FİLİPİN HALKININ DEMOKRATİK DEVRİMİ YENİLMEZ!
Jose Maria Sison, Kurucu Başkan
Filipinler Komünist Partisi
26 Aralık 2022
Filipinler Komünist Partisi’nin (FKP) 26 Aralık 1968’de yeniden kurulmasından ve derhal ardından Yeni Halk Ordusu’nun (YHO) 29 Mart 1969’da kurulmasından bu yana, Filipinler’deki yarı sömürge ve yarı feodal egemen sistemin her gerici rejimi (Baba Ferdinand Marcos zamanından günümüze kadar) Filipin halkının demokratik devrimini yok etmek için stratejik bir operasyonel plan benimsemiş ve uygulamıştır.
Ancak her bir stratejik ‘plan’ sürekli ve tamamen başarısız olmuş ve bunun yerine devrimci hareketin önemli ölçüde büyümesiyle sonuçlanmıştır. Marcos, FKPyi ve silahlı devrimi bastırmak, “cumhuriyeti kurtarmak ve yeni bir toplum inşa etmek” bahanesiyle 1972’den 1986’ya kadar halka faşist bir diktatörlük dayatacak kadar ileri gitti. Ancak onun iktidarı ele geçirmesi sadece devrimci hareketin ülke çapında çok yönlü büyümesini teşvik etti ve hızlandırdı. Nihayetinde silahlı devrim, faşist diktatörlüğü iktidardan uzaklaştırmak için Metro Manila’da ve ülke çapında halkın kitlesel ayaklanmalarına ilham kaynağı oldu ve onları destekledi.
Marcos faşist diktatörlüğünün ardından gelen sözde liberal demokratik rejimler, kendi askeri stratejik ‘operasyon planlarını’, silahlı çatışmanın ya da iç savaşın köklerini ele almaksızın uzun süreli ateşkes ve barış görüşmeleri teklifleri de dahil olmak üzere aldatma taktikleriyle birleştirmeye çalıştı. Her gerici rejim, devrimci hareketi yok etmeyi ve adaletsiz baskı ve sömürü sistemini korumayı saplantı haline getirmiştir.
Filipinler Cumhuriyeti Hükümeti (GRP) ile Filipinler Ulusal Demokratik Cephesi (NDFP) arasında barış müzakerelerinin çerçevesi olarak 1992 tarihli Lahey Ortak Deklarasyonu ve 1998 tarihli İnsan Hakları ve Uluslararası İnsan Hakları Hukuku’na Saygı Üzerine Kapsamlı Anlaşma gibi önemli ortak anlaşmalara rağmen, barış müzakerelerini geciktirmek, askıya almak ya da sonlandırmak için her zaman “terörle mücadele” kartını kullanmıştır.
Barış görüşmelerine rağmen, her gerici rejim devrimci hareketin kadrolarını ve üyelerini katletme cüretini göstermiştir. YHO, 1998 yılında CARHRIHL ve uluslararası yasaların hükümleri uyarınca gerici silahlı kuvvetlerden General Obillo’yu yakaladığında, serbest bırakılması için güvenli bir prosedür üzerinde anlaşmaya varılması halinde onu bir savaş esiri olarak serbest bırakmaya istekli olduğunu hemen açıkladı. Ancak Estrada sürekli olarak suç işledi ve generalinin yakalanmasını Mayıs 1999’da barış müzakerelerini sona erdiren ilk gerici başkan olmak için kullandı.
2001’de halkın kitlesel ayaklanmasıyla devrilmesinin ardından Arroyo rejimi 2002’de Norveç Kraliyet Hükümeti’nin üçüncü taraf kolaylaştırıcı rolüyle barış müzakerelerini yeniden başlatmayı kabul etti. Ancak 2004 yılında Arroyo rejiminin ABD’nin direktiflerine uyarak müzakereleri önemli konularda yavaşlattığı ve süresiz olarak askıya aldığı ve “tüm ulus yaklaşımı” adına daha büyük askeri operasyonlar başlattığı ortaya çıktı. Bu askeri operasyonlar da Halk Savaşı’nı yok etmekte tamamen başarısız oldu. Kudurmuş anti-komünist savunma bakanı, askeri bütçenin ve hatta AFP (Filipinler Silahlı Kuvvetleri) subay ve personelinin emeklilik fonlarının idaresinde yaptığı yolsuzlukların ortaya çıkması üzerine sonunda intihar edecekti.
