Ebeveynlik hakkında çok şey biliyordum! Ya da en azından ben oluncaya kadar yaptım. Sen ebeveyn değilsin, sonra öylesin. Koşarak yere vurmalısın.
Kitapları okudum. Yol boyunca ebeveynlerle konuştum. Hatta bazıları yardımcı oldu. Bu günlerde bazı şaşırtıcı bilgiler var, özellikle de nörobilimsel bir yaklaşım benimsemek istiyorsanız.
Yine de ne öğrenirsem öğreneyim, her gün vermem gereken, özellikle de kızım yeni yürümeye başlayan çocukluğa doğru eğilirken, tek boyutlu bir çözümü garanti edemeyecek kadar karmaşık olan bitmek bilmez bir kararın olduğunu hissettim.
Ben gerekiyordu önce ebeveyne bilgi edinmek için zaman ya da lüksü yoktu olmak bir ebeveyn. Anlamıştım Peki, neden sana zarar vermeye mi uygulama, bilgi ve tecrübe yaptırıyorsun?
Son birkaç yılda çok fazla bakım yapmak zorunda kaldım. Sen de?
Buradaki fikir, çocukluk yapbozunuz bir araya getirildiğinde bazı ebeveyn parçalarının eksik olmasıdır. Pek çok neden var - genç ebeveynler, hayatta kalmakla meşgul olan ebeveynler, istismara uğrayan ebeveynler, bağımlılığı olan ebeveynler - ama şimdi (olması gereken) bir yetişkinsiniz ve bir şeyler eksik. Anahtar beceriler. Yetişkinlikte tuhaf boşluklar.
Emin değilseniz, Jessica A'nın kendinize bakmanız gereken 3 açık işaret üzerine yazdığı bu harika makaleye göz atın .
Benim için - ve yalnız olduğumdan şüpheliyim - bu genellikle oldukça gazlı olan iç monologumda ortaya çıktı . Hatta bana gaz verme eğilimi hakkında bana gaz vermeyi severdi. Klasik.
Şüphe duymak ve sonsuza kadar kendimi ikinci kez tahmin etmek yerine - kendi algımdan, kendi deneyimlerimden ve hatta kendi duygularıma hakkımdan sonsuza kadar şüphe duymak - içimdeki gaslightter oyun oynamaya başladığında, şimdi kendimi küçük bir çocuk olarak hayal ediyorum. Kendime soruyorum, neye ihtiyacın var?
Little Me'nin ihtiyacı olan şeyler:
Duygusal tekneniz sallanmaya başladığında neredeyse kesinlikle kendi yaptığınız şeyler listeniz vardır. Kendi duygusal ihtiyaçlarınızı karşılama yolları, bakım vermeye ihtiyaç duysanız da hissetmeseniz de, başlamak için mükemmel bir yerdir.
Hepimizin büyümek için ihtiyaç duyduğu güneş ışığı, su, hava ve duygusal besinler gibi bunları düşünün. Onlara ihtiyacımız var ve çocuklarımızın da onlara ihtiyacı var. İstedikleri kadarını. Bazı çocuklar kaktüs gibidir ve çok fazla güneş ışığına ihtiyaç duyar. Bazıları bambudur ve suda yaşayabilir.
Ama arka bahçesine yeni bir ağaç dikip sonra kuraklığa daha dayanıklı hale geleceği umuduyla onu sulamayan kim? Ağaç yetiştirme böyle yürümez. Büyüyen insanlar da böyle çalışmıyor.
Bunu akılda tutarak, bir ebeveyn olarak ana hedeflerimden biri, kızıma güvenebileceği bir iç monolog vermeye yardımcı olmaktır. Onu kayıtsız şartsız seven biri. Duygularını doğrulayan biri. Ona ihtiyacı olduğu zaman çok çalışmasını söyleyen şevkli biri ve yorgun ya da stresli, hasta ya da sadece dinlenmeye ihtiyacı olduğunda rahatlamasını söyleyen yumuşak biri.
Görünüşe göre herkesin bir iç monoloğu yok - insanlar çok şaşırtıcı! - ama yapacağını varsayıyorum ve oradan inşa ediyorum. Şimdilik, iç monoloğu çoğunlukla düzenli olarak söylediğim şeyleri içeriyor. Bu, konuşmaya başladığında ve kişisel papağama dönüştüğünde netleşti.
Bu uygulama özellikle önemlidir ve özellikle büyük duygular kızgın arılar gibi sürünmeye ve vızıldamaya başladığında zordur. İyi haber şu ki, kenardan daha büyük resmi ve koçu görebiliyorsunuz. Kötü haber şu ki, aynı anda idare etmek için kendi duygularınız ve kendi gündeminiz var.
Benim için en büyük eksik bilmece, ilk duygularımı bir gerçek olarak kabul edebilmekti (üzgünüm, yalnızım) ve sonra onaylayabilmekti (kızgın olmakta, arkadaşlık istemekte sorun yok). Oradan, eğer gerekliyse, sorunu "çözmek" mümkün hale gelir.
