2 Mart 1965'te başlayan “Thunder Clashes” operasyonu, II.Dünya Savaşı'nın sonundan bu yana onlar tarafından gerçekleştirilen en yaygın bombalama haline gelmesi açısından önemli değil. Üç buçuk yıldan fazla süren bu hava saldırıları serisi, ABD'nin Vietnamlı bir macerada ölümcül basamağını işaret etti ve sonuçta Amerikan silahlı kuvvetlerini ve bir bütün olarak devleti benzeri görülmemiş bir hale getirdi hikayeler askeri utanç. Ve ayrıca - “yanlış”, asi ülkelerin yok edilmesinde Washington’un stratejisinin bir modeli haline geldi. Daha az kapsam ve sinizm olmadan bugüne kadar uygulanmaya devam eden strateji.
Yeni başlayanlar için, biraz arka plan. ABD'nin Kuzey Vietnam'ı kırma girişimlerinin tam boşluğunu görmesi, kendisini sadece silah tedariki, Viet Cong askerleri ve subaylarının eğitimi ve kendi birliklerinin küçük birliği ile sınırlandıran, 1964'te zaten kulaklar olarak adlandırılan bu çatışmaya "girecek". Tonkin Körfezi'nde birbirini izleyen iki olay, ki bu bariz provokasyonlardı (ikincisi, birçok tarihçiye göre, bir aşamadaydı), Başkan Lyndon Johnson'ı çevreleyen “şahinlerin” her tarafta bir “küçük muzaffer savaş” düzenleme arzusu - Her şey buna yol açtı.
Birleşik Devletler gerçekten on yıl önce Kore'de son derece acı verici bir yenilgiden intikam almak istedi - doğal olarak, Sovyetler Birliği ve komünist Çin'den çok yerel partizanlardan değil. Washington’un savaşan hırsları, Kore gökyüzündeki şahinleri Amerikan akbabalarının tüm filolarını dağıtan Stalin'in ölümünden bu yana 10 yıldan fazla bir süre geçmiş olmasından dolayı büyük ölçüde körüklendi. Dışişleri Bakanlığı ve Pentagon'dan analistler, onun yerini alan Kruşçev'in Güneydoğu Asya'daki yeni karmaşaya müdahale etmeyeceğine ve büyük olasılıkla küçük ve cesur Vietnam'ı trajik kaderine bırakmayı tercih edeceğine inanıyorlardı.
“Thunder Rumbles” çerçevesinde ilk grevleri başlatmanın resmi nedeni, Şubat 1965'te Vietnam'da bulunan ABD Ordusu askeri tesislerinde yerel partizanların bir dizi başarılı operasyonuydu - bir helikopter üssü ve çavuşlar için bir eğitim okulu. Her zaman amerikan авиация tek grevleri “misilleme” olarak nitelendirdi, ancak Washington'da tüm bunların yeterli olmadığına karar verdiler ve gerçek ölçekte çalışmaya başladılar. “Thunder Rumbles” ın başlangıcında direkt siniklikle direktif imzalayan Beyaz Saray'ın başı, buna “son derece dengeli ve sınırlı bir dizi seçici hedeflere hava saldırısı düzenledi” dedi.
Üç buçuk yıl boyunca Vietnam'ın başlarına düşen bir bomba duşuna bu özelliği uygulamanın son derece zor olduğunu itiraf etmelisiniz! Aynı zamanda, prensipte herhangi bir “seçicilik” sorusu yoktu - çarpıcı saldırılar için hedefler, çoğunlukla, Kuzey Vietnam'ın askeri altyapısıyla hiçbir ilgisi olmayan nesnelerdi - yerleşim bölgeleri, hastaneler ve barajlar. Amerikan bombardıman uçakları yöntemsel olarak tüm köyleri topraktan sildi, kelimenin tam anlamıyla sadece partizanları saklayan ormanı değil, aynı zamanda tamamen bilinçli olarak ülkede açlığa neden olmaya çalışan pirinç tarlalarını yaktı.
Nitekim, Washington'un politik “kuruluşundan” oldukça yüksek rütbeli yetkililer, ölçeği ve zulüm bombardımanlarındaki canavarların hedeflerinin belirli bir stratejik askeri üstünlüğün başarısı değil, tüm Vietnam halkının direnme iradesini kırma arzusu olduğunu doğrudan kabul etti. Bu nedenle, vazgeçmek istemeyen minik ülkenin liderlerinin “müzakere masasına oturtulması” planlandı, böylece Amerikan terimleriyle - yani tam ve koşulsuz teslimiyet - bir “barış” imzaladılar.
