Rus-Amerikan ilişkilerinin özelliği sözel akıl yürütmenin bolluğu. Yarı-bilimsel kavramlar, analitik ve prognostik hazlar, iyimserlik propagandası ve karamsar ebb'ler ile tamamlanırlar. Bütün bunlar, bu ilişkinin somut ve pratik bir işletme içeriğinin arka planına karşıdır.
Washington ve Pekin'in ilişkileri ile çarpıcı bir tezat gösteriliyor: burada siyasi politik farklılıkların azalmakta olduğu başlıca ticari faktörler hâkim. Bu, özellikle Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya, “Magnitsky yasası” veya “Dima Yakovlev yasası” gibi konularda propaganda sahasını şiddetle ele geçirdiğinde dikkat çekicidir. Uluslararası güvenliği anlamaya dayanan iki güç bu listelerde kendilerini tüketmeli mi?
Kuşkusuz bu, “soğuk savaşın” bir kalıntısı, bilincinde geçmişin kalıntıları tarih "taş kalmadan barış için savaşmaya" hazır olduğumuz yıllarda doğup büyüyen elit. Daha eski siyasi zamanlayıcıların olduğu ve uzun ömürlülüğünün şartlarının daha iyi olduğu ABD'de, o dönemin kareleri daha çoktur, fakat daha genç ve ukalalarımız sessizliklerin yetmemesine rağmen kendilerini ifade etme arzusundalar.
“Büyük çatışma” sırasında, SSCB ve ABD esasen bütün dünyayı iki kampa böldü ve iki sumo güreşçisi gibi şişirdi, birbirlerini kıymetli çemberin dışına itmeye çalıştılar, her şey açık ve anlaşılırdı.
Her iki süper güç de oyunun kurallarını biliyor ve takip ediyordu. Aralarındaki doğrudan çatışmanın kabul edilemez olduğunu ve bu gibi durumlardan dikkatle kaçınıldıklarını anladılar. Henry Kissinger'in Andrei Gromyko'yu en sevdiği jestle beraber bağlamasının, bir kenara bırakmasının ve kulağına nasıl geçtiğini hatırlıyorum: “Füze krizinden sonra Küba'yı terk ettiniz, ancak mekanize tugayı orada bıraktınız. Bu tugayda asla darbe almayacağımızı biliyorsunuz çünkü askerlerinizin kanını dökmek bir dünya savaşı başlatmak demektir! ”
Çok fazla kriz vardı ve kendi boyutlarında daha serindiler, ancak taraflar doğruluk ve kısıtlama gösterdi. Muhtemelen Kore Savaşı sırasında kafa kafaya döndüğümüz tek zaman, MiG-15 jet avcı uçaklarındaki pilotlarımızın Amerikalıları başarılı bir şekilde geri itmeleriydi. Ancak ABD Hava Kuvvetleri uçaklarının ciddi çatışmalar için hava sahasına girme girişimlerinin tekrar tekrar bastırılması düşünülmedi bile. “Davetsiz misafir deniz tarafına gitti!”, - genellikle uçağın vurulduğu sırada halk bilgilendirildi. Washington annemi korudu çünkü “etini yediği kedi” gibi her şeyi anladı.
Siyasi liderler asla atomu ciddiye almadılar silâhve nükleer cephanelerin büyümesiyle birlikte, asıl kaygı stratejik saldırı silahlarının sınırlandırılmasıydı.
"Soğuk savaş" yıllarında Kremlin-Beyaz Saray'ın doğrudan telefon hattının patlamaya yol açabilecek herhangi bir kazayı önlemek için kurulmuş olmasıydı. Evet, biz düşman olduk ve ipi yanımıza çekerek ancak doğrudan çarpışmayı önleyerek “üçüncü dünyada” yüzleşmeyi tercih ettik. Böyle bir davranış biçimini dikte eden, karşılıklı olarak tanınan bir “askeri parite” vardı.
Dünya, seksenlerin sonlarında ve doksanların başlarında Sovyetler Birliği'nin çökmesiyle dramatik bir şekilde değişti, Varşova Paktı çözüldü ve Rusya, çevresi yönelimini yitirerek politik kayıtsızlığa düştü. Füzelerimiz hiçbir yerde, "ortak" ile çevrelenmiş olduğumuz her yerden, neredeyse ABD'nin güneyindeki Kurillerden vazgeçmiş Bering Denizi'nin 50 bin kilometreden daha fazlasını vermeyi hedefledik. Dünya siyasetinin bir konusu olarak kilomuz minimuma indirildi.
