Obama’nın Afganistan stratejisi çöktü gibi görünüyor
Afganistan'daki ABD ve NATO birliklerinin komutanı ABD Genel Müdürü Stanley McChrystal'in istifası, bu ülkedeki kötüleşen durumun bir yansımasıdır. Uluslararası koalisyonun yenilgisindeki suçluların ön araştırmasından daha fazla muhtemel bir şekilde bahsetmek mümkün.
Beyaz Saray ve Pentagon’un ABD’ye silah veren kuvvetleri neredeyse 40 yıllarını veren savaş ağası ile ayırmasının resmi sebebi, Başkan Barack Obama ve Başkan Yardımcısı da dahil olmak üzere ABD’nin şu anki ABD yönetiminin üst düzey temsilcilerine eleştirel olarak yanıt verdiği Rolling Stone dergisine verdiği röportajdı. Joe Biden, Afgan politikalarıyla ilgili olarak. Bu tür bir rahatsızlık, emir komuta zincirinin açıkça ihlalidir: ne subay ne de general, görevlerini sürdürdükleri sürece devletin liderliğini kamuoyunda eleştirme hakkına sahip değildir. Bu tür şeyler, dünyanın herhangi bir ülkesinde, özellikle ordunun politikacılara sorgusal itaatsizlik ilkesinin sadakatle gözetildiği ABD'de kabul edilemez.
GRIM PROSEDÜRLERİ
Tabii ki, McChrystal iyi bilinmektedir. Bununla birlikte, muazzam askeri deneyime sahip olan general, operasyonun ölçeğinde ve zamanlamasında ve davranış tarzında kısıtlamaların ABD birliklerini ve müttefiklerini kazanma şansı bırakmadığını anlamıştı. Eski komutanın Washington’un Afganistan’daki muhtemel başarısızlığından sorumlu ana günah keçisine dönüşmemek için bir skandal isteme kararı almasına izin verilmedi. Evet ve belki de Cumhuriyetçi saflarında siyasi bir kariyer şansı yakalayın. Ne de olsa şimdi onlar için asıl sorun, popülerliğini yitiren Obama'ya karşı iki yıl içinde konabilecek güçlü bir adayın bulunmaması. General burada çok yardımcı olabilir.
Ancak, Afganistan meselelerine dönüyoruz. Amerika'nın çok uzak bir Asya ülkesindeki ABD birliklerinin sayısı son zamanlarda önemli ölçüde artmış olsa da, ordu konuşlandırılan takviyelerin hala yeterli olmadığına inanıyor. Ama sadece bu sapmada değil. Daha kötüsü, Obama’nın stratejisine uygun olarak, Amerikan birliklerinin Afganistan’dan çekilmesi bir yıl içinde başlamalı. Ve elde edilen sonuçlardan bağımsız olarak. Bakım sona erdiğinde, bilinmiyor. Ancak, bir kural olarak, böyle bir işlem geciktirilemez. Aksine, lansmandan sonra, ivme kazanıyor.
Diğer koalisyon üyeleri hakkında söylenecek bir şey yok: şu anda eve gitmeye hazırlar. Washington'un en ısrarcı müttefikleri olan İngilizler ve Kanadalılar bile en kısa sürede Afganistan'dan ayrılma ihtiyacı hakkında konuşmaya başladılar. Bununla birlikte, şu anda “Asya'nın merkezinde” olan Avrupa’ya üye olan NATO’ya üye devletlerin koşullarının, kayıp korkusuyla savaşmayı reddettikleri için pek bir anlamı yoktur.
Daha da kötüsü, Amerikalıların kendileri Taliban ile biraz garip bir şekilde savaşıyorlar. Operasyonlarını (Helmand ve Kandahar'da) başlamadan birkaç ay önce yayınladılar (aslında, Kandahar'daki operasyon henüz gerçekleştirilmedi, ancak daha önce açıklandı). Sonuç olarak, düşman savaştan başarıyla kaçınıyor. Amerikan birimleri, zaten düşman tarafından terk edilmiş bölgeleri “kurtarır”, ancak kalıcı olarak tutabilecek güçleri yoktur.
Peki ya Afgan ordusu? Hala tam anlamıyla yetersizdir, saflarından ayrılma yaygındır ve azaltma eğilimi yoktur. ABD ve NATO birliklerinin kayıpları artıyor, neredeyse% 80 hasarı mayın patlamalarından kaynaklanıyor. Yani, Taliban intihar bombacıları ve keskin nişancılar dışında doğrudan çatışmalara katılmak istemiyor.
