Kiev’in silahlı kuvvetlerini modern bir orduya dönüştürdü ve Putin’i kazanamayacağı bir savaşa zorladı. Valeriy Saluschnyj şimdi Kiev’in az sayıda askerle de kazanabileceğini gösterdi.
Başkan Zelenskyy, Ukrayna direnişinin yüzü. Yakışıklı, telejenik ve doğru PR danışmanlarıyla çevrili, her gün ülkenin ve daha da önemlisi destekçilerinin ruh halini etkilemek için ortaya çıkıyor. Savaşın kendisi bir general tarafından yönetiliyor. Ve Valeriy Saluschnyj bu mücadeleye liderlik ediyor, halkla ilişkiler gösterileri için zamanı yok.
Bu arada, general savaşın üç aşamasına hakim oldu. İlk olarak, o zamanlar hala çok daha üstün olan Rus saldırı takozlarının saldırısına karşı koydu ve başkent Kiev’in ve Harkov şehrinin düşman eline geçmesini engelledi.
Üç aşamada başarılı
Sonra Rus işgalinin bir sonraki aşaması olan Donbass saldırısından sağ çıkmayı başardı. Buradaki direniş daha az görkemli görünüyor, ancak göründüğünden çok daha karmaşık olabilir. Ve sonunda gerçek bir başarıya ulaştı. Sadece küçük kuvvetler mevcut olmasına rağmen, Harkov’un doğusundaki cesur karşı saldırı, Rus cephesinin bu sektörde çökmesine ve Moskova’nın bu bölgedeki işgal altındaki bölgeleri aceleyle boşaltmak zorunda kalmasına neden oldu.
Ordunun yeniden yapılandırılması
Zalushnyyz’in en büyük başarısı, düşmanlıklar başlamadan önce gerçekleşmiş olabilir, yani bu tür başarılara sahip bir ordu inşa etmek. 2014 ve 2022 yılları arasında Ukrayna, Sovyet sonrası uyuşukluğun gerilemesine yakalanan bir ordudan koptu.
SSCB ordusu, katı bir komuta zincirine, genelkurmay ile birlik subaylarının güçlü bir şekilde ayrılmasına alışmıştı. Bu doktrinde askerler, astsubaylar ve onlara doğrudan komuta eden subaylar, yalnızca yüksek komuta araçları olarak görülüyordu. Kendi inisiyatifi, bağımsız kararlar amaçlanmamıştır. Bu yapısal eksiklik, askerler arasındaki modası geçmiş ritüeller ve zorunlu askerlik ordusundaki acemi askerlerin genel olarak daha zayıf eğitimi nedeniyle daha da kötüleşti.
Napolyon karşıtı strateji
Bununla birlikte, Rus işgali sırasında, Ukrayna umutsuzca sayıca azdı. Ve eğer savaşın ilk haftasında bir yenilgi olmadıysa, bunun nedeni Putin’in kibridir – ama her şeyden önce Valeriy Saluschnyj’in cesaretinden. Çünkü o, Rusları sınırda durdurmaya çalışmamak için zor ve sonra kesinlikle sevilmeyen kararı seçti. Rusya buna güvendiği için, Kremlin’in ağır zırhlı birlikleri, açık savaşta herhangi bir rakibi ezmek için tasarlandı. Yani Zalushny onlara bu savaşı teklif etmedi. Onları sadece Kiev ve Kharkov’un banliyölerinde durdurdu – Rusların hazırlıksız olduğu bir ortam. Ve işgalci ordularının en büyük eksikliğini hemen ortaya çıkaran şey: asker eksikliği. Çünkü kentsel arazideki savaş, birlikleri sünger gibi emer. Aynı zamanda, birlikleri Rus işgali altındaki hinterlandındaki diğer şehirleri de tuttu.
Şimdi Moskova’nın umduğu tank ordularının savaşı değil, komandoların savaşıydı. Rusların uzun ikmal hatları sürekli saldırıya uğradı. Moskova sürekli kayıplara uğradı ve aynı zamanda, örneğin Kiev yakınlarında, başkenti gerçekten kesmek için daha fazla asker konuşlandıramadı. Sonunda Rusya, Kharkov ve Kiev çevresindeki operasyonları kesmek zorunda kaldı ve daha önce işgal altındaki bölgelerin kurtarılması Zalushny’nin ilk görünür başarısı oldu.
