“Gerçek dünyanın renklerinin yalnızca onları ekranda dikizlediğinizde gerçekten gerçek görünmesi çok komik.”Otomatik Portakal – Alex
1971 ‧ Bilim Kurgu/Suç ‧ 2 saat 17 dakika
Genç bir İngiliz serseri olan Alex, diğer dört genç serserinin başını çeker. Okula gitmek yerine zamanını hırsızlık, tecavüz ve şiddet eylemleriyle geçiriyor. Filmin ilk gecesinde, Alex ve çete üyeleri Droogs, müdavimlerine kadın mankenlerden uyuşturucu dolu süt sunan Korova Süt Barı’nda toplanır. Kendilerini aşırı derecede bilinçli ve şiddete hazır hale getiren bir ilaç alırlar, sonra gecenin karanlığına giderler ve yaşlı bir evsiz adamı dövürler. Daha sonra, bir kadına tecavüz etmek üzere olan rakip bir çeteyle karşılaşırlar ve bir çete kavgası başlatırlar. Bir araba çalarlar ve hızla ülkeye giderler. Orada, maskeler takıyorlar, ünlü bir yazar olan Bay Alexander’ın evine giriyorlar, onu dövüyorlar ve karısına tecavüz ediyorlar. Alex, tecavüzden önce Bayan Alexander’ın kıyafetlerini sökerken, “Singin ‘in the Rain” şarkısını söylüyor ve Gene Kelly’nin aynı adlı müzikalde yaptığı gibi dans ediyor.
Gece sona erdiğinde Alex, eskimiş bir işçi sınıfı konut kompleksinde ailesinin evine döner. Yatağa girmeden önce Beethoven’in bir senfonisini açar. Müzik, bombalama, asma ve diğer şiddet biçimlerini çağrıştırıyor. Sabah, Alex’in annesi onu okul için uyandırır, ancak hasta hissettiğini söyler. Saygıdeğer oğul rolünü oynamasına rağmen, ebeveynleri ona meydan okumaya cesaret edemiyor.
Ancak kısa süre sonra Alex için işler çözülmeye başlar. Droogları onun zorbalığından bıkmış ve onu iktidardan atmayı planlıyorlar. Ertesi gece zengin bir bayanın evine giderler. Alex onu soymak için içeri girer, ancak ona karşı savaşır. Gerçeküstü bir sahnede, Beethoven’ın bir büstünü ele geçirir ve Alex bir penis heykelini ele geçirir. Tıpkı polis sirenleri çalmaya başladığında, Alex heykelle yüzüne vurur ve dışarı çıkar. Dışarıda arkadaşları pusuda bekliyor. Bir cam şişe sütle kafasına vurdular ve onu polise bırakarak kaçtılar.
Gözaltında geçirdiği gece, kadın ölür ve kısa süre sonra mahkeme Alex’i on dört yıl hapse mahkum eder. İki yıldır örnek bir mahkum gibi davranıyor, ancak gerçekten reform yapmadı. İstediği şey özgürlüktür. Bir gün Alex, Ludovico’nun Tekniği adlı yeni bir deneysel prosedür hakkında dolaşan söylentileri duyar. Hükümet, hapishanelerindeki aşırı kalabalığı azaltmak ve sokaklara kanun ve düzen getirmek için kullanmayı planlıyor. Alex, tedavinin neyi gerektirdiğini bilmiyor, ancak tedavi görürse, hükümetin onu sadece iki hafta içinde hapisten çıkaracağını duymaktan heyecan duyuyor. İçişleri bakanı bir kobay aramak için hapishaneyi ziyaret ettiğinde, Alex dikkatleri üzerine çeker ve seçilir.
Kısa süre sonra, hapishane yetkilileri Alex’i, kendisine bir serum enjekte eden ve ardından ona şiddet içeren ve cinsel içerikli filmlerin makarasını gösteren hükümet doktorlarının eline verdi. Filmleri gördüğünde, serum etkisini gösterir ve Alex, seks veya şiddeti izleyerek ortaya çıkan korkunç bir hastalık yaşar. Son olarak, serum olmasa bile, şiddet görüntülerini gördüğünde veya kendi şiddet içeren düşüncelerini düşündüğünde otomatik olarak hastalanır. Şiddetli dürtüleri artık kendi fiziksel tepkisiyle engelleniyor. Ne yazık ki Alex için, doktorların ona gösterdiği filmlerden birinin çok sevdiği bir film müziği var: Beethoven’ın Dokuzuncu Senfonisinin dördüncü hareketi. Sonuç olarak, Alex her duyduğunda şiddetli bir şekilde hastalanır. Yine de, hükümet onu serbest bıraktığında iyi bir anlaşma yaptığına inanıyor.
