оружия. “Oda” ya da “ev sahipliği” mesafesindeki el değiştirmeden “zayıf” bir omuz altında bir çıkışla dikey bir engelden çekim yapmak kesinlikle öngörülebilir, amaçlıdır ve sonuç olarak yeniden sıkıştırma güvenlidir. Zor çekim, ancak mükemmel ergonomi - AK'nin avantajı
"Silah" dergisinin sayfalarından okuyuculara tekrar başvurabildiğim için memnunum. Makalelerimi sürekli okuyan ve onları bekleyenler, uzun bir sessizlik için benden özür dilerim. Savaş alanlarındaki spor eğitimi alanlarının özürçüleri hakkındaki yanlış ifademden sonra (bu cümleyi düşünün), çok zaman geçti, sakinleştiler, histeriye girdiler - gözyaşları kurudu. Şimdi ara sonuçları özetleyebiliriz ve etmeliyiz ve sakince sorunlarımız hakkında konuşabiliriz.
Bilgi alanının çekimin etrafında, genel olarak ve özellikle de savaş yönlerinin etrafında büyüdüğünü görmek sevindirici. İnternetteki video portalları bugün sadece derslerle boğulmuş durumda. Seçim çok büyük. Dilbilizma derecesinde oligophrenia'dan dahiye. Örneğin, bir dakika boyunca "makine ile çalışmadaki temel raf" satın alınabilir. Size evde nasıl yapılacağını gösterecekler ve sonra da “gelecek cumartesi, nasıl geri döneceğinizi göstereceğiz” ve elveda diyecekler. Bu, kitle tüketim pazarına atılan, diyetoloji veya çatışma yönetimi gibi herhangi bir bilim bilimi etrafındaki duruma çok benzer. Yaygın, çoğunlukla dış üslerin basitliği ve erişilebilirliği göz önüne alındığında, en azından en küçük fırsatlara sahip olan herkes, çekimin mücadele yönleriyle ilgilenmektedir - genel olarak, bu, nüfus için çok büyük bir artıdır.
Dezavantajı ise bu dalganın bir tuhaf insan kitlesini yüzeye dökmüş olmasıdır. Temel olarak, farklı aydınlanma seviyelerinin guruları ve çeşitli özel kuvvetlerin sadece eğitmenleridirler. Bu uzmanlar için asgari araç kümesi, kıyafet, argo, hafif karizma ve yaşam hedeflerinin yok edilmesinde ateşlenememekten ibarettir. Bu arada, bu sorun uluslararası.
Bu nedenle örneğin, komşu ülkelerin terörle mücadele eğitim gruplarının videolarını izlerken, bizim talihsizliklerine, potansiyel muhaliflerine, eğitmenlerinin “katillerimiz” ile olan belirli bir benzerliğine hemen çarpıyor. Nişancı, köşeyi "çarpı" yla ele aldı, sonra
“Merkeze”, “Merkezden” Hedefe ateş ettim, bildirdiğim bir sesle - her şey böyle durumlarda ve bu çalışma sırasında olması gerektiği gibi. Ve çekimin sonucunu değerlendirirken, eğitmen ona şöyle dedi: “Vurduğun şey buydu, ancak burada görmezden geldi (parmağını iki santim daha güneydeki bir deliğe işaret ediyor).
Neden biliyor musun Çünkü giriş şemasını kırdın. ” İstemsiz bir soru ortaya çıkıyor: “Neden internete koyuyorsun?”.
Rusya'da olanlar da dahil olmak üzere bu tür eğitmenlerin, tüfek geliştirme sürecinin en düşük aşamalarında yer alması iyidir: küçük istasyon, kavrama, çıkartma, fotoğraf. Hız ve menzil önemli olduğunda ve genel olarak dış balistik sorular söz konusu olduğunda bu kişiler gözlenmez. Orada olmayacaklar. Bence bu gerçek çok açıklıyor.
Bunun ilk ara sonuç olduğu söylenebilir.
Çekimin mücadele yönlerinin gelişiminin başlamasıyla birlikte, bu “el arabası” hem durdu hem de ayakta kaldı - aynı yerde, ancak, üzerinde birçok kez daha fazla yolcu, slogan ve slogan vardı. Önceden, en azından oturabiliyordu, şimdi her şey - yer yok. Ve bu çöplükteki anlaşmazlıklar hala aynı: “Hangi kalibre daha iyidir? Ve hangi AK süslemeli veya süslemesiz daha güzel? Şık bir çekim patladı mı, değil mi? Ve nereden alınır, ... ve ne kadar? Dürüst olmak gerekirse, bu kategorideki insanlara yönelik nefretinin üstesinden gelemeyen bir kişi olarak, bu durumdan oldukça memnunum. Çekim konusunda tutkulu ve onu kıskanmış biri olarak, derinden hayal kırıklığına uğradı. Son yıllarda ve neredeyse iki yüz ölü çalışan onlara hiçbir şey öğretmedi mi?
