24 Ocak 1944
İtalya
5. Ordu Anzio ve Nettuno'yu ele geçirdi, ancak daha fazla ilerleme Alman direnişi tarafından durduruldu
Hitler, Gustav Hattının ne pahasına olursa olsun tutulmasını emreder.
Doğu Cephesi
Sovyet birlikleri Puşkin ve Pavlovsk'u ele geçirdi
Burma
Çin birlikleri Mingru Ga'yı ele geçirdi
FDR'nin Kongreye Mesajı
İtibaren İşçi Hareketi, Cilt. 8 Sayı 4, 24 Ocak 1944, s.ف &ك.
Einde O’ Callaghan tarafından yazıya geçirildi ve işaretlendi. Çevrimiçi Troçkizm Ansiklopedisi (ETOL).
Başkan Roosevelt, ulusal hizmet yasasının çıkarılmasını talep eden Kongre'ye mesajında şu açıklamayı yapıyor: "Biz ve Müttefiklerimizin böyle bir önlem olmaksızın savaşı kazanabileceğimize inansam da, eminim ki, tüm insan gücü ve sermaye kaynaklarımız daha erken bir zaferi garanti edecek ve acıların, üzüntülerin ve kanın bedelini azaltacaktır. savaş, bu eylem olmadan beklenenden daha erken sona erecek.
Birleşmiş Milletler için askeri zaferle savaşı sona erdirmek birçok faktörü içerir. Savaşın Roosevelt ve Churchill tarafından ele alınan siyasi ve stratejik yönleri var. Genelkurmay'ın sorumluluğunda olan taktik ve teknik askeri yönler var. Mali ve yasama organlarının denetiminde olan savaşın finansmanı sorunu var. Devletin üretim kurullarının, sanayi sahiplerinin ve onların kiraladığı teknik, araştırma ve yönetim kadrolarının elinde olan üretim meselesi var.
Üretimdeki diğer faktör ise emektir. Ancak siyasi kararların, stratejinin, savaş ödeneklerinin, araştırma, planlama, denetim, örgütlenme veya askeri taktiklerin belirlenmesinde emeğin hiçbir kontrolü veya kayda değer bir etkisi yoktur. Bütün bu işler devletin ve sanayi sahiplerinin elindedir.
Emek Verir – Sermaye Alır
Emeğin rolü, devletin ve işverenlerin gözetimi ve yönlendirmesi altında çalışmak amacıyla fabrikalara, değirmenlere, madenlere ve ulaşım araçlarına girmektir. Emeğin bunu çok iyi yaptığı ve geçen yıl 60.000'den fazla uçak üretildiği kabul ediliyor. Çelik sektörü kapasiteye kadar üretim yaptı. Gemiler o kadar hızlı ve o kadar çok yol aldılar ki, isim ve sponsor bulmak sorun oldu. Tanklar o kadar büyük miktarlarda toplandı ki, cephedeki komutanlar izin istedi. Ülkenin dört bir yanına cephane yığıldı. İşçiler savaş bonolarına, Kızıl Haç'a ve USO'ya yüz milyonlar yatırdı. Milyonlarca işçi silahlı kuvvetlerde.
Emek yapılan budur. Sanayinin kapitalist sahipleri ne yaptılar? En göze çarpan başarıları, kârlarını artırmak, şirket yöneticilerinin maaşlarını sınırsız bir şekilde yükseltmek, tarihte hiç olmadığı kadar fazla temettü ödemek ve emeğin hükümet tarafından daha sıkı bir şekilde kontrol edilmesi, çalışma oranının artırılması için ısrarlı bir talebi sürdürmek olmuştur. saat, ücretlerde bir azalma ve daha yüksek fiyatlar için. Bu, büyük kapitalist sanayi sahiplerinin savaşı kazanmaya ya da acı, keder ve kanın bedelini azaltmak için “önceden bir zaferi” garanti etmeye yönelik başlıca katkısı olmuştur.
FDR'nin Küçük Listesi
Ancak Bay Roosevelt, yalnızca emeğe yönelik ve işçiye karşı bir ulusal hizmet yasası çağrısında bulunuyor. Gerçek bu. Mümkünse, işçi liderleri bunu açıklasınlar. Elbette, Bay Roosevelt'in beşli listesinde başka 'talepler' var: “tüm makul olmayan kazançları vergilendirecek gerçekçi bir vergi yasası,” “a savaş sözleşmelerinin yeniden müzakere edilmesi için yasanın devamı, ” “a gıda maliyeti yasası,” “Ekim 1942 tarihli stabilizasyon yasasının erken yeniden yürürlüğe girmesi.” Bu sonuncusu, “stabilize& #8221 ücretler, fiyatlar ve maaşlar.
Maaşlar yükseldi, fiyatlar yükselmeye devam etti ve "istikrarlı" olan tek şey ücretlerdi. Fiyatların artmasıyla birlikte asıl sonuç ücretlerin düşmesi oldu.
Roosevelt, “diğer yasalar geçim maliyetini düşürmek için geçirilmedikçe, ulusal hizmet yasasını tavsiye etmeyeceğini söylüyor.” Bu, ulusal hizmet yasasının muhtemelen geçmeyeceği ve Roosevelt'in bunu bilmesi gerektiği anlamına geliyor. Kongre, emeğin daha katı bir şekilde düzenlenmesi için bir yasa çıkarabilir, ancak efendileri, kapitalist işverenler ve bankacılarla eşit derecede katı olacak bir yasayı asla kabul etmeyecektir. Franklin D. Roosevelt'in kapitalist hükümeti, fiyatları veya maaşları etkin bir şekilde kontrol edecek bir yasa çıkaramaz ve çıkaramaz. Bu tür yasalar, ancak işçiler siyasi olarak bağımsız olduklarında ve hükümet üzerinde kontrol sahibi olduklarında kabul edilecek ve uygulanacaktır.
İşte Başkan'ın mesajından bazı mücevherler.
“Milli hizmet, bir savaş yürütmenin en demokratik yoludur.” Bu, gerçek bir demokratik savaş için, gerçek bir halk savaşı için, kitleler tarafından kendi çıkarları ve çıkarları için yürütülen bir savaş için doğru olacaktır. bir bütün olarak milletin. Bu, emperyalist bir savaş için doğru değildir ve olamaz.
Emperyalist savaşlar, bir emperyalist yönetici sınıfın diğerine karşı dünya egemenliği ve işçilerin ve sömürge halklarının sömürülmesi ve soyulması amacıyla yürüttüğü savaşlardır.
“Bu, ücretlerin düşürülmesi anlamına gelmez. Bu, önemli sayıda savaş işçisinin mevcut işlerinde rahatsız olacağı anlamına gelmez.' Bu saçmalık. Herhangi bir yasa “hangi . grevleri önleyecek', ücretleri düşürmek için bir sopa görevi görecek. İşverenlerin grevlere karşı olmasının temel nedeni, grevlerin patrona karşı, onu işçilerin daha fazla ücret taleplerine veya ücretlerin düşürülmesine karşı boyun eğmeye zorlayan kitlesel baskı olmasıdır.
Açlık ve Diktatörlük
Roosevelt'in emeğin tekrar tekrar çalışması gerektiğine dair mesajının bir kısmı var. Gerçek bireysel özgürlüğün ekonomik güvenlik ve bağımsızlık olmadan var olamayacağını söylüyor. Aç ve işsiz insanlar, diktatörlüklerin yapıldığı şeylerdir.' İlk cümle doğru, ikincisi çok tehlikeli bir yarı gerçek.
Gerçek bireysel özgürlük için ekonomik güvenlik kesinlikle gereklidir. Yani insanın gerçekten özgür olabilmesi için ekonomik yoksunluktan, işsizlik korkusundan, yoksulluktan ve kitlelerin bugün mirasçısı olduğu sefaletten korunması gerekir. Patronun baskısından özgür olmalılar. Kapitalist toplumun sürekli yinelenen savaşlarına hizmet etme zorunluluğundan da özgür olmalıdırlar.
Ancak Bay Roosevelt, ulusal hizmet yasasının işçi sınıfı için 'gerçek bireysel özgürlük' yönünde bir adım olduğuna bizi inandırmaya mı çalışıyor? Böyle bir yasa, emek için “ekonomik güvenlik ve bağımsızlığa” nasıl katkıda bulunacak? Philip Murray tarafından 'şarlatan ilaç' olarak adlandırılan bir yasa ve demiryolları sendikalarının sözcülerine göre 'Başkan'ın özel kâr için işçi çalıştırmak istediği' bir yasa mı?
Amerika Birleşik Devletleri Başkanı, "aç ve işsiz insanlar diktatörlüklerin yapıldığı şeylerdir" açıklamasını yaparken asıl noktayı atlıyor. Bay Roosevelt'in faşist diktatörlükleri kastettiğini varsayıyoruz. Çok az sayıda aç ve işsiz işçi bile faşist demagogların nutuklarına, saçmalıklarına ve oyunlarına yenik düşüyor ve bu sadece açık bir gökyüzünden ya da aptal olduklarından ya da sapık olduklarından ya da demokrasiye karşı olduklarından değil.
Nadir istisnalar dışında işçiler faşizmin destekçisi değildir. Faşist alçakları takip eden varsa, bunun nedeni onların kapitalizmin, kapitalist baskının, kapitalist savaşların ve kapitalist toplumun kırbaç direklerinde çekilen tüm sefaletlerin kurbanları olmalarıdır.
Faşizme yenilen bir işçi sınıfı, aynı zamanda kötü sendika ve siyasi liderliğin de kurbanıdır. Emperyalist savaşları, kapitalist patronları ve kapitalist hükümeti desteklemek için sendikaları ve siyasi liderleri tarafından yanlış eğitilmiş bir işçi sınıfıdır. Bağımsız siyasi eyleme giden yolu alamamış bir işçi sınıfıdır. Kitlesel bağımsız bir İşçi Partisi'ne ve bir işçi hükümetine duyulan saygıyı anlayamamış bir işçi sınıfıdır.
24 Ocak 1944 - Tarih
34. Tümen Karargahı
Merkez Şirket
133. Piyade Alayı
135. Piyade Alayı
168. Piyade Alayı
168. Komandolar
100. Piyade Taburu (9 Eylül 43 - 31 Mart 44)
442. Alay Muharebe Timi (12 Haziran 44 - 10 Ağustos 44)
34. Tümen Topçu, Karargah ve Karargah Bataryası
125. Topçu Taburu (105mm)
151. Topçu Taburu (105mm)
175. Topçu Taburu (105mm)
185. Topçu Taburu (155 mm)
34. Askeri Polis Bölüğü
34. Quartermaster Şirketi
34. Keşif Birliği (Mekanize edilmiş)
34. Sinyal Şirketi
109. Mühendis (Savaş) Taburu
109. Tıbbi Tabur
734. Mühimmat (Hafif Bakım) Bölüğü
1. Korucu Taburu
Savaş Günleri
517
Tümgeneral Ellard A. Walsh
Şubat - 41 Ağustos
Tümgeneral Russell P. Hartle
41 Ağustos - 42 Mayıs
Tümgeneral Charles W. Ryder
42 Mayıs - 44 Temmuz
Tümgeneral Charles L. Bolte
44 Temmuz'da devre dışı bırakma
Seçkin Birim Atıfları - 3
Yabancı Ödüller
Fransız Croix de Guerre
Pvt. Robert D. Booker
34. Piyade Tümeni
Fondouk, Tunus
9 Nisan 1943
2. Teğmen Ernest H. Dervişyan
34. Piyade Tümeni
Sarnıç, İtalya
23 Mayıs 1944
Kpt. William W. Galt
168. Piyade Alayı
Villa Crocetta, İtalya
29 Mayıs 1944
S/Çavuş. George J. Hall
135. Piyade Alayı
Anzio, İtalya
23 Mayıs 1944
1. Teğmen Beryl R. Newman
133. Piyade Alayı
Sarnıç, İtalya
26 Mayıs 1944
Pfc. Leo J. Güçler
133. Piyade Alayı
Cassino, İtalya
3 Şubat 1944
2. Teğmen Paul F. Riordan
34. Piyade Tümeni
Cassino, İtalya
3 - 8 Şubat 1944
Pvt. Furman L. Smith
135. Piyade Alayı
Lanuvio, İtalya
31 Mayıs 1944
2. Teğmen Thomas Wigle
135. Piyade Alayı - Co K
Monte Frassino, İtalya
14 Eylül 1944
34. Piyade Tümeni
133. Piyade Alayı
34. Piyade Tümeni
135. Piyade Alayı
34. Piyade Tümeni
168. Piyade Alayı
Edebiyat
Belgeler
haber kupürleri
Onur madalyası
alıcılar
34. Piyade Tümeni
133. Piyade Alayı
'İşte Kıyafetin'
Tarih veya 133.
