En İyi Patronlar Alanınızdaki Uzmanlardır, Kişiliğinizi Ele Alma Uzmanları Değildir
Profesyonel sporlarda hakim olan bilgelik, en iyi oyuncuların genellikle en kötü antrenörler için yaptıklarıdır.
Muhtemelen, bunun, Steve Kerr ve Michael Jordan'ın birbirinden farklı, oyun sonrası kariyerlerinden daha iyi bir örneği yoktur. Kerr ve Ürdün 1990'larda Chicago Bulls takımlarında sekiz sezonda altı NBA şampiyonluğu kazanan takım arkadaşlarıydı. Kerr, bu şampiyonluk kadrolarının üçünde rol aldı; ilk katkısı, üç göstericiyi yakala ve çek için kayıt yapan ve MJ'in işini yapması için yeterli boşluk sağlayan sıra dışı bir keskin nişancı oldu. Bu arada Jordan, şimdiye kadar yaşayan en iyi oyuncuydu. (Aslında, Kerr’ın oyun kariyeri çoğunlukla Ürdün’ün mirası için bir dipnot olarak bulunmaktadır: Ürdün Kerr’ı, küçük bir parça çeken uygulama içi bir hilâf sırasında Kerr’a kötü niyetli davrandı ve Ürdün’ün rakipsiz rekabetçiliğinin kanıtı olduğunu her zaman işaret ediyor.)
Bununla birlikte, Kerr ve Ürdün oyun günlerinin sona ermesinden bu yana ters yörüngelerde bulundular. Kerr, takımı dört yıl içinde üçüncü NBA şampiyonluğuna götürmesi için yolda olduğu Golden State Warriors'ın baş koçu. 2015-2016 sezonunda Yılın Koçu'nu kazandı ve ekibinin birçok eosunu ustalıkla yöneten bir “oyuncunun koçu” olarak kabul edildi. Bu arada Ürdün'ün korkunç bir NBA yöneticisi olduğuna inanılıyor. Birçoğu, Kwame Brown’ın kariyerini aralıksız küçümseme ile mahvettiği için onu suçluyor ve memleketindeki Charlotte Hornets’in şu anki sahibi olarak personel kararlarını veren, aynı derecede sivilceli bir rekoru bulunuyor.
Dava kapandı değil mi?
Londra'daki Cass Business School'da işletme profesörü Amanda Goodall'a göre, pek sayılmaz. Goodall’ın araştırması bunun tam tersi olduğunu doğru buluyor (Kerr’ın bir koç olarak ne kadar iyi olabileceği ve Ürdün’ün bir yönetici olarak ne kadar boktan olabileceği önemli değil): En iyi NBA oyuncuları en iyi antrenörler için yapar. Bir dizi başka endüstriyi de kapsayan bir fikir. McKinsey ve Deloitte gibi yönetim danışmanlığı firmalarının sizin inancınız olanın aksine, en iyi patronlar genel değildir, ancak kendi alanlarında derin bir teknik uzmanlığa sahip olanlardır.
Yıllar boyunca belirli fikirleri ulaşılamaz gerçekler olarak içselleştiren yaşam boyu spor hayranı olarak - örneğin, büyük oyuncular iyi antrenörler için yapamaz - bu araştırmaya şüpheliydim. McKinsey'deki bir başka dron gibi, ben de gerçekten fark edemediğim nedenlerden dolayı teknik uzmanların kötü insanlar için yönetici olduğunu düşünmekten suçluyum. Bu yüzden Goodall'a bu konularda meydan okumak ve genel çalışmaları hakkında daha fazla netlik elde etmek için bu haftanın başlarında onunla telefonla konuştum. Size iki şeyden çok emin olduğunu söyleyebilirim: 1) Uzmanlık “yönetim becerilerinden” daha önemlidir; ve 2) yönetici koçluğu etrafındaki kır evi endüstrisi çoğunlukla bir rakettir.
Sohbetimizin geri kalanı aşağıda.
Uzmanlık ve yönetim becerisi arasındaki ilişki hakkındaki tüm varsayımlarıma aykırı olduklarından, özellikle de uzmanlara kötü yöneticiler için her zaman uzmanlara öğretildiğimi öğrendim.
Liderlik tavsiyelerinin çoğu, yalnızca erkek CEO'ların kendi hikayelerini anlattıklarıdır. Efendim, efendim, efendim. Bu tavsiyenin etrafında bütün endüstriler var - liderlik eğitimi, liderlik yayıncılığı, vs. Neredeyse hiçbiri kanıta dayalı değil.
