Kontrbas Nedir? Nasıl Kullanılır?
Kontrbas, yaygın olarak Batı banal müziğinde, senfoni orkestralarının ve daha minik dize gruplarının yaylı kısmının standart bir enstrümanı olarak kullanılır. Ayrıca, caz, blues , rock and roll, psiko, rockabilly ve bluegrass gibi öteki cinslerde de kullanılır. Öteki bir hayli telli enstrümanda olduğu gibi, çift bas bir yayla arco veya tellerin bir araya gelmesiyle pizzicato çalınır. Bu çalgıyı çalan […]
Kontrbas, yaygın olarak Batı banal müziğinde, senfoni orkestralarının ve daha minik dize gruplarının yaylı kısmının standart bir enstrümanı olarak kullanılır. Ayrıca, caz, blues , rock and roll, psiko, rockabilly ve bluegrass gibi öteki cinslerde de kullanılır. Öteki bir hayli telli enstrümanda olduğu gibi, çift bas bir yayla arco veya tellerin bir araya gelmesiyle pizzicato çalınır.
Bu çalgıyı çalan bireye basçı, kontrbas veya bas gitarcı denir.
Makinenin ismi, iki kat daha büyük olması hakikatinden elde edilmiştir. Zira çello veya kontrbas aslen alt viyolonsel bir parçanın oktavını iki katına çıkarmaktadır. Ayrıca, adının bir keman enstrüman ailesi mirasından geldiği, bunun standart bas viola da gambadan daha düşük ayarlandığı öğrenilmektedir. Bu ad ayrıca, çift basın sondaj sesinin, bas notalarının altında bir oktav olduğu aslını ifade eder. Kontrbas ismi, çalgının İtalyan adı Contrabbasso’dan gelmektedir. Banal sanatçılar arasındaki çalgı için öteki terimler, telli bas, bas viol veya kolayca bastır. Caz müzisyenleri genellikle elektrik bas gitarlardan ayırmak için yankı bas diyorlar. Özellikle folklor ve bluegrass müziğinde kullanıldığında, çalgıya dik bir bas, stand-up bas, bas keman, doghouse bas, dog-house, boğa keman, hoss bas veya bunkhouse bas olarak da adlandırılabilir.
Kontrbas ailesinin çalgılarının aksine kontrbas tasarımı hiç bir zaman bütün olarak standartlaştırılmamıştır.
Genel olarak kontrbasın tasarım anahat biçiminde iki ehemmiyetli yaklaşım vardır, bunlar keman formu ve gamba biçimidir. Busetto biçimi ve çok seyrek gitar veya armut biçimi ismi verilen üçüncü daha az yaygın bir tasarım da kullanılabilmektedir. Çalgının art yuvarlak, oyuk kemanınkine eş biçimde oyulmuştur.
Kontrbas, keman ailesinin azalarına benzeyen, köprü, delikler, kuyruk parçası ve kaydırma gibi bir hayli parçaya sahiptir. Keman ailesinin geri kalanından değişik olarak, kontrbaslar kısmen keman enstrümanlar ailesinden, özellikle de keman ailesinin bas abonesi olan keman enstrümanlarından türetilmiş sayılabilir.
Kontrabaslar aynı zamanda keman ailesinin azalarından değişik olarak omuzların bazen meyilli olması, sırtının genellikle açılı olması hem aygıta daha basit ulaşım sağlamak için akort yapılabilmesi için zorunludur. Tasarımda standardizasyon noksanlığı bir kontrbasın ses çıkarması ve ötekisinden çok değişik görünmesi anlamına kazanç.
Kontrbasın sesi ve tonu, perdelenmiş bas gitardan değişiktir ve bir çelloya eş. Kontrbas telleri doğrudan ahşap klavyedeki parmak tarafından durdurulur. Bu, ipin durma konumuna yakın olan klavyeye doğru vızıltı yapma meylindedir. Perdeli bas gitarının telleri metal perdelerin takviyeyi ile durdurulur ve genel olarak vızıltı çıkması yasaklanır. Ayrıca, çift bas, bir araya gelmiş veya yaylanmış tellerin tonunu seçici olarak yükselten içi boş bir gövdeye sahip olan yankı bir çalgıdır. Buna karşılık, bas gitarları genellikle masif ahşap bir gövdeyle yapılır ve ses, karakteristik tonuna ilave olan manyetik müşteriler tarafından “idrak edilen” tellerin titreşiminin elektronik olarak kuvvetlendirilmesiyle üretilir.
