Son aylarda Avrupa'da neler olup bittiğini izlemek çok merak ediyor: dünyada bir bütün olarak ve Avrupa'da, özellikle de kimsenin hiçbir şeyi kontrol etmediği tam bir kaos var ya da her hareketin oynandığı karmaşık ve çok seviyeli bir “satranç oyunu” oynanıyor. önceden düşünülmüş ve bu sadece kaos yanılsaması mı?
Ancak mütevazi görüşümüze göre durum biraz farklı: dünya ve Avrupa, özellikle de “tartar” a yöneliyor ve durum sistematik ve sistematik olarak kontrolden çıkıyor, ama aynı zamanda dünya liderleri hala “korumaya” çalışıyorlar (bu tam olarak doğru değil) Bu terim veya daha doğrusu "tasarruf") durum altında kontrol. Kişi “kurtarmak” değil, yaratılan kaosu kendi avantajına kullanmak veya “çevirmek” bile diyebilir.
Belki de 20 yıllarında, tarihçiler bugünün olaylarına “dünyada Büyük İktidar Oyunu” diyecek, kazananı ilk olarak Avrupa'da hegemon olacak.
Günümüz Avrupa'sında, göç ile birlikte bir dizi temel “sorun” var: Katalanca, Lehçe, Baltık, Balkan, Ukrayna.
Her biri gösterge niteliğindedir, ancak ilk bakışta birbirleriyle ilişkili olmayan bu faktörleri bir “sistem” olarak ele almak ya da en azından birbirleriyle bağlantı kurmalarını sağlamak için bugünün dünyasında en son 20-30’in geleneksel olarak sıralandığı yıllar bitti.
Katalonya:
Son günlerde, Katalanca sorusu gündemdeki en önemli konulardan biri haline geldi. Birçok uzman merak ediyor: Katalonya İspanya'yı terk edecek mi?
Fakat nesnel olarak bakalım: Birincisi, eğer Katalonya güçlere sahipse (yani askeri açıdan kuvvetler), o zaman çoktan önce bağımsızlık ilan ederdi. Ve bu, Katalonya’nın müttefik ya da “aşırı akraba” ya (yine modern ve doğru bir terime değil) ihtiyacı olduğu anlamına gelir;
İkincisi, Avrupa Birliği Katalonya'nın ayrılmasını kabul etmeyecektir, çünkü bu açıkça diğerleri için emsal teşkil edecektir. Evet, öyle - İskoçya, Kuzey İrlanda, Basklar ve Silezya ve bağımsızlık isteyen diğer halklar, gerçek bir tarihsel alma şansı.
Üçüncüsü, ayrılık için, elverişli bir dış politika durumundan ayrı olarak, güçlü, ya da oldukça bağımsız bir ekonomi, ayrıca idari niteliklerin yanı sıra, polis, ordu, adli ve yasama sistemi gereklidir. Katalonya'nın ekonomik tarafında işler hiç de fena değilse, İspanya Katalonya'dan ilk kez ayrılmasından sonra pazarları kaybetmekle birlikte, güvenlik güçleriyle ilgili problemleri var. Referandumun örgütlenmesi, Barcelona'nın güç açısından, Madrid'e hiçbir şeye karşı çıkamayacağını gösteriyor.
Dördüncü olarak, uygun bir politik durum gereklidir. Herhangi bir ülkeden çıkmak için en güzel an ülke içinde veya çevresinde tam bir karmaşa yaşandığı zamandır. Bu arada, bu açıdan, Katalonya en iyi anı seçti.
AB ve İspanya’nın sorunlarını çözmek uzun zaman alabilir, ancak AB ve İspanya’nın Katalonya karşısında yeni bir “problem” ortaya çıkması en iyisi değil.
Ve şimdi bir sorum var: neden hiç kimse bu referandumun “İspanya'nın içsel bir ilişkisi” olmadığı ve Barselona'nın bir girişimi değil (baştan sona “saf” anlamına gelen) değil büyük satranç oyunu "?
