Vuruşun yazarı ile ilgili bir soruya yanıt olarak, dövüşçüler bana tarla üniformalı uzun boylu ve güçlü bir adamın fotoğrafını ve mavi bere taktılar. Slava Korneev'in adı Leshy - çağrı işareti. Cesaret Emri, Anavatan Hizmet Emri madalyası, II. Derecede ve "Cesaret Mi" olmak üzere iki madalya sahibidir. Ryazheny değil, sahte değil, en gerçek. Ve gerçekten bildiği bir dava hakkında şarkı söylüyor. ”
İstihbarat uzmanı Vyacheslav Korneev, sanatçısı Vyacheslav Korneev'in kendisi hakkında, hizmetten, yaşamdan ve şarkılardan bahseder.
- Murmansk bölgesindeki kutup kenti Kovdor'da 25 Şubat 1976 olarak doğdum. Okul yılları hızla geçti ve 1994'in baharında orduya hazırlandım. Havadaki birliklerde hizmet etme arzum olmasına rağmen, beni St. Petersburg yakınlarındaki Pargolovo'da bir topçu eğitim okuluna getirdiler. Anti-tank silahlarının hesaplanması komutanı MT-12'i öğrendiler, genç çavuş rütbesini atadılar ve onları, Vyborg bölgesindeki Kamenka köyünde bulunan barışı koruma kuvvetlerinin 134 motorlu tüfek alayında 45 inci muhafızlarına dağıttılar. Alayımızın komutanı, Muhafız Albay Mihail Yuryeviç Malofeev idi. 17 Ocak 2000, General General rütbesinde Grozni'de ölecek ve ölümden sonra Rusya Kahramanının unvanını alacak.
Bir gece, askerlerin kantinde görevli subay olarak, kendisini geçen bir generali tanıttım ve Kafkasya'ya gönderilmesini istedim. Pervasız mıydı? Bilmiyorum Sadece yanıt olarak şunu duydum: “Hangi birim? "Kıyafet yürüyüşünün yerini göster" "! Ve bükülmüş! resepsiyon оружия, ekipman, yiyecek. Personel inşaatı Komutan azalanların listelerini okur, ancak ismim bu listede yok! Neden? Uzlaşmazlığımı görünce, komutan gözyaşlarıyla su bastı adam knock out ve onun yerini aldı. Böylece ben savaşa geri çekilerek takım komutan yardımcısı oldum.
İlk izlenimler
Ertesi gün, taburun bir parçası olarak, kalkışa binerek Mozdok'a uçtular. Soğuk, kir, silahlı insan kalabalığı ileri geri koşturuyor. Askerler arasında müzisyen Yuri Shevchuk'ı gördükten sonra, kendisine doğru yola koyuldu ve bir imza istedi. Reddetmedi ve gitarımın üst kısmına imza attı. Son Sonbahar'dan birkaç ayet bile çektik.
Kalkış yanındaki tarlada hareket ederek, gece geçirdi. Ve sabah bakınca - taburumuz yok! Ve biz, beden zırhı ve kasklarındaki 22 savaşçısı, silah ve teçhizatla, memurlar olmadan yalnız kaldık. Kimse ihtiyacı yoktu, kimse istemedi!
Üç gün sıcak yemek ve su olmadan kalmış, atıştırmalık yiyecekleri çiğnemek ve tüm gaz maskelerini, paltoları ve keçe çizmeleri yakmak için vakti olmuş, mühimmat ve el bombaları var. Yeni bir tür mühimmat sistemine girdim ve yarım mühimmat aldı! Soyadı sormadık, ne de herhangi bir yere abone olmak zorunda değillerdi. Ve geceleri, bu iyilikle dolu korumasız bir caponier'den tepeye iki kutu el bombası sürükledik.
Bir gün, bizi korkunç bir sesle durduran bir albayla tanıştık: “Onlar kim? Ne tür bir sürü? ”Kendimi tanıttım. Albay onu takip etmesini emretti ve bizi banyoya götürdü. Banyodan sonra bizi yemek odasına gönderdi. Temiz ve iyi beslenmiş, otobüse bindik ve Albay ile birlikte dönüştüğü gibi, Cool şehrine, 135 motorlu tüfek tugasına gittik.
Tugay'da beslendik, giyindik, yeniden silahlandık ve bir gün sonra Çeçenya'ya bir sütunda gönderildik. Uzun süre gitmedik, sık sık kamuya açık yollardan kaçındık ve yol boyunca birkaç arızalı aracı bıraktık. Şimdi ve topçu pozisyonları ... Howitzers ve kendinden tahrikli silahlar sağır bir şekilde çarptı, çamurda batan sütunumuz sürünür.
"Ural" dan zemine atlayarak kaydım. İstikrarlı bir pozisyon alarak, bir ceset üzerinde durduğumu, bir acele içinde olduğumu fark ettim. Başkalarının arabadan inmesine yardım ederken, beni daha dikkatli olmam konusunda uyardı. Çaresiz ceset, ilk başta Çeçenya'da gördüğümüz şeydir.
Bölümümüze verilen görev bizi Grozni'nin merkez pazarına götürdü. Kamyonlar, pazar binasının bitişiğindeki avluya sıkıca düştü ve biz onları yiyeceklerden, spor çantalarından ve uyku tulumlarından boşaltırken, üzücü kaderleri için ne yazık ki bekliyorlardı.
Geçmişte koşan, “Sinekler”, el bombaları, bıçaklar ve tabancalarla asılan bazı adamlar, gergin bir şekilde, baldırında sarkan bir av tüfeğinin kenarını düzelterek, bana saldırdı: “Sen…… Hepsini yakacak. ”
Anlaşılan tek BTR'imiz hala yolda yandı. Boşaltma işlemini tamamladıktan ve Mikola Pitersky'yi kuru oranların bekçisi olarak bıraktıktan sonra, pazar binasının keşiflerine gittim. Personel susuzluktan öldü ve ben komposto ile teneke kutu mevduat keşfetti! Bazen çatıları delip geçen mayınlar artık korkmuyor, ama kalbim huzursuzdu.
Ve sonra başladı! İlk madenlerden biri kuru paketlere uçtu ve Mykola Pitersky'yi kazdı! Kazdık. Alive! Bu arada "Urallarımız" çoktan alevlendi! Üzgünüm, gitar kabinde yandı. Birisi bağırdı: “Orada bir tankı nakavt ettiler!” İzlemeye koşuyoruz. Pencerelerden dikkatlice dikkat edin. İşte orada! Çok yakın! Işıklar. Ve aniden sağır edici bir atış! Mermi beş katlı binaya çarpar. Bu zamanda paraşütçüler tarafından fırtına edildiğini söylüyorlar. Sonra - bir rüyada olduğu gibi. Patlama! Kırık cama atıldık! Toz azaldığında bunu gördük tanka hayır. Ebedi bellek ...
