75 yıl önce, 25 Temmuz 1942, Kafkaslar için savaş başladı. Stalingrad ve Kursk savaşlarıyla eşzamanlı olarak gerçekleştirilen Kafkas operasyonu, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Sovyetler Birliği lehine köklü bir değişim yaratma ve tamamlamada önemli bir rol oynadı.
Sovyet silahlı kuvvetlerini ezmek için 1942 yaz kampanyasının ana stratejik planını uygulayarak, savaşta zafer kazanmasını sağlayan SSCB'nin en önemli askeri-ekonomik merkezlerini ele geçiren Alman birlikleri, Stalingrad'a yapılan saldırıyla aynı anda Kafkasya'yı ele geçirmek için bir operasyon başlattı.
Kafkasya savaşı, Büyük Vatanseverlik Savaşı'ndaki en uzun savaş oldu. 442 Temmuz 25'den 1942 Ekim 9'e kadar 1943 gün sürdü. Bozkır, dağ ve dağlık ormanlık alanların yanı sıra Karadeniz kıyısındaki zorlu koşullarda geniş bir bölgede gerçekleştirilen bir dizi savunma ve saldırgan operasyon oldu. Kafkas savaşının ana bileşenleri şunlardır: beş aydan fazla süren Kuzey Kafkasya stratejik savunma operasyonu, Kuzey Kafkasya stratejik saldırı operasyonu, Novorossiysk çıkarma operasyonu, Krasnodar ve Novorossiysk-Taman saldırı operasyonları, toplam dokuz aydan fazla. Bu operasyonlar sırasında Kızıl Ordu (Güney, Kuzey Kafkasya ve Transkafkasya Cepheleri ve NKVD birlikleri) Karadeniz kuvvetleri ile işbirliği içinde filoŞiddetli savaşlarda ve savaşlarda, Azak ve Hazar askeri filosları Alman Ordusu Grubu “A” nın oluşumlarını tüketti, ilerlemelerini durdurdu ve yendi, onları Kafkasya'dan çıkardı.
Kafkasya'nın Değeri
Bakü'nün 1940'lerinde (Transkafkasya) ve Kuzey Kafkasya, Doğu yarım küredeki en büyük petrol kaynaklarıydı. O günlerde SSCB dünyadaki ikinci sırayı petrol üretiminde işgal etti ve dünyadaki bütün petrolün onda birini üretti. Savaş boyunca akut bir petrol ürünleri kıtlığı yaşayan Almanya, bu bölgeyi ele geçirmek için her ne pahasına olursa olsun çabalıyordu. Ayrıca tungsten-molibden cevheri gibi başka stratejik hammadde rezervleri de vardı. Ek olarak, Kafkasya kaybı, Sovyetler Birliği'ni neredeyse hiç yağsız bırakacaktı, çünkü petrolün yalnızca% 12'i Kafkasya dışında çıkarıldı. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Adolf Hitler, Kafkasya'ya bu kadar önem verdi. Hitler, Haziran 1942’ta Poltava’daki bir toplantıda “Maikop ve Grozni’nin yağını yakalayamazsak savaşı durdurmak zorunda kalacağız!” Dedi.
Berlin’de, Transkafkasya’da Wehrmacht’ın atılmasının, Türkiye’nin Almanya tarafındaki savaşa girmesine yol açacağı ümit edildi. Savaşın başlangıcında Türkiye, SSCB'ye karşı düşmanca bir tavır aldı, ancak yine de temkinliydi. Türk ordusu Kafkasya'ya odaklandı ve Moskova'yı, Kafkasya'yı ve İran üzerinden devam eden önemli iletişimleri korumak için bölgede geniş bir grup birlik oluşturmaya zorladı. Milliyetçi seçkinlerin Almanya ile ittifaklara yaslandığı İran’da savaşın başlamasıyla birlikte Sovyet ve İngiliz kuvvetleri getirildi. Berlin’de, Kafkasya’yı işgal etmeyi, Orta ve Yakın Doğu’ya, Orta ve Güney Doğu Asya’ya girmeyi umuyor. Ek olarak, Naziler, hesaplamalarına göre, Kafkasya halkları ile "Rus işgaline" karşı çıkan ayaklanmalar arasında ortaya çıkacak olan bölünmelere büyük umutlar attılar. Yerel halk, Ebedi Reich'e yardımcı askeri birimler sağlayacak ve Alman ekonomisi için ucuz emeğin rezervi olacaktı. Ancak, Sovyet liderliğinin yetenekli eylemleri sayesinde (özellikle “Mercimek” operasyonu), bu planlar gerçekleştirilemedi. Savaş öncesi yıllarda, etnik ayrılıkçılar da dahil olmak üzere SSCB'deki “beşinci sütunu” ortadan kaldırmak için birçok çalışma yapıldığı düşünülmeye değer.
