Avustralya Aborjin halkları kimlerdir?
Avustralya Yerli halklarının iki farklı grubundan biri olan Avustralya Aborijin halkları, diğeri Torres Boğazı Adalı halklarıdır.
Kuzey-orta Arnhem Land, Kuzey Bölgesi, Avustralya'da balık yakalama çiti. Bunun gibi tuzaklar, erken Avustralya Aborijin halkları tarafından su ürünleri yetiştiriciliği uygulamalarının kanıtlarını sunuyor gibi görünüyor.
Efsaneleri ve Etkileyici İnanç Sistemleriyle Aborjinler
Avustralya'nın, tüm Yerli nüfusun tek bir tür adaptasyonu ( avlanma ve toplayıcılığı ) modern zamanlara sürdürdüğü tek kıta olduğu uzun zamandır geleneksel olarak kabul edilmiştir. Ancak şimdi bazı bilim adamları, Aborijin halklarının hem tarım hem de su ürünleri yetiştiriciliğinin erken uygulamalarına dair kanıtlar olduğunu savunuyorlar.
Bu bulgu, Aborijin halklarını ve Torres Strait Islander halklarını, sosyal örgütlenmelerinin karmaşıklığı ve dini yaşamları ile maddi teknolojilerinin göreli basitliği arasındaki karşıtlık derecesinde belki de benzersiz olarak sunan geleneksel bakış açısıyla ilgili soruları gündeme getiriyor.
Tarih öncesi
Genellikle Avustralya Aborjin halklarının aslen Güneydoğu Asya'dan (şimdi Malezya, Singapur, Brunei, Doğu Timor , Endonezya ve Filipinler) Asya'dan geldikleri ve en az 45.000-50.000 yıldır Avustralya'da oldukları kabul edilir. Araştırmaya dayalı olarak,Bununla birlikte, Northern Territory'deki Nauwalabila I ve Madjedbebearkeolojik alanları , bazı bilim adamları, ilk insanların çok daha erken, belki de 65.000 ila 80.000 yıl önce geldiğini iddia ettiler.
Bu sonuç, bazı bilim adamları tarafından, anatomik olarak modern insanların Afrika'dan ve Güneybatı Asya'nın komşubölgelerinden göç ettiği iddiasıyla tutarlıdır. Güney ve Güneydoğu Asya'ya, sözde Güney Rotası üzerinden, Avrupa'ya göçten önce geçmiştir. Diğer bilim adamları, optik olarak uyarılmış lüminesansın kullanımına (söz konusu kumun güneş ışığına en son ne zaman maruz kaldığının ölçümü) dayanan Avustralya'ya insan gelişinin daha erken tarihini sorguluyor, çünkü Northern Territory siteleri termit aktivitesi alanlarında, bu da artefaktları aşağı doğru eski seviyelere kaydırabilir.
Her iki durumda da, ilk yerleşim, Asya ve Avustralya arasında daha yaygın kara köprülerinin olduğu, alçaltılmış deniz seviyelerinin olduğu bir dönemde gerçekleşecekti. Bununla birlikte, Bali ile Lombok ve Timor ile Büyük Avustralya arasındaki geçişler gibi bazı geçitler için deniz taşıtları kullanılmış olmalıdır , çünkü bunlar 120 milden (200 km) daha uzun mesafeler gerektirir.
Bu, dünyada onaylanmış en erken denizciliktir. Yaklaşık 35.000 yıl önce, güneybatı ve güneydoğu köşeleri de dahil olmak üzere tüm kıta işgal edilmişti ( Tazmanya , deniz seviyeleri 13.500 ila 8.000 yıl önce yükseldiğinde bir ada haline geldi, böylece orada yaşayan Aborijinleri anakaradan izole etti) yanı sıra adasının yaylaları Yeni Gine . Arkeolojik kanıtlar, son buzul maksimumunun (30.000 ila 18.000 yıl önce) sert iklim rejimi sırasında Aborijin halkları tarafından Avustralya'nın iç kısımlarının işgalinin oldukça dinamik olduğunu ve tüm kurak arazilerin yalnızca yaklaşık 10.000 yıl önce kalıcı olarak işgal edildiğini göstermektedir.
Bir tür yaban köpeği olan dingo, Avustralya'da yalnızca 5.000 ila 3.000 yıl önce ortaya çıktı; bu, Aborijin halkının yaklaşık 8.000 yıl önce küçük taş aletleri kompozit aletlere saplamaya başladığı zamandan sonraya tarihleniyor.
Dingo Güneydoğu Asya'dan tanıtılmış olsa da, küçük aletler Avustralya'dan bağımsız icatlar gibi görünüyor. Geçtiğimiz 1500–3.000 yıl içinde, genel kıta düzeyinde başka önemli değişiklikler meydana geldi: nüfus artışları, yeni yaşam alanlarının sömürülmesi, daha verimli kaynak kullanımı ve geniş alanlarda değerli öğelerin değiş tokuşunda artış.
Bununla birlikte, 40.000 yıl önce ölü yakma , 30.000 yıl önce kişisel süsleme (kabuk boncuklar) ve uzun mesafeler dahil olmak üzere çok daha eski karmaşık sosyal davranışlara dair kanıtlar vardır.10.000 yıl önce nesnelerin ticareti . Avustralya'ya göçün tek veya çoklu dalga dalgaları olup olmadığı henüz tespit edilmedi, ancak son genetik kanıtlar, tek bir heterojen göçten veya çoklu dalgalardan çoklu donör gruplarını gösteriyor.
