Ventilatörlerden daha fazla hasta. Yetersiz hastaneler. Kar topu salgını. COVID-19'dan yetmiş yıl önce, benzer bir kriz Kopenhag şehrini zorladı. Ağustos 1952'de Blegdam Hastanesi hazırlıksız ve bunalmıştı. 12 yaşında bir kurban, Vivi Ebert, felçli yatmak Anestezi uzmanı Bjørn Ibsen'in önünde nefes nefese ve kendi salgılarında boğulmak . Nazi işgalinden kurtuluştan yedi yıl sonra, sokakları yeni bir gölge kararttı: çocuk felci virüsü. Elleri, bir lastik torba ve kavisli bir metal tüp ile Ibsen, yaşam ve ölüm arasındaki sınırı sıfırladı ve dünyaya nasıl nefes alınacağını öğretti.
Çok korkmuştuk, Ibsen'in kızı Birgitte Willumsen 1952 salgınını hatırlıyor, herkes aslında çocuk felcinden etkilenen birini tanıyordu. Ateş, baş ağrısı, mide bulantısı ve boyun tutulması olan gençlerin dalgaları, gençlerin gelişinin habercisiydi. yaz vebası Amerika Birleşik Devletleri ve Avrupa'daki şehirlerde. Yaygın bir mide virüsü gibi görünen enfeksiyon, beyne ve omuriliğe yayılmadan önce bağırsakta yerleşti. Klinik tablo, kendi kendini sınırlayan bir mide böceğinden felç, şok ve asfiksiye kadar uzanıyordu. Bazıları iyileşti, ancak kalıcı sakatlık veya ölüm tipikti. O zamanlar, çocuk felcinin solunum komplikasyonlarını tedavi etmenin en iyi yolu, çocuk felci kurbanlarını kaplayan ancak bir vakum pompası yardımıyla nefes almalarına izin veren bir tank olan 'demir akciğeri' kullanmaktı. Araştırmacılar virüsün bulaşıcı olduğunu anladılar, ancak henüz yayılma şekli konusunda anlaşamadılar. Willumsen'i hatırlıyor, Ellerimizi yıkamayı gerçekten öğrendik. Bununla birlikte, Batı şehirlerinin modern sanitasyon, su temini, konut ve tıbbi altyapısı çok az koruma sağladı. Henüz bir aşı mevcut değildi.
Blegdam Hastanesi belirlenmiş miydi ateş hastanesi 1,2 milyon Kopenhag vatandaşı arasında bulaşıcı hastalıkların tedavisi için. 1952 yazında, personel Şiddetli çocuk felci olan daha fazla çocuğu tedavi etti önceki on yılda sahip olduklarından daha fazla. Salgının zirvesinde, her gün 50'ye kadar yeni hasta topallıyor, tekerleklerini çeviriyor ve koğuşlara hırıltılı nefesler veriyordu. ABD ve İsveç'teki önceki salgınlardan daha yüksek saldırı oranlarıyla Kopenhag salgını, Avrupa'nın ve belki de dünyanın gördüğü en kötü çocuk felci kriziydi. Blegdam'ın başhekimi Henry Cai Alexander Lassen, bu aylarda aslında bir savaş halindeydik, diye yazdı. Bu kadar büyük bir acil durumu karşılamak için neredeyse yeterli donanıma sahip değildik. Bulbar çocuk felci olan yüzlerce hasta. Son teknoloji bir demir akciğer ventilatörü ve birkaç eski, çoğunlukla iktidarsız cihaz. Sonuç Lassen: Bu nedenle, solunum yetmezliği olan çocuk felcinin prognozu, Kopenhag'da mevcut salgın patlak verdiğinde oldukça karanlıktı.
Prognoz, 27 Ağustos 1952'de, salgının zirvesinde Ibsen ve meslektaşlarının önünde ölmekte olan genç Vivi Ebert için özellikle kasvetliydi. Vivi acı çekti bulbar çocuk felci enfeksiyonu varyantı; Virüs felce neden olmasının yanı sıra yutma, nefes alma, kalp atış hızı ve kan basıncı için beyin sapı kontrol merkezlerini bozdu. O zaman, hakkında yüzde 80 bulbar polio hastalarının çoğu demir akciğerinde komada öldü.
