Aşağıdaki, Bill Moyers'ın Chautauqua, New York'taki Chautauqua Enstitüsünde Temmuz 8, 2016'te verdiği konuşmanın yoğunlaştırılmış bir versiyonudur. TomDispatch.com.
Altmış altı yıl önce bu yaz, 16'imdeth Doğum günüm, büyüdüğüm küçük Doğu Teksas şehri Marshall şehrinin günlük gazetesi için çalışmaya gittim. Yavru muhabiri olmak için iyi bir yerdi - dolaşacak kadar küçüktü ama beni her gün meşgul edecek ve öğrenecek kadar büyüktü. Yakında bir şansım oldu. Gazetenin eski ellerinden bazıları tatildeydi veya hastalandı ve ülke genelinde “ev hanımlarının isyanı” olarak bilinen şeyleri örtbas etmek için görevlendirildim.
Memleketimdeki 15 kadın, kendi çalışanlarına Sosyal Güvenlik stopaj vergisi ödememeye karar verdi. Bu ev hanımları beyazdı, ev sahipleri siyahtı. Ülkede istihdam edilen siyah kadınların neredeyse yarısı ev hizmetindeydi. Daha düşük ücret kazanma, daha az tasarruf biriktirme ve yaşamları boyunca bu işlerde takılma eğiliminde oldukları için sosyal güvenlik, yaşlılıkta yoksulluğa karşı tek sigortalarıydı. Oysa işkence durumları işverenlerini hareket ettirmedi.
Ev hanımları, Sosyal Güvenlik'in anayasaya aykırı olduğunu ve onu empoze etmeden vergilendirme olduğunu savundu. Kölelikle bile eşitlediler. Ayrıca “vergi almamızı [vergi] almamızı istediklerimizi çöp toplamamızı istemediklerimizden farklı değil” dediler. Bu nedenle, bir zamanlar Amerikan Un-American Faaliyetleri'ne başkanlık eden Teksaslı ve eski bir kongre üyesi olan yüksek güçte bir avukat tuttular. Komite - ve davalarını mahkemeye verdi. Kaybettiler ve nihayetinde burunlarını tutup vergi ödemekle yaralandılar, ancak isyanları ulusal haber haline gelmeden önce değil.
Yerel gazeteyle ilgili raporlarıma yardım ettiğim hikayeler Associated Press tarafından ülke genelinde seçildi ve aktarıldı. Bir gün, yönetici editör beni aradı ve masasının yanındaki AP Teletype makinesini işaret etti. Kablo boyunca ilerlemek, ev hanımlarının isyanını kapsamamız için gazetemizi ve muhabirlerini gösteren bir haberdi.
Bağlandım ve bir şekilde para ve güç, eşitlik ve demokrasi meselelerini siyaset ve gazetecilik arasındaki kesişme noktalarında geçirilen bir ömür boyunca meşgul olmaya devam ettim. Ev kadınlarının isyanını perspektif içine sokmam biraz zaman aldı. Elbette yarış bir rol oynadı. Marshall, yarısı beyaz, yarısı siyah beyaz olan ayrık, bir anti-bereket kasabası olan 20,000 idi. Beyaz hüküm sürdü, ama ırktan fazlası işti. Bu 15 ev hanımları saygın kasaba halkı, iyi komşular, kilisede düzenli (bazıları benim kilisemde) idi. Çocukları benim arkadaşlarımdı; birçoğu topluluk işlerinde aktifti; ve kocaları, kasabanın ticaret ve meslek sınıfının temel direkleriydi.
Peki o isyan spazmı ne getirdi? Sadece kendi ayrıcalıklarının ötesini göremediler. Ailelerine, kulüplerine, yardım kuruluşlarına ve cemaatlerine şiddetle sadık - şiddetle sadık, yani kendi türlerine - demokrasiye üyeliği sadece kendileri gibi insanları da içerecek şekilde tanımladılar. Yaşlılıklarında rahat ve güvenli olmaları beklenirdi, ancak çamaşırlarını yıkayan ve ütüleyen, çocuklarının altını silen, kocalarının yataklarını yıkayan ve ailelerinin yemeklerini pişiren kadınlar da yaşlanır, zayıflar, hastalanır ve yıpratırlar; kocalar ve yalnızca zamanın mahsurları ile yüzleşiyorlar, emek yıllarından ve kaşlarındaki kırışıklıklardan ve parmaklarındaki düğümlerden gösterdikleri hiçbir şey yok.
Öyle ya da böyle, ülkemizin tarihindeki en eski hikaye budur: “biz, halkın” metafiziksel bir gerçeklik olup olmadığını belirleme mücadelesi - bir millet, bölünmez - ya da sadece bir dindarlık kılığına bürünen ve güçlü bir kişi tarafından yönetilen başkalarının pahasına kendi yaşam tarzlarını sürdürme imtiyazı.
“Çokluk İçeririm”
Düzenlemeleri kabaca tüm vatandaşlarına hizmet eden bir toplum ile kurumları muazzam bir sahtekarlığa dönüştürülen bir toplum arasında, yalnızca adında bir demokrasi arasında çok büyük bir fark var. Amerika Birleşik Devletleri'nin ne demek olduğu hakkında hiçbir şüphem yok. İnsanların egemenliğini hükümetin ahlaki temeli olarak ilan eden, kuruluş belgelerimizdeki, anayasaya giriş niteliğindeki en devrimci sözleri 52’ta dile getirdi:
Biz daha mükemmel bir Birlik oluşturmak, adalet oluşturmak, iç huzurunu sağlamak, ortak bir savunma sağlamak, genel refahı teşvik etmek ve kendimize ve Posterity'mize duyduğumuz özgürlük kutsamalarını sağlamak için Amerika Birleşik Devletleri halkıyız. Amerika Birleşik Devletleri için bu Anayasa'yı kurar.
