Woodrow Wilson - Woodrow Wilson
Woodrow Wilson


Fotoğraf Harris & Ewing 1919
|28 Amerika Birleşik Devletleri Başkanı|


Ofiste|
4 Mart 1921 - 4 Mart 1913
|Başkan Vekili||Thomas R. Marshall|
|Öncesinde||William Howard Taft|
|tarafından başarıldı||Warren G. Harding|
|34 New Jersey Valisi|


Ofiste|
17 Ocak 1911 - 1 Mart 1913
|Öncesinde||John Franklin Kalesi|
|tarafından başarıldı||James Fairman Fielder ( oyunculuk )|
|Princeton Üniversitesi 13. Başkanı|


Ofiste|
25 Ekim 1902 - 21 Ekim 1910
|Öncesinde||Francis Patton|
|tarafından başarıldı||John Aikman Stewart ( oyunculuk )|
|Kişisel detaylar|
|Doğum||


Thomas Woodrow Wilson
28 Aralık 1856
Staunton, Virginia , ABD
|Öldü||3 Şubat 1924
(67 yaşında) |
Washington, DC , ABD
|Dinlenme yeri||Washington Ulusal Katedrali|
|Siyasi parti||Demokratik|
|Eş (ler)|
|Çocuk|
|Akraba||Joseph Ruggles Wilson (baba)|
|Eğitim|
|Ödüller||Nobel Barış Ödülü|
|İmza|


Amerika Birleşik Devletleri başkanı
İlk dönem
İkinci dönem
Thomas Woodrow Wilson (28 Aralık 1856 - 3 Şubat 1924), 1913'ten 1921'e kadar Amerika Birleşik Devletleri'nin 28. başkanı olarak görev yapan Amerikalı bir siyasetçi ve akademisyendi . Demokrat Parti üyesi olan Wilson , Princeton Üniversitesi'nin başkanı olarak görev yaptı. ve 1912 başkanlık seçimlerini kazanmadan önce 34. New Jersey valisi olarak . Başkan olarak, ilerici yasama politikalarının 1933'teki New Deal'a kadar eşi benzeri olmayan geçişini denetledi. Ayrıca 1917'de ABD'yi Birinci Dünya Savaşı'na sürükleyerek " Wilsonculuk " olarak bilinen aktivist bir dış politika oluşturdu . Milletler Cemiyeti'nin önde gelen mimarıydı .
Wilson ilk yıllarını İç Savaş ve Yeniden Yapılanma sırasında Güney Amerika'da (çoğunlukla Augusta, Georgia'da ) geçirdi . Doktora yaptıktan sonra. Johns Hopkins Üniversitesi'nden siyaset bilimi alanında çalışan Wilson, Princeton Üniversitesi'nin başkanı olmadan önce çeşitli okullarda ders verdi . As New Jersey valisi 1911 1913, Wilson taraf patronlarla kırdı ve birkaç ilerici reformların geçişini kazandı. New Jersey'deki başarısı ona ilerici bir reformcu olarak ulusal bir ün kazandırdı ve 1912 Demokratik Ulusal Kongresi'nde başkanlık adaylığını kazandı . Wilson , 1912 başkanlık seçimlerini kazanmak için görevdeki Cumhuriyetçi Başkan William Howard Taft ve İlerici Parti adayı eski başkan Theodore Roosevelt'i mağlup ederek Amerikan İç Savaşı'ndan bu yana cumhurbaşkanı seçilen ilk Güneyli oldu .
Wilson, ilk döneminde, ilerici Yeni Özgürlük iç gündeminin geçişine başkanlık etti . İlk büyük önceliği, tarifeleri düşüren ve federal bir gelir vergisi uygulayan 1913 Gelir Yasası'nın kabul edilmesiydi . Daha sonra vergi yasaları bir federal emlak vergisi uyguladı ve en yüksek gelir vergisi oranını yüzde 77'ye yükseltti. Wilson ayrıca , Federal Rezerv Sistemi biçiminde bir merkezi bankacılık sistemi oluşturan Federal Rezerv Yasası'nın geçişine başkanlık etti . Tröstler olarak bilinen büyük ticari çıkarları düzenlemek ve dağıtmak için iki büyük yasa, Federal Ticaret Komisyonu Yasası ve Clayton Antitröst Yasası kabul edildi . Onun Afrikalı-Amerikalı destekçilerinin hayal kırıklığı için Wilson yaptığı Kabine üyelerinden bazılarının izin ayırmak onların bölümleri. 1914'te I.Dünya Savaşı'nın patlak vermesi üzerine Wilson, Müttefik Kuvvetler ve Merkezi Güçler arasında tarafsızlık politikasını sürdürdü . Cumhuriyetçi aday Charles Evans Hughes'u yenerek , 1916 başkanlık seçimlerinde dar bir farkla yeniden seçildi .
Wilson, 1917'nin başlarında , sınırsız bir denizaltı savaşı politikası uyguladıktan sonra Kongre'den Alman İmparatorluğu'na karşı bir savaş ilanı istedi ve Kongre buna uydu. Wilson, savaş zamanı seferberliğine başkanlık etti, ancak çabalarının çoğunu dış meselelere adadı ve On Dört Noktayı savaş sonrası barış için bir temel olarak geliştirdi . Almanya Kasım 1918'de bir ateşkes imzaladıktan sonra , Wilson ve diğer Müttefik liderler , Wilson'ın "on dördüncü noktası" gereğince çok taraflı bir örgütün kurulmasını savunduğu Paris Barış Konferansı'na katıldılar. Sonuçta ortaya çıkan Milletler Cemiyeti, Versay Antlaşması'na ve mağlup edilen Merkezi Güçlerle yapılan diğer anlaşmalara dahil edildi , ancak Wilson daha sonra Senato'yu bu anlaşmayı onaylamaya veya Birleşik Devletler'in Lig'e katılmasına izin vermeye ikna edemedi. Wilson, konferans sırasında bir hastalığa yakalandı ve bazı uzmanlar , sebebin İspanyol gribi olduğuna inanıyor . Wilson, Ekim 1919'da şiddetli bir felç geçirdi ve başkanlığının geri kalanında aciz kaldı. 1921'de kamu görevinden emekli oldu ve 1924'te öldü . Irk ayrımcılığının ve beyaz üstünlüğünün destekçisi olduğu için sert eleştiriler almasına rağmen, bilim adamları Wilson'ı genellikle daha iyi ABD başkanlarından biri olarak derecelendirdiler .
Erken dönem
Thomas Woodrow Wilson, Staunton, Virginia'da İskoç -İrlandalı ve İskoç kökenli bir ailede dünyaya geldi . Köle emeğin kullanıldığı bir evde büyüyen Joseph Ruggles Wilson (1822–1903) ile Jessie Woodrow'un (1826–1888) ilk oğlu ve dört çocuğun üçüncüsü idi. Wilson'ın baba tarafından dedesi ABD'ye göç etmişti Strabane , İlçe Tyrone , İrlanda yerleşti, 1807 yılında Steubenville, Ohio . Dedesi James Wilson tarife yanlısı ve kölelik karşıtı bir gazete olan The Western Herald and Gazette'i yayınladı . Wilson'un anne tarafından büyükbabası Rahip Thomas Woodrow, 1830'ların sonlarında Chillicothe, Ohio'ya taşınmadan önce İskoçya , Paisley'den Carlisle , İngiltere'ye göç etti . Joseph, Steubenville'deki bir kız akademisine giderken Jessie ile tanıştı ve ikisi 7 Haziran 1849'da evlendi. Düğünden kısa bir süre sonra Joseph Presbiteryen papaz olarak atandı ve Staunton'da hizmet etmek üzere atandı. Thomas, Joseph'in hizmet ettiği Staunton First Presbiteryen Kilisesi'nin bir evi olan The Manse'de doğdu . Wilson'ın ailesi ona üniversite yıllarında kullandığı "Tommy" takma adını verdi. O iki yaşına gelmeden aile Georgia , Augusta'ya taşındı .
Wilson'ın en eski anısı, bahçesinde oynamak ve üç yaşındayken Augusta papaz evinin ön kapısının yanında durmaktı. Oradan geçen bir kişinin iğrenerek Abraham Lincoln'ün seçildiğini ve bir savaşın geldiğini söylediğini duydu . 1861'e gelindiğinde, Wilson'un ebeveynlerinin ikisi de Güney Amerika Birleşik Devletleri ile tam olarak özdeşleşmeye başladılar ve Amerikan İç Savaşı sırasında Konfederasyonu desteklediler . Wilson'un babası, 1861'de Kuzey Presbiteryenlerinden ayrıldıktan sonra Amerika Birleşik Devletleri'ndeki Güney Presbiteryen Kilisesi'nin (PCUS) kurucularından biriydi. Augusta'da Birinci Presbiteryen Kilisesi'nin bakanı oldu ve aile 1870'e kadar orada yaşadı.
İç Savaş'ın sona ermesinden sonra, Wilson, sınıf arkadaşlarının gelecekteki Yüksek Mahkeme Yargıcı Joseph Rucker Lamar ve gelecekteki büyükelçi Pleasant A. Stovall'ın da dahil olduğu yakınlardaki bir okula gitmeye başladı . Wilson'un ebeveynleri eğitime büyük önem vermesine rağmen, muhtemelen gelişimsel disleksi nedeniyle on üç yaşına kadar okuma ve yazma konusunda mücadele etti . Wilson, 1870'ten 1874'e kadar, babasının Columbia İlahiyat Semineri'nde teoloji profesörü olduğu Güney Carolina , Columbia'da yaşadı . 1873'te Wilson, Columbia Birinci Presbiteryen Kilisesi'nin iletişimci bir üyesi oldu ; hayatı boyunca üye olarak kaldı.
Wilson , 1873-74 öğretim yılında Kuzey Karolina'daki Davidson Koleji'ne gitti , ancak birinci sınıf öğrencisi olarak College of New Jersey'e (şimdi Princeton Üniversitesi ) transfer oldu . Siyaset felsefesi ve tarih okudu, Phi Kappa Psi kardeşliğine katıldı , Whig edebi ve münazara toplumunda aktifti ve Liberal Münazara Topluluğu'nu kurdu . Ayrıca okulun futbol derneğinin sekreteri, okulun beyzbol derneğinin başkanı ve öğrenci gazetesinin yönetici editörü seçildi. Hararetle tartışılan 1876 başkanlık seçimlerinde Wilson, Demokrat Parti ve onun adayı Samuel J. Tilden'e desteğini açıkladı . Walter Bagehot'ın çalışmalarından ve İç Savaş sonrasında cumhurbaşkanlığının azalan gücünden etkilenen Wilson, Amerikan hükümetini İngiliz parlamenter sistemi çizgisinde reform yapmak için bir plan geliştirdi . Siyaset bilimci George W. Ruiz, Wilson'ın "parlamenter hükümet tarzına olan hayranlığı ve bazı özelliklerini Amerikan sistemine uyarlama arzusu, Woodrow Wilson'ın siyasi düşüncesinin kalıcı bir unsuru olarak kaldığını" yazıyor. Wilson'ın hükümet reformu hakkındaki makalesi, editör Henry Cabot Lodge'un onayını aldıktan sonra International Review'de yayınlandı .
1879'da Princeton'dan mezun olduktan sonra, Wilson , Virginia Glee Kulübü'nde yer aldığı ve Jefferson Edebiyat ve Tartışma Topluluğu'nun başkanı olarak görev yaptığı Virginia Üniversitesi Hukuk Fakültesi'ne girdi . Kötü sağlık durumunun Virginia Üniversitesi'nden ayrılmaya zorlanmasının ardından Wilson , North Carolina , Wilmington'da ailesiyle birlikte yaşarken kendi başına hukuk okumaya devam etti .
Wilson başvurdu Gürcistan çubuğu ve kurmayı kısa girişimde yasal uygulama içinde Atlanta o hukuk tarihi ve asli hukuk ilginç buldum rağmen 1882 yılında, o günden güne prosedürel yönlerini abhorred. Bir yıldan kısa bir süre sonra, siyaset bilimi ve tarih araştırması yapmak için hukuk uygulamasından vazgeçti.
Evlilik ve aile
1883'te Wilson , Georgia , Savannah'dan bir Presbiteryen bakanın kızı Ellen Louise Axson ile tanıştı ve ona aşık oldu . Eylül 1883'te evlenme teklif etti; o kabul etti, ancak Wilson lisansüstü okula giderken evliliği ertelemeyi kabul ettiler. Wilson'ın Ellen ile evliliği, ailesindeki travmatik gelişmeler nedeniyle karmaşık bir hal aldı; 1883'ün sonlarında Ellen'ın depresyondan muzdarip babası Edward, 1884'te intihar ettiği Georgia Eyalet Akıl Hastanesi'ne kaldırıldı. İlk şoktan kurtulduktan sonra Ellen , New York Sanat Öğrencileri Ligi'ne kabul edildi . Mezun olduktan sonra portre sanatına devam etti ve Paris Uluslararası Sergisi'nden bir eseri için madalya aldı. Evlilik bağlılığını sürdürmek için daha fazla bağımsız sanatsal arayıştan fedakarlık etmeyi mutlu bir şekilde kabul etti ve 1885'te o ve Wilson evlendi. Kariyerini güçlü bir şekilde destekledi ve Almanca öğrendi, böylelikle Wilson'ın araştırmasıyla ilgili siyaset bilimi eserlerinin çevirisine yardım edebildi.
İlk çocukları Margaret 1886 Nisan'ında, ikinci çocukları Jessie Ağustos 1887'de doğdu. Üçüncü ve son çocukları Eleanor Ekim 1889'da doğdu. Wilson ve ailesi yedi yatak odalı Tudor Revival'de yaşıyordu. Princeton kampüsündeki Prospect House'a taşındıklarında 1896'dan 1902'ye kadar New Jersey , Princeton yakınlarındaki ev . 1913'te, Jessie , daha sonra Filipinler'de Yüksek Komiser olarak görev yapan Francis Bowes Sayre Sr. ile evlendi . 1914 yılında Eleanor evli William Gibbs McAdoo olarak görev Hazine Bakanı Wilson altında ve daha sonra temsil California içinde Amerika Birleşik Devletleri Senatosu .