Canlı Ebert(Anderson/Ebert ailesinin izniyle)
Doktorlar uzun süredir bulbar çocuk felci ölümlerinin nedeni olarak ezici beyin hasarını sorumlu tutuyorlardı. Müzik tüketimini bile kaydeden metodik bir problem çözücü (örneğin 24 Kasım 1997'de Arthur Rubenstein'ın Chopin tarafından F Minor'daki Fantaisie yorumunu dinledi), Ibsen hakim teoriden şüphe etti; felçli göğüs kaslarının solunumu tehlikeye attığından şüpheleniyordu. Daha güçlü mekanik kaslar bulunabilirse, akciğerlerin kendileri yaşamı sürdürebilirdi. Bir dünya savaşı ve tesadüfi bir karşılaşma onu çözüme ve cinayet suçlamalarına yol açan etik bir ikileme götürecekti.
Bir Dünya Savaşı, Bir Lastik Torba ve 1952'deki Vantilatör Dalgalanması
Ibsen yıllardır nefes almayı düşünüyordu. 1940 yılında tıp fakültesini bitirdikten sonra, oğlu Thomas'a göre sağlık sisteminin üç kişiden oluştuğu Danimarka'nın uzak kuzey yarımadasında eğitim gördü: doktor, eczacı ve rahip. Ibsen bebekleri doğurdu, ameliyata yardım etti, hastalarla uzun saatler geçirdi ve küçük çocuklarını büyüttü. Coğrafya ve Nazi işgali tarafından izole edilen ileri tıp eğitimi fırsatları, savaşın bitiminden sonra bile yetersiz kaldı. Ibsen ve meslektaşları yurtdışına Birleşik Devletler ve Birleşik Krallık'a baktılar.
Şubat 1949'da Ibsen, büyüyen ailesini Boston'a taşıdı, böylece ilk cerrahi eter uygulamasıyla tanınan kurum olan Massachusetts General Hospital'da anesteziyoloji eğitimi alabilirdi. Boston'da, Ibsen fırfırlı Harvard tıbbını Danimarka pragmatizmiyle kaynaştırdı. Savaş sonrası Avrupa'nın yoksunluklarına alışmış olan genç Danimarkalılar, tıbbi yaratıcılıklarıyla ün kazandılar. Ibsen gibi genç Danimarkalılar diğer öncüleri takip ederek Amerika Birleşik Devletleri ve Büyük Britanya'ya gittikleri için, bu ruh tıpta kalıcı bir iz bırakacaktı.
Björn Ibsen
Boston'da, Ibsen torbalama sanatını öğrendi—ameliyat sırasında anestezi uygulanan hastaların nefes alması için elle sıkılmış bir lastik torbanın kullanımı; uygulama o zamanlar Danimarkalı doktorlara yabancıydı. Ayrıca hastaları trakeostomi tüpleriyle (boyundaki bir kesi yoluyla soluk borusuna yerleştirilen solunum kanallarıyla) torbayla havalandırmayı da öğrendi. İlkel gibi görünse de bu teknik, Ibsen'in 1952 bulbar polio krizine verdiği yanıtın çok önemli bir unsuru haline geldi.
Pozitif basınçlı ventilasyon olarak bilinen Ibsen'in torbalanması, insan fizyolojisine aykırı olduğu için o zamanlar yaygın olarak kullanılmadı. Normalde, hava akciğerlere negatif basınçla çekilir - diyafram ve göğüs kası kasılması tarafından oluşturulan vakum. Ameliyathanenin dışında, Blegdam'ın demir akciğeri gibi negatif basınçlı ventilatörler, suni solunumun tek yoluydu.
'Demir akciğer' adı, hastanın vücudunu çevreleyen hava geçirmez silindirik tanktan türetilmiştir.(Getty Images aracılığıyla Sepia Times/Universal Images Group)
Başlangıçta endüstriyel kaza mağdurlarını tedavi etmek için tasarlanan modern demir akciğer, gelişmiş 1928'de Harvard'da Philip Drinker ve Louis Agassiz Shaw tarafından. Takma adı, hastanın vücudunu çevreleyen hava geçirmez silindirik tanktan türetilmiştir. Baş ve boyun, rahat bir lastik yakadan dışarı çıkıyordu. Elektrikli pompalar, normal solunumu taklit etmek için havayı tanka girip çıkardı. John Emerson -liseyi bırakmış, kendi kendini yetiştirmiş mucit ve Ralph Waldo'nun uzak akrabası- 1931'de daha ucuz, daha sessiz ve daha uyarlanabilir bir rakip model tasarladı. Bununla birlikte, Emerson tank vantilatörleri bile çoğu hastane için aşırı derecede pahalı olmaya devam etti ve hastalar için maliyetli ve klostrofobik bir ölüm döşeğinden biraz daha fazlası olarak hizmet etti. bulbar çocuk felci olan on hastadan sekizi . Daha iyi bir tedaviye ihtiyaç vardı.
