Komünist Parti
Ulusal organize anlamında ilk komünist parti parti ve siyaset örgütü idi Bolşevikleri altında Lenin'in önderliğinde . Adının verilmesi Rus Sosyal Demokrat İşçi Partisi içinde Rus Komünist Partisi (Bolşevik) çizilmesine yönelik 1918 yılında gerçekleştirilen Birinci Dünya Savaşı onaylaması politikaları SPD o zamana kadar açan Sosyalist İşçi Partisi Avrupa'daydım. Lenin'in Karl Marx tarafından yayılan düzenin uygulanmasına ilişkin teorilerine dayanarak, 1917 Rus Ekim Devrimi'nden sonra dünya çapında , çoğunlukla daha önce var olan sosyalist ve sosyal demokrat partilerden ayrılarak, bunlar giderek daha fazla komünist partiye dönüştükten sonra, daha fazla komünist parti kuruldu. reform odaklı seyir ve aynı zamanda Birinci Dünya Savaşı ve İkinci Enternasyonal'in dağılması sırasında , devrimci Marksistler onları “proleter enternasyonalizminden ” uzak olarak yorumladılar .
İdeolojik komünist partilerin temeli üzerine inşa tarihi , ekonomik ve felsefi bilgi Marksizm ( bilimsel sosyalizm komünist öğretinin teorik temelini oluşturan). Bu doktrin, 19. yüzyıl boyunca Karl Marx ve Friedrich Engels tarafından geliştirildi . İlgili temel fikirler , Komünist Partinin 1848 manifestosunda zaten yer alıyordu .
19. yüzyıl gibi erken bir tarihte ve giderek artan bir şekilde 20. yüzyılda, Marx'ın öğretilerinin günümüze kadar çeşitli sosyalizm ve komünizm kavramlarına yol açan farklı yorumları ve daha ileri gelişmeleri vardı ( Leninizm , Marksizm-Leninizm , Troçkizm ile karşılaştırın). , Titoizm , Maoizm , Eurokomünizm vb.). Lenin'in komünist partinin “ işçi sınıfının öncüsü ” olarak merkezi öneme sahip teorisi, sonraki tüm gerçek sosyalist sistemler üzerinde büyük bir etki yarattı .
Farklı yorumlar nihayetinde bölünmelere ve birçok çoğulcu demokratik devlette yan yana var olan ve en azından var olmaya devam eden birçok komünist partinin kurulmasına yol açtı. Bazen birbirleriyle kavga ederler veya birbirlerini orijinal komünist fikre “ihanet etmekle” suçlarlar.
Makalenin sınıflandırılmasına ilişkin notlar
Aşağıdaki makale, komünist partilerin tarihine genel bir bakış ve dolayısıyla kaçınılmaz olarak 19. yüzyılın ortalarından günümüze rekabet eden çeşitli komünist teori ve yaklaşımların tarihini ele alıyor. Dünya-tarihsel durum, komünizmin (ya da "gerçekte var olan sosyalizm"in ) tarihini etkilediği ölçüde, kısmen buna dahildir .
Bir odak noktası, Avrupa'daki, özellikle Rusya'daki (veya SSCB'deki) ve Almanya'daki KP'lerin tarihidir. Diğer ülkelerin, özellikle diğer kıtalardaki KP'lerinin, Soğuk Savaş alt maddesi altında, örneğin Çin ve gelişmekte olan ve yükselen ülkeler altında belirtilmesi daha olasıdır .
Erken komünist, Marksizm öncesi gelişmelerden söz edilmez. Lütfen diğer makalelere bakın ( örneğin Ütopik Sosyalizm ).
Makale esas olarak üç ana zaman dilimine ve bunlara karşılık gelen ana bölümlere ayrılmıştır:
Zaman zaman, dönemsel bir ayrımı mantıklı göstermeyen bir dönemin veya alt makalelerin akıcı geçişleri de vardır (en açık şekilde, örneğin Çin Komünist Partisi'nin tarihinde , aynı zamanda bireysel KP'lerin diğer bazı gelişmelerinde) .
Kapsamı ne olursa olsun, konunun karmaşıklığı nedeniyle her CP ayrıntılı olarak listelenemez. Bu bağlamda, ilgili ülkelerin ve bireysel KP'lerin tarihine ilişkin makalelere atıfta bulunulmaktadır.
Komünist partilerin kökeni ve gelişimi, 1848'den 1947/48'e kadar tarih
19. yüzyıldan başlayarak revizyonizm tartışmasına kadar
Şubat 1848'de Karl Marx ve Friedrich Engels , komünist hareketin ilk temellerinden birini temsil eden ve sonraki sosyalist ve komünist partilerin temel hedeflerini özetleyen Komünistler Birliği adına Londra'da “ Komünist Manifesto ” yu yayınladılar .
Marx ve Engels, (1836'da Paris'te erken dönem komünist Wilhelm Weitling'in belirleyici etkisi altında kurulan) hâlâ küçük olan Adiller Birliği'ni zaten şekillendirmişlerdi. Bu birlik, 1834 yılında Paris'te kurulan ve daha sonraki komünist partilerin atası olarak kabul edilen 1848'de Londra'daki Komünistler Ligi adını alan Haydutlar Ligi'nden doğmuştur .
19. yüzyılda Batı Avrupa'da Gelişme
19. yüzyılda Avrupa'daki hemen hemen tüm sosyal demokrat ve sosyalist partiler, aşağı yukarı Marx ve Engels tarafından formüle edilen tez ve teorilere uydular ( ayrıca bkz. Kapital ve Komünist Parti Manifestosu ).
Amaç, önceden var olan kapitalist üretim ilişkilerinin sosyalist ilişkilere dönüştürüleceği devrimci sosyalist bir toplumsal düzendi. Bu , üretim araçları üzerindeki özel mülkiyetin ortadan kaldırılacağı ve üretim araçlarının devrimci bir işçi partisinin önderliğinde ortak mülkiyete devredileceği anlamına gelir . Bu “ proletarya diktatörlüğü ” ( sosyalizm ) sınıfsız bir topluma (komünizm) dönüşecekti .
19. yüzyılın sonuna gelindiğinde ise sosyal demokrat partiler ve işçi hareketi içinde zaten çeşitli tartışmalar yaşanmıştı . Birinci Uluslararası (IAA = Uluslararası İşçi Birliği Karl Marx (komünistler) arasındaki temel ihtilafının sonucu çözülmüş) Michail Bakunin'e ( anarşistler 1876 yoluyla).
Zamanlarının işçi hareketinin en önde gelen iki temsilcisi arasındaki bu çatışma , ilk sosyalist-proleter devrim olarak kabul edilen 1871'de Paris Komünü'nün yenilgisinden sonra şiddetlendi . Emek hareketinin anarşist kanadını temsil eden Bakunin de devlet yapılarını aşmaya çalıştı ve herhangi bir partinin liderlik rolünü reddetti .
Bazı sosyalist partilerin ulusal düzeyinde, 19. yüzyılın sonunda parti için devrimci veya reformist bir yol üzerinde tartışmalar ortaya çıktı. Almanya'da, Eduard Bernstein , parti başkanı August Bebel yönetiminde, en azından teorik olarak hâlâ büyük ölçüde devrimci fikirli olan SPD'ye karşı " revizyonizm teorisi "ne karşı çıktı. Hükümetin demokratik olarak ele geçirilmesinden sonra toplumu reformlarla dönüştürme hedefi , orta vadede en geç Birinci Dünya Savaşı sonrasına kadar SPD'de ve diğer sosyal demokrat partilerde kendini göstermiştir. Bu, komünistlere, yani Marksist anlamda devrimci fikirli, sosyal demokrasiden ayrılmalara yol açtı .
1912 yılına kadar Almanya'da Gelişme
Burjuva-liberal Mart Devrimi , Marx ve Engels'in bu süre boyunca 1848/49 arasında, devrimi etkilemeye sosyalist ve komünist içeriği kullanmaya çalıştı sol kanat ile Neue Rheinische Zeitung Marx tarafından kurulan yılında Köln Marx / Engels o birine yol açmadı devrimin sosyalist yönünü ummuştu ; bununla birlikte, liberalleşme sürecinde, Alman proletaryasının bölgeler üstü bir örgütlenmesinin başlangıcına işaret eden Genel Alman İşçi Kardeşliği gibi erken sendika örgütleri ortaya çıkmaya başladı .
19. yüzyılın ortalarından itibaren, birçok Avrupa ülkesinde olduğu gibi, Alman Konfederasyonu eyaletlerinde işçi 'eğitim dernekleri ve işçi refah dernekleri gibi işçi örgütlerinin kurulması, sendikaların öncüsü oldu. Son olarak, genel sosyal ve parlamenter düzeyde işçilerin çıkarlarını desteklemek için sosyal demokrat ve sosyalist partiler kuruldu.
In Leipzig içinde 1863 Ferdinand Lassalle kurdu oldukça reform odaklı sosyalist parti adı altında Genel Alman İşçi Derneği (ADAV). 1869'da Marksist yönelimli Sosyal Demokrat İşçi Partisi (SDAP) , Eisenach'ta Wilhelm Liebknecht ve August Bebel tarafından Birinci Enternasyonal'in Alman şubesi olarak kuruldu .
ADAV ve SDAP 1875 yılında birleşmiş Gotha adı altında Almanya Sosyalist İşçi Partisi (SAP), adı altında beri 1890 selefi Sosyal Demokrat Parti , mevcut SPD ve benimsenen Gotha Programı nedeniyle son derece tehlikeye arasında Marx tarafından eleştiriliyor, reformist ADAV'a karşı uyum.
1878 ve 1890 yılları arasında Reich Şansölyesi Otto von Bismarck yönetimindeki sosyalist yasalar aracılığıyla sosyal demokrasiye ve Reichstag dışındaki eylemlerine yönelik baskılara, yasal kovuşturmalara ve geçici yasaklara rağmen , sosyal demokratların destekçileri, SPD'nin sonunda bir olana kadar istikrarlı bir şekilde büyüdü. 19. yüzyıl Kitle partisi Alman Reich'ında gelişmiştir . Bismarck, 1880'ler dönemi için görece ilerici olan ve bu yolla SPD'nin akınını durdurmak istediği, ancak başaramadığı ölçüde başaramadığı sosyal yasalarla işçilere bazı tavizler vermek zorunda hissetti. hayal edildi.
1890'dan itibaren yeniden örgütlenmesinden sonra, SPD , en azından Karl Kautsky tarafından yazılan ilk bölümünde , Erfurt programıyla Marksizm ile yeniden daha açık bir şekilde hizalandı. Erfurt programı aynı zamanda Avrupa'daki diğer sosyalist partileri de etkiledi ve SPD'yi 1889'da yeni kurulan Sosyalist Enternasyonal'in ( İkinci Enternasyonal ) en güçlü partisi haline getirdi .
Alman Reich'ında, 1912'deki Reichstag seçimlerinden sonra SPD, oyların neredeyse yüzde 28'ini ve dolayısıyla 397 üyeden 110'unu alarak, ancak iktidara gelemeden Alman Reichstag'ındaki en güçlü parti oldu. Bu yine de imparator tarafından parlamentoyu hesaba katmadan belirlendi.
( Daha fazla gelişme için aşağıya bakın )
1917 Ekim Devrimi'ne kadar Rusya
In Rusya , Rusya Sosyal Demokrat İşçi Partisi (RSDİP) ortaya 1898 üç Marksist grupların birleşmesi dan. Ancak RSDRP, başlangıcından kısa bir süre sonra yasaklandı; üyelerinin çoğu tutuklandı veya sürgüne gönderildi.
Sürgün olarak, altında Lenin'in liderlik , bolþevikler (= çoğunluk) ayrılmış gelen Menşeviklerle , 1903'te (= azınlık). Yeniden birleşmeden sonra, 1912'de Bolşevikler ve Menşevikler arasındaki son bölünme izledi. Burada da bölünmenin nedeni, partinin devrimci ya da reformist gidişatı arasındaki anlaşmazlıkta yatmaktadır.
Dünyanın en güçlü ülkelerinden biri olmasına rağmen, çarlık Rusyası 19. yüzyılın sonuna kadar hâlâ ağırlıklı olarak tarımsaldı . Birçok yerde kapitalizm öncesi feodal yapılar ( feodalizm ) hâlâ hüküm sürüyordu . Artan sanayileşme , özellikle Çar II . Nicholas hükümetinden (1894'ten) beri başladı . Hızla büyüyen proletarya , sefil sosyal koşullardan acı çekti. 19. yüzyılda Rusya'da çarlığa karşı sol muhalefet, sosyal devrimci ve anarşist akımlardan diğer birçok Avrupa ülkesinde olduğundan daha güçlü bir şekilde etkilenirken, örgütlü Marksist sosyal demokrasi 20. yüzyılın başında henüz emekleme aşamasındaydı.
Ocak 1905'te , Çar'a dilekçe vermek isteyen işçilerin kitlesel gösterilerine yönelik baskıda en az 130 göstericinin öldürüldüğü ve yaklaşık 1.000 kişinin yaralandığı ve tüm dünyada devrimci ayaklanmalara yol açan Saint Petersburg'daki sözde " Kanlı Pazar "ı takip ediyordu. Ülkeye, Grev ve gösteriler geldi. Ancak bu ayaklanmalar henüz herhangi bir partinin liderliğinde değildi. Çar pes edip bazı liberal reformları uygulamaya koyduğunda bunlar yatıştı ( ayrıca bkz: Rus Devrimi 1905 ).
Birinci Dünya Savaşı'nın kurbanları ile birlikte Rus halkı, özellikle askerler ve işçiler arasındaki hoşnutsuzluk yeniden arttı. Rusya ekonomik yıkımın eşiğindeydi. 1917 Şubat Devrimi onun ardından Çar'ın, devrilmesine yol açan feragatla için Yekaterinburg içinde Urallar yasaklandı ve Sosyal Demokrat Menşeviklerin hükümeti, fakat karşı savaşı sona erdirmek için değil İttifak Devletleri Almanya ve Avusturya-Macaristan güreşmeyi başardı. Alman Reich yardımıyla, Lenin den getirildi sürgünde de İsviçre'de bir de mühürlü vagon Petrograd İsveç aracılığıyla gizli bir operasyonda . Emperyal Alman hükümeti, merkezi figürü Lenin olan Bolşeviklerin Batı'da savaş için özgürleşen birlikleri kullanabilmeleri için bir devrim yoluyla Doğu Cephesi'ndeki savaşı muzaffer bir şekilde bitirmeyi umuyordu .
Lenin ve Troçki önderliğinde Bolşevikler, Kerensky yönetimindeki Menşevikleri devirdikten sonra 1917 Ekim Devrimi'nde " Kışlık Saray'ın Fırtınası" ile iktidarı ele geçirdiler ve Rusya Federatif Sosyalist Sovyet Cumhuriyeti'ni (RSFSR) kurdular. 1922'deki iç savaştan sonra diğer Sovyet cumhuriyetleriyle birlikte Sovyetler Birliği ortaya çıktı . Almanya'nın beklediği gibi Bolşevikler, 1918'in başlarında Brest-Litovsk barış anlaşmasıyla Rusya'daki Birinci Dünya Savaşı'nı sona erdirdiler .
İlk onların lehine Birinci Dünya Savaşı açmak gerekiyordu bir taktik manevra olarak Merkez Powers tarafından teşvik Ekim Devrimi, ancak belirleyici oluşmuş işaret sonuçta tüm dünyada solcu devrimci güçler için ve koydu vakıf için sonu, en azından Avrupa monarşilerinin çoğunun güç kaybı. Rus Ekim Devrimi'nin sonuçları, aynı zamanda, "gerçek sosyalist" olarak tanımlanan SSCB'nin, diğer ülkelerdeki KP'lerin daha da gelişmesine on yıllar boyunca egemen olacağı 20. yüzyılın yaklaşan tarihi üzerinde belirleyici bir etkiye sahipti. Birçok tarihçi için bu devrim , 19. yüzyılı 20. yüzyıla ayıran asıl içerik işareti olarak sözde " Sivil Çağ " ın sona ermesi için geçerlidir .
Bolşeviklerden Rusya Komünist Partisi (KPR) ortaya çıktı ve 1918 ve 1952'den beri Komünist Parti'de birkaç isim değişikliğinden sonra Sovyetler Birliği Komünist Partisi (SBKP) ortaya çıktı. SBKP'nin teorik temeli, Karl Marx'ın teorilerini Rusya'daki durumu dikkate alarak Marksizm-Leninizm'e genişleten Lenin'in yazılarını oluşturdu .
Alman Reich 1915 - 1933: Birinci Dünya Savaşı, Kasım Devrimi ve Weimar Cumhuriyeti
Almanya, ret sonra bölünmüş 1916/1917 onay savaş kredileri ile Karl Liebknecht ve Otto Rühle Reichstag'da USPD ( Almanya Bağımsız Sosyal Demokrat Parti den SPD'nin). SPD'deki savaş karşıtlarının kahramanları , savaşa ve SPD'nin burgfriedenspolitik'ine karşı tavırlarıyla hükümetin hoşnutsuzluğunu suçlayan ve partilerin kendilerinin suçladığı Rosa Luxembourg ve Karl Liebknecht, 1916'da hapis cezasına çarptırıldılar.
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra, Macaristan ve Avusturya'ya ek olarak birçok ülkede ve bazı durumlarda iç savaş koşullarına benzer devrimci ayaklanmalar yaşandı ; bu durum, komünistlerin Ekim Devrimi örneğini takiben Rusya'da Sovyet sosyalist cumhuriyetlerini zorlamaya çalıştı. bazı şehirlerde de kısa süreliğine başarılı oldular. Böylece, Bavyeralı USPD lideri ve başbakanı Kurt Eisner'in 1919 Nisan'ında Bavyera'da sağcı Anton Graf von Arco-Valley tarafından Bavyera Sovyet Cumhuriyeti'nde bir aylığına suikaste uğramasından yaklaşık iki ay sonra geldi (bkz. Münih Sovyet Cumhuriyeti ), bu süre boyunca çeşitli hükümetler gibi komünistlerin oluşan Eugen Levine gibi solcu aydınlar, Ernst Toller ve anarşistler gibi Gustav Landauer ve şair Erich mühsam aldı dönüşler. Ancak Sovyet cumhuriyeti, 2 Mayıs 1919'a kadar SPD hükümeti tarafından Gustav Noske'nin siyasi sorumluluğu altındaki Reichswehr ve Freikorps birimleri (" Beyaz Birlikler " olarak da bilinir) tarafından kanlı bir şekilde bastırıldı.
Almanya'nın geri kalanında da, 1918 Kasım Devrimi şiddetliydi, en geç 1919'daki sözde Spartaküs ayaklanması ve onu takip eden iç savaştan sonra, başlangıçta devrime katılmış olan SPD önderliği altında. taktik nedenlerle, ancak Kayzer'e sadık karşı-devrimci ordularla gizlice yapılan anlaşmalar ezildi. Başında reform odaklı Friedrich Ebert olmak üzere SPD'nin önderliğinde , Weimar Cumhuriyeti çoğulcu bir çok partili demokrasi olarak galip geldi .
Savaşın sonunda hapishaneden serbest bırakılan USPD'nin sol kanadının önde gelen sembolik figürleri Karl Liebknecht ve Rosa Luxemburg, 1918 Kasım Devrimi'nden önce Spartaküs Birliği'nin kuruluşunu başlatmışlardı. Her ikisi de Ekim/Kasım 1918'e kadar tutuklu kalmış, ardından komünist gazete Die Rote Fahne'de çıkan yazılarla ajitasyon ve aydınlanma ile devrimin gidişatını etkilemeye çalışmışlardır .
