Johannes Vermeer kimdir? Johannes Vermeer'in Hayatı ve Eserleri
Kısaca Johannes Vermeer
Bugün Vermeer adı, "Kuzeyin Mona Lisa'sı" olarak bilinen İnci Küpeli Kız tablosunun bir görüntüsünü anında çağrıştırıyor. 17. yüzyıl Hollandalı Usta'nın, lobunda parlayan bir inci ile gizemli bir siyah arka plandan izleyiciye görkemli bir şekilde bakan sıradan bir kızı yorumlaması, Hollanda Altın Çağı sanat eserinin kanonunda evrensel bir simge haline geldi. Vermeer'in kariyeri, Barok tarzı eserlerin çağını özetleyen hem zihnin hem de çevrenin özel iç mekanlarını belgeleyerek, günlük yaşamın hassas anlarını keşfetmeye adanmıştı. Yine de pigment ve ışık konusundaki ustalığı, sanatçıyı çağdaşlarının dünyasının ötesine taşıyarak, gelişen tarihsel döneminin yaşam tarzına benzersiz bir bakış açısı sağladı.
HØGHHEIM Store'daki Johannes Vermeer ürünlerine ulaşmak için tıklayınız.
Johannes Vermeer’in Biyografisi
Çocukluğu
Ekim 1632'de Hollanda'nın ticari kasabası Delft'te alt-orta sınıf bir ailede dünyaya geldi. Babası Reijnier Jansz çalışkan bir kumaş dokumacısıydı, sonra hancıydı ve ardından sanat tüccarıydı. Annesi Digna Baltus'un evlilik cüzdanında adı yerine sadece "x" işareti koyabilmesi nedeniyle okuma yazma bilmeyen bir ev hanımı olduğu düşünülüyor.
Ressamın hayatı boyunca popülaritesine rağmen, Vermeer'in damarlarında suçluluk var gibi görünüyor. 1625'te, ressamın doğumundan önce, babası bir handa çıkan arbedenin ardından bir askeri adam öldürmekten suçlu bulundu ve beraat etti. Sanık ile Aziz Luke Loncası ressamı arasındaki yakınlık nedeniyle beraat kararı verildiği öne sürüldü. Ressamın anne tarafından büyükbabası da kalpazanlıktan tutuklandı ve hapsedildi. Dramların ve kanunla cilvelerin Vermeer'in yetişkin hayatı boyunca başına bela olması pek şaşırtıcı değil.
Eğitimi ve İlk Çalışmaları
1640'ların ortalarında, genç Vermeer'in, oğlu için umut verici bir gelecek sağlamak için pahalı ücretleri ödemeye hazır olan babasının ressam çırağı olarak kaydolduğu düşünülmektedir. Ampirik kanıtların olmaması nedeniyle, Vermeer'in kime çıraklık yaptığını söylemek imkansız, ancak bazı tarihçiler Rembrandt'ın yıldız öğrencisi Carel Fabritius'un erken eğitimini sağladığını öne sürüyor. Diğerleri, öğretmeninin Delft doğumlu ve St Luke'un yetiştirdiği ressam Pieter van Groenwegen'in Loncası olduğunu düşünüyor.
1653'te Vermeer, Delft'teki hali vakti yerinde bir Katolik ailenin kızı olan Catherina Bolnes ile evlendi. Her iki ebeveyn grubu da karşıt Hıristiyan inançları nedeniyle evliliğe karşı dirençli olmasına rağmen, Vermeer'in Katolikliğe geçmesinden sonra düğün devam etti. Belki de yeni bulduğu dine ve kayınpederine olan bağlılığını kanıtlamak için Vermeer, Mesih'i Marta ve Meryem'in Evi'nde (1654-55) resmetmiştir, bu onun İncil'deki bir anlatıya ilişkin bilinen tek tasviridir. Catherina ile evliliği, Vermeer'in sosyal ölçeği önemli ölçüde tırmanmasına izin verdi ve daha sonra, müthiş kayınvalidesinin evinde yaşarken ailesiyle olan temasını bile sınırladığı düşünülüyor.
