Britanya Adaları'nda Son Günler
Ah, şimdi açık denizlerdeyiz, tanıdığım ve sevdiğim bir yer, varlığımın çekirdeğinde. Deniz Kuvvetlerinde geçirdiğim son iki yıl, hepsi denizden çok daha sık denizde olan bir gemideydi, beni ayakta tutan şey deniz sevgimi oldu. Çıktıktan sonra, ne kadar sevdiğimi tamamen unutmuştum. Deniz Kuvvetleri'ndeki zamanımın hatıraları, Deniz Kuvvetleri kariyerimin sonlarına doğru olan, açık denizde yelken açmak veya olmamakla ilgisi olmayan şeylerin travmasıyla yıllarca gölgede kaldı. Denizi ne kadar sevdiğimi unutmuşum.
2001'de, 11 Eylül'den iki aydan az bir süre sonra, ilk yolculuğumuzu beraber yaptık. O yolculuğun ilk iki gecesinde, gemi bir kasırga ile uğraşıyordu. Dalgalar çok büyüktü, gemi tamamen fırladı ve hatırladım - Bunu seviyorum! Görünüşe göre deniz bacaklarıyla doğdum, hayatımda hiç deniz ya da hareket rahatsızlığı yaşamamıştım.
Deniz Kuvvetleri'ndeki ilk yolculuğum aynıydı - bir ay boyunca savaş oyunları oynamak için Küba Guantanamo Körfezi'ne inerken, benzer şekilde kaba denizlerle bir kasırgada dolaştık. O zaman sevdim, şimdi de sevdim.
Sayımı kaybettik, ancak bu o zamandan bu yana geçen 22'nci seyirimiz gibi bir şeydi ve bu yolculuğun çoğu en az 7 gün ve çoğu 11-15 gün olduğundan denizde yaklaşık 165 gün geçirdik. Şu anda üzerinde bulunduğumuz, burada yaptığımız iki gemi yolculuğu arasında toplamda 18 gün. Limanda olduğu kadar denizde de zaman geçiriyorum. Kathy ikisini de seviyor, bu yüzden bizim için çalışıyor.
Görünüşe göre Atlantik'e doğru ilerliyoruz, bu okyanusta ve çevresinde çeşitli gelişim aşamalarında 3 veya 4 kasırga var. Endişelenmiyorum - gemi insanları ne yapacaklarını biliyorlar ve eğer bir şey varsa, üzerinde durduğumuz maceracı ekleyecektir. Ben onunla iyiyim. Eve dönmelerine neden olabilecekleri konusunda endişeli miyim? Tabiki de öyleyim. Bundan endişe duyuyorum - ama oturduğum yerden bu konuda yapabileceğim hiçbir şey yok, bu yüzden önümüzdeki 8 gün boyunca onları dışarı çıkaracağım ve hepsinin bizi nereye bıraktığını göreceğim.
Dün gece geç saatlere kadar uyandık, Bob Woodward'ı Rachel Maddow'da görmeyi umuyorduk (hava zamanı bizim için sabah 2 olurdu, ama bir saat kazandık, yani gerçekten 1 gibi - sonraki 4 için her gece bir saat kazanacağız. geceleri, Atlantik'i geçerken saatlerimizin EDT'ye göre ayarlanması) ve çamaşırlarımızı yakaladım. Eklenen saat ile hala 6 saat boyunca iyi uyuyabildik. Rachel'ın MSNBC'ye gelmesi gibi, sinyal de söndü. Doh! (böyle bir ilk dünya sorunu).
Bu sabah, Palo’da, dört katlı kabinin üstünde beş yıldızlı bir restoran vardı. Palo en iyisidir. Bu yolculukta oldukça iyiyim, sadece dolana kadar yemek ve daha fazla yemek yemem, çünkü yapabildiğin için. Bunun tek istisnası, Palo’da ne zaman yersek. İşte, tüm bahisler kapalı. Ayrıca, bu gezinin bacağında da birkaç kez akşam yemeği için akşam yemeği yiyeceğiz - İngiliz Adalarında iki kez yedim - ah, çok iyi!
Atlantik'in Avrupa yakasındaki son üç liman durağımız geldi ve o kadar hızlı gitti ki, onlar hakkında yazmak için zamanım olmadı - ama üçü de harikaydı. Dover, İngiliz Adaları'ndan Transatlantik Yolculuğa geçtiğimiz yerdeydi, bu sadece bir tanesi için gemiden ayrılıp diğerini tekrar kontrol etmekle ilgiliydi.
Kathy bizi limitli bir kabine yükselttiğinden, kabinleri de taşımak zorunda kaldık. Yeni kabinimiz öncekimizden çok daha küçük - hala çoğundan daha büyük, ancak daha az giysi saklama seçeneğiyle - ancak alan / depolama konularını yönettik - porthole için tamamen buna değer. Dover limanından son bir kez ayrıldığımızda Dover deniz fenerinin harika bir görüntüsünü aldım.
