Capulet. Buradaki gürültü nedir? Bana uzun kılıcımı ver!
Signora Capulet. Koltuk değneği, koltuk değneği! Kılıcına neden ihtiyacın var?
Capulet. Kılıç derler! Bak, yaşlı adam Montague
Sanki bana rağmen öyle bir kılıç sallıyordu. "
(William Shakespeare "Romeo ve Juliet")
Signora Capulet. Koltuk değneği, koltuk değneği! Kılıcına neden ihtiyacın var?
Capulet. Kılıç derler! Bak, yaşlı adam Montague
Sanki bana rağmen öyle bir kılıç sallıyordu. "
(William Shakespeare "Romeo ve Juliet")
Şövalye zırhı müze koleksiyonları ve оружия. Bugün Tudorların silahları ve zırhlarıyla ilgili hikayeye devam ediyoruz. Ama bugün zırhı İngilizce olarak değil, onlarla karşılaştırma yapmak için ... Almanca olarak ele alacağız. 1503'da Nürnberg Kunz Lochner'den ünlü silah ustası tarafından kendisi için yapılan İmparator I. Ferdinand'a (1564-1549) ait. Ve bu seferki yakın dövüş silahlarıyla ilgili hikayeye devam edeceğiz ...
Rapier, yakl. 1610-1620 Solingen. Rapier, 120,2. ve 104,1. yüzyıllar boyunca ana sivil silahtı. Aşamalı karmaşık tekniklerde itme darbeleriyle eskrim için tasarlanan rapier, keskin uçlu çift kenarlı bir bıçağa ve el için karmaşık bir koruyucu kemerler sistemine sahipti. Modaya uygun olarak gravür, çentik, yaldız, altın ve gümüş işlemelerle süslenmiştir. Malzemeler: çelik, gümüş, bakır. Boyutlar: uzunluk 22,1 cm; bıçak uzunluğu 1275,7 cm; artı genişliği XNUMX cm; ağırlık XNUMX g. Metropolitan Sanat Müzesi, New York
Ve öyle oldu ki, 1530. yüzyılın sonunda, o zamana kadar esas olarak zırhla giyilen kılıç, şimdi gittikçe daha sık bir şekilde sivil bir kostümle birleştirilmeye başlandı, böylece ona "kostüm kılıcı" bile deniyordu. ve yaklaşık XNUMX'dan sonra soylular için günlük hayatta silah taşımak zaten bir zorunluluk haline geldi. Nedeni, düelloların giderek daha fazla popülerlik kazanmaya başlaması ve kılıcın sürekli yanınızda taşınması gerektiğiydi. Daha önce herhangi bir anlaşmazlığı çözmek için bir araç olmuştu, ancak soylular ve bunun için bir pozisyona sahip insanlar zırh giydiler ve kesinlikle listelerde savaşmaya çıktılar.
Juan Martinez (Toledo) imzalı bıçaklı rapier, c. 1580. Malzemeler: çelik, deri, altın, bakır tel, ahşap, kadife. Boyutlar: uzunluk 123,8 cm; artı genişliği 21,6 cm; ağırlık 1507, Metropolitan Sanat Müzesi, New York
Ama şimdi her şey farklı. Sıradan sivil kıyafetli beyefendiler arasındaki kavgalar moda oldu. Ve pahalı ekipman ve gereksiz törenler olmadan ortaya çıkan farklılıkları bu şekilde çözmenin çok daha uygun olduğu ortaya çıktı. Böyle bir düello için kılıç, "tarla silahı" kadar güçlü olmayabilir, çünkü artık metal zırhtan yoksun düşmana karşı kullanılıyordu. Ve eğer öyleyse, şimdi kılıcı çok daha hafif hale geldi, ancak eli korumak için kabzasında ek korumalar gerekiyordu.