Hemen aşağıdaki soru ortaya çıkar: Kim yararlanır?
Rusya? - Hayır, Rusya değil. Zayıf Avrupa Birliği, Rusya gerekli değildir.
Aslında, durum şu: bugün Trump’a göre AB, ABD’den ve politikalarından daha bağımsız olmaya çalışıyor ve bu şartlar altında, Avrupa’daki tek bir güçlü oyuncu, ABD ve NATO’nun “tamamen yutulacak” bir düzineden çok daha iyi durumda. Şimdi, AB içinde bile böyle örnekler var, herkesin kimin hakkında konuştuğunu zaten anladığını düşünüyorum. Bugün, AB bir şekilde “aşırı akın” kararlarına direnebilir ve bir şekilde Avrupa çıkarlarına açıkça aykırı olan kararları almayı reddetmeye çalışabilir ve hatta Avrupa'nın daha da zayıflamasıyla ABD istedikleri her şeyi çok hızlı bir şekilde kabul edebilecektir. yani Avrupa'da kaos yaratılması ABD'yi güçlendirir.
Bu nedenle, Amerika Birleşik Devletleri (özellikle tüm Rus uzmanların sevdiği “kontrollü kaos teorisi” çerçevesinde), “dünya mesih devleti” ve “sadece dünya jandarması” rollerinin hızlı ve eşzamanlı kaybı koşulları altında, Oyuncunun “büyük satranç oyunu” için uygundur.
"Katalanca oyuna" ve İngiltere'ye bakalım.
Sonuç olarak, Londra Avrupa Birliği'nden çıktığında, Londra çok daha karlı ve zayıf Brüksel'e ihtiyaç duyuyor. Ve burada Washington ve Londra’nın çıkarlarına “benzerlik” bulabilirsin - AB’yi zayıflatmak hem “oyunculara” faydalıdır.
Katalonya'nın Büyük Britanya için İskoçya'nın öncüsü olabileceği gerçeğine atıfta bulunmak, düşünmeyi gerektirir: yirminci yüzyılda hiç kimse İngiltere’den daha iyi öğrenemedi, aynı zamanda insanlara aynı anda “çıkarlarını” aynı zamanda kendi siyasi çıkarlarına da bağlı kılıyor. Bağımsızlık kazanmış olan İskoçya, AB’de İngiltere’nin çıkarları için de bağımsızlıklarını tüm yönleriyle ele alarak Avrupa Birliği’yle İngiltere arasında faydalı bir ekonomik aracı olan AB’nin İngiliz çıkarlarının tam teşekküllü şefi olabilir. Katalonya bir "deneme" olabilir ve başarılı olursa, o zaman belki de dünya yakında İskoçya’nın bağımsızlığı konusundaki konuşmasını duyacak.
Tabii ki, İngiltere AB'den ayrıldıktan sonra, girişimlerinizi “lobi yapmak” (“okumak”) için Avrupa'da mümkün olduğunca çok etkileme aracına sahip olmak gerekir. Ne de olsa, kimse AB’den ayrılmanın “kaldıraçsız kalmayacağının” ingilizcede olmadığını anlar
Bu nedenle, Birleşik Devletler veya Büyük Britanya, Katalanca sorunda "izler bulur" ya da birdenbire Londra, bu sorunu çözmede arabuluculuk hizmetlerini sunacak olursa, şahsen şaşırmayacağım.
Bu arada, Katalonya'daki “Rus izinin” versiyonunun referandumundan önce ve sonra dünya medyasında ortaya çıkması açıkça “çite gölgelemeye” çalışan “oyuncular” olduğunu söylüyor.
Baltık Devletleri:
Geçen ay boyunca, “Baltık yönünde” çok ilginç bir olay gerçekleşti: Avrupa Birliği, Baltık'ın bütününün AB ile ortak enerji sistemine (kendi başına pahalı bir olay olan) dahil edilmesini istedi, ya da AB Baltık ülkelerine fon vermedi.