Birinci Dünya Savaşı sırasında, Spartakusbund, Liebknecht ve diğerleri SPD'den ihraç edildikten sonra “ uluslararası bir grup ” olarak savaşa karşı ajitasyona devam etti. SPD'deki bölünmeden sonra, devrimci bir kanat olarak USPD'nin bir parçasıydı ve savaştan sonra, 1918 sonundan Ocak 1919'a kadar diğer partilerle birlikte , herhangi bir partiden bağımsız bir sol devrimci örgüt kurdu. Almanya Komünist Partisi'nin (KPD) başında Paul Frölich ve Johann Knief'in bulunduğu Bremen solcu radikallerinden (IKD) çıkan Enternasyonal Almanya Komünistleri gibi komünist yönelimli gruplar .
Kuruluşundan kısa bir süre sonra, devrimin sembolik figürleri olan Liebknecht ve Luxemburg, Friedrich Ebert ve Gustav Noske yönetimindeki SPD hükümetinin hizmetindeki sağcı ulusal özgür ceset askerleri tarafından 15 Ocak 1919'da yakalandı ve öldürüldü.
Hem Liebknecht hem de Luxemburg, devrimci mücadelelere liderlik etmek şöyle dursun, neredeyse aktif olarak yer almıyorlardı. Ancak iktidardaki SPD için, KPD parti gazetesi “Die Rote Fahne”de SPD'nin devrime ihanet eden rolüyle ilgili ajitasyon ve aydınlatıcı makaleleriyle, bir tehlikeyi temsil ettiler. Ebert, Scheidemann ve Noske, artık Kasım Devrimi'nin başında değildi. SPD liderliğinin devrimle ilişkisi taktikseldi. Gerçek amacı, SPD liderliğindeki eski devlet yapılarını kurtarmak ve savaş sırasında imparatora sadık olan sağcı ulusal orduyla birlikte çalıştığı devrimi durdurmak, sonunda bastırmaktı. Rosa Luxemburg ve Karl Liebknecht bu bağlantıları kamuoyuna açıklamaya çalıştılar ve bu onların zulmünün ve cinayetlerinin siyasi nedeniydi.
USPD, SPD ve KPD arasında gözle görülür şekilde ezildi. 1922'den sonra küçük bir parti olarak Weimar Cumhuriyeti'nde pek önemli bir siyasi rol oynamadı. Üyelerinden bazıları SPD'ye geri döndü, USPD'nin sol kanadının çoğu 1920'de KPD'ye çoktan katıldı ve kısa bir süre için - Paul Levi'nin başkanlığında - aynı zamanda Almanya Birleşik Komünist Partisi (VKPD) olarak da faaliyet gösterdi. ).
1920'lerin başında, KPD başlangıçta hâlâ Rosa Luxemburg'un kavram ve ilkelerine dayanıyordu (bkz. Demokratik Sosyalizm ). Etrafında “parti hakları” hangi çeşitli kanat savaşlardan sonra Heinrich Brandler ve Ağustos Thalheimer aranan bir birleşik bir cephe SPD ile, “parti sol” , Sovyetler Birliği yönelik 1924 parti kongresinde galip geldi. Spartaküs ayaklanmasından sonra bile genç Weimar Cumhuriyeti'ne karşı devrimci uygulamayı sürdürmeye çalışmıştı. Mart 1919'da başarısız bir genel grev çağrısı girişiminden sonra, 1920'lerin başında, örneğin 1920'de Ruhr bölgesinde ve 1921'de Vogtland'da birkaç başarısız bölgesel ayaklanma izledi .
1925'ten 1933'te Nasyonal Sosyalistler tarafından yasaklanana kadar Ernst Thälmann'ın başkanlığında , KPD esasen kendisini Bolşeviklere, şu anda Rusya'da komünist olan ve Josef Stalin'in yönetimi altındaki Sovyetler Birliği'ne yöneltti .
Rosa Luxemburg tarafından hazırlanan ilkeler zımnen reddedildi. 1920'lerin sonunda, parti, küresel ekonomik kriz ve Alman toplumundaki sosyo-politik kutuplaşmanın ardından üyeliğini ve seçmen potansiyelini artırmayı başardı , ancak Weimar Cumhuriyeti'nde hiçbir zaman bir hükümete dahil olmadı. Rosa Luxemburg'un ölümüne kadar yakın bir sırdaşı ve kampanya arkadaşı olan Clara Zetkin ile birlikte KPD, Weimar Cumhuriyeti'nin sonunda Reichstag'ın yaş başkanını atadı . 1924'ten 1932'ye kadar parti takipçi sayısını ikiye katladı ve yasaklanmadan kısa bir süre önce 360.000 civarında üyesi vardı. In Kasım 1932 Reichstag seçimlerinde , o oyların 16.9 oranında ve Reichstag 100 sandalye kazandı.
Nasyonal Sosyalizmin ortaya çıkışına karşı mücadele KPD içinde başlangıçta ikincil öneme sahipti. Ana siyasi rakip partinin büyük bir kısmı için SPD'ydi, oysa birçoğu (sadece KPD'de değil) NSDAP tarafından olası bir iktidar ele geçirildikten sonra faşizmin başarısız olacağı ve komünist bir sisteme geçişin daha sonra gerçekleşeceği görüşündeydi. basitleştirmek. Bu ruh hali, komünistlerin sorumlu tutulmaya çalışıldığı Reichstag yangını sonucunda partinin 1933'te yasaklanmasına kadar izlediği Stalin'in verdiği sosyal faşizm teorisine dayanıyordu . Bununla birlikte, Weimar Cumhuriyeti'nin sonunda, birbirini izleyen acı, nispeten kısa seçim kampanyalarının ardından, KPD (→ Kızıl Cephe Savaşçıları Derneği ) ve SA'nın paramiliter örgütü taraftarları arasında bazı şiddetli sokak kavgaları patlak verdi . Ölümlerin de olduğu NSDAP.
Adolf Hitler'in Reich Şansölyesi olarak atanmasından hemen sonra , KPD yaklaşmakta olan bir faşist diktatörlüğe karşı ülke çapında bir genel grev çağrısında bulundu . Bununla birlikte, 1920'deki Kapp Putsch'un aksine , bu çağrıya 31 Ocak 1933'te , grev eylemlerinin hızla bastırıldığı ve neredeyse tarih tarafından bastırıldığı küçük Svabya sanayi kasabası Mössingen'de (bkz. Mössingen Genel Grevi ) itaat edildi .
1918'den 1920'lere Rus İmparatorluğu ve İç Savaş: Stalin ve Troçki arasındaki kırılma
Sovyetler Birliği'nde, 1917 Ekim Devrimi'nden sonra, Troçki, Rusya için Brest-Litovsk barışında Alman Reich'ı ile Birinci Dünya Savaşı'nı bitirdikten sonra, Troçki tarafından inşa edilen Kızıl Ordu arasında beş yıllık yıkıcı bir iç savaş patlak verdi. ve çok farklı muhalefet grupları, özellikle de Yekaterinburg yakınlarında sürgünde ailesiyle birlikte Bolşevikler tarafından öldürülen eski çarın hala nispeten güçlü destekçileri olan sözde "beyazlar" (" beyaz ordular ") birlikleri . 1918'de Urallar .
Ekim Devrimi'nde başlangıçta Bolşevikleri destekleyen sosyal devrimci ve anarşist hareketler de iç savaş sırasında ezildi. Bunun nispeten iyi bilinen bir örneği, Kronstadt Sovyet ayaklanmasının bastırılmasıdır. Daha az bilinen, ancak boyut olarak daha büyük olan , Ukrayna'da köylü lideri Nestor Machno tarafından yönetilen ve anarşist teorisyen Peter Kropotkins'in fikirlerinden güçlü bir şekilde etkilenen partizan bir hareket olan Machnotschina'nın anarşist hareketinin boyun eğmesiydi . Yaklaşık üç yıl boyunca Ukrayna'nın çoğunu kontrol eden Machnowzi, kendilerini hem Çarlık "Beyaz Orduları"na hem de daha sonra başlangıçta onlarla müttefik olan Troçki'nin Kızıl Ordusu'na karşı savunmak zorunda kaldılar. 1922'de Bolşevikler.
Milyonlarca insanın ölümüyle sonuçlanan büyük bir kıtlıkla da sonuçlanan iç savaş, genç Sovyetler Birliği'ni çok büyük sosyal sorunlarla zayıflattı. Bununla birlikte, sonunda Bolşevikler başarılı oldular ve Rusya'da ve ona bağlı Sovyet cumhuriyetlerinde Komünist Partinin üstünlüğünü sağladılar.
1919'da Üçüncü Enternasyonal'den bu yana dünya çapında komünist partiler kuruldu, Lenin'in onu ikinci, 30 üyeli Sosyalist Enternasyonal'den ayırt etme girişimi üzerine kurulan Komünist Enternasyonal (Komintern), ve Komintern tarafından yönetilen Rus KP'si, komünist hareket üzerinde küresel liderlik iddiasını ileri sürdü.
Rusya'daki Ekim Devrimi deneyimi, SBKP içinde, bir dünya devriminden önce , kapitalist devleti ve sosyal düzeni komünist bir devletle değiştirmek için sosyalizmin tek bir ülkede de uygulanabileceği görüşüne yol açtı . Bu pozisyondan çekilen partiler veya SBKP'nin liderlik iddiası sonraki dönemde daha sosyal demokrat pozisyonlara döndüler. En geç 1924'ten itibaren, neredeyse tüm komünist partiler temelde Komintern'in SBKP'nin ilkeleriyle uyumlu ulusal şubeleriydi.
1924'te Lenin'in ölümünden sonra, Lenin'in halefi için verilen güç mücadelesi, Stalin ile Troçki arasında bir kırılmaya yol açtı (→ Sovyetler Birliği'nde Sol Muhalefet ). Lenin'in orijinal iradesine karşı, Stalin parti içindeki entrikalar yoluyla da kendini kanıtlayabildi . Stalin, 1922'den beri partinin yeni oluşturulan genel sekreterliği görevini yürütüyordu ve daha sonra ona neredeyse sınırsız yetkiler verdi.
Troçki'ye ek olarak, Zinoviev , Buharin ve Kamenev gibi Stalin'in destekçilerinin saflarından olası rakipler elendi ve nihayet 1930'larda sözde " Büyük Tasfiye " nin bir parçası olarak idam edildi. Troçki sürgüne gönderildi ve ardından ülkeden kovuldu. Onun göç etmesine yol açtı Meksika .
1930'larda Troçkizm ve İspanya İç Savaşı
Troçki , sürekli devrim teorisinde kurduğu dünya devrimi için katı bir rotayı savunmaya devam etti . Göçü sırasında teorik çalışmalarını geliştirmeye devam etti. Sonuç olarak, nihayet 1938'de Dördüncü Enternasyonal'i oluşturan Troçkist komünist partiler ortaya çıktı . 1940 Troçki Stalin, bir ajan tarafından onun Meksikalı sürgünde olan Ramon Mercader , öldürülen .
Troçkist partilerin önemli bir etkisi yalnızca birkaç eyaletle sınırlı kaldı (örneğin Latin Amerika veya Sri Lanka'da ). 1950 ve 1960'ların başında, Troçkist partilerin başka şeylerin yanı sıra, desteklenen başarılı sonuç fln en bağımsızlık savaşı içinde Cezayir karşı Fransa'da ( ayrıca bkz aşağıda ).
İspanyol sol komünist partisi Partido Obrero de Unificación Marxista (POUM) , 1936 ve 1939 yılları arasında General Franco'nun birliklerine karşı İspanya iç savaşı sırasında anarko-sendikalist sendika Confederación Nacional del Trabajo'nun (CNT) yanında nispeten önemli bir rol oynadı .
Sovyetler Birliği, cumhuriyete silah tedarik eden tek büyük güçtü. Daha önce Stalin, Büyük Britanya ve Fransa'yı, Franco'yu kitlesel olarak destekleyen faşist devletler Almanya ve İtalya'ya müdahale etmeye ikna etmeye çalışmıştı . Başlangıçta küçük bir siyasi güç olan 1921'de kurulan İspanya Komünist Partisi (PCE; İspanya Komünist Partisi) , cumhuriyetin Halk Cephesi hükümeti içinde baskın bir konum kazandı . Komünistler anarşist devrime karşı çıktılar ve küçük burjuvaziyi kendi saflarına kazanmaya çalıştılar . Ayrıca, cumhuriyetin askeri stratejisini giderek daha fazla şekillendirdiler ve bu da güçlü iç siyasi sürtüşmelere neden oldu. 1 Mayıs 1937'de Barselona'da bir yanda komünistler, diğer yanda anarşistler ve solcu komünistler arasında sokak kavgaları patlak verdi.
20. yüzyılın başlarındaki Rusya'ya benzer şekilde, İspanya da hâlâ yoğun bir şekilde tarım yapıyordu. CNT'nin anarşistleri ve onların militan kolu Federación Anarquista Ibérica (FAI), milyonlarca sosyal tabana sahipti. Seçici silah teslimatları, iç siyasi durum ve anarşist liderlerin iktidarla ilgili hataları nedeniyle, komünistler etkilerini bu grup pahasına genişletmeyi başardılar. PSOE'nin kendi içinde bölünmüş sosyalistleri de komünist etki girdabına düştüler. Her şeyden önce sendikaya bağlı olan güçlü “devrimci” kanat, kendisine boyun eğmek zorunda kaldı.
POUM, PCE ve Stalin tarafından karşı-devrimci bir örgüt olarak görüldü, siyasi bir güç olarak kapatıldı ve yasadışılığa sürüklendi. Aynı zamanda komünistler, liberallerle birlikte devrimi savunmaya aldılar ve kolektiflere karşı fiziksel eylemde bulundular. Bir yanda PCE ile diğer yanda POUM ya da CNT arasındaki tekabül eden rekabet ve nihayetinde ondan gelişen ideolojik olarak koşullandırılmış iki cepheli savaş, İspanya İç Savaşı'nın sonunda, Hitler tarafından desteklenen Franco ve Franco'ya katkıda bulundu. Mussolini galip geldi ve 36 yıl boyunca Frankocu diktatörlüğü şekillendirdi. CNT, POUM, PCE ve diğer partiler daha sonra Franco yönetiminde İspanya'da yasaklandı. Franco, 1975'teki ölümüne kadar iktidarı elinde tutabildi.
In içinde Federal Almanya Cumhuriyeti 1970 ve 1980, Troçkist partiler vardı örneğin politik nispeten önemsiz grup Internationale Marxisten (GIM), PSG yer aldı, 2005 milletvekilliği için , ve çeşitli diğer küçük partiler.
1930'larda ve 40'larda faşizm altında: yeraltı, direniş ve toplama kampı hapsetme
İspanya, İtalya (1922'den beri) ve Almanya'dan (1933'ten beri) sonra Avrupa'daki üçüncü faşist devletti . Faşizm döneminde, ilgili eyaletlerde komünist partiler yasaklandı. Üyeleri genellikle tutuklandı veya toplama kamplarında (örneğin Alman Reich'ında) gözaltında tutuldu ve sürgüne kaçamazlarsa genellikle orada öldürüldü. Örneğin, KPD'nin başkanı Ernst Thälmann , 1933'ten 1944'te Buchenwald toplama kampında vurularak öldürülene kadar on bir yıl boyunca gözaltında tutuldu . İtalyan lider teorisyen KPI , Antonio Gramsci , ayrıca hapis onbir yıl sonra, 1937 yılında hapiste öldü.
Bazı komünistler , hayati tehlike arz eden koşullarda siyasi faaliyetlerini yasadışı bir şekilde yeraltında sürdürdüler . Örneğin Almanya'da komünistler , özellikle İkinci Dünya Savaşı sırasında Sovyetler Birliği'nde Nasyonal Sosyalizme karşı direnişte yeraltında çalıştıkları casusluk örgütü “ Rote Kapelle ”de toplandılar . Sürgünde komünistler ayrıca partinin yapısını korumak ve savaştan sonra partinin yeniden örgütlenmesine hazırlanmak için çalıştılar. Moskova'da Wilhelm Pieck yönetimindeki sürgün KPD , sosyal faşizm teorisinin terk edilmesinden sonra 1935'ten itibaren faşizme karşı bir halk cephesi politikası yaydı. Bu popüler ön politikası sonrası için önkoşul olan SED'yi oluşturmak üzere SPD ve KPD zorla birleşmesi halinde Sovyet işgal bölgesinde İkinci Dünya Savaşı sırasında 1946'da, ilgili komünist partiler mücadelede öncü bir rol oynamıştır özellikle de, Fransa , Arnavutluk , Yunanistan , İtalya ve Yugoslavya faşist işgalci güçler ve partizan savaşında belirleyici bir işlev gördüler. Bu ülkelerde faşizmden kurtuluş mücadelesinde KP'lerin rolü, savaştan sonra ilgili komünist partilerin de SBKP'den bağımsız olarak etkili konumlar elde etmelerine yol açtı. Arnavutluk'ta ( Enver Hoca yönetiminde ) ve Yugoslavya'da ( Josip Broz Tito yönetiminde ) KP'ler kurtuluştan sonra iktidara geldiler ve on yıllar boyunca farklı, bağımsız komünizm biçimleri kurmayı başardılar.
Sovyetler Birliği 1924'ten 1945'e kadar: İkinci Dünya Savaşı'nın sonuna kadar Stalinizm
1925'te SBKP'nin 14. parti kongresinde, Stalin'in tek ülkede sosyalizmi inşa etme konusundaki tutumu, seyri ve tezleri pekiştirildi. Zamanında Stalinizm “demokratik merkeziyetçilik” olarak bilinen parti yapısı delegeler bulundular hangi parti kongresini vardı: SSCB'de (1924-1953), diğer ülkelerde birçok komünist partiler SBKP modelini takip seçilmiş bir merkez komitesi , daha sonra Politbüro'yu seçti . Ancak fiili olarak , Politbüro kontrolsüz bir güç birimini temsil etti ve Merkez Komitesi'ne egemen oldu ve bu da parti kongresindeki seçimlerin “istendiği gibi” gerçekleşmesini sağladı.
Komünist partinin hükümeti kurduğu hemen hemen tüm ülkelerde (özellikle İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden sonra Doğu Bloku devletlerinde ), Stalinizm döneminde muhalefet partileri yasaklandı veya zorla asimile edildi . Stalin, kendisine diktatörlük gücü bahşetmiş ve o zamana kadar benzeri görülmemiş ve neredeyse dini deliliğin özelliklerini üstlenen bir kişilik kültü etrafında inşa etmişti .
1 Aralık 1934'te Parti Sekreteri Sergei Mironowitsch Kirov bir saldırıda öldürüldü. Stalin bu saldırıyı , özellikle 1935 ve 1939 yılları arasında “Büyük Çistka ” (Rusça: “ Büyük Temizlik ”) olarak adlandırılan sözde Stalinist tasfiyelerde parti içindeki ve dışındaki fiili ve hatta sözde muhalifleri hedef almak için bir fırsat olarak değerlendirdi. bazen muhteşem olanlardan sonra Gösteri denemelerini ortadan kaldırmak için (bkz. Moskova denemeleri ). Eğer idam edilmezlerse, uzun hapis veya sürgüne mahkum edildiler . Bu amaçla, zaten Lenin altında 1920'lerde kurulmuştu ceza ve çalışma kamplarına bir sistem genişletildi: Sözde " Gulag ", yazar ve muhalif Aleksandr Soljenitsin bilinmesine olanak veren küresel bir halk yana yaptığı yayınlar yoluyla 1970'ler . Gulag'daki ölü sayısıyla ilgili farklı tahminler var; birkaç yüz bin ile birkaç milyon arasında değişirler.
Ekonomik olarak, Stalin, büyük sanayileşme ve demiryolu ağının genişletilmesi yoluyla SSCB'yi batılı sanayi uluslarının seviyesine getirmeye çalıştı . Stalin, zorlu araçlarla tarımın zorla kollektifleştirilmesini organize etti ve bunun sonucunda birçok köylü geçim kaynağını kaybetti. Ayrıca SSCB'deki Ortodoks Kilisesi'ne karşı da şiddetle savaştı . Birçok din adamı öldürüldü ya da çalışma kamplarına sürüldü. Birçok yerde Ortodoks kiliselerinde bir ikonoklazma ve Hıristiyan amblemlerinin yıkımı yaşandı .
