Biraz alınganlaşır bazen insan,
küçük bir kelime yeter kalbini kırmaya ve yine küçük bir kelime yeter gönlünü almaya.
Kırgınlık dediğin nedir ki?
Bir gül, bir telefon, bir çikolata yeter aranızda köprü olmaya.
Sen yeter ki yapmayı bil, hatanı gör ve kabul et.
Özür dile.
Zor değil, iki kelime...
"Özür dilerim"
Kırgın ayrılma kimseden, özellikle de sevdiklerinden.
Çünkü hayat kısa.
Çünkü hayat bir şarkı misali.
Başları anlamazsın ta ki ortalara gelene kadar.
Nakarat en güzel kısmıdır şarkının,
Hayatın nakaratı da orta yaşlara benzer, evlenip çoluk çocuğa karıştığın zaman gibi...
Zaman geçmek bilmez sanki hep öyle kalacak.
Bir bakmışsın çocuklar büyümüş, evlenmiş, torun torbaya karışmışsın, yavaştan anlarsın ömür bitiyor, ne kadar bitmesin istesen de...
İşte buna nakarattan sonraki kısım diyorum ben.
Şarkı biteceği zaman yavaştan sözler biter de sade müzik kalır ya bu da onun gibi işte evde eşinle yalnız kalırsın, çocukların gelsin diye beklersin hafta sonları...
Ola ki çocuklar uzaktaysa bayramları beklersin öyle ya.
İşte böyle hayat üç buçuk dakika süren bir şarkıya benzer.
Ya da şarkılar minyatürüdür hayatın.
Her şarkı gibi bir gün her hayat da biter.
Hayatta, hem bu dünya hem de ahiret için, iyi işler yapmış olmamız dileğiyle...