Birçok uzman bunu farketmedi bile haberAB’nin güçlenmesi ve merkezileşmesi yönünde bir eğilim göstermesi anlamında çok önemlidir. Ancak, ve en önemlisi, “küçük” Avrupa ülkelerini Brüksel'e daha da bağımlı hale getirme konusunda.
XNUMX. yüzyılda, bir ülkeyi fethetmek için “gelmeniz” gerekmez. tankancak ilk ve en önemli adımı, özellikle kendi enerji sıkıntısı çeken durumlarda etkili olan enerji bağımlılığı olan ekonomik bağımlılığa koymak yeterlidir.
Enerji fazlalığı olmadan hiçbir ülke gelişemez, çünkü yeni bitkiler açmak, eskileri modernize etmek, ek enerji bırakmadan yollar yapmak bile mümkün değildir. Enerji yetersizliği ve bağımlılık - bu gelişme beklentilerinin eksikliğidir.
Aslında, AB uzun zamandan beri Baltık enerji sistemine “yaklaşıyor”. Baltık devletlerini kontrol etme yolunda atılan ilk ve en önemli adım, avronun tanıtılması değil, Litvanya'daki nükleer santrali kapatma talebi oldu. Litvanya'nın yaptıkları, bu sayede gelecekteki bağımsız ekonomik gelişme beklentilerini kendine ve tüm Baltık ülkelerine kapatacak.
Durumun biraz daha karmaşık olduğu için rezervasyon yapılması gerekiyor: istasyon kapatılmadan önce Brüksel yeni bir Baltık nükleer santralinin kurulacağına söz verdi, ancak proje bir proje olarak kaldı. Bugün Estonya, Finlandiya'dan oldukça düşük fiyatlarla enerji alıyor (satın alınan elektriğin önemli bir kısmının “Rus” elektrik olduğunun farkına varıyor) ve Baltık NES gerçekten Avrupa'da inşa edilmiş, ancak Belarus'ta Belarusluların deneyimini etkin bir şekilde kullanmasını sağlayacak Litvanya sınırında inşa edilmiştir. eski Ignalina Nükleer Santrali'nin profesyonel olarak aktif olmayan uzmanları.
Fakat yine de, AB sonunda Baltık devletlerini bağımlılığa sokacak.
Balkanlar:
Yılın Temmuz 2015'unda Yunanistan'ın referandum ilan ettiği zamanları hatırlanıyor ve muhtemelen herkes bunun nasıl bittiğini hatırlıyor. O günlerde, herkes AB'den ayrılan Yunanlılar hakkında, yeni bir gelecek hakkında, avrodan vazgeçme konusunda sıcak ve aydınlık veren genç Yunan Başbakanı Tsipras'ın gücüne inandı. Ona sadece Moskova'ya geldiğinin bir gösterisine mal oldu! Ayrıca herkes referandumdan sonra, AB koşullarını kolayca ve hızlı bir şekilde kabul ettiğini, Yunanistan tarafından referandumdan önce öne sürülenlerden daha aşağılayıcı olduğunu hatırlıyor.
Yüksek sesle söylenmeyen şeyler var ama çoğu düşünüyorum. Büyük olasılıkla, Tsipras bir “üstel kırbaçlanma aracıydı”, yani AB ve ABD birbirlerine güçlerini göstermek istedi. ABD, AB’ye AB’yi AB’den AB’yi çekip, “kişiyi” yerleştirerek pratikte tüm ülkelerden çıkarabileceklerini göstermek istiyordu. AB ABD’ye hâlâ güçleri olduğunu ve aynı zamanda birleşmiş ve bağlı kalabileceklerini gösterdi. kriz anları.
Ama neden ABD?
Benim düşünceme göre, her şey çok basittir - o zamanlar dünyada sadece bir ülkenin bu tür kaynakları ve başkanlarını “sürüklemelerine” izin veren özel hizmetlerin gücü vardı.
