Yüksek Kurul savunucularının zaferi işareti altına geçen gün ezici bir yenilgiyle sonuçlandı ...
Kamp ateşinde bunun hakkında çok az konuşma yapıldı, neredeyse hiç bir şey hakkında konuşmadılar - ateşi ateşe attılar, kendileri için buz gibi votka döktüler, cenaze törenlerinde gözlerini alkışlamadan içtiler ... Aydınlık huş ağacı gövdelerinin arasında, içlerindeki ışıklı sandıkların arasında dans ettiler. toplar küçük bir parıltı titriyordu. Alev bazen bir insanın yüzünü karanlıktan kaptı - ve sanki rüzgar tarafından toplanmış gibi derhal ortadan kayboldu ve yine gecenin bir parçası oldu, hışırtı sesleriyle, şişelerin çalınması, gitar tellerinin tıngırdatmasıyla doluydu. “Hangi üzücü yüzler, / Ve ne kadar umutsuzca solgun ...” Bu insanlardan hangisi sabaha kadar yaşadı?
Kimse bir şey hakkında tartışmadı, kimseyi bir şey için aramadı. Bir şeyi değiştirmek imkansızdı - sadece sabah beklemek kaldı. Duman ve fırında patates kokusu, zamanları geçmiş olmasına rağmen düşen yapraklar, nemli toprak, ağaç kabuğu ve mantar kokusuyla karıştırıldı. Yanlarında bir yerlerde şöyle dediler: "Sabah sisindeki taygada ..." ve biraz daha, motifi bükerek, Beatles: "Hey Jude." Bu sesler ve kokular, sanki kalkanlar ve coplarla sokak savaşları veya isyan polisleri olmadığı zamanki gibi geldi ve modada turist toplantıları ve yazar şarkısı yarışmaları vardı. Ama başka sesler de vardı. “Tanrım, İnsanlarını kurtar”, parkın diğer ucunda yumuşak ve güzel bir şekilde şarkı söylediler, ama yakında şarkı dans etmeye başlayan bir akordeon çeken uzun, çılgınca bir sesle engellendi. “Eh, ha, ha!” - ayakkabısı toprağa fırladı, görünmez dansçılar genç ıslıklarla ıslık çaldılar.
- Rus adam! .. - biri karanlıktan bağırdı. - Hayır, sana söylediklerimi dinlersin. Rus adam! .. Nedir? "Eğlen ve iç"! İçmek ve eğlenmek için yaratılmıştır! Ve bir borç ve fikir icat etti. Bu da kim? Anavatanımız - eğlenceli! “Gece yarısına kadar hazır olanı izlemek / Bir serseri ve ıslık ile dansta / Sarhoş köylülerin konuşması.” İşte burada - Raseya, işte burada - Rus bir adam!
Dün, bu kelimeler için, yabancıya sıkıca alnını verecekler ve ona bir provokatör (belki de öyleydi) diyecekti ve şimdi herkes yorgun ve sessizdi.
Böylece yenilgimizin bu gecesi gerildi. Sadece sabahları uyuyakaldık. Uyandık, çünkü başımızın bir yerinde patlama yaşanıyordu ve ağır bir makineli tüfek olan KPVT'ye çarpıyordu. Hava titredi, dalları kopardı ve akçaağaç yapraklarının görünmez sarmalını indirdi. Güneşin doldurduğu boşluk ağaçların arasında duruyordu. Hava duman kokuyordu. Dişlerimizi ürperten hışırdatarak ayaklarımıza yükseldik. Park tanınmaz hale geldi. Dalgalı don telleri, güneşte pırıl pırıl, çimenlere dokunmuş karmaşık desenler.
Yine makineli tüfek düştü, bir kadın sesi yürekleri çığlık attı. Meydanın yanından, homurdandı, sarsıldı: iniş gücünün izlenen savaş araçları, çürük barikatları aştı.
