“Mary, bunu tanımadığın insanların önünde yapamazsın! Ah!”
Tasha içini çekti ve Mary’nin kolunu tuttu. Daha sonra siyah çizgileri tekrar örtmek için bornozu dikkatlice aşağı çekti. Aynı zamanda Cale ve Choi Han’ın yüz ifadelerini gözlemlemeye devam etti. Tasha, Mary’nin elini sıkıca tutuyordu.
“Bu, görüyorsun…”
Tasha endişesini gizleyemedi. Hayır, Raon ortaya çıktığından beri şoktaydı ama bu şoktan çok umutsuzluktu.
“Taşa.”
Cale, Tasha’nın gözlerinin içine baktı ve onu sakinleştirdi.
“Kimseye söylemeyi düşünmüyorum, merak etmeyin. Zaten hepimiz aynı gemideyiz.”
Tasha, hiç ses çıkarmadan defalarca açılıp kapanan ağzını kapattı. Alberu’nun Cale hakkında söylediklerini hatırladı.
Teyze, kaba olabilir ama sözünü tutar. Ona güvenemem ama en azından piç kurusuna güvenebilirim.’
Sonunda, bunu doğrudan söylemese bile Alberu’nun Cale’e güvendiği anlamına geliyordu. Tasha, Cale ile ne kadar uzun süre etkileşimde bulunursa, Alberu ile aynı fikirde olmaya başladı.
O sırada Mary konuşmaya başladı.
“Ejderha-nim hakkında da konuşmayacağım. Elementaller için yemin edemeyeceğim için, bunun yerine hayatım pahasına yemin edeceğim.”
Cale’in yüzünde hızla kaybolan küçük bir gülümseme vardı. Raon hayatını tehlikeye attığı için onun sırrı hakkında endişelenmesine gerek kalmamalı.
Tasha daha sonra büyükbabasının konuşmaya başladığını duydu.
“Genç efendi Cale, büyücüler hakkında bilgin var mı?”
“Herkes kadar ben de biliyorum.”
Romanda okuduklarına dayanarak ortalama bir insandan daha fazlasını biliyordu.
Necromancers, savaşmak için ölü yaratıkları kontrol etmek için ölü mana kullanan insanlardan bahsediyordu. Ayrıca vücutlarında sihirle bile saklanması imkansız yara izleri vardı.
Tıpkı az önce gördükleri Mary’nin kolu gibi, tüm vücutları örümcek ağlarına benzeyen siyah damarlarla kaplıdır.
Siyah örümcek ağı insanı.
Canlı varlıkların kullanamaması gereken ölü mana kullanmanın yan etkisiydi. Bu, savaşmak için cesetleri kullanmalarına ek olarak, büyücülerin avlanmalarının başka bir nedeni olabilirdi.
“İşe yaramaz oldukları kabul edildi.”
Ama dünyada faydasız meslekler yoktu.
Her şeyin faydalı olacağı bir zamanı ve yeri vardı.
“Benim adım Mary.”
Mary tekrar konuşmaya başladı.
“Bu yıl yirmi beş yaşındayım.”
Raon’un tarzını takip ederek kendini tanıttı. Raon siyah cüppeye merakla bakarken Cale sessizce dinledi.
“Son 15 yıldır bu Yaşam Şehrinde yaşıyorum. 10 yaşındayken ailemle birlikte çöle kaçtığımızı hatırlıyorum.”
Büyücü Mary, beklendiği gibi, köyden kaçan insanlardan biriydi.
“Hatırladığım tek şey bu.”
‘Hmm?’
Cale onun ne demek istediğini hemen anlayamadı.
“Mary’yi 15 yıl önce, ölü mananın yüzeye çıktığı gün bulduk.”
Cale başını çevirdiğinde Shawn’ın katı bir ifadeyle konuşmaya devam ettiğini gördü.
“Onu bulan bendim.”
Shawn, 15 yıl önce olanları hatırladı.
“Daha önce de belirttiğimiz gibi, ölü mana Ölüm Ülkesine yılda iki kez yükselir. Çöle kaçan insanları hızla yere indirmek için zamanın yaklaştığını bildiğimiz her gece yüzeye çıkarız. Çoğu yetersiz beslendiğinden, en ufak bir ölü mana miktarı bile kritik olabilir.”
“Ama herkesi yakalayamayız.”
Tasha ekledikçe kaşlarını çatmaya başladı. Shawn, Mary’yi bulduğunda Tasha oradaydı.
