Köylüler, üretilen ürünün% 70'inin durumuna kadar vazgeçmek zorunda kalmadan önce, şimdi sadece% 30'ten vazgeçmek zorunda olduklarını hatırlayın. Ek gelişimin iptalinden, kesinlikle konuşursak, seferberlik askeri komünizmini piyasa devlet kapitalizmine dönüştürmeyi amaçlayan bir dizi reform olan “Yeni Ekonomik Politika” nın (NEP) başlangıcı sayılmalıdır.
Reformlar sonucunda köylülere arazi kullanım şeklini seçme hakkı verildi: toprağı kiralamak ve işçi kiralamak mümkündü. Bir endüstriyel yönetim ademi merkeziyetçilik vardı, işletmeler ekonomik hesaplamaya transfer edildi. Bireylerin üretimlerini açmasına veya kiralamasına izin verildi. 20 çalışanına sahip işletmeler millileştirildi. Yabancı sermaye ülkeye çekildi, anonim (yabancı ve karma) işletmelerin yaratıldığı şekilde bir imtiyazlar yasası çıkarıldı. Parasal reform sürecinde, Sovyet altın sikkelerinin serbest bırakılmasıyla on altın ruble olan Ruble güçlendirildi.
Gereklilik mi hata mı?
NEP, savaş komünizminin reddi anlamına geldiğinden, bu “komünizmin” ne olduğunu ve neye yol açtığını netleştirmek gerekir. Sovyet döneminde belli bir zorunlu önlemler sistemi olarak kabul edildi. Diyelim ki, iç savaş ülkede azalıyordu ve tüm kaynakların sıkı bir şekilde harekete geçirilmesi politikasının izlenmesi gerekiyordu. Bazen böyle bir bahane bugün bulunabilir. Ancak, Bolşevik Parti liderlerinin kendilerinin tam tersi olduğunu savundu. Öyleyse, IX Parti Kongresi’ndeki Lenin (yılın Mart-Nisan 1920’i), askeri komünizm altında geliştirilen liderlik sisteminin “demir sistemin” gerekli olduğu “ekonomik inşaatın barışçıl görevlerine” uygulanması gerektiğini söyledi. Ve 1921 yılında, zaten NEP döneminde, Lenin şunları kabul etti: “Proleter devletin komünist-küçük bir köylü ülkede devlet üretimini ve ürünlerin devlet dağıtımını organize etme kararlarına güvendik. Yaşam bizim hatamızı gösterdi ”(“ Ekim Devrimi'nin 4 yıldönümü için ”). Gördüğümüz gibi Lenin, askeri komünizmin bir zorunluluk değil, bir hata olduğunu düşündü.
BİP (B) 'nin IX Kongresinde (Mart - Nisan 1920), pazar ilişkilerinin kesin olarak ortadan kaldırılması üzerine bir bahis yapıldı. Gıda diktatörlüğü yoğunlaştı ve hemen hemen tüm temel gıda maddeleri ve bazı endüstriyel hammadde türleri gelişme alanına düştü.
Sıkılaştırmanın, P.N.'nin yenilgisinden sonra bile devam etmesi karakteristiktir. Wrangel, Sovyet iktidarının beyazlardan acil tehdidi ortadan kalktığında. 1920'in sonunda - 1921'in başlangıcı, emtia-para sistemini kısıtlamak için pratikte para kaldırılması anlamına gelen önlemler alındı. Kentsel nüfus, gıda ve tüketim malları temini, ulaşım, yakıt, ilaç ve konut kullanımı için ödeme yapmaktan “muaf tutuldu”. Maaş yerine, doğal dağıtım şimdi tanıtıldı. Tanınmış tarihçi S. Semanov şöyle yazdı: “Tüm ülkede, doğal ödemeler, işçi kazancının baskın payını oluşturuyor: 1919 -% 73,3 ve 1920 - zaten 92,% 6 ... Unhappy Russia takas etti.
Piyasalarda artık işlem görmüyorlar, ancak “değişiyorlardı”: ekmek –– votka için, çiviler - patatesler için, fraktalar - tuvalde, tuvalette, sabunda, banyoların serbest kalmasının nedeni neydi?