Birinci Dünya Savaşı sırasında Kafkasya'yı bir Almanya kolonisine dönüştürmeye yönelik planlar dile getirildi ve genel olarak Üçüncü Reich döneminde önemini korudu. Alman generaller Ludendorff ve Hindenburg, Ukrayna'da ve Kafkasya'da Alman endüstrisi için hammadde tedarikçileri, silahlı kuvvetlerini yeni oluşumlarla yenileştirme kaynakları - “savaş topu yemi” ve nihayetinde ucuz emek rezervi gördü. Bu işaretlerle modern Ukrayna'nın Batı'nın gerçek bir kolonisi olduğu belirtilmelidir. Ayrıca, Kafkaslar’ın Berlin’e Türkiye’yi, İran’ı ve Alman etkisinin Orta Doğu, Orta ve Güney Doğu Asya’daki yayılmasını etkilemek için stratejik bir sıçrama tahtası olarak ihtiyacı vardı.
Bu nedenle, Kafkasya’nın aşağıdakileri yapabilmesi için yüksek Alman komutasına ihtiyacı vardı: 1) dünya savaşını sürdürmek ve bir dünya imparatorluğu oluşturmak için gerekli stratejik kaynakları elde etmek; 2) Yakın ve Orta Doğu'ya, Orta ve Güneydoğu Asya bölgelerine erişim için; 3) Moskova'yı önemli bir ekonomik bölgenin yanı sıra Kızıl Ordu, Hava Kuvvetleri ve Karadeniz Filosu için bir referans merkezi olarak mahrum bıraktı; 4) Kafkas halklarına karşı yükselterek Rusya'yı yok etti. Bu nedenle, Alman komutanlığı, yılın 1942 kampanyasında cephenin güneyindeki ana çabaları yoğunlaştırdı.
Kafkasya'nın Sovyetler Birliği'nin yaşamındaki önemini abartmak zordur. Zengin mineral ve verimli toprak rezervlerinin varlığı, Kafkasya'yı ülkenin gıda üslerinden (özellikle Ukrayna, Kırım ve Belarus tarım alanlarının kaybı göz önüne alındığında) en önemli endüstriyel ve askeri-stratejik hammadde kaynağı haline getirmiştir. Sovyet iktidarı yılları boyunca, Rusya'nın tarımsal eteklerinden gelen Kafkaslar önemli bir sanayi bölgesi haline geldi. Savaş öncesi beş yıllık planların yılları boyunca, Transkafkasya cumhuriyetlerinin endüstrisi önemli ölçüde büyüdü. Kafkasya'da yüzlerce yeni ağır ve hafif sanayi işletmesi kuruldu. Kafkasya'nın en önemli stratejik ürünü olan petrol üretiminin ve rafinajın artmasına çok dikkat edildi. Sadece Bakü bölgesinde, 1934'tan 1940'a kadar olan süre boyunca, 235'in yeni kuyularının delinmesine başlandı (SSCB'nin Sosyalist Ulusal Ekonomisi, 1933-1940 M., 1963.). Toplamda, 1940, Kafkasya'da 1726 tarafından yeni kuyular açılmıştır. Bu, SSCB'ye bu kez girilen tüm kuyucukların% 73,5'ini oluşturuyordu. Böylece, Büyük Vatanseverlik Savaşı öncesi Kafkasya'da petrol üretimi önemli ölçüde arttı. Birliğin en büyüğü olan Bakü petrol bölgesi bölgesi özel bir rol oynadı.
