Bugün Nantucket Adası modaya uygun bir yazlık beldedir: T-shirt mağazaları ve popüler butiklerin yeri. Aynı zamanda, yazın en yüksek noktasında bile, kendinize ait diyebileceğiniz geniş bir kum şeridini seçebileceğiniz, mükemmel bir plaj yeridir. Adayı benzersiz kılan şeylerden biri de haritadaki yeridir. Herman Melville'in yazdığı gibi, Nantucket, Massachusetts kıyılarından 25 mil uzakta ve sadece 14 mil uzunluğundadır. Moby Dick , kıyıdan uzakta. Ancak Nantucket'i gerçekten farklı kılan şey geçmişidir. 18. yüzyılın sonlarında ve 19. yüzyılın başlarında nispeten kısa bir süre boyunca, Atlantik'in kenarındaki bu yalnız kum hilali, dünyanın balina avcılığı başkenti ve Amerika'nın en zengin topluluklarından biriydi.
Bu HikayedenTarih Film Forumu
İlgili İçerik
Arnavut kaldırımlarının dalgalı bir deniz gibi alçaldığı ve yükseldiği ve evlerin - ne kadar büyük ve görkemli olursa olsun - hala şehrin alçakgönüllü maneviyatını çağrıştırdığı kasabanın Ana Caddesi'nin üst kısımlarında bu eski ihtişamın kanıtı hala görülebilir. adanın Quaker geçmişi. Ve yine de bu neredeyse eterik yüzeyin altında gizlenen, dünyanın şimdiye kadar bildiği en kanlı işlerden birini sürdüren bir topluluğun hikayesidir. Araştırmaya başladığımda adada on yıldan fazla bir süre yaşadıktan sonra tam olarak takdir etmeye başlamadığım bir hikaye. Denizin Kalbinde , balina gemisinin kaybının kurgusal olmayan bir hesabı Essex , ki burada tekrar ziyaret ediyorum. Bu talihsiz geminin mürettebatının başına gelenler başlı başına bir destan ve savaşın doruk noktasının ardındaki ilham kaynağı. Moby Dick - Nantucket balina avcılarının yuva dediği ada mikro kozmosu, özünde Amerikan tarzıyla aynı derecede ilgi çekicidir.
**********
Ne zaman Essex 1819 yazında Nantucket'ten son kez ayrılan Nantucket'in yaklaşık 7.000 nüfusu vardı ve çoğu evlerle dolu, yel değirmenleri ve kilise kuleleriyle noktalanan, giderek yükselen bir tepede yaşıyordu. Rıhtım boyunca, dört katı dolgu rıhtım, limana 100 metreden fazla uzanıyordu. Rıhtımlara bağlı veya limanda demirli genellikle 15 ila 20 balina gemisinin yanı sıra adaya ve adadan ticaret malları taşıyan düzinelerce küçük gemi, çoğunlukla slooplar ve yelkenliler vardı. Petrol fıçıları yığınları, iki tekerlekli, atlı arabalar sürekli olarak ileri geri hareket ederken her iskeleyi kaplıyordu.
Nantucket, adaya yaklaşma veya adaya ayrılma gibi basit bir eylemi denizcilik konusunda çoğu zaman üzücü ve bazen de feci bir ders haline getiren, sürekli değişen bir sürü labirenti ile çevriliydi. Özellikle kış aylarında, fırtınaların en ölümcül olduğu zamanlarda, neredeyse haftada bir enkaz meydana gelirdi. Adanın diğer ucuna, dalgalarla dövülmüş kıyılarına vuran isimsiz denizcilerin cesetleri defnedildi. Nantucket -adanın yerli sakinlerinin dili olan Wampanoag'ın dilinde uzak diyarlar- amansız bir okyanusta aşınan bir kum birikintisiydi ve adanın tüm sakinleri, adadan hiç ayrılmamış olsalar bile, adanın insanlık dışı olduğunun şiddetle farkındaydılar. Deniz.
satın al
Adaya ilk kez 1659'da karaya çıkan Nantucket'in İngiliz yerleşimcileri, denizin tehlikelerine karşı dikkatliydiler. Kurtların avlanmadığı, göletlerle dolu bu çimenli adada geçimlerini balıkçı olarak değil, çiftçiler ve çobanlar olarak kazanmayı ummuşlardı. Ancak büyüyen çiftlik hayvanları, artan sayıda çiftlikle birleşince, adayı rüzgarlı bir çorak araziye dönüştürmekle tehdit ettiğinden, Nantucketers kaçınılmaz olarak denize döndü.
