"Ağabey! Bana dürüstçe söyle... Küçük Hazine’ye bunu sen mi söyledin? Bu anı bekleyerek başından beri planlamış mıydın? Tanrım! Madem planladın, bana da söyleseydin ya! Korkudan ölecektim!” Lu Jingli alnındaki teri silerken söyledi.
Lu Tingxiao aklını kaçırmak üzere olan kardeşine baktı ve söyledi, “Yüzünden hemen anlaşılıyor. Babam Küçük Hazine’nin öyle yapması için yönlendirildiğini bilse bu Ning Xi’ye karşı nefretlerini arttırırdı.”
"Ahh... Benim yüzüm... O kadar belli oluyor mu?” Lu Jingli şaşkınlık içinde söyledi.
Ağabeyi doğru söylemişti, savunabilecek hiçbir şeyi yoktu…
Bununla birlikte, kriz ortadan kalktıktan sonra, Lu Jingli tekrar normale döndü. Heyecanla güldü, “Ağabey, daha demin annem ve babamın yüzünü gördün mü? Çok komikti! Yaşlı adam sakinmiş gibi davransa da aşırı mutlu oldu. Annemiz de direkt Ning Xi’yi eve sürükledi. Xiao Xi afallamıştı!”
Lu Jingli Ning Xi'nin ifadesini hatırladı ve en azından onunla aynı teknede biri olduğu için teselli duygusu hissetti.
Çin retro tarzı oturma odasında, uzun yemek masası çeşitli yemeklerle doluydu. Sadece bir kahvaltıydı ama bir ziyafetten de doluydu.
Hiçbir kaçışı olmayan Ning Xi sadece akışla ilerledi ve masaya oturdu. Karşısında Anne Lu, Baba Lu ve Küçük Hazine oturuyordu. Yanında ise Lu Tingxiao ve Lu Jingli vardı.
Garip durumu dağıtmak için, Ning Xi konuşmayı başlattı, "Sıcak karşılamanız için çok teşekkür ederim, hanımefendi ama ben zaten kahvaltı yaptım.”
Başka bir deyişle, "Ben yedim! Lütfen bırakın beni!" diyordu.
Şeytanın kendisi yanında ebeveynleri ise karşısındaydı. Üzerinde acayip baskı vardı!
"Yemek yedin mi? Peki Küçük Hazine? O da yedi mi?” Anne Lu birden sordu.
"Evet." Ning Xi çok fazla konuşmak istemeyerek dikkatle cevap verdi.
"Küçük Hazine bu sabah ne yedi?"
"Büyük bir kâse mantı ve birkaç küçük haşlanmış çörek yedi."
"Ahh, o zaman çokça yemiş!" Anne Lu endişeyle sormadan önce başını salladı. “Peki hiç kustu mu?”
Lu Chongshan merakla Ning Xi’ye baktı.
Ning Xi reddedercesine başını salladı ve cevap verdi, “Hayır.”
İki ebeveyn de rahatladı.
"O zaman yiyebileceğin bir şey varsa indir midene!” Anne Lu, Ning Xi’ye küçük tabakta limonlu balığı bizzat servis ederken söyledi.
Kibar misafirperverliğini reddedemeden Ning Xi minnettar bir şekilde teşekkür etti.
Lu Chongshan boğazını temizleyip karısına baktı. Anne Lu anlamıştı, direkt sorusunu yöneltti, "Bayan Ning Xi, dün gece Küçük Hazine’mizi oyun oynamak için götürdüğünü duydum."
Sonunda, beklediği soru gelmişti…
Ning Xi'nin ifadesi birden gerildi, “Özür dilerim, ben...”
Küçük Hazine’yi izinleri olmadan aldığını kabul etmek üzereydi ki…
Birden dizindeki sol elini gizli bir mesaj vermek istiyormuş gibi sıcak bir avuç kapladı.
Bu beklenmedik sıcaklık Ning Xi’yi kuyruğuna basılmış bir kedi gibi şoka uğrattı ve sandalyesinde zıplamak üzereydi. Yavaşça yemeğini yutup öksürmeye başlamıştı bile.
Lu Tingxiao hiçbir şey yokmuş gibi davranıyordu. Ona bir bardak su doldurdu ve hatta en doğal şeymiş gibi ona suyu içirmeye yönlendi.