Samuel R. Delany'nin çalışması, en azından benim için, iki aşamada tanımlanabilir (daha çok paroksizmlere benzer): Birincisi, bir dahi ya da bilge yazarın gerçek varlığıyla bu kadar aşılması, sonsuz doğurganlık ve kolaylık sayesinde her türü silinmez bir şekilde kendine ait yaptı (bilim kurgu, edebi eleştiri, kısa kişisel deneme, queer anı, seyahat, günlük yazısı) - kısacası, Nobel lanetlenin, biz Delany'nin hayatını değiştiren, dışarısı çağında yaşıyoruz bu dünyanın eseri ve yazdıklarının ortaya çıkardığı okuyucu / eleştirmen türü, pekala, henüz varolmamış olabilir. Birincisinden daha az yoğun olmayan ikinci aşama, onun siyah queer sanatını kategorize etmeye çalışmayı reddetmektir, çünkü yaptığı şey, aslında, deha retoriğinden, türün sınırlarından çok daha ilginç, dağınık ve çok yönlüdür. Delany, düz beyaz edebiyat kültürünün başından beri nişan almaya ve pazarlamaya çalıştığı her şeyi reddettiği kadar basitçe ya da hiç de bunun ya da bu biçimin ustası değildir.
Tam olarak nedir Dhalgren ? Adanmış Eileen Myles, felsefe ve seksin, cinsiyet sırrının hüküm sürdüğü birbirlerinin işlerinde ayağa kalktığı, yazıyı 'bilincin kendisiyle sıyrılmak gibi' olarak adlandırdı. Nedir Times Meydanı Kırmızı, Times Meydanı Mavi ? New York'ta tanıştığım her yazar, bunun gizlice (gizlice değil) queer şehir hayatı için yazılan en iyi kitap (ağıt?) Olduğu hissimi paylaşıyor gibi görünüyor. Nedir Sudaki Işığın Hareketi: Doğu Köyünde Seks ve Bilim Kurgu ? Bugünlerde Delany'nin büyüklüğünün ne olduğu ya da direnişine dair en yakın yanıtları, jayy dodd'un Delanyesque otobiyografik şiirinde yankılanıyor buluyorum: “jayy dodd, los angeles'ten gelen bir blxck soru işaretidir” ya da son Los Angeles Review'de ne zaman Kitap röportajı, bir partide bir ahbap tarafından 'Erkek misin yoksa kadın mı?' dediler: 'Sorunuz benim.'
Geçen yaz telefonla kaydedilen bu röportajda, Delany'nin eskiden ziyaret ettiği East Village'da dolaşırken, varlığı ve işi bir soru karesi gibi olan en sevdiğim yaşayan yazarlardan birine sormam gerekiyor: çocukluğunun en eski anıları hakkında ve eşcinsellik, Sputnik ve ırk ayrımcılığı, James Baldwin'in kurgusunun zevkleri ve başarısızlıkları ve daha pek çok şey hakkında. Bu, ilk dergilerinin Wesleyan tarafından yayımlanması vesilesiyle- In Search of Silence: The Journals of Samuel Delany, Volume I, 1957–1969 . Ne diyeceğimi ya da çalışmaları o kadar çok yer ve alan açan bir yazarı nasıl tanıtacağımı bilmiyorum, ismini daha 21'de vermeye başlıyoruz.styüzyıl Amerikan İmparatorluğu, büyük olasılıkla asla isimlendiremeyeceğiz.
Adam Fitzgerald: Bu proje ne zamandır var In Search of Silence: The Journals of Samuel R. Delany işlerde miydiniz?
Samuel Delany: Editör Kenneth James, iki yıldır üzerinde çalışıyor. Sanırım bunu tek seferde yapabileceğini düşündü, ancak düşündüğünden çok daha fazla iş olduğunu keşfetti. Yaptığı işten çok etkilendim ve bu konuda gayretli. Modern teknoloji olmadan yapabileceğimizi düşünmediğim şeylerden biri, ama çok çalışıyor ve işi oldukça iyi yaptı. Günlük defterleri Boston, Massachusetts'teki Gotlieb Araştırma Arşivinde bulunmaktadır. Hemen hemen hepsine sahipler, yani 1968'den beri onları topluyorlar. Herhangi birinin onları saklamakla ilgilendiğine her zaman biraz şaşırdım.
NIN-NİN: Ucuz erotik yazıyı keşfettiğinizde ne kadar gençtiniz?