Her sonbaharda yüzlerce sağ balina adanın güneyine yakınlaşır ve ilkbaharın başlarına kadar orada kalırdı. Öldürülecek doğru balina oldukları için bu adla anılan gerçek balinalar, Nantucket açıklarındaki suları, denizde giden sığırlarmış gibi otlatıyor, okyanusun besin açısından zengin yüzeyini, sürekli sırıtan ağızlarındaki balyanın gür plakalarından geçirerek süzüyordu. Cape Cod ve Doğu Long Island'daki İngiliz yerleşimciler onlarca yıldır balina peşinde koşarken, Nantucket'teki hiç kimse teknelere binip balinaları avlama cesaretini toplamamıştı. Bunun yerine, karaya vuran balinaların (sürüklenme balinaları olarak bilinir) hasatını Wampanoag'a bıraktılar.
1690 civarında, bir grup Nantucketer, bazı balinaların fışkırdığı ve eğlendiği okyanusa bakan bir tepede toplandı. Adalılardan biri balinalara ve ötesindeki okyanusa doğru başını salladı. Orada, dedi, çocuklarımızın olduğu yeşil bir mera.
torunlar ekmek için gidecek. Kehanetin gerçekleşmesi için, bir Ichabod Paddock olan bir Cape Codder, daha sonra adalılara balina öldürme sanatını öğretmek için Nantucket Sound'a çekildi.
İlk tekneleri sadece 20 fit uzunluğundaydı ve adanın güney kıyısındaki kumsallardan denize indirilmişti. Tipik olarak bir balina teknesinin mürettebatı, dümen küreğinde tek bir beyaz Nantucketer ile beş Wampanoag kürekçisinden oluşuyordu. Balinayı gönderdikten sonra, onu sahile geri çektiler, burada balinaları kesip yağda kaynattılar. 18. yüzyılın başlarında, İngiliz Nantucketers, istikrarlı bir Wampanoag emeği arzı sağlayan bir borç köleliği sistemi getirmişti. 1720'lere kadar Nantucket'in beyaz nüfusunu geride bırakan yerli sakinler olmasaydı, ada asla müreffeh bir balina avcılığı limanı olmazdı.
1712'de, Nantucket'in güney kıyısı boyunca küçük teknesinde gerçek balinalar için seyir yapan bir Kaptan Hussey, şiddetli bir kuzey fırtınasında denize itildi. Kilometrelerce ötede, tanıdık olmayan türden birkaç balina gördü. Bu balinanın ağzı, bir sağ balinanın dikey ağzından farklı olarak öne doğru eğildi. Şiddetli rüzgarlara ve dalgalı denizlere rağmen, Hussey balinalardan birini zıpkınlayıp öldürmeyi başardı, balinanın kanı ve yağı dalgaları neredeyse İncil'deki gibi sakinleştirdi. Hussey, bu yaratığın, birkaç yıl önce adanın güneybatı kıyısına vuran bir ispermeçet balinası olduğunu hemen anladı. İspermeçet balinasının balina yağından elde edilen yağ, sağ balinanınkinden çok daha üstün olup, daha parlak ve daha temiz yanan bir ışık sağlamakla kalmıyordu, aynı zamanda blok şeklindeki kafası, spermaceti adı verilen çok daha iyi bir yağ deposu içeriyordu. kepçeyle bekleyen bir fıçıya atılır. (Sperm balinasının adının ortaya çıkmasına neden olan spermaceti'nin seminal sıvıya benzerliğiydi.) İspermeçet balinası, gerçek balinadan daha hızlı ve daha agresif olabilirdi, ancak çok daha kazançlı bir hedefti. Başka hiçbir geçim kaynağı olmayan Nantucketers, kendilerini ispermeçet balinasının tek amaç arayışına adadı ve kısa sürede anakaradaki ve Long Island'daki balina avcılık rakiplerini geride bıraktılar.
1760'a gelindiğinde, Nantucketers yerel balina popülasyonunu neredeyse yok etmişti. Ancak o zamana kadar, balina avcılığı pistlerini genişletmişler ve onları açık okyanusta petrolü işleyebilecek tuğla denemeleriyle donatmışlardı. Artık, büyük balina yağı göndermek için limana sık sık dönmek gerekmediğinden, filoları çok daha geniş bir menzile sahipti. Amerikan Devrimi'nin ortaya çıkmasıyla Nantucketers, Kuzey Kutup Dairesi'nin eşiğine, Afrika'nın batı kıyısına, Güney Amerika'nın doğu kıyısına ve güneydeki Falkland Adaları'na ulaşmıştı.