Bu sözler ne anlama geliyor, eğer hep birlikte ulus kurma işinde değilsek?
E-posta ile son alın
Şimdi, bir aziz cumhurbaşkanlığı tarafından yönlendirilen bir melek ülkesi olmadığımızı biliyorum. Erken Amerika ahlaki bir ahmaktı. Yeni ulustaki beş kişiden biri köleleştirildi. Yoksullar için adalet, hisse senetleri ve borsalar anlamına geliyordu. Kadınlar sanal şakaydılar. Heretik sürgüne ya da daha kötüye gitti. Yerli halk - Kızılderililer - topraklarından, kaderlerinden bir “gözyaşı izi” ve yıkılan anlaşmalar zorla kaldırılacaktı.
Hayır, tarihimiz konusunda romantik değilim ve idealize edilmiş siyaset ve demokrasi kavramı bulunmuyor. Unutma, Başkan Lyndon Johnson için çalıştım. Masanın üzerine eğilen Texas poker köpekbalığı hikayesini sık sık tekrarladığını ve işaretine şöyle düştüğünü duydum: “Kartları dürüst oynayın, Reuben. Sana neyle uğraştığımı biliyorum. ”LBJ politikaları biliyordu.
“İnsanları” da romantikleştirmiyorum. Teksas eyaletindeki bir öğrenci iken devlet yasama organı hakkında rapor vermeye başladığımda, eski bir devlet senatörü, bana yerin nasıl çalıştığı hakkında bilgi vermeyi teklif etti. Odanın etrafına yayılmış meslektaşlarına işaret ederken, Senato katının arkasında durduk - oyun kartları, uyuklayan, kırbaçlanan, galerideki genç ziyaretçilere göz kırptı - ve bana şöyle dedi: “Bu adamlar sizce Kötü, onları oraya gönderen insanları görmelisin. ”
Ve yine de, insan doğasındaki kusurlara ve çelişkilere rağmen - veya belki de onlar nedeniyle - burada bir şeyler gerçekleşti. Amerikan halkı bir medeniyeti yarattı: bu ince medeniyet kaplaması insan kalbinin tutkularına uzanıyordu. Herhangi bir anda kopabileceği ya da yavaş yavaş kötüye gidene kadar istismar ve ihmalden dolayı zayıflayabileceği için, uygarlık hepimizin bu işte olduğumuz fikrine (Marshall ev kadınlarının inandığının aksine) taahhüt edilmesini gerektirir.
Amerikan demokrasisi, her şey dahil kucaklaşmasıyla, en büyük şairlerimizden Walt Whitman'ın sesinin verdiği gibi bir ruh yarattı. Song of Myself:
Kim bir başkasını küçümserse, beni küçümser, ve ne yapılırsa veya en sonunda bana geri verilenleri söylerse ... ilkel kelimeyi konuşurum - demokrasinin işaretini veririm; Tanrı tarafından! Hepsinin karşılığı aynı şartlarda bulunamayacak hiçbir şeyi kabul etmeyeceğim ... (Ben büyüğüm - çokluklar içeririm.)
Yazar Kathleen Kennedy Townsend var canlı bir şekilde tanımlanmış Whitman, Amerika'da tanıştığı kişiyi görüyor. O yazdığı gibi Ben Vücudum Elektrik şarkı:
- eyerindeki süvari, Kızlar, anneler, temizlikçiler, tüm performanslarında, İşçi grubu açık akşam yemeklerinde su ısıtıcısı ve öğlen beklerken, öğle vaktinde oturmuş işçi grubu, bahçede çiftçinin kızı cowyard, Genç adam çapalama mısır
Whitman'ın sözleri, Amerikalıların bizden daha az birbirlerine bağımlı oldukları bir zamanda paylaştığını kutluyor. Townsend'in belirttiği gibi, “On dokuzuncu yüzyılda çiftliklerde çok daha fazla insan yaşıyordu ve bu yüzden çok daha kendine güvenen olabilirler; kendi yiyeceklerini yetiştirmek, kıyafetlerini dikmek, evlerini inşa etmek. Ancak, her Amerikan’ın tecritte neler yapabileceğini alkışlamak yerine, Whitman engin korosunu kutladı: 'Amerika'nın şarkılarını duyuyorum.' ”Duyduğu koro, çok sesli bir sesle, güçlü bir insanlık korosu idi.
Whitman, ülkenin ruhunda başka bir şey gördü: İş yerinde Amerikalılar, çalınan ve terleyen emekçi insanlar bu ulusu kurdu. Townsend, bugün siyasetçilerin ve medyanın - servet yaratma konusundaki bitmeyen tartışmalarında, sermaye kazancının azalması ve yüksek şirket vergileri - konusundaki tutumunu, çalışan insanları unutmuş görünüyor. “Ama Whitman onları unutmazdı.” Diye yazıyor, “Çok azının iyi olduğu bir yerde değil, herkesin değer verdiği bir milleti kutluyor.”
Başkan Franklin Delano Roosevelt de demokrasinin ruhunu anladı. Sözleri genellikle şiir gibi çalsa da, politik olarak ifade etti. Paradoksal olarak, Amerikan aristokrasisinin bu bakış açısına göre, demokrasinin ruhu siyasi eşitlik anlamına geliyordu. “Oy kullanma kabini içinde” dedi, “Her Amerikalı kadın ve erkek diğer her Amerikalı kadın ve erkeğe eşit olarak duruyor. Orada üstleri yok. Orada hiçbir usta yok, kendi zihinlerini ve vicdanlarını koruyor. ”
Tanrı, oraya varmamızın çok zaman aldığını biliyor. Tarihimizdeki her siyasal eşitlik iddiası, başkalarını inkar edeceklerini kendileri için istila edenlerin şiddetli direnişiyle karşılandı. Başkan Abraham Lincoln, Özgürleşme Bildirgesi'ni imzaladıktan sonra Lyndon Johnson'ın yüzlerce yıllık Jim Crow yasası ve Jim Crow linçleri, zorla çalıştırma ve zorla segregasyon, dayak ve bombalama, halkın aşağılanmasına zorlama ve cesur ama pahalı protesto ve gösterilerin bozulması. Bir düşünün: İç Savaşın kanlı savaş alanlarındaki özgürlük kazanılmadan yüz yıl önce nihayet toprak kanunları altında güvence altına alındı.
