Bu yaygın büyük bir Müslüman nüfus yaşıyor Sincan Uygur Özerk Bölgesi'ndeki (XUAR), ayrılıkçı düşüncenin, özellikle, bilindiği: Türkçe konuşan Uygurlar, Özbekler, Kazaklar, Kırgızlar ve İran konuşan Tacik ve Pamir etnik gruplar ve Çince dil Müslüman - hui (Dungan) . Tibet'in bağımsızlığı için hareket daha az radikal, aynı zamanda dünyaca ünlü. Bu bölge, Dalai Lama'nın zayıf güçlerini yenen Çin Halk Kurtuluş Ordusu'nun parçalarının işgalinin ardından PRC'ye dahil edildi.
Son olarak, ayrılıkçı eğilimler, Çin'in kuzeyinde, Moğolistan sınırında yer alan AWG - İç Moğolistan Özerk Bölgesi'nden uzak durmuyor ve adından da anlaşılacağı gibi, yalnızca Çin Hanı tarafından değil Moğol halklarının temsilcileri tarafından da isimlendiriliyor. Uygur, Tibet ve Moğolistan sorunları ÇHC'nin eski bir “baş ağrısı” dır. Ne de olsa, üç özerk bölgede yaşayan halklar, Çin'den muazzam etnik, dilsel ve kültürel farklılıklara sahipler ve en önemlisi, kendi zenginlerine sahipler. tarihBüyük ve oldukça güçlü devletlerde egemen varlık örneklerini içeren.
Bununla birlikte, en çeşitli etnik nüfus güney Çin'de yoğunlaşmıştır. Ve garip bir şekilde, şu anda etnik ilişkilerde, Batı Çin'in ulusal bölgeleri ile karşılaştırıldığında en az sorun var. Bu makalede Güney Çin'deki etnik durumun özelliklerini açıklayacağız, ancak doğrudan anlatımızın ana konusuna dönmeden önce, modern Çin'in idari bölümünün özelliklerine değinmeliyiz.
Çin'deki ulusal özerklik
Çin Komünist Partisinin zaferinden ve Çin Halk Cumhuriyeti'nin ilanından sonra, ülkenin idari-bölgesel bölümü ulusal politikanın gereklerine uygun olarak modernize edildi. Çin ulusal politikasının birçok açıdan Sovyet modelini tekrar ettiği belirtilmelidir. İlk olarak, Çin'de Sovyetler Birliği'nde olduğu gibi ulusal azınlıkların kültürlerini geliştirmek için kurs alındı. Aynı zamanda, elbette, “doğru” ve “yanlış” azınlıklar da seçildi. Eski Çin halklarının resmi listesine girildi ve ikincisinin varlığı görmezden gelindi veya eskilerin alt etnik grupları olarak ilan edildiler. Ulusal politikadaki ikinci temel tesadüf, ulusal bazda idari-bölge oluşumlarının oluşturulmasıdır. PRC'de birkaç seviye var. Özerk bölgeler var. Bu en yüksek seviyedir.
Özerk bölgeler, Çin'in en çok sayıda ve kültürel olarak kendi kendine yeterli halklarının kompakt ikamet bölgelerini içerir. Bunlar: Sincan Uygur, Tibet, Ningxia Hui, Guangxi Zhuang Özerk Bölgeleri ve İç Moğolistan Özerk Bölgesi. Durum itibariyle özerk bölgeler Çin'in illerine eşittir. Buna karşılık, hem özerk bölgeler hem de iller yapısında, daha düşük bir seviyedeki ulusal özerk bölgesel birimler mevcut olabilir. Bunlar özerk bölgeler, özerk bölgeler ve khoshunlardır. Ulusal-bölgesel özerklik seviyesinin daha da düşük olması, şehirlerin tabiiyetinin ulusal bölgeleri, ulusal voltlar, ulusal şehirler ve ulusal köylerdir. Bu nedenle, ÇHC'nin kültürel çeşitliliğinin korunması ve ülke içinde yaşayan halkların etnik özelliklerinin korunması için kaygı duyduğu bildirildi, ülkenin oldukça karmaşık bir idari-bölge bölünmesine neden oldu.
