ABD’nin Suriye’ye yönelik saldırganlığını sürdürme tehdidi, bir kez daha NATO ülkelerinin ve ayrıca Libya’ya ilişkin BM liderliğinin eylemlerinin uluslararası yasal analizine dönülmesini gerekli kılmaktadır. Paralellikler burada oldukça önemlidir.
Libya’daki silahlı çatışma ve ABD ve NATO’nun Mart-Ekim’de 2011’in ardından Suriye’deki silahlı çatışmanın ardından, uluslararası uluslararası hukuk düzeninin özünü etkileyen çok sayıda önemli yasal sorun ortaya çıkmış olan, Sosyalist Halk’ın Libya’sı Arap Jamahiriya’ya (SNLAD) yönelik saldırganlığı ...
Bu konular arasında, BM Güvenlik Konseyi'nin 1970 ve 1973 sayılı kararlarının kabul edilmesinin yasal dayanağı ve bu kararların yasal sonuçları; Libya'daki durumun Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne devredilmesinin yasal dayanağı ve sonuçları ile silahlı çatışmalar sırasında sözde muhalefetin desteklenmesi için yasal dayanak. Bu sorunları daha ayrıntılı olarak düşünün.
1. BM Güvenlik Konseyi kararlarını kabul etmek için yasal gerekçeler No. 1970 ve No. 1973
Geleneksel olarak, BM Güvenlik Konseyi kararlarının uluslararası yasal sonuçlarını analiz etmek gelenekseldir. Ancak, bu kararların alınmasında yasal dayanağa dikkat etmek önemlidir. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi'nin önemli kararlar alırken yetkisinin ötesine geçtiği davalar daha sık görülüyor (örneğin, eski Yugoslavya, Ruanda ve Lübnan Özel Mahkemesi için Uluslararası Ceza Mahkemeleri kurulmasına ilişkin kararlar). Kararları 1970 ve 1973 kabul ederken BM Güvenlik Konseyi yetkisini kabaca aştı.
İlk. BM Güvenlik Konseyi Kararı No. 1970'ta belirtilen önlemlerin benimsenmesine ilişkin gerçek gerekçeyi analiz ederken, karar anında Konseyin BM Şartının VII. Bölümünü uygulaması için gerçek bir temeli bulunmadığı ortaya çıkıyor. Böylece, bir başka 22 ve 25 Şubat 2011, iki BM Güvenlik Konseyi toplantısı göze çarpmayan “Afrika'da Barış ve Güvenlik” başlığı altında gerçekleştirildi. Birleşmiş Milletler Siyasi İşler Genel Sekreteri L. Pascoe (ABD), Konsey üyelerine "şiddet ve seçici olmayan güç kullanımı" hakkında bilgi verdi (toplantı kapandı ve resmi rapor herhangi bir bilgi içermiyordu; Genel Sekreter Ban Ki-moon'un sözleri bir hafta sonra). İkinci toplantıda Libya temsilcisi Schalke şunları söyledi: “Şubat 15'te, bir grup sivil, Tarbel adında bir avukatın serbest bırakılması çağrısında bulundu. Bu göstericiler grubu için ateş açmış ve sanki ateş etmeyen askerler sanki yaşayan insanlar ... "Dedi ki:" Bugün Gaddafi'nin sözlerini duyuyorum: "Ya seni yöneteceğim ya da seni yok edeceğim." "Libya'yı kurtarması için Birleşmiş Milletlere sesleniyoruz," konuşmasını bitirdi. BM Genel Sekreteri “binden fazla ölü” ilan etti “Bununla birlikte, önceki tüm durumlardan farklı olarak, dünya topluluğuna hiçbir kanıt sunulmadı. Üstelik, bu“ kanıtlar ”medyada sunulmaya çalışıldığında, bu onların üretim karakterlerinin veya daha kesin olarak sahteciliğinin en ciddi şüphelerini uyandıramazdı.
Rusya Dışişleri Bakanlığı’nın 25’tan Mart ayındaki mesajı, yani 1970 Kararının kabul edilmesinin arifesinde, “muhalefet ve sadık makamlar arasında çatışmalarla öldürülen insan sayısı tahminlerinin 1’ten 2 bin kişiye kadar değiştiğini” belirtiyor. Bununla birlikte, şu soru ortaya çıkar: “tahmini veriler” olan bir durumda Konsey taraflardan yalnızca birinin lehine nasıl böyle radikal kararlar alabilir? Bir ile iki bin ölü arasındaki fark, bin ile sıfır arasındakiyle aynıdır. MFA mesajı resmen böyle bir farklılığa izin verir. Ve tamamen belirsizliğini koruyor, ama gerçekte kim öldü? "Muhalefet" mi, yoksa "sadakat güç" mü? Bunlar ülkenin vatandaşlarının sadık yetkilileriyse, BM Güvenlik Konseyi neden onlara karşı durdu?