Bir gün pazar binasında oturduktan sonra nihayet küçük bir pazar meydanına bitişik olan Karl Liebknecht Caddesi'ndeki yüksek katlı bir binaya el koyma görevini üstlendik.
Yeni takım komutanımız görevimizi bizim için çok anlaşılır bir biçimde özetledi: “Cesetlere dokunmadan hızlı koşmak. Dur - ölüm! Hadi eve gidelim - çözeceğiz! ”
Koştular. Üç katlı dokuz binadan ilki paraşütçüler tarafından çoktan işgal edildi ve ikincisini kavga etmeden yakaladık. Ne kiracılar, ne de militanlar boş.
Takımım altıncı katta bir basamak kazanmak ve komşu beş katlı binanın çatısından düşmanın eve girmesini engellemekle görevlendirildi.
Pencereleri bu beş katlı binanın çatısına bakan daire, etkileyiciydi, daire çok zengindi.
Buzdolabını boşalttık ve koridorda doğaçlama bir masa hazırladık, ancak yeni gelen Yılbaşı ve yeni eve taşınma partisi için açılan yoğunlaştırılmış süt bankalarını almak için vaktimiz olmadı, evin içine ciddi bir şey geldi. Bina sarsıldı, yangın başladı. Ateş öylesine hızlı yayıldı ki, dairelerden sundurmaya zar zor atladık, zemine yandılar ve daireler yanarken, dumanla boğduğumuzda, merdivenlerde oturduk çünkü sokakta ölüm vardı. Üçüncü dokuz katlı binada "ruhlar" vardı.
sosis
Ertesi gün, komutan şu görevi belirledi: “Taburun tüm gıda stoğunun düşmanın imhasıyla bağlantılı olarak, dört gönüllü ve piyasaya girmek için bilinmeyen bir bağlılığın mucizevi bir şekilde hayatta kalan piyade savaş aracı yardımı ile gerekli. Orada en fazla yiyecek bulmak ve çıkarmak! "
Asıl gönüllü bendim. Bölüm komutanlarımı bu göreve bağlamaya karar verdim. İyi adamlar. Güvenilir. Azalan, evin kalıntıları bulunan BMP ve hatta şoförü. Mürettebatta başka kimse yoktu ve biriminin bulunduğu yerde adamın hiç bir fikri yoktu. Tamirci dinledikten sonra, başını salladı: “Yapacağız, ama ... araba sola dönmüyor. Çekiş öldü! Vals yapacağız! Eh, sola dönün, 270 derecelerini sağa çevirin! ”
İnişlerde yüklü ve koştu. Sola ilk dönüş ... dönen ... korkutucu. Hadi İkinci sıra dönüyor. Arabada hiç ışık yok, içerideki kapakları açamıyoruz, bir şey olursa korku! Ve şimdi, çarpışma ve kamyonların çarpmasıyla, zırhın üzerine kurşunlar çarptı! Ve aniden vur! Çöktü! "Herkes yaşıyor mu?" İşte biziz! ”Tamirci bağırdı. O çıktı, tüm yol boyunca “yürüyüş” pozisyonunda seyahat ediyordu! Mermilerin altında! Peki verir! Ve bana dedi ki: “Neden? Tripleksler kırıldı, lanet göremezsin! ”Kahraman adam!
Piyasada koştum. Boş, birliklerimiz bir yere gitti ve ne bekleyeceği bilinmiyor. Ürünler hızlı bir şekilde bulundu. Sosis! Çok fazlaydı. Krakow'un ağzını kırdı ve arkasına otomatik makineler fırlattı, BMP'nin amfibi bölmeleri ve kendi eşyaları ve cepleri hızlıca sosisle dolu. Çocukça açgözlülük benimle acımasız bir şaka yaptı. Taburda çok az yük olduğunu fark ederek, adamlarımı pazarda bırakmaya karar verdim ve arabanın kulesine tırmandıktan sonra şahsen yükü teslim edip ikinci parti için geri döndüm. “Git!” Tamirciye bağırdım, ancak kapıya zorla girdim. Ve o gitti. Güvenle öylesine afterburner ile! Ve bilmiyordu, arkasından, kurşun geçirmez yelek ve dolgun spor çantasıyla doldurulmuş bir sosisin içinde kuleye girmeye çalıştığımı bilmiyordum. İmrenilen eve varırken tek bir dükkanım yoktu! Ben zırhı boşalttım.
Arka arkaya üç baskın yaptık, görevi tamamladık. Teşekkürler kardeşim mehanu!
saldırı
Ocak ayındaki 13 Cuma günü, takımım Rosa Luxemburg Caddesi'ndeki evlerden birini işgal etme emri aldı. Cumhurbaşkanlığı sarayının kıçında durdu ve onu ele geçirme girişimleri henüz başarı ile taçlandırılmadı. Sonuna kadar dayanan paraşütçüler bodrum katında kaldı ve “ruhlar” evde görevdeydi.
Beş katlı binalar arasındaki çorak araziden geçtikten sonra evimize koştuk. Yanmış BMP dışında saklanacak hiçbir yer yoktu. Tüm kalabalık takım için, korkutucu devam edin. Ama gerekli, aksi takdirde her şeyi yanlara koyacaklar. Duvarın arkasına saklanan boru ve valfli bir ısı merkezi olan tuğla kabine koştular.
Kabinin arkasında bir saatten fazla Shilka'yı bekledik. Sarayın camlarına ateş ederek bizi koruyacaktı. Ve hemen ateşinin altındaki barajın altına koşmak zorunda kaldık! Gözlerimizin önünde, başka bir birimden üç savaşçı bir yerden fırladı ve başımıza hızla girdi! Girişimize! Biri kapıdan bir metre uzakta, düştü, bir keskin nişancı tarafından vuruldu ve ikisi içeri fırladı. Birisi yaralı adamı giriş kapısından attı, ama ona yapışamadı, mermiler ona tek tek çarptı. İkinci savaşçı evin içinde militanlarla ateş ediyordu.