- GRP-NDFP barış görüşmelerinin tamamen sabote edilmesi
Ancak en kötüsü Duterte başkan olduğunda geldi. Duterte, barış müzakereleri yürütmeye hevesliymiş gibi davrandı ama Aquino’nun Oplan Bayanihan’ını Oplan Kapayapaan’ın kabul edilip uygulandığı Ocak 2017’ye kadar uzatarak devrimci harekete karşı topyekün bir savaş politikası yürüttü. Temel sosyal, ekonomik ve siyasi reformlar yoluyla iç savaşın köklerini ele almada NDFP’ye katılmak yerine, halkın demokratik hükümetinin meşru yetkilerinden vazgeçmesini talep ederek, bir barış anlaşmasından önce kabinesinde FKP temsilciliği teklif ederek ve ardından 2017’de Mindanao’daki Maute grubuna karşı sıkıyönetim ilanının hedefine YHO’yu kendisiyle çelişkili bir şekilde koyarak devrimci hareketi teslimiyete itmek için hesaplanmış önemsiz ve çocukça taktiklere odaklandı.
NDFP’yi alt etmeye çalışırken kısa görüşlü hedeflerine ulaşamayan Duterte, GRP’nin gözetimi ve kontrolü altında sahte “yerelleştirilmiş barış görüşmeleri” uydurarak NDFP ile ciddi barış müzakerelerini durdurmak için askeri yardakçılarıyla anlaştı. Duterte ve AFP subayları, doymak bilmeyen yolsuzluk iştahlarını ve kızıl etiketiyle yaftalama, insanları sindirme ve siyasi muhaliflerini kaçırma, gözaltına alma, işkence etme ve öldürme operasyonlarını karşılamak için askeri bütçeyi artırmayı takıntı haline getirdiler. Böylece 23 Kasım 2017’de GRP-NDFP barış müzakerelerinin Duterte tarafından ABD Başkanı Trump’a açıkça danışıldıktan sonra sonlandırılmasına zemin hazırlandı.
Duterte’nin 2017’den bu yana barış müzakerelerini sonlandırması, sadece bir müzakere hilesi olarak değil, barış müzakerelerini kalıcı olarak sona erdirmenin başlangıcı olarak tasarlanmıştı. Ardından Duterte, 5 Aralık 2017’de FKP ve YHO’yu ve nihayetinde NDFP’yi aynı gerekçelerle yasakladı. Komünist Yerel Silahlı Çatışmayı Ortadan Kaldırmak için Ulusal Görev Gücü’nü (NTF-Elcac) kurdu ve Filipinler’i bir kez daha devlet terörü veya faşist diktatörlük altına sokmak, halkın ulusal ve demokratik haklarını cezasızlıkla ihlal etmek ve iktidardakilerin ihanet, zorbalık ve hırsızlık yapmasına izin vermek amacıyla Kongre’de Terörle Mücadele Yasası’nı (ATL) ve Terörle Mücadele Konseyi’nin kurulmasını rayına oturtmak için Covid-19 salgınından yararlandı.
Bu anti-milli ve anti-demokratik çerçeve içerisinde Duterte, otomatik seçim sistemini tamamen kontrol ederek ve Kongre ve yerel yönetici pozisyonları için Marcos Junior-Sara Duterte ikilisi ve adayları lehine 20 milyondan fazla oy uydurarak gerici hükümet ve yönetim sistemini bu ikiliye devretmiştir. Mevcut fiili Marcos-Duterte rejimi, ABD emperyalizminin ve Marcos ve Duterte hanedanlarının büyük komprador-bürokrat çıkarlarının diktesi altındadır ve muhalif güçler, devrimci hareket ve geniş halk kitleleri Filipinler’deki durumu değiştirmek için harekete geçene kadar önceki rejimin korkunç suçlarına göz yumacak ve devam ettireceklerdir.