SD: Çoğu insan, şimdiye kadar yayınladığım ilk şeylerden bazılarının gerçekten de benim erotik yazılarım olduğunun farkında değil. Bunlar yazıp iç çamaşırımın altındaki çekmecede annemden ya da babamdan sakladığım mastürbasyon fantezileriydi, ama annem buldu. Bu noktada, disleksim nedeniyle terapideydim, bilirsiniz, açıkça çok zeki bir çocuk ile en basit kelimeleri heceleyememe arasında tuhaf bir tutarsızlık vardı. Ve kesinlikle, bazen bir yazım testi için onları iki gün boyunca ustalaştırabilirim ve ertesi gün onları tekrar yanlış yazıyor olurdum ve herkes bunun nasıl olabileceğini merak ederdi.
İnsanlar yazım sorunlarımın dikkat çekici bir davranış olup olmadığını merak ettiler ve mastürbasyon fantezilerimi ilkokul defterlerime yazmaya başladım. Ama annem bunları buldu ve disleksi olarak kendini gösteren bu olası dikkat çekici davranış için terapide olduğum Northside Merkezine teslim etti.
Temelde okuyordum Fatih Conan Robert E. Howard meselesi ve ben okuyordum Tarzan ve onlardan zevk almak için çok zaman harcıyordum ve bazı kelimelerin - evrensel olarak değil, belirli bağlamlarda - yasak olduğunu keşfettim. Bazı türlerde yasaklandılar: 'zenci', 'kahretsin', hatta bunun gibi şeyler. Bu kelimeleri cinsel kılmak için tek yapmam gereken, onları geleneksel olmadıkları bağlamda söylemekti.
Harlem'de yaşadım. Sokakta sabahtan geceye kadar her zaman 'zenci' sesini duydum çünkü o zamanlar birkaç on yıl sonra hip hop kültürünün bir yansıması olduğundan çok daha yaygındı. Babam bana kızdığında, birkaç kez inatçı, blok başlı bir zenci dedi. Sanırım bana zenci diyen ilk kişi oydu ve benim için hiçbir erotik suçlama yoktu. Bu sadece bir öfke işaretiydi. Öfke ve heyecandı.
Bir noktada bana sesli okudu Huckleberry Finn , her şey bir uçtan diğerine, her gece bir bölümle başlayıp kendi içine girdi ve sonunda bana her gece iki veya üç bölüm okuyordu. Kitabın tamamını okudu, tek bir tek kelime bile düşürmedi ve yine, benim ilgilendiğim kadarıyla bu konuda erotik hiçbir şey yoktu. Ancak, klasik resimli çizgi roman gibi hikayeler gibi şeyler olduğunu keşfettiğimde Huckleberry Finn veya Tom amcanın kabini, 'zenci' kelimesini çok, çok az kullanılan bir şekilde orada, bir çizgi roman sayfasında, her şey son derece erotikti, özellikle gözetmen Simon Legree'den. Bir yandan, edebi versiyonlarda göreceğiniz kelimelerin aynısıydılar, ancak çizgi romanlarda bulundukları için ve bu kelimeleri çizgi romanlarda ortak bulmadınız ve sadece onlar için yer vardı, çünkü onlar edebi türlerden ithal edildiklerinde, birden bire erotik bir suçlamaya maruz kaldılar.
Ve bu yüzden, her zaman varsaydığım şeylerden biri, erotiğin neyin yasak olduğu meselesi olduğuydu. Yasak olan erotikleştirilmiştir ve bu özel bağlamda yasaklanmalıdır, erotikleştirilmesi için belirli bir türde yasaklanmalıdır. Bunlar oldu - bu çizgi romanlara 'lanet' ten ve hatta 'zencilerden' mastürbasyon yapabilirdim çünkü bu bağlamda yasaktılar - ama 'zenci' evimde yasaktı ve babam onu ithal ederse orada çok memnun değildim ve bu yüzden yasak olduğunu biliyordum. İşte tüm bunlar böyle çalıştı.
Her neyse, daha önce ilk yazılarımın bir kısmının erotik yazı olduğunu söylüyordum. Conan the Conqueror'ın kombinasyonları olan bu mastürbasyon anlatılarını ve belki de şu kelimeyi kullanan Maymunlar Tarzan'ının bir kısmını yazdım - Edgar Rice Burroughs bununla doluydu - ve bu yüzden bu kelimeleri yazdım çünkü biliyordum onları yazmamalıydı ve oraya koyarak oldukça erotik hale geldiler. Onaylanmayan bir dil kullanıyordum.'Her zaman varsaydığım şeylerden biri, erotiğin neyin yasak olduğu meselesi olduğudur.'