Hava Fazı
İtalyan Kampanyası
34. Piyade Tümeni
135. Piyade Alayı
Operasyonlar
Cezayir, Kuzey Afrika
Cezayir - Fransızca
Fas Kampanyası
Kuzey Afrika
Operasyon Raporu
34. Piyade Tümeni
168. Piyade Alayı
34. Piyade Tümeni
168. Piyade Alayı
Operasyonlar
Faid Geçidi Savaşı
Zeka Dersleri
Kuzey Afrika'dan
34. Piyade Tümeni
135. Piyade Alayı
Operasyonlar
fonduk el Okbi,
Kuzey Afrika
34. Piyade Tümeni
133. Piyade Alayı
Operasyonlar
fondouk boşluğu,
Kuzey Afrika
34. Piyade Tümeni
135. Piyade Alayı
1. Tabur
Operasyonlar
Tepe 609 ve 531
Mateur, Tunus
34. Piyade Tümeni
135. Piyade Alayı
1. Tabur
34. Piyade Tümeni
168. Piyade Alayı
Operasyonlar
Sidi Nsir, Tunus
Operasyonlar
Tunus, Kuzey Afrika
Raporlar
Husky Operasyonu
34. Piyade Tümeni
135. Piyade Alayı
İlk Geçiş
Volturno Nehri
34. Piyade Tümeni
168. Piyade Alayı
geçmek
Volturno Nehri, İtalya
34. Piyade Tümeni
135. Piyade Alayı
Operasyonlar
Ailano Savaşı, İtalya
34. Piyade Tümeni
168. Piyade Alayı
34. Piyade Tümeni
442. Piyade Alayı
Kuzey Apeninler
Gotik Çizgi
Mart - 45 Ağustos
34. Piyade Tümeni
Nihai Kampanya
15. Ordu Grubu
34. Piyade Tümeni
168. Piyade Alayı
Savaş Karşıtı
Almanya ve İtalya
Cezayir
Fransız Fas
Kampanya
Volturno'dan
Kış Hattına
Alman
Anzio'da operasyon
19 Gün
Apeninlerden
Alplere
Hikayesi
Po Vadisi Kampanyası
Son Kampanya
Kuzeybatı karşısında
İtalya
2. Dünya Savaşı
Durum Haritaları
Avrupa
Araştırma Rehberi
Ulusal Arşivler
Bilgilerini Bulma
Kişisel Katılım
İkinci Dünya Savaşı Kılavuzunda
Form SF-180
Kayıt Talebi
için istek
Personel kayıtları
Kılavuzu
İlgili Araştırma Kaynakları
Dünya Savaşı II
Erkekler
Üniforma Nişanları
Yama
Kimlik
Kılavuz
Mayınlar - Bubi Tuzakları
Tanımlama Kılavuzu
uçak
Tanıma Kılavuzu
Almanca
Dünya Savaşı II
Posterler
Ordu
VURUŞ KİTİ
Popüler Şarkılar
Birlik gemileri
Dünya Savaşı'nın
ingiliz
Koruma Muhafızları
1939 - 1945
BEF - 1939 - 1940
Tunus 1942 - 1943
İtalya - 1943 - 1945
Avrupa 1944 - 1945
NS
BÜYÜK FOTOĞRAF
Belgesel
Bir Yetkili
Televizyon Raporu
millete
itibaren
Amerikan ordusu
CD2
Film Bilgisi - PDF
Film: 27m14s - MP4
"Müttefik Mengene Sıkılaştırır
Rheinland'da"
Evrensel Haber Filmi
7 Ara 44
Film: 7m17s
"Naziler Teslim"
Evrensel Haber Filmi
14 Mayıs 45
Film: 7m24s
"Yıl 1945"
Birleşik Haber Filmi
Film: 8m34s
Grafik Geçmişi
Savaşın
Gaziler
anma
Dünya Savaşı'nın
40. Yıldönümü
VE Günü
Kısa Tarihçe
Dünya Savaşı'nın
Ordu
Posta Servisi
adresler
İlk birlik 14 Ocak 1942'de Brooklyn'de yola çıktı ve ertesi gün New York'tan yola çıktı. 4.508 kişilik ilk grup, 26 Ocak 1942'de, Tümgeneral Russell P. Hartle komutasındaki Belfast, Dufferin Rıhtımı'nda saat 12:15'te karaya çıktı. Aralarında Genel Vali (Abercorn Dükü), Kuzey İrlanda Başbakanı (John Miller Andrews), Ulster'daki İngiliz Birlikleri Komutanı (General GEW Franklyn) ve Havadan Sorumlu Devlet Bakanı'nın (Sir) bulunduğu bir heyet tarafından karşılandılar. Archibald Sinclair).
Kuzey İrlanda'da eğitimine devam eden 34. Piyade Tümeni, 8 Kasım 1942'de Kuzey Afrika'daki ilk muharebesini gördü. İngiliz 78. Piyade Tümeni'nin iki tugayı ve iki İngiliz Komando birliğinden oluşan Doğu Görev Gücü'nün bir üyesi olarak, Cezayir'e indiler ve limanı ve civardaki hava limanlarını ele geçirdiler. Tümenin unsurları, Müttefiklerin inşası sırasında Tunus'ta, özellikle Sened İstasyonu, Faid Geçidi, Sbeitla ve Fondouk Gap'ta çok sayıda müteakip çatışmada yer aldı. Nisan 1943'te Tümen Tepe 609'a saldırdı, 1 Mayıs 1943'te onu ele geçirdi ve ardından Chouigui Geçidi'nden Tebourba ve Ferryville'e gitti.
Bölüm daha sonra Salerno inişi için eğitim aldı. 151. FA Bn. 9 Eylül 1943'te D-day'de Salerno'ya girdi, Bölümün geri kalanı ise 25 Eylül'de onu takip etti. Calore Nehri'nde düşmanla temasa geçen 28 Eylül 1943, ABD II. Kolordusu'nun bir parçası olan 34'üncü, Benevento'yu almak için kuzeye gitti, Ekim ve Kasım aylarında dolambaçlı Volturno'yu üç kez geçti, Patano Dağı'na saldırdı ve dört zirvesinden birini ele geçirmeden önce aldı. rahatlamış, 9 Aralık 1943.
Ocak 1944'te Tümen, II. Kolordu cephe hattında Bernhardt Hattı savunmasında dövdü. Neyse ki, Mignano Geçidi boyunca amansız bir mücadeleden sonra, Alman savunucuları Gustav Hattı'nın ana hazır savunmalarına çekilirken, Trocchio Dağı'nı direniş göstermeden alabildiler. 24 Ocak 1944'te, Birinci Monte Cassino Savaşı sırasında Rapido Nehri'ni arkadaki tepelere doğru ittiler ve Cassino kasabasına hakim olan Manastır Tepesi'ne saldırdılar.
Hedefi neredeyse ele geçirirken, sonunda manastıra ve şehre saldırıları başarısız oldu. 34 Tümen'in dağlardaki performansı, savaş sırasında herhangi bir asker tarafından gerçekleştirilen en iyi silah başarılarından biri olarak kabul edilir. Bunun karşılığında Piyade taburlarında yaklaşık %80 kayıp verdiler. 11-13 Şubat 1944'te görevlerinden alındılar. Sonunda, 34'üncü birliğin neredeyse tek başına başardığı şeyi bitirmek için beş müttefik piyade tümeninin birleşik gücü gerekti.
Dinlenme ve rehabilitasyondan sonra, 25 Mart 1944'te Anzio sahiline indi, 23 Mayıs'taki taarruza kadar savunma pozisyonlarını korudu, sahil başından ayrılıp Cisterna'yı aldı ve Civitavecchia ve Roma'ya koştu. Kısa bir dinlenmeden sonra, Tümen 19 Temmuz 1944'te Livorno'yu kurtarmak için Cecina Nehri'ni geçti ve Ekim ayında Gotik Hat'taki savaş sırasında Belmonte Dağı'nı almaya devam etti. Bologna'nın güneyinde kış için kazı yapan 34'üncü, 15 Nisan 1945'te atladı ve 21 Nisan'da Bologna'yı ele geçirdi. 2 Mayıs'ta Almanya'nın İtalya'da teslim olması üzerine bozguna uğratılan düşmanın Fransız sınırına yönelik takibi durduruldu.
Bölüm, Kuzey Afrika ve İtalya'da altı büyük Ordu kampanyasına katıldı. Bölüm, diğer tüm ABD tümenlerinden daha fazla, 517 günlük ön cephe savaşı biriktirmesiyle tanınır. Bir veya daha fazla 34. Tümen birimi, 611 gün boyunca düşmanla fiili savaşa girişti. Bu 1. Tabur, 133. Piyade, IRONMAN taburu olurdu. Bu tabur, savaşta günlerce Birleşik Devletler Ordusunun geri kalanının rekorunu elinde tutuyor.
Bölünme, savaştaki diğer tümenlerden daha fazla muharebe günü ile kredilendirildi. 34. Tümen çatışmada 3.737 kişi öldü, savaşta 14.165 yaralandı ve 3.460 savaşta kayıp olmak üzere toplam 21.362 savaş zayiatı verdi. Kişi başına düşen günlük savaş güçleri göz önüne alındığında, tümen kayıpları, tiyatrodaki herhangi bir tümen içinde en yüksek olarak kabul edilir.
Tümen, Avrupa Tiyatrosu'ndaki herhangi bir bölümün en düşman savunan tepelerini aldığına şüphe yok. Bölümün adamlarına 10 Şeref Madalyası, 98 Seçkin Hizmet Haçı, bir Üstün Hizmet Madalyası, 1.153 Gümüş Yıldız, 116 Lejyon Liyakat Madalyası, bir Seçkin Uçan Haç, 2.545 Bronz Yıldız, 54 Asker Madalyası, 34 Hava Madalyası verildi. 52 meşe yaprağı kümesi ve 15.000 Mor Kalp. Daha yakın zamanlarda, 2000 yılında Minnesota Yasama Meclisi, Bölüm ve Dünya Savaşlarındaki hizmetinin onuruna, Minnesota'daki tüm Interstate 35'in adını "34. Tümen (Red Bull) Otoyolu" olarak değiştirdi.
34. Piyade Tümeni
İkinci Dünya Savaşı Seferleri
Tunus Kampanyası
17 Kasım 42 - 13 Mayıs 43
Cezayir'i ele geçiren Müttefikler, Almanlar Tunus'a takviye göndermeden önce Tunus ve Bizerte'yi almayı umarak hızla doğuya döndü. Ancak sürüş golün hemen altında bozuldu.Şubat 1943'te, Rommel Tunus'a sürüldükten sonra, Mihver taarruza geçti ve durdurulmadan önce Kasserine Geçidi'nden geçti. Dokuzuncu ve On İkinci Hava Kuvvetleri savaştayken, Müttefikler düşmanı, Mihver kuvvetlerinin Mayıs ayında teslim olduğu Bizerte ve Tunus çevresindeki bir cebe geri sürdüler. Böylece Tunus, İtalya'ya yönelik bir saldırıya hazırlık olarak Sicilya'ya bir saldırı başlatmaya hazır hale geldi.
Napoli-Foggia Kampanyası
9 Eylül 43 - 21 Ocak 44
Müttefiklerin İtalya'daki iletişim ve hava limanlarını bombardımanından sonra Montgomery, 3 Eylül 1943'te Messina Boğazı'nı geçti ve kuzeye doğru başladı. Beş gün sonra Eisenhower, İtalyan Hükümeti'nin teslim olduğunu açıkladı. Clark komutasındaki Beşinci Ordu, Eylül ayında Salerno'ya çıkarma yaptı ve şiddetli karşı saldırılara rağmen kalmayı başardı. 18 Eylül'e kadar Almanlar kuzeye doğru çekiliyordu. 27 Eylül'de Sekizinci Ordu, Foggia'nın önemli hava limanlarını işgal etti ve 1 Ekim'de Beşinci Ordu Napoli'yi aldı. Müttefikler yarımadayı yukarı iterken, düşman ilerlemeyi yavaşlattı ve Gustav Hattı'nda durdurdu.
Ocak ve Eylül 1944 arasında İtalya'daki Müttefik operasyonları, esasen sonucun, Dünya'nın herhangi bir yerinde bulunan en kötü hava koşullarından bazılarında Avrupa'nın en zorlu arazilerinden bazılarında verilen sayısız acı savaşan küçük birlik eylemleri tarafından kararlaştırıldığı bir piyade savaşıydı. II. Savaş.
Kuzey Apenin Kampanyası
10 Eyl 44 - 4 Nis 45
Kuzey Apeninler savaşı, İtalyan tiyatrosunun sondan bir önceki seferiydi. Müttefikler sürekli olarak bölünmelerini, malzemelerini ve başka yerlerdeki operasyonlara sevkıyatlarını kaybetmelerine rağmen, bu da yeteneklerini azalttı, saldırıları Mihver'in diğer cepheleri İtalya'dan askerlerle önemli ölçüde güçlendirmesini engelledi. Yine de, hem Roma'nın ele geçirilmesinden sonra hem de Kuzey Apenin Seferi sırasında kuzeybatı Avrupa, güney Fransa ve Yunanistan'da kullanılmak üzere Beşinci ve Sekizinci Ordulardan birliklerin transferi, Müttefik komutanlarına Mihver kuvvetlerini İtalya'da tutacak kadar birlik bıraktı, ancak düşmanı yok etmek veya seferi sona erdirmek için yeterli kuvvet olmadan.
Po Vadisi Kampanyası
5 Nisan - 8 Mayıs 45
İtalya'daki Müttefik orduları için Po Vadisi saldırısı, uzun ve kanlı İtalyan kampanyasını doruğa çıkardı. İlkbahar taarruzu başladığında, başlangıçta, rotasının önceki ayların ve İtalya'daki savaşların modelini sürdürebileceği, engebeli arazide, kötü hava koşullarında, kararlı, sağlam ve yetenekli bir düşmana karşı yavaş ve zorlu bir ilerleme haline gelebileceği ortaya çıktı. .
Bununla birlikte, Nisan 1945'e kadar, gerçekten çok uluslu bir güç olan, mükemmel bir şekilde yönetilen ve savaşta sertleşmiş Müttefik 15. Ordu Grubu, karada ve havada ezici bir sayısal üstünlüğe sahipti. Öte yandan, Mihver kuvvetleri, başarılı bir savunma savaşı yürütmek için gereken hemen hemen her şeyin eksikliğinin yanı sıra, tepedeki zayıf siyasi liderlikle boğuştukları birçok cephede yıllarca süren mücadeleden yıpranmıştı.
Nisan 1945'e gelindiğinde, Axis'in İtalya'da zaman için yer takas etmesine aylarca izin veren arazi, hava durumu, savaş deneyimi ve yetenekli askeri liderlik gibi faktörler artık basit insan gücü, hava desteği ve malzeme eksikliğini telafi edemezdi. Seferin ilk iki haftasının sonunda, her iki taraf da İtalya'daki savaşın sona erdiğini ve Müttefiklerin Mihver kuvvetlerinin imhasını tamamlamak için ihtiyaç duydukları tüm ezici baskının ustaca uygulanması olduğunu fark etti, büyük ölçüde bir başarıydı. 2 Mayıs 1945'te on gün içinde tamamlandı.
İkinci Dünya Savaşı Veritabanı
Bu fotoğraftan hoşlandınız mı veya bu fotoğrafı faydalı buldunuz mu? Öyleyse, lütfen bizi Patreon'da desteklemeyi düşünün. Ayda 1 dolar bile uzun bir yol kat edecek! Teşekkürler.
Bu fotoğrafı arkadaşlarınızla paylaşın:
Ziyaretçi Gönderilen Yorumlar
1. David Stubblebine diyor ki:
18 Eylül 2009 09:31:20
İskele kanadındaki yılan başlı pitot tüpü, bu uçağı Curtiss SB2C Helldiver olarak ele veriyor. ABD Deniz Kuvvetleri'nin 2. Dünya Savaşı'ndaki hava fotoğraflarının çoğu SB2C'den alındı.
2. Anonim diyor ki:
25 Ocak 2011 04:41:31
Yanlış! Bu bir Grumman kanadı, eğer varsa. Bu bir İntikamcı.
3. Anonim diyor ki:
25 Ocak 2011 09:04:36
Daha fazla inceleme üzerine. Cehennem Dalıcısı olmadığından pek emin değilim. Bay Stubblebine'a havale ediyorum.
