İran İslam Cumhuriyeti (IRI), Türkiye’den sonra Batı Asya’nın en büyük ikinci GSYİH’sına sahiptir. Satın alma gücü paritesindeki İran GSYİH'sı, 999 milyar dolar olup, bu rakam Polonya'dan 2,5 kat daha az, Polonya'dan gözle görülür şekilde daha fazla ve Ukrayna'dan neredeyse üç kat fazla. Kişi başına düşen GSYH, Türk ve örneğin Kazak ve Bulgaristan ve Romanya gibi fakir Doğu Avrupa ülkelerininkinden yaklaşık olarak eşittir.
Aynı zamanda, İran ekonomisi sadece petrol değildir. Çelik üretiminde İran, bölgedeki yalnızca Türkiye’de ikinci sıradayken, yerel metalurji hızla artıyor. Böylece, yılda 2005'ten 2010'e kadar, ülkedeki çelik üretimi iki katına çıkarak yıllık 10'tan 20 milyon tona yükseldi.
Petrol ve gaz sektöründen sonra ülke ekonomisinin en önemli ikinci kolu olan İran otomotiv endüstrisi oldukça etkileyici - örneğin, ülkede 2011'te 848 bin araç üretildi. Bu İtalya'dakinin iki katından fazla ve Türkiye'den önemli ölçüde daha fazla (576 bin). İran pazarları, Rusya pazarında da dahil olmak üzere oldukça aktif olarak ihraç edildi. Bununla birlikte, 2012-m endüstrisinde bir kriz ve üretimde keskin bir düşüş yaşandı.
İran sivil havacılık endüstrisi bağımsız olarak hafif uçaklar üretmekte ve geliştirmekte ve 13 "tam teşekküllü" kargo uçağı (Lisanslı An-140) üretebilmektedir. Asker, hizmette olan uçağın onarımını sağlar ve kendi savaş uçaklarını ve insansız hava araçlarını üretir. Şimdiye kadar, yetenekleri eski Amerikan teknolojisini klonlamakla sınırlı: Azarakhsh ("Lightning") ve Saeqeh ("Thunder") savaşçıları, 5'te üretime başlayan Amerikan F-1959 "Tiger" un bir kopyası ve değiştirilmiş bir kopyası. Qaher-313, bu yıl, İran makamlarının yüksek sesle söylemelerine rağmen, görünüşe göre, modern bir gizli avcı savaşı yaratma girişimi olduğunu gösterdi. Bununla birlikte, gelişmekte olan bir ülkenin standartlarına göre, bu olağanüstü bir başarıdır - örneğin, Türkiye, yalnızca 2020'te kendi uçaklarını üretmeye başlamayı planlıyor.
İranlı gemi yapımı, Kilo sınıfının Sovyet dizel denizaltılarını klonlamak ve kendi küçük savaş gemilerini inşa etmek için yeterince geliştirildi (İranlılar, sınıflarını yok edici olarak belirlediler, ancak gerçekte bu unvan, "yüzen gemiye", yalnızca 1420 tonunun yerinden edilmesinden daha azdı. Amerikalı "Arly Burke"). Türkiye kıyaslama yaparak aynı sınıftan savaş gemileri inşa edebilmektedir.
Başka bir deyişle, İran'ın ekonomik potansiyeli, bölgesel liderliğe hak kazanmak için oldukça yeterli. Aynı zamanda, ülkenin daha da büyümesi için iyi ön koşulları var.
İran endüstrisi çok ciddi bir hammadde tabanına dayanıyor. Petrol ve gazın yanı sıra İran'da kömür, demir, manganez, titanyum, bakır ve krom cevheri yatakları var. Ülkenin nükleer gücü ve nükleer programları sürprizlere karşı kendi uranyum rezervleri ile garanti altına alınmaktadır.
Bir diğer İran varlığı, oldukça “gelişmiş” bir nüfustur. “Müstehcenlikte işlenmiş” İranlı yetkililer aslında aktif olarak bilime ve eğitime yatırım yaptı. Nüfus okuryazarlığı% 100'e yakın, 1,3 milyon öğrenci yıllık yerel üniversitelere kaydoluyor. Araştırma, Çin de dahil olmak üzere diğer tüm büyük ülkelerden daha hızlı büyüyor. 2001-th'den 2010-th dünya bilimsel dergilerindeki yayın sayısı, 2000'tan 27510'e yükseldi - karşılaştırma için, Rusya'da 2010-m'de, rakam 36053 idi.