Çin Halk Cumhuriyeti'ndeki etnik politik durumu analiz edersek, nüfusu arasında iki büyük halk grubunun ve etnik grupların ayırt edilebileceği açıkça ortaya çıkıyor. İlk grup, şartlı olarak “Çinli olmayan” insanlardır. Bunlar arasında Türkçenin konuşan, İranca konuşan, Moğolca konuşan ve Tibetçe konuşan halklar ve nispeten geç Çin devletinin bir parçası haline gelen ve daha önce kendi antik ve gelişmiş devlet ve kültürleri olan etnik ve Batı ve Kuzeybatı Çin etnik grupları var. İkinci grup "Çin" halklarıdır. Bunlar arasında sayısız Tibet-Birmanya, Tay dili konuşan, Güney Çin'in Austro-Asya ve Austronezya halkları ve Kuzeydoğu Çin'in Tungus-Mançurya halkları da bunlara atfedilebilir. Listelenen etnik grupların çoğu için, “Çin öncesi” geçmişte gelişmiş bir devlet olma eksikliği, Çin kültürünün ve dilin güçlü bir etkisi, “büyük” Çin ile ortak bir tarihi gelişme. Bu faktörler, ikinci etnik grup grubunun karşılaştırmalı siyasi sadakatini belirler. Tabii ki, bu çok şartlı ve yaklaşık bir ayrımdır, ancak bir dereceye kadar ülkedeki etnopolitik durumu yansıtmaktadır.
Guangxi Zhuang Özerk Bölgesi, Yunnan, Guangdong, Guizhou ve Hainan eyaletlerini "Güney Çin" in bölgelerine dahil ettik. Bu bölgeye bazı çekinceler ile Sichuan ve Hunan eyaletlerine de bağlanabilir. Burada, bu tahsisat kriterlerinin, birçok bakımdan, listelenen idari-bölge oluşumlarının çok ulusluluğu ve tarihsel, politik ve kültürel gelişimin belli bir ortaklığı olduğu için burada bir rezervasyon yapılması gereklidir. Çin'in güneyinde, çoğu Avrupa ortağındaki halklarla karşılaştırılabilir olan milyonlarca etnik azınlık yaşıyor. Bu yüzden, Chuang'ların 17 milyon insanı, Miao - 9 milyon insandan daha çok, Tujia ve Y - her etnik gruptaki 9 milyon insanı var. Doğal olarak, Han kökenli olmayan pek çok etnik grubun varlığı, ayrılıkçı ve Han karşıtı duyguların Güneydeki ulusal azınlıklar arasındaki muhtemel yayılımını engelleyerek ulusal politikaların en etkin ve acısız bir şekilde nasıl uygulanacağını düşünmeye yol açıyor.
17 milyon chuang
Dilbilimsel olarak Zhuans, Tayland Kadai dil ailesinin Tayland grubuna aittir ve Tayland ve Laos'un toplulukları ile ilgilidir. Chuang'ların çokluğu, Çin'in güneyindeki Guangxi-Zhuang Özerk Bölgesi'nin yaratılmasının sebeplerinden biriydi. Tonkin Körfezi'ne gider. Güney-doğuda ve güneyde Guangdong eyaleti, kuzey-doğuda Hunan eyaleti, kuzeyde Guizhou, batıda Yunnan eyaleti ve güney-batı Vietnam Sosyalist Cumhuriyeti ile sınırlıdır. Özerk bölgeye adını veren modern Zhuans'ın ataları, burada M.Ö. birinci bin yılda zaten yaşadılar. Çin’in bölgeye yayılması III. M.Ö. 214 BC'de Qin İmparatorluğu'nun birlikleri, modern Guangxi'nin bölgesini işgal etti ve onları Çin devletine dahil etti. Daha sonra Nanyue eyaleti (Namweet), Han İmparatorluğu tarafından ezilmiş Guangxi topraklarında kuruldu.
VII-VIII .e ile başlayan. Kuzey illerinden Çinliler tarafından Guangxi'ye yerleşme süreci artmaya başladı. Çinli göçmenler, bölgedeki Çin devletliğinin ana dayanağı haline geliyor. Bununla birlikte, Zhuanglar da dahil olmak üzere yerel kabileler, Çin’in geleneksel ikamet bölgeleri üzerindeki kontrolünü sağlama girişimlerine olumsuz tepki verdi. Periyodik olarak, yerel kabilelerin Çin hakimiyetine karşı ayaklanması, Çinli yetkilileri bölgede büyük askeri birlikler tutmaya zorladı. Çok sayıda kabilenin yaşadığı bölgelerin devlet idaresinin merkezi Çin yetkilileri için her zaman büyük bir sorun olduğu belirtilmelidir. Pratikte, Çin'deki iktidardaki kökenleri, kökenlerine bakılmaksızın, bu sorunla karşı karşıya kaldı. Bu nedenle, Orta Çağların başında bile, kabile şeflerinin idari görevliler olarak kullanılmasını ima eden, ulusal bölgelerin belirli bir dolaylı yönetim sistemi oluşturuldu. Bu liderler güçlerini devralma yoluyla devretti, ancak aynı zamanda kamu hizmetinde de yer aldı. Benzer bir şey daha sonra İngiliz sömürgecileri tarafından sömürgeci mülklerinin bir kısmında uygulandı.