Kötü ya da iyi, eğer ondan para kazanırsanız, o zaman, aslında, kesinlikle kayıtsızsınız. Ancak “merkezde oturmak” değil, “makineli tüfekle dolaşmak” değil, memur olursanız, o zaman elbette belirli bir memnuniyetsizlik söz konusudur. Asıl mesele şu ki, herhangi bir çekim sürecinde, şu an için hangi departman üyeliği olursa olsun, spor, ya da daha doğrusu ticari bir başlangıçtır. Ve bundan hoşlanmıyorsun. Tatilinizde size çok fazla para ödediğiniz ticari ücretlerde sunulan konuların hepsi “ölü”, yöntemler mükemmel olmaktan uzak, ve siz de beğenmediniz.
Bu suçlamalara öncülük edenler, size savaşmayı öğretenler - onlardan hoşlanmıyorsunuz. Seminerler, ücretler, yarışmalar, kurslar, ileri kurslar vb. vb. Bunların hepsi gerçek savaş eğitiminde uygulanabilir rasyonel bir tanenin yüzlerce bölümünü bile taşımamaktadır. Bugün öyle - ve herkes görüyor.
Çok fazla gürültü var - çok az kullanım var.
Sporu mücadele antrenmanına sokmak bir hataydı. Bir spor olarak kalmalı: bir gösteri, eğlence, iletişim, para.
Özel Kuvvetler birliklerinin Pratik Atıcılıktan ve kendilerine tüfek eğitimi temelleri şeklinde dayatılan diğer benzer disiplinlerden çıkışı tamamen öngörülebilir ve bu üzücü.
En iyi fikirli memurlarının çoğu para harcadı, bir şey için istekliydiler ve ... "Bu dövüşçüye ders vermeyeceğim ..."
Birisi düşünmedi, biri takdir etmedi, biri "su bastı" demedi - önemli değil. Sonuç önemlidir: insanlar denedi - insanlar bundan hoşlanmadı. Sporto-özel kuvvetlerle ilgili tüm bu çığlık atan, görkemli resimlerinde çok aptalca bir şey gizlenir. Savunma Bakanlığından büyük bir adamın bir keresinde şöyle dedi: "Tepedeki herhangi bir rasyonel girişim ile zemindeki icrası arasında moronların boşluğu var." Ancak bu tartışma için bir konu değil - onunla çalışıyoruz.
Herhangi bir sorunun özünü anlamak için, sübjektif algıdan kurtulmak, yani ana silahınızı - başınızı normal bir savaşa getirmek için gereklidir. Normal bir savaşa getirilen baş, bugün katlanarak büyüyen tüm bu yanılsamalara karşı en güçlü korumadır. Sırayla başlayalım.
Belli bir bölünme olduğunu varsayalım, kısaca “özel” kelimesini içeren kısaca “bölünme” diyelim. Tam zamanlı veya serbest atış eğitimi eğitmeni var: 5.11 pantolon ve bir Blackhawk şapkası. O ne yapıyor? Çok az insan biliyor. Ama seni aydınlatacağım!
Birincisi, internetten ve tanıtılan flash sürücülerden terabayt terabaytları absorbe eder ve garipleşir: açık değil, mühimmat eksikliğinden yakınıyor.
İkincisi, yaklaşık altı ayda bir, komutan tarafından istendiğinde: “Ne yapıyorsun?”, AK-104'tan oluşan bir mucize, her zaman bir “salyangoz”, bir kolimatör, bir IR LCC, geleneksel bir LAC, taktiksel taktiksel ışık kaynağı. (fener), IK fener, taktiksel bir bipodda, tüm uzunluğu boyunca şeritleri olan, ön saplı, “tek parça”, teleskopik bir uçlu ve mutlaka, bunun olmadığı yerde, - akışlı bir ağızlıklı fren kompansatör: herkes durur - böyle bir mucize için tüm günahlar onu affeder. Yılda bir kez, Noel'e daha yakın, AK'nin bir boğa güreşine dönüştüğünü de gösterebilir, yani, John için bir vahiy gibi.