Aniden, yaklaşık yirmi metre ötede bir maden, karakteristik bir düdük ile gelir! Parçalarımızdan biri bacağına çarptı. Bence yaralıları giydirmek başladı! Komutana evin içine bir müfreze yerleştirmeyi teklif etti: “Muhtemelen“ ruhlar ”harçlarının ateşini o anda düzeltti!” Müfettiş komutanı önerisini ilan etti. Cevap parlak: “Hayır, bekle, şimdi bir takım olacak! Bir keskin nişancı olup olmadığını bu evi kontrol etmek daha iyidir. Anladım, Bay Gad! ”
Eh, üç gruba ayrıldılar, her birinde üç kişi, evin diğer tarafından koştu ve pencerelere atladılar. Saf. Döndüklerinde, ikinci katta üst üste iki güçlü patlama duymuşlar. Takımımızı ne zaman bıraktığımız hakkında. Aşağı at! Ve orada ... Kan, duman, inliyor! Birlik lideri Dan Golden, Troyka ile birlikte sundurmasını incelemeyi bitirdi, dışarı çıktı ve üzerini örtdü - kanla kaplı! Komutan Stas Golda yaralandı. Daha sonra, doktorlar vücudunda on sekiz adet fragman yaraları saydılar ve Anavatan Cesaret Düzeni'ni verdi.
Signalman istasyon nerede yaşıyor? Mykola St. Petersburg'un göğsündeki Р-159'imiz birkaç parça aldı, ama düzgün çalıştı! “Freze bıçağı” diye bağırdım. - “Freze-12”, “200” ve “300” değerlerine sahibim, miktarı belirtiyorum ve komutan yaralandı! Tahliye konusunda yardım istiyorum! ”Ve tabur komutanı sakince saldırı için bir emir verildiğini ve sağlıklı insanları topladığımı ve görevi tamamladığımı söylüyor. Ve kaçını sormadan bile, yaralıları tahliye etme sözü veriyor. Müfreze konsolide olup, kim tarafından verildiği ve nerede olduğu bilinmiyor, herkesle adres alışverişi yapılmadı, birçok kişinin ismini bilmiyoruz. Böylece Anavatan için savaştılar.
Nitekim, solumuzda, doğrudan bir yol üzerinde sürdük ve bir Shilka ateşiyle kükredik. “Değirmen” i cehenneme göndermekten ve kanayanlara yardım vermeye başlamam dışında bir seçeneğim yoktu. Yine de tahliyelerini sağladım. Ve biz görevi tamamladık. Kan ve ter. Böylece takım komutanı oldum. Dokuz kişilik bir horoz. Eksi on üç!
Sonra her şey kolaylaştı. Hazır, "Freze Kesici-12"? Cevap vermeye hazır! “İleri!” - radyodan ağlar. Ve evin bir arada, ne örtüsüz, duman örtüsüz, nerede olduğunuzu ve yabancıların nerede olduğunu anlamayan ne? Şimdi bunların hepsi, bir kabus veya filmdeki hareketsiz görüntüler gibi hatırlanıyor. Hepsi kanla, kirden ve kurumdan siyah, tahliye edilen adamlardan geriye kalan yedi otomat, PKM'nin ellerinde, adamlarımın çalıştığı evi parçalayan kırk metreden geriye! Taktik? Ne cehennem taktiği? Beşinci kata koştuk, kapıya el bombası attık ve bazen ateş ettik. Yerleşmiş. Hesaplama. Tümü.
Daha sonra ana güçleri çekmek gerektiğinde, girişimizin tüm dairelerini yukarıdan aşağıya temizledik. O zamanlar caddede yürürken kötü bir formdaydı, bu yüzden ana güçler bize bir el bombası fırlatıcısının, bir tür annenin ve bir kızak çekicisinin yardımıyla bir delik açtığımız duvardan içeri çekildiler!
Bu evdeydi, SVasha Lyutin'in arkadaşından SVD'sine “ödünç almıştı”, poposunda bir süngü ile zaten üç kesik vardı, keskin nişancı oldum. Harika, taktiksel olarak yetkin bir pozisyona sahip. Bir tabureye banyoya yerleşti. Vurgu için - önceden boşaltılmış buzdolabı. Oradan, duvarda bir kabuk tarafından delinmiş küçük bir delikten, evin önündeki arazinin etkileyici bir kesiminde, yani başkanlık sarayına ve sarayın bir kısmına kadar uzanıyordu.
Bir zamanlar, denizciler evimize koştu: iki subay ve bir denizci. Denizci, ortaya çıktığı gibi, bir savaş gemisinden gerçekti. Belki de bu yüzden pozisyon değiştirdiğimde neredeyse beni vuruyordu. Fakat Denizciler beni başkalarıyla etkiledi. Canlı yem! Biri, pencerenin açılışında ayakta dururken, izleyici hayranlarıyla sarayı havalandırmaya başladı ve ikincisi, odanın arkasında, RPG-18’i savaşa hazırladı. Bir topçu olarak, adamların ustura boyunca yürüdüğünü, ama inatla şanslı olduklarını anladım. Canlı yemde keskin uç mükemmeldi ve kısa süre sonra bu “olta arteline” katıldım ve denizci, savaşçıların hiçbirinin kurşuna çıkıp dairenin etrafında dolaşmamasını sağladı.
Commonwealth ile Savaş
Şirket komutanının bana üç gönüllü alma görevini üstlendiği ve onlarla birlikte iki ölü olan cesetleri cesurca bulmak ve sokak molozundan Sergey Les ve Dima Strukov'u tahliye etmek için bir gün vardı. Birkaç gün önce öldüler. Onları bulma teşebbüsleri zaten bir şirket müdürü Ensign Purtov tarafından üstlenilmiştir. Sonra savaşçılarla olan “ruhlar” pilasterinin arkasına sıkıldı (bu, iki tuğla büyüklüğündeki bir evden dışarıya doğru bir çıkıntıdır) ve ustalıkla sığınağı yok etmeye başladı, sonradan bir müfreze ile işgal ettiğimiz evden inanılmaz derecede yoğun bir yangına yol açtı. Onları, ateşlerimizle birlikte atıkları örtmek için taşralı dostum Pomors ile birlikte sürükledik. Ensign Purtov'un nasıl bir çizgi çizdiğini, tökezlediğini, düştüğünü ve şu anda olduğu yerde otomatik bir patlamanın tuğlaya ısırdığını asla unutmayacağım ...
Genel olarak, görev açıktır. Omzumda otomatik, kafamda kask var. Bir dövüşçüyü, ikinciyi, üçüncüyü ve onlar, mide çeken, ani baş ağrıları olan, görevdeki birinden olanı önereceğim. Risk almak istemiyorlar, hatta patladılar. Fakat gönüllü arayışı Dağıstanlı adamlara ulaştığında, onlar daha fazla uzatmadan: kask ve başlık gitti, komutan! Fakat onlar gitmek zorunda olduğumuz ölüleri hiç tanımıyorlardı! Ve burada ben, iki Dağıstan ve Kazak bu araştırmaya girdim.
Sergei'nin cesedini çabucak bulduk, kabine söyledim ve sonra - dur. Netleşecek kadar yoğun bir ateş - gün ışığında geçemeyiz. Bu lanet yerde bile şişirme. Denedim. Sadece sabahları eve dönmeyi başardılar, Sergey'i yerinde bıraktılar, ancak cesedi pencerelerimizden görülebilecek şekilde yerleştirdiler. Militanlar savaşmadan sarayı terk ettiklerinde birkaç gün sonra cesedi toplayıp arkaya aktaramazlardı.
