George W Bush gülünç değil | Görüşler
Artık hepimiz eski ABD başkanı ve yargı giymemiş harp suçlusu George W Bush’un, 2003 ABD’nin Irak işgalinin ve öteki olağanüstü kanlı kaçışların babası tarafınca meydana getirilen son gafını duymuştur.
Bush, Teksas, Dallas’taki George W Bush Başkanlık Merkezi’nde kısa sürede yapmış olduğu bir konuşmada, Vladimir Putin’in Rusya’sında “bir insanın tamamen haksız ve acımasız bir Irak işgali başlatmasını” mümkün kılan “denge ve kontrollerin yokluğunu” kınadı. .
Gerçekte olmayan hatasını çabucak fark eden Bush, “Ukrayna’yı kastediyorum” diye kendini düzeltti – fakat hafifçe ekledi: “Her her neyse, Irak da.” Gosteri, Bush’un sonrasında Irak-Ukrayna karışımını kendi yaşına atfetmesi şeklinde, seyircilerden neşeli kahkahalara niçin oldu: “Yetmiş beş”.
Evet, dilsel olarak meydan okuyan eski devlet başkanı, seneler içinde aşağıdaki garip ifadeleri içeren sözde “Bushism”leriyle uzun süreden beri insanları kıkırdatıyor: “Ailene yiyecek koymanın senin için ne kadar zor bulunduğunu biliyorum. ”; “İnsan ve balığın sulh içinde bir arada yaşayabileceğini biliyorum”; “Beni yanlış değerlendirdiler”; ve “Nadiren şu sual sorulur: Çocuklarımız öğreniyor mu?”
Sadece bir ulusun fiilen yok edilmesi pek de gülünecek bir mevzu değildir. Yüzbinlerce ölümün, sayısız Iraklı sivilin katledilmesinin, milyonlarca insanoğlunun zorla yerinden edilmesinin ve ülkenin devam eden zehirli ve radyoaktif cephanelerle doygunluğunun bir anlık “Irak da her halükarda”ya indirilmesi için aynen geçerlidir. “Tamamen haksız ve acımasız salgın”nın başlamasından ortalama yirmi yıl sonrasında doğuştan gelen doğum kusurlarına, kansere ve öteki her türlü hastalığa niçin olmak.
Batılı olmayan beyaz olmayan birinin, diyelim ki 11 Eylül saldırıları ya da başka bir vaka hakkında -insani ve maddi yıkım açısından- Irak savaşına kıyasla solgun görünen bir şakayı kırması durumunda ortaya çıkacak dehşet hayal edilebilir. Öte taraftan, Bush ve seyircileri, emperyal yetki yardımıyla, beyaz olmayan Batılı olmayanların toplu katliamına atıfta bulunulduğunda, sanki bu bir tek eski emperyalistlerin kendi kendini küçümseyen bir gülmece örneğiymiş şeklinde alay etmelerine izin veriliyor. Başkomutanı.
Doğal ki, bu Bush’un istemeden kendi saldırganlığı hakkında derinden açığa vuran bir şeyi ilk kez söylemesi değil. Mesela 2006’da CBS Evening News’e verdiği bir röportajda şu şekilde demişti: “Bildiğiniz gibi, işimin en zor kısımlarından biri Irak’ı teröre karşı muharebeye bağlamak”.
Ek olarak, Irak savaşının tüm öncülü hakkında ilk kez latife yapmıyor. 2004’te, Beyaz Saray Muhabirlerinin Akşam Yemeği olarak malum senelik saçmalama şenliği esnasında Bush, Oval Ofis’te mobilyaların altına bakarken bir resmini içeren bir slayt gösterisi söyledi: “Bu kitle imha silahları buralarda bir yerde olmalı” , diye temenniler ve kahkahalar attı.
Bu, ihmal etmeyin, dünyayı Irak’ın sözde KİS cephaneliğinin kıyamet tehdidinden kurtarması ihtiyaç duyulan bir savaşın başlamasından bir tek bir yıl sonraydı. The Nation için Nisan 2004’te gösterilen ve Bush ile Gülmek başlıklı bir gönderide, o zamanlar derginin Washington editörü olan David Corn, cumhurbaşkanını Muhabirler Yemeği “performansı” için ve katılımcıları övgü dolu tepkileri için çağırdı.