Petrol endüstrisinin gelişmesiyle birlikte, doğal gaz sahalarının geliştirilmesine de büyük önem verilmiştir. Sonuç olarak, Azerbaycan gaz endüstrisi, 1940'taki Kafkasya'nın diğer bölgeleriyle birlikte, ülke ekonomisine ve nüfusuna 2,5 milyar metreküp doğal gaz vermiştir. Bu, birleşik gaz üretiminin% 65'i kadardır. Kafkasya'daki elektrik üssünün gelişimi önemliydi. Savaştan önce, burada sendika ve yerel öneme sahip yeni enerji santralleri inşa edildi. Gürcistan'daki manganez cevherinin savaş öncesi yıllarda gelişmesi büyük ekonomik ve askeri stratejik öneme sahipti. Xatx 1940'ta üretilen Chiatura Mine, bin ton manganez cevheridir. Bu, tüm Birlik manganez cevheri üretiminin% 1448,7'i kadardır. Büyük önemi tarımdı. Kuzey Kafkasya ve Kuban, buğday, mısır, ayçiçeği ve şeker pancarı üretimi için ülkenin en zengin bölgeleri arasındaydı. Transkafkasya cumhuriyetlerinde pamuk, şeker pancarı, tütün, üzüm, çay yaprağı, narenciye ve yağ bitkileri yetiştirilmektedir. İyi bir yem üssü hayvancılığın gelişmesine izin verdi. Savaş öncesi yıllarda, ışık ve gıda endüstrileri, tarımsal hammaddeler temelinde aktif olarak geliştirildi. Savaş öncesi dönemde, Kafkaslar ve Kara ve Hazar Denizlerindeki limanları, SSCB'nin dış ticaretinde büyük öneme sahipti: Tüm ihracatların% 56,5'i ve SSCB ithalatının% 55'i, Kafkas limanları da dahil olmak üzere güneyden geçti. Hazar ve Karadeniz’in haberleşmesi SSCB’yi Türkiye ve İran’la ve bunların arasında dünya okyanus rotalarıyla ilişkilendirdi. Böylece, Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında, Basra Körfezi, İran ve Hazar Denizi'nden geçen ticaret yolları, ABD, İngiliz İmparatorluğu'ndan silah, mühimmat ve yiyecek temininde ikinci sırada yer aldı.
Kafkasya'nın askeri-stratejik önemi, yalnızca büyük petrol rezervlerinin ve diğer stratejik hammadde türlerinin varlığı ile değil, aynı zamanda insan kaynağının mobilizasyon kabiliyetleri ile değil, aynı zamanda avantajlı bir coğrafi konumla da belirlenmiştir. Kafkasya, Küçük Asya'ya (Türkiye), Yakın ve Orta Doğu'ya erişim için stratejik bir merkezdi. Temel olarak SSCB toprakları üzerinde bulunan Hazar Denizi, Kafkasya'yı su iletişimi ile Orta Asya'daki Sovyet cumhuriyetlerine ve Volga üzerinden ülkenin orta bölgelerine bağladı. Hazar Denizi'nin güney kısmı İran topraklarına giriyor. Kafkasya'nın stratejik özelliklerinde büyük rol Karadeniz tarafından oynanıyor. Kırım'ın kaybından sonra, Kafkasya kıyıları Karadeniz Filosunun ana üssü haline geldi.
Kafkasya kaybının (Volga yolu ile birlikte), ölümcül olmasa bile, Ukrayna'nın kaybıyla ya da Leningrad ya da Moskova'nın olası düşüşüyle kıyaslanabilecek çok ağır bir darbe olduğu SSCB için olacağı açıktır.