Buharlaşmak için, ilgili ofise “emir” verilmesi gerekiyordu… işletmelerdeki işçiler de ayni şekilde ödeme yapabilecekleri yerlerde çalıştı. Üçgen kauçuk işletmesinde - birkaç galoş, dokuma fabrikasında - birkaç metre kumaş vb. Ve gemi yapımında, metalurji ve askeri fabrikalarda - orada ne verebiliriz? Fabrika yönetimi, zor işçilerin makinelerde çakmakları ne kadar keskinleştirdiğine ya da arka odadan alet sürüklediklerine parmaklarının arasından baktı, bir bit pazarında bir bit ekşi ekmek için bütün bunları değiştirmek için bir şeyler gerekli. ” ("Kronstadt İsyanı").
Ek olarak, Ulusal Ekonomi Yüksek Konseyi (VSNH) küçük işletmelerin kalıntılarını millileştirdi. Artı-değerin güçlü bir şekilde sıkılaştırılması amaçlandı. Aralık ayında, 1920 'a yeni bir gelişme eklemeye karar verildi - tohum ve tohum. Bu amaçla özel bir ekim komitesi oluşturmaya bile başladı. Tüm bu "komünist inşaat" sonucunda ülkedeki ulaştırma ve yemek krizleri başladı. Rusya çok sayıda köylü isyanının ateşinde yakalandı. Bunların en ünlüsü Tambov'u göz önünde bulundursa da, birçok bölgede ciddi bir direniş yaşandı. Batı Sibirya'daki asi müfrezelerde, 100 binlerce kişiyle savaştı. Burada isyancıların sayısı Kızıl Ordu'nun erkek sayısını bile aştı. Ancak A. Sapozhkov (Binlerce savaşçının 25'ı) tarafından Volga “Gerçeğin Kızıl Ordusu” vardı, Kuban'da, Karelya'da vb. Büyük isyancı gruplar vardı. 10. kongrenin delegeleri kavga ederek Sibirya'dan Moskova'ya gitmeye zorlandı - demiryolu iletişimi birkaç hafta kesildi.
Sonunda ordu yükseldi, Kronstadt’ta bir “Bolşevik karşıtı isyan” patladı - kırmızı bayrak altında ve “Komünistsiz Sovyetler!” Sloganıyla patladı.
İç Savaşın belirli bir aşamasında, Bolşeviklerin, savaş zamanının mobilizasyon kollarını komünizmin temellerinin tam ölçekli inşaatına geçmek için kullanmaya özen gösterdikleri açıktır. Kuşkusuz, kısmen askeri komünizm gerçekten bir zorunluluktan kaynaklandı, ancak çok geçmeden bu ihtiyaç bazı büyük ölçekli dönüşümleri uygulama fırsatı olarak algılandı.
NEP'nin Eleştirisi
Liderlik, önceki kursun yanlış olduğunu fark etti, ancak Komünistlerin “kitlesi” zaten kendilerini “savaş komünizmi” ruhu ile iç içe geçirmeyi başarmıştı. Aynı zamanda “komünist inşanın” zor yöntemlerine alışmıştı. Elbette keskin bir değişimin büyük çoğunluğu gerçek bir şok yarattı. 1922’te, Merkez Komitesi’nin Politbüro Üyesi G.Е. Zinovyev, NEP'nin girişinin neredeyse tamamen yanlış anlamalara yol açtığını itiraf etti. Bu, RCP'den (B.) büyük bir çıkışla sonuçlandı. 1921’teki birçok ilçede - 1922’in başlangıcı, kompozisyonunun yaklaşık olarak% 10’i partiden ayrıldı.
Ardından büyük çapta “parti saflarının temizliği” yapılmasına karar verildi. “1921 parti temizliği, genel olarak performansında emsalsizdi tarih Bolşevizm, N.N. Maslov. - Sonuç olarak, tasfiyeler partiden elimine edildi ve 159 355 adamı veya bileşiminin% 24,1'i bırakıldı; Partiden ihraç edilen% 83,7 dahil olmak üzere “pasif”, yani RCP’de (b) yer alan ancak parti yaşamında yer almayan insanlar. Geri kalanlar partiden tutumlarını kötüye kullandıkları için (% 8,7), dini törenler gerçekleştirme (% 3,9) ve "partiye karşı devrimci hedeflerle parti saflarına giren" (% 3,7) düşmanca unsurlar olarak ihraç edildi. 3 hakkında, Komünistlerin% 'si partinin saflarını gönüllü olarak, doğrulama beklemeden terk etti. " (“RCP (b) - VKP (b) NEP (1921 - 1929) yıllarında //“ Rusya'nın Siyasi Partileri: Geçmiş ve Şimdiki ”).