Bu arada Filipin halkı, egemen sistemin kötüleşen kronik krizi ve Marcos-Duterte ikilisinin ulusal ve demokratik karşıtı politikaları nedeniyle artan baskı ve sömürü düzeyine katlanmak zorundadır. Her geçen gün, sadece kanlı insan hakları ihlallerine değil, aynı zamanda iktidardakilerin Filipin halkının ve devrimci güçlerinin ulusal kurtuluş ve demokrasi için devrimci mücadeleden vazgeçtiği yönündeki yalan haberlerine de katlanmak, karşı koymak ve mücadele etmek zorunda kalıyorlar.
Halkın devrimci güçlerinin azaldığı ve yenilgiye uğradığı, Kızıl kadroların, komutanların ve savaşçıların -hepsi de 54 yılı aşkın muzaffer halk savaşında sınanmış ve yetişmiş- hızla öldürüldüğü ya da yoğunlaştırılmış askeri operasyonlarda esir alındığı ya da rüşvet yüklü Geliştirilmiş-Kapsamlı Yerel Entegrasyon Programı, Toplum Destek Programı ve Barangay Kalkınma Planı gibi pansuman teklifleri yüzünden teslim olduğu kesinlikle doğru değildir. Yine de iktidar kliği ve onun askeri yardakçıları sadece halka saldırmak için değil, aynı zamanda askeri bütçenin büyük kısmını cebe indirmek için de daha fazla kamu fonu talep etmeye devam ediyor.
Gerici silahlı kuvvetler aslında YHO’nun Duterte rejimi sırasında güçlendiğini resmen kabul etmiştir. Aquino II rejiminin sonlarına doğru, Ocak 2016’da Oplan Bayanihan’ın başarısını ilan ettiklerinde, YHO komutanlarının ve savaşçılarının sadece 3.900’e düştüğünü açıkladılar. Şimdi ise Duterte rejiminin sonunda yaklaşık 24.000 Kızıl savaşçının teslim olmasına neden olduklarını iddia ediyorlar. Farkında olmadan kendilerini büyük yalancılar ve büyük bütçe hırsızları olarak ifşa ediyorlar ve YHO’nun aslında Duterte rejimi sırasında gücünü arttırdığını itiraf ediyorlar.
- Demokratik halk devrimi neden yenilmezdir?
Filipin halkının demokratik devrimi yenilmezdir çünkü hızla çürüyen yarı-sömürge ve yarı-feodal bir toplumda yabancı tekelci kapitalizm, yerli feodalizm ve bürokrat kapitalizminin üç şeytani gücüne karşı ulusal kurtuluş ve demokrasi için mücadele etmek ve bunu başarmak haklı ve gereklidir. Bu yeni demokratik devrim, 1896’da Katipunan tarafından başlatılan ve İspanyol sömürge yönetimine karşı zafer kazanan ancak 1898’de başlayan ABD işgal savaşı tarafından yenilgiye uğratılan eski demokratik devrimin bir devamıdır. Bu kez devrimin öncü sınıfı artık liberal burjuvazi değil, modern emperyalizm ve proleter devrim çağında proletaryadır.
Yukarıda bahsi geçen üç şeytani güç Filipin ulusuna hakim olduğu ve onu etkilediği sürece, halkın demokratik devriminin büyümesi ve ilerlemesi için zemin verimli olmaya devam edecektir. Egemen sistemin kronik krizi sadece Filipinler içindeki sömürü ve baskı faktörleri nedeniyle değil, başta ABD tekelci kapitalizmi olmak üzere dünya kapitalist sistemindeki faktörler nedeniyle de kötüleşmektedir. Filipinler kendi kalkınması için zengin doğal kaynaklara sahip olduğu için şanslıdır, ancak ne yazık ki emperyalist güçler ve onların gerici kuklaları her zaman emekçi işçi ve köylü kitlelerinin ucuz emeğini ve halkın bol doğal kaynaklarını sömürmeyi kabul etmişlerdir.
