Yeşil Anarşist Yazılar 1
Sınıf sosyal bir ilişkidir. Temeline indirildiğinde, ekonomi ile ilgili. Bu, bir üretici, distribütör veya üretim araçlarının ve meyvelerinin sahibi olmakla ilgilidir. Herhangi bir kişi hangi kategoride olursa olsun, bu kimlikle ilgilidir. Kiminle özdeşleşiyorsun? Ya da daha iyisi, neyle özdeşleşiyorsunuz? Her birimiz herhangi bir sayıda sosyo-ekonomik kategoriye girebiliriz. Ama soru bu değil. İşin kimliğin mi? Kimliğiniz Ekonomik nişiniz mi? Kimliğinizi Ne Belirliyor?
Kevin Tucker
Geri bir adım atalım. Ekonomi nedir? Sözlüğüm onu ”mal ve hizmetlerin üretimi, dağıtımı ve tüketimi bilimi” olarak tanımlıyor. Yeterince adil. Ekonomiler var. Yaşamın gereklerine eşit olmayan erişimin olduğu, insanların birbirine (ve daha da önemlisi kurumlara) bağımlı olduğu her toplumda ekonomi vardır. Devrimcilerin ve reformistlerin amacı neredeyse her zaman ekonomiyi yeniden düzenlemek olmuştur. Servet yeniden dağıtılmalıdır. Kapitalist, komünist, sosyalist, sendikalist, neyiniz var, her şey ekonomi ile ilgili. Neden? Üretim doğallaştırıldığı için, bilim her zaman ekonomiyi ayırt edebilir ve çalışma sadece gerekli bir kötülüktür. Âdem’in tanrıya itaatsizlik ettiği için toprağa kadar cezalandırıldığı Cennet’ten düşüşe geri döndü. Protestan iş ahlakı ve ‘boş ellerin’ günahına dair uyarılar. Çalışma, insanlığın temeli haline gelir. Ekonominin içsel mesajı budur. Emek, “tüm insan varoluşu için temel koşuldur ve bu öylesine bir dereceye kadar ki, bir anlamda, emeğin insanı kendisinin yarattığını söylemeliyiz.” Bu Adam Smith veya Tanrı konuşmuyor (en azından bu sefer), bu Frederick Engels. Ama burada çok yanlış bir şeyler var. Cennet duvarlarının ötesindeki Diğerleri ne olacak? Peki ya çiftçilerin ve fatihlerin (ayrılabilecekleri her şeye rağmen) çalışmadıkları için tembel olarak görebildikleri vahşiler? Ekonomi evrensel midir? Bu Adam Smith veya Tanrı konuşmuyor (en azından bu sefer), bu Frederick Engels. Ama burada çok yanlış bir şeyler var. Cennet duvarlarının ötesindeki Diğerleri ne olacak? Peki ya çiftçilerin ve fatihlerin (ayrılabilecekleri her şeye rağmen) çalışmadıkları için tembel olarak görebildikleri vahşiler? Ekonomi evrensel midir? Bu Adam Smith veya Tanrı konuşmuyor (en azından bu sefer), bu Frederick Engels. Ama burada çok yanlış bir şeyler var. Cennet duvarlarının ötesindeki Diğerleri ne olacak? Peki ya çiftçilerin ve fatihlerin (ayrılabilecekleri her şeye rağmen) çalışmadıkları için tembel olarak gördükleri vahşiler ne olacak? Ekonomi evrensel midir?