Akademik kariyer
Profesör
Wilson, 1883'ün sonlarında, Baltimore'da Alman üniversitelerini örnek alan yeni bir yüksek lisans kurumu olan Johns Hopkins Üniversitesi'ne girdi . Wilson bir profesör olmayı umarak, "profesörlük benim için uygun olan tek yerdi, okumak için boş zaman ve orijinal çalışma için boş zaman ayırabilecek tek yer, ekli bir gelirle kesinlikle edebi rıhtımdı." Wilson, Johns Hopkins'te geçirdiği süre boyunca Herbert Baxter Adams , Richard T. Ely ve J. Franklin Jameson gibi seçkin akademisyenlerin derslerini aldı . Wilson, zamanının çoğunu Johns Hopkins'te , federal hükümetin işleyişini incelediği bir dizi denemeden doğan Congressional Government: A Study in American Politics'i yazarak geçirdi . Doktora derecesi aldı. Johns Hopkins'ten 1886'da.
1885'in başlarında, Houghton Mifflin güçlü bir karşılama alan Kongre Hükümeti'ni yayınladı ; bir eleştirmen bunu "Amerikan anayasası üzerine Federalist Belgelerden bu yana çıkan en iyi eleştirel yazı " olarak nitelendirdi. Aynı yıl Wilson , Philadelphia Main Line'da yeni kurulan bir kadın koleji olan Bryn Mawr College'da öğretmenlik pozisyonunu kabul etti . Wilson, 1885'ten 1888'e kadar Bryn Mawr Koleji'nde öğretmenlik yaptı. Antik Yunan ve Roma tarihi, Amerikan tarihi, siyaset bilimi ve diğer konuları öğretti . "Çalışma konularına gerçek yaşam ilgisi" uyandırmaya çalıştı ve öğrencilerden "eski zamanlara kendi zamanlarımız gibi bakmalarını" istedi. 1888'de Wilson , Connecticut , Middletown'daki Wesleyan Üniversitesi için Bryn Mawr'dan ayrıldı . Wesleyan'da futbol takımına koçluk yaptı, bir tartışma takımı kurdu ve politik ekonomi ve Batı tarihi üzerine yüksek lisans dersleri verdi .
Şubat 1890'da, arkadaşlarının yardımıyla, Wilson, Princeton Üniversitesi Mütevelli Heyeti tarafından, yıllık 3.000 $ 'lık maaşla (2019'da 85.367 $' a eşdeğer) Hukuk ve Politik Ekonomi Başkanlığına seçildi. Kısa sürede ilgi uyandıran bir konuşmacı olarak ün kazandı; bir öğrenci onu "şimdiye kadar duyduğum en büyük sınıf hocası" olarak tanımladı. Princeton'da profesör olarak görev yaptığı süre boyunca, Johns Hopkins, New York Hukuk Fakültesi ve Colorado Koleji'nde de bir dizi ders verdi . 1896'da Francis Landey Patton , Princeton'ın artık resmi olarak College of New Jersey yerine Princeton Üniversitesi olarak bilineceğini açıkladı ve bir lisansüstü okulun kurulmasını içeren iddialı bir genişleme programını açıkladı. Wilson , 1896 başkanlık seçimlerinde , Demokrat aday William Jennings Bryan'ı reddetti ve muhafazakar " Altın Demokrat " adayı John M. Palmer'ı destekledi . Wilson'ın akademik itibarı 1890'lar boyunca büyümeye devam etti ve Princeton'da kalmak istediği için Johns Hopkins, Virginia Üniversitesi ve diğer okullardaki pozisyonlarını geri çevirdi .
Yazar
Wilson, akademik kariyeri boyunca birçok tarih ve siyaset bilimi eseri yazdı ve akademik bir dergi olan Political Science Quarterly'ye düzenli olarak katkıda bulundu . Wilson'ın ilk siyasi çalışması olan Kongre Hükümeti (1885), ABD hükümet sistemini eleştirel bir şekilde tanımladı ve ABD'yi parlamenter bir sisteme yaklaştırmak için reformların benimsenmesini savundu . Wilson, Anayasa’nın "radikal bir kusuru" olduğuna inanıyordu, çünkü "ne yapılacağına derhal ve kesin bir otorite ile karar verebilecek" bir hükümet dalı kurmamıştı. Amerika Birleşik Devletleri Temsilciler Meclisi'ni belirli eleştiriler ve yazılar için seçti.
olduğu gibi kırk yedi seignory'ye bölündü, her birinde daimi bir komite mahkeme baronu ve başkanın efendisi. Bazıları biraz güçlü olmayan, ancak hiçbiri tam yönetim yetkisine sahip olmayan bu küçük baronlar, kendi sınırları içinde neredeyse despotik bir etki yaratabilir ve bazen krallığın kendisini bile sarsmakla tehdit edebilir. .
Wilson'ın ikinci yayını, 1920'lere kadar ülke genelinde kolej derslerinde yaygın olarak kullanılan The State adlı bir ders kitabıydı. In Devlet Wilson, saflık veya resmi testler instituting tarafından, onların sağlığı için yaralayıcı mesleklerde kadınların istihdamı sınırlayarak hükümetler meşru fabrikaların sıhhi koşulların denetleyerek, çocuk işçiliği yasaklayarak genel refahın" teşvik olabileceğini yazdı Belirli mesleklerde çalışma saatlerini sınırlandırarak [ve] vicdansız veya kalpsiz erkeklerin ticarette veya sanayide vicdanlı ve merhametli olanı aşma gücünün yüz bir sınırlamasıyla satılan malların kalitesi. " Ayrıca, hayırseverlik çabalarının özel alandan kaldırılması gerektiğini ve tarihçi Robert M. Saunders'a göre Wilson'ın modern yaşamın temelini attığını gösteren bir pozisyon olan "bütünün zorunlu yasal görevini yaptığını" yazdı. Refah devleti."
Üçüncü kitabı Division and Reunion 1893'te yayınlandı. Bu kitap, 19. yüzyılın ortaları ve sonları ABD tarihini öğretmek için standart bir üniversite ders kitabı haline geldi. 1897'de Houghton Mifflin, Wilson'un George Washington hakkındaki biyografisini yayınladı ; Berg, bunu "Wilson'ın en zayıf edebi çabası" olarak tanımlar. Wilson'ın dördüncü büyük yayını, Amerikan Halkının Tarihi adlı beş ciltlik bir çalışması , Harper's için yazılan bir dizi makalenin sonucuydu ve 1902'de yayınlandı. 1908'de Wilson, son büyük bilimsel çalışması olan Anayasa Hükümeti'ni yayınladı . Amerika Birleşik Devletleri .
Princeton Üniversitesi Başkanı
Haziran 1902'de, Princeton mütevelli heyetleri, Profesör Wilson'ı başkanlığa terfi ettirdiler ve mütevellilerin verimsiz bir yönetici olarak algıladıkları Patton'un yerini aldılar. Wilson, mezunlarına söylediği gibi, "görevleri yerine getiren düşüncesiz çocukları düşünen erkeklere dönüştürmek" istedi. Kabul standartlarını yükseltmeye ve "beyefendinin C" harfini ciddi bir çalışma ile değiştirmeye çalıştı. Uzmanlığın gelişimini vurgulamak için, Wilson akademik bölümler ve temel gereksinimler sistemi kurdu. Öğrenciler, öğretmenler olarak bilinen öğretim görevlilerinin rehberliğinde altı kişilik gruplar halinde buluşacaklardı. Bu yeni programları finanse etmek için Wilson, Moses Taylor Pyne gibi mezunları ve Andrew Carnegie gibi hayırseverleri okula bağış yapmaya ikna ederek iddialı ve başarılı bir bağış toplama kampanyası yürüttü . Wilson, fakülteye ilk Yahudi'yi ve ilk Roma Katoliği'ni atadı ve kurulun muhafazakar Presbiteryenlerin hakimiyetinden kurtarılmasına yardımcı oldu. Ayrıca, diğer Ivy League okulları az sayıda siyahi kabul ederken bile, Afrikalı Amerikalıları okuldan uzak tutmaya çalıştı .
Wilson'ın Princeton'da reform yapma çabaları ona ulusal bir ün kazandırdı, ancak aynı zamanda sağlığına da zarar verdi. 1906'da Wilson uyandı ve sol gözünde kan pıhtılaşması ve hipertansiyon sonucu kör oldu. Modern tıbbi görüş, Wilson'un felç geçirdiğini tahmin ediyor - daha sonra babası gibi atardamarlarında sertleşme teşhisi kondu . Babasının zaman zaman yargı hatalarına yol açabilecek sabırsızlık ve hoşgörüsüzlük özelliklerini sergilemeye başladı. Wilson 1906'da Bermuda'da tatile başladığında , bir sosyetik olan Mary Hulbert Peck ile tanıştı. Birlikte ziyaretleri, dönüşünde düzenli bir olay haline geldi. Wilson, Ellen'a yazdığı mektuplarında bu toplantıları ve diğer sosyal olayları açıkça anlatıyordu. Biyografi yazarı August Heckscher'e göre Wilson ile Peck arasındaki dostluk, Wilson ve karısı arasındaki samimi tartışmanın konusu oldu. Wilson tarihçileri, bir ilişki olduğunu kesin olarak kanıtlayamadılar; ama Wilson bir keresinde bir başmakalenin taslağının arka yüzüne kısaca bir derin düşünme yazdı: "kıymetlim, sevgili Mary". Wilson ayrıca ona daha sonra düşmanları tarafından kendisine karşı kullanılacak çok kişisel mektuplar da gönderdi.
Okulun müfredatını yeniden düzenleyen ve öğretmenlik sistemini kuran Wilson, daha sonra üst sınıf yemek kulüplerini ortadan kaldırarak Princeton'daki sosyal elitlerin etkisini azaltmaya çalıştı . Öğrencileri dörtgen olarak da bilinen kolejlere taşımayı önerdi, ancak Wilson'ın Dörtlü Planı, Princeton'ın mezunlarının şiddetli muhalefetiyle karşılaştı. Ekim 1907'de mezun muhalefetinin yoğunluğu nedeniyle, Mütevelli Heyeti Wilson'a Dörtlü Planı geri çekmesi talimatını verdi. Wilson, görev süresinin sonlarında , yüksek lisans okulunun dekanı Andrew Fleming West ve ayrıca West'in müttefiki olan eski Başkan Grover Cleveland ile bir yüzleşme yaşadı . Wilson, önerilen bir lisansüstü okul binasını kampüs çekirdeğine entegre etmek isterken, West daha uzak bir kampüs alanını tercih etti. 1909'da Princeton'ın kurulu, yüksek lisans okulunun kampüs dışında yer almasına bağlı olarak lisansüstü okul kampanyasına yapılan bir hediyeyi kabul etti.
Wilson, tavsiyelerine gösterilen direniş nedeniyle işiyle ilgili hayal kırıklığına uğradı ve aday olmayı düşünmeye başladı. 1908 Demokratik Ulusal Konvansiyonu'ndan önce Wilson, Demokrat Parti'deki bazı etkili oyunculara bilete olan ilgisinin ipuçlarını bıraktı. Bilete konulacağına dair gerçek bir beklentisi olmasa da, kendisine başkan yardımcısı adaylığı teklif edilmemesi talimatını bıraktı. Parti müdavimleri fikirlerini siyasi olduğu kadar coğrafi olarak bağımsız ve hayal ürünü olarak değerlendirdi, ancak tohumlar ekilmişti. 1956'da McGeorge Bundy , Wilson'ın Princeton'a yaptığı katkıyı şöyle anlatmıştı: "Wilson, Princeton'ın güzel genç erkekler için harika bir şekilde hoş ve nezih bir yuvadan daha fazlası olması gerektiğine inancında haklıydı; o zamandan beri daha çok olmuştur".
New Jersey Valisi (1911-1913)
Ocak 1910'da, Wilson , yaklaşan valilik seçimlerinde potansiyel bir aday olarak New Jersey'deki Demokrat Parti'nin iki lideri James Smith, Jr. ve George Brinton McClellan Harvey'in dikkatini çekmişti . Son beş valilik seçimlerini kaybeden New Jersey Demokrat liderleri, desteklerini denenmemiş ve alışılmadık bir aday olan Wilson'ın arkasına atmaya karar verdiler. Parti liderleri Wilson'un akademik itibarının onu tröstler ve yolsuzluğa karşı ideal bir sözcü yaptığına inanıyorlardı , ancak yönetimdeki deneyimsizliğinin onu etkilemeyi kolaylaştıracağını da umuyorlardı. Wilson, "bana sorulmadan, oybirliğiyle ve herhangi bir konuda kimseye söz vermeden gelirse" adaylığı kabul etti.
Parti devlet kongresinde, patronlar güçlerini topladılar ve Wilson adaylığını kazandılar. 20 Ekim'de istifa mektubunu Princeton'a sundu. Wilson'ın kampanyası, parti patronlarından bağımsız olma vaadine odaklandı. Daha cesur bir konuşma yapmak için profesör tarzını hızla değiştirdi ve kendini tam teşekküllü bir ilerici olarak sundu . Cumhuriyetçi William Howard Taft , New Jersey'i 1908 başkanlık seçimlerinde 82.000'den fazla oyla taşımış olsa da Wilson, Cumhuriyetçi vali adayı Vivian M. Lewis'i 65.000'den fazla oy farkla mağlup etti . Demokratlar , 1910 seçimlerinde genel kurulun kontrolünü de ele aldı , ancak eyalet senatosu Cumhuriyetçilerin elinde kaldı. Seçimi kazandıktan sonra, Wilson , özel sekreteri olarak Joseph Patrick Tumulty'yi atadı ve bu pozisyon, Wilson'ın siyasi kariyeri boyunca sahip olacağı bir pozisyondu.
Wilson, parti mekanizmasının taleplerini görmezden gelmek niyetiyle reformist gündemini formüle etmeye başladı. Smith, Wilson'dan ABD Senatosu için teklifini onaylamasını istedi, ancak Wilson bunu reddetti ve bunun yerine Demokrat ön seçimleri kazanan Smith'in rakibi James Edgar Martine'i onayladı . Martine'nin Senato seçimlerindeki zaferi, Wilson'ın kendisini New Jersey Demokratik Parti'de bağımsız bir güç olarak konumlandırmasına yardımcı oldu. Wilson göreve geldiğinde, New Jersey kamusal yolsuzluklarla ün kazanmıştı; Devlet, Standard Oil gibi şirketlerin diğer eyaletlerin antitröst yasalarından kaçmasına izin verdiği için "Tröstlerin Annesi" olarak biliniyordu . Wilson ve müttefikleri, tüm seçmeli ofisler ve parti yetkilileri için ön seçim yapılmasını zorunlu kılarak siyasi patronların gücünü baltalayan Geran tasarısının geçişini çabucak kazandılar. Yolsuzluk uygulamaları yasası ve Wilson'ın desteklediği bir işçi tazminat yasası kısa süre sonra kabul edildi. Wilson, hükümdarlık döneminin ilk aylarında bu yasaları geçirmedeki başarısından dolayı, bir reformcu ve İlerici hareketin lideri olarak ulusal ve iki partili tanınırlığı kazandı.