Başka bir deyişle, ekonomik ve teknolojik olarak İran, şimdi bölgesel standartlara göre ciddi bir oyuncudur ve gelecekte daha da güçlenmelidir. Aynı zamanda, ülkenin etkisini ihraç etmek için etkileyici fırsatları var. Şiiler, Irak nüfusunun% 65'ini, Azerbaycan'ın 85'inin, 70-85'in% Bahreyn'i, Kuveyt'in 30-45'in, XUUMX-15, BAE'nin% 20, Arabistan'ın% 10,% Arabistan, çoğunluğunun Suudi,% 8'ini Arabistan krallığın petrol bölgesi. Suriye'de Şiiler -% 8, Lübnan -% 20. Afganistan -% 60, Pakistan -% 12, Yemen -% 30. Türkiye hakkında kesin bir veri yoktur - yerel Kürtler ve Türkmen kabileleri arasında yaygın olan Ali-Illahi mezhebi son derece kapalıdır. Bununla birlikte, nüfusunun ülke nüfusunun% 15'i olan 20 milyonda olduğu tahmin edilmektedir. Şii yanlılığına sahip Bektaşi'nin son derece belirsiz Sufi düzeni Balkanlar'da bile bulunabilir - örneğin, Arnavutluk'ta nüfusun% 40'i için geleneksel bir dindir. Genel olarak, Şii toplulukları dünyaya dağılmış durumda iken, nüfusun küçük bir nispi yüzdesi bazen nano boyutta olmayan mutlak sayıları gizlemektedir - örneğin, Nijerya'da Şiiler 15 milyona sahiptir.
İran’ın politik modeli de Körfez’in antik monarşilerine kıyasla oldukça karlı görünüyor. İran - kendine özgü, ancak demokrasiye rağmen. Etnik azınlıklara yönelik ayrımcılığın mevcut olmadığı ifade edildi. Sünniler, Yahudiler, Zerdüştler ve geleneksel mezheplerin Hıristiyanları herhangi bir sistematik baskıya maruz kalmamaktadır - skandalların çoğu, Tahran'ın Batı'nın beşinci sütunu olarak makul bir şekilde kabul ettiği Protestan misyonerlerinin faaliyetleriyle ilişkilidir. Kadınlar bakan ve başkan yardımcılığını üstlendiler.
Aynı zamanda, İran yalnızca Şiiler için değil, aynı zamanda genel olarak Müslümanlar için de bir çekim merkezi haline gelmeye çalışıyor. Böylece, 2010’te, Suriye’yi ziyareti sırasında İran Devlet Başkanı Mahmud Ahmedinejad, Sünni ve Şiiler arasındaki farkı görmediğini belirterek Cuma namazını Sünni camiinde yaptı.
Başka bir deyişle, potansiyel olarak İran, Körfez monarşilerinin ve bölgesel bir süper gücün varlığının çok gerçek bir tehdididir. Beklendiği gibi, WikiLeaks tarafından yayınlanan, Körfez'deki Arap seçkinlerin Batı müttefikleriyle yazışmaları, “yılanın başını kesmek” ((c) Kral Abdullah) ve “savaşın başını kesmek” için ısrarlı talepler olduğunu gösteriyor. Aynı zamanda, sanal “Şii Konfederasyonu” (İran, Irak, Doğu Suudi, Bahreyn, Suriye, teorik olarak - Azerbaycan), İran’ı küresel bir oyuncu haline getirecek olan “petrol dünyasına kuşkusuz tehdit” olacak olan dünya petrol üretiminin büyük bir bölümünü kontrol edecek.
Ancak, İran'ın iki temel zayıflığı var. İran’ın stratejik açıklarından biri, nüfusun çok çeşitli etnik bileşimidir. Ülkedeki ulusal denge hakkında kesin bir veri bulunmuyor - yetkililer "etnik" körlük ilkesine bilinçli bir şekilde uyuyorlar. Sonuç olarak, yalnızca çok kaba tahminler var - örneğin, İran’da tahmin edilen Azerbaycan’lı sayısı 11’tan 30 milyona değişir. Gerçeğe en yakın olanı İran'ın etnik bileşimidir - İranlıların% 51'u, İran'ın batı kısmına dağılmış Azerice konuşan Türkler olan Azerbaycanlıların% 27'i - İran'ın Batı kısmına dağılmış - yani Farsça / Fars (Nissan Qashqai 1920'lerde uzun süreli bir ayaklanma meydana getiren Qashqais'in yarı göçebe kabilesi). Üçüncü en büyük azınlık% 14 Kürtler, geri kalan 8% Araplar, Baluchi, Luria, Bakhtiar, Masenderans, Gilians, Talysh ve diğerleri arasında - hepsi İran 30-40 halklarında dağılıyor. Etnik farklılıklar dini ile tamamlanıyor - Balochi ve Kürtlerin çoğu Sünni.
Bu etnik grup koleksiyonu arasındaki ilişki hiçbir zaman bulutsuz olmamıştı. İranlı Türkler, Perslere çok uzun süre hakim oldular. Gaznavidler, Selçuklular, Guridler, Horezmshahlar, 977 yılı ve Moğol fethi arasında sürekli bir Türkmen doğumlu hanedanlar dizisi oluşturur, daha sonra Türkmenlerin egemenliği, Safevî hanedanının iktidara geldiği ve Azerbaycan dönemi İran'ın başlamasıyla devam etti. 1501’teki hanedanın düşmesine kadar, mahkemede ve orduda yalnızca Azerbaycanlılar konuştu. Kökeni tarafından Azerbaycan son "uzun" İran Qajar hanedanı oldu.