Johann Bongen (Solingen) tarafından bıçaklı rapier, yakl. 1650-1675 Efes İtalyan, büyük olasılıkla Napoli'den, Solingen'den bir kılıç. Malzemeler: çelik, demir, ahşap. Boyutlar: uzunluk 120,7 cm; bıçak uzunluğu 101,9 cm; artı genişliği 29,9 cm; ağırlık 935,5 g. Metropolitan Sanat Müzesi, New York
Rapier böyle ortaya çıktı. Gelişiminin erken bir aşamasında, keskinleştirilmiş kılıcın "estok" un bıçağından daha geniş olduğu uzun bir "sivil" kılıcı temsil ediyordu. Ve daha XNUMX. yüzyılın ortalarında, "rapier" kelimesi, yalnızca itici darbeler için tasarlanmış bir kılıç olarak anlaşılmaya başlandı. Kesmek yerine, düşmanı etkisiz hale getirmenin popüler bir yolu saldırıdır. İtalyan eskrim ustaları tarafından kullanılan bu teknikti ve düello modasının kuzey Avrupa ülkelerine gelmesi İtalya'dan geldi. Peki, yeni bir silah kullanma becerisini öğrenmek isteyenler, hemen İspanyol meslektaşlarının peşinden koşan İtalyan eskrim ustalarının canlı tüylerinin altından çıkan talimatları okumaya yöneldiler.
"Alevli bıçak" ile savuşturan hançer, 1580–1620. İtalya. Bıçağın lobunda bir delik deseni var! Boyutlar: uzunluk 405 mm; bıçak uzunluğu 268 mm; ağırlık 420 gr. Royal Arsenal, Leeds
Askeri kılıcın aksine, "sivil" silah, İngiltere'de kıtadan ödünç alınan sofistike bir kabza aldı. Efes, basit "beyaz" çelikten yapılmıştır, ancak hem karartmalı hem de yaldızlı örnekler vardır. Artı işaretlerini süslemek için oyulmuş gümüş plakalar kullanıldı. Çelik ayrıca kovalanmış bir desenle de dekore edilebilir. 1600. yüzyılın ilk yarısında, bükülmüş dekoratif koruma unsurlarının yanı sıra metal oymacılığı popüler hale geldi. Değerli taşları da içeren kabuklaştırma tekniği ilk olarak yüzyılın ortalarında kovalanan tepeciklerde ortaya çıktı ve XNUMX yılına gelindiğinde en yaygın dekorasyon yöntemi haline geldi. Emaye periyodik olarak kullanıldı.
İngiliz parrying hançeri. TAMAM MI. 1600-1620 Alman yapımı. Boyutlar: uzunluk 440 mm; bıçak uzunluğu 306 mm; ağırlık 540 gr. Royal Arsenal, Leeds
Yeni silah türlerinin yanı sıra, ustaları ve buna bağlı olarak okullar ortaya çıktı. Bu tür ilk eskrim okulu İtalyan okuluydu. Ve, örneğin, belirli bir Londralı George Silver, 1599. yüzyılda İngiltere'de tanınmış bir eskrim ustası oldu, XNUMX'da "Savunma Paradoksları" (Savunma Paradoksları) adlı incelemeyi yayınladı. İçinde, İtalyan eskrimciler arasında, İngilizlerin işaret parmağını korumanın haçına ve baş parmağını bıçağa koymadığı, ancak İngiliz kabzalarından beri ellerini kabzanın başına koyduğuna dair bir görüş olduğunu yazdı. koruyucu yüksükleri yoktur ve eğer öyleyse, o zaman onlar (İngilizler) doğrudan bir saldırı yapamazlar. Ve muhtemelen, işaret parmağını yalnızca İtalyan kabzası olan bir silah kullandıklarında artı işaretinde gerçekten bükebilirler. Yani İtalyan okulu çerçevesindeki savaş şu şekilde gerçekleşti: eskrimciler birbirlerine karşı ayağa kalktılar ve sağ elleriyle bir mızrakla vurdular ve sollarıyla ya pelerinle sarılı ön kollarına bir darbe aldılar. veya özel bir hançerle savuşturdu.
