Bir basın toplantısında Jacob Blake'in annesi Julia Jackson'ı oturdum ve birçok Siyah annenin çok iyi bildiği acı gözyaşlarını ağlayarak izledim. 23 Ağustos 2020'de 29 yaşındaki Siyahi bir adam olan Jacob Blake, üç küçük çocuğu arabada otururken bir Kenosha, Wisconsin polis memuru tarafından yedi kez sırtından vuruldu.
Basın toplantısını izlerken, annesinin gözyaşlarının yüzünden aşağı yuvarlandığını hissedebiliyordum. Televizyonu kapatmak istedim ama kendimi suçlu hissettim. Bağırmak ve çığlık atmak istedim ama sessiz kaldım. Donmuştum.
Ben siyah bir anneyim. Polis tarafından sebepsiz yere durdurulma korkusunu biliyorum. Çocuğunuz eve dönecekse endişelenmenin acısını biliyorum. Ben de istersem endişelenmenin acısını biliyorum.
Evet, beyazlar protesto ediyor, sosyal medyada paylaşım yapıyor ve hatta profesyonel sporlar bile ağır basıyor. Ancak bu ülkede iki adalet sistemi olduğu gerçeğiyle yüzleşene kadar hiçbir şey değişmeyecek. Beyaz insanlar bulundukları yerde - kendi evlerinde ve mahallelerinde - değişiklik yapana kadar, çok az ilerleme görmeye devam edeceğiz. Çocuklarını polis vahşetine kaptırdıktan sonra Siyah annenin gözyaşlarını görmekten yorulmayın. Sistematik değişiklikler yapmaya yardımcı olun.
Şimdi, bunu söylemeliyim ve kendinizi rahatsız hissedebilirsiniz.
Siyah kadınların gözyaşlarına Amerika'da değer verilmiyor çünkü beyaz kadınların gözyaşları her zaman ön planda ve merkezde olmuştur.
Beyaz kadınlar ağladığında dünya durur ve dinler. Siyah kadınlara Amerika'da bu kadar önem verilmiyor . Önemli olmak, seni bir insan olarak gördüğüm ve davrandığım anlamına geliyor. Beyaz bir kadın olmak, Siyah çocuğunuzun şüphelinin kimliğiyle - Siyah biriyle eşleştiği için polis tarafından gözaltına alınmasından endişelenmenize gerek kalmaması anlamına gelir. Siyah çocuklarınıza "konuşma" yapmak zorunda olmamak anlamına geliyor çünkü polis arabasını durdurursa hayatta kalıp kalamayacaklarını bilmiyorsunuz. Beyaz olmak, şüpheden yararlanacağınız anlamına gelir. Beyaz anneler, birçok Siyah annenin yüzleşmek zorunda kaldığı bu dünyanın endişelerinden korunuyor.
Peki siyah bir anne ağladığında ne olur?
Emmett Till'in annesi Mammie Hill'i hatırlattım. Emmett Till, beyaz bir kadının kendisine doğru ilerlediğini söylemesi üzerine 1955'te iki beyaz adam tarafından öldürüldü. 2017'de beyaz kadın Carolyn Bryant hikayesini geri aldı. Ama beyaz bir kadın olarak ağladığından şüphelenebilirim. Emmett Till'in annesinin de yaptığını tahmin edebiliyorum, ancak ayrılmış Güney onun gözyaşlarını umursamıyordu. Emmett Till'in cenazesinde annesi tabutunu açık bıraktı, böylece dünya oğluna ne yapıldığını görebildi. Ancak Emmett Till'i öldürenler asla mahkum edilmedi.
Şimdi bile diğer Siyah anneler hala adalet bekliyor. Trayvon Martin kapüşonlu bir mahallede dolaşırken ve elinde bir paket Skittles tutarken George Zimmerman tarafından vurularak öldürüldü. Hareketin Anneleri polis tarafından öldürülen Siyah çocukların anneleri desteklemek için Trayvon Martin vurulması ardından 2013 yılında başlamıştır. Bu annelerden bazıları Eric Garner, Michael Brown, Sandra Bland ve Jordan Davis'tir. Emmett Till'den Jacob Blake'e, Siyah anneler sürekli olarak birçok beyaz insanın kabul etmek istemediği bir travma durumunda yaşıyor.
Dürüstçe ben söyleyebiliriz neden en Yani değil çocukları konusunda ağlayan Siyah annelerin görme yorgun. Siyah kadınlar ırkçılığın, cinsiyetçiliğin ve çocuklarının haksız yere öldürüldüğünü görmenin acısına sarılmak zorundadır. Siyah kadınlar ırkçılığın ağır duygusal yükünü taşımamalı. Bu yüzden Siyah anneler sık sık ağrıyı gözyaşlarıyla bırakmak zorunda kalıyor.