Bu bağlamda, şunu hatırlayabiliriz: 80-ler'de, Afganistan'daki Sovyetin “sınırlı birliği” emri, planlanan operasyonlarla ilgili bilgileri maksimumda tutmak için her şeyi yaptı. Çoğu zaman kıdemli ve kıdemli Afgan subaylarından bile gizlenmişlerdi, çünkü Kabil rejiminin ordusunun bile muharebe kabiliyeti ile ilgili büyük sorunları vardı, ancak yaklaşan saldırılarla ilgili bilgiler hızla düşmandan şüphelenmeye başladı. Bu arada, Afgan ordusu birliklerinde genel terketme de tedavi edilemez bir hastalıktı.
İKİ BÜYÜK FARKLAR
Geçen yıl West Point'te konuşan Obama, Afgan stratejisinin “üç geçiş unsurunu” - “geçiş dönemi için şartlar yaratmaya yönelik askeri çabaları, halk desteğini ve Pakistan ile etkin işbirliğini” açıkladı. Resmen, bu oldukça mantıklı görünüyor, ancak pratikte Amerika Birleşik Devletleri Başkanı'nın stratejik kavramının önerilen bileşenlerinin etkinliği tüm şüpheleri doğuruyor.
Kuşkusuz, Irak'ın durumuyla paralelliklere bakıyor. Mezopotamya’da, ABD’nin silahlı kuvvetlerinin gruplandırılmasında, gerçek bir başarı getiren ve Amerikan birliklerinin geri çekilmesi için önkoşullar yaratan yerel oluşumların güçlenmesiyle birlikte bir artış oldu. Ancak fark, George W. Bush'un ayrılış tarihini önceden bildirmemiş olması. Önce kazanıp sonra Irak'tan ayrılması gerektiğine karar verdi. Ve sonuç elde etti. Sünni militanlar Washington’un kaybedemeyeceğini fark ettiler, çünkü Amerikan El Kaide’ye karşı savaşta yer almasının Amerikan taktikleri işe yaradı. Bu arada, Çeçenya’da, “milliyetçi” militanlar, ikinci kez olsa bile, Moskova’nın “basılmasına” karar verdiklerini gördüklerinde, İslamcı aşırılık yanlılarına karşı mücadelede Rusya’nın tarafına geçti.
Ve Beyaz Saray’ın şu anki sahibi, hem Amerikan hem de dünya topluluğuna ABD birliklerinin, elde edilen sonuç ne olursa olsun Afganistan’dan ayrılacağını bildirdi. Ve çekilmeleri, Ocak 2013’tan sonra denizaşırı süper gücün başında kalmak istediğine inanılan Obama’nın cumhurbaşkanlığı döneminde başlayacak, bu da sözlerini yerine getirmek zorunda kalacağı anlamına geliyor. Bu yüzden Taliban'ın bu döneme göre ya düşük ya da Pakistan'a gidip Washington için zafer aldatmacasını yaratabilmesi mümkün. Sonra "tamamen" etrafında dönün.
Önceki tarihsel deneyimler, Saigon rejiminin, Sovyet birliklerinin Afganistan'dan çekilmesinden sonra Amerikalıların Güney Vietnam'dan ve Kabil komünist yetkililerinin çekilmesinden sonra uzun sürmediğini gösteriyor. "Üst düzey yoldaşların" ayrıldığını duyurmak, yerel müttefiklerinin teslim olma yollarını aramaya başlamasına ve hiçbir şekilde belirleyici direniş için harekete geçirilmemesine yol açar.
Belki de istisna Irak olacaktır (henüz tam olarak kesinleşmiş olmasa da). Fakat burada, her şeyden önce, Amerikalıların sona erme hazırlığı ve son teslim tarihinden önce değil, ikinci olarak da, Saddam Hüseyin’in Old Interfluvial Bölgesi’nde çok uluslu laik Avrupalı bir devlet kurma politikası dikkat çekti. diktatörlüğü). Sonuç olarak, Iraklılar İslamcıları barbarca fikirleriyle reddettiler: ülke vatandaşlarının önemli bir kısmı Amerikan işgalinden daha kötü görünüyordu. Ne yazık ki pek çok Afgan şimdi isteyerek kabul edildi.
Obama'nın Afganistan'daki "halk desteği" umutları geçicidir. Yerel halk, Batı birliklerinin Taliban ile baş edemediğini görüyor. Ve son zamanlarda Afganların kendilerine yönelik tutumu genellikle aşırı derecede olumsuz olmasına rağmen, kendi taraflarına düşmeye başlar.