Ziyaretçilerin gönderdiği tüm yorumlar, başvuruda bulunanların görüşleridir ve WW2DB'nin görüşlerini yansıtmaz.
24 Ocak 1944 - Tarih
3. Piyade BÖLÜMÜ (MEKANİZE)
Tarih, Semboller ve Gelenekler
Son Güncelleme 15 Şubat 2019
Web Sitesi Mağazasına gitmek için buraya tıklayın veya
| Ana Sayfa |
İkinci Dünya Savaşı Anıları
www.warfoto.com
| giriş |
Bill Heller
|önsöz||Birlik Kadrosu-1|
|Birlik Kadrosu-2||D-Day-1'e Giriş||D-Day-2'ye Giriş|
|Amfibi İniş||Bob Umut|
|Jack Benny||Marlene Dietrich||kişilikler|
|Savaş cehennemdir||Ren Nehri Eylemi|
|Generaller-1||Generaller-2||GI Görünümleri-1|
|GI Görünümleri-2||GI Görünümleri-3||GI Görünümleri-4|
|hey doktor||insanlık dışı||Bağlantılar Sayfası|
|Silahlar- İkinci Dünya Savaşı/2004||Silahlar-2||Silahlar-3|
|Anılar için Tanklar||Audie L. Murphy||Vahşi Mavi Yonder|
|Berchtesgaden||Eve gidiyor||bibliyografya|
| Warfoto.com Pazar Yeri |
www.3idstore.com
3ID İlgilenilen Web Sayfaları
www.warfoto.com
3. Tümen Irak'a Özgürlük Operasyonu -1 3ID Irak'a Özgürlük Operasyonu 1 Arşivleri OIF3 - Irak'ta 3ID
2005-6
3ID Irak - 2007-8 3. Enf. Bölüm Fotoğrafları - Birinci Dünya Savaşı'ndan 1941'e 3ID Fotoğrafları - Birinci Dünya Savaşı-
Sayfa 1
3ID Fotoğraflar -İkinci Dünya Savaşı -
Sayfa 2
3D Fotoğraflar - Kore 3ID Soğuk Savaş ve
Çöl Fırtınası
3. Bölüm Tarihçesi ve Semboller 3ID ve Amp Birimlerinin Komutan Generalleri Sıkça Sorulan Sorular Dünya Savaşı Anıtı ve
Arlington Natl Mezarlığı
OP Harry Hayatta Kalanlar Derneği 15. Piyade
Regt. göt
7. Enf.
Regt. bağlantı
65. Enf.
Regt. Yrd.
3ID Fotoğraflar-Yeniden Enaktörler SSS 3ID ONUR MADALYASI
ALICILAR
3'ün Yoğun Tarihi rd Chateau-Thierry'deki Piyade Tümeni Anıtı
Toplum Tarihçisi Tim Stoy tarafından
Ekim 1955'te Yüzbaşı, emekli, Frederick Winant, DSC, Birinci Dünya Savaşı, Topluluğun ulusal görevlilerini, Bölüm Komutanı, Saygıdeğer Patrick J. Hurley, General Lucian K. Truscott (ret.), MG'yi içeren Anma Komitesi Başkanı olarak atandı. Thomas J. Cross (ret.), COL Eugene Salet, Binbaşı John SD Eisenhower, John C. Cattus ve J.R. Henneman. Winant ve Cattus, Birinci Dünya Savaşı gazilerini, MG Cross ve COL Salet İkinci Dünya Savaşı gazilerini ve Binbaşı Eisenhower Kore Savaşı gazilerini temsil etti. Komite, Chateau-Thierry Belediye Başkanı'nın, Marne Nehri boyunca yeni bir alanda orijinal Üçüncü Bölüm Anıtı'nı restore etme teklifini araştırmakla görevlendirildi. Anıtın hasar görmemiş kısımları 1940'taki yıkımından bu yana şehir tarafından saklanmıştı. Fransız Ordusu, Alman kuvvetlerinin Marne Nehri'ni geçmesini engellemek amacıyla Chateau-Thierry'deki köprüyü yıktı ve patlama, anıtın bitişiğindeki anıtı yok etti. köprünün kuzey ucu.
Temmuz 1956'da Washington DC'de düzenlenen yıllık toplantıda, komiteye Belediye Başkanının teklifini kabul etme yetkisi verildi ve 1957'de MG Cross (7. Piyade Alayı'nın Birinci Dünya Savaşı gazisi ve Kore Savaşı'nda 3ID CG) sahanın yerini onayladı. Cemiyet adına Chateau-Thierry ziyareti sırasında. Bu sonradan Indianapolis Temmuz 1957 birleşme sırasında üyelik tarafından onaylandı.
1958'de 3. Piyade Tümeni'nin Almanya'ya konuşlandırılması projeye ivme kazandırdı. Aktif bölüm, anıtı Chateau-Thierry şehir yetkilileriyle tartışmak için temsilciler gönderdi. Mimarlar, orijinal Birinci Dünya Savaşı anıtını yeniden inşa etmenin maliyetini tahmin etmek için görevlendirildi - 40.000 dolar. Bu tahmin, şehrin orijinal anıtın imhası için Fransız hükümetinden tazminat talebine temel teşkil etti. Eşzamanlı olarak, mimarlardan daha ucuz bir anıt için maliyet tahminleri hazırlamaları istendi. Fransız hükümeti, hasar talebine yanıt olarak şehre 10.000,00 dolar verdi.
1960 Nisan'ına kadar mimarlar, yeni bir anıt için 12-15.000,00 $'lık bir tahminde bulunarak, orijinalinden bazı taşların yapımına dahil edilmesini öngördüler. Bu daha sonra uygulanamaz oldu ve eski anıtın kalıntılarının yerleşimi tarihe karıştı. Tasarım, 14 Ekim 1960'ta Amerikan Savaş Anıtları Komisyonu ve 19 Ekim 1960'ta Güzel Sanatlar Komisyonu tarafından onaylandı.
Maliyet tahmini, kalıcı bir bakım fonunun kurulmasını da içeren 18.000,00 $'a yükseldi. Fransız tazminatları, döviz kuru dalgalanmaları nedeniyle 9.900,00 $'a ulaştı ve Dernek, Şubat 1961'de ek 9.000,00 $ toplamak için bir kampanya başlattı. Nisan 1961'e kadar, aktif Bölüm ve Cemiyet üyelerinin katkılarıyla 8.600,00 $ toplandı. Tasarımda daha küçük revizyonlar Paris'teki Güzel Sanatlar Komisyonu tarafından istendi.
Anıt, 8 Ekim 1961'de 3. Piyade Tümeni Komutanlığı, MG William W. Dick, Jr. MG Eagles (ret.) ve 3. Piyade Tümeni Derneği Başkanı Bay Ben Norton ile ABD olarak adandı. Törende konuşmacılar ve Chateau-Thierry Belediye Başkanı, Aisne Dairesi Başkanı ve Eski Savaşçılar Derneği Başkanı törende Fransızca konuşmacılar olarak yer aldı. Aktif bölüm bir onur muhafızı, renk muhafızı ve bölüm bandı ile katıldı.
Adanmasından kısa bir süre sonra, Dernek, anıtın uzun vadeli canlılığını sağlamak için bakım fonunu kurdu. 3. Piyade Tümeni, başlangıçta 2.060,55 $ olan fona 500,00 $ katkıda bulundu. 1963'te para, Washington DC'deki Perpetual Building Association'a yatırıldı. Anma törenini sürdürmek için belirli bir güven hesabı için temettüler her yıl Amerikan Savaş Anıtları Komisyonuna postalanacaktı. Anma Komitesi görevini tamamlayarak görevden alındı. Kaptan Winant, Amerikan Savaş Anıtları Komisyonu tarafından atanan bir mütevelli ile birlikte çalışarak bakım fonunun Mütevelli Heyet Üyesi olarak kaldı.
Anıt projesi için nihai mali tablo şuydu: Katkılar - Topluluk Üyelerinden 5,383,50 $, Aktif Tümen Tazminatlarından 5.069,66 $ - Orijinal Dünya Savaşı Anıtı Fonundan 9,900,67 $ transfer - 562,50 $ Adanmışlık Kayıt Satışı - 275,00 $. Toplam makbuzlar: 21,696.33 $. ödemeler: 18.752,70 $ Anıt inşaatı 808.00 ABD doları İthaf töreni giderleri 75,00 ABD doları Denetim giderleri 2.060,55 ABD doları Bakım Fonu. Toplam ödemeler: 21,696.33 $.
Şehir, arazinin ve çiçeklerin/çalıların temel bakımını yapmayı kabul ederken, anıtın uzun vadeli onarımı ve korunması Cemiyet'te kaldı. Anıtın yansıtma havuzunun çok pahalı olduğu tespit edilmiş ve 1970 yılında çiçekliğe dönüştürülmüştür.
27 Ocak 1978'de Anma Fonu, 2.178.42 $ değerinde McLean Tasarruf ve Kredi Derneği'ne devredildi. Anıtın onarım ve bakımını finanse etmek için düzenli olarak para çekildi ve fonun yeniden stoklanmasına yardımcı olmak için ara sıra üyelere çağrı yapıldı. Emekli Kaptan Carl Swickerath, 1967'de Kaptan Winant'ın yerine eş mütevelli heyeti olarak geçti ve 1989'da, 1988 yılı sonuna kadar tüm anıt bakımının fon ve zaman içinde tahakkuk eden faiz yoluyla ödendiğini belirtti.
1988'de Amerikan Savaş Anıtları Komisyonu, aktif görev bölümüne, anıtın ayakta kalabilmesi için 4.850,00 $ onarım gerektirdiğini bildirdi. Tümen komutanı Dernek ile temasa geçerek anıtın bakımına yardımcı olmak için 500,00 dolar teklif etti. Toplum liderliği ABMC'den anıtın sorumluluğunu üstlenmesini istemek için oy kullandı ve Kaptan Swickerath'tan olasılığı araştırmak için bir komite olarak hizmet etmesini istedi. Aynı zamanda, Cemiyet liderliği Mike Halik'ten anıtın tarihini araştırmasını ve sahipliğini belirlemesini istedi. Resmi mülkiyeti gösteren herhangi bir yasal belge bulamadı. ABMC, anıtın sorumluluğunu üstlenmeyi reddetti ve bakımı Topluluğun sorumluluğunda kalmaya devam ediyor. Cemiyet, Kore Savaşı Gazileri Anıtı'nın inşasına yardım etmek için fon sağladığı ve Arlington Ulusal Mezarlığı'ndaki Bölüm anıtı üzerinde çalıştığı sırada, Bölümün en eski anıtı üzerinde çalışmak için çok fazla para yoktu. Dernek daha sonra 2000 yılında onarımlar için yaklaşık 5,000,00 dolar ödedi.
Anıtın fiili sahibi 3. Piyade Tümeni Cemiyeti'dir. Amerikan Savaş Anıtları Komisyonu, anıtın Topluluğun sorumluluğu olduğunu düşünüyor ve son 25 yılda periyodik olarak ABMC Derneği'nin denizaşırı ülkelerde bozulan anıtları/anıtları yıkma yetkisini hatırlattı. Chateau-Thierry arazinin sahibi ve çevre düzenlemesi ve çiçekler için ödeme yapmaya devam ediyor. Şehir, anıtların periyodik temizliğine anıtı dahil etti, ancak inşaatından bu yana 51 yıl içinde gerçekleştirilen tüm büyük işler ve adanma, aktif görev bölümünün ara sıra katkılarıyla Cemiyet tarafından ödendi.
Orijinal anıt, 1919'da Almanya'da işgal görevinde görev yapan 3. Tümen üyeleri tarafından bağışlanan paralarla inşa edildi (Mayıs ve Ağustos 1919'daki Ren Nöbeti'nden bilgi). Fon toplama kampanyası, 15 Ağustos 1919 itibariyle tümen subay ve adamlarından 492369.00 Reichsmarks topladı ve Columbus Şövalyeleri tarafından bağışlanan 25,000,00 Reichsmarks daha vardı. 1919'da döviz kuru 32.85 RM idi. Anıtın tahmini maliyeti 25.000,00 dolardı. Anma töreni 9 Ağustos 1919'da Tümgeneral Robert L. Howze'nin temel taşını atmasıyla gerçekleşti. Anıt 1927'de tamamlandı ve anıta ilk resmi Dernek ziyareti 1929'da Division'ın Birinci Dünya Savaşı savaş alanlarına yapılan bir yeniden birleşme turunda yapıldı.
Chateau-Thierry'deki 3ID Anıtlarından herhangi birinde dosyası olabilecek tüm üyelerden bunları kopyalayıp tarihçiyle paylaşmaları istenir. Cemiyet arşivlerinde orijinal Birinci Dünya Savaşı Anıtı hakkında hiçbir dosya yoktur ve bu makaledeki tüm bilgiler Watch on the Ren'in bir incelemesinden ve Mike Halik ve John Shirley ile yazışmalardan derlenmiştir.
|Chateau Thierry'deki 3ID Anıtı |
Aralık 1961'de Yayınlandığı gibi Ren'de Gözcü
Büyütülmüş görünüm için fotoğraflara tıklayın
1 Mayıs 1920 Marne Konuşmasının Kayası
Spring Hill, Florida Ray Heddleson 1Sgt ABD Ordusu (Ret) tarafından bağışlanmıştır.
Fort Stewart Müzesi
Bldg T904, 2022 Frank Cochran Sürücüsü
Fort Stewart, GA 31314
Müze Saatleri: 10:00 - 4:00, Salı - Cumartesi
Kapalı Pazar, Pazartesi ve Federal Tatiller
Kişisel veya tur grubu ziyareti planlamak için Fort Stewart Müzesi Küratörü ile iletişime geçin!
Bay Stewart Savaşa Gidiyor
Jimmy Stewart (arka sırada vurgulanmıştır) dahil 703. Bomba Filosunun memurları, Konsolide B-24 Kurtarıcısının önünde duruyor.
Jimmy Stewart, hayatının en büyük deneyimlerinden biri olarak İkinci Dünya Savaşı bombardıman pilotu olarak hizmetine baktı.
Babasının büyükbabası Güney'e ve babası İspanya ve Almanya'ya karşı savaşmıştı, bu yüzden James Maitland Stewart'ın da hizmet edeceğini varsaymak mantıklıydı. 1930'ların sonunda, kariyeri şu tür hitlerle daha yeni başlıyordu. Yanınıza Alamazsınız, Bay Smith Washington'a Gidiyor ve Destry Tekrar Yolculuk. Ancak savaşın kaçınılmaz görünmesiyle Stewart, gözünü bu sefer ABD Ordusu Hava Birlikleri'nde yeni bir role dikti. Hatta kendi uçağı olan Stinson 105'i satın aldı, sonunda çok motorlu uçağa mezun oldu ve tek başına ticari pilot lisansı aldı.