Evliliğiyle aynı yıl, Vermeer babasının ayak izlerini takip etti ve St Luke Loncası'na usta bir ressam olarak kaydoldu, bu da ona kariyerini ilerletmek için çok sayıda fırsat, patron ve bağlantı sağladı. İlk çalışmaları, Rembrandt, İtalyan Caravaggio gibi ustaların yanı sıra Gerrit van Honthorst ve Dirck van Baburnen gibi Utrecht Caravaggisti ressamlarının etkisini gösteriyor.
Orta Yaşları
1662'de Vermeer, St Luke Loncası'nın başına geçti, bu da sayısız Delft patronu, sanatçısı ve koleksiyoncusu ile yakın temas halinde olacağı anlamına geliyordu. Yeni pozisyon, onu kendi başına saygın bir ressam olarak kurdu, ancak var olan birkaç tablo, birçok bilim insanının sanatçının yılda yalnızca üç ya da daha fazla resim ürettiğini hesaplamasına yol açtı.
1663'te bir gün, Vermeer evden uzaktayken, karısının orada olmayan ve saldırgan kardeşi Willem geri döndü ve ağır hamile Catherina'ya fiziksel olarak saldırdı ve onu sivri uçlu bir metal çubukla bıçaklamakla tehdit etti. Anne ve doğmamış çocuğu, Vermeers'ın hizmetçisi kendini kardeşlerin arasına koyunca saldırıdan kurtuldu. Mahkeme kayıtlarına göre Willem'in, götürülüp hayatının sonuna kadar hapsedilmeden önce Catherina ve annesi Maria'ya "dişi şeytan" ve "yaşlı papaz domuzu" diye bağırdığı duyuldu. İlginç bir şekilde, travmatik, şiddetli bölüm Vermeer'in sanatına girmedi. Aksine, Vermeer'in boyayla yakaladığı bilinen sakin idil, kendisinin belki de yaşamak istediği bir dünyayı yansıtıyor.
Karısının ailesinin zenginliği, Vermeer'in diğer ressamların çoğunda olduğu gibi ailesini desteklemek yerine, kendi zevki için resim yapmasına izin verdi ve hiçbir zaman öğrenci veya çırak almadı. Ressamın Sütçü Kız'ın eteği için lapis lazuli ve Şarap Kadehili Kız'ın elbisesi için derin kızıl gibi pahalı pigmentler kullandığı da biliniyordu. Bazıları, Vermeer'in uzun vadeli patronu Pieter van Ruijven'in sanatçıya bu özel malzemeleri satın alıp tedarik edeceğini öne sürse de, ressamın kendi düşüşünü borca girmeye başlaması belki de şaşırtıcı değil.
Ölümü ve Son Zamanları
Hollanda tarihinde, 1672 yılı, Hollanda Cumhuriyeti'nin Fransız, Alman ve İngiliz orduları tarafından işgal edilmesi nedeniyle "Felaket Yılı" olarak adlandırıldı. Bu, bir zamanlar müreffeh, orta sınıf ülke için dramatik bir ekonomik çöküşe yol açtı. Sanat piyasası dibe vurdu ve Vermeer kendini, karısını, annesini ve on bir çocuğunu zar zor elinde tutabildi. Gittikçe artan miktarlarda borç aldı, binlerce lonca ödünç aldı ve hatta kayınvalidesinin parasını cebe indirirken yakalandı.
Vermeer, 16 Aralık 1675'te bir delilik ve depresyon nöbetine girerek öldü. Mahkeme kayıtlarında eşi, "...Fransa ile olan yıkıcı savaş sırasında sadece sanatlarından hiçbirini satamamakla kalmadı, aynı zamanda büyük zararına, diğer ustaların resimleriyle oturmaya bırakıldı. Sonuç olarak ve kendi imkânları olmayan çocuklarının büyük yükü nedeniyle, öyle bir yozlaşma ve çöküş içine girdi ki, öyle yürekten kabul etti ki, sanki bir anda çıldırmış gibi. bir buçuk gün sağlıklı olmaktan ölü olmaya geçti."
