İşe gitmek gerekli bir kötülüktür. Bazıları için toplu taşıma, bisiklet veya araba ile hızlı bir yolculuk. Ancak, birçok insan için, genellikle sıkışık koşullarda, birden fazla ulaşım modu aracılığıyla uzun ve acı verici bir yolculuktur.
Ve günün birkaç saati sürebilir.
Daha da kötüsü, bunun bedelini ödüyoruz, ancak bunun için ödeme almıyoruz, çünkü bu konudaki gelenek çalışanı değil işvereni tercih ediyor - ancak bunu destekleyen ilkeler artık incelemeye dayanmıyor. Bir şeyin değişmesi gerekiyor.
Biz bir taşıt dünyasıyız
İşe gidip gelme tüm dünyada artıyor. Ve istatistikler şaşırtıcı.
- Japonya'da her gün 8 milyon yolcu Tokyo'dan geçiyor.
- Amerika Birleşik Devletleri'nde 3,6 milyon işçi bir şekilde 90 dakika veya daha fazla işe gider. Bu, her yıl bir aylık işe dönüşme anlamına gelir - bu, bir çalışanın aldığı ortalama yıllık tatil miktarının iki katıdır.
- İngiltere'de, Londra'ya seyahat eden yolcular ayda ortalama 305 £ (397 $) ve her gün 2.5 saat harcayacaklar.
- Çin'in Pekin kentinde yüz binlerce işçi, işe gidip gelmek için günde altı saat harcıyor - şehirde artan konut fiyatları nedeniyle Pekin dışında yaşamak zorunda kalıyorlar.
İnsanların istihdamlarını ve yaşam standartlarını iyileştireceği için uzun mesafelere gidip gelme inancı yanlıştır.
Gerçekte, çoğu insan işe gidip gelmek için çok fazla zaman ve para harcar ve bu da düşük yaşam memnuniyeti, kötü zihinsel sağlık, kötü fiziksel sağlık ve boşanmaya neden olabilir.
Sofya her gün dört saat işe gidiyor
Sofia gerçek bir insandır - anonimlik için adını değiştirmiş olmama rağmen.
Londra'da bilgi ve iletişim endüstrisinde tam zamanlı olarak çalışıyor ve işe gidip gelme hikayesi, ortalama banliyö için giderek daha tipik.
İşe gidip gelmek Sofya için bir seçenek değil: Eşi çalışmaları nedeniyle Londra dışında yaşıyor ve ondan daha az kazanıyor, bu yüzden daha yakın yaşayamazlar. Ancak yaşadıkları yerde, yetenekleri ve deneyimleri talep edilmiyor, bu yüzden Londra'da çalışmak zorunda. “İşe gidip gelmem için para ödemem bana mali açıdan gerçekten yardımcı olur ve işe gitme motivasyonumu artırır” diyor.
Sofya sabah 6: 20'de uyanır ve bazı temel yaşam ihtiyaçlarını karşılar (duş, yemek vb.). Evden sabah 7'de trene binmek için evden ayrılıyor, burada istasyondan 9'da masasına gelmesi için yürüyor. Daha sonra saat 17: 07'de işten ayrılıyor ve tersine yolculuk yapıyor, eve saat 7.30'da başlıyor her gün pm.
İşten ayrılması kesin olmalı, çünkü treni eve kaçırmayı göze alamaz. Aksi takdirde işe gidip gelmesine bir saat daha ekler. Sezon biletinin aylık ücreti £ 12 (625 $), ki bu aylık ücretinin% 12'sini oluşturuyor.
Sofya'nın şirketi aslında çoğundan daha iyi - eğer çalışan Londra'daki ofislerin belirli bir yarıçapında yaşıyorsa, işe gidip gelmenin bir kısmını ödeyen bir politikası var. Ancak Sofya, bu yarıçapın dışında kaldığı için, birçok çalışanın yaptığı gibi, herhangi bir finansal destek için uygun değildir.