İle Hitler-Stalin Paktı Ağustos 1939 tarihli, Polonya ve Doğu Avrupa'nın diğer bölgeleri Almanya ve SSCB arasında bölünmüş edildiği gizli ek protokolde Stalin Sovyetler Birliği'ne karşı savaşa gitmekten onun ideolojik rakibi Hitler'i önlemek umuyordu. Stalin savunucuları, Stalin'in yalnızca yaklaşan savaşa kadar Kızıl Ordu'yu güçlendirmek için zaman kazanmak istediği görüşünde . 1941'de Almanların Sovyetler Birliği'ne saldırısı “ Barbarossa Harekatı ” ile geldiğinde, Stalin ve Kızıl Ordu başlangıçta şaşırmış ve gafil avlanmıştı. Stalin, Arktik Okyanusu üzerinden silah teslimatlarıyla ABD'nin desteğine bağımlıydı. Alman Wehrmacht, Moskova ve Stalingrad'a (bugün: Volgograd ) kadar bir imha kampanyasında ilerlemeyi başardı . Dönüm noktası , 1942/43 kışında Sovyetler Birliği'nin Stalingrad Savaşı'nda 6. Alman Ordusuna karşı kazandığı zaferden sonra geldi . Wehrmacht geri püskürtüldü ve sonunda yenildi (ayrıca bkz . Berlin Savaşı ). “ Büyük Vatanseverlik Savaşı ” nda Nazi diktatörlüğüne karşı kazanılan zafer , 1945'ten itibaren Stalin'e yeni bir ivme kazandırdı.
1943'teki savaş sırasında, Üçüncü Enternasyonal ( Komintern ), batılı müttefikler ABD ve Büyük Britanya'yı dikkate almadan dağıldı . 1947'de Soğuk Savaş'ın başlamasından sonra, SSCB güç-politik etkisini yeni Doğu Bloku devletlerine genişlettikten sonra, yerini KP'leri, özellikle Doğu Bloku'nu tabi kılmaya çalışan Komünist Enformasyon Ofisi ( Cominform ) aldı. Avrupa, CPSU'nun gereksinimlerine her zamankinden daha fazla. Son olarak, Kominform da daha sonraki de-Stalinizasyon ve SBKP'nin, özellikle Çin'de artık önleyemediği komünist ideolojiler sırasında 1956/1957'de dağıldı . Bununla birlikte, 1990/1991 civarında SSCB'nin düşüşüne kadar, SBKP, diğer ülkelerdeki birçok KP üzerinde kademeli olarak azalsa da önemli bir etkisini sürdürmeye devam etti.
1940'ların sonunda komünist partilerin gelişimi
Avrupa
Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra 1918 yılında kurulan Macaristan Halk Cumhuriyeti'nde Macaristan Komünist Partisi , burada sadece 4 ay kadar var olan ve Ağustos 1919'un başlarında bir Sovyet cumhuriyeti kuran Béla Kun tarafından iktidara geldi. muhafazakar-otoriter bir hükümet haline geldi.
1918'de kurulmasından sonra başlangıçta büyük önem taşıyan Finlandiya Komünist Partisi, Finlandiya İç Savaşı'ndan sonra aynı yıl tekrar kaybetti . Stalin , 1939/1940 Sovyet-Finlandiya kış savaşı sırasında Otto W. Kuusinen yönetiminde komünist bir hükümet kurduğunda daha fazla nüfuz kazandı .
İspanya'nın yasadışılığında, 1942'de, sürgünden 1942'den 1960'a kadar Dolores Ibárruri Gómez ("La Pasionaria") ve daha sonra 1960'tan itibaren Santiago Carrillo tarafından yönetilen yeni bir komünist parti kuruldu . ( 1939'a kadar İspanya için yukarıya bakınız )
Daha önce bahsedilenlere ek olarak, diğer KP'ler 1945'e kadar ve sonrasında pek çoğu, en azından Batı Avrupa'da pek önemli bir siyasi rol oynamadı. - İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Sovyet hegemonyası sırasında Doğu Avrupa KP'leri dışında ( aşağıya bakınız ).
Avrupa KP'lerinin çoğu 1918 ile 1923 arasında kuruldu ve genellikle ilgili devletlerin sosyal demokrat veya sosyalist partilerinden oluşan bölünmelerden ortaya çıktı. En azından 1945'e kadar öncelikle SSCB'ye yöneldiler ve Komintern'in ulusal şubeleriydiler. Özetle, komünist partiler Avrupa'da aşağıdaki ülkelerde kurulmuştur:
- 1918 Rusya , Hollanda , Avusturya , Macaristan ve Finlandiya'da
- 1919 Almanya , Yugoslavya , Portekiz ve Danimarka'da
- 1920 Fransa , Yunanistan ve Büyük Britanya'da
- 1921 İtalya , İspanya , Belçika , Lüksemburg , İsveç ve İsviçre'de (1940'ta yasaklandı, 1944'te " İsviçre Emek Partisi " (PdA) olarak yeniden kuruldu )
- 1923, Norveç
- 1941 Arnavutluk
Fransa
Fransız Komünist Partisi ( PCF ; Fransızca: Parti communiste français , PCF) 1920'de kuruldu. Başkanlığında Maurice Thorez , parti 1936 seçimlerinde oyların 15.3% elde ve Sosyalist desteklenen Halk Cephesi hükümeti altında Léon Blum . PCF liderliği her zaman Sovyetler Birliği'nden gelen Komintern'in talimatlarını kayıtsız şartsız takip etti . Hitler-Stalin Paktı'nın desteği, 1939'da İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından sonra ona yıkıcı bir parti yasağı getirdi . Almanya'nın Haziran 1940'ta Fransa'yı işgaline karşı, PCF, Almanya'nın 1941 yazında Sovyetler Birliği'ne saldırmasından bu yana Direniş'e daha fazla dahil oldu . Bu taahhüt, partiye faşizmden kurtuluştan sonra Fransız ulusunda güçlü bir destek verdi. In Dördüncü Cumhuriyeti , PCF bir hale kitle partisi . 1946 seçimlerinde oyların %28,6'sını aldı.
( PCF'nin daha da geliştirilmesi için aşağıya bakınız )
İtalya
Komünist İtalya'nın Partisi (KPI, İtalyan Partito Communista Italiano - PCI) tarafından 1921 yılında kuruldu Amadeo Bordiga'nın , Antonio Gramsci ve Palmiro Togliatti . İtalya Sosyalist Partisi PSI'dan ( Partito Socialista Italiano ) çıktı. Sonra nöbet ait faşizm altında Benito Mussolini'nin ondan, 1926 yılında yasaklandı sonra, parti davrandı toprağa faşizme karşı. Gramsci tutuklandı ve 1937'de hapishaneden serbest bırakıldıktan kısa bir süre sonra öldü , burada komünist bir teorisyen olarak çalışmaya devam etti ve büyük ölçüde İtalyan Komünist Partisi'nden gelecek olan Avrupa komünizminin daha sonraki gelişimi için bazı temeller üzerinde çalıştı . Amadeo Bordiga, partinin Stalinist gidişatına karşı çıkması nedeniyle 1930'da ihraç edildi. 1970'deki ölümüne kadar aktifti ve 1943'te kurulan Uluslararası Komünist Parti'nin başına geçti .
İkinci Dünya Savaşı sırasında, yasaklanan PCI, İtalyan direnişinde öncü bir rol oynadı . 1945'ten itibaren, o zamanlar 1.8 milyon üyesi olan parti, en fazla üyeye sahip Batı Avrupa Komünist Partisi idi ve daha sonra zaman zaman demokratik İtalya siyaseti üzerinde önemli bir etki yaptı. Savaştan sonra, PCI, SSCB'deki SBKP'nin politikalarından giderek artan bir şekilde ayrılarak, bir bütün olarak bazı Batı Avrupa KP'lerinin gelişimini de şekillendirdi.
( PCI'nin daha da geliştirilmesi, aşağıya bakınız )
Yunanistan
Yunanistan Komünist Partisi KKE (Kommounistikó Komma ELLADAS) Sosyal Demokrat İşçi Partisi 1920 yılında ortaya çıktı. Kuruluşundan hemen sonra yasaklanmış ve ilk etapta kanunsuzluktan çalışmaya devam etmiştir . İkinci Dünya Savaşı sırasında KKE, Alman işgaline karşı direnişte Ulusal Kurtuluş Cephesi (EAM) ve ELAS Halk Kurtuluş Ordusu'na hakim oldu . Nasyonal Sosyalistlerden kurtuluşun ardından 1944 yılında Yunanistan'da bir iç savaş ( Yunan İç Savaşı ) yaşandı , ancak parti ülkede iktidar olma hedefine ulaşamadı. 1947'de tekrar yasaklandı, son savaşçıları nihayet 1949'da hükümet birlikleri tarafından yenildi.
( KKE'nin daha da geliştirilmesi için aşağıya bakınız )
Belçika
Belçika Komünist Partisi 1921 yılında kuruldu. 1989 yılına kadar vardı.
Yugoslavya
Yugoslavya Komünist Partisi bir yıl içinde ülkenin en büyük üçüncü partisi haline rağmen, 1920 gibi erken 1919 yılında kurulmuş, ancak yasaklandı. 1940'larda parti Alman işgalcilere karşı direnişi şekillendirdi. Nasyonal Sosyalistlere karşı partizan savaşını özellikle etkili bir şekilde organize eden Hırvat general Josip Broz Tito , savaş sırasında Yugoslav komünistlerinin karizmatik bir lider figürü oldu . Komünist Parti 1943'te kendi başına geçici bir hükümet kurmayı başardı. Savaştan sonra Tito yönetimindeki Yugoslavya , federal bir devlet yapısı ve işçi özyönetimi kurarak komünizme giden kendi bağımsız yolunu izledi ; bu, 1948'de Stalin'in SSCB'deki SBKP'siyle bir çatlağa ve onun Kominform'dan dışlanmasına yol açtı.
( 1945'ten sonraki gelişme aşağıya bakınız )
Arnavutluk
Arnavutluk Komünist Partisi 1941 yılına kadar kurulmamıştı. İkinci Dünya Savaşı sırasında Mihver güçler Almanya ve İtalya'ya karşı ulusal kurtuluş cephesinin direnişinde öncü rol oynadı. Savaştan sonra Almanya Komünist Partisi başkanı Enver Hoca, “ Emek Partisi ” ile Stalinizme dayalı tek parti yönetimini zorladı .
( 1945'ten sonraki gelişme aşağıya bakınız )
Kuzey Amerika ve Avustralya
1920'lerin başlarında diğer kıtalarda da komünist partiler kuruldu. In ABD'de (1919 yılında), Kanada (1921 yılında) ve Avustralya'da (1920 yılında), CPler ilgili durumlarını resmi siyasetinde neredeyse hiçbir önemi yoktu.
Özellikle Amerika Birleşik Devletleri'nde komünistler ve diğer sosyalistler zaman zaman belirli baskılara maruz kaldılar. 1950'lerin McCarthy döneminden çok önce ( aşağıya bakınız ), komünist hareketlerin etkisinden duyulan korku, Rus Ekim Devrimi'nden kısa bir süre sonra, 1920 civarında özellikle güçlüydü. Amerika'nın komünistlere ve diğer sol parti üyelerine karşı duyarlılığının iyi bilinen bir örneği, 1920'de soygun ve cinayetle suçlanan İtalya'dan iki işçi, anarşist göçmen Nicola Sacco ve Bartolomeo Vanzetti'nin yargılanmasıydı. Kabartma materyali, onu bastırmanın başka bir yolu olmadığında yok edildi. Sacco ve Vanzetti ölüme ve 1927 yılında mahkum edildi - serbest bırakılmaları için uluslararası bir kitle hareketinin protestolara karşı - on yedi yıl sonra ölüm sırasını, onlar idam edildi üzerinde elektrikli sandalyeye . Ölümlerinden sonra rehabilite edilmeleri 1977 yılına kadar değildi . Bugün ikisinin masum olduğu ve ABD'deki yaygın komünizm karşıtlığı nedeniyle mahkumiyetlerinin siyasi amaçlı olduğu ve ilgili çevreler tarafından arandığı tartışmasızdır.
( ABD'deki diğer gelişmeler için aşağıya bakınız )
Latin Amerika
1919 ve 1930'lar arasında Güney Amerika ve Orta Amerika'daki birçok ülkede kurulan KP'ler, çoğu kez , çoğu hükümet katılımının dışında bırakılmış olsalar bile, Avrupa dışındaki kıtaların sanayileşmiş ülkelerinden daha önemli roller oynadılar. 1940'ların sonlarına kadar, 1938'de Şili'de hükümete yalnızca Şili Komünist Partisi katıldı.
İlk CP Latin Amerika'da bu oldu Arjantin'de 1918'de kurulan, o bir CP izledi Meksika ( PCM 1919) ve ardından içinde Uruguaylı 1920, Brezilya ( PCB 1922 yılında), Cubas ( Küba Komünist Partisi ) 'de 1925, Peru 1928, Kolombiya ve Kosta Rika Komünist Partisi , Venezuela ( Partido Comunista de Venezuela ) 1931 ve Ekvador ( Partido Comunista del Ecuador ) 1931 ve Nikaragua Komünist Partisi 1937.
Afrika
Asya
Bugünkü Çin Halk Cumhuriyeti ( aşağıya bakınız ) ve Moğolistan ( bkz. ebf. Aşağıda ) dışında, Asya KP'lerinin rolü, Afrika'dakine benzer şekilde, esas olarak ancak İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra daha büyük bir öneme sahipti . Bununla birlikte, KP'ler, örneğin Çin ve Moğolistan'ın yanı sıra, bireysel Asya eyaletlerinde ve kolonilerinde nispeten erken kuruldu ...
- Hindistan'ın o zamanlar hâlâ İngiliz kolonisi olan Hindistan Komünist Partisi , 1920'lerde kuruldu ve Hindistan sendikaları üzerindeki etkisi 1942'den itibaren güçlü bir şekilde arttı.
- In Endonezya, Endonezya Komünist Partisi, aynı zamanda 1920 yılında kurulan .
- In Japan , Japonya Komünist Partisi oldu kurulmuş 1922 yılında genel olarak siyasi örgütsüz aksine, aynı zamanda bir süre Japon milletvekili seçilmiş edildiği, ancak ulusal düzeyde belirleyici etkisi olmadan kalmıştır belediye seviyesinde bu partidir, en toplu koltuklarla. Ayrıca 24.000 yerel bölümde 400.000 üye ile dünyanın en büyük sivil toplum komünist partisidir.
- 1925'te Chōsen'de kurulan Kore Komünist Partisi , İkinci Dünya Savaşı sırasında ( aşağıya bakınız ) Kuzey Kore'de iktidara geldi ve bugün hala mevcut adı “ Kore İşçi Partisi ” altında yönetiyor.
- Vietnam Komünist Partisi , Soğuk Savaş döneminde önemi büyüdü , tarafından 1930 yılında kurulmuştur Ho Chi Minh içinde Hong Kong olarak Çinhindi Komünist Partisi ve Lao Dang (adını Vietnam Emekçiler Partisi ) 1951 yılında. Điện Biên Phủ'daki savaştan sonra, 1946'dan 1954'e kadar Çinhindi Savaşı'nda sömürgeci güç Fransa'ya karşı galip geldi . 1954'ten itibaren Kuzey Vietnam Komünist Halk Cumhuriyeti'nin önde gelen partisi oldu . Lao Halkın Devrimci Partisi, Çinhindi Komünist Partisi'nden ayrıldı .
- In İran , komünist Tudeh Partisi (tercüme: Halk Partisi) kuruldu 1941 yılında , çünkü yasaklardan uzun süre yasadışı çalıştı.
- Irak Komünist Partisi (ICP) vardı varolan Irak 1934 yılından beri ; 1958'de monarşinin devrilmesinde etkili oldu. Saddam Hüseyin 1979'da iktidara geldikten sonra ICP yasaklandı.
- In Filistin, Filistin Komünist Partisi
- In Fransa Suriye ve Lübnan tarafından domine 1924 yılında oldu Suriye-Lübnan Komünist Partisi 1944 yılında kurulmuş, hangi Komünist Partisi Suriye ve Lübnan Komünist Partisi bölünmüş
Soğuk Savaş: 1946'dan 1980'lerin sonuna kadar
Büyük güçler ABD ile SSCB arasında (nükleer silahların geliştirilmesinin zorladığı önce ABD, sonra SSCB) ideolojik, sosyal, ekonomik, teknolojik ve askeri rekabete dayanan Soğuk Savaş dönemi diğer yandan komünist partilerin dünyanın birçok ülkesinde artan bir önem kazandığı bir dönem olmuştur.
Soğuk Savaş sırasında farklı aşamalar vardı. 1947'den 1970'lere kadar olan ilk aşama, bazen büyük güçler arasında, bazen dünyayı nükleer savaşın eşiğine getiren şiddetli siyasi krizlerle karakterize edildi .
In Germany sırasında işgal (bkz işgal bölgesi ), Berlin ablukası SSCB geldi üç batılı bölgelerde tek taraflı para reformu sonrasında 1948 yılında , yine kaldırılan Amerikan "sonra hava köprüsü " olan Berlin sağlanan . 1961, Berlin Duvarı'nın inşasını ve Avrupa'daki Doğu Bloğu'nu Batı'dan yalnızca siyasi-diplomatik anlamda değil, sıkı korunan ve güvenli bir sınırla ayıran Demir Perde'nin dikilmesini izledi .
Konuslandirilmasi Sovyet nükleer füzelerin de Küba yol açtı Küba Krizi , 1963 yılında bu süre boyunca, gergin diplomatik savaşın iki hafta sonra, bir, nükleer savaş oldu , önlenebilir son anda, deyim yerindeyse her iki hükümetlerin PES ile. Kruşçev yönetimindeki SSCB füzelerini Küba'dan geri çekti. Buna karşılık, Başkan John F. Kennedy yönetimindeki Amerika Birleşik Devletleri, bir süre sonra orada konuşlanmış olan Amerikan nükleer füzelerini Türkiye'den çıkardı .
Diğer önemli küresel siyasi kritik durumlar vardı örneğin, Kore Savaşı 1950'lerin başında, reform komünist çabaların bastırılması Macar ayaklanmasının 1956 ve Prag Baharı içinde de Çekoslovakya SSCB tarafından 1968 yanısıra Çinhindi Savaşı ve 1963/64'ten 1973'e öncülük eden Vietnam Savaşı ABD'nin Güney Vietnam'ın yanında katılımı gerçekleşti. 1954 yılına kadar sömürgeci güç Fransa'ya karşı Çinhindi savaşında başarılı olan Kuzey Vietnam'ın komünist Việt Minh'ine , Vietnam CP Ho Chi Minh'in başkanı ve Güney Vietnam'daki Viet Cong'un muhalif gerilla hareketine karşı yapıldı . . ABD 1973'te çekildikten sonra, Viet Cong 1975'e kadar kazandı ve iki Vietnam devletini komünist yönetim altında birleştirdi.
Soğuk Savaş'ın ikinci aşaması altında Avrupa'da ilk gevşeme bir politika idi yeni Ostpolitik'i ait Federal Hükümet altında Willy Brandt kayıt Varşova Paktı ve uluslararası tanınma ülkeleri ile artan diplomatik temas sonradır başlatılan, GDR tarafından Federal Cumhuriyet, temel antlaşmada "demir perde"nin sınırlarını biraz daha geçirgen hale getirmeyi başardı.
ABD 1973'te Vietnam Savaşı'ndan çekilmeden önce bile , ABD Başkanı Richard Nixon , Mao Zedong yönetiminde Çin Halk Cumhuriyeti ile diplomatik temaslar kurduğunda, Güneydoğu Asya'daki kritik durum biraz yumuşadı ; ve daha sonra da Stratejik Silahların Sınırlandırılmasına İlişkin SALT-I Anlaşması'nın imzalandığı SSCB'ye .
