Le Clos du Peyronnet, Fransa: William Waterfield'ın efsanevi İngiliz Rivierası bahçesi
Charles Quest-Ritson, Fransız Rivierası'ndaki en iyi İngiliz bahçesini ziyaret ediyor. Fotoğraflar Claire Takacs.
Clos du Peyronnet, Fransız Rivierası'ndaki en iyi İngiliz bahçesi olarak bilinir. Otel, Garavan'ın lüks bölgesinde yer alan Menton kasabasının doğu ucunda yakışıklı bir Belle Epoque villası ile çevrilidir. İtalyan sınırı ve geçen yıl Dünya'nın En İyi 50 Restoranı'nın En İyi Restoranı olarak adlandırılan üç yıldızlı Mirazur, 500 metreden daha uzak değil.
Mülkiyet, süper santral William Waterfield ve ailesi tarafından bir asırdan fazla bir süredir sahiplenildi ve geliştirildi ve son 50 yılda, tüm dünyadaki bahçe severler arasında neredeyse efsanevi bir ün kazandı. Taşra Hayatı makalesinin saygısı çok gecikmiştir.
Mülk, William'ın büyükanne ve büyükbabaları Derick ve Barbara Waterfield tarafından 1912'de satın alındı. Derick, zengin eşinin ısrarı üzerine Hint Sivil Servisi'nde umut verici bir kariyeri terk etti, ancak birçok eski Hindistan'ın elinde olduğu gibi, çift soğuktan ve kasvetten geri çekildi İngilizce kış. O zamanlar Menton'un aşırı kışlama İngilizcesi vardı - yaşamları tenis kulübü, ödünç verme kütüphanesi, Anglikan Kilisesi ve sonsuz At Homes etrafında dönüyordu. Yaklaşık 30 yıl boyunca, Su Alanları Menton'da kışladı ve yazları Staffordshire'da geçirdi.
Clos du Peyronnet'in şu anda ünlü olduğu bahçe, 1950'lerde Humphrey Waterfield, Derick ve Barbara'nın en büyük oğlu tarafından büyük ölçüde düzenlendi. Humphrey, All Souls Bursu için tavsiye edilen, ancak bir sanatçının tartışmasız daha doyurucu yaşamını seçen yetenekli bir entelektüeldi. William, Humphrey'in 1971'de bir trafik kazasında zamansız ölümünden sonra amcasından evi ve bahçeyi miras aldı ve o zamandan beri yaşadığı 1976'da Clos du Peyronnet'e taşındı. Birinci Dünya Savaşı'ndan önce aynı ailenin mülkiyetinde kalan, Riviera'nın ünlü İngiliz bahçelerinin sonuncusudur.
Ev, 1897 yılında, sahte bir İtalyan, Beaux Sanat veya Sanat ve El Sanatları olarak tarif edilen bir tarzda inşa edildi - bir zeytinlik içinde, altı seviyeden dik bir şekilde teraslandı. Ağaçlar artık zeytin mahsulünü en üst düzeye çıkarmak için budanmaz, ancak büyük süs değeri olan yapısal elemanlar olarak büyümelerine izin verilir.
Clos du Peyronnet'in bahçesi kabaca kare şeklindedir ve 1¼ dönümden fazla değildir, ancak akıllı tasarım ve yoğun dikimler çok daha büyük görünmesini sağlar.
Güney cephesinde denize açık, aksi halde yüksek duvarlarla çevrilidir. Bunlar, rüzgarın daha fazla korunmasını sağlayan ve Fransa'nın en sıcak şehri Menton'da bile olağanüstü bir mikro iklim yaratmaya yardımcı olan selvi ile kaplıdır.
Orijinal bahçenin azı hayatta kalır, ancak iki uzun palmiye ağacı, Washingtonia filifera ve yakışıklı bir Nolina, dönüş çemberinde Su Alanlarının satın alınmasından önce gelir. Aynı zamanda, evin önündeki yakışıklı sütunlu boyunca uzanan rüzgarlı bir wisteria da var.
