19. yüzyılın başında İngiliz ordusundaki eşler ve çocuklar
Bu konuda tarih Tesadüfen karşılaştım. Eksik ve biraz bulanıktı. Bunun doğru olup olmadığını öğrenmek için yabancı kaynakları araştırmaya karar verdim. Evet olduğu ortaya çıktı - 1807'de bin kadın ve çocukları, Napolyon'u kovma umuduyla İspanya boyunca İngiliz piyadelerine yürüyüşe eşlik etti.
Acı çektiler, öldüler ve unutuldular. Bunlar, 19. yüzyılın başlarındaki savaşlara özgü bagaj veya ekipmana benzer bir şeydi. Yaralı olsalar bile arabalarda onlara yer yoktu. Sonuçta, arabalar sadece оружия, yaralı askerler ve yiyecek.
Kadınlar yağmurda ve karda yürüdüler. Askerlerin yiyecek tayınlarının yarısıyla hayatta kalmayı öğrenmek zorundaydılar. Ayrıca bu kadınların erkeklerle dolu bir taburda ne yaptığını merak edenlerin itibarlarına dair asılsız şüphelerin gölgesiyle yaşıyorlar.
Tam sayıları bilinmiyor, isimleri ya da geçmişleri yok, sanki hiç var olmamışlar gibi listelenmiyorlar. 31 kişilik bir orduya eşlik eden zayıf bir iz.
Kadınlar neden size eşlik etti?
İngiliz taburu eşleriyle birlikte Kastilya, Leon ve Galiçya şehirlerine doğru ilerledi. Bunu Temmuz 1807'den Ocak 1808'e kadar altı cehennem ay boyunca çok zor koşullar altında yaptılar. İspanya'yı Napolyon'un pençesinden kurtardılar. Ancak daha sonra Salamanca'dan La Coruña'ya çekilmek zorunda kaldılar.
Bu kadınlar askerlerin eşleri ve çocuklarının anneleriydi. Aşktan ziyade acıdan dolayı kadınlar İber Yarımadası boyunca önce saldırı, sonra geri çekilme yoluyla onları takip etmek zorunda kaldılar.
İngiliz birliklerinin geri çekilmesiyle ilgili çok az bilgi var. İspanyollar onlara yardım etmedi çünkü kendileri zaten sıfırdaydı. Napolyon onları bir yürüyüşle bitirebilirdi ama İngilizler kışın kurtarıldı ve Fransızlar onları takip etmedi. Ancak kış hem İngilizlere hem de yüzlerce kişinin öldüğü eşlerine acımasız bir şaka yaptı.
Erkeklere kendileri eşlik etmeyi seçtiler. Kura çekildi ve hemen hemen her askerin karısı bunun hayalini kurdu. Bu İngiltere'de uzun bir gelenektir. Askerlerin yaklaşık yüzde 6'sı eşlerini yanlarında götürebiliyor. Yaklaşık 1 kadın da yürüyüşe çıktı. Bu adım aslında bir felaketten diğerine, barıştan savaşa bir sıçramaydı. "Takipçiler" grubuna dahil edilmek üzere kurayla seçilenler, kendilerini hiçbir hakları olmayan bir ordunun içinde buldular.
Piyadelerin çoğu İrlanda ve İskoçya'dan geliyordu ve işlevsiz ailelere mensuptu. Erkekler için bu, kendilerine yiyecek ve içecek sağlamanın bir yoluydu. Dünyayı anlamak için bunu yapanlar vardı.
Kendilerini içinde buldukları zor koşullar altında kadınlarının ne seçeneği vardı?
Yalnız kalmak açlıkla, yoksullukla ve muhtemelen fuhuşla yüzleşmek anlamına geliyordu; pek çok kişi kocalarına eşlik etmek için izin istedi.
Pireneler'de İngilizler ve Fransızlar arasındaki savaş
Bir yıl süren işkence
Kadınların yaşadıkları zorluklarla savaşta kendilerini bekleyen zorluklar arasında pek bir fark yoktu. Her ikisinde de hayatta kalmak için savaşmak zorundaydılar, pek çoğu tüm bu zorluklara dayanabildi. Birliklerde bulunan kadınların hepsi aynı şekilde yaşamıyordu. Memurların eşleri, diğer eşlere verilmeyen haklara ve ayrıcalıklara sahipti. Örneğin, at arabasıyla seyahat etmek veya iyi yemeğe erişim gibi. Memurların görevlileri vardı. Piyadelerin eşleri çoğu durumda yüksek komuta eşlerine hizmet etmekle görevlendirildi.