2001'te Afgan toplumunun çoğu Taliban İslami rejiminin devrilmesini memnuniyetle karşıladı. Ancak, hızlı bir şekilde ülkedeki durum yeniden gündeme geldi; bu bir zamanlar IDT'nin ülkedeki hükümeti yeniden ele geçirmesini sağladı: saha komutanlarının mutlak gücü, asıl (daha doğrusu, tek olanı) uyuşturucu kaçakçılığıydı. Taliban da uyuşturucu satmaktan büyük kar elde ediyor. Ve pratik olarak, Batı koalisyonuna sadık olanlar dahil, Afganistan'daki silahlı oluşumların tüm liderleri aynı zanaatta yaşıyorlar, Amerikalılar ve müttefikleri uyuşturucu kaçakçılığıyla savaşmaya bile çalışmıyor. Aksi takdirde, Afganistan'ın tüm güçlü kuvvetleri düşman kampına gidecektir. Ancak bu nedenle, Taliban'ın maddi sıkıntıları yok.
Ayrıca, yakın zamanda resmi olarak tanındığı üzere, Amerikalılar aslında Taliban'a sponsorluk yapıyor. ABD ve NATO’nun ana üslerinden koalisyon birliklerinin konuşlanma noktalarına gelen nakliye konvoyları Afganlar tarafından korunmaktadır (elbette önemli bir ücret karşılığında) ve rotalarda güvenlik sağlayan saha komutanları, Taliban’la araba karavanlarının geçmesi, Amerikalılardan gelen paraların paylaşılması konusunda hemfikirdir. Bu gerçek, Afganistan'daki yolsuzluk seviyesinin ünlü olduğunu açıkça göstermektedir. Aslında, yolsuzluk Afganistan'dır.
BURAYA "ALLIES"
Pakistan ile işbirliğine gelince, her şey de çok zor ve belirsiz. Taliban'ın, yine de en önemli müttefiki ve kaynağı olduğunu düşünen Pakistan istihbaratını yarattığını unutmamalıyız. Aynı zamanda, Afganistan'daki batı koalisyonunun güçlerini sağlamanın temel yolları Pakistan'dan geçiyor. Bu nedenle Washington, İslamabad’ın uluslararası terörle mücadelede en önemli stratejik müttefiki olduğunu iddia etmek zorunda kalıyor, Pakistan ordusunun “bir arada” bu terörizmi desteklediğini “fark etmiyor”.
Washington’un bütün taleplerine rağmen, Pakistan ordusunun Kuzey Waziristan’daki Taliban’a yönelik taarruzu nasıl durduğunu hatırlattı. Geçen yıl, Taliban açıkça Swat vadisi üzerinde tam kontrol sağlayarak ve oradan İslamabad'a bir saldırı başlattığını patladı. Hükümet birimleri saldırıyı kovdu, Swat Vadisini kurtardı, ancak düşmanı tamamlamadı. Çünkü hayır, o bir rakip değil, bir müttefiki, yeteneklerini biraz fazla abarttı.
İslamabad’ın stratejik hedefi, Taliban’ı Kabil’e iade etmek ve Afganistan’ı Hindistan’la savaş halinde güvenilir bir stratejik yapıya dönüştürmek. Pakistan bu hedefe şimdi çok açık bir şekilde ulaşamayacak kadar yetersizdir, ancak onu bile terk etmeyecektir. Belki de Washington bunu düşünüyor, fakat özünde hiçbir şey yapamıyorlar.
Afganistan Devlet Başkanı Hamid Karzai, Taliban karşıtı harekat sürecinin ılımlı bir biçimde ortaya koyma ihtimalinin cesaret verici olmadığını gayet iyi görüyor. Buna ek olarak, ülkedeki aşırı yolsuzluk ve geçen yılki seçimlerin neticesinde net bir temizlik yapmamasından dolayı Amerikalıların sürekli kınanması (oldukça dürüst, dikkat edilmesi gereken) nedeniyle sıkıldı. Son olarak, tüm görünüşe göre, Karzai’nin akrabaları, endüstriyel ölçekte ilaç yetiştirme sürecine tamamen yabancı değildir. Başkan Vali'nin erkek kardeşi, Kandahar eyaletinin eyalet meclisine başkanlık ediyor. Yerel uyuşturucu kartelinin cirosu yılda yaklaşık bir milyar dolar.
