Koç gelişimi sadece yollardaki iyileşmeden faydalanabilir. Devrik tırmıklara güvenmeden önce, antrenörler açılmamış ve askıya alınmadığı için onlardan yolculuk yapmak çok rahatsızlık vericiydi. Temel olarak, insanları hareket ettirmek veya üretmek için dört tahta tekerlekle desteklenen ahşap bir taşıyıcı kullanıldı.
1800 itibariyle, antrenörler bir C-yayına asıldı. Bu sesler gibiydi - içinden bir vagonu asan büyük bir C-şekilli metal parçası. Bu bir süspansiyon şekliydi. 1830'larda bu yaylar eliptik yay ile geliştirildi. Bunlar bir rugby topu gibi şekillendi ve her bir tekerleğin bir tane vardı. Antrenörün kendisi, sürüşün gerektiği gibi yukarı ve aşağı çıkan bu yayları etkili bir şekilde kullanıyordu. Bir yolculuğun kalitesini büyük ölçüde geliştirdiler.
Bunun yararlarından biri, ülkeyi işleri daha az zaman harcadığı için 'küçültmesi' oldu - örneğin, posta yapmak, bunu karşılayabilecekler için daha hızlıydı.
John Palmer, Londra'dan Bristol'e ilk posta koçu hizmetini başlattı. Servisi, genellikle yolculuğa çıkma süresini yarıya indirdi. Palmer harika bir planlamacıydı - antrenörlerinin varışlarının gişe kapısı koruyucularını uyarmak için bir korna taşımasını sağladı; Geçiş ücreti, daha sonra doğrudan Palmer şirketinin şirketinden ödendi - geçiş ücreti sahipleri, koçlarının geçiş kapısından kaç kez geçtiğini kaydettiler. Koçları ayrıca, birisinin çıkmasını beklemek yerine temel onarımların yapılmasını sağlamak için tamir takımları taşımak zorunda kaldı. Posta koçları da yolcu taşıdı.
Bath Mail Antrenörü
Antrenörlerin büyümesine yardımcı olmak için, koçluk hanları, taze atların tutulduğu rota boyunca büyüdü ve yolcuların ve sürücülerin kendilerini yenileyebildikleri. Bir yolculuk yapmak için harcanan zaman büyük ölçüde kesildi.
1750'de Londra'dan York'a gelmek 6 gün sürebilir. 1830'a kadar bir gün sürdü. Londra'dan Manchester'a aynı zaman diliminde 5 günden bir gün düştü.List of site sources >>>