Alex eve döndüğünde, ailesinin odasını bir kiracıya bıraktığını öğrenir ve ona kalamayacağını söylerler. Dışarıda, Alex bir zamanlar dövdüğü evsiz adam onu tanır ve o ve yaşlı evsiz arkadaşları Alex’e saldırır. Polis yardımına gelir, ancak onlar eski Drooglarıdır, suçlular şimdi polise dönüştü ve onu ülkeye götürüp de dövdüler. Gece çöker, fırtına başlar ve Alex kendisini en yakın eve sürükler. Evin içine girdiğinde, orasının saldırdığı yazar Bay Alexander’ın evi olduğunu anlar. Tecavüz ettiği Bayan Alexander, saldırısının hemen ardından ölmüştü.
İlk başta Bay Alexander, Alex’i yalnızca gazetelerde Ludovico’nun Tekniğini uyguladığı için gördüğü çocuk olarak tanır. Bay Alexander, muhalefetteki bir siyasi partinin üyesidir ve Alex’in hükümetin elinde acımasızca acı çektiğini gösterebilirse halkın buna karşı çıkabileceğine inanıyor. Alex’te hükümeti devirmek için bir fırsat görür ve Alex’i evine alır. Planını planlarken, bir banyoya dalmış olan Alex, kendini biraz daha iyi hissetmeye başlar ve saldırı gecesi söylediği aynı şarkıyı “Singin ‘in the Rain”i söylemeye başlar. Bay Alexander şarkıyı tanır ve Alex’in eski saldırgan olduğu bağlantısını kurar.
Şimdi sadece Alex’i hükümeti devirmek için kullanmak değil, aynı zamanda intikam almak istiyor. Alex’i intihara sürüklemek için bir plan yapar. Günün ilerleyen saatlerinde Alex uyurken Mr. Alexander ve iki arkadaşı, Beethoven’ın Dokuzuncu Senfonisini Alex’in yatak odasına fırlatır. Alex hastalığa yakalanır, ancak kaçmaya çalıştığında kapısını kilitli bulur. Hastalığından kurtulmak için çaresizce intihar etmeye karar verir. Pencereden atlar.
Alex, uzun bir süre komada kaldıktan sonra hastanede tüm vücut alçısıyla uyanır. Bilinçsizken çok şey oldu. Kamuoyu ve gazeteler, zulmünün Alex’i intihara sürüklediğini iddia ederek hükümete karşı çıktı. Bay İskender’in planı işe yarıyor gibi görünüyor – ancak hükümetin kendine ait bir planı var. Alex komadayken, doktorlar onu eski haline döndürdü. Ludovico’nun Tekniğinin sonuçlarını geri aldılar.
İçişleri Bakanı Alex’i hastane yatağında ziyaret eder. Alex öğle yemeğini yiyor, ancak oyuncu kadrosu hareketlerini sınırladığı için kendini besleyemiyor. Sakarin bir endişeyle, içişleri bakanı Alex’in kendisini beslerken Alex, gücünün tadını çıkararak ağzını açıp kapatır. İçişleri Bakanı Alex’e hükümetin ona iyi bir iş ve iyi bir maaşla nasıl yardım etmeyi planladığını anlatır. Son bir hediye olarak, içişleri bakanı Beethoven’ı odaya sokar ve Alex hastalanmaz. Gazeteciler ve kameramanlar anı yakalamak için içeri girerken ikisi birlikte oturuyor. Onlar kameralara el sallarken ve gülümserken, müzikten ilham alan Alex, kendini vahşi seks yaptığını hayal ederken, uygun İngiliz erkekler ve kadınlar etrafta durup alkışlar. Film biterken “İyileştim” diyor.