Atılım 1949'da Los Angeles County Hastanesi'nde gerçekleşti, ancak o zaman çok az kişi bunu fark etti. Yüzyıllar boyunca şifacılar, boğulma, aşırı dozda opioid ve diğer talihsizliklerin kurbanlarını tedavi etmek için ağızdan ağza resüsitasyon ve hatta bir şömine körüğü kullanarak pozitif basınçlı ventilasyona çalıştılar. Doktor Albert Bower ve mühendis Vivian Ray Bennett, Emerson tarzı tank ventilatörünü aynı anda bir trakeostomi yoluyla akciğerleri şişiren bir buluşla desteklediler. İkinci Dünya Savaşı pilotları için oksijen tedarik sistemi üzerine modellenen yeni pozitif basınçlı ventilatör, akciğerlere hava akışını artırdı. Cihaz, şiddetli çocuk felci ölüm oranını yüzde 79'dan yüzde 17'ye düşürdü. 1950'de Bower-Bennett ekibi sonuçlarını belirsiz bir tıp dergisinde yayınladı. Makale birçok kişi tarafından fark edilmeden geçti, ancak Boston'daki bir yıllık bursunu tamamladıktan sonra Şubat 1950'de Danimarka'ya dönen Ibsen, onu okudu ve hemen önemini anladı. Bower ve Bennett'in eldeki raporunun yeniden basımı olan Ibsen, 25 Ağustos 1952'de Lassen, Mogens Bjørneboe (Lassen ile Kopenhag'ın ateş hastanesinde çalışan bir doktor) ve diğer kıdemli doktorlarla, Danimarkalı çocukların cesetleri Blegdam'da yüksek istiflenirken bir araya geldi. . Ibsen, pozitif basınçlı ventilasyonun Bower ve Bennett'in başarısının anahtarı olduğunu ve ameliyathanedeki yedek parçaların Blegdam'ı felaketten kurtarabileceğini savundu.
Ertesi gün genç Vivi Ebert, baş ağrısı, ateş ve boyun tutulması ile Blegdam Hastanesine geldi. Sabaha, bulbar çocuk felci ortaya çıktı ve ölüm kaçınılmazdı. Lassen, Ibsen'in devam etmesine izin vermeyi kabul etti. Saat 11:15'te, Ibsen'in talimatıyla, bir cerrah nefes borusuna bir trakeostomi tüpü yerleştirdi, ancak hastanın durumu daha da kötüleşti. Oksijen seviyeleri düştü.
Ibsen, Vivi'nin trakeostomi tüpüne oksijen kaynağıyla dolu bir lastik torba bağladı. Torbayı her sıkışında ciğerlerine hava doldu, ama heyecanlanıp sümükte boğularak ayağa kalktı ve genç anestezistin nefesleriyle savaştı. Çaresizlik içinde, onu yatıştırmak için yüksek dozda sodyum tiyopental verdi. Toplanan izleyiciler ilgilerini kaybettiler ve gösterinin yarı kasıtlı ve ölümcül bir barbitürat aşırı dozuyla sonuçlandığını anlayarak odayı terk ettiler. Ancak, yatıştırıcı etkisini gösterdiğinde Vivi'nin nefesi kesildi. Mücadele eden kasları gevşeyerek Ibsen'in onun adına nefes almasına izin verdi. Akciğerleri temizlendi ve durumu stabilize oldu. Tiyopental aşındığında, takım torbalamayı bıraktı, ama o yine nefesi kesildi ve bocaladı. ABD Ordusundan yeniden tasarlanan ilkel sensörler Hava Kuvvetleri ve anestezi uygulamaları, düşen kan oksijeni ve yükselen karbondioksiti işaret etti. Ibsen ve meslektaşları, yatıştırıcıyı yeniden verdiler ve torba ventilasyonuna devam ettiler ve daha önce olduğu gibi iyileşti.
Torbayı sıkmaya devam edebilseler Vivi yaşayacaktı.
Bower, Bennett ve bilinmeyen şömine körüklerinin omuzlarında duran Ibsen, bulbar polio için ilk pratik tedaviyi doğaçlama yaptı. Onun atılımı, Vivi Ebert'e ve Kopenhag şehrine salgının en korkunç günlerinde yol gösterdi ve yoğun bakım tıbbının kurucu babası olarak ününü pekiştirdi. Ancak o öğleden sonra, Ibsen ve Lassen'in fazladan el bulması gerekiyordu.