“15 yıl önce, en yüksek ölü mana miktarının Ölüm Diyarı’na geldiği zamandı. Bu, son birkaç yüz yılda gördüğümüz en yüksek orandı, normun yaklaşık yirmi katıydı.”
“Mmm.”
Cale bunun nasıl bir şey olduğunu ve Mary’nin nasıl büyücü olduğunu hayal edebiliyordu. Daha sonra konuşmaya başladı.
“Orası Bayan Mary’yi bulduğunuz yer olmalı.”
En küçük miktarın bile insanlar için ölümcül olabileceği Ölüm Ülkesinde normal miktardan yirmi kat daha fazla ölü mana ile bulundu.
“Evet. Onu bulduğumuzda önemli miktarda ölü mana emmişti.”
“Ama hayatta kalmayı başardı mı?”
Shawn cevap vermeye çalıştı ama önce başka biri cevapladı. Mary’ydi.
“Evet. Son derece acı verici olmasına rağmen hayatta kalmayı başardım.”
Mary acı verici olduğunu söylese de Cale, Mary’de herhangi bir duygu hissedemiyordu.
“Tüm damarlarım patlıyor gibiydi. Hayatta kalabilmek için, vücudumdan geçen yoğun acıyla uğraşırken ölü manayı kontrol etmeyi öğrenmem gerekiyordu. Kara Büyücü veya Ruh Çağıran olma seçenekleri verildiğinde, Ben bir Necromancer olmayı seçtim.”
10 yaşındaki Mary’nin hayatta kalabilmesi için büyücü olması gerekiyordu.
“Bu yüzden daha az acı çektiğim için mutluyum.”
Tasha daha fazla dinlemek zormuş gibi başını eğdi.
Daha az acıyla. Mary bunu böyle ifade etti çünkü büyücüler, tanrının insanlara izin vermediği ölü manayı emdikleri için acı dolu bir hayat yaşadılar.
“Ancak, bundan önceki hayatıma dair hiçbir anım yok.”
Cale, hatırladığı tek şeyin çöle kaçmak olduğunu söylediğinde ne demek istediğini şimdi anlamıştı.
“Çölde koşuyordum. Ailem birer birer arkamdan düşmeye başladı ama ben koşmaya devam ettim. Tek hatırladığım bu. Eskiden nerede yaşadığımı, hatta insanların yüzlerini bile hatırlamıyorum. benim aile üyelerim.”
Mary tek bir şeyi hatırladı.
Mary, koşmaya devam et! Arkana bakma, sadece koş!’
Koşmaya devam ederken sadece annesinin sesini ve ayaklarının altındaki kum hissini hatırlıyordu. Adını ancak annesinin sesi sayesinde hatırlayabildi.
“Acı çektim ama mutlu oldum ve çok minnettarım.”
Duygusuz ses konuşmaya devam etti.
Mary burada, Ölüm Şehri’nde, hayır, Yaşam Şehri’nde olduğu için mutlu ve müteşekkirdi. Ayrıca onu şehirde tutmaya çalışan Obante’ye ve son 15 yıldır onu kurtaran ve ona bakmaya devam eden Shawn ve Tasha’ya da minnettardı.
Ancak her gece annesinin sesini duyar.
“İnsanların büyücüleri sevmediğini biliyorum ama yine de insanların dünyasını merak ediyorum.”
Şehirdeki insanların çoğu insan dünyasına cehennem diyordu.
Ayrıca insanların büyücüleri hor gördüğünü söylediler. Ama yine de merak ediyordu.
Hayır, içinde bir boşluk hissetti.
“Kimseye zarar vermek istemiyorum, bu yüzden yalnız gideceğim.”
Hayatının bu unutulmuş ilk 10 yılı peşini bırakmadı ve acı çekmesine neden oldu. Bu yüzden o ilk 10 yılda neler olduğunu öğrenmek istedi. Anılarını geri kazanmak istiyordu ve bir şey ona bunu yapmak için insanların dünyasına gitmesi gerektiğini söylüyordu.
Tasha’nın tutmadığı kolunun yenini yukarı çekti. Çirkin yaralar yeniden ortaya çıktı.
“İnsanların bu yara izlerini iğrenç bulduğunu duydum. Bu nedenle, bu yara izlerinin ortaya çıkmadığından emin olmalıyım ve şakaklardan uzak durmalıyım. Bu yolculuk için çok şey hazırladım.”
Mary’nin başı, yani siyah cüppenin başlığı Cale ve Raon’a dönüktü ama o üç Kara Elf ile konuşuyordu.
Tasha diğer kolunu tutamadan orada öylece durdu. Ölü mana ile dolu kara çölde nefes almakta zorlanan çocuğu hatırladı.