Sonuç olarak, yakın zamanda bir Amerikan kuklası olarak kabul edilen Karzai, ABD'ye meydan okumaya başladı. Başkanın dudaklarından, Taliban'ın “meşru ulusal direniş güçlerine” dönüşebileceğine dair açıklamalar bile vardı ve Amerikalılar üzerindeki baskı devam ederse Taliban'a katılacak. Ayrıca, Afganistan İslam Cumhuriyeti başkanı Çin ve İran'la yakınlaşmaya başladı: Mart ayında Pekin'i ziyaret etti (ziyaret, ülkeler arasında hiçbir siyasi farklılık olmadığı yönünde bir açıklama yaptı) ve kısa bir süre sonra Tahran'ı ziyaret etti.
İlginçtir ki, Obama, Karzai'yi ve ortaklarını Washington'a davet etmekten daha iyi bir şey bulamadı, bu nedenle ABD'ye alternatifinin olmadığını ve bu yüzden her şeyi yapabileceğini gösterdi. Amerikan cumhurbaşkanı, Afgan mevkidaşına baskı yapmayı bırakmaları için subaylarına doğrudan emir verdi. Sonunda, taraflar durumu temelden değiştirmeyen uzlaşma ve birleşme gösterdiler. Sonuçta, Amerikalılar ayrılmalarını iptal etmediler. Ve Taliban'ın gerçek bir tuzağına yol açacak şekilde savaşmaya başlamadılar. Buna göre, Karzai için yeni müşteriler bulma konusu çok alakalı hale geliyor, bu yüzden Tahran ve Pekin'le olan temasları devam edecek ve hatta daha da yoğunlaşacaktır.
Taliban'ın İran'ın en büyük düşmanı olduğu akılda tutulmalıdır. Taliban, Afganistan'ın neredeyse tamamını kontrol ettiği zaman, Kuzey İttifakının 90'un sonunda tam bir çöküş yaşamaması nedeniyle, Tahran'ın yanı sıra Moskova ve Taşkent'in (ancak Washington'un değil) yardımı sayesinde oldu. Dahası, Tahran ve Taliban Kabil, savaşın eşiğinde birkaç kez dengelediler. Fakat aynı zamanda İran, Afganistan'dan ayrılan Amerikalılar ile de yakından ilgileniyor. Karzai'nin, IRA'nın batı komşusunun himayesinde geçiş olasılığını araştırması doğaldır.
Çin gelince, bu ülke için Pakistan her zaman en önemli stratejik müttefik olmuştur. Ve Taliban ile birlikte Afganistan topraklarının% 90'ini kontrol ettikleri dönemde, Pekin çok iyi ilişkilere sahipti. Aynı zamanda, Çin Karzai ile mükemmel bir dil buluyor. Diğer ülkelerle olan ilişkilerde aşırı pragmatizm, rejimlerinin doğasına tam bir kayıtsızlık PRC’nin dış politikasının son derece karakteristik özelliğidir. Orta Krallık, “demokrasi”, “insan hakları” ve diğer batılı “saçmalık” ile ilgili hiçbir politik kompleksden muzdarip değildir. Pekin, herhangi bir rejimle işbirliği yapmaya, onlarla kişisel, genellikle de açıkça yozlaşmış bağlar kurmaya hazır. Bu nedenle, bir müşteri olarak Karzai için Tahran'dan daha umut verici. Üstelik, askeri ve ekonomik açıdan Çin, İran’dan çok daha güçlü.
Ancak, son zamanlarda konu tamamen yeni bir dönüş aldı. New York Times’ta Afganistan’ın toplam trilyon dolar tutarında çeşitli minerallerden (bakır, altın, kobalt, lityum, vb.) Rezervleri bulunduğu bir makale yayınlandı. Pekin için bu servete erişim büyük önem taşıyor. PRC devasa ve sürekli olarak artan bir kaynak açlığı yaşıyor. Neredeyse 2 trilyon dolarlık altın rezerviyle Çin, aktif olarak yurtdışındaki amortisman varlıklarını satın alıyor. Öncelikle gelişmekte olan ülkelerdeki madencilik şirketlerinin hisseleri. Minerallerin bulunduğu gelişmekte olan ülkelerin elitlerini yakalamakta daha az aktif değildir.
"Satın Al" Kabil Pekin kolayca ve ucuza yapabilirdi. Dahası, Afganistan’a nüfuz etme PRC için çok büyük jeopolitik öneme sahip olacaktır. Bölgedeki ana düşmanının derin stratejik ortamını tamamlayacaktır - Hindistan (bunun için Çin, Pakistan, Myanmar ve Bangladeş ile siyasi, ekonomik ve askeri alanlarda mümkün olan en yakın ilişkileri kurdu), dost İran'la doğrudan bağlantı kurdu ve Güney Merkez'den “desteklendi” Asya, Rusya'nın şu anda başarılı bir şekilde sıkıldığı yerden.