ABD emperyalizmi, Doğu Asya’daki ekonomi politikasının her büyük değişiminde, Filipinler’de gerçek bir toprak reformu ve ulusal sanayileşme programı yoluyla ekonomik kalkınmayı engellemeyi her zaman bir amaç haline getirmiştir. Bu olguyu, ABD’nin İkinci Dünya Savaşı sonrasında Japonya’nın ekonomik yeniden yapılanmasını ve genişlemesini ve Soğuk Savaş sırasında anti-komünist cephe hattı olarak hizmet etmek üzere “ekonomik kaplanların” büyümesini desteklediği ve neoliberalizmi ve faşizmi teşvik ettiği ve Çin ile neoliberal bir ortaklık geliştirdiği dönemlerde gördük; ta ki aralarındaki süregelen ayrışma ve yoğunlaşan ekonomik ve siyasi rekabete kadar.
Çin ile en yakın neoliberal ortaklığı sırasında ABD ve Filipinli baş kuklaları, ABD askeri güçlerinin gerici silahlı kuvvetlerin kamplarında ve askeri kamp alanlarında özel üslere ve tesislere sahip olmasına izin vermek için Geliştirilmiş Savunma İşbirliği Anlaşması yaptı. Böylece ABD’nin Filipinler’deki yabancı askeri üslere ve güçlere karşı anayasal yasağı aşması için bahane elde etmek amacıyla Çin’in Batı Filipin Denizi’ne tecavüz etmesini teşvik etti ve buna izin verdi. Ancak şimdi ABD, Filipinler’in ve ASEAN’ın geri kalanının doğal kaynaklarını yağmalamak için Çin ile göze çarpan bir rekabete kilitlenmiş durumda.
Çin, Batı Filipin Denizi’ndeki yapay ve askerileştirilmiş adalarını korumaya her zamankinden daha fazla kararlı çünkü kendi denizaltı araştırmaları, gerçek bir toprak reformu gerçekleştirmek ve Filipinler’i sanayileştirmek ve böylece GRP-NDFP barış müzakerelerindeki temel sosyo-ekonomik talebi yerine getirmek için fazlasıyla yeterli olan en az 26,3 trilyon dolarlık gaz olduğunu gösteriyor. ASEAN’ın kalkınmasına yardımcı olma ve 2030 yılına kadar karbon emisyonlarını azaltmaya başlama konusundaki tüm dindar ve ışıltılı genellemelerine rağmen Çin, Batı Filipin Denizi’ndeki Filipin halkının gaz, deniz ve diğer doğal kaynaklarını ele geçirmeye kararlıdır.
Filipin ekonomisi ve hükümeti, kendi iç hastalıkları ve dünya kapitalist sisteminin eşi benzeri görülmemiş krizi nedeniyle iflas etmiştir. Başta aşırı yolsuzluk, ithalata bağımlı tüketim ve aşırı askeri harcamalar nedeniyle Duterte rejimi, 1902’den bu yana biriken 5.9 trilyon Pesoluk Filipin kamu borcunu sadece altı yılda iki kattan fazla artırarak 12.5 trilyon Pesoya çıkardı. Son seçimlerde 20 milyondan fazla oy hilesi ile Marcos Jr’ı başkan yaparak ona bir iyilik yaptı ancak 2023 yılı için 5.2 trilyon Pesoluk bütçeyi desteklemek üzere amortisman ve faiz ödemeleri için 1.6 trilyon Peso bulma gibi büyük bir sorunla karşı karşıya bıraktı.
Filipinler şu anda ağır ekonomik bunalım koşulları, hammadde ve işgücü ihracatının azalması, vergi gelirlerinin düşmesi ve uluslararası kredilerin daralması nedeniyle sarsılıyor. Üretim ve istihdam çok hızlı bir şekilde düşmüştür. Pirinç, sebze ve balık da dahil olmak üzere gıda üretiminde ciddi düşüş mevcuttur ve enflasyon yükselmektedir. Ancak Marcos-Duterte yönetim ekibi, hammadde ve ucuz işgücü ihracatından elde edilen gelirlerdeki büyük düşüşe rağmen halkın her zaman ithal gıda satın alabileceği gibi acı bir şakayı dilden dile dolaştırıyor.