Dediğim gibi annem onları buldu ve terapistime verdi, bana 'Ah, bunları bana annen verdi.' Görünüşe göre bana söylememesi gerekiyordu. Benim bulunduğum Northside Merkezini yöneten Dr. Kenneth Clark adında bir adam, ilk olarak için bir makale yazıyordu. Harper’s Magazine ve gerçekten de bunların bazıları için yazdığı bir makalede yayınlandı Harper’s Magazine ve görünüşe göre oldukça fazla ilgi gördüler ve editör bu anonim, çok zeki 13 veya 14 yaşındaki çocuktan bu kliplerden daha fazlasını istedi, beni nasıl şekillendirdiğini unuttum.
Sonunda bir kitapta yayınlandı - yazdığı makale, yazdığı bir kitapta bir bölüm oldu. Önyargı ve Çocuğunuz. Ve ilginç çünkü yaptığı şey - her şeyden önce tüm spesifik cinsel unsurları kesti ve sadece sosyolojik unsurları bıraktı ve sonra beyaz bir okulda siyah olmakla ilgili çok fazla kaygım olması gerektiğine karar verdi, ki bunu yapmıyorum. Sanırım ben yaptım. Ben gerçekten, gerçekten yaptığımı sanmıyorum. Sanırım seks konusunda sosyal konulardan çok daha endişeliydim - daha küçüklüğümden beri beyaz okullarına gidiyordum. Hiç siyah okula gitmedim ve oldukça açık tenli bir siyahım, bu yüzden ondan büyük bir şey yapılmadı.
Her neyse, bu şeyler yayınlandı ve bunlar benim ilk yayınlarım. Annem geldi ve yaptığım bu şeyleri herkesin nasıl bu kadar ilginç bulduğunu söyledi. Yasak bir şey yazdığımı sanıyordum. Neredeyse tersine çevirdi: 'Ah, bu gerçekten ilginç, oğlumun yazdıklarını herkes seviyor.' Bence bu, o zamandan beri yayınladığım erotik yazı türlerine yol açan bütün bir çemberin başlangıcıydı.
NIN-NİN: Görünüşe göre annenizin tabu olarak düşündüğünüz şeyle gurur duyduğunu söylüyorsunuz.
SD: Evet kesinlikle. Bir yerlerde bir editörün 'Oh, bundan daha fazlasına sahip olmalıyız, bu çok harika, bu gerçekten harika' demesi gerçeğinden. Bunun ne için harika olduğunu bilmiyordum ama Dr. Clark’ın tezini geliştirdi, bu tamamen beyaz bir okulda siyah olmanın neden olabileceği psişik zararla ilgiliydi. Sadece bu şekilde çalıştığını düşünmüyorum; Sanırım tezine uyması için cinsiyeti bastırmak zorunda kaldı. Sanırım utanç duygusundan bazı cinsel şeyleri dışarıda bırakmak yerine, biraz daha dürüst alıntı yapmış olsaydı. Örneğin, bunların hiçbirinde eşcinsellikten söz edilmiyor ve temelde bunlar gey cinsel fantezilerdi, biliyorsunuz ve babamın karşı tavrı açısından neredeyse doğrudan izleyebileceğimi düşündüğüm şeylere geri döndüler. heteroseksüelliğe karşı eşcinsellik. Benim yaptığım heteroseksüel herhangi bir şeye, eşcinsellikten çok daha fazla dikkat ediyordu. Çok, çok hızlı olan şeylerden biri, çocukken eşcinsel olan bir şey yapsaydım, bunu heteroseksüel olarak taklit edebilseydim, sorun olmayacağını öğrendim.
Beyaz bir çocuk olan ve aynı zamanda çocuk oyuncu olan Raymond Nemi adında küçük bir arkadaşım vardı ve o, 'Shane, Shane, geri dön Shane' dizisiyle ünlü Brandon DeWilde adlı başka bir çocuk oyuncunun yedek oyunculuğunda çok zaman geçirdi. ! ' Ray biraz sarışındı, mavi gözlü. Polonyalı olduğunu düşünüyorum. Brandon DeWilde’ın yedek Düğün Üyesi ve Bayan McThing Helen Hayes ile. Ray benim evime gelirdi ve biz etrafta dolanırdık ve babam sorduğunda 'Siz ikiniz orada ne yapıyorsunuz?' Ne yapıyorduk Ray yere düşüyordu ve ben onun üstüne çıkıyordum ve ben de ona vuruyordum. Ve kamburlaştığı için çok mutluydu, gerçekten hoşuna gitti. O zamanlar ilkokuldaydık ve henüz lisede değiliz.
