadındaki buz karakteriyle, neredeyse havanın donma sesi duyulabilirdi, Ao bu kesinlikle soğuk ismi hatırlıyor.
Olabilir mi?..
Nefesini tutarak yaşını ve mesleğini kontrol etti.
On altı yaşında, Kanotori lisesinde okuyor
“!”
Bir an için nefes almayı unuttu ve kalbi şiddetle atmaya başladı.
Bu Hiyuki Hinomiya!
Ao’nun aklına “Buz Bakire” olarak bilinen sınıf arkadaşı geldi.
Bir hafta sonra, altın haftanın ertesi günü sona erdi.
Ao, sınıfında bir grup erkekle sohbet ediyordu.
“Konser çok iyiydi , harikaydı!”
“Kaplıca da harikaydı, sivilcem soldu ve cildim çok pürüzsüz oldu. İşte biraz hediyelik eşya, kaplıca çöreği. ”
“…Kız arkadaşımla her gün dışarı çıktım, çok yorucu.”
“Neden sen! Bilerek yapıyorsun! Bunu kamp gezim sırasında Soejima-chan tarafından terk edilen bana kasten söylüyorsun!”
“Hey, kendine hakim ol. Neye bakıyorsun, Ao?”
Pencerenin yanındaki koltuğundan uzaklara bakan Ao sıçradı.
“Hmm, ahh, bugün hava güzel.”
Bir gülümsemeyle karıştırdı.
Aslında Hiyuki Hinomiya’yı düşünüyordu. Hiyuki henüz okula gelmemişti, önden pencerenin yanındaki üçüncü koltuk hala boştu.
“Ao tüm zaman boyunca evde mi kaldın?”
“Ah, evet, eğlenceliydi.”
“Öyle mi? Al, bir kaplıca çöreği ye.”
“Kamp alanının yakınındaki hediyelik eşya dükkanından biraz çikolata aldım. Burada size özel hizmet olarak ikinizi vereceğim.”
“Teşekkürler.”
“…Kız arkadaşımın fotoğrafını görmek ister misin?”
“Kes şunu!”
Ao’nun sınıf arkadaşları gürültülü bir şekilde gevezelik ederken, neredeyse sabah soru çözümü zamanı gelmişti. O anda, soğuk bir havası olan genç bir kız sınıfın ön kapısına girdi.
Bu Hiyuki Hinomiya! Normal bir Japondan farklı olan açık kahverengi saçları, ince sırtına ve mütevazı göğsüne sarkıyordu. Uzuvları uzundu ve sırtını dik tuttu, mükemmel bir duruşla uzun boylu gözüktü, normal kızlardan da daha uzundu. Teni o kadar solgundu ki neredeyse şeffaftı, bu muhtemelen onun melez olmasından kaynaklanıyordu. Uzun kirpiklerinin altında buz gibi ışık yayan parlak gözler vardı. İnce dudaklarının yanında küçük bir ben gerçekten seksi görünüyordu ve erkekler her zaman onu elde etmek için uğraşıyorlardı.
Hiyuki Hinomiya ismine çok yakışan havalı bir güzellikti. Zamanla herkes ona “Buz Bakire” demeye başladı.
Ao ve Hiyuki geçen yıl farklı sınıftaydılar, ancak Ao takma adı ve Hiyuki ile ilgili şeyleri duydu.
Zengin bir aileden olduğunu ve okullarının yakınında Japon tarzı bir konakta yaşadığını duydu.
Her zaman kimono giyen ve sırtını titizlikle düz tutan büyükannesiyle birlikte yaşıyordu. Zarif bir güzellikti ama biraz korkutucu ve ulaşılmaz görünüyordu, tıpkı Hiyuki gibi.
Hiyuki yalnız bir insandı, biri onunla konuşsa bile, başkalarının varlığını görmezden geliyormuş gibi soğuk bir ifade gösterirdi. Cevap verse bile, buz gibi bir ses tonuyla yapardı. Bu yüzden artık kimse onunla konuşmuyordu.
Buna rağmen, dışlanmadı ve başkaları tarafından “Buz Bakire” olarak saygı gördü, başkalarının kıskançlığı haline geldi. Ona yakın olmak korkutucuydu ama uzaktan izlerken kendini çok güzel, olgun ve büyüleyici hissediyordu.
Ao, ikinci sınıfa başlayıp sınıf arkadaşı olduktan sonra şöyle düşündü, Hinomiya Hiyuki, ne güzel. Herkes gibi o da dudaklarının köşesindeki benin çok seksi olduğunu düşündü.
“Hinomiya bugün de gerçekten seksi.”
“O soğuk gözler, o efsanevi Kraliçe-sama mı?”
“Ahh, o gözler bana bir bakarsa tüylerim diken diken olur.”
“Mazoşist misin? O buz gibi bakışlar beni yakalarsa, buna dayanamam. Muhtemelen öleceğim.”
“…Hinomiya sizinle uğraşmayacak, merak etmeyin.”
“Gerçekten sinir bozucusun, normie* !”
Normie: Yıllar geçse bile aynı espriye gülen.
Hiyuki konuşmalardan etkilenmemiş görünüyordu ve etrafına baktı. Sakin ve zarif hareketlerle koltuğuna yürüdü, sandalyesini sessizce çekti, sonra zarif bir şekilde oturdu.