Stewart'ın taslak numarası 310'du, ancak 6 fit-3 olmasına rağmen, sadece 138 pound ağırlığındaydı. Ordu onu çok zayıf olarak geri çevirdiğinde, günde iki kez biftek ve milkshake ile desteklenmiş spagetti yemeye başladı. Mart 1941'de ikinci bir fizik muayenede, hala uygun olmak için yeterince kilo almamıştı, ancak hak kazanabilmesi için Ordu doktorlarını bir veya iki ons eklemeye ikna etti, sonra dışarı koştu ve diğer aktör Burgess Meredith'e bağırdı: varım! Varım!"
Antrenman için ayrılmadan önceki gece, MGM ayrılan yıldızı için bir veda partisi düzenledi. O akşam orada bulunan aktrislerin çoğu ona veda öpücüğü verdi ve Rosalind Russell mendiliyle rujunu sildi ve üzerine her kızın adını yazdı. Stewart mendili iyi şanslar için tuttu.
22 Mart 1941'de, Stewart özel, 0433210 seri numarasıyla Orduya alındı. O, iç çamaşırı verildiğinde bile kameramanların onu takip ettiği Fort MacArthur, California'ya gönderildi. Tüm bu istenmeyen ilgiye tanık olan yaşlı bir asker, sempatiyle, "Seni zavallı piç," dedi. Stewart'ın maaşı haftada 12.000 dolardan ayda 21 dolara düştü, ancak görevi gereği her ay temsilcisine yüzde 10'luk bir kesinti (2.10 dolar) gönderdi.
Stewart, Moffett Field, Kaliforniya'da temel eğitimden geçti, burada bir kız kalabalığı idollerini bir an önce görmek için kapıların hemen dışında bekliyordu. O kadar kötüye gitti ki komutan, sivillerin Stewart'ı eğitimini bitirene kadar yalnız bırakmalarını isteyen bir tabela astı. 18 Ocak 1942'de görevlendirildi. Ertesi ay Akademi Ödülleri'nde üniformalı olarak göründü ve Gary Cooper'a En İyi Erkek Oyuncu Oscar'ını sundu. Çavuş York (Stewart, geçen yıl Philadelphia Hikayesi).
Onbaşı James M. Stewart, 19 Ocak 1942'de Kaliforniya, Moffett Field'da 2. teğmen olarak görevlendirildi. (Ulusal Arşivler)
Stewart daha sonra iki eğitim filmi anlatmasına rağmen, Amerikalı arkadaşlar ve Kanatlarını Kazanmakve yıldız gücünü birkaç radyo programına ve savaş bonosu turlarına ödünç verdi, genel olarak kariyerinden yararlanma çabalarına direndi. Bunun yerine daha fazla uçuş süresi talep etti ve çok geçmeden dileğine kavuştu. İlk olarak Mather Field, California'da Curtiss AT-9'larda uçuş eğitmeni oldu ve oradan altı aylık bombardıman okulunda Kirkland Field, N.M.'ye gitti. Aralık 1942'de Hobbs, N.M.'deki dört motorlu okula nakil talebinde bulundu. Sonunda Salt Lake City'deki İkinci Hava Kuvvetleri karargahına rapor verdi.
Hâlâ masa başı görevden fazlasını arayan Stewart, Boise, Idaho'daki Gowen Field'a ve B-17 Uçan Kalelerde uçuş eğitmeni olduğu 29. Bombardıman Grubuna gönderildi. Bu süre zarfında oda arkadaşı bir kazada öldü ve stajyerlerinden üçü başka bir aksilikte kayboldu. Bir öğrenci, "Stewart, her bir uçak geri dönene kadar havaalanı kulesinden hiç ayrılmayan birkaç subaydan biri olarak biliniyordu" diye hatırladı.
Bir öğrenci pilotla bir gece uçuşunda, Stewart, burundaki ekipmanı kontrol etmek için yardımcı pilotun koltuğunu terk etti ve yeni bir navigatörün sağ koltuğa oturmasına izin verdi. Birdenbire hayır. 1 motor patladı, kokpite şarapnel parçaları gönderdi ve pilotu anlamsızca vurdu. Motor yanıyor ve rüzgar camları kırarken, navigasyon cihazı kontrollerde dondu. Stewart onu koltuğundan çekmek zorunda kaldı, böylece o devralabilir, yangın söndürücülere vurabilir ve üç motora inebilir.
Mart 1943'te, Stewart kısaca Iowa, Sioux City'deki 703. Üç hafta sonra filo komutanı seçildi.
11 Kasım'da Kaptan Stewart, Florida, Brezilya, Senegal ve Fas üzerinden İngiltere'ye iki düzine B-24H Kurtarıcısı götürdü. Tibenham'da konuşlanan Sekizinci Hava Kuvvetleri 2. Hava Tümeni'nin bir parçası oldular. Varışlarından saatler sonra, Almanya'nın “Lord Haw-Haw”'i filoyu radyoda karşıladı. Birkaç sarsıntı uçuşunun ardından, Stewart'ın ilk görevi Kiel'deki donanma sahalarını bombalamaktı. Dokuz Yanki ve Bir Pislik önceki bir ekip tarafından.
Aktöre dönüşen komutan başarılı, popüler bir subaydı. O sırada oda arkadaşı şöyle hatırladı: “Her zaman, kendi yapmayacağı bir şeyi senden asla istemeyeceği hissine kapıldım. Adamın yaptığı her şey saat gibi gidiyordu.”
Stewart da şanslıydı. Üçüncü görevi sırasında, Noel arifesinde, grubuna Fransa'nın Bonnaires kentindeki V-1 fırlatma sahalarını vurmaları emredildi. 12.000 fitten alçaktan gelen 35 B24, hedefi kıyıya yakın bir yerde sıvadı, ardından uçaksavar veya avcı uçakları tarafından hedef alınmadan üsse geri döndü. Kurtarıcılardan ikisi kalkışta çarpışmamış olsaydı, bu mükemmel bir görev olurdu.
Adamlarıyla da ilgilendi. Stewart, finans memurunun mürettebatı için birkaç günlüğüne yeterli parası olmayacağını öğrendiğinde, derhal ödeme yapılmadığı takdirde onu piyadeye transfer etmekle tehdit etti. Ve tayfalarından biri barakalarına bir fıçı çalıntı bira sakladığında, içeri girdi, örtüleri attı ve kendine bir bardak çekti, sonra buralarda bir yerde bir fıçı bira olduğunu duyurdu, bu çok ciddi bir meseleydi ve hemen icabına bakılmalı... eğer bulurlarsa. Ardından birasını bitirip dışarı çıktı.
Ocak 1944'te, Stewart binbaşılığa terfi etti, ancak söylediği gibi, “küçük subaylarım teğmenlikten terfi edene” kadar reddettiği bir terfi. O zamana kadar 445. Bomba Grubunun dört filosuna da komuta etti.
7 Ocak'ta Ludwigshafen'i bombaladıktan sonra Stewart, 389'uncu öncü grubun rotasından 30 derece saptığını ve üsse geri dönerken formasyonun geri kalanının koruyucu ateşinden yavaşça ayrıldığını fark etti. Bombardıman uçaklarının yeni yönünün onları doğrudan kuzey Fransa'daki Luftwaffe hava limanlarına götüreceğini bilerek, ön uçağa telsizle bağlandı ve rotadan saptıklarını açıkladı. Lider sert bir şekilde hayır, değillerdi ve "telsizden uzak dur" diye yanıtladı.
Stewart zor bir kararla karşı karşıya kaldı. Düzenin geri kalanıyla doğru rotada kalabilir ya da hatalı öncü filosunu takip edebilirdi. İki filo düzeni çok daha savunmasız olurdu, ancak tek bir filonun pek şansı yoktu. 389'da kalmayı ve kendi silahlarının savunma gücünü onlarınkine eklemeyi seçti.
Tabii ki, 60'tan fazla Luftwaffe uçağı aşağıdaki üslerden toplandı. 389'uncu Bomba Grubu'nun komutanı yaptığı hatanın bedelini çok ağır ödedi: uçağı alevler içinde düştü. Yedi diğer 389'uncu B-24 de vuruldu, ancak Stewart yine şanslıydı, filosundaki tüm bombardıman uçakları eve dönebildi. Bir subay arkadaşının daha sonra belirttiği gibi, “O gün çok sayıda hayat kurtarıldı çünkü ne yaptığını ve ne zaman yapması gerektiğini biliyordu.”
"Nine Yanks and a Jerk's" ekip şefi, Stewart'ı kıl payı ıskalayan patlamamış bir uçaksavar mermisinin açtığı delikten bakıyor. (Mike Simpson/445BG.org.)
Stewart, 25 Şubat'ta, Furth'a yaptığı dokuz saatlik bir görev sırasında, yolun büyük bir kısmında refakatsiz bir şekilde, muhtemelen ölümle en yakın temasını yaşadı. İlk kez, önde gelen uçaklardaki bel nişancıları, Alman radar güdümlü uçaksavar silahlarını kandırmaya çalışmak için denize saman demetleri fırlattı. Sadece onları çekmeyi başardı. Ne zaman bir demet atsalar, flak daha doğru hale geldi. Almanlar, uçaksavar roketleri de dahil olmak üzere, bu görevde sahip oldukları her şeyle bombardıman uçaklarını vurdular.
445. hedefini vurdu, ancak eve giderken Stewart's Liberator'ün karnında, doğrudan burun tekerleğinin arkasında bir uçaksavar mermisi patladı. Bir şekilde B-24 uçmaya devam etti - üsse geri dönene kadar. Ancak şarapnel delikli bombardıman uçağı yere indiğinde gövdesi büküldü. Uçuş güvertesindeki kanadın hemen önünde, uçak bir yumurta gibi çatlayarak açıldı. Mürettebat zarar görmeden indi ve sakatlanmış uçaklarına baktı. Stewart, karakteristik olarak abartısız bir tavırla, seyirciye, "Çavuş, o lanet olası şeylerden biri kesinlikle incinebilir," diye düşündü.
Ara sıra aktör David Niven'ın evine yaptığı bir gezinin, bir devlet adamıyla yaptığı toplantının ya da hızlı bir yelken gezisinin yanı sıra, Stewart elindeki işe konsantre oldu. "Yanlış yapmamak için dua ettim," diye hatırladı. “Yukarı çıktığınızda sorumlusunuz.” Bir keresinde bir uçuş mühendisi bir görevden hemen önce firar etti ve uçağını onsuz uçmaya zorladı. Geri dönmedi. Stewart'ın adamı disipline etmesi gerekiyordu ama o, "Öldürülmediği için birini nasıl cezalandırırsınız?" diye merak etti.
Fransız Hava Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı Korgeneral Martial Valin, Croix de Guerre'yi, Fransa'nın kurtuluşunda olağanüstü hizmetler için Albay Stewart'a Palm ile ödüllendirdi. (Amerikan Hava Kuvvetleri)
Savaş sonunda herkesi, hatta sakin, yumuşak huylu Jimmy Stewart'ı etkiledi. "Korku sinsi bir şeydir," dedi. "Yargıyı bozabilir, refleksleri dondurabilir, hataları doğurabilir. Daha da kötüsü, bulaşıcıdır. Kendi korkumu hissettim ve kontrol edilmezse mürettebat üyelerime bulaşabileceğini biliyordum."
1945'in başlarında, 20 B-24 görevinden sonra, Stewart Eski Buckenham'a transfer edildi ve 453. Bomba Grubu'nun operasyon subayı oldu. Bir B-24'e vardığında, kontrolörler kaçana kadar kuleyi vızıldadığı bildirildi.
453'ün öncüsü Kurtarıcı, Kağıt bebek, kalıcı olarak atanmış bir yardımcı pilota sahip değildi. Bu pozisyon genellikle kıdemli personel memurlarından biri tarafından, genellikle Stewart'ın kendisi tarafından dolduruldu. Bel topçusu Dan Brody, “Olumsuz koşullar altında bile kendini mükemmel bir pilot olarak sergiledi” diye hatırladı.
445'in adamları gibi, yeni grubu da Stewart'ı her zaman arkadaş canlısı buldu. Örneğin, piste geri dönerken bir yaya gördüğünde cipini durdurur ve “Hey dostum, bir gezintiye çıkalım mı?”
Kıdemli personel normalde dönüşümlü olarak her beşinci görevde uçuyordu, ancak Stewart 11 sorti daha yönetmek için kendi yolundan çıktı. B-17'yi sevse de, Liberator için hala bir zaafı vardı. Daha sonra B-24 hakkında şunları söyledi: "Savaşta, uçak 25.000 fitin üzerinde bir formasyon bombacısı olarak B-17 ile eşleşemezdi, ancak 12.000'den 18.000'e kadar iyi bir iş çıkardı."
Erkeklerin çoğu, ünlü aktör tarafından bilgilendirildiklerini öğrenince eğlendiler. "İzlemenin harika olduğunu" düşünen radyocu Walter Matthau'nun da aralarında bulunduğu ekstralar sık sık devreye giriyordu.
Nisan 1945'te Stewart, 2. Hava Bölümü'nün albay ve kurmay başkanına terfi etti. Bu süre zarfında, her görevden uçaklarının dönüşünü terlerken, saçları griye dönmeye başladı.
Stewart nihayet Eylül 1945'te gemiye geri döndü. Kraliçe Elizabeth. Tahmin edilebileceği gibi, karaya çıkmadan önce tüm adamları karaya çıkana kadar iskelede bekledi. Avrupa'daki hizmeti hakkında sorulduğunda, "Bazı yakın çağrılarım vardı - tüm savaş yakın bir çağrıydı" yorumunu yaptı. Hollywood'a döndüğünde, "Üniformalı binlerce erkek çok daha anlamlı şeyler yaptı" diyerek cömert bir eve hoş geldin partisini reddetti.
Daha sonra Stewart'ın sözleşmelerindeki standart bir madde, savaş kayıtlarından hiçbirinin filmlerinden herhangi biriyle birlikte kullanılamayacağını şart koşuyordu. Hava Kuvvetleri Rezervinde kaldı ve 1955'te arkadaşları tarafından ikna edildi ve filmi yaptı. Stratejik Hava Komutanlığı. İronik olarak, havada binlerce saati olmasına rağmen, stüdyo sigortası düzenlemeleri nedeniyle Stewart'ın hiçbir filminde uçmasına izin verilmedi.