12. yüzyılda, "Zhuang" etnolojisi Guangxi'de yaşayan kabilelerin önemli bir kısmı için kullanılmaya başlandı. Ming Hanedanlığı'nın hüküm sürmeye başlamasıyla birlikte, Guangxi bölgesindeki nüfusun ezici çoğunluğu hala Han olmayanlardı, nüfusun% 50'i Zhuans ve% 30'i Yao ve yakın etnik gruplardı. Han Çinliler, yani Çinliler, nüfusun yalnızca% 20'ini oluşturuyor. Bununla birlikte, eyaletin Çinleşmesi yavaş yavaş meydana geldi. 18. yüzyılda, Qing İmparatorluğu yetkilileri, aşiret liderlerinin yardımıyla birkaç yüzyıl boyunca uygulanmış olan kontrol sistemini ortadan kaldırdı ve eyaleti normal kontrol sistemine devretti. Ancak, Guangxi bölgesi, Çin İmparatorluğu için Qing İmparatorluğu'nun çöküşüne ve Çin'de bir komünist rejimin kurulmasına kadar sorunlu kaldı.
Böylece, 1850'te, Hong Xiuquan liderliğindeki popüler bir ayaklanma, Jintian köyünde başladı. Genişledi, "Taiping'in Yükselişi" olarak dünya çapında ün kazandı. Bu arada, asilerin% 25-30'ini oluşturan Zhuang, Miao ve Yao idi. Ulusal kökenli Taiping lideri Hong Xiuquan, "Hakka" ya (Güney Çin'deki bir etnik grup Çince) ait olmasına rağmen, en yakın ortakları arasında oldukça az sayıda Zhuan vardı. Böylece, Zhuang feodal efendisi Wei Changhui, Taiping'e bin Zhuang savaşçısının öldürülmesinin başında katıldı, "Beyvan" - "Kuzey Kralı" unvanını aldı. Doğru, daha sonra, sosyal programlarının feodal yöneticisinin hoşnutsuzluğuyla ilişkili olan Taiping'e karşı konuştu.
Yirminci yüzyılda, Zhuang'lar güney Çin’de devrimci güç kurulmasında da önemli bir rol oynadı. Bu, Zhuan'lar da dahil olmak üzere Güney Çin ulusal azınlıklarının zorlu sosyal ve ekonomik durumu ile kolaylaştırılmıştır. Yirminci yüzyılın ilk yarısına kadar. Burada bugünkü Orta Çağ hüküm sürdü. Köylülerin köle nüfusuna karşı dokunulmazlığı olan köylülerin köleliğine sayısız satış vakası olmuştur. 1914-1922 içinde Yujiang Nehri bölgesinde, hükümet birliklerine ve yerel feodal lordlarına karşı, başta Zhuang, Han ve Yaoik uyruklu olmak üzere toplam binlerce asi olmak üzere, 7'a kadar isyancı tarafından yürütülen bir partizan savaşı yaşandı.
1923'ta, Guangxi eyaletinin batısındaki isyan ünlü Zhuang devrimcisi Wei Batsyun tarafından gündeme getirildi. Komutasının altında, çok sayıda köylünün akın ettiği, durumlarından memnun olmayan silahlı bir isyancı kopması kuruldu. Wei Batsyun, Dunlan şehrini yakalayıp, Nisan 1924'e kadar orada tutmayı başardı. Mayıs ayında, 1924 Bay Wei Batsyun, Çin devrimcileri ile temas kurduğu Kanton'a gitti. Ülkesine geri döndüğünde, Zhuang halkı arasında devrimci bir ajitasyona devam etti ve köylü gençleri için özel kurslar yarattı. Orada en az üç yüz kişi eğitim aldı. 1926 sonbaharında, Bay Wei Batsyun, Çin Komünist Partisine katıldı. Böylece, yarattığı Dunlan İlçesi Devrim Komitesi Komünistlerin kontrolünü tamamen elinde tuttu. Bu, komünistlerin ilçede iktidara gelmesiyle sonuçlandı. İlçenin başkanı Komünist Partinin bir üyesiydi, Chen Mianshu, köylü sosyal örgütleri kuruldu.
