Mühim olanlarPalto, Nikolay Vasilyeviç Gogol (Sayfa 51 - Bordo Siyah)
''..kendileri yalnızca kısa bir süre önce mühim adam olmuştu ve daha önceleri mühim adam değildi. Aslında kendisinden daha mühim olan diğer adamlarla karşılaştırılınca, bu adamın konumu hala pek de ''mühim'' olarak değerlendirilemezdi. Gelgelelim, bu gibi ''aslında mühim olmayan adamların'' çevresinde onların mühim adam olarak görülmesini sağlayan insanlar da her daim var olmuştur.''
İşini Akakiy Akakiyeviç kadar şevkle yapan bir memur daha yoktu. "Şevkle" mi dedim? Hayır, işini tutkulu bir aşkla seviyordu o.Palto, Nikolay Vasilyeviç Gogol
Resmi belgeleri temize çekerken bin bir çeşit güzelliklerle dolu bir dünya seriliyordu gözlerinin önüne. Kopyalamaktan aldığı zevk yüzünden okunuyordu.
Özellikle bazı harfleri şekillendirmek ona bambaşka bir zevk veriyor, o harflere geldiğinde farklı bir adam oluyor, gülümsüyor, gözleri ışıl ışıl parlıyor, dudaklarını kıpırdatıyor, öyle ki kaleminden çıkan harfler yüzünden okunabiliyordu.
’Yani, palto için gerekli olan paranın ilk yarısı elindeydi, ama diğer yarıyı nereden bulacaktı? Bir kırk ruble daha nereden bulabilirdi ki? Akakiy Akakiyeviç, düşündü… düşündü… ve sonunda günlük harcamalarını kısmak zorunda olduğuna karar verdi; en azından bir sene boyunca bunu yapması şarttı. Akşamları çay içmeyi bırakacak, mum da yakmayacaktı; eğer çalışması gerekiyorsa, ev sahibesinin odasına gidecek ve işini onun mumunun ışığında görecekti. Dışarı çıktığında ağırlığını ayaklarına vermeden, nerdeyse parmaklarının ucunda basarak yürüyecek ve elinden geldiği kadar adımlarını, düzgün kaldırım taşlarına denk getirmeye çalışacaktı, böylece ayakkabılarının tabanları hemen aşınmayacaktı. Çamaşırlarını da yıkamaya daha seyrek gönderecek, böylece onların da hemen yıpranmasını engelleyecekti. Eve döner dönmez eskimesinler diye derhal giysilerini çıkaracak, sadece umarsızca geçip giden zamanın bile merhamet ettiği eski pamuklu gecelik entarisiyle oturacaktı. Doğrusu ya, başlarda bu sıkıntılara alışmak Akakiy Akakiyeviç’e oldukça zor geldi, ama bir süre sonra teker teker hepsine alıştı ve işler rayına girdi; hatta akşamları aç açına uyumak bile onu rahatsız etmemeye başladı. Evet, belki karnı doymuyordu, ama tüm düşüncelerinde yer eden ‘gelecekte sahip olacağı paltoyla ilgili hayaller’, ruhunu yeterince besliyordu. Sanki yaşamında eksik olan bir şeyin yarattığı boşluk doldurulmuştu; sanki evlenmişti; sanki yanında, yaşamakta olduğu anı paylaşan biri vardı, artık yalnız başına değildi…’’Palto, Nikolay Vasilyeviç Gogol (Sayfa 39)
Nice sonraları, şen şakrak ahbaplarla çevriliyken bile zavallı küçük dokuzuncu dereceden memurun hayali gözlerinin önüne gelir; "Beni rahat bırakın!Neden işimin başında rahatsız ediyorsunuz sanki beni?" sözleri kulaklarında çınlardı. Bu sözlerin altında, "Ben de sizin gibi insan değil miyim?" sorusunu duyardı adeta.Palto, Nikolay Vasilyeviç Gogol