Gözünüz aydın! İşte vasiyetim-HOY (15.5.2013)
Geçen haftaların birinde sevgili eşimin ısrarı ile çok sevdiğimiz, saydığımız bir sanatçının ölümünden sonra müze haline dönüştürülmüş evini ziyaret ettik…
(Müzenin nerede olduğunu, evin kime ait olduğunu sevenlerine - ki onlara ben de dahilim - saygısızlık olmasın diye söylemiyorum)
Zaten daha başta "Niye giriyoruz? Girmesek olmaz mı? Gireceğiz de ne olacak?" türü sorularımdan havaya huysuzluk feromonları salgılamaya başlamıştım.
Ama sevgili eşim, her zamanki gibi, beni dinlemedi ve girdik.
Ondan sonra da gelsin saçma sapan yorumlar :
-Aaa ne kadar sade imiş evdeki eşyalar…
-Bunları yurt dışından nasıl getirebilmiş ki?
-Aaa yatak çok ufakmış yahu…
-Bu heykel gerçek boyutu mu? E, çok kısaymış o zaman…
-Aaa çekimler burada mı yapılıyormuş?
Diyeceğim o ki, gezi boyunca sürekli, galoş geçirilmiş ayakkabılarımızla dolaşarak, o büyük insanın anısına saygısızlık ediyormuşuz gibime geldi.
Ve şuna karar verdim ki : Büyük insan olmamak lazım. Olursan, böyle zamanında sadece yakın dostlarına gösterebileceğin özel hayatın kamuya açılıyor.
Veya madem ben kendim büyük biri olmamı engelleyemeyeceğim, o zaman şimdiden belirtiyorum :
BEN ÖLDÜKTEN SONRA EVİMİN MÜZE OLMASINI İSTEMİYORUM !!!
(Bilhassa büyük harflerle yazdım ki sonra "Yaa kredi kartı sözleşmeleri gibi minicik yazılmış. Ben orayı görmedim ki" türü bahaneler olmasın.)