Johannes Vermeer’in Mirası
Vermeer, yaşamı boyunca çok yerel bir şöhrete sahip olduğu için sanat dünyasından 19. yüzyıla kadar, Fransız sanatçıların Édouard Manet tarzında; gözlerini gerçek ve gösterişsiz olana çevirmeye başladılar. Vermeer, sıradan güzellikteki anları yakalamakta çok usta olduğundan, ustanın eserinin farkındalığını yeniden canlandıran bu sanatçılar üzerinde büyük bir etki yarattı. Eserlerinin sadece 34'ü hayatta kalmasına rağmen, Vermeer bugün Hollanda Altın Çağı'nın en büyük sanatçılarından biri olarak kabul edilmektedir.
Yirminci yüzyılda, Sürrealist Salvador Dali, Vermeer'in çalışmalarından büyülendi ve 1934'te Masa olarak kullanılabilen Delft'in Vermeer Hayaleti ve 1955'te The Lacemaker (Vermeer'den Sonra) dahil olmak üzere kendi varyasyonlarını üretti.
Mesih, Martha ve Mary’in Evinde(Christ in the House of Martha and Mary)
Bu resimde Mesih, yakın arkadaşları Martha ve Mary kız kardeşlerinin evinde oturuyor. Marta Tanrı'nın oğlu için temizlik yapmak, yemek pişirmek ve hizmet etmekle meşgulken, Meryem sakince ve memnun bir şekilde ayaklarının dibine oturur ve onun vaazını dinler. Martha, diğer kız kardeşini ayağa kalkıp ev işlerine yardım etmeye teşvik etmediği için Mesih'i azarlar, ancak Mesih, Martha'nın "birçok şey yüzünden endişeli ve üzgün" olmasına rağmen, Mary'nin "sadece birine" ihtiyacı olduğunu, bu da Tanrı'nın sözü olduğunu açıklar. Martha, iyi işlerin ve alçakgönüllülüğün kurtuluşa yol açtığı aktif Katolik yolunun bir kişileşmesi olarak görülüyordu, ancak Mary'nin, kurtuluş için yalnızca Tanrı'nın sözünü gerektiren Protestanlığın sessiz, düşünceli yaşamının bir sembolü olduğu düşünülüyor.
Vermeer, sadece kendi ülkesinde değil, kendi içinde de şiddetle devam eden Protestanlar ve Katolikler arasındaki teolojik mücadeleyi kendi tarzında aktarıyordu. Son zamanlarda Katolikliğe geçmiş biri olarak, 1653'te Catherina Bolnes ile evlendikten sonra, ilk eserlerinden birinin bu İncil sahnesini tasvir etmesi şaşırtıcı değil. İlginç bir şekilde, bazı sanat tarihçileri, Vermeer'in hayatta kalan tüm eserlerinin en büyüğü olan tuval boyutu nedeniyle, bunun muhtemelen gizli bir Katolik kilisesi için bir komisyon olduğunu öne sürdüler. Papa'nın dinini takip eden insanlar Kuzey Avrupa'nın çoğunda zulme uğradı ve manevi inançlarını ve hizmetlerini gizli bodrumlarda veya gizli çatı katlarında saklamaya zorlandı.
Vermeer'in İncil'deki nadir tasvirlerinden biri olan resim, Mesih'le samimi bir sahneyi sanki sıradan, günlük bir sahneymiş gibi radikal bir şekilde tasvir ediyordu. Sanatçı Diego Velázquez, bu ikonik sahnenin kendi versiyonunu yeniden yaratmaya devam edecekti.