Bununla birlikte, Vietnam'ın komşu bir ülkesi olan Kamboçya , Pol Pot rejiminin üç yıllık terör saltanatı altında ve hatta sonrasında 1978'e kadar Güneydoğu Asya'da bir huzursuzluk kaynağı olarak kaldı .
Yumuşama politikasının bir sonucu olarak gelişen ilişkilere rağmen, 1970'ler de Doğu-Batı çatışmasının hakim olduğu krizler ve savaşlarla dolup taştı . Yukarıda bahsedilen Afgan savaşına ek olarak , özellikle Afrika'da dekolonizasyon sürecinde çeşitli iç savaşlar vardır : Örneğin , 1950'lerden 1960'ların başına kadar olan Cezayir savaşı , daha sonra Kongo'da ve 1970'lerin ortalarından itibaren Cezayir savaşı . Mozambik , Angola ve daha çok komünist kurtuluş ve bağımsızlık hareketlerinin önemli rol oynadığı diğer ülkeler . Bu aynı zamanda birçok Latin Amerika ülkesindeki gerilla savaşlarını, devrimleri ve süper güçlerin bir ya da diğerinin en azından dolaylı katılımıyla gerçekleşen darbeleri de içerir.
Buna ek olarak, büyük güçler , ABD'den sonra İkinci Dünya Savaşı'nın sona ermesinden bu yana SSCB tarafından geliştirilen nükleer silahların ve diğer kitle imha silahlarının muazzam yıkıcı potansiyeli ile yüksek düzeyde silahlanmaya devam etti . Özellikle SSCB'de, silahlanma yarışı önemli finansal kaynakların tüketimine yol açtı , bu da nihayetinde SSCB'nin ekonomik ve nihayetinde siyasi düşüşüne katkıda bulundu.
Soğuk Savaş sırasında, giderek otoriterleşen Afgan Cumhuriyeti'ne ABD ve bazı İslam devletleri tarafından desteklenen çeşitli İslami ve İslamcı devletlere karşı bir darbe yoluyla iktidara gelen komünist hükümeti desteklemek için Afganistan'daki Sovyet müdahalesi (1979 - 1989) Mücahitler adı altında bir araya gelen isyancı gruplar yer aldı .
1980'lerin sonunda perestroyka ve glasnost Mihail Gorbaçov siyaseti ve Doğu bloku devletlerinin çoğunun SSCB'nin egemenliğinden düşmesi ve demokratikleşmesi ile Soğuk Savaş , Sovyetler Birliği'nin dağılmasıyla ve onunla birlikte sona ermesiyle sona erdi. SBKP'nin Rusya ve Doğu Avrupa'daki üstünlüğü.
Çin ve Maoizm
Çin Komünist Partisi öncülüğünde (CCP) Mao Zedong takip kendine komünist yolunu kurulmasına öncülük başarılı devrimden sonra Çin Halk Cumhuriyeti içinde 1949 o geldiğinde 1956 yoğunlaştığı - kötüleşen ideolojik çatışma nedeniyle Kruşçev en 1960 yılına kadar de-Stalinizasyon politikası Çin ile Sovyetler Birliği arasında kopuş meydana geldi. Bu gelişme , 1966'dan itibaren Mao tarafından başlatılan Çin Kültür Devrimi ile doruğa ulaştı ve toplumun kalıcı bir devrimci dönüşümü teorisine dayanıyordu; komünist idealler, yeniden eğitim ve sözde tüm karşı-devrimci yaklaşımların ortadan kaldırılması yoluyla tüm Çin halkına demirlenmelidir. Parti kisvesi altında şiddet içeren aşırılıklar da vardı.
ÇKP: 1921'den 1980'lerin sonuna kadar
CCP kuruldu yılında Şangay içinde 10 yıl kuruluşundan sonra, 1921 Çin Cumhuriyeti . Birinci Dünya Savaşı'ndan sonra Versay Antlaşması'nın düzenlemelerinden memnuniyetsizliğin bir sonucu olarak Çin için ortaya çıkan “ Dört Mayıs Hareketi ”nin Marksist kısmından ortaya çıktı.
Başlangıçta parti ile Sun Yat-sen yönetimindeki Kuomintang arasında yakın bağlar vardı ; ÇKP ve Kuomintang başlangıçta SSCB tarafından ortaklaşa desteklendi. Kuomintang'daki liderlik değişikliğinden sonra, yeni başkanı Chiang Kai-shek , 1927'de başlayan bir iç savaşta ÇKP'yi zorla ortadan kaldırmaya başladı. Bu , Kuomintang tarafından Şanghay'da birkaç bin komünistin katledilmesiyle sonuçlandı . Sonuç olarak, kalan ÇKP kendi birliklerini topladı ve güney Çin'deki Jiangxi Eyaletinde bir sosyalist konsey cumhuriyeti kurdu. Bunu yaparken Mao , devrimin kentsel devrimci işçiler tarafından taşınması gerektiğini söyleyen Marksist-Leninist doktrine karşı durduğu devrimci sınıf mücadelesinin temeli olarak proleter kırsal nüfusa güveniyordu .
Mao , 1935'te Kiangsi'deki Sovyet Cumhuriyeti'nin Kuomintang tarafından askeri olarak saldırıya uğraması üzerine, Çin'in kuzeyindeki Shaanxi eyaletine giden ünlü, birkaç bin kilometrelik " Uzun Yürüyüş "te ordusu ve destekçileriyle birlikte geri çekildi . Mao'nun Çin Komünistleri üzerinde kesin bir baskıdan kaçındığı Uzun Yürüyüşü, ÇKP liderliğindeki kişisel etkisini artırdı.
Japonya'nın Çin'i giderek daha fazla tehdit eden hegemonya özlemleri ile Kuomintang ve ÇKP arasındaki ittifak 1936'da yenilendi. Çin-Japon Savaşı her iki partinin ortak mücadeleye yol açtı 1937 yılında Asya'da İkinci Dünya Savaşı başlangıcı oldu ve 1945 yılına kadar sürdü, karşı Japonca Asya üzerinde İkinci Dünya Savaşı sırasında karaya . Ancak bu çatışma yüklü ittifak, Japonya'nın yenilmesinin ve dolayısıyla İkinci Dünya Savaşı'nın Asya'da da sona ermesinin hemen ardından yeniden dağıldı .
Kuomintang , Çin için Tayvan eyaleti olan Formosa adasına çekildi , burada 1950'de ulusal Çin Çin Cumhuriyeti'ni (o zamanlar "ulusal Çin " olarak da bilinirdi) devam ettirdiler, önemli ölçüde daha küçük, Çin'e yönelik Çin devleti. siyasi batı. Bu devlet hala Çin Halk Cumhuriyeti tarafından tanınmamaktadır. Soğuk Savaş bağlamında ABD tarafından Tayvan ve ulusal Çin'in askeri desteği nedeniyle, birçok siyasi gözlemci Halk Cumhuriyeti'nin Tayvan'a henüz müdahale etmediğine inanıyor .
Sonra destalinizasyon tarafından Kruşçev , Sovyetler Birliği'nde, ciddi bir ideolojik çatışma ortaya çıkmıştır Mao Zedong altında Çin veya CCP ve SSCB veya SBKP arasındaki hangi CCP küresel üzerine SBKP hakimiyetini reddedilen, en geç 1957 komünist hareket Ayrıca Mao, kendi ideolojisi olan Maoizm ile Marksizm-Leninizmi SBKP'den farklı yorumlamıştır. Mao, ideolojisini halk için, yalnızca Çin'de yaygın olmayan, sözde " Mao İncili " adlı küçük kırmızı bir kitapta hazırlamıştı .
Dünyanın en büyük iki KP'si arasındaki çatışma, KP'lerde daha fazla bölünmeye ve dünyanın diğer bazı ülkelerinde Maocu KP'lerin kurulmasına yol açtı. Maocu Çin ile SSCB ve ABD'nin yanı sıra bir üçüncü dünya gücü ve ikinci bir büyük komünist güç , Soğuk Savaş'ın dünya siyasi aşamasına girmişti .
1966'da Mao , Çin'de Kültür Devrimi'ni başlattı ( yukarıda Çin, Maoizm ile ilgili giriş bölümünde bakın ), bu devrim on yıl sonra 1976'da Mao'nun ölümüyle sona erecekti. Mao'nun ölümüne kadar, Mao'nun üçüncü karısı Jiang Qing'in etrafındaki " Dörtlü Çete " olarak adlandırılan şey , ÇKP'nin yapılarını ve politikalarını etkiledi . Mao'nun kendisi, yaşamının sonuna doğru giderek daha fazla aciz hale gelmişti. "Dörtlü Çete", Mao'nun ölümünden sonra devrildi ve 1980'de ölüme mahkum edildi; 1983'te cezalar müebbet hapse çevrildi . Jiang Quing 1991 yılında hapishaneden tahliye edildikten kısa bir süre sonra intihar etti .
Sonundan önce Vietnam Savaşı , ABD ilk kez Çin Halk Cumhuriyeti ile diplomatik ilişkiler kurmuş Başkanı ile Richard Nixon , başlatılan belli yumuşama politikasını savaş mağduru ve kriz yırtık içinde Güneydoğu Asya , ancak, aynı zamanda, Bölgeyi zayıflatmak veya engellemek için SSCB'nin etkisini artırma amacını gütmüştür.
1978'den itibaren, ÇKP - şimdi Deng Xiaoping yönetiminde - Çin'in dünya pazarına açılmasına da yol açan “ Dört Modernizasyon ” ile öncelikle ekonomik reformlar başlattı . Bununla birlikte, bu reformların , ÇKP'nin tek iktidar devlet partisi olarak kaldığı Çin'deki iç politika üzerinde çok az etkisi oldu .
Demokrasi hareketi , büyüdü 1980'lerde güçlü ve ağırlıklı tarafından desteklenmiştir öğrenciler (alt bölüm bkz Çin Halk Cumhuriyeti makalede medeni haklar hareketinin de liberal ve demokratik reformlar için denir), oldu kanlı kullanımı ile tanklara büyük karşı 1989'da Tian'anmen Meydanı'nda demokrasi hareketinin gösterilmesi morali bozuktu.
( Çin'deki diğer gelişmeler için aşağıya bakınız )
Doğu Bloku, Yugoslavya ve Arnavutluk
Varşova Paktı, Comecon, destalinizasyon, perestroika ve glasnost
Sonra Müttefik zaferi Almanya üzerinde ve İkinci Dünya Savaşı sonunda, SSCB Doğu Avrupa ülkeleri karşı üstünlük sağladılar Polonya , Çekoslovakya , Macaristan , Romanya , Bulgaristan ve Almanya Sovyet işgali altındaki kısmı (1945-1955 de yer Doğu Avusturya). Alman Demokratik Cumhuriyeti (GDR) , 1949 yılında Nazi diktatörlüğü altında yasaklanan SPD ve KPD partilerinin (zorla) birleşerek Wilhelm yönetimindeki Almanya Sosyalist Birlik Partisi'ni (SED) oluşturduğu Sovyet işgal bölgesinden çıktı . Pieck ve Otto Grotewohl . Birlikte GDR ile, SSCB egemenliği altında adlandırılmış devletler Doğu kurdu Varşova Paktı 1955 yılında askeri ittifak yanıt olarak NATO, kurduğu edilmişti ABD ve batılı müttefikleri kısa bir süre önce .
Arnavutluk, 1968 yılına kadar Varşova Paktı'nın bir parçasıydı, ancak tekrar ayrıldı.
Ekonomik olarak, Doğu bloku ülkeleri 1949'da Comecon (CMEA), İngilizce: Comecon (Karşılıklı ekonomik yardım konseyi) birlikte sonuçlandırdı . Comecon, batı OECD ve AET (Avrupa Ekonomik Topluluğu) ile rekabet edebilmek için ekonomik ittifakı kurdu . 1978'de, 1962'de Moğol Halk Cumhuriyeti , 1972'de Küba ve 1978'de Vietnam gibi diğer komünist devletler Comecon'a katıldı. 1970'lerde ve 1980'lerde Finlandiya , Meksika gibi bazı komünist olmayan devletlerle de işbirliği anlaşmaları yapıldı. ve Irak .
1949'dan beri üye olan Arnavutluk, 1968'de Comecon'dan ayrıldı.
Varşova Paktı ülkelerinin tamamı Stalinist komünist partiler tarafından yönetiliyordu. 1953'te Stalin'in ölümünden sonra, Georgi Malenkov , aynı yıl Nikita Kruşçev tarafından görevi devralan SBKP'nin genel sekreteri oldu .
Kruşçev (altında SSCB'de partinin Reformlar destalinizasyon onun ardından Şubat 1956 yılından bu yana) gizli konuşma üzerine XX. Stalinist sistemin politikalarını ve suçlarının büyük bir kısmını teşhir ettiği ve eleştirdiği SBKP parti kongreleri , diğer Varşova Paktı devletlerinde de (Arnavutluk hariç) tanıtıldı. De-Stalinizasyon, SBKP'yi tek kuralla bıraktı, ancak partiyi tekrar kolektif bir karar alma organına dönüştürdü ve genel sekreterin Sovyetler Birliği'ndeki konumunu zayıflattı.
Stalinsizleştirmeye rağmen, SBKP'nin üstünlüğünü sorgulayan veya sorgulayabilecek reform komünist çabaları Varşova Paktı içinde bastırılmaya devam etti. 1956'da Macaristan'da ya da 1968'de Çekoslovakya'da ( Prag Baharı ) olduğu gibi ilgili reformist çabalar ve hatta ayaklanmalar gerekirse askeri güçle bastırıldı. 17 Haziran 1953'te -Stalin'in ölümünden sadece birkaç ay sonra- Doğu Almanya'daki işçi ayaklanması bile, SED'in artık durumu kontrol altında tutmadığı görülüyorken, Sovyet tankları tarafından istila edilmişti .
Dış politika açısından, Stalinsizleştirme, diğer şeylerin yanı sıra, ideolojik çatışmaya ve nihayet 1950'lerin sonunda Mao Zedung yönetiminde Çin ile bir kopuşa yol açtı; bu, şimdi iki farklı komünist büyük güç nedeniyle bir tür komünist bölünmeyle sonuçlandı. dünya siyasetinde önemli roller üstlendi. Bununla birlikte, genel olarak, Kruşçev'in reformları , halefleri Leonid Ilyich Brejnev (1964 - 1982), Yuri Vladimirovich Andropov (1982 - 1984) ve Konstantin Ustinowitsch Tschernenko (1984/1985) altında değişen derecelerde yeniden istikrar kazanmaya dayanabildi. Komünizm için bir bütün olarak ciddi olan diğer belirleyici reformlar nihayet 1985'ten itibaren Mihail Gorbaçov hükümeti altında uygulamaya konuldu .
( SSCB, Rusya ve Doğu Avrupa'daki diğer gelişmeler için aşağıya bakınız )
Yugoslavya'nın kendi yöntemleri (Titoizm) ve Arnavutluk (izolasyon)
Yugoslavya Sosyalist Federal Cumhuriyeti ( Josip Broz Tito yönetiminde ) ve Arnavutluk ( Enver Hoca yönetiminde ) özel bir role sahipti, İkinci Dünya Savaşı'nın nüfuslarında nispeten geniş bir tabana sahipti.
Yugoslavya Başbakanı ve daha sonra da ömür boyu Cumhurbaşkanı olan Josip Broz Tito, daha 1948'de SBKP'den ayrıldı ve Kominform'dan çıkarıldı ( ayrıca yukarıya bakınız ). Politik olarak daha özgürdü ve ekonomik olarak planlı bir ekonomiden çok bir piyasa ekonomisi olan bir model izledi . Tito'nun komünizme giden yol modeli, Titoizm ideolojisini şekillendirdi . Yugoslavya ile birlikte Mısır ve Hindistan oldu öncülerinden biri ittifak içinde bağlantısız devletler 1961 yılında kurulan diğer devletler, aynı şekilde sosyalist Küba ve Arap-devrimci katıldı, Libya onun altında devrimci lideri Muammer el-Kaddafi .
Yugoslavya'da Tito, Sırbistan , Hırvatistan , Karadağ , Slovenya , Makedonya ve Bosna-Hersek cumhuriyetlerinin eşit haklara sahip olmasını sağlamaya özen gösterdi . Cumhuriyetler arasındaki bu eşitlik politikası, Tito'nun 1980'deki ölümünden sonra yavaş yavaş terk edildi ve en geç Slobodan Milošević yönetiminde parti ve devlet liderliğinin üstlenilmesinden sonra, artan Sırp milliyetçiliği ile Sırbistan'ın artan egemenliğine yol açtı ve bu da artan özlemlere yol açtı . Slovenya, Makedonya, Hırvatistan ve Bosna'nın bağımsızlık ilanlarından sonra 1990'ların başlarından itibaren diğer cumhuriyetlerde özerklik için iç savaşlara tırmandı.
Arnavutluk ( yukarıya da bakınız ) başlangıçta 1948 yılına kadar Enver Hoca'nın parti liderliği altında Yugoslavya ile yakın bağları vardı. Zaman zaman, iki devletin birleşmesi bile düşünüldü. Ancak, iki devlet arasındaki ilişki, Tito'nun Stalin'den ayrılmasından sonra büyük ölçüde kötüleşti.
Arnavutluk'un hâlâ katı bir şekilde Stalinist olan KP'si ("Emek Partisi"), Yugoslavya KP'sinden farklı nedenlerle de olsa, SSCB'deki de-Stalinizasyon sürecinde Sovyetler Birliği'nden giderek uzaklaştı ve giderek Çin'e ve Maoizme yöneldi . Aksi takdirde Hoca, dışarıdan bir sınır çizme politikası izlemiş ve kendisini her türlü reforma kapatmıştır . Onun iç siyaset edildi güçlü baskıcı denetimleri tarafından işaretlenmiş.
1961'de SSCB, Comecon'dan dışlanmasının ardından Çin'den gelen ekonomik desteğe güvenmek zorunda kalan Arnavutluk ile nihayet diplomatik ilişkilerini sonlandırdı. Bununla birlikte, Arnavutluk o an için Varşova Paktı'nın bir üyesi olarak kaldı ve ancak 1968'de Sovyetlerin ČSSR'ye müdahalesini protesto etmek için çekildi.
Çin ile Arnavut ilişkileri de Mao'nun ABD ile diplomatik temaslar kurmasının ardından 1970'lerden itibaren kötüleşti. Arnavutluk tarafından Çin'e yönelik birkaç kamu eleştirisinden sonra, Çin nihayet 1978'de ülkeye ekonomik yardımını durdurdu. Arnavutluk, Hoca'nın 1985'teki ölümüne kadar esasen Stalinist kaldı.
1985 yılında Ramiz Alia Arnavutluk'ta Komünist Parti'nin liderliğini devraldı . Doğu Bloku'ndaki demokratik dalganın ardından, Arnavutluk'ta 1980'lerin sonlarından itibaren diğer partilerin kabulü de dahil olmak üzere reformlar gerçekleşti. Güçlü siyasi huzursuzluğa ve her şeyden önce, 1989 ve 1991 yılları arasında olağanüstü hal ilanına yol açan öğrenci destekli kitlesel gösterilere rağmen , o zamandan beri Arnavutluk Sosyalist Partisi (Partia Socialiste e Shqipërisë) olarak yeniden adlandırılan Komünist Parti 1991 yılında Arnavutluk'ta yapılan ilk serbest parlamento seçimlerini kazandı. Kısmen feci ekonomik durum nedeniyle, kitlesel gösteriler ve huzursuzluk devam etti. 1990'lar boyunca da büyük mülteci dalgaları vardı. Birçok Arnavut, Adriyatik Denizi'ni geçerek İtalya'ya ulaşmaya çalıştı .
1992'deki parlamento seçimlerinden sonra, Arnavutluk'ta İkinci Dünya Savaşı'ndan bu yana ilk kez komünist olmayan bir hükümet iktidara geldi. Ancak ülke krizlerle sarsılmaya devam etti.