Her nasılsa, sitemizdeki savaşın ortasında, tabur komutanının arkaya gitmesi gerekiyordu ve korunmak için beni de yanına aldı. Ardından arka birimler Lenin adındaki parkta bulunuyordu. Ben, bir süre kendime bıraktım, parkta dolaşıp, çadırlarda nasıl yaşadıklarını merak ederek merak ettim? Ve eğer benimse? Ve aniden bir şey bana garip geldi. Her yer, nereye gitsem gitsin, herkes öldü, yakacak odun fırlattı, temizledi ve sessizce bana baktı. Ve bu görüşlerde şefkatle serpiştirilmiş bir çeşit saygı vardı. “Bak, bak, en önde gelen adamdan!” - Duydum ve uyanmış gibi etrafa baktım. Sonra ısıtma davetleri çadırlara düştü, sorular sordu, hayatta kaldığınız için tebrikler! “Sorun nedir?” Diye soruyorum. “Ön cepheden olduğumu nereden biliyorsun?” “Kendini aynada gördün mü?” “Hayır, elbette! Şehirdeki aynalar nerede? Her şey yandı ve kırıldı! ”- Güldüm. “Na-ka, bir göz at! Senin gibi insanlar bize sadece ölü getirildi! ”- Utandı, avcı bana bir ayna verdi. Ben bir baktım. Baktı ve korktu. Aynadan, bir canavar bana siyah, dumanlı bir yüze, yanık kıllara ve kaşlara, kırmızı gözyaşı gözlere sahip kirli, düzensiz bir siyah şapka içinde baktı.
Bir süre sonra, şehir için mücadele diğer mahallelere taşındığında, evimizin daha az etkilenen bölgelerini ziyaret etmeye karar verdik. Şilteler gibi bir şey bulun. Ekibim daireleri yaktığı için şanslıydı ve geçen hafta tabii ki VOG'ların altından iki çekmecede uyudum, çantam yoktu. Önemsiz bir yazı yazarken, "tapınağımıza" dönerken ilginç bir resim gördük: Dudayev Sarayı adamlar tarafından beyaz kamuflaj ve benzeri görülmemiş boşaltmalarda vahşice fırtınaya uğradı. Spetsnaz, aksi takdirde, bir kaç gün önce burada olacağını düşünürdüm!
30 OBSpN'in 901 yıldönümünü diğer askerlerle birlikte on yıl ve bir buçuk yıl sonra, aniden Çeçen tarihçesini izledik, çerçevede, evin sonunda parladı ve merminin delindiği deliği bir kez SVD'den ilk atışımı yaptım. Yani kamuflajdaki adamlar şimdiki arkadaşlarımdı! Dünya ne kadar küçük!
Sonra savaşımız azalmaya başladı. Bir ay boyunca CBÜ'deki St. Andrew Vadisi köyünde, ardından Shali'de bulunduk. Savaşın dağlık bölgelere gittiği mayıs ayında, personelin yarısından fazlasını kaybeden taburumuz dinlenmek ve Hankala'ya geri sarılmak için çıkarıldı.
Kariyerimdeki atış poligonunda arkadaşım Dima Koksharov ile tanıştım. Konuştuk. Hava Kuvvetleri'nin 45-alayında görev yaptı. Ve aşağıya inip taş ocağının içine inen ve piyadede benzeri görülmemiş vida kesicilerle bana anlayamadığım taktiksel egzersizleri yapan sert adamlar, askerleriydi. Harika izciler düşündüm, onlar için ben neredeyim!
Yeni hayat
Eylül ayında savaş bizim için sona erdi. Tabur sütunu, Cool'ta kalıcı dağıtım noktasına doğru yola çıktı. Kapanış BMP'nin zırhına sürdüm ve arkamızda tüm yol zırhla bağlanmış bir süpürgeyi sürükledi, asla buraya geri dönmeyeceklerdi. Omen!
Stoka bırakıldı. Smolensk’te aileme geldim. Ve orada - karanlık! Ölen köyün iç karartıcı izlenimi. İşsizlik, alkolizm, uyuşturucu bağımlılığı. Gençler aptalca kendini imha etmeye başladılar.
Tek doğru karar orduya geri dönmek, ciddiyetle ve uzun süredir. 45’te bir tutum için geldiğim 1996 OPSPN’nin komutanı Albay Viktor Kolygin, “Bir sözleşme için bir vatandaş almıyoruz, Tula bölümüne kaydolup oradan tercüme ediyoruz” dedi.
173’te, Tula’daki ayrı bir keşif şirketi de benzer bir ses duydu: “Önce alaylı keşiflere gidelim, ama göreceğiz.” Bu yüzden, 51'inci paraşütçü alayı keşif şirketiyle, Hava Kuvvetleri'nde savaş yolculuğuma başladım.
Hizmet yılı boyunca üç aylık bir iş gezisine Abhazya'ya gitmeyi başardım. Birkaç yıl boyunca, Gudauta'daki paraşütçüler barışı koruma görevi yürüttüler ve Karadeniz'in güneydoğu sahilinde barışı sağlamak için küçük bir katkı yaptım.
Abhazya'dan sonra istihbarat bölümünün genel başkan yardımcısı Binbaşı Sergey Konchakovsky bana büyük ilgi gösterdi. Kışkırtıcı sorular sordu, cevaplarımı ve eylemlerimi izledi. Yakında Konchakovsky, Sokolniki'ye gidip ayrıldığım 45 alayının özel kadrosu komutanıyla konuşmamı ve gerekli önerileri almamı önerdi.
Özel kadro
Yeni yerdeki servis ilgisini çekti ve yuttu. Her şeyi sevdim: insanlar, ekipman, silahlar, ekipman, eğitim seansları yapma yaklaşımı.
Tula'ya hafta sonu için spetsnaz aletlerinin bir sırt çantasıyla ve şık bir dolgu polyesteriyle geldiğimde ve memurlara bir ay boyunca hizmet amaçlı olarak gördükleri ve öğrendikleri her şeyi özel amaçlı keşiflerde anlattıklarında, çoğu orada yangın çıktı. Yakında ne yaptılar?