The Procuress (Satıcı)
The Procuress'in bu görüntüsü, gölgeli, karanlık bir genelevin duvarları içinde yer alıyor gibi görünüyor. Solgun sarı korsajı, beyaz dantelli baş örtüsü ve solgun teni resmin en parlak kısımları olduğu için izleyicinin gözü hemen sağdaki genç kadına çekilir. Kadın, kırmızılı adamın ona verdiği parayı kısa süre içinde alacak olan açık sağ avucuna bakıyor. Bu adam sahiplenici bir tavırla vücudunu onun etrafında kıvırıyor, elini göğsünün üzerine koyuyor ve açıkça onu kendisi için talep ediyor. Yüzü, tüylü şapkasının geniş kenarının gölgesinde büyük ölçüde gizlenmiştir. On yedinci yüzyıl Hollanda popüler kültüründe, şapkalardaki tüyün varlığı, şehvet düşkünlüğü ve cinsel ahlaksızlık çağrışımlarını içeriyordu ve Vermeer bu sefil tonu daha da vurgulamak için kullanmıştı. Bu alt ton, aynı zamanda, Vermeer'in bir otoportresi olduğu düşünülen merkezdeki adamın, inkar edilemez bir fallik izlenim veren, telli bir enstrümanın, muhtemelen bir ağaç kabuğunun boynunu tutmasıyla da vurgulanmaktadır. Soldaki adam siyah bir bere ve kolları yırtık siyah, muhtemelen ipek bir yelek giymiş. Bu öğeler önceki yüzyılda modaydı ve bu görüntüye yerleştirilmeleri, resmin ilk izleyicileri için oldukça sarsıcı olurdu. Seyirciyle göz teması kurmaya çalışan bu adamın, onları sahneye çekmeye ve olaya ortak etmeye çalıştığı söylenebilir. Resimdeki cansız nesneler de mekanla ilgili detayları aktarıyor. Bir tırabzan üzerinde asılı gibi görünen ön plandaki Türk halısı, örneğin Hans Holbein the Younger'ın The Ambassadors (c. 1533) adlı eserinde yüzyıllardır Avrupa portre resimlerinin önemli bir parçası olmuştur.
Vermeer'in Barok döneminin popüler bir tekniği olan ışık ve gölgenin parçanın kompozisyonunu geliştirmek için birbiriyle keskin bir şekilde kontrast oluşturduğu chiaroscuro'yu kullanması, İtalyan sanatçı Caravaggio'dan doğrudan etkilenmiş gibi görünüyor. Benzer şekilde, Vermeer bu sahne için, aslında Vermeer'in kayınvalidesi Maria Thins'e ait olan ve ortak evlerinde sergilenen Dirk van Baburen'in The Procuress (c. 1622) gibi diğer eserlerinden ilham almış görünüyor.
Subay ve Gülen Kız (The Officer and the Laughing Girl)
17. yüzyıl Hollanda yaşamının bu enstantanesi, onlarca yıldır fikirleri böldü. Sanat tarihçileri, genç kadının müşterisini karşılayan bir fahişe mi yoksa aşık bir kız mı olduğunu tespit edemiyor. Başının arkasındaki Hollanda, Lahey haritası, onun dünyevi olduğunu ima ediyor, ancak örtülü dekoltesi ve başlığı, onun, gösterişli genç bir subayla yeni tanışmış, hali vakti yerinde bir Hollandalı tüccar ailesinin kızı olduğunu gösteriyor.
Vermeer'in karısı Catherina'nın bu ve diğer birçok resmi için poz verdiği öne sürüldü. Yüzünü boyarken gösterdiği incelik ve özenle bu düşünceyi güçlendirecekti kuşkusuz.
Bunun, Vermeer'in camera obscura yardımıyla yaptığı ilk tablolardan biri olduğu da tahmin ediliyor. Ressam Joseph Pennell, bir tanesini kullandığını ve birinin öldüğü sırada ev envanterinde kayıtlı olmadığını kanıtlayacak hiçbir yazılı kayıt bulunmamakla birlikte, 1891'de tablonun "fotoğrafik perspektifini" fark etti. İki figüre rağmen, bunu önerdi. birbirine yakın oturan memur, kızın iki katı boyunda. Fotoğraf çağında bu önemsizdir, ancak 17. yüzyıl ressamları için daha çarpıcı olurdu ve diğer ressamların figürleri ve nesneleri ön plana ve izleyiciye yakın yerleştirmelerine rağmen, genellikle yaşadıkları alanla orantılı olduklarını görebiliriz.