Kontrbas imali, kemanlara en yakın olanıdır, ancak viyola da gamba ailesinin en büyük ve en düşük abonesi olan kemanla sözcüğün bütün anlamıyla “büyük keman” bazı aşikar eşlikleri vardır. Bununla beraber, kemanın aksine, çift basın klavyesi perdahsızdır ve çift bas daha az mısraya sahiptir bazı misallerde beş veya dört olmasına karşın, çoğu keman gibi keman genellikle altı mısraya sahiptir.
Kontrbas ve keman ailesinin öteki azaları arasındaki ehemmiyetli bir ayrım, pegboxun imalidir. Kullanım sırasındaki sürtünmeyi brüte indirgiyen ayarlamaları için mandallı kontrbas makine kafası vardır. Bu kafa ince ayarlayıcıları afaki kılar. Kontrbasın dibinde, tabanda duran, uç uç ismi verilen metal bir başak vardır. Bu uç, makinenin büyüklüğü sebebiyle genellikle çellodan daha sağlamdır.
Soundpost ve bas çubuğu, iç yapının bileşenleridir. En sık kullanılan malzemeler akçaağaç sırt, boyun, kaburgalar, ladin üstte ve abanozdur klavye, kuyruk parçası. Bunun imtiyazı, bazen kontrplak laminat üstleri ve sırtları olan blues, rockabilly veya bluegrass basçıları tarafından kullanılan çift baslardır.
Bugün, çoğu Avrupa’da bazı kompozit malzeme bazları bulunabilir. Müzik mekteplerinde çok kullanılır veya mesela seyahat baskınları olarak neme ve ısıya çok dayanıklıdırlar. İp gerginliği ile yerinde yakalanan ses direği, köprü, somun ve eyer hariç tüm parçalar birbirine yapıştırılmıştır. Tuning cihazları, pegbox’ın yanlarına ahşap vidalarla yakalatılmıştır. Ayar aygıtındaki anahtar bir ipi döndüren bir ebedî dişli çarkı açan bir kurtçuk döndürür.
Tarihsel olarak, teller bağırsaktan yapılmıştır, ancak XX. asırdan bu yana çelik, daha iyi oynanabilirliği sebebiyle bağırsakların yerini almıştır. Gut dörtlükleri günümüzde çoğunlukla tonlarını seçim eden fertsel oyuncular tarafından kullanılmaktadır. Barok topluluklarda sahne alan bazı basistler, 1600’lerde ve 1700’lerin başında bestelenen müzik için daha uygun, daha hafif, “daha sıcak” bir ton elde etmek için bağırsak telleri kullanıyorlardı. Ek olarak, rockabillydeki basistler, ananesel blues grupları ve bluegrass Gruplar genellikle bağırsak dizgileri kullanırlardı, zira pizzicato koparılmış çalınırken, 1940’larda ve 1950’lerde kaydolunan seslere daha iyi yanaşan “kıvrımlı”, daha koyu bir ton üretebiliyorlardı. Rockabilly ve bluegrass basçıları aynı zamanda bağırsakları da seçim ederlerdi zira “tokat” dik bas tarzı tellerin perçinli bir biçimde tokatlanır ve klavyeye tıklatılır, çelik tellere göre daha basittir.
Gut telleri nem ve sıcaklık başkalaşımlarına karşı daha alıngandır ve çelik tellerden çok daha basit kırılırlar. Bağırsaktan çeliğe geçiş, makinenin çalma tekniğini son surat sene süresince de etkilemiştir, zira çelik tellerle oynamak tellerin klavyeye daha yakın kurulmasına izin verir ve ayrıca çelik alaşım sayesinde, tellerin üzerinde daha yüksek konumlarda çalınabilir.
İkili bas genellikle, tümü beşinci olarak ayarlanmış olan orkestra dize ailesinin öteki abonelerinin aksine, dördüncü olarak ayarlanır. Bu, çok uzun bir parmak gerginliğini önler “uzatma” olarak öğrenilir. Çağdaş çift baslar genellikle ayarlanmış düşük ila yüksek EADG’dir. En düşük dizi E’ye ayarlanmıştır çağdaş bir piyanonun en düşük E kıymetiyle aynı aralık , takribî 41 Hz, orta C’nin neredeyse 3 oktavıdır ve azami dizi G, bir oktav ve orta C’nin dördüncü altında takribî 98Hz ayarlanmıştır.