Yapmaya çalıştığım, bir kalıp bulabilecek miyim görmek için uzunlamasına kanıtlara bakmaktı. Araştırmacı arkadaşlarım ve ben önce araştırma üniversitelerine baktık ve basit bir soruya cevap vermeye çalıştım: Onları kim yönetmeli - iyi yöneticiler mi yoksa iyi alimler mi? Ve en iyi üniversitelere öncülük eden en iyi bilginleri bulduk. Bu sonuçları başka endüstrilerde de çoğalttık. Bir örgütün başkanının temel işletme bilgisi temel olarak örgütsel performansla bağlantılıdır.
Fakat neden öyleyse, bu (görünüşte yanlış olan) baskın bilgelik var mı?
Çünkü yönetim, insanlık tarihi boyunca hala nispeten yeni bir fikirdir. Yıllar önce, çoğu işletme aileye aitti. Sadece son 60 ya da birkaç yıl içinde, işletmeler şimdi oldukları büyük, çok uluslu şirketler haline geldi. Bununla beraber, yönetim rolü geldi. Bundan sonra işletme okulları, MBA'ler ve zorunlu olarak yönetici işleri yaptıkları endüstrilerde çalışmayan yönetici sınıfının ortaya çıkması geldi. İşte bugün olduğumuz yere böyle geldik.
Yine de, bir zamanlar iç işe alınan bir kişi olduğunda, işin üstesinden gelmek için ana işi anlamanızın normal olduğu bir zaman vardı. Bir endüstriden bir sonrakine dolaşan insanlarınız yoktu.
Araştırmanız Big Four danışmanlık firmaları için kötü haber gibi görünüyor.
Sadece bu şirketleri kimin yönettiğine bakın. Deloittes ve McKinseys'deki CEO'lar, ömür boyu şirketlerinde çalışan kişilerdir.
Öyleyse, teknik uzmanı olan bir patronun olmasının avantajı nedir? Her türlü iş türünde ve farklı geçmişlere sahip insanlardan elde edilen verilere baktığımızda, çalışan memnuniyetinin çok daha yüksek olduğunu ve bırakma niyetinin çok daha düşük olduğunu tespit ettik. Patronunuzun işinizi yapabileceğini hissetmişseniz - örneğin patron kuruluş içinde ilerlemişse ve çalışanlar patronlarının yetkin olduğunu düşünüyorlardı.
Ama bu mutlaka onların aynı zamanda iyi insan yöneticileri oldukları anlamına mı geliyor?
Bu konuda şu anda patronları bildiren akademisyen ve doktorlarla araştırma yapıyoruz. İlginçtir ki, hepsi uzman bir patronla daha iyi iletişim kurduklarını, morallerin daha iyi olduğunu ve performans değerlendirmelerinin daha doğru olduğunu bildirmektedir. Yani evet, uzmanlık daha iyi bir yönetici gibi görünüyor.
Bunu iş dünyası bağlamında anlıyorum. İşinizi kişisel düzeyde anlayan yetkin bir patronun olması harika görünüyor. Ama aynı zamanda en iyi basketbolcuların en iyi antrenörler için yaptıklarını ve profesyonel spor hakkında ne yaptığımı bildiğime inanıyorsunuz. Buna inanmakta zorlanıyorum.
Basketbolda, antrenör olarak başarılı olan en iyi, en iyi basketbolculardı.
Hangi ligi okudun?
NBA ve 15.000 oyunun sonuçlarına baktık. Uzun kariyere sahip oyuncular tarafından yönetilen ve All-Stars olan basketbol takımlarının, hiç oynamamış insanların koçluklarından çok daha iyi yaptıklarını gördük.
Sanırım bu, farklı bakış açılarımızı açıklıyor. Çok yıllı bir All-Star kesinlikle harika bir basketbol oyuncusu, ancak mutlaka Şeref Salonu kalibreli yetenek referans değil düşündüm.
Elbette. Söyleyeceğim en önemli şey, herhangi bir sektöre çok fazla yaklaşmamamız gerektiğidir. Bunun yerine, endüstriler arasında bulunan kalıplara bakmalıyız. Çünkü benim araştırmam, şirketinizin zirveye ulaşmasını gerçekten istiyorsanız, bu ana işletme kapasitesinde gerçekten en iyisi olan birini yönlendirmek istediğinizi gösteriyor. Örneğin, dünyanın en başarılı otomobil şirketlerinden biri olan Mercedes-Benz'in CEO'su, şirketle on yıllarca çalışan bir mühendis.
John McDermott, MEL'de çalışan bir yazardır. En son 35 yaşına kadar gelirinizi iki katına çıkarmanın ne kadar zor olduğunu yazdı.