Üçüncüsü, meslektaşları ziyaret ederken, böyle bir eğitmen mutlaka şunları ister: “Elektronik biçimde bir şey var mı?”. Ve eğer varsa, hemen bütün bunları acımasızca kopyalar ve bunun üzerine yaşam döngüsü kapanır.
Böyle bir gün, herkesin kendi yönünde çektiği çekim kültürüdür.
Bu şartlar altında, test edilmesi ve kabul edilmesi gereken, hizmet için kabul edilmeyen ya da pantolonu ve başındaki o kişi, konuyla ilgili bir sonraki “ücreti” veya “çalıştayı” yumruklayan belirli bir çekim ürününün ortaya çıkması şarttır.
Fakat ortalama eğitmen hangi kategorileri düşünüyor? Bu soru tam anlamıyla ilgilidir, çünkü hareketin kendisinin bir hareketi olduğu dışarıya doğru görünür: video portallarındaki videolar, dış mekan fotoğraf çekimleri, dergi makaleleri tüm yaşam belirtileridir. Ancak aynı zamanda tek bir (!) Resmi metodoloji yoktur. Kılavuz yok. Tek bir ders kitabı değil. Ve sonuç olarak - sonuç yok.
Bir memurun normal tüfek ömrünü en çok sıkan soruna bakalım: AK ve tadilatları; yöntem ve metodologlar; değerlendirme kriterleri.
Alegorileri ekleyin.
Diyelim ki "bölümümüzün" sürekli konuşlandırılması yerine, belli bir kadının yaşadığı şartlı olarak ona “ortak kadınımız” diyeceğiz. Tüm askeri kamplarda böyle insanlar var. Fakat şimdi fark etti ki, böyle bir yaşam ve her şeyden biraz daha fazlası - bir daha asla evlenemeyecekleri. Kuaföre gitti - saçını kesip saçlarını boyadı. Sonra plastik bir cerrah için - bir yerlerde büyüklüğü artırdım, bir yerlerde, tam tersine, yukarı çektim. Ve sonra, olduğu gibi, genç bir teğmenle evlenmek için dışarı fırladı. Ve her şey yoluna girecek, hayat devam edecek, ancak memur anlayamıyor: neden “kadınımızla” her zaman sorun yaşıyor? Fakat gerçek şu ki, kendisine “bu kadını” takan bir şapka ve pantolon içindeki eğitmen “tüfek basamağının” aynı kaldığını, “gövde uzunluğunun” aynı olduğunu ve mühimmatının aynı olduğunu söylemediğini söyledi: 5.45X39 mm. Başka bir deyişle, AK'yi nasıl değiştirdiğiniz önemli değil, tüm kusurları ve erdemleriyle hala AK. Ve AK-12 ve diğer herhangi bir modifikasyon arasındaki fark - hayır, kalibre hariç. Boşanma izleyecek ve genç bayanımız bir sonraki genç teğmenden sonra başka bir askeri birliğe gidecek. El ele gider ve zamanla tamponlarla da olsa herkesle aynı olduğunu anlayacaktır.
Bütün bu navara hikayeler kuaför ve plastik bir cerrah bıraktı. Şapkalı ve pantolonlu hoca pezevenk rolünü seçti.
Ancak, davanın görünürlüğü hakikaten görkemli bir ölçektir.
AK gerçekten harika bir makine. Zaten o kadar çok yaşındaydı ki çok az kişi modernliğine inanıyor (modern yara balistiklerine inanıyor). Sonuç olarak, insanlar silahın kozmetik görünümünü değiştirerek oluşan bir şeyler yapmaya başlarlar. "Ayarlama" konusunu çoktan ele aldık, ancak daha sonra kimse Chpox'un genel gürültüsünün ardında kimseyi duymadı - herkes fuarda olduğu gibi ses çıkardı. Fakat zaman geçti. Hepsi zatarili hepsi. Herkesin her şeye sahiptir.
Ancak uygulayıcı bir eğitmen olarak şunu söyleyeceğim: Sonuçlar hiç değişmedi. Yüzlerce değil. Ne savaşmalı ne de rekabetçi. Dahası, “ayarlama” nın obyazalovki seviyesine yükseltildiği ve böylelikle hazırlık durumuyla karıştırıldığı bazı bölümlerde sonuç düştü.