Filipin halkı, en kötü iki siyasi hanedanın (Marcoslar ve Duterte’ler) Filipinler’i yönetmesine, halkın acil temel sorunlarına hiçbir çözüm getirmemesine, ancak en skandal yolsuzluk biçimlerine (örneğin denetlenmemiş gizli ve istihbarat fonları) ve devrimci güçlerin yok edildiği veya gerçek güçlerinin ülke çapında sadece beş gerilla cephesine indirildiği yönündeki psikolojik savaş iddialarına rağmen halkı sindirmek ve kitlesel direnişi bastırmak için askeri bütçenin artırılmasına öfke duymaktadır.
- Silahlı karşı-devrim başarısız olmaya devam edecek
Marcos-Duterte iktidar kombinasyonu tarafından yürütülen silahlı karşı-devrim başarısız olmaya devam edecektir çünkü egemen sistemin hızla kötüleşen krizinin nesnel koşulları, büyük kompradorlar ve toprak ağalarından oluşan egemen sınıfların ve onların bürokratlarının eski tarzda (ister sözde liberal ister faşist tarzda olsun) yönetmelerini imkansız hale getirmektedir; Çünkü güç kazanan ve proletaryanın sınıf önderliği altında ve uzun süreli halk savaşının genel çizgisinde Yeni Demokratik Devrimi ilerleten aslında devrimci hareketin öznel güçleri ve geniş halk kitleleridir.
Proletaryanın ileri müfrezesi olarak FKP, ideolojik, siyasi ve örgütsel çalışmalarında büyük başarılar elde etmiştir. Marksizm-Leninizm-Maoizm teori ve pratiği tarafından yönlendirilmiş ve bunu Filipin halkının tarihine ve mevcut toplumsal koşullarına uygulamış, uzun süreli Halk Savaşı stratejik çizgisi ve sosyalist perspektifle halkın demokratik devriminin genel çizgisini ortaya koymuştur. Demokratik merkeziyetçilik ilkesini savunmuş ve emekçi işçi ve köylü kitleleri ve halkın geri kalanıyla iyi bir şekilde bütünleşmiş ülke çapında bir örgüt inşa etmiştir.
Gerici devletin, az sayıdaki FKP kadrosunun ideolojik çalışmadaki görevlerini yerine getirmelerini engellemesinin hiçbir yolu yoktur. Yıldan yıla ve on yıldan on yıla, Mao Zedong Düşüncesinin Devrimci Okulu’nun himayesi altında, kitle çalışması sırasında daha fazla Parti kadrosu ve üyesi eğitebildiler ve kitle aktivistleri için devrimci kitle kursunu aldıktan sonra onları Parti eğitiminin temel, orta ve ileri düzeylerinden geçirdiler.
Devrimci çalışmalar, düşmanın casusluk yapmak için sınırlı yeteneklerinin çok ötesinde pek çok şekilde yürütülebilir ve çalışma materyalleri artık basılı ve elektronik kopyalar halinde yaygın olarak mevcuttur.
Filipin halkı ulusal ve sosyal kurtuluş mücadelesinde FKP’yi halkın demokratik devrimine önderlik etmekle sorumlu en önemli devrimci silah olarak görmektedir. Buna karşılık FKP’nin elinde iki güçlü silah daha vardır: silahlı mücadele ve birleşik cephe (sırasıyla Yeni Halk Ordusu ve Filipinler Ulusal Demokratik Cephesi olarak kurulmuştur). YHO, gerici devletin baskı aygıtlarıyla mücadele eden ve onları yenilgiye uğratan ve halkın demokratik hükümetinin yükselişini sağlayan ana güçtür. NDFP, kapsamlı ulusal birleşik cephenin inşasından ve on milyonlarca insanı silahlı karşı-devrime karşı, devrim saflarına kazanmaktan sorumludur.