Rusya Dışişleri Bakanlığı tarafından kullanılan kaynaklar da dahil olmak üzere sorular ve bilgi kaynakları ortaya koyuyorlar. Bu nedenle, Şubat 22’in yayınladığı bir raporda Dışişleri Bakanlığı, “görgü tanıklarının ifadesine göre” aleyhte yapılan saldırının [ölen, silahlı çetelerin saldırganlık işleyen saldırıları değil, yalnızca bazı alayı] havadan bombalandığını iddia ediyor. Soru: Mesajda bazı “görgü tanıkları” neden belirtilmiş, ancak Trablus'taki Rus Büyükelçiliği değil? Büyükelçiliğin başka bilgiler de verdiği bir öneri var. Bu, dolaylı olarak, Rusya Büyükelçisinin BM Güvenlik Konseyi Kararı No. 1973’in oylanmasının arifesinde çekilmesiyle de doğrulandı.
BM Genel Sekreteri'nin kararıyla, Libya'daki BM Olgu Bulma Komisyonu'nun faaliyetleri hakkında ciddi sorular var. Komisyon işe başlayamadı, planlanan Trablusgarp'a varış gününde Libya topraklarının bombalanması başladı havacılık NATO. Soru ortaya çıkıyor: bu komisyon neden oluşturuldu? Komisyonun oluşturulma koşulları, yalnızca gerçeklerin ortaya çıkması amacıyla oluşturulması amacıyla kurulduğuna inanmak için ciddi nedenler vermektedir. Ayrıca, tarafsızlık ilkesinin açık bir ihlali, NATO üyesi bir devlet olan Kanada vatandaşı olan Uluslararası Ceza Mahkemesi eski başkanı F. Kirsch'in Komisyona atanmasıydı. NATO'nun kendisinin Libya'ya karşı saldırganlığı ve saldırganlığı sırasında Kirsch nasıl tarafsız bir şekilde ilan edilebilir?
Bu nedenle, ne uluslararası toplumun ne de Rusya Federasyonu'nun, 1970 sayılı Kararda öngörülen önlemleri almak için gereken gerçek kanıtlara sahip olmadığı sonucuna varılabilir. En azından uluslararası topluma böyle bir kanıt sunulmadı. UNSC’nin kabul edilmesi 1970 ve 1973’in kabul edilmesinin yanı sıra, Libya’daki durumun kanıtlanmış gerçeklerin yokluğunda ICC’ye devredilmesinin yanı sıra, gerçek olayların (özellikle en büyük video bilgi sağlayıcılarından video çekimlerinin büyük ölçüde video görüntüsünün yanlış bir şekilde yanlışlanması) belirsizliğine dair işaretler alınan kararların yasallığı ve içerikleri. Ve gerçekleri tespit etmeyi reddetme, diğer tüm sorunları çözmede temel öneme sahiptir.
İkinci. Libya'daki durumun “silahlı çatışma” olarak nitelendirilmesi ne kadar haklı? BM Güvenlik Konseyi Kararı No. 1970, yetkililerin "uluslararası insancıl yasalara uyması gerektiğini" belirtti. Böyle bir açıklama, Güvenlik Konseyi'nin bir prömiyerinin Libya'daki durumu “silahlı çatışma” olarak gördüğü anlamına gelir. Ancak bunun için yasal gerekçeler var mıydı? Temsil edilmediler. Yine, gerçek bilgi eksikliği, farklı yorumlara zemin hazırlar. Örneğin, NATO’nun saldırganlığının başlamasından önce Libya’da yasal olarak “silahlı çatışma” durumunun olmadığına inanmanın gerekçesi vardı. Mart ayına kadar, 2011’a kadar, Libya’da yaşananlar silahlı bir isyandı, yani uluslararası hukuktan ziyade yerel yasalar tarafından yönetilen ve hiçbir ülke müdahalesi olmadan ülkenin otoriteleri tarafından durdurulması gereken tamamen suç teşkil ediyordu. Rusya'nın BM Güvenlik Konseyi'nin 1970 sayılı Kararına oy vermesinin ciddi bir hata olduğu kabul edilmelidir. Bu aynı zamanda bunun Kuzey Kafkasya'daki Rus “durumları” ile ilgili doğrudan yasal sonuçlara sahip olabileceğinden de kaynaklanmaktadır. Her şeyden öte, böyle bir konum, devletlerin terörle mücadele operasyonlarını kendi ulusal mevzuatı çerçevesinde yürütme haklarına zarar verir ve bu gibi durumları derhal “silahlı çatışmalar” kategorisine, yani uluslararası hukuk alanına aktarır! Burada, devletlerin ulusal hukukunda ciddi bir erozyon tehdidi var; bunlar yakında halk hayatının en önemli meseleleriyle ilgilenecek hiçbir yere sahip olmayacak.
