Kubilay, iki istisna hariç bu söylenenlerin hepsini onayladı. Devlet memurluğu sınavlarının geri getirilmesine karşı çıktı, çünkü böyle bir hamle, Çinceye ya da Çince konuşan danışmanlara ve devlet adamlarına bağımlılık anlamına gelebilirdi. Kubilay daha esnek olmak istiyordu ve Çinlilere bağımlı olmaya niyeti yoktu. Ayrıca, bir önceki hanedanın tarihini yazdırma fikrini de rafa kaldırdı.Sonuçta Kubilay ne Moğol ülkesinin, ne Çin'in hükümdarıydı. Hanedan tarihi yazdırmak da ona düşmüyordu. Bilgiler böyle bir amaçla toplanacaksa, bu Mengü'ye ait bir işti. Liu, elbette Kubilay'ın böyle bir öneriyi kabul edemeyeceğini biliyor olmalıydı. Bunu neden önerdiğini kestirmek de güçtür. Genç kardeşi üzerinden Mengü'yü etkileyebileceğini mi düşünmüştü? Yoksa Kubilay'ın Ulu Kağan olabileceğine mi inanıyordu? Liu, Kubilay'a Ta-li seferinde eşlik ettikten sonra dikkatini uzun vadeli planlara verdi. Çin kaynakları, Ta-li halkının katledilmesinin ve toprakların yağmalanmasının engellenmesinde Yav Şu'nun yanı sıra Liu'nun da etkisi olduğunu anlatırlar. Olayların bu anlatımı hakkındaki kuşkularımı zaten belirtmiştim. Her durumda, Kubilay ve danışmanları artık yıllarca savaştan uzak kalacaklardı ve Kubilay'ın Çinli tebaasına olan bağlılığını ve onlar hakkındaki kaygılarını sergileyebileceği geniş çaplı bir projeye başlayacak zamanları vardı: Kubilay'ın yeni topraklarında bir başkent kurulacaktı. Bazı Çin kaynakları bu fikri Liu ile bağlantılandırır, bazılarıysa onun bu konudaki katkısından hiç söz etmez. Elbette Kubilay'ın katkılarının da göz ardı edilmemesi gerekir. Bir merkez inşa edilmesinin simgesel önemini kavraması için pek de yardıma ihtiyacı yoktu. Belki de fikir Kubilay ile Liu'nun ortak fikriydi. Luan Irmağı'nın kuzeyinde, Çinğ Hanedanı'nın (1644-1911 ) Yedi Göl (Moğolca Tolun Nor) adlı kasabasının 57 km. batısında bir noktayı merkez olarak seçtiler. Pekin'e iki yüz kilometre kadar uzakta, Çin tarım topraklarıyla Moğol otlakları arasında bir bölgeydi. Gelenekçi Moğollar, Kubilay'ı töresinden yüz çevirip Çinlilerle işbirliği yapmakla suçlayamazlardı, çünkü pek çok Moğol hükümdarı bozkırda kentler yaptırmıştı. Yine de Kubilay 1256 yılında Liu Binğ-conğ'a geleneksel Çin düşüncesine uygun olarak "rüzgar ve su" ilkelerine dayanan bir yerleşim noktası seçmesini buyurduğunda, değişim işaretleri vermeye başlamıştı. Kubilay'ın bu yeni kenti başkent olarak mı yoksa yazlık konak olarak mı algıladığı belirsizdir. Başlangıçta buraya Kay-binğ adını verdi ama 1263 yılında adını Pekin'in o dönemdeki adı olan Conğ-du'ya (Merkez Başkent) nispeten, Şanğ-tu (Yukarı Başkent) olarak değiştirdi.Kubilay'ın yerleşik tebaasına bir başka işareti de, Kay-binğ'in geçmiş Çin başkentleri örnek alınarak yapılmış olmasıydı. Hatırı sayılır bir av bölgesi dışında, kentin yerleşimi Çin etkisini yansıtır.24 Kent, üç bölüme ayrılmıştı. Bunların ilki olan dış kent, 4-6 metre yükseklikte kerpiçten kare bir surla çevriliydi. Karenin her kenarı 1.500 metreydi. Doğu ve batı surlarından ikişer, kuzey ve güney surlarından birer kapıdan giriliyordu. Ek koruma için, her surda altışar kule dikilmişti. Nüfusun çoğu bu dış kentteki kerpiç ya da ahşap evlerde yaşıyordu. Nüfus tahminleri 200.000'e kadar çıkar ama o bölgede bu kadar insanın yaşayabilmesi pek de mümkün gözükmüyor; bunun yarısı, daha tutarlı bir sayı olacaktır. Dış kentte ayrıca geleneksel Çin töresine uygun pek çok Budacı tapınağı vardı. Hua-yin Tapınağı kentin kuzeydoğusunda, Çien-Yüan Tapınağı'ysa kuzeybatısındaydı. Değişimler Kitabı (I Cinğ) adlı kadim Çin metni de, belli yapıların ve iki tapınağın yerleşimini buna uygun biçimde anlatıyordu - bu da kentteki Çin etkisinin başka bir belirtisidir. Büyük olasılıkla başka Budacı tapınakları yanında Taocu ve Müslüman tapınakları da vardı ama bunların kesin konumları belirlenememiştir. Kentin ikinci bölümü, İç Kent idi. Burada Kubilay ve maiyeti oturuyordu. Dış kent gibi, iç kent de kare olarak tasarlanmıştı ama kenarları eşit olmadı. Doğudan batıya 612 metre, kuzey-güney doğrultusunda 672 metre uzunluğundaydı. 