Ve işte düşünülmesi gereken başka bir şey var: 1848’taki Seneca Şelalesi’ndeki ilk kadın hakları kongresinde yer alan kadınlardan sadece bir tanesi - sadece bir tanesi, Charlotte Woodward - kadınların oy kullanabilmesi için yeterince uzun yaşadılar.
“Şapkadan O Tavşanı Seçiyoruz”
Bu yüzden, sürekli bir direniş karşısında birçok kahramanın - söylenen ve doğmamış - feda edildiği, acı çektiği ve öldüğü, böylece bütün Amerikalıların, demokrasinin zemin katındaki düz bir oyun alanında o oylama kabininde eşit bir temel kazanabilecekleri ve öldü. Ve bugün para, demokratik ruhumuzun elçisi olan büyük eşitsizleştirici oldu.
Bunu kimse muhafazakar simge Barry Goldwater, Arizona’dan uzun süredir Cumhuriyetçi senatör ve cumhurbaşkanlığı için bir defalık Cumhuriyetçi adaydan daha net görmedi. İşte neredeyse yıllar önce 30'tan sözleri:
Özgürlüğün dürüst seçimlere dayanması, ulusumuzu kuran ve Anayasayı yazan yurtseverler için büyük öneme sahipti. Yolsuzluğun anayasal özgürlük şartını zorunlu kıldığını biliyorlardı: halktan başka hiçbir etkiden bağımsız, bağımsız bir yasama organı. Bu ilkeleri modern zamanlara uygulayarak, şu sonuçları çıkarabiliriz: Başarılı olmak için, temsili hükümet seçimlerin en fazla para verenler tarafından değil, vatandaş tarafından kontrol edileceğini varsayar. Seçmenler oylarının önemli olduğuna inanmalı. Seçilmiş yetkililer, kendi toplumlarına değil, yalnızca tüm toplumun bencil saçakları için konuşan çıkar gruplarına bağlılıklarını insanlara borçlu olmalıdır.
Senatör hakkında Goldwater bu sözleri yazarken, Oliver Stone filmini yayımladı. wall Street. Bunu hatırlamak? Michael Douglas, hırslı genç protégé Bud Fox'un elde ettiği bilgileri içeride kullanan ve büyük bir kişisel düşme için satmayı planladığı bir şirketin hisselerini manipüle ederken, Bud'ın kendi işçilerini de dahil olmak üzere, yüksek rol oynayan Gordon Gekko'yu oynadı. mavi yakalı baba, denize. Genç adam, bu tür bir kopya ve chicanery'e katılmış olmaktan korkuyor ve tövbe ediyor ve “Ne kadar yeter, Gordon?” Diye sormak için Gekko'nun ofisine saldırıyor.
Gekko cevapları:
“Bu ülkenin en zengin yüzde biri, ülkemizin servetinin yarısına sahip: 5 trilyon dolar… Amerikan halkının yüzde 90'unu çok az ya da hiç net değersiz aldınız. Ben hiçbir şey yaratmıyorum. Ben sahibim. Kuralları biz koyarız. Haber, savaş, barış, açlık, isyan, ataş başına fiyat. O tavşanı şapkadan seçiyoruz, herkes orada otururken ne halt ettiğimizi merak ediyor. Şimdi, bir demokraside yaşadığımızı düşünecek kadar saf değilsin, değil mi Buddy? Bu serbest piyasa. Ve sen bunun bir parçasısın. ”
Bu, günümüzün yeni yaldızlı çağının şafağı olan yüksek uçan 1980'lerde idi. Yunan tarihçi Plutarch'ın “zengin ve fakir arasındaki bir dengesizliğin bir Cumhuriyetin en eski ve en ölümcül rahatsızlığı olduğu” konusunda uyardığı söyleniyor. Washington Post son zamanlarda dikkat çekti, gelir eşitsizliği olabilir şu anda daha yüksek Amerikan geçmişindeki herhangi bir zamanda.
Washington'da 1960'lerde genç bir adamken ülkenin çoğunun büyümesi tahakkuk etmiş hanehalkının yüzde alt 90. II. Dünya Savaşı'nın sonundan ilk 1970'lere kadar, gerçekte, Amerikan toplumunun alt ve ortasında, gelir yukarıdan biraz daha hızlı bir şekilde artmıştır. 2009’te, ekonomistler Thomas Piketty ve Emmanuel Saez, onlarca yıllık vergi verilerini araştırdılar ve 1950’ten 1980’e, Amerikalıların yüzde 90’inin ortalama gelirinin, 17,719’den 30,941’den $ 75’e çıktığını tespit ettiler. Bu, 2008 dolarlarında yüzde bir XNUMX artışını temsil ediyordu.
1980’ten bu yana ekonomi etkileyici büyümek, ancak faydaların çoğu en üst seviyeye çıktı. Bu yıllarda işçiler daha üretkendiler ancak yaratmalarına yardım ettikleri servetin daha azını aldılar. 1970'lerin sonlarında, en zengin 1 yüzdesi toplam gelirin 9'ini aldı ve ülke servetinin yüzde 19'ini aldı. Toplam gelirin 1 yüzde oranına düşmesi, 23 yüzde 2007 oranının üzerine çıkarken, toplam servet payı yüzde 35 seviyesine yükselecekti. Ve hepsi de 2007-08’in ekonomik olarak çözülmesinden önceydi.
