Rükûun kelime manası eğilmektir. “Rükû ediniz”181 mealindeki ayet-i kerime rükûu namazın bir rüknü olarak farz kılmıştır. Rükûda farz olan miktar, başın, sırtın eğilmesiyle birlikte alçalmasıdır.
Rükûun caiz olabilecek en az derecesi, ellerin dizlere erecek şekilde olmasıdır. En iyisi de başın ve belin aynı seviyede eğilmesidir. Ellerin dizlere erişmeyecek şekilde kıyama yakm bir halde yapılan rükû sahih olmaz. Bu hükümler erkekler içindir. Kadınların sadece elleri dizlerine erişecek kadar eğilmeleri yeterlidir.
Kambur olan kimseler sadece bir miktar başlarını eğerler. Bu kadarıyla rükû yaparken başını dizlerine doğru eğdirir.
İmama rükû esnasında yetişen kimse hemen ayakta iken iftitah tekbirini alır, rükûa varır. İftitah tekbirini ayakta iken değil de rükûa yakın bir vaziyette alacak olsa o rekâtta yetişmiş sayılmaz.
Ayrıca ayakta tekbir almış olsa da imam doğrulmadan yetişirse o rekâta kavuşmuş olur. Fakat imam rükûdan kalktıktan sonra rükûa varan kimse o rekâta yetişmiş sayılmaz. İmam selam verdikten sonra yetişemediği bu rekâtı tek başına tamamlar.
İmama rükûda yetişen kimsenin almış olduğu iftitah tekbiri yeterli gelir. Ayrıca rükû tekbirini almasına lüzum kalmaz. Bu tekbir hem iftitah tekbiri hem de rükû tekbirinin yerine geçer.
Rükûda üç kere “Sübhane Rabbiye’lazîm” demek
sünnettir. Beş veya yedi defa söylemek ise müstehaptır.