Bir dakika sonra, bizi Sovyetler Evi'nden keseceklerdi. Eğildik ve sol kanadına koştuk. Mermiler ufalandı, kafalarımızı sıvadan kırdı, ben bile serptim.
Böylece bu gün başladı. Onu çılgın, kabataslak, noktalı olarak hatırlıyorum. Sonrası tank Novy Arbat'ta bizden yarım kilometre uzakta, ateşli bir çatışma başladı ve birisi bağırdı: “Bunlar bizim! Bizimkiler uygun! ”, Ve ben ona inandım, o kadar ki gözyaşlarım geldi. Ne yazık ki, bunlar bizim değildi - Yeltsin özel kuvvetleri, keskin nişancılar olduğu pencerelerden fırladı ...
Sonra, bir yerde çalışan insanlar tarafından çizilen şair ve ben, Victor Mamonov, şimdi vefat etti, kendilerini bir geçiş bürosunun olduğu büyük bir ön merdiven altında buldu. Etrafımızdaki insanların kendilerinin olduklarını düşündük ve binaya onlarla girmek istedik, ancak kısa sürede yanıldığımızı anladık ... Daha fazla uzatmadan, onlar meşgul ve verimli bir şekilde kapıyı kırdılar ve her zamanki gibi, dirsek ve omuzları iterek her zamanki gibi içeri girip koştular . Bir şeylerin yanlış olduğunu hissetmek, örneklerini takip etmedik. Kısa süre sonra hırsızlar geri dönmeye başladı - kahve, kurabiye, meyve suyu, komposto, konserve yiyecekler, sigaralar dolu çantalarla ... Bazı şanslı insanlar taşınabilir televizyonlara ve radyo alıcılarına sahipti. Birisi kulağının arkasında büyük bir yastık taşıyordu. Diğeri, telleri toprak boyunca sürüklenen bir telefondur. Üçüncü - bir polis şapkası yığını. Diğerleri onları başlarına koydu. Neden, güçleri geldi ... Basit bir yüzü olan biri dolgusuz vekili kırmızı kabuklu sertifikalar verdi. Geldikleri gibi iş gibi çıktılar - genç, iyi giyimli, sağlam ayakkabılarla, New Arbat'a doğru ganimetle yürüdüler, zıt girişten gelen, köprü altında, gönülsüz ve kanlı cesetlerden kaçan gönüllüleri atlayarak.
Victor, buradan çıkalım, dedi donuk bir sesle. Duvardan ittim ve sanki havada sanki bacaklarımı hissetmeden yürüdüm. Hiçbir şey hissetmedim, sadece en basit duygular: gölgede merdivenlerin altındaydık ve şimdi de güneşin altındaydık. Et ve kemiklerimi yitirmiş gibiydim: sanki av ile acelesi olan biri benden geçmek isterse, zorluk çekmeden halledebilirdim. Bilinç derinliklerinde bir yerde, sığ bir kuyuda olduğu gibi, sıçrayan soru: tüm bunlar nasıl olmuş olabilir?
Sadece iki yıl Yeltsinizm aldı, böylece Moskova'nın merkezindeki insanlar açıkça kendi parlamentolarını soydular ...
Ve yolsuzluk hacklerinin olayların “belirsizliği” hakkında ne söylediği önemli değil, ahlaki yönleri tamamen açıktır: Yüksek Konseyin savunucuları, belediyeyi Ekim ayının 3'inden kurtarmışlardı - soymaya başladılar - koruma altına aldılar.
