2 Dünya Savaşı başlamadan önce bile, çok kuleli projenin eski ilgisini kaybettiği açıktı. Çok sayıda varil varlığında А1Е1 veya Т-35 gibi tankların ince zırhları vardı ve bu nedenle "piyade" rolüne uymuyorlardı. Temelde yeni makinelerin geliştirilmesi için çaba ve fon harcamak istemedik. Bu nedenle, RTC'nin eski Mk.VIII "Liberty" nin kesinlikle gerekli bir analog olduğu, ancak niteliksel olarak yeni bir seviyede yapıldığı sonucuna varıldı.
Avrupa'daki savaş için tank gereklilikleri tartışması Temmuz 1939'ta gerçekleşti. Tartışmaya, Birinci Dünya Savaşı sırasındaki tanklarla Tedarik Dairesi başkanlığını yapan İngiliz Tedarik Bakanı ve Sir Albert Stern'in katıldığı dikkat çekicidir. Açıkçası, her iki şeref sahibi beyefendi, Almanların, surlarının uzun bir kuşatmaya dayanmasına izin veren “Maginot Çizgisi” nde kesinlikle grevde olacağına inanıyordu. Ve burada kıdemli yoldaşların tecrübesi olmadan yapamazsın. Sonuç oldukça mantıklıydı - Eylül ayındaki 5, Sir Albert Stern, bir komite oluşturma ve ağır bir tank için gereksinimler geliştirmek üzere tank uzmanlarıyla çalışma teklifi aldı. Komite ayrıca Sir U. Tennison D'Encourt, General Swinton, Bay Ricardo ve Binbaşı Walter Wilson'u da içeriyordu. Ayrıca Stern, Foster'dan Sir William Triton'u yeni bir arabanın geliştirilmesine yardımcı olması için davet etti. Tüm bu insanlar 1914-1918'in içinde. koşu teçhizatı sahadaki engelleri aşmak için tamamen uygun olan ünlü “eşkenar dörtgenlerin” tasarım ve yapımında doğrudan yer aldı.
Kısa bir süre sonra, komite İngiliz Ordusu Genelkurmay Başkanlığı'ndan Fransa'yı ziyaret etme ve müttefik tankların tasarımı hakkında bilgi alması için ağır bir tank talebinde bulunmalarını istedi. Aynı zamanda İngiliz Seferberlik Kuvvetleri karargahının memurlarının fikrini de bulması gerekiyordu. Açıkçası, ordunun arzusu komitenin ağır bir tankın nasıl olması gerektiğine ilişkin fikrinden pek de farklı değildi. Örnek olarak, "tezgâh" Fransız tankı B1bis, gerekli tüm niteliklere sahipti, ancak yeterince güçlü silahlara sahip değildi. Bununla birlikte, bu makinenin yerleşimi bir zamanlar gövdenin önüne bir silah takmayı planlayan geç elmasların teknik çözümlerini tekrarladı. Bu yüzden, ortodoks tank inşaatçılarının eskileri ve yenileri müttefiklerinin önünde birleştirmeye karar vermeleri şaşırtıcı değil.
Ekim ayında, “Maliye Bakanlığı'nın özel bir makinesinin geliştirilmesi için komite” adı verilen komite 1939, sonunda tam teşekküllü bir teknik görev aldı. Tankın tasarımı uzatılmış bir gövdeye ve yüksekliği ve uzunluğu tamamen kaplayan paletli bir tahrik ünitesine sağlanmıştır. Gövde rezervasyonları, 37-mm tanksavar tabancalarına ve 105-mm tarlan terazilerine 100 yarda (91 metre) mesafeden vurmaktan güvenli bir şekilde korunmalıdır. Tankın kendi silahlandırması iki türe ayrılabilir: ön gövdede bulunan top, tarla tahkimatlarını imha etmek için tasarlandı ve hava sponsorlarında iki 40-mm top ve iki 7,92-mm BESA makineli tüfek, “düşman soyları” için kullanılmaya başlandı. Hız 5 mil / sa (8 km / sa) ile sınırlandırılmış ve seyir aralığı 50 milleri (82 km) aşmamıştır. Bu tür düşük yol performansı “piyade tankı” konseptinden kaynaklandı - bu tür araçların piyadeden “kaçmaması” gerektiğine inanılıyordu. Ön tarafın ön kenarına depo, demiryolu ile teslim edilir.
Военное ведомство, видимо желая перестраховаться, выдало ТТЗ сразу двум фирмам – Foster и Harland & Wollf. На стороне первой работал тот самый Комитет, который применительно для себя использовал аббревиатуру TOG, что означало “The Old Gang” (старая банда). Это же название применялось и к танку, хотя также использовалось обозначение TOG 1 (TOG №1). Кроме того, техническое задание предусматривало установку дизельного двигателя.