Öykü benim çağrı işareti görünümünü - Leshy oldukça komik. Keşif grubunun komutanı Kaptan Stanislav Konoplyannikov, bizi, genç istihbarat subaylarını inşa etti ve çağrı işaretleri icat etmemi emretti. “Leshy” ile geldim, ama alayda zaten böyle bir çağrı işareti bulunduğundan şüphelenerek, garip bir duruma girmekten korkan, onu seslendirmeye başlamadım. Ve komutan, hattı geçip icat edilen çağrı işaretlerini yazarken, önümde durduğunda, ona şöyle demiştim: “Düşünmedim, Yoldaş Kaptan”. Hangi cevap verdi: “O zaman Leshim olacaksın!” O zamandan beri, 1998'ten beri Leshy oldum.
Eylül 1999'da savaş patlak vermesinin ortasında Dağıstan'a uçtular. Militan üslerin keşif, arama ve imha görevlerini yerine getirdiler. Ekim ayında, Kuzey'in 61.Kirken Kirkenes Red Banner Deniz Tugayı için çalışıyor filoİlki Terek'e gitti.
14 Ekim ayında, S. yerleşim yerinin optik keşiflerini yapma görevini tamamlayan grubumuz tahliye bölgesine taşındı. Daha fazla dikkatle yürüdük. Sürekli soldan birileri bize bakıyormuş gibi yanlış görünüyordu.
Ve işte zırh! Sakinleşmişti. Aniden radyo istasyonu canlandı. Planlarımızı radikal bir biçimde değiştiren bir düzen ve onu ve birçok kaderi takip ediyor. Ormancı'nın yakınındaki evi ters yönde izlemek zorunda kaldık.
Zırhlı personel gemilerimizden ikisi (grup komutanı Pavel Klyuyev birinci sınıfa gidiyordu ve ikinci oldu V.) Terek boyunca dar bir yolda ilerliyordu. Nehir kıyısında düşük, yerler büyümüş, vahşi, güzel. Yolun sağında dört metrelik sazlar var, solda bir buçuk metrelik yapay şaft üzerinde dönüş ve kalın parlak yeşil.
Sağa dönüşün girişinde, büyük bir su birikintisinin önünde, araba yavaşladı, ama bir şey beni geri döndürdü. Yan vizyonla “el bombası atıcısı” hedefine benzer bir şey yakalamış gibiydim. Bunun gerçekten bir roketatar olduğunu fark etmeden önce üç saniye geçti! Sakallı, dallarla gizlenmiş, dizinden çekmeye kendini hazırladı ve beni on beş metreden alnına nişan alıyor gibiydi! Bunu itiraf etmek istemedim, bu yüzden bir çığlıkla: “İşte orada ...!”, SVD'yi kendi yönünde çevirdi. Bir sonraki ağlayışım: “Dikkat! Solda, atış kükremesinde boğuldu ve zırhlı personelin patlamasını yapan kişiyi öldürdü. Zırhın ardında kaldığımızda, görünüşte ısrarlı bir taktiksel eğitimin etkilendiğini hatırlamıyorum. Motor bölmesindeki aşırı basınçtan kusturulmuş ve elektrikli kapaklar kaldırılmış. Bence grubumuzun çoğunun hayatını kurtardı, çünkü yol kenarındaki şafttan en az bir düzine militan cansız makinemizi yakın mesafeden vururken, el bombası atıcıları ikinci atış için hazırlanıyordu. Mağazanın üzerine inen makineli tüfekler yeniden şarj olmak için uzandı ve el bombası atıcısı yeniden “pire” aracımızın kıç tarafına sürdü. Ve yine kurşun yağmur! Ve üst üste üç kez. Ve üç kere de el bombası fırlatıcı kıç tarafına girdi.
10 - 15 metrelerde işe yaramaz bir tüfekle “kutunun” burnunun altına saklanıp, gruba ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu. Adamlar hayatta mı? Novosel’in yanında. Ve gerisi? Abrek bize yolun kenarından sürünerek geldi ve bir zırhla ve orada Klyuev'le gösterdiği bir jestle. Kanaması Igor Salnikov - Gosha'ya uzandı. Kurtarmaya inanırken, Abrek ve ben onları zırhlarından dikkatlice çektik. Gosha’nın başı delindi, ama yaşam belirtileri bize umut verdi. Hayat belirtileri ve grup komutanı bulmaya çalıştım, ama ne yazık ki. “Paşa nasıl?” Diye sordu Abrek, Gosha'yı sarıyor. “Artık Paşa yok!” Diye cevapladım, işe yaramaz bandajı düşürdüm. Tanrım birkaç gün sonra hastanede öldü. Paşa'nın gömüldüğü o gün.
"Ruhlar" kendileri, bize el bombası atmaya başlayarak saldırılarıyla nasıl başa çıkacaklarını önerdiler. Abrek Gosha ve Paşa'da kaldı ve B-F'nin burnu altında Novosela'ya geri döndüm, aniden F-1 şaftın arkasından uçup bizden yaklaşık beş ila yedi metre uzağa düştüğünde! Bunlar, ağır çekimde olduğu gibi, sonsuz uzun sürelerdi. Bağırdım: “Novoselov, el bombası!” “Ne tür bir el bombası?” “Bence efka!” - ve başımı ellerimle kaplayan Paşa ile Gosha arasına giriyorum. Sıkıca bastırılmış bacaklar patlamanın ortasına çeker ve bekler - kıymık bana nerede uçacak? Patlama. Geçti! Ve kesinlikle lanet olası el bombasının parçalandığı yere geri dönüyor.
Düşüyoruz, el bombalarımızı boşaltmadan alıyoruz ve sakince, düzenli bir şekilde, çekim çekleri onları güvenle şaftın diğer tarafına atıyor! Bunu nasıl seversin, aksiyon filmleri?
Yardım etti! Novosel, zırhlı personel taşıyıcısına gireceğini ve mekanik bir tetikleyici kullanarak PKT kutusunu boşaltdığını tahmin etti. Savaş durumundaki bir dönüm noktası, bir süre çekim yaparak, yaralıların kanallarını ve şubelerin çatırtılarını duyulabilir hale getirdi. Dallar! Yani, militanlar tahliye için hazırlanıyorlardı. Sonra ikinci BTR toplandı, bir nedenden ötürü geride kaldı ve görünüşü militanların geri çekilmelerini hızlandırarak aktif ateşle kapladı. O kadar sıkı ki, şafta tırmanan makineli iki topçumuz pozisyonlarını bırakıp yola sürünmek zorunda kaldılar. Ardından, ağır çekim film çekimlerinde olduğu gibi: V., şaftın tam yüksekliğine yükselir, AKMS'sini bir davulla 75 mühimmatına yükseltir, düşman mermileri tarafından bükülen dallar yakınına düşer ve bir büyü gibi Zelenka'da, davul sıkışana kadar ateş eder. Yeşilliklerin kabukları ve ufaları suratına uçuyor, ama eğilmeden vuruyor!
