Deneysel yönetim Ping Chong’un Meredith Monk’a yaptığı gibi, 50 yılı aşkın süredir bir müzisyenin yaşadığı varsa, belki de pansiyon kutlamanızda, o arkadaş size bir şarkı söyler. Ve böylece Çarşamba gecesi Chelsea Factory performans alanında, parlak bir Monk bir klavyenin başına oturdu, Chong’u dans sınıfında kuyruklu bir öğrenciyken, paçalı kot pantolon giyerken ilk günlerini anımsadı ve oynadı ” Gotham Ninni.”
Kalabalığın önünde duran Chong, Monk’un şirketinin bir üyesi olduğu tiyatrodaki ilk günlerine taşınarak örgütün. 76 yaşında, şehir merkezindeki tiyatroda uzun yıllar beri kendi başına bir güç haline geldi. Bir belgesel sinema ekibi odası süzülürken, La MaMa ve Wooster Group’tan temsilciler, Ping Chong ve Company ile yaklaşık yarım asırını kadeh kaldıran 250’den fazla konuk arasındaydı.
Meredith Monk ve Chong, 50 yılı aşkın bir süredir arkadaş ve işbirlikçidir. Veda kutlamasında “Gotham Lullaby” şarkısını söyledi. Kredi… The New York Times için Jeenah Moon
Sıcaklık ve dostluk dolu bir akşamdı, Chong’un New York’ta Asyalı bir Amerikalı tiyatro sanatçısı olarak tek başına gittiğini söylediğini yalnızlıktan uzak bir dünyaydı. Obie Ödülü sahibi ve Sally Field, Stephen King ve Monk ile aynı yıl olan 2014’te Başkan Barack Obama’dan aldığı Ulusal Sanat Madalyası sahibi Chong, şirketi 1975’te kurdu ve bir niş kurdu. Trayvon Martin’in saçlarından nefesen “Collidescope” (2014) gibi şovlar; kukla parçası “Kwaidan” (1998); ve “Nuit Blanche” (1981), Chong’un “hepimiz insiniz ve yüzeysel yüzeyde olanın bizi ayırmadığını düşünmeyi bırakmamız gerekiyor” şekli mihenk taşı inancı hakkında.
Çin’den göç etmiş bir aile çocuğu olarak Toronto’da doğdu, ailesi New York’a taşındığında dört aylıktı. Ailesinin iki restoran ve bir kafe işletmeciliği Chinatown’da büyüdü ve Midtown Manhattan’daki Arka ve Tasarım Lisesi’ne gitti. Pratt Enstitüsü’nde iki yıl geçirdikten sonra (“Yanımdaki şövale Robert Mapplethorpe’du”) Görsel Sanatlar Okulu’nda sinema okudu ve 1969’da mezun oldu.
Üç yıl sonra, sanat yönetimi olarak son öğretmen olan “Lazarus 1972-2022” yayınının bir versiyonunda geçen sonbaharda yeniden ele alınan ilk bağımsız tiyatro oyunu “Lazarus”u yaptı. Şu anki projesi, Mayıs konutu prömiyeri yapılacak olan Ukrayna hakkında şirket görüşmesine dayalı sosyal adalet dizisi İstenmeyen Unsurlar’ın son bölümü.
Bundan sonra Chong, arşivinin geri kalanını New York Sahne Sanatları Halk Kütüphanesi’ne götürmek için bulunma “yeniden sivil yönetimi nasıl bir onun durumunu görmek için” biraz zaman ayırmayı planlıyorlar – işbirliği yapmak gibi bir görev Asyalı bir görevli Amerikalı bir koruyucunun içerdiği tarihe karşı korumasın bir parçası olarak, onun gölgesindeki belgeselin yapımcılarıyla birlikte. Onun ve Çarşamba gecesinde kutlanan Ping Chong ve Company’nin uzun süredir yönetici direktörü Bruce Allardice’nin emekli olmasıyla birlikte, şirket dört kişilik bir ekibin yönetimi altında devam edecek.
Geçen hafta Greenwich Village’daki Great Jones Caddesi’ndeki bir prova yapısında Chong, kariyeri hakkında konuşmak için oturuyor. Bunlar, o konuşmadan alıntılardır.
İlk tiyatro deneyiminiz nasıldı?
Ailem Çin operasında, bu yüzden Çin operasıydı. Liseye kadar Batı tiyatrosu banyosu. Annem bir divaydı. Büyükbabam çok ünlü bir Çinli opera yerleşimi-librettisti. Babam bir yönetim-librettisti. Annem 20’lerin sonunda Vietnam’da sahneleniyor ve babam 20’lerde Singapur ve Malezya’da hükümdarlık yapıyor. Ama tiyatroda olmayı hiç planlamamıştım. Ressam olacağımı düşündüm.
Sizi tiyatro yapmaya yönetmen ne oldu?