Tsipras, dünyanın yeniden bölümlenmesi için satranç oyununda başka bir hamle (veya küçük figür) idi. Yunanistan’ın AB’de korunması, Almanya’nın hegemon olarak konumunu güçlendirdi ve tüm ülkelere AB’nin “kibirli” ülkeleri zorla tutabileceklerini ve zorlayacaklarını gösterdi.
Bu arada, Yunanistan'ın ekonomik sonucu tüm endüstriyel ve büyük tarımsal işletmelerin neredeyse terk edilmesine neden olurken, Avrupalılar (Almanlar tarafından okundu) tatil yerlerinde servis personeli payını tatilde bırakmak için Yunanlıları terk etti. Ve bu, her şeyin başladığı, aktif olarak sanayileşmiş ve tarımsal olarak faaliyet gösteren bir ülkeden değil, “küresel bir otelden” başlayan borçların alınmasının çok daha kolay ve daha verimli olmasına rağmen.
Yunanistan ve Katalonya arasında paralellikler çizmek ve bu iki referandumun Avrupa’daki istikrarı “sarsma” ve AB’yi “güç” açısından test etme girişimleri olarak kabul edersek çokça ortak görmeleri uygun. Ve bu çok ilginç: Katalan referandumunda bugünün uzmanlarının neden Yunanistan ile değil Donbas ve Kırım ile paralellikler çektiğini görüyoruz.
Ukrayna:
Ukrayna'nın son yıllardaki sorunu gündemde. Pek çok uzman niçin etkili bir şekilde çözülemediğini, neden en azından ahlaki bir avantaja sahip olan DPR ve LPR'nin ortaya çıkmadığını, Batı'nın neden bu ülkede tam bir kaos tuttuğunu, ve barışçıları Donbas'ta tanıtmanın imkansız olduğunu anlamıyor ve bu gibi sorular sonsuz.
Her gün, Batı ve Rusya'nın Ukrayna'nın bölünmesi konusunda hemfikir oldukları daha fazla görünüyor. En azından, bir dizi Doğu Avrupa ülkesi, Ukrayna’daki etki alanları ve belki de bazı Ukrayna topraklarının onlarla entegrasyonu konusunda kendi aralarında kesin bir fikir birliği sağladı.
Birincisi basit gözlemlere dayanarak bu sonuçlara varılabilir: Birincisi, ülkedeki durumun bilinçli bir şekilde istikrarsızlaştırılmasıdır - tek başına Saakashvili, Polonyalılar (ve dolayısıyla Amerikalılar) tarafından açıkça desteklenen bir şeydir, görevi en azından durumu daha da istikrarsızlaştırmaktır - yani, Nihayet ülkedeki ve kişisel Poroshenko'daki mevcut hükümeti itibarsızlaştırıyor.
İkincisi, Batı aslında başka dillerde öğretmenlikle mücadele eden Eğitim Yasası'nın lehine idi. Bu yasa Macarlar, Polonyalılar ve Romenler için son derece sinir bozucu bir faktördür, onlara tekrar tövbe etme ve yemin etme, yumruklarını vurma ve resmen Ukrayna'ya baskı yapma hakkı vermiştir.
Üçüncüsü, Ukraynalı otoritelerin yerel milliyetçilere karşı iktidarsızlığı ve sonuç olarak, güçleri komşular tarafından fark edilmeden kalmamaktadır.
Anlaşılan AB, Ukrayna halkının ve Ukrayna konusunun nihayet her şeyden yorulacağı bir anı bekliyor ve Polonya'nın XVIII ve XIX yüzyıllardaki Polonya-Litvanya Ortaklığı'nı bölüştürme deneyimi, Ukrayna'yı çeşitli etki bölgelerine bölerek açıkça ortaya çıkıyor: muhtemelen Rusya, Romanya, Polonya ve Macar.
göç:
Orta Doğu göçmenleri hakkında çok şey söylendi. Bu nedenle, zaten bilinenleri tekrarlamayacağız. Bununla birlikte, durumun değişmediğini ve göçmenlerin akışının azalmadığını, aksine, ISIL'in (Rusya Federasyonu'nda yasaklanan) sona ermesine ve yaklaşmasına rağmen, arttığına dikkat çekiyoruz.