İngiliz devlet adamı Edmund Burke, 1775'te Parlamento önünde yaptığı bir konuşmada, adanın sakinlerini yeni bir Amerikan türünün liderleri olarak bahsetmişti - balina avcılığındaki başarıları tüm Avrupa'nın kolektif gücünü aşmış yeni bir halk. Anakaradan İngiltere'nin Fransa'ya uzaklığı neredeyse aynı olan bir adada yaşayan Nantucketers, Ralph Waldo Emerson'ın Nantucket Milleti olarak adlandırdığı şeyin ayrıcalıklı vatandaşları, farklı ve istisnai bir halk olarak bir İngiliz algısı geliştirdi.
Nantucket balina avcılığı gemisinin Kaptan Reuben Russell tarafından tutulan günlükten bir çizim suzan onu bir sağ balinanın kelebeklerinin üzerinde tasvir ediyor.(Nantucket Tarihsel Derneği'nin izniyle)
Devrim ve 1812 Savaşı, İngiliz Donanması açık deniz nakliyesini avladığında, balina balıkçılığı için felaket oldu. Neyse ki Nantucketers, bu aksiliklerden kurtulmak için yeterli sermayeye ve balina avcılığı uzmanlığına sahipti. 1819'a gelindiğinde, Nantucket geri almak için iyi bir konumdaydı ve balina avcıları Pasifik'e girerken eski ihtişamını bile geride bıraktı. Ancak Pasifik ispermeçet balinası balıkçılığının yükselişinin üzücü bir sonucu oldu. Bir zamanlar ortalama dokuz ay süren yolculuklar yerine, iki ve üç yıllık yolculuklar tipik hale gelmişti. Nantucket'in balinacıları ve insanları arasındaki ayrım daha önce hiç bu kadar büyük olmamıştı. Nantucketers'ın adanın erkekleri ve oğlanlarının balinanın peşinden koşarken kıyıdan gözlemleyebildiği çağ çoktan ortadan kaybolmuştu. Nantucket artık dünyanın balina avcılığının başkentiydi, ancak bir balina görmemiş olan birkaç adalıdan daha fazlası vardı.
Nantucket, artık adanın doğal kaynaklarına bağlı olmayan bir ekonomik sistem oluşturmuştu. Adanın toprağı aşırı tarım nedeniyle çoktan tükenmişti. Nantucket'in geniş Wampanoag nüfusu, salgın hastalıklar nedeniyle bir avuç dolusuya indirildi ve gemi sahiplerini mürettebat için anakaraya bakmaya zorladı. Balinalar yerel sulardan neredeyse tamamen kaybolmuştu. Ve yine de Nantucketers zenginleşti. Bir ziyaretçinin gözlemlediği gibi, ada sadece balina yağıyla döllenmiş çorak bir kumsala dönüşmüştü.
**********
17. yüzyıl boyunca, İngiliz Nantucketers, kısmen Mary Coffin Starbuck adında bir kadın bunu yasakladığı için adada bir kilise kurma çabalarına direndi. Nantucket'in rızası olmadan önemli bir şey yapılmadığı söylendi. Mary Coffin ve Nathaniel Starbuck, 1662'de adada evlenen ilk İngiliz çiftti ve Wampanoag ile ticaret yapmak için karlı bir karakol kurmuşlardı. Ne zaman bir cemaat kurmak için Nantucket'e gezici bir vaiz gelse, Mary Starbuck tarafından kısaca reddedildi. Ardından, 1702'de karizmatik bir Quaker bakanı olan John Richardson'a yenik düştü. Starbucks'ın oturma odasında toplanan bir grubun önünde konuşan Richardson, onu gözyaşlarına boğmayı başardı. Nantucket'in bir balina avcılığı limanı olarak yükselişinin altında yatan şey, maneviyat ve açgözlülüğün benzersiz yakınsamasını kuran Mary Starbuck'ın Quakerizm'e dönüşümüydü.
Nantucketers, gelir kaynakları ile dinleri arasında hiçbir çelişki görmedi. Tanrı'nın kendisi onlara denizdeki balıklar üzerinde egemenlik bahşetmişti. Pasifist katiller, sade giyimli milyonerler, Nantucket'in balinaadamları (Herman Melville'in intikam almak için Quaker'lar olarak tanımladığı) sadece Rab'bin iradesini uyguluyorlardı.
Main ve Pleasant caddelerinin köşesinde, bir zamanlar Main Street'in sonundaki Quaker Mezarlığı'nın taşsız arazisi üzerinde yükselen daha da büyük Great Meeting House'un parçalarından 1792'de inşa edilen Quaker'ların muazzam Güney Toplantı Evi vardı. Toplantı salonu, özel bir ibadet yeri yerine neredeyse herkese açıktı. Bir ziyaretçi, tipik bir toplantıya katılanların neredeyse yarısının (bazen 2.000 kadar insanı çeken - adanın nüfusunun dörtte birinden fazlasını) Quaker olmadığını iddia etti.
