Hermann Hesse tarafından yazılan Knulp adlı bu kitabı web sayfamız aracılığı ile PDF ve EPUB formatlarında indirip bilgisayarınızdan, akıllı cep telefonunuzdan ve tablet PC’nizden hemen çalıştırıp okumaya başlayabilirsiniz. Tüm yaşamı yollarda geçen ve yine yollarda sona eren bir göçebenin hikayesi Knulp. Canının çektiği yere “konan”, ama çok duramayıp yine “uçan” bir özgür ruhun kısacık destanı. Hermann Hesse’ye göre, Knulp gibi figürlerin “kimseye yararı dokunmasa da, yararı dokunan kimilerine oranla çok daha az zararı dokunur. Knulp gibi yetenekli ve hayat dolu insanlar, yaşadıkları çevrede kendilerine yer bulamıyorlarsa, bunda onlar kadar çevreleri de suçludur.” Hesse, tıpkı Knulp gibi, uzun yürüyüşlere çıkmaktan ve doğayla baş başa kalmaktan hoşlanan biriydi. Bu anlamda onun ruhunun uçarı yanını da simgeleyen kitap, bu öykülere ek olarak, Hesse’nin ölümünden sonra gün ışığına çıkan iki fragmanı da içeriyor. Hesse’nin ilk dönem düzyazıları içinde ışıldayan küçük bir mücevher Knulp.
“Ne yapacaksın?” “Ceketimi birazcık ütülemek istiyorum da, bu kadar yağmurdan sonra şapkaya da sürsem iyi olacak.” “Kibarlığı elden bırakmıyorsun hiç” diye biraz kızgın söylendi Schlotterbeck, “bir yandan açlık derdi çektikten sonra, böyle kontlar gibi giyinip de ne olacak sanki!” Knulp sakin sakin güldü: “Daha güzel görünürüm, bu da bana zevk verir; eğer bunu bana dindarlığından yapmak istemezsen, eski bir dost hatırı için, iyilik olsun diye yap, olmaz mı?” Terzi sonunda kapıdan çıktı, biraz sonra kızgın bir ütüyle geri döndü.
“Hatta bugün bile” diye düşündü Knulp, “bütün bunlar, belki de şurada, şu evlerde oturanlardan hiç kimsenin, şu bahçe sahiplerinden hiçbirinin benim olduğu kadar değildirler; onların hiçbiri için, benim için olduğundan daha değerli değildirler; onlara, bana söylediklerinden daha çok bir şey söylemiyor, daha çok yanıt vermiyor, daha fazla anı uyandırmıyorlardır.” Yakın damların arasından daracık bir evin yüksek ve sivri, kurşuni renkli çatısı görünüyordu.
“İnsan, gerçekten bir derici çırağıymışsın ya da vaktiyle öyle biriydin sanabilir.” “Çok gezince insan pek çok şey öğreniyor” diye kestirmeden bir yanıt verdi Knulp, “ayrıca ince dericilik konusunda da sen kendin bana hocalık etmiştin, anımsamıyor musun? Altı yedi yıl önce birlikte yolculuk ettiğimiz zamanlar bana bütün bunları sen anlatmıştın.” “Hepsini hâlâ anımsıyor musun?” “Bir bölümünü Rothfuss, ama şimdi artık seni rahatsız etmeyeyim.
Fakat bu her şey için de doğru sayılamaz.” “Neden sayılmasın?” “Örneğin iki kişi birbirinden hoşlanır ve evlenirse ya da iki kişi dost olursa, bu şunun için güzeldir; çünkü süreklidir, hemen sona ermeyecektir.” Knulp dikkatle bana baktı, sonra kara kirpiklerini kırptı, düşünceli düşünceli: “Bence de öyle” dedi, “ama bunun da bir sonu var, her şey gibi.
“Ya, öyle” dedi, “birazcık daha sessiz olsaydı, nerdeyse şu yerin altındakilerin konuşmasını duyacaktık.” “Yok canım, onlar konuşmalarını bitirmişler.” “Nereden biliyorsun? Her zaman ölümün bir uyku olduğu söylenir, uykuda da çoğu zaman konuşulur, hatta zaman zaman şarkı da söylenir.” “Belki de sen öyle yaparsın.” “Elbette, neden olmasın? Ölseydim, pazar günlerine kadar beklerdim, pazar olup da kızlar gelince ve sessizce orada durup bir mezardan bir çiçek koparınca gayet yavaş bir sesle şarkı söylemeye başlardım.” “Ya, peki hangi şarkıyı söylerdin?” “Hangi şarkıyı mı? Herhangi bir şarkıyı.” Yere boylu boyunca uzandı, gözlerini kapadı, yavaş, çocukça bir sesle şarkı söylemeye başladı: “Erken öldüm ben, Onun için siz ey kızlar Bana bir veda şarkısı söyleyin.