Wilson'un parti liderlerine yönelik yasama saldırısı eyalet partisini böldü ve Smith ve diğerlerinin düşmanlığını kazandı. Cumhuriyetçiler, 1912 başlarında eyalet meclisinin kontrolünü ele aldı ve Wilson, görev süresinin çoğunu veto ederek harcadı. Bununla birlikte, kadın ve çocukların emeğini kısıtlayan ve fabrika çalışma koşulları için standartları yükselten yasaların geçişini kazandı. "Teftiş yapma ve standartları uygulama, bölgelerin borçlanma yetkisini düzenleme ve engelli öğrenciler için özel sınıflar talep etme yetkisine sahip" yeni bir Eyalet Eğitim Kurulu kuruldu. Wilson, görevden ayrılmadan kısa bir süre önce "Yedi Kız Kardeş" olarak bilinen bir dizi antitröst yasasını ve yerel şeriflerden jüri seçme yetkisini kaldıran başka bir yasayı imzaladı .
1912 cumhurbaşkanlığı seçimi
Demokratik adaylık
Wilson , 1910'da New Jersey Valisi olarak seçilmesinin hemen ardından önde gelen bir 1912 başkanlık yarışmacısı oldu ve eyaletin parti patronlarıyla çatışmaları, artan İlerleme hareketi ile itibarını artırdı. Wilson, ilericilere ek olarak, Cyrus McCormick gibi Princeton mezunlarının ve Wilson'un nakledilmiş bir Güneyli olarak statüsünün kendisine geniş bir itiraz sağladığına inanan Walter Hines Page gibi Güneylilerin desteğinden de yararlandı . Wilson'un sola kayması birçok kişinin beğenisini kazanmasına rağmen, Wall Street ile yakın bağları olan eski bir Wilson taraftarı olan George Brinton McClellan Harvey gibi düşmanlar da yarattı . Temmuz 1911'de Wilson , kampanyayı yönetmek için William Gibbs McAdoo ve "Albay" Edward M. House'u getirdi . Wilson , 1912 Demokratik Ulusal Konvansiyonu'ndan önce , takipçileri 1896 başkanlık seçimlerinden bu yana Demokrat Parti'ye büyük ölçüde hakim olan üç kez Demokrat cumhurbaşkanı adayı William Jennings Bryan'ın onayını kazanmak için özel bir çaba gösterdi .
Temsilciler Meclisi Başkanı Missouri'li Clark , birçokları tarafından adaylık için ön sıralarda yer alırken , Alabama Temsilciler Meclisi Çoğunluk Lideri Oscar Underwood da bir meydan okuyucu olarak belirdi. Clark, partinin Bryan kanadı arasında destek bulurken, Underwood özellikle Güney'deki muhafazakar Bourbon Demokratlarına başvurdu . In 1912 Demokrat Parti başkanlık ön Clark erken yarışmalar birkaç kazandı, ancak Wilson Teksas, Kuzeydoğu ve Midwest zaferler ile güçlü tamamladı. Demokratik konvansiyonun ilk başkanlık seçiminde Clark çok sayıda delege kazandı; New York Tammany Hall makinesinin onuncu oy pusulasında arkasında sallandıktan sonra desteği artmaya devam etti . Bryan, Tammany'in desteğine sahip herhangi bir adayı desteklemeyeceğini açıkladığından Tammany'nin desteği Clark için geri tepti ve Clark sonraki oylamalarda delegeleri kaybetmeye başladı. Wilson kampanyası, başkan yardımcılığını Indiana Valisi Thomas R. Marshall'a vaat ederek ek delegeler topladı ve birkaç Güney delegasyonu, desteğini Underwood'dan Wilson'a kaydırdı. Wilson nihayet konvansiyonun 46. oy pusulasında oyların üçte ikisini kazandı ve Marshall Wilson'ın aday arkadaşı oldu.
Genel seçim
Wilson, 1912 genel seçimlerinde iki büyük rakiple karşılaştı: bir dönemlik Cumhuriyetçi görevdeki William Howard Taft ve "Bull Moose" Parti adayı olarak üçüncü parti bir kampanya yürüten eski Cumhuriyetçi Başkan Theodore Roosevelt . Dördüncü aday, Sosyalist Parti'den Eugene V. Debs idi . Roosevelt, 1912 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu'nda Taft'ın az farkla yeniden aday olmasının ardından eski partisinden kopmuştu ve Cumhuriyetçi Parti'deki bölünme, Demokratları 1892 cumhurbaşkanlığı seçimlerinden bu yana ilk kez başkanlığı kazanabilecekleri konusunda umutlandırdı .
Roosevelt, Wilson'ın ana rakibi olarak ortaya çıktı ve Wilson ve Roosevelt, müdahaleci bir merkezi hükümet çağrısı yapan benzer şekilde ilerici platformları paylaşmalarına rağmen büyük ölçüde birbirlerine karşı kampanya yürüttüler. Wilson, kampanya finansmanı başkanı Henry Morgenthau'yu şirketlerden katkı kabul etmemesi ve halkın mümkün olan en geniş kesimlerinden daha küçük bağışlara öncelik vermesi için yönlendirdi. Wilson, seçim kampanyası sırasında, hükümetin görevi olduğunu ileri sürdü "her insanı yaşayan bir insan olarak normal haklarını talep edecek bir konuma getirecek olan yaşam ayarlamalarını yapmak." Hukuk bilgini Louis D. Brandeis'in yardımıyla, özellikle tröstleri kırmaya ve tarife oranlarını düşürmeye odaklanan Yeni Özgürlük platformunu geliştirdi . Brandeis ve Wilson, Roosevelt'in büyük şirketleri düzenlemekle görevli güçlü bir bürokrasi kurma önerisini reddettiler, bunun yerine, eşit bir ekonomik oyun alanı yaratmak için büyük şirketlerin parçalanmasını desteklediler.
Wilson, çok sayıda konuşma yapmak için ülkeyi dört bir yanından geçen heyecanlı bir kampanya yürüttü. Nihayetinde halkın yüzde 42'sini ve 531 seçim oyunun 435'ini aldı . Roosevelt, kalan seçim oylarının çoğunu ve ABD tarihindeki en güçlü üçüncü parti performanslarından biri olan halk oylarının yüzde 27,4'ünü kazandı . Taft, halk oylarının yüzde 23,2'sini, ancak sadece 8 seçim oyu alırken, Debs halk oylarının yüzde 6'sını kazandı. Eşzamanlı kongre seçimlerinde , Demokratlar Meclisin kontrolünü elinde tuttu ve Senato'da çoğunluğu kazandı . Wilson'un zaferi, onu İç Savaş'tan bu yana başkanlık seçimlerini kazanan ilk Güneyli , Grover Cleveland'ın 1897'de görevden ayrıldığından beri ilk Demokrat başkan ve doktora derecesine sahip ilk başkan yaptı.
Başkanlık (1913-1921)
|Wilson Kabinesi|
|Ofis||İsim||Dönem|
|Devlet Başkanı||Woodrow Wilson||1913–1921|
|Başkan Vekili||Thomas R. Marshall||1913–1921|
|Dışişleri Bakanı||William J. Bryan||1913–1915|
|Robert Lansing||1915–1920|
|Bainbridge Colby||1920–1921|
|Hazine Sekreteri||William G. McAdoo||1913–1918|
|Carter Glass||1918–1920|
|David F. Houston||1920–1921|
|Savaş Bakanı||Lindley M. Garrison||1913–1916|
|Newton D. Baker||1916–1921|
|Başsavcı||James C. McReynolds||1913–1914|
|Thomas W. Gregory||1914–1919|
|A. Mitchell Palmer||1919–1921|
|posta bakanı||Albert S. Burleson||1913–1921|
|Donanma Sekreteri||Josephus Daniels||1913–1921|
|İçişleri Bakanı||Franklin K. Lane||1913–1920|
|John B. Payne||1920–1921|
|Tarım Bakanı||David F. Houston||1913–1920|
|Edwin T. Meredith||1920–1921|
|Ticaret Bakanı||William C. Redfield||1913–1919|
|Joshua W. Alexander||1919–1921|
|Çalışma Bakanı||William B. Wilson||1913–1921|
Seçimlerden sonra Wilson, William Jennings Bryan'ı Dışişleri Bakanı olarak seçti ve Bryan, Wilson'ın kabinesinin geri kalan üyeleri hakkında tavsiyelerde bulundu. 1914'te Wilson'ın kızıyla evlenecek olan tanınmış bir Wilson destekçisi olan William Gibbs McAdoo , Hazine Bakanı oldu ve birkaç önemli antitröst davasını başarıyla yürüten James Clark McReynolds , Başsavcı olarak seçildi. İlerici Kuzey Carolina avukatı Josephus Daniels Donanma Bakanı olurken, genç New Yorklu avukat Franklin D. Roosevelt Donanma Sekreter Yardımcısı oldu. Wilson'ın genelkurmay başkanı ("sekreter"), basınla birlikte siyasi tampon ve aracı olarak hareket eden Joseph Patrick Tumulty idi. En önemli dış politika danışmanı ve sırdaşı "Albay" Edward M. House'du; Berg, "erişim ve etki açısından, [House] Wilson Kabinesindeki herkesi geride bıraktı" diye yazıyor.
Yeni Özgürlük iç gündemi
Wilson, daha önce hiçbir başkanın yapmadığı bir şeyi, yönetiminin başlangıcında kapsamlı bir iç mevzuat programı başlattı. Dört ana yerel önceliği vardı: doğal kaynakların korunması , bankacılık reformu, gümrük vergilerinin düşürülmesi ve kısmen tröstlerin düzenlenmesi yoluyla gerçekleştirilecek olan hammaddelere eşit erişim. Wilson, bu önerileri Nisan 1913'te Kongre'nin ortak oturumunda yaptığı bir konuşmada sundu ve John Adams'tan bu yana Kongre'ye şahsen hitap eden ilk başkan oldu . Dışişleri, 1915'ten başlayarak başkanlığını giderek daha fazla domine edecek olsa da, Wilson'un görevdeki ilk iki yılı büyük ölçüde Yeni Özgürlük iç gündeminin uygulanmasına odaklandı.
Tarife ve vergi mevzuatı
Demokratlar uzun zamandır tüketiciler üzerindeki haksız vergilere eşdeğer yüksek gümrük vergileri görmüşlerdi ve gümrük vergilerinin indirilmesi Başkan Wilson'ın ilk önceliğiydi. Yüksek gümrük tarifeleri sisteminin "bizi dünya ticaretinde doğru yerimizden kopardığını, vergilendirmenin adil ilkelerini ihlal ettiğini ve hükümeti özel çıkarların elinde kolay bir araç haline getirdiğini" savundu. Wilson göreve gelmeden kısa bir süre önce, Kongre'ye vergiyi eyaletler arasında paylaştırmadan bir gelir vergisi koyma yetkisi veren On Altıncı Değişiklik , gerekli sayıda eyalet tarafından onaylandı. 1913 yılının Mayıs ayının sonlarına doğru, Temsilciler Meclisi Çoğunluk Lideri Oscar Underwood, Mecliste ortalama tarife oranını yüzde 10 düşüren ve kişisel gelire 4.000 doların üzerinde bir vergi koyan bir yasa tasarısını kabul etti. İç Savaş'tan bu yana tarifenin en büyük aşağı yönlü revizyonunu temsil eden Underwood'un tasarısı, ham maddeler, "ihtiyaç" olarak görülen mallar ve tröstler tarafından yurt içinde üretilen ürünler için agresif bir şekilde indirime gitti, ancak lüks mallar için daha yüksek gümrük tarifelerini korudu.
Underwood'un senatodaki tarife tasarısının geçişi Meclis'tekinden daha zor olacaktı, çünkü kısmen Güneyli ve Batılı Demokratlar yün ve şeker endüstrilerinin devam eden korumasını destekliyordu ve kısmen de Demokratlar bu odada daha dar bir çoğunluğa sahipti. Tarife tasarısı için destek arayışında olan Wilson, Demokrat senatörlerle yoğun bir şekilde görüştü ve doğrudan basın aracılığıyla halka hitap etti. Haftalar süren duruşma ve tartışmalardan sonra, Wilson ve Dışişleri Bakanı Bryan, tasarının arkasında Senato Demokratlarını birleştirmeyi başardılar. Senato tasarı lehine 44'e 37 oy verdi, sadece bir Demokrat aleyhine oy verdi ve sadece bir Cumhuriyetçi, ilerici lider Robert M. La Follette oy verdi. Wilson , 1913 Gelir Yasasını (Underwood Tarifesi olarak da bilinir) 3 Ekim 1913'te yasa haline getirdi.
1913 Gelir Yasası, ortalama ithalat tarife oranlarını yaklaşık yüzde 40'tan yaklaşık yüzde 26'ya düşürdü ve 1872'den beri ilk kez bir federal gelir vergisini geri getirdi. 1913 Gelir Yasası, 3.000 doların üzerindeki gelirler için yüzde bir vergi uyguladı ve yaklaşık üç nüfusun yüzdesi. Kongre daha sonra , federal emlak vergisini eski haline getiren , cephane üretimi için bir vergi koyan, en yüksek gelir vergisi oranını yüzde on beşe yükselten ve kurumlar vergisini yüzde 1'den yüzde ikiye yükselten 1916 Gelir Yasası'nı kabul etti . Wilson yönetiminin politikaları, 1920'lerden sonra esas olarak tarifelerden ziyade vergilendirmeden gelen hükümet gelirlerinin bileşimi üzerinde kalıcı bir etkiye sahipti.
Federal Rezerv Sistemi
Wilson, gündemindeki bir sonraki maddeye, yani bankacılığa geçmeden önce 1913 Gelir Yasası’nın tamamlanmasını beklemedi. Wilson göreve geldiğinde, İngiltere ve Almanya gibi ülkeler hükümet tarafından yönetilen merkez bankaları kurmuşlardı , ancak Amerika Birleşik Devletleri 1830'lardaki Banka Savaşından bu yana bir merkez bankasına sahip değildi . 1907 Paniğinin ardından, her iki taraftaki liderler arasında, daha esnek bir para birimi sağlamak ve finansal paniğe yanıtları koordine etmek için bir tür merkezi bankacılık sistemi yaratma gerekliliği konusunda genel bir fikir birliği vardı. Wilson, Bryan gibi ilericiler ile Ulusal Para Komisyonu başkanı olarak, özel mali çıkarlara parasal üzerinde büyük ölçüde kontrol sağlayacak bir merkez bankası için bir plan ortaya koyan Nelson Aldrich gibi muhafazakar Cumhuriyetçiler arasında bir orta yol aradı . sistemi. Wilson, bankacılık sisteminin "özel değil kamuya açık olması ve [ve] hükümetin kendisine verilmesi gerektiğini, böylece bankaların işin efendisi değil aracı olması gerektiğini" ilan etti.
