kaydeden Lisa Clifford
Anastasia Taylor-Lind, 2014 Maidan devriminden bu yana sıradan Ukraynalıların hayatlarını belgeliyor. Bu yılı Ukrayna’da, bazıları cephe hattından sadece birkaç yüz metre uzakta yaşayan siviller üzerindeki Rus işgalinin yıkıcı sonuçlarını fotoğraflayarak geçirdi.
Ukrayna sevdiği bir ülkedir, ancak Taylor-Lind neden bu çatışmanın hikayesini anlatacak kişinin kendisi olduğunu sorgular.
“Beni işe almakla harika Ukraynalı meslektaşlarımdan birini işe almak arasında bir seçim yapsanız, neden beni işe alasınız ki?” dedi. “Beni Londra’dan uçurmak zorundasın. dili bilmiyorum. Neredeyse her şeyin bana açıklanması gerekiyor çünkü ben bir yabancıyım. Bir yabancı olarak beni seçmen hiç mantıklı değil.”
Dünyanın dört bir yanından binlerce gazeteci, savaşı uluslararası izleyiciler için haber yapmak üzere Ukrayna’ya akın etti. Taylor-Lind, bu savaşın öyküsünü dünyaya anlatmaları gerekenlerin yabancı muhabirler için tercüman veya tamirci olarak değil, Ukraynalılar ve yabancı muhabirler olduğuna inanıyor.
“Ukrayna’dan çıkan en güçlü fotoğrafik hikaye anlatımının Ukraynalılardan geldiğini düşünüyorum” dedi. “Fotoğrafın değerli olduğuna ve katkı sağladığına inanıyorum… ve en güçlü çalışmaları, belgeledikleri topluluklardan olan insanlar yapacak. Ukraynalı gazetecilerin şu anda Ukrayna’da yabancı gazeteciler için hikayeler üreten ayak işlerini yapmasında kimsenin bir sorunu yok, ancak çoğu zaman haber bülteninde imzası yok.
Taylor-Lind, foto muhabiri endüstrisinin Batılı ülkelerden gelen “beyaz, orta yaşlı, orta sınıf, heteroseksüel erkekler” tarafından yönetildiğini söyledi. Uluslararası kuruluşların medya patronlarının yerel gazetecilere karşı bilinçsiz bir önyargıya sahip olmaları ve etraflarında olup bitenlere tanık olarak onların tarafsızlığından ve güvenilirliğinden şüphe duymaları nedeniyle, onların savaşa paraşütle atıldıklarına inanıyor.
Taylor-Lind, “Yalnızca zengin ülkelerden gelen beyazların gerçekten objektif olabileceğine, diğer insanların hikayelerini gerçekten anlatabileceğine dair bir kolonyal fikir var” dedi. “Örneğin, beyaz olmayan insanlara, önyargılı oldukları için kendi topluluklarının hikayelerini anlatma konusunda güvenilemez. Öyleyse Amerikan gazetesinden adamı gönderelim ve tarafsız bir şekilde anlatsın.
“Ve mesele şu ki hiçbirimiz objektif değiliz, ancak eski medyanın içinde bazı seslerin diğerlerinden daha objektif olduğu ve tipik olarak zengin ülkelerden gelen yaşlı beyaz adamlar olduğu fikri var.”
Bu tutum, Taylor-Lind’e teklif edilen komisyon türlerini de etkiledi. “Bir kadın olarak savaş bölgelerinde çalışmak benim için sorun değil, ancak savaş bölgelerindeki kadınlarla ilgili tüm hikayeleri ve tercihen portreleri aldığımdan emin olsam iyi olur, cephedeki şeyleri değil. Kimsenin ayağına basmayın. Başkasının işini almayın. Sen kadınlar ve savaş olayına bağlı kal.
Taylor-Lind’in son sekiz yıldaki çalışmalarının çoğu görevlendirme üzerine değil, kendi kendine başlatıldı ve kendi kendini finanse etti. Kendisine ait olmayan topluluklar hakkında haber yapan bir yabancı olarak Taylor-Lind, mümkün olduğunda o topluluktan bir yazarla birlikte çalışmayı tercih ediyor. Ukrayna’da, Donetsk şehrinden Alisa Sopova.
“Sahip olduğum etik sorumluluklardan biri, parlak fotoğrafçıları veya gazetecileri tercüman veya tamirci olarak işe almamak. Ukraynalı bir yazar veya fotoğrafçı ile çalışmak istersem o zaman benim tercümanım olarak çalışmamalılar.”
Taylor-Lind ve Sopova, 2014’ten beri Donbas’ta birlikte çalışıyor, her biri hikayeye benzersiz bir şeyler katan, dışarıdan ve içeriden bir ekip olarak yazıyor ve fotoğraflıyor. Taylor-Lind, resimlerinin savaşın hiç dokunmadığı insanlara hitap etmesini ve böylece sıradan insanların yüzlerinde savaşın nasıl göründüğünü görebilmelerini umuyor.
“Savaşın bir savaş bölgesinde, belki de siperlerde olduğu fikrine sahibiz. Dikkatimizi savaşçıların deneyimlerine odaklıyoruz. Ancak çoğu zaman bu alanlarda yaşayan siviller de vardır. Asıl ilgim askerlerden çok onlarla birlikte yaşamanın nasıl bir şey olduğuyla ilgili” dedi.
Taylor-Lind ve Sopova, Ukrayna’da başarılı ve eşit bir işbirliği oluşturdu. Ancak hayatlarındaki farklılıkların kesinlikle farkındadır. Taylor-Lind istediği zaman evine gidebilir, Ukraynalı meslektaşları evde. COVID-19’a yakalandığında dinlenmek ve hem fiziksel hem de duygusal olarak pillerini şarj etmek için Birleşik Krallık’a döndü.