Bu nedenle, yılın Aralık 1939’inde sunulan TOG’nin kavramsal tasarımı, en yeni teknik fikirlerin ve açık anakronizmaların bir kombinasyonuydu. “Eski çete”, elastik elemanları olmayan sert bir süspansiyona sahip çok tekerlekli bir alt takım geliştirme zevkini inkar etmedi. Bu, tasarımı büyük ölçüde basitleştirdi ve ağırlığını azalttı. Bununla birlikte, tankın tasarım ağırlığı, kaşık, silah ve mühimmat olmadan 50 ton olarak tahmin edildi ve henüz güçlü bir dizel motor ortaya çıkmadı. Bunun yerine, 12 hp'ye zorlanması planlanan V şeklindeki 450 silindirli dizel Pacsman-Ricardo beygir gücü 600 hp'yi kullanmayı önerdiler. Mürettebat bir 8 adamından oluşuyordu: bir komutan, bir sürücü, bir ön silah topçusu, bir yükleyici ve kaşıklarda dört tank ekibi.
Zaten tasarımın bu aşamasında, iki yanlış hesaplama hemen belli oldu. Her şeyden önce, silahlanma planı açıkça modern savaşın gerçekleriyle uyuşmuyordu. Gemideki kaşıkların kaldırılması gerekti ve şimdi gövdenin çatısına dairesel dönüşlü bir taret takması gerekiyordu. İkinci büyük sorun iletim oldu. Tankın kütlesi göz önüne alındığında, başlangıçta William Wilson tarafından önerilen gezegensel bir mekanizmaya sahip olan plan kabul edilemezdi ve daha sonra şirketin, aşağıdaki şemadaki elektrik şanzımanının geliştirilmesiyle ilgilenen İngiliz Elektrik Şirketi ile anlaşması gerekiyordu. TOG'da motor, izleri döndüren iki onboard motoru besleyen bir elektrik jeneratörünü döndürdü. Direksiyon, elektrik motorlarındaki voltajı değiştiren ve makinenin dönüşüne yol açan rayların dönüş hızındaki farkı değiştiren bir potansiyometre ile bağlandı.
Gözden geçirilmiş formda, proje Şubat 1940'te kabul edilmek üzere kabul edildi ve Ekim ayında Foster ilk prototipin montajını tamamladı. Geliştiriciler “kuru” tonları 50'te tutmayı başardılar, ancak kolordu hala sponsorlar için olan oyukları korudu ve çatıya Matilda II piyade tankından bir kule kuruldu. Tüm TOG silahları, ön gövdede bir 75-mm ve tarette bir 40-mm top ve bir 7,92-mm makineli tüfek çift montajından oluşuyordu. Zemindeki artan yükü telafi etmek için geniş izli paletler kullanmak da gerekliydi.
Prototip tankı TOG testleri uzun sürdü ve zordu. Tank, testler için Eylül ayında 27'e girdi ve X Kasım'da ordunun temsilcileri ile Maliye Bakanlığı (Maliye Bakanlığı - Maliye Bakanlığı) gösterildi. “Matilda II” den bir kuleli ve kaşıksız tankın kütlesi 6 kg idi. Test sürecinde elektrik santrali sürekli olarak aşırı ısınmayla ilgili sorunların peşinden giderilemez. Beklendiği gibi, motor ve şanzıman sonunda devre dışı bırakıldı. Bir başka sorun, işi paletlerin ve kılavuz tekerleklerin deformasyonuna yol açan tank üzerine kurulum için şanzıman tasarımının düşük uyumluluğuydu.
Aynı zamanda, temel sürüş özellikleri açısından, Bakanlık TOG’dan oldukça memnun kalmıştır. Ana test döngüsü, yılın Haziran 1941'inde tamamlandı, ancak Maliye Bakanlığı, TOG konusundaki çalışmaları sürdürmekte ısrar etti.
Tanımlanan eksiklikleri gidermek için prototip üzerine hidrolik tip bir şanzıman monte edildi ve ardından tankın TOG 1А olarak atanması. Bu seçenek aynı zamanda kontrolü güvenilmez kılan hidrolik çiftlerin ataleti nedeniyle başarısız oldu. Yine de, hidrolik tahrikli testler Mayıs 1943'te başladı ve bir ay sonra tank, daha fazla arıtma için fabrikaya geri döndü. En yeni TOG 1A verileri, yükseltilmiş prototip ek bir test serisini geçtiğinde, Nisan-Mayıs 1944'e aittir. Ondan sonra tank, parçalarının kaybolduğu Chobham'a gönderildi.
Batı Cephesi’ndeki konumsal savaşın uzun zaman önce Fransa’yı teslim almasıyla sona ermesine rağmen, Sir W. Churchill’in ve yeni “elmas” ı kullanma arzusuyla yanan bazı diğer yetkililerin etkisi altında, böyle bir tank ihtiyacının ortadan kalkmasına rağmen, TOG çalışmaları devam etti. Değiştirilen TOG 2 prototipinin (TOG No. 2) siparişi Mayıs 6'teki 1940'te alındı.