Alman planlarında Kafkaslar
Hitler'in 21 sayılı No. 18 yönergesi Aralık 1940, Kafkaslar hakkında bir şey söylemedi. Şimşek savaşı fikrine dayanarak, Berlin’de Sovyetler Birliği’nin ana güçlerinin SSCB’nin batı kesiminde bulunan birliklerden, Baltık Ülkeleri’nin, Belarus ve Ukrayna’nın ele geçirilmesinin, Wehrmacht’ın Moskova’ya ve Leningrad’ın eline geçmesinin, Birlik’in yıkılmasına ve neredeyse Rehe bölgeler. Bu durumda, Kafkasya ve Bakü'yi ele geçirme operasyonu gerekli olmayacaktı. Ancak, yılın 1941 kampanyası hızlı bir zafer kazandırmadı. Ve 1941 yazında, Alman stratejistler savaş planını ayarlamaya başladılar.
Böylece, 33 Temmuz 12 tarihli 1941 sayılı OKB direktifine ek olarak, Kafkasya'ya saldırmanın gerekliliği vurgulandı. “Operasyonel durum ve malzeme ve teknik destek izin verilir verilmez,” direktif, “1. ve 2. tank 4. Panzer Ordusu komutasına tabi gruplar, onları takip eden piyade ve dağ tüfeği birimleri ile birlikte, Kharkov sanayi bölgesinin kontrolünü aldıktan sonra Don üzerinden Kafkasya'ya bir saldırı başlatmalıdır. ” 34 12.8 tarihli 1941 sayılı OKB direktifine ek olarak, Alman doğu cephesinin güney kanadı, Kafkasya'yı ele geçirme operasyonu için bir sıçrama tahtası olarak kabul edilen Kırım'ı ele geçirmekle görevlendirildi. 34 sayılı Direktife yapılan aynı zeyilname, Kırım'a dağ tüfeği birlikleri gönderme ve “Kerç Boğazı'nı geçme ve Batum yönünde daha fazla saldırı için kullanım olasılığını kontrol etme” ihtiyatlı bir şekilde gösterdi.
Nihayet savaşın ertelendiğini netleştiğinde, üst düzey Alman komutasında bir sonraki kampanyada iki bakış açısı vardı. Kara kuvvetleri komutanı, ana güçlerin merkezi (Moskova) stratejik yönde ilerlemesini sürdürmeyi önerdi. Hitler, Sovyet-Alman cephesinin güneyindeki Donbass'ı, Kırım'ı, Sovyet ülkesini Kafkasya'dan petrol elde etme olasılığından mahrum etmek ve kuzey ordusuyla birlikte Finlandiya ordusunu kırmak için Kırım'ı, Sovyet Alman cephesini ele geçirmek için arka arkaya bir tank grev stratejisi önerdi. Bu sorunların çözümü hakkında, Hitler'in direktifini kara kuvvetlerinin komutanı olan 21 Ağustos 1941'ten bahsetti. Kırım'ın en hızlı yakalanmasının, Alman birlikleri tarafından Donbass'ın ve Kafkasya'ya girmenin önemini vurguladı.
Hitler’in Ağustos’taki 22’e yaptığı not, Ordu Yüksek Komutanlığına 1941’in, Rusya’nın bir kıta gücü olarak son imhasının ancak Rus silahlı kuvvetlerinin imha edilmesi ve dayandıkları ekonomik üslerin ele geçirilmesi veya tahrip edilmesi yoluyla sağlanabileceğini belirtti. “... Siyasi bir nitelik nedeniyle, Rusya'nın petrol aldığı bölgelere hızlıca gitmek, sadece bu petrolden mahrum etmek değil, aynı zamanda İran’a yakın gelecekte mümkün olacağına dair umut vermek şarttır. Ruslar ve İngilizlerden gelen tehditlere karşı direniş durumunda Almanların yardımı. Söz konusu görevin ışığında ... - daha sonra notta belirtildiği gibi, - Moskova'nın önemi konusundaki sorunu büyük ölçüde arka plana dayanıyor. ”
Daha sonra Hitler’in savaşta yenilgiye uğradığı için suçlamaya çalışan Alman generalleri, “Führer'in ölümcül hatası” hakkında konuşacak - Wehrmacht’ın ana çabalarını Moskova’nın stratejik yönünden güneye aktarıyor. Hitler'in tek taraflı - ekonomik, politik ve stratejik - kararlarını efsane yarattılar. Bu nedenle, Moskova savaşındaki “talihsiz sonuçların” ana nedeni olan General Günther Blumentritt, Hitler’in savaş stratejisine yaklaşımındaki “ekonomik” konumunu söylüyor. “Hitler”, “Savaşa tamamen ekonomik bir konumdan yaklaştı. Zengin ekmek Ukrayna, endüstriyel Donets Basin ve ardından Kafkasya yağına sahip olmak istedi ”(Ölümcül kararlar. M., 1958.).
