Tüm farklılıklara rağmen dünya herkes için döner. Asıl mesele kişinin dünyanın dönüşüne kapılıp kapılmamasında bence.
Ne mi demeye çalışıyorum? Bilindiği üzere insanda acayip bir gelecek korkusu var. Yarını için endişelenmeyi, içinde bulunduğu anı yaşamaya tercih eden insan, bu yüzden çok şey kaybedebiliyor. Herhangi bir kişi, iyi-kötü bir iş tutturdu mu, onu kaybetmeme korkusuyla yaşamaya devam ediyor. Hayallerini bir kenara bırakarak, boğazı için yaşamını huzurluca sürdürüyor.
Kimseye laf atmıyorum elbette. Taşımı en önce kendi kafama atıyorum. Fakat nasıl bir şeyse ağrısını hissetmiyorum. Ya da "ne yapabilirim ki" deyip öylece geçiyorum. Kısacık bir hayat yaşayacağımı, hayal ettiğim birçok şeyin içimde kalacağını biliyorum ama henüz fırsatım varken onlara ulaşmak için hiçbir şey yapmıyorum. Bazılarına "imkansız", bazılarına "çok zaman alır", bazılarınaysa, "kim uğraşacak" deyip kendimi kandırıyorum.
Bunun yanında bana verilmiş güzel güzel nimetler, kabiliyetler yok mu? Hah, işte onları da kullanmıyorum. Gözümü yukarılara, ulaşılamazlara diktiğim için önümdekileri göremiyorum. Tabiri caizse günden güne onları da köreltiyorum.
Kendime nasihatim: "İmkansız"ı bir kenara bırakmalı, "çok zaman alır"ı uzak hedef belirlemeli, önümdekilerin değerini bilip kullanarak "kim uğraşacak"a odaklanmalıyım.