1940-1945 içinde Guangxi Eyaleti, Çin-Japon Savaşı sahnesi oldu. Japonya'nın teslim olması sayesinde Japonları güney Çin topraklarından çıkarmak mümkündü. 1949’te, Guangxi bölgesi nihayet ülkenin ulusal azınlıklarının çıkarlarına endişe duyduklarını belirten Çin Komünist yetkililerinin kontrolü altına alındı. 1952'ta, Guishi-Zhuang Özerk Bölgesi, Guangxi Eyaletinin bir parçası olarak kuruldu. 1956’te özerk bir bölgeye dönüştü. Zhuang özerkliği, Guangxi eyaletinin 42 eyaletlerinden 69'i içeriyordu. Ve 5 Mart 1956'in kendisi Guangxi eyaletinin adıydı ve eyalet statüsünü alan Guangxi Zhuang Özerk Bölgesi adını aldı.
Guangxi Zhuang Özerk Bölgesi'ndeki kültürel devrim yıllarında Maoist, çoğunlukla Çinli olan milliyetçi, gençler ve Zhuang aydınlarının temsilcileri arasındaki çatışma yoğunlaştı. Çin halklarının ilan edilmiş eşitliği olmasına rağmen, aslında, Zhuans dahil, Güney'in ulusal azınlıklarının hakları defalarca ihlal edildi. Bu yüzden, Zhuans uzun zamandır Çin hiyeroglif yazısının kendi varyasyonunu kullandığından, Uygurlar, Kazaklar, Tibetliler, Moğollar, Korelilerden farklı olarak “yazılı insanlar” olarak tanınmıyorlardı. Bu, eğitim kurumlarında Zhuang dilinin çalışmasında ciddi sorunlar doğurdu. Ancak, Mao Zedong’un saltanatının yılları, Zhuang kültürü için olumlu sonuçlar doğurdu. Böylece Latin alfabesiyle Zhuang yazılarının oluşturulması tamamlandı. 1980'te - 1990 - s. Çin hükümeti, devlet belgelerinde ulusal dillerin kullanımını yaygınlaştırma uygulamasına geçiyor. Böylece, PRC’nin tüm devlet belgeleri Zhuang’a çevrilmeye başlandı.
Şu anda, bölge nüfusunun% 34'i Zhuang, ancak Çinliler etnik bir çoğunluk ve nüfusun% 62'ini oluşturuyor. Ayrıca, Bui, Vieta, Gelao, Dong, Maonan, Mulao, Miao, Shui ve Yao etnik grupları da bölgede yaşıyor. Çiftçilere ek olarak, chuanların geleneksel işgali dokumacılıktır. Zhuang’lar, Budizm’in, Taoizm’in, kendi geleneksel inançları olduğunu, Vietnam ve Güney Çin’de vaaz veren Hıristiyan misyonerler tarafından kısmen etkilendiğini iddia ediyor. Çok sayıda ve farklı bir ulusal kimliğin varlığına rağmen, Zhuans, merkezi Çin makamlarıyla çatışmıyor ve Zhuanlar arasında milliyetçi duygular varsa, bunlar esasen gündelik niteliktedir ve merkezi hükümetin ve Çin kültürünün sahip olduğu kadar ciddi bir isteksizliğe çevrilmemektedirler. Sincan veya Tibet'te yer.