Çantasının fermuarını çekerek kitaplarını çıkardı ve masasının üzerine koydu. Hiyuki sınıfa girdikten sonra kimseyi selamlamadı. Ona hangi açıdan bakarsanız bakın, yapay görünen mükemmel profili buz gibiydi.
“Ne var Ao, Hinomiya’ya çok dikkatli bakıyorsun. Ona mı düştün?”
Ao, sınıf arkadaşı tarafından aniden sorulduktan sonra gerçeğe döndü. Tüm bu süre boyunca Hiyuki’ye bakıyordu ve aşırıya kaçıyordu.
“Eh, hayır, imkansız. O benim için normal bir güzellik.”
“Yüzün kızarmış.”
“Yanlış anladınız çocuklar.”
Ao çılgınca reddetti.
Hiyuki’yi gerçekten sevmiyordu, bu doğru değildi.
Hinomiya, az önce bir değerlendirme okuyucusu olarak çalıştığım Yeni Gelenler Yarışması’na girdi. Böyle bir şeyi nasıl açıklayabilirim?
Ao’nun kendisi şüpheyle doluydu.
Altın haftadan önceki gün Ao, yarışmacılar listesinde Hinomiya Hiyuki ismini görünce çok şaşırdı. On altı yaşında ve Kanotori lisesinde okuyor, gerçekten Hinomiya Hiyuki. Bu gerçeği doğrulayınca şaşkına döndü.
En iyi güzel öğrenci, “Buz Bakire” olarak bilinen ulaşılmaz Hiyuki, aslında “Yalnız Ben Alternatif Bir Dünyaya Geldi, Bir Harem Cennetinin Kahramanı, İblis Kralı ve İmparatoru Oldu” başlıklı bir el yazması sundu mu?
Ao, başvuru geçmişinden bunun ilk katılımı olmadığını gördü. İlk girişi geçen yıl Nisan ayındaydı, bu onun beşinci kez girişiydi. Önceki tüm denemeleri kötü sonuçlar elde etmişti.
“ A-Her neyse, hadi içeriğe bir göz atalım. Aynen”.
Bir taslağı okurken her zamankinden daha gergin hisseden Ao, sayfaları çevirdi.
Önce özeti taradı. Başlıktan bunun son zamanlarda popüler olan alternatif bir dünyaya taşınmış bir hikaye olduğunu anlayabiliyordu.
Gerçek dünyada arkadaşı olmayan, ailesiyle yakın olmayan, kendisi hakkında hiçbir iyi yanı olmayan ve yalnız olan ana karakter bir trafik kazası geçirmiştir. Uyandığında kendini orta çağdaki Avrupa’ya benzer bir dünyada bulmuştur. O dünyanın sakinlerinin isteği üzerine, bir kahraman rolünü üstlenerek İblis Kralını yenmiştir.
Ancak, kendisinin aynı zamanda dirilen İblis Kral olduğunu da biliyordu. Kalbindeki bu sırla, meydana gelen bütün kızlarla harika ilişkiler kurdu. Her yerde görülen standart bir ortam, ancak her yazarın farklı yazı stili ile ilginç bir hikayeye dönüştürülebilir.
Hinomiya Hiyuki’nin aslında bir Harem Komedisi yazdığını mı…?
Ao, sayfayı aklında şüphelerle çevirdi, ama daha büyük bir kafa karışıklığıyla vuruldu.
Bong── Bang!
Okuduğu ilk satır buydu.
“Uwah, birine çarptım! Oh hayır! Üniforma giyiyor! Sadece bir liseli!
Beee── Boop──Beee── Boop──…
Ahh, bu acıtıyor, lanet olsun.
Bu, normların toplandığı Shibuya 109’dan önceki kavşak.
Yüksek sınıf siyah bir Benz ile kafa kafaya çarpıştım. Ölümün eşiğine gelirken, ambulansın sirenlerini duyabiliyordum.
Beee── Boop──Beee── Boop──…
Tch, sesi yükseliyor.
‘Hey, bekle! Ambulans birazdan burada olacak!’
Beni yere seren kişi, pahalı bir Armani takım elbise giyen ve Hermes kravat takan bir şirketin CEO’suna benziyordu. Elli yaşlarında yaşlı bir adam bana seslenip duruyordu.
İçimden ‘ Seninle çarpıştığım için üzgünüm, yaşlı adam. Bunu istemedim, sadece beni yoluna çıkan bir böcek olarak düşün ve beni unut.’ diye düşünmeden edemedim.
Gerçek şu ki, hayatım bir böcekten farklı değil…
Arkadaş yok, benim için kız yok. Ebeveynlerim tarafından görmezden gelindim.
Süper yalnız bir insan.
Beee── Boop──Beee── Boop──…
Pata!
Tatata.
‘Kazazede nerede?’
Sağlık ekibinin çığlıkları duyulurken başımı hafifçe eğdim.
Elveda, bu gri dünya.
Ben zaten öldüm.
Jang~ Jang jang jang, jang la, jang la la la la la ♪ (Cenaze melodisi) ”
Bu… Hinomiya-san’dan!?
Ao, bir hikaye anlatmak için değişen yazı tipi boyutu, tekrarlanan noktalama işaretleri ve yansıma kullanımına itiraz etmedi. İşe uygunsa her şeyin kabul edilebilir olduğunu düşündü.