Demokratik Kongre üyeleri Carter Glass ve Robert L. Owen , özel bankaların on iki bölgesel Federal Rezerv Bankasını kontrol edeceği bir uzlaşma planı hazırladılar , ancak sistemdeki kontrol sahibi, başkanlık tarafından atanan kişilerle doldurulmuş bir merkez kuruluna yerleştirildi. Wilson, Bryan'ın destekçilerini, planın esnek para birimi taleplerini karşıladığına ikna etti, çünkü Federal Rezerv notları hükümetin yükümlülüğü olacaktı. Tasarı Eylül 1913'te Meclis'ten geçti, ancak Senato'da daha güçlü bir muhalefetle karşılaştı. Wilson, banka başkanı Frank A. Vanderlip tarafından öne sürülen ve özel bankalara merkez bankacılığı sistemi üzerinde daha fazla kontrol sağlayacak bir değişikliği yenilgiye uğratacak kadar Demokratları ikna ettikten sonra , Senato Federal Rezerv Yasasını onaylamak için 54-34 oy kullandı . Yeni sistem 1915'te faaliyete geçti ve I.Dünya Savaşı'nda Müttefiklerin ve Amerikan savaş çabalarının finansmanında önemli bir rol oynadı .
Antitröst mevzuatı
Tarifeyi düşüren ve bankacılık yapısını yeniden düzenleyen büyük bir yasayı kabul eden Wilson, daha sonra 1890 Sherman Antitröst Yasasını geliştirmek için rekabet yasası aradı. tröstler olarak bilinen büyük işletme birleşmelerinin yükselmesini önlemede etkisiz olduğunu kanıtladı . Seçkin bir işadamları grubu, büyük bankaların ve demiryollarının yönetim kurullarına hükmetti ve güçlerini yeni şirketlerin rekabeti önlemek için kullandılar. Wilson'ın desteğiyle Kongre Üyesi Henry Clayton, Jr., ayrımcı fiyatlandırma , bağlama , münhasır ticaret ve birbirine bağlı müdürlükler gibi çeşitli rekabete aykırı uygulamaları yasaklayacak bir yasa tasarısı sundu . Tüm rekabete aykırı uygulamaları yasalarla yasaklamanın zorluğu netleştikçe, Wilson , antitröst ihlallerini araştırmak ve antitröst yasalarını Adalet Bakanlığı'ndan bağımsız olarak uygulamak için yeni bir kurum olan Federal Ticaret Komisyonu (FTC) kuracak yasayı destekledi. Kongre, iki partinin desteğiyle, Wilson'ın FTC ile ilgili fikirlerini içeren 1914 Federal Ticaret Komisyonu Yasasını kabul etti . Wilson, 1914 tarihli Federal Ticaret Komisyonu Yasasını imzaladıktan bir ay sonra, birkaç rekabete aykırı uygulamayı tanımlayıp yasaklayarak Sherman Yasası üzerine inşa edilen 1914 Clayton Antitröst Yasasını imzaladı .
Emek ve tarım
Wilson'un çalışma politikası, emek ve yönetim arasındaki çatışmalara aracılık etmek için Çalışma Departmanını kullanmaya odaklandı. 1914'te Wilson , ABD tarihindeki en ölümcül işçi tartışmalarından biri olan Colorado Coalfield Savaşı'nın sona ermesine yardımcı olmak için askerler gönderdi . 1916'nın ortalarında, büyük bir demiryolu grevinin ülke ekonomisini tehlikeye atmasının ardından Wilson, partileri Beyaz Saray zirvesine çağırdı. Wilson, Kongre'yi demiryolu işçileri için sekiz saatlik bir çalışma günü sağlayan bir yasayı geçirmeye zorlarken, her iki tarafı da grevi askıya almaya ikna etti . Kongre , cumhurbaşkanının önerdiği sekiz saatlik çalışma gününü içeren Adamson Yasasını kabul ettikten sonra grev iptal edildi. Wilson, ulusal bir ekonomik felaketi önlediği için geniş çapta övgü aldı, ancak muhafazakarlar yasayı sendikalara bir satış ve Kongre'nin otoriter bir başkana teslim olması olarak kınadılar. Adamson Yasası, özel çalışanların çalıştığı saatleri düzenleyen ilk federal yasaydı.
Tarım Bakanı David F. Houston , çiftçilerin tarım uzmanları tarafından tercih edilen çiftçilik tekniklerini gönüllü olarak denemelerine izin veren hükümet sübvansiyonlarını oluşturan 1914 Smith-Lever Yasası haline gelen tasarıyı tanıtmak için Kongre Üyesi Asbury Francis Lever ile birlikte çalıştı . Smith-Lever Yasasının savunucuları, birçok muhafazakarın eyleme yönelik itirazlarının üstesinden, yerel kolejlerin gözetimi gibi programın yerel denetimini güçlendirecek hükümler ekleyerek üstesinden geldiler. 1924'e gelindiğinde, Birleşik Devletler'deki tarıma yönelik ilçelerin dörtte üçü tarımsal yayım programına katıldı. Wilson , çiftçilere düşük faizli krediler sağlama yetkisine sahip on iki bölgesel banka kuran Federal Çiftlik Kredi Yasası'nın kabul edilmesine yardımcı oldu . Başka bir yasa olan 1916 tarihli Federal Yardım Yolu Yasası, kırsal alanlarda ve başka yerlerde yol inşa çabalarına federal sübvansiyonlar sağladı.
Bölgeler ve göç
Wilson sahip kolonilerin karşı uzun süredir devam eden Demokratik politikasını benimsemiş ve o kademeli özerklik ve nihai bağımsızlık için çalışan Filipinler elde edildiğini, İspanya'da de İspanya-Amerika Savaşı . Wilson vererek adalarda öz idare arttı Filipinliler Filipin Yasama üzerinde daha fazla kontrol. Jones Act 1916 Filipinler nihai bağımsızlığına ABD'yi taahhüt; bağımsızlık 1946'da gerçekleşecekti . 1917 Jones Yasası, Porto Riko'ya İspanyol-Amerikan Savaşı'nda da edinilen daha fazla özerklik tanıdı . Yasa, Porto Riko Senatosunu yarattı, bir haklar bildirgesi hazırladı ve bir Mukim Komiserin (daha önce başkan tarafından atanmıştı) dört yıllık bir süre için seçilmesine izin verdi . Yasa ayrıca Porto Rikolulara ABD vatandaşlığı verdi ve Porto Riko tahvillerini federal, eyalet ve yerel vergilerden muaf tuttu . 1916'da Wilson , ABD'nin Danimarka Batı Hint Adaları'nı 25 milyon dolara satın aldığı Danimarka Batı Hint Adaları Antlaşması'nı imzaladı . Satın alma işleminden sonra adalar ABD Virjin Adaları olarak yeniden adlandırıldı .
Wilson'un başkanlığı sırasında göç Amerikan siyasetinde yüksek öncelikli bir konuydu, ancak konuya çok az ilgi gösterdi. Wilson'un ilericiliği, Güney ve Doğu Avrupa'dan gelen göçmenlerin, çoğu zaman fakir ve okuma yazma bilmese de homojen bir beyaz orta sınıfa asimile olabileceği inancını teşvik etti ve her iki partinin de pek çok üyesinin tercih ettiği kısıtlayıcı göç politikalarına karşı çıktı . Wilson 1917 Göç Yasasını veto etti , ancak Kongre vetoyu geçersiz kıldı. Yasanın amacı, okuma yazma testleri gerektirerek Doğu ve Güney Avrupa'dan göçü azaltmaktı ve Avrupa'dan göçü kısıtlayan ilk ABD yasasıydı.
Adli atamalar
Wilson başkan iken Amerika Birleşik Devletleri Yüksek Mahkemesine üç kişiyi atadı . 1914'te James Clark McReynolds'u atadı ; McReynolds, mahkemenin muhafazakar bloğunun bir üyesi olarak 1941'e kadar görev yapacaktı. Berg'e göre Wilson, muhafazakar McReynolds'un atanmasını görevde yaptığı en büyük hatalardan biri olarak gördü. 1916'da Wilson , Brandeis'in ilerici ideolojisi ve dini konusunda Senato'da büyük bir tartışma başlatarak Louis Brandeis'i Mahkemeye aday gösterdi ; Brandeis, Yüksek Mahkeme'ye ilk Yahudi aday oldu. Nihayetinde Wilson, Senato Demokratlarını Brandeis'e oy vermeye ikna edebildi ve Brandeis 1939'a kadar görev yapacaktı. 1916'da bir başka pozisyon daha ortaya çıktı ve Wilson , 1922'ye kadar Mahkemede görev yapan ilerici bir avukat olan John Hessin Clarke'ı atadı .
Birinci dönem dış politika
Latin Amerika
Wilson, emperyalist olarak gördüğü seleflerinin dış politikasından uzaklaşmaya çalıştı ve Taft'ın Dolar Diplomasisini reddetti . Yine de Latin Amerika meselelerine sık sık müdahale etti ve 1913'te şöyle dedi: "Güney Amerika cumhuriyetlerine iyi adamları seçmeyi öğreteceğim." 1914 Bryan-Chamorro Antlaşması Nikaragua'yı fiili bir koruyuculuğa dönüştürdü ve ABD, Wilson'un başkanlığı boyunca orada asker konuşlandırdı . Wilson yönetiminin işgal asker gönderdi Dominik Cumhuriyeti ve müdahale de Haiti ve Wilson da askeri müdahaleler yetkili Küba , Panama ve Honduras . Panama Kanalı boyunca bir kanal inşa etme uzun vadeli Amerikan amacını gerçekleştirmesi, 1914 yılında açılan Orta Amerika . Kanal, Pasifik Okyanusu ile Atlantik Okyanusu arasında nispeten hızlı bir geçiş sağlayarak ABD'ye yeni ekonomik fırsatlar sunuyor ve ABD Donanması'nın iki okyanus arasında hızla gezinmesine izin veriyordu.
Wilson , liberallerin Porfirio Díaz'ın askeri diktatörlüğünü devirmesinden sonra 1911'de başlayan Meksika Devrimi sırasında göreve geldi . Wilson göreve gelmeden kısa bir süre önce muhafazakarlar, Victoriano Huerta liderliğindeki bir darbe ile iktidarı yeniden ele geçirdiler . Wilson, Huerta'nın "kasaplar hükümetinin" meşruiyetini reddetti ve Meksika'nın demokratik seçimler yapmasını talep etti. Huerta, kazara kuzey liman kenti Tampico yakınlarındaki kısıtlı bir bölgeye inen ABD Donanması personelini tutukladıktan sonra Wilson , Donanmayı Meksika'nın Veracruz kentini işgal etmeye gönderdi . Meksikalılar arasında tüm siyasi bağlantılardan Amerikan müdahalesine karşı güçlü bir tepki, Wilson'u ABD askeri müdahalesini genişletme planlarından vazgeçmeye ikna etti, ancak yine de müdahale Huerta'yı ülkeden kaçmaya ikna etti. Venustiano Carranza liderliğindeki bir grup , Meksika'nın önemli bir kısmı üzerinde kontrol kurdu ve Wilson, Carranza'nın hükümetini Ekim 1915'te tanıdı.
Carranza , Wilson'ın daha önce "bir tür Robin Hood " olarak tanımladığı Pancho Villa da dahil olmak üzere Meksika içinde çeşitli rakiplerle karşılaşmaya devam etti . 1916'nın başlarında Pancho Villa, New Mexico'da bir Amerikan kasabasına baskın düzenledi, düzinelerce Amerikalıyı öldürdü veya yaraladı ve onun cezalandırılması için ülke çapında muazzam bir Amerikan talebine neden oldu. Wilson, General John J. Pershing'e ve sınırdan 4000 askerin Villa'yı ele geçirmesini emretti . Nisan ayına gelindiğinde, Pershing'in güçleri Villa'nın gruplarını parçalayıp dağıtmıştı, ancak Villa serbest kalmıştı ve Pershing, Meksika'nın derinliklerinde peşine düştü. Carranza daha sonra Amerikalılara karşı döndü ve onları cezalandırıcı bir istila ile suçlayarak neredeyse savaşa yol açan birkaç olaya yol açtı. Meksika, birkaç Amerikalı mahkumu serbest bırakmayı kabul ettikten sonra gerginlikler azaldı ve Meksika-Amerika Ortak Yüksek Komisyonu himayesinde ikili görüşmeler başladı. Avrupa'daki gerginlikler nedeniyle Meksika'dan çekilmeye istekli olan Wilson, Pershing'e geri çekilmesini emretti ve son Amerikan askerleri Şubat 1917'de ayrıldı.
I.Dünya Savaşında Tarafsızlık
Dünya Savaşı çukur, Temmuz 1914 yılında patlak Merkez Powers (Almanya, Avusturya-Macaristan , Osmanlı İmparatorluğu'nu ve Bulgaristan'ı karşı) Müttefik Devletlerin (İngiltere, Fransa , Rusya , Sırbistan ve diğer bazı ülkelerde). Müttefik Kuvvetler, Eylül 1914'teki Birinci Marne Muharebesi'nde Alman ilerlemesini durdurduktan sonra savaş uzun bir çıkmaza girdi . Wilson ve House, ABD'yi çatışmada arabulucu olarak konumlandırmaya çalıştı, ancak Avrupalı liderler, Houses'in çatışmayı sona erdirme önerilerini reddetti. Wilson'un 1914'ten 1917'nin başlarına kadar birincil dış politika hedefi, Amerika Birleşik Devletleri'ni Avrupa'daki savaşın dışında tutmak ve bir barış anlaşmasına aracılık etmekti. Tüm hükümet eylemlerinin tarafsız olması konusunda ısrar etti ve Amerika Birleşik Devletleri'nin "hem düşüncede hem de eylemde tarafsız olması gerektiğini, bir tarafın tercihi olarak yorumlanabilecek her işlemin yanı sıra duygularımızı da frenlemesi gerektiğini belirtti. Birbirinden önceki mücadele. " Amerika Birleşik Devletleri hem Müttefik Kuvvetler hem de Merkezi Güçler ile ticaret yapmaya çalıştı, ancak İngilizler Almanya'yı ablukaya aldı . Bir süre müzakerelerin ardından Wilson, esasen İngiliz ablukasına rıza gösterdi; ABD'nin Merkezi Güçlerle nispeten az doğrudan ticareti vardı ve Wilson ticaret sorunları nedeniyle Britanya'ya karşı savaş açmak istemiyordu.