Diğer taşıtlar gibi, Sofya gidip gelmek için para ödemiyor, ancak işine gidip gelirken çalışıyor, çünkü zorunda olduğu zaman ayrılmaktan suçlu hissediyor: “Her iki şekilde de çalışıyorum çünkü 17: 00'de ofisten ayrıldığım için ve Gelmeden önce ve ayrıldıktan sonra çalışmak zorunda olduğumu hissediyorum. ”
Daha sonra işten ayrılırsa, tüm sürece tekrar başlamadan önce yatağa gitmek için tam zamanında eve gelirdi. Esasen, daha sonra çalışmak iş dışında yaşam ve işe gidip gelme anlamına gelmez.
Bu bir hayat değil.
İşe gidip gelme, çalışanların sağlığını ve mutluluğunu giderek daha da kötüleştiriyor ve bu durum daha da kötüleşiyor.
Sofia bu işe gidip gelmeyi altı aydır yapıyor ve zaten hayatı üzerinde büyük bir etkisi var. Üniversitede seçkin bir atlet ve hevesli bir gezgindi, ancak Londra'ya gidip geldikten sonra, “Zindeliğim azaldı ve uyumamı, spor salonuna gitmemi, sağlıklı beslenmemizi ve sosyalleşmem” diyor. Dahası, trendeki gecikmeler ve fiyat artışları “büyük hayal kırıklığı ve endişe ve çalışma saatlerinin kaybına” neden oluyor.
Bütün bunlar akşamları kapatmak zor olduğu anlamına gelir. Zihni ertesi gün yolculuğu düşünüyor. Diğer tüm taşıtlar gibi, Sofya da istihdam yükümlülüklerini yerine getirmek ve işverenleri için değerli olduğunu kanıtlamak için büyük bir fedakarlık yapıyor.
İşe gidip gelme, çalışanların sağlığını ve mutluluğunu giderek daha da kötüleştiriyor ve bu durum daha da kötüleşiyor. Bu, hızlı bir şekilde işverenler için sorunlar yaratacaktır. Mutlu, sağlıklı ve ilgili çalışanlar daha üretken ve hasta olma olasılıkları daha düşüktür.
Neden işverenler yüklerini hafifletiyor ve çalışanlarının işe gidip gelme giderlerini finanse etmiyor?
Bunun ana nedeni, işe gidiş-geliş zamanının çalışma zamanı olarak sayılmamasıdır. Bu, çoğu işletmenin çalışanlarının işe gidip gelmelerine kar harcamaktan kaçındığı bir statüko oluşturdu. Bu ilkeyi destekleyen iki ilke vardır, ancak her ikisi de arkaiktir ve daha yakından incelemeye dayanmaz.
Birincisi, işçilerin ev ve iş arasındaki mesafe ve seyahat süresi üzerinde kontrol sahibi oldukları inancıdır.
Aslında, işçilerin çoğunluğu nerede yaşadıkları ve nerede çalıştıkları üzerinde kontrol sahibi değildir. Şirketler, gelişmiş bağlanabilirlik, ulaşım bağlantıları ve statü için kentsel merkezlerin içinde veya çevresinde yoğunlaşma eğilimindedir - zengin kentsel bölgelerde ofislere sahip olmak bir başarı imajı projelendirir.
Bununla birlikte, kentsel alanlarda konut fiyatları son 10 yılda, kısmen toprak ağaları ve emlakçıların kar elde etmeleri nedeniyle büyük ölçüde artmıştır. Bu, çalışmalarına yakın yaşamak isteyen ancak bunu yapmayı göze alamayan çalışanlar, Sofia gibi sorunlu.
İşvereni çalışanı tercih eden statüko hala tartışılmaz.
Uygun fiyatlı konut çok gerçek bir sorundur ve konseylere ve bölge idarelerine büyük talepler getirmektedir. Bu talebi karşılamak için banliyö alanları iddialı bir şekilde genişliyor ve çevre korunduğu sürece bu hoş karşılanıyor.