Üçüncü. BM Şartında belirtilmeyen önlemlerin BM Güvenlik Konseyi tarafından başlatılmasının yasal dayanakları nelerdir? BM Güvenlik Konseyi Kararı No. XXUMX, Libya üzerinden uçuşa yasak bölge olarak açıkladı. Böyle bir önlemin yasal dayanağı nedir? Çözünürlük onları adlandırmaz. Ve bu anlaşılabilir bir durumdur, çünkü BM Şartında, Örgütün üye devletinin "hava sahasının kapatılmasını" sağlayacak bir hüküm yoktur. Sürekli olarak (eski Yugoslavya, Ruanda ve Lübnan’a yönelik adli uluslararası ceza mahkemelerinin kurulmasını düşünürken) BM Güvenlik Konseyi’nin "Şartın VII. Özellikle bu kadar önemli olan zorunlu önlemler Tüzük başkanı temelinde uygulanamaz. Belirli bir makaleye ve hatta bir maddeye dayanarak uygulanabilirler. Ancak bunu yalnızca mahkemelerde değil, “kapalı bölgeler” durumunda da görmüyoruz. Neden? Tesadüf mü? Bize göre, tesadüfen değil. Güvenlik Konseyi'ne atıfta bulunacak hiçbir şey yok. Böyle bir makale yok. Bu, Konsey'in kendi icadıdır. Ve uluslararası hukuk tarafından düzenlenmemiştir. Bunun anlamı, bu önlemin, bir BM üye devletinin egemenliği ilkesini doğrudan ihlal ettiği, çünkü hava sahası devletin egemen topraklarının bir parçası. Bu nedenle, 1973 sayılı Güvenlik Konseyi Kararı'nın paragrafı, BM Şartının 1973'ini (üye devletlerin egemen eşitliği ilkesi; devletlerin toprak bütünlüğü ve devletlerin siyasi bağımsızlığına karşı güç kullanma yasağı) ve uluslararası hava hukuku alanındaki uluslararası anlaşmaların normlarına aykırıdır. Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi Kararı'nın 2 No'lu Paragrafı 6, Libya bölgesi üzerindeki hava uçuşlarının yasaklanmasını öngörmektedir. Ve 1973 paragrafı, bu yasağı uygulamak için tüm devletlerin “gerekli tüm önlemleri almalarını” sağlar. Yani, BM Güvenlik Konseyi herkesin Libya uçağını kendi toprakları üzerinde vurmasına izin verdi.
BM üye devletlerinin Libya uçağının topraklarına inmesine izin vermesini yasaklayan söz konusu Kararın 17 paragrafı daha az yasa dışı görünüyor. Bu tür bir kuruluş, uluslararası havacılık alanındaki bazı uluslararası anlaşmalarla tutarlı değildir: bu anlaşmalara aykırı olarak, devletler, örneğin geri uçmak için yeterli yakıtı olup olmamasına bakılmaksızın, Libya'dan bir uçak indirmeyi reddetmek zorunda kaldılar. Bu aslında, uçağı imha etmek için yazılmıştı.
1970 ve 1973 sayılı kararların temel hukuki sorunu, Libya sivil nüfusun haklarının tamamen ihlal edilmesiydi. Resmen her iki kararın da görünüşte onu koruma gereğinden ilerlediği gerçeğine rağmen, en alaycı olarak asıl hedefe dönüşen sivil nüfus oldu. Aslında, her iki karar da sadece "isyancıları" sivil olarak tanıdı. Aynı zamanda, nüfusun mutlak çoğunluğunun meşru otoritelere bağlılığını koruduğu oldukça açıktı.