İnsanlar Ve artık köle ticareti yapmıyoruz
Çin'in güneyindeki Yunnan eyaletinin Guangxi-Zhuang Özerk Bölgesinde komşu azınlık etnik gruplar da var. Burada Han halkı nüfusun% 67'ini oluştururken, Tibet-Birmanya, Taylandlı, Mon-Khmer kökenli etnik grupların nüfusun yaklaşık% 30'ini oluşturduğu görülmektedir. Buna ek olarak, il nüfusunun% 11'i I milliyetidir (bunlar Izzu veya Lolo'dur). Ve - güney Çin'deki en büyük ulusal azınlıklardan biri ve bir bütün olarak ÇHC, toplam sayısı 8 milyonun üzerindedir ve bunların yaklaşık 5 milyonu Yunnan Eyaletinde yaşamaktadır. Vatandaşlığın üç milyon temsilcisi ve komşu Vietnam'da yaşıyor. Antropolojik ilişkide, Ve Güney Hongoloid ırkına aittir. Çinliler Ve bekar insanlar olarak algılasa da, gerçekte, Tibet-Birmanya dil ailesinin Lolo-Birmanya şubesinin Loloi grubunun dokuz ilgili dilini konuşan bir çok etnik grubu bir araya getiriyor. Ve arasında etnimler vardır burun, kızak, asi, hatta, lolo, vb. Ve kendi mektuplarını kullanıyorlar ve Budizm'in kurulmasından önce Tibet'te yaygın olan ve günümüzde belirli bir etkiyi koruyan Tibet Bon dinine yakın, kendi geleneksel inançlarına sahipler.
Çin’de ve Güney’in diğer halklarında olduğu gibi, geleneksel olarak “barbar” olarak tanımlanan, aslında Çin’den daha az gelişmiş olsa da, kendi devlet geleneğine sahipler. Tarihçiler, halkın kompakt yerleşim yerlerinde ve hatta IV-III yüzyıllarda ortaya çıkan ilk devletler hakkında bilgi sahibi olurlar. M.Ö. Birbirlerinin yerine, eski ve erken Orta Çağlarda, Dian (MÖ 109'ten önce), Damen (649 AD'den, 728 AD'den, Nanzhao, 859 g'den) durumları vardı. AD - Dali, 903'ten AD - Dachanhe, sonra tekrar 937 - Dali'den). Dali eyaleti, komşu ülkelerle başta Tufan'ın Tibet krallığı ve Vietnam Annam'ı olmak üzere uzun ve kanlı savaşlar yaptı. Bir süredir Annam bölgesi (862'tan 866 AD'ye) Dali eyaleti tarafından ele geçirildi. Bu nedenle, Orta Çağ'da zaten kendi devletleri olan Ve halkları komşu ülkelere saldırılar yapan ve Çin’in güney bölgelerini fethetme girişimlerini başarılı bir şekilde direnen bir tür bölgesel güçtü.
Bununla birlikte, 1253'ta Dali eyaleti, Moğol hanedanı imparatoru Yuan Kubilai tarafından fethedilmiş olan siyasi egemenliğini kaybetti. Halkın ikamet ettiği bölgenin fethinden sonra, Çin imparatorları burada, Guangxi eyaletiyle ilgili olarak yukarıda tanımladığımız "tusy" yönetim sistemini tanıttı. Aynı zamanda, Çin makamları, arkaik ilişkilerin korunmasına katkıda bulunan ulusal azınlıkların iç işlerine müdahale etmedi. Eğer Yunnan ve Yi, Ming hanedanının sonuna kadar kölelik ve kast bölümleri olarak kaldıysa, o zaman en girilen dağlık bölgede Liangshan'ın (şimdi Sichuan eyaletindeki Lianshan-Yi Özerk Bölgesi) kölelik ve kast bölümleri 1950-ies'e kadar devam etti. Çin Halk Cumhuriyeti’nin yapısına ve komünist otoritelere hız veren toplumsal modernleşme başlamamıştır.
Böylece, Lanshansky And topluluğu dört kast grubuna ayrıldı. Sosyal hiyerarşinin üst katları, toplam AND sayısının% 7'ini bir yere alan ve toprağın sahip olduğu “siyah ve” burnunu işgal etti. Aşağıda,% 55'e kadar olan tsuyno-sıradan serbest köylüler vardı. Sonraki iki kale en düşük değere aitti. Bunlar kendi çiftliklerini yönetme hakkına sahip olan (% 30) ajiaya bağımlı köylüler ve burun, altın ve hatta zengin ajia çiftlerinde çalışan shasi - köleleridir (ikincisi kölelere sahip olma hakkına sahipti). Lianshansky dağlarındaki köle sayısı, toplam Lanshans I. nüfusunun% 8'ine ulaştı.
Lanshan sakinleri, arkaik kültürü büyük ölçüde korudular ve bölgelerini "Sinicize etme" girişimlerine şiddetle karşı koydular. Aslında, Laneshany'nin yaşadığı bölge, bu bölge üzerinde kontrolü sağlama gücüne sahip olmayan merkezi Çin yetkililerinden bağımsızdı. Burada 1950-lar kölelik kaldı. Dahası, periyodik olarak ve lanshansky Ve onlar Çin köylülerine el koyup köleleştirerek Çin köylerine yırtıcı baskınlar düzenlediler. Bu, Çinli yetkilileri, askeri birlikleri burada tutmak için Lanshan sınırındaki ilçelerin savunması için önemli miktarda fon harcamasına yol açtı.