SEMBOLLER
Korova Süt Barı
Alex ve çetesinin bir araya geldiği Korova Süt Barı, masumiyet ve günahın ikili bir görüntüsünü sunuyor. Bir anne sütü, rahatlığı ve beslenmeyi simgeler. Korova Süt Barı’ndaki süt de anne sütü gibi kadınlardan, yani bedenleri süt kadar beyaz olan kadın mankenlerden akar. Mankenler, masum anneliğin sembolleri olmaktan uzak, kışkırtıcı cinsel pozlar içinde konumlandırılmıştır. Ayrıca plastiktirler, soğukturlar ve tepkisizdirler ve uyuşturucular onlardan akan sütü lekeler. Bu ilaçlardan bazıları ilahi vizyonlar getiriyor, ancak Alex ve arkadaşlarının aldıkları ilaçlar “aşırı şiddet” eğilimlerini artırıyor. Korova Süt Barı, Alex’in aynı zamanda çocuksu ve şok edici derecede acımasız olan kendi doğasını yansıtıyor. Anneliğin arkasında cinsel bir eylem yatar
Sanatta Seks ve Vücut
Otomatik Portakal İçinde ,sanat eseri cinsel arzuyu ifade eder, ancak aynı zamanda insanın yakınlığı ve bireysellik arzusunu da ortadan kaldırır. İnsan vücudunun temsillerinde seks ve aşk bir arada yaşamak yerine, sanattaki vücut basitçe bir gıdıklanma kaynağı haline gelir. Film bir dizi bu tür görüntüyü sunuyor. Özellikle kadınlar insandan daha az, manken, çizgi film ve resim olarak temsil edilmektedir. İlk görüntüler, Korova Süt Barı’ndaki cinsel açıdan kışkırtıcı pozlar sergileyen kadın mankenler. Renklerden ve bireysel özelliklerden yoksun oldukları için, soğuk bir kişiliksizliği öneriyorlar. Alex’in ebeveynlerinin evinin duvarlarında kadınların cinsel görüntüleri de asılı.
Çoğunlukla, bu resimler Alex’in ebeveynleri gibi sıkıcı ve bit pazarından satın alınabilecek tablolara benziyor. Çarpıcı bir özelliği, kadınların etkileyici bölünmesidir. Mankenler gibi bu görüntüler de aynı anda hem cinsel hem de kişisel değildir. Kedi kadının evindeki resimler ve heykeller modern ve açıkça cinseldir. Esaret ve parçalanmış vücut parçalarını tasvir eden resimlerin bazı kısımları sadisttir. Kedi hanımın kendisi gibi, resimler de cesur ve çatışmacıdır, ancak insan vücudunun diğer tüm sanatsal temsilleri gibi, onlar da düz ve kişisel değildir.
Ludwig van Beethoven’ın Dokuzuncu Senfonisi
Alex, Ludwig van Beethoven’ın Dokuzuncu Senfonisini diğer tüm müzik parçalarından daha çok seviyor, bu ironik çünkü Beethoven ahlaksızlıktan ziyade insan iyiliğinin doruklarını ifade etmeyi amaçlıyordu. Beethoven senfoninin dört hareketi aracılığıyla insanlığın yükselişinin izini sürer. Senfoni, cehennemin en alt basamaklarındaki suçluların içinde bulundukları durumu tasvir ederek başlar. İkinci bölümde, insanlar mutluluğu günlük zevklerde bulur. Üçüncü harekette ise dine yönelirler. Dördüncü bölüm olan finalde Beethoven, umutsuzluğun derinliklerinden doyum ve şerefin doruklarına kadar ruhsal olarak seyahat eden bir insanlık vizyonunu ifade etmeyi amaçladı. Beethoven’in senfoninin anlatacağını umduğu şey, Alex’in duyduğundan oldukça farklı.
In A Clockwork Orange, Beethoven’ın Dokuzuncu Senfonisi Beethoven senfoni yüksekliklerini ve insan deneyiminin derinliklerini ifade ümit gibi, yükseklikleri ve duygu Alex deneyimleri derinliklerini punctuates. Senfoni, Alex’i, Ludovico’nun Tekniği’nin duyduğu hastalıktan kaçmaya çalışırken Bay İskender’in penceresinden atladığı zaman, kelimenin tam anlamıyla en alt noktasına götürüyor. Buna karşılık, İçişleri Bakanı onun için senfoni çaldığında ve artık kendini hasta hissetmediğinde, Ludovico’nun Tekniğinin etkilerinden kurtulmuş olduğunu biliyor. Beethoven’in vizyonunun aksine, Alex için son hareketin görkemi, sadece kendi kişisel ihtişamını temsil ediyor.