Tuning ile keskinleştirilen bireysel taktikler, bir bütün tetikçiler nesnesinin tamamen oskokinili bilincindedir. En azından bir şekilde uçtular. Neyse ki gerçekleşmemiş olan tüfeğin yetersizliğini demire kaydırmak büyük bir girişimdi. Ve onun tarafından taşınmışlardı, çünkü “gerçek” görünmek, para için bile, bir olmaktan daha kolaydır. Bu ikinci ara sonuçtur.
Ve bu dansta, eğitmenler tüfek eğitimi ile itfaiye eğitimi arasındaki farkı ve genel olarak taktik ateşi arasındaki farkı anlamadılar.
Genelde ilginç şeyler oldu.
Savaşçının hareketleri, sözde "operatörler" denilen silahların eylemlerine en yakın olan yerlerde, bu kesinlikle şaşırtıcı bir şekilde ortaya çıkan personelin tüfek çabalarıdır. Örneğin, NSD tarafından "makineli tüfek ustası" olarak tanımlanan makineli tüfekler, otomatik olarak, nişan alma aygıtlarında, ek nişan alma aygıtları olmadan büyük çoğunlukta ellerinden ateş eder. Ve çok zayıf vur. Hatta yarışmalar düzenlenir. Büyük kalibreli çekim, “nişan çizgisini” geri yüklemeden, biriken geri tepme momentumu ile ellerle gerçekleştirilir. Bu yalnızca yanlış olabileceği için düşünülebilirdi. Önceden, öyleydi. Bugün, bu beceri zaten hizmette. Bu çok hoş.
Tam tersine, tüfeğin tam olarak keskin nişan almada baskın olması gerektiği yerde, bugün atıcı, önceden hazırlanmadan hızlı ve doğru (keskin nişancı) atış yapamamaktadır, bu da kısa süreli yangın temasına katılımını tamamen hariç tutmaktadır. Keskin nişancıda ezici çoğunluğun işi, tüfeğin topçu işletmecisinin ve atış yerinin taşıyıcısının işidir. Eğitimde, kural olarak, keskin nişancılar ayrı olarak çalışır - bileşiminde değil. Önceden hazırlanmış pozisyonlardan farklı aralıklarda etkili ateş sergilerler.
AK'ye dönersek, son yıllardaki eğilimler daha fazla kaos yaratır: kalibre ve ricochets hakkında aptalca tartışmalar. Amacı belirli bir görev için silahların hazırlanması olan Tuning, aksine, birçok kişinin elinde silahı etkisiz kılar. Örneğin, çok "salyangoz", bu yüzden, çoğu, makineye bağlamak için 7.62 kalibresine bile gidiyor, çünkü serin. Ama ... Eğer bu bir "salyangoz" ise, atıcının makineli tüfeklere bir makineli tüfek işlevi vermeye karar verdiği anlamına gelir. Her şey açık ve anlaşılabilir. O halde kolimatör nereden geliyor? Ve bir kulp değil bir kulp olmalı. Ve atıcının kendisi, en azından uzaktan, kendisine bir ok hatırlatmalı, 75 kartuşuna ikinci, üçüncü ve sonrakilerin, kuyruğa ateş ederken gökyüzüne doğru hedefin üzerinden uçtukları bir alaycayı değil.
Dahası. Tek atış yaparken, tam donanımlı “salyangoz” dan silahın geri tepme kuvveti önemli ölçüde artar - o ok aşamaları boyunca uzanır ve vurur. Tek akıcı çekim yaparken bu çok sakıncalıdır, yani “salyangoz” her şeyden önce bir sanatçiftir. Bunun için
ve onunla geldi. Sıra, 1 / 10 ateşten uzak mesafelerdeki düşmanın imhası. Öyleyse neden bir “salyangoz” kolimatörü ile? Yakın mesafelerdeki "yıkım" ile, hedefi vurmanın etkinliği için zaman aralığı, manzaraları kullanarak "bir noktaya" hedef almanıza izin vermeyecektir - yalnızca "hedef konum". Tetikçinin akıcı, nişangah, tek ateşi yoksa veya bunu tüfek kompleksi tarafından yapmasına izin verilmezse, neden hedefi vurma şansını elinden aldı? Son beş yılda 1 / 10 gerçek ateşe yakın mesafede ölenler - hepsi kuyruklardan öldü (düşman atıcıyı bulamadığında "pusuya" ateşini hesaba katmam).
Bir kolimatör ve paradoksal bir EO-teknolojisi gibi bir iki ayaklı da birbirini dışlayan unsurlardır - saçma görünüyorlar. Artı, popo, popo işlevini yerine getirmek yerine, özellikle vurgu. Ve ihtiyaç duyulmadığında ve tamamen yararsız kullanılan ve daha fazla müdahale eden, kayış fonksiyonunun gerekli olduğu yerlerde kullanılan, hafif makineli tüfekler için tasarlanmış farklı türde bir "..." nokta.