***
Sonraki sekiz gün boyunca, Blegdam Hastanesi liderliği, solunum yetmezliği olan her hasta için torba ventilasyonu düzenledi. Bu çaba, her gün 250 on litrelik solunum gazı tüpü tüketiyordu. Eşi görülmemiş bir lojistik zorluktu; 70'e kadar hasta, salgının zirvesinde eşzamanlı, 24 saat ventilasyon gerektirdi. Bu şekilde, seçim yapmak gibi korkunç bir duruma düşmekten kurtulduk, diye yazdı Lassen. Yardımcı olmaları için yaklaşık 1.500 tıp ve dişhekimliği öğrencisini işe aldılar. Sadece gerekliydi ve bu becerilere sahip yeterli sayıda doktor yoktu, diye hatırladı Ibsen. Daha 18 yaşında olan gönüllüler, havalandırdıkları akranlarının güçlü yansımalarıydı. Hastayı uygulayıcıdan ayıran belki de şanstan başka bir şey değildi. Şaşırtıcı bir şekilde, tek bir torba sıkacağı Blegdam'da görevdeyken çocuk felcine yakalanmaz.
Öğrencilerin görevi birkaç saatlik eğitimle başladı ve kısa süre sonra koğuşlara gönderildiler. Yemek ve sigara için ara vererek vardiyalar halinde paketlendiler. Genç öğrenciler hastalarına kitap okudular ve oyunlar oynadılar. Dudaklarını okumayı öğrendiler. Ve hastaları öldüğünde kalpleri kırıldı. Uffe Kirk, 1952'de tıp öğrencilerinin müdahalesini organize etmeye yardım ettiğinde 25 yaşındaydı. Bir meslektaşına yazdığı bir mektupta şunları hatırladı: En kötü ihtimalle hastalar gece öldü. Hastaları uykularında rahatsız etmemek için koğuşlardaki ışıklar kısıldı. Ancak zayıf ışık ve öğrencilerin havalandırmadan hiçbir şey anlayamamaları, öğrencilerin hastalarının öldüğünü bilmelerini imkansız hale getirdi. Bu nedenle sabah olduğunda öğrenci için bir şok oldu ve hastanın bir süredir ölü olduğunu fark etti.
1948'de Baltimore Çocuk Hastanesi'nde demir ciğerlerindeki çocuk felci hastaları, can sıkıntısını gidermek için televizyon izliyor.(Bettmann/Getty Images)
Çok az tıbbi yenilik bu kadar hızlı ve kesin olabilir. Bir hafta içinde, bulbar polio ölüm oranı yüzde 87'den yüzde 50'ye düştü. Kasım ayına kadar ölüm oranı tekrar yüzde 36'ya düştü. Mart 1953'te Kopenhag salgınının közleri soğudukça, bulbar çocuk felci geliştiren hastaların sadece yüzde 11'i öldü.
Farklı uzmanlık alanlarından şifacılar, torba havalandırma misyonunu desteklediler. Çocuk felci koğuşları dahiliyeciler, anestezistler, baş ve boyun cerrahları, fizyoterapistler, laboratuvar tıbbı uzmanları ve hemşirelerle doluydu. Ekip beslenme ve yatak yarasının önlenmesini ele aldı. Kapsamlı bir triyaj sistemi, yaklaşmakta olan solunum yetmezliğinin tanınmasını kolaylaştırdı. Ibsen ve meslektaşları, Kopenhag yolunda hasta hastaları toplamak ve onları havalandırmak için uzaktaki topluluklara bile cesaret ettiler. Bledgam ekibi bedenle ilgilendikleri kadar zihni de önemsiyordu: Çocuk felci koğuşlarında öğretmenler, kitaplar ve müzik vardı.
Koordineli yanıt ileri görüşlüydü. Çapraz işlevsellik bir yönetim modası haline gelmeden on yıllar önce, ilgili tıbbi uzmanlıkların liderleri akşam yemeği ve tartışma için düzenli olarak Ibsen evinde toplandılar. Bledgdam Hastanesine yapılan her çocuk felci başvurusuyla ilgili, Ibsen'in önerisiyle derlenen ayrıntılı kayıtlar, klinik araştırmaları kolaylaştırdı. 1952'de bile, genç anestezist, yanıtları büyük verilerde aradı.
