Birçoğumuz, birinden daha iyi ... veya kim olduğumuzu düşündüğümüzden veya kim olduğumuzdan daha iyi olmaya çalışan bir yaşam sürüyoruz. Başımızda, "nasıl olmamız gerektiği, yaşamın nasıl olması gerektiği" ile ilgili bir resmimiz var ve bu resme ayak uydurmaya çalışıyoruz. Ancak, bu sadece bir resim. Bu, bizim veya başkasının hayal gücünün bir ürünü. Oraya kişisel özlemleriyle ya da kendini savunma biçimi olarak yerleştirildi.
Bruce Willis’in karakteri gibi Çocuk“başarmaya” çalışarak kendimizi değiştirmeyi, başkalarını değiştirmeyi ve dünyayı değiştirmeyi başarırız. Yüzeyde, bu iyi bir şey gibi görünebilir ... sonuçta, daha iyi bir insan olmak istiyoruz. Evet, ama ne pahasına?
Bizim olmadığımız biri olmaya mı çalışıyoruz? Çocuk Özetle, yetişkin imajının bir danışman olarak işinin “insanlara kim olduklarını gizlemelerine yardımcı olmalarını, böylece olmadıkları bir kişi gibi davranmalarını sağlamayı” gerektirdiğini söylediğinde bunu özetler. Kendimize yaptığımız şey bu mu? Başkalarının bizi sevmesi, bizi kabul etmesi, terfi etmesi, bir buluşma ya da her neyse bizi sevmesi için "iyi bir cephe kurmaya" çalışmak. Başkalarını gerçekten etkilemekten başka bir şeymiş gibi mi davranıyoruz yoksa belki de sevilebilir miyiz? Ya da belki kendimizi sevebiliriz?
Disney'in Çocuk - Treyler:
Kendimizi "Geliştirmeye" Çalışmak?
Kendimizi “iyileştirmeye” çalışırken kendimize bir soru sormamız gerekiyor ... Gelişmeye mi çalışıyoruz çünkü kim olduğumuza dayanamıyoruz? Kendimizi o kadar beğenmiyor muyuz, başka biri olmayı bekleyemeyiz? Kişisel gelişim atölyelerimizi almanın veya daha iyi bir insan olma kitaplarını okumanın arkasındaki sebep buysa, yanlış bir yerden başladığımızı düşünüyorum.
Çocukluğumuz boyunca söylenenleri (bazen bilinçaltı, bazen açıkça) söylenenleri kabul ettik mi? Yeterince iyi olmadığımızı mı? Aptalca, çirkin, inek, boşuna, oynamaya uygun olmadığımız, hiçbir şey, her neyse, her neyse, neye mal olamayacağımız ... Bu yorumları kalbe aldık mı - öfkeli veya kafası karışmış bir ebeveyn tarafından yapılan yorumlar ... güvensiz kardeş, korkmuş bir zorbalık sınıf arkadaşı, yorgun bir öğretmen? Bu yorumları kalplerimize aldık ve daha sonra başkalarının bize gülmemesi veya alay etmemesi için bir duvar inşa etmeye devam ettik mi? Kalbimizin kapısını kapattık mı, böylece savunmasız olmayacağız, incinmeyelim mi?
InnerSelf'ten En Son Haberleri Alın
Birçoğumuz, başkalarının bize böyle bir şekilde acı vermesine izin vermeyeceğimizi vaat eden yüreğimizin kapısını kapattı. Birçoğumuz “onlara” başarılı olduğumuzu göstermek için “başarılı olmak” için çabaladı, “sevildiğimizi, sevildiğimizi,“ bir şeye değer ”olduğumuzu, kendi yargılarında yanlış olduklarını” gösterdik. Yoksa başka bir yoldan mı gittin ... senin hakkında ne söylediklerini kabul ettin, ve denemeye bile zahmet etmedin ... Sevimsiz olduğunu ve değersiz olduğunu asla kabul etmedin ...
Sen Çocukken Sevmeyi Öğrenmek
Neden çocukluğumuza geri dönmemiz gerekiyor? Acı dolu olayları araştırmak, onları tek tek incelemek, böylece acıyla yüzleşmek mi? Bu sürecin bir parçası olabilir, ancak amaç bu değil. Geçmişimizdeki herkesi affedebilmemiz için mi? Yine, bu sürecin bir parçası olabilir, ancak amaç bu değil. Kendimizi affedebilmemiz için mi? Yine sürecin bir parçası ...
Bizim olduğumuz çocukla tekrar bağlantı kurmamızın önemli olmasının nedeni, o çocuğu olduğu gibi sevmeyi öğrenebilmemizdir. Lisp, sivilce, ya da tombul olma, ya da kendin hakkında sevmediğin her neyse. Her neyse, seni "yeterince iyi değil" yaptığını hissettin! Her ne olursa olsun, kendinizi hala “o zamanlar bir yol” olarak yargılıyorsunuz ve şimdi içinde kimsenin görmesine izin vermemek niyetindesiniz ... Her kim olduysanız, değişmeye çalışmakla meşgul olursunuz ...
“Çocukluğunuza geri dönmenin” nihai hedefi, o kişiyi, o çocuğu ... en iyi şekilde yapan çocuğu, şartlar altında elinden gelenin en iyisini yapan kişi olarak sevebilmenizdir. çocukluk çok ya da çok mutsuzdu, hatta mutluydu, gömmeye çalıştığınız bir hayalet var ... ve o hayalet sensin.
