1945’te Amerikan emri makul bir şekilde gelecekte indirgenmiş ordunun mevcut küçük kolların çoğuna ihtiyaç duymayacağına ve bu mülkün depolara alınmaması gerektiğine karar verdi. Öte yandan, herkes yeni bir savaşın başlamasını bekliyordu ve herhangi bir zamanda silaha ihtiyaç duyulabilirdi. Bu bağlamda, Springfield cephaneliği özel bir görev aldı. Geçici olarak gereksiz küçük silahların uzun süreli depolanması için yeni bir yöntem geliştirmek zorunda kaldı. Bu yöntemin, silahların herhangi bir hizmet olmadan depolanmasını sağlaması gerekiyordu, ancak hizmete daha hızlı geri dönüş olasılığı da vardı.
Tüfek kabı
Görev 1946-47'te çözüldü. Arsenal, birkaç silahı depolamak için uygun özel metal kaplar geliştirmiştir. Özünde, bunlar normal büyük boy kutulardı. Farklı iç donatılardan dolayı, bu tip konteynerler her türden silahla kullanılabilir. Konteynırlar ve iç kesici uçlar en basit tasarıma sahipken, depolama için hazırlıkları belirli bir karmaşıklığa sahipti. Ancak tüm talimatların uygulanması, yıllarca silah saklanmasına izin verdi.
Konteyner ve içeriği
Springfield cephaneliğinden çıkan konteyner önceden belirlenmiş boyutlarda metal bir varildi. Böylece, M1 Garand tüfeklerinin kabı, 47 inç yüksekliğinde (1,2 m) ve 15,875 inç çapında (403 mm) idi. Daha az yüksek “teneke kutular” tabancalar için tasarlandı ve makineli tüfeklerin uzun ve dar kaplarda saklanması önerildi.
Kabın silindirik duvarı metal sacın damgalanması ile yapılmıştır ve bağlantı boyunca kaynaklanmıştır; enine sertleştiricileri vardı. Uçlarda kapaklar için kapaklar sağlanmıştır. Kapaklar da damgalandı ve duvara kaynaklanması gerekti. Çelik veya alüminyum sacdan yapılmış yeni ürünler önerildi. Alüminyum kaplar, diğer kalibreler için çelikten büyük kalibreli makineli tüfekler için tasarlandı.
Kabın içine silahlar için bir tutma cihazı takılmalıdır. Farklı "kargo" için tasarlanmış bu tür cihazların birkaç tipi vardı. En basit olanı tüfekler veya karabinalar için bir cihazdı. Dikey bir çubukla bağlanmış iki metal diskten oluşuyordu. Sonuncusunda iki kavisli tutucunun silahları yerleştirmek için yuvalarla sabitlenmeleri sağlandı. Böyle bir tutma tertibatı, dış yükü kaplayan birçok kayışla da tamamlanmıştır.
M2 makineli tüfek ile split konteyner düzeni
Bu tür bir cihaz, M1 Garand tüfekler ve M1 Carbine ailesi ürünleri ile ve M1918 otomatik tüfekler ile birlikte kullanılabilir. Kendinden yüklemeli tüfekler ve küçük parçalar tarafından ayırt edilen türbinler, on adet miktarındaki bir kaba yerleştirildi. Yarısı, tutucular üzerine, namlu yukarı bakacak şekilde dikey olarak monte edildi, diğer beş ünite çöktü. Sonra bir çift kemerle kaplandılar. Daha büyük olan BAR tüfekler, hepsi bir arada, beş parça halinde saklandı. Kaplarda bulunan silahla birlikte gerekli tüm malzemeleri yerleştirmelisiniz.
Büyük makineli tüfek M2, açık nedenlerden ötürü tamamen bir konteynırı işgal etti. Paketlemeden önce, çıkarılan silahın klipsler temelinde özel bir tutma sistemine sabitlendiğinden namluyu çıkarmak gerekliydi. Makineli tüfek mümkünse ayrı olarak saklandı.
