Geleceği görüp 60 yıl önce küresel ısınma konusunda uyardılar
1958 gibi erken bir tarihte, petrol endüstrisi, yanan fosil yakıtların küresel ısınmada oynadığı rolü araştırmak için bilim adamları ve mühendisleri işe alıyordu. O zamanki amaç, büyük petrol şirketlerinin Dünya atmosferindeki değişikliklerin sektörü ve şirketlerin kârını nasıl etkileyebileceğini anlamalarına yardımcı olmaktı. Ancak üst düzey yöneticilerin elde ettiği şey, iklim krizinin kamuoyu bilincine ulaşmadan yıllar önceki ön izlemesiydi.
Bu bilim adamlarının keşfettiği ve petrol şirketlerinin bu bilgilerle yaptıkları, fosil yakıt endüstrisini iklim değişikliğindeki rollerinden sorumlu tutmaya çalışan iki düzine davanın merkezinde yer alıyor. Bu vakaların çoğu, endüstrinin 40 yıl önce araştırmacıların yükselen küresel sıcaklıkları çarpıcı bir doğrulukla nasıl tahmin ettiğini gösteren kendi dahili belgelerine dayanıyor.
Bazı araştırmacılar daha sonra, petrol endüstrisinin halkı nasıl yanlış yönlendirdiğini vurgulamak için içeriden edindikleri bilgileri kullanarak ABD meclisi önünde ifade verdi. Diğerleri, petrol devlerinin araştırmalarını nasıl ele aldığı konusunda çok az çekinceleri olduğunu söylüyor.
Bununla birlikte, çok azı, fosil yakıt endüstrisini iklim acil durumumuzdan sorumlu tutma çabalarında çalışmalarının tarihte bırakacağı etkiyi tahmin edebilirdi. Guardian, bugünkü rollerini nasıl gördüklerini anlamak için bu bilim adamlarından üçünün izini sürdü.
‘’HİÇ ZAMANIMIZ KALMADI’’
Bunlardan ilki, ABD merkezli dev petrol şirketi Exxon’da 1987’den 1981’e kadar danışmanlık yapan Dr. Martin Hoffert. İşte açıklamaları:
‘’Exxon'a danışmanlık yapmaya başladığımda, iklimin karbondioksitten etkileneceğini anlamaya başlamıştım bile. Küresel ısınma sinyali henüz verilerde kendini göstermediği için dünyada bu sorun üzerinde aktif olarak çalışan çok az sayıda insan vardı. Bu yüzden Exxon'da bir araştırma grubuna katılmaya davet edildim ve katılma koşullarımdan biri de bilimsel araştırmalarımızı hakemli dergilerde yayınlamaktı.
Exxon'da çok iyi işler yapıyorduk. 40 yıl sonra karbondioksit birikiminden kaynaklanan küresel ısınmanın ne kadar olacağına dair bir tahmin de dahil olmak üzere, hakemli dergilerde yayınlanan sekiz bilimsel makalemiz vardı. 1980'de, 2020'de fosil yakıtların yakılmasından kaynaklanan atmosferik ısınmanın ne olacağına dair bir tahminde bulunduk. Doğru bir şekilde yaklaşık bir santigrat derece olacağını tahmin etmiştik.
Bunun siyasi bir sorun haline geleceği hiç aklıma gelmemişti. “Analizleri yapacağız, raporlar yazacağız, dünyanın politikacıları raporları görecek ve uygun değişiklikleri yapacaklar ve bir şekilde enerji sistemimizi dönüştürecekler” diye düşündüm. Ben bir araştırma bilimcisiyim. Benim alanımda, bir şey keşfedersen ve geçerli olduğu ortaya çıkarsa, sen bir kahramansın. Bunun gerçekleştiğine dair nesnel kanıtlar gördüklerinde bile insanları ikna etmenin ne kadar zor olacağını fark etmemiştim.
1980'de Exxon için çalışan bir adam vardı ve şu anda elektrikli arabaların kullandığı lityum pilin mucitlerinden biriydi. Bu adam lityum piller üzerindeki çalışmaları nedeniyle kimyada Nobel ödülünü kazandı. Exxon yönetiminin tahminimizi ciddiye alıp almadığını hayal edin! Elektrikli arabalara geçişi kolaylaştırmak için lityum piller yapmak için büyük fabrikaları kolayca kurabilirlerdi. Bunun yerine, bu adamı kovdular. Tüm enerji çalışmalarını durdururlar ve iklim inkarcılarını finanse etmeye başladılar.
Çoğu zaman insanlar bana şunu soracak: "Bu sorunu önleyebilmemiz için ne kadar zamanımız kaldı?" Hiç zamanımız kalmadı. Bu zaten oluyor.’’
