Herkese merhaba. Yaptığını biliyorum. Kesinlikle bu haftalardan bir tane geçirdim. Bugün hayatımdaki Tabasco sosu olan yaşamı ve paylaşmak, paylaşmak ve övmekle zamanı birlikte geçirmek isterim. Bunu benim haftamı seninle paylaşarak yapacağım.
Portland'a üç hafta önce bir gezi yaptığımızdan beri … … benim rezil bakıcımda acı çekiyorum. Sakroiliak eklemler benimle mutlu değil. Ya da iyi olmayan dizlerimin üzerine uzanmak, bağırsak fonksiyonu ve derin yorgunluk hakkında endişelenmek sürekli arkadaşlarımdı. En sevdiğim doktoru, birinci basamak doktorumun tatile dönmesi için Portland'a yaptığım ziyaretlerde onu almasını beklemek zorunda kaldım. O geri döndü ve iki gün önce onu gördüm. Başlayacağım, romatizma sayesinde, dizlerimin atrofisini güçlendirmek ve yavaşlatmak için fizik tedavi, bu yüzden benim fikrim PCP'den SI fizik terapisine aynı anda sahip olmak için bir emir almaktı. Her zaman yardımcı olur. Herhangi bir fizik tedavi gibi, ilk başta acıyor; evinizi gevşetir ve asla tekrar gitmeyeceğinizi beyan edersiniz. Terapistin annesine, ertesi gün yardım ettiğinin farkına varıncaya kadar birkaç seçenek düşünebilirsiniz. Fiziksel terapistler için üzülüyorum çünkü çoğu zaman size "ekstra mil" almaları gerekiyor. Amigo rutinini biliyorsun, "Yapabilir misin? Evet yapabilirsin." Yolculuk yapmak istemediğin yol bu, incineceğini biliyorsun ve terapistin şiddete başvurmadan yüzündeki gülümsemeyi temizlemesini istiyorsun. Çoğunlukla şiddete başvurulur ve küçük bir kasabada yaşadığınızda, seçimleriniz genellikle sınırlıdır. Bir eşeğin kendinden kaçmasını sağlayarak "yaramaz" listeye girmek istemezsiniz ya da iyi bakmayı zorlaştırır. Ben her zaman konuşurum ve filtresim ya da içinde delikler bulunan bir şeyim olmadığı için genellikle düşündüğümü söylerim. Bu "öznitelik" beni yıllardır başımdan belaya sokuyor, ama bu başka bir blog ve bu blogu düzenli olarak okuyanlarınız için hiç de sürpriz değil.
Üç hafta boyunca beni takip eden acıya eklemek için sevgili eski Jack Russell'ın, merdiven çıkıp yatağın sonunda kalkmasını zorlaştıran birden fazla sağlık sorunu var; her ikisini de yapmalıyız. Jack Russell'ın çok olduğu görülüyor ve her zaman kazanıyor. 34 lb.'lik bir köpeğin nasıl kaldırıldığını, hatta onu başlatmak için ona bir merdiven ya da ikiye yardım etmek, omurganın her tarafına zarar verebilir ve sefaletini sefaletle yaralayabilir. Ona, içinde olduğum bir ikilem olduğunu açıklamaya çalıştım ama genel tavrı "Zor!" Po po'mın ağrıyor mu, umurunda değil çünkü kendi sorunları var. Kısa kuyruğu son yıllarda büyüyor ve her seferinde silerek atıyor. Bu çok fazla bilgi mi? Şey, köpeği alıntılamak için, "Zor!" Bu benim gerçekliğim ve onun.
Bu şehirde yaşayan 8 yaşındaki torunum bu hafta doğum günü geçiriyor ve hediyeleri sarılmaya hazır. Kız kardeşi sadece 6 yaşında olduğu için, hala “yeşil canavar” dan kurtulmak için bir iki hediye alıyor. Onun için bir peri bahçesi yapıyorum. Projelerimin çoğu gibi, büyüdü. Tüm bu fikirler aklıma geliyor ve bilinçaltı zihnim bilinçli zihnime saldırıyor ve fısıldar, "Neden oraya küçük bir ışık koymuyorsunuz? Bir bahçe yolu yapmak için minik kayaları yapıştırmaya ne dersiniz?" Yaratıcı olmayı seviyorum. Keşke arabaya binmeyi, araba sürmeyi ve yürümeyi içermediyse. İhtiyacım olduğunda sihir güçlerim nerede? Benim için bir gizem olmaya devam ediyor. Sanırım hala çok fazla kısıtlamaya sahip olduğum halde her şeyin mümkün olduğuna inanıyorum. Nasıl olabilir? Anladığın zaman bana haber ver.