Avustralya'yı yalnızca anatomik olarak modern insanların ( Homo sapiens sapiens ) işgal ettiğine hiç şüphe yokken , güneydoğuda bulunan kafatasları bazılarına iki farklı fiziksel türün varlığını düşündürüyor. Bununla birlikte, çoğu şimdi Avrupa öncesi popülasyonlarda geniş bir çeşitlilik olduğunu kabul ediyor. Murray Nehri üzerinde bir grubun da olduğu iddia edildi.farklı görünümlerine yol açan bir tür kozmetik kafatası deformasyonu uyguladılar. Bazıları, Aborijin kültürlerinin Dünyadaki herhangi bir grubun en uzun derin zaman kronolojilerinden birine sahip olduğunu öne sürdü.
Geleneksel sosyo kültürel kalıplar
1788'de Avrupa yerleşimine kadar, Aborijin halkları tüm kıtayı işgal etmiş ve kullanmış ve ıslak ılıman ve tropikal yağmur ormanlarından aşırı kurak çöllere kadar çok çeşitli ekolojik ve iklim koşullarına başarılı bir şekilde uyum sağlamıştır. Nüfus yoğunluğu, verimli nehir ve kıyı bölgelerinde kişi başına kabaca 1 ila 8 mil kare (2,6 ila 20,7 km kare) ile uçsuz bucaksız iç çöllerde kişi başına 35 mil kare (90 km kare) arasında değişiyordu. Aborijin nüfusunun tahminleri 300.000 ile 1.000.000 arasında değişmektedir.
200'den fazla farklı Aborijin dili konuşuldu (ve yüzlerce lehçe) ve çoğu Aborijin halkı iki dilli veya çok dilli idi. Hem diller (veya lehçeler) hem de insan grupları, geniş topraklarla ilişkilendirildi. Halk tarafından tanınan en büyük varlıklar, bazen Avrupalılar tarafından “kabileler” olarak adlandırılan, dil adı verilen gruplardı. Böyle adlandırılmış, bölgesel olarak sabitlenmiş 500 kadar grup olabilir. Üyeleri, kültürel özellikleri paylaştı ve farklı grupların üyelerinden daha fazla birbirleriyle etkileşime girdi.
Bununla birlikte, bu gruplar siyasi veya ekonomik varlıklar değildi ve dil adları gruplar tarafından birbirleri için etiketler olarak yaygın olarak kullanılmış olsa da, bireysel ve grup kimliği çok daha yerel yönelimli bağlantılara ve üyeliklere dayanıyordu. bilinç yoktuortak bir ulusal kimliğe sahiptir. Bununla birlikte, Aborijin halklarının dünya görüşü, toplumu yerel grubun sınırlarının çok ötesinde paylaşılan ortak anlayışlar ve davranışlar topluluğu olarak algılayarak, geniş olma eğilimindeydi.
Dil ve kabile arasında bire bir ilişki olmadığı gibi, kültürel farklılıklar da ekolojik bölgelerle yakından ilişkili değildi. Bu tür sınırların bulanıklaşması, yayılma ve akrabalık, evlilik ittifakı, mübadele ve dini faaliyetler yoluyla ilişki ağlarının genişlemesi üzerindeki güçlü kültürel vurgularla uyumludur. Daha yüksek düzeyde etnosentrizm ve gruplar arası çatışma ile birlikte sınırların korunmasına daha fazla vurgu yapılması, daha yüksek nüfus yoğunluğuna sahip kaynak açısından zengin alanlarda bulunma olasılığı daha yüksekti (ancak her zaman değil).
Geleneksel bilime göre, Aborijin halkıekin yetiştirmeyen ve hayvanları evcilleştirmeyen avcı-toplayıcılar (dingo dışında), bu nedenle doğrudan doğal ortamlarına bağımlıydılar . Öte yandan, 21. yüzyıldaki bazı tarihçiler ve arkeologlar, Aborijin halkının avcılık ve toplayıcılık olarak nitelendirilemeyecek kadar karmaşık tarım uygulamaları kullandıklarını savundu. Bununla birlikte, geleneksel yorum, Aborijin halkınıngöçebe , avcılık ve toplayıcılıklarının çoğunun yapıldığı kendi topraklarındaki sitelere ve alanlara çok güçlü bir bağlılık duygusuna sahipti.
Nüfusu kaynaklarla dengeleme ihtiyacı, insanların çoğu zaman küçük yiyecek toplama gruplarına dağıldığı anlamına geliyordu. Ancak yılda birkaç kez, gıda kaynaklarına izin verildiğinde, büyük toplantılar organize edilecek ve toplumun sosyal ve dini işlerinin çoğu, iki ila üç haftalık yoğun bir sosyal aktivite döneminde gerçekleştirilecekti. Bu toplanma ve dağılma ritmi temeldi, ancak bu kuru kıtanın çoğunda ekolojik faktörler, dağılmayı yaşamın baskın gerçeği haline getirdi.
Avustralya Aborjinleri, genellikle corroboree olarak adlandırılan bir etkinlikte. Bu tören, pek çok şarkı söyleme ve danstan, hikayelerinde ve canlandırmalarında kendi tarihlerini aktardıkları etkinliklerden, doğal ortamın eylemlerle şekillendirildiği ve insanlaştırıldığı, başlangıcı olan ama sonu öngörülemeyen mitolojik bir zaman dilimi olan Rüya Görmeden oluşur. efsanevi varlıklardan.