Ray, diğer çocukların çoğunun olmadığı kadar işçi sınıfından bir çocuktu. Anne babasına benimle oynamak için Harlem'e geleceğini söylemek zorunda değildi. Onları arayıp 'Hey, Sam Delany'yi görmeye gidiyorum' derdi ve bir nedenden ötürü - Bilmiyorum, belki ebeveynleri bir Park Avenue apartmanında amirdi ve sonra geceleri dönüyordu. tomurcuklanan bir çocuk yıldıza dönüştüğünde, Dalton'dan ona ne olduğunu bilmediğim birkaç kişiden biri: sınıf motivasyonları bizi biraz ayırdı. Ona bakmalıyım. Onu Facebook'ta hiç aradım mı? Eğer yapmadıysam, deneyeceğimi düşünüyorum.
Ray gittikten sonra babam 'Siz ikiniz yukarıda ne yapıyorsunuz?' Dedi. Bu hikayenin nereden geldiğini bilmiyorum ama bu zamana kadar her şeyi hazırlamıştım. 'Baba, üzerinde kadın resimleri olan o kart paketlerini biliyorsun - bilirsin, çıplak kadınlar - Ray'de bunlardan bir deste vardı ve biz de onlara bakıyorduk,' dedi ve 'Oh, tamam' dedi. ve 'Sorun değil, paçayı sıyırdım' diye düşündüm.
NIN-NİN: Demek istediğim, ilkokulda anne babanın eşcinselliğe karşı tutumunun ne olacağını hayal edebildiğini söylemeni duymak beni şaşırtmadı, ama bence benzersiz ve ilginç bulduğum şey, erken çocukluk döneminde bunu yapmamış olman. ebeveynlerinizin cinsellik hakkında ne düşündüğünü hayal etmelisiniz. Kendi deneyimlerime göre, bazı konular asla gündeme getirilmedi.
SD: Eşcinsellik asla gündeme getirilmedi. Aslında babamın muhtemelen yaptığını düşünüyorum. Güneyli olduğu için babam beni şaşırtmazdı; New York'taki annemden biraz daha kırsal bir ortamdaydı. O bir New York kızıydı, söylemeliyim. Kuzeye gelmişti ve çoktan Kuzeyli bir insandı ve bu yüzden iki çok farklı tavır getirdiler. Bilirsiniz, bu tavırlar arasındaki farklılıklar sonsuza dek sürebilir. Umutsuzca ayrıydı. Annem daha sonra bana 'Babanı terk ederdim' dedi. Bir sürü şey vardı. Oğulların önemli olduğunu ve kızların önemli olmadığını düşünüyordu. Bir doktor anneme histerektomi önerdiğinde, ödemeyi reddetti ve bu yüzden almak için işe gitmek zorunda kaldı ve bunun aptalca olduğunu düşündü çünkü sadece bir kadının şikayeti. Ve birlikte yaşanması çok zor bir insandı. Çok ama çok yakışıklı bir adamdı; genç kuzenlerimin hepsi ona aşıktı ve ailesindeyken şikayet etmekten başka bir şey yapmadı. Her zaman bir şey hakkında havaya uçmanın eşiğindeydi. Aileler gittikçe garipti; bizimki garip ve harika bir ilişkiydi. Ya da sadece tuhaftı, ne kadar harika olduğunu bilmiyorum. Beni hiç küçümsemedi. Her şeyin en iyisine sahip olduğum için son derece hevesliydi, çünkü bu kadar zengin ve birbirine bağlı beyaz çocukların olduğu bu okuldaydım ve kimsenin benden daha az bir şeye sahip olduğumu söylemesini istemiyordu. onlar vardı. Alışamadık. Babam ve ben pek iyi anlaşamadık.
NIN-NİN: Terapiye gitmek zorunda kalmak, yazının annen tarafından ele geçirilmesi, terapistin tarafından yayımlanması travmatik miydi?
SD: İlk terapistim olan Dr. Greene adında bir kadından hoşlandım, ama o bir teşhis terapistiydi. Yine, bugün düşündüğüm şey bu - benim olduğum türden bir öğrenciye sahip olan herhangi biri hemen 'Bu çocuğun muhtemelen bir kadın terapiste ihtiyacı var' derdi. Greene'i sevdim, harika olduğunu düşünmüştüm, ama o sadece teşhis amaçlıydı. Beni Dr. Zeer denen adamın yanına koydu. Puro içiyordu. Purolardan nefret ederim. Onları hiç çekici bulmadım. Puro içen bir amcam vardı ve pratik olarak midemi döndürdüler, bu da muhtemelen birçok erkek için olduğu gibi, onlar için de erotik bir unsur olduğu anlamına geliyordu, ama ne olursa olsun, ona cevap vermiyordum. Kübalıydı ve her şeye yanlış yaklaştı. Ona konulmamın nedenlerinden biri onun özellikle erkeksi olmasıydı ve öyleydi. Bununla özdeşleşmem gerekiyordu; ve benim için bir model olması gerekiyordu ve tek yaptığı midemi döndürmekti. Ona her konuda yalan söylerdim. Ona kız arkadaşlarım olduğunu söylerdim, ama yoktu ve bu kısaca 50'li yıllar. Ve bu konuda bana asla meydan okumadı. Dalton Okulu'ndaki duş odalarında yüzdükten sonra bir grup çocukla yaşadığım seks anlayışım hakkında hiç konuşmadım, bazı çok ilginç genç erkekler de dahil.