Bolşevizmin "ekonomik Brest" i ve Smesovekhovets N.I. Bu metaforu etkin bir şekilde kullanan Ustryalov. Ancak Brest hakkında olumlu konuştular, çoğu 1918 yılında olduğu gibi, birkaç ay boyunca geçici bir geri çekilme olduğuna inanıyordu. Bu nedenle, Halkın Gıda Komiserliği çalışanları ilk başta neredeyse üretken ve vergi öncesi arasındaki farkı görmediler. Ülkenin sonbaharda gıda diktatörlüğüne dönmesini bekliyorlardı.
NEP’den duyulan kitlesel memnuniyetsizlik, Merkez Komitesini 1921 Mayıs’ta acil bir Tüm Rusya Partisi Konferansı toplamaya zorladı. Lenin, delegeleri liderlik politikasını açıklayan yeni ilişkilere duyulan ihtiyaç konusunda ikna etmeye çalıştı. Ancak pek çok parti üyesi uzlaşmazdı, “askeri komünist” dönemde gelişen “Sovyet” bürokrasisinin mantıklı bir sonucu olan bürokrasinin ihaneti olarak ne olduğunu gördüler.
Böylece “işçi muhalefeti” (AG Shlyapnikov, GI Myasnikov, SP Medvedev ve diğerleri) aktif olarak NEP'ye karşı çıktılar, NEP kısaltmasının “proletaryanın yeni sömürüsü” alaycılığını alay ettiler.
Onların görüşüne göre, ekonomik reformlar “burjuva yeniden doğuşuna” yol açtı (bu arada Smenovekhovtsev Ustryalov çok umduğunu belirtti). İşte anti-epo "işçiler" eleştirmenlerinin bir örneği: "Serbest piyasa, Sov.State modeline uymuyor. İlk başta NEP'nin savunucuları, belirli bir pazar özgürlüğünün varlığından, geçici bir imtiyaz olarak, bir büyük atılımdan önce bir tür geri çekilme olarak konuştular, ancak şimdi Sov. ekonomi onsuz düşünülemez. Yeni çıkan Nepmen ve kuluçka sınıfının Bolşeviklerin gücü için bir tehdit olduğuna inanıyorum. ” (S.P. Medvedev).
Ancak, yeraltında faaliyet gösteren çok daha radikal eğilimler vardı: “1921 yılı birkaç küçük Bolşevik Kronstadt'ı doğurdu” diyor Magid. - Partizan geleneklerinin hala hayatta olduğu Sibirya ve Urallarda bürokrasinin muhalifleri gizli çalışma ittifakları yaratmaya başladı. İlkbaharda, Chekistler Anzhero-Sudzhensky madenlerinde, yerel Komünist işçilerin yeraltı örgütlerini açtılar. Hedefine, parti bürokrasisinin fiziksel yıkımının yanı sıra Kolçak altında bile kendilerini açıkça karşı devrimciler olarak gösteren ve devlet kurumlarında sıcak yerler kazanan uzmanlar (devlet iktisatçıları) olarak belirledi. 150 insanlarından oluşan bu örgütün çekirdeği bir grup eski parti üyesiydi: Sovyet yürütme komitesinin bir üyesi olan 1905 ile bir partideki bir maden madeni başkanı olan 1912’in parti çizgisine sahip bir kişi. Çoğunlukla eski Kolçak karşıtı partizanlardan oluşan örgüt hücrelere bölündü. İkincisi, 1 Mayıs ayı için planlanan eylem sırasında yok edilecek kişilerin kayıtlarını tuttu. Aynı yılın Ağustos ayında, VChK’nın düzenli raporunda, NEP’ye karşı en sert parti muhalefet biçiminin Sibirya’daki parti eylemcisi grupları olduğunu yineledi. Orada muhalefet “olumlu derecede tehlikeli” karakterini üstlendi ve “kırmızı haydutluk” ortaya çıktı. Şimdi, Kuznetsk madenlerinde, sorumlu işçilerin imha edilmesi hedefini belirleyen bir komünist işçi ağı kuruldu. Başka bir benzer organizasyon Doğu Sibirya'da bir yerde bulundu. Donbas'ta “kırmızı haydutluk” gelenekleri güçlüydü. Temmuz 1922’u isteyen İl İl Komitesi sekreteri gizli raporundan, işçilerin uzmanlara yönelik düşmanca tavrının doğrudan terörle karşı karşıya kaldığı sonucuna varıyor. Bu nedenle, örneğin Dolzhansky bölgesinde bir mühendisin baltalanması düzenlendi ve savaşçı iki komünist tarafından öldürüldü. ” (“İşçi Muhalefeti ve İşçi İsyanı”).