Aborijin halklarının dünya görüşü “Dreaming ” veya “rüya zamanı” , yaşamın neredeyse her yönünü olduğu kadar geçmişi, bugünü ve geleceği de kapsayan karmaşık ve kapsamlı bir kavramdır. Efsanevi varlıkların toprağı şekillendirdiği ve onu flora, fauna ve insanlarla doldurduğu ve sosyal hayatın kurallarını geride bıraktığı zamanın başlangıcındaki yaratıcı dönemi içerir. Fiziksel ölümlerinden ve göksel veya dünyevi bedenlere dönüşmelerinden sonra, yok edilemez yaratıcı varlıklar, dünyadan manevi aleme çekildi.
Aborijin halkının anladığı gibi, Dreaming varlıkları tüm gücün ve doğurganlığın kontrolünü ellerinde tuttular ve insanlar onların planlarını takip ettikleri sürece otomatik olarak insan alemine salıvereceklerdi; buna hayat veren gücün sürekli akışını sağlamak için ritüellerin düzenli performansı da dahildi. Ruh varlıkları, yaşayanlarla iletişim kurmak ve insan toplumuna yeni bilgiler getirmek için haberciler olarak kullanıldı.
Rüyalar ve diğer değişmiş bilinç halleri aracılığıyla, yaşayanlar ruhsal alemle temasa geçebilir ve ondan güç alabilirdi. Peyzajın çeşitli özellikleri , Rüya Gören varlıkların gerçekliğinin ve dünyayı yaratan güçlerinin somut kanıtlarını ve zengin bir mitler kompleksini sağladı., danslar, ritüeller ve nesneler, insani, ruhsal ve fiziksel alemleri tek bir kozmik düzende birbirine bağlar. Geçimini sağlamakla ilgili belirsizliklere rağmen, Aborijin halkı güçlü bir benlik duygusuna ve fiziksel ve sosyal dünyalarıyla başa çıkma ve onları kontrol etme yetenekleri konusunda dini bir güvene sahipti.
Sosyal gruplar ve kategoriler
Aborijin toplumu, ekonomik, ekolojik, sosyal ve dini güçler arasındaki etkileşimin sonucuydu. Tüm bu güçlerin takdir edilmesi, Aborijin sosyal yaşamının yeterli bir şekilde anlaşılması için esastır. Örneğin, “dinî sorumluluklar”ın işleyişinin arkasında yatar.emlak grubu", belirli bir dizi sitenin ve geniş bir bölgenin sahipliğini paylaşan büyük bir sosyal birim - "emlak".
Akrabalık da söz konusuydu, çünkü bir mülk grubu genellikle büyük ölçüde akraba insanlardan oluşuyordu. Baba soylu olarak - yani, çeşitli diğer mensubiyet ölçütleri (bölgede doğum veya erginlenme, oraya gömülen yakın bir akraba veya ilişkili büyük yaratıcı varlıklarla kanıtlanabilir bir totemik bağlantı gibi) olmasına rağmen, erkekler aracılığıyla soy yoluyla birbirleriyle bağlantıları izleyenler. emlak ile) genellikle vardı ve diğerlerinin üyelik talep etmelerini sağladı.
Mülk grubunun yetişkin erkekleri, kutsal yerlerinin ve nesnelerinin başlıca koruyucularıydı ve toprağı yenilemek ve sürdürmek için uygun ritüeller düzenledi. İkamet kuralları genellikle kadınların evlendikten sonra kocalarının gruplarına ve bölgelerine taşınmasını gerektiriyordu, bu nedenle güçlü bağlar devam etse de kadınların doğumdan kalma mülk gruplarının işlerindeki rolü azaldı.
Arazi mülkiyeti devredilemezdi; emlak grubu üyeleri, Dreaming'den türetilen yazılı olmayan bir tüzük aracılığıyla toplu olarak güven içinde toprak tuttu. Bununla birlikte, çoğu zaman, mülk grubunun üyeleri "menzilinde" (yiyecek ve su aramak için sık sık hareket ettikleri sırada çetelerin kapsadığı alan) mülkün boyunca ve ötesinde gruplar halinde dağıldılar.
Normalde, bir grubun menzili mülkünü içerir, ancak uzun süreli kuraklık zamanlarında bir grup, komşu grupların topraklarına zorlanabilir. Özellikle iç çöllerde, sınırlar geçirgen olma eğilimindeydi ve çeşitli kültürel mekanizmalar, grupların zor zamanlarda komşularının kaynaklarını kullanmalarına izin verdi.
İki veya daha fazla aileden oluşan grup , temel ekonomik ve yüz yüze gruptu (yani, normal olarak seyahat eden ve günlük olarak etkileşime giren grup). Boyut ve kompozisyon açısından esnek , arazi kullanan gruptu, son derece hareketliydi ve değişen ekolojik ve sosyal koşullara hızla tepki verebiliyordu.
Bireysel aile veyaocak grubu, temel toplumsal birimdi; her aile genellikle gruptaki diğer ailelerden ayrı olarak yemek pişirir ve kamp kurardı. Aile ekonomik bir birim olarak kendi kendine yeterli bir şekilde işleyebilirdi, ancak Aborijin halkı seyahat ederek ve gruplar halinde birlikte yaşayarak mümkün olan gelişmiş sosyalliği tercih etti.
