1971'de Bangladeş'te çocuklarının önünde koleradan ölen kadın fotoğrafını gösteren fotoğrafçı, “Bu sahneden öyle utanmıştım ki” diye konuştu.
McCullin, fotoğraflara göz gezdirirken, “Bu iş fazlasıyla enerji ve heyecan istiyor. Benim için artık çok geç... Huzur ve sükunete ihtiyacım var. Dahası yeni evlendim, minicik de bir yavrum var...” dedi.
Artık kırlarda dağlarda vakit geçirip manzara çektiğini anlatan ünlü foto muhabiri, “Tarihi yerler, arkeolojik alanlarla ilgileniyorum. Savaş muhabirliği hayatımın çok önemli bir bölümünü doldurdu, ama artık o işi yük olarak algılıyor, utandığımı hissediyorum. İnsan ırkından büyük utanç duyuyorum” diye konuştu.
McCullin, sergiyi gezen bir ziyaretçinin sorusuna cevap verirken de, “Fotoğrafçılıkta bütün yaptığımı heyecan duymak ve duyurabilmekti. Heyecan duymasaydım bu işi yapamazdım. İtiraf etmem gerekir ki, bu iş aslında zaman kaybı, zira çok az insanı ikna edebiliyorsunuz...” dedi.
Meslek hayatında sayısız ödül kazanmış olan McCullin, gazete ve dergileri de eleştirdi: “İnsana değil, şan ve şöhrete değer veriyorlar, gerçekle ilgilenmiyorlar...”
Hep dürüst ve namuslu olmaya özen gösterdiğini de anlatan fotoğrafçı, fotoğraflarını çektiği insanlar için, “Bu görüntüleri çalmama izin verdiler, ama ben buna karşı onlara bir şey veremedim, saygıdan başka...” dedi.