‘’EN İTİCİ GÜÇ NÜFUS VE TÜKETİM’’
Guardian’ın ulaştığı bir diğer isim 1968'den 1992'ye kadar Imperial Oil'de araştırmacı ve mühendis olan Ken Croasdale. İşte açıklamaları:
‘’1980'lerin sonlarında Imperial Oil için çalışırken, Kuzey Kutbu ile ilgili olarak yaptığımız araştırma ve geliştirmeden sorumlu küçük bir grubun başındaydım. Uzmanlığım Arktik bölgesinde açık deniz yapıları inşa etmekti. 90'ların başında bir değerlendirme yaptım: Kuzey Kutbu'nda sıcaklık artışı olsaydı, buz koşulları açısından ne bekleyebilirdik ve bu değişiklikler çalışma şeklimizi nasıl etkilerdi?
Özellikle açık deniz operasyonlarına bakıyordum. Mühendislik yapılarına baktığımızda, buzun ne kadar kalın olduğuyla ilgileniyoruz. Sorunlardan biri şuydu: ısınan bir dünyada buz ne kadar ince olabilir? Bu, platformlarımızı tasarlama şeklimizi nasıl etkiler?
O zamanlar, iklim araştırması şirket için çok önemli değildi. Çok fazla belirsizlik vardı, bu yüzden insanlar biraz omuz silkti. O zaman bir sorun olarak büyük görünmüyordu.
Kişisel görüşüm, iklim değişikliğinin meydana geldiği yönünde. Ancak birincil itici güç nüfus ve tüketimdir. Dedem doğduğunda dünya nüfusu yaklaşık 1,3 milyardı. Ben doğduğumda 2,2 milyardı ve bugün 7,5 milyar. BM, 2055 yılına kadar yaklaşık 10 milyarlık bir nüfus öngörüyor. Bence bu, kötüleşen çevremizle ilgili her şeyin birincil itici gücüdür.
Kişisel olarak petrol şirketlerinde çalışmış olmaktan dolayı herhangi bir rahatsızlığım yok. Birlikte çalıştığım tüm insanlar, diğer kuruluşlarda birlikte çalıştığım insanlar kadar dürüst ve etikti. "Kötü imparatorluğa" yardım ediyormuşum gibi hissetmiyorum. Ben sadece, dünya çapında hala kitlesel olarak tüketilen bir ürün üreten bir şirkete yardım ediyorum.’’
‘’GRETA THUNBERG’E İHTİYACIMIZ VAR’’
Sonuncu isim, 1989'dan 1990'a kadar Exxon’da danışmanlık yapan Steve Lonergan. İşte açıklamaları:
‘’1980'lerin sonlarında ve 1990'ların başlarında iklim değişikliğinin Kanada'nın kuzeyindeki sosyal ve ekonomik etkileri üzerine araştırmalara katıldım. O zamanlar, bu tür işleri yapan çok fazla insan yoktu. Exxon Canada, bunun kuzeydeki operasyonları nasıl etkileyeceği konusunda bir değerlendirme yapıp yapamayacağımı sordu.
Modeller en iyi ihtimalle bölgeseldi ve yalnızca farklı karbondioksit seviyeleri altında genel tahminler sunabiliyordu. Bu teknik bir gruptu ve Exxon'un üst yönetimi üzerinde herhangi bir etkileri olup olmadığı hakkında hiçbir fikrim yok. Küresel ısınma konusuyla ilgilenen birkaç mühendis vardı.
O zamanki bilim adamlarının çoğu, karbondioksit emisyonlarındaki bu tür değişikliklerin sıcaklığı ve yağışı etkileyeceğini kabul etti. Tabii ki halk yapmadı, endüstriler yapmadı ve hükümetler de genel olarak yapmadı. Ancak bilim camiasının çoğu oybirliğine yakındı. Hiçbirimiz için gerçekten yeni bir şey değildi.
O zamanlar, modeller çok geneldi, ancak kuzeye ne kadar uzaklaşırsanız, ısınmanın o kadar büyük olacağına dair size bir fikir verdiler ve bunun ana nedeni buzun eriyecek olması. Soru şuydu: “Permafrost açısından ne anlama geliyor? Buz kırılması için ne anlama geliyor?”
Arkadaşım ve ben sadece ortalama sıcaklığa veya ortalama yağışa değil, değişkenliğe ve uç noktalara bakmakla ilgilendik. Sıcaklık ve yağışta aşırı uçları nasıl modelleyebileceğimizi anlamaya çalışmaya başladık.
Ancak Ocak ayında donma noktasının üzerinde sıcaklıklar ile aşırılık yaşarsanız, bu gıda tedariki için bir sorun teşkil eder. Biraz modelleme yaptık ve vardığımız sonuç, eğer karbondioksit seviyeleri iki katına çıkarsa, Ocak ayının herhangi bir gününde, normalde -32 derece olan bir yerin aslında donma noktasının üzerine çıkma olasılığı yüzde 50 idi.
Greta Thunberg gibi insanlarımız var ve onlara kesinlikle ihtiyacımız var. Ama aynı zamanda, meydana gelen bazı değişikliklerin kanıtlarını göstermek için bilim camiasına da ihtiyacımız var.‘’ (Guardian)