MOTİFLER
Cinsel Saldırganlık
Otomatik Portakal İçinde Seks , sevgi ya da yakınlığın bir ifadesi değil, daha çok bir güç ve şiddet sergisidir. Filmdeki seks sahnelerinin büyük çoğunluğu, “ağlamaklı devotchka” ya toplu tecavüz teşebbüsü, Alex’in Bayan Alexander’a tecavüz etmesi ve doktorların Alex’e gösterdiği beyaz perdedeki tecavüz sahnesi dahil olmak üzere şiddetli. Diğer daha az açık cinsel baskı ve saldırganlık sahneleri de ortaya çıkıyor. Örneğin, Alex’in şartlı tahliye memuru Deltoid, Alex’in testislerini yakalar. Otomatik Portakal İçinde, Cinsel ilişkiler dahil çoğu insan ilişkileri kontrol sorunu etrafında döner: Kim kontrol edecek ve kim kontrol edilecek. İçişleri Bakanı Alex’i kanun ve düzen deneyleri için bir kobay olarak görüyor.
Bay Alexander, Alex’i İçişleri Bakanı ve partisini devirmek için kullanabileceği bir araç olarak görüyor. Alex’in kendisi, yalnızca suçlarının kurbanları üzerinde değil, aynı zamanda diğer çete üyeleri üzerinde de güç sahibidir. Ekonomi bile insanları kontrol edilecek veya kullanılacak nesnelere dönüştürüyor. Alex’in annesi, muhtemelen makinenin tek bir parçası olarak işlev gören bir fabrikada çalışmaya gidiyor. Bu kişisel olmayan kullanıcı dünyasında ve kullanılan seks, bir yakınlık eylemi olmaktan çıkıyor ve bunun yerine bir gaddarlık eylemi ve bir güç iddiası haline geliyor.
Müzik
Otomatik portakal Müziğin temel işlevi hakkındaki geleneksel fikirlere meydan okuyor ve burada müzik, Alex’in doğasında en baskın olan şeye değiniyor: şiddet. Film boyunca, klasik müzik Alex’i ecstasy’nin bir versiyonuna götürür ve Alex asma, bombalama ve diğer şiddet eylemlerini hayal eder. Bununla birlikte, müzik, seçme özgürlüğünün bir işareti olarak değerli olmaya devam ediyor. Alex şiddetle, acımasızca ve şefkat duymadan yaşıyor, ancak başlangıçta onu yetişkinlerden ayıran şey, çok daha fazla canlılığa sahip olmasıdır. Yorgun annesi fabrika işine giderken, Alex bütün gün uyur, sonra uyanır, seks yapmak, uyuşturucu almak ve daha fazla şiddet uygulamak için uyanır – sadece istediği için ve heyecan verici olduğu için.
Ayrıca müziği de dinliyor ki bu onun için hem vahşi hem de asiyi ifade eden kendinden geçmiş ve özgürleştirici bir deneyim. Doktorlar, Alex’in vücudunu kendi şiddetli dürtülerinden hasta olmaya şartlandırdığında, aynı anda vücudunu müziği reddetmeye şartlandırırlar. Bu şartlandırmanın kasıtsız bir sonucu olsa da, sembolik olarak anlamlıdır. Müzik, Alex’in dürtülerine ve arzularına bağlanır ve onu zevk alma yeteneğinden yoksun bırakmak, onu insanlığından uzaklaştırmakla eşdeğerdir.
A Otomatik Portakal’ın hem romanında hem de filminde müziğin oynadığı rol , Burgess ve Kubrick’in tarihe selam vermesidir. Bütün hükümetler, özellikle totaliter rejimler, vatandaşlarının vatanseverlik coşkusunu artırmak için müziği kullandılar. Örneğin, Adolf Hitler müzikten etkilenmiş ve onu bir devlet kontrol aracı olarak kullanmıştır. Alex’in durumunda, müziğin hayatından çıkarılması, bu kontrolün kendini gösterme şeklidir ve sonuçları da aynı derecede korkunçtur.