Katılımcıların çoğu ruhları için oradayken, genç ve 20'li yaşların başında olanlar başka amaçlar besleme eğilimindeydi. Nantucket'teki başka hiçbir yer, gençlerin karşı cinsten üyelerle tanışması için daha iyi bir fırsat sunmadı. Nantucketer Charles Murphey bir şiirinde kendisi gibi genç adamların bir Quaker toplantısında tipik olan uzun sessizlik aralıklarını nasıl kullandıklarını anlattı:
Yönlendirilmiş hevesli gözlerle oturmak
Orada toplanan tüm güzelliklerde
Ve merakla bakarken
oturumlarda
Tüm çeşitli formlarda
ve modalar.
**********
Bu sözde Quaker topluluğu ne kadar gizlemeye çalışsa da adada bir vahşet, her anneyi, babayı ve çocuğu klanca bir ava bağlılıkla bağlayan bir kan şehveti ve gurur vardı. Genç bir Nantucketer'ın baskısı en erken yaşta başladı. Bir bebeğin öğrendiği ilk kelimeler kovalamacanın dilini içeriyordu. kasabalı örneğin, balinanın ikinci kez görüldüğünü belirten bir Wampanoag kelimesi. Pasifik'te balinaları öldürmek ve yamyamlardan kaçmakla ilgili uyku vakti hikayeleri. Bir anne, 9 yaşındaki oğlunun bir yama pamuğuna çatal taktığını ve ardından aile kedisini zıpkınlamaya başladığını onayladı. Anne, korkmuş evcil hayvan kaçmaya çalışırken odaya girdi ve kendini neyin ortasında bulduğundan emin olmadan, pamuk topunu aldı. Tecrübeli bir tekne dümencisi gibi, çocuk bağırdı, Ödemeyi yap anne! Öde! İşte o pencereden geliyor!
Adada, üyeleri yalnızca bir balina öldürmüş olan erkeklerle evlenmeye yemin eden genç kadınlardan oluşan gizli bir topluluk olduğu söylentisi vardı. Bu genç kadınların onları avcı olarak tanımlamasına yardımcı olmak için, tekne dümencileri yakalarına takozlar (bir balina teknesinin pruva kanalındaki zıpkın ipini sabitlemek için kullanılan küçük meşe iğneleri) takarlardı. Kazançlı kaptanlık umutları olan seçkin atletler olan tekne kaptanları, en uygun Nantucket bekarları olarak kabul edildi.
Bir Nantucketer, bir kişinin sağlığına kadeh kaldırmak yerine, daha karanlık türden dualar sundu:
Yaşayanlara ölüm,
Katillere uzun ömür,
Denizcilerin eşlerine başarı
Ve balina avcılarına yağlı şans.
Bu küçük serserinin kabadayılığına rağmen, ölüm Nantucketer'ların çok aşina olduğu bir yaşam gerçeğiydi. 1810'da Nantucket'te 472 babasız çocuk varken, 23 yaşın (ortalama evlilik yaşı) üzerindeki kadınların yaklaşık dörtte biri kocalarını denizde kaybetmişti.
Belki de daha önce veya o zamandan beri hiçbir topluluk, çalışma taahhüdüyle bu kadar bölünmemiştir. Bir balina avcısı ve ailesi için bu bir cezalandırma rejimiydi: iki ila üç yıl uzakta, üç ila dört ay evde. Nantucket'in kadınları erkekleri bu kadar uzun süre ortada olmadığı için sadece çocukları büyütmekle kalmayıp aynı zamanda adanın birçok işini denetlemek zorunda kaldılar. Topluluğun işleyişini sağlayan karmaşık kişisel ve ticari ilişkiler ağını sürdürenler çoğunlukla kadınlardı. Nantucket'te doğup büyüyen 19. yüzyıl feministi Lucretia Coffin Mott, bir kocanın, genellikle karısının peşinden gittiği ve diğer eşlerle bir araya geldiğinde ona eşlik ettiği bir yolculuktan nasıl döndüğünü hatırladı. Sonunda Philadelphia'ya taşınan Mott, cinsiyetlerin tamamen farklı sosyal alanlarda faaliyet gösterdiği anakaradan herhangi birine böyle bir uygulamanın ne kadar garip görüneceği hakkında yorum yaptı.