Bu yüzden bu hikayede yazı tipi boyutunu değiştirmekte yanlış bir şey yoktu.
Bu da harika bir yazı stiliydi.
Ama tekrar sorayım, bu Hinomiya Hiyuki tarafından mı yazıldı?
Okumaya devam ederken, ‘Fluffy’, ‘Soft QQ☆’, ‘Striped panties (@^Ｏ^@)/’ gibi büyük yazı tiplerinde kelimeler gözlerinin önünde belirdi, ancak soğuk bakışlarıyla olgun ve güzel Hinomiya Hiyuki aklındaydı. Ve böylece, Ao sonunda hikayeyi okumayı bitirdiğinde dünyanın sallandığını hissetti.
Bir hata olmalı, Hinomiya-san’ın hafif roman hikaye yarışmasına katılmasına imkan yok.
Soru çöüzümü başladığından beri Ao, Hiyuki’yi gözlemlemeye devam etti. Ao’nun sandalyesi Hiyuki’nin arkasındaydı, iki sandalye ötedeydi. Bu pozisyondan Hiyuki’nin soğuk profilini görebiliyordu. Geç ilkbahar esintisi hafif bir rüzgar Hiyuki’nin saçlarını okşadı. Beyaz teni güneş ışınlarının altında şeffaf görünüyordu. Hiyuki tahtaya bakarken sırtını dik tuttu. Buz gibi gözleri olgunluk ve sakinlikle doluydu, sıkıca kapatılmış dudakları bir entelektüel hava veriyordu. Dudaklarının yanı sıra beni de çok olgun görünüyordu.
Hinomiya-san “Bong──Bang” gibi bir terim mi kullanıyor? Yoksa “Çizgili külot yay～Ｏ(≧▽≦)Ｏ” diye heyecanlanmak mı? Ya da “Eteğim yanlışlıkla kıvrıldı, teehee☆” diye dilini çıkarıp kafasını hafifçe vurmak mı?
Ao, Hiyuki’nin gülümsediğini hiç görmemişti.
Yazar, çalışmalarına eşdeğer değildi, Ao bunu dayısı Sakutarou’dan doğruladı. Düz göğüslü Lolis’i kahraman olarak tasvir etti ve oyuncuların kalbine aşık oldu, ancak bu alanda bir otorite olarak Sakutarou büyük göğüsleri severdi. Lisedeyken ilk kız arkadaşı yirmili yaşlarında bir ofis hanımıydı. Diğer kızları veletler olarak düşündü ve onları kadın olarak düşünmedi bile.
Ayrıca, Sakutarou’nun ana kahramanları her zaman çilek desenli külot giyerdi. Sakutarou mırıldanırken çilekli külotun ayrıntılarını yazmaya odaklanacaktı: “Kadının parmak izi olan külot giymesi iyi değil. Külot siyah olmalı, siyah! Ahh, 27 yaşındaki bir güzelin iri göğüslerini motorbotla yapabilseydim ne kadar iyi olurdu…”
Ayrıca, Sakutarou’nun çalışmasındaki ana karakterler, kadınlarla nasıl başa çıkacaklarını bilmiyorlardı ve önlerinde her zaman kızaran bir yüzle burunları kanıyordu. Ama bu Sakutarou’nun kendisinden tamamen farklıydı.
Bu nedenle, Hiyuki’nin verdiği izlenimin işinden tamamen zıt olması o kadar da sürpriz değildi. Ama..
Belki okulda başka bir Hinomiya Hiyuki vardır.
Böyle bir şüphe Ao’nun içinde ortaya çıktı.
Hinomiya Hiyuki muhtemelen “Yalnız Ben Alternatif Bir Dünyaya Geldi, Bir Harem Cennetinin Kahramanı, İblis Kralı ve İmparatoru Oldu” yazan Sameyoroi değildi.
O anda Hiyuki’nin elindeki uçlu kalem Ao’nun gözüne çarptı. Üzerinde balık resmi olan, tasarımı sevimliydi ve olgun Hiyuki’ye hiç uymuyordu. Balığın uzun ve gri bir gövdesi vardı, en belirgin özelliği gözleriydi. Derin mavi gözler, iri ve buğulu.
Hmm… Bu olabilir mi?.. Köpekbalığı mı?
Sameyoroi… Aynı, Yo, Ro, Ben… Aynı… Köpekbalığı (Aynı)!
Her şeyi birbirine bağlayan Ao, beyninin yandığını hissetti. Dersler arasındaki mola sırasında, köpekbalıkları hakkında bilgi aramak için telefonunu kullandı.
Denizin derinliklerinde yaşayan, gözleri mavi parlayan ve gerçekten güçlü görünen bir tür kitefin köpekbalığı buldu.
Aynı, Yo, Ro, ben, bu Yoroizame (Kitefin köpekbalığı)!
İnanılmaz bir şey keşfetmiş gibi kalbi hızla çarpıyordu. Şu anda, Ao çok emindi.
Hinomiya Hiyuki Sameyoroi’dir!
“Uuu.”
Bunu bilinçsizce söyledikten sonra, Ao panik içinde ağzını kapattı. Hiyuki’nin koltuğuna baktı ve boş buldu, bir yere gitmişti.
Ama kalbindeki gümbürtüyü dizginleyemedi ve bunu yüksek sesle haykırmak istedi.