Bu arada, 19. yüzyılın başından itibaren, Lianshan afyon ekimi ekimi bölgesi oldu. 1940’e geri dön Maliy Lianshan bölgesinin ekili alanlarının tümü haşhaş bitkileri tarafından işgal edildi. Uyuşturucu kaçakçılığı yerel halkın iyi silahlanmasına izin verdi - yarım milyon Lanshansky Ve on binlerce ateşli silah vardı. оружия. Haşhaş tohumlarındaki ticarete bağlı olarak finansal durumun iyileşmesiyle, Lanchansky And daha agresif bir hale geldi ve komşu ilçelere saldırılar düzenledi. Saldırıların amacı, ilk olarak, kölelerin ele geçirilmesiydi, çünkü toplumun en yüksek kastları, efendinin durumunu vurgulayan ve ev ve ev işlerinin tamamını yürüten kölelere sahip olmaya çalıştı. Bu amaçla, Lienshan Dağları'ndan ayrılmalar "canlı mallar" aramak için yakındaki Çin köylerine gönderildi.
Böylece, 1919'te sınır ülkelerinden binlerce Çinli köylü yakalandı ve 10'e köleleştirildi. Lanshan'da çok sayıda kölenin birikmesi, sürekli ayaklanmalara neden oldu. Böylece, 1935'ta isyancılar yerel feodal beyleri devirdiler, ancak kısa süre sonra feodal milisler tarafından yenildiler. Lanshan, Çin Halk Cumhuriyeti'ndeki 1949'e katıldığında, bölgenin sosyal yapısının temel reformları başladı. Her şeyden önce, 1952'te Liangshan-Yeisk Özerk Bölgesi kuruldu. Bununla birlikte, halk yaşamındaki reformlar yavaştı. Böylece, Lanshan’daki kölelik resmen yalnızca Çin’in diğer geri kalmış bölgelerinin standartlarına göre bile çok geç olan 1956-1958’te kaldırıldı. Şu anda, “dağ barbarlarının” Güney Çin eyaletlerinin otoriteleri için gerçek bir sorun olduğu zamanları oldukça barışçıl ve çok az hatırlatma var.
Küçük etnik gruplar Çin toplumuna entegre edildi
Zhuans ve Yi’ye ek olarak, sayıca daha küçük, fakat aynı zamanda kendine özgü bir tadı ve kendine özgü, bazen de kendine özgü kültürleri olan diğer etnik gruplar, Güney Çin topraklarında yaşıyor. Dilbilimsel olarak konuşanlar arasında, sırasıyla Tibet-Birmanya, Tayland-Kadai ve Avusturya-Asya dillerinde konuşan birkaç grup var.
Tibet-Birmanya halkları arasında, ve ayrıca: Tujia (8,5 milyon.) - Guizhou ve Hunan eyaletlerinde yaşayan, ayrıca bazı illerde yaşayanlar, şimdi pratik olarak Çince ve Çince konuşabiliyor; Hani (1,6 milyon kişi) - Yunnan Eyaleti sakinleri; Lisu (702 bin.) - Yunnan ve Sichuan eyaletlerinin sakinleri; lahu (485 bin.) - Yunnan; Naxi (326 bin.) - Yunnan ve Sichuan; Jingpo (147 bin) - Yunnan; Achan (39 bin.) - Yunnan; Puma (42 bin.) - Yunnan; kuyu (37 bin.) - Yunnan; Dino (23 bin.) - Yunnan; Dulun (7 bin.) - Yunnan.
Çin'in güneyindeki ikinci büyük etnik azınlık grubu Tayland halkıdır. Bunlar, yukarıda belirtilen 17 milyon güçlü Zhuans'a ek olarak, aşağıdaki etnik grupları içerir: şamandıralar (2,8 milyon.) - Guizhou; Dong (2,8 milyon kişi) - Guizhou, Guangxi Zhuang Özerk Bölgesi, Hunan; Dai (1,2 milyon insan.) - Yunnan; Shui (411 bin.) - Guizhou; Mulao (216 bin) - Guangxi-Zhuang Özerk Bölgesi ve Guizhou; Maonan (101 bin.) - Guangxi Zhuang Özerk Bölgesi ve Guizhou. PRC'de, Guangxi-Zhuang Özerk Bölgesi ve Guizhou'da yaşayan gelaoya ait etnolar (550 bin kişi) tarafından temsil edilen Kadai halkları Tayland halkına yakındır. Bir başka yakın insan - Li (1,2million insanı) - Hainan adasında yerlidir ve kültürüyle Tayland ve Endonezya halkları arasında orta bir pozisyonda bulunur.