V. benzersiz cesaret, irade ve ödünsüz bir adamdır. Bu Rus subayı. Bu sömürünün çoğunun farkına varıldığına sevindim ve Rusya Devlet Başkanlığı Kararnamesi ile Rusya Kahramanı ünvanını aldı. Birkaç yıl içinde.
Savaş azaldı. “Kim?”, V. kısaca sordu. “Paşa, Tanrım,” diye cevapladı Novosel ve ben. Ayrıca, uyluğunun içinden geçen bir mermi olan Vitya Nikolsky'yi getirdiler. Yerde yatan çocuklara gittik. Grup komutanının bileğini nabzı hissetmek umuduyla elimde sıktım ve aniden: Var! Ben bağırdım: “Yoldaş Binbaşı! Nabız V. Paşa'nın boynuna dokundu ve sessizce başını salladı. Öyle görünüyor ki, heyecanla elimi çok sıktım ve nabzımı hissettim.
Stavropol alayından izciler içeren bir BMP savaş alanına uçtu. Çıkarma, etrafımızdaki savunmayı kaldı, düşman arayışı içinde başlarını inançsız kaldırarak kafalarını kaldırdı. Yorgun, muhtemelen, bizi bütün gün tahliye ediyorlar. Burada, ikinci zırhlı personel taşıyıcımız geri döndü ve hasarlı adamı römorkun üzerine götürmek ve alay konumuna sürüklemek için geri almaya başladı. Bir APC çarkı yolun kenarındaki bir su birikintisine sürdü. Bir maden var. Vuruş, güçlü bir patlama ve çok tonlu bir makine fırladı. Hepsi patlama dalgasını farklı taraflara fırlattı!
Bir an sessizlik, kara lastik karına şaşırmış görünerek yolun ortasına uzandım - zırhlı bir personel taşıyıcı tekerleği, bir mayını çöp kutusuna bölerek, yavaş yavaş ve ne yazık ki zeminde küçük siyah kar taneleriyle, yaşayanların ve ölü keşiflerin yüzlerine yerleşti. Teşekkür ederim, sanırım ilk rezervasyonun kardeşi, su birikintileriyle karşılaşmama tavsiyemizi dinlediniz. Bu madene ilk isen biz olsaydık, hayatta kimse kalmazdı.
Söylenti geri gelir gelmez, kulaklarımın çınlaması yüzünden acı bir inilti duydum. Milin üzerinde Stavropol Minenkov yatıyordu. Bacak yırtılmış, ama kendisi bir turnike uygulamaya çalışırken bile bilinçli. “Bacak nasıl?” Diye soruyor. “Sorun değil, yürüyeceksin!” - Cevap veriyorum ve sessizce başının yanında duran kopmuş bacağını aşağı doğru iterek. Kan durduruldu, adam kurtarıldı.
Mikhail Minenkov'a, Ocak ayındaki 17'teki 2000'tan Rusya Başkan Vekili'nin kararıyla Rusya Kahramanının ünvanını verdiğini de ekleyeceğim.
Makineli tüfekleri kırılmış zırhlı personel taşıyıcılarından çıkardıktan ve onboard radyo istasyonlarını vurduktan sonra, arabaları patlatmaya karar verdik. Onları o gün dışarı çıkarma fırsatımız olmadı ve militanlar bırakılmamalı. Arabamı yıkıma hazırlıyordum ve gözlerimden gözyaşı akıyordu. O andan itibaren, diğer yetişkin yaşamım başladı. Havadaki özel kuvvetlerde yaşam.
Savaş alanının denetimini ve zırhın tahliyesini yapan grup, yolda kurulu birkaç mayın ve kara mayını buldu. Görünüşe göre, militanlar güçlü bir pusu hazırlıyorlardı ve hedefleri biz değildik. Paraşütçü alaylarından birinin bir sütununun bu yol boyunca geçmesi beklendiğinden, bu savaşın büyük bir trajediyi engellemesi çok muhtemel.
Pekala, biz, beklenmedik bir şekilde avlanamayan izcilerden, sert ve kasvetli yüzleri olan, beklemiş, yorgun, bizleri, CBU'ya götüren helikopterin yanında şahsen karşılaşan Büyük General Popov'un korkunç gözlerinin önünde belirdik. Hoşgeldin konuşması adamları şoka soktu: “Öyleyse, savaşçılar, elbette herşeyi anlıyorum, savaş açık, ama üniforma uymalısınız! Kapakların nerede, yoldaş izciler? ”
Birkaç gün sonra ölü dostları hatırlamak için çadırımızda toplandık. Az önce Gosh'in hastanede öldüğünü bildirdik. Üçüncü kadeh ölen kardeşlerin anısına büyüdüğünde, 218 Özel Kuvvetler taburunun komutan yardımcısı Binbaşı Pyotr Yatsenko, gitarı alıp önüne bir parça metin koydu, grubumuz hakkında yeni bir şarkı söyledi. O şarkı söylerken, o kısa ama acımasız kavgadan tekrar geçiyor gibiydik. Birçoğu gizlice uzaklaştı, ortalama bir erkek yaşını sildi.
Pyotr Karlovich tam karşımda oturuyordu ve şarkı bittiğinde ve herkes geldiğinde, not defterimde yeniden yazmak için ondan bir parça metin istemiştim. Yapamadım Yatsenko sayfasını iade et. İki gruba ulaştığımız bir sonraki görevde, özel amaçlı bir keşif grubuna komuta eden Peter Karlovich, düşmanın üstün güçleriyle savaşta cesur bir şekilde öldü. Rusya Devlet Başkanı'nın 24 Mart 2000 tarihli kararıyla Peter Yatsenko, Rusya Kahramanı unvanına layık görüldü.
Şarkının bulunduğu sayfa artık Askeri Zafer Müzesi'nde bulunuyor. OOSN 45 OPSPN Hava Taşıtı.
"Spetsnazovskaya Chuyka"
Çok ilginç görevler vardı. Kasım ayında pusuya gideriz. İki grup Rehberimiz İki gece. Şarj edildi, bağlantıyı kontrol etti, atladı. Takım: "Baş izleme, devam et!" İlk adımda korku arka plana çekilir, dikkat ve dikkate, soğuk hesaplamaya ve şimşek reaksiyonuna yol açar. Ancak korku tamamen ortadan kalkmaz. İzcinin hiçbir şeyden korkmadığını kim söyledi? Yalanlar! Ne kadar korkutucu! Ancak gerçek istihbarat subayı korkusunu yönetebilir, onu doğru yöne doğru yönlendirir, böylece korku dikkatli olur. Hadi Daha önce olduğu gibi, beş duyunun tümü bir yumruk haline sıkıştırılır ve sınırda çalışır. Ancak bazı nedenlerden ötürü, bu görevde bir diğeri, altıncı his - onlara “spetsnaz chuyka” adı verildi. Bu, işe girdiğinizde ve önceden bildiğiniz zamandır: bir şeyin olacağını ve bazen hangi zamanda olduğunuzu bile anlayabilirsiniz. Yani bu sefer.