Nantucket eşlerinden bazıları balina avcılığının ritmine kolayca uyum sağladı. Adalı Eliza Brock günlüğüne Nantucket Kızın Şarkısı adını verdiği şarkıyı kaydetti:
O zaman bir denizciyle evlenmek için acele edeceğim,
ve onu denize gönder,
Bağımsız bir yaşam için,
benim için keyifli bir hayat.
Ama ara sıra yapacağım
yüzünü görmek gibi,
Çünkü bana her zaman erkeksi bir zarafetle ışınlanmak gibi geliyor...
Ama hoşçakal aşkım dediğinde, denizin ötesindeyim,
Önce ayrılışına ağlıyorum, sonra özgürüm diye gülüyorum.
**********
Eşleri ve kız kardeşleri Nantucket'te hayatlarını sürdürürken, adanın erkekleri ve erkek çocukları dünyadaki en büyük memelilerden bazılarının peşine düştü. 19. yüzyılın başlarında, tipik bir balina gemisinde 21 kişilik bir mürettebat vardı ve bunların 18'i her biri altı kişiden oluşan üç balina gemisi mürettebatına bölünmüştü. 25 metrelik balina teknesi, sedir kalaslardan hafifçe inşa edildi ve beş uzun kürek tarafından desteklendi ve bir subay kıçta direksiyon küreğinde duruyordu. İşin püf noktası, pruvadaki adamın zıpkını balinanın parlak siyah böğrüne fırlatabilmesi için avlarına mümkün olduğunca yakın kürek çekmekti. Paniğe kapılmış yaratık çoğu zaman umutsuz bir koşuşturma içinde fırladı ve adamlar kendilerini bir Nantucket kızağı yolculuğunun ortasında buldular. Acemiler için saatte 30 kilometreye yaklaşan bir hızla sürüklenmek, küçük açık teknenin dalgalara öyle bir tokat atması hem heyecan verici hem de ürkütücüydü ki, çiviler bazen pruvadaki kalaslardan başlayıp ve kıç.
1856'da bir Nantucket denizcisi, mürettebatının 100 varil ödülünün öldürülmesini çizdi.(Nantucket Tarihsel Derneği'nin izniyle)
Zıpkın balinayı öldürmedi. Bir oltaya eşdeğerdi. Balinanın kendini tüketmesine izin verdikten sonra, adamlar kendilerini santim santim balinanın bıçaklama mesafesine çekmeye başladılar. 12 fit uzunluğundaki öldürme mızrağını alan pruvadaki adam, şiddetli bir çalkalama hareketiyle balinanın ciğerlerine yakın bir grup sarmal arteri araştırdı. Mızrak sonunda hedefine daldığında, balina kendi kanıyla boğulmaya başlayacaktı, musluğu 15 metrelik bir kan şofbenine dönüşerek adamları bağırmaya sevk etti, Baca yandı! Üzerlerine kan yağarken, kürekleri alıp öfkeyle geri çekildiler, sonra balinanın telaşı olarak bilinen şeye girdiğini gözlemlemek için durakladılar. Kuyruğuyla suyu döven, çenesiyle havayı kıran yaratık, giderek daralan bir daire içinde yüzmeye başladı. Sonra, tıpkı ilk zıpkın saldırısıyla saldırı başladığı gibi aniden sona erdi. Balina hareketsiz ve sessiz bir şekilde düştü, dev bir siyah ceset, kendi kan ve kusmuğundan oluşan bir tabaka halinde yüzgeç yüzerdi.
Şimdi balinayı doğrama zamanıydı. Mürettebat, cesedi zahmetle gemiye geri çektikten sonra, başı kıça doğru olacak şekilde onu geminin yanına sabitledi. Ardından, balinadan beş ayak genişliğindeki balina şeritlerini yavaş ve kanlı soyma işlemi başladı; bölümler daha sonra daha küçük parçalara bölündü ve güverteye monte edilmiş iki devasa demir tripotlara beslendi. Tencerelerin altındaki ateşi yakmak için odun kullanıldı, ancak kaynatma işlemi başladığında, yüzeyde yüzen gevrek yağ parçaları sıyrıldı ve yakıt için ateşe atıldı. Balinanın balina yağını eriten alevler böylece balinanın kendisi tarafından beslendi ve unutulmaz bir kokuya sahip kalın bir siyah duman tabakası üretti - sanki bir balina avcısının hatırladığı gibi, dünyadaki tüm kokular bir araya toplanmış ve sarsılmış gibi.
