Evrenin genişlemesini ölçmek için yerçekimsel merceklemenin garip bir tuhaflığıyla tespit edilen uzak bir süpernova kullanıldı. Sonuç, uzun süredir devam eden bir gerilime beklenmedik bir dönüş katıyor.
Yerçekimsel mercekleme, uzaktaki bir nesneden gelen ışık, büyük ve nispeten yakın bir nesnenin yerçekimi tarafından büküldüğünde ve büküldüğünde meydana gelir. Bu, bir su bardağının dibi gibi çarpık bir mercekten bakarken görebileceğiniz desenlere benzer şekilde, uzaktaki nesnenin birkaç görüntüsünün yakındaki nesnenin etrafında görünmesine neden olabilir. Arka plan nesnesinden gelen ışık her görüntüyü oluşturmak için farklı bir yol izlediğinden, bu görüntüler bize farklı zamanlarda görünebilir.
patrick kelly Minnesota Üniversitesi’ndeki meslektaşları ve meslektaşları, evrenin genişleme hızının bir ölçüsü olan Hubble sabitini hesaplamak için bu garip etkiyi kullandılar. Bunu, yakındaki bir gökada kümesi tarafından yerçekimsel olarak merceklenen süpernova Refsdal’dan gelen ışıkla yaptılar. İlk olarak 2014’te keşfedildi ve 2015’te yeni bir süpernova görüntüsü ortaya çıktı ve araştırmacıların, evrenin genişlemesinin onu Dünya’dan uzaklaştırdığı hızı hesaplamak için görüntüler arasındaki zaman gecikmesini kullanmalarına izin verdi.
Hubble sabitini ölçmenin iki ana yolu vardır. Kozmik mesafe merdiveni olarak adlandırılan ilki, Dünya’dan ne kadar hızlı uzaklaştıklarını belirlemek için nispeten yakın nesnelerin ölçümlerine dayanır. İkincisi, büyük patlamadan kalan kalıntı ışık olan kozmik mikrodalga arka plan (CMB) gözlemlerini kullanır, bu nedenle ölçümlerin, kozmologların en iyi evren modelleri kullanılarak zamanda ileriye doğru tahmin edilmesi gerekir.
İki yöntem, Hubble gerilimi olarak adlandırılan şeyde on yıllardır uyuşmazlık içindedir: mesafe merdiveni, megaparsek başına saniyede 73 kilometrelik (km/sn/mpc) bir Hubble sabiti ile sonuçlanır ve CMB yöntemi, yaklaşık 67 km’lik bir değer verir. /sn/mpc. Araştırmacılar, uzun süredir bağımsız yöntemlerin bu gerilimi çözmeye yardımcı olabileceğini umdular, ancak henüz başarılı olamadılar. Süpernova Refsdal kullanılarak yapılan bu yeni ölçüm, mesafe merdiveni yöntemi gibi tek bir nesnenin gözlemlerine dayanmasına rağmen, CMB yöntemiyle uyumlu olarak yaklaşık 67 km/sn/mpc değeri veriyor.
Yeni sonuç, daha yüksek değeri ekarte etmiyor, ancak yerçekimsel olarak merceklenmiş nesneleri incelemek için kullanılan modellerin dengede olduğu anlamına geliyor. “Hubble sabitinin değeri şu anda yerel ölçümlerin gösterdiği gibi 73 çıkarsa, o zaman galaksi kümesi mercekleri anlayışımızda bir sorun olmalı ve bu modeller uzak evreni incelemek için rutin olarak kullanılıyor. ”diyor Kelly.
Araştırmacılar şimdi bu yöntemi kullanarak daha fazla ölçüm yapıp yapamayacaklarını görmek için diğer merceklenmiş süpernovaları takip ediyorlar ve diğer ekipler de Hubble sabitini ölçmenin diğer bağımsız yollarıyla sıkı bir şekilde çalışıyorlar. Ölçümleri birbiriyle uyumlu hale getirmenin bir yolunu bulamazlarsa, gerçekte neler olup bittiğini açıklamak için tamamen yeni egzotik fizik modellerine ihtiyacımız olabilir.
Konular:
Kaynak : https://www.newscientist.com/article/2372834-a-distant-supernova-defies-our-understanding-of-the-cosmoss-expansion/?utm_campaign=RSS%7CNSNS&utm_source=NSNS&utm_medium=RSS&utm_content=home