We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Geleneksel bir Tay okulunda Amerikan İngilizce öğretmeni olarak benzersiz bir bakış açısına izin veriyorum. Bu, Taylandlı öğretmenlerin derslerini nasıl yürüttüğünü gözlemlememe izin veriyor, ancak istediğim herhangi bir şekilde öğretme özgürlüğü ile. Tay öğretme geleneklerine - bilginin öğretilme şekli, genç beyinlerin nasıl şekillendirildiği - ve böylece Tay kültürünü tanımlayan değerlerin ve ilkelerin temeli hakkında bir fikir edindim.
Tay öğretmenlerinin sınıftaki öğrencilerine (ve öğrencilerime) fiziksel cezalar uyguladıkları uygulamasına ilişkin görüşlerimi açıklamak konusunda bilinçli olarak isteksiz davrandım. Gerçekten hissettiğim şokumu ve kınamamı ifade etmeden önce, önümde olup biteni tamamen özümsediğimden emin olmak istedim. Bu yüzden, üç ay boyunca, kültürel duyarlılık ve anlayış arayışı içinde, görünüşte arkaik taktikleri sindirmek ve sentezlemek için kendime zaman tanıyarak, etik sorunlarımı bir kenara bıraktım.
Açıkça söylemek gerekirse, Taylandlı öğretmenler öğrencilerine karşı çok fizikseldir. Batı standartlarına göre kötüye kullanımdır; Tayland standartlarına göre, temelde gerekli, bekleniyor. Öğretmenler bir cetvelle veya açık bir avuç içi ile çocukların kafasına, boynuna veya eline vurur. Sert vururlar ve sık sık vururlar. Bu tür bir cezayı garanti eden liste asla bitmez: Öğrenciler konuşmak ya da sıralarında yanlış oturmak, sıra dışı konuşmak, yanlış cevap almak ya da tırnaklarını ya da saçlarını çok uzun tutmak için vurulurlar.
Bir sınıf döneminde genellikle birkaç kez provoke edildiğinde, Taylandlı öğretmenler, öğrencilerini küçük düşürmek için her fırsatı kullanan tehditkar, göz korkutan askeri çavuşlar haline gelebilirler. Korku ve aşağılanma, bu çocuklara itaat aşılamak için büyük beceriyle kullandıkları silahlarıdır. Onlara göre, düzeni sağlamak için küçümseyici bir ton ve başın arkasına bir darbe gereklidir. Ve ne yazık ki işe yarıyor. Bu cezalandırma yöntemini asla kabul edemeyecek veya duyarsızlaşamayacak olsam da - oldukça pozitifim ki sevgili öğrencim Fry'ın yanına girdiğimde kalbimin ikiye bölündüğünü hissettim, Taylandlı bir öğretmenin pençesinde hıçkıra hıçkıra ağlayarak İşler. Büyü gibi. Tay bir öğretmen, bir cetvelin tek bir şapırtıyla, 40 kişilik bir sınıfın tamamını çığlık attırabilir, psikotik çocuklar tamamen sessizce ve sıraya girerler. Oysa 50 dakikalık dersin tamamını öğrencilerin önünde durduğumu fark etmeleri için harcayacağım.
Taylandlı bir öğretmen sınıfta yoksa, bir isyan çıkar. Hiçbir şey öğretilmeyecek ve hiçbir şey öğrenilmeyecek ve bu çocukların öğrendiği her kural pencereden uçup gidiyor. Ortaya çıkan, akıl almaz kaos, öfke ve yıkımdır - öğrenciler masadan sıraya zıplayarak, sınıfın arkasında birbirlerini döverek, cetvellerle yüzlerine tokat atarak (şekle bakın), mümkün olduğunca çok insanı sığdırmaya çalışan öğrenciler aniden sırtüstü yatan bir kurbanın sırtında. Öğretmeyi unutun ve bir isyanı çözmek için CPR'yi ve stratejileri hatırlamaya başlayın.