Kan pıhtılarına, zatürreelere, mesane enfeksiyonlarına ve uzun süreli hastalığın diğer kaçınılmaz sonuçlarına rağmen, kurbanlar kas güçleri geliştikçe ventilasyondan ayrıldılar. Bununla birlikte, hala kendi başlarına nefes alamayan bir grup hasta kaldı. Ekim 1953'te, Vivi Ebert'in kurtarılışının birinci yıl dönümünün çok ötesinde, Ibsen'in yöntemiyle tedavi edilen orijinal 318 hastadan 20'sinin Blegdam Hastanesi'nde hala 24 saat ventilasyona ihtiyacı vardı. 1956'ya kadar 13 hasta bağımlı kaldı. Modern yoğun bakım tıbbını uygulayan ilk klinisyenler olarak Ibsen, Lassen, Bjørneboe ve meslektaşları, tıbbın yaklaşık 70 yıl sonra hala hizmet vermekte zorlandığı kronik solunum cihazı hastasıyla karşılaştı.
Ölümden Sonra Yaşam
…yoğun terapinin başlangıcında hastayı hayatta tutmak bir sorundu - bugün onun ölmesine izin vermek bir sorun haline geldi.
-Bjørn Ibsen, 1975
Temel prensipler yüzyıllardır uygulanmış olmasına rağmen, 1952 Kopenhag çocuk felci salgınının ardından yeni kritik bakım tıbbı disiplini gelişti. Kopenhag'dan alınan dersler, bir yıl sonra bir sonraki Avrupa çocuk felci salgını sırasında Stockholm'de meyve verdi. Mühendisler ve doktorlar, pilotlar ve denizciler için akciğer fizyolojisi ve oksijen sistemleri hakkında sınıflandırılmamış savaş zamanı içgörülerini uygulayarak ilk nesil pozitif basınçlı ventilatörleri inşa etmek için çabaladılar. Torba sıkan öğrencilerin yerini makineler aldı.
Almanya'nın Hamburg-Eppendorf Üniversitesi Tıp Merkezi'nde (UKE) Yoğun Bakım Kliniği Direktörü Stefan Kluge, Mart 2020'de bir ventilatörün işlevini gösteriyor.(Axel Heimken / resim ittifakı / dpa / AP Görüntüleri)
Kopenhag'da modern yoğun bakım üniteleri veya şok koğuşları ortaya çıktı. Belediye Hastanesi , Los Angeles County General Hospital'da ve Baltimore Şehir Hastanesi . Pozitif basınçla çalışan mekanik ventilatörler, şok, aşırı dozda ilaç ve kalp durması gibi bir zamanlar umutsuz olan durumlar için sağkalımı iyileştirdi. Ağızdan yerleştirilen geçici solunum tüpleri, kısa sürede cerrahi trakeostomiyi önledi. Bu entübasyon tekniği, yoğun bakımı daha erişilebilir hale getirdi.
Erken yoğun bakım ünitelerinde ventile edilen hastalardan çoğu iyileşti, bazıları öldü ve diğerleri arada bir yol yürüdü. Ibsen'in 1952 yazındaki ısrarı, Vivi Ebert'e hayatta bir şans daha verdi. Ancak dönemin yoğun bakım hastalarının çoğunun eksik dirilişi yeni soruları ateşledi. Hasta ventilatörden ayrılamazsa ne olur? Beden iyileşir ve zihin iyileşmezse ne olur? Yaşam desteği tüm hastalara yarar sağlar mı? Herkese yoğun bakım yapılmalı mı? Bu endişelerin etik ve sosyal ağırlığı, Ibsen'i gururlu baba ve bu yeni tıp markasının ortaya çıkan vicdanı olarak biraz çelişkili rollerle boğdu.
Ağustos 1974'te Danimarkalı bir radyo gazetecisi olan Christian Stentoft ile bir araya geldi ve kendisine şu soru yöneltildi: Bir insan ölecekken kim yardım eder? Danimarkalı bir anestezi uzmanı, yoğun bakım doktoru ve Ibsen uzmanı olan Preben Berthelsen'in aktardığına göre, röportajda şu görüşler yer aldı:
Stentoft: Ölüm sürecini uzatıyor muyuz?
Ibsen: Evet ve çoğu zaman hayatta kalma umudu olmayan hastalara morfin, huzur ve rahatlık vermek çok daha insancıl olurdu.
Stentoft: Bunu yaptın mı?
Ibsen: Evet var.
Etkili bir şekilde, Ibsen, kendi görüşüne göre hastalıkları aşılmaz olduğunda hastaları ventilatörden çıkardığını itiraf etti. Yakınlarına danışmadı. Bir solunum cihazına bağlı en az üç ay geçirmeden kimsenin ölemeyeceği hiçbir amaca hizmet etmez. Ulusal bir kahraman için bile riskli bir kabul.
