İngiltere'nin ancak üç kez başarıyla işgal edildiği yaygın bir efsane var: Romalılar, Saksonlar ve Normanlar. (Belki II. Dünya Savaşı sırasında Nazilerin Guernsey'in işgalini hesaba katarsak, dört kez işgal edildiler.) Elbette, bu doğru değil ve bugün, size İngiltere'nin on kez başarılı bir şekilde işgal edildiğini söylemek için buradayız.
Birincisi, açıklık adına: Bir askeri grubun veya liderin, İngiliz Adaları'ndaki Britanya topraklarında belirli bir hedefi gerçekleştirebildiği bir olay olarak “başarılı bir istila” olarak tanımlıyoruz – ideal olarak bir deniz inişi. daha heyecanlı.
10 Roma işgali
Romalılar ilk kez MS 43'te Kent kıyılarına indiler (Julius Caesar’ın bir yüzyıl öncesindeki çabasını saymazlardı). Fetihleri, AD 84'de Agricola’nın kampanyasının sonuçlanmasıyla sona erdi. Altı imparator, dokuz askeri kampanya ve İngiltere ve Galler’i tamamen boyun eğdirmek için kırk yıl sürdü ve o zaman bile Roma egemenliğinin sonuna kadar orada iki lejyon sürekli olarak hapsedildi. İngiliz direnişi şiddetliydi ve uzun sürdü: Julius Frontinus, MS 76'daki Galli kampanyasını bitirdiğinde, bölgeye barış getireceğini düşündü, ancak Agricola MS 78'e ulaştığında, kuzeydeki bölgeleri fethetmek zorunda kaldı; tekrar bağımsız.[1]
Kabileler, genellikle diplomatik yollarla dahil oldukları işgallerin çoğu için Romalılar ile birlikte yaşadılar. Catuvellauni, sermayeleri ödendiğinde Roma vatandaşları haline getirildi municipium statüleri ve üçüncü yüzyılın başlarında Hadrian Duvarı'nı yeniden inşa etmeye yardımcı olarak kaydedildiler. Corieltauvi, Roma ile müttefikmiş gibi görünüyor; Ratae’nin başkenti MS 44’de ele geçirildi, ancak krallarının izleyen yıllarda madeni para basmaya devam etmelerine izin verildi, bu da bağımsız kalmalarına izin verdiler. Bu kabileler, ilişkiler kötüye gittiğinde Roma'ya büyük bir tehdit oluşturuyordu: Iceni ve Trinovantes bir araya geldiklerinde, başkent dahil olmak üzere ülkenin en büyük üç Roma kentini yıktılar.
Buna rağmen, Roma fethi başarılı oldu ve üç yüzyıldan fazla bir süredir Roma yönetimine yol açtı; bu süre zarfında İngiliz kültürü temelde ve kalıcı olarak değiştirildi.
9 Carausian İsyanı
Constantius zamanında, işgalin (üçüncü yüzyılın sonu) Roma’nın otoritesi zayıfladı ve İngiltere, Saxon korsanlarının saldırıları çekiyordu. Britanya'daki Roma filosunun komutanı olan Carausius adında bir adam, kendisini adayı koruyabilmekte ve popüler hale getirmekte çok yetenekli olduğunu ispatlamıştı – o kadar popüler ki, aslında Roma, idamını emrettiğinde (görünüşe göre, korsanlardan malları tuttuğu için) Kendisi), kendisini İngiltere imparatoru ilan edebildi.
Britanya, yedi tanesi Carausius’un yönetiminde olan on yıl boyunca Roma’dan bağımsızdı. Klasik bir popülistti, sikkelerini “altın çağ geri döndü” gibi ifadelerle damgalar ve kendisini “İngiltere'nin restoratörü” olarak adlandırırdı. Yaygın desteğin keyfini çıkarmış gibi görünüyordu çünkü adı çok uzaklarda bir dönüm noktasında kazınmış olarak bulundu. Cumbria olarak Londra. Bununla birlikte, bu destek azalmaya başladı ve uzun zamandır devam eden finansal danışmanı Allectus, Carausius’un suikastını düzenledi ve 293’de Tomurcuk’un imparatorluğunun kontrolünü ele geçirdi.
