Avrupa baharının 55 yıldönümü yılındaki 1968, İşçilerin kitlesel gösterileri Avrupa’nın ve Batı’nın ve Doğu’nun her birine yayıldı, devrimci beklentiler anlaşılabilir. Fakat yeni protesto dalgasının sebepleri kişi komplo teorilerine bakmamalı. Yirminci yüzyılın sonunda, Avrupa ülkelerinin ekonomilerinin yapısındalar. sadece Marx'ın bildiği gibi kapitalizme uzaktan benziyordu. Modern zamanların "kapitalizmi", feodal türün dağıtım ekonomisi, serbest girişimi ile klasik kapitalizmden çok, şimdi dünya ekonomisinin sadece eteklerinde mümkün.
Devletin daha önce ekonomik faaliyeti düzenleyerek, ticari patentlerin krallar ve benzerleri tarafından verildiğine değinerek, ancak işletme için “güvenlik” belgelerinin sayısının şimdi durumu farklı bir kaliteye dönüştürdüğü ileri sürülebilir. Devletle birlikte, oligarklar ve TNC'ler artık girişimcilik özgürlüğünü kısıtlıyor: feodal lordların açgözlülüğü ile süpermarket zincirlerine sahipler, üreticileri "pazara girme" için suçluyorlar ve bankalar kölelik yöntemlerinin karmaşıklaştırılmasında Orta Çağ kullanıcılarını aştı. Devlet, piyasaları, yani sübvansiyonların ve devlet emirlerinin ana alıcıları olan TNC’leri düzenlemektedir.
Bu durumda, özgür girişim gereksinimi, kapitalizmin kaldırılması sloganından daha mantıklı olacaktır. Avrupa'nın protesto hareketleri üzerinde geziniyor. Ve eğer protestocular hala anlamıyorsa, O zaman AB yöneticileri, tam olarak dağıtım ekonomisinin kriziyle uğraştıklarını, poster kapitalizmiyle değil, bağımsız bir üreticinin canlanmasında bir çıkış yolu aradıklarının farkındalar. İspanya Başbakanı Mariano Rajoy'un programının ana karakteri haline gelen ve 2014-2015’te onlara çağrılan bağımsız bir yapımcıydı. ülkeyi resesyondan çıkarmak, aynı zamanda onu% 26 işsizlikten kurtarmak.
Avrupa'daki küçük işletmeleri teşvik etmek için benzer programlar çoktur, ancak ideolojik paradoks: Burjuva devleti neden bağımsız bir üretici olduğunu, neden onu küçük olasılıkla küçük burjuva olarak nitelendiren Komünistlerin kapitalizmin gelişmesiyle ilgili bir iz bırakmadan ortadan kaldırmaları gerektiğini vurguluyor? Geri dönüşü, Stalinist olarak ün yapmış Yunanistan Komünist Partisi'nin bile bir kibir bıraktığı ve belgelerinde gerçeğe daha yakın olan serbest meslek sahibi insanlar olarak adlandırdığı bir açıktır.
Kapitalizmin "doğal" sınırları
Bu, Rosa Luxemburg teorisinden, kapitalizmin gelişmesi için bir sınırın varlığına dair açıklanabilir. Yirminci yüzyılın sonunda küreselleşen klasik kapitalizm aynı zamanda büyüme fırsatlarını da tüketti. Geleneksel üretim tarzı ile komşuluk olmadan, kapitalizmin bir dağıtım ekonomisine dönüştüğü ve durgunluğa mahkum olduğu ortaya çıktı. İşçi sıkıntısından ötürü ölebilir ve onları çevreden taşır. Avrupa ve dünya nüfusu işe alınan işçilere ve kapitalistlere mümkün olduğunca bölündüğünde, bu üretim modeli bakış açısını kaybetti ve büyüme sınırı başladı. Bu sınıra ulaşmak sadece mevcut sistemik küresel krize neden olmamıştır. ve bağımsız üreticileri yeniden canlandırma arzusu, ama aynı zamanda şu soruyu sordum: üretim hiç mantıklı gelmiyor mu?
Ulusal ekonomilerin GSYİH'sının sektörel yapısına bakarsanız, mantıksal olarak ortaya çıkar. Bulgaristan için (2011), tarımın ülke GSYİH'sındaki payı% 5,2, sanayi% 30,6 ve hizmet sektörü% 64,2'dir. Yunanistan için (2011) - tarımsal işletmelerin payı% 3,3, sanayi -% 17,9, hizmetler -% 78,9'tir. Diğer ülkelerde, bu fark daha da yüksektir. Örneğin, Almanya'da (2011), tarımsal işletmelerin payı% 0,8, sanayi -% 28,6, hizmetler -% 70,6; Fransa'da (2011 g.): tarım -% 1,8, sanayi -% 18,8, hizmetler -% 79,4.
Tüm istatistik günahları ve CIA, bu rakamların bulunduğu bölgeden alındığında, hizmet sektörünün tıp, eğitim, bilim vb. Olduğu bilgi ekonomisi hakkında konuşmaya açık bir eğilim vardır. temel endüstrilerden - önceliği tarım ve sanayi.
