Eğer bir örümceğin düşüncesi cildinizin taranmasını sağlıyorsa, okumaya devam edin. Birleşik Krallık’tan bir araştırmacı ekibi, insanların sekiz ayaklı eleştirmenlerden korktuklarının üstesinden gelmelerine yardımcı olabilecek yeni bir strateji önermektedir.
Strateji, algılanan tehditlerle başa çıkmak için bireyin kendi deneyimlerini kontrol altında tutmaya odaklanan algısal kontrol teorisi (PCT) adı verilen bir davranış modeline dayanır.
Yeni çalışmada araştırmacılar, örümceklerin korkusuyla yüzleşmelerinin aksine, çeşitli örümcek görüntülerine maruz kaldıklarını kontrol ettikleri PCT tabanlı bir müdahaleye katılmaları konusunda güçlü bir korku korkusuyla katılımcılardan istediler. “
Araştırma ekibi – Manchester Üniversitesi’nden Dr. Warren Mansell’in de dahil olduğu – bu katılımcıların müdahaleyi izleyen günlük hayatlarında örümcekleri önlemek için daha az muhtemel olduğunu buldu.
Mansell ve arkadaşları yakın zamanda bulgularını bildirdiler.
Örümcek ya da araknofobi korkusu, Birleşik Devletlerde üçüncü en yaygın fobidir ve nüfusun yüzde 30’undan fazlasını etkilemektedir.
Pek azımız örümcekleri sevdiğimizi söyleyebilir, ancak araknofobi olan insanlar için yakın olmaları yoğun bir endişe duygusunu tetikleyebilir. En şiddetli durumlarda, bireyler bir örümcek ile temas etme korkusuyla evi terk etmekten kaçınabilirler.
Bilişsel davranışçı terapi (BDT), fobiyi körükleyecek olan düşünce kalıplarına değinmeye odaklanan araknofobi için en yaygın tedavilerden biridir.
Mansch ve diğer meslektaşları, PCT tabanlı bir yaklaşımın daha etkili olabileceğini öne sürse de, araknofobi için BDT de hastayı “korkularıyla yüzleşmeye” yönlendirmeyi ve örümceklerle temas kurmayı gerektirebilir.
Mansell, “Algısal kontrol teorisi, bir müşterinin, çevre tehditleri gibi çevrenin önemli unsurları üzerindeki deneyimleri üzerinde kontrol sahibi olmasının hayati öneme sahip olduğunu tahmin etmektedir, çünkü kontrolün kendisi sağlık ve esenlik için çok önemlidir” diyor.
PCT tabanlı müdahale, örümcek maruziyetine olan istekliliğini artırdı
Araştırmacılar, PCT teorisini, örümcek korkusu yaşayan ve ortalama yaşları 22 olan 96 yetişkin üzerinde test ettiler. Olguların yüzde 28’inde klinik fobi seviyesi tespit edildi.
Katılımcılardan bazıları PCT tabanlı bir deneye katıldı; bu konulara, deneklerin bilgisayar görüntülerini kendilerine ya da bir joystick kullanarak daha uzaklara taşıyabilecekleri söylendi. Diğer katılımcılar – kontroller – joystick’i hareket ettirmek için hangi yöne talimat verildi.
Ekip, PCT tabanlı görevi tamamlayan katılımcıların, deney grubundakilere kıyasla deneyden sonra gerçek bir örümcek ile daha yakınlaşmaya istekli olduklarını buldu.
Ayrıca, takip eden 2 hafta boyunca, PCT-tabanlı deneyde yer alan denekler, kontrollerle karşılaştırıldığında günlük yaşamlarında örümceklerden daha az kaçındığını rapor etmişlerdir.
Mansell, bu bulguların, terapistlerin korkusu olan hastaları korkularıyla yüzleşmeleri için cesaretlendirmek zorunda olmayacağına inandığını düşünüyor.
“İnsanlar karışık güdülerinden haberdar olduklarında, korkularını doğal olarak ele alan seçimler yapabilirler. Gelecekte bu tür basit bir müdahalenin fobinin insanların hayatlarında yaşayabileceği sıkıntı ve aksaklıklara kalıcı bir fark yaratabileceğini görmemiz gerekiyor. .”
Warren Mansell
Araknofobi olan insanların örümceklerin büyüklüğünü nasıl abarttıklarını öğrenin.