Merdivenlerin altından çıkarken sessizliğe şaşırdık. Görünüşe göre, ateşkes veya bunun gibi bir şey ilan ettiler. Biri beşinci katın penceresinden bir megafonla konuştu. Sese bakılırsa, Rutskoi idi. Zaten küçük bir kalabalığın bulunduğu ana merdivenin üst kata çıktık. Görünüşe göre pilot olduğunu hatırlatan Rutskoy, diğer pilotlardan savaş araçlarını havaya kaldırmasını ve parlamentoyu korumasını istedi - neden pencerelerin altında duran bir avuç arasında pilot olduğuna karar verdi? İçini çektik ve aşağı indik. Bize doğru, zekice güneş ışınlarıyla aydınlatılan albay, elinde bir makineli tüfekle tanktan çıktı. Doğruca bize doğru yürüdü, uzun boylu, güçlü, mavi gözlü, yanık tenli, açıkça bencilce isteksiz bir şeye bakmak, sadece üst düzey ordu ve polis rütbelerine özgü (belki de sivil bürokratlar bile farklı). Amerikan filmlerinden, bir kıyma makinesinden, “sadece siparişi yerine getirdiği” gibi yürüdü; kamuflaj biçimli kolları yuvarlandı ve kar beyazı bir çıkıntının baktığı açık bir yakası vardı. Güzel, grimsi - meşru bir otoritenin ultimatumunu sunmaya gitti. Ölümden sonra bile, batan güneşin çekik ışınlarının altında, elinde ağır bir makineli tüfekle sonsuza dek sürecek, ama asla bir yere gelmeyecek.
Öğleden sonra saatlerce süren 4 saatlerinde, yağmacıların vakti geldiğinde, gönüllü kurtarıcılar, Sovyetler Evi'nin bir girişinden bir kadını getirdi. Eylül 21'ten itibaren binada bulunan Yüksek Konsey sekretaryası çalışanıydı. Ona göre, iki saat boyunca, diğer kadınlarla ve çocuklarla birlikte, Beyaz Saray'a yaklaşık 150 metre mesafedeki bir ofis binasının altından geçerek yaralıların kanı üzerinden kayıp orada öldürdü. Kordonun çıkışında, onu dövdüler ve saçlarından ezdiler. Victor ve ben kalabalığın arasından geçip ona çıkmayı başardık. Zayıflamış, darmadağınık, sarkık, soğuk günlerden titreyerek, birkaç sempatizan tarafından kuşatılmış ve büyük bir binanın bir deprem gibi sallandığını şaşırtarak şaşkınlıkla gözleriyle konuştu. Acı bir şekilde şöyle dedi: “Ordu… Bütün günler boyunca onu bekledik…” Ve sesinde tarif edilemez bir kadınsı hor ifade etti: “Bugün bile öğlene kadar bekledik…”
Korku ile karşımdakilerin Densk gazetesi makalelerinin kurbanlarından biri olduğunu anladım. Gazetenin çoğu analisti, genellikle isimsiz veya KGB takma isminin arkasına saklanmış, Yeltsin'in okurlara siyasi irade yerine hasta, yetersiz, sarhoş bir adam olduğunu, diğerleri askeri birimlerde ve büyük işletmelerde "istilacılara" karşı güçlü bir şekilde çalıştığını iddia etti. Ön ulusal kurtuluş. Biraz daha - hem ordu hem de insanlar sabrını kaybedecekler ve bin sütuna yakın sütunlarla Moskova'ya taşınacaklar. Darbeden sonraki Günün ilk sayısı baş aşağı bir Yeltsin portresi ile ortaya çıktı - her şey bir kafatası olduğunu söylüyor. Ve nihayet, rüşvet veren ordusu yaklaştı, ateş etti, Sovyetler Evi'ne ateş açtı, bu sayede genç adamların cesetlerini tanımalarının ötesinde kümülatif mermilerden mahrum ettiler ... “Burbulis bir el sıkışma sırasında iletilmez” - “Günün” kötü bir şakası.
