beşiktaş sokak kahvesinde bizzat şahit oldum.
kadın: (ağlamaklı bir sesle) bunu nasıl yaparsın yaa?
erkek: ne yaptın ki? ne var bunda?
k: senin yatağında nasıl yatar o kız.
e: e nerde yatacaktı. hüseyinle mi yatsaydı?
k: bana ne kiminle yatarsa yatsın?
e: ya kızım ben hüseyinle yattım o da benim yatağımda yattı ne var bunda?
k: ertesi gün sen de aynı çarşaflarda yattın ama di mi utanmadan?**
e: kızım ne olcak yılbaşı ertesi bi de çarşaf mı yıkayacaktım?
k: zaten ben onu da kankasını da bir daha görmeni istemiyorum.
e: e rıfatın arkadaşları. ne diyiim şimdi. 'rifat abi nilgün kıskanıyo arkadaşlarını bi daha eve çağırma' mı diyeyim.
k: ne kıskanması yaa. ben onları görmeni istemiyorum işte.
e: peki tamam.
adam gayet ciddiydi kabul etti ve ileride bir ara özür bile diledi kızdan. o ana kadar hatuna kızan bizler adama kızmaya başladık için için ama en sonunda uzlaştık:
(bkz: tencere yuvarlanmış kapağını bulmuş
)
(bkz: bok boku kenefte bulur
)