Ve elbette, ona doğrudan “Hinomiya-san Sameyoroi doğru mu!” diye soramadı! Ao’ya defalarca hatırlatılmıştı: Yarışmacının kişisel bilgileri, çalışmanın içeriği, yarışma sonuçları asla sızdırılmamalıydı. Bunun üzerine, Ao ayrıca yayıncılarla bir sözleşme imzaladı. Başkalarının lise öğrencisi Ao’nun bir eleme olarak çalıştığını öğrenmesi iyi olmaz. Ayrıca, bir sınıf arkadaşı bunu ona birdenbire söylese Hiyuki şaşırırdı.
Ama Hinomiya-san ile konuşmak istiyorum.
Hafif romanlardan bahsetseydi, sohbet etmeye istekli olurdu, değil mi? Yarışmacılardan bazıları da Ao yakınlarında yaşıyordu. Ao’yu mutlu etti: Ahh, benimle aynı durakta otobüse binen 26 yaşında bir mühendis var. Yarışmacıyla bu sefer sadece aynı okulda değil, aynı sınıftaydılar.
“Kişisel verilerin sızmasını kesinlikle yasaktır.” ve “Bir izleyici olduğum gerçeğini saklamak ve onunla sohbet etmek…” ikileminde kalan Ao, hareketsiz kalamadı ve gerçekten rahatsız oldu.
Hiyuki sınıfa ders başlamak üzereyken geldi ve kimseyle konuşmadı, koltuğuna geri döndü, sırtını dik tuttu.
“Çizgili külot” gibi satırlar yazsa da o buzdan heykeli ifade gibi yapıyor. Ne kadar anlaşılmaz.
Aynı sınıfa atandıklarında, “Ne güzel” diye düşünmekten başka, Ao onunla ilgilenmiyordu. Ama şimdi Hinomiya Hiyuki’nin ilgisini çok çekmişti. Hafif romanlar yazmaya ne zaman başladı? Neden hafif romanlar yazıyordu? Başka eserler yazıyor muydu? Hangi yazarı severdi? Hepsini o kadar çok bilmek istiyorum ki!
Ders sırasında Ao, Hiyuki’nin yüzüne bakmaya devam etti.
Öğle yemeği molası geldiğinde Hiyuki küçük çantasını aldı ve aceleyle sınıftan ayrıldı.
Bu doğru Hinomiya-san genellikle öğle tatilinde sınıfta olmaz…
Onun yerine ders başlamadan hemen önce dönebildiğini hatırladı.
“Hinomiya-san muhtemelen diğer sınıfta arkadaşlarıyla öğle yemeği yiyordur, değil mi?”
Ao, sınıfta çocuklarla bir araya geldi ve annesinin kendisi için yaptığı beslenme çantasını yerken sohbet etti.
“Ne, yani Hinomiya’yı gerçekten seviyorsun.”
“Bu Buz Bakire’yi etkilemeye cüret edersen, sen gerçekten bir kahramansın.”
“Tavsiyemi dinle, Hinomiya’nın peşinden gitmemek daha iyi.”
Bazıları sinsice güldü, bazıları ise Ao için içtenlikle endişelendi.
“Hayır… Öğle tatilinde her zaman ortalıkta olmuyor, sadece nereye gittiğini merak ediyorum.”
“Eğer o kızı hiç umursamıyorsan bunu neden merak edesin ki?”
“Doğru. Ao, ona aşık oldun değil mi?”
Bu değil, gerçekten.
Ao alaycı bir şekilde gülümsedi. Sınıf arkadaşları Hiyuki hakkında bildiklerini onunla paylaştı.
“Her sabah, öğleden sonra ve okuldan sonra Hinomiya kendini bilgisayar laboratuvarına kapatırdı. İlk yılında hep orada kaldığını duydum. Ekrana bakarken buzlu bir aura yayıyordu.”
“Ben de gördüm, hukuk ve tüzükler, Marx’ın ekonomi teorisi ve benzeri kitaplar, vücudu tamamen hareketsizken klavyeye dokunurken klavyenin etrafına yığılmıştı. Çok korkutucu, Hinomiya’nın etrafındaki koltuklar çoğunlukla boş.”
“Onu ilk gördüğümde tıp kitapları vardı, sonra Platon ya da Aristoteles gibi felsefe kitapları vardı.”
“Bizimle konuşmaktansa bilgisini genişletmenin daha anlamlı olacağını düşünüyor olabilir.”
Muhtemelen makalesini bilgisayar laboratuvarında yazmaktadır.
Ao’nun kalbi daha da hızlı atıyordu.
Beşinci ders başlamadan önce Hiyuki sınıfa döndü ve zarif bir şekilde yerine oturdu.
Ao çapraz olarak arkasından Hiyuki’nin soğuk gözlerini, sıkıca kapalı dudaklarını, dudaklarının yanındaki beni ve uçlu kaleminin üzerinde iri gözlü Kitefin köpekbalığını izledi.
Okuldan sonra Ao, bilgisayar laboratuvarına bir gezinti düzenledi.
Üçüncü kattaki bilgisayar laboratuvarı genellikle öğrencilerin kullanımına açıktı. Bu yüzden birçok öğrenci teneffüslerde ve okuldan sonra bilgisayar laboratuvarını kullanıyordu. Ancak odadaki “Konuşmak yasaktır.” afişi ile birlikte oyun ve yetişkin sitelerinin yasaklanması nedeniyle odada sadece klavye sesleri duyulabiliyordu.