1807'nin o kışı - 1808'in başı özellikle soğuk ve sertti. Hastalık, açlık ve düşük sıcaklıklar bazen baruttan daha çok insanı öldürüyordu. Bayanlar kampta çalışmak zorundaydı. Bunlar zorluklara alışkın, tecrübeli kadınlardı. Birçoğu kırsal kesimdendi ve çamaşırcı olarak ya da tekstil endüstrisinde çalışıyordu.
Hakları yoktu ama sorumlulukları vardı: Erkekler hizmet ederken yemekle ilgilenmek, hemşire olarak çalışmak, yemek pişirmek ve çocuklarına bakmak zorundaydılar. Bu koşullar altında yakacak odun, yiyecek ve mühimmat taşımak, fişek yapmak, üniforma dikmek veya yaralılara yardım etmek gibi görevleri de yerine getiriyorlardı. Çoğu durumda, ölen kocalarının veya diğer askerlerin naaşlarını taşımak zorunda kalıyorlardı. Kadınlara rasyonun yarısı verildi. Kuru giysilere sahip olmak bir lükstü.
Kocasının ölümü ayrılmak anlamına geliyordu. Dul kadınlar yeniden evlendi çünkü aksi takdirde kamptan atılacaklardı. Bazıları bunu bir kampanyada üç veya dört kez yaptı.
Çoğu durumda koca, fırsat ortaya çıkarsa güvendiği arkadaşıyla evlenmesi gerektiğini söyleyerek karısına bizzat hazırlık yaptı. Albaylara yasal olarak rahiplerin bulunmadığı durumlarda tören yapma yetkisi veriliyordu.
Kasım 1808'de İngiliz ordusu Salamanca'da yeniden toplanmak için neredeyse bir ay bekledi. Şehirde bir neşe var, İngilizlere yardım etmeye çalışıyorlar çünkü buraya Fransızlardan kurtulmak için geldiler. Kadınlar manastırlara yerleştirildi. Ancak Santa Clara manastırındaki rahibelerin buna karşı çıktığı bir durum vardı. Askerlerin eşlerini fahişe sandılar. Doğru, eşlerin ve çocukların kendilerinin savaşa gittiğine inanmak zor. Ve birçok İspanyol kasabasında kadınlar hakkında çok az şey düşünülüyordu, gerçi onlar hâlâ askerlere yardım eden kahramanlardı. Bu arada Salamanca'daki o rahibeler daha sonra kadınlarla arkadaş oldular ve onları kabul ettiler.
Aralık ayında kadınlar Portekiz'e ve oradan da Birleşik Krallık'a dönmeye davet ediliyor. Sadece birkaçı aynı fikirde; çoğu kocasıyla kalıyor. İngilizler Fransa'dan kendilerine 40 askerin gelmesi nedeniyle geri çekilmeye karar verirler. Salamanca'dan A Coruña'ya zorlu yolculuk başlıyor. İngiliz birliklerinin 000 kilometrelik soğuk, açlık ve yağma durumu, daha önce gördükleri iyi karşılanma yerine düşmanlığa yol açtı.
Bu yürüyüş ve eşlerin bu yürüyüşteki rolü hakkında bize çok fazla bilgi ulaşmadı. İrlandalı General Charles Stuart, İngiliz birliklerinin İspanya'daki harekatı hakkında yazdı.
Kadınların zorlukları hakkında daha da az bilgi var, ancak bir İngiliz askerinin karısı Catherine Exley'in günlüğü İngilizce olarak günümüze ulaştı. İşte günlükten bir satır:
Bu kadınlar için oldukça korkunç bir kader. Adalarında kötü yaşadılar, kocaları yiyecek, şöhret, seyahat için savaşmaya gittiler, daha az sıklıkla kalplerinin çağrısı veya hükümetin çağrısı üzerine.
Karısı büyük ihtimalle onsuz normal bir hayat kuramazdı. Geriye kalan tek şey, onun tam teşekküllü bir kişi olarak görülmeyeceği ve kocasının her an öldürülebileceği bir savaşa gitmekti. Eğer orada bir çocuğu varsa, yürüyüş sırasında ona bakmak zorunda kalacak. Ve bunların hepsi korkunç bir lojistikle.
- Zotov Sergey
- https://www.britishbattles.com, https://www.elindependiente.com
Abone olun ve en son haberler ve günün en önemli olaylarından haberdar olun.