Birçoğumuz gibi; günlerdir yaşananları kaygıyla, umutla, korkuyla ve (ne zaman "büyükler" bir açıklama yapsa) hayretle izliyorum. 31 Mayıs gecesinin geç saatlerinde Tunalı'da (şimdiki adıyla Tomalı Hilmi diyoruz ya...) gördüğüm manzara, kurulan barikatlardan arta kalan alevler post-apokaliptik bir film setinden kalmış gibiydi. O görüntü karşısında hissettiğim ürperti hâlâ geçmedi. Aksine; televizyonu açtığımda, ana akım medyanın gazetelerini, web sitelerini okuduğumda, twitterda yazılanlara baktığımda gittikçe artıyor.
Şu anda Eskişehir'deyim ve burası günlerdir olaysız. Medyayı ve sosyal medyayı takip ettikçe zıplayan sinirlerimi, kendimi kitaplara vererek yatıştırmaya çalışıyorum. Öte yandan, hiçbir şey yokmuş gibi kitap yazıları yazmaya devam etmek zor geliyor. Yine de, televizyonu kapatıp kitaplarla uğraşmak daha iyi geldiğinden iki yeni yazı yayınlanmaya hazır, her şeyin daha iyi olacağı günü sabırla bekliyorlar.
Taksim'deki, Gezi'deki, Gazi Mahallesi'ndeki, Kızılay'da ve Tunalı'daki binlerce arkadaşıma sevgiyle.