Herkes durgunluk sırasında resesyona girse de, en üstteki 10 yüzde şimdi kaldı dörtte üçünden fazla Ülkenin toplam aile servetinin.
Biliyorum, biliyorum: istatistiklerin gözlerin sırlanmasına yol açmasının bir yolu var, ancak bu istatistikler Amerika ile ilgili çirkin bir gerçeği vurgulamaktadır: eşitsizlik önemlidir. Ekonomik büyümeyi yavaşlatır, sağlığı baltalar, sosyal bütünlüğü ve dayanışmayı aşındırır ve eğitime aç kalmaktadır. Çalışmalarında Ruh Düzeyi: Büyük Eşitlik Neden Toplumları Güçlendirir?Epidemiyologlar Richard Wilkinson ve Kate Pickett, akıl hastalığı, bebek ölümü, düşük eğitim başarısı, genç doğumlar, cinayetler ve hapsetmenin en tutarlı tahmincisinin ekonomik eşitsizlik olduğunu buldu.
Bu yüzden istatistikleri sürekli akarken benimle ayı. Pew Araştırma Merkezi son zamanlarda yeni bir çalışma yayınladı 2000 ve 2014 arasında, orta sınıfın ülkenin hemen her yerinde küçüldüğünü belirtir. 10 metropol alanlarından dokuzu orta sınıf mahallelerde düşüş göstermiştir. Ve unutmayın, yoksulluk içinde yaşayan 45 milyondan fazla insandan bahsetmiyoruz bile. Bu arada, 2009 ve 2013 arasında, en üstteki 1 yüzde çekilen Yüzde 85 tüm gelir büyümesi. Ekonomi, 2015’te iyileştikten sonra bile, yarıdan fazla gelir artışının ve 2013’in neredeyse yarı tutuldu Amerikalıların sahip olduğu tüm hisse senedi ve yatırım fonu varlıklarından.
Şimdi, eğer toplumun geri kalanı orantılı olarak fayda sağlıyor olsaydı, zenginlik konsantrasyonları bir sorundan daha az olurdu. Ancak bu durum böyle değil.
Bir zamanlar, 2006 raporunda Isabel Sawhill ve Sara McClanahan'a göre Amerika'da FırsatAmerikan ideali, tüm çocukların “içinde doğdukları ailenin ekonomik durumuna bakılmaksızın kabaca eşit bir başarı şansına sahip oldukları” idi.
Neredeyse 10 yıl önce, ekonomist Jeffrey Madrick yazdı ekonomistler, 1980'ler gibi yakın bir zamanda, “Horatio Alger ülkesinde, yalnızca gelecekteki gelirinin yüzde 20'unun, birinin babasının geliri tarafından belirlendiğini” düşündüklerini belirttiler. [] babanın gelir düzeyi tarafından belirlendi. Kadınlar için, kabaca aynıydı. ”Bugün daha da yüksek olabilir, ancak açıkça üçüncü bir çocuk olarak doğmuşsa ve babası hakemleri devirmişse, yaşamdaki başarı şansı büyük ölçüde iyileşmiştir.
Bu, İngiliz eleştirmen ve kamu entelektüel Terry Eagleton tarafından bir makalede vurgulanan eski bir soruyu gündeme getirmektedir. Yükseköğretimin Chronicle:
Neden kapitalist Batı'nın insanlık tarihinin şahitlerinden daha fazla kaynak biriktirdiği, ancak yoksulluk, açlık, sömürü ve eşitsizliğin üstesinden gelmek için güçsüz göründüğü halde mi? Kapitalizmin doğasında yoksunluk ve eşitsizlik yaratan bir şey olduğunu savunmak makul mudur?
Bana göre cevap açıktır. Kapitalizm kazananlar ve kaybedenler için büyük zaman harcar. Kazananlar servetlerini, genellikle kampanya katkıları ve lobicilik yoluyla, politik güç kazanmak için kullanırlar. Bu şekilde, yalnızca kendilerine borçlu olan politikacıların yaptıkları seçimler üzerindeki etkilerini arttırırlar. Demokratlar ve Cumhuriyetçiler arasında ekonomik ve sosyal meseleler konusunda kesinlikle farklılıklar olsa da, her iki taraf da devlet politikalarını (boşluklar, sübvansiyonlar, vergi indirimleri, kuralsızlaştırma) yardımıyla zenginleştirmek isteyen zengin bireylere ve çıkarlarına hitap etmektedir. Hangi partinin iktidarda olduğuna bakılmaksızın, büyük işletmelerin çıkarlarına büyük ölçüde dikkat edilir.
Daha sonra, ama ilk önce, bir itiraf. Efsanevi yayın gazetecisi Edward R. Murrow, nesillerindeki gazetecilere, önyargıyı saklamaya çalışmadığınız sürece sorun olmadığını söyledi. İşte benimki: plutokrasi ve demokrasi birbirine karışmıyor. Geç (ve harika) olarak Yargıtay Adalet Louis Brandeis söyledi“Demokrasiye sahip olabiliriz veya azınlığın elinde yoğunlaşmış bir zenginlik olabilir, ancak ikisine de sahip olamayız.” Tabii ki zengin, herkesten daha fazla ev, araba, tatil, alet ve araç satın alabilir, ancak daha fazla demokrasi satın alamamaları gerekir. Yapabilecekleri ve yapabilecekleri, şu anda dev bir petrol sızıntısı gibi yayılan Amerikan siyasetinde saygın bir leke.
Mayıs ayında, Başkan Obama ve ben ikisi de konuştu Rutgers Üniversitesi açılış töreninde. 50,000 insanları her kelimeye eğildi. Sorunlu dünyamıza çıkan genç erkek ve kadınların kalbini kaldırdı. o söylediğinde, “Bazen hem soldan hem de sağdan duyduğumuz şeylerin aksine, sistem sandığınız kadar sağlam değil ...”