1966'da Stewart, bu sefer Kuzey Vietnam üzerinde bir B-52 Stratofortress'te gözlemci olarak bir savaş uçuşu daha yaptı. Üvey oğlu Ronald McLean bir yıl sonra Vietnam'da öldürüldü.
Hayatının sonlarında verdiği bir röportajda aktör, İkinci Dünya Savaşı'nın "neredeyse her gün düşündüğüm bir şey - hayatımın en büyük deneyimlerinden biri" olduğunu açıkladı. Filmlerde olmaktan daha büyük olup olmadığı sorulduğunda, basitçe "Çok daha büyük" dedi. James Stewart - Seçkin Uçan Haç, Meşe Küme ile Hava Madalyası, Croix de Guerre Palm ve yedi Battle Stars ile - 2 Temmuz 1997'de 89 yaşında öldü.
Serbest çalışan Richard Hayes, Chicago'dan yazıyor. Daha fazla okumak için, Starr Smith tarafından yazılan Jimmy Stewart: Bomber Pilot'u deneyin.
Bay Stewart Savaşa Gidiyor ilk olarak Mart 2011 sayısında yayınlandı. Havacılık Tarihi Dergisi. Bugün abone olun!
ABD BELLEAU AHŞAP
1943'te New Jersey, Camden'de inşa edildi, USS Belleau Ahşap (CVL-24) küçük bir uçak gemisidir. İkinci Dünya Savaşı sırasında uçak gemisine dönüştürülen birçok hafif kruvazörden biri, Belleau Ahşap 1943 yazında Japonya'ya karşı savaşa katıldı.
Savaşa katıldıktan sonra Tarawa ve Wake Adaları'na yapılan baskınlara ve Gilbert Adası istilasına katıldı. 1944'te Marshall Adaları'ndaki operasyonları desteklemek için gönderilen taşıyıcılardan biri oldu ve Saipain'i güvence altına almak için düşmanlara baskın düzenledi.
Hizmeti sırasında, aşağıdakiler de dahil olmak üzere birçok başarı gördü:
- Uçakları, Filipin Denizi Savaşı sırasında uçak gemisi Hiyo'yu batırdı.
- Guam, Palaus ve Morotai'nin devralınmasına katıldı
- Filipinler'e baskınlar
- Leyte Körfezi Savaşı'na katıldı
Filipinler'deyken, bir Japon intihar uçağı tarafından vuruldu ve ateşe vermesine ve 92 mürettebatını kaybetmesine neden oldu. Onarım için ABD'ye döndü.
1945'te baskınlara katılmak ve Iwo Jima'daki Deniz Piyadelerini desteklemek için savaşa döndü. Uçakları, Japonya'nın nihai teslim olmasına neden olan üst geçitte yer aldı. İkinci Dünya Savaşı'ndaki rolü için Başkanlık Birimi Alıntısı ve 12 savaş yıldızı aldı.
24 Ocak'ın özellikleri.
24 Ocak Zodyak, Kova burcunun ilk dekanına aittir (20 Ocak-31 Ocak). Bu dekan, Uranüs gezegeninden güçlü bir şekilde etkilenir. Bu, Kova gibi özgecil ve becerikli ve Uranüs gibi meraklı insanları temsil eder. Bu dekanın, Kova burcunun hem olumlu hem de olumsuz tüm özelliklerini büyüttüğü söylenir.
Ayın 24'ünde doğmak, coşku, hayal gücü ve çekiciliğin yanı sıra büyük bir dikkat ve sorumluluk da gösterir. 24 Ocak'ın numerolojisi 6'dır. Bu sayı, sorumluluğu, sevgiyi ve hayata ailevi bir yaklaşımı ortaya koymaktadır. 6 sayısı ile ilişkilendirilen Kovalar, aileleriyle vakit geçirmekten ve sevdikleri için güvenli bir ortam oluşturmaktan hoşlanırlar.
Ocak, Kuzey Yarımküre'de ikinci kış ayıdır ve Yeni Yıl başlangıcının yeniliğini getirir. Ocak ayında doğanlar esprili ve düzenlidir. 24 Ocak Zodyak insanları hırslı ve çalışkandır. Ocak ayı sembolleri arasında değerli taşlar olarak Garnet ve Onyx, bir bitki olarak Karanfil ve Roma açılış ve kapanış tanrısı bulunur.
NACHI'nin batışının son versiyonu.
Kruvazör, Japon kruvazörü Mogami ile bir çarpışmada hasar gördü ve Japonya'da onarıma ihtiyacı vardı. Denize açılmadan önce 100 metrik ton yağmalanmış külçe altınla yüklendi ve gümüş ve altın sikkeler, elmaslar ve değerli taşlarla dolu varillerle dolu bir mavnayı çekti. NS Naçi Manila Körfezi'ne doğru yola çıktı ve orada bekleyen bir Japon denizaltısı tarafından kasten torpidolandı. Tüm mürettebat suda ölüme makineli tüfekle vuruldu, tanık olmayacaktı. Yağmalanan altınlar savaştan sonra geri alınacaktı. 1975'te enkazı bulmak için ilk girişimde bulunuldu, ancak başarısızlıkla sonuçlandı. O yılın ilerleyen saatlerinde, Filipinler Devlet Başkanı Ferdinand Marcos, hazineyi geri almak için bir keşif seferini finanse etti ve sayısız kaynağa göre nihayet 1975'te altı milyar ABD doları değerinde olan altını geri aldı. O zamanlar altının onsu 65 dolardan satılıyordu. İsviçre bankalarına yatırılan diğer Marcus varlıkları 1998'de donduruldu. Şimdi (Temmuz 2003) bu varlıklar toplam 1,6 milyar dolar. Filipin Yüksek Mahkemesi bu paranın Filipin Hükümetine iade edilmesini istedi. İsviçre makamları bunu yapmayı kabul etti.
USS MOUNT HOOD (10 Kasım 1944)
Adını Oregon'daki Cascade Dağları'ndaki 11.239 fit yüksekliğindeki aktif yanardağdan almıştır. 6 Ağustos 1944'te hizmete giren dönüştürülmüş ticaret gemisi 21 Ekim'de Panama Kanalı üzerinden Pasifik Tiyatrosu'na doğru yola çıktı. Pearl Harbor'ın batısındaki en büyük Amerikan Deniz Üssü olan Manus Adası'ndaki Seeadler Limanı'nda demirli olan Hood Dağı, 3.800 ton mühimmat ve patlayıcıyla dolu beş ambarında. Orada, 10 Kasım'da gemi, Filipinler'i işgal etmeye hazırlanan diğer gemilere mühimmat dağıtırken, gemi saat 08:55'te korkunç bir patlamayla havaya uçtu ve 7.000 fit'lik bir duman bulutu havaya kaldırdı. Patlamadan sonra bulunan geminin en büyük kısmı 16ft'e 10ft olarak ölçülmüştür. Gemilerin eski konumu, liman tabanında 300 fit uzunluğunda, 50 fit genişliğinde ve 35 fit derinliğinde bir hendekle gösterildi. Hood Dağı ve o sırada gemideki tüm mürettebatı ortadan kayboldu. Trajedi, gemideki 295 kişinin hayatını aldı ve limandaki diğer gemilerde 49 kişi öldü, 371 kişi yaralandı. Gemi havaya uçtuğunda karaya çıkan Hood Dağı'ndan kurtulan 18 kişi vardı. Böylece sadece dört aylık hizmetten sonra gemilerin kariyeri sona erdi. Bu kazanın mühimmatın dikkatsizce kullanılmasının mı yoksa bir Japon cüce denizaltısının torpidosunun mu sonucu olduğu konusunda hâlâ tartışmalar sürüyor.
1941'de hizmete alınan 44.755 tonluk Alman zırhlısı (Bismarck'a giden kardeş gemi), adını Alman Açık Deniz Filosu'nun yaratıcısı Büyük Amiral Alfred von Tirpitz'den almıştır ve Kraliyet Donanması cüce denizaltılarının saldırısının ardından altı ay boyunca hareketsiz kalmıştır. Savaş sırasında sadece bir kez Tirpitz 15 inçlik devasa toplarını ateşledi ve bu, 1943 Eylül'ünde Spitzbergen'in oradaki Müttefik üssünü yok eden bombardımanındaydı. 17 Eylül 1944'te Norveç'te Altenfjord'da saklandığı sırada tekrar saldırıya uğradı. Bu saldırı için Sovyetler, RAF'ın Yagodnik'teki hava sahasını kullanmasına izin vererek işbirliği yaptı. Gemiye atılan 13 Tallboy bombasından birinin isabet ettiği Tirpitz hasar gördü ancak batmadı. Savaş gemisi daha sonra güneye Tromso'ya taşındı ve Hakoya Adası açıklarındaki Sorbotn'da demirledi. 12 Kasım'daki bir sonraki saldırı için RAF, Lossiemouth, İskoçya merkezli Nos 9 ve 617 Squadrons'tan 32 Lancaster bombardıman uçağı gönderdi. 14.000 fitte uçarken, 12.000 pound Tallboy bombaları ile üç doğrudan isabet aldılar ve gövdesini yüz fit boyunca açtılar. Tirpitz tamamen devrildi, üst işleri sığ dibe vurarak onu orada mahsur bıraktı ve suyun üzerinde sadece kırmızı omurgası göründü. İçeride sular yükselirken yavaş yavaş ölen 971 mürettebat mahsur kaldı. Sadece 76 kişi, kurtarma ekipleri tarafından kesilerek açılan gövdenin dibine ulaşarak hayatta kaldı.
Batık, savaştan sonra bir Norveç kurtarma şirketi tarafından yerinde hurdaya çıkarıldı. İki RAF filosuna gemiden kurtarılan bir makine dairesi bölme kapısı sundular. Bu çelik kapı şu anda Bombardıman Komutanlığı Müzesi'nde 9 ve 617 Filolarının cesur ekiplerine bir anıt olarak sergileniyor. (Tirpitz'in batması, savaş gemilerinin modasının geçtiğinin bir başka kanıtıydı). (İlk Tallboy bombaları 9 Haziran 1944'te Fransa'nın Saumur kentindeki bir demiryolu tüneline 617 Squadron'daki Lancasters tarafından atıldı. Tünel, bir Alman Panzer biriminin Normandiya çevresindeki savaş alanına ulaşmasını engelledi.)
Barrow'da Vickers & Son tarafından İngiltere'de inşa edilmiştir. 25 Ekim 1944'te 36.601 tonluk Japon zırhlısı Kongo, Leyte Körfezi Muharebesi sırasında hava saldırılarında ağır hasar gördü. Sancak tarafındaki bir yarık, içindekileri denize dökülen on beş petrol tankını açtı. Hasar, Kongo'yu onarımlar için Japonya'ya bir dönüş yolculuğu yapmaya zorladı. Formosa Boğazı'nda dalgalı denizlerde ilerlerken Amerikan denizaltısı USS Sealion (Kaptan Eli Reich) tarafından saldırıya uğradı. Savaş gemisine iki torpido çarptı ve 20 derecelik bir liste oluştu. Altmış beş deniz mili uzaklıktaki Formosa'daki en yakın Keelung limanına doğru ilerlerken, liste 45 dereceye yükseldi. Kaptan ve mürettebat, Kongo'nun batmakta olduğunu anladı ve gemiyi terk etme emri verildi. Liste 60 dereceyi geçtiğinde, bir trajedi yaşandı. Öndeki 14 inçlik şarjörü korkunç sonuçlarla patladı ve Kongo yuvarlandı ve dalgaların altından kaydı. Bazı 1.250 subay ve erkek kayboldu. Eskortları, muhripler Hamakaze ve Isokaze hayatta kalanları kurtardı. Yedi subay ve 139 adam toplayan Hamakaze, altı subay ve 85 adam olmak üzere toplam 347 kişiyi kurtardı. Üçüncü bir eskort, muhrip Urakaze de Mühür tarafından batırıldı, 307 adam öldü.
Japon ağır kruvazörü, Leyte Körfezi Savaşı'ndan sağ kurtuldu. (Japonya 26 gemi kaybetti, ABD 6 gemi kaybetti) Ağır hasarlı gemi 56 subay ve adam öldü ve 99 kişi yaralandı. Kumano (Kaptan Hitomi Soichiro) onarım için Manila'ya kaçmayı başardı. Bir sonraki sortisinde bir ABD denizaltısından gelen torpidolar tarafından vuruldu ama yine eve döndü. 'Dokuz canlı gemi' olarak adlandırılan gemi, 25 Kasım'da, Formosa'ya giderken, USS Ticonderoga taşıyıcısından Air Group 80'in Avenger uçakları tarafından saldırıya uğradığında şansı sonunda tükendi. 500 librelik bombalarla yapılan dört doğrudan vuruş gemiyi yavaşlattı, ancak ardından hava torpidolarının engelli gemiye 5 vuruş yaptığı bir saldırı geldi. 45 derecelik bir açıyla listelenerek gemiyi terk etme emri verildi. NS Kumano sonra kaplumbağaya döndü, gövdesi suyun üzerinde görünüyordu. Gövdeye tutunan ve suda yüzen hayatta kalanlar, Amerikan uçakları tarafından kurşuna dizildi. Saat 17:15'te, 1.036'lık bir tamamlayıcıdan, kaptanı da dahil olmak üzere 440 adamı alarak dalgaların altından kaydı. Toplamda, batmadan önce toplam sekiz torpido ve altı bomba emmişti.
HANIM. RIGEL (27 Kasım 1944)
Aslen 'Bergen Dampskipselskip'e ait olan ve 1940'ta Oslo'da Almanya'nın bu ülkeyi işgali sırasında ele geçirilen bir Norveç vapuru. Alman deniz kontrolü altında ve güneye giden Konvoy 410'un bir parçası olarak bir birlik nakliyesi olarak kullanılan, askeri teçhizat, 450 Wehrmacht askeri, Rus savaş esirleri ve sekizi mahkum olan on Norveçli, biri deniz pilotu ve bir kadın yolcu taşıyordu. gemi. Rigel (3.828 ton), Namos'un kuzeyinde, İngiliz taşıyıcı HMS Implacable'dan 16 Fleet Air Arm uçağı tarafından saldırıya uğradı. Toplamda, bir P.O.W.'ye giderken 2.248 Rus savaş esiri dahil 2.838 kişiyi taşıyordu. Almanya'da kamp. İngiliz uçaklarından beş bomba isabet etti, batmadan önce cankurtaran sandallarını fırlatmak için çok az zaman vardı. Toplam 2.571 can kaybedildi. Sadece 267 kişi hayatta kaldı. Gemideki on Norveçliden sadece biri hayatta kaldı. İngiliz uçaklarının pilotlarının, batırdıkları geminin Rus müttefiklerini taşıdığını bilmelerinin hiçbir yolu yoktu.
