Oooo ahlak felsefesi... İyi olmanın tanımını yapmak o kadar zor ki. Mesela Aristippos’e göre; "haz veren şey iyi acı veren şey kötüdür". Ben de bir nebze böyle düşünürüm kendimce iyi olmaya çalışırken. İyi olma çabamın kaynağı somut bir getiri değil, ruhsal bir doygunluk. Fakat biraz daha derin düşününce iş karmaşıklaşıyor. Çünkü belirli şartlar altında ne kadar kinlensem de, ne kadar istesem de kötülük yapmayı başaramam. Hep bir şey durdurur insanı. O zaman iyi olma durumunu, kötü olmama durumu ile bütünleşik düşünmek gerekiyor. Karşıdan gelen eylem beni çıldırtsa da bilerek karşıdaki kişiye kötülük yapamam mesela. Diğer bir taraftan eylemi yapan kişi de önemli. Mesela ayağına yetişkin bir insan sürekli basıp dursa fazlaca sinirlenir insan. Ama bu ayağa basma eylemini 2 yaşındaki bir çocuk yapsa, o zaman sinirlenmez. Bazısı da tam tersi durumda sinirlenmez. O zaman eylemin kendisi de direkt olarak iyi veya kötü olarak sınıflandırılamaz.
Bunların hepsini aşmayı başarsak bir de tam sizin dediğiniz toplum ahlakının iyi tanımı var. Bazı toplumlarda kadının tek başına sokağa çıkması kötüyken, bazılarında oldukça normal. Dürüst olmak da tam bunun gibi.
Oldukça zor bir soru yani sorduğunuz. Aristippos'un düşüncesini savunurken bazı çatlaklar çıkıyor ortaya. Mesela şiddet onlardan biri. Kişiye haz verirse iyi kabul etmek oldukça tehlikeli olurdu. Buraya kısıtlayıcı bir tanım arıyor o zaman insan.