William'ın erkek kardeşi, The Long Afternoon (2001) adlı romanı, 1912'den 1940'taki zorunlu ayrılışlarına kadar Menton'daki büyükanne ve büyükbabalarının yıllarının yarı-kurgusal bir açıklaması olan sanat tarihçisi Giles Waterfield'dı. Giles'in bahçe açıklaması yapaylık için bir metafor ve yaşamlarının güzelliği: 'Bahçe, tepeye tırmanan altı köklü terasta olduğu gibi nasıl yaratılamazdı, sadece palmiye ağaçları ve erken Mimoza ile kendini gökyüzüne karşı soyuyor - bunun olduğunu göstermek için Riviera'nın doğal kırsal alanı değil ">
'1914'ten beri aynı ailede olan Riviera'nın ünlü İngiliz bahçelerinin sonuncusu'
Derick ve Barbara Waterfield 1940'ta öldü. İkinci Dünya Savaşı'nda Menton İtalya tarafından işgal edildi ve Müttefik deniz bombardımanı ve aylarca süren gerilla savaşı nedeniyle ev ve bahçe hasar gördü. Humphrey 1946'da döndüğünde evi onarmaya ve bahçeyi yeniden yapmaya karar verdi. Daha sonra her kış orada geçirdi.
Humphrey, Essex'teki Hill Pasture'da hayran bir bahçe yapmıştı ve William tarafından kısaca özetlendi: 'Güzel bitkiler, güzel bir şekilde sergilendi.' Lanning Roper, 1961'de Hill Merasının Ülke Yaşamı için algılanan bir takdirini yazdı. Bunun çok dikkat çekici olmasının nedenlerinden biri, 'bir dizi resimsel peyzaj kompozisyonu açısından düşünen bir sanatçı tarafından tasarlandığı için' mimari ve heykelsi özellikleri ile şekillendiriyor, renk ve dokuya dikkatle uyguluyor '.
Humphrey aynı estetiği Clos du Peyronnet'i yeniden tasarlamak için uyguladı. Serre de la Madone'daki komşusu Lawrence Johnston'du ve Humphrey, Johnston'un Hidcote'deki diğer bahçesini seçkin kılan ışık ve gölge, renk ve biçim, açıklık ve muhafaza kontrastlarına hayran kaldı. Clos du Peyronnet'te Serre de la Madone çok az ama Hidcote'un çoğu var.
Yakındaki La Mortola'daki büyük çardaktan esinlenen Humphrey, eski zeytin terası boyunca ana yemek odası penceresinden uzağa uzanan bir taş çarşı inşa etti. Sütunlar her tür tırmanma bitkisi ile kalın. Yukarıdaki terasta, bir dizi selvi kemeri dikti, İtalyan kalem selvi üstte birbirine bağlandı. Bunlar Edward dönemlerinde Riviera'daki resmi bahçelerde popülerdi: Harold Peto onları 1920'lerde Cap Ferrat'ta Villa Maryland'e ve La Mortola'da Dodo Hanbury'ye dikti.
Bahçeyi daha küçük alanlara bölerek Clos du Peyronnet'teki pergola ve selvi kemerleri alan yanılsamasını arttırır. Yine de Humphrey'in tasarımının, dürtüyü keşfetmek değil, bahçenin tepesine doğru uzanan yakışıklı geniş merdivenlerden çıkmak olduğu gücüdür. Bu dikey eksenler agavlar, aloes, opuntias ve cesur, güçlü yapıdaki bitkiler tarafından çerçevelenir. Bazıları Johnston'un varislerinden elde edilen sırlı veya düz pişmiş toprak kaplar Akdeniz etosunu yoğunlaştırır.
Humphrey'in Le Clos du Peyronnet'teki en beğenilen yeniliği, Su Merdiveni - beş terastan her biri birer yansıtıcı havuz dizisi, böylece üst kısımdan Akdeniz'in sonsuzluğa doğru uzanan altıncı havuz haline geldi. Dış dünyaya açılan ödünç alınmış bir bahçenin bahçesindeki tek örnektir.