Haberciler saldırdı. Berthelsen'in açıkladığı gibi, röportajın yayınlanmış alıntıları, Ibsen'in umutsuzca hasta olanları ötenazi yapmaya çalıştığını ima etti. Ulaşılamayan hastaların ölmesine 'yardım edilir'! Danimarka manşetlerini açıkladı. Ibsen hastane görevlerinden uzaklaştırıldı. Magazinler onu aktif ötenaziyi açıkça destekleyen ve buna katılan ilk doktor olarak ilan etti. Muhafazakar Hıristiyan Halk Partisi'nin lideri Jens Møller cinayeti haykırdı. Diğerleri cezai suçlama çağrısını yineledi.
Kopenhag'ın baş sağlık görevlisi Hans Erik Knipschildt, Ibsen'i gerçeği söylentiden ayırması için çağırdı. Anestezi uzmanı, ölmekte olan hastaları ventilatörden çıkardığını ve onları morfinle tedavi ettiğini doğruladı. Ama asıl amaç, diyor Berthelsen, hastanın ölümünü hızlandırsa bile acıyı hafifletmek ve rahatlığı sağlamaktı. Knipschildt, Ibsen'in makul davrandığı ve sözlerinin bağlam dışında yorumlandığı sonucuna vardı. Knipschildt medyaya verdiği demeçte, anladığım kadarıyla bu konuşma orijinal biçiminde sağlansaydı, Bjørn Ibsen'in işiyle ilgili tüm kargaşadan kaçınılabilirdi. Savcılar suçlamada bulunmayı reddetti. Sansasyonel gazetecilik tarafından körüklenmesine rağmen, 1974 Ibsen-Stenthoft röportajını çevreleyen tartışmalar, Papa'nın yaşam desteği etiği, beyin ölümünün bilimsel olarak kabulü ve geleneksel yaşam yapılarını toplu olarak yeniden şekillendiren dönüm noktası yasal kararları da içeren büyüyen bir uluslararası diyaloga katıldı. ventilatör çağında ölüm.
Pennsylvania Üniversitesi'nde yoğun bakım kullanımı konusunda uzman ve yoğun bakım uzmanı George Anesi şunu vurguluyor: Boşluk karşısında aktif geri çekilme ve pasif düşüşün etik olarak eşdeğer olaylar olduğu sonucuna varmamız biraz zaman aldı. Bu, desteği geri çekme fikrinin daha normalleşmesine izin veren bir dönüm noktasıydı. Eğer biri ventilatöre takmayacak kadar hastaysa, ventilatörü haklı olarak çıkaracak kadar hastaydı.
Daha sonraki yıllarda, Ibsen çocuklarına “Ölmekten korkmuyorum, sadece nasıl olacağından korkuyorum” dedi.
***
Tıbbi çizelgesine göre, Vivi Ebert, Ocak 1953'e kadar sürekli mekanik ventilasyona ihtiyaç duydu. Kuadriplejik, ancak hayatta, yedi yıllık bir nekahet döneminden sonra 1959'da Blegdam'dan ayrıldı. Taburcu olduktan sonra, annesi Karen ve Bobby adında sadık bir kaba kömür ocağı ile çocuk felci mağdurları için bir apartman kompleksine taşındı. Yemek ve tuvalet gibi günlük ihtiyaçların çoğu için Karen'a güveniyordu. Her akşam Vivi, tıbbi gözetim altında bir vantilatörde uyuduğu bir çatı katı ünitesine götürüldü.
Uzak kuzeni Nana Bokelund Kroon Andersen, durumuna rağmen çok olumlu bir insan olduğunu söylüyor. İyimser ve gülümsemesiyle tanınan Vivi, sonunda eğitimini tekerlekli sandalyede tamamladı. Andersen'in annesi Sussi Bokelund Hansen, Vivi'nin bir kitabın sayfalarını çevirebileceğini, daktiloda yazı yazabileceğini ve ağzında uzun bir çubukla resim yapabileceğini hatırlıyor. Şoförüyle evlendi. Nesiller boyu akrabalar tarafından sevildi.