Günümüzde genellikle yangın eğitiminde yetiştirilen atış becerisi, yaşamda var olan yangın temaslarının hızına ve koşullarına hiç uymuyor. Ne de olsa, bir sivilin, bir Amerikan rezervinin, bir silahla ve bir Rus planı çalışanının taktiksel bir plan çerçevesinde hareket etmesini ayırt etmek gerekir. Evet, katılıyorum, güzelce vurdu, gözlük ve şapka giymek, buna göre hareket etmeye başlamak istiyorum. Ancak internetten savaş uygulamalarına virüs aktaramazsınız.
Her bir alt ünite “kendi” mesafelerine, “kendi” hızlarının bu mesafelerde hızlanmasına, hedeflerin boyutlarına, ateş modlarına, yoğunluğuna ve yangının çözdüğü taktiksel görevlere sahiptir.
Mesela, yine yöntemler sorusuna. Bugün eğitimde “bizim” boyutumuzla çalışıyorsak ve eğitimin amacı tüm yangın modlarında sınırların ötesine geçmiyorsa, bu beceri taktiksel donanım olmadan atılabilir. Eğer hedeflediğimizde bir hata ile çalışırsak, hedef, 1 / 10 mesafesindeki hedefe ilk tepkinin ateşlenmesinin bir parçası olacak, dönüş yangın yoğunluğundan etkilenen hedef büyüklüğünü de kullanacağımız hedef, başlangıçta şartlarda ortaya konan - boşluk ve taktik teçhizat da gereklidir. Fakat bu artık bir atış becerisi değil, tahmin ettiğiniz gibi, hız, mesafeler, yoğunluk ve modların gerçek bir resmini çekmek için “atılan” bireysel bir taktiktir.
Bize küçük silahların savaş kullanımını simüle etme fırsatı veren bu "altın" kurallar bugün alt bölümlerde kesinlikle tanrısız bir şekilde eziliyor.
Herhangi bir meslekte, tüfeğin bir savaşçı, ateş veya taktik eğitimi alması, “ayarlama”, yaşam hedeflerini yok etme, ateş etme noktalarını, zincirleme, mesafeleri ve boyutları kavramlarını baskılaması önemli değil - bunların hepsi kilit noktalar. Ünitedeki dersler sırasında videonun oryantasyonu farkedilmeyen bir ölümdür. Bazıları için, maalesef gerçek olabilir.
Dış çevre asla gereksiz olmayacak ve her birimiz bu kapağı ve bu pantolonları, üyeleri medulla oblongata'da bir sanat eseri olarak düşünen bir mezhebe ait olduğunun kanıtı olarak görüyoruz. Ancak şunu ayırt edebilmeliyiz: ne satılabilir, ne de bir yangın temasında hayatta kalamaz.
Özel kuvvetler, dağlarda ve ormanda, istediğinizi veya istediğinizi değil, sadece yapmanın imkansız olduğu şeyi almanın gerekli olduğunu söylüyor. Yangın eğitiminde de çoğu kişiye bunun ne olduğu belli değil - onsuz yapması imkansız olan bir şey. Bu, kabaca yaşayanlar ve ölüler arasındaki çizgiyi yapan şeydir, bir düello çatışmasında görsel bir saniyenin ilk yarısında.
Ve "atıcıda", hedef üzerinde veya hedefin bulunduğu alanda çalışırken ve hacim üzerinde değilken gerekli olan tüm beceriler.
Özel kuvvetler topluluğunun ve tüfek unsurlarımızın spor ve ticaret alanındaki etkisinin, yıkıcı etkisinin özü, çalışanların bu “dış tezahürler”, “yeni yönler”, “ayarlama”, vb.
İlki bir tanrı olduğuna inan. İkincisi kullanın. İkincisi daha akıllı. Ve eğer bir şey olursa, ikincisi diyecek, bütün, sorun “ayarlama” nın eksik olduğudur.
Çekim hataları, öğretim yöntemleri her zaman ve hepsinde olacak - onsuz değil. Ancak bu hataların nedenlerinin altına inmek, AK üzerindeki “vücut kitine” değil, çok daha etkilidir. Tek soru, bunun için ne yazık ki geri adım atmak zorunda kalacağımızı itiraf edebilecek miyiz? İki ileri ve çok geniş yaptık.