Hiyuki, Ao’dan önce bilgisayar laboratuvarına geldi, duvarın yanında bir koltuğa oturdu ve yazarken ekrana baktı.
Anlıyorum. Sınıftaki tavrıyla karşılaştırıldığında, Hiyuki bilgisayar laboratuvarında daha da soğuk hissettiriyordu. Bu yüzden etrafındaki koltuklar boştu.
Ao kasıtlı olarak Hiyuki’nin yanından bir koltuk seçti.
Muhtemelen öğrenciler korktukları için odadaki gerginlik birdenbire yükseldi. Buz Bakire’nin yanında oturmaya kimin cesaret ettiğini merak ettiler.
Hiyuki, Ao’ya bakmadı bile ve ince parmaklarıyla klavyesine dokunmaya devam etti. Masanın üzerinde matematik teorisi ve inşaat mühendisliği hakkında okunması zor görünen kitaplar vardı. Her biri, kendisini komşu koltuğundan ayıran bir duvar gibi, cinayet silahı olarak kullanılabilecek kadar kalındı.
Kitaplar Ao’nun yanında kalıyordu ve ekranına bakmayı zorlaştırıyordu. Hiyuki ayrıca monitörün parlaklığını da azalttı ve kullandığı küçük yazı tipi boyutuyla Ao sadece ekranın kelimelerle kaplı olduğunu anlayabiliyordu.
Ama onu yakından izlemek, gerçekten olgun bir güzel…
Hiyuki’nin solgun ve yarı saydam teninin yaydığı aura ile bunalmış ve buz gibi gözleri ve dümdüz sırtı, Ao giderek daha da rahatsız hissetti. Şu anda…
“Buraya gelmek için yolumdan çoktan çıktım ve Hinomiya-san’ın Sameyoroi olduğunu onayladım.”
Ao kendini topladı ve çantasından hafif bir roman çıkardı.
Kapakta kılıç kullanan genç bir adam ve bir kızı tutan başka bir kız vardı. Son zamanlarda tüm fantezisi şiddet dolu savaş romanıydı. Daha önce bitirmedi ama çantasına doldurdu.
Ao, kitabı Hiyuki’nin ayaklarının yanına bilerek düşürdü.
“Ah.. Üzgünüm.”
Ekrana bakan Hiyuki ilk kez Ao’ya bakmak için döndü. Uzun kirpikleri biraz düştü, Ao’ya soğuk bakışlar atarken ince dudaklarını sıkıca birbirine bastırdı.
Ahh…
Gözleri buluştuğu anda, Ao sırtından aşağı doğru akan elektriği hissetti. Hiyuki çok güzel, zarif ve soğuktu, tıpkı sınıf arkadaşlarının tarif ettiği gibi. Ao, kraliçesinin önünde diz çöken bir şövalye kadar gergindi ve tüm vücudu kaskatı kesildi. Olağanüstü güzellik, bir rakibi boyun eğdirmek için bir silah da olabilir. Ao, Hiyuki’nin yüzüne doğrudan bakarken bunu ilk elden deneyimledi.
Hiyuki’nin kitabı alıp ona geri vereceğini düşündü ama Hiyuki bunu yapmayı planlamış gibi görünmüyordu.
“Haha, kitabımı düşürdüm.”
Ao bir bahane uydurup eğildi. Beyaz porselen bacaklarının eteğinin kenarından çıktığını görünce kalbi hızla çarpmaya başladı ve panik içinde gözlerini kaçırdı.
Kitabı aldıktan sonra Ao, Hiyuki’nin hala ona baktığını fark etti. Daha doğrusu, soğuk gözleri Ao’yu hiç görmediğini söylüyor gibiydi.
Ao, onun tepkisini gördükten sonra hala korkmuş hissediyordu, ama…
“Ah, ben sınıf arkadaşın Ao Kazetani, Hinomiya-san. Beni hatırlıyor musun?”
Cesaretini toplayarak yumuşak bir sesle sordu:
Hiyuki’nin ifadesi değişmedi.
“…peki.”
Yüzündeki ifade kadar soğuk bir sesle cevap verdi.
Bu harika, onun sınıf arkadaşı olduğumu biliyor.
Ao rahatladı.
“Bu kitap, bu serinin en yeni sürümü, daha yeni yayınlandı ve gerçekten çok iyi, bu seriyi gerçekten seviyorum. Hinomiya-san, hafif romanlar okur musun?”
Ao, Hiyuki’ye kapağı gösterdi ve onunla sohbet etmek için bir konu bulmaya çalıştı.
Hiyuki’nin sunduğu el yazmasından, bu seri Hiyuki’ye uygun tipti. Ayrıca, bu dizi hafif roman okuyucuları arasında bir patlama yarattı, bu nedenle liseli bir yarışmacının bu diziyi okuma olasılığı yüksekti.
Hiyuki gözlerini indirdi ve Ao’nun elindeki kitaba olgun ve büyüleyici bir ifadeyle baktı ama soğuk gözlerinde hiç ışık yoktu.
“…hayır.”
Neredeyse havayı donduran bir sesle yumuşak bir şekilde cevap verdi, sonra yüzünü çevirdi.