Batı ve ABD - seçim başarıları ve anti-komünist baskı arasında
Batı Avrupa'da, Fransa ve İtalya'daki büyük komünist partiler seçimlerde en başarılı oldular . 1960'ların ve 1970'lerin sonundan itibaren, devrim talebinin , özgür seçimlerin meşruiyetinin ve çok partili sistemin kabul edildiği bağımsız Avrupa komünizmi ideolojisini geliştirdiler . Yüksek üyeliği ve seçmen kitlesi, Komünist Parti'nin diğer Batı ülkelerinde genellikle olmayan bir şekilde kabul edilmesini sağladı. Komünist partiler genellikle Fransa ve İtalya'da siyasette öncü bir rol oynadılar ve zaman zaman hükümetlerde yer aldılar.
Batı'daki mevcut ekonomik ve sosyal yapıları reddetmeleri ve bazen şiddet yoluyla da değişiklikler meydana getirmek için yalnızca varsayılan istekli olmaları nedeniyle, komünist partiler başta ABD olmak üzere birçok batılı sanayileşmiş ülkede ve aynı zamanda Federal Cumhuriyet'te kuruldu. Almanya ve diğer ülkeler, büyük bir şüpheyle bakılıyor. Komünist partiler , özellikle Soğuk Savaş sırasında, orada sık sık yasaklandı veya gizli servisler tarafından gözlemlendi.
Fransa, bugüne kadar
Fransiz Komünist Partisi dördüncü cumhuriyetin başında oyların yüzde 28,6 ile önemli bir seçim başarısını kaydedebilir başardı (PCF), Soğuk Savaş sırasında 1948 yılında hükümet katılımı çıkarıldı. Bununla birlikte, özellikle bu güne kadar hala güçlü olan komünist sendika CGT'de hala geniş bir sosyal tabana sahipti .
1960'ların sonuna kadar Genel Sekreter Waldeck Rochet yönetiminde , PCF Moskova yöneliminden vazgeçti ve kendisini barışçıl bir arada yaşama , çoğulcu sistem ve çoğunluk ilkesine adadı , bu da onu Avrupa komünizminin en önemli temsilcisi haline getirdi . Altında George Marchais , parti güçlü hale parlamento grup Fransız Ulusal Meclisi 20.6 yüzde 1973 . 1970'lerin sonunda, partinin etkisi, öncelikle Sovyetlerin Afganistan'ı işgaline yönelik olumlu tutumu nedeniyle 1979'dan itibaren yeniden azaldı, ancak 1980'lerde yeniden yükseldi. 1981 ve 1984 yılları arasında PCF , François Mitterrand'ın sosyalist hükümetine dört bakan yerleştirdi . 1997'den 2002'ye kadar parti, Sosyalist Başbakan Lionel Jospin'in yönetimindeki hükümette tekrar yer aldı. Şu anda partinin yaklaşık 135.000 üyesi var ve Batı Avrupa'da en fazla üyeye sahip komünist parti.
İtalya
İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra, İtalya Komünist Partisi (KPI, İtalyan PCI), 1,8 milyon üyesiyle Batı Avrupa'nın en büyük KP'siydi . 1947'den 1964'e kadar Palmiro Togliatti, PCI'nin Genel Sekreteriydi. Çok merkezliliğin bağımsızlık seyriyle , liderliğindeki parti giderek kendisini SBKP'den ayırdı. Togliatti'nin halefi Luigi Longo (1964 - 1972) politikasını sürdürdü. Longo döneminde PCI , 1968'de Varşova Paktı devletleri tarafından Çekoslovakya'nın işgalini kınadı ve bu da Alexander Dubček yönetiminde reform komünist Prag Baharı'nın bastırılmasıyla sonuçlandı. Genel Sekreter Enrico Berlinguer , 1972'den 1984'e kadar PCI'nın başındayken, parti, oyların %34.4'ünü getiren bir seçim başarısından sonra, 1976 hükümetinde Democrazia Cristiana (DC) ile koalisyona dolaylı olarak dahil oldu . Berlinguer altında, Eurokomünizm resmen Sovyet komünizmi ile sosyal demokrasi arasındaki üçüncü yol olarak formüle edildi . Sovyetler Birliği'nin Afganistan'ı işgali ve bağımsız sendika bastırılması Solidarność içinde Polonya Polonyalı CP tarafından ve SBKP kınandı. 1990'da PCI nihayet komünizme sırtını döndü ve adını ( Partito Demokrato della Sinistra , tercüme edildi : Solun Demokrat Partisi ) olarak değiştirdi ( ayrıca aşağıya bakınız )
Yunanistan, bugüne
Komünistlerin Yunan İç Savaşı'ndaki nihai yenilgisinden sonra, başlangıçta 1949'da yasaklanan KKE , 1951'den 1967'ye kadar “Birleşik Demokratik Sol” un (EDA) bir parçasıydı. Bir zulüm ve yasaklama periyodu yeniden başladı altında askeri diktatörlük Albayın rejiminin 1967 den 1974'e kadar. Avrokomünist kanat, henüz yasaklı partideyken Marksist-Leninist KKE'den “ Yunan Komünist Partisi (İç) ” adı altında ayrıldı . 1974'te ABD ve diğer NATO ülkeleri tarafından da desteklenen askeri diktatörlüğün yıkılmasından sonra, hükümete önce Muhafazakarlar Konstantinos Karamanlis yönetimindeki Nea Dimokratia (ND; "Yeni Demokrasi") geldi . 1981'de sosyal demokrat parti PASOK, parlamento seçimlerinde Yunanistan Komünist Partisi'nden (KKE) daha başarılı oldu ve yeni hükümeti kurdu. 1987'de İç KP'nin adı " Yunan Solu " olarak değiştirildi . Yunan Solu ve KKE , 1989 seçimlerinden sonra ND ile bir koalisyon oluşturan ve yolsuzlukla mücadele için üç bakan sağlayan “ Solun Koalisyonu ve İlerleme ” ( Synaspismós tis Aristerás kai tis Proódou ) seçim ittifakını oluşturmak için 1988'de güçlerini birleştirdi. önceki PASOK hükümetinin meselelerini aydınlatmak için. Ancak bu koalisyon sadece birkaç ay sürdü. 1991 yılında KKE'nin ayrılmasıyla Sol İttifak resmen dağıldı, ancak SY.RIZ.A adı altında sosyal demokrat bir sol ittifak olarak varlığını sürdürüyor. Her şeyden önce, hâlâ Marksist-Leninist olan KKE ve aynı zamanda SYRIZA, son yıllarda artan bir önem kazandı. Mayıs 2012'de yapılan parlamento seçimlerinde SYRIZA %16,8 ile ikinci, KKE ise %8,5 ile dördüncü oldu.
Türkiye - 1960'ların sonundan günümüze
Türkiye'de, sözde sonrasında 1968 hareketi , askeri müdahale 1971 yılında siyasete, baskıcı siyasi atmosfer ve sosyal gerginlikler, yeni komünist hareketin o ölçüde militan ve daha az siyaset etkisinde olduğunu ortaya SBKP etkilendi . Ondan önce 1960'ların başında kurulan Türkiye İşçi Partisi (TİP) vardı, ancak sadece yasal olarak çalıştı - bazı parlamento seçimlerinde başarılar elde etti - daha sonra etkisini kaybetti ve önemsiz hale geldi. 1970'lerin başında, radikalleşme sürecinde , Türk Halk Kurtuluş Partisi Cephesi İbrahim Kaypakkaya tarafından kurulan Maoist Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist (TKP/ML) ve onun Gerilla İşçi ve Köylü Türkiye Kurtuluş Ordusu (TİKKO) (THKP -C) tarafından Mahir Çayan ve Türkiye Halk Kurtuluş Ordusu tarafından (THKO) Deniz Gezmiş .
Bugün hala aktif olan Komünist Parti örgütleri, hepsi bu ilk üç örgütten ortaya çıktı. Kürdistan İşçi Partisi (PKK) da 1970'lerin başında bu hareketin gelişmelere kökleri vardır.
Bugün Türkiye'de var olan Marksist-Leninist Komünist Parti (MLKP) , “silahlı çete” suçuna uyduğu için “terörle mücadele yasalarına” göre yasaklanmış durumda. Parti, gizlice örgütlenmiş olup , MLKP milisleri olarak adlandırılan ve hedefli saldırıların yanı sıra ağırlıklı olarak silahlı sokak ablukaları ve gösterileri düzenleyen ve sokak kavgalarına katılan silahlı veya militan parti yapılarına sahiptir . Buna ek olarak, öncelikle şirketlerde örgütlenir ve grevleri ve endüstriyel anlaşmazlıkları destekler, ancak aynı zamanda ilçede de aktiftir. Üç örgütün - TKP / ML-Hareketi , TKİH ve TKP / ML (YİÖ) - sadece 1994'te birleşmesinden ortaya çıktı . Bazı gözlemcilere göre , MLKP'nin işçi sınıfı ve yoksul bölgelerde bir miktar etkisi olması muhtemeldir. büyük şehirlerde olduğu kadar Kürt bölgelerinde de ve muhtemelen Türkiye'deki en güçlü komünist örgütlerden biridir.
Ayrıca, daha uzun süredir var olan Türkiye Komünist Partisi/Marksist-Leninist (TKP/ML) , tarihi boyunca birçok bölünmeden sonra bile değişmeden varlığını sürdürmektedir. Ayrıca büyük şehirlerde ve bazı kırsal bölgelerde demirlenir. Parti ayrıca yasaklandı ve gerilla TİKKO'nun yardımıyla , bazıları kırsal alanlarda ve sokak çatışmaları sırasında şehirlerde de silahlı operasyonlar yürütüyor . Ayrıca, bir bölünme olarak ortaya çıkan Maoist Komünist Parti (MKP) , Halk Kurtuluş Ordusu (HKO) şeklinde silahlı bir kolu da olan farklı bir hizip olarak varlığını sürdürmektedir . TKP/ML fraksiyonu Partizan kanadı olarak da biliniyor .
Marksist-Leninist Devrimci Halk Kurtuluş Cephesi Partisi (DHKP-C) Türkiye'de de var. Orada listeleniyor, aynı zamanda Avrupa Birliği ve ABD'de “terör örgütü” olarak listeleniyor ve Almanya'da da yasaklandı. Özellikle 1990'ların başında, büyük Türk şehirlerinin büyük yoksul ve işçi sınıfı mahallelerinde bir miktar etkisi oldu. Sözde Halk Meclislerinin kurulmasını teşvik etti ve iş , ordu ve devletten insanlara karşı çok sayıda saldırı gerçekleştirdi . 2001 yılından bu yana DHKP-C üyeleri de intihar saldırıları gerçekleştiriyor . Ancak, geliştirme sürecinde saldırıların sayısı önemli ölçüde azaldı - son yıllarda gerçekleştirilen eylemlerin çoğu başarısız oldu. Örneğin 2004'te bir otobüste zamanından önce patlayan bomba, hedefine giden yolda dört kişiyi öldürdü. Ankara'da adalet binasına yönelik intihar girişimi 2005 yılında DHKP-C üyesinin vurulmasıyla sona erdi. Pek çok üye Türk cezaevlerinde tutuluyor ve örgüt, güvenlik güçlerinin son yıllarda aldığı yoğun kolluk önlemleri sonrasında zayıflamış görünüyor. Ayrıca uzun süredir genel sekreterleri olan Dursun Karataş , Ağustos 2008'de Amsterdam'da vefat etti .
Ayrıca, silahlı mücadele etmeyen birkaç küçük -çoğunlukla yasal- partiler her zaman olmuştur. Eski Sosyalist İktidar Partisi'nin (SİP) yeniden adlandırılmasıyla , Türkiye Komünist Partisi (TKP ), daha önce Sovyetler Birliği'ne yönelen komünist partilerin siyasetine kendini mecbur hisseden küçük bir komünist parti olarak 2001 yılında kuruldu. hangi seçimleri yaptı. 2014'teki bölünmelerinin ardından Komünist Parti (KP) ve Türkiye Komünist Halk Partisi (HTKP) ortaya çıktı. Türkiye'de bugüne kadar komünist diyen tüm partiler yasaklanmış olsa da, bu partiler henüz yasaklanmadı. Aynı zamanda yasal ve seçime dayalı İşçi Partisi (EMEP) , eski, yasadışı Türkiye Devrimci Komünist Partisi'nden (TDKP) çıktı .
Portekiz
In Portekiz , komünist parti PCP atlattı altında faşist diktatörlüğü António de Oliveira Salazar, 1932 yılından bu yana varlığını sürdüren büyük fedakârlıklarla, . 1974'te direniş, şiddet içermeyen Karanfil Devrimi ile doruğa ulaştı . 10 milyon Portekizli nüfusa sahip olan parti, 150.000 üyeli bir kitle partisine dönüştü. 1976'ya kadar hükümetin bir parçası olan PCP, Genel Sekreteri Álvaro Cunhal'ın yönetiminde demokratikleşme sürecinde ve birleşik sendika merkezi CGTP-Intersindical'in oluşumunda öncü bir rol oynadı .
PCP, Batı Avrupa'daki en başarılı komünist partilerden biridir. Avrupa'daki diğer sol partilerin çoğuna göre , sendikalarda , CGTP-IN'de bir muadili olması avantajına sahiptir . Seçimlerde, CDU seçim ittifakının bir parçası olarak yarışıyor. Parti açıkça Marksizm-Leninizm'e bağlıdır . PCP, kendi iç yapısında demokratik merkeziyetçilikte ısrar etmeye devam ediyor . Kararlar kapsamlı bir şekilde tartışılır, ancak karardan sonra tüm parti üyeleri için bağlayıcıdır.
Bağımsızlığı takip eden uzun iç savaşlar , Soğuk Savaş'ta vekalet savaşlarına dönüşen ve Angola'da MPLA , Mozambik'te FRELIMO'nun , her ne kadar ilgili karşıt partilere tavizler ve siyasi “Batı”ya yapılan belirli düzenlemelerle de olsa galip geldiği uzun iç savaşlar oldu. abilir.
Portekiz Komünist Partisi'nin (PCP) 17. Kongresinde , 1.298 delege 176 üyeden oluşan bir Merkez Komitesi seçti . 1992'den beri partiyi genel sekreter olarak yöneten Carlos Carvalhas , kendi isteğiyle tekrar aday olmadı. 57 yaşındaki Jerónimo de Sousa, yeni Genel Sekreter olarak seçildi.
Parti kongresinde PCP, Avrupa Anayasası konusundaki olumsuz tutumunu yeniden teyit etti . Bu bir neoliberalizm projesidir ve daha küçük üye devletlerin egemenlik haklarını kısıtlayan ve dolayısıyla Portekiz'in ulusal çıkarına uymayan uluslararası tekelci sermayenin çıkarlarına bağlıdır.
Ayrıca parti kongresi, PCP'nin »Avrupa Sol Partisi« üyeliğini reddetti. İdeolojik konumların çeşitliliği göz önüne alındığında, ulusüstü bir parti mevcut durumdaki gereklilikleri yerine getirmez, bunun yerine Avrupa Birliği'nin (AB) yapılarına bir taviz verir .
İspanya, bugüne kadar
General Franco'nun faşizmi altında İspanya'da komünist partiler, 1975'teki ölümüne kadar yasaklandı. Franco'nun ölümünden ve anayasal monarşi çerçevesinde çoğulcu bir demokratik sistemin yeniden yürürlüğe girmesinden iki yıl sonra , 1942'de yasadışı olarak yeniden kurulan ve sürgünden yola çıkan İspanya Komünist Partisi, 1977'de yeniden kabul edildi. 1982 yılına kadar parti, Santiago Carrillo tarafından yönetildi ve İtalya ve Fransa'daki KP'lerin eurokomünist çizgisini izledi. Ancak yeni demokraside, PCE birçok seçmeni sosyalistlere bırakmak zorunda kaldı ve bugüne kadar İspanya'da önemli bir siyasi nüfuzdan yoksun kaldı.
İngiltere, günümüze
1921'de kurulan Büyük Britanya Komünist Partisi (CPGB), 1945 ile 1950 yılları arasında İngiliz Avam Kamarası'nda iki milletvekili tarafından temsil edildi . Zaman zaman Fransa ve İtalya'daki büyük KP'lere kıyasla oldukça küçük KP , Birleşik Krallık'ın çeşitli sanayi bölgelerinde nispeten güçlü bir desteğe sahipti . 1956'da Macaristan'da ve 1968'de Çekoslovakya'da Sovyet müdahaleleri sırasında, Büyük Britanya'daki CPGB, Prag Baharı'ndaki baskıyı kınamasına rağmen, seçmenlerinden giderek artan bir şekilde destek kaybetti. Aksi takdirde, Büyük Britanya'daki diğer daha küçük Komünist partiler ve gruplar gibi, CPGB de çoğunlukla İşçi Partisi'nin gölgesindeydi .
Uzun bir süre boyunca İşçi Partisi, zaman zaman nispeten güçlü bir Troçkist kanadın bulunduğu sol kanatlı bir sosyal demokrat halk partisiydi . Ancak, özellikle Tony Blair'in şu anda İngiltere Başbakanı olduğu dönemde, İşçi Partisi'nin çoğunluğu giderek nispeten solcu bir rotadan saptı ve neoliberalizme döndü .
CPGB 1991'de Doğu Bloku'ndaki değişiklikler sırasında dağıldı. Britanya Komünist Partisi ve diğer komünist kıymık gruplar, Büyük Britanya'nın resmi siyaseti üzerinde neredeyse hiçbir önemli etkiye sahip olmasalar da , KP olarak işlev görmeye devam ediyor.
Federal Almanya Cumhuriyeti 1946 - 1989: KPD yasağı, radikal kararname, yeni KPD vakıfları
1946'da SPD ve KPD , Sovyet işgal bölgesinde SED'i oluşturmak üzere birleşmeye zorlandı . KPD sadece batı bölgesinde ikincil bir rol oynadı. Orada, birçok Batı Alman için işçi çıkarlarının daha önemli siyasi temsili olarak görülen SPD'nin gölgesinde kaldı ve başlangıçta bazı ağır iş alanlarının kamulaştırılması gibi KPD tarafından talep edilen önlemleri temsil etti . sanayi .
KPD'nin batı Almanya'daki destekçileri de Nazi diktatörlüğünün toplama kamplarında birçok üyesinin öldürülmesiyle önemli ölçüde kırılmıştı. Sürgünden dönen komünistlerin çoğu , SSCB'nin çatısı ve koruması altında Doğu Almanya kaynaklı komünist bir toplumsal gelişmeye umut bağlamışlardı . Buna uygun olarak, birçoğu esas olarak Sovyet işgal bölgesinde , sonraki GDR'de , SED için veya SED'de yer aldı . Batı Alman KPD'si bu potansiyel üyelerden yoksundu.
Federal Cumhuriyet 1949'da kurulduğunda, Batı Alman KPD 1953'e kadar ilk Alman Federal Meclisi'nde hala küçük bir parlamento grubuyla temsil ediliyordu. O eğildi Batı'ya bağlarını arasında CDU altında -Regierung Şansölye Konrad Adenauer ve kabul talep Stalin Not esasen o tarafsızlık ve Demilitarizasyon kaldırılması için bir şart olarak Almanya'nın Alman bölünme talep etti.
Ülkenin bölünmesinden kaçınılan Avusturya'nın aksine, Adenauer bu koşulları kabul etmedi. 1950'lerin ve erken dönemlerin sözde " ekonomik mucizesi " nde Batı Almanya'nın ekonomik başarısının temelini atan, özellikle ABD'nin gereksinimlerine yönelik olan Batı'ya yönelik ekonomik-askeri yönelim politikasını sürdürdü. 1960 ile Marshall Planı .
1953'teki Federal Meclis seçimlerinden sonra, KPD yüzde beşlik engelin altına düştü ve ardından Bund'da parlamento düzeyinde hiçbir rol oynamadı. Federal Almanya Cumhuriyeti'nde KPD nihayet 1956'da Federal Anayasa Mahkemesi tarafından “ anayasaya aykırı ” olduğu gerekçesiyle yasaklandı (bkz. KPD yasağı ).