Enfeksiyona göğüs geren Vivi Ebert, kalan günlerini ayakta kalabilmek için insanlara ve makinelere bağımlı olarak geçirdi: kendi başına hayatta kalamayacak kadar hasta, ama umudunu yitiremeyecek kadar iyi.(Anderson/Ebert ailesinin izniyle)
Tek başına ruh, Vivi'yi çocuk felci ve kritik hastalıkların komplikasyonlarından koruyamazdı. Hayatta kalanların çoğu gibi onun da hayatı aksiliklerle doluydu. Vivi ve kocası sonunda ayrıldılar; Kısa bir süre sonra, 1971'de ateş hastanesine yeniden yatırıldı. Annesi kırık bir kalpten şüphelense de, zatürree ve sepsis doktorları belirledi. Birkaç gün sonra 31 yaşında öldü. Ibsen'in en ünlü hastası ile temasını sürdürüp sürdürmediği belli değil; 1952'deki ilk karşılaşmalarından sonra ailesiyle Vivi hakkında hiç konuşmadı.
Geriye dönüp bakıldığında, Vivi Ebert'in çocuk felcinden sonraki yolculuğu, Ağustos dirilişi kadar kayda değerdi. Enfeksiyona katlandıktan sonra kalan günlerini, kendisini sürdürmek için insanlara ve makinelere bağımlı olarak geçirdi: kendi başına hayatta kalamayacak kadar hasta, ama umudunu yitiremeyecek kadar iyi. Yoğun bakımdan önce bu yapay araf yoktu. Şimdi kronik kritik hastalık olarak adlandırılan bu sendrom, felaketten kurtulma kısa süre içinde durduğunda ortaya çıkar. olan hastalar kronik kritik hastalık sıklıkla kas kaybı ve zayıflığı, sıvı tutulması, nörolojik işlev bozukluğu, anksiyete, depresyon, travma sonrası stres bozukluğu, hormon dengesizlikleri ve enfeksiyona karşı artan duyarlılık gelişir. Gölgesi ömür boyu sürebilir ve geçmişe bakıldığında, dünyanın ilk yoğun bakım mezunları olan Vivi gibi çocuk felcinden kurtulanlarda görülebilirdi.
Bugün, tüm solunum yetmezliği hastalarının yüzde beş ila onu, yılda yaklaşık 100.000 Amerikalı , benzer bir kaderi paylaşmak. Yoğun bakım ünitesinden taburcu edilenlerden uzman uzun vadeli ventilatör rehabilitasyon tesislerine, yıl içinde en az yarısı ölecek ve onda birden az eve dönebilecek, kendi başına yürüyebilecek, yemek yiyebilecek veya giyinebilecek. Daha yaşlı hastalar veya daha fazla tıbbi sorunu olanlar daha da zor durumlarla karşı karşıya kalabilir. Ne yazık ki, bu istatistikler, deneme eksikliğinden dolayı olmasa da, son 20 yılda gelişmedi.
Bu anlayışla karşı karşıya kalan modern yoğun bakım hekimleri, hastalara danışmanlık yaparken umudu gerçekle dengelemelidir. I.C.U.'nun aşırı aktüeryal bir tartışması. sonuçlar hastayı yabancılaştırabilir ve doktorun erken pes ettiği şüphesini doğurabilir. Tersine, prognoz meselesini tamamen ortadan kaldırmak, makinelerden ve hastane duvarlarından bağımsız bir yaşam beklentisi için daha fazla kateter, daha fazla iğne ve daha fazla aksilik riskini taşır. Ve doktorlar bu konuşmalara başlasalar bile - zaman baskısı, prognostik belirsizlik ve hastanın güvenini sarsma korkusu ortak engellerdir - herkes dinlemeye hazır değildir.
Pandemiler Üzerine Bugün ve Gelecek
Yetmiş yıllık bilimsel ve tarihsel inceleme, çocuk felci virüsünün gizemini ortadan kaldırdı. Ibsen ve meslektaşları torbalı havalandırmayı öğrendikçe, laboratuvar araştırmacıları viral büyüme ve bulaşmanın biyolojisini çözdüler. 1955'te Salk aşısının ve 1961'de Sabin oral aşısının gelişi, Batı'da salgın çocuk felcini durdurdu ve temellerini attı küresel eradikasyon çabaları için
Salk çocuk felci aşısının yaratıcısı Jonas Edward Salk, Kopenhag Havalimanı'nda(Tarihi Koleksiyon/Alamy)
Tıp tarihçisi G.L. Wackers, rahatsız edici ve rahatsız edici etkileriyle, salgınlar, savaşlar gibi, musallat olan toplumların siyasi düzeninde güçlü ve zayıf yönlerin sergilenmesini zorlar. 27 Ağustos 1952 olayları, savaşın, kentleşmenin ve yüzyıllarca süren biyomedikal yeniliklerin parmak izini taşıyordu. Veba ve felaketten sonra -solunum cihazından daha fazla hasta- gerçek zamanlı olarak uygulanan, uygulamalı bilim ve mühendisliğe dayanan yeni bir hayat kurtarıcı taktik ortaya çıktı. Ibsen, 1970'lerde tıptaki aktif yaklaşımın ve mücadeleci ruhun harika olduğunu söylerdi. Ancak Kopenhag aynı zamanda tıptaki ilerlemelerin günümüzdeki bir sorunu gelecekte başka bir sorunla nasıl değiştirdiğini de vurguluyor. COVID-19'dan önce bile, sağlık sistemi bu aktif yaklaşımın etik ve finansal yükleri altında zorlandı.
