Bir kadın gidiyordu. Eskilerden, aşina. Yalınayak, savrularak gidiyordu. Aklı arkada kalmıştı. Arkasına hiç bakmayışından belli oluyordu. Belki biri takip eder; gelir diye kumda ayak izlerini bırakıyordu. Sadece ona ait olan; küçük, tatlı ayak izlerini. Ayak İzleri derin değildi. Bir tüy gibi dokunuyordu kumsala. Bir öpücüğü siler gibi deniz; ara ara dağıtmıştı ayak izlerini. Ayak İzleri baya baya yok olmuştu. Kadın gitmişti. Üşümüştüm. Takip edecek bir iz de yoktu. Ben de kendi izlerimi bırakmaya karar verdim. Gittim.
Mustafa ŞENTÜRK