Ses, bir panjurun zorla kapanıyormuş hissi veriyordu.
“Can sıkıcı, lütfen benimle konuşma.”
Ao’nun tüm vücudu, Hiyuki’nin kastettiği şeyi anlasığında katı bir şekilde dondu.
Hiyuki notlarını ve kırtasiye malzemelerini çantasına topladı, sonra Ao’nun onunla sohbet etmesinden mutsuzmuş gibi kitapları kucağında taşırken bilgisayar laboratuvarından ayrıldı ve Ao’nun orada olmadığı bir yere gitmek istedi.
Yanında ben olan dudakları, Hiyuki aşağıya bakarken sıkıca kapalı kaldı, vücudunu buz gibi bir ifadeyle düzeltti ve tek kelime etmeden Ao’nun yanından ayrıldı. Ao, göğsünde bir acı hissetti ve Hiyuki’nin gidişini izlerken utançtan dolayı yüzü ısındı.
Uwah… Ne kadar utanç verici.
“Ne var Ao, neden iç çekiyorsun?”
Eve döndükten sonra Ao, Sakutarou’nun dairesine gitti ve yerde somurttu. Yarısına kadar okuduğu kitap orada öylece duruyordu ve yüzü asıktı. Bu nedenle, Sakutarou ona seslendi.
Sakutarou’nun bu kadar sıkı çalıştığını görmek nadirdi. Üç bilgisayarla çevrili masasından sandalyesini çevirdi, öne eğildi ve sordu:
“Aşkla ilgili sıkıntılar mı? Eğer öyleyse, dayınlabu konuyu konuşabilirsin.”
Sakutarou genişçe gülümsedi.
Sınıf arkadaşı ve Sakutarou neden Ao’nun aşık olduğunu düşündüler? Sözü açılmışken, aşkla ilgili bir sorun olmasa da bir kızı kapsıyordu. Sakutarou bir sürü kızla çıkmıştı ve oyunlarında boy gösteren kızların zihniyetine ilişkin açıklaması standart olarak oldukça yüksekti. Sakutarou, gerçek kızlarla başa çıkmanın o kadar kolay olmadığını söyledi. Ancak, bunu bu kadar kolay ifade edebildiğine göre, gerçek dünyadaki kızların zihniyetini iyi anlaması gerekir, değil mi?
Ve böylece, Ao sessizce sormaya çalıştı.
“…Diyelim ki, sınıfta kimseyle konuşmayan, soğuk ve güzel bir kızsa…”
“Ah, güzel, sessiz ve havalı tip mi?”
“O kızın diğer tarafını keşfettim ve o tarafını daha iyi anlamak için onunla bu konu hakkında konuşmaya çalıştım ama beni görmezden geldi ve benden kaçınmaya başladı, bu da bu konu hakkında tartışmak istemediği anlamına geliyordu. O… Beni sinir bozucu mu buluyor? Kesinlikle bu.”
Bunu yüksek sesle söylediğinde midesine bir taş düştüğünü hissetti.
Ayağa kalkıp gideceğini sanmıyordu. Ao’yu dinlemek bu kadar rahatsız edici miydi? Ao, konu olarak hafif romanlar kullanırsa daha anlayışlı olacağını düşündü ve kendisi de roman yazmaktan bahsetmek isteyebilirdi.
“Sıkıldı mı? Yoksa senden mi korktu?”
Sakutarou “Ne yaptığına bak aptal.” ifadesi takındı ve dedi.
“Benden korkmak?”
“Çünkü sessiz-chan’ın o beklenmedik yanı kimse tarafından keşfedilmeyi, değil mi? Onun için saklamak istediği bir şeydi.”
“Evet, bu konudan bahsettiğimde onu kızdırdım.”
“Evet, böyle durumlar da var. Her zaman yalnız olan biri, güçlü mü yoksa ürkek mi? Hayır, gerçekten güçlü birinin bile korkak bir yanı vardır. Bu tip insanlar başkaları tarafından incinmekten korkarlar. Bu nedenle, biri kalbinde sakladıklarıyla ilgili “Ben her şeyi biliyorum. ” gibi bir imada bulunduğunda, korkunun ötesine geçerler.”
Hiyuki, Ao’ya kızgın olduğu için mi yoksa korktuğu için mi ayrıldı laboratuvardan?
Sakutarou’nun sözleri Ao’ya yıldırım gibi çarptı.
O zamanlar, Hiyuki’nin sıkıca kapalı dudakları, kraliçe gibi ifadesi… Ama ya her şey Sakutarou’nun dediği gibi olsaydı ve gerçekten böyle hissetmiyorsa?
“Oyunlarda bu yaygın değil mi? Sessiz güzelliğin zayıf noktasını bulup, onunla şantaj yapmak ve onları buna göre ehlileştirmek. Erkek odaklı oyunlar için erkek karakterlerin ayarı daha kaba olup kadın odaklı oyunlar için havalı ve yakışıklı erkekler olurdu. Sana gelince, gözdağı kullanmana gerek yok. Senin gibi öfkeli hormonları olan erkekler için, daha sert bir tavır alırsan kızlar seni dinlerler.”
“Onlara baskı yapan, tercih ettikleri yakışıklı tipse, gönülden boyun eğerler, kızların istediği de bu.” Sakutarou, Ao’nun yüzünün solmasına neden olan şantaj temalı oyunlar hakkında konuşmaya başladı.