Üçüncü büyük grup, Çin'in güneyinde Mon-Khmer ve Miao-Yao halkları tarafından temsil edilen Avusturya-Asya halklarıdır. Miao-Yaoi halkları arasında Miao uygun (9,5 milyon insan) - Guizhou, Hunan, Yunnan, Hubei, Sichuan, Guangdong, Hainan, Guangxi-Zhuang Özerk Bölgesi eyaletleri; Yao (2,8mln.pers.) - Guangxi Zhuang Özerk Bölgesi, Hunan, Yunnan, Guizhou ve Guangdong. Pzt-Khmer halkları VA'ya (430 bin.) - Yunnan; Bulan (120 bin.) - Yunnan; Jing, onlar Vietnamlı (28 bin kişi) - Guangxi-Zhuang Özerk Bölgesi; Palaung (20,5 bin.) - Yunnan.
Listelenen etnik grupların önemli bir kısmı güçlü bir sinifasyondan geçti ve pratik olarak (en azından kasaba halkı) Çin toplumuna entegre edildi. Doğal olarak, ayrılıkçı duygular pratik olarak listelenen etnik grupların çoğunluğu arasında ortaya çıkmaz, çünkü ilk olarak, PRC'deki haklarına resmen saygı duyulur - ulusal özerk bölge birimleri vardır, bir ulusal kültür geliştirilir, yazılı diller daha önce yazılı olmayan diller için yaratılır, ulusal müzikal tiyatro şirketleri, ulusal okullar, müzeler. İkincisi, bu halkların yüzyıllarca hissettiği güçlü Çin kültürel etkisi, kendilerini Çin ile ayrılmaz bir şekilde bağlantılı gördükleri ve Çin halkının ve Çin tarihinin bir parçası olarak gördükleri gerçeğine katkıda bulunuyor. Bu, Çin medyası, parti yapıları, kamu kuruluşları tarafından resmi propaganda düzeyinde vurgulanmaktadır.
Çin’in güney illerinin ulusal politika alanındaki karşı karşıya kaldığı asıl sorun, tamamen zayıf veya tamamen yoksul olan milliyetçi veya ayrılıkçı eğilimlere pek karşı gelmek değil, birçok etnik grubun, özellikle kırsal nüfusun sosyal ve ekonomik durumudur. Pek çok etnik grubun yaşam standardı, hem ortak kültürlerini hem de modern topluma entegrasyonlarının başarısını etkileyen aşırı derecede düşüktür. Çin ulusal politikasının doktrini çeşitli prensiplere dayanmaktadır: Çin'de yaşayan halkların entegrasyonu ve birleştirilmesi; ülke nüfusunun bütünüyle Çin sivil kimliğinin, etnik ve bölgesel kimliğin, ulusal kimliğe kıyasla ikincil konumlara kaydırılmasıyla oluşturulması; Han ve ülkenin Han olmayan nüfusu arasındaki yurtsever tutumların güçlendirilmesi; Han ve Çin’deki Han olmayan nüfusun karşılıklı bağımlılığı. Bu ilkelerin uygulanması, modern Çin devleti için ulusal ilişkiler alanındaki öncelikli bir görev olarak görülmektedir.
Bu politikanın Güney Çin eyaletlerinde bazı meyveler içerdiği söylenmelidir, çünkü Makalemizde yer alan halklar, Uygurlar, Tibetliler ve hatta Moğolların aksine, Çin (Han) toplumuna yoğun bir şekilde entegredir ve Han kültürünü algılarlar. Özellikle bu, ebeveynlerinin ve büyükbabalarının nesillerinden daha fazla kendilerini tek bir Çin ulusuyla ilişkilendiren genç nesil ulusal azınlıklar için geçerlidir. Pek çok etnik grubun genç nesiller pratik olarak etnik gruplarının dillerini kullanmıyor, Çince konuşmayı ve kendilerini Çince demeyi tercih ediyorlar.