“Eve geldiğimde tabii ki Ukrayna’daki haberleri takip ediyorum ve bir sonraki seyahatimi planlıyorum. Ama Alisa’nın annesi ve tüm ailesi işgal altındaki topraklarda, Donetsk’te, bu yüzden durum tamamen farklı.”
“Yabancı fotoğrafçıların her zaman Ukrayna’ya gidip gitmeme seçeneği vardır. Ayrıca ne zaman yola çıkacağımız veya ne zaman devre dışı kalacağımız konusunda bir seçeneğimiz var. Düzgün uyuyabilmemiz gerekiyor, yaptığımız işte iyi olmak için işten uzakta zaman geçirmemiz gerekiyor.”
“Raporlama ekiplerindeki yabancılar ve Ukraynalılar çok farklı deneyimlere ve çok farklı dinlenme fırsatlarına sahipler.”
Tamamen pratik bir düzeyde, Taylor-Lind için önemli bir etik husus, Ukraynaca adların ve yerlerin uygun harf çevirisini kullanmaktır, çünkü İngilizce yazım, harf çevirisi bakımından Rusça ve Ukraynaca dillerinden farklıdır. Örneğin, Kiev bir zamanlar Ukrayna’nın başkentinin kabul edilen yazımıydı (Rusça’dan çevrilmiştir), ancak şimdi Ukrayna’nın harf çevirisi olan Kiev olarak yazılmaktadır. Donbass (Rusça) Donbass (Ukraynaca) oldu. “Kelimeler önemlidir, isimler önemlidir. Gazeteciler olarak doğru anlamamız önemli,” dedi Taylor-Lind.
Temel doğruluğun yanı sıra, insanları görüntülerde kendilerini ve deneyimlerini tanıyacakları şekilde temsil etmenin de son derece bilincindedir. Ukrayna’da, aynı insanları birkaç kez fotoğrafladı ve onları Manchester’daki İmparatorluk Savaş Müzesi’ndeki fotoğraflarından oluşan son sergisine dahil edebildi.
“Sergi alanını görür görmez resimler çekip Facebook, Messenger veya WhatsApp üzerinden gönderdim. “Bak bu senin fotoğrafın” dedim. Birçoğu onları profil resmi olarak kullandı ve sosyal medyada paylaştı.”
Taylor-Lind, Ukrayna’daki savaşla ilgili artan hikaye ve görüntülere katkıda bulunan yabancı gazetecilerin değerli olduğunu söylüyor. Ukrayna çok büyük ve Rus saldırıları ülkenin çoğuna hızla yayıldı. Bu, bu savaşı belgelemek için çok sayıda muhabir ve fotoğrafçıya ihtiyaç olduğu anlamına geliyor.
“Bu kulağa idealist gelebilir, ancak uluslararası gazetecinin rolünü Ukraynalı meslektaşlarım için destekleyici bir rol olarak görüyorum çünkü Ukraynalı oldukları için değil, yalnızca ortaya çıkan şiddetin boyutu nedeniyle bu onlar için çok büyük bir görev. ve gerçekleşme hızı” dedi Taylor-Lind.
“Sekiz yıldır orada çalışıyorum ve sevdiğim ve kendimi evimde gibi hissettiğim bir yer. Bir süredir aynı insanların hikayelerini anlatıyorum ve bu hiç mantıklı gelmiyor. bana neden şimdi durayım ki.
Lisa Clifford İngiliz gazeteci ve belgesel yapımcısıdır. Ayrıca Ukrayna da dahil olmak üzere dünya çapında medya geliştirme alanında çalıştı.
Ana fotoğraf: Donbas, Ukrayna, 2019. Bir cephe kasabası olan Kurakhovo’dan hükümet kontrolündeki olmayan Donetsk’e giriş kontrol noktasına giden bir otobüs. Kontrol noktasına ulaştıktan sonra, yolcular bir mayın tarlasının ortasında karşıya geçmek için saatlerce sıra beklemek zorunda kalacaklar. Zorlu koşullara rağmen, her ay bir milyondan fazla insan bu hattı geçiyor. Seyahat etmenin en büyük sebeplerinden biri de karşı taraftaki aile üyelerini ziyaret etmektir. Fotoğraf kredisi: Anastasia Taylor-Lind | Başlık: Alisa Sopova | www.anastasiataylorlind.com.
Bu parçada seçilen fotoğraflar “dizisinden alınmıştır.Ön Cepheden 5k” ve fotoğrafçı Anastasia Taylor-Lind’in (www.anastasiataylorlind.com) izniyle kullanılmıştır.
Bu makale izin alınarak yeniden yayınlanmıştır (orijinal) Etik Gazetecilik Ağı’nın (EJN) desteğiyle Evens Vakfı, Ukrayna, Rusya ve dünya çapında bu savaşı haber yapan gazetecilerin karşılaştığı etik zorluklar hakkında bir dizi makale sipariş etti. Bu dizi, son zamanlarda yayınlanan medya manzara raporlarını takip ediyor –’Orta Doğu Avrupa’da Gazeteciliğe Güven İnşa Etmek‘ – Bulgaristan, Çek Cumhuriyeti, Gürcistan, Macaristan, Polonya ve Slovakya hakkında.
Kaynak : https://wan-ifra.org/2022/11/photographing-ukraine-what-right-does-any-of-us-have-to-tell-other-peoples-stories/