Namlu fren kompansatör ve amacı
Namlu freni İkinci Dünya Savaşı'nın başlamasından önce biliniyordu, ancak savaş yıllarında ve tamamlandıktan sonra bu cihazın en yaygın olduğu yerdi. İlk olarak, DTC'ler topçularda kullanılmış, ancak otomatik küçük silahların geliştirilmesi ve yaygınlaştırılmasıyla, küçük kalibreli silahlarda da kullanılmıştır. Günümüzde pratik olarak tüm modern makineli tüfekler ve makineli tüfekler, varsayılan olarak namlu ağızlı bir kompansatör ile donatılmıştır. DTC, toz gazlarını yönlendirir ve ateşleme sırasında varilin geri tepmesini ve fırlamasını gerçekten azaltır. Sadece askeri silah modellerinde değil, ok atletleri tarafından kullanılan sivil modellerde de talep edilmektedir. Aynı zamanda, toz gazlarının hareket yönünü değiştirerek DTC, topçu veya topçu mürettebatı tarafından duyulan bir atış sesini yükseltebilir. Bu durumda, cihaz ne kadar verimli olursa, çekimin sesi o kadar yüksek olur. Sporcular için bu özel bir problem değil, genellikle kulaklık kullanıyorlar, ancak askeri birliklerde, bireysel işitme koruması daha lüks. Bu nedenle, sık sık, ordu küçük silah tasarımcıları kasıtlı olarak DTC'nin etkinliğini sınırlar.
Günümüzde mevcut namlu frenleri, ateşlenen mermiden sonra namluyu terk eden toz gazların belirli bir kısmının enerjisini kullanmaktadır. Namlu gaz cihazları enerji açısından daha faydalıdır, ayrıca silahların balistiklerini bozmazlar, ayrıca cihazın yüksek güvenilirliği ve sadeliği ile karakterize edilirler. Bu tür cihazların kullanımının etkinliği önemli ölçüde geri çekilen toz gazların hareket hızına, miktarına ve yönüne bağlıdır. Aynı zamanda, çalışmalarının verimliliğindeki bir artışa genellikle atıcı veya kurulum üzerinde kuvvetli bir toz gaz etkisine eşlik eder, bu da hedeflenen işlem için ve toz gazlarından yükselen toz oluşumundan dolayı maskelenmeyi tetikleyen zeminde zorlaşır. Çeşitli ağızlık gaz cihazlarının kullanılmasıyla, tasarımcılar küçük silahların geri tepme enerjisini veya otomasyonunun hareketli parçalarını önemli ölçüde azaltabilir, ateşin şiddetini azaltabilir, otomatik silahlardan ateşleme doğruluğunu artırabilir.
Bütün namlu frenleri, silah üzerindeki etkisinin doğası gereği üç ana gruba ayrılabilir:
- Aksiyal hareketteki namlu frenleri, silah veya namlunun geri tepme enerjisinde yalnızca uzunlamasına yönde bir azalma sağlar;
- enlemesine hareketin namlu frenleri, deliğin eksenine dik yönlendirilmiş enlemesine kuvvet etkisi sağlar. Bu tür namlu frenlerine genellikle kompansatörler de denir, bunlar genellikle namlunun eksenini yanal doğrultuda saptıran bir devrilme momentinin meydana gelebileceği tabanca örneklerinde kullanılır;
- Birleşik hareketin namlu frenleri, hem uzunlamasına doğrultuda geri tepme kuvvetinde bir azalma hem de ateşli silahın devrilme momentini telafi eden bir yanal kuvvet yaratılmasını sağlar. Bu namlu frenlerine fren kompansatörleri denir. Öncelikle modern küçük kol modellerinde kullanılırlar.
Çalışma prensibi gereği, namlu frenleri, aktif etki, reaktif etki ve aktif reaktif etki modellerine bölünür.
Namlu, silahın namlusuna sabitlenmiş yüzeydeki namludan çıkan gaz jetinin grevinde kullanılan aktif eylemi frenler. Böyle bir darbe, bir silahın geri tepme hareketine karşı yönlendirilen bir kuvvet impulsu oluşturur, böylece tüm sistemin geri tepme enerjisinde bir azalma sağlar.
Küçük kolların otomatik modellerinde, en yaygın olanı, eylemi toz gaz çıkış tepkimesinin kullanımına dayanan reaktif tipte namlu frenleridir. Bunların ana amacı, toz gazlarının bir kısmının geri tepme yönünde simetrik bir şekilde çıkarılmasını sağlayarak namlu veya silah sisteminin geri tepme enerjisini azaltmaktır. Merminin delikten ayrılması sırasında, toz gazlarının bir kısmı namlu freni içindeki özel kanallardan geri çekilir. Eş zamanlı olarak, toz gazların sona ermesinin tepkimesinin etkisi altında, tüm silahlar ileriye doğru itilir, geri tepme enerjisi azalır. Gazların hacmi ne kadar yüksek olursa geri çekilecek ve hareket hızları ne kadar yüksek olursa, namlu freni de o kadar etkili çalışacaktır.