Avustralya'nın çoğunda insanlar, toplumun iki kısma, dört kısma veya yarı kısma veya sekiz alt kısma bölünmesine dayanan çeşitli sosyal kategorilerin üyeleriydi. İnsanlar onların içine doğdu ve üyeliği değiştiremediler. Bu kategoriler, adres ve referans etiketleri olarak yararlı olmalarının yanı sıra, evlilikler arası bölünmeleri gösterdi, birçok ritüelin organizasyonu için temeldi ve uzak akraba ve yabancıları sınıflandırmada yararlı bir rehber olarak hizmet etti.
Ayrıca yaygın ve grubun seviyesi ile daha geniş toplum arasına yerleştirilmiş, klanlar —yani, üyeleri erkek soy yoluyla ortak bir kurucu atadan geldiğini iddia eden gruplardır (patriclan) veya dişi hat (matriclan). Patriclans daha yaygın biçimdi ve kuzeydoğu Arnhem Land gibi belirli alanlarda çok önemli bir sosyal rol oynadılar .
Akrabalık , evlilik ve aile
Sosyal hayatın düzgün işlemesi, dini emirlere itaate ve kişilerarası davranışları düzenleyen ana güç olan akrabalığın işleyişine bağlıydı. Akrabalık, biyolojik bir deyimle anne , oğul vb. terimlerle ifade edilen bir sosyal ilişkiler sistemidir. Tüm Aborijin akrabalık sistemleri sınıflandırıcıydı, yani bilinen tüm kişileri kapsayacak şekilde sınırlı sayıda terim genişletildi. Bu nedenle, baba gibi soy akrabaları için kullanılan terimler, babanın erkek kardeşleri gibi teminat akrabalarına da atıfta bulunur .
Aynı şekilde, annenin kız kardeşleri de anne olarak sınıflandırıldı.. Aborijin halkı bir akrabalar evreninde yaşıyordu: Normal yaşam akışı içinde etkileşimde bulunan herkes yalnızca bir akrabalık terimiyle sınıflandırılıp çağrılmakla kalmıyordu, aynı zamanda herhangi iki insan arasındaki davranışların, akrabalar arasında uygun görülenlere uyması bekleniyordu. . Böylece bir kişi, ilk yükselen neslin hemen hemen tüm akrabalarına (yani, "babalar", "anneler", "amcalar" ve "teyzeler") saygı ve hürmet gösterdi ve aşağıdaki neslin tüm üyelerinden (yani, “oğullar”, “kızlar”, “yeğenler”). Bununla birlikte, bu terimler, bu tür ilişkilerin duygusal içeriğini göstermiyordu ve yakın akrabalar arasındaki duygu yoğunluğunun daha büyük olması gerekiyordu.
Akrabalık terimleri, herkese, örneğin cinsel yakınlık beklentisi, şaka bir ilişki , kısıtlama veya tamamen kaçınma gibi, beklenen davranış için hazır bir kılavuz sağladı. Arkadaşlıklar ve mizaç, birçok kişinin kuralları esnetmesine neden oldu ve çatışmalar sırasında olduğu gibi duyguların arttığı zamanlarda bazıları kuralları çiğnedi; ancak, akrabalık sözleşmelerinin tekrar tekrar çiğnenmesi , sosyal yapıyı tehdit ettiği için kınama getirdi.
Çocuklar bu tür kurallara bağlı değildi ve normal olarak erken ergenlik dönemine kadar bu kurallara uymaya başlamadılar. Akrabalar (evlilik yoluyla akrabalar) genellikle akraba (kan) akrabaları ile sınıflandırılırdı ve belirli terimler potansiyel eşleri veya akrabaları belirtirdi. Gerçek erkek ve kız kardeşler arasındaki ilişkiler genellikle kısıtlıydı ve bir tür kaçınma içeriyordu. En göze çarpan kaçınma ilişkisi , bir erkek ile gerçek veya potansiyel kayınvalidesi arasındaydı - sadece karısının annesi değil, “kayınvalidesi” olarak sınıflandırılan tüm kadınlar ve kızlar.
Karşılıklılık , Aborijin akrabalık sistemlerinde ve aynı zamanda Aborjin akrabalık sistemlerinde temel bir kuraldı.evlilik . Evlilik sadece iki kişi arasındaki bir ilişki değildi. Birlik onaylanmadan önce ve kesinlikle sonrasında karşılıklı yükümlülük ve sorumluluklara sahip olan iki aile veya akraba grubunu birbirine bağladı.
Genel olarak, Aborijin Avustralya'da bir eş alan kişiler ya evlilik sırasında ya da ileriki bir zamanda geri ödeme yapmak zorundaydılar. Karşılıklılığın en basit biçiminde , erkekler kızkardeşleri ve kadın erkek kardeşleri değiş tokuş ettiler. Bu tür alışverişler farklı gruplar, klanlar veya aileler arasında gerçekleşti. Çoğu akrabalık ve evlilik sistemi, olası eşlerin ve ebeveyn vekillerinin değiştirilmesini sağlamıştır.
Bebek nişanı yaygındı. Müstakbel eşlerden birinin veya her ikisinin doğumundan önce düzenlenmişse, daha sonra onaylanacak, özellikle kızın ebeveynlerine sürekli hediye verilmesi yoluyla, geçici bir düzenlemeydi. Bazı Aborijin toplumlarında, evlenebilecek kızların ebeveynleri, her zaman potansiyel olarak tehlikeli bir oyun olmasına rağmen, bir erkeği diğerine karşı oynadı. Ayrıca, evli bir çiftin üyeleri arasında önemli bir yaş farkı olabilir. Genel olarak, uzun süredir hediye verme ve hizmet sunma ile pekiştirilen nişan , hayatta kalma ve bir çift arasında gerçek bir bağı geliştirme şansına sahipti.