3-5 metre yüksekliğinde tuğla bir surla çevriliydi ve her kenarda dörder kule vardı. 1 872 yılında burayı araştıran İngiliz gezgin S.W. Bushell ve 1930 yıllarında bölgeyi kazan Japon arkeologlar, yalnızca kuzey duvarına yakın, toprak bir platform bulmuşlar, başka bir bina saptayamamışlardı. "Çimlerin arasında binaları dikmek için taban olarak kullanılacak kayalardan başka yüzyıllar öncenin görkemli öyküsünü anlatabilecek bir şey yoktu. " Çinlilerin Da An Ko (Büyük Uyum Otağı) adını verdikleri saray, doğu-batı yönünde 165 metre, kuzey-güney yönünde 16 metre boyutlarındaki bu toprak platformun üzerindeydi. Toprak batak olduğu için, iki yandan ahşap kayıtlarla desteklenmiş bu platform gerekmişti. Altında "su hapis kaldığı için, az ötedeki çayırlardan taşıyordu ve baharda akıyordu." Bu da çok güzel bir görüntüydü. Bu platform herhalde görkemli bir mermer sarayın temeliydi çünkü Marco Polo çok etkilenerek buraya "Ciandu" adını vermişti [başka Batı dillerinde "Xanadu" olarak da geçen, gizemli kayıp kent-ç.]. Yazdığına göre, sarayın içinde "koridorlar ve odalar yaldızla kaplıydı, harika hayvan, kuş, ağaç ve çiçek resimleriyle bezenmişti. O kadar güzel yapılmışlardı ki, bakmak bile başlı başına bir keyifti. İç kentte saraylar ve idari binalar serpilmişti ama 1930'larda bölgeyi kazan Japon arkeologlar bunların yerini saptayamamışlardı. Kentin çağdaşı olan Orta Çin dönemindeki diğer kentler kadar titiz planlanmadığı anlaşılıyordu ama yapıların lüks oldukları da belliydi. Saray, mermerden ve sayısız karo çiniden yapılmıştı, ayrıca bölgede süslü kiremitler de bulunmuştu. Kay-binğ'in Çin başkenti kavramına kattığı en önemli icat, kentin üçüncü bölümü olan ve önceki Çin hanedanlarının yaptırdıklarına oranla çok büyük olan doğal av alanıydı. Dış kentin batısına ve kuzeyine düşüyordu, içinde çayırlar, korular ve dereler vardı. Bu alanı da hendekli, toprak bir duvar çeviriyordu ve içeri çeşitli kenarlarındaki dört kapıdan giriliyordu. İnsan yapısı bu korudan bugüne çok az şey kalmıştır. Korular, dereler ve binalar ortada yoktur. Bu güzel çayırın ve binaların canlı betimlemelerini bize Marco Polo sunuyor. Anlattığına göre pınarlarla ve derelerle kaplıydı. Kubilay'ın avlaması için başta geyik olmak üzere çeşitli uysal hayvanlar bulunuyordu. Bu geniş alandaki bir eğlence de şahincilikti. Korunun merkezinde, saz damlı bir saray vardı. Kamış sütunlar varaklanmış, ve cilalanmıştı, tavanında da kuş ve hayvan resimleri vardı. Her kamış "rüzgara karşı kopçalarla sabitlenmiş ve o kadar iyi dizilmişti ki binayı yağmurdan koruyor, suyu aşağı akıtıyordu." Parkta, "sütünü kağandan ve onun soyundan başka kimsenin içmeye cesaret edemediği" özel yetiştirilmiş beyaz kısraklar ve inekler vardı. Coleridge'in "Xanadu" adını verdiği Şanğ-tu'nun gerçekten de görkemli bir kubbesi vardı. Kay-binğ'in konumu, pek çok bakımdan iyiydi. Yazın, Kuzey Çin'e kıyasla serindi ve Kubilay da Ulu Kağan olduktan sonra Haziran, Temmuz ve Ağustos aylarında başkenti Pekin'in kargaşasından buraya kaçıyordu. Her yandan dağlar, ağaçlar, hayvanlar ve kuşlarla çevriliydi, konumu itibariyle ortalama bir kasaba nüfusu kadar insanı besleyebiliyordu. Kubilay'ın Kay-binğ'i başkent olarak algılayıp algılamadığını kestirmek güçtür ama kent hakkındaki düşüncesi ne olursa olsun, kaçınılmaz biçimde yerleşik tebaasının değerlerine ve yaşam biçimine doğru yöneliyordu.