Bununla birlikte, Alman generallerinin önemli bir kısmı ana çabalarını Sovyet-Alman cephesinin güney cephesine transfer etmenin bir yolunu gördü. Wehrmacht, yılın 1941 kampanyasında olduğu gibi, üç stratejik yönden belirleyici bir saldırı başlattı. Ayrıca, Moskova sektöründe Sovyet Genel Merkezi ve Genelkurmay, düşmanın ana darbesini bekliyordu, burada Kızıl Ordu'nun ana stratejik rezervleri vardı. Güneyde, Wehrmacht kesin bir başarıya ulaşmış olabilirdi. Kara Kuvvetleri Genelkurmay Başkanı (1942-1944) Genel Kurt Zeitzler, “Bu niyetlerin uygulanması” yazıyordu, “kesinlikle çok önemli olurdu. Alman ordusu Volga'yı Stalingrad bölgesinde zorlayabilseydi ve böylece Rusya'nın ana iletişim hattını kuzeyden güneye doğru kesebilseydi ve Kafkasya petrolü Almanya’nın askeri ihtiyaçlarını karşılarsa, Doğu’daki durum kökten değişecekti ve savaşın olumlu bir sonucu büyük ölçüde artardı. ” “Bu hedeflere ulaşmayı başardık” diyen Zeitler, Kafkasya'nın ele geçirilmesine değinerek, “Kafkasya veya başka yollarla Hindistan'a oldukça hareketli birimler göndermek istedi” dedi. Böylece, sadece Hitler ve karargahları değil aynı zamanda Ordu Yüksek Komutanlığı temsilcileri de Kafkasya'ya büyük umutlar beslediler.
1942 yaz kampanyasının stratejik planının özü resmen Hitler'in 41 sayılı 5 no'lu 1942 (1957 Nisan Ayı) direktifinde (Blau Operasyonu) belirlendi. Wehrmacht’ın yüksek komutasının genel planı, Sovyet-Alman cephesinin orta kesimi üzerinde işgal ettiği pozisyonun tutulması, güney kanadında Sovyet birliklerinin yan gruplarını ezmek, Leningrad güçlerini ele geçirmiş güçlerle ele geçirmek ve Fin ordusu ile karaya doğru iletişim kurmak ve ardından Causus'la bağlantı kurmaktı. . “Bu nedenle” direktifinde, “ilk olarak, mevcut tüm güçler, Kafkasya'da petrol taşıyan bölgeleri ele geçirmek ve Kafkasya Bölgesi'ni geçmek için Don'un batısındaki düşmanı yok etmek için güney sektöründeki ana operasyonu gerçekleştirmek için yoğunlaşmalıdır. Stalingrad’a yürüyün M., 1.). 1942 Haziran XNUMX, Poltava'da Hitler, yüksek komuta toplantısında yeni bir genel saldırı planını onayladı. Führer, Maikop ve Grozni'nin yağını alamadığı takdirde savaşı durdurması gerektiğini söyledi.