“Koşmam gerek, ah, koşmam gerek!”
Vücudunun her yerinde siyah çizgiler belirmeye başladığında çocuk böyle mırıldanıyordu.
Tasha, mücadele eden kızı kumdan aldığında, çocuğun ebeveynlerinin uzaktan ölmek üzere olduğunu görebiliyordu. Çocuk oldukça uzağa koşmuştu.
Daha sonra ölü manaya karşı kazandı ve hayatta kaldı.
“Dünyayı merak ediyorum.”
Obante bir şey söyleyemedi. Bunun nedeni, onun aslında dünyayı merak etmediğini biliyordu. Her gece peşini bırakmayan unutulmuş anılarını bulmak istediğini biliyordu.
O anda bir şeyin hareket etmeye başladığını gördü.
Raon’du.
Raon, Mary’ye doğru uçtu ve onun önünde durdu. Bağırmaya başlamadan önce bir süre sessizce siyah cübbeye baktı.
“Yaşamayı başardığın için harikasın! Elbette benim gibi büyük ve kudretli değilsin ama yine de harikasın!”
Cale, Raon’la aynı fikirdeydi. Raon’un heyecanlı bağırışından çok farklı sakin bir tonda konuşmaya başladı.
“Sen harikasın. Yaşamayı başardığın sürece sorun yok.”
“Doğru! Biraz harika bir insan olduğunu kabul ediyorum!”
Ancak Raon’un söyleyecek daha çok şeyi vardı.
“Fakat bu zavallı insan bir şekilde ön patim kadar güçlenip incinmeyeceğim diyerek yolculuğa çıkıp da yaralı dönse bu dünyayı mahvederdim!”
‘…Bu çok fazla değil mi? Önce beni iyileştirmen gerekmez mi?’
Cale’in sormak istediği pek çok şey vardı ama bunları yüksek sesle söyleyemedi. Raon’la belli bir dereceye kadar aynı fikirde olduğu içindi.
Mary de çevresindeki insanların incinmesini istemiyordu. Bu yüzden Raon’u ve Kara Elfleri neden onun gitmesini istemediklerini anlamıştı. Bu yüzden 20 yaşına girmesini beş yıl beklemişti ama yine de dünyayı merak ediyordu.
“O yüzden izin alana kadar gitmeyeceğim. Gittiğim zaman 1 yıl içinde kesinlikle kimseye yakalanmadan geri geleceğim.”
Bunu söylerken sesi çok ciddi geliyordu. Obante zayıf bir şekilde cevap verirken avuçlarındaki teri sildi.
“Sonra, bunu daha sonra konuşalım.”
Bu şehirdeki, hayır, tüm Batı kıtasındaki tek büyücü oydu. Ona bu yolu açan Obante’ydi. Onun ölmesini izlemeye dayanamadı, bu yüzden geçmişte bulduğu kutsal emanetlerden birini çıkarıp ona verdi.
“Evet efendim. Anlıyorum.”
Mary cevap verdiğinde Obante bakışlarını Cale ve Raon’a çevirdi.
“Ölü mana bittiğinde sana haber vereceğim. Lütfen bu süre zarfında kalışını daha iyi hale getirmek için yapabileceğimiz bir şey varsa bize haber ver.”
“Çok teşekkür ederim, belediye başkanı-nim.”
Cale, kalkmadan önce Obante ile el sıkıştı. Shawn ve Mary de ayağa kalktı. Ancak, hala oturan bir kişi vardı.
“Taşa.”
“Hah, ah!”
Tasha, Obante’nin ona adını söylediğini duyunca şoka girdi. Aklında çok fazla ağırlık var gibi görünüyordu. Cale bunu görmezden geldi ve belediye başkanının ofisinden çıktı. Kara Elfler ve Mary hiçbir şey bilmiyormuş gibi davranırken Raon görünmez olmaya geri döndü.
Tasha ve Shawn, Cale’in grubuna yol gösterirken belediye başkanı ofisinde kaldı. Choi Han doğal olarak Cale’in hemen arkasında dururken büyücü Mary, Choi Han’ın yanında durmuş, cübbesi yerde sürüklenerek sessizce yürüyordu.
“Mary.”
Mary başını çevirip Cale’e baktığında siyah cüppenin başlığı kalktı. diye sordu Cale, rahat bir tempoda yürümeye devam ederken.
“Bana bir kol yapar mısın?”
“İnsan vücudu için bir kol mu demek istiyorsun?”
Cale, duygusuz sorusunu nazikçe yanıtladı.