Yanlış, Sayın Başkan, sadece yanlış. İnsanlar bu konuda önünüzde. İçinde son anketAmerikalıların etnik köken, sınıf, yaş ve cinsiyete göre yüzde yüzündeki 71, ABD ekonomisinin hileli olduğuna inandığını söyledi. İnsanlar finansal güvenlik için çok çalıştıklarını bildirdi. Katılımcıların dörtte biri beş yıldan fazla bir süredir tatil yapmamış. Yüzde yetmiş bir tanesi beklenmeyen tıbbi faturalardan korktuklarını; 53 yüzde ipotek ödeme yapamamak korkuyordu; ve, kiralayanlar arasında, 60 yüzdesi, aylık kira yapamayacaklarından endişe duyuyor.
Bir başka deyişle, milyonlarca Amerikalı sınırda yaşıyor. Ancak ülke, mal ve hizmetlerinin karşılığını ödeyebilecek bir işgücü olmadan nasıl gelişmeye devam edeceğimiz sorusuyla yüzleşmedi.
Kim Dunnit?
Okumak zorunda değildin Das Kapital'i Bunun geldiğini görmek veya ABD’nin sanayi demokrasilerinde en sert, en affedilmeyen toplumlardan birine dönüşmekte olduğunu fark etmek. Onun yerine okuyabilirdin Ekonomisttartışmasız, İngilizce konuşan dünyanın en etkili iş dostu dergisi. Dosyalarımda, bir yıl önce bu dergide yayınlanan ve George W. Bush'un ikinci döneminin arifesinde yayınlanan bir uyarıyı saklıyorum. Editörler o zamanlar sonuçlandı ABD’de gelir eşitsizliğinin ilk Yaldızlı Çağ’dan bu yana görülmemiş seviyelere ulaşması ve sosyal hareketliliğin azalmasıyla “ABD’nin Avrupa tarzı sınıf temelli bir topluma kalsifiye edilmesi riski”.
Ve unutmayın, bu, 2007'in finansal erimesinden önce, 08, Wall Street'in kurtarılmasından önce, durgunluktan önce, sadece süper-zengin ve herkes arasındaki boşluğu genişletti. O zamandan beri duyduğumuz harika emme sesi servet yukarıya doğru geliyor. Birleşik Devletler, tarihimizde emsali görülmemiş bir gelir eşitsizliği seviyesine sahip ve bu nedenle dramatik bir kişinin aklını sarmak neredeyse imkansız.
Başkanın Rutgers’de söylediğinin aksine, bu dünya böyle yürüyor; Dünyanın para ve gücü olan insanlar tarafından çalışmanın yolu budur. Nakliyeciler ve çalkalayıcılar - büyük kazananlar - bu eşitsizliğin kaçınılmaz olduğu mantığını yinelemeye devam ediyor, finansmanın küreselleşmesinin ve giderek daha karmaşık bir dünyada teknolojideki ilerlemelerin sonucu. Bunlar hikayenin bir parçası, ama sadece bir kısmı. GK Chesterton'un bir asır önce yazdığı gibi, “Erkekler kaderinin her ciddi doktrininde, erkeklerin eşitliği doktrininin bir izi vardır. Ancak kapitalist gerçekten bir miktar eşitsizlik dinine bağlı. ”
Kesinlikle. Bizim durumumuzda, son 40 yıllarında politik olarak tasarlanan vahiy değil, bir buluş dini. Evet, politik olarak tasarlandı. Bu gelişme üzerine okumaktan daha iyisini yapamazsınız Kazanan Bütün Politikaları Almak: Washington Zengin Zenginliği Nasıl Sağladı ve Orta Sınıfa Nasıl Geri Döndü? Jacob Hacker ve Paul Pierson, Sherlock Holmes ve Dr.
II. Dünya Savaşı sonrası “ortak refah” fikrine ne oldu diye şaşırdılar; Zengin ve süper zengine gittikçe daha fazla zenginlik katmanın yollarını şaşırttı; Riskten korunma fonu yöneticilerinin milyarlarca dolar topladıklarını, ancak sekreterlerinden daha düşük oranlarda vergi ödediklerini; Politikacıların neden çok zengin vergi indirimlerini sürdürdüklerini ve iş güçlerini küçülten şirketlere sübvansiyonlar verdiklerini ve Amerikan Rüyasının kalbinin - yukarı doğru hareketlilik - atmayı durdurmuş gibi göründüğü için rahatsız oldum; ve bütün bunların, siyasetçilerin en büyük sayı için en büyük iyiye hizmet etmesi gereken bir demokraside gerçekleşebileceğini açıkladı. Böylece Hacker ve Pierson, “ekonomimizin geniş orta sınıf için refah ve güvenlik sağlamak için çalışmayı nasıl bıraktığını” bulmaya başladılar.
Başka bir deyişle, bilmek istediler: “Kim dunnit?” Suçluyu buldular. İkna edici belgelerle, “Adım adım tartışmaya ve tartışmaya giderek, Amerikan kamu görevlileri, Amerikan siyasetinin ve Amerikan ekonomisinin kurallarını, çok azının yararına olacak şekilde yeniden yazdılar.”
İşte burada: Kazananlar kapı bekçilerini satın aldı, sonra sistemi oynadı. Düzeltme yapıldığı zaman ekonomimizi avcılar için bir ziyafete dönüştürdüler, “Amerikalıları daha büyük borçluyor, güvenlik ağında yeni delikler açıyor ve Amerikalılara işçiler, yatırımcılar ve vergi mükellefleri olarak geniş finansal riskler getiriyor”. Hacker ve Pierson, ABD’nin giderek daha fazla, Brezilya’nın, Meksika’nın ve Rusya’nın kapitalist oligarşileri gibi göründüğü sonucuna varıyor. geçerek.