1968'de Federal Almanya Cumhuriyeti'nde Alman Komünist Partisi (DKP) kuruldu . DKP kendisini KPD'nin halefi olarak gördü ve kendisini siyasi olarak DDR'de SED'e yöneltti, ancak küçük belediye başarıları (örneğin Tübingen veya Marburg ve Ruhr bölgesindeki bazı şehirler) dışında Federal Cumhuriyet'te önemli bir parlamenter etkisi olmadan kaldı. . Sözde üç devletli teori, DDR'de sosyalist bir Alman ulusunun gelişimi tezinin geliştirilmesinden ortaya çıktı. Bu nedenle DKP Batı Berlin'de kendi bölgesel birliğini kurmadı. Bunun yerine, Batı Berlin Sosyalist Birlik Partisi (SEW), "Batı Berlin'in bağımsız siyasi birimi"ndeki komünist partiydi. Ayrıca, K grupları olarak adlandırılan çeşitli küçük komünist partiler kuruldu .
1970'li yıllarda, özellikle DKP üyeleri yine onlar, özellikle devlet baskısına maruz bırakılmıştır aranan istihdam kamu hizmeti olarak çalışanlar veya memur . By radikaller benimsenmesi (acil kontrast protesto hareketinin ve gelen yasaklara ait denir) SPD / FDP - hükümet altında Şansölye Willy Brandt (SPD) birçok onlardan bir karşılık gelen kariyerini reddedildi.
1970'lerde ve 1980'lerde DKP, diğer komünist kıymık gruplarla birlikte, özellikle barış hareketi ve nükleer karşıtı hareket olmak üzere Yeni Toplumsal Hareketlerin protestolarına çeşitli ittifaklara katıldı . Ancak DKP , Doğu Avrupa'daki nükleer santralleri “ halkın kontrolünde ” olduğu için daha güvenli gördüğü için nükleer güç karşıtlarından daha az tepki aldı ; Bir argüman Ukrayna 1986 yılında daha fazlası gibi nükleer karşıtı hareketin en varlıklar için ve nükleer felaketinden saçma görevden alındı Çernobil da saçma yapıldı.
( Almanya'daki diğer gelişmeler için aşağıya bakınız )
1980'lere kadar Batı Avrupa'da komünist partiler ve gelişmeler
Avusturya Komünist Partisi ( KPO ) oldu temsil Avusturya küçük bir hizip olarak Milli Konseyi sonra sadece dört yıl süreyle 1959 için 1945 den işgal Müttefikler ve sonrasında parlamento dışı faaliyetlere kendini sınırlamak zorunda kaldı. İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Avusturya , Almanya'ya benziyordu, ancak 1955'e kadar , dört muzaffer güç ABD, Fransa, Büyük Britanya ve SSCB altında dört işgal bölgesine ayrıldı . KPÖ'nün bu dönemde Ulusal Konsey'deki temsili, esas olarak Sovyetler Birliği'nin işgalci bir güç olarak varlığından kaynaklanıyordu . Savaş sonrası Avusturya'nın Almanya'daki gibi iki farklı devlet sistemine bölünmesi önlenebilirdi çünkü Avusturya, Federal Almanya Cumhuriyeti'nin aksine, Stalin'in koşullarını, örneğin bloklar arasında tarafsızlık yükümlülüğünü kabul etmişti. Avusturya'nın tam devlet egemenliğini geri kazanması ve Avusturya Devlet Antlaşması ile işgalci güçlerin geri çekilmesinden sonra , KPÖ siyasi etkisini ve önemini açıkça kaybetti.
Finlandiya Komünist Partisi, 1966'dan beri doğu İskandinav ülkesindeki çeşitli Halk Cephesi hükümetlerinde yer almıştır .
1960'larda ve 1970'lerde, Batı Avrupa'nın bazı ülkelerinde (özellikle Batı Almanya, İtalya, Büyük Britanya ve Fransa'da), azalan öğrenci hareketinden sonra , bazıları komünist kavramları takip eden küçük, genellikle şiddetle rekabet eden küçük komünist partiler kuruldu. Avrupa'da geleneksel olarak benimsenenlerden farklıydı . Stalinizm'le canlandırmak için bazı girişimi ek olarak, diğer kavramlar temsil troçkizmi , Maoculuğu ya da diğer yeni / alternatif sol kanat sosyal tasarımlar genellikle edildi yönelik kurtuluş hareketlerinin içinde gelişmekte olan ülkelerde ve gelişmekte olan ülkelerde onlarla veya gösterdi dayanışma ( anti emperyalizm ) (ayrıca bkz . Yeni Sosyal Hareketler ).
ABD'den Günümüze: McCarthy Dönemi ve CPUSA'nın Önemi
Anti-komünist yönelimli devletlerde, bir komünist partiye mensup veya ona yakın olan kişiler de sorunlar yaşadı.
ABD'de 1950'lerin başında , adını sağcı muhafazakar Cumhuriyetçi Senatör Joseph McCarthy'den alan McCarthy döneminde , komünistlere ve onların sempatizanlarına karşı düpedüz bir av vardı . Amerikan karşıtı faaliyetlerle ilgili bir Senato komitesinde , ABD'de yaşayan birçok önde gelen ve tanınmayan Amerikalı veya yabancı , bazı durumlarda aşağılayıcı, halka açık sorgulamalardan geçmek zorunda kaldı . Aralarında bir Alman göçmen, şair ve dramaturg Bertolt Brecht vardı .
ABD'de McCarthy döneminde işlerini kaybeden ve sosyal dışlanmaya maruz kalanlar , özellikle sinema ve eğlence endüstrisinden olmak üzere, çoğunlukla bilim adamları ve sanatçılardı . Ünlü ve efsanevi İngiliz aktör , sosyal eleştiri yönetmeni ve film komedyeni Charlie Chaplin , 1952'de bu siyasi kınama ve aşırı komünizm karşıtlığını protesto etmek için Avrupa gezisinden dönmedi ve İsviçre'ye yerleşti.
Bütün bunlarda , ABD Komünist Partisi , ABD'nin kendi içinde pek önemli bir rol oynamadı, çünkü genel sekreteri Gus Hall , kendisi uzun bir süre hapiste kaldı ve Stalinist-Leninist gidişatı eleştiren sesleri dışlayarak partiyi zayıflattı. . Bu, en iyi, belirli vesilelerle bireysel önde gelen üyelerin faaliyetleri aracılığıyla biliniyordu, örneğin 1917'de Ekim Devrimi hakkında geniş bir rapor yazan ve geçici olarak Üçüncü Enternasyonal'in ABD delegesi olan gazeteci ve yazar John Reed ; ya da 1960'ların ABD öğrenci hareketinde yer alan ve Vietnam Savaşı'na karşı protestolarla tanınan Afro-Amerikalı aktivist Angela Davis tarafından .
Gelişmekte olan ve gelişmekte olan ülkeler
Bazı ülkelerde, sözde Soğuk Savaş Üçüncü Dünyası olarak adlandırılan , sömürgeci güçlerden çok uzaklara bağımsızlık kazanmış veya batının desteklediği diktatörlüklerin devrimler ve iç savaşlarla iktidara geldiği yerlerde, sık sık gerilla yapan komünist partiler geldi - veya kurtuluş hareketleri ortaya çıktı. ( Küba ) ya da kısmen onlarla eşanlamlıydılar ( Nikaragua , Mozambik , Angola , Cezayir ), genellikle ABD tarafından finanse edilen karşı-devrimci güçlerin direnişine karşı koşullarda bir iyileştirme uygulamak; örneğin, daha yoksul sınıflar lehine sosyal değişiklikler, eğitim programları , yabancı şirketlerin kamulaştırmaları , ücretsiz tıbbi bakım vb.
Karşılık gelen hareketler, ideolojileri nedeniyle orada zorunlu olarak popüler değildiler , ancak yönetici seçkinlere ve onun arkasındaki büyük güç veya sömürgeci güce karşı konumları nedeniyle, çoğu zaman nüfusun çoğunluğuna karşı yeterince baskıcı yöntemler kullandılar . Çin'de olduğu gibi, Vietnam'daki komünistler de nüfusun bağımsızlık özlemlerini yakalamayı başardılar. Kentli ve özellikle kırsal alt sınıfların ihtiyaçlarına uyum sağlamaları nedeniyle sosyal hizmetler ve komünist liderliğin daha fazla kabul görmesi, her iki KP'yi de çoğunluk için çekici hale getirmişti. Buna karşılık, yapısal yolsuzluk , adam kayırmacılık ve organize suçun tezahürleri rakipleri arasında baskındı.
Moğolistan , Libya (orada kendi komünist karakteriyle), Cezayir, Vietnam , Laos , Kuzey Kore veya Küba gibi birkaç istisna dışında Asya, Afrika ve Latin Amerika'daki birçok ülkede , komünistler yalnızca siyasi başarı elde edebildiler. nispeten nadiren daha uzun bir süre ( ayrıca aşağıya bakınız ).
Hükümetlerin komünizm tarafından şekillendirilen vaatlerle iktidara geldiği diğer bazı eyaletlerde, bazen nihayetinde komünizmle çok az ortak noktası olan, nasıl hayal edilirse edilsin, devlet terörü rejimleri yarattılar. Komünist bir fikir anlamındaki sosyal, ekonomik ve toplumsal değişiklikler, çoğunlukla yalnızca ordunun yardımıyla iktidarda kalabilen ilgili diktatörlerin kişisel iktidarını ve bununla bağlantılı ayrıcalıklarını korumak için yeterince terk edildi.
Moğolistan
İçinde iktidardayken bir CP Orta Asya'da bir zaman nispeten uzun süre oldu Moğol Halkın Devrimci Parti'yi ( MRVP edildi), SSCB SBKP yönelik ve iktidara gelmişti Moğolistan ( Moğolistan Halk Cumhuriyeti yardımıyla) SSCB'nin 1924 gibi erken bir tarihte ; 1940'tan 1984'te görevden alınmasına kadar, yeni bir anayasanın kabul edilmesinden sonra Moğolistan'ın liderliğini de devralan diktatör Tsedenbal liderliğinde. MRVP'nin tek yönetim sistemi, ancak 1990'da ülkenin demokratikleşmesi için yapılan ve partinin iktidar tekelinden vazgeçtiği ve diğer partilere ve serbest seçimlere izin verdiği bir büyük gösteri dalgasının ardından sona erdi . Bununla birlikte, 1992 yılındaki anayasa değişikliğinden sonra devlet olarak adlandırılan Moğolistan Cumhuriyeti'nde MRVP, 1996 yılına kadar seçimlerde başarılı olmuş ve hükümeti demokratik ve çoğulcu bir himaye altında sağlamaya devam etmiştir. Ancak 1996 seçimlerinden sonra MRVP, 75 yıl sonra, hükümet gücünü MRVP'ye karşı birlikte duran ve bir serbest piyasa ekonomisi için kampanya yürüten çeşitli diğer demokratik partilerin koalisyonuna teslim etmek zorunda kaldı .
Vietnam: Çinhindi Savaşı ve Vietnam Savaşı
In Vietnam , parti lideri altında Ho Chi Minh, Việt Minh isyancılar karşı galip Fransa'da içinde Çinhindi Savaşı efsanevi sonra 1954 1946 den Điện Bien Phu savaş . Ülkenin Kuzey Vietnam'da bölünmesinden sonra, Ho Chi Minh'in Komünist Partisi, “Vietnam Emekçi Halk Partisi”nin yönetimi altında, şimdi bağımsız olan Vietnam Demokratik Cumhuriyeti'ni yeniden ilan ettiler . 1957'den itibaren Batı yanlısı Güney Vietnam ile tekrarlanan sınır çatışmaları ve çatışmalar yaşandı ve bunlar da çeşitli rejim değişikliklerinden geçti .
İç savaş Kuzey ve Güney Vietnam arasında altı ABD destekli rejimi sonrası 1963 düzeyine yükseldi Ngo Đình diem Güney Vietnam'da Vietnam Savaşı Kuzey Vietnam'a karşı ve muhalefet Güney Vietnam gerilla hareketi FNL . ABD hükümeti, görece başarılı olan Kuzey Vietnam örneğinin komünizmi Güneydoğu Asya'ya daha da yayacağından korktu ve nihayetinde askeri müdahalesiyle böyle bir domino etkisini önlemeye çalıştı . Komünist gerillaların Amerikalıların teknik olarak üstün askeri makinelerine karşı güçlü direnişi, 1960'ların ortalarından itibaren Başkan Lyndon B. Johnson'ın büyük birlik birliklerini ve ağır askeri teçhizatı Vietnam'a taşımasını ve ülkeyi ağır bombalamaya maruz bırakmasını gerekli kıldı . 1969'dan itibaren kademeli olarak birliklerini geri çeken Richard Nixon'ın altında , Amerikalıların durumu önemli ölçüde iyileşmedi.
Vietnam Savaşı'ndaki on yıllık ABD askeri kampanyası, Komünistlerin kazanmasını engelleyemedi. 1973 yılında ABD, başta kendi ülkesindeki protestolar olmak üzere birçok savaş suçu ve vahşetinin gölgesinde kalan taahhüdünden çekildi . İstemci devlet güneyde muhafaza edilememiştir. Vietnam Savaşı, Vietnam tarafında en az 1,5 milyon, Amerika tarafında ise yaklaşık 58.000 askerin hayatına mal olmuştu.
ABD'nin komünizmin Güneydoğu Asya'da yayılmasını güç kullanarak durdurma girişimi başarısız olmuştu. Savaş sırasında savaşa dahil olan komşu devletler Vietnam - Laos ve Kamboçya'da da komünist devrimler patlak verdi ve ABD ile müttefik rejimleri devirdi. Viet Cong, son Güney Vietnam birimlerini 1975'e kadar yendi. 1976'da Kuzey Vietnam'ın Güney Vietnam ile resmi birleşmesi , bugüne kadar orada hükümette bulunan Komünist Parti'nin yönetimi altında gerçekleşti ( aşağıya bakınız ).
Kamboçya
In Kamboçya , Kızıl Kmerler Kuzey Vietnam'ın desteği ile iktidara gelen 1975 onlar sonra deviren Genel altında cumhuriyeti Lon Nol kendisi geldi, iktidara Kral karşı bir darbe Sihanouk Güney Vietnam'ın tarafında Vietnam savaşında Kamboçya ve karışmış ve Amerika Birleşik Devletleri, Viet Cong için geri çekilme ve tedarik yollarını bloke etti. Kızıl Kmerlerin lideri Pol Pot , birkaç yıl boyunca ülkede son derece acımasız bir rejim kurdu ve Maoizmi en aşırı biçimiyle, örneğin kentsel nüfusun kırsal alanlara zorla taşınması ve hatta idamlarla uygulamak istedi. eğer sivil hırsla ilgili çok az kanıt olsaydı . Pol Pot'un üç yıl önce Lon Nol'u ortadan kaldırmak için desteklediği komünist Vietnam, 1978'de Kamboçya'ya ve Pol Pot'un terör saltanatına Vietnam'a bağlı bir hükümetle askeri olarak müdahale edene kadar bir milyondan fazla insan Pol Pot rejiminin kurbanı oldu Komünist Kamboçyalı Hun Sen yönetimindeki Halk Partisi CPP ( Kamboçya Halk Partisi ) sona erdi. Vietnam birliklerinin nihayet Kamboçya'dan çekilmesi 1989 yılına kadar değildi.
1993'te Kamboçya parlamenter monarşi oldu ve Sihanouk tekrar tahta çıktı . CPP ülkede etkili bir siyasi parti olmaya devam etti ve çatışma ve huzursuzluk olmasa da çeşitli hükümetlerde yer aldı. Yasadışı olmasına rağmen , Kızıl Kmerler yeraltında aktif olarak kaldı ve özellikle Tayland ile sınır bölgesinde etkili oldular . Sadece Pol Pot'un ölümünden sonra, son Kızıl Kmer savaşçıları 1998'in sonunda vazgeçti.
2003'teki parlamento seçimlerinde, CPP 73 sandalyenin çoğunluğunu elde etti ve mevcut başbakan Hun Sen, seçimden yaklaşık üç ay sonra kralın arabuluculuğuyla gelen diğer iki partiyle koalisyon halinde .
Latin Amerika ve Küba: Uluslararası gerilla savaşında Che Guevara
In Küba geldi Küba Devrimi 1 Ocak 1959 yılına kadar gerilla lideri Fidel Castro iktidara, (onun Karayip ifadede) komünizmine devrimden sonra tanınmış ve kısa bir süre ABD destekli diktatör devrilmesinden sonra Batista , Küba Komünist Partisi Castro'nun 2011 yılına kadar başkanlığını yaptığı yeni kurulan Kardeşi Raúl Castro parti başkanlığını devraldı.
Küba devriminde Castro'nun yanında yer alan efsanevi devrimci Ernesto Che Guevara da Küba hükümetinde etkili bir konumda yer aldı . Guevara, Küba'nın sanayi bakanıydı ve 1960'larda eyaletteki ikinci adamdı. Küba'daki planlı ekonomi üzerinde büyük etkisi oldu . Diğer şeylerin yanı sıra, Castro ile artan fikir ayrılıkları nedeniyle, ancak Castro'nun isteklerine karşı, Guevara 1960'ların ortalarında ülkeyi terk etti ve kendisini modern gerilla mücadelesinin teorik temellerini formüle ettiği dünya çapındaki devrimci mücadeleye adadı . Afrika Kongo'daki devrimci mücadelelerde yer aldı ve daha sonra Bolivya'da bir gerilla kuvvetine liderlik etti ve burada Bolivya Komünist Partisi'nin desteğini reddetti . Guevara, dağlardaki küçük savaş gücüyle giderek daha fazla yalnızlaştı. Sonunda bir çatışmadan sonra düzenli ordu birimleri tarafından yakalandı ve 1967 sonbaharında CIA ajanı Félix Rodriguez'in gözetiminde sahada idam edildi.
Küba devrimi ve Castro devrimci hareket de boyunca diğer devrimci hareketler için bir biçimlendirici etkisi ve model işlevi vardı Latin Amerika'da örneğin, Nikaragua'da 1979 yılında Sandinista kurtuluş hareketi, FSLN altında Daniel Ortega deviren diktatör Somoza ve bu direnişi karşısında ABD tarafından finanse edilen ve eğitilen Kontralar hükümete geldi . Orada 11 yıl kaldıktan sonra, 1990'daki demokratik seçimlerde yerini bir burjuva partisi aldı.
Halk Cephesi hükümetinin Şili sosyalist altında Salvador Allende'nin de 1970 yılında demokratik devirden sonra da Şili'de Küba benzer sosyal ve ekonomik politika tedbirlerini uygulamaya koydu. ABD gizli servis ve ABD şirketleri daha sonra desteklenen Genel Augusto Pinochet onun içinde askeri darbe 1973 yılında şiddetle Allende hükümetini devirdi ve onlarca yıldır süren askeri diktatörlük kurdu. Ordu tarafından idam edilen binlerce solcu ve aydının yanı sıra Allende'nin kendisi de darbede öldürüldü.
Başka örnekleri Küba esintili ama bağımsız solcu devrimci hareketler vardı FMLN'nin içinde El Salvador , devirmeye çalıştılar askeri diktatörlüğe 1979 ve 1991 yılları arasında kanlı bir iç savaş var ; ya da 1990'ların ortalarında ağırlıklı olarak Hintli kırsal nüfusun haklarını Meksika'nın merkezi hükümetine karşı zorlamaya çalışan güney Meksika eyaleti Chiapas'taki Zapatista hareketi .