Savuşturan hançerin kabzası ve muhafazasının içeriden görünümü. İspanya, 1640 Boyutlar: uzunluk 580 mm; bıçak uzunluğu 472 mm; ağırlık 510 g. Royal Arsenal, Leeds
Henry VIII döneminde, saray ressamı olan ve Londra'da yaşayan Genç Hans Holbein'in (1497-1543) İsviçre tarzı hançerler özellikle popüler oldu. Efes, dökme metalden yapılmış "H" harfi şeklindeydi ve kınında karmaşık bir geçme deseni vardı. Bu, Rönesans, bu durumda Kuzey Rönesansı dönemiydi. Bu nedenle antika figürler ve süslemeler moda olmuştur. Holbein'in hançerlerinin kılı, kovalanmış ve oluklu resimlerle çok zengin bir şekilde dekore edilmişti. Her ne kadar teknik olarak, yine de aynı ortaçağ evrimleşmiş ana kartıydı. Ve o zamanlar kimse sanatçı adına böyle hançer demedi. Bu şöhret ona XNUMX. yüzyılda çoktan geldi.
Büyükelçiler (Fransız Londra Büyükelçisi Jean de Denteville ve Fransız Venedik elçisi, Piskopos Georges de Selves). Hans Holbein Jr. 1533 Londra Ulusal Galerisi
Büyükelçilerden birinin eli, "Holbein'in hançerini" kavradı. Kapatmak
Holbein'in hançer kılıfı. Vorbilder für Fabrikanten und Handwerker, 1836, Cilt. 2, Abtheilung II, Bl. 23. Holbein, gerçekten orada olan "ölüm sahnelerini" sevdi. Zaman böyle olmasına rağmen. Her iki kadından biri ilk doğum sırasında öldü ve solucanlar tarafından yutulan ceset görüntüleri, kafatasları ve iskeletler gibi sanatçılar ve heykeltıraşlar arasında çok popülerdi!
Sonra, 1550 civarında İskoç hançerleri yaygınlaştı. Kulaklık siparişi vermek yeniden moda oldu: aynı tarzda bir kılıç ve bir hançer. Dahası, hançerin nişangâhı ve çemberi olan çok basit bir muhafızı ya da 1560. yüzyılın ikinci yarısında dışarıda kalkanlı bir muhafız olabilirdi. Hançerler, metal ağızlarında iki zımba ile kınını bir bel kemerine bağlayarak sağ tarafta bir kın içine takıldı. Yaklaşık XNUMX'dan sonra hançer arkaya daha yakın takıldı. Her iki taraftaki kının ağzında, içinden püsküllü bir kordonun geçirildiği bir halka - "Venedik ipeği püskülü" olması modaydı. İpler hem gümüş hem de altın, siyah ve altın ve uygun renklerde püsküllü koyu kırmızı ipekten oluşuyordu. Zincirler, kurdeleler ve hatta büyük yaylarla süslenmişlerdi. Ayrıca, bazı kınlarda bir bıçak ve bir baykuş kapları vardı.
Kutsal Roma İmparatoru I. Ferdinand'ın Zırhı (1503-1564). Yükseklik 170,2 cm; ağırlık 24 kg. Metropolitan Sanat Müzesi, New York
Bugün Kutsal Roma İmparatoru I. Ferdinand'ın (1503-1564) zırhını tanıyacağız. 1549 tarihli. Nürnberg'den Efendi Kunz Lochner. Ferdinand I'in bu zırhı mülkiyeti, Sabatonların çoraplarındaki hanedan amblemlerle belirtilir: Ferdinand'ın statüsünü vurgulayan bir taçla taçlandırılmış imparatorluk çift başlı bir kartal. Bakire'nin göğüs plakasındaki bebekle birlikte görüntüsü, ağabeyi İmparator Charles V tarafından zırhında da kullanıldı.Ayrıca, Ferdinand'ın da üyesi olduğu seçkin bir şövalye topluluğu olan Altın Post Nişanı'nın amblemi, zırh üzerinde görülebilir. Ayrıca New York'taki Metropolitan Müzesi'nde sergileniyor, Henry XIII'ün zırhıyla hemen hemen aynı zamanda yapıldı, bu yüzden bu iki okulu karşılaştırmak için çok iyi bir nesne - Alman ve Greenwich.
İki havarinin resminin bulunduğu cuirass'ın arkası - bir kılıçla Paul ve bir anahtarla Peter, "vahşi çıtaları" geçti ve alev dilleri daha az ilginç değil.