Teknik performansı iyileştirmek için öncelikle ağırlığı azaltmayı amaçlayan daha radikal önlemler gerekli. Sonuç olarak, güncellenmiş model daha az yükseklikte bir şasi aldı ve kaşık kaldı, ancak ön gövde levhasındaki tabanca hala sökülmüş oldu. Şimdi, 57-mm silahlardan oluşan ana silah, yeni bir tasarımın taretine yerleştirildi. Kaşıklar içindeki tabancalar ve makineli tüfekler kaldı, ancak kaşıkların kendisi asla kurulmadı. Bununla birlikte, derhal yeni bir kule almak da mümkün olmadığından, bunun yerine, geçici bir şekilde sahte bir tabanca ile daha basit bir formdaki ahşap bir maket yerleştirildi. TOG 1'in sürekli takip ettiği aşırı ısınma sorunlarına rağmen dizel-elektrik iletimi korundu. Değişiklikler aşağıdaki gibiydi.
İki ana jeneratörün tahrik motoru, jeneratörlere mekanik olarak bağlanmış bir dizel motordu.
Jeneratörler her iki tarafın elektrik motorlarını besledi. Otomobilin hızını değiştirmek, dizel motor yakıt pedalı tarafından gerçekleştirildi. Elektrik motorunu ve jeneratörü besleyen akımın direncini değiştirmek için manuel bir kol, makinenin hızının daha da ayarlanmasını sağlamıştır. Potansiyometreye bağlı dümen döndürülerek, iki jeneratörün uyarma sargısındaki akımın direnci değiştirildi. Direksiyon simidini bir yöne veya başka bir yöne çevirmenin bir sonucu olarak, karşı taraftaki elektrik motorunun (ters dönüş dönüşünün) çıkış gücü, sarımlarındaki voltajdaki bir artış nedeniyle artmıştır. Jeneratörü tarafından çalıştırılan bir başka elektrikli motor, diğer tarafın tahrik tekerleğine güç ileterek bir dönüş yapmaya yardımcı oldu. Bu, elektrik motorlarından birini bağımsız olarak tersine çevirme ve tankı yerine döndürme yollarından biriydi (ekseni etrafında dönerek). Deponun genişliğine eşit bir yarıçapa sahip bir dönüş yapmak için paletlerden biri hava frenleriyle frenlenmiştir.
TOG 2 piyade tankının prototipi, 16 March 1941'in ilk fabrika çıkışını yaptı. Başka yorum yok, başka testler ortaya çıkardı, ancak zaman umutsuzca kaybedildi. Tank, maksimum 14 km / s hıza ve 112 km. Alt takımı sayesinde, TOG 2, 2,1 m yüksekliğe kadar dikey duvarları aşabilir ve 6,4 metre genişliğe kadar hendekleri aşabilir, bu kesinlikle etkileyici bir sonuçtu. Altı ay sonra, tankın tasarımında yeni değişiklikler yapmaya karar verdiler ve bu nedenle adı TOG 2 * olarak değiştirildi.
En önemli arıtma, en iyi sürüş performansını sağlayan torsiyon çubuğu süspansiyonunun kullanılmasıydı. Buna ek olarak, tank üzerine yeni bir taret ve bir 76,2-mm top takıldı.
Nisan 1943'ta başlayan testler, TOG 2 * 'in en ağır (81 tondan daha fazla) ve en güçlü İngiliz tank olduğunu, ancak inşa edilme kavramının eski olduğunu doğruladı. Güçlü rezervasyonlara rağmen, TOG sadece Alman “Kaplan” ına değil, uzun namlulu 75-mm'lik bir tabancayla zayıf Pz.Kpfw.IV’e bile dinamik niteliklerde ve silahlanmada yetersiz kaldı. Bu tür makineler için manevra savaşı felaketti.
Bununla birlikte, 1942'ta, sponsorların son reddedilmesi nedeniyle yürüyen aksamın uzunluğunu azaltmak için tasarlanan TOG 2R modifikasyonunun (76,2-mm taret tabancaları ve güç kulelerini koruyarak) alt takımının uzunluğunu azaltması amaçlanmıştır. . Ağır piyade tankının daha da geliştirilmesi TOG 3 projesine yol açtı. Ancak hiçbiri uygulanmadı.
TOG 1A'nın aksine, TOG 2 * 'in kaderi daha mutlu oldu. Savaştan sonra tank depoya gönderildi, kısa süre sonra kaldırıldı, tamir edildi ve Bovington'daki tank müzesine nakledildi. Bu arada, Paxman motoru üzerinde “yerli” kaldı, ancak tank şu an hareket etmiyor.
TTX AĞIR ÇALIŞMA TANKI VE TOG 2 *