İngilizlerin İtilaf Devletleri ablukasına ve Wilson'ın protestosuna yanıt olarak, Almanlar Britanya Adaları'nı çevreleyen denizlerdeki ticaret gemilerine karşı bir denizaltı kampanyası başlattı . 1915'in başlarında Almanlar üç Amerikan gemisini batırdı; Wilson, bazı makul kanıtlara dayanarak, olayların tesadüfi olduğu ve iddiaların çözümünün savaşın sonuna ertelenebileceği görüşünü aldı. Mayıs 1915'te bir Alman denizaltısı, İngiliz okyanus gemisi RMS Lusitania'yı torpido atarak batırdı ve 128'i Amerikan vatandaşı dahil 1.198 kişiyi öldürdü. Wilson, "Bir insanın savaşamayacak kadar gurur duyması gibi bir şey var. Bir ulusun öyle doğru olduğu bir şey var ki, başkalarını zorla doğru olduğuna ikna etmesine gerek yok" diyerek yanıt verdi. Ayrıca Almanya'ya bir protesto gönderdi ve Alman hükümetinden Lusitania'nın batması gibi olayların "tekrarını önlemek için acil adımlar atmasını" talep etti . Yanıt olarak, Wilson'ın Amerikan ticari haklarının savunmasını tarafsızlığın üstüne koyduğuna inanan Bryan, kabineden istifa etti. Mart 1916'da, Fransız bayrağı altında silahsız bir vapur olan SS Sussex , İngiliz Kanalı'nda torpillendi ve ölenler arasında dört Amerikalı sayıldı. Wilson, Almanya'dan denizaltı savaşını, büyük bir diplomatik ödün olan kruvazör savaşının kurallarına sınırlama sözü aldı.
Wilson'un ilk döneminde, "hazırlıklı olmak" veya ABD Ordusu ve ABD Donanmasını inşa etmek, kamuoyunun ana dinamiği haline geldi. Theodore Roosevelt'in önderliğindeki müdahaleciler, Almanya ile savaş istedi ve Wilson'un savaş beklentisiyle orduyu inşa etmeyi reddetmesine saldırdı. Lusitania'nın batışından ve Bryan'ın istifasından sonra Wilson, kamuoyuna kendini hazırlığa adadı ve ordu ile donanmayı oluşturmaya başladı. Haziran 1916'da Kongre , Yedek Subayların Eğitim Kolordusunu kuran ve Ulusal Muhafızları genişleten 1916 Ulusal Savunma Yasasını kabul etti . Yılın ilerleyen saatlerinde Kongre , donanmanın büyük ölçüde genişlemesini sağlayan 1916 Donanma Yasasını kabul etti .
Yeniden evlenme
Wilson'un karısı Ellen'ın sağlığı, göreve başladıktan sonra bozuldu ve doktorlar, 1914 Temmuz'unda ona Bright hastalığı teşhisi koydu . 6 Ağustos 1914'te öldü. Wilson, bu kayıptan derinden etkilendi ve depresyona girdi. Wilson, 18 Mart 1915'te bir Beyaz Saray çayında Edith Bolling Galt ile tanıştı . Galt, aynı zamanda Güneyli bir dul ve kuyumcuydu. Birkaç görüşmeden sonra, Wilson ona aşık oldu ve Mayıs 1915'te onunla evlenme teklif etti. Galt başlangıçta onu reddetti, ancak Wilson ertelenmedi ve flört etmeye devam etti. Edith yavaş yavaş ilişkiye ısındı ve Eylül 1915'te nişanlandılar. 18 Aralık 1915'te evlendiler. Wilson, görevdeyken evlenen tek başkan olarak John Tyler ve Grover Cleveland'a katıldı .
1916 cumhurbaşkanlığı seçimi
Wilson, 1916 Demokratik Ulusal Konvansiyonunda muhalefet olmaksızın yeniden aday oldu . İlerici seçmenleri kazanmak için Wilson, sekiz saatlik günlük ve altı günlük çalışma haftası, sağlık ve güvenlik önlemleri, çocuk işçiliğinin yasaklanması ve kadın işçiler için güvenceler öngören yasalar için çağrıda bulundu. Ayrıca, federal hükümet tarafından ve federal hükümet için yapılan tüm işler için asgari ücreti tercih etti. Demokratlar ayrıca "Bizi Savaşın Dışında Tuttu" sloganı üzerine kampanya yürüttüler ve Cumhuriyetçi bir zaferin hem Meksika hem de Almanya ile savaş anlamına geleceğini belirttiler. Partinin ilerici ve muhafazakar kanatlarını yeniden birleştirme umuduyla, 1916 Cumhuriyetçi Ulusal Konvansiyonu , Yüksek Mahkeme Yargıcı Charles Evans Hughes'u başkanlığa aday gösterdi . Cumhuriyetçiler Wilson'un Yeni Özgürlük politikalarına, özellikle gümrük vergilerinin indirilmesine, daha yüksek gelir vergilerinin uygulanmasına ve "sınıf yasası" diye alaya aldıkları Adamson Yasasına karşı kampanya yürüttüler. Cumhuriyetçiler Wilson'un dış politikasına çeşitli gerekçelerle saldırsa da, kampanyaya genel olarak içişleri hakim oldu.
7 Kasım'daki seçim gününün sonunda Wilson, Hughes'un kazanmasını bekliyordu, ancak seçimi kaybettiği belli olana kadar bir imtiyaz telgrafı göndermeyi reddetti. Seçim sonucu birkaç gün şüpheliydi ve birkaç yakın eyalet tarafından belirlendi ve sonuçta Kaliforniya'ya indi. 10 Kasım'da California, Wilson'un eyaleti 3,806 oyla kazandığını onaylayarak ona seçim oylarının çoğunluğunu verdi. Nihai sayımda, Wilson 277 seçmen oyu ve halk oylarının yüzde 49,2'sini alırken, Hughes 254 seçmen oyu ve halk oylarının yüzde 46,1'ini kazandı. Wilson, 1912'de Teddy Roosevelt'e veya Eugene V. Debs'e giden birçok oyu toplayarak kazanmayı başardı. Sağlam Güney'i süpürdü ve bir avuç Batı eyaleti dışında hepsini kazandı, Hughes ise Kuzeydoğu ve Ortabatı eyaletlerinin çoğunu kazandı. Wilson'ın yeniden seçilmesi, onu Andrew Jackson'dan (1832'de) bu yana art arda iki dönem kazanan ilk Demokrat yaptı . James Monroe ve Daniel D. Tompkins'in 1820'de aynı başarıyı elde etmesinden bu yana Wilson ve Marshall iki ardışık seçimleri kazanan ilk başkanlık bileti oldu . Demokratlar ayrıca 1916 seçimlerinde Kongre'nin kontrolünü de sürdürdüler.
birinci Dünya Savaşı
Savaşa girmek
Ocak 1917'de Almanlar , Britanya Adaları çevresindeki denizlerdeki gemilere karşı yeni bir sınırsız denizaltı savaşı politikası başlattı . Alman liderler, politikanın ABD'nin savaşa girmesine neden olacağını biliyordu, ancak ABD tam anlamıyla harekete geçmeden Müttefik Güçleri yenmeyi umuyorlardı. Şubat ayının sonlarında, ABD kamuoyu , Almanya'nın Meksika'yı ABD'ye karşı bir savaşa katılmaya ikna etmeye çalıştığı gizli bir diplomatik iletişim olan Zimmermann Telegram'ı öğrendi . Amerikan gemilerine yapılan bir dizi saldırıdan sonra, Wilson 20 Mart'ta bir Kabine toplantısı düzenledi; tüm Kabine üyeleri ABD'nin savaşa girme zamanının geldiğini kabul etti. Kabine üyeleri, Almanya'nın Amerika Birleşik Devletleri'ne karşı ticari bir savaşa girdiğine ve Amerika Birleşik Devletleri'nin resmi bir savaş ilanıyla karşılık vermek zorunda olduğuna inanıyordu.
2 Nisan 1917'de Wilson, Kongre'den Almanya'nın "Birleşik Devletler hükümetine ve halkına karşı savaştan başka bir şey olmadığını" savunarak Almanya'ya karşı bir savaş ilanı istedi. Orduyu yükseltmek, askeri harcamaları ödemek için vergileri artırmak, Müttefik hükümetlere krediler vermek ve endüstriyel ve tarımsal üretimi artırmak için askeri bir taslak talep etti. "Hizmet edecek bencil amaçlarımız yok. Fetih, egemenlik istemiyoruz ... özgürce yapacağımız fedakarlıklar için maddi tazminat yok. Biz insanlığın haklarının savunucularından biriyiz. Memnun olacağız. bu haklar milletlerin inanç ve özgürlüklerinin sağlayabileceği kadar güvenli hale getirildiğinde. " ABD tarafından savaş ilanı Almanya'ya karşı 1917. Birleşmiş Devletler sonradan ediyorum, 6 Nisan'da iki partinin de güçlü çoğunlukta olduğu Kongre geçti savaş ilan Aralık 1917 yılında Avusturya-Macaristan karşısında.
ABD'nin savaşa girmesiyle, Wilson ve Savaş Bakanı Newton D. Baker , 300.000 üyeli bir Düzenli Ordu , 440.000 üyeli bir Ulusal Muhafız ve 500.000 üyeli bir askerlik kuvveti oluşturmak amacıyla ordunun genişlemesini başlattı. " Ulusal Ordu " olarak bilinir . Askere alınmaya ve yurtdışındaki Amerikan askerlerinin bağlılığına bir miktar direnişe rağmen, Kongre'nin her iki meclisinin de büyük çoğunluğu 1917 Seçici Hizmet Yasası ile zorunlu askerlik dayatması için oy kullandı . İç Savaş'ın isyan taslaklarını önlemeye çalışan tasarı, kimin hazırlanacağını belirlemekle görevli yerel taslak kurulları oluşturdu. Savaşın sonunda yaklaşık 3 milyon asker askere alınmıştı. Donanma da muazzam bir genişleme gördü ve Müttefik nakliye kayıpları, ABD'nin katkıları ve konvoy sistemine yeni bir vurgu nedeniyle önemli ölçüde düştü .
On Dört Nokta
Wilson, gelecekteki çatışmaları önlemeye yardımcı olacak "organize bir ortak barış" kurmaya çalıştı. Bu hedefe sadece İttifak Kuvvetler tarafından değil, çeşitli derecelerde tavizler kazanmaya ve İttifak Devletleri'ne cezalandırıcı bir barış anlaşması empoze etmeye çalışan diğer Müttefik Güçler tarafından da karşı çıktı. 8 Ocak 1918'de Wilson, yönetiminin uzun vadeli savaş hedeflerini dile getirdiği On Dört Nokta olarak bilinen bir konuşma yaptı. Wilson, tüm ulusların bağımsızlığını ve toprak bütünlüğünü garanti altına almak için bir uluslar birliği - bir Milletler Cemiyeti - kurulması çağrısında bulundu . Diğer hususlar, işgal altındaki toprakların boşaltılması, bağımsız bir Polonya'nın kurulması ve Avusturya-Macaristan ve Osmanlı İmparatorluğu halkları için kendi kaderini tayin etmeyi içeriyordu .
Savaşın seyri
General Pershing'in komutasındaki Amerikan Seferi Kuvvetleri ilk olarak 1917'nin ortalarında Fransa'ya geldi. Wilson ve Pershing, İngiliz ve Fransızların Amerikan askerlerinin mevcut Müttefik birimlere entegre olması yönündeki önerisini reddettiler, bu da ABD'ye daha fazla hareket özgürlüğü tanıdı ancak yeni örgütler ve tedarik zincirlerinin yaratılmasını gerektirdi. Rusya , Mart 1918'de Brest-Litovsk Antlaşması'nı imzaladıktan sonra savaştan çıktı ve Almanya'nın askerleri savaşın Doğu Cephesinden kaydırmasına izin verdi . Amerikan askerleri tam güçle gelmeden önce Müttefik hatlarını kırmayı uman Almanlar , Batı Cephesinde Bahar Saldırısı'nı başlattı . Almanlar İngilizleri ve Fransızları geri püskürttüğü için her iki taraf da yüzbinlerce can verdi, ancak Almanya, Fransız başkenti Paris'i ele geçiremedi . Avrupa'da 1917'nin sonunda yalnızca 175.000 Amerikan askeri vardı, ancak 1918'in ortalarında her gün 10.000 Amerikalı Avrupa'ya geliyordu. Amerikan kuvvetleri savaşa katıldı ettikten ile Müttefikler Almanya'yı mağlup Belleau Wood Savaşı ve Château-Thierry Savaşı . Ağustos ayından itibaren Müttefikler , yorgun Alman ordusunu geri püskürterek Yüz Gün Saldırısını başlattı . Bu arada Fransız ve İngiliz liderler, Wilson'u , Komünist Bolşevikler ile Beyaz hareket arasındaki bir iç savaşın ortasında olan Rusya'daki Müttefik müdahalesine katılmaları için birkaç bin Amerikan askerini göndermeye ikna ettiler .
Eylül 1918'in sonunda, Alman liderliği artık savaşı kazanabileceğine inanmıyordu ve Kaiser Wilhelm II , Baden Prensi Maximilian liderliğinde yeni bir hükümet atadı . Baden, Alman teslimiyetinin temeli olacak On Dört Nokta ile hemen Wilson'la ateşkes aradı. House, Fransa ve İngiltere'den ateşkes için anlaşma sağladı, ancak ancak onlar olmadan tek taraflı bir ateşkes yapmakla tehdit ettikten sonra. Almanya ve Müttefik Kuvvetler , 11 Kasım 1918 tarihli Mütareke'nin imzalanmasıyla çatışmaya son verdi . Avusturya-Macaristan , Villa Giusti Mütarekesini sekiz gün önce, Osmanlı İmparatorluğu ise Ekim ayında Mondros Mütarekesi'ni imzalamıştı . Savaşın sonunda 116.000 Amerikan askeri öldü ve 200.000 kişi de yaralandı.