Sol taraftaki “kapitalist restorasyon” tehlikesi hakkında çok sayıda konuşma yapıldı; burada 1920’lerin ortasında “yeni bir muhalefet” (GE Zinoviev, LB Kamenev) ve bir “Troçki-Zinoviev parti karşıtı blok” olacaktı. Liderlerinden biri, Merkez Komite Finans Komitesi ve Halk Komiserleri Konseyi (SNK) başkanı olacak. Zaten Aralık ayında 1921'te bulunan Preobrazhensky, çiftçi-kulak çiftliklerinin gelişimi konusunda alarm verdi. Ve Mart ayında, 1922, bu alışılmadık şekilde uyanık yoldaş, tezleri, ülkede neler olup bittiğini detaylı bir şekilde analiz etmeye çalıştığı Merkez Komitesine sundu. Sonuç şu şekilde yapıldı: “Köydeki sınıf çelişkilerini yumuşatma süreci durdu ... Farklılaşma süreci yeni bir güçle yeniden başladı ve hepsinden önemlisi, tarımsal toparlanmanın en başarılı olduğu ve pullukların işlediği alanın arttığı yer alıyor ... Aşırı gerileme koşullarında genel olarak köylü ekonomisi ve kırsal kesimin genel yoksullaşması, kırsal burjuvazinin büyümesine devam ediyor. ”
Preobrazhensky, kendisini yalnızca bir açıklama ile sınırlamadı ve kendi “kriz karşıtı” programını sundu. “Fabrikaları geliştirmek, fabrikalara tahsis edilen alanlarda proleter tarımı desteklemek ve genişletmek, tarımsal kolektiflerin gelişimini teşvik etmek ve onları köylü ekonomisinin sosyalist bir topluma dönüştürülmesi için planlanan ekonominin yörüngesine dahil etmeyi” teklif etti.
Ancak en ilginç şey, tüm bu “ultra sol kanat” önerileriyle birlikte Preobrazhensky'nin kapitalist Batı'da yardım çağrısında bulunması. Ona göre, “büyük tarımsal fabrikalar” yaratmak için ülke dış sermayesinde yaygın olarak yatmak gerekliydi.
Yurtdışı tatlı parçaları
Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, 1924'taki yabancı sermaye sevgisi ile Preobrazhensky, SSCB'nin SNK'sındaki Ana İmtiyaz Komitesi (SCC) başkan yardımcısı oldu. Ve bir yıl sonra LD bu komitenin başkanı oldu. Troçki, Batı ülkeleriyle yakından ilişkili. Bu süre zarfında, NEP'nin başlangıcında tavizlere izin verilmesine rağmen, bu örgütün olağanüstü bir konsolidasyonu gerçekleşti.
Troçki'ye göre, GKK, Dışişleri Komiser Yardımcısı M.M. Litvinov, genel kurul A.A. Ioffe, SSCB Yüksek Ekonomik Konseyi Başkan Yardımcısı G.L. Pyatakov, Birleşmiş Milletler Sendikalar Konseyi (AUCCTU) A.I. Dogadov, en büyük teorisyen ve propagandacı, Merkez Komite üyesi A.I. Stetsky, Halkın Dış Ticaret Komiseri LB Krasin ve diğerleri, Temsilci koleksiyonunda, hiçbir şey söylemeyeceksiniz. (Krasin'in, yabancı sermayenin katılımıyla büyük petrol ve kömür çıkarma güvenleri oluşturmak için bir proje ortaya koyması önem taşıyor. Bu tröstlerin hisselerinin bir kısmının ulusallaştırılmış işletmelerin sahiplerine verilmesi gerektiğine inanıyordu. Genel olarak, yabancıların güvenlerini yönetmede aktif olarak yer almaları gerektiğine inanıyordu. ).