Delft’in Görünümü (The View of Delft)
Vermeer, Hollanda'daki ekonomik, teknolojik ve sanat dünyasının zirvede olduğu bir dönem olan Hollanda Altın Çağı'nda şehir hayatına sakin bir bakış attı. Bu, tepelerinde kara bulutların olduğu ve sanki bir gök gürültüsü ve yağmur duşu geçmiş gibi, yelkenleri katlanmış, kızaklarına kenetlenmiş gemilerin olduğu bir sabah sahnesi. Resmin sağındaki ve ortasındaki büyük siyah gemiler, servetini kıtalar arası, okyanus aşan ticari ve sömürge ticareti yoluyla kazanan bir ulus olan Hollanda Cumhuriyeti'nin zenginliğine atıfta bulunuyor. Ön planda iki grup bloklu, sombrely giyimli insan sohbet ediyor. Tek başına duran iki kadının kıyafetleri tam bir yan yana. Biri, gururla Protestan Hollanda ulusunun tipik siyah, siyah giysilerini giymiş. Diğer kadın, Vermeer'in Sütçü Kız (c.1658) gibi daha önceki tablolarındaki kadını çarpıcı bir şekilde anımsatan, kadmiyum sarısı bir korsaj ve mavi önlük giymiş. Gri, sakin nehir, çorak ön planı ve dikenli kentsel peyzajı ayırır. Şehir manzaralarının pek yaygın olmadığı bir zamanda resmedilen parçanın muhteşem dinginliği, sanat tarihçisi Andrew Graham-Dixon'ın belirttiği gibi bir "dünyadaki cennet"i akla getiriyor.
The View of Delft'in en şaşırtıcı özelliklerinden biri, uzaktan bakıldığında fotogerçekçiliğidir. Bu nedenle, Vermeer'in resmin doğallığını geliştirmeye yardımcı olmak için sıklıkla bir camera obscura kullandığı söylenmesi şaşırtıcı değildir. Ancak daha yakından incelendiğinde, görüntünün ton farkını ve ayrıntılarını oluşturan noktalar, benekler ve lekeleri görmek mümkündür. Teknelerin gövdesinin detayları, kargo gemilerinin ıslak yüzeyini ima eden beyaz ve sarı renkte gagalanmıştır. Binalardaki tuğlalar da benzer şekilde yakın zamanda yağan yağmuru düşündüren lekeler ve lekelerle öne çıkıyor. Nihai olarak Noktacılık olanın bu erken kullanımı, sadeliği açısından canlandırıcıdır. Vermeer'in binaların kaba çatılarını ve tuğlalarını oluşturmak için boyasına kum karıştırdığı bile bildiriliyor. Vermeer'in detay ve gerçekçilik kullanımıyla, romancı Marcel Proust'u "dünyanın en güzel tablosu" olarak adlandırmasına neyin sebep olduğunu görmek kolay.
Mektup Okuyan Mavili Kadın (Woman in Blue Reading a Letter)
Bu resimde Vermeer bize yeni açılmış bir mektubu okuyan bir kadının özel anlarını gösteriyor. Soluk mavi, muhtemelen ipek bir yatak ceketi giymiş, sadece ev içinde ev işleri veya özel olarak dinlenmek için giyilmiştir. Yüz ifadesi ürkmüş görünüyor ve sanki şoktan çıkmış gibi sandalyesi itilmiş. Bir dizi inci ve başka bir kağıt parçası, muhtemelen mektubun ilk kısmı, önündeki masanın üzerinde duruyor. Çağdaş Hollanda pop kültüründe inciler, zenginliğin yanı sıra bekaret, gösteriş ve dindarlığın bir simgesi olarak görülüyordu, bu nedenle incileri bir sevgiliden veya bir kocadan gelen bir hediye olarak yorumlayabiliriz. Yuvarlak karnı hamile olduğunu düşündürüyor, ancak bazı tarihçiler yuvarlak karnının giysiler tarafından yaratıldığını ve bu dönemde moda olduğunu öne sürmüşler. Ancak bu, Açık Pencerede Bir Mektup Okuyan Kız (c. 1657-59) gibi diğer Vermeer portrelerindeki kadın silüetleriyle çelişmektedir. Kadının arkasındaki harita, seyahat eden kocasının dönüşünü bekleyen hamile bir eş olduğunu da gösterebilir. Kadının ifadesinden kocanın iyi mi yoksa kötü mü haber gönderdiğini anlamak mümkün değildir.