Tanımımıza Geri Dönelim
Ekonominin özü üretimdir. Yani üretim evrensel değilse, ekonomi de olamaz. Şanslıyız, ya da değiliz. Aden duvarlarının, Babil’in duvarlarının ve bahçelerin ötesindeki vahşi Diğerleri: göçebe toplayıcı / avcılar hiçbir şey üretmedi. Bir avcı vahşi hayvanlar üretmez. Bir toplayıcı yabani bitki üretmez. Sadece avlar ve toplarlar. Varlıkları vermek ve almaktır, ancak bu ekolojidir, ekonomi değil. Göçebe bir toplayıcı / avcı toplumundaki herkes, ihtiyaç duyduğu şeyi kendi başına elde edebilir. Yapmamaları, karşılıklı yardımlaşma ve sosyal uyum meselesidir, güç değil. Durumlarını beğenmezlerse değiştirirler. Bunu yapabilirler ve bunu yapmaya teşvik edilirler. Mübadele biçimleri ekonomi karşıtıdır: genelleştirilmiş karşılıklılık. Bu, basitçe, insanların herhangi bir zamanda herhangi birine her şeyi verdikleri anlamına gelir. Kayıt yok, sekme yok, vergi yok ve çalışan bir ölçüm veya değer sistemi yok. Başkalarıyla paylaşın ve karşılığında onlar da paylaşın. Bu toplumlar özünde üretim karşıtı, zenginlik karşıtı, iktidar karşıtı, ekonomi karşıtıdır. Özüne kadar eşitlikçidirler: organik, ilkel anarşi.
Ancak bu, nasıl ekonomik insan olduğumuzu göstermez. İş nasıl kimlik haline geldi. Medeniyetin kökenlerine bakıldığında öyle. Medeniyet üretime dayanır. Üretimin ilk örneği artı üretimdir. Göçebe toplayıcı / avcılar ihtiyaç duydukları şeyi ihtiyaç duyduklarında aldılar. Hayvanları, böcekleri ve bitkileri yediler. Birkaç toplayıcı / avcı yerleştiğinde, hala hayvanları avladılar ve bitki topladılar, ancak yemek yemediler. En azından hemen değil.
Şimdi küresel uygarlığımızın beşiği olan Mezopotamya’da, geniş yabani tahıl tarlaları hasat edilebilir. Tahıl, etin ve çoğu yabani bitkinin aksine, herhangi bir yoğun teknoloji olmadan depolanabilir. Büyük tahıl ambarlarına konuldu. Ancak tahıllar mevsimlik olarak hasat edilir. Nüfus arttıkça, ücretsiz olarak bulunabilenler yerine tahıl ambarlarına bağımlı hale gelirler. Dağıtımı girin. Tahıl ambarları, paylarını dolduran kişilere karne ve dağıtımdan sorumlu seçkinler veya aile büyüklerine aitti. Bağımlılık uzlaşma demektir: evcilleştirmenin temel unsuru budur. Tahıl depolanmalıdır. Tahıl ambarı sahipleri, artan sosyal statü karşılığında tahılı depolar ve paylaştırır. Sosyal statü, zorlayıcı güç anlamına gelir. Devlet böyle doğdu.
Din ve Devlet Birbirini Besledi
Şu anda Amerika Birleşik Devletleri’nin Kanada’nın kuzeybatı kıyısı olan bölge gibi diğer bölgelerde ambarlar tahıl yerine kurutulmuş balıklarla doluydu. Krallıklar ve yoğun beylikler kuruldu. Yükselen gücün özneleri depoları dolduranlardı. Bu tanıdık gelmelidir. Geniş ticaret ağları oluşturuldu ve bitkilerin ve ardından hayvanların evcilleştirilmesi, popülasyonların genişlemesini takip etti. Daha fazla tahıl ihtiyacı, toplayıcıları çiftçilere dönüştürdü. Çiftçilerin daha fazla toprağa ihtiyacı olacaktı ve savaşlar yapıldı. Askerler askere alındı. Köleler yakalandı. Göçebe toplayıcı / avcılar ve bahçıvanlar uzaklaştırıldı ve öldürüldü.