'William'ın dikimleri şekil, renk ve uygunluk göz önünde bulundurularak yapılır'
William Waterfield, Clos du Peyronnet'i ele geçirmek için mükemmel bir halefti. Amcası onu terk ederken yapıyı korumaya dikkat etti, ancak Oxford Oxford'daki University College'da botanik okuyan bir adam olarak (bunu Kuzey Carolina'daki Duke Üniversitesi'nde yüksek lisans derecesi aldı), son 40 yılını doldurarak geçirdi. her türlü bitki ile. Bitkiler onun ilgisi ve tutkusu ve küçük bahçe şimdi 1000 farklı takson içeriyor: 'Her zaman bakabileceğimden daha fazlasını dikiyorum.'
William'ın dikimleri şekil, renk ve uygunluk göz önünde bulundurularak yapılır. Örneğin evin arkasında, iki taş kemer arasında dar bir yol vardır: her iki tarafta, meyve ağaçları beyaz süsenlerle kenarlı dar yatakları doldurur. Nisan ayında etki parlaktır, ancak yolun darlığı ve bir kemerden diğerine uzanan süsenlerin cesurluğu da gerçekten çok küçük bir alanda uzunluk - ve dolayısıyla boyut - bir izlenim yaratır.
William'ın ektiği birçok küçük ağaç söğüt yapraklı mimoza Acacia iteaphylla, egzotik Eriobotrya deflexa ve Queensland frangipani Hymenosporum flavum'u içerir. Hepsi, bahçenin her zamankinden daha büyük olduğunu önermek için dikkatlice oturtulmuştur. Büyük beyaz trompet çiçekleri ile Beaumontia grandiflora ve Batı Avustralya'dan Pandorea pandorana yemek odası duvarına tırmanırken, güçlü tırmanma Sénateur Lafollette çiçeklerini Şubat ayından Nisan sonuna kadar bolca yükseldi. Yaklaşık 20 çalı salviası koleksiyonu, baharda siyah çiçekli, gri yapraklı Salvia renksizliğini ve Kasım ayında en iyi şekilde S. madrensis'in devasa sarı sarmallarını içerir.
Bu Akdeniz bahçesine giren yerli kır çiçekleri Acan-böylece spinosa, Arisarum vulgare ve Arum italicum'u içerir. Yabani otlar olabilirler, ancak aralarında büyüdükleri egzotik çalıların ve ağaçların saplarıyla ve nemi koruyan parlak, zemin kaplayan yaprak dökmeyen bir kütle oluştururlar.
William ampulleri sever ve her boyutta ve şekilde tencere içinde 300 farklı tür ve çeşit yetiştirir. Birçoğu Şili'nin merkezi ve Batı Burnu gibi Akdeniz ikliminden geliyor. İlkbaharda bazı çiçekler, sonbaharda diğerleri, William'ın 'ikinci bahar' dediği mevsim ve çiçekçiler 'siklamen ve iris benzeri Moraea polystachya doğallaştı. Pek çok nadirlik arasında yeni keşfedilen sonbahar kardelen Galanthus peshmenii, çok yerel kar tanesi Acis nicaeensis ve eski Nerine sarniensis çeşitlerinin tarihi bir koleksiyonu vardır.
Egzotik meyvelerle denemekten hoşlanıyor - sonbaharda onunla öğle yemeği veya akşam yemeği yeni bir dizi lezzet. İncir ve hurma Riviera bahçelerinde oldukça yaygındır, ancak burada ayrıca lychees, muhallebi elma, macadamia fıstığı, beş farklı avokado, çilek guava ve ilgisiz ananas guava Acca sellowiana ('tatlı Harpic gibi lezzetler').
William, Provence'taki İngiliz tarzı bahçecilik için yorulmaz bir elçidir, zamanları ve bitkiler hakkındaki bilgileri ile cömerttir. Riviera'da ve ötesinde, coşkusu ve kişisel cazibesi ile bilinir. Başarıları, Chevalier des Arts et des Lettres'in kurulduğu 2007 yılında resmen tanındı.
Geç evlendi ve bahçeyi miras alacak çocuğu yok, ama şimdi tarihi bir anıt olarak kayıtlı ve korunuyor. Bu nedenle, Clos du Peyronnet'in refahının önümüzdeki 100 yıl boyunca devam edeceğine dair her umut var.