NIN-NİN: İnsanlar genellikle eşcinsel kimliğin sabit, tarih dışı olduğunu varsayar; bir şekilde, belirli yazarların yaşamlarına ulaşabilir ve zamanda geriye gidebiliriz. Gey kimliği sizin için bilinçli veya bilinçaltında bile işe yarayabilir miydi?
SD: Kesinlikle benim için değil. On yaşıma geldiğimde homoseksüel olduğumu biliyordum; 'gey' kelimesi o zamanlar söz dağarcığının bir parçası değildi. Eşcinsel olduğumu biliyordum. Oldukça sadık bir Freudçuyum, yani, sanırım polimorf sapkınlıkla başlarız ve sonra temelde beni birinden veya diğerinden korkuturuz. Bu toplumdaki çoğu insan eşcinsellikten korkuyor, bu yüzden 'normaller', bu yüzden normale doğru eğilim var. Sanırım babam beni heteroseksüellikten kesinlikle korkuttu. Herhangi bir heteroseksüellik olasılığında, elinden uçup gidecekti ve sende ne var. Sekiz, yedi veya sekiz yaşıma geldiğimde oldukça polimorf bir sapık olduğumu hatırlıyorum. Eskiden boyun eğdiğim bir kız arkadaşım vardı ve birkaç küçük kızla devam ederdim ve sonunda öğrendi, fırtınalandı ve inanılmaz öfke nöbetleri geçirdi ve sonunda kadınlardan korktum. .
Kadınlarla değil kızlarla birkaç deneyimim oldu - biraz daha büyük bir kız olan Joanie Williams, temelde travmatize olmama yardım etti. Onunla Camp Hill ve Dale adında bir yere yaz kampına gittim. Kampı yöneten hiçbir işi olmayan bir kadın tarafından yönetilen siyah orta sınıf bir kamptı. Joanie beni ormanda kurtardı ve uzanmamı ve cinsel organlarımı çimdiklememi söyledi. 'Joanie, ne yapıyorsun?' Dedim. Kes şunu, acıtıyor. ' 'Hayır, bundan hoşlanıyorsun, bundan hoşlanıyorsun' dedi. Birisi ona küçük çocukların cinsel organlarının sıkıştığını söylemişti. Dokuz gibiydi ve ben belki yedi yaşındaydım ve bunun sonunda korktum. Kızlarla seksin eğlenceli olduğunu düşünmedim. Biraz deli olduklarını düşündüm ve senin lanet cinsel organlarını sertçe sıkıştırmak istediler.
NIN-NİN: Dergiler İlk şiirlerinden bazılarını sergiliyor ve bunlardan biri 'The Talking Inverted Blues'. Çizgisi var: “Dolayısıyla eşcinselliğin gerçekliği ile karşı karşıyayız”; Paul Verlaine hakkında yazıyorsun: 'Ben bir Sodomist değilim dostum. Ben bir Sodomitim. ' Görünüşe göre ergenlik çağında size queer bir kelime dağarcığı oldukça açıktı.
SD: Şiir, ben ve Marilyn Hacker arasındaki bir işbirliğidir. Marilyn benden bir yıl öndeydi ve bir yıl erken NYU'ya gitti, böylece onu olduğu gibi takip ettim. Daha yaşlı genç gey erkeklerden oluşan bir gruba girdi ve ben de oradaydım ve bunu bir şekilde anladım. İkimiz de eşcinsel olan şeylerle, heteroseksüellikten çok daha fazla ilgilendik ve işte böyle oldu. İki arkadaşımız vardı: Arkadaşım olarak kalan Judy Ratner hala benim arkadaşım. 40 yıldır alt kattaki komşumdu, dansçıydı ve James Waring ile dans etti ve aynı zamanda çocuk oyuncuydu (benim çocukluğumda çok çocuk oyuncu vardı). Arthur Miller’ın orijinal yapımındaydı. Pota; Salem'deki bu büyücülük hikayesinde büyülenen küçük kızlardan birini oynadı.
