Nihal Martlı, her kadının içindeki diger kadınları düsündüren, dolayısıyla her kadının tekligine referans veren islerinde, resim sanatının kaynaklarını edebiyatla kesistiriyor. Duble karakterler Shakespeare’in oyunlarına, yalnızlık Virginia Woolf’a, biriciklik Ingeborg Bachmann’a ve kuvvetli illüzyonlar Andersen’e uzanıyor.
Yazı: Melida Tüzünoğlu
Kısa ve uzun saçlı kadınlar, iyileştiren ve yaralanan kadınlar, kırmızı ve pembe elbiseli kadınlar, gözlerini kapatan ve açan kadınlar, eğlenen ve düşünen kadınlar... Nihal Martlı'nın resimlerinin konuşmadığını düşünüyorsanız yanılıyorsunuz; hepsinde başka bir kadının ses tonu var ama koro halinde söylüyorlar: İster durur, ister koşar, ister susar, ister resmederim. Ben, aynı sizler gibi biriciğim.