Sonra kaldırımda demir bariyerleri durduk. Geçmişte hala paramparçalar gitti ve diğer yönde hala cesetleri taşıyordu. Sovyetler Evi'nin üst katları öfkeyle yandı. Alt katlardaki az sayıdaki korunmuş pencereler de gün batımı ışınlarında yandı. Belediye binasında, içinde dönen bir tank varmış gibi bir kükreme ve bir klan vardı. Kuşlar yine evin çevresini doladılar, cannonade tarafından korktular. Onlara baktım ve kıskanıyorum: oraya uçmaları için ne kadar kolay ve basit, tüm bunlara bir yükseklikten bakın. Aynı şekilde, sabahları, havada dolanan Sovyetler Evi'nin panjurlarının gümüş parçaları, bir kümülatif tank mermisinin canavarca patlama dalgası tarafından yüksek fırlatıldı. Onları ilk başta güvercinler için aldım. Işık plakaları uzun süre boyunca, kuşlar gibi, pürüzsüz, güzel bir şekilde yere uçtu. Bir nedenden ötürü, tamamen yerinde olmadığını hatırladım: “Gökyüzündeki kuşlara bir bakın: ekmezler, biçilmezler, ahırda toplanmazlar; ve cennetteki Babanız onları besler. Onlardan çok daha iyi misin?
Sigara içmek istedim ama sigaralar tükendi. Victor yakındaki bir Kafkasyalıdan bir sigara istedi. Parlamentoya başını salladı, "Oradan" mavimsi bir tutu çıkardı.
Garip bir tesadüf ile, sigaralar da "Parlamento" olarak adlandırılıyordu. Kaba bakışlarıma dikkat çeken Kafkas, “Bir adam verdi, oraya kendim gitmedim. Şimdi Yeltsin tam olarak kapets ”dedi. Oh, zaten "Gün" de okuyun ...
Yeni Arbat’tan kötü metalik bir klan sesi duyulmuştu - bunlar “burzulinler” idi -moderler, Brilliant’un korkunç kancalı parlak sarmalını ezip, kendileri için hediyelik eşya alıyorlardı. Kalkanlarla uğraşırken, çevik kuvvet polisinin bir kopması merdivenlerin önündeki kareye girdi, sıraya dizildi ve el sallamaları ve makineli tüfekler sallanmaya başladı. Yeni Arbat yönünde çevik kuvvet polisi tarafından yönlendirildik.
O zamandan beri, benim için, 4 Ekim olaylarının sembolü, atış ve yanan Sovyetler Evi değil, yağmacılar. Görünüşlerinde, bana göründüğü gibi, tarihsel olanların anlamı. Bazı yağmacılar 4 Ekim 1993'te parlamentoyu soydu, diğerleri daha büyük olanı 90'lı yıllarda ülkeyi soydu. Bana öyle geliyor ki hükümetimizin bir şekilde suçlulara karşı çok ılımlı olduğundan şüphelendiğimizde premonlar bizi aldatmıyor. Öyle. Ve başka türlü yapamaz. Polis, savcılar, Soruşturma Komitesi'nin hepsi kötü olduğu için değil. Fakat devlet olduğu için. Siyasi sisteminin özü suçtur. Bu bir konuşma ya da abartı değil, 21 Eylül 1993 tarihli Rusya Anayasa Mahkemesi'nin, mahkemenin başkanı V. Zorkin'in asla reddetmediği Yeltsin'in eylemleri hakkındaki kararı.
1993 Anayasasında yer alan modern siyasi sistem, kanlı, anayasaya aykırı bir darbe sonucu doğdu.
S. Govorukhin tarafından verilen “suç devrimi” ismi uzun zamandır bu olayların arkasında kalmıştır. Ancak, sıkıntılarımızın sebeplerini yansıtan bizler, nadiren şunu düşünüyoruz: 20 yıl önce ülkede “çapkıncıların devrimi” yaşandıysa, bunun yasal ve yasal sonuçları nelerdir? Fakat neler var: Ekim ayındaki 4 1993, şimdi oligarş denilen alaycı politikacılar ve gesheftmahery, sadece “iktidara gelmedi”: “her şeyi kendi başlarına” yeniden inşa ettiler - yasalar, hukuk, ahlak, ideoloji, kültürel politikalar, vs.
Ve şimdi bu mirastan kurtulmamızın ne kadar zor olduğunu.