Argo
Alex, yalnızca gençlerin konuştuğu bir argo kullanır. Yetişkinler, nesiller arasındaki duygusal ve ideolojik mesafeyi vurgulayan dili anlamıyor. Burgess romanın dilini icat etti ve ona Nadsat adını verdi.bu genç için Rusça son ekidir . Nadsat, Alex’in kendisi gibi ve daha genel olarak gençlik gibi enerjiyle dolup taşan bir dildir. Örneğin seks, “eski içeri-dışarı-dışarı” olarak adlandırılır. Buna karşılık, yetişkinlerin konuştuğu dil çok daha kuru ve daha tahmin edilebilir. Alex’in ailesi klişelerle konuşuyor. Hapishane gardiyanları kanun ve düzenin dilini konuşur. Doktorlar tıp dilinde konuşuyor. Yalnızca gençlerin dili bu dilsel kategorileri ve engelleri aşar.
Nadsat’ta yüksek ve düşük dil biçimleri bir arada bulunur. Bazen resmi Shakespeare İngilizcesini izleyen gramer ve sözdizimine sokak kelimeleri, bebek konuşması ve kafiyeli argo eşlik eder. Nadsat’ta İngilizce’nin yanı sıra en baskın dilsel etkiler Rusça ve Slavcadır. Burgess romanını yazmadan önce, tıpkı İngiltere’de gördükleri gibi gençlik çetelerinin çılgınca koştuğuna tanık olduğu Sovyet Rusya’da vakit geçirdi. O dönemde dünyanın en güçlü iki siyasi dili olan İngilizce ve Rusça’yı bir araya getiren bir dil yaratmaya karar verdi. Tamamen apolitik bir genç olan Alex’in konuşması onu bir isyan dili de yapıyor. Dili kullanan gençler, Burgess’in romanını yazdığı sırada dünyayı bölen siyaseti umursamıyor.
TEMALAR
Toplumda Düzen ve Seçim Özgürlüğü
Bireylerin seçim yapma özgürlüğü, bu seçimler toplumun güvenliğini ve istikrarını zayıflattığında sorunlu hale gelir ve Otomatik Portakal’da devlet, seçme özgürlüğünü elinden alıp, onu öngörülen iyi davranışla değiştirerek toplumu korumaya isteklidir. Alex’in dünyasında, hem bireyin sınırsız gücü hem de devletin sınırsız gücü tehlikeli olduğunu kanıtlıyor. Alex, sadece kendini iyi hissettirdiği için hırsızlık yapıyor, tecavüz ediyor ve cinayet işliyor, ancak şiddetli dürtüleri ortadan kalktığında, sonuç aynı derecede tehlikelidir, çünkü insanlığın temel bir unsuru olan seçme özgürlüğü elinden alınmış.
Tematik olarak, içişleri bakanı Alex’in bir tarafında, düzenli bir toplumu destekliyor ve diğer tarafta hapishane papazı ve Bay Alexander, olumsuz sonuçlara rağmen seçim özgürlüğünü destekliyor. İçişleri Bakanı, hükümetin sokaklara yasa ve düzen getirme gücüne sahip olması gerektiğini ve bireysel özgürlük sorunlarının güvenlik ve düzen değerleriyle karşılaştırıldığında önemsiz olduğunu savunuyor. Acı çeken Alex’in kurbanlarına argümanının erdemine kanıt olarak neden olduğunu söylüyor, ancak bakanın haydutları polis olarak işe almak ve siyasi muhalifleri hapse atmak gibi kendi gücü kötüye kullanması argümanını zayıflatıyor.
Bay Alexander ise bireysel özgürlüğün korunmasını savunuyor, ama partisinin gündemini ilerletmek için Alex’in hayatını ve özgürlüğünü feda etme isteğiyle kendi argümanını zayıflatır. Hapishane papazı, bireylerin ahlaki seçimler yapma hakkını savunmada daha samimi görünüyor, seçme yeteneğini insan olmakla eşitliyor, ancak Alex’in gerçek yıkıcı potansiyeline ilişkin kasıtlı cehaleti onu neredeyse saf görünmesine neden oluyor. BoyuncaOtomatik Portakal filmi , bizi hem bireysel özgürlüğün hem de devlet kontrolünün değerlerini ve tehlikelerini tartmaya ve düzen için ne kadar özgürlükten vazgeçmeye hazır olduğumuzu ve özgürlük için ne kadar düzenden vazgeçmeye hazır olduğumuzu düşünmeye zorluyor. .