GKK'da yabancılarla anlaşmalar yapıldı ve pek çokları görevlilerden düştü. AV Boldyrev şöyle yazıyor: “NEP hakkında konuştuklarında genellikle“ Nepmen ”veya“ Nepachi ”akla geliyor - bu karakterler canlı bir şekilde göze çarpıyordu, ancak“ savaş komünizmi ”dönemindeki yıkım ve yoksulluk fonunda kaba bir lüksle göze çarpıyordu. Bununla birlikte, küçük bir girişimcilik özgürlüğü ve saklanan yerlerden chervonetleri çalan ve onları dolaşıma sokan küçük bir özel girişimci katmanının ortaya çıkışı, ülkede olanların yalnızca bir parçasıydı. Emirlerde çok fazla para imtiyazlarla dönüyordu. Bu, girişimci 1990-x'in - kıpkırmızı bir ceketi olan bir çift tezgahın sahibi olan, Kazakistan'dan ithal edilen kullanılmış, ancak yabancı bir otomobilde "çanta" olan "Yukos" ile karşılaştırılmasıyla ilgilidir. Yurt dışında akan küçük spekülasyonlar ve devasa fonlar. (“1925’te, Troçki cepheyi değiştirdi mi?”).
En iddialı ve aynı zamanda garip anlaşma, altın madenciliği şirketi “Lena Goldfields” ile yapılan bir anlaşmaydı. Amerikan bankacılık şirketi "Kun Leeb" ile ilişkilendirilen İngiliz bankacılık konsorsiyumuna sahipti. Bu arada, yılın Lena 1912 çalışanlarının rezil infazı, Lena Goldfields'ın faaliyetleriyle büyük ölçüde bağlantılıydı.
İşçiler “yerli” ve yabancı kapitalistlerin sömürüsünü protesto ettiler ve madenlerin hisselerinin çoğunluğu “Lena” sahiplerine aitti. Ve böylece, Eylül 1925’ta, şirket Lena madenlerini geliştirmek üzere imtiyazlara devredildi. GKK çok cömert idi - Batılı bankacılar Yakutistan'dan Ural Dağları'na uzanan bir bölge edindiler. Şirket, altının yanı sıra demir, bakır, altın ve kurşun madeni de yapabilir. Bisertsky, Seversky, Revdinsky metalurji tesisleri, Zyuzelsky ve Degtyarsky bakır yatakları, Revdinsky demir madenleri ve diğerleri gibi birçok metalurji işletmesi emrinde kaldı.
Yabancılar ön plana çıktılar ve yönetmeye başladılar - sömürgeci geleneklerinin en iyisi ruhu içinde. N.V. “İngiliz Herbert Guedemá başkanlığındaki bu yabancı şirket ilk sosyalist devlette aşırı arsız ve tedbirsiz davrandı” dedi. Yaşlı adamlar - İmtiyaz sözleşmesinin bitiminde “yatırımlar” sözü verdi, ancak madenlerin ve işletmelerin geliştirilmesine tek bir ruble yatırım yapmadı. Aksine, Lena Goldfields'ın devletten sübvansiyonlar talep ettiği ve mümkün olan her şekilde tüm ücret ve vergilerin ödemelerini azalttığı ortaya çıktı. ” (“Kriz: nasıl yapılır”).
Bu, Troçki'nin SSCB'de olduğu ve 1929'e kadar devam etti. Maden işçileri bir dizi grev düzenledi ve Chekistler eşzamanlı olarak bir dizi arama yürüttüler. Bundan sonra, şirket imtiyazdan mahrum edildi.
Cezai yarı kapitalizm
Köylüler için, NEP neredeyse acil yardım anlamına geliyordu. Ancak şehirli işçiler için daha da zor zamanlar geldi. VG, “... Pazara geçişten işçiler büyük ölçüde acı çekti” diyor. Sirotkin. - Önceden, “askeri komünizm” altında “en fazla parti” - bazı ekmek, tahıl, et, sigara vb. - ve her şey bedava, “dağıtım” şeklinde garanti edildi. Şimdi Bolşevikler para için her şeyi satın almayı teklif etti. Fakat gerçek para yoktu, altın chervonets (sadece 1924'te görünecek), yerini hala “Sovyet işaretleri” aldı. Ekim ayında, Narkomfin firmasından 1921 saldırıları onları çok fazla baskı altına aldı, Mayıs 1922 fiyatları 50 katlarında arttı! Ve işçilerin hiçbir ücretinin “onlar” için zamanı yoktu, ancak o zaman ücret artış endeksi daha önce fiyat artışları hesaba katılmıştı. Bu, işçilerin 1922 (yaklaşık 200 bin kişi) ve 1923 (yaklaşık 170 bin) arasında grev yapmasına neden oldu. ” (“Troçki neden kaybetti?”).
