Yeni yıldız diğerlerinden daha parlaktı, Venüs'ü bile gölgede bıraktı. Kayıtlar, gündüzleri Ay kadar parlak olduğunu ve geceleri insanlar sokakta yürürken gölgeler bıraktığını söylüyor. Astrologlar ve rahipler, Tanrı'nın bir işaretiydi. Ama bu ne anlama geliyordu? Ortadoğu'daki rahiplerin savunduğu gibi, veba ve kıtlığı önceden mi söyledi? Yoksa Çin imparatorunun iddia ettiği gibi Tanrı'nın lütfunun bir sembolü miydi?
Anlamı ne olursa olsun, yeni yıldız yavaş yavaş kayboldu. MS 1006 yazında çarpıcı bir şekilde parladıktan sonra, yıldız birkaç yıl sonra tamamen kayboldu. Garip olay emsalsiz değildi. Antik gökbilimcilerin bu tür ziyaretçiler için bir adı bile vardı - konuk yıldızlar. Kadimler, nadiren de olsa gece gökyüzünün değiştiğini biliyorlardı ve göksel işaretler için gökleri dikkatle izliyorlardı.
Ayrıntılı gözlemleri sayesinde, artık gece gökyüzünün binlerce yıl öncesine ait bir kaydına sahibiz. Modern gökbilimciler, geçmişin garip manzaralarına bilimsel açıklamalar atayarak bu kayıtları araştırdılar. 1006AD'deki gibi konuk yıldızlar, en çok süpernovalar, dev yıldızların son felaket anlarıdır.
Yıldızlar hayatlarının çoğunu hassas bir dengede geçirirler. Yıldızın muazzam ağırlığı, her şeyi tek bir merkezi noktada bir araya getirmeye çalışarak içe doğru çekilir. Ancak bu, yıldızın merkezinde muazzam bir basınç yaratır. Bu basınç o kadar yoğundur ki, tek tek atomlar bir araya gelerek nükleer patlamaları tetikler. Bu patlamalardan gelen şok dalgaları yıldızı yeniden ayırarak ağırlığını dengeler.
Yıldızlar doğduklarında çoğunlukla hidrojen atomlarından oluşurlar. Hidrojen, tüm elementlerin en hafif ve en basitidir ve Evrendeki en yaygın maddedir. Ancak zamanla, yıldızın çekirdeğindeki sürekli nükleer reaksiyonlar nedeniyle yıldız, hidrojen arzını yavaş yavaş helyum ve lityum gibi daha ağır elementlere dönüştürür.
Bu durum sonsuza kadar devam edemez. Sonunda yıldızın hidrojeni azalmaya başlar. Bundan sonra ne olacağı yıldızın boyutuna bağlıdır. Yıldız ne kadar büyük ve ağır olursa, yıldızı birlikte ezmeye çalışan basınç o kadar fazla olur. Yıldız yeterince büyükse, daha büyük ve daha büyük atomları birbirine çarparak başka bir nükleer reaksiyon turunu zorlayabilir. Ancak kendi Güneşimiz gibi daha küçük yıldızlar bunu yapamaz.
Bunun yerine, nükleer reaksiyonlar yavaş yavaş durdukça yıldız soğur. Dış katmanlar genişleyerek kırmızı bir dev oluşturur. Güzel Kedi Gözü Bulutsusu'nda görülenler gibi, yavaşça uzaya kaçarak parlayan gaz bulutları oluştururlar. İç çekirdek geride kalır ve milyarlarca yıl sonra kaybolur. Güneşimiz gibi yıldızlar öldüğünde sessizce giderler.
Güneşimiz, dışarıdaki bazı canavarlarla karşılaştırıldığında çok azdır. Kırmızı bir süperdev yıldız ve gece gökyüzündeki en parlak yıldızlardan biri olan Betelgeuse on bir kat daha büyüktür. Dünya'dan üç buçuk bin ışıkyılı uzaklıkta bulunan Rho Cassiopeiae, Güneş'ten kırk kat daha büyük ve belki de yarım milyon kat daha parlak. O kadar büyük bir yıldız ki muhtemelen var olmaması gerekirdi, Güneş'ten iki yüz kat daha büyük ve şaşırtıcı bir şekilde beş milyon kat daha parlak .
Bu yıldızlar galaksimizin gerçek devleridir. Öldüklerinde sessizce gitmezler. Nitekim, birkaç kısa anlar için onlar Samanyolu'nda her yıldızı parlamak olabilir kombine .
Süperdev bir yıldız, hidrojen kaynaklarını tükettiğinde, diğer elementleri yakmaya geçer. Helyum ve lityum gibi daha hafif elementler önce gelir, ancak bu yakıtlar tükendikçe yıldız daha ağır ve daha ağır elementlere geçer. Bu elementler nükleer reaksiyonlarda giderek daha az enerji açığa çıkararak yıldızın yavaş yavaş içe doğru çökmesine neden olur.
Yıldız demiri yakmaya başladığında sona ulaşılır. Demir, tüm elementler arasında en kararlı nükleer özelliklere sahiptir ve yıldızın ağırlığını dengelemek için neredeyse hiç enerji açığa çıkarmaz. Sonuç felakettir. Birkaç saat içinde büyük yıldızın tamamı çöker. Materyal hızla yıldızın merkezine akarak devasa bir termonükleer patlamaya neden olur. Şok dalgası yıldızın dış katmanlarını uçurur ve bunu yaparken büyük miktarda enerji açığa çıkarır.