Geçen gün doktorun ofisine gittiğimde, bekleme odasında oturuyordum ve her zamanki gibi odada başkalarıyla sohbet ediyordum. Zavallı bir kadının, enfeksiyon ve osteoartrit hakkında uzun ve üzücü bir hikâyenin yanı sıra bir yürüyüş kadrosu vardı. Başka bir kadın orada olmak istemeyen genç bir oğluyla tartışıyordu. Kapı açıldı ve hoş bir genç kadın bir çift bebek arabası itmeye geldi. Sevimli ikizler, tatlı gülümseyen bir erkek bebek ve daha kasvetli, güzel küçük bir kız göz attı. Dört ya da beş aylık görünüyorlardı. Tabii ki, odadaki herkes bu tatlı bebeklerin üzerinde "ooh" ve "huşu" yapmaya başladı. Sorulduğunda evde başka bir çocuğu olduğunu söyledi. "Umarım yardımcı bir kocan olur umarım." Dedim. Yüzünde bir bulut gibi yuvarlanan bir cevap olarak, "Eh, aslında, hayır. Bir zaman önce Lou Gehrig hastalığı teşhisi konuldu ve ben de onunla ilgilenmem gerekiyor."
Kalbimin kırılacağını sanıyordum. Kalpler kırılır mı? Benim için hissettiğim kendine acıma, bu sevimli genç kadının karşı karşıya olduğu şeyin ardında yıkandı; Gözlerinden önce, bölümlerde ölmekte olan bir koca. Her birimiz kendi acılarımızın ne olduğunu biliyoruz ama her zaman taşımak için daha ağır bir yükü olan bir başkası var.
İki gün önce süpermarkete gittim ve bu nazik görünümlü yaşlı kadına yumuşak bir dokunuş olduğunu düşünen genç bir bayan tarafından park yerinde çalışıyordum. Ona yardım edip edemeyeceğimi sordu ve denerim dedim. Hans Christian Andersen'dan bir şey anımsatan uzun bir hikayesi vardı. Kocası onu terk etmişti, kira ödenmemişti, çocuklar acıkmıştı, yerel olarak hiçbir ailesi yoktu ve eğer 45 dolar vermediyse yardımcılar kapatılacaktı. Eksik olan tek yön, çalınan bir kemanın sesleriydi. Ne yazık ki onun için, yaşlı bir hemşire olarak, kabarık dudaklarında ve çürüyen dişlerinde metamfetamin bağımlılığı belirtilerini farkettim, davranışlarından hiçbir şey söylemedim. Ona yardım için nereye gidileceğini söyledim ve uzun bir konuşmadan sonra bana önerdiğim tüm kusurları anlattı. Sonunda, ona para vermeden yürüdüm ve arabama bir şey yapmaması için dua ettim. Mağazanın güzel yöneticisini buldum ve ona söyledim ve onu bulup sohbet etmek için beni takip etti. Beni tanıyanların çoğunun nazik bir kalbe sahip olduğumu ve normalde size ihtiyacınız olan herhangi bir yardımı vereceğimi biliyorum ama bağımlılığı sağlamayacağım. Aşağıya vurmak bunun en iyi tedavisi hakkındadır; herhangi bir bağımlılık. Çocuk sahibi olmakla ilgili yalan söylediği için dua ediyorum, çünkü onlar çok sık meth ve diğer bağımlılıkların kurbanları.
Sevgili kocam hala diyet yapıyor, 12 saat hapishanede çalışıyor ve yüksek tansiyonla mücadele ediyor; bu nedenle huysuz ve yorgun düşmesine izin verilir. Tuvalet koltuğumuz DVD oynatıcımızla birlikte bozuldu. Başka bir boya tabakası eski evimizin soyulması. Politikacılar hala savaşıyor, bazıları yalan söylüyor ve diğerleri inanılmayacak kadar saçma. Bu büyük ulusa inanmaya devam ediyorum, yine de başarının amaç olduğuna inanıyorum, ya da her Amerikalı için olmalı ve dua edelim ki birisi ülkemizin ödeyemeyeceği çekleri yazmayı bırakacak. Bu yılki seçimlerimizi geride bıraktığı için rahatlayacağım, değil mi? Seçim yılında böyle bir enflamatuar atmosfer görmemiştim. Hava yolları yalanlarla mavi gibi görünüyor.
Körfez bölgesindeki kardeşlerimiz, evlerinden, ailelerinden ve evcil hayvanlarından yağmur yağmaya devam ettikçe, daha fazla sıkıntıya, evlerinden uzaklaşmaya, fiziksel risklere ve çok fazla strese maruz kalıyorlar. Düşen yağmurdan ya da rögar kapaklarından çıkan kahverengi kirli sudan gelen bel derin suda durmadığınız sürece, bunu tam olarak anlamak çok zor. Sonrasında sıkı çalışma, küf ve çürüme olacak ve çok fazla hastalığa dua etmeyeceğiz.
Beynim hayatımdaki tüm girdilerden patlamakla tehdit ettiğinde, insan koşulu adı verilen daha büyük bir resmin parçası olduğumuzu hatırlamak her zaman yardımcı olur. Genç ve orta yaşta yaralanan savaşçılar, hem fiziksel hem de maddi olarak yaşamı değiştiren değişimlerle mücadele ediyor, bu günlerde bazı yıkıcı teşhisler alacaklar ve trajik bir kazayla vurulacak olan diğerleri. Kimse hayatın mükemmel olduğunu ve kesinlikle olmadığını söyledi. İnanç, hayatta kalmak için mizah ve azim duygusu alır. "Yapabilir miyiz? Evet yapabiliriz."
Sue Falkner-Wood hayranı mısınız? Derinlemesine kaçırmayın
Sue şimdi bir Facebook sayfasına sahip - şimdi onu kontrol et ve "beğen"!