XVI. ile XX. asrın başlarına kadar kafa karıştırıcı olarak adlandırılan aletlerde muhtelif ayarlamalar ve dizi rakamları kullanıldı; bu zaman zarfında yukarıyada belirtilen dört telli ayar neredeyse kâinatsal hale geldi. Banal repertuarın çoğunda, standart bir kontrbas aralığının altına düştüğünün belirtildiğinin anekdotları vardır. Bazı basistler, orta C’nin altındaki üç oktavda B’ye ayarlanmış beşinci bir ip kullanır.
Düşük bir C Uzantısı
Dört telli çift baza sahip profesyonel bas enstrümancıları, bazen en düşük ipi düşük C’ye kadar uzatan düşük bir “C uzantısına” sahiptir, viyolonsel üzerindeki en düşük notanın altında bir oktav daha ender olarak, bu dize düşük olarak ayarlanabilir vardır. Bu uzantı, basçı başı üzerine monte edilen, oyuncunun oynamak için mandalların üzerine geri dönmesini veya mekanik bir kol sistemi kullanmasını gerektiren aşırıdan bir klavye parçasıdır. Düşük “E” nin altındaki anekdotlar Barok ve Banal yarıyıldaki kontrbas kısımlarında, kontrbas tipik olarak viyolonsel kısmın altında bir oktav iki katına çıktığında kumpaslı olarak görülür. Ayrıca, Romantik ve yirminci asırda, Mahler ve Prokofiev gibi bestekarlar, özellikle düşük “E” nin altında anekdotlar istediler.
Banal solo enstrümanda kontrbas genellikle bir ton daha yüksek ayarlanmıştır. Bu daha yüksek ayar “solo ayar” olarak adlandırılırken, bayağı ayar “orkestra ayarlaması” olarak öğrenilir. Tel gerginliği, solo ve orkestra ayarlaması arasında çok fazla değişiklik gösterir ve genellikle daha hafif bir göstergeye sahip değişik bir dizi dizinin kullanılması gerekir. Bazen yayınlanan solo müzik, özellikle solo veya orkestra ayarlaması için tertip edilmiştir.
Bir çift basın en düşük notası 41.20 Hz’dir. E1 standart dört telli baslarda veya 30.87 hertz’de 5 tel kullanıldığında B0 ve azami notalarda neredeyse köprüdedir.
Pek çok kontrbas konçertosunda harmonik tonlar kullanılır. Natürel harmoniklerin genellikle Giovanni Bottesini tarafından kullanılan bir teknik ve bazen baş parmağın notayı durdurabildiği ve oktav veya öteki harmoniklerin ipi izafi düğüm noktasından hafifçe değerek aktive ettiği zaman bazen “yanlış” harmoniklerin kullanılması bas erimi için ehemmiyetlidir.
Yalnız bir oyuncu bu harmonikleri kullanarak çalgısındaki bazı 5 veya 6 oktavı kaplayabilirken, çoğu orkestra müziğinde, çift bas parçaları seyrek 3 oktavı aşar.
İkili bas erimi büyük miktarda standart bas notalarının altında kaldığından, oktavın daha yüksek olduğu belirtilmiştir dolayısıyla yazılıdan daha düşük bir oktav çalar. Bu aktarma, makinenin üst erimini anekdotlandırırken fazla defter çizgilerini önlemek için kullanılan tenor ve tiz notalarını okurken dahi geçerlidir.
Çift bas gitarcıların çalgıyı çalarken ayakta durma veya oturma alternatifi vardır. Ayakta dururken, çift bas yüksekliği ayarlanır uç pimi ayarlanarak, oyuncu sağ elini yaya arco ya da koparma pizzicato ile basitçe köprüye yakın bir yere koyabilir. Şahsi görüşler değişmekle beraber, sık sık son nokta ilk parmağı ilk ya da yarı konumda oyuncunun göz seviyesine göre ayarlayarak çalınabilir. Otururken, bir tabure oyuncunun dikiş uzunluğu ile ölçülen kullanılır. Geleneksel olarak ayakta durmak, solistler tarafından seçim edilmekle beraber çoğu birey oturmayı seçim ediyor.
Aletin üst sicilinde çalarken orta C’nin altındaki G üstünde, oyuncu elini boynunun arttan kaydırır ve parmağını baş parmağını kullanarak düzleştirir. Bu tekniğe başparmak pozisyonu denir ve aynı zamanda çelloda kullanılan bir tekniktir. Baş parmak pozisyonundayken, dördüncü parmak emin bir ton elde etmek için çok kısa olduğundan dolayı dördüncü parmağın kullanımı üçüncü parmakla değiştirilir.