Aktif reaktif tip namlu fren modellerinde, yukarıdaki prensiplerin ikisi de birbiriyle birleştirilir. Bu tür cihazlarda, gaz jeti ileri yönde vurulur (aktif hareket) ve jet geriye doğru atılır (reaktif hareket). Örneğin, yılın 40 modelinin Tokarev SVT-1940 kendinden yüklemeli tüfeğinde benzer bir cihaz kullanıldı.
Ayrıca namlu frenleri, bu cihazların verimliliğini önemli ölçüde etkileyebilecek tasarım özelliklerine göre sınıflandırılabilir. Bu tür ana tasarım özellikleri şunları içerir: bir diyaframın (ön duvar) yokluğunun varlığı veya tam tersi; yan deliklerin sıra sayısı; kamera sayısı; Yan deliklerin şekli. Diyaframı ve ön duvarı olmayan namlu frenine tubeless denir. Aynı zamanda, bir diyaframla donatılmış bir ağızlık freni, geri tepmek için ters yönde ek bir çekme kuvveti yaratarak, tüpsüz cihazlara kıyasla daha yüksek bir verimlilik sağlar; bu, toz toz gazının diyafram üzerindeki etkisiyle sağlanır. Modern silahlarda, tek kameralı ve iki odalı ağızlıklı fren modelleri en yaygın olanıdır, çünkü kamera sayısındaki artış, bu cihazların verimliliğini (10'ten daha fazla değil) arttırırken, ağırlık ve boyutlar da artar. Yan deliklerin şekli farklı olabilir: dikdörtgen ya da kare pencereler, uzunlamasına ya da enine delikler, yuvarlak delikler. Bu durumlarda, namlu frenlerine sırasıyla tek, oluklu veya ağ denir. Odaların her birinin içinde, bu açıklıklar, hem çevre boyunca hem de namlu uzunluğu boyunca bir veya birden fazla sıraya yerleştirilebilir.
Otomatik küçük kolların modern modellerinde namlu frenleriyle birlikte, kompansatörler çok yaygın olarak kullanılır - ateşleme sırasında silahı dengelemek için gerekli olan namlu deliği eksenine toz gazlarının asimetrik olarak çıkarılması için tasarlanmış cihazlar. Namlu fren-dengeleyiciler, varilden devrilme momentinin etkisinin tersi yönde akan toz gazlarının etkisiyle çalışırlar. Tipik modern DTK modelleri, bir veya iki uçakta çekim yaparken silahları stabilize edebilir.
Günümüzde namlu frenleri küçük kollarda çok aktif ve yoğun bir şekilde kullanılmaktadır. Tasarımcılar tarafından yaygın olarak kullanılmasının sebeplerinden biri, içlerinde yüksek etki verimliliği ile birleştirilen cihazın basitliğidir. Günümüzün otomatik silahlarında, namlu frenleri, makinede geri tepme etkisini azaltmak için büyük kalibreli makineli tüfekler ve küçük kalibreli tabancalarla, kendinden yüklemeli ve saldırı tüfekler, makineli tüfekler, hafif makineli tüfekler, güçlü kartuşlar için yüksek hassasiyetli büyük kalibreli tüfekler ile donatılmıştır.
Bugün, ünlü Kalaşnikof saldırı tüfeği AK-74, namlu frenleme aletinin kullanımının en bilinen ve yaygın örneklerinden birine bağlanabilir. Bu otomatik silah modeli, diğer değişikliklerin yanı sıra, daha önce AKM makineli tüfeğinde kullanılan cihaza kıyasla DTC'nin temelde yeni bir tasarımının bulunmasıyla ayırt edildi.
AK-74 makineli tüfek, daha uzun ve iki odacıklı bir cihaz haline gelen gözle görülür şekilde daha gelişmiş bir ağızlık fren dengeleyicisine sahipti. Bu otomatın DTC'sinin ilk odası, mermiden çıkması amaçlanan bir silindirdi, ayrıca toz gazları için üç çıkış deliğine ve diyaframın yakınında bulunan iki yuvaya sahipti. Kompansatörün ikinci odasının, biraz geniş bir cihazı vardı - iki geniş pencere ve önünde - kurşun çıkışı için aynı diyafram. Bu tür tasarım değişiklikleri, makinenin taktik ve teknik özelliklerini artırmaya izin verdi. Özellikle, çekim ve dengelemenin doğruluğu üzerinde olumlu bir etkiye sahiptiler, aynı zamanda, atış anında alevin yanıp sönmesi farkedildiğinden, atıcının kılık değiştirmesi de gelişti. Bir biçimde veya başka bir şekilde, böyle bir tasarım ve ayrıca modifikasyonları (DTK 1-4), Kalaşnikof saldırı tüfeğinde ve günümüzde kullanılmaktadır.
Bilgi kaynakları:
http://bratishka.ru/archiv/2007/8/2007_8_9.php
http://weaponland.ru/publ/vspomogatelnye_mekhanizmy_i_prisposoblenija_strelkovogo_oruzhija_chast_i/17-1-0-247
https://zbroya.info/ru/blog/10445_dtk-ili-dulnyi-tormoz-kompensator-preimushchestva-i-nedostatki/
Açık kaynaklı materyaller
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.