M1911 tabancaların depolanması için ilginç bir tutma cihazı geliştirilmiştir. Bu durumda, 10 damgalı diskler, her biri iki tabanca ve iki mağaza (her ikisi de silahın kollarındaydı) için bir konaklama yeri olan kabın içine tutarlı bir şekilde oturmuş. Tabancalar ve dükkanlar mümkün olduğu kadar yakın yerleştirilmiş ve konteyner bölümüne yerleştirilmiştir. Colts konteyneri 10 sürücüler içeriyordu: 20 tabancalar ve 40 depoları. Kabın merkezinde, tabancalar arasındaki boş alan, çeşitli aksesuarlar tarafından işgal edilebilir.
Kapları açmak için özel bir cihaz geliştirdi. Neredeyse 14 kg ağırlığındaki birim, döner bir tekerleği olan bir ev konserve açıcısının büyütülmüş bir versiyonuydu. İki döner tekerlek üzerinde şanzıman ile manuel şanzıman kullanılır. Bıçağın gücü, kapların kapaklarını kesmek için yeterliydi. "Açıcı" taşınabilir bir biçimde kullanılabilir veya herhangi bir platforma kurulabilir.
Koruma süreci
Korumadan önce, küçük kollar onaylanmış herhangi bir çözücü ile temizlenmelidir. Daha sonra AXS-1759 korozyon önleyici bileşik ile kaplanması gerekiyordu. Korozyon önleyici film, metal parçaların korunmasının yanı sıra yeniden giriş işlemini basitleştirip hızlandırmayı mümkün kılmıştır. Bundan sonra, silah koruyucu bir yağ ile kaplanmalıdır.
Hazırlanan silah tutucular üzerine monte edildi ve gerekirse kayışlarla sabitlendi. Ayrıca sınırlamalar sabit mağazalar, normal taşıma kayışları ve diğer aksesuarlardı. Havadan nemi almak üzere tasarlanmış birkaç kilo silis jeli içeren metal kutular da bir kaba yerleştirilmiş ve sağlam bir şekilde tutturulmuştur. Silahlı tutma tertibatı kabın içine istenen pozisyonda ve pratik olarak boşluksuz yerleştirildi. Cihazın ve silahların hareketi içeriğin güvenliği için hariç tutulmuştur.
Ardından, oksi-asetilen kaynağı yardımıyla yerine üst kapak sabitlendi. Kapak takıldıktan sonra sızdırmazlık kontrol edildi. Bunun için kap, 180 ° F (82 ° C) sıcaklığına sahip suya yerleştirildi. Sıcak su, kabın içindeki havayı genişlemeye ve aşırı basınç oluşturmaya zorladı. Zayıf kaynak kendiliğinden kabarcıklar gösterdi. Gerekirse, kap tekrar kaynatıldı.
Kaplardan birinin test edilmesinin sonucu. Bir kutu silika sökülür (sağda), tüfeklerden biri hasar görür.
Daha sonra, konteyneri ve silahları korumak için de boyama yapıldı. Kabın yüzeyine buharla yağ verildi, sonra fosfatlandı ve kurutuldu. Bundan sonra, çelik kaplar boyandı. İki kat emaye renkli "zeytin" uygulandı. Her katman, 5 dakika boyunca kızılötesi lambalarla pişirildi, ardından 10 dakika soğutma yapıldı. Bu ısıtma ve soğutma modu içeriğin aşırı ısınmasını ve kaynaklardan geçebilecek bir basınç yaratılmasını engellemiştir. Alüminyum kaplar boyasız kaldı. Yan yüzeyde işlem tamamlandıktan sonra, içindekiler, paketin yeri ve tarihi vb. Bilgileri içeren şablonlar uygulandı.
Testler ve seriler
1947'te Springfield Arsenal, kapsamlı testler için tasarlanmış deneysel bir konteyner grubu üretti. Farklı silahlar için iç uçlu ürünler kontrol edildi. Konteynırlar, tüfekler, tabancalar ve makineli tüfekler ile test edildi ve bu, özelliklerinin her koşulda incelenmesini mümkün kıldı.
Doldurulan kaplar yükleme ve boşaltma taklit edilerek çalkalandı. Farklı yüzeylerde farklı açılarda 4 ayak yüksekliğinden (1,2 m) düşürülmüş ve ayrıca diğer dış etkenlere maruz kalmıştır. Konteynırlar ayrıca bir basınç odasına yerleştirildi ve basınç düşürülerek, bir askeri nakliye uçağının basınçsız bir kabinde taşınması simüle edildi. Böyle bir zorbalıktan sonra, kaplar çok sayıda çip ve çentik taşıdı, fakat hava geçirmez halde kaldı.