Bu korkunç zamandan itibaren, yeni dünya koordinat sistemindeki istikrarlı yerimizi asla bulamayacağız. Hala büyük bir gücün reflekslerini yaşıyoruz, ancak kasları çoktan kayboldu.
ABD kıyılarından Dışişleri Bakanı Yevgeny Primakov ile uçağın unutulmaz dönüşü, Batılıların Balkanlar'daki görevlerini çözdüklerinde, Priştine'deki taburun teatral atışı, Batılıların Balkanlar'daki görevlerini çözdüğü zaman, Moskova'yı tamamen görmezden geldiğimizi ve gerçek iktidarsızlığımızın işaretleri.
Amerika Birleşik Devletleri o yıllarda istediklerini yaptı. Kendi taraflarındaki ana aldatma, büyük bir aldatmacadır: NATO’yu Doğu’ya Doğu’dan ve Avrupa’ndan çekmemiz için şükran belirtisi olarak Doğu’ya genişletmeyeceğimizi vaat ediyor, 2004 yılı ile Çek Cumhuriyeti, Polonya, Macaristan, Romanya, Slovakya, Slovenya ve Bulgaristan, hatta Gürcistan ve Ukrayna'yı sürüklemeye başladı. Ama bu onların imza tarzı. Kosova’da, Irak’ta ve Afganistan’da Batılı eylemler örneğinde açıkça görülüyor.
ABD devlet bencilliği, dünya sahnesinde davranışlarının normudur. Eylül ayındaki olaylardan sonra, sağduyu kaybından korkan Amerikan siyasi kuruluşu, ülkemiz arasındaki ilişkilerde atmosferi keskin bir şekilde bozan 11 yılı ABD’nin ABM Antlaşması’ndan tek taraflı geri çekilmesi konusunda ısrar etti.
2009’ta ünlü Amerikalı ekonomist ve siyaset bilimci Paul Craig Roberts, “Amerikan politikasını Rusya’ya karşı sorumlu ve temkinli olarak adlandırmak pek mümkün değil, sorumsuz ve saldırgan”.
Washington, gerçek ortaklık eşitliği ilkesini hiç anlamıyor, çünkü varoluşunda Birleşik Devletler hiç kimseyle ilişkilerini bu temelde yapmamıştır. Tüm meslektaşları, kesinlikle rütbe ve ağırlık bakımından daha düşük olduğunu düşünüyorlar. Bu tarihi miras, politik seçkinlerinin zihniyetinde silinmez bir iz bırakıyor. Ve ABD başkanlığındaki kişi dünyaya ve tarihsel perspektiflere daha geniş bir perspektife sahip olsa bile, kuruluş kaçınılmaz olarak balastın önlenmesinde rol oynayacaktır. Demek A. Lincoln, F. Roosevelt ve J. Kennedy ile öyleydi. Şimdi Beyaz Saray en şiddetli şahin ve pek aklı başında olmayan Barack Obama'nın yanında oturmuyor. Özellikle, bize bildirildiği gibi, “Magnitsky yasası” nın kabulüne karşıydı, ancak ABD’de devlet başkanı her yerde bulunmuyor, Amerikan siyasi makinesinin en ağır eylemsizlik organı olan kongre direnişinin üstesinden gelemiyor. Amerika Birleşik Devletleri'nin bu özelliklerine dikkat etmeliyiz.