NIN-NİN: İlk günlüklerinizde John Donne ve Henry Miller'dan alıntılar var. Yine de, Henry Miller'e ilkokulda öğretildiğinden şüpheliyim. Bu tür çalışmalara nasıl maruz kaldınız?
SD: Hayır, Henry Miller okuduğum ilk kirli kitaplardan biri olmasına rağmen. O noktada 15 veya 16 yaşındaydım. Onu nasıl keşfettim? Kuzenin Dr. Barbara Randall Paris'e gittiğinde, ona duyduğun ve okumak istediğin kitapların bir listesini verirsin: 'Lütfen beni geri getirin Yengeç dönencesi ve Oğlak Dönencesi ve ayrıca elinize alabileceğiniz herhangi bir Marquis de Sade ve Henry Miller'dan başka her şeyi de istiyorum. ' Ve böylece beni geri getirdi Oğlak Dönencesi ve Kara Bahar.
NIN-NİN: Ama Chip sen istiyordun Oğlak Dönencesi ve Kara Bahar, Marquis de Sade'i istiyordunuz. 15 kişi için oldukça karmaşık istekler gibi görünüyorlar!
SD: Marquis de Sade'yi okuyamadınız ama Simone de Bouvoir’in 'De Sade'i Yakmalı mıyız?' Bunu okudum ve içinde 'Hayır, yapmamalısın, insanların onu okuması önemli' dedi, ben de tamam dedim. İnsanlar bu yazarlara atıfta bulundu. Marquis de Sade olmayabilirdi, ama Jean-Paul Sartre'ımız vardı ve de Beauvoir'ımız vardı ve Gide'ninki gibi şeylerimiz vardı. Köylü , okudum ve bir kelime anlamadım. James Baldwin'in yanlış anladığı gibi, onu nasıl yanlış anladığıma dair bir makale yazmıştım; içinde Biletin Fiyatı onun bir incelemesi var Köylü, ve benimkinin üzerinden geçtiği gibi sadece kafasının üzerinden geçti. Ve her ikimizin de kafamızı karıştırmasının nedenlerinden biri - o zamana kadar 15 yaşındaydım ve o 26 ya da 27 olabilirdi - Eşcinselliğin Savunması : bu alt başlıktır.
Eşcinselliğin bir hastalık olduğunu düşündük. Bir hastalığı nasıl savunursunuz? Birinin 'Diyabet Savunması' adlı bir kitap yazdığını hayal edebiliyor musunuz? Biz sadece düşündük ne. . . ? Ve sonra tüm bu biyoloji, ne var, hayvanlar hakkında, bunun eşcinsellikle ne alakası var? Çok kareli, ilginç bir ağ. 60'ları geçtikten ve insanlar kurbanı suçlamaktan bahsetmeye başladıklarında - bu argümanı - insanlar kurbanı suçlama argümanının nasıl işlediğini anladıktan sonra geri dönebilir ve okuyabilirsiniz. Köylü ve kurbanı suçlamanın mükemmel bir analizi. Birincisi, farkına varmalısın Köylü tek bir çalışma değil, yüzyılın başında böyle şeylerle devam eden homofil hareketinin bir parçası Ahlaksız ve Dünyanın Meyveleri ve Lafcadio’nun Maceraları .'Eşcinselliğin' bir hastalık olduğunu düşündük. Bir hastalığı nasıl savunursunuz? '
NIN-NİN: Midway içinde Dergiler hakkında dikkate değer bir pasajın var Başka bir ülke . Size başka bir şey sormadan önce, 21 yaşındaki genç beyaz bir eşcinsel olarak konumumu ön plana çıkarmak istiyorum.styüzyıl—
SD: Merhaba! 21. yüzyılda yaşlı bir siyah eşcinsel adamım.
NIN-NİN: Tarihsel hafızamızı revize etmek gerekli hissettiriyor, ancak daha az dikkatli olmak gerekli değil Nasıl revize ediyoruz. Eleştirel olarak yeniden gözden geçirmekle ilgilendiğim, gözden geçirmeye açık bir edebi-kültürel tarih dönemi, siyahi queer bir yazar olan James Baldwin tarafından şiddetle tanımlanmış ve ifade edilmiştir. Aynı dönemin Samuel Delany adında başka bir siyah queer yazar tarafından örtüşmesi de ilgimi çekiyor. Paralelliklerini merak ediyorum.