Kuzey Kore: Kore'nin Bölünmesi ve Kore Savaşı
Japonya'nın İkinci Dünya Savaşı'ndaki yenilgisinden sonra, komünistler 1945'te SSCB'nin yardımıyla Kuzey Kore'de iktidara gelmişlerdi. Savaşın ardından Sovyet ve Amerikan birlikleri Kore'yi işgal etti ve 1948'de ülkeyi 38. paralel boyunca kendi ilgi alanlarına böldü . Kuzeyde Kore Demokratik Halk Cumhuriyeti'nin ilanından sonra, Kuzey Kore ordusu ülkenin güneyini ele geçirmeye çalıştı. 1950'den bu , Soğuk Savaş'ın ilk önemli vekil savaşı olan 1953'e kadar süren Kore Savaşı'na yol açtı .
BM birliklerinin askeri konuşlandırılması, nihayetinde Kore'nin Komünist Parti yönetimi altında şiddetli bir şekilde birleşmesini engelledi. Günümüze kadar, Kuzey Kore ve Güney Kore ile, Avrupa üzerinden geçen eski " Demir Perde "ye benzer şekilde, birbirinden yoğun şekilde korunan ve güvenli bir sınırla ayrılmış iki farklı Kore devleti ve devlet/sosyal sistemi bulunmaktadır. Kuzey Kore'deki Komünist Parti, bugüne kadar tek iktidar partisi olarak iktidarda kaldı ( aşağıya bakınız ).
Trikont'ta Devletler ve vekalet savaşları
Sadece Kore, Vietnam ve Küba örneğinde değil, Soğuk Savaş'ın büyük güçler arasındaki siyasi-ideolojik çatışması çoğu zaman komünist devletlerin ( SSCB , Çin Halk Cumhuriyeti ) komünist olduğu bir iç savaş benzeri devlete dönüştü. taraf ve ABD genellikle sağcı diktatör elit tarafından desteklendi. Örneğin, Şili'de Augusto Pinochet önderliğinde 1973'te Salvador Allende Halk Birliği'nin özgürce seçilmiş sosyalistlerine karşı yapılan askeri darbe ya da Nikaragua'daki 1979 devriminde Daniel Ortega yönetimindeki başarılı solcu Sandinistalara karşı sağcı Kontraları desteklerken .
Diğer örnekler örneğin bir tarafta veya diğer, iç savaşlar ve ayaklanmalar tarafından devirmek başarılı ve başarısız girişimleri arasında, Kongo , Angola , Mozambik , Etiyopya , Madagaskar , El Salvador , Kolombiya , Endonezya , Filipinler , Afganistan , Myanmar ( Burma ) ve diğer Devletler. Bu ülkelerin bazılarında komünist partiler veya hareketler geçici olarak iktidardaydı; zaman zaman bazıları değişen koşullar altında günümüze kadar hüküm sürmektedir (Myanmar, Angola, Mozambik).
Yakın ve Orta Doğu ve Kuzey Afrika'da Günümüze Gelişen Gelişmeler
Bu bölüm, Arap-İslam dünyasında ve Müslüman kültüre sahip diğer devletlerde komünist yönelimli partilerin günümüze kadar gelişimlerini ve “çeşitlerini” ele almaktadır.
Arap veya özellikle Ortadoğu ve Kuzey Afrika'nın İslam ülkelerinde komünist partiler, Devletler'de (örneğin Mısır , Lübnan , Suriye gibi daha laik ülkelerde ) - en azından geçici olarak - olmaları koşuluyla, genellikle daha uzun bir süre boyunca önemli bir rol oynamadılar. kabul edilen partilerdi. Seküler pan-Arap hareketinin büyük bir kısmı da komünizmden etkilendi .
- Cezayir : Cezayir'in komünist ulusal kurtuluş cephesi ( Front de Liberation Nationale , FLN) , 1954'ten 1962'ye kadar sömürgeci güç Fransa'ya karşı Cezayir savaşında daha büyük önem kazandı . Bu gerilla savaşı , 1963'e kadar sosyalist yönelimli bir halk cumhuriyetinde FLN'nin bağımsızlığına ve tek hükümetine yol açtı . FLN , komşu devlet Fas ve Fas'ın üzerinde hak iddia ettiği Batı Sahra'da da komünist yönelimli yeraltı örgütü POLISARIO'yu destekledi . POLISARIO orada Batı Sahra'nın bağımsızlığının tanınmasını istedi. FLN'nin bu desteği/müdahalesi nedeniyle Fas ile Cezayir arasındaki ilişkiler uzun süre çok gergindi. 1980'lerin sonunda Cezayir anayasası liberalleştirildi ve İslamcı “ İslami Selamet Partisi ”nin (FIS) galip geldiği serbest seçimlere izin verildi . FLN hükümetini sürdürmek için askeri darbe yapıldı ve FIS yasaklandı. Şu anda Cezayir, FLN'nin koltukların çoğuna sahip olduğu ve yönetmeye devam ettiği bir başkanlık cumhuriyetidir. Bununla birlikte, diğer birçok laik Arap devleti gibi, ülke de İslamcı gruplar tarafından defalarca huzursuzlukla işaretleniyor.
- Lübnan : Lübnan Komünist Partisi 2004 yılında 80. kuruluş yıldönümünü kutladı. Bu vesileyle, 19-21 Kasım 2004 tarihleri arasında Lübnan'ın Trablus kentinde 30 ülkeden 35 komünist parti ile uluslararası bir konferans düzenlendi. Konu, nihai belgede de görüleceği gibi "Orta Doğu'da Uluslararası Girişimler" idi. Lübnan Komünist Partisi'nin şu anki Genel Sekreteri Khaled Hadadah'dır . Oyların %11,5'ine rağmen KP, Lübnan'da çoğunluk oyu kullanıldığı için mecliste görev alamadı .
- Libya : 1951'den beri İtalya'dan bağımsız olan krallığa karşı bir askeri darbeyle 1969'da Libya'da iktidara gelen Muammer Kaddafi liderliğindeki pan-Arap devrimci hareketi de komünist fikirler tarafından yönlendirildi ve en azından geçici olarak desteklendi. SSCB tarafından . Yabancı petrol şirketlerini , bankaları ve sigorta şirketlerini millileştirmenin yanı sıra önemli sosyal reformları hayata geçirdi. Kaddafi'nin devrimci hareketi, 2011 yılına kadar Kuzey Afrika ülkesini yönetti ve Batı Avrupa'daki çeşitli terör eylemlerini ve saldırılarını kabul ettikten ve düzeltmeye çalıştıktan sonra . Libya'daki iç savaş sırasında çeşitli insanlar Kaddafi'nin diktatörlüğünü protesto etmeye başladı. Ancak ayaklanma kanlı bir şekilde bastırıldı. NATO'nun yardımıyla isyancılar sonunda Kaddafi'yi devirmeyi başardılar.
- Filistin Özerk Bölgeleri , FKÖ : Filistin Kurtuluş Örgütü FKÖ altında Yaser Arafat kendisini kurma hedefi belirledi, bağımsız bir Filistin devleti içinde Filistin - başlangıçta şimdi ortadan kaldırılması ile birlikte İsrail - Ayrıca edildi komünizm etkilenmiştir . Bu konuda her iki tarafça da inatçı olan ve diğer komşu devletlerin de dahil olduğu birçok savaşta yaşanan anlaşmazlıklar, 11 Kasım 2004'te ölümüne kadar daha ılımlı hale gelen Arafat'ın etkisinin, Hamas ve diğerleri gibi radikal ve militan İslamcı grupların lehine reddedilmişti.
Hem Kaddafi hem de FKÖ, Soğuk Savaş sırasında hedeflerine ulaşmak için uzun bir süre terörist yöntemleri ve küresel olarak aktif grupları desteklediler ve kendilerini “ emperyalizme karşı uluslararası bir kurtuluş hareketinin parçası” olarak gördüler - kendi bakış açılarından özellikle ABD'ye karşı ve İsrail. Ayrıca Batı Avrupa'dan solcu terörist grupların üyelerine (örneğin İtalya'dan Kızıl Tugaylar , Batı Almanya'dan Kızıl Ordu Fraksiyonu ) barınak ve diğer destek sağladılar.
-
Baas Partisi : “Arap Uyanışı Sosyalist Partisi”, kurulan Şam 1943 yılında Suriye'de çeşitli Arap ülkelerinde ortaya çıktı aslen da o komünizmin unsurları temsil birleştirmek için aranan Arap-İslam ile geleneklerin içinde bölge . Ancak aynı zamanda ortaya çıktığı ülkelerdeki mevcut komünist partilerle de savaştı. İlgili ülkelerde laikleşme arayışında olan ve Arap devletleri federasyonunu savunan Baas Partisi, Soğuk Savaş döneminde de uzun süre SSCB'nin SBKP'sinden destek bulmuştur. Bununla birlikte, komünizmin Baas Partisi üzerindeki asli etkisi, liderlerinin güç-politik çıkarları lehine önemli ölçüde azaldı. Özellikle komünistler arasında, özellikle Batı'da, Baas Partisi son derece tartışmalı ve çoğu zaman faşist partilerle karşılaştırılıyor. Gerçek iktidar-politik gelişiminde, kendisine hükümet gücü verildiği her yerde, en azından yurt içinde, bazı durumlarda, sık sık hapse atmak ve öldürmek zorunda kaldığı komünistlerin saflarından gelen eleştirmenlere karşı sert bir şekilde harekete geçti. Bu parti Suriye ve Irak'ta daha önemli bir etki ve nihayetinde hükümet gücü kazandı . Ancak, iki ülkede çok farklı, çoğu zaman karşıt gelişmeler yaşandı. Suriye'de 2012'de Suriye'de yapılan anayasa referandumunda sosyalizm tamamen ortadan kaldırıldı.
- Irak : Baas Partisi'nin Irak'taki etkisi artmadan önce, 1934'te kurulan Irak Komünist Partisi (ICP), 1958'de monarşinin devrilmesinde ve Irak Cumhuriyeti'nin ilk yıllarında çok önemli bir rol oynadı. Baas Partisi, 1968'den 2003'e kadar Irak'ta iktidarda kaldı ve komünistleri ortadan kaldırdı. 1979'da Devlet Başkanı
- Suriye : Baas Partisi, o zamanlar orada da var olan Suriye KP'si ile / aleyhine şiddetli anlaşmazlıkların ardından Hafız Esad'ın iktidara gelmesinden sonra 1970'den beri Suriye'yi Hüseyin'e kıyasla ılımlı bir biçimde yönetiyor . Hafız Esad'ın ölümünden bu yana, nispeten liberal bir oğul olarak kabul edilen oğlu Beşar Esad , 2000 yılından bu yana Suriye'de hükümette bulunuyor.
İsrail, bugüne kadar
İsrail'de, Mapam (Birleşik İşçi Partisi) aslen , İsrail Devleti'nin ilan edildiği 1948'de kurulmuş bir Marksist- Siyonist partiydi . 1916'da Viyana'da kurulan solcu sosyalist gençlik örgütü HaSchomer HaTzair'den ( The Young Guardian ) çıktı . Bu organizasyon daha sonra İngiliz içinde 1920 yılından bu yana zaten Filistin Mandası inşa ettiklerini belirleyici rol aktif, tabandan Kibbutz hareketi vardı ve özellikle 1950'lerde birçok tarım içine kolektifler içinde öz yönetim , kibbutzlar da komünist idealler olmuştur kurduğu, uygulandı.
Bir parçası olarak , anti-Siyonist Kominform Yahudi politikacıları lider Stalin'in yönetimi altında politika, Çekoslovakya Komünist Partisi adalet önüne çıkarıldı içinde Slansky deneme içinde Prag'da . Mapam lideri Mordechai Oren ve kuzeni Shimon Ornstein, kovuşturmaya tanık olarak göründüler ve müteakip bir davada ömür boyu hapis cezasına çarptırıldılar, ancak 1954'te serbest bırakıldılar. Anılarında nasıl yalan itiraflarda bulunmaya zorlandıklarını ayrıntılı olarak anlatırlar. Stalinizm ile bu yüzleşmeden sonra Mapam, 1950'lerde radikal sol pozisyonlarından uzaklaştı ve solcu bir sosyal demokrat parti haline geldi. Bununla birlikte, partinin liderlik kadrosunun bir kısmı, rota değişikliğinde yer almadı ve bağımsız bir İsrail Komünist Partisi'ne geçti , ancak bu, İsrail siyasetinde yalnızca marjinal bir rol oynadı.
1969'da Mapam , İşçi Partisi (Avoda) ile birlikte sol Maarach ittifakına ( birleşme ) katıldı . O protesto etmek 1992 yılında bu ittifak sol Şimon Peres'in ' kararına bir oluşturmak üzere koalisyon sağcı ile Likud partisi.
Diğer sol-kanat ve sol-liberal İsrail hareketleriyle birlikte, Mapam daha sonra Meretz'in 1996'da bağımsız bir sol partiye dönüştürülmesiyle partinin nihayet içine alındığı seçim koalisyonu Meretz'i kurdu . Meretz, İsrail'in yanında bağımsız bir Filistin devletinin kurulmasını savunan İsrail'deki ilk Siyonist partiydi.
Bir seçim ittifakı olarak Meretz, 1992'den 1996'ya kadar İşçi Partisi liderliğindeki koalisyon hükümetlerinde ve 1998'den 2001'in başlarına kadar bir parti olarak yer aldı. 2004 yılında Meretz , pasifist politikacı Jossi Beilin liderliğindeki İşçi Partisi'nden ayrılan sol kanat Shahar ( Şafak ) partisiyle birleşerek Meretz-Jachad ( Sosyal Demokrat İsrail ) adı altında yeni bir sol sosyal demokrat parti kurdu. .
Anti-Siyonist partiler arasında, liste bağlantısı Chadasch ( Barış ve Eşit Haklar için Demokratik Cephe ) şu anda İsrail parlamentosu Knesset'te temsil edilen ve seçmen potansiyeli çoğunlukla Arap işçilerden ve sadece bir azınlıktan oluşan bir KP olarak kabul ediliyor. Yahudi komünistlerin 2015 Knesset seçimleri için Birleşik Arap Listesi, Balad ve Ta'al ile güçlerini birleştirip Birleşik Liste'yi oluşturdu. Seçim ittifakı toplam on üç meclis sandalyesi kazandı.
Soğuk Savaş Sonrası: 1989'dan beri durum / 1990'ların başı
SSCB, Rusya Federasyonu ve Doğu Avrupa
Mihail Gorbaçov , perestroika (= piyasa ekonomisinin açılmasıyla ekonomik yeniden yönelim ) ve glasnost (= şeffaflık ve demokratikleşme ) kavramıyla komünizmin ve Sovyetler Birliği'nin izolasyonunu önlemek için SBKP'nin iç ve dış politikasında reform yapmak istedi . Dış politika açısından bu dışa açılma politikası Batı tarafından memnuniyetle karşılanırken, Gorbaçov iç cephede nomenklatura'nın direnişiyle karşılaştı .
1990'da Gorbaçov , partinin 1977 Sovyet anayasasında yer alan iktidar tekelini kaldırdı . SBKP'nin kendisinde reform yapmak amacıyla, Ağustos 1991'de Gorbaçov'a karşı Ortodoks-Komünist bir darbe girişimi oldu . Rusya Devlet Başkanı Boris Yeltsin ve Moskova halkının direnişi nedeniyle başarısızlığa uğrayan SBKP, Yüksek Sovyet tarafından Birlik genelinde yasaklandı.
1980'lerin sonuna kadar tüm Doğu Avrupa ülkelerinde Komünist Partinin üstünlüğüne karşı halk ayaklanmalarının ardından, Polonya'da bağımsız Solidarność sendikasının kurulmasıyla başlayan ve Berlin'in düşüşüyle biten çalkantılı olaylar GDR'deki Duvar ve Romanya'da diktatör Nikolay Çavuşesku'nun düşüşü ve idamı , nihayetinde Varşova Paktı'nın dağılmasına ve nihayet 12 Aralık 1991'de SSCB'nin Bağımsız Devletler Topluluğu'na (BDT) dağılmasına yol açtı. , başlangıçta Rusya şemsiyesi altında. Gorbaçov, artık hiçbir devlet bölgesini yönetmediği için SSCB Başkanı olarak istifa etti. Rusya Devlet Başkanı olarak Boris Yeltsin , Rusya'da Gorbaçov'un yerine fiili olarak geçti.
Bu olaylar sırasında, sonraki yıllarda Doğu Avrupa'daki komünist partilerde de bir değişim yaşandı.
SBKP yasağı sonra başkanlık Rus Ortodoks komünistler, Gennady Zyuganov, kurulan Rusya Federasyonu Komünist Partisi'ni ( KPRF ). Yeni Duma'daki en büyük parlamento grubunu , Rus parlamentosunu oluşturmalarına rağmen, artık kabul edilen diğer partilere göre azınlıkta kaldılar ve artık Rusya'da bir hükümete dahil olmadılar. Aynı şey Kırgız Komünist Partisi'ne de oldu .
Doğu Bloku'ndaki birçok eski komünist parti, Yeni Azerbaycan Partisi ve Türkmenistan Demokrat Partisi de dahil olmak üzere yeni bir ideolojiyi benimseyen partilere dönüştü . Kazakistan Komünist Partisi ve Azerbaycan Komünist Partisi gibi az çok geleneksel komünist ideolojiyi takip eden komünist partiler de yeni kurulmuş veya bölünmüş olarak ortaya çıktılar .
In Belarus , "Belarus Cumhuriyeti" bile SSCB'den ülke kazanmıştır bağımsızlıktan sonra, Yüksek Sovyet komünist güçleri ve yapıları tarafından domine devam, 1991 yılında ilan bloke ilk Cumhurbaşkanı altında reformları Stanislau Shushkevich . 1994 yılında yürürlüğe giren yeni anayasa , hükümet başkanları ile devlet başkanlarının kişisel birliğini sağlayan bir başkanlık sistemi getirdi . Takip eden seçimleri eski komünist Aljaksandr Lukashenka kazandı . Rusya ile çok yakın diplomatik ilişkilerini sürdürmeye devam eden Lukashenka, kısmen parlamentoya karşı ve ayrıca Belarus parlamentosunda çoğunluğa sahip olmayan eski partisi Belarus Komünist Partisi'ne (KPB) karşı neredeyse diktatörce yetkilerle yönetiyor . Uluslararası gözlemcilere göre, Lukashenko lehine seçim sonuçları manipüle edilmiş veya tahrif edilmiş olarak kabul ediliyor. AGİT temsilcileri Lukashenko'yu seçimlerde hile yapmakla suçladı .
In Ukrayna , Ukrayna Komünist Partisi (kpu) SBKP ortaya, başlangıçta en güçlü siyasi güç kalmıştır parlamentonun bağımsızlığının ilk yıllarında . 2004 yılına kadar parlamento ve cumhurbaşkanlığı seçimlerinde her zaman en az %20'lik bir başarı elde etti. 2004 başkanlık seçimi önemli bir değişiklik oldu. Seçimlerde oyların sadece %5'ini, müteakip parlamento seçimlerinde ise 2006'da sadece %3.7 ve 2007'de %5,4'ünü alabildi. Bir zamanlar Ukrayna parlamentosundaki en güçlü güç olan şimdi daha küçük partilerden biri. Ukrayna'nın Rusça konuşulan bölgelerinde özellikle iyi karşılanırken, batı Ukrayna'da neredeyse önemsizdir. Parti, 2014 yılından bu yana mecliste temsil edilmiyor.
İlkinde Sovyet Cumhuriyeti'nin Moldova huzursuzluk ve Romen ve diğer ulusal tarafından bölücü çabalarıyla 1990'larda kutlandı, azınlıkların ülkede, Moldova Cumhuriyeti Komünist Partisi (KPM) kazandı salt çoğunluğu parlamentoda Şubat ayında 2001 seçimleri ve onun başkanı ile Vladimir Voronin sağlanan devlet başkanı . Moldova, bir komünist partinin seçimler yoluyla hükümet sorumluluğunu üstlendiği , daha önce SSCB'ye (1991'den beri başkanlık cumhuriyeti olarak bağımsız) ait olan tek ülkedir .
