Artık hiç bir haber okumuyorum, hiçbir köşe yazısı, hiç...
Çok rahatladım.
Gerçek araştırmaların yapıldığı , 1 sayfayla özetlendiği, kaç yıllık araştırma ürünü olduğunu, bilimsel verilerin nasıl toparlandığını falan okumak , beni daha iyi hissettiriyor.
Bir makalede kötülük ve mutsuzluk ile ilgili genlerin araştırılması vardı. Çok büyük kötülükten değil, mesela sınıfta diğer çocuklarla sürekli alay eden , yolda yürürken ona buna sataşan, iş yerinde her an herkese laf sokmaya hazır tipler. Bu insanların çokluğunun nedeni neymiş.
Basitçe şöyle, mutlu ve iyi insanlar mağaralarda yaşadığımız zamanlarda etrafta dikkatsiz, hayat dolu gezinirken hayatlarını vahşi hayat düzeninde kaybetmişler , yem olmuşlar.
Mağaradan çıkmayan , sürekli mutsuz, fesat, tüm dünya bana düşman, ben de kötülük düşüneyim insanları hayatta daha uzun süre kalmış, Ve bu insanlar , diğerlerine kötülük yapmak için geceleri uyumamışlar, düşüncelerini olgunlaştırıp, harekete geçmek için gece saatlerini beklemişler.
Araştımanın sahibi, "benim de içimde "evil" duygular var. Bunu sık hissediyorum. Sebebini araştırmaya kendimden başladım, sonra deney grupları oluşturdum." Diyor.
Özetle , kötü ve mutsuz olmanın sebebi , "öyle doğmak" , doğuştan. Sayılarının çokluğu da diğerlerinin daha çok ve çabuk elenmiş olması.
Kötüler, mutsuzlar , sizi suçlamamak lazımmış.