Genel irade
Genel irade siyaset teorisinde, ortak iyiyi veya ortak çıkarı amaçlayan topluca tutulan bir irade. Genel irade, siyaset felsefesinin merkezinde yer alır. Jean Jacques Rousseau ve modern cumhuriyet düşüncesinde önemli bir kavramdır. Rousseau, genel iradeyi, bireylerin ve grupların özel ve çoğu zaman çelişkili iradelerinden ayırdı. İçinde sosyal sözleşme (1762; Sosyal Sözleşme ), Rousseau, özgürlük ve otoritenin çelişkili olmadığını savundu, çünkü meşru kanunlar vatandaşların genel iradesi üzerine kuruludur. Bireysel vatandaş, yasaya uyarken, yalnızca siyasal yaşamın bir üyesi olarak kendisine itaat ediyor demektir. topluluk .
Jean-Jacques Rousseau Jean-Jacques Rousseau, Maurice-Quentin de La Tour tarafından pastel boyalarla çizim, 1753; Cenevre Sanat ve Tarih Müzesi'nde. Cenevre Sanat ve Tarih Müzesi'nin izniyle; fotoğraf, Jean Arlaud
Genel irade kavramı Rousseau'dan önce gelir ve kökleri Hıristiyan teolojisinde bulunur. 17. yüzyılın ikinci yarısında Nicolas Malebranche, genel iradeyi Tanrı'ya bağladı. Malebranche, Tanrı'nın dünyada çoğunlukla, dünyanın yaratılışında tesis edilen bir dizi genel yasa aracılığıyla hareket ettiğini savundu. Bu yasalar, Tanrı'nın iradesinin belirli ifadelerinden farklı olarak, Tanrı'nın genel iradesine karşılık gelir: mucizeler ve diğer ara sıra yapılan ilahi müdahale eylemleri. Malebranche'a göre, Tanrı'nın iradesinin kendisini esas olarak genel yasalar aracılığıyla ifade etmesi, Tanrı'nın tüm insanlığı kurtarma iradesi ile çoğu insanın Tanrı'nın iradesini kurtarması gerçeği arasındaki bariz çelişkiyi anlayabilir. ruhlar aslında kurtarılmayacak. Rousseau'nun kendi genel irade anlayışı, bir kritik nın-nin Denis Diderot Malebranche'ın genel irade anlayışını bir laik ama Malebranche'ı evrenselci terimlerle tanımlayarak yankılandı. 1755 yılında yayınlanan Droit naturel (Doğal Hak) adlı makalesinde Ansiklopedi , Diderot savundu ahlak insanlığın kendi mutluluğunu geliştirme konusundaki genel iradesine dayanır. Kişiler buna erişebilir ahlaki insan ırkının üyeleri olarak çıkarlarını yansıtarak idealdir. Diderot, genel iradenin, amacı herkesin iyiliği olduğundan, zorunlu olarak iyiye yönelik olduğuna inanıyordu.
Ancak Rousseau için genel irade soyut bir ideal değildir. Bunun yerine, aslında halkın vatandaş olarak sahip olduğu iradedir. Rousseau'nun tasarım dolayısıyla politiktir ve Diderot'nun sahip olduğu daha evrensel genel irade anlayışından farklıdır. Genel iradeye katılmak, Rousseau için, birinin adalet duygusu temelinde düşünmesi ve oy kullanması anlamına gelir. Rousseau'ya göre bireyler yurttaş olarak kendi çıkarlarının ve dolayısıyla bir bütün olarak cumhuriyetin çıkarının bilincine varırlar, bu ateşli tartışmalarla değil, tam tersine, tutkuların sessizliğinde kişisel vicdanlarını izleyerek. Bu anlamda halk meclisi, halkın genel iradesini ifşa etmekten çok tartışmamaktadır. Rousseau, genel iradenin özünde doğru olduğunu savundu, ancak bazı eserlerinde (esas olarak kendi eserlerinde) de eleştirdi. Bilim ve sanat üzerine konuşma (1750; Bilim ve Sanat Üzerine Söylem ) mantığın duyguların üzerindeki rasyonalist yükselişi. Bu, genel iradenin rasyonel ve duygusal boyutları hakkında bilimsel tartışmalara yol açmıştır. Bir yandan, genel irade, bir bütün olarak halkın olduğu kadar bireyin (vatandaş olarak) rasyonel çıkarını da yansıtır. Öte yandan, genel irade tamamen rasyonel değildir, çünkü kişinin siyasi topluluğuna bir bağlılıktan ve hatta bir sevgiden ortaya çıkar.
Rousseau, tüm insanların ortak iyiyi hedefleyen ahlaki bir bakış açısına sahip olduklarını ve bunu yaparlarsa oybirliğiyle bir karara varacaklarını varsaydı. Böylece ideal bir durumda yasalar genel iradeyi ifade eder. Rousseau'ya göre vatandaşlar yanılmış ve aldatılmış olsalar da, adalet bireyler veya farklı grupların üyeleri olarak kendi çıkarlarını izlemek yerine halkın çıkarlarını gözettikleri sürece. Bu açıdan bakıldığında, bireyin ihlaller yasa sadece kurulmuş hükümete karşı değil, aynı zamanda o bireyin siyasi topluluğun bir üyesi olarak yüksek çıkarlarına karşı da hareket ediyor. ünlü bir pasajda Sosyal Sözleşme Rousseau, böyle bir bireyin uymak yasaya göre onu özgür olmaya zorlamaktan başka bir şey değildir. Bu temelde, Benjamin Constant ve Jacob Talmon gibi eleştirmenler Rousseau'yu bir otoriter düşünür ve ikinci durumda totaliter siyasetin atasıdır. Ancak Talmon'un iddianamesi büyük ölçüde gözden düştü.
Akademisyenler yukarıda bahsedilen pasajın anlamı konusunda farklı olsalar da, Rousseau'nun sivil özgürlük ve özerklik , hükümete özgür saltanat vermekle değil. Aslında genel irade kavramı, despotizme karşı bir yasaklamayı da ima eder. Rousseau'ya göre hükümet, ancak halk egemenliğine tabi olduğu veya başka bir deyişle, halkın genel iradesini izlediği sürece meşrudur. Hükümet, ayrı bir siyasi yapı olarak kendi çıkarını sürdürmek için kendisini hukukun üstüne koyduğu anda tüm meşruiyetini kaybeder.
Genel irade kavramı, özellikle Fransız geleneğinde, modern cumhuriyetçi düşünce üzerinde derin ve kalıcı bir etkiye sahip olmuştur. İnsan ve Yurttaş Hakları Bildirgesi Mevcut Fransız Anayasasının kurucu belgesi olan 1789 (Madde 6) kanunu genel iradenin ifadesi olarak tanımlamıştır.