Bu kararların kelimeleri, BM Güvenlik Konseyi'nin nüfusun bu kısmını Libya'nın “halkı” olarak görmediğini gösteriyor. Örneğin, 2 sayılı Kararın 1973 no'lu paragrafı, ülke makamlarının "halkın meşru taleplerini yerine getirmesi" gerektiğini belirtir. Ülke nüfusunun güvenlik ve silahlı isyandan korunma hakkını bile hatırlamadı. Yani, barışı ve güvenliği sağlama konusunda temel sorumluluğu taşıyan ana BM organı (BM Tüzüğünün 24 Maddesi), bu kuruluşun Libya nüfusunun çoğunluğunun haklarını koruyacak tek bir üye bulamadı!
Birisi BM Güvenlik Konseyi'nin No. 1970 ve No 1973 kararlarının Libya vatandaşlarının yetkililere sadık haklarını nasıl savunduğunu sorarsa, cevap bir olacaktır: olmaz! Bu kararlar, ülkelerin çoğunluğunun sivillerin çoğunun korunmasına ilişkin haklarından mahrum edildi. Yani, bu kararlar doğrudan, korunmaları gereken, haklarını ihlal eden kişilerin haklarının ihlal edilmesini sağlamıştır.
BM Güvenlik Konseyi Kararı No. 1973'in çok belirsiz hükümlerinin bile, uluslararası hukuk açısından isyancıları desteklemek için zemin sağlamadığı vurgulanmalıdır. BM Güvenlik Konseyi kararlarının metni asi grupları silahlandırma hakkını vermedi, çünkü "gerekli önlemlerin" uygulanmasındaki en sorunlu ifadeler bile sivillerin haklarının sağlanmasıyla ilişkilendirildi.
2. BM Güvenlik Konseyinin Libya’daki durumun ICC’ye devredilmesinin yasal dayanağı
BM Güvenlik Konseyi bugüne kadar Uluslararası Ceza Mahkemesi'ne (ICC) iki durum aktardı: Sudan'daki durum (2005 yılı, Darfur) ve Libya'daki durum. Bununla birlikte, böyle bir transferin yasal temeli yasallığı hakkında çok sayıda ciddi soru ortaya çıkarmaktadır.
Bu nedenle, BM Şartı'nın hiçbir yerinde BM Güvenlik Konseyi’nin davalarını Uluslararası Ceza Mahkemesine (ICC) devretme hakkı sabit değildir. Bu hak, Konseye başka bir uluslararası anlaşmada verilir - Uluslararası Ceza Mahkemesi Statüsü. Bununla birlikte, bu argüman, taraf olmayanların bu antlaşma ile ilgisi yoktur. Aslında, durum ihlalden bile daha kötü görünüyor, bu sadece saçma! Neler olduğuna bakın: Uluslararası bir anlaşmaya taraf olmayan devletler (ABD, Rusya, Çin) (ICC Tüzüğü), aynı anlaşmaya taraf olmayan bir devlete (Libya) ilişkin durumu Uluslararası Adalet Divanı'na havale etti! Uluslararası hukukun tamamen imhası var.
Ek olarak, Güvenlik Konseyi'nin faaliyetleri için yasal dayanaklardaki boşluklar ortaya çıkmaktadır: Güvenlik Konseyi için bu nedenler nerede tanımlanmaktadır? Kriterleri nelerdir? Şeylerin asıl tarafı nedir? Hangi gerçekler kurul tarafından gözden geçirildi? Neden bize sunulmuyorlar? Yoksa “gerçekler” Hava Kuvvetleri'nin TV raporları anlamına mı geliyor?
Bu nedenle, BM Şartı'na değil, katılımcıları BM Güvenlik Konseyi'nin bir üyesi olmayan uluslararası bir anlaşmaya dayanarak hareket etmekle birlikte, durumu ICC'ye devredilen devletin de BM Güvenlik Konseyi yetkisini aştı. Sadece BM Şartına uygun olarak Konsey yetkisi dahilinde alınan kararlar yürütmeye tabidir. Buna göre, söz konusu kararlar BM üye devletleri tarafından izlenmemelidir.
Bu aynı zamanda “bütün” devletlerin Libya'daki durum konusunda ICC ile işbirliği yapma görevini de ilgilendirmektedir. Özellikle ICC üyesi olmayan ülkeler. Ya da ICC'ye üye olan, ancak üye olmayan devletlere karşı davalarla ilgili kendi konumlarına sahip olanlar.