"Edelweiss" planla
1942'in ilkbahar ve yazında, Wehrmacht, Kafkasya'da bir atılım için gerekli koşulları yarattı. Alman birlikleri, Sivastopol da dahil olmak üzere Kırım'ı ele geçirdi. Kharkov yakınlarındaki Kızıl Ordu'nun başarısız taarruz edilmesi felakete yol açtı ve Kızıl Ordu'nun güney kanadının ciddi şekilde zayıflamasına neden oldu. 7 Temmuz 1942 Güney Ordu Grubu, Mareşal von Bock (ardından von Weichs) altındaki Mareşal Liszt ve Ordu B Grubu (Stalingrad'a saldırı) altındaki Ordu Grubu A'ya (Kafkasya'ya saldırı) ayrıldı. 28-30 Haziran ayında Alman birlikleri, Bryansk ve Güneybatı cephelerinin savunmasını kırdı. Wehrmacht Don'a gitti, zorladı ve Voronej'in bir bölümünü ele geçirdi. Saldırıyı geliştiren Alman birlikleri Novocherkassk, Rostov-on-Don ve Stalingrad'a ilerledi. Güney Batı Cephesi’nin kuvvetli savaşı olan askerleri Don’a, Güney Cephesi’nin askerleri Stalingrad’a, daha düşük Don’a gitti.
Temmuz ayının başlarında, 1942, Alman birlikleri, Stalingrad'ın batısındaki büyük bir viraj hariç, Voronezh'den ağzına tüm uzunluğu boyunca Don'a ulaştı. 17-I Alman ordusu, Don'u zorladı ve 25 Temmuz ayında Rostov-on-Don'u ele geçirdi. Bundan iki gün önce Hitler, 45 No'lu “Braunschweig Operasyonu'nun devamında” direktifini imzaladı. General Paulus'a Stalingrad'ı alması, sonra güneye dönmesi ve Volga boyunca Astrakhan'a ve Hazar Denizi'ne doğru bir taarruz geliştirmesi emredildi. Ordu Grubu'na "A", 13 Tank Ordusunun kuvvetlerinin bir kısmı Temmuz 4'ta kendisine devredildiğinde Kafkasya'ya saldırma görevi verildi.
Hitler, başarılarını abarttığını açıkça belirtti ve Rusların güçlerinin sınırında olduklarına ve son rezervlerini savaşa soktuğuna, Stalingrad - Astrakhan ve Kafkaslara eşzamanlı saldırı için elverişli koşullar yaratıldığına inanıyordu. Ana güçler, Kafkasya'nın fethi üzerine atıldı. Halder'in tavsiyelerinin aksine, Führer her iki tank ordusunu güneye attı ve tank kolordu olan Paulus'tan 6 ordusunun Stalingrad'a ilerlemesini etkileyemedi, ancak etkileyemedi. Ek olarak, güneydeki mevcut güçlerin Stalingrad'ı ele geçirmek ve Kafkasya'yı ele geçirmek için yeterli olduğunu göz önünde bulunduran Fuhrer, Finlandiya ordusu ile temas kurma, şehri ele geçirme ve onu yerle düzleştirme "görevi ile Manstein’ın Leningrad yakınlarındaki 11 Ordusunu gönderdi. Ordu A Grubu'ndan iki motorlu SS bölümü, Hitler Fransa'ya ve Ordu Grup Merkezi'ne (Adolf Hitler, Büyük Almanya) transfer edildi, B Grubu'ndan iki tank bölümü (9 ve 11) ) - "Merkez" ordu grubuna. Toplamda, Temmuz ayı sonuna kadar, 11 tank ve 2 motorlu dahil olmak üzere 2 Alman bölümleri ana hattan çekildi.
Bu nedenle, eğer yılın 28 Haziran 1942'I, 800 Alman bölümleri ve 68 müttefik bölümleri, 26 cephesinde 1 km cephesinde yoğunlaşırsa, tüm 57 Alman ve 36 müttefik bölümleri Ağustos ayında 1200 için mevcuttu. Bu noktada ön hat zaten XNUMX km idi. Nominal olarak, toplam bağlantı sayısı aynı kaldı, ancak İtalyan, Macar ve Romen birlikleri, hem savaş ruhunda, hem de eğitim kalitesinde, hem de silahlanmada, maddi kısımda, Almanlardan önemli ölçüde daha zayıftı.
