Neden “cennetten arazi tapusu satmak” bir dolandırıcılık örneği olarak görülürken, “kuantum bilinçaltı temizliği” satmak görülmüyor ve hatta bir de “isteyen istediği eğitimi alır kardeşim size ne?” gibi bir gerekçeyle savunulabiliyor?
Bu konudaki savunma argümanları genelde “eğer kişiler kendilerini mutlu hissediyorlarsa kimse karışamaz” şeklinde… Ancak aynı argüman cennet arazisi satın alan kişi için de geçerli. Eminim o kişi de cennette tapulu bir yeri olduğu için aynı şekilde mutlu ve huzurlu olabilir. Demek ki kişinin mutluluğu meşruiyet için yeterli değil.
Belki ayrımı şöyle yapabiliriz: Birinin problemi ontolojikken (Cennet var mı? Varsa mülkiyeti düzenleyen bir otorite var mı? Olmayan arazi satılabilir mi?), diğeri daha epistemolojik duruyor (kuantum bilinçaltı temizliğinin iddiaları doğru mudur?). İkincisinin epistemolojik olması da göreciliğe kapı açıyor: “Belki insanlar buna inanıyor ve mutlu oluyor? Sanane?” gibi.
Cennetin somut bir mekan olmaması, orası için düzenlenmiş bir tapununsa kıymetli evrak olmaması, dolayısıyla bir “hayal” satıldığının net bir şekilde (tapu satın alanlar hariç) herkes tarafından anlaşılabiliyor olması. Oysa diğerinin de -bana göre- farkı yok ve bunun da bir hayali bir satış olduğunu uzmanlar ya da (fizikçiler, psikologlar vb.) bu konuda yeterince bilgili kişiler söyleyebilir.
Cennetten tapu satanların işin içinden sıyrılabileceği alternatif bir açıklamaları olmaması da onu suç olarak tanımlamayı kolaylaştırıyor olmalı. Oysa kuantum bilinçaltı temizliği veya bunun eğitimini satan bir kişi “ücretli konuşma yaptım, insanlar da bedelini ödeyerek dinlemeye geldiler” diyebilir. Hele ki bilet satışı için fatura da kesiliyorsa mali bakımdan da bir problem yok: Bedeli ödenen hizmet alıcıya teslim edilmiş… Ama diğerinde “arazi nerede?” sorunsalı var.
Ve tabii başka mevcut inançlara aykırılık…