SHEPPARTON, Avustralya – Peter Hall, ideal olarak gevrek kırmızı ve yeşil olacak olan meyvenin sarı tonundan yakınarak, Güneydoğu Avustralya’daki bahçesindeki tahta bir sandıkta oturan Gala elmalarını eliyle gezdirdi.
Ülkenin çiftlik işlerinin çoğunu yapan sırt çantalı gezginlere sınırlar kapalıyken, Bay Hall 15 işçi kısaydı. Bu onu zamana karşı yarışmaya bırakmıştı. Ağaçta fazladan birkaç gün geçirirseniz, elmalar düşük kârlı meyve suyuna bırakılabilir.
Bay Hall, “40 yıldır böyle bir işçi sıkıntısı yaşamadık,” dedi. “Her mahsul için, oraya zamanında varamayacağımızdan şüpheleniyorum. ”
Bu olağanüstü derecede sinir bozucu, diye ekledi.
Pandemi, dünya çapında emek ve göçün ritmini bozdu. Örneğin Batı Avrupa’da, Doğu Avrupa’daki mevsimlik işçileri dışarıda tutarak sınırlar geçen yılın başlarında sıkılaştırıldı.
Ancak, izole edilmiş Avustralya’da pandemi, tarım endüstrisinin istikrarsız temelini açığa çıkararak, özellikle keskin bir darbe indirdi.
Ülkenin en büyük tarım derneğine göre, koronavirüsü ülke dışında tutma tedbirleri, Avustralya’yı 26.000 çiftçi açığıyla terk etti. Sonuç olarak, on milyonlarca dolarlık mahsul, kıyıdan kıyıya çöpe gitti.
Victoria eyaletinde, roka olarak da bilinen bebek ıspanak ve roket sıraları toprağa geri sürüldü ve şeftaliler öğütücüye gönderildi. Queensland’de narenciye yetiştiricileri dönümlerce ağaçları buldozer atmış ve yaban mersini çürümeye bırakmıştır. Ve Batı Avustralya’da karpuzlar kesildi ve altına kazıldı.
Bu muazzam yıkım, Avustralya’nın çiftlik işçiliğini nasıl güvence altına aldığını yeniden düşünme çağrılarını körükledi ve birçoğu, tarım işçilerini kalıcı ikamet için bir yol sağlayacak bir göçmenlik revizyonu için bastırdı.
Bay. Hall, on yıllardır en büyük işgücü sıkıntısı yaşadığını söyledi. Kredi. . . The New York Times için Asanka Brendon Ratnayake
Mevcut sistemin hiçbir zaman çiftçilerin onlarca yıllık emek mücadelelerine kalıcı bir çözüm olması amaçlanmadı. Ancak sektör genişledikçe ve daha az Avustralyalı ekin toplamaya istekli olduktan sonra, sırt çantalı gezgin programı bir cankurtaran halatı sundu.
2005 yılından bu yana hükümet, tarımda üç aylık çalışmayı tamamlayanlara çalışma tatili vizelerini bir yıldan ikiye uzatarak genç gezginleri çiftliklere yönlendiriyor. Sırt çantalı gezginler inşaat veya madencilik gibi diğer sektörlerde çalışarak uzatma kazanabilir, ancak yüzde 90’ı bunu çiftlik işleriyle yapıyor.
Normal bir yılda, endüstri gruplarına göre, ülkenin hasat iş gücünün yüzde 80’ini oluşturan 200.000’den fazla sırt çantalı gezgin Avustralya’ya gelirdi. Şu anda, hükümet verilerine göre ülkede sadece 45.000 kişi var.
İşgücü açığını işsiz Avustralyalılarla doldurma girişimleri büyük ölçüde başarısız oldu. Yalnızca 350 başvuru sahibi, kırsal alanlarda çalışmak için 6.000 Avustralya doları veya yaklaşık 4.600 ABD doları tutarında sübvansiyon sunan bir federal hükümet programına kaydoldu. Çiftçilerin kargaşasından sonra, bir eyalet hükümetinin hapishane işçiliğini kullanma önerisi rafa kaldırıldı.
Bu nedenle federal hükümet, salgından büyük ölçüde kaçınan yakınlardaki Pasifik adalarından işçi uçurdu. Bu, Avustralya’nın Pasifik’e yönelik ana yardım kaynaklarından biri olan mevcut bir programın parçasıdır.
Sınır kısıtlamaları yürürlükte olduğundan, düzenlemeler bazen karmaşık hale geldi.
Ocak ayında, federal hükümet ve endüstri gruplarından aylar süren ısrarların ardından Victoria, 1.500 Pasifik ada işçisini kabul etti. Victoria’ya uçurulmadan önce Tazmanya adasında iki hafta karantina almaları gerekiyor. Buna karşılık, denizaşırı bir yerde mahsur kalan 330 Tazmanlı, Victoria’nın karantina otelleri aracılığıyla geri dönebilecek.
Ulusal Çiftçiler Federasyonu’na göre, ülke çapında sınırlar kapandığından bu yana ülkeye yalnızca yaklaşık 2.400 işçi uçtu.
Yıllardır, endüstri grupları özel bir tarım vizesi için bastırıyor, ancak fikir defalarca engellerle karşılaştı.