Bir evliliğin tanınması için, genellikle bir çiftin halka açık bir şekilde birlikte yaşaması ve birbirleriyle ve ilgili ailelerine karşı belirli sorumluluklar üstlenmesi yeterliydi, ancak ancak bir çocuk doğduktan sonra bağlayıcı olarak kabul edilebilir. Herkesin evlenmesi beklenirdi. Bir kızın evliliği ergenlik çağına gelmeden halledilmelidir ve ideal olarak bir koca karısından daha yaşlı olmalıdır, ancak bazı durumlarda bir erkek daha yaşlı bir dul kadınla evlenir.
Resmi nişan dışında, evlilik sözleşmesi yapmanın başka yolları da vardı.kaçma, kan davası veya kavga sırasında yakalama ve dulların levirate (dul bir kadının ölen kocasının erkek kardeşiyle zorunlu evliliği). Kaçış genellikle romantik aşkı vurgulayan aşk büyüsü ve evlilik dışı ilişkilerin dolaylı veya doğrudan onaylanmasıyla desteklenirdi.
Her ne kadar çoğu erkeklerin aynı anda sadece bir karısı vardı,çok eşlilik hem meşruhem de iyi kabul edildi. Çok eşli birlikteliklerde ortalama eş sayısı 2 veya 3'tü. Great Sandy Desert'deki maksimum eş sayısı 5 veya 6'ydı; Tiwi arasında, 29; Yolngular arasında 20 ila 25, birçok erkek 10 ila 12 arasında.
Bu gibi durumlarda,kadınlarınkıtlık değeri vardı. Birden fazla eşe sahip olmak genellikle kişisel bir eğilim meselesiydi, ancak ekonomik kaygılar önemliydi; prestij ve siyasi avantaj da öyleydi. Bazı kadınlar, aile çevresine daha fazla yiyecek gelmesi ve çocuk bakımında daha fazla yardım anlamına geldiğinden, kocalarına ek bir eş (veya eşler) alması için baskı yaptı.
Bir evliliği sona erdirmek için bir kadın kaçmayı deneyebilir. Bir erkek, bir başkasına tatmin edici olmayan bir eş verebilir ya daondan boşan . Resmi bir açıklama ya da sembolik bir jest gerekli olan tek şey olabilir. Geniş anlamda, bir koca, karısı üzerinde, karısı üzerinde olduğundan daha fazla hakka sahipti. Ancak, erkekler ve kadınlar arasındaki genel ilişkiler ve bunların evlilikteki ve sosyal yaşamın diğer yönlerindeki ayrı ve tamamlayıcı faaliyet alanları dikkate alındığında, Aborijin toplumlarındaki kadınlar belirgin bir şekilde ezilmedi.
Sosyalleşme
Bir çocuğun ruhunun, bir cenini canlandırmak için Rüyadan geldiğine inanılırdı. Bazı durumlarda bunun, çocukta reenkarne olabilecek veya olmayabilecek efsanevi bir varlığın eylemiyle gerçekleştiğine inanılıyordu. Aborijinler anne baba ile çocuk arasındaki fiziksel bağı kabul etseler bile onlar için en önemli konu manevi mirastı.
Erken çocuklukta, çocukların odak noktası gerçek ebeveynleri, özellikle anneleriydi, ancak diğerleri onlara bakmak için yakındı. Sütten kesme, yaklaşık iki veya üç yaşında meydana geldi, ancak bazen en küçük bir çocuk için beş veya altı yaşına kadar olmadı. Kamp yaşamını gözlemleyerek ve resmi olmayan eğitim yoluyla çocuklar, doğal çevreye aşina hale gelirken katılım yoluyla öğrenerek sosyal dünyaları hakkında bilgi edindiler .
Çocuklar da sürekli olarak büyükleri tarafından kendilerine akraba tespit ettirilmekte ve doğru akrabalık davranışları hakkında ayrıntılı talimatlar almaktaydılar. Küçük çocuklar genellikle anneleri ve diğer kadınlarla birlikte yiyecek toplamaya giderlerdi. Kızlar büyüdükçe, bunu yapmaya devam ettiler, ancak erkekler daha çok kendi kaynaklarına atıldı. Ebeveynler genel olarak çok hoşgörülüydü.Kurak bölgelerde bile bebek öldürme, bazı araştırmacıların öne sürdüğünden çok daha nadirdi .
Kızlar için yetişkinliğe geçiş, evlilik ve tam sorumluluk doğrudan bir süreçti. Ergenlikten önce bile , zaten bilgili ve verimli bir gıda sağlayıcısı haline gelen bir kız, normalde kocasıyla yaşamaya başladı ve evli bir kadın statüsünü üstlendi. Öte yandan, bir erkek çocuk için kaygısız hayatı, inisiyasyonun gelişiyle büyük ölçüde değişti. Yetişkinliğe resmi eğitimi başladı ve dini ritüele girmesi için hazırlandı.
Geleceği bundan böyle, topluluğunda otorite uygulayan yaşlı adamların ve ritüel liderlerin elindeydi.. Ama o yabancılar arasında değildi; onun inisiyasyonunda aktif rol oynayan akrabaların yetişkinlik hayatında da önemli rolleri olacaktır. İlk ayin sırasında bir çocuğun yaşı değişiyordu: Büyük Kum Çölü'nde yaklaşık 16, Kimberley'deyaklaşık 12, kuzeydoğu Arnhem Land'de 6 ila 8 ve Aranda'da 10 ila 12 veya daha büyüktü. Genellikle ergenliğe eriştiğinde ve sakalları çıkmaya başladığında, ilk ritüeller için hazırdı.