Ev önü
Nisan 1917'de Amerika'nın I.Dünya Savaşı'na girmesiyle Wilson, savaş zamanı başkanı oldu. Savaş Sektör Kurulu başkanlığında, Bernard Baruch , politika ve hedefleri imalat ABD savaşı ayarlamak için kurulmuştur. Geleceğin Başkanı Herbert Hoover , Gıda İdaresi'ne liderlik etti ; Federal Yakıt İdaresi tarafından işletilen, Harry Augustus Garfield , tanıtılan gün ışığından zaman ve karneyle yakıt temini; William McAdoo, savaş bağı çabalarından sorumluydu; Vance C. McCormick , Savaş Ticareti Kurulu'na başkanlık etti. Topluca "savaş kabinesi" olarak bilinen bu adamlar, her hafta Beyaz Saray'da Wilson ile buluştu. Wilson, Birinci Dünya Savaşı sırasında yoğun bir şekilde dış politikaya odaklandığı için, iç cephede astlarına büyük ölçüde yetki verdi. Savaşın ortasında, federal bütçe 1916 mali yılında 1 milyar dolardan 1919 mali yılında 19 milyar dolara yükseldi. Amerika Birleşik Devletleri, kendi askeri birikimi için harcama yapmanın yanı sıra, Müttefik ülkelere büyük krediler sağladı. İngiltere ve Fransa'nın ekonomik çöküşünü önlemek için. Savaşın sonunda Amerika Birleşik Devletleri tarihinde ilk kez alacaklı bir ulus haline geldi.
Amerikan İç Savaşı'nın ağır borçlanmasına eşlik eden yüksek enflasyon seviyelerinden kaçınmaya çalışan Wilson yönetimi, savaş sırasında daha fazla vergi artışı getirdi. 1917 Savaşı Gelir Yasası ve 1918 Gelir Yasası ölçüde, yüzde 77'ye üst vergi oranını yükseltti gelir vergisi ödeyen Amerikalıların sayısı arttı ve bir alınan aşırı kazançlar vergisi işletmeler ve bireyler üzerinde. Bu vergi kanunlarına rağmen, Amerika Birleşik Devletleri savaş çabalarını finanse etmek için ağır borçlanmak zorunda kaldı. Hazine Bakanı McAdoo, düşük faizli savaş tahvillerinin çıkarılmasına izin verdi ve yatırımcıları çekmek için tahvillere vergisiz faiz getirdi. Tahviller yatırımcılar arasında o kadar popüler oldu ki, çoğu daha fazla tahvil almak için borç para aldı. Tahvillerin satın alınması, diğer savaş zamanı baskılarıyla birlikte, yükselen enflasyona neden oldu , ancak bu enflasyon kısmen artan ücretler ve karlarla eşleşti.
Wilson, kamuoyunu şekillendirmek için George Creel başkanlığındaki ilk modern propaganda ofisi olan Kamu Bilgilendirme Komitesi'ni (CPI) kurdu . Wilson, İngiliz karşıtı, Alman yanlısı veya savaş karşıtı açıklamaları bastırmak için Kongre'den 1917 Casusluk Yasası ve 1918 İsyancı Yasası'nı yürürlüğe koydu . Ulusal bir polis gücünün olmaması nedeniyle, Wilson yönetimi, savaş zamanı yasalarını uygulamak için büyük ölçüde eyalet ve yerel polis güçlerinin yanı sıra gönüllü itaatlere bel bağladı. Savaş çabalarını sabote etmeye çalışan anarşistler, komünistler , Dünyanın Endüstriyel İşçileri üyeleri ve diğer savaş karşıtı gruplar Adalet Bakanlığı tarafından hedef alındı ; liderlerinin çoğu, şiddete, casusluğa veya isyana kışkırtmaktan tutuklandı . 1912 Sosyalist başkan adayı Eugene Debs, fitne nedeniyle hapse atılan en önde gelen kişilerden biriydi. Sivil özgürlüklerle ilgili endişelere yanıt olarak , kendini ifade özgürlüğünü savunmaya adamış özel bir kuruluş olan Amerikan Sivil Özgürlükler Birliği (ACLU) 1917'de kuruldu.
I.Dünya Savaşı Sonrası
Paris Barış Konferansı
Ateşkesin imzalanmasından sonra Wilson, Amerikan delegasyonunu Paris Barış Konferansı'na götürmek için Avrupa'ya gitti ve böylelikle görevdeyken Avrupa'ya seyahat eden ilk ABD başkanı oldu. Senato Cumhuriyetçileri ve hatta bazı Senato Demokratları, Wilson, Colonel House, Dışişleri Bakanı Robert Lansing , General Tasker H. Bliss ve diplomat Henry White'dan oluşan Amerikan delegasyonundaki temsil eksikliğinden şikayet ettiler . Wilson, Amerika Birleşik Devletleri'ne iki haftalık bir dönüş dışında altı ay boyunca Avrupa'da kaldı ve burada savaşı resmen sona erdirmek için bir barış anlaşmasına varmaya odaklandı. Wilson, İngiltere Başbakanı David Lloyd George , Fransa Başbakanı Georges Clemenceau ve İtalya Başbakanı Vittorio Emanuele Orlando , Paris Barış Konferansı'nda en fazla etkiye sahip Müttefik liderler olan " Büyük Dörtlü " yi oluşturdu. Wilson, konferans sırasında bir hastalığa yakalandı ve bazı uzmanlar , sebebin İspanyol gribi olduğuna inanıyor .
Diğer Müttefik liderlerin aksine, Wilson, Merkezi Güçlerden toprak kazanımı veya maddi tavizler istemedi. Başlıca amacı, "tüm programın temel taşı" olarak gördüğü Milletler Cemiyeti'nin kurulmasıydı. Wilson , Milletler Cemiyeti Sözleşmesini hazırlayan komiteye bizzat başkanlık etti. Sözleşme, üyeleri din özgürlüğüne saygı göstermeye , ırksal azınlıklara adil davranmaya ve Uluslararası Daimi Adalet Divanı gibi kuruluşlar aracılığıyla anlaşmazlıkları barışçıl bir şekilde çözmeye bağladı . Lig Sözleşmesi'nin X Maddesi, tüm ülkelerin Lig üyelerini dış saldırılara karşı savunmasını gerektiriyordu. Japonya, konferansın bir ırk eşitliği maddesini onaylamasını önerdi ; Wilson konuya kayıtsız kaldı, ancak Avustralya ve İngiltere'den güçlü bir muhalefet aldı. Milletler Cemiyeti Sözleşmesi, Almanya ile savaşı sona erdiren konferansın Versailles Antlaşması'na dahil edildi . Sözleşme ayrıca Avusturya ( Saint-Germain-en-Laye Antlaşması ), Macaristan ( Trianon Antlaşması ), Osmanlı İmparatorluğu ( Sevr Antlaşması ) ve Bulgaristan ( Neuilly-sur- Antlaşması) ile yapılan antlaşmalara da dahil edildi. Seine ).
Milletler Cemiyeti'nin kurulması ve kalıcı bir barış tesisinin yanı sıra, Wilson'ın Paris Barış Konferansı'ndaki diğer ana hedefi, uluslararası sınırların birincil temeli olarak kendi kaderini tayin hakkını kullanmaktı. Bununla birlikte Wilson, Milletler Cemiyeti'nin peşinde, konferansta mevcut olan diğer yetkilere birkaç noktayı kabul etti. Almanya'nın savaş tazminatı ödemesi gerekiyordu ve Rheinland'da askeri işgale maruz kaldı . Ek olarak, antlaşmadaki bir madde , özellikle Almanya'yı savaştan sorumlu olarak adlandırdı. Wilson , Avrupa güçlerinin ve Japonya'nın Orta Doğu, Afrika ve Asya'da fiili koloniler kurmasına izin vererek, eski Alman ve Osmanlı topraklarında manda kurulmasını kabul etti . Alman çıkarlarının Japon edinimi Shandong Yarımadası arasında Çin'de özellikle kanıtladı sevilmeyen o özyönetim Wilson'un sözünü kesme vuruşu olarak,. Ancak Orta Avrupa ve Balkanlar'da Polonya, Yugoslavya ve Çekoslovakya dahil birkaç yeni devlet kuruldu . Konferans, müzakereleri Mayıs 1919'da bitirdi ve bu noktada Alman liderler antlaşmaya ilk kez baktılar. Bazı Alman liderler anlaşmanın reddedilmesini tercih ettiler, ancak Almanya anlaşmayı 28 Haziran 1919'da imzaladı. Barış sağlama çabaları için Wilson, 1919 Nobel Barış Ödülü'nü aldı .
Onaylama tartışması ve yetersizlik
Versay Antlaşması'nın onaylanması, Senato'nun üçte ikisinin desteğini gerektiriyordu; bu, Cumhuriyetçilerin 1918 seçimlerinden sonra Senato'da dar bir çoğunluğa sahip oldukları göz önüne alındığında zor bir öneriydi . Cumhuriyetçiler Wilson'un savaşı veya sonrasını onlarla tartışamaması karşısında öfkelendiler ve Senato'da yoğun bir partizan savaşı gelişti. Cumhuriyetçi Senatör Henry Cabot Lodge , anlaşmaya muhalefeti yönetti; Wilson'ı hor gördü ve onaylama savaşında onu küçük düşürmeyi umuyordu. Eski Başkan Taft ve eski Dışişleri Bakanı Elihu Root da dahil olmak üzere bazı Cumhuriyetçiler, bazı değişikliklerle anlaşmanın onaylanmasını desteklediler ve onların halk desteği, Wilson'a anlaşmanın onayını kazanma şansı verdi.
Antlaşma ile ilgili tartışma, savaş sonrası dönemde dünya toplumunda Amerikan rolü üzerine bir tartışma etrafında yoğunlaştı ve senatörler üç ana gruba ayrıldı. Demokratların çoğundan oluşan ilk grup anlaşmayı destekledi. Çoğunluğu Cumhuriyetçilerden oluşan on dört senatör, ABD'nin Milletler Cemiyeti'ne girmesine tamamen karşı çıktıkları için " uzlaşmazlar " olarak biliniyordu . Bu uzlaşmazlardan bazıları, sömürgesizleştirme ve silahsızlanmayı vurgulamadaki başarısızlığı nedeniyle anlaşmaya karşı çıkarken, diğerleri Amerikan hareket özgürlüğünü uluslararası bir örgüte teslim etmekten korkuyordu. "Çekinceciler" olarak bilinen geri kalan senatör grubu, lig fikrini kabul etti, ancak ABD egemenliğinin korunmasını sağlamak için değişen derecelerde değişiklik yapmaya çalıştı. Lig üyelerinin birbirlerini dış saldırganlığa karşı korumalarını zorunlu kılarak bir toplu güvenlik sistemi yaratmaya çalışan Lig Sözleşmesi'nin X.Maddesi, özellikle çekinceciler arasında popüler değildi. Onay almanın zorluğuna rağmen, Wilson, kısmen diğer anlaşmayı imzalayan taraflarla müzakereleri yeniden başlatmak zorunda kalacağı endişesi nedeniyle, rezervasyon yanlılarına katılmayı sürekli olarak reddetti.
Wilson, onay için halkın desteğini artırmak için Batılı eyaletlere saldırdı, ancak sağlık sorunları nedeniyle Eylül ayı sonlarında Beyaz Saray'a döndü. 2 Ekim 1919'da Wilson ciddi bir felç geçirdi, sol tarafında felç oldu ve sağ gözünde sadece kısmi bir görüş vardı. Haftalarca yatağa kapatıldı ve karısı ve doktoru Dr. Cary Grayson dışında herkesten tecrit edildi . Wilson'un ölümünden sonra tıbbi kayıtlarını inceleyen bir beyin cerrahı olan Dr. Bert E. Park, Wilson hastalığının kişiliğini çeşitli şekillerde etkilediğini ve onu "duygu bozukluklarına, bozulmuş dürtü kontrolüne ve kusurlu yargılamaya" yatkın hale getirdiğini yazıyor. Başkanın iyileşmesine yardım etmek için endişeli olan Tumulty, Grayson ve First Lady, başkanın hangi belgeleri okuduğunu ve kiminle iletişim kurmasına izin verildiğini belirledi. Yönetimdeki etkisinden dolayı, bazıları Edith Wilson'ı "Amerika Birleşik Devletleri'nin ilk kadın Başkanı" olarak tanımladılar. 1919 Kasım ayının ortalarında Lodge ve onun Cumhuriyetçileri, çekinceli bir antlaşmayı onaylamak için antlaşma yanlısı Demokratlarla bir koalisyon kurdular, ancak ciddi şekilde isteksiz Wilson bu uzlaşmayı reddetti ve yeterince Demokrat, onun onayını yenilgiye götürmek için yol gösterdi.
1919'un sonları boyunca Wilson'ın yakın çevresi, sağlık sorunlarının ciddiyetini gizledi. Şubat 1920'ye gelindiğinde, başkanın gerçek durumu herkes tarafından biliniyordu. Birçoğu, Lig mücadelesinin doruğa ulaştığı ve grevler, işsizlik, enflasyon ve Komünizm tehdidi gibi iç meselelerin alevlendiği bir dönemde Wilson'un başkanlığa uygunluğuyla ilgili endişelerini dile getirdi. Wilson'a yakın hiç kimse, Anayasa gereği, "söz konusu makamın yetki ve görevlerini yerine getiremediğini" tasdik etmeye istekli değildi. Kongre'nin bazı üyeleri, Başkan Yardımcısı Marshall'ı başkanlık iddiasını ileri sürmesi için cesaretlendirmiş olsa da, Marshall hiçbir zaman Wilson'ın yerini almaya çalışmadı. Wilson'un başkan olarak görev yaparken uzun süren iş göremezlik dönemi neredeyse eşi benzeri görülmemişti; Önceki başkanlardan yalnızca James Garfield benzer bir durumdaydı, ancak Garfield zihinsel yetilerinin daha fazla kontrolünü elinde tuttu ve nispeten az sayıda acil sorunla karşılaştı.