İnsan Doğasında Kötülüğün Gerekliliği
İnsan doğasında iyinin yanı sıra kötülüğün önemi de Otomatik Portakal’ın temel temasıdır . Alex, şiddetli dürtülerini serbest bıraktığı için aşağılıktır, ama bu özgürlük duygusu da onu insan yapan şeydir. Filmdeki pek çok yetişkin karakterin aksine, en azından coşkulu bir şekilde canlı görünüyor. Ludovico’nun Tekniği kişiliğinin kötü yönlerini ortadan kaldırdığında, toplum için daha az tehdit oluşturuyor, ama aynı zamanda film, daha az insan olduğunu gösteriyor. O gerçekten iyi değil çünkü iyi olmayı seçmedi ve bu seçimin kullanılması tam bir insan olmak için hayati önem taşıyor.
Alex, pek çok kötü eylemiyle geleneksel bir kahraman değildir ve bu, Kubrick’in filmlerine özgü ve benzersizdir. Kubrick’in karakterlerinde iyi ve kötü, neredeyse her zaman ayrılmaz bir şekilde iç içe geçmiştir. Kubrick, karakterleri aracılığıyla karanlık dürtülerin insan doğasının temel bir parçası olduğunu öne sürer. İnsanın yıkıcılığı ve güç-şehveti, bu şartlanmanın bizi insanlık dışı kılacak kadar aşırı olduğu durumlar dışında uygun şartlandırmayla ortadan kalkmaz. Bunun yerine, bu dürtüleri nasıl yönlendireceğimize, onları ne zaman serbest bırakacağımıza ve ne zaman zorla bastıracağımıza karar vermeliyiz. Otomatik Portakal , hem özgürlüğün hem de bastırmanın aşırılıklarını gösterir.
Hayatın ve Sanatın Karşılıklı Bağımlılığı
Otomatik Portakal İçinde ,Karakterler, sanatı birçok farklı şekilde görür ve kullanır, sanatla gerçek hayatın nasıl etkileşime girdiğine dair karmaşık ve çelişkili bir resim oluşturur. Alex, hayatını ifade etmek ve anlamak için müzik, film ve sanatı kullanıyor. Doktorların Alex’e seks ve şiddet olaylarını anlattığı iki hafta boyunca, gerçek dünyanın bir televizyon ekranında daha da gerçekçi görünmesine şaşırır. O ve diğer karakterler de sanatı hayattan koparmak ve kendilerini diğer insanlardan ayırmak için kullanıyorlar.
Alex, Bay Alexander’ı dövüp karısına tecavüz etmeye hazırlandığında, “Singin ‘in the Rain” şarkısını söylüyor ve Gene Kelly’nin müzikalde yaptığı gibi dans ediyor. Şiddet eylemini bir şarkı ve dansa dönüştüren Alex, vahşet ve kurbanlarının acılarından uzaklaşır. Alex’in öldürdüğü kedi kadın, cinselliğini heykelleri ve duvarlarındaki resimlerle ifade ediyor. ama Alex bir penis heykeline dokunduğunda, ona dokunmaması için bağırıyor çünkü bu bir sanat eseri. Sanat yoluyla, cinselliği dokunulmayacak bir nesne haline getiriyor, tamamen dokunmakla ilgili bir eylem değil.
Otomatik Portakal’da karakterlerin sanata farklı tepkileri ve kullanımlarısanatın içinde hem iyilik hem de kötülük potansiyeli olduğunu öne sürüyor. Sanat, insan dürtülerini hem ifade eder hem de yönlendirir ve bu nedenle yaşamı geliştirebilir veya zayıflatabilir. İnsanları gerçekliğe yaklaştırabilir ya da ondan uzaklaştırabilir. Kubrick, filmde seks ve şiddeti gerçek dışı gösteriyor. Dövüş sahnelerini dans gibi görünmesi için yönlendirir, kamerayı yavaşlatır ve görüntüleri bozar. Algılarımızla oynuyor, böylece bir sanat eserini izlediğimizi asla unutmayız. Bazı eleştirmenler, Kubrick’in şiddeti anlatan stilize ve tarafsız yolunun kabul etmeyi kolaylaştırdığını ve filmin şiddeti bile kutladığını söyledi. Bununla birlikte, filmin sanatsal unsurlarının bir sonucu olarak yaşadığımız kopukluk, kendimizi şiddetten uzaklaştırma yeteneğimizi daha derinlemesine düşünmemizi de sağlayabilir.