Aborijin Avustralya'da inisiyasyon , bir yetişkin olarak yeni bir hayata ulaşmak için ölümün sembolik bir yeniden canlandırılmasıydı. Bir acemi kampından ayrılırken, kadınlar feryat edecek ve acemiyi yuttuğu ve daha sonra onu yeni bir hayata kustuğu söylenen efsanevi bir varlığın sesini simgeleyen başka sesler çıkarılacaktı. İnisiyasyon ayinlerinin kendileri disiplin ve eğitimde bir odak noktasıydı; eğitim amaçlı şarkılar ve ritüeller içeriyorlardı. Tüm erkek çocuklar inisiye edildi ve geleneksel olarak istisna yoktu.
Sünnet , Avustralya'nın büyük bir bölümünde en önemli ayinlerden biriydi. Alt insizyon (üretranın incisurası ), gizli-kutsal ritüel ile ilişkisi açısından özellikle önemliydi. Diğer ayinler arasında nazal septumun delinmesi, diş çekme ( Yeni Güney Galler'de bu, başlamanın merkezindeydi) ve bir kol damarından veya penis incisurasından kan akıtmayı içeren kan ayini (kanın meshedilmesi veya yudumlanması için kullanılan) (kırmızı) yer alıyordu. Aşı boyası bazı durumlarda kanın yerine kullanılmıştır). Epilasyon, sikatrizasyon (yara izi) ve ateşle oynama da oldukça yaygın uygulamalardı. Tüm bu tür ayinler genellikle mitoloji tarafından doğrulandı .
Kızlar için, ergenlik ya tam ya da kısmi tecrit ve yemek tabuları (ayrıca erkek acemilere de uygulandı) ile belirlendi. Daha sonra dekore edildi ve ritüel olarak saflaştırıldı. Birkaç bölgede ayinle kızlık zarı bozma ve kızlık zarı kesme uygulandı, ancak genel olarak kızlar arasında ergenlik ayinle kutlanmadı.
Erkek çocuklar, sünnetten sonra giderek daha fazla yetişkin faaliyetlerine katılmaya başladılar. Hemen evlenme özgürlüğüne sahip olmasalar da, ergenlik çağına erişmiş olsalar bile, bunu alt kesme gibi belirli törenlerden geçirdikten sonra yapabilirler. Genç erkekler için evlilik yaşının bazen 20'li yaşların sonuna kadar ertelenmesi ve kızların ilk evlenme yaşının 12 ya da 13'e düşürülmesiyle çok eşlilik uygulaması daha uygulanabilir hale getirildi.
İnisiyasyon, tüm erkeklerin katıldığı dini faaliyetin bir başlangıcıydı. Aynı zamanda, doğrudan sosyal yaşamın pratik yönleriyle ilgili çok çeşitli şeyleri öğrenmek anlamına geliyordu.Yetişkinlik , artan statü ama ek sorumluluklar getirdi. Bir nesilden diğerine büyük bir bilgi deposunun aktarılması gerekiyordu. İnisiyasyon bunun için bir araç olarak hizmet etti ve bir yetişkinin üzerine inşa edebileceği bir bilgi temeli sağladı. Bu süreç yaşam boyunca devam etti ve özellikle erkeklerin dini faaliyetlerinde belirgindi.
Aborijin halkı için doğum ve ölüm ucu açık bir süreçti: Rüya görme , inisiyasyon (sembolik ölüm-yeniden doğuş olarak) ve ardından gelen dini ritüel yoluyla dizginlendi ve kullanıldı ve son olarak, ölüm üzerine, Rüya Görmeye geri döndü. Yaşam ve ölüm taban tabana zıt olarak görülmedi. Rüya görme, fiziksel ölümde bile bir yaşam ipliği sağladı.
Liderlik ve sosyal kontrol
Aborijin halkının hiçbir şefi veya diğer merkezi sosyal veya sosyal kurumları yoktu. Çeşitli ölçülerde, Aborijin toplumları hem hiyerarşik hem de eşitlikçi eğilimler sergilediler, ancak bunlar sınıfsızdı; kadınların ikincil statüsüne rağmen eşitlikçi bir ahlak hakimdi. Bununla birlikte, kuzeydoğu Arnhem Land , Bathurst ve Melville adaları , batı Cape York Yarımadası ve Orta Avustralya'nın Aranda bölgesi gibi bazı bölgelerde, Melanezyalı "Büyük Adam"a benzer güçlü liderlerin var olduğuna ve onların ritüeldeki üstünlüğüne dair kanıtlar var. meseleler laik alana taşınmıştır .
Her yerde, yaş ve cinsiyet, statü ve rollerin farklılaşmasında ana kriterdi ve en büyük farklılaşma dini arenada gerçekleşti. Kadınlar, erkeklerin gizli-kutsal ritüel faaliyetlerinin özünden dışlandı ve ayrıcalık alanları, öğrenme ayinlerinden geçerken gençlerin ve yetişkin erkeklerin kademeli olarak kabul edilmesiyle daha da tanımlandı. Bununla birlikte, özünde Aborijin toplumları “açıktı”: Bir erkeğin kendi çabalarıyla dini konularda lider olmasını engelleyen hiçbir sosyal engel yoktu.