Kendimizi sevemezsek, olduğumuz çocuk için sevgi ve şefkat hissedemezsek, o zaman sadece başka biri olmaya çalışıyoruz, olmadığımız biri. Elbette hata yaptık, elbette çocukluğumuzda aptalca şeyler yaptık, elbette "hep birlikte olmadık", elbette bizimle hiçbir ilgisi olmayan veya belki de başkalarını suçlayan şeyler için suçlanıyorduk. yaptığımız şeyler için ...
Hayır, annenin her zaman huysuz, hasta, yorgun ya da her neyse senin suçun değildi. Hayır, babanın her gün işe "ekmek" koymak için masaya gitmesi senin suçun değildi. Hayır, diğer çocukların bir daire şeklinde toplanması ve senin hakkında konuşması, sana güldüğü ya da her neyse senin suçun değildi.
Bu senin hatan değildi! Sadece olan buydu - büyürken yaşadığınız bir deneyim! Ve bu kadar! "Senin yüzünden" değildi - "senin suçun" değildi.
Çocuk (2000) Sahne: "Asla ağlamadığını sanıyordum?"
Çocuğunuz Oynamak ve Olmak için Çıksın
"The Kid" filmi, bizi çocuklarımızla buluşmaya teşvik eder - onu değiştirmemeye değil, nerede olduğunu, nereye gittiğini ve gerçekten nerede olmak istediğini anlamamızı sağlar. Gerçekten herkesi yöneten güçlü bir yönetici olmak istiyor mu, yoksa sadece sevmek ve sevilmek mi istiyor?
Başarılı iş, büyük ev ve mükemmel araba onu başarıya dönüştürüyor mu, artık her zaman hissettiği “kaybeden” değil mi? Yoksa o başarı tuzaklarıyla bile hala kaybeden mi? Ve 40. yaş gününün arifesinde (veya 60. veya 80.), sonunda ve şu anda mutlu bir çocukluğun nasıl olacağını öğrenmek için çok mu geç? Çocukken "huzursuz" olabilir ve nihayet dışarı çıkıp oynamasına izin verebilir, nihayet kendisi olmasına izin verebilir mi? ... nihayet başkasının değil, kendi hayallerini yaşayabilir mi?
Bütün bu sorular ve daha fazlası, durup kendimize sormak isteyebileceğimiz bir kısım. Eğer olduğumuz evlat bugün hayatımızda ortaya çıkacaktı, hep hayalini kurduğu hayatı mı yaşıyorduk? Yoksa onun gözlerinde hala "acınacak bir ezik" olur muyuz, sadece bir başkası olduğumuzu ve belki de ihtiyacımız olan şeyleri anlamak yerine ... "bir başkası" olmaya çalıştığımızı düşünmediğimiz birileri olmak için çalışıyoruz. yapmak, kim olduğunu keşfetmek.
Sıfırdan yeni bir “biz” yaratmaya çalışmak yerine, ya da olduğumuz modelin “düzeltilmesi” gerektiğini düşünerek, belki de “orijinal” bizi kazmamız ve bunun gerçekten kim olduğunu görmemiz gerek O çocuk gerçekten bizim olduğumuz gibi ...
Önerilen Kitap:
Hayatınızı Bozmak Dağınıklığı: Kendinle ve Başkalarıyla Yeniden Bağlantı Kurmak İçin Fiziksel ve Duygusal Dağınıklığı Temizleme
Brooks Palmer tarafından.
Kariyeri boyunca, insanların artık ihtiyaç duymadıkları şeyleri bırakmalarına yardımcı olmada, Brooks Palmer karmaşayı ilişkileri etkileyen birçok yoldan etkilendi. Bu sayfalarda kendimizi korumak, başkalarını kontrol etmek ve geçmişe tutunmak için dağınıklığı nasıl kullandığımızı ve bağlantı sevincini yaşamanın nasıl önlediğini gösteriyor. İçgüdüsel sorular, alıştırmalar, müşteri örnekleri ve hatta garip çizgi çizimleriyle, Palmer sizi bunalmışlardan güçlenmeye götürür. Nazik rehberliği, yalnızca evinizdeki karmaşayı gidermenize yardımcı olmakla kalmayacak, aynı zamanda her türlü derin, daha otantik ve dağınık olmayan ilişkilerin tadını çıkarmanıza yardımcı olacaktır.
Yazar hakkında
Marie T. Russell kurucusu. InnerSelf Dergisi (1985 kuruldu). Ayrıca, haftalık bir Güney Florida radyo yayını olan Inner Power'ı üretti ve 1992-1995'tan, özgüven, kişisel gelişim ve refah gibi temalara odaklandı. Makaleleri dönüşüme ve kendi içsel neşe ve yaratıcılık kaynağımızla yeniden bağlantı kurmaya odaklanıyor.
Creative Commons 3.0: Bu makale, bir Creative Commons Atıf-Benzer Paylaşım 4.0 Lisansı altında lisanslanmıştır. Yazarın niteliği: Marie T. Russell, InnerSelf.com. Makaleye geri dön: Bu makale ilk olarak göründü InnerSelf.com
İlgili Kitaplar
{amazonWS: searchindex = Kitaplar; anahtar kelimeler = kendinizi kabul etmek; maxresults = 3}