Adını Japonya'nın Shinano eyaletinden alan bu 71.890 tonluk süper zırhlı, şimdi dünyanın en büyük uçak gemisine dönüştürüldü ve üç muhrip eşliğinde 28 Kasım 1944'te ilk yolculuğuna çıktı. Deniz denemelerini yürütmek için İç Deniz'in güvenliğine giderken, Joseph F. Enright, USN komutasındaki Amerikan denizaltısı USS Archerfish tarafından fark edildi. Shinano'da 2515 subay ve erkek artı 300 tersane işçisi ve 40 sivil çalışan vardı. Okçu Balığı altı torpidodan oluşan bir yaylım ateşi açtı ve bunlardan dördü sancak tarafındaki gemiye çarparak bir deniz suyunun taşmasına neden oldu. 20 derecenin üzerinde bir liste geliştiren güçlü gemi suda ölü kaldı. Eskort destroyerleri, paniklemeye başlayan mürettebatı, tersane çalışanlarını ve sivilleri çıkarmak için yanlarına geldi. Yüzlerce kişi denize atladı, yüzebilecek her şeye tutundu. Kendilerini muhriplere bindiremeyecek kadar zayıf düştüler ve suya düştüler ve boğuldular. Denizdeki 17 saatlik kısa ömrü, 29 Kasım'da saat 10:55'te yepyeni geminin Japonya'nın Nagoya kentinin 352 kilometre güneyinde, bir kez bile silahlarını ateşlemeden dibe kaymasıyla sona erdi. 2,515'lik tamamlayıcısından toplam 1.435 ruh telef oldu. 55 subay, 993 reyting ve 32 sivil olmak üzere 1.080 kurtulan vardı. Archerfish'in komutanı Joseph F. Enright, Mart 1945'te Pearl Harbor'da Donanma Haçı ile ödüllendirildi. Shinano'nun komutanı Kaptan Toshio Abe, gemisiyle birlikte battı. Archerfish kariyerine 1968'de, nükleer denizaltı USS Snook tarafından ateşlenen yeni bir torpido türü için hedef olarak kullanıldığında San Diego açıklarında okyanus tabanında sona erdi.
ORYOKU MARUand ve BREZILYA MARU (Aralık 1944)
Bu iki 7.000 tonluk Japon yolcu gemisi, çoğu subay olan 1.619 Amerikan Savaş Esirini Japonya'ya taşımak için kullanılıyordu. Bilibid P.O.W.'dan Manila sokaklarında yürüdü. Yatılı için 7 numaralı iskeleye kamp kurduktan sonra, mahkumlar ambarlara tıkıldı, sadece ayakta kaldılar. Ayrıca gemide yaklaşık 700 sivil artı 100 mürettebat ve 30 Japon muhafız vardı. Zaten aşırı yüklü olan Oryoku Maru, daha sonra Manila Limanı'nda batan gemilerden sağ kurtulan yaklaşık 1.000 Japon denizciyi ele geçirdi. Ertesi gün denizde USS Hornet taşıyıcısından ABD Donanması uçakları tarafından fark edildi ve saldırıya uğradı. Oryoku Maru, Filipinler'deki Subic Körfezi'ne yelken açtı ve batmasını önlemek için karaya oturdu. Saldırı, 286 ABD askerinin öldürüldüğü iki gün boyunca devam etti. Karaya yüzmeye zorlanan 925 numaralı hayatta kalanlar daha sonra kamyon ve trenle San Fernando'ya ve oradan da diğer gemilere, Enoura Maru ve Brazil Maru'ya nakledildi. 12.000 torba şeker de taşıyan Brezilya Maru, 14 Ocak 1945'te Japonya'ya doğru yola çıktı. Gemideki koşullar tarif edilemezdi, yolda yüzlerce kişi soğuktan, havasızlıktan ve susuzluktan ölüyordu. İki hafta sonra Japonya'daki Moji'ye vardıklarında sadece 475 kişi hayattaydı. Bunlardan 161'i karaya çıktığı ilk ay içinde öldü. Oryoku Maru'daki orijinal 1.619 Amerikalıdan yaklaşık 300'ü ölmüştü. Altı haftadan biraz daha uzun bir süre içinde Amerikan denizaltıları 4.000'den fazla Müttefik P.O.W.'yu öldürmüştü.
Oryoku Maru'nun bombalanmasının ardından, hayatta kalan mahkumlar Enoura Maru'ya bindirildi. Daha önce atları taşımak için kullanılan ambarlar gübreyle doluydu, ancak bu ambarlara oturacak çok az yeri olan yaklaşık 1.040 adam tıkılmıştı. Bazıları o kadar acıkmıştı ki, gübredeki tahılları, beslenme sırasında atın ağzından düşen tahılları çıkardılar. Yeni Yıl Arifesinde Enoura Maru, Formosa'daki Takao'ya ulaştı. Mürettebat daha sonra Yeni Yılı kutlamaya başladı ve P.O.W.'ları önümüzdeki dört gün boyunca kendi başlarına savaşmaya bıraktı. Bu dört gün boyunca otuz dört mahkum öldü. 9 Ocak sabahı USS Hornet'e ait uçaklar limana bombalı saldırı düzenledi. Pilotlar, bombaladıkları geminin kendi yurttaşlarını taşıdığını çok az biliyorlardı. Enoura Maru'yu vuran bombalar 252 kişiyi öldürdü ve benzer sayıda kişiyi yaraladı, birçoğu daha sonra yaralarından öldü. Japon mürettebattan tıbbi yardım gelmiyordu, mahkumlar yüzlerce parçalanmış cesetle çevrili ambarda kaldı. İki gün sonra cesetler çıkarıldı ve kargo çakmaklarıyla limanın dış tükürüğüne nakledildi ve bir toplu mezara gömüldü. 1946'nın sonraki bölümünde, cesetler bir Amerikan Mezar Kurtarma Ekibi tarafından çıkarıldı ve Hawaii'deki Ulusal Savaş Mezarlığı'na yeniden gömüldü.
Yıl boyunca (1944) bu cehennem gemilerinin yaklaşık 53'ü toplam 47.057 mahkumu farklı yerlere taşıyarak denize açıldı. Kayıp oranı, 17.383 can kaybıyla batan on üç cehennem gemisiydi. Aynı yıl bu 'cehennem gemilerinde' 674 ölüm gerçekleşti. Ölümler hava veya denizaltı saldırılarına değil, hastalığa, intihara ve cinayete (mahkûmun başka bir mahkûmu öldürmesine) bağlıydı. Diğerleri arkadaşlarını öldürür ve kana ulaşmak için boyundaki bir atardamarı ısırırdı. Susuzluk, bir adamı vampire dönüştürür. Savaştan sağ kurtulan bir mahkum, "Bazı mahkumlar, insan ırkının yetenekli olduğunu fark etmediğim ahlaksızlıklara düştü" dedi. 1944'ün ikinci yarısında, Amerikan askerlerini taşıyan gemilerde cinayet olağan hale geldi. 1942'de Dainichi Maru'da İngiliz P.O.W.'lar arasında cinayetler işlendi. 1944'te İngiliz, Hollandalı veya Avustralyalı mahkumlar arasında cinayet olduğuna dair bir rapor yoktu. Bu cehennem gemilerinde taşınan tüm milletlerden hepsi aynı insanlık dışı koşullara maruz kaldı, ancak görünüşe göre sadece Amerikalılar birbirini öldürdü.
Kalabalık ve sıhhi tesisler, Müttefik, Mihver veya Japon tüm birliklerde ciddi bir sorundu. Japonlar, kendi birliklerinin Müttefik esirlerle aynı koşullardan (tabii ki kasıtlı açlık olmadan) muzdarip olduğunu iddia ediyor. Avustralyalı P.O.W.'lar, Japon subaylarının kendi adamlarına karşı gaddarlığına her zaman hayran kalmışlardır. Tokatlamak, tekmelemek ve yumruk atmak olağandı, günlük bir olaydı. Japon askerinin mahkumlara bu kadar kötü davranması o kadar şaşırtıcı mı?
Japon İmparatorluk Donanması uçak gemisi Unryu, denizdeki ilk savaş seferi sırasında battı. USS Redfish tarafından torpidolanan Unryu Midway Savaşı'ndaki yıkıcı kayıplardan sadece altı ay sonra görevdeydi. Gemi, Luzon çıkarmaları sırasında ABD işgal güçleriyle yüzleşmek üzere yola gönderilmeden önce otuz adet 'Ohka ' roket tahrik bombasından oluşan özel bir kargo ile yüklendi. Torpido vurdu Unryu Saat 16.35'te sancak tarafında ölümcül Ohka bombalarını patlatıyor ve alt güverte askısında depolanan uçucu uçak yakıtı kargosu. Saat 16.50'de ikinci bir torpido vuruldu, patlama tam anlamıyla pruva bölgesini havaya uçurdu. Kazan dairelerini su bastıktan sonra gemi 30 derecenin üzerine çıktı ve gemiyi terk etme emri verildi. Dakikalar sonra, 90 derecelik bir listeyle, taşıyıcı, Naha, Okinawa'nın yaklaşık 379 kilometre kuzeybatısında Doğu Çin Denizi'nin yatağına kafa üstü daldı. Kayıplar korkunçtu: Kaptan Kaname Konishi ve 1.238 subay ve adam ve ayrıca bilinmeyen sayıda yolcu hayatını kaybetti. Sadece bir subay ve 146 adam hayatta kalarak eskort muhrip Shigure tarafından kurtarıldı.
LEOPOLDVILLE (24 Aralık 1944)
Şimdi asker gemisi olan 11.509 tonluk eski bir Belçikalı lüks yolcu gemisi, daha önce yirmi dört kez yaptığı bir yolculuk olan İngiliz Kanalı'nı geçerek Fransa'daki Cherbourg'a ABD askerlerini taşıyordu. Bu Noel Arifesinde gemi, 14 Kasım'da New York'tan ayrılan ABD 66. Piyade Tümeni'ne bağlı ABD 64. Piyade Alayı'ndan 2.235 adam taşıyordu. Birlikler, halihazırda 'Çıkıntı Muharebesi' ile savaşan 94. Tümeni rahatlatacaklardı. Gemi Cherbourg'un 13.8 kilometre kuzey-kuzeydoğusundayken, Alman U-botu U-486'dan (Oblt. Gerhard Meyer) ateşlenen bir torpido, su hattının hemen altında geminin ortasında gemiye çarptı. Gemi üç saat sonra 21.15'te battı. Resmi kayıtlar kayıp asker sayısını 802 olarak gösteriyor. Yalnızca 66. Piyade Tümeni 14 subay ve 748 adam kaybetti, ancak Southhampton'daki Pier 38'den sabah 9'da aceleyle ayrılması ve düzensiz biniş prosedürleri nedeniyle kesin sayı bilinmiyor. Can yelekleri verilmediği ve gemiden yardım çağrısı veya tehlike sinyali gönderilmediği için, Leopoldville'in adamları İngiliz Kanalı'nın 48 derecelik dondurucu sularında öldü.
Mürettebatının çoğu, Belçika Kongosu'ndan Afrikalılar, cankurtaran sandallarına bindiler ve gemideki birlikleri terk ettiler. Komutanı Kaptan Limbor, kaybedilen tek subaydı. Hayatta kalan yaklaşık 700 kişi, eskort destroyeri HMS Brilliant (Kaptan Pringle) tarafından kurtarıldı ve St. Nazaire/Lorient bölgesine nakledildi, ancak muhtemelen gemiyle birlikte batmakta olan 493 ceset asla bulunamadı. Leopoldville'in enkazı, şu anda nükleer denizaltıları test etmek için kullanılan bir alanda, dikkate değer bir koruma durumunda, 180 fitlik suda, liman tarafında yatıyor. Müttefik Hükümetler, 50 yılı aşkın bir süredir trajedinin hikayesini örtbas etti, akrabalara basitçe sevdiklerinin 'İşte Öldürüldüğü' söylendi. 1996'da İngiltere, felaketle ilgili dosyaların gizliliğini kaldırdı. Leopoldville için bir anıt, 7 Kasım 1997'de Georgia, Fort Benning'deki Sacrifice Field'da görülebilir. U-486, 12 Nisan 1945'te, Bergen'in kuzeybatısında, İngiliz denizaltısı HMS Tapir'den bir torpido tarafından batırıldı. 48 kişilik mürettebatının tamamı telef oldu.
USS TICONDEROGA (21 Ocak 1945)
27.000 tonluk Amerikan uçak gemisi, Formosa açıklarında devriye gezerken bir Japon intihar uçağı tarafından vuruldu. Gemi batmamasına rağmen, 144 kişi öldü ve yaklaşık 200 kişi yaralandı. Bu trajedi, olaydan altı ay sonraya kadar ortaya çıkmadı.
SS BERLİN (29 Ocak 1945)
'Güçle Sevinç' yolculuklarının bir parçası olan Alman yolcu gemisi Berlin (15.286 ton) daha sonra bir hastane gemisine dönüştürüldü ve Hela Yarımadası'ndan mültecilerin tahliyesine yardımcı oldu. Swinemunde açıklarında mayına çarparak hasar gören gemi Kiel limanına yedekte alındı, ancak aynı gün başka bir mayına çarptı ve bu sefer gemi battı. Hiçbir hayat kaybedilmedi. Savaş bittikten sonra Ruslar gemiyi kaldırdı ve onarımdan sonra Amiral Nachimov adıyla Sovyet donanmasına girdi. Mayıs 1957'de Sovyet devlet nakliye hattına teslim edilerek Karadeniz'de Odessa-Batum güzergahında hizmete açıldı. 1 Eylül 1986'da Novorossiysk açıklarında Pjotr Wassjew motorlu gemi ile ciddi bir çarpışmaya karıştı ve ardından battı. Ne yazık ki bu vesileyle 398 can kaybedildi. Savaş sırasında batırılan diğer Alman hastane gemileri, Norveç'in Altafjord kentinde mayına çarparak batan Birka'ydı. Yaralılar 115 öldürüldü. Posen, 11 Nisan 1945'te Hella açıklarında Rus uçakları tarafından bombalandı. Yaklaşık 300 kişi hayatını kaybetti.
