dakota
'da gece çöküyordu ve çakal sesleri gecenin sükûnetini yırtarken koşan kaplumbağa
, uçan kertenkele
ve sinirli kurt
(biraz mahçup, biraz da mağrur bir şekilde) av'dan dönüyorlardı.
kabile'nin lideri kartal tüyü
çılgın ateşin önünde oturmuş, sarı kızıl alevlerin odunlarla dansını izliyordu. sinirli kurt
: bugün sadece balık ve birkaç tavşan yakalayabildik, dedi. kartal tüyü
'nün yanında oturan ve kabile'nin büyücü
sü olan zıplayan fil
ayağa kalktı ve:
"yüce ruh
bize kızdı. ona olan sözümüzü tutmadık ve artık af dileme zamanı." dedi.
ve çılgın ateşin etrafında zıplaya zıplaya dönerek af dilemeye başladı.
sesi rüzgarda konuşan,
soluğu tüm dünyaya hayat veren yüce ruh
, duy beni!
küçük ve zayıfım, gücüne ve bilgeliğine ihtiyacım var.
güzellikler içinde yürümemi sağla kızıl ve altın şafağı,
gören gözlerimi neşeli kıl,
sevgiyle yarattığın her şeye
ellerimin dokunmasını sağla.
öğrettiğin kutsal öğretileri anlayacak kadar bilge kıl beni.
her yapraktaki ve taştaki gizli dersleri öğrenmeme yardım et.
güç arıyorum ama kardeşimden daha güçlü olmak için değil; içimdeki düşmanı ele geçirmek için.
saf bir yürek ve açık gözlerle sana gelmeye her zaman hazır kıl beni, hayatım söndüğünde, batan bir güneş gibi, ruhum sana gelebilecek böylece onurla ve unutmadan.
saatler sonra gelen edit
: bazı vatandaşlar*
"nerde yazıyor?" gibi sorular soruyor.
arkadaşlar! böyle saçma sapan hikaye olmaz.*
hepsini [dua kısmı hariç] ben uydurdum.