İki mavi deri İspanyol sandalyesi, Vermeer'in diğer eserlerinde ortaya çıktı ve bunların evinde var olan sandalyeler olduğunu düşündürdü. Haritalar ayrıca Vermeer'in eserlerinde sıklıkla tasvir edilir ve birçok varlıklı Hollanda vatandaşının servetlerini inşa ettiği ticaret ve ticari işletmeler için görsel sembolizm sağlar. Görüntünün tonları melankolik bir atmosfer yaratır ve nihayetinde, kadının bize haberlerini anlatmasını beklerken izleyicide röntgenci bir beklenti duygusu ve endişeyle baş başa kalır.
Mektup Okuyan Mavili Kadın, Vermeer'in Hollanda tür resmindeki (gündelik yaşamdan konular) yeni bir temanın en esrarengiz ve güçlü tasvirlerinden birini temsil eder: ev ortamlarında hali vakti yerinde kadınlar, çoğu zaman o kadar meşguldür ki izleyicinin ne düşündüğünden habersizdirler.
HØGHHEIM Store'daki Mektup okuyan mavili kız ürünlerine ulaşmak için tıklayınız.
İnci Küpeli Kız (Girl with the Pearl Earing)
İnci Küpeli Kız, kuşkusuz Kuzey Avrupa'nın en ünlü ve tanımlanabilir portresidir ve Hollandalılar için da Vinci'nin Mona Lisa'sının İtalyanlar için olduğu kadar ikoniktir. İçinde genç bir kadının yüzü karanlık bir arka planda yüzüyor, yarısı gölgede kalıyor. Seyirciye parlak gözleri ve sanki konuşacakmış gibi hafifçe aralanmış dudaklarıyla bakıyor. İzleyiciye doğru mu yoksa uzağa mı döndüğü belli değil.
Kızın yanaklarındaki, göz kapaklarındaki ve dudaklarındaki ışık oyunu, Vermeer'in ölümünden sonra "Işığın Üstadı" unvanını alması ve ışığın cilt, kumaş ve değerli taşlar üzerinde oynama biçimine gösterdiği hassas dikkat ile tanınması nedeniyle anında fark edilir. Vermeer'in yüzünün farklı yönlerini ima etmek için hafif tonlar kullanmasına güvendiği için, akademisyenler burun ve yanak arasındaki doğrusal ayrım eksikliğine hayranlıkla dikkat çektiler. Benzer şekilde, dudaklardaki uçuk pembe ve beyaz vurgular, dudakların nemli ve etli görünmesini sağlayarak görüntüyü çevreleyen mistisizm havasına katkıda bulunur. Seyirci, izleyiciyle göz teması kurduğunda konuşmayı mı bıraktığını yoksa sadece bir nefes almak için mi durduğunu merak ediyor.
Vermeer'in çağdaşları, birinin gerçekçi bir portresinden ziyade, bu türün resmini bir tronie - gün ışığına çıkmakta olan egzotik veya yabancı toprakların özelliklerini temsil eden idealize edilmiş, abartılı yüz ifadeleri olan kostümlü bir stok karakter olarak tanıyacaklardı. gelişen ticaret yoluyla Hollanda toplumunda. Kızın fantastik sarığı bunun göstergesidir, çünkü kesinlikle günlük Hollandalıların ve hatta Avrupa kıyafetlerinin bir parçası değildi. Sol kulağından sarkan sedefli küre, Basra Körfezi'nden ithal edilen inciler gibi uzak diyarları da düşündürüyor.