Bruce Springsteen “yüreklerimizde taşıdığımız ülke” diyor.
Tanrı'nın Eseri
Geriye dönüp baktığımda, uyarı işaretlerini nasıl görmezden geldiğimizi merak etmeniz gerekiyor. 1970’larda, Big Business sınıf olarak hareket etme ve Kongre’de çalışma yeteneğini geliştirmeye başladı. Yargıtay'dan önce bile vatandaşlar Birleşik Karar, siyasi eylem komitelerinde siyaseti dolarlarla dolaştırdı. Vakıflar, şirketler ve zengin bireyler tarafından finanse edilen düşünce kuruluşları, ideolojiye ve ilgi alanlarına çarpık sonuçlarla çalışmadan sonra çalışmayı yıkayan düşünce kuruluşlarıdır. Politik stratejistler, dindar haklarla, Jerry Falwell'in Ahlaki Çoğunluğu ve Pat Robertson'un Hıristiyan Koalisyonu ile ittifak yaptı; emekçilerin ve orta sınıfın ekonomik saldırısını kamufle edecek kültürel bir kutsal savaşı hevesle sürdürdüler.
Ekonominin bu soygununu örtbas etmek için çekici bir entelektüel parlaklığa ihtiyaç vardı. Böylece kamu aydınları “küreselleşmeyi”, “neo-liberalizmi” ve “Washington Konsensüsünü” teolojik bir inanç sistemine dönüştürmek için toplandı ve sübvanse edildi. “Ekonomi biliminin kasvetli bilimi” bir inanç mucizesi haline geldi. Wall Street, yeni Vaat Edilen Topraklar olarak parlıyordu; birkaçı, bir iğnenin üzerinde dans eden meleklerin Voodoo büyüsü yapan MBA'leri olan gerçekten cadı olduğunu fark etmişti. Gordon Gekkos'un açgözlülüğü - bir zamanlar bir mengene olarak kabul edildi - bir erdeme dönüştü. Goldman Sachs'ın CEO'su Lloyd Blankfein, bu inancının en büyük rahiplerinden biri, şirketinin işleyişini merak ediyordu. bunu telaffuz etti “Tanrı'nın işi.”
Tanınmış bir neo-muhafazakar dini filozof bile dile getirdi:şirket teolojisi. ”Seni kandırmıyorum. Ve adanmışları seslerini öven ilahilerinde, burada Dünya'daki Cennetin Krallığına katılım olarak servet yaratmalarına kaldırdı. Kişisel çıkar, Yaldızlı Çağın İncili oldu.
Bugün hiç kimse bu kazanan hepsini al felsefesini Ray Dalio'dan daha samimi bir şekilde ifade etmiyor. Onu şahsi bir değeri olan, riskten korunma fonlarının Kral Midas'ı olarak düşünün Neredeyse 16 milyar dolar olarak tahmin ediliyor ve bir şirket, Bridgewater Associates’in, 154 milyar dolar kadar değerinde olduğu bildiriliyor.
Dalio kendini bir filozof hayal ediyor ve bir maxims kitabı felsefesini açıklamak. Aşağı kaynar: “Bir sırtlan ol. Wilildebeest'e saldırın. ”(Wildebeests, güney Afrika’ya özgü antiloplar - bir zamanlar orada bir belgesel çektiğimizde öğrendiğim gibi - üzerlerinde varolan et yiyen köpeğe benzer benekli sırtlanlarla uyuşmuyor.) bir Wall Street sırtlanı:
… Bir sırtlan paketi, genç bir wildebeest alırsa, bu iyi mi kötü mü? Yüz değerinde, bu korkunç görünüyor; Fakir erkek acı çeker ve ölür. Bazı insanlar sırtlanların kötü olduğunu bile söyleyebilir. Yine de, bu tür görünüşte kötülük davranışı doğa boyunca tüm türler boyunca var olur ... ölümün kendisi gibi, bu davranış yaşam olduğu sürece çalıştığı muazzam derecede karmaşık ve verimli bir sistemin ayrılmaz bir parçasıdır. çünkü kendi çıkarlarına göre hareket eden sırtlanlar ve en fazla olanı içeren daha büyük sistemin çıkarları, çünkü en çok öldürenleri öldürmek ve yemek, evrimi, yani iyileştirmenin doğal sürecini teşvik eder ... Saldıran sırtlanlar gibi wildebeest, başarılı insanlar, kendi çıkarlarının peşinde koşmalarının evrime yardım edip etmediğini bile bilmiyor olabilir.
“İnsanların ne kadar para kazandıklarını topluma istediklerini ne kadar verdiklerinin kaba bir ölçüsü olduğu” sonucuna varmıştır.
Bu sefer olmaz Ray. Bu kez, sırtlanlar için serbest pazar, wildebeest için bir mezbaha haline geldi. Çöken hisse senetleri ve konut fiyatları, ortalama hanehalkının servetinin dörtte birinden fazlasını tahrip etti. Birçok kişi, daha sonra meydana gelen çöküş ve durgunluktan kurtulmadı. Onlar hala ağır borçlarla doludur; emeklilik hesapları hala anemiktir. Tüm bunlar, sırtlanın muhasebeleştirmesiyle, Dalio'nun belirttiği gibi, sosyal süreçte, “doğal süreçte bir gelişme” idi. Saçmalık. Boğa. İnsanlar medeniyeti inşa etmek için uzun ve zor mücadele etti; “ilerleme” doktrini bizi ormana geri götürüyor.