Kontrbas yayı iki değişik biçimde kazanç. “Fransız” veya “üst el” yayı, orkestra yaylı enstrüman ailesinin öteki azaları üzerinde kullanılan yay ile aynı biçimde ve uygulamada eşken, “Alman” veya “Butler” yayı tipik olarak daha geniş ve daha kısa yakalanır ve Sağ el kurbağayı gevşek bir yumrukla anlar. Bu iki yay, kolu hareket ettirmek ve teller üzerine güç dağıtmak için değişik alternatifler sağlar. Fransız yay, elin yayı yakaladığı açı sebebiyle manevra becerisine sahip ve enstrümancıya yayın daha iyi hakimiyet edilmesini sağlar. Alman yayının, oyuncunun daha fazla kol ağırlığı ve dolayısıyla ipler üzerinde daha fazla güç uygulamasına izin verdiği iddia ediliyor. Bununla beraber, ikisi arasındaki farklar, kendi yayını kullanma mevzusunda eğitilmiş uzman bir çalgıcı için çok azdır. Her iki yay da çağdaş enstrümancılar tarafından kullanılıyor ve ikisi arasındaki tercih şahsi seçim sorunudur.
Alman yay Dragonetti, iki tasarımın en daha öncekilerindendir. Yay ipliği kullanılmadan evvel saçın gerginliğini gözetmek için, çalınan tüm telli enstrümanların yaylarının o biçimde çubuk ve saç arasındaki orta üç parmak yakalanması gerektiği zamandan itibaren bu yay tarzı kullanıldı. Alman yayının daha uzun boylu bir kurbağası vardır ve hurma ailesinin dik azaları için kullanılan avuç içi, yukarıya doğru yakalanır. Doğru biçimde yakalandığında, başparmak çubuğun üstüne katlanır. İşaret parmağı ve orta parmaklar bir arada yakalanır ve kurbağanın sopayla birleştiği noktada yayı dayanaklar. Minik parmak kurbağayı alttan, ulusa parmağını işaret parmağını ve orta parmakları dayanaklar.
Fransız yay, XIX. asır virtüözü Giovanni Bottesini tarafından kabul edilene kadar yaygın değildi. Bu stil, daha minik telli aile vasıtalarının ananesel yaylarına daha çok benzemektedir. Avuç içi bas tarafa bakacak biçimde el, oyuncunun yanında rahatça oturuyormuş gibi yakalanır. Baş parmak, kurbağanın U-çarpığının kenarında dururken, öteki parmaklar yayın öteki tarafına doğru uzanır. Muhtelif tarzlar parmakların ve başparmağın çarpığını dikte eder.
Pernambuco bir hayli oyuncu tarafından en iyi çubuk malzemesi olarak kabul edilir, ancak kıtlığı ve maliyeti sebebiyle, günümüzde daha az pahalı olan yaylarda öteki malzemeler kullanılmaktadır. Daha ucuz olan talebe fiyonkları, katı sırça elyafından veya daha az bedelli ahşap cinslerinden yapım edilebilir. Yılan ve karbon elyafı da muhtelif değişik kalitedeki yaylarda kullanılır. Kontrbas yayının kurbağası, genellikle Snakewood bazı luthiers tarafından kullanılmasına karşın, abanozdan yapılır. Tel sarma olan altın veya gümüş nitelikli yay içinde ve saç genellikle at kılı olduğu anlaşılmaktadır. En düşük nitelikte talebe yaylarından kimilerinde sentetik sırça elyafı “saç” bulunur. Kontrbas yaylarının uzunluğu değişir, ancak vasati olarak 24 “70 cm etrafındadır.
Kontrbas yayı, beyaz veya siyah at kılı veya öteki yaylı enstrümanların yaylarında kullanılan ananesel beyaz at kılının aksine siyah beyaz “tuz ve biber” olarak öğrenilir kombinasyonu ile gerdirilir. Hafif pürüzlü siyah saçların, bazı enstrümancılar tarafından daha ağır olan telleri daha iyi “tuttuğuna” inanılıyor; Benzer biçimde, bazı basçılar ve luthiers beyaz spektrumuyla daha yumuşak bir ses üretmenin daha basit olduğuna inanıyorlar.
