"Ben içeri girdiğimde, sen uyuyordun ve ben de şöyle düşündüm: Iste benim askerim,savaşlardan bitkin düşmüş." Roarke onun elini kaldırıp parmaklarını öptü. "Şimdi bakıyorum ve şöyle düşünüyorum: Iste benim kadınım, yumuşak ve güzel."
Roarke onun uzerindekileri çıkarırken Eve'in dudakları kıvrildi. "Bunları nereden buluyorsun?"
"Sadece aklıma geliyor. Sırf sana bakınca bile dünya bana geliyor. Sen benim hayatımsın."
“Unutmak çok iyi bir ilaçtır, ilaçların en tatlısı ve en merhametlisi. Kimileri unutmanın ödleklere yakıştığını söyleyebilir ama bu, gerçek, derin ve mutlak acıyı bilmedikleri içindir. Canımızı en çok acıtan deneyimleri bir dokunuşla, bir ilaçla diğer beyin işlevlerine dokunmadan nörolojik bir müdahaleyle silmek iyi olur ama biliyorum ki, bu ne doğrudur ne de mümkün. Sonrasında yaşadıklarımızı anımsamamızı sağlayacak o acı olmadan yaşam nasıl olur?