**********
Tipik bir yolculuk sırasında, bir Nantucket balina gemisi 40 ila 50 balina öldürebilir ve işleyebilir. İşin tekrarlayan doğası - bir balina avcısı sonuçta bir fabrika gemisiydi - adamları balinanın müthiş harikasına karşı duyarsızlaştırdı. Avlarını, beyni kendi boyutlarının altı katına yakın olan 50 ila 60 tonluk bir yaratık olarak görmek yerine (ve belki de, penisi büyük olan, erkeklerin tamamından oluşan balıkçılık dünyasında daha da etkileyici olması gerekirdi). uzun oldukları sürece), balina avcıları bunu bir gözlemcinin kendi kendine hareket eden yüksek gelirli domuz yağı teknesi olarak tanımladığı şey olarak düşünmeyi tercih ettiler. Ancak gerçekte, balinaadamlarının avlarıyla, kabul edebileceklerinden çok daha fazla ortak noktası vardı.
1985 yılında ispermeçet balinası uzmanı Hal Whitehead, ispermeçet balinası ile aynı sulardaki ispermeçet balinalarını izlemek için gelişmiş izleme ekipmanlarıyla donatılmış bir seyir yelkenlisi kullandı. Essex 1820 yazında ve sonbaharında yapıldı. Whitehead, 3 ila 20 arasında değişen tipik balina sürüsünün neredeyse tamamen birbiriyle ilişkili yetişkin dişilerden ve olgunlaşmamış balinalardan oluştuğunu buldu. Yetişkin erkekler, gözlemlediği balinaların sadece yüzde 2'sini oluşturuyordu.
Dişiler yavrularının bakımında işbirliği içinde çalışırlar. Buzağılar balinadan balinaya geçer, böylece anne okyanus yüzeyinin binlerce fit altında kalamarla beslenirken bir yetişkin her zaman nöbet tutar. Daha yaşlı bir balina uzun bir dalışın başlangıcında şanslarını yükselttiğinde, buzağı yakındaki başka bir yetişkine yüzer.
Genç erkekler yaklaşık 6 yaşında aile birliğinden ayrılır ve yüksek enlemlerin daha serin sularına doğru yol alırlar. Burada tek başlarına ya da diğer erkeklerle birlikte yaşıyorlar, 20'li yaşlarının sonuna kadar doğdukları sıcak sulara geri dönmeden yaşıyorlar. O zaman bile, bir erkeğin dönüşü oldukça geçicidir; yüksek enlemlere dönmeden önce herhangi bir grupla sadece sekiz ya da öylesine saat harcar, bazen çiftleşir ama asla güçlü bağlar kurmaz.
Sperm balinalarının dişi temelli aile birimleri ağı, dikkate değer ölçüde, balina adamlarının Nantucket'te evlerinde bıraktıkları topluluğa benziyordu. Her iki toplumda da erkekler gezgindi. Sperm balinalarını öldürme peşinde koşan Nantucketer'lar, avlarınınkine benzeyen bir sosyal ilişkiler sistemi geliştirmişlerdi.
**********
Herman Melville, Nantucket'i liman olarak seçti. Pequod içinde Moby Dick ancak adayı ilk kez ziyaret etmesi, balina avcılığı destanının yayınlanmasından neredeyse bir yıl sonra, 1852 yazına kadar olmayacaktı. O zamana kadar Nantucket'in balina avcılığı çağı geride kalmıştı. Anakaradaki New Bedford limanı, mantoyu ülkenin balina avcılığı başkenti olarak kabul etmişti ve 1846'da yıkıcı bir yangın adanın petrolle ıslanmış kıyısını yok etti. Nantucketers, bu kez tuğladan çabucak yeniden inşa edildi, ancak topluluk, ekonomik bunalım içine onlarca yıl süren bir düşüşe başlamıştı.
Melville'in kendi düşüşünü yaşadığı ortaya çıktı. Günümüzde edebi bir başyapıt olarak kabul edilmesine rağmen, Moby Dick hem eleştirmenler hem de okuyucular tarafından kötü karşılandı. 1852'de Melville, umutsuzca bir tatile ihtiyacı olan mücadele eden bir yazardı ve o yılın Temmuz ayında kayınpederi Adalet Lemuel Shaw'a Nantucket'e yaptığı bir yolculukta eşlik etti. Muhtemelen Merkez ve Geniş caddelerin köşesindeki Jared Tabut Evi'nde kaldılar. Melville'in pansiyonunun çaprazında, eski kaptan George Pollard Jr.'dan başkasının evi yoktu. Essex .satın al
Pollard, ortaya çıktığı gibi, kaybından sonra tekrar denize açılmıştı. Essex balina gemisinin kaptanı olarak İki erkek kardeş . O gemi 1823'te Pasifik'te bir fırtınada battı. Mürettebatın tamamı hayatta kaldı, ancak Pollard'ın Nantucket'e dönüş yolculuğu sırasında itiraf ettiği gibi, hiçbir gemi sahibi bana bir daha asla bir balina gemisi güvenmeyecek, çünkü herkes benim şanssız olduğumu söyleyecek. adam.