Albay-General Halder 23 Temmuz günlüğüne şöyle yazdı: “... düşman yeteneklerinin hala küçümsemesi grotesk formları alıyor ve tehlikeli oluyor ... Ciddi iş söz konusu değil. Anlık izlenimlere verilen acı tepki ve yönetim aygıtının ve onun yeteneklerinin değerlendirilmesindeki eksikliklerin vurgulanması bu sözde liderliğin karakterini belirleyen şeydir ”dedi.
Ordu A Grubu şimdi dahil: Albay Orgeneral Ewald von Kleist'in 1 Tank Ordusu, Albay-General German Goth'in 4 Panzer Ordusu, Albay General Richard Ruoff'un 17 Ordusu, General Roman 3 Ordusu. Dumitrescu. Yeni hücum başlangıcında, grubun 40 bölümleri vardı: 18 piyade, 4 tank, 3 motorlu, 6 dağ tüfeği, 3 hafif piyade, 4 süvari ve 2 güvenliği. Rumen bölünmeleri, Alman derneklerinin bir parçasıydı: Ruoff'un sunumunda, 4 bölümleri - Goth ordusunda, 3'te. 170 hava filosunun (Stalingrad yönünde işletilen uçağın bir kısmı), Mareşal Liszt'in elinden çıkardığı toplam 1130 bin asker ve subay, 4540 tank, 1000 silah ve harç vardı. Bu birlikler yüksek savaş yeteneğine sahipti, son zaferlerden etkilendiler. Birimlerinin çoğu, Haziran savaşlarında Kharkov yakınlarındaki ve Voronej'in güney batısındaki Sovyet birliklerinin yenilgisine katıldı.
Ordu Grubu A'nın asıl görevi, Dontov'un güneyinde, Rostov'un güneyindeki ve güneyindeki Sovyet birliklerini kuşatmak ve yok etmek oldu. Bunun için Almanlar, Konstantinovskaya ve Tsimlyansk bölgelerinde köprülere saldıracak olan ve Tikhoretsk’in genel yönündeki piyade bölümlerinin grevinde bulunan mobil birimlerin grev gruplarını kullanmayı amaçladı. Edelweiss planına göre, Kuzey Kafkasya’nın ele geçirilmesinden sonra, Büyük Kafkasya Bölgesi’nin batıdan ve doğudan geçmesi planlanıyordu, 17 Ordusu Karadeniz kıyısına ulaşmak, Novorossiysk ve Tuapse’yi yakalamaktı. Ayrıca, Kırım'da, 3-I Romen Genel Filcinescu Maden Piyade Tümeni Bölümü, daha sonra Karadeniz kıyılarında güney-doğuya giden yol boyunca saldırmak için Kerç Boğazı'nı zorlamaya hazırlanıyordu. Diğer bir grup, Askeri Oset ve Gürcistan Askeri Karayollarını kesmek için güçlerin bir parçası olan Grozni ve Makhachkala'yı ele geçirme görevini üstlendi. Bu yöndeki nihai amaç Bakü idi. Bypass manevrasıyla eş zamanlı olarak, orta kesimindeki Kafkas sırtının geçitlerle aşılması ve Tiflis, Kutaisi ve Sukhumi semtlerine ulaşması planlanmıştır.
Transkafkasya'nın serbest bırakılmasıyla birlikte Alman ordusu, Karadeniz Filosunun son üslerini ele geçirdi ve Türk birlikleri ile doğrudan iletişim kurdu. Gelecekte, Adolf Hitler, Türkiye’yi Üçüncü Reich’in yan tarafındaki savaşa dahil etmenin yanı sıra Ortadoğu’nun işgaline yönelik koşullar yaratmayı da ümit etti. Farklı bir senaryoda, birliğin Suriye ve Irak'a devri için uygun bir sıçrama tahtası olarak Türkiye'nin işgaline yönelik bir plan vardı. Alman komutanlığı Eylül ayında, Tersky sınırının devrilmesinden sonra, SSCB’nin haberleşmesini aksatmak amacıyla Hazar Denizi’nde deniz harekâtı kurma planlanmıştı.
Rostov-na-Donu'ndaki Alman birlikleri
Devam edecek ...