Demobilizasyon ve İlk Kızıl Korku
Wilson'un savaş sonrasında iç politikadaki liderliği, Versailles Antlaşması'na odaklanması, Cumhuriyet kontrolündeki Kongre'den muhalefet ve 1919'un sonlarından itibaren Wilson'un hastalığı nedeniyle karmaşık hale geldi. Cumhuriyetçilerin komisyon üyelerinin atanmasını engelleyebilecekleri için, Senato'nun Cumhuriyetçi kontrolü nedeniyle, savaş çabasının sona erdirilmesi amacıyla bir komisyon kurma planı terk edildi. Bunun yerine Wilson, savaş zamanı kurullarının ve düzenleyici kurumların derhal ortadan kaldırılmasını destekledi. Silahsızlanma kaotik ve şiddetliydi; dört milyon asker çok az bir planla, az parayla ve çok az yardımla eve gönderildi. Çelik, kömür ve et paketleme endüstrilerindeki büyük grevler, 1919'da ekonomiyi altüst etti. Grevlerin bazıları şiddetli bir hal aldı ve başta beyazlar olmak üzere siyahlara saldıran bir dizi ırk ayaklanması patlak verdiğinde ülke daha fazla türbülans yaşadı . Ülke ayrıca , 1918 ve 1919'da 600.000'den fazla Amerikalının ölümüne yol açan 1918 grip salgını tarafından vuruldu . Bazı uzmanlara göre, bu aynı zamanda Paris Barış Konferansı sırasında Wilson'un hastalığına da neden oldu. 1920 başlarında Hoover'ın Gıda İdaresi'nin çabalarıyla büyük bir tarımsal fiyat düşüşü önlendi, ancak fiyatlar 1920'nin sonlarında önemli ölçüde düştü. 1920'de savaş dönemi sözleşmelerinin sona ermesinden sonra, ABD şiddetli bir ekonomik bunalım içine girdi ve işsizlik yüzde 11,9'a yükseldi.
Ardından Ekim Devrimi'ni de Rus İmparatorluğu , Birleşik Devletler'de birçok olasılığını korkulan Komünist ABD'de -inspired devrimi. Bu korkular , anarşist Luigi Galleani ve takipçileri tarafından gerçekleştirilen 1919 Birleşik Devletler anarşist bombalamalarıyla alevlendi . Sol kanadın yıkılması konusundaki korkular, vatansever bir ulusal ruh haliyle birleştiğinde, sözde " İlk Kızıl Korku " nun patlak vermesine yol açtı . Başsavcı A. Mitchell Palmer , Wilson'ı savaş zamanı isyan suçundan mahkum olanlar için affı ertelemeye ikna etti ve radikal örgütleri bastırmak için Palmer Baskınlarını başlattı . Palmer'ın faaliyetleri, mahkemelerin ve Wilson yönetimindeki bazı üst düzey yetkililerin direnişiyle karşılaştı, ancak 1919'un sonlarında fiziksel olarak yetersiz kalan Wilson, baskınları durdurmak için hareket etmedi. Palmer, büyük bir 1920 Mayıs ayaklanması konusunda uyardı . Olaysız geçen gün birçok kişinin Palmer'ı eleştirmesine neden oldu. Ancak 16 Eylül 1920'de Wall Street'teki büyük bir bombalama Palmer'ın endişelerini doğruladı, ABD topraklarında tarihteki o noktaya kadar yapılan en ölümcül terör saldırısı haline geldi, sokak arabalarını blok ötede yok etti ve patlamanın merkezinin on iki kat yukarısındaki perdeleri ateşe verdi. . Bombalamadan hemen önce olay yerinde bulunan broşürler, ABD kapitalizmine karşı anarşist öfke ilan etti ve daha fazla şiddet geleceği konusunda uyardı.
Yasak ve kadınların oy hakkı
Yasak , savaş sırasında durdurulamaz bir reform olarak gelişti, ancak Wilson, geçişinde yalnızca küçük bir rol oynadı. On yıllarca süren savunuculuktan sonra, 1917'de Woman's Christian Denge Birliği ve Anti-Saloon League gibi ölçülü gruplar , Kongre'nin her iki binasını da ülke çapında Yasaklama getiren bir anayasa değişikliğini kabul etmeye ikna etti. Değişiklik 1919'da eyaletler tarafından onaylanarak Onsekizinci Değişiklik oldu . Wilson Ekim 1919'da Yasağı uygulamak için tasarlanmış bir yasa olan Volstead Yasasını veto etti , ancak veto Kongre tarafından geçersiz kılındı. 16 Ocak 1920'de yasak başladı; Dini amaçlarla kullanılan şarap gibi özel durumlar dışında alkol üretimi, ithalatı, satışı ve taşınması yasaklandı.
Wilson kişisel olarak kadınların oy hakkını tercih ediyordu , ancak başkanlığının erken dönemlerinde, kısmen Güney'de herhangi bir anayasa değişikliğine karşı güçlü muhalefet nedeniyle bunun bir devlet meselesi olduğunu düşünüyordu. Kadınların fabrikalarda ve evde savaş çabalarında üstlendikleri giderek artan önemli rol, Wilson ve diğerlerini kadınların oy hakkını tam olarak desteklemeye ikna etti. Wilson, Kongre'den önceki 1918 konuşmasında, ulusal bir oy hakkını ilk kez onayladı: "Bu savaşta kadınlara ortak olduk ... Onları sadece acı ve fedakarlık ortaklığına kabul edecek miyiz? bir ayrıcalık ve hak ortaklığına? " Aynı yıl, Meclis, ülke çapında kadınların oy hakkı tanınmasını sağlayan bir anayasa değişikliğini kabul etti, ancak değişiklik Senato'da durdu. Wilson, Senato'ya değişikliğe oy vermesi için sürekli baskı yaptı ve senatörlere, onaylanmasının savaşı kazanmak için hayati önem taşıdığını söyledi. Senato nihayet değişikliği Haziran 1919'da onayladı ve gerekli sayıda eyalet , Ağustos 1920'de Ondokuzuncu Değişikliği onayladı .
1920 seçimi
Wilson, sağlığının bozulmasına rağmen üçüncü bir dönem için aday olma olasılığını göz önünde bulundurmaya devam etti. Wilson'ın danışmanlarının çoğu, onu sağlığının başka bir kampanyayı engellediğine ikna etmeye çalıştı, ancak Wilson yine de Dışişleri Bakanı Bainbridge Colby'den onu 1920 Demokratik Ulusal Konvansiyonu'nda başkan olarak aday göstermesini istedi . Konvansiyon Wilson'un politikalarını güçlü bir şekilde onaylarken, Demokrat liderler hasta Wilson'u üçüncü bir dönem için desteklemek istemiyorlardı ve bunun yerine Vali James M. Cox ve Donanma Bakan Yardımcısı Franklin D. Roosevelt'ten oluşan bir bilet belirlediler . 1920 Cumhuriyetçi Ulusal Kongre bir aday sır küpü adayı Senatör Warren G. Harding Ohio. Cumhuriyetçiler kampanyalarını Wilson'un politikalarına muhalefet etrafında topladılar; Harding, " normalliğe dönüş " ve yüzyılın başında hakim olan muhafazakar politikaları vaat etti. Wilson, Cox'u desteklemesine ve Milletler Cemiyeti'ne ABD üyeliğini savunmaya devam etmesine rağmen, büyük ölçüde kampanyanın dışında kaldı. Harding, halk oylarının yüzde 60,3'ünü alarak ve Güney dışındaki her eyaleti kazanarak bir heyelan zaferi kazandı. Wilson, görevdeki son gününde, 3 Mart 1921'de Harding ile çay içmek için bir araya geldi, ancak sağlık sorunları, Harding'in açılış törenlerine katılmasını engelledi .
Son yıllar ve ölüm
İkinci döneminin 1921'de sona ermesinden sonra, Wilson ve karısı Beyaz Saray'dan Washington DC'nin Kalorama bölümündeki bir şehir evine taşındı Başkan Harding ve Cumhuriyet Kongresi Milletler Cemiyeti üyeliğini reddettiği için siyaseti takip etmeye devam etti. , vergileri düşürdü ve tarifeleri artırdı. 1921'de Wilson, eski Dışişleri Bakanı Bainbridge Colby ile bir hukuk bürosu açtı , ancak Wilson'ın ikinci hukuk uygulama girişimi ilkinden daha eğlenceli olmadığını kanıtladı ve uygulama 1922'nin sonunda kapatıldı. Wilson, Amerikan Devrimi'nin uluslararası etkisi ve totalitarizmin yükselişi üzerine kısa çalışmalar yayınladı . Anı yazmayı reddetti, ancak 1922'de yayınlanan, Wilson'ın üç ciltlik biyografisini yazan Ray Stannard Baker ile sık sık görüştü . Ağustos 1923'te Wilson, halefi Warren Harding'in cenazesine katıldı. 10 Kasım 1923'te Wilson, son ulusal konuşmasını yaptı ve evinin kütüphanesinden kısa bir Ateşkes Günü radyo konuşması yaptı.
Wilson'un sağlığı, görevden ayrıldıktan sonra belirgin bir şekilde iyileşmedi; hem sol kolu hem de sol bacağı felç olmuştu ve sık sık sindirim sistemi sorunları yaşıyordu. Onun sağlık Ocak 1924 boyunca azaldı ve o 3 Şubat tarihinde, 1924 O defnedildi öldü lahit içinde Washington National Cathedral ve ülkenin başkentinde defnedilecek tek başkanıdır.
Irk ilişkileri
Wilson, Zachary Taylor'ın 1848'de seçilmesinden bu yana seçilen ilk Güneyli (ve yalnızca eski Konfederasyon vatandaşı) idi ve başkanlığa yükselişi güneyli ayrımcılar tarafından kutlandı . Federal hükümet, köleliğin erken savunmaları, Yerli Amerikalılara muamele, Latin Amerika'daki müdahale politikaları ve özellikle Afrikalıların ve Asyalıların Amerika Birleşik Devletleri'ne göç etmesini engelleyen göç politikalarıyla sınırlı olmamak üzere, on yıllardır ırkçı politikalar izlemişti. Pek çok tarihçi, Wilson'un açıkça ırkçı politikaları ve kabinesine yerleştirdiği ayrımcılık uzmanları gibi siyasi atamalarının kamuya açık kayıtlarında tutarlı örneklere dikkat çekti. Ross Kennedy, Wilson'un ayrımcılığa verdiği desteğin baskın kamuoyuyla uyumlu olduğunu yazıyor ve A. Scott Berg , Wilson'ın ayrımcılığı "sosyal sistemi olabildiğince az şok ederek ... ırksal ilerlemeyi teşvik etme" politikasının bir parçası olarak kabul ettiğini savunuyor. Tarihçi Kendrick Clements, "Wilson'ın James K. Vardaman veya Benjamin R. Tillman'ın kaba, acımasız ırkçılığına sahip olmadığını , ancak Afro-Amerikan duygularına ve özlemlerine karşı duyarsız olduğunu" savunuyor .
Wilson, birçok güney senatörünün muhalefetinin üstesinden gelerek, Afrikalı Amerikalıları geleneksel olarak siyahların doldurduğu pozisyonlara atamaya devam etti. Ancak Wilson yönetimi, Başkan Theodore Roosevelt'in başkanlığında başlayan ve Başkan Taft'ın yönetiminde devam eden ayrımcı işe alma politikalarını ve devlet dairelerinin ayrımını tırmandırdı. Wilson'ın göreve geldiği ilk ayda, Postmaster General Albert S. Burleson , başkana ayrı devlet daireleri kurması çağrısında bulundu. Wilson, Burleson'un tüm hükümet departmanlarını ayırma önerisini kabul etmedi, ancak Kabine üyelerinin kendi departmanlarını ayırmasına izin verdi. 1913'ün sonunda, donanma da dahil olmak üzere birçok departmanda çalışma alanları, tuvaletler ve kafeteryalar ayrılmıştı. Kongrede, çoğu yıllar sonra yerinde kalacak olan bu politikalara karşı neredeyse hiç muhalefet yoktu. Wilson'un 1912'de kendisine oy vermek için parti çizgisini aşan Afrikalı-Amerikalı taraftarları büyük bir hayal kırıklığına uğradılar ve bu değişiklikleri protesto ettiler. Wilson, sivil haklar aktivisti Oswald Garrison Villard'a Temmuz 1913'te yazdığı bir mektupta , ayrımcılığın ırklar arasındaki "sürtüşmeyi" ortadan kaldırdığını iddia ederek, yönetiminin ayrımcılık politikasını savundu .
Wilson'ın Savaş Bakanlığı, yüz binlerce zenciyi orduya alarak onlara beyazlarla eşit maaş verdi. Ancak İç Savaş'tan İkinci Dünya Savaşı'na kadar olan askeri politikaya uygun olarak, onları beyaz subaylarla tamamen siyah birliklere ayırdılar ve büyük çoğunluğu çatışmanın dışında tuttular. Endüstriyel emek talebine yanıt olarak, 1917 ve 1918'de Afrikalı Amerikalıların Güney'den Büyük Göçü arttı. Bu göç, 1917 Doğu St. Louis isyanları da dahil olmak üzere ırk isyanlarını ateşledi. Bu ayaklanmalara yanıt olarak, ancak ancak sonrasında Wilson, halkın büyük bir tepkisiyle, Başsavcı Thomas Watt Gregory'ye federal hükümetin "bu utanç verici öfkeleri kontrol etmek" için müdahale edip edemeyeceğini sordu . Ancak, Gregory'nin tavsiyesi üzerine Wilson, ayaklanmalara karşı doğrudan bir önlem almadı. Wilson, 1918'de linçlere karşı konuştu ve şöyle dedi: "Açıkça söylüyorum ki, mafya eylemine katılan ya da ona herhangi bir tür süreklilik veren her Amerikalı bu büyük demokrasinin gerçek oğlu değil, onun ihanetçisidir ve ... [ onu hukuk ve hak standartlarına tek bir sadakatsizlikle itiyor. " 1919'da, Chicago , Omaha ve Kuzey'deki iki düzine diğer büyük şehirde başka bir yarış isyanları dizisi meydana geldi . Federal hükümet daha önce müdahil olmadığı gibi müdahil olmadı.
Wilson ayrıca, Güney ve Doğu Avrupa'dan gelen "kirli ve talihsiz unsurlar" tarafından Amerikan soylarının kirlenmesine yakındı.