Her ikisi deerkekler vekadınlar , ritüel performans bilgisi ve ritüeli yönetme veya gerçekleştirme konusundaki uzmanlık yoluyla prestij elde ettiler. Örneğin , Büyük Kumlu Çöl ritüellerinde, liderlik rolleri durumsal olarak belirlendi - yani, gerçekleştirilen ritüel değiştikçe personel değişti, öyle ki çoğu kıdemli erkek, uzun süren ritüel işlemlerinin bir aşamasında bu tür rolleri benimsedi. Çöl kadınları çok daha az farklılaşmış olsalar da, ritüel bir statü hiyerarşisi vardı . Her yerde din işlerinde kadınlar, erkeklere emir vermek yerine onlardan emir aldı.
Geleneksel olarak, çoğu anlaşmazlık kadınlar, dini konular ve ölüm üzerine çıktı. Bazı kadınlar kocalarıyla kavga ettiler, kaçtılar ve izinsiz evlilik dışı ilişkilere girdiler . Bu tür davranışlar, ilgili tarafların akrabalarının dahil olduğu ciddi kavgalar anlamına gelebilir.
Kutsal yasanın ihlali, toplumsal yansımalarında daha az doğrudandı, ancak yine de en ciddisi olarak kabul edildi. Pek çok durumda, sıradan ya da kazara ölüm, özellikle büyücülük suçlamaları eşlik ediyorsa, geniş sonuçlar doğurdu. Bir soruşturma yapıldı ve kehanet yoluyla, cezai önlemlerin alınabileceği veya alınmayacağı sözde bir "katil" bulundu.
Aborijin halkı etkinliğe büyük ölçüde güvendi.sosyalleşme ve yüksek düzeyde öz-düzenlemenin aşılanması, güçlü bir şekilde gelişmiş utanç ve mahcubiyet duygularıyla pekiştirilerek, bireysel toplumun kurallarına uyumun sağlanması. Suç işleyenler, geri çekilen yaratıcı varlıklar bireyleri cezalandırmadığından, genellikle doğaüstü cezalardan çok dünyevi yaptırımlardan veya büyüden korkarlardı.
Kurallar yazılı değildi ama herkes tarafından biliniyordu ve olumlu ve olumsuz bir dizi yaptırım onları destekledi. Suç işleyenlere karşı harekete geçilmesi istendiğinde, rol dağılımı ilgili akrabalık ilişkilerine bağlıydı. Örneğin, ağabeyler genellikle hatalı küçük kardeşlerin en büyük cezalandırıcılarıydı, ancak aynı zamanda haksız bir saldırı durumunda onları besleyen ve savunan kişilerdi.
Kanun ve düzenin korunması oldukça dar bir şekilde yerelleştirildi. Yetki, akrabalık iddialarıyla sınırlı ve nitelikliydi. Bir ihlalden kaynaklanan eylemleri yönlendirmek veya etkilemek için emsaller arandı ve tüm toplumlar barışı korumak için onaylanmış prosedürleri izledi. Aşağı Murray Nehri'nde resmi bir konsey veyaTendi , klan muhtarları ve yaşlıları, bitişik gruplar arasındaki anlaşmazlıklarda hakemlik yaptılar.
Genellikle, ihtiyarların ve önemli erkeklerin basit gayri resmi toplantıları, şikayetler ve diğer meselelerle ilgilenirdi. Tarafından da yerleşim vardı. çile - bu türün en göze çarpan örneği Arnhem Land'in Makarrata'sı ( magarada veya maneiag ). Ritüelleştirilmiş bir toplantı sırasında sanık , kendisine mızrak atan kendisini suçlayanların eldivenlerini giydi; yaralı bir uyluk suçluluk kanıtı olarak alındı.
Aborjin Avustralya'da bir gerontokrasiden bahsetmek yanlış olsa da, önemli kişiler kolaylıkla ayırt edilebilirdi. Genellikle bu statüye sahip olan yaşlılardı, yaşları veya gri saçları nedeniyle değil, dini konumları ve kişisel enerjileri nedeniyle.
Ekonomik organizasyon
Aborijin halklarınıngöçebe yaşam biçimi , yaşam biçiminin büyük bir sınırlamasının doğrudan bir sonucuydu. Avcı-toplayıcı ekonomisi: Bir grup bir yerde daha uzun süre kaldıkça azalan yiyecek hacminin ve onu elde etmek için daha fazla çaba harcanmasının kesinliği.
Aborijin halkı, tüm bilgileri yakından tanımak zorundaydı.ülke kendi hareket alanı içindedir ve su kuyularının, faunasının, florasının ve iklim koşullarının yeri, dağılımı ve özellikleri hakkında ayrıntılı bilgiye sahiptir. Yeri bir harita gibi okuma yetenekleri avcı olarak verimliliklerini büyük ölçüde artırdı. Ülkenin geniş bölgelerinin topografyası ve kaynakları hakkında bilgi , ekonomik yaşamlarıyla yakından ilgili olan din ( aşağıya bakınız ) yoluyla da kazanıldı .
Seküler ilim ne kadar değerli olsa da, Aborijin halklarının dünya görüşünde dini bilgiden daha düşük bir seviyedeydi. Aborijin halkları buna inanıyordu. Dreaming mirası onlara bitkilerin ve hayvanların doğurganlığı ve üremesi üzerinde sorumluluk ve kontrol verdi ve bu nedenle kaynakların yenilenmesi ve sosyal yaşamın devam etmesinin yalnızca ritüel kullanımı yoluyla mümkün olduğunu. Bu ağır sorumluluk üst düzey erkekler tarafından üstlenildi, ancak tüm yetişkinler ritüel katılım ve yasalara itaat yoluyla toprağın ve kaynaklarının bakımında paylaştılar.