Mızrak kancası, Greenwich Atölyesi'nden Henry VIII'in zırhından daha karmaşık bir tasarıma sahiptir. Bu arada, bu zırhı yapan usta Kunz Lochner, o dönemde Nürnberg'in en ünlü silah ustasıydı. Ayrıca, hem Ferdinand hem de oğlu Arşidük Maximilian (1527-1576) için, burada gösterilen modele çok benzeyen 1546 civarında iki özdeş zırh parçası da dahil olmak üzere birkaç parça zırh yaptı.
Her zaman olduğu gibi, İngiltere'deki yeni silahın "iyi İngiliz kılıcı" nı savunan destekçileri ve muhalifleri vardı. 1591'de Sir John Smythe Talimatları yazdı. Gözlemler ve Emirler, dört yıl sonra baskısı tükenen Mylitarie. Ve böylece, sıkışık savaşta bir piyade için rapierin çok uzun olduğunu, onu gerçek koşullarda yakalamanın zor olduğunu ve bir süvari için tamamen imkansız olduğunu yazdı, çünkü bunun için dizginleri atması gerekecek! Yani savaşa uygun değil. Zırha vurulduğunda da kırılacaktır. Öte yandan, dörtgen bıçaklı "estoks" veya "böyle" nin atlılar tarafından başarılı bir şekilde kullanıldığını kaydetti. Yani arzu ve eğitimle istenilen sonuca ulaşmak her zaman mümkün olmuştur. Sadece insanlar çok geleneksel yaratıklar ve yeniden eğitilmeyi sevmiyorlar.
Dirsek pedi, bir kancanın bile ön kol ve omuz "boruları" arasındaki bağlantıya hiçbir şekilde çarpmaması için tasarlanmıştır!
Nedense, dekorun neredeyse ana nedeni bir centaur imajıydı! Bu arada, gravür çizimleri, o sırada Londra'da yaşayan, ancak periyodik olarak kıtaya seyahat eden Genç Hans Holbein'e atfediliyor.
Bu arada George Silver da rapier'lerden hoşlanmadı ve onlara "kuş şişi" adını verdi. Ona göre, bunlar yalnızca Corcelles'i (brinandina) delmek, miğferin iplerini ve tokalarını zırhın kayışlarından kesmek için iyiydiler. Ona göre kıyıcı bir darbe için çok uzunlar ve yanlış kabzaları var. Bununla birlikte, tüm bu kutsal yazılara rağmen, rapier giderek daha moda bir silah haline geldi ve sivil kıyafetlerle gittikçe daha sık giyildi. Ve eğer öyleyse, öğretmenlerin de folyo eskrimcileri eğitmesi gerekiyordu. Böylece İngiltere'de önce İtalyanlar sonra da kendi öğrencilerinin en yetenekli ve başarılıları tarafından açılan eskrim okulları ortaya çıktı.
İngiltere'de "kılıç ve yarım el" veya "kılıç-piç" hala kullanılıyordu, ancak kancanın yerini en etkin şekilde kancalıyordu. Piyadelerin mızrakçıların saflarını geçebileceği korkutucu iki elle kullanılan kılıçları da kullanıldı, ancak giderek daha fazla törensel amaçlarla kullanıldı. Kıta ordularında, İngilizlerden çok daha fazla talep görüyorlardı.
Ve bu besagyu - böyle zırhlı bir savaşçı elini kaldırdığında koltuk altlarını örtmesi gereken plakalar
Binicinin savaş çekici veya "kuzgun gagası" artık kesilemeyecek şekilde metal bir şaftla tedarik edildi ve çekicin kıçı başka bir elmas biçimli kesim aldı. Altı iğne kullanıldı, ancak nadiren. Mavili veya kırmızımsı kahverengi metal yüzeyler üzerinde gümüş veya altın çentiklerle süslenmiş zengin tasarımlar var. Ancak Tudor dönemi İngiliz süvarilerinin toplu silahları değildi.
Horseman's Warhammer, yak. 1450 Fransa. Boyutlar: uzunluk 65,5 cm; ağırlık 1474,2 g. Metropolitan Sanat Müzesi, New York
Kraliyet muhafızlarının iki müfrezesinin savaşçıları: "Gentlemen at Arms" ve Yeomen Muhafızı, berdysh ve protazanlarla silahlanmış, eyalet kutlamaları sırasında nöbet tuttu. Ama size bu silahı ayrı ayrı anlatacağız ...
Devam edecek ...