Melville Nantucket'i ziyaret ettiğinde, George Pollard kasabanın gece bekçisi olmuştu ve bir noktada iki adam bir araya geldi. Melville daha sonra adalılar için bir hiçti, diye yazdı bana, şimdiye kadar karşılaştığım en etkileyici adam, tamamen alçakgönüllü hatta mütevazi. Muhtemel tüm hayal kırıklıklarının en kötüsüne maruz kalmasına rağmen, 1870'de ömrünün sonuna kadar bekçi pozisyonunu koruyan Pollard, devam etmeyi başarmıştı. Neredeyse 40 yıl sonra bilinmezlik içinde ölmeye mahkûm olan Melville, hayatta kalan bir arkadaşını tanımıştı.
**********
Şubat 2011'de - kitabımın yayınlanmasından on yıldan fazla bir süre sonra Denizin Kalbinde -şaşırtıcı bir haber geldi. Arkeologlar, 19. yüzyıldan kalma bir balina avcılığı gemisinin sualtı enkazını bulmuş ve bir Nantucket gizemini çözmüştü. Kelly Gleason Keogh, ekibiyle birlikte son dakika keşiflerine daldığında, uzak Hawaii Adaları'nda bir aylık bir keşif gezisini tamamlıyordu. Honolulu'nun 600 mil kuzeybatısında ıssız bir nokta olan Shark Island yakınlarındaki sularda şnorkelle yüzmeye başladılar. 15 dakika kadar sonra, Keogh ve bir meslektaşı, yüzeyin yaklaşık 20 fit altında dev bir çapa gördü. Dakikalar sonra üç tripotla karşılaştılar: balina avcılarının balina yağından yağ elde etmek için kullandıkları dökme demir kazanlar.
Ulusal Okyanus ve Atmosfer İdaresi ve Papahanaumokuakea Deniz Ulusal Anıtı için çalışan bir deniz arkeoloğu olan 40 yaşındaki Keogh, kesinlikle eski bir balina avcısı gemisine baktığımızı biliyorduk. 140.000 mil kare, Birleşik Krallık'taki en büyük korunan deniz koruma alanı Devletler. Dalgıçların bildiği bu eserler, geminin muhtemelen 19. yüzyılın ilk yarısında Nantucket'ten geldiğini gösteriyordu. Acaba, diye merak etti Keogh, uzun zamandır kayıp olan İki erkek kardeş , Yüzbaşı George Pollard Jr.'ın denizde kaybetmeyi başardığı ikinci gemi olarak balina avcılığı tarihinde rezil mi?
İki erkek kardeş -1804'te Hallowell, Maine'de inşa edilen 217 tonluk, 84 fit uzunluğundaki bir gemi - ayrıca iki başka gemiyi de taşıdı. Essex hayatta kalanlar, Thomas Nickerson ve Charles Ramsdell. Gemi 26 Kasım 1821'de Nantucket'ten ayrıldı ve Cape Horn'u çevreleyen belirlenmiş bir rota izledi. Pollard, Güney Amerika'nın batı kıyısından Hawaii'ye giderek, Shark Adası'nı içeren ada zincirindeki bir atol olan Fransız Fırkateyn Shoals'a kadar gitti. Alçak adalar ve resiflerden oluşan bir labirent olan sular, gezinmek için tehlikeliydi. Keogh, tüm alanın bir gemi tuzağı gibi davrandığını söylüyor. Oraya indiği bilinen 60 gemiden on tanesi, 1822 ile 1867 yılları arasında Pasifik balina avcılığının zirvesi sırasında batan balina gemileriydi.
Kötü hava, Pollard'ın ay navigasyonunu bozmuştu. 11 Şubat 1823 gecesi, geminin etrafındaki deniz aniden beyazladı. İki erkek kardeş bir resife çarptı. Nickerson, gemi enkazından birkaç yıl sonra hazırladığı bir görgü tanığının anlatımına göre, gemi beni kamaranın diğer tarafına döndüren korkunç bir kazayla çarptı. Kaptan Pollard, önündeki manzara karşısında hayrete düşmüş gibiydi. İkinci kaptan Eben Gardner son anları hatırladı: Deniz bizi aştı ve birkaç dakika içinde gemi suyla doldu.
Pollard ve yaklaşık 20 kişilik mürettebatı iki balina teknesiyle kaçtı. Ertesi gün, yakınlarda seyreden bir gemi, Martha , onların yardımına geldi. Kendi sözleriyle tamamen mahvolmuş olduğunu bilen Pollard da dahil olmak üzere tüm erkekler sonunda eve döndü.