Rusya, Kremlin'e yalnızca Vladimir Putin'in gelmesiyle kendisini bulmaya başladı ve bu, ikinci başkanlık döneminde özellikle dikkat çekiciydi. Bu yoldaki en önemli dönüm noktası, Batı’nın uluslararası arenadaki eylemlerinin objektif bir değerlendirmesini yapan ve Rusya’nın bağımsız pozisyonlarını açıkça belirttiği Münih 10 Şubat 2007’teki konuşmasıydı. O kadar sıradışıydı ki, ABD'de “soğuk savaş” yeni bir aşamasının başlangıcı hakkında konuşmaya başladılar. Ancak Rusya’nın kendisinde birçoğu cumhurbaşkanını anlamadı: siyasi kuruluşumuzun büyük bir kısmı, ABD ile kişisel mali ve ticari ilişkileriyle bağlantılı olarak, yeni bir güç merkezi aramaya başladı. Yerli elitlerde olası bir bölünme hakkında konuşalım düştü. Bütün bunlar birlikte alındığında, iyi düşünülmüş, sistemik bir konseptin kalitesinden daha reaktif bir nitelikte olan Rusya'nın dış politikasına yansır. Bir yandan, Washington ve Batı'nın bir bütün olarak aktif olarak desteklediği Güney Osetya'daki Gürcistan macerasını kesin ve sıkı bir şekilde geri püskürterek diğer yandan Libya'daki ABD ve Batı saldırısına yeşil ışık yakabiliriz.
Dürüst olalım: Rusya ile ABD arasındaki ilişkilerde sağlam bir temel yoktur, bu nedenle normal ortaklık hakkında tam olarak konuşmak için hiçbir neden yoktur.
Amerika Birleşik Devletleri nüfusumuzun iki katı büyüklüğünde, 10’in GSYİH’nın iki katı, 30’in askeri bütçesinin iki katı, bilimsel ve teknolojik potansiyelin gelişiminde çok ileri gitti.
Bağımsız egemen devletler olarak eşit değiliz ve şu an için egemenliğimizin dokunulmazlığını garanti eden ağır bir nükleer roket yumrukuna sahibiz. Sovyet zamanlarında olduğu gibi ideolojik ve politik bir uyumsuzluğumuz yok, ancak bu kendi başına rekabet dünyasında jeopolitik avantajlar sağlamıyor.
Rusya ile ABD arasındaki ekonomik ilişkiler, ülkemizin büyüklüğü ve potansiyeli göz önüne alındığında oldukça zayıf bir şekilde gelişmektedir. Amerika Birleşik Devletleri'ne yapılan Rus ihracatı, ağırlıklı olarak petrol ve petrol ürünlerinden oluşuyor, çünkü Amerikalılar petrol endüstrisindeki yatırımların neredeyse üçte birine sahipler. Amerika pazarına metaller, gübreler, değerli taşlar ve diğer küçük şeyler ihraç ediyoruz. İyi bir yılda, 25-30 milyarlarca doları kazımak. Maliyetin üç katından daha azını alıyoruz: araçlar, bazı makineler ve utancım için yiyecek. ABD dış ticaret ortakları arasında, Rusya 23. Bütün bu "vakıf".
Uzun yıllardır ABD'li yatırımcıları Rusya'ya gelmeye çağırıyoruz, ancak sonuç bir kuruş. Yakıt ve enerji bloğunun yanı sıra, bir çift araba montaj fabrikası ve bankacılık ve sigorta sektöründeki küçük köprülere ek olarak, Amerikan sermayemiz yok.
Ve Amerikan iş dünyasının hareket edenleri ve çalkalayıcıları uluslararası forumlarda bağırsaklarımızın gözüne kaç defa girdi: “İşte o zaman paranı kendi ekonomine yatırırsın, sonra belki geliriz!”.
Ancak günümüz dünyasında ekonomide her şeye karar verilir - bu zaferlerin dövüldüğü ve mağlupların ayak altında ezildiği ana savaş alanıdır.
Mevcut Rus-Amerikan ilişkileri, bazen ikincil ve hatta önemsiz nitelikte sayısız çatışma bölgeleriyle doludur. Amerikan Rusya büyükelçisi Michael McFaul 19 Mart ayında St. Petersburg'da kaldığı süre boyunca yerel halkla bir araya geldi. Rus-Amerikan ilişkilerinde zorluklarla ilgili sorularla bombalandı ve şöyle cevapladı: “Benim için Suriye'nin konusu var, evlat edinme konusu var, ancak ABD'de senatörlerin ve milletvekillerinin daire ve evlerinin konusu yok. Biz açık bir toplumuz. ” Ve sonra kızgın, diye ekledi: “İki artı iki dört. Bu konuda hemfikir değilsek, hiçbir konuda hemfikir olamayız! ”
Bu "çatışma" bölgelerini geçelim.
