Amcam Heriberto Asturyalı bir fırıncı ve ıslah edilmemiş bir anarşistti. Anarşinin bir evren için belirtilen toplumsal organizasyon olduğunu düşünüyordu. kaos ilkesine dayalı. Öğleden sonraları köşedeki kilise rahibiyle odunlukta çiftleşiyordu; ondan önce hiçbir dindar tanrının yaşamsal temeli bu “milyonlarca boktan böcek” olan bir gezegen yaratamayacağını ileri sürüyordu. Zavallı rahip, ona karşı çıkmanın verdiği cesaretle, sonsuz ruhunu büyük bir riske atarak, evrim teorisini savunmaya başladı. “Hiçbir şey,” diye ısrar etti amcam, “nefes almak için bakterilere bağımlıyız, bu iyi planlanmış bir evren mi? Bakteriler olmasaydı ekmek ne olurdu?” diye bitirdi, tutarlılığı şüpheliydi.
Amcamın Matilde, Clotilde ve kuzenim olan en küçükleri Acento adını verdiği üç çocuğu vardı. Bu şekilde hepsine Tilde diyebilir ve bunu unutabilirdi.. Sonsuz bir evren karşısında kendi adını iddia etmenin burjuva kibri ve kaos kışkırtıcısı olduğunu ileri sürdü. Ve gerçekten de herhangi bir önemsiz cümle (“Tilde, masayı hazırla”) o evde kaosu serbest bırakabilirdi.
Kuzenlerim baharı, daha doğrusu o zamanlar Bahar Günü kutlamalarını severdi. Santa Fe Bulvarı’nda düzenlenen törenle kutlandılar. Amcam bu kutlamalardan nefret ederdi. Tam da “evrende sonbaharın başladığı” günde, yalnızca vahşilerden oluşan bir kasabanın bahar onuruna geçit törenleri düzenleyebileceğini ileri sürdü. Amcamın durumunda tüm evren Asturias demekti.
Kuzenlerim günler öncesinden çiçekli elbiseler deneyip tüylü kaşlarına saldırıyorlardı (her biri için iki tane vardı), amcam ise büyük bir özenle ve gösterişle hazırlanan şenliklere saldırmakla tehdit ediyordu. Geçit törenine katılmayı hayal ettim usta fırıncılar ve liman işçilerinden oluşan çetesi tarafından destekleniyorbelli belirsiz anarşist ve kesinlikle sarhoş, hepsi kutup ayısı gibi giyinmiş ve yoldan geçenlere kartopu ve meşe palamudu fırlatıyor. Teyzem onu ciddiye alıyordu, özellikle de odunlukta yapay kar yaratma deneylerinin ilerleyişini görebildiğinde.
Böylece, o gün geldiğinde, iyi kadın, güzel ve dekolteli kuzenlerimi rahibin yardımıyla arka kapılardan dışarı çıkardı. Amcamı sarhoş edip arka odaya kilitledim.. Oradan onun Rusça çığlıkları duyulabiliyordu; bunlar, iç savaş sırasında bir havacıdan, kesinlikle bir Stalinistten öğrendiği, ancak Bakun’cu lanetleri ateşlediğini düşündüğü ifadelerin neredeyse tekrarıydı.
Yıllar sonra kuzenim Acento çoktan Roberto’ya dönüştü (Sandro tarafından şöyle açıkladı:), oralarda dolaşırken yapay karın formülünü buldu ve bunu karnaval köpüğü olarak satarak zengin oldu. Amcamın bunu bir rezillik olarak mı yoksa evrenin kaosunun bir kanıtı olarak mı göreceğini kim bilebilir?
Yazar. 2022 Clarín Roman Ödülü’nün sahibi