Alberto García-Alix’in 1980’ler ve 90’lardan yaklaşık üç düzinesi Kamel Mennour’da “Lo que queda por venir” (“gelecek olan” olarak tercüme edilir) başlıklı bir sergide sergilenmekte olan fotoğrafları tanıdık geliyor: bisikletçiler poz veriyor, insanlar ilginç giysiler giyiyor, gençlik isyanı tüm hızıyla devam ediyor. Sanatçının bir parçası olduğu ve parçası olduğu İspanyol toplumunun marjinallerine yer veren bu çekimler, artık her ikisi de sanat olarak fotoğraf ve popüler kültür kanonlarına yerleşmiş olan sembolleriyle tanınabilir. büyük ölçüde Birleşik Krallık ve Amerika Birleşik Devletleri tarafından tanımlanmıştır.
García-Alix, yaratıcı ifadenin aktif olarak bastırıldığı Franco İspanya’sında büyüdü. Ailesinin rahatını bıraktı ve 19 yaşında, Franco’nun ölümünden hemen sonra hukuk fakültesini bıraktı ve 1970’lerin ve 80’lerin en ünlü üyesi film olan bir gençlik hareketi olan La Movida Madrileña’nın bir parçası olarak yeni keşfedilen bir özgürlük içinde diğerlerine katıldı. yönetmen Pedro Almodóvar. García-Alix, birincil konuları haline gelen, dışlanmış olarak kabul edilenlerle bağlantılarını derinleştirdi.
Bu zamana ait fotoğrafları, arkadaşlarını utanmaz halleri olarak tasvir ediyor. Bu kişisel yaklaşım, dolambaçlı teçhizatlı kişilerin çekimlerinde belirgindir: Hakimiyet (1997), ağır çivili bir kemerle sıkıştırılmış, çok dar lateks veya pileli bir elbise giyen, siyah yapılı sutyenini ortaya çıkarmak için alçakta kesilmiş ve jartiyerli çoraplarının hemen üst kısmında duran bir kadını tasvir eder; marka adıyla süslenmiş polis tarzı bir şapka takıyor ZADO. Sol elinde dokuz kuyruklu bir kedi ile yumruklarını kalçalarına koymuş, kameraya güvenle bakıyor ve García-Alix’e ve lensine kim olduğunu özgürce ifade ediyor. Başka bir fotoğrafta, Elena, botları nasıl bulacağını bilmiyor (1997), peroksit sarısı Elena, arkası taranmış saçları, kumaşla kaplı bir kanepede yatarken doğrudan merceğe bakıyor. Boynuna gazoz kutusu sekmelerine benzeyen çok sayıda zincirle tutturulmuş kalıplı siyah bir korse giyiyor ve sol topuğu havada tutarak sol dizini yüzüne yaklaştırarak bikiniyle ağdalanmış vulvasını öne çıkarıyor.
1990’larda, cinsel açıdan sert giysiler giyen veya cinsel organlarını açığa çıkaran insanların fotoğraflarının ABD’deki sanat dünyasında İspanya’dakinden daha az şok değeri vardı: Robert Mapplethorpe esaret ve gey seks fotoğraflarını çoktan sergilemişti ve Nan Goldin, onun çekicisi. önceki on yılda kraliçe ve uyuşturucu kültürü görüntüleri. García-Alix’in fotoğrafları, yanlarında hiç gösterilmemiş olsalar bile, bu eserlere uygun yoldaşlar olurdu: onlar da ana akım kültürden kopmuş grupları belgelemeye çalışıyor.
2000’den önce, García-Alix’in kendi ülkesi dışında sadece bir avuç kişisel sergisi vardı; o zamandan beri Paris’te Kamel Mennour ile sık sık yurt dışında gösteriler yaptı. Sanatçının göreli izolasyonu, aynı zamanda, daha az tanıdık bir kültürel değişim sahnesini yakaladıkları için, 80’ler ve 90’lardaki çalışmalarını sosyolojik bir bakış açısıyla ilginç kılan şeydir. Bu, Peor Impossible grubunun 1988 grup portresinde olduğu gibi karşı kültürü çağrıştırıyor olsun; ya da şehvet, yakalandığı şekliyle Santiago ve Carmen (1988), atletli kaslı bir adamın duvara yaslanıp bir taburede oturan genç bir kadına baktığı – punk kültürü İspanya’ya ihraç edilen ABD ve Birleşik Krallık’ta sergilenen trendleri taklit ediyor.
García-Alix, o zamana ait resimleri (ve şu anki çalışması, burada görüntülenmiyor) hem duygu uyandırma hem de zamanı belgeleme yeteneğini göstermesine rağmen, Anglosferde hala oldukça bilinmiyor. (O için ateş ederdi El Paísancak sanatçıya göre büyük İspanyol gazetesi “dövmeli insanları asla göstermedi”—kişisel çalışmaları ayrı kaldı.) Sanatsal köken öyküsü bile bir efsane havası taşıyor: Geleceği hakkında endişe verici bir vizyona sahip olduğu kötü bir eroin gezisinin ardından fotoğrafçılığa yöneldiğini söylüyor; kariyerinin ilerleyen dönemlerinde, arkadaşlarını korumak için, polis tarafından onlara karşı kullanılamasınlar diye bazı negatiflerini yok etti. Fotoğraflarının bir dönemin uyumsuzluklarına dair samimi bir his uyandırması, ancak Mapplethorpe ve Goldin’inkilerle aynı sırada yer almaması utanç verici.
Kaynak : https://www.artnews.com/art-in-america/aia-reviews/alberto-garcia-alix-youth-rebellion-kamel-mennour-1234654097/