Çocuklarımızın duygularının üzerinden atlamak ve doğrudan ne yaptığımızı açıklamaya geçmek çok çekici, çok çekici. Neden haklıyız. Neden bu kadar mantıksız olmayı bırakmalılar.
Ama bir an için bir araba kazası geçirdiğinizi hayal edin. Dışarı çıkacak kadar iyisin, ama sarsılmış, kızgın ve sonra ne olacağı konusunda kararsızsın. Sonra diğer sürücü arabasından çıkar.
Durumu ne hafifletecek? Bilgi alışverişi yapmaya ve gününüze devam etmeye en hızlı yol açan şey nedir?
Bence muhtemelen cevabı biliyorsunuzdur, duygularınız yükseldiğinde ve vücudunuz adrenalinle yüklendiğinde takip etmesi zor olsa bile.
Artık iki buçuk yaşında olduğuna göre, kızım kendi duygularını etiketlemeye ve ara sıra neden o duyguya sahip olduğunun nedenini takip etmeye başladı - bunu ifade edebildiği zaman. Yaşlandıkça, kendisi daha çok yapacak. Ama her zaman burada olmayı, sıkıştığı zaman onu cesaretlendirmeyi, onaylamayı ve koçluk yapmayı planlıyorum.
Yani. Onları kendim uygulamadan ve modellemeden onunla sağlıklı yaşama yolları hakkında konuşamam. "Sen değerli bir insansın!" Dersem gerçekten ne işe yarar! ama kendimi değersizleştirdiğim model yollar?
Ona güzel ve zeki olduğunu söylesem ama sonra çirkin kalçalarım ya da az önce yaptığım aptal hata hakkında mırıldanırsam, bu içe doğru nasıl süzülür? Acıktığında yemek yemesini, yorgunken uyumasını söylersem ama kendi ihtiyaçlarımı görmezden gelirsem, gerçekten ne öğrenir?
Tam olarak neye benzediğinden veya neye benzediğinden emin değilseniz, burası yeniden bakım yapmanız gerekebilir. Ya da düşünce sizi biraz utandırıyorsa. Elinizden geleni yapın ve hedefin biraz gerisinde kaldığınızda kendinize sevgi, affet ve içten kucaklaşın. Olacaksın. Sen insansın.
Başarısız olmanın normal ve kaçınılmaz olduğunu ve ne olursa olsun kendinizi deli gibi sevebileceğinizi de örnek aldığınızı unutmayın.
Yeniden ebeveynliğin kafamın içinde göründüğü şeyi bozarsak, şöyle bir şey olur:
Yeniden bakım, büyük ölçüde tartıların ağırlığını ayarlama uygulamasıdır, çünkü sağlıksız bir yönde aşırı yüklenmiştir. Zaten bildiğiniz bir şeyi yapmak nispeten kolaydır, çünkü nöronlarınız iyi yivlidir ve sinaptik bağlantılar güçlüdür. Buna karşılık, tamamen yeni bir şey yapmak zordur, çünkü henüz nispeten az veya zayıf bağlantı vardır.
Yerleşik bir yaşama, düşünme ve hatta duygu alışkanlığını değiştirmek son derece zordur, çünkü bu sinaptik yollar ağırdır. Zihninizin süper otobanları olduğu gibi. Ama kurtulmanın yolları var. Ve yeniden yönlendirmenin yolları var. Sadece pratik gerektirir .
Henüz net değilse: Yeniden çocuk yetiştirme zihniyetinden çalışmak daha kolaydır - eğer yapıyorsanız - çünkü zaten güçlü, önceden oluşturulmuş yollarınız var. Tamamen yeni bir oyun kitabı yazmanıza gerek yok. Bildiklerinizi kullanırsınız ve oradan inşa edersiniz. Ne kadar çok bakım yaparsanız, ebeveynlik konusunda o kadar iyi olursunuz. Ve tam tersi.
Nasıl ebeveynlik yaptığımı özetlemek için ve ek olarak, ebeveyn olmayı deneyin:
Bu sesi sağlıklı yollara yönlendirebildiğim sürece - hem onunla konuşma biçimim hem de kendim hakkında konuşma biçimim - ileride uzanan birçok duygusal fırtınayı atlatmak için çok iyi bir şansı var. En azından bir müttefik ve bir arkadaş gibi hissettiren bir iç monoloğu olacak.
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Altı yıl sonra ilk kez geri döndüm. Bunu ne kadar zamandır beklediğimi size anlatamam.
İnsanlara şans verme konusunda hayatta biraz geç kalındığına inanıyorum. Cömertçe.
Albert Einstein'ın ilk karısı olan Mileva Maric, kocasının fizik alanındaki çığır açan çalışmasına yaptığı potansiyel katkılarla ilgili olarak uzun süredir spekülasyon ve tartışma konusu olmuştur. Görelilik ve kütle-enerji denkliği teorileriyle evren anlayışımızı sonsuza dek değiştiren Einstein, geniş çapta 20. yüzyılın en etkili bilim adamlarından biri olarak kabul edilirken, Maric'in çalışmalarındaki rolü genellikle göz ardı edildi veya küçümsendi.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.