Her adımda, tökezleyerek gidip sakin olmaya çalışıyorum. Geceleri biçilmiş bir mısır tarlasında yürüyen kişi beni anlayacaktır. Sırtı örten ormanın kenarından önce, içinden geçmemiz gereken, sadece altı yüz metre, ama metre neydi?! Onlara dört saat yürüdük! Birinin bizi izlediği hissi beni bir dakikalığına bırakmadı! Sonra bir gaz borusu üzerinde metal bir nesneyle iki darbenin, sola doğru sola giden rotaya paralel uzandığını duydum. "Dur! Dikkat! ”Komutana gelen grevler hakkında rapor veriyorum. Herhangi bir vuruş sesi duymadı. “Git!” Tekrar başlamak için vakti olmadılar, yine olduğu gibi: “Bammm-Bammm” ...
Ormanı kurtarmak için acele edin! Zelenka'da dağıldıklarında temas ettiler, nefes aldılar ve yine: “Baş devriyesi öne geçti!” Komutan, inatla, engebeli akasyaları olan, denizden dowry grubuyla yoğun akasya çalılıklarını tercih ederek, gece yolunu takip etmek istemedi. piyade artnavodchikami ve radyo operatörleri ve "Leshy" shaggy kostümleri giymiş, sağır edici bir patlama ile bekledi! Fakat zaman azalıyordu ve komutanı yolu takip etmeye ikna etmeyi başardım!
Hızla, hayranlık duymadan ve macera yaşamadan, sağ kenara gittik ve sahalarına pusular düzenlemek için gittik. Dikkatimizin asıl amacı kenardan kırk metre kadar olan astar oldu. Köstebeğin bir PWS-50 madeni kurduğu yerdeydi. Ancak bazı sebeplerden dolayı, bu gün kategorideki "ruhlar", yolları kullanmak istemediler ve taktiksel olarak hemen kenardan geçti, neredeyse VSS'imin bagajına bastılar! Coşkuyla iletişim kurarak, hazırda otomatik silahlara sahip bir çift militan, elli metre arayla üzerime geçti, ikincisi. Bir tanesinin çantasında, bir tank karşıtı madene benzeyen bir şey olduğunu fark ettim.
Düşman bulmak için takım nerede? “Ruhlar” üzerimden yürürken, radyo istasyonumu elimle kapattım ve bunun hakkında bir şeyler söylendiğini hissettim, ama ne? Gangsterlere birkaç dakika daha hayat verdikten sonra, başka bir grubu tuzağa düşürmek için onları özledik. Tabii ki, konukların kendilerine acele ettikleri kardeşleri uyarmak.
Ya sadece bir gangsterin bağırsakları? Ne yapmalı Yansımalar ikinci pusu bölgesinde yapılan şiddetli çekimler ile yarıda kesildi! Gitmiş işim! Motorun solu! Kirazlı yakışıklı Grand Cherokee, maden ocağımızın yıkım sektörüne girdi! Görüşte, sağlıklı bir sakallı amca gördüm. Elinde bir makineli tüfek sıkarak konsantrasyonla ileriye bakıyordu. Patlama! Cip, arabanın hiç bırakmadığı, dumanla karışmış bir vzmetnuvshey tozu bulutu kapladı. Örtü kovuldu ve gözlerim hedefi düzeltti. Sanırım geldiniz Bay Basayev, kapılara ateş ediyorum, kırılan camın sesini duyuyorum.
Sağa baktığımızda, nasıl olduğumuzu öğrenmek için grubun ayrılmaya başladığını gördüm. Nasıl? Neden? Ne de olsa, arabada ... Bir cipin muayenesi sırasında yalnızca neyin ve kimin bulunabileceğini tahmin edebilirdi. Ama israf, çok israf. Emri soldaki gözlemcilere veriyorum ve en uç noktaya gidiyorum. Ön toplama noktası - arkaya 200 metre. Benden önce Lech telsiz operatörü. Yıldız onun çağrı işaretidir. Yıldız koşuyor, bir omuz sırtında bir radyo istasyonu olan bir sırt çantasını doğrultuyor. Aniden, bizim için beklenmedik bir şekilde, grubun solunda PKM kazandı! Savaşa hazırlanmıştım, sağdaki Yıldız dikenlerden koptu, sıkışıp kaldı. Bush çoktan bir mermi yağıyordu. Evet, şu lanet olası çantayı atıyorsun dostum! Ben attı. Ben bıraktım. Tanrıya şükür!
Her nasılsa toplama noktasında toplandı. Sayın. Hepsi mi Tek seferlik yok. İstasyonu arayın - tıklamalara cevap olarak. Açıkçası, sadece resepsiyonda, köy yemeklerinde işe yarar. Orientated. Onunla buluşmak için gönderildim! Tanıştım Bakıyorum - koş, evet bir değil! Silahlı bir kötü adam arkadan düştü ve çok da geride değil! Bence, Olezhka'mızın hayatta kalmaya karar vermesine neden oldu? Buna izin vermeyeceğiz! Görüşte alçaklığı alıyorum, daha yakından bakmama izin verin, boşa çıkar. Dur! İşte bu bizim Ryazan! Oh, komutan! Şimdi kesin olarak her şey toplandı.
“Yıldız, temasa geçelim!” Komutanı büyür. Radyo operatörü “Evet, şimdi ne bir yıldızım, artık bir istasyonumuz yok” dedi. Radyo operatörü Morpekhovskogo artnavodchika'yı hatırlıyoruz. Görevden hemen önce, 300 gram patlayıcı PVV-5'i ITP-50 sigortası ile Historian radyo istasyonunda güçlendirdim ve şunu söyledim: “İstasyonun tehdidi durumunda düşmanın ellerine düşüyorsa, primer kapağını savaş pozisyonuna aktarın ve halkayı dışarı çekin, anladınız mı?” Anladı, aha! İlk atışta, çocuk, komşu köylerden gelen tüm Basmachilerin, radyo istasyonunu ele geçirmek için saldırıya uğradığını ve çıkışta cesurca havaya uçurduğunu düşündü! İş!
Tahliye bölgesine gitmek, bir şekilde grup içinde çalışmak üzere tasarlanan radyo istasyonlarında zırh istediler ve iletişim aralığını arttırmak için radyo operatörünün uzun bir ağaca tırmanması gerekiyordu! Ve kahkaha ve günah. Tahliye güzeldi. Acele ve vazgeçilmez duman ile. Ve ikinci grubun komutanı, ortaya çıktığı gibi, çok tembel bir adamdı! Ya da çok akıllı. Tahliye bölgesine yürüyerek gitmedi ama rahat bir Mi-8 helikopteri ile uçtu! Bu yüzden, kupaların ve eski sahiplerinin yönetim kurulundan boşaltılmasını yönlendirerek daha uygun olduğunu söyledi. Bu arada, bir anti-tank mayın benzeyen çanta içinde yuvarlak, oldukça lezzetli pide olduğu ortaya çıktı.