Bir kaza. Sinema okulundan mezun olduğumda kendime o kadar güvenim yoktu. “Asyalı sinemacı yok” dedim. Dansa ilgim vardı. Bu genç kadın, “Meredith Monk’un dersini almak ister misin?” dedi. Dersi aldım ve Meredith beni kişisel atölyesine davet etti. Bunu yapmasaydım, şimdi burada yönetimim. Sonunda Meredith, “Yazın Connecticut Koleji’nde bir gösteri yapıyorum. Bunun bir parçası olmakta özgür müsünüz?” Ben de “Yapabilirmiyim bilmiyorum çünkü Hindistan’a gideceğimi düşünüyorum” dedim. Altmışlar, değil mi? Hindistan’a hiç gitmedim. Connecticut Koleji’ne gittim. Ve akıl başımdan gitti çünkü daha önce hiç böyle bir tiyatro görmemiştim. Gerçeküstü bir rüya yaşıyor. tamamen gerçekçi değildi. Çin operası gerçekçilik değildir. Yani bağlantı benim için o kadar çılgın değildi. Sonra beni şirketin bir parçası olmaya davet etti.
Tiyatroyu nasıl belirliyorsunuz?
Tiyatro terimlerini neredeyse tamamını kapsar. Performans terimini dans etmekten kaçınmak için tercih ediyorum. Benim kendi işim dans, tiyatro, görsel sanatlar ve diğer tüm şeyleri birleştiriyor, biliyor musun? Bu yüzden daha cömert bir tanımı tercih ediyorum.
Tiyatro yapma felsefeniz var mı?
Sahne, gerçekçilik için sinema veya televizyonla rekabet edemez. Neden rahatsız oluyorsunuz? Tiyatronun kendine has özellikleri vardır. Bu, Yunanlılara geri dönmeniz gerektiği anlamına gelir. Tiyatronun gerçekçilik olmadığını kabul eden Kabuki veya diğer tiyatrolar gibi insanlara geri dönmelisiniz. Tiyatro çok daha yaratıcı bir tiyatro.
Uzun bir kariyere sahip olmanın bir parçası olması dışında bunu neden sorduğumu bilmiyorum. Hiç meraklı oldun mu –
Sıkmak mı?
Onu atmak için, evet!
İlk kez 1991’de atmak istedim. Aslında o zaman atmak istedim. İşler arasında Portekiz’de geziniyor, yerde yattıklarımı, başka ne görmeye diye onları götürüp götürüyorlar. Kimse yaratmanın ne kadar korkularından bahsetmiyor. Çünkü her zaman sıkıntıdan oynamaksun. İşte büyük korku budur. Her zamana işeyemeyeceği düşüncesi. Yaptığım işi seviyorum ama stresli.
Seni bırakmamaya ikna eden ne oldu?
Başka ne yapacağını alır. O küçük krizden sonra verebilirim. Evvel devam etmeye karar verdim, bu benim için en büyük ellerdi. Sanatsal olarak. Ama şu anda olan diğer şey 80’lerin sonunda Asya’ya gitmemdi. 17 yaşımdayken Asya’ya, Japonya’ya, Hong Kong’a ve Singapur’a gitmiştim. Japonya’da bu şenliklere gittim ’86’ya kadar hiç geri dönmedim. Asyalılar olduğum için öne çıkmadığım bir yerde olmak bir tür şoktu ve bu gerçek bir hareketti. İki yıl sonra Hong Kong’daydım. Ben Kanton’um. Hong Kong, Kanton dilidir. Ve Hong Kong’a gittiğimde kültürel köklerimle yeniden bağlantı kurdum. O zamana kadar Avrupa’ya merkezi ekrana bakıyordum. Ondan sonra dedim ki, “Avrupa tarafından onaylanmak artık benim için önemli değil. Ben sadece kendi yoluma gideceğim.”
17 yaşında “Ben burada birine çıkmıyorum” hissine sahip olduğunuzu hatırlıyorsunuz? Çünkü 17 yaşında Çin mahallesinde yaşayacağın, değil mi? Ama aynı zamanda doğrulamak için Avrupa’ya bir bakan liseye gitmek.
Çin mahallesinden ayrılıp liseye gitme süreci – o noktaya, taşınmakta oldukları yeni dünyaya nasıl ait olacağını yerleştim. Yeni bir dünya keşfettiğim için yabancılaşma henüz çok fazla yaşanmıyordu. Yabancılaşma benim için üniversiteye kadar başlamadı, çünkü o zaman bağlantım olduğu Avrupa arka ile duvara çarptım. Gerçeküstücülükle bağlantı kurdum.
Tabii ki sen yaptın!
Çünkü çok daha stilize bir dünya, değil mi? Ama genç oldukları için bunların hiçbirini anlamadım. Chinatown’dan ayrılığın ondan uzaklaşmak anlamında geldiğini anlamamak. Öve gerçekten rahat değil Bu . Bu yüzden ilk çalışmalarımın hepsi bu duygu duygusuyla ilgiliydi. “Lazarus” duygusal olarak nerede okunmasın ve yabancılaşmış hissetmemin bir örneği. Ve “Lazarus” 72’ydi. 70’lerin tamamı, nereye aitim? Bu noktada onun iki konuda da rahatım. Oraya, kendimin bu iki yönünü kabul etmek için karmaşıktı. Aslında Çin’e, babamın memleketine gitti. Ve açıklamamda dedim ki – kendi kendime dedim çünkü o zaten öldü – “Tamam, nereli olduğunu biliyorum ama ben buralı değilim” dedim. Çünkü ben buralıyım. Beğen ya da beğenme.
Tiyatro geçicidir. 50 yıl sonra onca gösteri elinde ne var?
alışmışlar geçmiş sevincini yaşıyorsun. Birlikte insanlarla paylaşmanın keyfini yaşarsınız. Her şey geçici zaten. Geçici olan sadece tiyatro değil. Hepsi geçici.