Ve Kubrick
Kubrick mükemmeliyetçiydi ve doğru imajı elde etmeye, düşük bütçeye sahip olmaya ve şiddeti sanatsal olarak tasvir etmeye olan bağlılığı Otomatik Portakal yaptı. Bir klasik! Kubrick’in defalarca sahneleri yeniden çektiği biliniyordu ve bu, onunla çalışanlar için genellikle zordu. Bununla birlikte, yönettiği aktörlerin çoğu, onlardan benzersiz bir ifade yaratma yeteneğini övdü. Kubrick kariyerine bir fotoğrafçı olarak başladı ve hem kendine özgü estetik vizyonu hem de bu vizyonu gerçekleştirmedeki teknik becerisiyle ün kazandı. Yeteneği sadece teknik ustalıktan değil aynı zamanda teknik yaratıcılıktan da geldi. Örneğin Kubrick, intihar girişimi sırasında Alex’in pencereden düşmesinin fiziksel hissini yakalamak istediğinde, bir kamerayı strafor kutulara sardı ve pencereden dışarı attı. İstediği etkiyi elde edene kadar altı kez pencereden attı.
Kubrick sadece 2 $ ‘lık bir bütçeyle Otomatik Portakal yaptımilyon, bu büyük bir uzun metrajlı film için çok küçük. Set inşa etmekten kaçınmak için filmin çoğunu yerinde çekti ve birçok sahneyi doğal ışıkla çekerek pahalı ışıklandırma kullanmaktan kaçındı. Benzer şekilde Kubrick, filmin çoğunda el kameralarının kullanılması gerektiğine karar verdi. Bu seçim sadece bütçe kararı değil, aynı zamanda estetik bir seçimdi. Kubrick, örneğin, bir el kamerasıyla ünlü “Singin ‘in the Rain” tecavüz sahnesini çekti. El kamerası, sahnenin vahşetini yoğunlaştıran bir yakınlık sağlar. Ayrıca, kamera perspektifi değiştirirken yaşadığımız görsel yönelim bozukluğu, kendi yönelim bozukluğumuzu artırır. Bazen eylemi kurbanın bakış açısından görürken, diğer noktalarda Alex’in gözünden görürüz.
Otomatik Portakal’ın merkezinde şiddet var ve bu sahnelerde Kubrick’in imzasını görmek çok kolay. Şiddet eylemlerini çarpıttı ve stilize etti, Alex’in kendi müfrezesine benziyor gibi görünen şiddetten sanatsal bir kopma yarattı. Örneğin, filmin başlarında, Alex’in çetesi rakip bir çeteyle savaşır. Eskiden klasik bir ihtişam modeli olan terk edilmiş bir tiyatroda buluşuyorlar, şimdi tamamen tükenmiş durumda. Ortama uygun olan Kubrick, mücadeleyi yükselen klasik müziğe ayarladı. Karakterler kanlı bir savaşa girerler, ancak kamera hareketin yakın çekimleri ve panoramik manzaralarını sunarak içeri ve dışarı hareket ederken, Kubrick oyuncularının aksiyonu bir çete dövüşünden çok akrobasi veya baleye benzetecek şekilde hareket ettirir.
Kubrick, sahne sahne şiddet görüntülerini benzer şekilde sanatsal bir şekilde yönetiyor. Alex, “Singin ‘in the Rain” şarkısını söylerken Bayan Alexander’a tecavüz etmeye hazırlanıyorve yumuşak ayakkabı yapmak. Alex, iki Droog’u Dim ve Georgie’yi dövdüğünde, Kubrick bir kez daha dövüşü klasik müzikle başlatır ve bu sefer hareketi yavaşlatır. Bu ağır çekim sahnede oyuncuların fiziksel hareketleri o kadar abartılıyor ki, dövüş yine bir dansa benziyor. Bu sanatsal olarak işlenmiş sahnelerin istisnaları, polislerin Alex’i dövdüğü sahnelerdir. Orada Kubrick müzik kullanmıyor ve kan akıyor, polisin şiddet ortamında çalışan sanatçılar değil, acımasız haydutlar olduğunu gösteriyor. Kubrick yönetmenlik vizyonunu, Alex’in deneyimleyeceği şekilde bize bir şiddet deneyimi sunmak için kullanıyor.