Trevor Noah, Irvine, California'da. Los Angeles bile değil. Irvine . Noah'ın üç gecelik, beş gösterilik bir stand-up komedisi yaptığı Orange County banliyöleri ve striptiz alışveriş merkezinin kırk kilometre güneyinde, sunucunuz Friendly Frank ve yakında çıkacak bazı Bob Saget şovlarına ev sahipliği yapan Irvine Improv'da . Noah, şimdiye kadar pek şansı olmadan, bir oda dolusu banliyö ile bir ritim yakalamaya çalışıyor - akşamın erken saatlerinde yetmiş beş dakikalık bir sette eziyet ediyor, iki setten ilki bu gece için kancada, sanki o değilmiş gibi. barındırmaya başlamak üzere Günlük Gösteri eylülde. Sanki kendi memleketi Güney Afrika'daki tartışmasız en ünlü komedyen değil - tüm Afrika'da, tam dur - on yıldan beri olduğu ve olduğu gibi. Sanki buraya New York'taki Met Ball'dan, Joel McHale ve Seth Meyers ile köşede asılı durmuş, Rihanna'nın şarkı söyleyip hayatının bir anda nasıl bir hal aldığına hayret ettiğini izlerken gelmemiş gibi.
Trevor Noah neden Irvine'de? Belki de son on yılın büyük bir bölümünü yolda yarı iç karartıcı bir yalnızlık içinde geçiren bir beygir olduğu içindir. Belki de yola, yalnızlığa ve sahneye son bir elveda dediği içindir. Belki de Irvine, Los Angeles, New York ya da olması gereken başka bir yer olmadığı için - parlak, parlak, yeni, bundan bir ya da iki bin kat daha büyük izleyicilere hazır. Belki de Irvine Güney Afrika olmadığı içindir.
Henüz Güney Afrika hakkında konuşmayalım.
İkinci set daha iyi gider. Şimdi dışarısı karanlık. İçeride herkes gülüyor. Amerikan çizgi romanları, her şakayı, çimentodan yapılmış ironi ayakkabıları ile tartmayı öğrendi - o uykulu, kendini bilen teslimat, belli belirsiz kendinden nefret eden sahne varlığı. Ancak Trevor Noah, seyircilerin stand-up komedisinin ne olduğunu zar zor anladığı bir yerden geliyor. Yani orada çalışıyor. Cep telefonlarının hepimizi nasıl kambur maymun-insanlar haline getirdiği hakkında biraz şey yapıyor ve espriyi yaptığında görebiliyorsunuz, ilerlemenin ters gidişi, gururlu adam telefonuna eğilmiş, maymuna dönüşüyor. Sahnenin her yerinde hareket ediyor. Çoğunlukla ilk setinden aynı materyali yapıyor - Afrika'daki Ebola ve Los Angeles'taki otoyol kültürü hakkında gözlemsel bitler - ama sonra haydut oluyor ve Walter'ın anlamsız ölümleriyle ilgili yüksek derecede zorluk dereceli şakalar gibi yeni şeylere başlıyor. Scott ve Eric Garner ve Güney Amerika'nın büyüleyici, kibar bağnazlığı ('bir gülümseme ve şapkanın ucuyla ırkçılık'). Bahsettiği şeylerden bazıları sadece bir ay önce oldu ve hala üzücü ve/veya boktan olmanın ötesinde, ama komik bir konuşmadan isteyeceğiniz kesin ürkme/gülme oranında hepimizi irkiltiyor ve güldürüyor. polisin karıştığı cinayetler hakkında.
Daha sonra sahne arkasına geçer, yorgun bir halde kanepeye uzanır ve küçük odaya birkaç çizgi roman daha girer. Olmak üzere olduğu televizyon sunucusunun orantılı özelliklerine sahip. Gülümsemesi, bir iş görüşmesi sırasında görebileceğiniz bir şeye benziyor. Herkes ona, geleceğin Jon Stewart'ı olması gereken birine gösterilen saygıyı gösteriyor. Kapının yanında, Noah'ın yol günlerinden tanıdığı Gene Pompa adında yorgun görünümlü bir komedyen var ve Pompa kısa süre sonra, kendisini bu aydınlanmanın paratoneri olarak tanıtan ancak aslında bir demet beyaz olan beyaz bir adam olan Stewart'a başlıyor. çocuklar onun için yazıyor ve bu gerçekten ne kadar aydınlatıcı? Pompa, Noah'ın devralması için heyecanlı olduğunu çünkü gerçek anlamda 'etnik' bir komedi yapacağını söylüyor.
Biraz sessizlik var. Sonra Trevor Noah kibarca gülümser ve kendini açıklamaya başlar.