YHO, kırlardan şehirleri kuşatmaya yönelik uzun süreli Halk Savaşının stratejik hattını yürütmektedir. Filipinler gibi yarı-sömürge ve yarı-feodal bir ülkede kırsal alan, savunma, çıkmaza girme ve karşı saldırı gibi belirli stratejik aşamalar yoluyla Halk Ordusunun gücünü geliştirmek için mümkün olan en geniş sosyal ve fiziksel araziyi ve manevra alanını sağlar. Halkın çoğunluğu kırsal bölgelerde yaşamaktadır. Ve köylü kitlelerinin temel demokratik içeriği tarım devrimidir, toprak için demokratik talebin karşılanmasıdır.
YHO, temel mücadele biçimi olarak silahlı mücadele yürütmek, asgari aşamadan azami aşamaya kadar gerçek bir toprak reformu gerçekleştirmek ve devrimci kitle tabanını inşa etmekle görevlidir. Halkın demokratik hükümetini oluşturan kitle örgütlerinin ve siyasi iktidar organlarının inşasında ve kitle eğitimi ve örgütlenmesi, toprak reformu ve sosyo-ekonomik kalkınma, öz savunma, anlaşmazlıkların çözümü, çevrenin korunması ve benzeri önemli görevlerin yerine getirilmesi için kitlesel kampanyalar, programlar ve faaliyetler yürütülmesinde önemli bir role sahiptir.
Stratejik savunma aşamasına uygun olarak YHO, gerilla savaşı yoluyla Halk Savaşını sürekli genişleyen ve derinleşen bir kitle tabanı temelinde yürütmede muzaffer olmuştur. Bu, YHO’nun gerilla cephelerini başlangıçta birkaç bölge ve alanda ve nihayetinde halkın yüzde 94’ünün yaşadığı on bir büyük adada inşa etmesini sağladı. Şu anda YHO, Filipinler’in 82 eyaletinden 74’ünde faaliyet göstermekte ve Filipin halkının ve NDFP’nin tüm Filipin eyaletlerinde desteğine sahiptir.
Her gerici rejim, başkan kim olursa olsun mevcut dönem içinde silahlı devrimi yok edebilmekle övünmüştür. Ancak egemen sistemin yarı-sömürge ve yarı-feodal karakteri ve giderek kötüleşen kronik krizi, halkı kontrol etme ve halkın direnişini bastırma kabiliyetine sınırlar koymaktadır. Herhangi bir zamanda, YHO ve diğer devrimci güçler Filipin takımadalarının yüzde 80’inden fazlasında özgürce çalışabilir ve taktik saldırılar düzenleyebilir.
Elbette gerici silahlı kuvvetler ve polis, odaklanmış ya da yoğunlaştırılmış askeri kampanyalarla YHO gerilla cephelerini tespit etmek ve hedef almak için elinden geleni yapabilir. Ancak gerilla savaşının strateji ve taktikleri YHO’ya çok iyi hizmet etmiştir. Düşman üstün bir güçle ilerlediğinde, YHO ana kuvveti geri çekilir ancak ilerleyen düşmana karşı komuta ile patlatılan kara mayınları ve keskin nişancı timleri konuşlandırır. Düşman yer değiştirdiğinde ve YHO gerilla cephesinin alanını işgal ettiğinde, YHO düşman kampını nasıl taciz edeceğini, izole edilmiş çevre muhafızlarını nasıl vuracağını ve devriye birimlerini nasıl pusuya düşüreceğini bilmek için düşman konuşlanmasını gözetler.