Yeniden Yapılanma açısından Wilson, Güney'in kuzeyli halı çuvalları tarafından moralinin bozulduğu ve Radikal Cumhuriyetçilerin aşırı genişlemesinin Güney eyalet hükümetlerinin demokratik, beyaz çoğunluk kontrolünü yeniden sağlamak için aşırı önlemleri haklı çıkardığına dair ortak güney görüşüne sahipti . Wilson'un başkanlığı sırasında DW Griffith'in filmi The Birth of a Nation (1915), Beyaz Saray'da gösterilen ilk sinema filmi oldu. Wilson, filmi The Birth of a Nation'ın dayandığı kitabı yazan Johns Hopkins sınıf arkadaşı Thomas Dixon Jr.'ın çağrısı üzerine göstermeyi kabul etti . Film, sinema tekniğinde devrim niteliğinde olsa da Ku Klux Klan'ı yüceltti ve siyahları kaba ve medeniyetsiz olarak tasvir etti. Wilson ve yalnızca Wilson, filmde (üç kez) bir Amerikan tarihi bilgini olarak alıntılanmış ve sözlerinin yanlış aktarılmasına itiraz etmemiştir. Yine de, filmi izledikten sonra Wilson, Dixon'ın görüşlerini yanlış yansıttığını hissettiği için, Dixon tarafından ihanete uğradığını hissetti. Wilson'ın kitabı neden birçok Güneylinin Klan'a katıldığını açıklamaya çalıştı, ancak Wilson şahsen Ku Klux Klan'ı ve linç etmeyi Amerikalı olmadığı gerekçesiyle reddetti. Gösterimden sonra, Wilson, "sunulmadan önce oyunun karakterinden habersiz olduğunu ve hiçbir zaman onayladığını ifade etmediğini" belirten bir basın açıklaması yayınladı. Beyaz Saray'daki sergisi, eski bir şerefe uzatıldı. tanıdık. " Tarihçiler genel olarak Wilson'un muhtemelen The Birth of a Nation'ın "şimşekle tarih yazmaya" benzediğini söylediği sonucuna varmış , ancak Wilson'ın "Tek pişmanlığım her şeyin bu kadar korkunç derecede doğru olduğu" şeklindeki iddiayı reddediyor.
Eski
Tarihsel itibar
Wilson, genellikle tarihçiler ve siyaset bilimciler tarafından daha iyi başkanlardan biri olarak derecelendirilir . Wilson, seleflerinin hepsinden daha fazla, sıradan vatandaşları büyük şirketlerin ezici gücüne karşı koruyacak güçlü bir federal hükümetin kurulması yönünde adımlar attı. Genellikle modern Amerikan liberalizminin kuruluşunda kilit bir figür ve Franklin D. Roosevelt ve Lyndon B. Johnson gibi geleceğin başkanları üzerinde güçlü bir etkisi olarak görülüyor . Cooper, etki ve hırs açısından yalnızca New Deal ve Great Society'nin Wilson'un başkanlığının ülke içi başarılarına rakip olduğunu savunuyor . Federal Rezerv, Federal Ticaret Komisyonu, kademeli gelir vergisi ve iş kanunları dahil Wilson'un pek çok başarısı, Wilson'un ölümünden çok sonra da Birleşik Devletler'i etkilemeye devam etti. Olarak bilinir hale geldi Wilson'ın idealist dış politika, Wilsonianism , ayrıca üzerinde uzun gölge Amerikan dış politikası ve Milletler Wilson'ın Lig gelişimini etkilemiştir Birleşmiş Milletler . Selahaddin Ambar, Wilson'ın "yalnızca Avrupa emperyalizmine karşı değil , aynı zamanda bazen 'gayri resmi emperyalizm' olarak tanımlanan yeni ekonomik egemenlik biçimine de karşı çıkan ilk dünya devlet adamı olduğunu '' yazar.
Wilson, görevdeki başarılarına rağmen, ırk ilişkileri ve sivil özgürlükler konusundaki sicili, Latin Amerika'daki müdahaleleri ve Versailles Antlaşması'nın onaylanmasını kazanamaması nedeniyle eleştirildi. Sigmund Freud ve Amerikalı bir diplomat olan William Christian Bullitt Jr. , 1930'larda 1966'da yayınlanan psikolojik bir çalışmada işbirliği yaptılar. Wilson'un Oidipus kompleksini, babasını Tanrı, kendisini de Mesih olarak belirleyerek son derece nevrotik hale getirerek çözdüğünü savundular. insanlığın kurtarıcısı. Tarihçiler yorumu reddettiler. Diplomatik tarihçi AJP Taylor , bunu bir "rezalet" olarak nitelendirdi ve sordu: "Herhangi biri Freud'u ciddiye almayı nasıl başardı?"
Birçok muhafazakar , federal hükümeti genişletmedeki rolü nedeniyle Wilson'a saldırdı. Muhafazakâr köşe yazarı George Will 2018'de The Washington Post'ta Theodore Roosevelt ve Wilson'ın "bugünün imparatorluk başkanlığının ataları" olduğunu yazdı .
Charleston kilisesinin vurulmasının ardından, Konfederasyon anıtlarının kaldırılmasıyla ilgili bir tartışma sırasında , bazı kişiler, yönetiminin devlet dairelerini ayırması nedeniyle, Princeton'a bağlı kurumlardan Wilson'un adının kaldırılmasını talep etti. 26 Haziran 2020'de Princeton Üniversitesi, Wilson'ın adını "ırkçı düşüncesi ve politikaları" nedeniyle kamu politikası okulundan kaldırdı. Princeton Üniversitesi Mütevelli Heyeti, Wilson'un adını üniversitenin Halkla İlişkiler ve Uluslararası İlişkiler Okulu'ndan kaldırarak adını Princeton Kamu ve Uluslararası İlişkiler Okulu olarak değiştirdi. Kurul ayrıca, yakında kapatılacak olan yatılı üniversitenin adının emekli olma sürecini hızlandırdı ve adını Wilson Koleji'nden "First College" olarak değiştirdi. Ancak Kurul, bir lisans mezunu veya mezunu için üniversitenin en yüksek onurunun adını, The Woodrow Wilson Award'ı, bir hediyenin sonucu olduğu için değiştirmedi. Kurul, üniversitenin bu hediyeyi kabul ettiğinde, ödüle Wilson adına ad vermenin yasal bir yükümlülük altına girdiğini belirtti.
Anıtlar
Woodrow Wilson Başkanlık Kütüphanesi Staunton, Virginia yer almaktadır. Woodrow Wilson Boyhood Home Augusta, Georgia ve Woodrow Wilson Evi Washington DC'deki vardır National Historic Landmark . Thomas Woodrow Wilson Boyhood Home Columbia, Güney Carolina listelenmiştir Tarihi Yerler Ulusal Kayıt . Görev süresi boyunca Wilson'ın Yaz Beyaz Saray'ı olan Shadow Lawn , 1956'da Monmouth Üniversitesi'nin bir parçası oldu . 1985'te Ulusal Tarihi Dönüm Noktası ilan edildi. Wilson'ın Princeton'daki görev süresinin bir bölümünde ikametgahı olan Prospect House , aynı zamanda bir Ulusal Tarihi Dönüm Noktası. Wilson'ın başkanlık belgeleri ve kişisel kütüphanesi Kongre Kütüphanesi'nde .
Woodrow Wilson Uluslararası Merkezi , Wilson için adlandırılır Washington DC'deki ve Kamu ve Uluslararası İlişkiler Princeton Okulu Mütevelli Princeton'ın Kurulu 2020 yılına içinde Wilson'ın adını kaldırmak için oy kadar Princeton'da Wilson için seçildi Woodrow Wilson Ulusal Bursu Vakıf , bursları öğretmek için hibe sağlayan, kar amacı gütmeyen bir kuruluştur. Woodrow Wilson Vakfı Wilson'un mirası onurlandırmak için kurulmuştur, fakat aslen seçildi Princeton'ın altı yerleşim kolejler 1993. One sonlandırıldı Wilson Koleji . Birkaç lise de dahil olmak üzere çok sayıda okul, Wilson'ın adını taşıyor. Dahil olmak üzere birçok sokaklar, Rambla Presidente Wilson içinde Montevideo, Uruguay , Wilson için adlandırılmıştır. Lafayette sınıfı bir denizaltı olan USS Woodrow Wilson , Wilson için seçildi. Wilson adını Başka şeyler şunlardır Woodrow Wilson Bridge Washington DC'deki ve Palais Wilson karargâhı olarak hizmet veren, Birleşmiş Milletler İnsan Hakları Yüksek Komiserliği de Cenevre . Wilson'a Anıtlar dahil Woodrow Wilson Anıtı içinde Prag'da .
1944'te 20th Century Fox'tan Darryl F.Zanuck , Wilson adlı bir film yaptı . Şimdiye kadar basılan en büyük ABD para birimi olan 100.000 dolarlık banknot (yalnızca Federal Rezerv Bankaları arasında kullanılması amaçlanmıştır ), Wilson'ın portresini taşımaktadır. Wilson'un ölümünden bir yıl sonra, ABD Posta Ofisi, merhum başkanı onurlandıran ilk posta pulunu bastırdı. O zamandan beri, sonuncusu 1998'de olmak üzere, Wilson'un onuruna dört pul daha basıldı. 2010'da Wilson, New Jersey Onur Listesi'ne alındı .
Ayrıca bakınız
İşler
- Kongre Hükümeti: Amerikan Siyaseti Üzerine Bir Araştırma. Boston: Houghton, Mifflin, 1885.
- Devlet: Tarihsel ve Pratik Siyasetin Unsurları. Boston: DC Heath, 1889.
- Bölünme ve Yeniden Birleşme, 1829–1889. New York, Londra, Longmans, Green ve Co., 1893.
- Eski Bir Usta ve Diğer Siyasi Makaleler. New York: Charles Scribner'ın Oğulları, 1893.
- Sadece Edebiyat ve Diğer Makaleler. Boston: Houghton Mifflin, 1896.
- George Washington. New York: Harper & Brothers, 1897.
- Amerikan Halkının Tarihi. Beş cilt halinde. New York: Harper & Brothers, 1901-02. Cilt 1 | Cilt 2 | Cilt 3 | Cilt 4 | Cilt 5
- Amerika Birleşik Devletleri'nde Anayasal Hükümet. New York: Columbia University Press, 1908.
- Özgür Yaşam: Bakalorya Adresi. New York: Thomas Y. Crowell & Co., 1908.
- Yeni Özgürlük: Cömert İnsanların Enerjilerinin Kurtulmasına Çağrı. New York: Doubleday, Page & Co., 1913. —Speeches
- Devrimden Uzak Yol. Boston: Atlantic Monthly Press, 1923.
- Woodrow Wilson'ın Kamu Makaleleri. Ray Stannard Baker ve William E. Dodd (editörler) Altı cilt halinde. New York: Harper & Brothers, 1925-27.
- Kamu yönetimi çalışması (Washington: Public Affairs Press , 1955)
- Bir Özgürlük Kavşağı: Woodrow Wilson'ın 1912 Kampanya Konuşmaları. John Wells Davidson (ed.) New Haven, CT: Yale University Press, 1956.
- Woodrow Wilson Belgeleri. Arthur S. Link (ed.) 69 ciltte. Princeton, NJ: Princeton University Press, 1967-1994.
Notlar
Referanslar
Çalışmalar alıntı
|Harici video|
|A. Scott Berg ile Wilson üzerine soru-cevap röportajı , 8 Eylül 2013 , C-SPAN ( "Wilson" . C-SPAN . 8 Eylül 2013. Erişim tarihi 20 Mart 2017 .)|
|Harici video|
|Booknotes üzerinde Ağustos Heckscher ile mülakat A Biography: Woodrow Wilson , 12 Ocak 1992 , C-SPAN ( "Woodrow Wilson: Bir Biyografi" . C-SPAN 12 Ocak 1992. Geri Alınan. Mart 20, 2017 .)|
Tarih yazımı
- Ambrosius, Lloyd. Wilsonculuk: Woodrow Wilson ve Amerikan dış ilişkilerindeki mirası (Springer, 2002).
- Cooper, John Milton , ed. Woodrow Wilson'ı Yeniden Düşünmek: İlerlemecilik, Enternasyonalizm, Savaş ve Barış (Johns Hopkins University Press, 2008)
- Cooper, John Milton. Reconsidering Woodrow Wilson (2008) bölüm 1'de "Wilson İçin Bir Vaka Oluşturmak" .
- Janis, Mark Weston. "How Wilsonian Was Woodrow Wilson ?," Dartmouth Law Journal (2007) 5: 1 s. 1-15 çevrimiçi
- Kennedy, Ross A. "Woodrow Wilson, Birinci Dünya Savaşı ve Amerikan Ulusal Güvenlik Kavramı." Diplomatik Tarih 25.1 (2001): 1–31.
- Kennedy, Ross A., ed. Woodrow Wilson'a Bir Companion (2013).
- Johnston, Robert D. "İlerleyen Çağın Yeniden Demokratikleştirilmesi: İlerici Dönemin Siyaseti Siyasi Tarih Yazımı." Yaldızlı Çağ ve İlerleme Dönemi 1.1 (2002): 68–92.
- Saunders, Robert M. "Tarih, Sağlık ve Balıkçıllar: Woodrow Wilson'ın Kişiliği ve Karar Verme Tarih Yazımı." Başkanlık Çalışmaları Üç Aylık 24 # 1 s. 57–77. internet üzerinden
- Saunders, Robert M. Woodrow Wilson Arayışında: İnançlar ve Davranış (1998)
- Seltzer, Alan L. "Woodrow Wilson," Kurumsal-Liberal "olarak: Sol Revizyonist Tarih Yazımının Yeniden Değerlendirilmesine Doğru." Western Political Quarterly 30.2 (1977): 183–212.
- Smith, Daniel M. "Ulusal çıkar ve Amerikan müdahalesi, 1917: tarihyazımsal bir değerlendirme." Amerikan Tarihi Dergisi 52.1 (1965): 5–24. internet üzerinden
Resmi
- Woodrow Wilson Başkanlık Kütüphanesi ve Müzesi
- Beyaz Saray biyografisi
- Woodrow Wilson , Nobelprize.org'da - Woodrow Wilson bir Nobel Dersi vermedi.
Konuşmalar ve diğer eserler
- Birkaç Wilson konuşmasının tam metni , Miller Center of Public Affairs
- Woodrow Wilson tarafından Project Gutenberg'de Çalışmalar
- Woodrow Wilson tarafından veya yaklaşık İşleri at Internet Archive
- Woodrow Wilson tarafından LibriVox'ta çalışır (kamuya açık sesli kitaplar)
- Woodrow Wilson Kişisel El Yazmaları
- Ida Tarbell Woodrow Wilson ile röportaj ( Collier's Magazine , 1916)
Medya kapsamı
- "Woodrow Wilson haber ve yorum topladı" . The New York Times .
- "Woodrow Wilson Yaşam Portresi" dan, C-SPAN 'ın Amerikan Cumhurbaşkanları: Yaşam Portreler , 13 Eylül 1999
- Woodrow Wilson üzerinde IMDb
Çalışma siteleri
- Woodrow Wilson: Kongre Kütüphanesinden Bir Kaynak Kılavuzu
- Woodrow Wilson Kapsamlı deneme ve her kabinesinin üyesi ve First Lady üzerinde kısa denemeler Halkla İlişkiler Miller Merkezi'nden
- Woodrow Wilson Bağlantıları (Derleyen David Pietrusza)
- Woodrow Wilson: Prophet of Peace , National Park Service Teaching with Historic Places ders planı