Zaten Mahkemede bulunan Libya'daki durumun, Yargıç Tarfusser'in İtalya'dan yönettiği yargılama odasına geçtiğine dikkat çekmek mümkün değil. İtalya’nın yalnızca eski Libya sömürgecisi değil, aynı zamanda NATO’nun Libya’ya karşı saldırganlığının ana katılımcısı olduğunu düşünürsek, ICC Başkanı’nın seçimi sadece tarafsızlık ilkesini ihlal etmekle kalmıyor, aynı zamanda kötü niyetli ve gösterici bir ihlal de görünüyor.
3. Yabancı devletlerin asi güçlere yardımında uluslararası yasadışılık
NATO’nun Libya’daki saldırganlığından sonra geçen zaman ikna edici bir şekilde “muhalefet” ve “isyancılar” terimlerinin kullanımının Libya’daki durum için geçerli olmadığını göstermiştir. Bununla birlikte, yabancı ülkelerin iç gruplara yardımının uluslararası yasal yanlışlığını analiz etmek amacıyla, uluslararası yasal işlemlerde kullanıldığı gibi bu terimi kullanacağız ve en az katı olan yasal rejim uygulanmaktadır. Böylece, isyancılara dış yardım yapmanın yasadışı olduğunu ispatladıysak, diğer tüm silahlı gruplara yardım sağlamanın yasal olmadığını kanıtlayacağız.
Her şeyden önce, silahlı çatışmalar sırasında devletlerin davranışlarını düzenleyen hukuk kaynaklarını belirlemek gereklidir. İlk olarak, bunlar Savaş Mağdurlarının Korunmasına İlişkin Cenevre Sözleşmeleri Yılın 1949'i (dört sözleşmenin tamamı için ortak 1) ve yılın Ek Protokolü 1'inin 1977'idir. Bu yasalara göre, devletler her koşulda sözleşmelere uymakla ve aynı zamanda - başkalarını uymaya zorlamakla yükümlüdür. Bu nedenle, belirli bir ülkedeki isyancılara destek sağlayan ABD ve diğer NATO ülkeleri, yalnızca Libya hükümeti veya Suriye’nin yanı sıra silahlı çatışmadaki diğer katılımcılar tarafından uluslararası insancıl yasalara uyumu zorunlu kılmaktadır. Tekrarlamak gerekirse: bu bir görev değil bir haktır. Cenevre Sözleşmelerinin bu hükmünün geleneksel uluslararası insancıl hukukun bir yansıması olduğu akılda tutulmalıdır, bu nedenle bir devletin veya bir partinin ilgili uluslararası anlaşmalarda bir çatışmaya katılımı sorunu buna değmez. ABD, bir zamanlar isyancıları desteklediği için uluslararası hukuku ihlal etmekten mahkum edildi. Bu, 1986'te Birleşmiş Milletler Uluslararası Adalet Divanı tarafından, örneğin Amerikalı eğitmenlerin kontrata karşı çıkmalarına verdikleri ve uluslararası insancıl hukukun hükümlerine aykırı olan tutumları ile ilgili olan ünlü “Nikaragua / ABD” davasıyla ilgili kararında yapıldı.
Libya silahlı çatışmasında sözde isyancılar toplu suç işledi. Bu, Libya'daki Olayları İncelemek için Uluslararası Bağımsız Komisyon Raporunda kayıtlıdır. Komisyonun raporunda isyancıların suçları ve Libya’nın NATO kuvvetleri tarafından bombalanması sonucu sivillerin öldürülmesine değiniliyor.
Bu tür isyancılara destek, ilgili devletlerin uluslararası yasal sorumluluğunu ifade eder.
Libya'da olan her şeyi, bugün Suriye'de görüyoruz. Suriye Arap Cumhuriyetine İlişkin Uluslararası Bağımsız Soruşturma Komisyonu Raporu, bu raporun Suriyeli isyancıların liderliğini haklı göstermeye çalışmasına rağmen, uluslararası insancıl hukukun ağır ihlal edildiğine dair kanıtlar bulunuyor. Komisyon, “Suriye Özgür Ordusu” (SSA) militanlarının işlediği cinayetler, linçler ve diğer ağır insan hakları ihlallerini kaydetti ve “komuta sorumluluğu içeren saha komutanları da dahil olmak üzere FSA üyelerine uluslararası hukuk uyarınca dava açılabileceğini vurguladı. yasa.
Kimyasal uygulama оружия isyancılar ayrıca büyük uluslararası suçlar işlediklerini söyledi. Uluslararası hukuka göre hem ABD hem de onlara destek sağlayan diğer ülkeler doğrudan bundan sorumludur.