Öte yandan, müreffeh bir özel girişimci tabakası olan “Nepmen” hemen ortaya çıktı. Sadece kâr etmeyi başarmakla kalmadı, aynı zamanda yönetim aracıyla bağları da çok kârlı ve her zaman yasal bir hale getirmeyi başardılar. Bu, sanayinin ademi merkeziyetiyle kolaylaştırıldı. Homojen ve yakından ilişkili şirketler tröstlerde birleşti (sadece% 40 merkezi olarak kontrol edildi, geri kalanlar yerel yetkililere bağlıydı). Maliyet muhasebesine geçtiler ve daha fazla özerklik sağladılar. Bu nedenle, kendileri neyi ürettikleri ve ürünlerini nerede satmaları gerektiğine karar verdiler. Güven teşebbüsleri, devlet ihaleleri olmadan, piyasadan kaynak satın almadan yapabilirdi. Artık faaliyetlerinin sonuçlarından tamamen sorumluydu - kendi ürünlerinin satışından elde edilen gelirleri kendileri kullandılar, ancak kendi zararlarını da karşıladılar.
Burada, Nepallerin spekülatörleri geldi ve her yönden tröstlerin liderliğine "yardım" etmeye çalıştı. Ticaret ve arabuluculuk hizmetlerinden çok önemli kazançlar elde ettiler. Ekonomik bürokrasinin “yeni” burjuvazinin etkisine düştüğü, ya deneyimsizlik yüzünden ya da “ticari” nitelikte nedenlerle açıktır.
Üç yıl boyunca, NEP özel tüccarları ülkenin toptan ve perakende ticaretinin üçte ikisini kontrol etti.
Tabii ki, tüm bu umutsuz yolsuzluk tarafından izin verildi. İşte iki suçlu yarı kapitalizm örneği. Kasım ayında, 1922 sözde tarafından ortaya çıktı. "Kara Güven". Mostabak A.V. Spiridonov ve İkinci Devlet Tütün Fabrikası direktörü Ya.I. Çerkezler. Tütün ürünlerinin satışı, öncelikle devlet kurumlarına ve kooperatiflere yapılmalıydı. Ancak, eski tütün toptancılarından oluşan bu güven, tütün fabrikasının tüm üretiminin% 90'ini aldı. Aynı zamanda en iyi ürün çeşitliliği ve hatta 7 - 10 günlük kredi ile sağlandı.
Özel bir girişimci olan Petrograd'da metal tüccarı S. Plyatsky, yıllık cirosu üç milyon ruble olan bir tedarik ve satış ofisi kurdu. Anlaşıldığı üzere, bu kadar sağlam bir gelir, 30 devlet kurumları ile yakın “işbirliğinin” bir sonucu olarak mümkün olmuştur.
Araştırmacı S.V. Bu ve bu “NEP” suçlarının diğer gerçeklerine atıfta bulunan Bogdanov, “NEP dönemindeki kamu görevlileri arasında rüşvet, toplumun radikal olarak değişen sosyal ve ekonomik gerçeklerine özel bir adaptasyon şekliydi. Adlandırma listelerinde bulunmayan Sovyet çalışanlarının maaşları çok düşüktü ve sosyal güvenlik açısından pozisyonları yenilmezdi. Nepmen'lerle yapılan yarı-yasal anlaşmalar pahasına mali durumlarını iyileştirmek için bir çok cazibe vardı. Bu nedenle, NEP'nin varoluş dönemi boyunca sürekli olarak devam eden ve tabii ki, sadece karışıklık getirmeyen, aynı zamanda bireysel görevlilerin ani bir işten çıkarılma durumunda kendilerini koruma arzusu uyandıran devlet idare aparatının da çok sayıda yeniden düzenlemesini eklemek gerekiyor. ” (“NEP: cezai girişimcilik ve güç” // Rusarticles.Com).
Dolayısıyla, reformlar ekonominin canlanmasına ve yaşam standartlarının yükselmesine neden oldu. Ancak, çok zor ve tartışmalı oldu ...