Roma’nın keşfi 296’da, Roma ordusu, biri Praetoyalı vali Asclepiodotus’un, diğeri imparatorun kendisinin, Seine’den ve Boulogne’dan yelken açtığı iki ayrı bölüme indiği zaman başladı. Kesin detaylar kabataslak olsa da, iki bölümün belki de Allectus ve ordusunu geride bırakması için farklı yerlere indiğini varsayabiliriz. Sonunda Allectus'u nişanlayan ve mağlup eden Asclepiodotus’un bölümü idi.[2] İsyancıların desteği ölümüyle birlikte çöktü ve Roma yönetimi yeniden kuruldu – ancak tedbir almak için Londra'daki bazilikayı yakmadan önce değil.
Roma, İngiltere'nin tekrar potansiyel bir isyan gücü merkezi haline gelmesini engellemeye kararlıydı, çünkü eyalet Diocletian’ın reformlarında yalnızca yirmi yıl sonra beşe bölündü ve her ilin valisi artık yerel orduyu kontrol edemezdi.
8 Büyük Heathen Ordusu
Büyük Heathen Ordusu, Doğu Anglia ve Güney Northumbria krallıklarına boyun eğen ve 877'ye kadar Wessex'in hala organize bir direniş kaldırabilecek tek Anglo-Sakson krallığı olmasına yetecek kadar hasara yol açan 13 yıl boyunca Anglo-Sakson İngiltere'sinde hasara yol açtı.
Sonunda Viking krallarından biri olan Guthrum'un Hristiyan olmayı kabul ettiği, Anglo-Sakson adını alan ve Alfred’in olduğu kabul edilen, Wedmore Antlaşması’na götüren Edington Savaşı’ndaki Büyük Alfred ve Wessex ordusu tarafından durduruldu. vaftiz. Buna karşılık, Saxon ve Viking İngiltere arasında resmi bir sınır belirlendi; bunlar çoğunlukla eski Watling Sokağı'nın Roma yolunun rotasını takip ediyordu.
Viking kontrolünün bu alanı Danelaw olarak tanındı ve Viking kontrolünün ve yerleşiminin işaretleri bugün Kuzeydoğu İngiltere'deki İskandinav yer isimlerinin yaygınlığında görülebilir. Danelaw neredeyse 100 yıl sürdü ve York Viking Kralı Eric Bloodaxe 954'te öldüğünde sona erdi.[3]
7 Norman fetih
Vikingler, Fatih'in işgalinde bir asır sonra istila etmelerine rağmen, büyük bir rol oynadılar. İngiltere Kralı Harold, York dışından Norveç Kralı Harald'ı yenerek, İngiliz tahtına sahip başka bir davacının Normandiya Dükü William'ın Güney İngiltere'ye indiğini duydu. Ordusunun bir kısmını geride bıraktı ve birkaç hafta boyunca her gün uzun mesafeler yürüterek buluşmaya gitti.
William’ın ordusunu Hastings’de tanıdı ve o zamandan beri çok ünlü olan yakın bir savaşta dar bir mağlup oldu. Savaş alanında öldü, ancak gözünde bir okla vurulmasının hikayesi büyük olasılıkla yanlış. William şimdi kral olma hakkında güvende olmasına rağmen – ölü yatan diğer iki hakimli – tahtta güvende olmadı ve önümüzdeki altı yıl boyunca neredeyse isyan etti.
William feodal sistemi Orta Çağ İngiltere'sine getirdi ve o ve destekçileri ülke genelinde kontrollerini arttırmak için kaleler inşa ettiler. İngiltere'deki tüm yerleşim yerlerinin bir kaydı olan Domesday Book'un yaratılmasını düzenledi ve vergi sistemini yeniden yapılandırdı.[4] Feodal sistem orta çağ İngiltere'sini tanımlamaya geldi ve işgalden neredeyse 600 yıl sonra 1660 yılına kadar kaldırılmadı.
6 Matilda ve Henry’nin İstilaları
Bazen İmparatoriçe Maud olarak bilinen Kraliçe Matilda, babası Henry I'i başarmak için seçilen kişiydi. 1135'te öldüğünde kuzeni Stephen, baronlar arasında daha fazla destek gördü, bu yüzden tahtı ele geçirdi.