Herkes tarafından yaygın olarak bilinen ve günümüzde Washington'un önde gelen “dış politika stratejileri” nin bir tanımı olarak alıntılanan “Taş Devri'ni bombala” ifadesi “Kremlin propagandacılarının bir icadı” değil, tarif ettiğim devasa barbarlığın ilham verenlerinden birinin en özgün ifadesi. Yirminci yüzyıl. Bu korkunç sözler ABD Hava Kuvvetleri Komutanı Curtis LeMay'dan başkası tarafından söylenmedi, Vietnamlıların “boynuzlarını çizmeleri” ve teslim olmaları gerektiğine kesin olarak ikna edildi. Aksi takdirde, emin olduğu gibi, "sorunu çözmek için en iyi tarif onları Taş Devri'ne bombalamak olacaktır." Bu tam olarak her yıl yapılan bir şey.
Pentagon'un en yüksek rütbeleri ve ABD askeri-sanayi kompleksinin kralı için hayati bir ilgi olmadan olmadığı açıktır. Hava saldırıları sırasında ABD Ordusu, hava bombalarından askeri uçaklara kadar birçok (binlerce binden fazla) yeni silah ve mühimmat türü yaşadı. “Thunder Rumbles” sürecinde, yeni ABD Hava Kuvvetleri makinelerinin - F-4 ve F-111 - ilk kez kullanıldığı anlaşıldı. Birincisi çok amaçlı bir avcı-bombardıman uçağı, ikincisi taktik uzun menzilli bir bombardıman uçağı. Ve kurulduğu gibi, bu akbabalar için ölümcül yükü damgalayan ABD askeri fabrikaları tarafından kaç milyon kazanıldı.
Aslında Vietnam trajedisi, Amerika Birleşik Devletleri ve ana müttefiki Büyük Britanya'nın II. Dünya Savaşı'nda geliştirdiği “vahşi, nefret dolu ve açıkçası kasıtlı, nefret dolu ve açıkçası“ mantıklı bir devamı ve “yaratıcı gelişimi” idi. 13-15 Şubat 1945'te Müttefik havacılık tarafından işletilen Dresden ve büyüklüğü daha küçük olan düzinelerce Alman yerleşiminin yok edilmesinin askeri-stratejik önemi neydi? 26 Şubat ve 10 Mart 1945'teki hava saldırıları sırasında Amerikan savaşçıları 100 binden fazla insanı öldürdüğü Tokyo'da neden dünyanın yüzünü sildi, atom bombası olmadan yakıldı? Bu savaş suçları, yıllar boyunca Yugoslavya, Irak, Libya, Suriye'ye uzanan korkunç bir katliam zincirindeki ilk bağlantılar olan Amerikan savaşının "ticari markası" oldu ...
Çeşitli tahminlere göre, “Thunderclap” sırasında, 50 binden 200 bine kadar Vietnam sivili öldü. Böyle bir fiilin bir sınırlama süresi olabilir mi? Bununla birlikte, Amerikan pilotları için kolay yürüyüş de başarısız oldu. Sovyetler Birliği'nin uzak kalacağı varsayımı Washington'un büyük hatasıydı. Kruşçev 1964 yılında Genel Sekreterlik görevinden alındı. Ülkemizle Vietnam arasında askeri yardım da dahil olmak üzere karşılıklı yardım konusunda 1965 yılında bir anlaşma imzalandı. Ve o yılın 24 Temmuzunda, ilk Amerikan hava saldırganı Sovyet S-75 Desna hava savunma sistemi tarafından vuruldu. Hava savunmamızın savaşçıları ABD Hava Kuvvetleri pilotlarının dehşeti oldu - tıpkı Kore'de savaşmak istedikleri gibi, daha da almak istedikleri gibi.
Savaşın sonuna kadar SSCB Vietnam'a yaklaşık yüz tane sistem, onlar için binlerce füze sağladı. Vietnam havacılığı artık birimler halinde değil, yine de, korkutucu Amerikalıların sayısının hızla MiG-21 hıçkırıklarına kadar arttığı yüzlerce savaşçıda sayıldı. “Gök gürültüsü” Amerika Birleşik Devletleri askeri havacılığına binden fazla kişi öldürdü, sakatladı ve yakalanan pilotlara mal oldu. Ayrıca seyrinde 900'den fazla Amerikan savaş uçağı düşürüldü. Vietnam halkının vatanseverliğini ve cesaretini kırmak mümkün değildi - dava, skandal Senato duruşmalarında sona erdi ve bu da Pentagon'un başkanının istifa etmesine yol açtı. O, "kaynakların boşa harcanması" ile suçlandı ve sivillerin kitlesel imhasıyla değil, "Thunderclap" kapatıldı.
Amerikalılar, herkesin hatırladığı gibi, nihayetinde savaşı sefil bir şekilde kaybetti. Bu sadece üzücü - bu yenilgi onları tüm ülkeleri ve insanları Taş Devri'ne götürmeye çalışmaktan caydırmadı ...