Hissetiklerimi bundan kötü nasıl ifade edebilirim ki?
Bazen sana da oluyor mu? ”Artık kendi kararlarımı kendim alamayacak yaşa geldim.” diye kendine sözler verdiğin, ama her seferinde salak saçma kararlar aldığını -üstelik önceden falan degil, kararlarının sonuçlarıyla yüzleştiğinde- fark ettiğin.
Bu sefer, gerçekten, uyduruk kaydırık konular dışında hiçbir konuda karar almamaya karar veriyorum.
Çok mantıksız, degil mi? Peki acaba bu kararımın sonuçlarının da öncekilerle aynı olmayacağından nasıl emin olabiliyorum? Olamıyorum.
İşler karmaşıklaşıyor.
Senin de bazen içinden ”Anne! Bitti!” diye bağırmak geçiyor mu?
Öleceğimizden tam olarak emin olduğumuz bir zaman olacak, öyle değil mi?
How can I possibly express my feelings worse than that?
Does it sometimes happen to you too? Giving promises to yourself, saying ”Now I'm in an age that I cannot make my own decisions.”, still finding yourself -and moreover, not beforehand, but when you face their consequences- making idiotic decisions.
This time, I really decide not to decide except about lousy things.
Very illogical, isn't it? And how am I so sure that the consequences of this specific decision of mine will not turn out as the previous ones? I am not.
Things are getting complicated.
Do you also feel sometimes like yelling ”Mom! It's finished!”
Will there be a time when we will be totally sure that we are going to die?