Matilda, krallığın en güçlü adamlarından biri olan üvey kardeşi Robert Gloucester'in desteğini aldı ve iddiasını iddia etmeye çalıştığında ona destek verdi. 15 yıl süren ve Anarşi olarak bilinen bir iç savaş başladı.
Matilda başlangıç başarısı gördü ancak müttefikler veya destek toplamak için rutin olarak başarısız oldu – 1141'de Winchester'da “İngilizlerin Leydi” seçildi, ancak kibirli kişiliği ve talepleri nedeniyle resmi taç giyme töreni için geldiğinde yerel halk tarafından Londra'dan sürüldü. paradan. On yıldan fazla süren savaş sürdü, her iki taraf da üstünlük elde etmek için mücadele ederken, Matilda 1148'de Normandiya'ya emekli oldu.
Tuhaf bir savaş, Fransa’da önemli etkileri olan Matilda’nın oğlu Henry’nin İngiltere’ye yönelttiği zaman da aynı derecede garip bir sonuca ulaştı. 1153 Ocak'ında yelken açtı ve King Stephen’ın ordusunu o ay Avon Nehri’nde topladı. Ancak, her iki taraftaki baronlar barış istedi ve savaşmayı reddetti. Kızgın, Stephen bir ateşkes kararı verdi ve Londra'ya geri çekildi.
Kampanya altı ay daha devam etti ve bu süre zarfında Henry ülke çapında dolaştı ve destek vermeye çalıştığı için bağış ve taviz verdi. Kral Stephen Wallingford'u kuşattı ama Henry ve ordusu geldiğinde geri çekilmek zorunda kaldı ve her iki taraf bir kez daha savaşmayı reddetti.[5]
Kısa bir süre sonra, Stephen'ı, Henry'nin varisi olarak kabul etmeyi ve kendi varisi Eustace'yi öldürmek yerine krallığı kendisine bırakmayı kabul ederek etkili bir şekilde yenilgiye uğradığı bir barış imzalandı. Bu uzlaşma, hiç şüphesiz en az Eustace değil, çoğu insan için tatmin edici değildi ve muhtemelen kalıcı bir çözüm olması amaçlanmamıştır. Ancak Stephen, bir yıldan uzun bir süre sonra Ekim 1154'te öldü ve Henry tahtta başarılı oldu. İç savaş bitmişti ve Henry 35 yıl boyunca hüküm sürdü.
5 Isabella ve Mortimer’in İstilaları
Queen Consort Isabella, hayatı boyunca kocası King Edward II ile sağlıklı ve normal bir ilişki yaşadı. Bununla birlikte, 1325'te onu Fransa'ya diplomatik bir misyonla gönderdiğinde değişti. Eve gelmeyi reddetti ve kocasının hoşnutsuzluğu ve tehditleri tarafından durmadan kaldı. Kardeşi olan Fransa kralı, geri dönmesi için onu zorlamayı reddetti. Bu, İngiltere kralı için büyük bir problemdi, özellikle de oğlu ve varisi, Windsor'lu Windsor'la beraberdi.
Bu zamana kadar, Kral Edward, topraklarını zorla öldürmek ve zorbalık etmek için etkilerini kullanan Genç ve babası Hugh Despenser tarafından kontrol edildi. Kral çılgınca popüler değildi ve Isabella Despenser'ı terk etti. Kralın başka bir düşmanı Roger de Mortimer ile bir ilişki içine girmiş görünüyor. Krallığı Edward’dan ele geçirmek için bir araya geldiler ve Eylül 1326’da Hainault’da yetiştirdikleri bir orduyla Suffolk’a açılmadılar.[6]
Edward aslında Londra’da ona direnmeyi amaçladı, ancak birkaç gün sonra birçok lordun Isabella’ya desteklerini ilan ettiği zaman şehirden kaçtı. Kampanya acımasızca kısaydı. Edward, Despenser’ın elindeki topraklara sığınmayı umduğu gibi, genç Despenser’la Galler’e kaçtı, ancak işgalin başlamasından iki aydan daha kısa bir süre sonra kovalandı ve Caerphilly ile Neath arasında yakalandı. Öldürüldü ve Despenserler idam edildi.
