Leo Buscaglıa‘nın “sevgi” kitabında hayvanlarla ilgili bir öyküye göre; “bir gün ormandaki hayvanlar bir araya gelmiş ve bir okul kurmayı kararlaştırmışlardır. Bir tavşan, bir kuş, bir sincap, bir balık ve yılan balığı okulun öğrenim kurulunu oluşturdular.Kurulda tavşan, öğrenim planında koşu dersinde yer almasında ısrarlıdır. Kuş da uçma dersinin programında bulunmasında ısrarlıdır. Sincap dikine tırmanma dersinin ve balık ise yüzme dersinin planında yer almasına ısrarlıdırlar. Bütün bu dersler bir araya getirilerek öğrenim programı hazırlanır. Öğrenim kurulu tüm hayvanların bu derslerin tamamına devam etmelerini isterler, sonunda bu da olur. Tavşan koşmada yüz alırken, ağaca tırmanmak onun için gerçek bir sorun olur, sürekli arkaya doğru yuvarlanmaktadır. Kısa süre sonra beyni hasara uğrar ve iyi koşamaz hale gelir. Koşmada yüz alacağına bu kez altmış alır, ağaca tırmanma da her zaman notu on olmuştur.Kuş, her zaman uçuşta çok iyi dereceler yapmaktadır, oysa toprakta tünel kazmaya gelince işleri iyi gitmez, sürekli gagası kırılarak kanatları kopar. Kısa süre sonra o da uçmada altmış alır. Zaten tünel açma derecesi on’da kalmaktadır. Ayrıca ağaca dikine tırmanmakta da çok kötü anlar yaşamaktadır.”Bu öğrenimi yaptıranlar mutludurlar, çünkü herkes derse devam etmiş, dersler uygulanmış, bu da geniş tabanlı öğrenim olarak adlandırılmıştır. Bu öyküde sınıfta her şeyi yarı yarıya başaran, geri zekâlı bir yılan balığı birinci olmuştur.Bütün çabalarımız herkesi diğerlerine benzetmeye yöneliktir. İnsanları yeteneklerine göre eğitemezsek, bireysel özellikleri değerlendirmezsek, sonuç istediğimiz gibi verimli olmayacaktır.Eğitimdir ki bir milleti ya özgür, bağımsız, şanlı ve yüce bir toplum halinde yaşatır, ya da onu köleliğe ve yoksulluğa iter.