Özellikle cehennem gibi bir günde, tüm ikinci öğrencilerim beni bir saatliğine görmezden gelmeye ve daha önemli planlara devam etmeye karar verdiler. Bir mikrofonum olmasına ve temel İngilizce komutlarımı kesinlikle anlamalarına rağmen, önemsiz ve görünmez kaldım. Bana saygı duymadılar. Çığlık atan 40 öğrencinin sağır edici gürültüsü beni susturmuştu. Açıkça başarısızlığımı gönülsüzce kabul ettim - bırakın onlara İngilizce öğretmek bir yana, bu sınıfı kontrol edemiyordum.
Sonra birdenbire herkes sessizliğe büründü. Tüm uyumsuz faaliyetler durdu ve sessizce askıya alındı. Oda, güçlü bir büyüyle büyülenmiş gibi görünüyordu. Kırk yüz, sıralarında oturmuş, birbirine karışmış ve mükemmel bir şekilde dengede durmuş, bakışları sınıf kapısına yapıştırılmıştı. Kapının arkasından iki göz geriye baktı - büyücüleri. Taylandlı bir öğretmen, sınıfın penceresine kısa ama güçlü bir görünüm kazandırdı, düzeni yeniden sağladı ve içeri adım atmadan benim için sınıfımı kontrol etti.
Rahatlama için minnettarım ama öğrencilerim beni hayal kırıklığına uğrattı. Onlara, yapabildiğim en basit şekilde ve el hareketleriyle sordum, "Neden, ben buradayken konuşuyorsun ... Ama Tayca öğretmeni buradayken konuşmuyorsun?"
Ön taraftaki yaramaz birinden gelen yanıt: "Öğretmen, çünkü vurdu." (Bileğine vuran bir cetveli hareket ettirir).
Yani, sana vurmamı mı istiyorsun? Diye sordum.
"Evet öğretmenim." (Diğer birkaç öğrenci de buna göre başlarını salladı.)
Suskun kaldım.
3 ay sonra ilk defa, benim sadık muhalefetim dalgalandı. Mahkumiyetlerim kökünden söküldü. Geri adım atmak zorunda kaldım. Buraya, bu çocuklar için bir tür iyiliksever kurtarıcı olacağımı, pasif tavrımı takdir edeceklerini ve onları kontrol etmek için otoriter yöntemlere başvurmayı reddettiğim için bana saygı duyacaklarını düşünerek geldim. Ama bunun yerine benden istiyorlar. Onsuz nasıl çalışacaklarını bilmiyorlar. Emretmezsem bana nasıl saygı duyacaklarını bilmiyorlar. Bu şekilde şartlandırılırlar. Bu düzen beklentileri ve bu militan öğrenme atmosferi, kültürlerine o kadar içsel olarak yerleşmiştir ki, o kadar kabul edilir ki, paradigmadan sapma ya da onu sökme girişimleri boşa çıkar. Artı, insanların kafasını karıştırır. Tayland kültürünün bu yönünü ahlaki olarak anlayamasam da, entelektüel olarak onu yerinde tutan temel nedenleri anlıyorum. Esasen, bu bir öncelik meselesidir. Amerikalıların bireysel özgürlükleri ve kendini kanıtlamayı en önemli değerlerinden bazıları olarak gördüğü yerlerde, Thais itaat ve kolektif uyumu eşit derecede önemli görüyor.
Öğrencilerin böylesine sert bir tınamayı garanti eden asi davranışlarının, bu cezaların neden olduğu baskı yıllarına karşı isyan halindeki içsel özerkliklerinin bir ifadesi olduğu varsayımını boşverin. Mevcut sistem sonsuza kadar verimsiz, değişmez, döngüseldir. Yıkıcı davranışı kontrol etmek için kontrolsüz tabiyetin kullanılması, daha isyankar davranış ve dolayısıyla daha şiddetli cezalar, daha fazla itaat için itici güç haline gelir. Bunların hiçbiri alakalı değil. Çünkü yapısı, yapıya olan inancı sürdürmeye hizmet eden bir sistemi nasıl yapısızlaştırmaya çalışırsınız? Bu sistemin körelmesi, düzeni feda etmek ve dolayısıyla bütün bir kültürün kalbine gömülü bir ideolojiye meydan okumak anlamına geldiğinde?
Değilsin. Daha doğrusu, neden istemelisiniz?
Yine de favorilerimden biri dövülürken annelik içgüdülerimi koruyamıyorum. Onlar ürktüklerinde ürküyorum. Ve sessizce, çabucak bittiğini söylüyorum.