İnsanlar tüm bunları, şefler ve krallar öyle söylediği için değil, yarattıkları tanrıları yaptığı için yaptı. Rahipler, devletlerin ortaya çıkmasında şefler ve krallar kadar önemlidir. Bazı noktalarda aynı konumdaydılar, bazen değillerdi. Ama birbirlerinden beslendiler. Ekonomi, politika ve din her zaman tek bir sistem olmuştur. Günümüzde dinin yerini bilim alıyor. Bu yüzden Engels, insanı maymundan ayıran şeyin emek olduğunu söyleyebilirdi. Bilimsel olarak bu kolaylıkla doğru olabilir. Tanrı, Âdem ve Havva’nın torunlarını toprağa işlemeleri için cezalandırdı. Her ikisi de sadece bir inanç meselesidir.
Ancak inanç besleyen kolaycı olur. Ekonomiye bağımlı olduğumuz sürece, bitkilerin ve hayvanların bize söylediklerinden, bedenlerimizin bize söylediklerinden ödün vereceğiz. Kimse çalışmak istemez, ama bu sadece böyledir. Yani medeniyetin tünel vizyonunda görüyoruz. Ekonominin reforma ya da devrime ihtiyacı var. Üretimin meyvesinin yeniden dağıtılması gerekiyor.
Sınıf Mücadelesi.
Sınıf, medeniyetin sunduğu birçok ilişkiden biridir. Medeniyet tarihinin sınıf mücadelesi tarihi olduğu sıklıkla iddia edilmiştir. Ama ben farklı bir şekilde tanımlardım. Köylü ile kral arasındaki ve şef ile halk arasındaki ilişki tek bir kategori kümesine indirgenemez. Bunu yaptığımızda medeniyetin çeşitli yönlerine eşlik eden farklılıkları görmezden geliyoruz. Sadeleştirme güzel ve kolaydır, ancak uygarlığın nasıl ortaya çıktığını anlamaya çalışıyorsak, böylece onu yok edebiliriz, ince ve önemli farklılıkları anlamaya istekli olmalıyız. Gücün nasıl yaratıldığından, sürdürüldüğünden ve savunulduğundan daha önemli ne olabilir? Bu, ‘alt sınıfın’ elitlere karşı sergilediği gerçek direnci ondan çok ucuzlatmak için yapılmaz. Ancak sınıf veya sınıf bilincinin evrensel olduğunu söylemek, önemli ayrıntıları göz ardı eder. Sınıf, kapitalizm hakkındadır. Mutlak arabuluculuk ve uzmanlaşmaya dayalı küreselleşen bir sistemle ilgili. Tüccar kapitalizmi yoluyla feodal ilişkilerden endüstriyel kapitalizm ve onlardan da modernleşme doğdu. Proleter, burjuvazi, köylü, küçük burjuvazi, bunların hepsi bizim üretim ve dağıtımla ilişkimizle ilgili sosyal sınıflardır. Özellikle kapitalist toplumda bu her şeydir. Bütün bunlar, sanayileşmenin büyük dönemlerindekinden daha açık olamazdı. Bir fabrikada çalıştınız, ona sahip oldunuz veya çıkarı sattınız. Bu, sınıf bilincinin en parlak dönemiydi çünkü bununla ilgili hiçbir soru yoktu. Proleterler aynı koşullardaydı ve çoğunlukla, her zaman nerede olacaklarını biliyorlardı.
Eğer Tanrı, Smith veya Engels’e inandıysanız, emek sizin özünüzdü. Seni insan yaptı. Emeğinin senden çalınması tüm suçların en kötüsü olmalı. İşçiler makineyi çalıştırdılar ve onu devralmak onların elindeydi. Patrondan kurtulup yenisini veya bir işçi konseyi kurabilirler.
Üretimin gerekli olduğuna inanıyorsanız, bu devrimci bir aldanıştır. Ve daha da fazlası, çünkü tamamen mümkündü. Bazı insanlar denedi. Bazıları başarılıydı. Çoğu değildi. Devrimlerin çoğu, onları yaratanların ideallerini başarısızlığa uğratmakla suçlandı. Fakat proletarya direnişi hiçbir yerde tahakküm ilişkilerini sona erdirmedi. (Anarchist Library)