Census sonuçları değişimi öngörmez; sadece şimdiye kadar olanları tanımlamaya yardımcı olurlar. Kuzey İrlanda’nın Roma Katolik çoğunluğunun ortaya çıkmasıyla dönüşümü zaten gerçekleşti ve artık büyüdüğüm yer orası değil.
Bu, bölünmeden sonra hüküm süren ve umutsuzca hareketsiz kalmaya devam eden siyasi düşüncenin çöküşünü temsil ediyor; Birliğin bekası, sendikacılığın Protestan olmasına bağlıdır. Artık Birleşik Krallık’ta Katoliklerin dahil olmadığı bir çoğunluk olamaz. Birliği savunmaya yönelik herhangi bir strateji, mezhepsel hatlara hitap etmelidir.
“Protestan Ulster”ın bu iddiası, bölgenin en popüler politikacısı, Demokratik Birlikçi partiyi (DUP) kuran ve partisini en büyük parti yapmadan önce Avrupa parlamentosunda yapılan her oylamada en üst sıralarda yer alan gürleyen papaz Rev Ian Paisley’de somutlaştırıldı. Kuzey İrlanda’da ve birinci bakan oldu.
Paisley birleşik bir İrlanda fikrini reddetti çünkü “Ulster”ın kendi deyimiyle Katolik bir devlete dahil olacağından korkuyordu. Bu, bir asırdan fazla bir süre önce, “Roma yönetimi” anlamına geleceğini iddia ederek iç yönetime karşı çıkanların dile getirdiği korkuydu.
Bölünme, Protestan çoğunluk tarafından yönetilebilecek bir bölge sağlamak için tasarlandı. Orijinal anlayış artık geçerliliğini yitirmiştir – ancak bu henüz bölme işleminin başarısız olması gerektiği anlamına gelmez.
1960’ların sonlarında sivil haklar ajitasyonu döneminde, Paisley çevresindeki insanlar saçma bir şekilde Katolik kilisesinin protestoları ve bir IRA ayaklanmasını manipüle ettiğini hayal ettiler. Sivil haklar kampanyasının yarattığı krize kadar, Orange Order, Stormont hükümet bakanlarının atanması konusunda etkili bir vetoya sahipti ve bu bakanların hepsinin Teşkilat üyesi olması gerekiyordu.
Ve monarşi, Protestan inancını koruyarak Katolikliğe ve Gal kültürüne tecavüz etmeye karşı sivil özgürlüklerin savunucusu olarak değerlendi. Yine de, Kral Charles yakın zamanda bu geleneği sürdürmek için yemin ettiğinde, sendikacılardan coşkulu bir ötüş yoktu, hiç kimseden bunun en derin inançlarını onurlandırdığına ve birliğin altını çizdiğine dair hiçbir açıklama yoktu.
Sendikacılar artık Paisley gibi konuşmuyor. Üstün bir Protestan karakterini koruyabilecek bir Kuzey İrlanda vizyonunun modası geçmiş durumda. İrlanda Bir Olabilir mi? adlı kitabım için İrlanda Büyük Turuncu Locası’nın şu anki büyük sekreteri ile röportaj yaptım ve değişikliği ve onunla çalışma gereğini zaten gördüğünü açıkça belirtti. Birliği korumak için bir arada yaşamamız gerekiyor” dedi.
Sayım sonucundan önce, Kuzey İrlanda’nın Birleşik Krallık’ta ancak Katolik topluluğunun üyesi olan ve muhtemelen İrlandalı olarak tanımlanan, ancak çeşitli anketlerin gösterdiği gibi, zaten İrlandalı olduklarına inanan çok sayıda insanın rızasıyla kalabileceğini kabul etmişti. İngiltere’de daha iyi. Ancak bu, tutku veya ilkeden ziyade pragmatizm üzerine kurulmuş savunmasız bir birlik olacaktır; Orange perspektifinden ideal değil ama şu anda sunulanların en iyisi.
Birliği koruyacak son şey, Katolikleri ve Kuzey İrlanda’yı birleşik bir İrlanda’ya oy verecek sayılara sahip İrlandalıları tanımlayan bir siyasi kültürdür. Birliği korumanın tek yolu, bu insanların içinde kendilerini evlerinde hissetmelerini sağlamaktır. Bunun için biraz umut var.
Bir öğrenci ve genç bir adam olarak, her zaman dezavantajlı olacağım bir Orange eyaletinde yaşadığıma inanıyordum. Protestan sendikacılığının gölgesinden özlenen kaçış, İrlanda’nın -şimdi olduğu gibi- daha müreffeh ve kendi karakterinde -şimdi olduğu gibi- daha az günahkâr olacağı bir gelecekte hayal edilen birleşik bir İrlanda idi. Katolik kilisesinin etkisi. Kendimi daha evimde hissedeceğim modern İrlanda, artık ayrımcılığa uğrama tehlikesiyle karşı karşıya olmadığım bir Kuzey İrlanda ile aynı zamanda geldi.
Ian Paisley gibi Ulster’ın doğasında var olan Protestan karakterini ilan etmek için ortaya çıkan yeni bir lider, şimdi sadece gülünecekti. Paisley, kendi yaşamı boyunca partisini Katolik cemaatinin en büyük partisi olan Sinn Féin ile ortaklığa götürmekten başka gidecek yeri olmayan bir anakronizmdi. Ancak, bu sonuçlarla bile, sendikacılığın bir bilse oynayacağı bir eli vardır. Kuzey İrlanda’nın çalıştığını ve herkesin tam ve tam olarak saygı duyulan bir vatandaşlığa sahip olduğu laik, liberal, kapsayıcı bir kültüre sahip olduğunu göstermesi gerekiyor.
Şimdiye kadar, çekirdek Protestan evanjelik kültürü, kürtajı ve eşcinsel evliliği yasallaştırmak için yasal reformu engellemeye çalıştığı için bu konuda iyi gitmedi. DUP lideri Jeffrey Donaldson, Brexit geri çekilme anlaşmasının Kuzey İrlanda protokolüne karşı kampanya yürütürken bile, sadık gruplar tarafından desteklenen protesto mitinglerine, bir Katoliğin kendini güvende hissetmeyebileceği mitinglere hitap etti.
Bir zamanlar baskın siyasi kültür olan sendikacılık, şimdi eksantrik bir azınlık gibi davranıyor, hiçbir dönüşüm kazanmıyor ve başkalarını yabancılaştırmak yerine kendini yabancılaştırıyor.