Eski ahşap yelkenli gemilerin enkazları, filmlerde görülen sağlam gövdelere nadiren benzemektedir. Ahşap ve ip gibi organik maddeler bozulur; sadece demir veya camdan yapılmış olanlar da dahil olmak üzere dayanıklı nesneler kalır. Kuzeybatı Hawaii Adaları'ndaki sular özellikle çalkantılı; Keogh oraya dalmayı bir çamaşır makinesinin içinde yuvarlanmaya benzetiyor. Dalga hareketleri, tuzlu su, su altındaki yaratıkların hepsi gemi enkazına zarar verdi, diyor. 100 yıl sonra deniz tabanındaki pek çok şey artık insan yapımı nesnelere benzemiyor.
Pollard'ın gemisinin kalıntıları 185 yıl boyunca bozulmadan kaldı. Keogh, kimsenin bu şeyleri aramaya gitmediğini söylüyor. Keogh, keşfin ardından Nantucket'e gitti ve burada İki erkek kardeş ve talihsiz kaptanı. Ertesi yıl sahaya geri döndü ve geminin kimliğine dair kesin bir ipucu bulmak için batık tuğlaların izini (başlangıçta balast olarak kullanılıyordu) izledi - 1820'lerde Nantucket'te üretilenlerle eşleşen zıpkın uçları. ( İki erkek kardeş o on yılda bu sularda batan tek Nantucket balina avcısıydı.) Keogh, bu bulgunun dumanlı silah olduğunu söylüyor. Siteyi ziyaret ettikten sonra, o döneme ait Nantucket gazetelerinde verilen ilanlarla eşleşen pişirme kapları parçaları ortaya çıktıktan sonra ekip, keşfini dünyaya duyurdu.
Yaklaşık iki yüzyıl sonra İki erkek kardeş Nantucket'ten ayrıldı, gemideki nesneler adaya geri döndü. Yüzyılın efsanesini anlatan interaktif bir sergide yer alıyorlar. Essex ve ekibi, Nantucket Balina Avcılığı Müzesi'ndeki Bir Balinanın Sobası. Nantucket Tarih Derneği'nden Michael Harrison, sualtı bulgularının, tarihçilerin bu tarihin hikayesine gerçek kemikler koymalarına yardımcı olduğunu söylüyor. İki erkek kardeş .
Su altı araştırmaları devam edecek. Arkeologlar, balina yağı kancaları, ek çapalar, cin ve şarap şişelerinin tabanları da dahil olmak üzere yüzlerce başka eser buldular. Keogh'a göre, o ve ekibi siteyi gördüklerinde fark ettikleri için şanslıydı. Son zamanlarda, hızlı büyüyen bir mercan, deniz tabanındaki bazı eşyaları kapladı. Öyle olsa bile, Keogh, keşiflerin henüz bekleyebileceğini söylüyor. Kum her zaman sahada değişiyor, diyor. Yeni eserler ortaya çıkabilir.
**********
2012'de kitabımın Chris Hemsworth'ün başrolde olduğu ve Ron Howard'ın yönettiği bir filme dönüştürülebileceği haberini aldım. Bundan bir yıl sonra, Kasım 2013'te karım Melissa ve ben, Londra'nın yaklaşık bir saat dışında, İngiltere'nin Leavesden kentindeki Warner Brothers partisindeki seti ziyaret ettik. Yaklaşık iki futbol sahası büyüklüğünde bir su deposuna uzanan bir iskele vardı ve kazıklara bağlı 85 metrelik bir balina gemisi vardı. Nantucket'teki Main Street'in başındaki Pasifik Ulusal Bankası'na neredeyse tıpatıp benzeyen bir yapı da dahil olmak üzere, şaşırtıcı derecede otantik binalar kıyı boyunca sıralandı. Üç yüz figüran çamurlu sokaklarda bir aşağı bir yukarı yürüdü. Bir keresinde bu sahneyi kelimelerle yaratmaya çalıştıktan sonra, hepsi garip bir şekilde tanıdık geldi. Melissa'yı bilmiyorum, ama o anda -3000 milden daha uzakta olmama rağmen- evimde olmanın gerçeküstü hissine kapıldım.
Max Kutner ve Katie Nodjimbadem tarafından ek raporlama.
**********
22 yaşında, Herman Melville Güney Pasifik'e giden bir balina gemisine katıldı. Gemide, intikam peşindeki bir balina hakkında hayal gücünü yakalayacak gerçek bir hikaye olan 'Whale-Ship Essex'in Gemi Enkazı'nın bir kopyasını ödünç aldı.