- 466
- 0
- 0
- 0
- 10 ay önce
kitapları, filmleri, dizileri, önüne koyulan her şeyi sadece sonunu merak ettiği için tüketen; tüketmek için tüketmek isteyenlerin kesinlikle sevmeyecekleri filmdir. biraz şiir gibidir. bir satır üzerine birkaç gün boyunca düşünmeyi seven, buna zaman ayırabilen, bundan keyif alanlara göredir. bence. ben çok keyif aldım. sessiz sedasız filmleri oldum olası severim. hele bir de deniz varsa, of! çünkü böyle filmler susarken size kafanızı konuşturma, metaforlar üzerine düşünme fırsatı verirler. ben de düşündüklerimi elbet aktaracağım. ya ne olacağıdı?devamını okuyayım »
--- spoiler ---
bir kere, filmin başında dinlediğimiz mektubun bendeki ilk çağrışımı, bunun bir intihar mektubu olduğuydu. çünkü şöyle diyordu: "bunun affedilecek bir yanı yok, artık biliyorum." bu ve devamında söyledikleri, özür dileyişi, mücadele ettiğini ısrarla belirtmesi falan, bana hep artık dayanma sınırını aşmış bir adamı hatırlattı. her şeyin başında teknenin küçük bir "çatlaktan" dolayı batışı mesela; bunun bendeki karşılığı kalp kırıklığıydı. ve kırılan bir kalp de yapıştırıcılarla elbette tamir edilemezdi. yine de "adamımız" onarmayı denedi. tekne artık batmak üzereyken - yani bence bedeni iflas etmek üzereyken - bile hala başındaki yarayı kapatmaya çalışıyordu. fakat sonunda tekneden vazgeçti. küçük bir botun içine kapandı. bence bot, mektupta da söylediği "ruhundan ve bedeninden geri kalandı." zaten adamımızın hayatta kalma mücadelesinin manevi boyutu da burada başladı. ve bir yığın çabadan sonra yol haritasını okumayı öğrenişi, öğrenmesiyle birlikte separation zone'da olduğunu fark etmesi. bu noktayı geçtikten sonraysa intihar notunu yazması. ve elbette final sahnesi. bir ateş çemberi ve adamımıza uzanan bir el. düşündüğüm ilk şey creazione di adamo oldu. en sonunda çalan müthiş alex ebert şarkısı (bkz: amen) da bana filmin sonunun dünyevi bir kurtuluştan değil, insanı huzura kavuşturan başka türlü bir kurtuluştan bahsettiğini düşündürdü.
--- spoiler ---
böyleyken böyle. selametle.