Corn, “günlerini gerçeğin ardında koşan bir insan kitlesinin” önünde, “Bush, Amerikan halkını ve medyayı ikna etmek için (yalan değilse de) yanlış beyanlar hakkında latife yapmış oldu” diye yazdı.
Başka bir deyişle, durumun tamamı şakaydı – {hiç de} gülünç olmasa da.
Muhabirler Yemeği, bununla birlikte, başkanlık mizahının başka hiçbir yerinde olmayan öteki nöbetlerine de ev sahipliği yapmış oldu – 2010’da o zamanki başkan Barack Obama’nın Jonas Brothers grubunun üyelerinin etkinliğe katıldığını ve kızlarının kızlarının bulunduğunu duyurmayı taahhüt etmesi de dahil. Sasha ve Malia “büyük hayranlar”dı.
Obama sözlerine şu şekilde devam etti: “Fakat çocuklar, hiçbir fikre kapılmayın. Size iki sözüm var: Predator dronları. Geldiğini asla görmeyeceksin”. Kahkahalar ve alkışlara izin vermek için durakladıktan sonrasında, cumhurbaşkanı “Latife yaptığımı sanıyorsunuz” repliğiyle daha da fazla kıkırdadı.
ABD askeri insansız hava araçlarının o zamanlar, şimdi olduğu şeklinde, çeşitli yabancı ülkelerde fark gözetmeksizin sivillerin öldürülmesiyle meşhur bir halde ilişkilendirildiğini boşverin. Sonunda, bu başkanlık sözleri, refleks olarak ABD’nın gülünç kemiğini gıdıklayan sıradanlık kılığında bir tür barbarlığa ulaşıyor.
Ayrıca, kitle imha silahları tehdidini çevreleyen devamlı uğultuya karşın, ABD liderleri çoğu zaman kitle imha terimini düpedüz komik buluyor şeklinde görünüyor. 1984 Ağustos’unda, Ronald Reagan’ın canlı radyo yayınından ilkin mikrofon kontrolü için nüktedan moduna girmiş olduğu o sabahı hatırlayın: “Amerikalı kardeşlerim, bugün size Rusya’yı sonsuza kadar yasaklayacak bir yasayı imzaladığımı söylemekten kıvanç duyuyorum. Beş dakika sonrasında bombalamaya başlıyoruz” dedi.
ABD’li müttefikler de benzer bir gülmece anlayışına sahipler ve nüktedan bir zekaya sahipler – mikrofon problemlerinden bahsetmiyorum bile. Temmuz 2006’da, Rusya’dan başka hiçbir yerde olmayan G8 konferansı esnasında, gözetimsiz bir mikrofon, Bush ile Irak’ı yok etme arayışındaki sadık kabahat ortağı Britanya Başbakanı Tony Blair arasındaki şakayı elde etti.
Bir başka emperyal kabahat ortağı olan İsrail’in 34 günlük bir bombalama kampanyasıyla Lübnan’ı ortadan kaldırmaya yönelik son çabalarının üstünden bir haftadan kısa bir süre geçti ve sonuçta bir çok sivil ortalama 1.200 şahıs öldü. Bush, mevkidaşına “Yo, Blair” diye hitap etti ve BBC internet sayfasındaki sohbetin dökümüne gore ikili, Blair’in Bush’a armağan etmiş olduğu bir süveter şeklinde mühim bir meseleye iyi bir kahkaha attı:
Bush: “Bunu kendin seçtiğini biliyorum.”
Blair: “Ah kesinlikle – aslına bakarsak onu ben ördüm!”
İkili sonrasında, Bush’un görüşüne gore İsrail’in insanları katletmeyi durdurmasını sağlamakla değil, daha ziyade Lübnan’ın Hizbullah örgütünün – mantıksal olarak buna karşılık vermesini – “bunu yapmayı bırakmasını” sağlayarak çözülebilecek olan Lübnan’da dökülen kanı münakaşaya başladı. *”.
Dallas’taki George W Bush Başkanlık Merkezi’ndeki 2022 Irak-I-yani-Ukrayna gaffesine – bir ülkenin tek bir emperyal espriye sıkıştırılmış “tamamen haksız ve acımasız” kırımına – ve insan kendini her şeyin olmasını dilerken bulur. bir tek dur.
Bu makalede anlatılan görüşler yazara aittir ve Al Jazeera’nın editoryal duruşunu yansıtmayabilir.
Yoruma kapalı.