Füze savunması sorunu. Amerikalılar ülkelerini, bir devlet veya devlet grubunun ABD'ye karşı hipotetik olarak kullanabilecekleri her türlü silaha karşı tamamen savunmasız bırakma fikrini saptıyor. Son Başkan Ronald Reagan bu fikri ele aldı, ancak bütün ülkeye bulaşmış. O zamandan beri, film ekranlarında muzaffer Amerikalılar mucize silahlarıyla tüm yabancılar yendi, kendilerini ve yaşam tarzlarını korudular. Ancak dünyanın etrafında uçan asteroitler, diğer "gelişmiş" olmayan topraklarla aynı korku ile Amerikalılara ilham veriyor. Yıldız Savaşları fikrinin doğuşundan bu yana 30 yıldan fazla bir süre geçti, yüzlerce milyar dolar harcandı ve sonuçta çölde kaybedilen bir insan için ufuk kadar. Küresel savunma sorununa henüz bir çözüm bulunmuyor ve gelişmiş saldırı araçlarının ışığı altında bulunması pek mümkün değil. Tarih tecrübesi öğretir: saldırı araçları her zaman savunmaya öncülük eder. Askeri uzmanlarımız ve ABD ve Kanada Enstitüsü uzmanlarımız, füze savunması konusundaki tartışmada sıkışıp kalmaya değmeyeceğine inanıyor. Şeytan, boyandığı kadar korkunç değildir.
Suriye sorunu Bazı nedenlerden dolayı, ABD, Rusya’nın “kurucu olmayan” pozisyonunun krizin çözümünü engellediğine inanmaktadır. Aynı zamanda, Moskova'nın durumu değerlendirmesinde yalnız olmadığını, Pekin ve diğer devletlerin aynı çizgiye uyduğunu unutuyorlar. Amerikalılar, Beşar Esad'ın Libya senaryosunda iktidardan kaldırılmasının güç bir değişkeni geliştiriyorlar. Onların askeri raporu, her şeyin zaten hesaplanmış ve hazırlanmış olduğunu söylüyor. Acı deneyimlerden öğrenmiş olan Rusya, ilgili tüm Suriye partilerinin de katılımıyla barışçıl bir anlaşmaya varma konusundaki sorunlara, dışardan baskı ve tehdit olmadan bir çözüm görüyor. BM ve büyük güçler etkilerini tüm tarafları müzakere masasına teşvik etmek için kullanmalıdır. Sonunda, böyle bir senaryo diğer olası krizleri çözmek için tipik hale gelebilir.
Bir yandan şiddet ve büyük kan arasında seçim yaparken, diğer yandan müzakere sırasında ikinci yolu tercih etmek gerekir. Suriye sorunu, bir Rus-Amerikalıdan daha küresel bir sorundur.
İran. Tahran’ın nükleer programı için uzun bir savaş sırasında kaç kopya kırıldı! Bizim ve dünya topluluğunun büyük bir kısmı, ABD ve Rusya Federasyonu'nun bu konudaki görüşlerinin farklı olduğu izlenimini edinmiştir. Ancak geçtiğimiz günlerde Vladimir Putin'in basın sekreteri Dmitry Peskov, Amerikalı gazeteci ve yayıncı Paul Saunders'a şunları söyledi: “Aslında, İran konusunda Amerikalı ortaklarımızla aynı konumdayız, bu nedenle stratejik olarak aynı şeyi paylaşıyoruz. Aynı değerler Proliferasyon rejimini tehlikeye atmak istemiyoruz, ama aynı zamanda İranlıların barışçıl atom enerjisi hakkını da tanıyoruz. ” Moskova, üzerindeki ortak etkimizi kullanarak Tahran'la diplomatik bir diyalog yürütmenin gerekli olduğuna inanıyor.