Bu arada, Dalio hikayesine bir dipnot var. Bu yılın başlarında, dünyanın en büyük hedge fonunun kurucusu ve bir çok kişi tarafından merkezi bulunduğu Connecticut'taki en zengin adam devletten taviz alamaması durumunda şirketini başka bir yere götürmekle tehdit etti. Demokrat valinin, içerdiği gizli tehdit nedeniyle onu ofisten attığını düşünmüş olabilirsiniz. Ama hayır, o bükülmüş ve Dalio aldı 22 milyon dolar yardımda - 5 milyon dolarlık bir bağış ve 17 milyon dolarlık bir kredi - faaliyetlerini genişletmek istediğini belirtti. Connecticut'ta iş tutarsa ve yenilerini yaratırsa affedilebilecek bir borç. Hiç kuşkusuz valinin ofisini bir sırtlan gibi sırıtarak ayakkabılarını halıdaki en kanlı kan izini bıraktı.
Kurucularımız, demokrasilerin makinelerini yakalamak için ayrıcalıklı fraksiyonların gücüne karşı uyardılar. Trajik bir mercek aracılığıyla tarih eğitimi alan James Madison, önceki cumhuriyetlerin yaşam döngüsünün anarşi, monarşi veya oligarşiye dönüştüğünü gördü. Meslektaşlarının çoğu gibi, yarattıkları cumhuriyetin de aynı şekilde gidebileceğinin farkındaydı. Güvenilmez, yoğunlaşmış özel güce bile zarar vermeyen kurucular, özel çıkarların “Bizler, insanlar” olarak başlayan ahlaki ve politik sözleşmeyi alt etmelerini engellemek için güvenlik önlemleri dikmeye çalıştılar.
Parlak genç Fransız aristokrat Alexis de Tocqueville, 1830'lerde Amerika'yı gezdiğinde, tanık olduğu demokratik tutkudan heyecan duyuyordu. Belki de bu heyecan onun kutladığı eşitliği abartmasına neden oldu. Bununla birlikte, De Tocqueville'in yakın okuyucuları, bu yeni ülkede bile, aristokrasinin gücünün kaldığı konusunda uyardığını belirtti. Ustasının ikinci cildinde, söylediklerinden korkuyordu. Amerika'da Demokrasi“İş dünyası tarafından yaratılan bir aristokrasi” dedi. Bunu zaten “dünyada var olan en sert” olarak nitelendirdi ve “şartlar ve aristokrasinin kalıcı bir eşitsizliği dünyaya tekrar nüfuz ederse, bunun tahmin edilebileceği tahmin edilebilir. girecekleri kapı. ”
Ve böylece yaptı. Yarım asır sonra, Yaldızlı Çağ öncülüğünde yeni bir aristokrat sanayici, soygun baronu ve Wall Street kralı hiyerarşisi ile geldi. Bir Piskoposluk bakanı olan Yale Üniversitesi'nde ekonomi politiği profesörü olan William Graham Sumner'ın kendi özbilgileri vardı. o ünlüden açıkladı “rekabet… bir doğa yasasıdır” ve o doğa “herhangi bir başka düşünceye bakılmaksızın, en iyisini ödüllendirir.”
Sumner'ın makalelerinde, 1920'teki Wall Street'in şiddetli aşırılıklarına, Rush Limbaugh, Glenn Beck ve Fox News’a yapılan tahrifatlara, iş basınının sırtlan benzeri CEO’ların hevesli hayranlığına; Cumhuriyetçi hükümetten Demokrat Parti’nin büyük şirketlere ve katkıda bulunanlara duyduğu utanmaz itaatten, bu “doğa yasası” gibi büyük sanayi sektörlerinde ayrıcalık ve tekel ağlarını koruduğu halde, gelir ve servet eşitsizliğini meşrulaştırmaya hizmet etti. medya, teknoloji sektörü ve havayolları.
Bir araştırmalar, Amerika'nın politik sisteminin zaten bir demokrasiden bir oligarşiye (zengin bir seçkinlerin egemenliği) dönüştürüldüğü sonucuna varmıştır. Martin Gilens ve Benjamin Page, örneğin çalışılan veri 1,800'ten 1981 ve 2002 arasında başlatılan farklı politika girişimleri. Onlar buldular “Ticari çıkarları temsil eden ekonomik seçkinlerin ve örgütlü grupların ABD devlet politikaları üzerinde önemli bağımsız etkilere sahip olduğu, kitlesel çıkar grupları ve ortalama vatandaşların bağımsız etkisinin çok az olduğu veya hiç olmadığı” demiştir. Cumhuriyetçi veya Demokrat olsun, hükümetin tercihlerini daha sık takip ettiği sonucuna varılmıştır. Büyük lobicilik veya iş gruplarının sıradan vatandaşlarınkinden daha fazla.
Politik olarak korunan açgözlülüğün hararetli bir kültüründeki ayrıcalıklı bir fraksiyonun bizi ikinci bir Büyük Buhran'ın eşiğine getirdiği, daha sonra hükümeti suçladığı ve halkımızın “bağımlı” bir 47'unun sorunumuza neden olduğu ve daha zengin hale geldiği için şaşırabiliriz. her zamankinden daha güçlü.
Hayatının Gerçeği
Bu da bizi Marshall ev kadınlarına geri getiriyor - yalnızca kendi ayrıcalıklarının ötesini göremeyen ve demokrasiye üyeliği yalnızca kendileri gibi insanları içerecek şekilde tanımlayan herkese.
Onların akıl sağlığını telafi etmelerine, demokrasiye gelmelerine ve Amerika’nın niyetini ve kimliğini açıklayan anayasa girişinde somutlaşan bir tür ahlaki kompakt inşa etmelerine nasıl yardım edebilirim?
Birincisi, toplumların çok fazla eşitsizlikten ölebileceğini hatırlatmak için elimden geleni yaparım.
