Spoiler uyarısı: Bu makale, dizinin finalindeki ana olay örgüsünü tartışıyor. benim için ölü
Kara komedi, kendi hatalarını birleştirmekten kendini alamayan karakterlerin acısından kahkahalar koparan acımasız bir sanat olabilir. İlk başta, Netflix’in benim için ölü biçimin özellikle acımasız bir örneği gibi görünüyordu. Christina Applegate’in bir Laguna Beach emlakçısı ve iki erkek çocuk annesi olan Jen Harding, kocası Ted’in vur-kaç sonucu ölmesinin ardından bohem bir tip olan Judy Hale (Linda Cardellini) ile tanıştığında sersemlemiş durumda. keder destek grubu. Artık öfke nöbetlerine yatkın olan Jen, grubun konuşması affetmeye dönünce saldırır. “Kocanıza arabasıyla çarpan ve sonra onu kanlar içinde yol kenarında ölüme terk eden birini nasıl affedersiniz?” talep ediyor. “Bunu nasıl affedersin?”
Öğrenmek üzere çünkü Judy ve Judy’nin keder grubuna katılmak için öldüğünü söylediği eski nişanlısı Steve (James Marsden) Ted’i öldüren arabadaydı. Jen bu korkunç sırrı öğrendiğinde, kadınlar ayrılmaz hale geldi ve Judy, Jen’in misafirhanesine taşındı. Vahiy, elbette arkadaşlıklarını havaya uçurur. Ama sonra Jen gerçek, iğrenç Steve’i vurur; havuzunda ölür; ve Judy resme geri döndü. Arsa oradan döngüsel hale gelir, bu kusurlu ama iyi niyetli kadınların birçok suçu ve örtbas edilmesi, yalanları ve itirafları arasında döner. Bazen, yaratıcı Liz Feldman’ın 100 arabalık ironi yığınının nereye varacağını hayal etmek zor. Ancak üçüncü ve son sezonunda, benim için ölü başlangıçta göründüğünden çok daha iyimser bir şeye dönüşür. Hala cinayet ve aldatma karşısında kıkırdayan bir gösteri. Bundan daha fazlası olsa da, bu bir aşk hikayesi.
Geleneksel anlamda romantizmden bahsetmiyorum, ancak şovun son sahnesi Jen ve çocuklarının Steve’in nazik, bayat, benliğiyle sonsuza dek mutlu – veya en azından bir sonraki yıkıcı ifşaya kadar mutlu bir şekilde – yaşadıklarının bir resmini çiziyor. – yıkıcı bir şekilde yas tutan ikiz erkek kardeş Ben (Marsden tarafından da canlandırılıyor). Çekirdek bağ, Jen ve Judy arasında nöbetler ve başlangıçlar, vahşi patlamalar ve ağlamaklı uzlaşmalarla büyüyen bağdır. Her kadının diğerinden nefret etmek için uzun bir iyi sebep listesi vardır. Bunun yerine, birbirleri hakkında öğrendikleri her şey sonunda bir tür radikal, karşılıklı kabulü teşvik eder. Jen, Judy’nin korkunç şeyler yaptığını biliyor ve bunun tersi de var, ancak aynı zamanda birbirlerinin motivasyonlarına da güvenmeye başladılar. Bu çok önemli çünkü hiçbir karakterin romantik bir partnerden veya ebeveyn figüründen alamadığı bir iç huzuru sağlıyor.
Kendisinin daha sıcak bir versiyonuna dönüşmek için, benim için ölü Ted ve acımasız Steve’i kandırarak karşılaştıkları ani, ürkütücü sonlarla zavallı Judy’nin kanserden yavaş, acılı ölümü arasındaki zıtlığı oluşturan bir trajediye dönüşmek zorundaydı. Bu geçişte dikkatli bir şekilde gezindi ve yazıları, 2000’lerden kalma kederli popüler kültür mihenk taşlarına göndermeler yaparak duvara astı. Sahiller ile “Güneşin evreleri” klasik kitaba Sadako ve Kağıttan Bin Turna ve ilham kaynağı Sadako Sasaki. Hatta Aşk hikayesi, genç aşk ve zamansız ölüm hakkında özlü ağlamak. Bunların hepsi, başka bir çılgın dönüşten daha fazlası olarak yankılanan bir son için zemin hazırlamaya yardımcı oldu.
Finalde Jen ve Judy, Steve’in Meksika’daki sahil kenarındaki kaçamağı için araba sürerken bulunur. Judy, Jen’in işlediği cinayeti özverili bir şekilde itiraf ettikten sonra bir nevi kaçmaktadır. Neyse ki polisler, FBI, Yunan mafyası ve daha fazlasıyla sorunları hızla ve büyük ölçüde ekran dışında çözülüyor. Ceza adalet sisteminin işleyişi hiçbir zaman benim için ölü‘ ın güçlü yönü veya ana endişesi ve araştırmacı karakterler uğurlama yolunda pek bir şey yapmıyorlar. Aslında, Jen’in sık sık çileden çıkan büyük oğlu Charlie’den (Sam McCarthy), Judy’nin bir zamanlar aşk ilgisi olan ve 3. sezonda kısa bir yay için geri dönen Michelle’e (Natalie Morales) kadar yardımcı oyuncu kadrosunun çoğu için aynı şeyi söyleyebilirsiniz. Şovun Jen, Judy ve sonunda Ben dışında herhangi birine olan sınırlı ilgisi biraz hayal kırıklığı yaratabilir. Ancak iki başrolün birlikte son haftalarına getirdiği empati ve özgünlük, değiş tokuş hakkında çok fazla şikayet etmeyi zorlaştırıyor.
Jen’in bağışlayıcı bir kişiye dönüştüğü, o ve Judy beklenmedik bir şekilde Steve’in tatil evinin garajında Ted’i öldüren arabayı bulduklarında anlaşılır. “Bundan nefret etmekte sorun yok,” diyor Judy, arkadaşına isterse aracın “bokunu parçalaması” için bir golf sopası teklif ediyor. Ondan nasıl nefret edebilirim? Jen cevap verir. “Beni sana getirdi.” Kucaklaşırlar ve bu, kadınların 1. sezonda birlikte alay etmiş olabilecekleri duygusal bir andır. Bu finalde pek çok sarılma ve hıçkırık olur. Yine de hiçbiri iç açıcı değil, kısmen Applegate ve Cardellini’nin harika bir arkadaş kimyasına sahip olmaları, kısmen karakterlerin birlikte çok şey yaşamış olmaları ve kısmen de şakalaşmalarının sonuna kadar tuzlu kalması nedeniyle hiçbiri hoş değil. tatlı. Meksika yolculuğu sırasında pişmanlıklarını sıralayan Judy, yüksek sesle merak ediyor: “Neden herkesle sürekli seks yapmadım?” Jen alçak sesle, Uçuk, diye mırıldandı.