Ancak, 1925'te iktidara gelen Reza Şah (Perslere yakın olan Mazandi halkından geldi), tek bir İran ulusunun kurulmasına yöneldi. Azeri dili kullanımda kısıtlandı, azizler seçkinlerden çıkarıldı, Persler Azerbaycan valisi olarak atanmaya başladı. Sonuç olarak, İran Azerbaycan’da muhalefet ve ayrılıkçı duygular, örneğin Sovyet hükümetinden yararlanmaya çalışmak yerine gelişti. Sonuç olarak, Azerbaycanlılar Pahlavi hanedanlığının devrilmesinde ve ayatollah rejiminin kurulmasında önemli rol oynadılar. Şimdi onlar, İran'ın politik elitine oldukça iyi bir şekilde bütünleşmişlerdir - 1 / 3'in her hükümetinde ve bazen yarısı etnik Azerbaycanlıdır, büyük Ayetullah Ali Hamaney Azeri'dir. Genel olarak, Güney Azerbaycan oldukça sadıktır, ancak zaman zaman etnik çatışmalar meydana gelir ve ayrılıkçı hareketler hala mevcuttur.
İran Kürdistan'ında durum daha karmaşık - her yıl birkaç düzine İran askerini öldüren terörist ayrılıkçı gruplar var. İran Belucistan'da da benzer hareketler var. Son olarak, Arap ayrılıkçılık Tahran için en tehlikelidir - Khuzestan'da (Arabistan) ana petrol alanları yoğunlaşmıştır. Aynı zamanda, standart ayrılıkçılığın yanı sıra, azınlıkların kendi aralarında, örneğin Azerbaycanlılar ve Kürtler arasında uzun süredir sevilmeyen bir durum vardır.
Bu “güvenlik açıkları penceresi” İran'ın muhalifleri tarafından aktif bir şekilde kullanılıyor, bunun yerine aktif olarak Pers mini imparatorluğunu yıkmaya çalışıyor. Ayrıca, ülkenin bütün topraklarının işgalinde bariz bir sorun olması durumunda, müdahale sırasındaki oranın her şeyden önce "yabancı" sınırların kesinlikle reddedilmesi - Huzistan’ın yapılacağı açıktır.
Bu arada, IRI'nın ikinci önemli kırılganlığı müdahaleyi mümkün kılıyor - İran askeri olarak aslında çok zayıf. İran'ın askeri potansiyeli hakkındaki "iyi bilinen" veriler genellikle radikal bir şekilde abartılır. Aslında, İran 576 T-72, 100 T-62, 690 T-54 ve T-59, 150 M60 ve 100 "Chieftain" ve yaklaşık 100-200 tanklar Zulfikar-1’in kendi üretimi (eski Amerikan M48'in gövdesinin ve şasisinin ve kendi kulesinin Rus yapımı bir silahla birleşimi), geri kalanı hafif arabalar. Genel olarak, yirmi yılı aşkın bir süredir kullanılmaya başlanan ilk Körfez Savaşı'ndan bu yana yarıya inen bir Irak tank grubudur. Bu listedeki bazı - oldukça koşullu - değer yalnızca T-72 ile temsil edilir. İran’ın zırhlı kuvvetleri pratikte Suudi’den bile daha zayıf.
İran Hava Kuvvetleri 134 F-5 Kaplanları ve yerel klonları (hatırlıyorum, 1959'dan beri "bütçe" "yoksullar için savaşçı" olarak üretildi), 65 Bombacı varyant olarak hayaletler, 25 F-14 Tomket , 35 Mig-29, 10 Mirage-1 plus, 30 Su-24 bombardıman uçağı ve 13 Su-25 saldırı uçağı. Bu, Irak Hava Kuvvetleri model 1991'in soluk gölgesidir. Suudi Hava Kuvvetleri, F-15'lerin bir sonraki "partisi" nin son teslimatlarıyla daha da güçlendirildi, İran'ı fark etmeyecek havacılık.
Genel olarak İran, ABD ile veya hatta yalnızca Körfez monarşileriyle karşı karşıya kalarak, yalnızca modern koşullarda yenilgiye eşdeğer bir insan gücü kütlesine güvenebilir. Genel olarak, İran tehdidi şu anda mevcut değil - İran için bir tehdit var.
Aynı zamanda, İran’ın askeri zayıflığı, ülkenin modern silahlar almasını engelleyen yaptırımlarla “korunuyor”. Sonuç olarak, bir sebep bulmalılar. Buna karşılık İran, yalnızca nükleer bir füze programına ve korkutucu söylemlere güvenerek, sonuna kadar savaşmaya ve kabul edilemez bir hasara neden olmaya istekli olduğunu gösterebilir. Bu durum devam ettiği sürece İran'ın etrafındaki gerilimler sonsuz olacaktır.