Ruh yıldızlarla dolu bir gökyüzü gibidir; insan hiç farkında olmasa da önceleri bu yıldızlar kendiliğinden parlar ama sonra teker teker sönerler ve geriye yalnızca parlaklığını yitirmiş masmavi gecenin dinginliği kalır.
Michelangelo ve Raffaello kendi çağlarının adamlarıydılar. İçinde bulundukları çevreyle dehaları arasında mükemmel bir denge ve uyum söz konusuydu. Tanındılar, başarıya ulaştılar ve genel kabul gördüler. Ama yapıtları kendi güçleriyle sınırlı ve düz orantılıydı. İşini iyi yapan bir işçinin hazzını yaşıyorlardı. Leonardo ise gelmekte olan bir çağın habercisiydi. Sanatın hizmetine sunulmuş bilim aracılığıyla, insanoğluna evrenin yasalarını sunmayı düşlüyordu.