En son 2018’de ciddi bir şekilde gündeme getirildiğinde, Pasifik ada ülkelerinde parayı işçilerinden uzaklaştırabileceğini söyleyen alarma neden oldu. Bazı akademisyenler, böyle bir hareketin Avustralya’nın bölgedeki etkisini azaltabileceğini ve Çin’in daha büyük adımlar atmasına izin verebileceğini söyledi.
Fikir sessizce rafa kaldırıldı.
Adanmış, istikrarlı bir iş gücü yalnızca çiftçilere fayda sağlamaz. Araştırmacılara ve sendikalara göre, geçici işgücü sistemi altında yaygınlaşan suistimalleri de azaltabilir.
Adelaide Üniversitesi’nde geçici işçi göçü uzmanı olan Joanna Howe, tatil vizesi için “İş gücü kolayca sömürüldü ve hiçbir koruma yoktu” dedi. “Sektördeki ücretleri ve koşulları aşağı çekti. Uyumsuzluk norm haline geldi ve sonuç olarak yerel halk sektörü terk etti. “
Son yıllarda bir dizi basında çıkan haberlerde açığa çıkan suistimaller, gamı yönetiyor.
Avustralya İşçi Sendikası sekreteri Dan Walton, “Cinsel taciz, fiziksel şiddet, insanların iradesi dışında alınan pasaport vakaları gördük,” dedi. “Ücretlerin dolandırılmasına, maaşın kesilmesine, insanların ücretlerinden yanlış kesintilere kadar her türlü tehlikeli iş uygulamasına tanık olduk. “
Pennsylvania’dan bir sırt çantalı gezgin olan 23 yaşındaki Kiah Fowler, Queensland’deki başka bir yerde misafirperverlik işini kaybettikten sonra çilek toplamak için Mart 2020’de Queensland Bundaberg’e geldi.
“Harika çiftçiler var, ama sırt çantalı gezginlerin istismarıyla bilinen bir bölgeye kendimi buldum,” dedi. “Para için çaresizdim ve insanların söylediği kadar kötü olamayacağını düşündüm. Oldu. ”
Çalıştığı müteahhit, saat başına 19 Avustralya doları ya da 14 dolar ödedi. 75 – 24 Avustralya doları olan asgari geçici ücretin altında – ve günde yalnızca iki ila dört saat çalışma teklif etti. Aynı müteahhit, diğer dokuz sırt çantalı yolcuyla sıkışık bir evde kalmak için haftada 210 Avustralya doları talep etti.
Kendisi ve diğer sırt çantalı gezginlerin, kendilerinden yararlanıldıklarının farkında olduklarını söyledi, “ama Covid sırasında çoğumuz” Başka seçeneğimiz var mı? “Sonunda işten ayrıldı.
Ulusal Çiftçiler Federasyonu’nun işyeri ilişkileri ve hukuk işleri genel müdürü Ben Rogers, endüstrinin yetersiz ödeme ve işçilere kötü muamele konusundaki itibarının tamamen kazanılmadığını kabul etti.
Ancak, kuruluşun kalite güvence programları aracılığıyla elinden geleni yaptığını ve yeni işe alma düzenlemeleri için çağrı yaptığını ekledi.
Bu sorunların ele alınmasının bazı Avustralyalıları sektöre geri getirmeye yardımcı olacağına dair umutlar var. Çiftçiler, okula başlayarak endüstrinin bakış açısını değiştirmekten ve onu daha az emek yoğun hale getirecek teknolojik gelişmelerden bahsediyorlar.
Avustralya İşçi Sendikası, bir endüstri asgari ücretini zorunlu kılmak için Adil Çalışma Komisyonu’na meydan okudu. Bir ücret tabanının eksik ödeme olasılığını azaltacağına ve daha yerel bir iş gücünü teşvik edeceğine inanıyor.
Ancak bu potansiyel çözümlerin yanı sıra göçmenlik kurallarındaki değişiklikler, eğer olursa, yıllar sonra. Şu anda çiftçiler, Mart 2020’de kapatılan ve 2022’ye kadar yeniden açılması muhtemel olmayan ulusal sınırlarla mücadele ediyor.
Melbourne’un iki saat kuzeyinde, Bay Hall’un elmalarını toplamak için acele ettiği Shepparton çevresindeki bölge, işgücü sıkıntısının en kötü darbelerinden biri.
Genellikle sırt çantalı gezginler, ücretsiz barbekü olanaklarını kullanmak, çadırlar ve minibüsler kurmak için şehrin ortasındaki Victoria Park Gölü’ne akın ederdi. Bu yıl yine de sessiz ve durgun.
Pansiyonlar da çoğunlukla boş.
Bir Avustralyalı, 38 yaşındaki Brett Jones, yakında bir inşaat işine döneceğini söyledi.
“İnşaatla, sonunda biri için bir kutu armut doldurmaktansa, bir şeyi başardığınızı hissediyorsunuz,” dedi.
Ayrıca, “Meyve toplama konusunda pek iyi değilim. ”
“Zihnim dolaşmaya devam ediyor,” dedi. Para kazanmanın daha kolay bir yolu olması gerektiğini düşünüyorum. “