İran'ın konumu da uzun zamandır bilinmektedir. İranlılar, halka açık ve ikili düzeyde, ABD'yi atom silahları yaratmadıkları konusunda ikna ediyorlar, ancak atom enerjisinin barışçıl kullanımı için programlara göre çalışıyorlar. Ancak ABD, atom silahlarına sahip olan bölgede benzer bir cephaneliğe sahip başka bir devletin ortaya çıkmasından korkan İsrail’in güçlü baskısı altında. Bu nedenle, Tahran'ın İran'ın üretim tesislerine karşı önleyici bir grev olan “atom silahlarının üretilmesi olasılığından” mahrum bırakılması gerektiği konusunda ısrar ediyorlar. Amerika Birleşik Devletleri, gönüllü olarak veya istemsiz olarak, İsrail'e atom silahları edinmelerinde yardımcı oldu - atom casusluğu yapan İsrailli bir istihbarat subayı, Jonathan Pollard hala bir Amerikan hapishanesinde. Şimdi onların endişesi, İsrail'in “şahinlerini” sakinleştirmek ve sınırlamak.
Orta Doğu’da kalıcı bir barışın sağlanması için atılacak ilk adımın, bu bölgeyi Latin Amerika’da modellenmiş nükleer bir bölge olarak ilan etmesi gerektiğine inanıyorum.
“Amerika Birleşik Devletleri’nde Rusya’nın iç iklimi hakkında endişe”, Amerikalı politikacılar ve gazeteciler tarafından kullanılan bir formüldür. Biz bunu daha sık ve "Rusya'nın iç işlerine müdahale" anlamına geliyoruz. Burada, yakında çözmesi muhtemel olmayan bir sorun var. Sovyet zamanlarında, muhalif hareket olarak adlandırıldı, şimdi temsilcileri ABD’ye seyahat eden, oradan siyasi ve maddi destek alan, Rus makamlarının sessiz ama inatçı bir mücadeleyle uğraşan, çeşitli sivil toplum örgütlerinden oluşan “sistemik olmayan bir muhalefet” şeklini aldı. Amerika, kongresi ve gazetecileri yaşam tarzlarını dünyadaki en iyi insanlar olarak görüyor ve aktif olarak diğer ülkelere ihraç etmeye çalışıyorlar. 100’in yüzde yüzünde Amerikan sahnesinin dünya sahnesindeki kurallarına, örneğin, Orta Doğu’nun monarşilerine, Latin Amerika’nın diktatör rejimlerine, Afrika’ya, SSCB’ye, şimdi ise Rusya’nın “nasıl yaşayacağı” konusundaki en sevilen hedef haline gelmesine razı olmayanlar için bir istisna yapılmıştır. .
Denizaşırı “mentorlar” devletlerimizin ve halklarımızın farklı tarihlere, farklı geleneklere ve farklı bir etnik-dinsel yapıya sahip olduklarını anlayamazlar. Farklı sosyo-ekonomik ve demokratik gelişim seviyesindeyiz. “Şartlarıyla yabancı bir manastıra gitmiyorlar” dememizi bilmiyorlar. D. Peskov’un P. Saunders ile söylediği konuşmada verdiği azarlama, şöyle anlaşılabilir: “Bahsettiğiniz endişeleri hesaba katamayacağımıza ve dikkate almayacağımıza dikkat ediyoruz, çünkü bunlar bizim iç meselelerimiz. iç politikamız. Tüm dünyayla değerleri paylaşan demokratik bir ülkeyiz, ancak aynı zamanda yurtdışından herhangi bir müdahaleye gerek kalmadan iç ve benzeri tüm sorunlarını çözecek bir ülkeyiz. ”
Her şey açık. Bu kronik ağrıyla, ikimiz de - Amerika Birleşik Devletleri ve Rusya - uzun bir süre yaşamak zorunda kalacağız.
Karşılıklı sıkıntıyı kolaylaştırmak için Amerikalı meslektaşlarımıza, çifte standart kullanmamaları, aynı kriterleri istisnasız olarak tüm dünya devletlerine uygulamaları önerilebilir.
“Demokrasi” veya “insan hakları” yorumlarının seçici kullanımı, dünyadaki bu ilkelerin zaferi için savaşmama, “soğuk savaş” teknolojisine bağlanmaya devam etme isteği verir.
Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkilerimizin “parıldadığı” - DPRK, yakın Rus diasporası, Filistin meselesi, Venezuela. Fakat hiçbir yerde, ilişkilerimizdeki periyodik donların başlangıcını haklı çıkaracak olan ABD ve Rusya’nın bu kadar hayati çıkar çatışmasını bulamayacağız.