Kızım Cuma günü okul koridorunda talihsiz bir şaşkınlıkla başlayan grip oldu. Hemşire beni arayıp onu almam için aradı ve aynı zamanda ihmalkar ebeveynliğimle ilgili küçük yargısını iletmek için biraz zaman ayırdı.
“ Biliyorum Bayan Gottfried, kızınız, siz onu okula götürmeden önce bu sabah kendini iyi hissetmediğini söylediğini söyledi…. ”
Bu kadının yedi yaşında bir çocuk doğurması veya ona bakması mümkün değil.
“Bunu neredeyse her sabah söylüyor hanımefendi.”
“Tamam bir dahaki sefere demek istediğinde, lütfen evini okuldan uzak tutun.”
Tüm bunların nasıl çalıştığını hatırlatmak çok yararlı.
Bu sabah itibarı ile ateşsiz 36 saat olmuştu ve dün yorgunken başka bir sıkıntı belirtisi yoktu. Ancak midesinin ağrıdığına dair inandırıcı bir ağlayarak uyandı ve okula gidemeyeceği konusunda ısrar etti.
Gideceğini ve başka seçeneği olmadığını açıkça belirttiğimde, 45 dakika boyunca ağladı ve ağladı, sadece ara sıra delici çığlık atmak için durdu. Yere uzanarak etrafındaki renklere yakındı, “ bana yemeği hatırlatıyorlar! Ve bu durumu daha da kötüleştirir! Bugün okuldaki tüm bu renklere bakmamı nasıl sağlayabilirsin?!? Şimdiye kadarki en kötü annesiniz! ”
Ne kadar mide bulandırıcı olduğuna dair durmak bilmeyen uğultu sırasında bir noktada tesadüfen araya girdim,
“Kahvaltıda ne istersiniz?”
… ve tereddüt etmeden…
“Çikolatalı kek.”
On dakika önce onları okula bıraktığımda hâlâ onu yiyordu.
Bir anne olarak bazen çocuklarınız tarafından oynanırsınız ve çoğu zaman herkes tarafından yargılanırsınız. O küçük kendini beğenmiş anları, kendini tatmin edebildiğin zaman almalısın.