Ancak iş ve ev arasındaki mesafeyi uzatır ve işçileri ikileme zorlar. Bir yandan, işe yakın yüksek maliyetli konutlarda yaşamak ve kısa bir işe gidip gelmek; Öte yandan, işten daha uzakta daha iyi konutlarda yaşayın ve günlük olarak uzun bir yolculukla karşılaşın.
Pek bir seçenek yok ve Pekin'deki yüz binlerce altı saatlik yolcuyu akut olarak etkiliyor.
İkinci kusur ilkesi, işverenlerin, çalışanlarının bu zamanı kendi çıkarlarını gözetmek için serbestçe kullanabileceğini varsayarak, işe gidip gelmeleri sırasında çalışma talimatı vermemesidir.
Ancak, gerçekte, işe gidip gelme zamanı fiili çalışma süresidir. Çalışma süresi, çalışanların görevlerini yerine getirmeleri için işverenlerinin emrinde oldukları zamandır. Buna karşılık, boş zaman, ailenin ve arkadaşların huzurunda ve birinin kişisel çıkarlarının yattığı zamandır.
İşe gidip gelmeyi aileniz ve arkadaşlarınızla geçirdiğiniz zaman ya da kendi çıkarlarını gözetme fırsatı olarak gören kimseyi tanımıyorum. Bir şey varsa, ölü zaman ve çalışmaktan başka bir şey için gerçekten yararlı değil.
Avrupa Adalet Divanı tarafından 2015 yılında verilen bir karar, bazı Avrupalı işçiler için işe gidip gelmenin çalışma zamanı olduğunu kabul etti. Karar, sabit bir iş yeri olmayan işçilerin genellikle müşterilerle buluşmak için evden seyahat ettiğini ve işverenlerinin emrinde olduklarını belirtmektedir.
Bu karar yardımcı olur, ancak Sofya gibi sabit bir iş yerine seyahat eden çalışanların çoğunu yakalamaz. Bu yolcular için, akıllı telefonlarının yanı sıra giderek artan oranda WiFi özellikli toplu taşıma araçları, işe gidip gelme süreleri boyunca sürekli bağlı ve kullanılabilir oldukları anlamına geliyor.
Çoğu işveren, çalışanlarına işe gidip gelmeleri sırasında çalışma talimatı vermezken, kesinlikle yasaklamamakta veya proaktif olarak önlememekte, hatta pasif olarak buna itiraz etmemektedir. Ve bazı işçiler için, yolculuk sırasında çalışmak mantıklıdır, böylece iş yükleri ele alınabilir ve akşamlar serbest bırakılabilir.
Bu özellikle aşırı taşıt (90 dakika tek yönlü seyahat eden) oranının en yüksek olduğu endüstrilerdeki çalışanlar için geçerlidir: finans, sigorta, bilgi ve iletişim, eğitim, sağlık ve sosyal bakım.
Daha fazla insan daha uzun, daha pahalı işe gidip gelmeye ve daha fazla yolcular işe giderken çalışmaya zorlandıkça, bu özdeyiş ve ilkeleri artık bir anlam ifade etmiyor.
Yine de işvereni çalışanı tercih eden statüko hala tartışılmaz.
İşverenler için maliyet meseledir - haksız da olsa bir konudur
250'den fazla personel istihdam eden Londra şehrinin en büyük 225 şirketi, 2014 yılında İngiltere ekonomisine toplu olarak 45 milyar £ (58.5 milyar $) katkıda bulundu. Çalışanlar 2015 yılında çalışan başına ortalama 114.000 £ (148.000 $) olan bu katkıyı sağladı ve 2025 yılına kadar çalışan başına 141.000 £ (184.000 $) seviyesine yükselecek.
Bu şirketlerin maliyet analizi, çalışanlarının işe gidip gelmesini ödemenin yıllık ulusal katkılarının yaklaşık yüzde 3'üne mal olacağını göstermektedir. Ve bu rakam New York'ta, en büyük 20 NYC şirketinin ortalama gelirine göre işe gidip gelme maliyet yüzdesini analiz ederken yaklaşık olarak aynı.