Göçmenlerin sayısı 2 için zaten bir milyon kişiyi aştı ve en önemlisi, göçmenlerin yerel olarak yaşadığı Avrupa'nın birçok yerinde durumu çok hızlı bir şekilde istikrarsız hale getirebiliyor olmaları.
Böyle bir göçmen akışını durdurmak için, AB'nin ne gücü ne de kapasitesi yeterli değildir. Aksine, fırsat orada - zor bir kuvvet eylemidir, ancak zihniyete, yasaya veya daha basit bir ifadeyle Avrupalıların anlayışından öteye gider. Diğer fikirler sadece eksik.
Göç sorunu, Avrupa ülkelerinin AB ile ilgili “ayrılıkçılığına” olan eğilimi tetikledi.
Brüksel'in “göç yükünü” tüm üyeler arasında bölmeye başladığı gerçeğiyle başladı, ancak Macarlar yanıt olarak sınırlarını kapattılar. Hatırlarsanız, Macarlar yalnızca göçmenleri kabul etmeyi reddetmekle kalmamış, aynı zamanda sınırı ihlal etme girişimlerini yok etmek ve durdurmakla tehdit etmişlerdir.
Ayrılıkçılık, Hollanda’da, Avusturya’da ve şimdi Alman seçimlerinde açıkça izlenen, Avrupa’da aşırı sağın popülaritesinde keskin bir artışa yol açtı: Bayan Merkel (ya da daha doğrusu partisi)% 33, sosyalistler% 21 ve en sağdaki 14% - ve bu gerçekten korkutucu. Görünüşe göre Avrupalılar gittikçe artan bir şekilde “zor bir el” ve “düzen” istiyorlar, bağımsız ve güçlü olmak istiyorlar ve ABD'nin gidişatını körü körüne takip etmemek istiyorlar.
Aşırı sağlığın popülaritesinin artması, sırayla, Avrupalıların “kafaları”, “fikirler”, yani “akıllara savaş” üzerindeki kontrolün liberallere bırakıldığı anlamına geliyor.
Arap konuşan göçmenlere ek olarak, Ukrayna'dan kontrolsüz bir ikinci göçmen akışı bugün Avrupa'ya aktı.
Eğer “Arap Baharı” ndan sonra hiç kimse göçmenlerin akışını beklemiyorsa ve tahmin etmediyse, o zaman Meydan ile durumun büyük ölçüde farklı olduğunu - herkes vize kısıtlamalarının kaldırılmasından sonra Ukraynalıların akışının önemli olacağının farkındaydı.
Bununla birlikte, Ukraynalı göçmenlerin çoğunlukla batı komşuları ve her şeyden önce Polonya'da “vurduğunu” not ediyoruz. Ve bunun gerçekleşmesi söz konusu olduğunda, düşünce derhal ortaya çıkıyor - Polonya'yı biraz zayıflatmak mı planlandı?
Peki bu kaos mu yoksa kasıtlı ve kasıtlı bir hareket mi?
Öyleyse, Polonya sorusu:
Bugün, ABD tarafından desteklenen Polonya, hem Avrupa’nın en güçlü ülkelerinden biri, hem de AB’nin doğu kesiminde hem ekonomik hem de askeri açıdan en güçlü ülkelerden biri haline geliyor. Ancak AB için en üzücü olan şey, Varşova, zayıflayan bir AB'den mümkün olduğunca fayda sağlamak isteyen Avrupa Birliği'nin zayıflamasına yöneliyor. Bu tercihler, paradan yeni bölgelere kadar farklı olabilir (doğrudan Polonya'ya katılma anlamında değil, Polonya'nın etki alanına girme anlamında).
Polonya'daki NATO birliğinin artmasına ek olarak, Polonyalıların ordusunun güçlendiğini ve en ilginç olanı görüyoruz - Polonyalıların AB ile açıkça karşı karşıya gelmekten korkmadıklarını görüyoruz.