Gemiden Dover'e yürüdüm - yaklaşık bir buçuk zammı - Kathy'nin otelde bıraktığı yastığı bir hafta önce orada bıraktığımız yastığı almak ve bazı temel temel malzemeleri almak için. Ayrıca öğle yemeğimi yedim - balık ve cips - İngiltere'deyken yapmak istediğim bir şeydi. Balıklarını ve cipslerini, cipslerinde sirke ile seviyorum.
Portland Limanı'nda, yine kasabadan ayrılıp başka bir şey yapmadan başka bir plan düşünmeden gemiyi terk ettik. Bize bölgeyi anlatmak için orada olan servis otobüsü üzerindeki yerel bir bayan, bizi en yakın kasaba olan Weymouth'a yakın bir günde iyi geçirilen bir gün olacağına ikna etti. O haklı! O kadar güzel, şirin bir sahil kasabasıydı ve tarihi de oldu. Bu, müttefik birliklerin Fransa'nın D-Day işgali başlattığı kasabaydı. Sahildeki gezinti yolunda, II. Dünya Savaşı için önemli bir dönüm noktası olan bu tarihi olayı onurlandıran birçok anıt vardı.
Gün boyu Kathy için motorlu bir scooter kiralayabildik, bu yüzden tekerlekli sandalyeyi zorlamaktan biraz vazgeçtiğimde biraz bağımsız olmalıydı, bu ikisini de takdir ettiğimiz bir şeydi.
Atlantik'in Avrupa yakasındaki son liman durağımız İrlanda'daki Cork, Cobh'dı. Orada bir hafta önce yaptığımız şoförle aynı düzenlemeleri yaptık, Trevor, ilk kez İrlanda'daki Cork manzaralarını görmekle çok keyifli bir gün geçirdik. Bizi rıhtımda buluştuğu, Kathy'nin sandalyesini arkaya yüklediği, bana geçen sefer arabasında bıraktığım günlük kitap ve güneş gözlüklerini verdiği ve İrlandalıları görmek için yola çıktığım eski bir arkadaşla buluşmak gibiydi. kırsal bölge.
Bu sefer son seferden daha iyiydi. Trevor bizi, İ.Ö. 1100'e kadar uzanan, inanılmaz bir manzara düzeninde bulunan antik taşlar olan Drombeg Taşlarını görmeye götürdü, başka bir zamanın kalıntıları ve birine Stonehenge'den geçmiş zamanla daha derin bir bağlantı hissi veren kültür. Bu taşlar, neredeyse Stonehenge kadar büyük olmasa da, arasında dolaşmak, dokunmak ve ilettiklerini hissetmek için adil bir oyundu. Sen de gerçekten hissedebiliyordun. Şimdiye kadar bulunduğum en huzurlu hissetme yerlerinden biriydi - ve çevresindeki sahnenin güzelliği çarpıcıydı. Orada bütün gün kalmış olabilir. Bununla birlikte, Trevor bize göstermek için aklında birkaç yer vardı. Bunlardan biri Timmoleague Friary'di, çok eski ve bazı akrabaları, mezarları içeren ve aynı zamanda huşu duygusunu aktardığı eski bir manastırdı ve ayrıca burada tutulan özel bir yer olan huşu duygusunu da aktardı. Çarpıcı görüntüler.
Öğle yemeği için, geçen hafta yediğimiz yere döndük, yemek alanından muhteşem manzaralar izleyen Speckled Door adında küçük bir pub, denize ve kayalıklara bakan bir camdan bir duvarla döndük. Dolaşan atların ve en misafirperver bir his. Sahibi bizi eski arkadaşlar gibi karşıladı, döndüğümüze sevindi ve bize başka bir lezzetli öğle yemeğini tedavi etti.
Gemiye döndüğümüzde, Trevor, arabayı nehrin karşısındaki vapur için “Sırada ilk sıradayız” diyerek Lee Nehri'ne park etti. Onunla birlikte gemiye yaptığımız yolculuklarda, Lee'nin altından geçen tüneli aldık. Geçen sefer feribotu almaktan zevk alacağımızı düşündü ve haklıydı. Diğer arabalar bizim aramızda sıraya dizildi ve bir grup üniformalı İrlandalı okul çocuğu ve kızları bir kalabalığın içinde toplandı, aynı zamanda bir lise gününden itibaren eve dönerken Lee'yi geçmek için feribot kullandı.
Cork’tan uzaklaşarak, Titanic’in 106 yıl önce götürdüğü ya da almaya çalıştığı aynı yolculuğa çıktıktan sonra atalarımızın ülkesine, bir avuç kasırganın dişlerine yelken açmaya, maceralara hazır, gel.
Yelken sevdiğimi söylemiş miydim?