0-9 personel istihdam eden mikro işletmeler, ABD'deki işletmelerin yüzde 99,7'sini ve İngiltere'deki işletmelerin yüzde 96'sını oluşturmaktadır. Nispeten, ülke ekonomisine katkıları çok daha azdır. Ancak daha az sayıda personel ve uzun mesafelerde seyahat eden daha az sayıda personel ile işe gidip gelme ücretleri için ödeme maliyeti yaklaşık olarak aynıdır.
Özüne ayrıldığında, işe gidip gelme, bir çalışanın istihdam koşullarını karşılamak için yaptığı fedakarlıktan başka bir şey değildir.
Yüzünde, yüzde 3 çok gibi görünebilir. Ancak çalışanlar iş çıktısı ve büyümesi için çok önemli olduğunda insanların refahına gerçekten değer verebilir miyiz? Ve buna değer vermek istiyorsak, bir şirketin ulusal katkısının kesinlikle yüzde 3'ü sormak için çok fazla değil.
Amerika Birleşik Devletleri'ndeki şirketler her yıl çalışan başına ortalama 693 $ (535 £) personel refahı teşvikleri için harcıyor. İngiltere'de bu rakam çok daha az: çalışan başına yılda 51-75 £ (67-98 $).
Bu teşvikler arasında çalışan yardım programları, indirimli veya ücretsiz spor salonu üyelikleri ve sağlık taramaları bulunmaktadır. Ancak, personelin herhangi bir iş için başarısızlık veya başarı için kritik bir nokta olduğunu ve işe gidip gelmenin çoğu çalışan için artan bir sorun olduğunu düşündüğünüzde bu çok fazla değildir.
Ve işe gidip gelme, gelecekteki refah stratejilerinin ele alınması için bir endişe olarak görünmemektedir. Bunun değişmesi gerekiyor.
İşverenler çalışanlara sadakat ve bağlılık gösterirlerse, çalışanlar başka şekillerde karşılık verir
İşe gidip gelmenin sembolik bir değeri vardır: Bir çalışanın kuruma bağlılığını ve bağlılığını gösterir. Ancak özüne ayrıldığında, işe gidip gelme, bir çalışanın istihdam koşullarını karşılamak için yaptığı fedakarlıktan başka bir şey değildir.
Şirketler çalışanlarına gerçekten değer veriyorsa, çalışanlarının refahını önemsiyorsa ve en yetenekli çalışanları cezbetmek istiyorsa, ev ve iş arasındaki yolculukları finanse ederek işe gidip gelmeyi ödüllendirmelidirler.
Bu, yasa olarak uygulanması zor olacak ve tüm endüstriler için mantıklı bir şekilde uygulanması sorunlu olacak iş mevzuatını değiştirmek anlamına gelmez. Dahası, zorlamak zor olacaktır ve sistemi kendi yararları için oynayan bazı çalışanlara eğilimlidir.
Bunun yerine, bir norm oluşturmakla ilgilidir.
Çalışanların işe gidip gelmelerine tam ve koşulsuz olarak finansman, işe gidip gelme sırasında çalışma talimatı, hizmet iadesi ve maaş kesintisi içermez. Bu küçük jest uzun bir yol kat eder ve personele net bir mesaj gönderir: Sizi burada istiyoruz.
Ancak işverenlerin bu normu organizasyon için karşılıklı olarak yararlı olarak tanıması ve çalışanın konuyla ilgili geleneksel düşüncede köklü bir değişime ihtiyacı vardır. Uygulamada, bu zordur, ancak başarılması imkansız değildir.
Bununla birlikte, şu anda, işletmeler statükoyu değiştirmek ve çalışanlarının işe gidip gelmelerini finanse etmek için ekstra yol katetmek için teşvik edilmemektedir. Soru şu ki, işe gidip gelmeden önce bu ne kadar süre devam edebilir ve varsayılan olarak çalışanlar ve varsayılan olarak istihdam eden kuruluş nedir?
Yayınlanan 22-04-2020