“Evet. Bir sol kol.”
“Ona bir şey için mi ihtiyacın var?”
“Evet ediyorum.”
“Anlıyorum. Senin için yapacağım.”
Cale, tazminat ya da ödül hakkında soru sormayan Mary’ye baktı ve sordu.
“İnsan dünyasında görmek istediğiniz şey nedir?”
Shawn ve Tasha bu soru karşısında irkildi. Mary hiç tereddüt etmeden cevap verdi.
“Emin değilim.”
Mary gerçekten bilmiyordu.
“İnsanların dünyasını hayal edemiyorum çünkü ona dair hiçbir anım yok ve sadece kitaplarda okudum. Ama oraya vardığımda görmek isteyeceğim pek çok şey olacakmış gibi hissediyorum.”
“Sanırım bu mantıklı.”
Cale, Mary’nin mantığına katıldı. Orada ne olduğunu bilmiyorsan, özellikle bir şeyi nasıl görmek isteyebilirsin? Belki yüzeye çıktığında ne görmek istediğini bilir.
O anda Raon, Cale’in zihninde konuşmaya başladı.
– Bu duyguyu anlıyorum.
4 yıl boyunca o mağaradayken Raon’un görmek istediği hiçbir şey yoktu. Çünkü henüz bir şey görmemişti. O sadece özgür olmak istiyordu. Dört gözle beklediği başka bir şey yoktu.
– O harika bir insan.
Raon, daha önceden beri büyücü Mary’yi övmeye devam etti.
– İyi birine benziyor.
Raon, onlarla birlikte gitmesini istemek için Cale’e başvurmuştu. Onun dünyayı görmesini istiyordu.
– Elbette senin kadar iyi değil, zayıf insan. Ama o bizim gibi. O iyi bir insan ve bu acıyı yaşamayı başardı. O harika bir insan.
Cale her zamanki gibi Raon’u duymuyormuş gibi yaptı.
***
İki gün sonra, Cale hanın restoranında bir kanepede uzanmış gözlerini tavana dikmişti.
“Bu şaka değil.”
Ruuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuum
Deprem gibi hissettiren şeye yüksek bir ses eşlik etti. Ancak çok şiddetli değildi.
“Genç usta-nim, görünüşe göre ölü mana yükselmek üzere.”
“Öyle görünüyor.”
Cale, Ron’un uzattığı limonatadan bir yudum aldı. Bu yeraltı şehrinin limonları bile vardı. Burada her çeşit meyve vardı.
Beacrox biraz dondurma yaptı ve masaya, Cale ile görünmez Raon’un önüne koydu. Hancı, Beacrox’a hanın şefi olarak gerçekten Beacrox’u tutmak istiyormuş gibi bakıyordu.
– Huzursuz oluyorum!
Cale, Raon’u görmezden geldi ve hanın kapısına baktı.
“Beacrox, git bana bir bardak daha limonata getir.”
“Affedersin?”
“Genç usta-nim, ben yapacağım.”
Beacrox şaşkınlıkla sordu, Ron ise yapacağını söylemek için öne çıktı. Biri hana girerken küçük bir zil sesi duydular.
“Ron, sen otur.”
Tamamen siyah bir cüppeyle kaplı bir insandı. Mary, Cale’i ziyaret etmek için hana girmiş ve hiç tereddüt etmeden ona doğru yürümüştü.
“Beacrox, misafirimize bir bardak limonata getir.”
Beacrox tamamen örtülü kişiye şaşkınlıkla baktı. Cale, Beacrox’un anlamasına yardımcı olmak için konuşmaya devam etti.
“Bu, babana yeni bir kol yapacak kişi.”
Beacrox gerildi. Her zamanki sevecen gülümsemesine sahip olan Ron bile ifadesini değiştirmekten kendini alamadı.
Cale, önündeki siyah cüppeye baktı ve doğrudan konuya girdi.
“Mary.”
Cale bedava şeyleri, parayı ve insanlardan bir şeyler almayı severdi ama tam anlamıyla bir dolandırıcı değildi. Kim Rok Soo olarak kendisi için iyi şeyler yapan insanları uygun şekilde ödüllendirmesi gerektiğine inanıyordu.
Cale, çifte hançer kullanan kiralık katil Ron için yeni bir kol yapacak kişiye böyle bir ödül vermeyi planladı. Adamlarından birine yardım ettiği için iyi bir ödülü hak etti.
“Sana 6 ay kalacak yer vereceğim.”
– Peki! İyi iş, zayıf insan!
Raon, Cale’in içinden bağırdı.