İki örnek veriyoruz:
İlk örnek, Polonya'nın LC kömürünü satın almasıdır.
Ekonomik açıdan, kritik bir şey olmadı: Polonyalılar, yalnızca ulusal ölçekte saçma bir rakam olan sadece 94 binlerce ton kömür aldılar. Ancak politika açısından AB ve ABD'nin bunu kabul etmiş olması önemlidir, yani bu gerçek durum üzerindeki kontrol düzeyini gösterir - kontrol yoktur.
Ek olarak, “indirim” yapmak imkansızdır ve bu köşeyle ilgili bilgilerin büyük olasılıkla tesadüfen bulunmadığı gerçeği, şimdi Ukrayna’yı ve Polonya’yı, hatta Polonya’yı ve hatta AB’yi “dikkat çekmek” veya biraz içine çekmek zorunda kalmaktadır.
İkinci örnek, Polonya’da adli reformla ilgili olarak biraz unutulmuş, ancak yine de çok önemli bir konudur.
Size hatırlatmama izin verin - bu yılın temmuz ayında, Polonya adli reform başlattı. Ayrıntılara girmeyeceğiz, ancak diyelim ki, reformun bir noktada yalnızca reformu durdurmak istemeyen, ayrıca kutupları yaptırımlarla tehdit eden, ancak resmi bir şekilde AB’yi resmen tehdit eden AB kurallarına aykırı olduğu söylenebilir. Polonya’nın Avrupa Konseyi’deki oy haklarından mahrum edilmesi planlanmaktadır.
Polonyalılar buna yanıt olarak Brüksel'in (alıntı) "yaptırımlar fikrini ödediğini" söyledi. Ve birkaç hafta süren skandal “hiçbir şey” ile sona ermiş olsa da - Polonya cumhurbaşkanı veto etti ve yasa şu anda yasayı sonuçlandırıyor olsa da, bu hikaye geleneksel olarak “büyük” bir güç olmayan Avrupa gücünün AB'nin kararına karşı çıkmaya ve tartışmaya başlamaya cesaret ettiğini gösterir. gerekli gördüğü yasaları geçirme hakkını savunuyor.
Avrupa'dan bahsetmek, olası bir "satranç tahtası" olarak, Çin gibi bir "oyuncu" olduğunu söylemeye yardımcı olamaz.
Geçtiğimiz iki yıl boyunca Çinli şirketler Avrupa çapında birçok liman satın aldı: Yunanistan, Belçika, İsrail, İtalya, Hollanda, Almanya, Fransa, vb. Ve bunu AB'de anlamaları veya anlamaları da önemli değil, ancak Çin kendisi için en önemli altyapıyı sorunsuz bir şekilde ele alıyor.
Ve altyapıyı kontrol eden ülke ülkenin egemenliğini etkileyebilir. Buradaki soru, Çin'in “Yeni İpek Yolu” projesi için limanları satın almaması değil, Avrupa Birliği'nin izin verdiği, aslında en önemli objeleri en azından ekonomik potansiyel bir muhalifin ellerine devretmesi.
Yani, Avrupa'nın "sahada" "satranç oyunu" görülebilir.
Ancak diğer şeylerin yanı sıra, Brüksel'in daha da zayıfladığını görebilirsiniz. Beş ya da altı yıl önce, herhangi bir ülkenin AB’den çekilmesi ile ilgili bir konuşmayı ve en önemli Avrupa ülkelerinden birinden herhangi bir bölgenin bağımsızlığı hakkında yapılan bir referandumun ancak korkunç bir rüyada hayal edebildiğini hayal etmek imkansızdı.
Büyük olasılıkla Brüksel’deki durumun kontrolden çıktığını fark eden Londra, Washington, Pekin ve Moskova nihayetinde Avrupa’daki durumu istikrarsızlaştırmaya ve durumu kontrol altına almaya çalışıyor.
Ve şunu söyleyebilirsiniz: kaos içinde bile, düzen var ...