Kamp kuran düşman yorulup geri çekildiğinde, ilerleme ve daha saldırgan darbeler vurma sırası YHO’ya gelir. Ancak düşman ilerlemesi ve kamp kurmasıyla üstünlüğü ele geçirmiş gibi görünse bile, bir gerilla cephesinde taktiksel geri çekilme yapan YHO gücü, yakın bir bölgede kazanabileceği taktiksel saldırılar başlatabilir. Düşman için en kötüsü, çoğu zaman olduğu gibi, aynı bölgedeki ve diğer tüm bölgelerdeki pek çok gerilla cephesinde YHO’nun, mücadele yoluyla kendini güçlendirmek ve odaklanmış ya da yoğunlaşmış düşman saldırıları altındaki gerilla cephelerine yardım etmek amacıyla taktik taarruzlar başlatmak için inisiyatif almasıdır.
Tüm tarihi boyunca FKP, devrimci güçleri çeşitli mücadele biçimlerinde yönlendirip koordine ederek ve devrimci silahlı mücadele alanında mevcut bir gerilla cephesini kullanarak aynı bölgedeki diğer gerilla cephelerini inşa etmek ve diğer bölgelere deneyimli YHO kadroları ve YHO komutanları ve savaşçıları sağlamak suretiyle devrimci güçlerin ülke çapındaki gücünü inşa etmede mükemmel ve başarılı olmuştur.
1969’da Tarlac’taki ilk gerilla cephesi, 1969’dan 1971’e kadar Orta, Kuzey ve Güney Luzon’da birkaç gerilla cephesinin kurulmasına ve 1972’den itibaren FKP-YHO genişleme ekiplerinin Visayas ve Mindanao’ya doğru büyük bir dalga oluşturmasına yol açtı. Ardından 1970’lerin aynı on yılı içinde Visayas ve Mindanao’daki gerilla cepheleri birbirlerine yardım etti ve aynı zamanda Luzon’a deneyimli YHO kadroları ve Kızıl komutanlar sağladı. FKP, YHO ve FUDC ülke çapında kök salmış ve emekçi işçi ve köylü kitleleri ve halkın geri kalanıyla iyi bir şekilde bütünleşmiştir.
- Demokratik halk devrimi perspektifi
Filipinler’deki Halk Savaşı halen stratejik savunma aşamasındadır. Orta aşamadan ileri aşamaya doğru ilerleyecektir. Somut olarak, ülke çapında yürütülen silahlı mücadelenin ana biçimi ülke çapında gerilla savaşıdır. YHO bölükleri, stratejik savunmanın tamamlanması, bölüklerin ve taburların taktik saldırılarda artan bir role sahip olacağı stratejik denge aşamasına ilerlemeye hazırlık olarak müfrezelerden ortaya çıkmıştır.
Stratejik denge aşaması muhtemelen YHO bölükleri ve taburları ile zaten uzun süren stratejik savunmadan daha kısa sürecektir. Halihazırda istikrarlı üs bölgelerinde bulunan bu kuvvetler, düşmanın son ve en müstahkem ve izole mevzilerini ele geçirmek ya da teslim olmaya zorlamak için stratejik karşı saldırılar için daha da kısa sürede alaylar ve taburlar olarak yeniden gruplandırılabilir. Bu sadece başarılı iç savaşlara dayanan bir olasılık çizgisidir. Ancak ABD emperyalizminin Filipin devriminden önce halka karşı bir işgal savaşı başlatması gibi karşıt bir olasılık da her zaman mevcuttur.
Gerici Marcos-Duterte ikilisi, egemen sistemi korumak, ABD emperyalizminin çıkarlarına hizmet etmek ve mevcut iç savaşın bir ABD işgal savaşının önünü açmasına izin vermek için silahlı karşı-devrimi sürdürmeye kararlıdır. Filipin halkının, sadece mevcut iç savaştaki gerici devlete değil, aynı zamanda ABD emperyalizminin artan askeri müdahalesine ve olası işgal savaşına karşı uzun süreli Halk Savaşını sürdürerek Yeni Demokratik Devrimi gerçekleştirmekten başka seçeneği yoktur.
