Brodynin Başarı Hikâyesi
2 Kasım 2016-Perşembe
Pat ve Jerry, oğulları Peter için okula başladığından beri destek arıyorlardı. 2.sınıfta DEHB ve öğrenme güçlüğü tanısıyla ve 7.sınıfta karşıt gelme bozukluğu tanısıyla, okul, Peter’in akademik başarısızlığın acısından kaçması için zorbalık davranışlarını kullanmasına mükemmel bir yer olmuştu. Diğer bir ifadeyle, birisiyle bir davranışsal sorun yaşadığında, kimse, ondan akademik veya sosyal olarak ne istendiğinin farkında olmayabilirdi. Peter, dışlanma duygusundan kaçmak için diğerlerine zorbalık yapardı. Peter, “Öfkeli olmayı seviyorum çünkü diğerleri benimle uğraşmıyor.” düşüncesindeydi.
Peter’ın anne-babası, kendisinin iyi hissetmesi için yapabilecekleri her şeyi yapmaya çalışıyordu. Eğitim, onlar için ve yaşça büyük kızları için kolay olan yoldu bu yüzden bildikleri en iyi şeyi yapmaya çalıştılar, Peter’in daha çok çalışmasını sağlayarak akademik başarısını artırma ve böylece Peter, kendisini iyi hissedecekti. Daha çok çalıştıkça, davranışları daha da kötü olmaya başladı. Bundan dolayı, Peter’ın ailesi, erken yaşta dışarıdan destek almaya yöneldi. Değişik testler, okuma atölyeleri, özel ders desteği, yüzme ve karate kursları gibi destekler alsa da yaşı ilerledikçe okulda kendi başarabilme kabiliyetine daha az inanmaya başladı. Yüksek enerjili bir öğrenci, akademik başarısızlığının yaşıtları tarafından keşfedilmesini okulda davranış olarak öne çıkarak kapatmaya çalışır.
Peter, anne ve babasına da zorbalık yapmaya başladı.
Peter ve ailesi, Feeling Whole danışmanlık merkezine geldiklerinde Peter’in yaşı 13’tü ama okuma seviyesi 2. sınıfla 4. sınıf seviyelerindeydi. Odalar arası geçişlerde bir sorun çıkartmaması için bir yetişkin tarafından eşlik ediliyordu. Sekreterimiz, bekleme odasında Peter’in, başkalarının özel alanlarını işgal etmemesini engellemek için görevlendirilmişti. Peter, kendisini göndermemeleri için anne-babasına zorbalık yapıyordu. Peter, Play Attention’ın anahtar özellikleri olan dikkat dayanıklılığı, bilişsel beceri yapılandırma ve davranışsal şekillendirme için mükemmel bir aday olarak görünüyordu.
Peter’in ebeveynleri, bir kez daha bir programı denemeye istekli görünüyorlardı. Liseye gitmeden önce, bahar ayında, haftada bir oturumla Play Attention programına başladık. Peter, yaz okulunda da zorbalık yaptığı için lisede davranışlarını kontrol etmesi için tek kişilik sınıfta zaman geçirme cezası aldı.
“Bana güvenmeye kalkmayın çünkü işe yaramıyor!”
Lise, diğerleriyle geçinemeyen “sert çocuklar” için iyi bir uyum ortamıydı. Zorlayıcı tutumlarına rağmen Peter’in ebeveynleri, oturumlar için ofise gelmeye devam etti. Bu, oturumdan sonra Peter’in gelişimini onlarla paylaşma imkanı verdi. Bu, Peter için çok zordu çünkü hep olumsuz geribildirime alışmıştı, olumlu olana değil. Başlangıçtaki görev zamanı %40 civarındaydı. En ufak bir ses bile dikkatini dağıtıyordu ve odaklanamıyordu. Not alırken kalemin çıkardığı ses, klimanın sesi, rahatlatıcı su sesi, hepsi onun için dikkat dağıtıcıydı. Sınıfta odaklanmanın onun için imkânsız olmasının sebebi şimdi anlaşılabiliyordu. Play Attention programına kadar kimse Peter’ın konsantrasyonu için seslerin ne kadar dikkat dağıtıcı olduğunu fark etmedi. Program, başarıyı artırrıken ve hayal kırıklığını azaltırken, cesaretlendirme üzerine tasarlanmıştı. Peter’a, sıklıkla, benim tarafımdan kendisine inanması söylendi ve genelde “Bana güvenmeye kalkmayın çünkü işe yaramıyor!” cevabını verdi.