Ancak görev burada bitmedi. Turntable'a gelen grubun istihbarat şefi gruba onunla birlikte uçmasını ve savaşta yıkılan cipin gösterilmesini emretti. Var. Pusu alanında uçarken, arabaların ve pistin soğuk olduğunu görüyoruz! Patlamanın sürdüğü mayınımızın saldırı açısını açıkça görüyoruz ve hepsi bu! "Ruhların" arabayı ormana sürüklediği ve dikkatlice dallarla kamufle ettiği ortaya çıktı. Ama bulduk! Cip arayışı sırasında bir keşif efsanesi olan Anatoly Lebed ile 2012'de bir kazada gülünç bir şekilde ölen Rusya'nın gelecekteki Kahramanı ile birlikte çalıştım. Komutanlar denetimin sonuçlarından memnun kaldı: belgeler, radyo istasyonları, silahlar ve ekipman. Yayını dinlemek, istihbarat alanımızda çalışan doksan iki muhabiri ve savaşta yok edilen saha komutanının kimliğini ortaya çıkarmamıza yardımcı oldu. 1999 yılında bu pusu hakkında, kısa haber bir not "Kardeş" dergisi yazdı: "Kasım. Arama-pusu eylemlerinin bir sonucu olarak, Hava Kuvvetleri'nin 45. ayrı Özel Kuvvetler Alayı, Salman Raduyev'in en yakın arkadaşını çağrı işaretiyle imha etti ... "
Zafer sevinci ve yenilginin acısı
Üst düzey emir subayı Alexei Ryabkov'un görevden alındığına dair işaretçinin ölümünü hatırlıyorum.
Kharachoy'da çalışmak için Vedeno bölgesinde iki grup halinde çıktığımızı söyledi. Bunlardan biri dağların uzağındaki döner tablalara atıldı, ikincisi BMD'de görevlerini tamamlayan paraşütçülere yöneldi ve onlara operasyon alanına erişim sağladı.
Ryabkov zırh üzerinde gruptaydı. Yılan gibi yol dağ yamaçlarında uzanıyordu. Bir militan tuzağına düştüklerinde barikatlara gitmek için beş dakikadan fazla zaman yoktu. Kolonun baş makinesinin arkasındaki patlama aniden gürledi, ardından makineli tüfek ve makineli tüfek patladı. Alexey'un boynunda bir kurşun var. Yaralanmadan fısıldayarak düşmeden önce mağazanın tamamını makineden çıkarmayı başardı.
Kavga kısa sürdü. Saldırganların yönünde konuşlandırılan BMD silahları bir voleybol attı. Zastrikotali otomatik askerleri. “Ruhlar” emekli olmaya başladı.
Vedeno bölgesinde, özel ekibimiz 2002 ve 2005'te iyi sonuçlar verdi. Birkaç konut üssünü havaya uçurduk ve farklı hiyerarşilere sahip militanları yok ettik. Geçmiş deneyime, tropik coğrafyanın bilgisine ve düşman davranış psikolojisine yardımcı oldular.
Bir zamanlar standart olmayan görünüşüm güvenlik görevlileri tarafından başarıyla kullanıldı. Zorlukla traş oldum ama sağlam bir sakalla Çeçen gibi görünüyordum ve Rusya'nın CSF FSB Grubunun personeli, uygun yerlere giyiniyor ve boynumun etrafına bir cami resminin yer aldığı bir kolye asıyordum. sektörü. Benim tarafımdan iletilen bilgiler, güvenlik görevlilerinin, amaçlandığı şekilde kullanıldı - yeraltındaki yerel gangsterlerin lideri nötralize edildi.
Yaratıcılık
2005'te, bir iş gezisinden döndükten hemen sonra, özel kuvvetlerdeki hizmetle uyumsuz olarak yaralandım ve 2007'te tedavi sürecini tamamladıktan sonra emekli oldum. Ve şimdi, bir paraşütle atlayamadan, bir keşif grubunun bir parçası olarak görevlere devam edebilmek için, yalnızca genç neslin özel kuvvetleri hakkında yazabilir, şarkı söyleyebilir, konuşabilir ve askeri yurtsever kulüplerle işbirliği yapabilirim.
İlk şiirlerini Çeçenya'da 2004'a geri yazdı. Her nasılsa, yılın 2005 yazında, iyi arkadaşım, yazar sanatçı Vitaly Leonov, adil bir rüzgârla bizi bir konserle Khatuni'ye getirdi. Orada buluşmanın keyfi bir sınır değildi! Tabii ki ikametgahı için keşif grubumuzun çadırı seçildi. Defterimden ayrılan Vitaly, şiirlerimin iyi şarkılar yapabileceği düşüncelerini paylaştı. "New Khatuni" havaalanı alanında Vital, savaşçılara birkaç konser verdi ve hatta görev gecesi yola çıkarak keşif grupları için şarkı söyledi. Geziden çok fazla izlenimi vardı ve kısa sürede Kafkasya'dan döndükten sonra Vitaly, aynı isimdeki zeka konusunda harika bir şarkı olarak doğdu. Bir şarkı haline gelen şiirlerimi duyduğumda şöyle düşündüm: “Neden olmasın?” - Elimi işte denemeye karar verdim.
10'in özel kuvvetlerdeki yıllarca süren hizmet, içtenlikle hayatımın en iyi yıllarını düşündüm. Havadaki birliklerin 45'inci özel amaçlı alayı hakkındaki şarkının videosu, arkadaşım Igor Chernyshev tarafından geçmişte, özel kuvvetler için özel amaçlı bir izci tarafından çekildi. Yıllar önce, Igor'un işini bırakma zamanı geldiğinde, ondan eski Vintorez'i kabul ettim. Şimdi Igor sadece harika bir kameraman ve yönetmen değil, aynı zamanda yetenekli bir tiyatro ve sinema oyuncusu.
Şarkılarımın dinleyicilerin kalbine yerleşmiş olmasına ve orduyu sevmeye ve Hava Kuvvetleri'nin özel kuvvetlerinde ve Silahlı Kuvvetlerinin diğer birimlerinde Anavatana hizmet etme arzusuna çok memnun oldum. Unutma arkadaşlar, orduya hayatının yıllarını veren sen değilsin! Bu ordu seni gerçek adam yapan yıllarını veriyor!