Ancak ABD’nin Filipinler’e, Doğu Asya’ya ve dünyaya egemen olmak için yapabileceklerinin giderek artan sınırları var. ABD hala bir numaralı emperyalist güçtür ancak 1991’de Sovyetler Birliği’nin dağılmasından sonra tek süper güç olma statüsünün tadını çıkardığı, “neoliberal” küreselleşmede Çin ile ortaklık kurduğu, NATO’yu genişlettiği, sözde neo-muhafazakar politika kapsamında işgal savaşları başlattığı ve sömürü için önemli bir toprak artışı olmaksızın 10 trilyon dolarlık muazzam bir miktarı israf ettiği bir dönemin ardından zirveden stratejik bir düşüş yaşamaktadır.
ABD emperyalist gücünün sınırları, Irak’ta petrol kaynaklarını ele geçirip 16 askeri üs inşa edememesi, Suriye-Rusya-İran ittifakını yok edememesi, Türk ve Kürt halklarının devrimci mücadelesini kıramaması ve Afganistan’ı Taliban’a teslim ederek orada tutunamamasıyla ortaya çıkmıştır. Mevcut Rusya-Ukrayna çatışmasında ABD, Rusya’yı bir savaş başlatmakla tehdit etmek ve kışkırtmak için Ukrayna’yı vekil olarak kullanmaktadır ancak çatışma sadece hem Rus hem de ABD emperyalizminin kaynaklarını boşa harcamasına hizmet etmiştir. Bu durum ABD’nin NATO müttefiklerinin bile Ruslardan aldıkları ucuz gaz yerine neden ABD’den enerji tedariki için daha fazla para harcamak zorunda kalmalarından şikayet etmelerine yol açmıştır.
ABD’nin Çin, Kuzey Kore ve Rusya’ya karşı kendi lehine bir işgal savaşı yürütebileceği yönündeki son zamanlarda ortaya çıkan aldatmacaya rağmen, insanlara ABD’nin Asya anakarasını ve Avrasya’yı 20. yüzyılın başlarında bir dizi savaşı yenilgisinden sonra kaybettiğini hatırlatmak gerekir. ABD emperyalizminin işgal savaşları dürtüsü ve dünya savaşı ve nükleer savaş tehlikesi, ABD ve diğer tüm nükleer güçlerin karşılıklı imha ve insan neslinin tükenmesi korkusuyla hala sınırlandırılmaktadır. Küresel ısınma, insan varlığına yönelik bir tehdit olarak nükleer savaştan daha yakın görünmektedir.
Dünya kapitalist sisteminin krizi, tekelci sermayenin aşırı birikimi ve artı değerin emekçi kitlelerden ve aydınlardan aşırı çekilmesi nedeniyle hızla kötüleşmektedir. Emek ile sermaye arasındaki, emperyalist güçlerin kendi aralarındaki, emperyalist güçler ile ezilen halklar ve uluslar arasındaki ve emperyalist güçler ile ulusal bağımsızlık iddiasında olan ve demokrasi ve sosyalizm isteyen ülkeler arasındaki çelişkiler gibi tüm temel çelişkiler yoğunlaşmaktadır.
2008 mali çöküşü, faşizmin yükselişine ve İkinci Dünya Savaşına yol açan 1930’ların Büyük Buhranından çok daha uzun süreli ve şiddetli bir küresel depresyona dönüşmüştür. Ancak bu arada hem başlıca emperyalist rakipler hem de üçüncü dünya ülkeleri arasında kendi ulusal egemenliklerini ve barış ve kalkınma çıkarlarını savunan ve faşizme ve emperyalist savaşa karşı mücadele etmek isteyen BM ve çok taraflı ve ikili devlet ilişkileri hala mevcuttur.
Dünya barışı ve ortak refahın parlak geleceği için umutlanmamızı sağlayanlar, emperyalizme ve tüm gericiliğe karşı ulusal kurtuluş, demokrasi ve sosyalizm için mücadele eden emekçi kitleler ve halkın geri kalanıdır. Onlar şimdi sosyalizme ihanet eden revizyonizmin, neoliberalizmin ve faşizmin yol açtığı mevcut küresel krize karşı anti-emperyalist ve demokratik kitle mücadelesi yürütüyorlar. Bunlar dünya proleter-sosyalist devriminin yeniden dirilişinin başlangıcıdır.