Bu, ÇHC’nin Çin’e güvenli kara boru hatları ile pompalanabilecek ve askeri açıdan güvenilmez olan askeri hatlar boyunca tankerler tarafından taşınamayan petrol ve doğal gaza erişimini büyük ölçüde kolaylaştıracaktır. Çin askerlerinin Afganistan'da görünmesi muhtemel. Taliban'la savaşmak için değil, Pekin asla onlarla tartışmadı, ancak jeopolitik konumlarını pekiştirdi.
IRAK DENEYİMİNE DESTEK
Öte yandan, Amerikalıların Afganistan'ı terk etmemeleri için bir teşvik var. Sadece Afgan minerallerini kendileri geliştirmek için değil, ne kadar sonra, Çinlileri onlara bırakmamak için. Ve böyle uygun bir stratejik pozisyon almalarına izin vermeyin. Bu gerçek bir "büyük oyun" olacak. O zaman tüm stratejinin gözden geçirilmesi gerekecek.
Ancak şimdiye kadar, eski strateji yürürlükte ve McChrystal yerini Afganistan'ı da içeren ABD Silahlı Kuvvetleri Merkez Komutanlığı CENTCOM'a yönlendiren General David Patreus aldı. Bu nedenle, resmi olarak Patreus indirgendi. Ancak, elbette, düşürme meselesi yoktur: Afganistan Washington için çok önemlidir. Merkez Komutanlığı için, kısım bütünden daha önemlidir.
Irak deneyimi açıkça yeni komutan lehine oldu. O sırada Amerikan grubunun Mezopotamya'daki eylemlerine öncülük ettiği, ABD'nin lehine belirleyici bir değişiklik yapıldığı zamandı. 2007'in ortasından bu yana, Amerikan kayıpları keskin bir şekilde azaldı (örneğin, Mayıs ayında 2007'lerin 126'lileri öldü ve Aralık ayında 23'in 5,5'inden daha az kaybettiği) ve El-Kaide kaybetmeye başladı.
Başarı, ilk olarak, takviyelerin konuşlandırılması ve operasyonların yürütülmesinde taviz vermemeye ve ikincisi de daha önce Amerikalılara karşı savaşan Sünni militanlardan "ihtiyatlı birlik" ("sahwa") oluşumuna dayanıyordu. Petreus, Irak toplumunun büyük bir bölümünün El-Kaide’nin İslami radikalizmini reddettiği ve işgalcilere karşı savaşan Sünnileri kendi taraflarına sürükleyen, ancak Dünya Hilali için değil.
Açıkçası, şimdi bu deneyimin Afganistan'a devredileceği varsayılmaktadır. Yine de, burada “Saha” kimin olacağı çok açık olmasa da. Amerikalıların uzun süredir araştırma yaptıkları "ılımlı Taliban" mı? Doğru, başarısız. Belki de arama nesnesi doğada basitçe bulunmadığındandır. En azından hiç kimse “ılımlı Taliban” ı görmedi.
Irak deneyimini Afganistan'a aktarmak da zor olacak çünkü Afgan toplumu Irak'lılardan daha az Avrupalı ve sekülerleşmiş bir büyüklük sırası. Ayrıca, Irak'ın hiçbir zaman kendi Pakistan'ı olmamıştı. İran bu role uymuyor. Paradoksal olarak, Irak'taki Washington ve Tahran aynı düşmana (El Kaide) ve aynı müttefiklere (Şiiler) sahip.
Bu arada Patreus zaten Afganistan'daki işlere katılma deneyimine sahip. Mayıs ayının başında, McChrystal ve Karzayev klanı arasındaki çatışmayı çözme görevini üstlenen (hala CENTCOM'un komutanı olarak eski görevinde) idi. General, Wali Karzai ile Kandahar'daki operasyonu yürütmesine izin vermek için kişisel görüşmeler yaptı. Uyuşturucu işinde dokunulmazlık garantisi karşılığında görünüyor. Bu yüzden McChrystal’ın sadece sahtekârlıktan ötürü değil, kendi istediği için de çıkarılması mümkün. Belki de “Afgan yoldaşları” komutanı değiştirmek için ısrar etti.
Patreus'un Irak deneyimini Afganistan koşullarına uyarlamak için bir yılı var. Bunu başaramazlarsa, yenilgiyi kabul etmek zorunda kalacaklar veya Taliban ile değil, Çin ile olan mücadeleyi artık ilan edecekler.
Afganistan imparatorlukları ilk ezen değil. İngiliz süper gücü çöktü, SSCB kırdı. Şimdi Amerika Birleşik Devletleri'nin sırası. Belki Göksel?