Yaz okulundan sonra, tavsiyemiz üzerine Play Attention oturumu haftaya 2’ye çıkartıldı. İşte bundan sonra gelişim başladı. Peter, okuldaki ilk başarılı notlarını almaya başladı. Daha iyi yapmak için heyecanlıydı hatta oyunlarda daha yüksek yapmak için ya da daha iyi hissetme tecrübesi yaşamak için oyunları tekrar oynamayı bile istiyordu.
Lisedeki ilk yılında, gelişimi ve “ne öğrendim ve nelerden gurur duyuyorum” sorularına verdiği cevaplardaki farkındalığı hakkındaki notlar öğretmenlerine gönderiliyordu. Okul toplantılarında 5 odaklanma alanındaki gelişim grafiklerini, çıktı alıp paylaşıyorduk. Toplantılarda, öğretmenlerden, Peter’in dikkatinin arttığını duyduk. Peter’in davranış dersi öğretmeni Joe C. Peter’in Play Attention programında geliştiğini doğrulayarak, programı destekliyordu. En büyük başarı ebeveynlerden, okuldan ve dışarıdan olmak üzere çoklu destek görmesiydi ve Play Attention, hayatında ilk defa Peter’in gayretleri ve gelişimi arasında bir bağ olduğunu görmesini sağladı. Lisedeki 2.yılının ortalarında, Peter, Play Attention programını tamamlamak üzereydi ve tek kişilik sınıfta zaman geçirme uygulamasından çıkarıldı.
“Bu yaz bir işte çalışmaya hazırım.”
Programın başarıyla tamamlanması, Peter’in tüm oyunlarda %80-100 arası görev zamanı başarısı olduğunu gösterdi. Akademik gelişim ölçüm sonuçları, okuduğunu anlamada 10 puan, kompozisyon yazmada 18 puan, matematiksel sorgulamada 14 puan ve matematik işlemlerinde 17 puan artış olduğunu gösterdi. Okuldaki gözlem raporlarına göre Peter, ‘daha az dürtüseldi, 3 dönem disiplin cezası almadı, akranlarıyla çalışabildi, arkadaşlıklar kurabildi, grup ilişkilerinde ve öğretmenlerle ilişkilerinde saygılıydı, her şey tam tersine döndü!’ şeklindeydi. Danışmanı, Peter hakkında şunları söyledi: “Peter, başkalarıyla uygun etkileşim kurma becerisinde ve istekliliğinde önemli gelişim gösterdi. Zamanla, diğerlerine yüzeyde görünen Peter’ı değil de gerçek Peter’ı tanıma fırsatı verdi. Kendisini değerli görme ve kendisine inanma duygusu arttı ve diğerlerinin de bunları yapmasını sağladı. Peter, üzerinde önemli bir etki yaptınız ve Peter böyle daha iyi.”
Ve en iyi yorum Peter’ın kendisi hakkında yaptığı yorumdu: “Kendimi daha iyi kontrol ediyorum, sınıfta daha çok konuşuyorum ve daha çok etkileşime geçiyorum ve yaşıtlarımla daha iyi geçiniyorum. Bu yaz bir işte çalışmaya hazırım.”
Şimdi, Peter, ara sıra kendisine başarıyı hatırlatmak için Play Attention’ı kullanıyor. Program şunu gösteriyor, ‘eğer tüm programı tamamlarsanız, sonuçlar kalıcı oluyor’, evet bu gerçekten olan bir şey. Son 1,5 yılda, Peter, ne zaman programı kullandığında, ilerledi. Görev zamanı, %80-100 arasında devam etti. Beyin kaslarını(sinir hücreleri ağını) geliştirdi. Peter, bana ‘inanmaya değer’i hatırlatıyor. Artık benimle tartışmıyor, sadece gururla gülümsüyor.
Gay Russell, LCSW
www.fwcservices.com