WILHELM GUSTLOFF (30 Ocak 1945)
TÜM ZAMANLARIN EN BÜYÜK DENİZ TRAJEDİSİ. 1937'de denize indirilen 25.484 tonluk Alman lüks yolcu gemisi, 1.465 yolcu ve 400 kişilik mürettebat taşımak üzere inşa edildi. Gustloff ve kardeş gemisi Robert Ley, dünyanın ilk amaca yönelik yolcu gemileriydi. Şimdi 500 yataklı bir hastane gemisine dönüştürülen gemi, tarihin en büyük deniz kurtarma operasyonunun bir parçası olarak (Hannibal Operasyonu) Danzig Körfezi'ndeki Gotenhafen'den (eski Gdynia) Stettin limanına doğru yola çıktı. 918'i deniz subayı ve erkek, 373 Alman Kadın Deniz Yardımcıları, 73'ü sedyeli 162 yaralı asker ve 173 mürettebattan oluşan 4.658 kişi, ilerleyen Kızıl Ordu'dan kaçarken, gemi Baltık Denizi'nin buzlu sularında ilerledi. . Akşam 9'dan hemen sonra gemi, Alexander Marinesko komutasındaki Rus denizaltısı S-13'ten (Alman tasarımı bir tekne) gelen üç torpido tarafından vuruldu. İlk torpido geminin pruvasına, ikincisi Kadın Yardımcıların kaldığı (çoğu öldürüldü) E-güvertedeki boş yüzme havuzunun altına ve üçüncü torpido ise geminin ortasına çarptı. Gemi listelenip yaklaşık doksan dakika içinde Danimarka'nın Bornholm adası yakınlarında batarken tarif edilemez bir panik hüküm sürdü. Birçok aile dondurucu sularda boğulmak yerine intihar etti. Fırtınalı eksi 18 derecelik denizlerden seçilen kurtarma botları, hayatta kalan 964 kişi, çoğu Rüegen adasındaki Sassnitz'e indi ve limana demirlemiş olan Danimarka hastane gemisi Prince Olaf'a bindirildi. Wilhelm Gustloff açık denize giderken küçük teknelerden çok daha fazla mülteci alındığı ve hiç sayılmadığı için boğulanların kesin sayısı asla bilinemeyecek. Ölenlerin yaklaşık 4 bini çocuktu. (Son araştırmalar gemideki insan sayısını 10.582 olarak gösteriyor) Denizden kurtarılan 964 kişinin çoğu daha sonra öldü ve muhtemelen 9.340'tan fazla can telef oldu. S-13'ün eski komutanı Alexander Ivanovitch Marinesko, 1963'te kanserden öldü. Gururla, Lenin Nişanı da dahil olmak üzere altı madalya takmasına rağmen, Rusya'nın en yüksek onuru olan 'Sovyetler Birliği Kahramanı' ile hiçbir zaman ödüllendirilmedi.
Gemi, İsviçre'deki Alman Nazilerinin lideri Gauleiter Wilhelm Gustloff'un adını aldı. Şubat 1936'da Gustloff, Yugoslav bir Yahudi olan David Frankfurter tarafından ateşlenen bir suikastçı kurşununa düştü. Bir Yahudi tarafından öldürülen ilk Nazi olarak Nazi şehidi oldu. Frankfurter daha sonra tutuklandı ve on sekiz yıl hapis cezasına çarptırıldı.
Alman lüks gemisi Wilhelm Gustloff, 1939 öncesi bir KdF gemisi olarak.
GENEL VON STEUBEN (10 Şubat 1945)
Gustloff'un batmasından birkaç gün sonra, Nord German Lloyd nakliye hattından 14.600 tonluk gemi General von Steuben, varış yeri Swinemünde olan Danzig körfezindeki Pillau'dan yola çıktı. Gemide 2.800 yaralı asker, 320 hemşire ve 30 doktorun yanı sıra 1.500'den fazla mülteci ve 165 mürettebat bulunuyordu. Gece yarısından hemen sonra Marinesko'nun S-13'ünden gelen torpidolar Steuben'e çarptı. Yedi dakika içinde battı, yaralılar sedyelerine sarılı halde çaresizce yattı. Bu yedi dakika içinde yaklaşık 3.608 kişi öldü, yaklaşık 659 kişi eşlik eden gemiler tarafından alındı. Altmış yıl sonra, 2004 yılının Mayıs ayında, Steuben'in enkazı 45 metre (150 fit) derinlikte yan yatmış olarak bulundu ve enkazın her tarafına dağılmış insan kalıntıları, kafatasları ve kemikler. On gün içinde, Kaptan Alexander Marinesko Almanya'nın en büyük gemilerinden ikisini batırmış ve bu süreçte 11.000'den fazla insanın hayatını almıştı. (Kaptan Marinesko Ekim 1963'te kanserden öldü ve sadece 1990'da, Mihail Gorbaçov ölümünden sonra Marinesko'ya 'Sovyetler Birliği Kahramanı' unvanını verdi.)
USS BİSMARK DENİZİ (CVE-95) (21 Şubat 1945)
10.982 tonluk eskort gemisi 1944 yılında 'Alikula Körfezi' adı altında denize indirildi ve daha sonra Bismark Denizi olarak yeniden adlandırıldı. ABD 7. Filosuna katıldı ve Leyte açıklarında ve Lingayen Körfezi çıkarmalarında eylem gördü. Iwo Jima istilasında yer alırken, Bismark Denizi (Kaptan J.L. Pratt), Japonya'nın Kyushu adasından üç Japon kamakazi uçağı tarafından saldırıya uğradı. Uçaklardan biri güvertesine düştü, diğer ikisi vuruldu. Mühimmat deposunda meydana gelen patlama, kontrol edilemeyen yangınlara neden oldu ve mürettebatın gemiyi kurtarmak için tüm çabalarına rağmen, gemi doksan dakika sonra battı. 860'lık tamamlayıcısından toplam 318 erkek hayatını kaybetti.
USS FRANKLIN (CV-13) (19 Mart 1945)
Amerikan uçak gemisi, Samar Adası açıklarında Japon uçakları tarafından saldırıya uğradı. 550 librelik bombaların doğrudan iki vuruşu, yangınlara ve iç patlamalara neden oldu, ancak gemiyi batıramadı. Toplam 725 erkek öldü ve 265 kişi yaralandı. Franklin'in 3.450 subay ve adamdan oluşan bir mürettebatı vardı. Savaştan sonra mürettebata 393 cesaret nişanı verildi, buna bir Kongre Şeref Madalyası deniz papazı Teğmen Komutan Joseph O'Callahan'a, bu kadar onurlandırılan ilk deniz papazı olarak verildi. Franklin (Kaptan Gehres tarafından komuta edildi) hayatta kalan en ağır hasarlı ABD gemisiydi, ancak Caroline Adaları'ndaki Ulithi Mercan Adası'na ve nihayet onarım için ABD'ye geri dönmeyi başardı, yaklaşık 12.000 millik bir yolculuk.
11.249 tonluk Japon yolcu/kargo gemisi (Kaptan Hamada Matsutaro), Japonya ve ABD Hükümeti arasında bu tür gemiler için güvenli geçişi garanti eden bir anlaşma uyarınca Japon gözetimindeki Amerikan ve Müttefik P.O.W.'lara Kızıl Haç yardım malzemeleri teslim ettikten sonra eve dönerken battı. Bu yardım programını uygulayan üçüncü gemi, Kızıl Haç paketlerini Vladivostok'un yüz mil güneyinde Nakhodka'daki stok alanından alan Awa Maru'ydu. Aralık 1943'te Portland, Oregon'dan yola çıkan ve 2.500 ton erzak yüklü beş Sovyet gemisi tarafından oraya taşınmışlardı. Awa Maru, tamamı özel spot ışıklarla aydınlatılan, yanlarında ve hunisinde büyük beyaz haçlarla yeşile boyanmıştı. 175 ton Kızıl Haç malzemesiyle yüklenen Japonlar, Güneydoğu Asya'daki Japon birliklerinin umutsuzca ihtiyaç duyduğu uçak parçaları, mühimmat ve diğer malları da yükledi.
Bu, Rölyef için P.O.W. anlaşma. Awa Maru, güney yolculuğunda çeşitli duraklarda yükünü boşalttıktan sonra şimdi Singapur'da Japonya'ya dönüş yolculuğuna hazırlanıyordu. 28 Mart'ta Singapur'dan ayrılmadan önce, gemide 2.000'den fazla Japon yetkili, diplomat, teknisyen, savaş ganimeti ve sivil vardı, hepsi de şimdi şehre düşen Müttefik bombalarından kaçmaya hevesliydi. Savaş ganimeti kırk metrik ton altın ve hepsi 5 milyar doları aşan 150.000 karat elmastan oluşuyordu. Batavia'ya (Jakarta) uğrayarak 2.500 ton ham petrol, yüzlerce ton petrol sondaj makinesi, kalay külçe, tungsten ve kauçuk aldı. Amerikalılar neler olup bittiğini bilseler de, yardım malzemelerinin durdurulacağı korkusuyla bu konuda bir şey yapmak konusunda isteksizdiler. Denizaltı komutanlarına 'güvenli bir şekilde geçmesine izin vermeleri' emredildi. Ancak 1 Nisan, ABD denizaltısı Queenfish Komutanı Charles E. Loughlin'i Tayvan Boğazı'nda Awa Maru'nun geçmek zorunda kalacağı bir bölgede dördüncü devriyesinde gördü. Saat 23:00'te Queenfish'in radarında 17.000 yarda olası bir hedefi gösteren bir pip belirdi. Normal sınırların çok ötesinde yüklenen ve suyun altında hareket eden gemi, bir muhripten farklı olmayan normalden daha küçük bir radar görüntüsü sundu.
Daha sonra olanlar, Pasifik savaşının en büyük denizaltı hatası olduğunu kanıtladı. Queenfish, tümü hedefi vuran dört torpido ateşledi. Denizaltı, hedefin battığı petrolle kaplı noktaya yaklaşırken, mürettebat sudan bitkin bir adamı, batık gemiden birinci sınıf bir kahya, Awa Maru'dan hayatta kalan tek kişi olan 46 yaşındaki Shimoda Kantaro'yu aldı. Bu felakette yetmiş iki Tayvanlı sivil de dahil olmak üzere 2.003 kişi boğuldu. Üsse geri döndüğünde, Komutan Loughlin komutasından kurtuldu ve askeri mahkemeyle karşı karşıya kaldı ve bunun sonucunda tüm suçlardan aklandı. Gemi Çin karasularında batarken, Pekin kurtarma işlemini gerçekleştirdi ve yağmalanan hazineyi geri aldı.
Japon yolcu/kargo gemisi Awa Maru, yanlarında açıkça görülebilen beyaz haçlar.
16 Aralık 1941'de hizmete giren Japonya'nın 71.659 tonluk, 862 fit uzunluğundaki süper zırhlısı Yamato, dünyanın yüzen en büyük savaş gemisiydi. Bir mermiyi 35 millik bir mesafeye fırlatabilen dokuz adet 18.1 inçlik silah taşıyordu. Amerikalılar Okinawa adasını işgal etmeye hazırlanırken, Yamato, Tokuyama'dan Yahagi kruvazörü ve Koramiral Ito Seiichi komutasındaki sekiz eskort muhripiyle birlikte Amerikan amfibi filosuna saldırmak için intihar görevi olarak kabul edilen bir görevle yola çıktı. adaya yaklaştı. Dokuz eskortla yelken açan ancak hava koruması olmayan Yamato, kısa süre sonra konumunu işgal filosuna bildiren bir ABD keşif uçağı tarafından fark edildi. Saatler içinde, güçlü savaş gemisi, işgal filosu gemilerinin uçuş güvertelerinden bombardıman uçakları taşıyan 386 savaş uçağı ve torpidodan oluşan bir donanma tarafından saldırıya uğradı. İki buçuk saatlik savaş sırasında en az sekiz torpido ve çok sayıda bombayla vurulan Yamato, şarjörlerinden biri patladıktan sonra liman için 120 derecelik bir liste geliştirdi. Dakikalar sonra büyük gemi alabora oldu ve Amiral Ito da dahil olmak üzere 2,498 mürettebat üyesiyle birlikte Kyushu sahili açıklarında saat 14:23'te battı. 2,767 erkeğinin tam tamamlayıcısından sadece 269 kurtulan vardı. Yahagi kruvazörü de 446 can kaybıyla batırıldı. Beş eskort muhripinin batması sonucu 721 kişi daha hayatını kaybetti. Beş gemiden toplam zayiat 3.665 ölü idi. Yamato'nun batması, tarihte bir savaş gemisinin dahil olduğu en büyük kayıptı. Tıpkı Tirpitz gibi, Yamato'nun da büyük silahlarını düşman savaş gemilerine ateşleme şansı olmadı.
Japon süper zırhlısı Yamato, 1941'de denemeler yapıyor.
Hamburg Amerika Hattı için Norveç'te inşa edilen bir yolcu/yük gemisi (5.230 ton), Danzig Körfezi'ndeki Hela Yarımadası'ndan tahliyelere yardımcı olmak için Alman Donanması tarafından devralındı. 35. Tank Alayı'ndan geriye kalanları ve yalvaran binlerce mülteciyi gemiye almıştı. Rozewie Burnu yakınlarındaki Stolpe limanından altmış mil uzaktayken, Kaptan Vladimir Konovalov tarafından komuta edilen Rus denizaltısı L-3 tarafından saldırıya uğradı. Goya'yı geminin ortasında vuran iki torpido ateşlendi. Hemen gemi ikiye ayrıldı ve yaklaşık dört dakika içinde battı. Gemideki tahmini 6.385 kişiden sadece 183'ü kurtarıldı. Bu bölüm için Konovalov, 'Sovyetler Birliği Kahramanı' madalyasıyla ödüllendirildi.
Tahliyeler sırasında ('Hannibal' Operasyonu ve genellikle 'Almanya'nın Dunkirk'i olarak anılır) sırasında yaşanan büyük kayıplara rağmen, 700.000 asker de dahil olmak üzere yaklaşık iki milyon insan kurtarıldı ve böylece Kızıl Ordu tarafından yakalanmaktan kaçınıldı.