4 Edward IV’ün İstilası
Güllerin Savaşları sırasındaki birçok başarıda olduğu gibi, Edward tahtını zorla almak zorunda kaldı. York Evinin bir üyesi, o ve müttefikleri, 1461'de Lancastrianları mağlup etti. Başarısının çoğunu, o zamanlar İngiltere'nin en güçlü adamı olan Warwick Earl'ü Richard Neville'e borçluydu.
Tahtını korumak için umutsuz olan Edward, Neville'in ve diğer Yorkist soyluların seçtiği bir eş yerine Elizabeth Woodville'le evlenmek de dahil olmak üzere Neville'in etkisini azaltmaya çalıştı. Ayrıca Neville Fransa'da Burgonya’nın düşmanı olan diplomatik bir görevdeyken Burgonya ile bir ittifak müzakere etti.
Yeterli olduğuna karar veren Neville, Lancastrian tarafına geçti ve Fransa kralının desteğiyle 1470'de İngiltere'yi işgal etti. Güney İngiltere’nin çoğu ve taraf değiştiren bazı kilit şahıslar tarafından hızla desteklenen Lancastrians, Londra’yı aldı ve ilan etti. Edward ve destekçileri hain. Edward, Lancastrians’ların İngiltere’ye dönüp mülklerini geri almaları nedeniyle dünyadan kaçmak zorunda kaldı.
Bununla birlikte Edward, kendisine malzeme ve asker sağlayan Bordo Kralı'nda destek buldu. Ayrıca ondan kaçan Richard Gloucester Dükü tarafından desteklendi. İngiltere'nin kuzeyine birlikte döndüler ve başlangıçta yalnızca York Dükünü kurtarmak istediklerini iddia ederek Yorkshire'ı güven altına aldılar.
Taraftarlar Edward’ın pankartına akın ettiler ve düşmanlarını geride bırakıp Londra’yı ele geçirdi. Kısa süre sonra Barnet'te savaşta Neville ile tanıştı ve onu öldürdü. Bununla birlikte, Kraliçe Margaret, aynı gün Fransızlar tarafından desteklenen ve Lancastrian davasına sempati duyan Galler'e gitmeyi planlayan, Lanet askerleriyle Dorset'e indi.
Edward, ordusunu bir günde 64 kilometre (40 mil) kaplayan gören bir dizi zorla yürüyüşün ardından, Edward, 1471'de Lancastrians'ları ezdiği Tewkesbury Savaşı'nda Margaret ordusunu yakaladı. Neredeyse bütün liderleri savaşta öldürüldü ya da idam edildi. Lancastrialılar asla tam olarak iyileşemediler ve Edward 1483'teki ölümüne kadar tahtında güvende kaldı.[7]
3 Mount Körfezi'ndeki Baskın
23 Temmuz 1595'te, 400 kişilik küçük bir İspanyol ordusu Cornwall'a indi. Deniz gücüyle gurur duyan bir millet için (özellikle İspanyol Armada'yı yedi yıl önce başarıyla mağlup ettikten sonra), bu İngilizcenin kendi başına bir felaketti. Ama daha da kötüye gitmek üzereydi.
Mousehole kasabası, İspanyol filosu tarafından denizden bombalandı, askerler ise Paul kasabasına gelerek onu yaktı. Sonra da Mount’s Körfezi’ne gittiler ve Newlyn köyünü görevden alıp yaktılar.
Nihayet Penzance kasabasına giderken, onları sahile tıkayan 500 kişilik yerel milisler ile karşı karşıya kaldılar. İspanyol gemileri ve onları kuşatmayı planlayan askerler tarafından tehdit edilen milisler kaçtı ve Penzance kasabası görevden alındı. 400 kadar ev yıkıldı ve İspanyollar kitlesel bir açık hava sahasında tutuldu; İspanyol lider, İngiltere'nin fethedilmesinin ardından, bize ne kadar güvende olduklarını söyleyen bir kilise inşa etme sözü verdi.
Yerel milisler bu sefer daha büyük miktarlarda reform yapmaya başladı, ancak İspanyollar için geldiklerini çoktan yaptı. 4 Ağustos'ta bir adam kaybetmediklerinde yelken açtılar.[8]
Kraliçe Elizabeth, baskın tarafından sarsıldı ve hükümet, ülkenin savunması hakkında ulusal çapta bir anketin yanı sıra, Batı Ülkesi milislerinin yaygın şekilde yeniden eğitilmesi ve yerel limanların barikatı düzenledi. Ülke nihayetinde iki yıl sonra gelen çok daha büyük bir armadadan kurtulurken, bu sadece Kanaldaki bir fırtına nedeniyle oldu. Bu armada yaklaşık 14.000 kişiden oluşuyordu ve çok daha fazla hasar yapmış olabilirdi.