Yöntemi zaten Napolyon stratejisi olarak adlandırıldı. Kesin konuşmak gerekirse, buna Kutuzov’un Napolyon karşıtı stratejisi denebilir, ancak bu general bir Rus olduğu için isimlendirme muhtemelen pek uygun değil. Kutuzov, Napolyon’un Grande Armee’sini açık savaşta yenemeyeceğini anladı. İsteseydi, Napolyon Moskova’yı savaşmadan alabilirdi. Bu olmadı, çar mahkemesi orduyu Borodino savaşını teklif etmeye çağırdı. Napolyon’un en zor zaferlerinden biriydi. Ancak Kutuzov’un fikri farklıydı: Napolyon’un zaferini reddetti. Başkentte rahat etti, ancak Rus birlikleri onu tedarikten kesti ve kalıcı konumlarından ayrılır ayrılmaz Fransızlara saldırdı. Moskova da yanarken Napolyon geri çekilmek zorunda kaldı. Grande Armee’nin sadece küçük bir kalıntısı geri çekilmeden sağ çıkmayı başardı.
Moskova için atılım yok
Bu zaferin ardından Ukrayna için en zor dönem geldi. Rusya, Donbass saldırısına odaklandı. Sloganları “Hata yapma” olarak tercüme edilebilir. Büyük ölçekli operasyonlar yerine Ruslar topçularının gücüne güveniyorlardı. Köy köy, şehir şehir, sadece toz kalana kadar ateş ettiler. Tüm sığınaklara ve savunmalara rağmen, Kiev’in birlikleri burada kalıcı olarak mevzi tutamadı. Yıpranmışlar ve sürekli olarak geri itilmişlerdir.
Bu aşama maliyetliydi ve zafer getirmedi. Ancak geriye dönüp bakıldığında, bu bir başarıydı. Durdurulan direniş, Kremlin’in Donbass’ı alamayacağı anlamına geliyordu. Bir köy kaybolduğunda her zaman yeni bir hat tutmayı başardı. Moskova galibiyetle bile harekette ivme kazanamadı. Bir duvar yıkılırsa, Putin’in askerleri zaten diğerinin önündeydi. Genel olarak, savunucuların morali bu geri çekilme döneminde de yükseldi.
Ve şimdi Sauschnyj şaheserini teslim etti: Kharkov’daki başarılı karşı saldırı. Burada general, önemli askeri personelin karakteristiği olan ve diğer tarafta bulunmayan cesurluk, soğukkanlılık ve sertliğin bir karışımını gösterdi. Kuzeydeki operasyonlar, güneydeki Cherson’da önceki bir saldırı tarafından karşılandı. Bu uzun zamandır duyurulmuştu ve bölgede askeri olarak da – örneğin köprülerin bombalanmasıyla – hazırlandı. Bu nedenle Ruslar uyarıldı ve rezervlerini bu alana kaydırdı. Kiev, düşüşler ve kazançlar elde edebildi – ama aynı zamanda önemli kayıpları da kabul etmek zorunda kaldı. Ve tam Cherson saldırısının çok az başarılı olduğu kabul edildiğinde, gerçek darbe kuzeyden geldi.
Wehrmacht saldırısının kopyası
Nispeten küçük, hafif motorlu kuvvetlerle Ukraynalılar Rus cephesini kırmayı başardılar. Üçüncü hattın birlikleri tarafından sadece ince bir şekilde insanlıydı. Atılımdan sonra, Kiev’in kuvvetleri, savaş aramadan, ancak arkadaki işgal kuvvetleri arasında kafa karışıklığı yaratarak ilerlemeye devam etti. Şimdi ilk kez Putin’in ordusunun gerçekte ne kadar zayıf olduğu ortaya çıktı. Bütün alan Ulusal Muhafız ve Donetsk Cumhuriyeti birimleri tarafından tutuldu. Tek başına ince bir cephe hattı nadir değildir, ancak oldukça açık bir şekilde Rusların bölgede saldırıyı önleyecek güçlü bir mekanize rezervi yoktu. İlk hattın arkasında, yalnızca yoğun bir karşı saldırıda birleştirilemeyen yıpranmış birliklerin enkazı vardı.
Bu saldırının en şaşırtıcı yanı, bölgedeki her genelkurmay subayının bildiği İkinci Harkov Savaşı’ndan kalma bir Wehrmacht operasyonunun bir kopyası olması. Oskil Nehri’ne yapılan atılım, ardından güneyden gelen gecikmeli saldırı ve saldırı grubunun nehir boyunca sallanması, Rusların rezerv eksikliği için bir reçete bulamadığı, öngörülebilir manevralardı.
Kharkov’daki karşı saldırı, bu savaşı tek bir savaşta çözmeyecek. Ama Zalushny burada Kiev’in kazanabileceğini gösterdi. Bir operasyonla değil ama bu operasyon Rus ordusunun zaafını acımasızca gözler önüne serdi. Sadece yaklaşık 10.000 adamın cesur saldırısı, tüm sektörü alt üst etti ve 6000 kilometrekareyi kurtardı. Bu türden daha fazla operasyon başarılı olursa, Moskova savaşı kaybedecek.