"Varil" i açmış olan test uzmanları, bütün ve etkili bir silah keşfettiler. Sadece bir kapta metal bir silika jel konservesi bağlanmalarından düşüp tüfeklerin tahta parçalarını ezmiştir. Bu denetimlerin sonuçlarına göre, üretim ve işletme için Springfield Arsenal konteynerleri önerildi.
Yeni araçlar kullanarak silahların korunması aynı yıl 1947'ta başladı ve birkaç yıl sürdü. Ordu birkaç yüz bin silah saklamak için göndermeyi planlıyordu ve bu çok zaman gerektiriyordu. Gerekli çalışmalar tüm büyük ABD cephaneleri tarafından gerçekleştirildi. Bilinen verilere göre, 1948'te, binlerce M87,3 Garand tüfeğinin 1'i, 1949'te muhafaza edildi ve 220'ta bu türden binlerce ürünün XNUMX'inden fazlası, diğer modellerin silahlarını saymadan konteynerlere kondu.
Çeşitli askeri depolar arasında dağıtılmış silahlı kaplar. Genellikle savaş sırasında silah kullanan aynı bileşikler tarafından depolanırlardı.
1959'in baharında, Springfield Arsenal, ikincisinin durumunu kontrol etmek için farklı silahlarla birkaç konteyner açtı. Silah 12 paketinde yıllarca kaldı ve bundan sonra orijinal depolama yönteminin gerçek olanakları hakkında sonuçlar çıkarmak mümkün oldu. Bütün numunelerin iyi durumda olduğu ve kısa bir hazırlığın ardından servise geri dönebileceği ortaya çıktı. Silahın mekanik bir hasarı yoktu, üzerinde pas veya küf yoktu. Geçmişte konteynerlerin açılması ve denetlenmesinde yer alan bazı Arsenal çalışanlarının gelişimlerine veya depolamaya hazırlıklarına katkıda bulunmaları şaşırtıcı.
Depodan elden çıkarmaya
Farklı kaynaklara göre, Springfield Arsenal'in konteynerleri on yıllardır kullanılmaktadır. Ondan sonra, en banal sebeplerden dolayı terk edildiler. Ordu yavaş yavaş M1 Garand ve M1 Carbine gibi eski modelleri kaldırıyordu. Buna paralel olarak, stoktan depoya çeşitli silah teslimatları yapıldı. Tabancalar, tüfekler ve makineli tüfekler konteynerlerden çıkarıldı ve yurt dışına, müzelere, sivil pazara veya eriticilere gönderildi.
En azından, açtıktan sonra konteynerlerin büyük çoğunluğu, genellikle içeriklerle birlikte gereksiz yere atıldı. Bu tür birkaç eşya hayatta kaldı ve şu anda Amerikan Müzesinde sergileniyor. Her şeyden önce, konteynırlar Springfield cephaneliğindeki müzede. Çeşitli tahminlere göre, bireysel konteynırlar hala ordu depolarında kalabilirler, ancak bu varsayımlar doğru görünmemektedir.
Görünüşe göre, çok sayıda konteyner özel koleksiyonlara girebildi, ancak yalnızca açık biçimde. Amerikan yasalarına göre, bir konteyner silahı tamamen özel bir kişiye satılamaz. Konteynırın açılması gereken her ünite için doküman hazırlanması gerekmektedir. Doğal olarak, bu, koleksiyon değerini önemli ölçüde azaltır.
Ordu ve aktif cephanelerinde keskin bir düşüş nedeniyle kapalı metal kaplar kullanan orijinal çözüm önerildi. Zamanla, ABD silahlı kuvvetleri, İkinci Dünya Savaşı sonucunda biriken artık askeri ürünlerden kurtuldu ve mevcut şartlara uygun olarak yeni cephaneler kuruldu. Özel uzun süreli saklama kaplarına olan ihtiyaç ortadan kalktı. Geçtiğimiz birkaç on yılda, ABD Ordusu sadece cephane depolamak için mühürlü konteynerler kullanıyor, silahlar ise daha geleneksel kapanışlarla satılıyor. Küçük silahlar için "teneke kutular" geçmişte kaldı.