Problemler
Gürültü: Makinenin ebadına karşın, öncelikle erimi çok düşük olduğu için oranla suskundur. Bas, orkestrada bir topluluk taşıtı olarak kullanıldığında, genellikle dört ile sekiz arasında basçı ile beraber rol oynayacaktır. Caz ve blues ayarlarında, bas olağanda kuvvetlendirilir. Bas için solo kısımlar yazarken, bestekarlar orkestrasyonun hafif olmasını sağlar, bu surattan bası örtmez.
Beceri: Bas üzerinde performans, fiziksel olarak aşırıdan eforlu olabilir zira bas telleri, daha minik telli bir çalgıdan daha büyük ve daha kalındır. Ayrıca, bas öteki telli çalgılardan çok daha büyük olduğundan, klavye üzerindeki anekdotlar arasındaki boşluk daha büyüktür. Netice olarak, bas parçaları oranla daha az süratli geçişe, çift durdurmaya veya aralıktaki büyük atlamalara sahiptir. Başparmak pozisyonu gibi oynama tekniklerinin çoğalması ve daha hafif mastar dizileri kullanılması gibi baslara yapılan modifikasyonlar, bu meseleyi bir dereceye kadar eksiltmiştir.
Tonlama: Tüm perdahlanmamış yaylı enstrümanlarda olduğu gibi, sanatçılar doğru adımı elde etmek için parmaklarını bütün olarak yerleştirmeyi bilmelidir. Bas, öteki telli çalgılardan daha büyük olduğu için, parmakların pozisyonları çok daha uzundur. Netice olarak, tonlama kusurları ihtimalini artıran daha fazla pozisyon metamorfozu gerekir. Ayrıca, daha minik ellere sahip basçılar için, bas klavyesindeki perdeler arasındaki büyük boşluklar, özellikle anekdotalar arasındaki boşlukların en büyük olduğu daha düşük aralıkta güç olabilir.
Boyut: Yakın zamana kadar, basların büyüklüğü suratından çocukların, ellerinin büyüklüğü ve boylarının 3/4 ebatlı bir çalgı en yaygın kullanılan ebat çalmalarına izin verinceye kadar bas çalamayacağı anlamına geliyordu. 1990’lı ve 2000’li senelerde, daha minik yarım, çeyrek, sekizinci ve hatta on altıncı büyüklükteki çalgılar daha geniş bir alana dağıldı; bu, çocukların daha minik yaşta başlayabileceği anlamına geliyordu. Bazı hocaların son derece genç talebeler için bas gitar teli bulunan çelloları kullandıkları öğrenilmektedir.
Erişim meseleleri: Ahşabın üst ve yanlarının kırılganlığı ve ahşabın gövde sıcaklık ve nem farklılıklarına duyarlılığı ile birleştiği kontrbas, büyüklüğü taşınmasını ve saklanmasını güçleştirebilir. Her ne kadar daha fazla zarara dayanıklı karbon fiber laminattan veya kontrplak laminattan yapılan çift bazlar mevcut olsa da, bunların banal veya caz basçıları tarafından kullanılması daha az mümkündür.
Çağdaş reyin tarzları: Popüler müzik cinslerinde, çalgı genellikle amplifikasyon ile çalınır ve neredeyse sadece , parmakların uçlarının seçim edildiği biçimde kullanıldığı bir cins pizzicato ile çalınır .
Geleneksel caz, salıncak, rockabilly ve psikolojik müzikte bazen tokat stilinde çalınır. Bu, tellerin bas hattının ana notaları arasındaki klavyeye karşı “tokatlandığı” güçlü bir pizzicato versiyonudur; Ana anekdotalar bayağı olarak çalınır veya ipi klavyeden uzağa doğru sürükleyerek ve özgür vazgeçerek, klavye dışına atlayarak, beklenen perdeye ek olarak aşikar bir vurmalı hücum oluşturur. Tekniğin kullanımı genellikle yüksek oranda eşzamanlı ve sanal olan kayda bedel tokat stili bas enstrümancıları, bazen bas çizgisinin notaları arasına iki, üç, dört ya da daha fazla tokat ilave etmektedir.
“Tokat stili”, 1970’li senelerden itibaren “tokat ve pop” ismi verilen bir tekniktir. Gelişimi ve bas yakalama elin, ipe vurmak için kullanılan, tokatlama sesi çıkaran ancak notaya izin veren elektrik bas gitar enstrümancıları üzerinde ehemmiyetli bir tesire sahipti. Koparma ve koparma elinin işaret parmağı veya orta parmağı, ipi geriye sürüklemek için kullanılır; böylece, klavyeye çarparak yukarıyada açıklanan pop sesi elde edilir. Aynı zamanda psikolojik olarak da kullanılıyor.