Ibsen'in kariyeri boyunca yoğun bakım kendi başarısının kurbanı oldu. Son 20. yüzyılın biyoetik reformları, haklı ve gecikmiş, ventilatör anahtarının hakemi olarak hekimin yerini hasta özerkliğine karşı korkusuz bir bağlılıkla değiştirdi. Genel olarak, tıp bunun için daha insancıl. Ancak, faydalara karşı riskler yeterince dikkate alınmadan örneklenen tüp ve makine büfesiyle yoğun bakım, bu geçişin rahatsız edici bir mirasını açıkça ortaya koyuyor. 1952'den bu yana büyük ölçüde gelişen bu bilimin nüansı ve karmaşıklığı, sıradan kişilerin soğukkanlılık, nabzın zayıflaması ve acil eylem ihtiyacı arasında tarafsız, bilinçli kararlar verebileceği ve tamamlanmamış iyileşmenin sonuçlarını tartabileceği beklentisine meydan okuyor. Bjørn Ibsen bunu çoğu kişiden önce fark etti.
Birçoğu yoğun bakım tıbbından yararlanacak, ancak kişisel veya küresel kriz zamanlarında devam eden kullanılabilirliği, bu yaklaşımdan en çok kazanacak ve en az kaybedecek olanların dikkatli bir şekilde belirlenmesine bağlıdır. İyileştirilmiş eğitim ve danışmanlık, en hasta hastalarımıza veya onların vekillerine, tıbbın en kahramanca tedavilerinin yararlarını ve risklerini daha tam olarak tartma konusunda yetki verebilir. Anesi, artan hasta ve vekil özerkliğinin 20. yüzyılda paternalist tıbbi istismarlara uygun bir yanıt olduğunu açıklıyor, ancak gerçek özerklik hem kişinin kendi kararını verme özgürlüğünü hem de bunu bilinçli bir karar verme araçlarını gerektiriyor. Araçlar kısmındansa özgürlük kısmında daha iyisini yaptık - en önemlisi, seçenekleri bağlama oturtmak ve seçenekleri gerçekten fayda sağlayabilecek ve hastanın değerleriyle uyumlu olanlarla sınırlamak için eğitim konusunda yetersiz kaldık.
Bu amaçla, COVID-19'a ve kaçınılmaz bir sonraki pandemiye etkili bir yanıt, yaşam desteğinin gerçekleri ve sonrasındaki yolculuk hakkında tabandan konuşmalar gerektirir. Uluslar ayrıca solunum cihazları, ilaçlar, koruyucu ekipman ve sağlık çalışanları için, N95 maskesi olmayan bulaşıcı bir hastayla yüzleşmeleri asla istenmeyecek olanlar tarafından yıllarca süren miyop maliyet düşürme ve yalın yönetim uygulamalarıyla baltalanan kritik tedarik zincirlerini yeniden inşa etmelidir. ya da bir insan hayatını kurtarmak için doğaçlama yapmak. Tam zamanında adam ve malzeme tahsisi, hiçbir zaman kıtlık ve hasta zararından uzak bir talihsizlikten başka bir şey değildir. Sadece tarihe naif olanlar aksini bekleyebilir.
Modern ventilatörün bu başlangıç hikayesinde, yoğun bakım tıbbının ikiliği ortaya çıkıyor: Tanımlayıcı gücü aynı zamanda zayıflığıdır. Pandemik çocuk felci, Bjørn Ibsen ve kendisinden önce gelen nefes kesiciler aracılığıyla ilk dersi verdi: Aslında hastanın nefesinin kesilmesinin kaynağının ne olduğu önemli değil. Sadece nefesini düzene sokmanız gerekiyor.
Bradley M. Wertheim, Brigham and Women's Hospital ve Harvard Medical School'da bir akciğer ve kritik bakım doktoru ve bilim adamıdır. için yazmış Atlantik Okyanusu , Los Angeles zamanları ve hakemli tıp dergileri.