Tanımlar zaman içinde nasıl da değişiyor. Farabî'nin kitabı da bunun bir örneği. Kitabın ismine bakınca, bir kişisel gelişim kitabı gibi görünüyor ama öyle değil. Bu kitap bir felsefe kitabı; mutluluk da felsefeyle ilgilenmek oluyor. Dili biraz ağır bir kitap. Yavaşça okunması gerekiyor. İçeriği, Platon ve Aristoteles felsefesinin örneklerini barındırıyor. Kitabı Arapça aslında çeviren Ahmet Arslan'ın yazdığı 17 sayfalık bilgilendirme kısmı oldukça faydalı. Burada, ilginç bir durumdan da bahsediliyor: Vaktiyle, Farabî aslında Yeni Platoncu görüşler içeren iki kitabı (Theologia ve Liber de Cusis) Aristoteles'e ait sanarak, Platon ve Aristoteles'in aynı görüşlere sahip olduğu fikrini benimsemiş. Halbuki, Platon ve Aristoteles pek çok konuda birbirine zıt fikirlere sahip. Arslan, Farabî'yi hataya sürükleyenin, kendisinin "aklın yolu birdir" inancı olduğunu belirtiyor (s.xix).