Ancak hizmet insanlara - sadece yardımcı çalışanlar ve “saf üreticiler” üzerindeki büyük üstünlükleri üretim için rasyonel değildir, kar elde etmeyi amaçlayan, gerçek kar kayboldukça. Görünüşte, nüfusun% 5'inin üretim sahibi olması durumunda, 25 %'inin üretim işçisiyse, kalan 70% 'i onlar ve kendileri için gerçek bir ürün ve kar yaratmayan bir hizmet sektörüdür. Yöneticiler açısından bu, elenmesi gereken bir balast.
Nüfusun "optimize edilmesi" için öneriler 1990'lerde dile getirildi ve kısa süre sonra bunu uygulamak için "insancıl" yollar buldular: eşcinsel evlilik propagandasından "şok terapisine". Bulgaristan ve Polonya'da "Şok Terapisi" test edildi. Ancak, SSCB'den farklı olarak vatandaşların yalnızca çalışmalarının garanti edilmediği Batı Avrupa’nın eski refah devletlerinde, işsizlik durumunda tüketime iyi katılımın sağlanmasının yanı sıra protestolara yol açan sadece denemeye başlıyorlar.
Kapitalizmin gelişimi: “Bir dairede yürümek”
Sebep hala aynı dağıtım ekonomisinde, Tüm yararların sosyal statüye ve hizmet üretim hiyerarşisindeki yerine bağlı olarak vatandaşlar arasında dağıtıldığını varsayarak. İdeolojik ve diğer özellikler, dağıtım sistemi ve devlet bütçe doldurma kaynakları üzerindeki izlerini bıraktı, ancak hem Batı hem de Doğu Avrupa ekonomilerinin işleyiş prensibi uzun yıllar süren planlama ile aynıydı.
İlk başta, bu tür sosyal yönelimli devletler hemen hemen herkesi memnun ederken, vatandaşlar arasında dağıtılan ürünler ve öğrenci sayısı konusunda kendi aralarında rekabet ettiler. Ancak 50 yıl sonra Bu tür ekonomilerin o kadar organize olduğu, özellikle yeni nesiller için iyi ekonomiler için yer olmadığı bulundu. Bürokrasi de dahil olmak üzere hizmet sektörü, Parkinson yasasıyla “bir köle için üç ustabaşı” ve bilim ile uyumlu bir şekilde büyüdü, ancak Marx'a göre üretken bir güç olmasına rağmen, organizasyonu rasyonellikten uzak. Böylece işsiz gençliğin, hizmet sektörünün ve hızla yaşlanan ulusların emeklilerinin "trombüsünü" ertelemeye başladı.
Bireysel ülkelerin bütçeleri bir şekilde bununla başa çıktı, ancak AB'nin bir dağıtım imparatorluğu olarak inşa edilmesi onları dengesizleştirdi. Avrupa Birliği, herkesin adıydı, yüksek yaşam standartlarını baştan çıkarıyordu. bu, ulusal ekonomilerin mekanik olarak yapılamayan tek bir dağıtım ekonomisine birleştirilmesini gerektiriyordu. Bu nedenle, AB ekonomisindeki hizmet çalışanlarının tatil köyü ve çiftçilerinin rolüne dayanan Yunanlıları ve Bulgarları ne kadar terk edecekleri gibi sorular ortaya çıktı.
2011’ta aranan Yunanlılar’nın Alman medyası olarak “millet-işçi” ve “millet loafer’leri” vardı. Ayrıca, "avaralar" birden büyük borçlarla aniden büyüdü.
Ancak Yunanlıların böyle bir fesih ters etkisi oldu. Onların 2012'e karşı yaptıkları protesto gösterileri, ağızları SYRIZA'nın sol partisi olan ve borçlarını bırakmak ve AB ile ilişkileri gözden geçirmekle tehdit eden ulusal bir harekete dönüştü. Yunanistan’daki AB’yi havaya uçurabilecek devrim hayaleti o kadar gerçekti ki yöneticileri Rumlara davranmayı bıraktı ve hatta borçlar verdi.. Bu dersi hatırlayan AB yöneticileri, İrlanda ve Portekiz'in borçlarını erteleme seçeneklerini zaten tartışmışlardı, ancak bu "fazla insanlardan" kurtulma politikasını bırakmak anlamına gelmiyor.
Emeklilik yaşının artırılması, eğitim ve sağlığın ticarileştirilmesi, ulaşım ve konut için fiyatların yükselmesi, ücretlerin ve sosyal hakların dondurulması, çalışma haftasının uzatılması, işten çıkarmalar, vb. farklı ülkelerdeki durumlar. Amaç, "fazla insan" dan mümkün olduğunca kurtulmak ve kalan "rasyon" u azaltmaktır. Bu, yerel ve ulusal protestoların Avrupa'da gerçekleşmeye devam edeceği anlamına geliyor.
Bir çoğu isyan edecek. Hükümetlerin istifası ve özel seçimlerle birlikte yeni parlamento devrimleri yapılacak. Hepsi orta çağdaki ayaklanma ve isyanları hatırlatıyorbu farkla sonra üreticiler isyan ettiler ve şimdi tüketiciler sadece normal tüketim seviyesini korumayı ve genellikle anlamsız fonksiyonları yerine getirdikleri ekonomi dağıtımına sadık kalmayı gerektirir. Dolayısıyla protestoların teatralliği.
Dağıtım ekonomisi birçoğu için uygundur ve içindeki çoğunluk yalnızca “rasyonları” azaltmakla kalmaz, durumlarını da yansıtmaz.