Aborijin yaşamı, Avrupa istilasının bir sonucu olarak dönüşmeden önce, iki temel hareket modeli vardı. Bereketli bölgelerde, yılın belli zamanlarında insanların her zaman kamp yaptığı, suya yakın ve önemli mitolojik çağrışımları olan köklü kamp alanları vardı. Kamplar, insanların yemek için çevredeki çalılara akın ettiği, öğleden sonra geri döndüğü veya birkaç gün uzakta kaldığı üslerdi.
İkinci model, Aborjin halklarının küçük aile grupları halinde iyi tanımlanmış yollar boyunca su birikintisinden su birikintisine geçtiği kurak veya çöl alanlarında çok daha geniş bir bölgeyi içeriyordu. Bütün kamp taşındı ve nadiren üsler kurdu. Çok sayıda insanın uzun süre kalması ancak iyi mevsimlerde ve oldukça büyük kalıcı sularda mümkün oldu.
Bu iki kalıp iç düzenlemelere yansıdı. Kuzeyde, insanlar ağaç kabuğu sığınakları yaptılar ve muson yağmurları sırasında sel, sivrisinek ve kum sineklerine karşı korunmak için mağaralar ve sütunlu kulübeler kullandılar. Çölde rüzgar siperleri (dal barınakları veya çalı veya ağaç kabuğuyla kaplı fidanlar) yaygındı.
Güzel havalarda, Aborijin halkının çoğu açık havada bir rüzgar siperi ile uyumayı tercih ederdi; çok soğuk olduğunda, köpekler ısınmaya yardımcı oldu. Ateşler yanmaya devam etti ve bir yerden başka bir yere taşınırken, hatta avlanırken insanlar canlı ateş çubukları taşıyordu. Avustralya genelinde, Aborijin halkı genellikle çıplak gezerdi.
Din alanının dışında, maddi nesneler minimaldi. Arkeolog, Aborijin aletleri için yararlı bir üç katlı sınıflandırma önerdi. Richard A. Gould. Çok amaçlıkazma çubuğu veya mızrak gibi aletler hafif ve taşınabilirdi. Üzerine yiyecek veya aşı boyası dökülen büyük temel taşlar gibi aletler bir alana bırakılır ve çevrede gruplar olduğunda kullanılırdı. Kadınların ağır yükler ya da tahta tabaklar taşırken kullandıkları taş dövücüler ya da çimen yastıklar gibi anlık aletler, ihtiyaç duyulduğunda el altında bulunan ham maddelerden şekillendiriliyordu.
Erkekler mızrak ve mızrak atıcılar ve bazı bölgelerde bumeranglar taşıyorlardı. Kabuklu kanolar, sallar ve bazılarında pandanus hasır yelkenli kütüklerden yapılmış kanolar vardı. Kadınların kazma çubukları, dövüş silahları olarak ikiye katlanabilir. Büyük, derin ahşap tabaklarında tohumlar, sebzeler, su ve hatta bebekler vardı.
Bazı bölgelerde, boyalı ağaç kabuğu sepetleri, örgülü pandanus çantaları ve file çantalar aynı amaca hizmet ediyordu. Daha nadir nesneler, kurak merkezi bölgelerdeki kanguru derisi su torbaları ve Güney Avustralya'daki Coorong'un kafatası içme kaplarıydı . Uygulamalar arasında çok çeşitli taş aletler, kamalar, kemik iğneleri, bobinler ve köpekbalığı derisi eğeleri vardı.
Büyük iş bölümü cinsiyete dayalıydı. Genel olarak,erkekler ve gençler çoğunlukla büyük avları avlarken,kadınlar sebze yemekleri topladılar ve kertenkele gibi küçük hayvanları avladılar. Bununla birlikte, bir cinsiyetten yetişkinler, diğerinin üyeleri olmadan uzun süreler boyunca kolayca yaşayabilirler - örneğin, erkekler dini kaygılarla ilgili seyahatlere çıkmak için kendilerini gruplarından ayırdıklarında. Her cinsiyetten tüm yetişkinler normalde yaşamak için gereken tüm becerilere sahipti.
Erkeklerin yükümlülük ağları genellikle kadınlarınkinden daha genişti. Kıdemli statü ve bilgelik kazanıncaya kadar ritüel bilgi için et ödemeyi dahil ettiler, ritüel yöneticileri ve kutsal nesnelerin ve irfan koruyucuları olarak rolleri kazandılar. Kadınlar tarafından toplanan yiyecekler genellikle grup içinde paylaşılmazdı, oysa büyük av hayvanları her zaman kasaplanır ve bir erkeğin hayatını çevreleyen geleneklere göre tüm üyelere dağıtılırdı.akrabalık yükümlülükleri
Avustralya'nın çoğunda, tüketilen gıdanın büyük bir bölümünü kadınlar sağlıyordu - bölgeye ve mevsime bağlı olarak tahmini yüzde 60 ila 80 arasında. Çocuklar genellikle gruplar halinde oynayıp yiyecek aramalarına ve elde ettikleri yiyeceklerle atıştırmalarına rağmen, kadınlar başlıca çocuk bakıcılarıydı. Kızlar ergenlik çağına yaklaştıkça, hizmet sağlayıcı olmaları beklenir.