SD: Baldwin'e ulaşmak için bir girişimde bulundum ve işe yaramadı. Sonunda açıklanmıştır Işığın Sudaki Hareketi . 23 yaşındaydım ve ilk defa Avrupa'ya gidiyordum. James Baldwin’in çalışmalarını çok genç bir gençken keşfettim. Önce onun kurgusal olmadığını keşfettim ve onun harika bir denemeci olduğunu düşündüm. Kesinlikle mükemmel bir denemeci olduğunu düşündüm. Bazı romanlarını okumaya başladım: Bay Charlie için Blues , ve Git Dağda Söyle fakat Başka bir ülke bana bir tren kazası gibi geldi. Giovanni'nin Odası ilginç bir roman olmuştu. Ben çok beğendim. Çok popüler bir yazardı. Siyahlar arasında son derece popülerdi, ancak onu öncelikle ara sıra bazı kurgu yazan bir denemeci olarak düşündük. Başka bir ülke kurgu yazmadaki en büyük bıçağıydı ve bunun bir felaket olduğunu düşündüm.
NIN-NİN: Hiç tatmin olmadım Başka bir ülke ve hala benim sorunum olduğunu varsayıyorum.
SD: Onunla tatmin olmanın çok zor olduğunu düşünüyorum. Dürüst olmak gerekirse, insanlar bana kitaplardan daha iyi olduklarını söylese de, daha sonraki büyük romanları hiç okumadım. Başka bir ülke ama bir tür kurgu yazarı olarak ondan vazgeçtim Başka bir ülke . Sanırım makalelerinin tamamını şu ya da bu noktada okudum ve bence makaleler, tıpkı şu ya da bu noktada, büyüleyici bir şekilde yanlış kafalılardan geliyor. Köylü , aynı anda okumaya çalışırken yaptığım hatanın aynısı. Daha sonra öğrettim Köylü 60'ların diğer tarafında ve çok iyi bir iş çıkardığımı düşünüyorum. Öğretmesi kolaydı çünkü tüm öğrenciler kurbanı suçlamaya aşinaydı çünkü onlar da 60'ları geçmişlerdi, böylece anlayabilirlerdi.
Daha çok sempati duyuyorum Başka bir ülke bugün ilk okuduğumdan daha fazla. İlk okuduğumda, bunun bir roman olmadığını düşündüm: bu sadece bir kapma çantası, bir sürü ilginç sahne, roman değil. Ulumaya alışık olmayan biri tarafından yapılan bir ulumadır. Bir roman yazmak için umurumda değil, yapmaya çalışmadığınız sürece bir düzenleyici temanız olması gerekir Çıplak Öğle Yemeği ve bu bir Çıplak Öğle Yemeği. Ama dediğim gibi ona çok daha fazla sempati duyuyorum. Bunu başka kimse yapmamıştı. Demek istediğim, başka hangi roman tüm bunları bıçakladı? Bu yüzden romanı kendisi için yeniden icat etmesi gerekiyordu çünkü orada hiç yoktu. Ve ben kesinlikle yapmıyordum. 75’e kadar geç değildi. Dhalgren ve Hogg böyle bir şey yapmaya başladım.
NIN-NİN: Çan kancalarından Octavia E. Butler'a birçok yazar şuna işaret ediyor: Tanrıya şükür orada Samuel Delany vardı . Ne kadar bilinçli bir şekilde tuhaf bir hayali yaratmaya ve yazmaya çalıştığınızı merak ediyorum.
SD: 'Aye ve Gomorrah' gibi şeyler biliyor musunuz? . . '? Hikaye 1966'dan. Bu bir Stonewall öncesi hikaye. Hogg Stonewall öncesi bir romandır, en azından ilk taslak Stonewall öncesi. “Yarı Değerli Taşların Sarmalı Olarak Kabul Edilen Zaman” aynı zamanda Stonewall öncesidir ve bu kişi bir Nebula ödülü ve bir Hugo kazandı. Gey topluluğu olmasaydı, heteroseksüel topluluğun bizi icat edeceğini çünkü orada neler olup bittiğini öğrenmek için çaresiz olduklarını yazmıştım. Sadece bildiklerini sandılar ve sorun buydu. Öyleyse, söyledikleriniz onların düşündükleriyle hemen hemen uyumlu değilse; hakkında konuşmak ve dinlemek zordu.
NIN-NİN: Demek istediğim, bilimkurgunun bir tür ya da form olarak hareketli bir hedef olarak kalmanıza izin verebileceği, onu duyurmak zorunda kalmadan bir tür açık dolap sağlayabileceğinin farkında mıydınız?
