Seni görünce bir kez daha anladım benim için ne anlama geldiğini, hayatımı nasıl zenginleştirdiğini, ruhumu nasıl tatlandırdığını... Hissedince senin içindeki beni, dinleyince senden beni, bendeki benin senle yaşadığını anladım.
Bugün tekrar sevdim gökyüzünü, tekrar içime çektim denizin kokusunu, çünkü bu gün seni gördüm, seni dinledim, seni hissettim...Günler sonra bu gün yeniden yaşadım, nefes almanın ötesinde içine daldım hayatın.
Gideceksin biliyorum, terk edeceksin beni yokluğuna. Nasıl yapıyorsun bunu? Senden başka hiç kimsesi ve hiçbir şeyi olmayan birinden nasıl vazgeçiyorsun, niye vazgeçiyorsun, kimin için vazgeçiyorsun?
Dünyaya yabancı olan birini nasıl evsiz, kimsesiz, yurtsuz, yuvasız bırakıyorsun? Niye bırakıyorsun, kime bırakıyorsun, kimin için bırakıyorsun?
Yokluluğun adını daha koyamadım biliyor musun? Sensizliği tanımlamaya gücüm yetmiyor.
Uzağımda olduğun zaman ne kadar değersizleştiğimi anlatacak kelimeleri bulamıyorum.
Uzağında olduğum zaman nasıl önemsizleştiğimi ifade edecek cümleleri kuramıyorum. Beni bana bırakmaya nasıl cesaret ediyorsun? Bensiz yaşamayı nasıl göze alıyorsun? Niye göze alıyorsun, kimin için göze alıyorsun?
Sen gidince ben kitap okuyamıyorum, türkü dinleyemiyorum, çiçek toplayamıyorum, konuşamıyorum, düşünemiyorum biliyorsun. Bana nasıl kıyıyorsun, niye kıyıyorsun, kimin için kıyıyorsun?
Her gidişinde benim biraz daha eridiğimi biliyorsun. Bir gün döndüğünde beni bulamamaktan korkmuyor musun? Nasıl korkmuyorsun, niye korkmuyorsun? Anlayamıyorum, anlatamıyorsun…