Şantaj! Hinomiya-san ona şantaj yaptığımı mı düşündü?
Ertesi gün, Ao sınıfta huzursuzca Hinomiya Hiyuki’nin gelmesini bekledi. Hiyuki, Ao’nun zayıf noktasını tuttuğunu düşünüyorsa ve Ao’nun aşırı taleplerde bulunmasından korkuyorsa, bu yanlış anlamayı çözmesi ve onu rahatlatması gerekiyordu.
Ao, Hiyuki’nin koltuğuna bakmaya devam etti ve sınıf arkadaşları birbirlerine fısıldadı:
“O aşık.”
“Ona aşık oldu.”
Hiyuki de bu sabah bilgisayar laboratuvarında yazıyor olmalı. Ao onunla orada buluşmayı gerçekten istiyordu ama bu Hiyuki’yi daha çok korkutmaktan başka bir işe yaramayacaktı.
Ao buna katlanıyordu ve sabah kendi kendine çalışma başlamadan hemen önce Hiyuki sınıfa girdi. Ao’ya hiç bakmadan gözlerini aşağıda tuttu.
Ne yapmalıyım? Onunla konuşmayı denemeliyim. Aniden “Hinomiya-san’ın hafif roman yarışmasına katıldığını kimseye söylemeyeceğim.” dersem garip olurdu.
Bunu gerçekten söyleseydi, Hiyuki muhtemelen şoktan sararırdı.
Ao onun buz gibi yüzünü ve endişesini takip etmeye devam etti. O anda Hiyuki, Ao’nun yönüne gizlice bir göz attı.
Ao ve Hiyuki bir an için gözlerini kilitlediler.
Ao şaşkınlıkla gözlerini açtı, Hiyuki’nin omuzları biraz titredi ve uysal bir ifade sergiledi. Sonra soğuk yüzüne geri döndü, gözlerini indirdi ve koltuğuna yürüdü. Sırtı dik, çantasından ders kitaplarını çıkarmaya başladı.
Az önce… Korkmuş bir bakış atıyor gibiydi.
Buz Bakire’nin korkuyla baktığını gördüğünde, Ao’nun kalbi neredeyse duracaktı. Tekrar atmaya başladığında, çok yoğun bir şekilde yaptı.
Böylece o da bu tür bir ifade gösterebilir.
Ao onu korkutmamak için dikkatlice baktı ve Hiyuki’nin Kitefin Shark mekanik kalemini başı aşağıda tuttuğunu gördü.
Onu endişelendirmeden onunla konuşmak için ne yapmam gerekiyor…
Ao çeşitli şeyler düşünürken ilk ders sona erdi. Bir sonraki ders bilgisayar laboratuvarundaydı. Ao sınıf arkadaşlarını takip etti ve bilgisayar laboratuvarına yöneldi.
Önce Hiyuki’nin bilgisayar laboratuvarına ulaşacağını düşündü ama onun ve diğer sınıf arkadaşlarının birer birer yerlerine oturduklarından hiçbir iz yoktu.
Hinomiya-san dün orada oturdu, yanına oturdum ve ona hafif bir roman gösterdim. Onunla konuştum ve sonunda ayağa kalktı ve gitti.
Ao acı bir ifadeyle dün olanları düşündü.
“Hmm? Bu ne!?”
Dün Hiyuki’nin oturduğu bilgisayarın başına oturan bir erkek öğrenci bağırdı.
“Ekranda hala kelimeler var, biri onu silmeyi mi unuttu? ‘Bong─ Bang!’, ‘Çizgili desenli~’ gibi şeyler, bu hafif bir roman!”
“!”
Ao nefesini tuttu.
Hiyuki’nin okul bilgisayarında yazdığı el yazması hâlâ orada mıydı? Hiyuki silmeyi unuttu mu? Diğer sınıf arkadaşları ekrana bakmak için toplandılar.
“Vahh! ‘Fluffy’, ‘Sparkling──☆’, sen gerçek misin? ‘Usta~ bu çizgili desenli külot~’, ne kadar iğrenç, tüm hafif romanlar böyle.”
“Hafif romanlar, Otakus’un okuduğu kitaplardır, kapağında külotlarını gösteren kızlar, değil mi? Böyle beyinsiz şeyleri o kadar mutlu okuyorlar ki aptal olmalılar.”
“Bunu yazarken kendi kendine kıkırdayıp duran kişi salak olmalı, ne kadar iğrenç.”
Sadece erkekler değil, kızlar bile böyleydi.
“Ey, ne kadar iğrenç.”
“Ne kadar kaba.”
Herkes birlikte ekrana baktı ve kabadayı olmaya başladı.
Hiyuki’nin girişte solgun bir yüzle durduğunu görünce, Ao şok oldu.
Tıpkı derste tesadüfen gördüğü gibi, soğuk gözlerinde zayıflık belirtileri ortaya çıktı. Yanında ben olan ince dudakları da bembeyaz olmuştu, ders kitaplarını göğsüne bastıran ince parmakları hafifçe titriyordu. Biri “İğrenç…” dediğinde, korku dolu bir yüzle omuzlarını düşürdü.
Ao bunu görünce kalabalığın arasına sıkıştı ve bilgisayarın fişini çekti.