SD: Dışardaydım. Hayır, o zamana kadar gey olduğum biliniyordu. Aslında insanlara sordum, 'Gey olduğumu ilk ne zaman anladın?' Dedim. 'Aye ve Gomorrah' olur olmaz. . . ”Yayınlandı, herkes eşcinsel olduğumu biliyordu. Neden? Çünkü o noktada, 60'lı yıllarda eşcinsellikten söz ettiyseniz, sizin eşcinsel olduğunuz varsayılırdı. Temsili olmadığı için değil; Stonewall sonrasına kadar ikincil karakterler olarak eşcinsel karakterler yoktu. Eşcinsel olarak bilinmek için yapmanız gereken tek şey eşcinsel bir şeyden bahsetmekti ve bu eşcinsel olmanız gerektiği anlamına geliyordu, böylece 'Aye ve Gomorrah' gibi bir hikaye bile. . . ',' Hey, ben geyim! ' Ve işe yaradı. David Samuelson, 67'nin sonunda benim gey olmam gerektiğini duyduğundan oldukça emin olduğunu söyledi.
NIN-NİN: 1967'de eşcinsel konulu büyük bir edebiyat ödülü kazanan bir burjuva gerçekçiliği yapıtını hayal edersek, bence oldukça güleriz. Bunu biraz yanıltıcı söylüyorum, çünkü şu anda bile eşcinsel gerçekçi romanlara kaç ana akım ödülün verildiğinden emin değilim.
SD: Bilim kurguyu romantikleştirmeyin. Bana defalarca sorulan sorulardan biri de borsa cevabımın ne olduğunu unuttum, 'Bilim kurgu marjinal bir yazı biçimi olduğu için marjinal insanlarla uğraşmayı kolaylaştırdığını düşünüyor musunuz?' Cevabın 'Hayır' olduğu. Neden daha kolay olsun? Marjinalle uğraşmak, her zaman marjinalle uğraşma meselesidir. Bir şey varsa, marjinal bir tür olarak bilim kurgu Daha katı, edebiyattan çok daha katı. Edebiyatta bilim kurguda olduğundan daha fazla eşcinsel yazı örneği var.'Marjinalle uğraşmak her zaman marjinalle uğraşma meselesidir.'
NIN-NİN: Bunları yeniden okumak nasıl bir duygu Dergiler?
SD: Metnin tamamını en az iki kez inceledim. Ken bunu bir araya getirirken bunu yapmak zorundaydım. Keşke müziğim hakkında daha çok şey olsaydı. Sanırım şarkı listeleri var, ama bunların yazdığım şarkıların listeleri veya halk şarkılarının listeleri olduğunu bilmelisiniz. Aslında şarkı yazardım ve ondan - ikinci cilt için - aslında yazdığım bazı şarkıları eklemesini istedim. Bir zamanlar vardı ve sanırım bu ortaya çıkmadı, gerçekten yazmayı bırakmayı düşündüğümde ve aslında bir müzik grubuyla çalıştım ve karar verdim, tamam, artık durma zamanı. Ne yapacağına karar vermelisin. Müzik mi yapacaksın yoksa yazı yazacak mısın? En çok neyden para kazandın diye düşündüm. Ve ilk başta düşündüm ki, müzikten neredeyse daha fazla para kazanıyordun, öyleyse yazmayı bırakalım ve müzik üzerinde çalışalım, bu yüzden iki yıl yaptım ve bu da işe yaramadı. Adlı bir kitap var Heavenly Kahvaltı. Bunu okuyup okumadığını bilmiyorum?
NIN-NİN: Yapmadım.
SD: Tamam, peki, bu, yaklaşık bir yıldır dalga geçtiğimiz ve sonra çok çalıştığımız bu grupla yaptığım müzik çalışmalarımın doruk noktasıyla ilgili bir kitap ve sonra bu bir tür parçalandı çünkü Con Edison, elektrik politikasını alıp küçük stüdyolardan elektrik faturaları ödemeleri ve bizim yaptığımız müziği kaydeden bir grup küçük stüdyo, The Lovin 'Spoonful gibi şeyleri ve gerçekten ilginç bazı grupları içeriyordu. Lovin ’Spoonful eskiden davulsuz müzik yapardı, biliyorsun ki bu bugün yapılamazdı. Bir üyemiz müzikle kaldı, Facebook'ta arkadaşım Bert Lee adında bir adam. Central Park Sheiks adlı bir grubun üyesi olmaya devam etti ve bugün hala müzik yapıyor. Ama durdum ve karar verdim, tamam, yazıya geri dönelim, ben de yaptım. Ve yazıya geri döndüm ve sonraki şeye. Beş yılımı harcadım Dhalgren.
Adam Fitzgerald’ın Samuel Delany ile yaptığı röportajın ikinci bölümünü okuyun İşte