CAP ARCONA ve THIELBECK (3 Mayıs 1945)
Hitler'in intiharından dört gün sonra, Lübeck Körfezi'nde demirleyen 27.561 tonluk Alman savaş öncesi lüks gemisi Cap Arcona, Thielbeck ve Atina adlı diğer iki gemiyle birlikte 83 Grubu, 2. Taktik Hava Kuvvetleri'ne ait RAF uçakları tarafından bombalandı. Üç gemide, Hamburg yakınlarındaki Neuengamme ve Danzig yakınlarındaki Stutthof'taki Nazi toplama kamplarından yaklaşık 7.000 mahkum vardı; bunların yarısı, ilerleyen İngiliz birliklerinden önce tahliye edilen Rus ve Polonyalı P.O.W'lardı. Lübeck limanına vardıklarında, kaptanı Kapitın Heinrich Bertram, gemisinin yalnızca 700 kişi kapasiteli olduğunu protesto ederek onları gemiye almayı reddeden Cap Arcona'ya götürülmek üzere 1.936 tonluk Atina'ya bindirildiler. Tutuklamakla tehdit edildiler. ve infaz, yumuşadı ve binlerce mahkumun gemisinin ambarlarına sürülmesini izledi. Onları koruyan yaklaşık 400 SS askeriydi. (Bu gemiler denize açılacak ve sonra suya indirilecek, Himmler'in tüm toplama kampı komutanlarına teslim olmanın kabul edilemez olduğu, kampların derhal boşaltılacağı ve hiçbir mahkumun düşmeyeceği emrine göre gemideki herkesi boğacaktı. Atina feribot görevlerini bitirdiğinde, Cap Arcona'dan (artık ciddi şekilde aşırı kalabalık olan) bir grup mahkum, kaptanı gemisini Neustadt'taki rıhtıma karşı koşturan Atina'ya geri transfer edildi ve beyaz bir bayrak çekerek 1.998 yolcusunu kurtardı.
Kısa bir mesafede, sivil gemi Deutschland (21.046 ton) demirlendi ve bir hastane gemisine dönüştürülmek üzereydi. Roketlerini ateşleyen Hustedt'ten 184 Squadron Typhoon'ları ilk saldırdı ve üç gemiyi de vurdu. İkinci saldırı, Grup Kaptanı Johnny Baldwin liderliğindeki Plantl nne'den 198 Squadron tarafından yapıldı. Ahlhorn'dan 263 Squadron tarafından yapılan üçüncü saldırı, yine Ahlhorn'dan 197 Squadron tarafından yapılan dördüncü saldırı gibi Deutschland'a saldırdı. Öfkeyle yanan Deutschland, devrildi ve dört saat sonra battı. Neyse ki gemide mahkum yoktu ve mürettebat ilk saldırı sırasında gemiyi terk etmişti. 27.561 tonluk Cap Arcona, yaklaşık 4.500 mahkûmun aşağıda mahsur kaldığı ve duman ve alevler içinde boğulduğu, yan döndü ve kısmen sular altında ve yanarak yattı. Bazıları geminin gövdesine yapışmayı başardı, bazıları ise dondurucu Baltık Denizi'ne atladı. Toplamda 314 mahkum ve 2 mürettebat kurtarıldı. Thielbeck (2.815 tonluk bir yük gemisi) için için yanan bir enkaz olarak bırakıldı ve kırk beş dakika sonra battı. Thielbeck'in 2.800 mahkumundan sadece 50'si kurtarıldı. Hayatta kalan pek çok kişi kıyıya yüzmeye çalışırken, kıyıda konuşlanmış SS birliklerinin makineli tüfekleriyle suda acımasızca biçildi. Sadece SS üniformalı olanları kurtardılar, en fazla 350. Toplamda, bu trajedide 6.500'den fazla insan öldü.
RAF pilotları gemideki mahkumlar hakkında hiçbir şey bilmiyorlardı ve ancak yıllar sonra, aslında 1975'te kendi müttefiklerini katlettiklerini öğrendiler! Battıktan sonra haftalarca kurbanların cesetleri, Holstein'daki Neustadt'ta tek bir toplu mezarda toplanmak ve gömülmek üzere karada yıkandı. Yaklaşık otuz yıldır, iskeletlerin parçaları karada yıkanıyordu, son buluntu on iki yaşındaki bir çocuk tarafından 1971'de yapıldı. Bu trajedinin tarihi, 1990'da açılan Neustadt'taki 'Cap Arcona' Müzesi'nde tasvir ediliyor. Neuengamma Toplama Kampı'nın eski komutanı Max Pauly ve SS doktoru Alfred Trzebinski daha sonra yargılandı ve savaş suçlarından mahkum edildi. Her ikisi de Hamelin Gol'de asıldı.
Kaptan Kazu Sugiura komutasındaki 10. Bölge Filosunun Japon ağır kruvazörü. Nisan 1929'da hizmete giren gemi, Java Denizi, Mercan Denizi ve Midway Savaşları da dahil olmak üzere birçok savaştan sağ çıktı. Beş İngiliz muhrip tarafından saldırıya uğrayan gemi, iki torpido tarafından vuruldu ve hasar gördü ve üçüncü torpido Penang'ın yaklaşık 45 mil kuzey-batısını vurduktan sonra battı. Kesin ölü sayısı bilinmemekle birlikte 900 civarında olduğu tahmin ediliyor. 320 kişi sağ kurtuldu. Bu, İkinci Dünya Savaşı'nın son yüzey deniz savaşıydı.
13.380 tonluk Nachi sınıfı Japon kruvazörü, 'Baldy’ A. R. Hezlet komutasındaki İngiliz denizaltısı HMS Trenchant tarafından batırıldı. (Singapur'daki garnizonu güçlendirmek için Batavia'dan yola çıkan yaklaşık 1.200 Japon askerinin gemide olduğu tahmin ediliyordu). Son dakikada, Ashigara rotasını değiştirmişti ve Trenchant tarafından ateşlenen sekiz torpidodan beşi torpido tarafından vurulmuştu. Kendini karaya çıkarmak için Sumatra yakınlarındaki Klipped Shoal'a doğru yöneldi, ancak vurulduktan yarım saat sonra alev alev yanan Ashigara alabora oldu ve battı. Hayatta kalan toplam 853 kişi Japon eskort destroyeri Kamikaze tarafından kurtarıldı. Komutan Hezlet daha sonra DSO ve Amerika Birleşik Devletleri Liyakat Nişanı ile ödüllendirildi.
USS BUNKER HILL (CV-17) (27 Haziran 1945)
Okinawa adası açıklarında faaliyet gösteren uçak gemisi, Kiyoshi Ogawa tarafından yönetilen bir Japon kamikaze intihar uçağı tarafından vuruldu. Güvertede yeniden silahlanan ve yakıt ikmali yapılan uçaklar patlayıp alev aldığında gemi 373 mürettebat kaybına uğradı. Bunker Hill batmadı, ancak onarım için Puget Sound Donanma Tersanesi'ne ev sahipliği yaptı. Japon uçaklarının Okinawa açıklarında Amerikan gemilerine yaptığı hava saldırıları, on bir geminin battığı ve 102'sinin hasar gördüğü on kamikaze saldırısında 2.658 kişiyi öldürdü. Pasifik Savaşı sırasında, 288 ABD Donanması gemisi kamikazeler tarafından vuruldu, 34'ü batırıldı. ( Kamikaze birlikleri, ilk olarak Ekim 1944'te Koramiral Takijiro Onishi tarafından 'Shimpu' adlı ve 23 gönüllü pilottan oluşan Özel Saldırı Gücü olarak kuruldu) Bir tayfunun ardından Kamikaze "İlahi Rüzgar" adı altında kısa bir süre sonra ikinci bir birlik kuruldu. MS 1281'de bir Moğol istila filosunu yok etti. İntihar girişimlerinde, 1.465 kamikaze uçağı imha edildi ve 1.228 pilot öldü.
Bir Japon Kamikaze uçağının İngiliz uçak gemisine verdiği hasar.
Yukarıdaki resim, bir Japon kamikaze uçağının bir İngiliz uçak gemisinin güvertesine hedef alıp düşmesinin ardından verdiği hasarı göstermektedir. Bu Japon 'ölüm pilotları' saldıracakları geminin türüne göre farklı noktalara nişan alıyorlardı. Bir uçak gemisinde merkezi asansörü, savaş gemileri ve ağır kruvazörler gibi daha büyük gemilerde köprünün hemen altını ve merkez ile daha küçük gemilerin ve ulaşım araçlarının köprüsü arasındaki herhangi bir yeri hedeflediler. Daha sonra İngiliz uçak gemileri genellikle Amerikan uçak gemilerinden daha az hasar gördü, çünkü özel olarak güçlendirilmiş çelik uçuş güverteleri vardı, oysa bir kamikaze Amerikan gemilerinin ahşap güvertelerini kolayca delebiliyordu.
USS INDIAANAPOLIS (CA-35) (30 Temmuz 1945)
30 Mart 1930'da denize indirilen bu 9.950 tonluk ağır kruvazör, Pasifik Savaşı boyunca son görevine kadar hizmet etti. Savaşların en gizli görevlerinden biri, 'Little Boy' Hiroşima bombasında kullanılacak uranyum çekirdeğinin teslim edilmesiydi. Bileşeni Tinian adasındaki B29 Bomba Filosuna boşalttıktan sonra, Indianapolis, beklenen Japonya işgali için Okinawa'daki ABD Filosunun geri kalanına yeniden katılmadan önce, topçu talimi için USS Idaho'ya katılmak üzere Leyte'ye doğru yola çıktı. Leyte ve Guam arasında yarı yolda, kruvazör Japon denizaltısı I-58'in (Kaptan Hashimoto) torpidoları tarafından vuruldu. Indianapolis takla attı ve ilk olarak 883 ABD denizcisinin canını alarak pruvaya battı. (12 derece-2 dakika kuzey, 134 derece-48 dakika doğu pozisyonu) 1.199 mürettebattan 316 kişi hayatta kaldı. Erkeklerin çoğu suda maruz kalma ve köpekbalığı saldırılarından öldü. Gemideki otuz dokuz denizciden sadece dokuzu hayatta kaldı. Hayatta kalanlar dört gün sonra ABD'li muhripler Cecil Doyle, Talbot ve Dufilho tarafından kurtarıldı. Guam'da hastanede tedavi gördükten sonra hayatta kalanlar kısa süre sonra USS Holandia gemisiyle evlerine döndüler. Indianapolis'in kaptanı Charles Butler McVay, daha sonra düşman sularda zikzak yapmadığı için askeri mahkemeye çıkarıldı. Cezası, Donanma Sekreteri James Forrestal tarafından havale edildi ve görevine iade edildi. 1949'da Tuğamiral olarak emekli oldu ve 1968'de Connecticut, Litchfield'da kafasına tabancayla ateş ederek intihar etti. Temmuz 2001'de Kaptan McVay gemisini kaybettiği için aklandı. Indianapolis, İkinci Dünya Savaşı'nda batırılan son büyük savaş gemisi ve Amerika'nın denizdeki en büyük deniz felaketiydi. Kruvazör, nükleer bileşenleri okyanusun dibine götüren bir dış yolculukta batırılsaydı tarih ne kadar farklı olurdu?
UKISHIMA MARU (24 Ağustos 1945)
Japonya'nın uzak kuzeyindeki Aomori Eyaletinde, yaklaşık 5.000 Koreli köle işçi, savaşın son birkaç yılını büyük bir yeraltı tünelleri ve depolama tesisleri kazmakla geçirmişti. İşin tamamlanmasına ve savaşın bitmesine sadece birkaç hafta kala, aralarında 'Comfort Women' denilen birçok Koreli seks kölesinin de bulunduğu beş bin işçi, Japon savaş gemisi Ukishima Maru'ya bindirildi. memleketlerine iade ediliyorlardı. Savaş gemisi, Kyoto'daki Maisaru Deniz Üssü'ne ulaşana kadar batı kıyısı boyunca güneye doğru yol aldı. Orada, ambarların kapakları kapatıldı ve gemi kıyıdan çıkarıldı ve suya indirildi. Teknenin içine patlayıcılar yerleştirildi ve ortaya çıkan patlamalar gemiyi dakikalar içinde batırdı. Sadece 80 kadar kurtulan vardı. Elli yedi yıl sonra, Ağustos 2001'de, hayatta kalanlardan on beşi, Japon hükümetine karşı tazminat davası kazandı. Onlara 30.000 dolar gibi önemsiz bir miktar ödendi.
ABD Tarihi II - Bölüm 24
Tunus'ta Mihver kuvvetlerini sürekli küçülen bir cebe hapseden yenilikçi bir tank komutanı.
Büyük askeri yardım vaat eden ve Hitler karşıtı koalisyonun sağlamlaşmasına yardımcı olan Amerikan politikası.
1943 yılının Temmuz ayında Sicilya'da Mihver güçlerini geri püskürtmek için kanlı savaşlar başlatmıştı. 1943'te İtalyan halkı Mussolini'ye sırtını dönmüştü.
Vatanseverliği teşvik etmek ve Amerikalıların savaş çabalarının arkasında birlik içinde kalmasına yardımcı olmak için hükümet tarafından kurulmuştur.
Yiyecekleri, erzakları ve bazı metalleri karneye ayırdılar, zafer bahçesi denilen kendi yiyeceklerini yetiştirdiler. Otomobil üreticileri (ve diğerleri) tüm üretimlerini savaş malzemelerine çevirdi. Kadınlar, geleneksel olarak neredeyse yalnızca erkekler tarafından yürütülen işlerde çalışmaya gittiler. "Perçinci Rosie" konusuna bakın. Müzik ve eğlence, halkımızı ve birliklerimizi cesaretlendirmek için savaş zamanı temalarını aldı.
Babalardan veya oğullardan ayrılma, yıkıcı etkiler bıraktı ve bir bakıma çoğu, çocukluklarının çalındığını hissetti.
evliliklerde, iş fırsatlarında ve vatanseverlikte artış
hala yoksulluk arttı ve bazı aileler iş aramak için taşınmak zorunda kaldı. Aileler ciddi bir konut sıkıntısı, okul, hastane ve çocuk bakım tesisi eksikliğiyle karşı karşıya kalırken, yaklaşık 20 milyon insan açlık sınırında yaşıyordu.
Boşanmada artış 5 milyon "savaş dulları" çocuklarına tek başına bakmaya çalışıyor.
Afrikalı Amerikalılar, genellikle "işe alınan son ve kovulan ilk kişilerdi."
zengin ve fakir vatandaş ayrımı. Yoksulluk, federal bütçe açığı arttıkça arttı.
Amerikalılar, fabrikaların bunları savaş zamanı üretim malzemeleri için kullanabilmesi için çok sayıda ürünü korumayı ve geri dönüştürmeyi istedi. teneke kutular, şişeler, kauçuk parçalar, kağıt, hurda metaller ve hatta pişirmeden arta kalan yağlar
Gıda tayınlaması - Artık yemeklik yağ yerine kurutulmuş toz yumurta ve sıvı parafin gibi ikame gıdalar vardı. Karne kurallarını ihlal edenler için ceza katıydı.List of site sources >>>