İkincisi, onlara antropolog Jared Diamond'ın kitabının kopyalarını vereceğim. Çöküş: Toplumlar Başarısız Olmayı veya Başarılı Olmayı Nasıl Seçiyorlar? Onlara bağışıklık olmadığımızı hatırlatmak için. Diamond, insanların çevrelerine verdikleri zararın tarihsel olarak medeniyetlerin gerilemesine yol açtığını açıkladığı için Pulitzer Ödülünü kazandı. Bu süreçte, elitlerin kendilerini geç kaldıklarına kadar tekrar tekrar nasıl izole ettiklerini ve aldattıklarını canlı bir şekilde gösteriyor. Ortaklardan zenginlik çıkarmak, herkes yavaş yavaş açlıktan ölürken, sonunda, hatta onlar (ya da yavruları) kendi imtiyazlarının zayiatı haline gelinceye kadar yavaş yavaş açlıktan ölürler. Görünüşe göre herhangi bir toplum, seçkinlerin kararlarının sonuçlarından sonsuz bir şekilde kendilerini izole etmeleri halinde başarısızlık için yerleşik bir plan içerir.
Üçüncüsü, onlarla “fedakarlık ve mutluluk” un gerçek anlamını tartışırdım. PBS serisinin dördüncü bölümünün adı buydu. Joseph Campbell ve Mitin Gücü.Bu bölümde, Campbell ve ben onun yaşama isteğinin insan doğasının temel gerçekliği olduğuna inanan Alman filozof Arthur Schopenhauer üzerindeki etkisini tartıştık. Bu yüzden, bazı insanların bunu neden geçersiz kıldığı ve hayatlarını başkaları için terk ettiği konusunda şaşkındı.
“Bu olabilir mi?” Diye sordu Campbell. “Normalde doğanın ilk kanunu, yani kendini koruma” olarak düşündüğümüz şey aniden çözüldü. Bir başkasının iyiliğini kendimizin önüne geçirdiğimizde bu devrimi ne yarattı? ”Sonra bana Hawaii'deki evinin yakınında, kuzeyden gelen ticaret rüzgarlarının hızla yükseldiği tepelerde meydana gelen bir olayı anlattı. Dağların İnsanlar oraya doğanın gücünü deneyimlemek, saçlarının rüzgarlarda üflenmesini sağlamak - ve bazen intihar etmek için gidiyorlar.
Bir gün iki polis, korkulukların hemen ötesinde, atlamak üzere olan genç bir adam gördüklerinde o yolu kullanıyorlardı. Polislerden biri arabadan cıvata aldı ve tıpkı çıkıntıdan çıktığı gibi arkadasını tuttu. İvme, ikisini de uçurumun üzerinden taşımakla tehdit etti, ancak polisler gitmeyi reddetti. Her nasılsa, ortağı gelip ikisini emniyete almak için yeterince uzun tuttu. Bir gazete muhabiri “Neden bırakmadınız? Öldürülecektin, ”dedi:“ Yapamadım ... Gitmeme izin vermedim. Olsaydı, hayatımın başka bir gününü yaşayamazdım. ”
Campbell daha sonra ekledi: “O polise aniden neler olduğunun farkında mısın? Bir yabancıyı kurtarmak için kendini ölüme teslim etmişti. Hayatındaki her şey düştü. Ailesine olan görevi, işine olan görevi, kendi kariyerine olan görevi, yaşamındaki tüm dilek ve umutları ortadan kayboldu. ”Önemli olan, bu genç adamı, kendi hayatı pahasına olsa bile kurtarmaktı.
Campbell nasıl olabilir? Schopenhauer’ın cevabı, psikolojik bir krizin metafiziksel bir gerçekliğin atılımını temsil ettiği, sizin ve diğerinin bir yaşamın iki yönü olduğu ve bariz ayrılığınızın koşullar altında formları deneyimlememizin bir etkisi olduğu, dedi. Uzay ve zamanın Gerçek realitemiz, kimliğimiz ve tüm yaşamla olan birliğimizdir.
Bazen, ancak içgüdüsel olarak veya bilinçli olarak, eylemlerimiz bu gerçeği bazı bencilce olmayan bir jest veya kişisel fedakarlık ile doğrular. Evlilikte, ebeveynlikte, çevremizdeki insanlarla olan ilişkilerimizde ve karşılıklılığa dayalı bir toplum inşa etmemize katılır.
Ülkemizin gerçeği aslında çok karmaşık değil. Bu, Anayasamıza giriş bölümünde ahlaki bir örtük noktada bulunuyor: Hepimiz bu işte beraberiz. Hepimiz birbirimizin ilk yanıtlayanıyız. Yazar Alberto Rios'un bir keresinde söylediği gibi, “Soy ağacındayım ve sen de benimsin.”
Komşumuzu sevme emrinin tüm dini kavramların en zorlarından biri olduğunun farkındayım, ancak diğerleriyle olan bağlantımızın hayatın gizeminin özüne ve demokrasinin hayatta kalmasına gittiğini biliyorum. Bunu hayatımızın gerçeği olarak kabul ettiğimizde - öyleymiş gibi yaşadığımızda - kendimizi uzun bir tarih trenine ve medeniyet dokusuna zorluyoruz; “biz, insan” oluyoruz.
Eşitsizlik dini - para ve güç - bizi başarısızlığa uğrattı; tanrıları sahte tanrılardır. Amerikan deneyiminde, sırtlanın iştahından daha önemli - daha derin bir şey var. Bunu fark edip beslediğimizde, onurlandırdığımızda, demokrasiyi yeniden başlatabilir ve yüreklerimizde taşıdığımız ülkeyi özgürleştirme çalışmalarına devam edebiliriz.
Bu Facebook post İlk BillMoyers.com çıktı.
Yazar hakkında
Bill Moyers Genel Yayın Yönetmeni Moyers ve Şirket ve www.BillMoyers.com
İlgili Kitaplar