2 Medway'e Baskın
1667 Haziran'ında Hollanda filosu Medway Nehri'ni Chatham'daki İngiltere'nin ana deniz üssüne götürdü ve HMS'yi ele geçirmeden önce 13 İngiliz gemisini imha etti Birlik ve Kraliyet Donanması'nın gururu HMS Kral Charles. İngiliz tarihinin en aşağılayıcı deniz yenilgisiydi ve geniş sonuçları vardı – o zamanlar Donanma Kurulu sekreteri olan Samuel Pepys, monarşinin sonu olacağını düşündü. İngiliz donanması dört büyük gemisinden üçünü kaybetti – öteki HMS Kraliyet Egemenliği, o zamanlar Portsmouth’da olduğu için sadece bağışlanmıştı.
Baskın, yeniden inşa edilmekte olan Sheerness'teki kalenin ele geçirilmesiyle başladı. Büyük bir demir zincir gemilerin nehrin aşağısında ilerlemesini engelledi, ancak Hollandalılar onu getirdi ve koruyan üç savaş gemisini alt etti. Daha fazla erişimi engellemek için nehrin karşısına üç gemi atıldı (battı), ancak biri yanlış yere battı ve Hollanda filosunun sömürmesi için bir boşluk bıraktı.
Hollandalılar daha sonra, amiral gemisi dahil İngiltere’nin en büyük dört gemisine geldi. Kraliyet Charles. Amiral gemisini ele geçirdiler, ancak diğer gemiler karaya oturdular, bu yüzden kurtarılmalarını önlemek için bu gemilerin görünür kısımlarını yaktılar. Filonun geri kalanı Upnor Kalesi'nin arkasında güvenli bir şekilde dururken, Hollandalılar ödülleriyle çekilmeyi seçtiler. Bugün bile, kıç parçası Kraliyet Charles Amsterdam'daki Rijksmuseum'da sergileniyor.[9]
Afet, İngiltere’de, özellikle de zenginlerin çoğunun birlikte taşındığı Londra’da, değerli eşyalarını yanlarında alarak, yaygın panik yarattı. Hükümet barış için çaresiz kaldı ve Breda Antlaşması bir ay sonra imzalandı.
1 Şanlı Devrimi
Medway baskınından on bir yıl sonra bir Hollandalı, ülkenin kendi parlamentosu tarafından davet edildikten sonra İngiltere'nin tahtı alacak.
İngiltere'nin Katolik kralı olan II. James'in bir oğlu vardı, yani tahtın ölümüyle Protestan kızı Mary'ye geçmeyeceği anlamına geliyordu. Yeni mirasçı, neredeyse kesinlikle James tarafından katolik olarak yetiştirilecek ve İngiltere'de Katolik yönetimini tehlikeye atacaktı. Bu, Parlamento üyelerini, Hollanda'nın Protestan kralı Hollandalı kralı (ve Mary’nin kocası) olan William of Orange’a yazmalarını ikna etmek için yeterliydi.
James istilaya hazır olmuştu ve ordusu 25.000 güçlüydü, William’dan daha büyüktü, ancak William’ın işgalinin olasılığı, ülke genelinde kusurları ve Katolik karşıtı ayaklanmaları tetikledi. James, ordusunu Londra'dan William'la aralıksız bir savaşta uzaklaştırdı, ancak iki güç bir araya gelmeden başkente geri çekildi.
Nihayetinde, James muhalefetinin boşluğunu fark etti ve ülkeden kaçmaya karar verdi.
Parlamento başlangıçta Mary'yi eşiyle birlikte William ile hükümdar olarak taçlandırmayı amaçlıyordu, ancak William ve güçleri Parlamento’yu, Britanya tarihinde ilk ve tek kez, hem ortak hükümdar olarak tanımaya zorladı. Buna karşılık, William ve Mary, modern İngiliz anayasal uygulamasının temeli olarak hizmet veren Haklar Bildirgesi'ni imzaladılar.[10]