Arttırılmamış bir çift bas genellikle bir caz grubundaki en suskun çalgı olduğundan, 1920’lerin ve 1930’ların bir hayli enstrümancısı, tokat tarzını kullandı ve ipleri tokatlayarak ritmik bir “tokat” sesi çıkardılar. Tokat stili, bir grubun sesini kolayca telleri koparmaktan daha iyi keser ve bu zamanın kayıt teçhizatı düşük frekansları desteklemediğinden basın erken ses kayıtlarında daha basit dinlenmesini sağlar.
Kontrbas enstrümancılar, cazın gelişimine büyük katkıda bulunmuşlardır. Misaller arasında Duke Ellington ile oynayan Jimmy Blanton ve çalgının bebop kullanımına liderlik eden Oscar Pettiford gibi hareketli yarıyıl oyuncularını sayabilirim. Virtüözik yay tekniğiyle öğrenilen Ray Brown, ” caz kontrbas çalması için Fritz Kreisler ” olarak adlandırıldı. “Cool” caz stili, soloları melodik olan Scott LaFaro ve Percy Heath gibi oyunculardan etkilendi. Ünlü Kind of Blue albümünde Miles Davis ile beraber çalışan Paul Chambers , arco çarpık stilinde solo çalan ilk caz basçılarından biri olarak nam kazandı. Özgür caz, bestekar / basçı Charles Mingus ayrıca sert patlamaya katkıda bulunan ve Ornette Coleman ile yaptığı çalışmalarla en iyi öğrenilen Charlie Haden’den etkilendi . 1970’lerden başlayarak, saksofoncu Sonny Rollins ve füzyon basçısı Jaco Pastorius gibi bazı caz grupları sayesinde, kontrbas, elektrikli bas gitarın yerini almaya başladı. Caz füzyonunun stilleri ve Latin tesirinde cazın dışında, kontrbas hala cazda kullanılıyor.
Bluegrass’ta Kullanım
String bas, bluegrass müziğinde en yaygın kullanılan bas çalgıyıdır ve bazı çağdaş bluegrass basçıları da bir yay kullanmış olmasına karşın neredeyse her zaman bu yay kopar. Englehardt veya Kay bas markaları, uzun vakittir mavi ot basçıları için popüler tercihler olmuştur. Bluegrass basçılarının çoğu 3/4 ebatlı bas kullanırken, bütün ve 5/8 ebatlı baslar daha az kullanılır.
Bluegrass bas, bluegrass ayarının politmik şartlarında zamanın yakalanmasından mesuldür. En ehemmiyetlisi, 4/4 defa, 2/4 veya 3/4 zamanında, süratli, yavaş, kesintisiz vuruştur. Bluegrass evveli erken yarıyıldaki müziğe, sık sık viyolonsel eşlik ediyordu . Bazı modern bluegrass bantları elektrik medyayı seçim ediyor, ancak kopmuş dik bastan değişik bir müzikal niteliğe sahip olduğu öğreniliyordu. Dik bas, darbeli odunsu tonu ile enerji verir ve müziğe geçer. Tokatlama yaygın olarak kullanılan bir mavi çimi çalma tekniğidir.
Bluegrass bas çalmadaki ortak ritimler, 4/4 zamanında 1 ve 3 atımları bazı ödünler dışında içerir; 2/4 zamanında 1 ve 2’yi atıyor ve 3/4 zamanında ve vals zamanı 1 ve 3’ü atıyor. Bluegrass bas çizgileri genellikle son derece kolaydır, tipik olarak bir şarkının çoğu süresince her akorun kök kısmında ve beşinci kısmında kalır. Bu “kaide” için iki ana ödün vardır. Bluegrass basçıları genellikle, tipik olarak aşikar bir akor metamorfozu olduğunda, bir veya iki çubuk için bir bara her ritmini sürükledikleri diyatonik bir “yürüme” veya “yürüme” yaparlar. Ayrıca, şayet bir bas gitarcısına solo verilirse, bas da oynayabilirler.
Kontrbasçılar
Tarihsel ehemmiyete sahip ehemmiyetli banal enstrümancılar
• Domenico Dragonetti 1763-1846: virtüöz, bestekar, şef
• Giovanni Bottesini 1821-1889: virtüöz, bestekar, şef
• Franz Simandl 1840-1912: virtüöz, bestekar
• Edouard Dadı 1872-1943: virtüöz, bestekar
• Serge Koussevitzky 1874-1951: şef, virtüöz, bestekar