Bu acıyı salıvermek, Siyah annelerin vücudunun değerini düşüren ve tohumlarını yaşamaya değmeyen bir toplumda yaşarken yapabilecekleri en özgürleştirici ve insanlaştırıcı şeylerden biri.
Silahsız Siyahların polis tarafından vurulmaları sona ermeli - ilk etapta olmamalı.
Siyah anneler, çocuklarının hayatının son anlarının ulusal haberlerde herkesin görmesi için oynandığını görmemeli. Taşıdığı, doğurduğu ve sevdiği bir çocuğu kaybetmenin acısına asla katlanmak zorunda kalmamalılar. Siyahlara karşı aşırı güç kullanımı her zaman ırk ve ırkçılıkla ilgili olmuştur ve olmuştur. Siyah karşıtı ırkçılık derinlere iniyor. Bu toplumun dokusuna işlenmiştir.
Siyahların kurallara uyması ve yasalara uyması gerektiğini söylemek yeterli değil.
Siyah insanlar suçlu oldukları kanıtlanana kadar genellikle suçludur.
Başka bir polis memurunun silahsız bir Siyahın hayatını aldığını ve asla tutuklanmadığını veya mahkum edilmediğini görmek, Amerika'da çileden çıkan bir uyuşukluk yarattı. Daha fazla protesto küçük bir değişikliğe yol açtı. Daha fazla polis saldırısı daha fazla Siyah'ın hayatına mal oldu.
Beyaz insanlar bu gerçekle yüzleşmek zorundadır. Irkçılık bu ülkede bir sorundur. Siyahların hayatlarının uygun olduğunda önemli olması yeterli değil. Siyah hayatlar her zaman önemli olmalı.
Beyazlar her gün birbirlerini sorumlu tutmalıdır. Irkçılığın ve polis vahşetinin Siyah topluma neden olduğu keder ve travmayı anlamalılar.
İnsanlar değişmeli ve sistemler değişmelidir. Beyaz insanlar kendilerini Siyahların yaşamları hakkında eğitmek için çalışmalıdır. Bu süreç kolay olmayacak, ancak kendi şefkatinizi, empatinizi ve Siyah insanların insanlığını görme yeteneğinizi sorgulamak, başlamak için iyi bir yer.
"Model Azınlık" mitinin Desi halkı için, özellikle 1. ve 2. nesil Güney Asyalı Amerikalılar ve özellikle de çeşitli direniş ve bağımsızlık rol modelleri olmadan kadın sunarak büyüyenler için maliyetlerinden biri hakkında yazmak istiyorum. 1960'larda ABD'ye Green Card ile gelen bir anne babanın çocuğu olarak, bu şekilde yaşayabildiğimiz için ne kadar şanslı olduğumuzun çok küçük yaşlardan beri farkındaydım.
William Spivey'i ve diğer birçok Siyah yazarı* bu platformda takip ediyorum. Medium, Siyah deneyimini Siyah perspektifinden okumak ve anlamak için mükemmel bir yerdir.
Hayatımın en güzel günlerinden biri, en büyük kızımın doğduğu 26 Eylül 2005'ti. O gün ilk kez gerçek koşulsuz sevgiyi hissettim.
Kusursuz bir dünyada, kadınların yetişkin yaşta olduklarında cinselliklerinden zevk almaya teşvik edildiklerine inanmak isterim. Bu genç kadınlar güçlü olacak ve bir partnerden, bir randevudan veya hatta bir gecelik ilişkiden ne isteyecekleri veya istemedikleri konusunda kararlı olacaklardı.
Masa oyunları yeterli değil - çeşitlilikte gerçek değişim organizasyonun her seviyesinde gerçekleşmeli Çeşitlilik, eşitlik ve katılım kelimeleri üst düzey yöneticilerin zihninde yoksa, Nasdaq'ın Aralık 2020 önerisi, firmaların somut rakamları ifşa etmeleri gerekecek pazardaki yönetim kurulu kompozisyonları bunu değiştirecektir. SEC onayına tabi olarak, teknoloji odaklı değişim, listelenen firmaların yönetim kurullarında en az bir kadın yönetmen ve azınlıktan veya LGBTQ geçmişinden bir kişinin olmasını gerektirecektir.
Yanlış bilgilendirme ve dezenformasyonla mücadele, Asyalı Amerikalılar ve İngilizce dışındaki dilleri konuşan diğer topluluklar arasındaki beyaz üstünlüğüne karşı koymak için hayati önem taşıyor Yazan Emily Chi ABD'deki ayaklanmayı takip eden günlerde