Sovyetler Birliği'nin eski Doğu Orta Avrupa uydu devletlerinde komünist partiler ya sosyal demokrat partilere dönüştürülmüş ya da yerlerini sosyal demokrat partilere bırakmıştır. Bu bağlamda, Çek Cumhuriyeti ise özel bir durum olarak KSČM, hala 10 ve% 18 arasında seçim sonuçları ile parlamentoda temsil edilen bir unreformed komünist parti ve MSÜ, duvarının yıkılmasından sonra kurulan bir sosyal demokrat parti , bir arada bulunur. KSČM'nin bir koalisyon kurma konusunda yetersiz olduğu düşünüldüğünden, bu Çek Cumhuriyeti'ndeki siyasi sistemin istikrarsızlığına katkıda bulunuyor.
Almanya
In GDR SED zorunda hakim durumunu vazgeçmek düşmesinin ardından Berlin Duvarı'nın 1989. Sırasında Doğu Almanya'da dönüş ve huzurlu devrimi ve daha önce Almanya'nın birleşmesi , SED değiştirildi Demokratik Sosyalizm Partisi (PDS) programlı bir değişiklikten sonra . PDS, 2002'den 2005'e kadar yalnızca iki doğrudan yetkiye sahip olmasına rağmen, 1990'dan beri Alman Federal Meclisi'nde SPD'nin solunda bir parti olarak temsil ediliyor. Ana müşterisi , eyalet hükümetlerinde ( Mecklenburg-Batı Pomeranya , Berlin ) temsil edildiği doğu federal eyaletlerindeydi , oysa batı federal eyaletlerinde çoğu zaman sadece marjinal bir öneme sahipti.
Bu solcu SPD dönüş-off ile Haziran 2005'te PDS (adını Linkspartei.PDS) sonra değişim başladı WASG (iş ve sosyal adalet için seçim alternatifi) seçim ittifakı için Die Linkspartei. birlikte katılmıştı. In 2005 Bundestag seçimlerinde , bu seçim ittifakı oyların% 8.7 veya 16 artık iyi yüzde beş engel şeyden önce, bir güç kazanan parlamenter gücü temsil Alman Bundestag, 54 sandalyeyle ülke çapında seçildi solun SPD'nin. 16 Haziran 2007'de, Sol Parti ve WASG üyelerinin çoğunluğunun iradesini takiben, iki örgüt birleşerek Die Linke'i 70.000 üyeyle Almanya'daki en büyük üçüncü parti siyasi oluşumu haline getirdi.
Bir de DKP ve bunun gibi çeşitli küçük partiler var. B. MLPD ve diğer sözde K-grupları ( Maoist veya Troçkist yönelimli ve diğer parti benzeri örgütler), ancak bunlar Almanya'da eyalet veya federal düzeyde parlamentoda temsil edilmemektedir.
Avrupa'nın geri kalanında ve dünyanın birçok ülkesinde de komünist partilerde bir yeniden yönelim gerçekleşti.
İtalya, bugüne kadar
İtalya'da, İtalya Komünist Partisi PCI, 1990 parti kongresinde komünist yönelimini terk etti ve adını Partito Demokrato della Sinistra (PDS; Almanca: Sol Demokrat Parti ) olarak değiştirdi. Partito della Rifondazione Comunista (PDRC) ve Partito dei Comunisti Italiani . Birkaç kişi daha küçük KP'lere katıldı.
1998'den 2000'e kadar İtalyan PDS , bir batı Avrupa devletinin (eski) bir komünist partiden gelen ilk başbakan olan Massimo D'Alema'yı sağladı .
Yugoslavya ve ardıl devletler
1990'da Yugoslavya Komünist Partisi, iktidar üzerindeki anayasal tekelinden vazgeçti. Kısmi cumhuriyetlerinin bağımsızlık sonrasında Slovenya , Makedonya , Hırvatistan , Bosna-Hersek , 1995 yılına kadar Hırvatistan ve Bosna'da ve elde iç savaşlar, - şimdi adını - Yugoslavya'nın CP giderek kayıp güç son komünist cumhurbaşkanı kadar Slobodan Miloseviç'in, oldu 1999'daki Kosova savaşından sonra devrilen Yugoslavya'nın geri kalanında ( Sırbistan ve Karadağ ) krizlerle dolu olsa da çoğulcu bir demokrasi ortaya çıktı.
Soğuk Savaş Sonrası Devletlerde Yaşanan Gelişmeler
SBKP'nin öncü rolü olmadan, diğer ülkelerde de birçok bağımsız komünizm biçimi gelişti, ancak bunlar genel olarak siyasi önemi azalıyor.
Ekonomik sırasında nüfusun yoksul kesimlerinin aleyhine dünya çapında sosyal ve ekonomik değişimlerin bir sonucu olarak küreselleşme ve sözde "politikası neoliberalizmin " uluslararası modern bir formda kapitalizm , daha birçok olarak kabul ve daha agresif bir 1990'ların ortalarında gelmeleriyle meydana gelen Rönesans hızla büyüyen içinde komünist ve solcu sosyalist fikirlerin taban hareketi içinde küreselleşme eleştirmenlerinden . Bazıları ağır borçlu olan Trikont eyaletlerinin birçoğundaki ekonomik durum , Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu'nun (IMF) ilgili devletler üzerindeki siyasi baskısının artmasına neden olmuştu . Bazı ülkelerde, aşırı enflasyon ve aşırı yüksek yaşam maliyetinin bir sonucu olarak , Arjantin , Venezuela ve diğer ülkelerde olduğu gibi bazıları iç savaş benzeri koşullar olan artan açlık isyanları yaşandı .
Bu arada, buna karşılık gelen durum, bazı eyaletlerde sol-kanat sosyalist ve komünist etkisindeki güçler tarafından demokratik olarak meşrulaştırılan hükümeti devralmasına da yol açtı.
Komünist partiler veya kurtuluş hareketleri tarafından yönetilen mevcut devletler
Çin Halk Cumhuriyeti
In Çin Halk Cumhuriyeti , ardından Genel Sekreter ve Başkan altında 16 Parti Kongresi beri en geç Jiang Zemin, hala arka planda güçlü bir adam olarak kabul edilir, , Çin Komünist Partisi etti adapte koşullarına onun ideolojisi küreselleşme piyasa ekonomisi unsurlarına izin verildiği ölçüde , ancak aynı zamanda siyasi iktidar tamamen partinin elinde kalır. Sonunda "kaba Marksizm"den ayrılmak istediler.
Jiang Zemin'in sunduğu partide “ üçlü temsil ” teorisi ile ÇKP, Çin pazarını yerel ekonomide de özel girişimcilere açarak, aynı zamanda güçlendirilmiş Çin orta sınıfının ihtiyaçlarını da karşılamıştır . ABD ve Avrupa Birliği için Çin, ekonomik açılışından bu yana önemli bir ekonomik satış pazarı olmuştur. Xi Jinping, Kasım 2012'den beri partinin genel sekreteri. Yaklaşık 78 milyon üyesiyle Çin Komünist Partisi, dünyanın en büyük KP'si ve Hindistan BJP'sinden sonra dünyanın en büyük ikinci siyasi partisidir.
Küba
1959'daki devrimden bu yana Küba , ülkedeki tek yasal parti olan Partido Comunista de Cuba (PCC) tarafından yönetiliyor. Küba Komünist Partisi bir kitle partisi değil, tam tersine kendisini komünizme giden yolda devrimci bir avangart olarak görüyor, bu yüzden sadece özellikle kusursuz bir özgeçmişe ve devrimci bir vicdana sahip üyeleri kabul ediyor. Hâlihazırda, PCC'nin ulusal düzeydeki en yüksek organları parti kongresi, Merkez Komitesi (ZK) ve onun Politbürosu'dur. VI'da. Parti Kongresi Birinci Sekreter olarak Raul Castro ve Küba Komünist Partisi Merkez Komitesi İkinci Sekreteri olarak Jose Ramon Machado Ventura seçildi. Raúl Castro , partiyi 49 yıldır yöneten ağabeyi Fidel Castro'nun yerini aldı . Küba'nın politikası, planlı ekonomiyi sürdürmekle karakterizedir . ABD'nin ekonomik ablukasından bu yana, en geç SSCB'nin desteğinin sona ermesinden bu yana, Karayipler'deki ülke , artan ekonomik sorunlardan ve kendi ülkesinde Castro hükümetine yönelik artan eleştirilerden muzdaripti. Bununla birlikte, 25 Kasım 2016'daki ölümüne kadar Castro, Küba nüfusu arasında nispeten güçlü bir desteğe sahip olmaya devam etti.
Kuzey Kore
Kuzey Kore, 1948'den beri ilgili devlet başkanı ve selefleri etrafında bir kişilik kültüyle totaliter bir Stalinist veya neo-Stalinist politika izledi . İktidardaki Kore İşçi Partisi'nin (PdAK) devletteki lider rolü , ülke Anayasasının 11. Maddesi, I. Bölümünde belirtilmiştir. 1974 yılında görev süresi boyunca Kim Il-sung Kim Jong-il'in babası, klasik Marksizm-Leninizm de anayasa edildi sözde yerini Chuch'e ideoloji bir Marksizm temsil gerekiyordu, Leninizm, Kuzey Kore koşullarına uyarlanmıştır, ancak bazı noktalarda bununla açıkça çelişmektedir. Kim Jong-il'in devlet başkanı olarak görev yaptığı (1997-2011), militarizm unsurları ( Sŏn'gun siyaseti ) de ele alındı. Resmi olarak iki küçük blok partisi daha var, ancak siyaset üzerinde hiçbir etkileri yok ve anavatanın yeniden birleşmesi için Demokratik Cephe'de PdAK ile bir koalisyon oluşturuyorlar .
2011 yılında Kim Jong-un , "ebedi genel sekreter" olan babası (Kim Jong-il) ve "ebedi başkan" olan büyükbabasının (Kim Il-sung) yerini alarak Kore İşçi Partisi'nin (PdAK) Birinci Sekreteri oldu . ". PdAK'ın 1980'den bu yana ilk parti kongresi 6-10 Mayıs 2016 tarihlerinde gerçekleşti. Bunun üzerine Kim Jong-un parti başkanlığına atandı.
Vietnam
Vietnam Komünist Partisi ülkedeki tek yasal parti. Diğer kuruluşlarla birlikte Front de la Patrie du Viêt Nam'da ülkeyi yönetiyor . Partinin ideolojik temeli, Marksizm-Leninizm'e ek olarak, parti kurucusu Hồ Chí Minh'in siyasi düşüncesidir . Mevcut parti başkanı 2011'den beri Nguyễn Phú Trọng'dir . In Vietnam , benzer, fakat bağımsız, dönüm noktası itibaren Çin, sözde olduğu gibi 1986 arasında gerçekleşti Doi Moi . Bir miktar ekonomik liberalleşme oldu, ancak siyasi liberalizasyon ya da çok partili bir sistemle demokrasi gerçekleşmedi. O zamandan beri, medeni haklar daha da kısıtlandı. Vietnam Komünist Partisi iktidarda kalır.
Laos
Marksist-Leninist Lao Halkın Devrimci Partisi (LRVP) iktidarda olan içinde Laos tarafından 1975 kansız devrimden bu yana Pathet Lao - Vietnam Savaşı sonrası . Ülkeyi Front lao pour la Construction nationale'deki bağımlı kitle örgütleriyle birlikte yönetir . Eski Pathet Lao savaşçısı Choummaly Sayasone , 2006'dan beri genel sekreter . Ülkenin kuzeyindeki anti-komünist isyancılar ABD tarafından destekleniyor, bu nedenle afyon işlemlerinden elde edilen paranın da güç mücadelesinde rol oynaması gerekiyor. Laos'ta da yüksek düzeyde yolsuzluk nedeniyle gerçek bir geri dönüş olmadı. 1991'de sadece ülkenin ilk anayasası ve sadece LRVP'nin temsil edildiği bir parlamento tanıtıldı.
Zimbabve
In Zimbabve , eski kurtuluş hareketi ZANU-PF (Zimbabve Afrika Ulusal Birliği - Yurtsever Cephe) 1980 yılında bağımsızlıktan bu yana yöneten uzun vadeli diktatör Robert Mugabe Kasım 2017 yılında istifa,. ZANU-PF'nin yapıları eski Doğu Bloku'ndan komünist ve sosyalist modellere dayanmaktadır. Yani partinin bir politbürosu var . İçerik açısından, Sovyet yanlısı ve Çin yanlısı kanatlar arasında uzun süredir dalgalanıyor. Günümüzde parti giderek Afrika milliyetçisi bir karaktere sahip.
Angola
In Angola 1975 yılında Portekiz'den ülkenin bağımsızlığından bu yana yöneten Movimento Popular de Libertação de Angola'yı (MPLA). Sömürgeci güç Portekiz'e karşı 1961-1974 arasındaki gerilla savaşında MPLA, Küba ve SSCB tarafından desteklendi. MPLA, Angola'yı 1990 yılına kadar tek partili bir sistemde yönetti, ancak çok partili sistemin getirilmesinden sonra bile iktidardaki baskın konumunu korumayı başardı. José Eduardo dos Santos , 1979'dan beri partinin başkanı ve başkanıdır .
Mozambik
In Mozambik 1975 yılında Portekiz'den ülkenin bağımsızlığından bu yana, iktidar Frelimo (Frelimo). Mozambik Halk Cumhuriyeti döneminde, parti GDR ve VR Bulgaristan ile yakın ilişkiler sürdürdü , ancak Mozambik bir Sovyet askeri üssü kurmayı reddettiği için Sovyetler Birliği ile gergin bir ilişkisi vardı. Parti, 30 Haziran 1989'da Marksizm'den resmen uzaklaşmış, çok partili bir sistem getirmiş ve Mozambik Halk Cumhuriyeti'ni Mozambik Cumhuriyeti olarak yeniden adlandırmış olsa da, hala ülkenin baskın partisi ve Sosyalist Enternasyonal'in bir üyesidir .
Namibya
Eski kurtuluş hareketi SWAPO (Güney Batı Afrika Halk Örgütü), 1960 yılında kurulmuş, yönetti Namibya 1990 yılında bağımsızlıktan bu yana . Askeri kolu Namibya Halk Kurtuluş Ordusu ile SWAPO , Namibya Kurtuluş Mücadelesi olarak adlandırılan Güney Afrika'nın işgalci gücüne karşı önce Zambiya'dan, daha sonra Angola'dan silahlı mücadeleye öncülük etti. Siyasi ve ideolojik olarak, SWAPO, Marksist bir etkiye sahip Afrika milliyetçisi olarak sınıflandırılabilir. Partinin en yüksek yönetim organları Merkez Komitesi ve Politbüro'dur.
Güney Afrika
Afrika Ulusal Kongresi etti yöneten Güney Afrika sonundan beri ırkçı 1994 . 1912 yılında bir direniş hareketi olarak kurulan parti, 1990 yılına kadar Güney Afrika'da yasadışıydı, ancak Güney Afrika'daki olaylar üzerinde büyük bir etki yaratmayı başardı. ANC'nin askeri kanadı, seçimlerin kazanılmasının ardından yeni kurulan Güney Afrika Ulusal Savunma Gücü'ne (SANDF) entegre edildi . ANC bugün Marksist köklerini büyük ölçüde atmış durumda ve Sosyalist Enternasyonal'in bir üyesi.
Eritre
Demokrasi ve Adalet için Halk Cephesi (PDFJ) , 1994'ten beri Eritre'de tek yetkili siyasi örgüt olarak iktidarda . Bu ortaya Eritre Halk Kurtuluş Cephesi . Kendi ifadesine göre Marksist bir yönelime sahiptir, Avrupa fikirlerine göre Afrika sosyalizmine daha çok tekabül eder ve hatta kendisini sınıf veya diğer siyasi inançlardan bağımsız olarak tüm milliyetçi Eritrelilere açık olarak görür. Başkan Isaias Afewerki başkandır. Parti, kendisini Eritre'de hoşgörü gösterdiği tüm siyasi akımları kapsaması gereken geniş bir siyasi hareket olarak görüyor. Bu nedenle üniter bir parti karakterine sahiptir ve buna göre Eritre tek parti sistemine sahip bir devlet olarak görülmektedir.
Cezayir
In Cezayir 1962 yılında bağımsızlıktan bu yana, orada Front de Libération Nationale 1954th kuruldu (FLN), 1991 yılına kadar sosyalist tek partili sistem hüküm sürdü, ancak bundan sonra bile FLN ordunun yardımıyla hakim konumunu koruyabildi. FLN, 2013'ten beri Sosyalist Enternasyonal'in ortak bir üyesidir.
Venezuela
In Venezuela , -Partido Socialista Unido de Venezuela (PSUV), yaklaşık 7 milyon üye ile Güney Amerika'nın en büyük solcu parti, başkanlık edilir Nicolás Maduro . Parti, 2007 yılında, uzun süredir Başkan Hugo Chavez tarafından birkaç sol partinin bir araya gelmesiyle kuruldu . Chavez, Küba'yı temel alan ve ülkeyi "21. yüzyılın sosyalizmine" götürecek olan Bolivarcı Devrim'i ilan etti . Kilit endüstriler kamulaştırıldı ve petrol endüstrisinin ve sosyal güvenlik sistemlerinin özelleştirilmesini yasaklayan ve ücretsiz kamu eğitimini ve kullanılmayan büyük toprak mülkiyetinin yeniden etkinleştirilmesi için önlemler alan ve aynı zamanda özel mülkiyet dahil olmak üzere özel mülkiyete saygı gösteren yeni bir anayasa kabul edildi. üretim araçları. Venezuela resmi olarak "Bolivarcı Venezuela Cumhuriyeti" olarak adlandırılıyor.
Bolivya
Bolivya'da Devlet Başkanı Evo Morales liderliğindeki MAS (Movimiento al Socialismo) partisi 2005'ten beri iktidarda . Morales döneminde Bolivya'nın adı Çokuluslu Bolivya Devleti (Estado Plurinacional de Bolivya) olarak değiştirildi ve sosyalist bir anayasa getirildi. 1997 yılında kurulan partinin tam adı "Movimiento al Socialismo - Instrumento Politico por la Soberanía de los Pueblos" (MAS-IPSP), "Sosyalizme Doğru Hareket - Halkların Egemenliği için Politik Araç"tır. MAS, Avrupa özelliklerine sahip sosyalist veya sosyal demokrat bir parti değil, yerli, popüler ve aynı zamanda milliyetçi bir sosyalizmi temsil ediyor ve sözde “batı” kültürünün karşıtı.
Ayrıca bakınız
- Sosyalist Parti
- Chuch'e ideolojisi
- sosyalist ve komünist partilerin listesi
- anti-kapitalizm
- Sosyalist Enternasyonal
Edebiyat
- Uwe Backes , Patrick Moreau (ed.): Avrupa'da Komünist ve Komünizm Sonrası Partiler (= Hannah Arendt Totalitarizm Araştırmaları Enstitüsü'nün yazıları . Cilt 36). Vandenhoeck & Ruprecht, Göttingen 2008, ISBN 978-3-525-36912-8 .
- Alman Milli Kütüphanesi kataloğunda Komünist Parti konulu literatür
- Proleter devrimin sesleri - çeşitli sosyalist politikacıların, yazarların ve filozofların metinleri
Bireysel kanıt
- Manfred Hildermeier : Rus Devrimi 1905–1921 , Suhrkamp, Frankfurt am Main 1989, s. 51.
- Sōmushō: partiye göre valiler / belediye başkanları ve yerel makamlardaki temsilciler (PDF; 2.5 MB), s. 4.
- Will Grant: CIA görevlisi Che Guevara'nın ölümünü anlatıyor , BBC News , 8 Ekim 2007.
- "Büyük plana" karşı, DKP'nin zeit - gazetemiz, 24 Aralık 2004
- Bkz. Hudalla, Anneke: Dönüşüm Zamanlarında Dış Politika. Çek Cumhuriyeti'nin Avrupa Politikası 1993–2000, Münster 2003, s. 61.