Güney Çin'in ulusal azınlıklarının, sosyo-ekonomik durumlarını iyileştirmeyi ve Çin toplumuna entegrasyonlarını arttırmayı amaçlayan Çin hükümetinden bazı tercihlerin tadını çıkardıkları belirtilmelidir. Bu nedenle, ulusal girişimler ve çiftlikler için bazı faydalar vardır, küçük etnik grup temsilcilerinin Han Çinlilerden daha fazla sayıda çocuğu olmasına izin verilir. Ulusal kültürün gelişimine çok dikkat edilir. Çin liderliği, ulusal azınlıkların “yumuşak asimilasyonu” yolunu seçerek kültürlerini ve geleneklerini bir dönüm noktası ve turist çekmenin bir yolu olarak korudu. Çin Halk Cumhuriyeti’nin Güney ve Batı Çin’in ulusal azınlıklarına ilişkin politikası çarpıcı biçimde farklıdır.
Batı Çin'de - Tibet ve Sincan (özellikle - Sincan Uygur Özerk Bölgesi'nde) - ayrılıkçı düşüncenin yayılma tehlikesi var. Dahası, radikal İslamcı gruplar zaten Sincan'da faaliyet gösteriyor. Bu nedenle, bu bölgelerde, Çin hükümeti etnik çevreyi çok daha fazla kontrol etmekte ve yerel milliyetçilere karşı baskıcı yöntemler kullanmaktadır. Buna karşılık, Amerikan etkisinin temsilcilerinin zayıf gizlendiği “dünya topluluğu” Çin'deki “insan hakları ihlalleri” hakkında bilgi yaymaya çalışıyor. Elbette, Uygurlar veya Tibetliler için duydukları sempati yüzünden değil, Çin devletini zayıflatmakta ve yerelleştirmekte oldukça anlaşılır çıkarlar eşliğinde.
Güney Çin için tamamen farklı bir durum ile karakterizedir. Buradaki ulusal azınlıklar, Uygurlar veya Tibetliler gibi gelişmiş bir öz-bilinçliliğe sahip değillerdir, Han kültürel ortamına iyi bir şekilde entegre olurlar, bu nedenle Çin hükümeti sadık ve teşvik edici yaklaşımlarla, ulusal kültürleri koruyarak ve geliştirerek ve çok sayıda fayda sağlayarak tutumlarını yerine getirir. Dahası, Güney Çin'in ulusal azınlıklarının komşu İndochina eyaletlerinde yaşayan çok sayıda kabilesi var. Güney Çin'in Tibet-Birmanya, Tai-Kadai, Mon-Khmer ve Miao-Yao halklarının çoğu, PRC'nin bu devletler üzerinde bir etki politikası uygulamasına izin veren Myanmar, Laos, Vietnam, Tayland ve Hindistan topraklarında yaşıyor.
Çin’in uzun süredir Hindistan’daki etnik azınlık yerleşim bölgelerinde (Arunachal Pradesh, Nagaland, Assam, Mizoram), Myanmar ve Tayland eyaletlerinde ayrılıkçılar olan Maoist ve milliyetçi ayrılıkçı hareketleri desteklediği bir sır değil. Bu nedenle, Güney Çin etnik grupları uzun süredir, Çin ile komşu Güney ve Güneydoğu Asya ülkelerindeki kabileleri arasında bir tür “köprü” görevi görebilir. Bugün Çin devletinin ulusal birliğine yönelik en büyük tehdit, öncelikle Sincan Uygur Özerk Bölgesi'ndeki (Uygurlar ve diğer Müslüman etnik gruplar) ve Tibet Özerk Bölgesi'ndeki (Çin ve ABD’nin yanı sıra Çin’i zayıflatmakla ilgilenen) Hindistan Özerk Bölgesi’ndeki ulusal hareketlerden kaynaklanıyor olabilir. ve ona baskı yapmak için Tibet Sorunu'nun kullanılması). Ancak, Çin'in güney kesiminde nüfusu kendi kaderini tayin etmekte ısrar edebileceği bir bölge var. Bu, Han tarafından ikamet edilmesine rağmen, uzun bir süredir özel bir ekonomik bölge olarak, tamamen farklı bir politik ve kültürel düzlemde gelişmekte olan eski İngiliz Hong Kong kolonisidir. Hong Kong’un durumunda Batı devletlerinin ve Tayvan’ın doğrudan ilgisini görmemek de zor.