Osmanlıca Terimi Hakkında Bilgiler
Tarih Terimi Olarak Osmanlıca:
XIII.-XX. yüzyıllar arasında Anadolu'da ve Osmanlı İmparatorluğu'nun yayıldığı bütün ülkelerde yazın ve yazışma dili olarak kullanılan, özellikle, XV: yüzyıldan sonra Arapçanın ve Farsçanın aşırı ölçüde etkisinde kalarak Türkçe, Arapça ve Farsçadan oluşan yapay bir dil durumuna gelmiş olan Türkçeye verilen ad.
Benzer Tarih Terimleri:
Federalizm: İki ya da daha çok devletin, ayrı ayrı bağımsız olmakla birlikte, kendi gönüllü katılımlarıyla tek bir devlet durumunda birleşmeleri biçimindeki siyas
Zevce: Eş.
Sadaret: Sadrazamlık (Başbakanlık) anlamında kullanılan deyim.
Ümera: Yüksek rütbeli subaylar ve sancak beyleri için kullanılan unvan. (Emir'in çoğulu). Beyler, amirler.
Balbal: Türklerde ölen kahramanların mezarlarının baş tarafına dikilen mezar taşı. Türklerde, ölen kahramanların öldürdükleri insan sayısını temsil eden baş.
Moratoryum: Bir ülkede, savaş durumu ya da benzeri olağanüstü dönemlerde, devletin ödeme süresi gelmiş borçlarını yasayla ertelemesi.
Ademi Merkeziyet Sistemi: Siyasal iktidara ( merkeze ) ait genel hizmetlerden bir bölümünü merkezden bağımsız ama merkezin denetimi altında yapan federal devlet sistemidir.
Cemiyet: Dernek. Toplum. Düğün. Bir olayı veya kişiyi kutlamak amacıyla bir araya gelen topluluk.