Sapık erkek öğrenciler “Bunu yazan suçluyu bulalım.” diye bağırırken monitör karardı.
“Ah, ne yapıyorsun!?”
Ao, fişin ucunu tutarken canlandırıcı bir gülümsemeyle şunları söyledi:
“Üzgünüm, bunu yazan benim.”
Girişte omuzları kapalı duran Hiyuki gözlerini büyüttü.
Ao, şaşkına dönmüş sınıf arkadaşlarının önünde neşeyle şunları söyledi:
“Çünkü hafif romanlar en iyisidir! Şu anda beyaz perdeye taşınacağı onaylanan en popüler anime olan ‘Zaman Büyücüsü ve Ejderha’ hafif bir romandan uyarlandı. Ono, geçen hafta izleyip de ağlamadın mı?”
“Ah evet.”
Ao, konuyu gözlerini kocaman açan ve başını indiren bir sınıf arkadaşına yönlendirdi.
“Köken de, sana ödünç verdiğim ‘Kabarık lise savaş tarihi’nin çok ilginç olduğunu söylemedin mi ve üç günde on cildi bitirdin mi? Yoksa devam filmlerini ödünç almak istemiyor musun?”
“H-Hayır, lütfen devam filmlerini bana ödünç ver.”
Ao nazikçe gülümsedi.
“Sorun değil.”
Sonra ellerini çırptı ve biraz utanmış bir ifadeyle dedi ki:
“Yani, lütfen herkes az önce gördüklerinizi unutsun. Bunun için çok çaba harcadım! Ayrıca okumaya devam ederseniz gerçekten ilginç olduğunu göreceksiniz.”
Hiyuki gözlerini tekrar kocaman açtı, dudaklarının yanında büyüleyici ben ile şaşkınlıktan hafifçe açıktı.
“Hmm, tamam, bir dahaki sefere bize göster.”
“Tamam, benim şaheseri, tüm veriler gitmiş.”
Ao abartılı bir şekilde iç çekti ve sınıf arkadaşlarının hepsi güldü.
Sınıftaki atmosfer yumuşadı. Öğretmen odaya girdikten sonra herkes dağıldı ve yerlerine döndü.
Hiyuki de Ao’dan biraz uzakta oturdu.
Elindeki Kitefin Shark mekanik kurşun kalemini tıklatarak soğuk bir ifade takınırken uzun kirpikleri aşağı indi.
“……”
Hiyuki Ao’ya yaklaştığında öğlen olmuştu.
Ao kantinden ekmek aldı ve sınıfa geri dönen koridorda aniden köşeden Hiyuki belirdi.
Muhtemelen Ao’nun ekmek almaya gittiğini ve burada onu beklediğini duymuştur.
Elinde ananaslı ekmek, sebze salatası, kroket ve süt tutan Ao’ya baktı ve usulca dedi ki:
“Neden… yazdığını iddia ettin?”
“Ehh, o zamanlar refleks olarak yaptım…”
Ao özür dilercesine cevap verdi.
Hiyuki omuzlarını biraz düşürdü ve bakışlarını alçalttı.
“Onu benim yazdığımı biliyorsun değil mi?”
Ao bir an için tereddüt etti.
“Evet. ” diye cevapladı.
Hiyuki omuzlarını daha da geri çekti.
“Onu… benim yazdığımı… nerden biliyorsun ki?”
Ao tereddüt etmeye başladı.
Lise öğrencisi Ao’nun bir değerlendirme okuyucusu olarak çalıştığı bir sırdı. Ve bir değerlendirme okuyucusunun bir yarışmacıya eserini okuduğunu söylemesi kurallara karşıydı.
Ama Hiyuki, Ao’yu bulmak için inisiyatif almıştı, bu onun kafasının çok karıştığı anlamına geliyordu. Onunla yolu hiç kesişmemiş bir sınıf arkadaşı neden onun sırrını biliyordu? Dün sanki her şeyi biliyormuş gibi konuşmuştu.
Ao, Hiyuki’yi bu kadar sıkıntıya soktuktan sonra konuyu geçiştirmenin haksızlık olacağını hissetti, bu yüzden Ao sessizce söyledi:
“Çünkü Hinomiya-San’ın taslağını okudum.”
“Taslağımı mı okudun…?”
Hiyuki bakışlarını kaldırdı, kafası karışmış bir yüz ifadesi vardı. Ao ciddi bir ifadeyle devam etti:
“Hinomiye-san Yoroisame yazar takma adını kullandım ve ‘Yalnız Ben Alternatif Bir Dünyaya Geldi, Bir Harem Cennetinin Kahramanı, İblis Kralı ve İmparatoru Oldu’ adlı çalışmayı gönderdin, bunu taslağı bir değerlendirme okuyucusu olarak görev yaparken gördüm.”
Hiyuki ifadesizleşti, sonra yüzü aniden kızardı.
Gözleri soğuk bir ışıkla parıldayan “Buzdan Kız” pişmiş bir ahtapota döndü, dudaklarının yanındaki benin etrafındaki yerler bile inanılmaz derecede kırmızıydı. Hafifçe açık dudakları durmadan titriyordu ve gözlerinden yaşlar süzülmeye başladı.
2.Bölüm
Okul bittikten sonra, Hiyuki ders bitmeden önce toparladığı çantasını aldı ve sınıftan dışarı fırladı.