Dünya'dan uzak bir süpernovanın ilk işareti ani bir nötrino patlamasıdır. Bu süper hafif parçacıklar, çöken yıldızın çekirdeğinden kaynaklanır ve süpernovanın geri kalanını tutuşturmaya yetecek kadar enerji taşır. Dakikalar ya da saatler sonra, bu patlamadan gelen ışık Dünya'ya ulaşır. Birkaç hafta boyunca ölen yıldız tüm galaksisini gölgede bırakabilir ve Dünya'ya ne kadar yakın olduğuna bağlı olarak, dolunay kadar parlak olabilir.
Işıkla birlikte yoğun bir gama radyasyonu patlaması gelir. 1006AD süpernovası, şu anda Dünya'dan yaklaşık yedi bin ışıkyılı uzaklıkta meydana geldiği bilinen, kutup buz tabakalarına gömülü bu radyasyonun izlerini bıraktı. Neyse ki bu süpernova güvenli bir uzaklıktaydı - bilim adamları gerçekten yakın bir süpernovanın Dünya'daki yaşam için tehlikeli olabileceğini hesapladılar.
Bu tür yakınlardaki süpernova şans eseri nadirdir, ancak kanıtlar birinin 450 milyon yıl önce olmuş olabileceğini öne sürüyor. Gerçekten olsaydı, radyasyon patlaması ozon tabakasını saniyeler içinde yok eder ve gezegeni tehlikeli bir şekilde Güneş'in radyasyonuna maruz bırakırdı. Yıllar içinde, dünyadaki yaşamın% 80'i ölebilirdi.
İlk patlamadan sonra eski yıldızın çekirdeği hayatta kalır. Yıldızın boyutuna bağlı olarak, bir nötron yıldızı veya alternatif olarak bir kara delik olarak bilinen aşırı yoğun bir kalıntı oluşturabilir. Yıldızın uzaya fırlatılan dış katmanları, genişleyen bir moloz balonu yaratır. Bu baloncuklar on binlerce yıl hayatta kalır ve gece gökyüzünde muhteşem görüntüler yaratır.
Bir süpernova, şiddetli yıkımın nihai biçimi gibi görünse de, Evrenin yaşamla tohumlanmasında hayati bir rol oynarlar. Patlamanın kuvveti, altın, cıva ve kurşun dahil olmak üzere daha ağır elementlerin yaratılabildiği tek yerlerden biridir. Bu güçlü patlamalar olmadan, bildiğimiz şekliyle Dünya'da yaşam var olamaz.
Süpernovadan gelen şok dalgaları ayrıca yıldız doğum dalgalarını tetiklemeye yardımcı olur. Bu tür şok dalgaları gaz bulutlarının içinden geçtiklerinde, genellikle yerçekimi bozukluklarını tetiklerler. Ölmekte olan yıldız gittikten çok sonra, külleri yeni yıldızlarla birleşerek kozmik bir yaşam ve ölüm döngüsü yaratır.
Dünya çapında görülen ve konuk yıldız olarak anılan 1006AD süpernovası, muhtemelen kayıtlı tarihte görülen en parlak şeydi. Gökbilimciler artık patlamanın, daha önce ölmekte olan yıldızların kalıntıları olan beyaz cüce yıldızların çarpışmasından kaynaklandığını düşünüyor. Kadimlerin düşündüğü gibi, süpernova tanrıların işareti olmadı. Ama belki de başka bir şeyin işaretidir - muhteşem ölçekte bir kozmik dansın hatırlatıcısı.
Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Yapay Zekaya Giriş Yapay Zeka (AI), endüstrilerde devrim yaratma, yaşama ve çalışma şeklimizi değiştirme ve topluma sayısız fayda sağlama potansiyeline sahip, hızla gelişen bir teknolojidir. Ancak, her yeni teknolojide olduğu gibi, dikkate alınması gereken etik hususlar da vardır.
Venüs'ün üzerindeki fosfin işaretleri, Venüs atmosferindeki yaşamın tespiti için umutları dolduran sülfür dioksit olabilirdi. Eylül 2020'de gökbilimciler Venüs'te olası fosfin tespitini duyurdular.
Bu, magnetarın keşfinden önce çekilen iki NASA görevi olan Spitzer Uzay Teleskobu ve Geniş Alan Kızılötesi Araştırma Gezgini'nden (WISE) kızılötesi geniş bir görüş alanıdır. Chandra'nın X ışınları magnetarı mor renkte gösterir.
Bir zamanlar bir süpernova vakası olduğu düşünülen şeyin daha da nadir bir göksel olay olduğu ortaya çıktı. Yakın zamanda yapılan bir araştırmada, gökbilimciler bunun, süper kütleli bir kara deliğin yörüngedeki bir yıldızın parçalarıyla ziyafet çekerken her 114 günde bir enerji saldığı bir galaksiden periyodik bir parlama olduğunu ortaya çıkardı.
Burada Dünya'da gök gürültülü fırtınalar ve beraberindeki yıldırım çarpmaları muazzam enerji salımlarını temsil ediyor. Her deşarjda ~ 10 coulomb'a kadar yük - 10²⁰'den fazla elektron - değiştirilebilir.