Vermeer'in birçok eserinde olduğu gibi, gizem, yaptıklarını neden resmettiği etrafında döner. Kesinlikle, Rembrandt gibi komisyon alan ve geçimlerini sağlamak için öğrenciler yetiştiren çağdaşlarının çoğundan daha fazla özgürlüğe sahipti. Öyle görünüyor ki Vermeer, Kızı kendini eğlendirmek ve sanatsal olarak kendine meydan okumak için çizdi. Bazı akademisyenler bakıcının kimliğini tartışırken, bazıları da onun en büyük kızı Maria veya o sırada her ikisi de on iki ya da on üç yaşında olan hamisi Magdalena van Ruijven'in kızı olduğunu öne sürüyor. Durum buysa, çocuğunun veya arkadaşının çocuğunun güzelliğini gelecek nesiller ve hayranlık için belgeleme arzusunu gösterir.
1665 civarında boyanmış, yirminci yüzyılın başında, uzun süredir gecikmiş restorasyon çalışmalarının ardından ve Tracy Chevalier'in 1999 tarihli İnci Küpeli Kız adlı romanının yayınlanmasıyla Kızın uluslararası şöhrete ulaşması mümkün olmadı.
Resim çağdaş sanatçıları etkilemeye devam ediyor. İngiliz grafiti sanatçısı Banksy, Bristol, İngiltere'deki bir dış duvardaki portreyi, karakteristik sokak sanatı tarzında, ton olarak uygulanan derin mavi boyayla yeniden boyadı. Tarihçilerin alışılmadık derecede büyük bir inci mi yoksa sadece cilalı bir teneke mi olduğundan emin olamadıkları ikonik inci, alçakgönüllü bir hırsız alarmı ile değiştirildi.
Gizemli kızın kimliği veya incisinin gerçekliği ne olursa olsun, yüzü Barok sanatta genç güzelliğin ikonik bir görüntüsü olmaya devam ediyor.
HØGHHEIM Store'daki İnci Küpeli Kız ürünlerine ulaşmak için tıklayınız.
İnanç Alegorisi (The Allegory of Faith)
Vermeer, sanatsal kariyerini, özünde, hatta kaçınılmaz olarak Katolik bir imaj çizerek başladığı şekilde sonlandırdı. Birçok bilim adamı, bu görüntünün Hollanda Katolikleri tarafından başka bir özel gizli kilise veya schuilkerk için görevlendirildiğine inanıyor. İçinde, Hollanda evlerinde birçok kiliseyi saklayan perdelerin bir yansıması olarak, sahneyi ortaya çıkaran çizilmiş bir goblen görüyoruz. Yükseltilmiş, sunak benzeri bir platformda, beyaz ve saflığın mavisi içindeki bir kadının tövbekar Mary Magdalene olduğu düşünülmektedir.
Tanrısal aşkla donup kalmış haça bakmak için İncil'den başını kaldırdığı gösterilmiştir. Ayağı karasal bir küre üzerinde dururken, başının üstünde bir gök küresi asılıdır; onun dünyevi dünya ile gökler arasında asılı olduğunun bir göstergesidir. Önünde yerde, Şeytan'ı simgeleyen bir yılan, bir taş levhanın ağırlığı altında ezilmiş ve kanlar içinde yatıyor. Levha, Katolik Kilisesi'nin kayasını gösterir. Arka plandaki büyük resim, Jacob Jordaens'in (c.1620) Haç Üzerindeki İsa'nın basitleştirilmiş bir versiyonudur ve bu resim aynı zamanda Vermeer'in kayınvalidesine de aittir. Daha eski tablo, Vermeer'in 1675'teki ölümünden sonra eşyalarının envanterinde bile yer alıyor. Sandalyede, ince bir şekilde gizlenmiş bir prie-dieu olabilecek dolgun bir deniz mavisi yastığı var - Katoliklerin dua etmek ve tefekkür etmek için diz çöktüğü alçak bir tabure, bu da daha da güçlendiriyor. İzleyicinin şarabın kana dönüşmesine tanık olduğu fikri, Transubstantiation, bu gizli kutsal alanda ortaya çıkıyor.
Nihayetinde izleyici, Vermeer'in kendisini benimsediği inancına adadığına dair kesin bilgiyle baş başa kalır.
İlgili İçerik Mitoloji 101: Mitoloji Nedir, Kökeni, Nasıl Oluştu?