Su hırsızlarına karşı isyan
Su kıtlığına karşı bir protesto dalgası 16 Temmuz’da Huzistan’da başladı ve İran’ın diğer bölgelerine yayılıyor. İsyanın yayılmasını sınırlamak için rejim internete erişimi kesti ve protesto eylemlerini vahşice ezdi: birkaç protestocu vuruldu ve yüzlerce kişi tutuklandı.
Nehirler ve göller tamamen kurudu, musluklar haftada birkaç saat akıyor, tankerlerin olmaması kıtlığı gidermedi: bunlar isyanın acil nedenleridir. Huzistan, İran’ın güneybatısında, Irak sınırına yakın, nüfusu ağırlıklı olarak Fars değil Arap olan, ancak su kıtlığı neredeyse tüm ülkeyi etkileyen petrol açısından zengin bir bölgedir. İsfahan, Tebriz, İran, Azerbaycan ve diğer şehirlerde "Bakhtiaris, Araplar, birlik" veya "Azeriler, Araplar, birlik “diye bağırarak gösteriler düzenlendi.
Hükümet tarafından öne sürülen küresel ısınma, kuraklığı ve çölleşmeyi açıklamıyor. Bunlar "su mafyasının” sonucudur: devlet aygıtında bağlantıları olan soylular ve varlıklı aileler, yıllardır sakinler için tasarlanan suyu büyük ölçüde kendilerine doğru yönlendirmektedir.
İran nüfusunun üç kat daha küçük olduğu bir zamanda Şah döneminde inşa edilen boru hatları ve kanalizasyon arıtma tesislerinin çoğu artık tamamen yıpranmış durumda. 1979 devriminden ve İslamcı Cumhuriyetin kurulmasından bu yana barajlar inşa edildi. Dost toprak sahiplerinin topraklarını sulamak için suyu yönlendiren, ihracat için yoğun tarım yapan veya daha uzaktaki Sanayi kompleksleri veya şehirleri tedarik eden kodamanlar tarafından kontrol edilirler. Yeraltı suyunu kurutan kuyular açılmıştır. İsfahan’da akan su kullanılamaz hale getirildi ve sakinleri maden suyu almaya zorladı. Protestocular "su hırsızlarını" ve mafya babalarını kınıyorlar: "susadık! ", "Rejimin düşmesini istiyoruz! ", " Hamaney’e ölüm!».
Protestocular iktidara meydan okuyor, çünkü kuraklığa ek olarak, %50’den fazla enflasyon ve Amerikan ambargosunu takip eden çok sayıda kıtlık, kamu veya özel şirketlerde ücret ödemesindeki gecikmeler gündemdedir. Khuzestan bölgesinde, güvencesiz petrol işçileri Haziran ayı ortasından bu yana grevdedirler, ve kadrolu işçilerin ücret ve haklarına sahip olmak istiyorlar.
Bu eş zamanlı mücadeleler, mücadele gelenekleri olan işçileri ve Ayetullah rejiminin kırk yıldır dayandığı kırsal işçi sınıflarını etkilemektedir. Bu mücadelelerin olası birleşmesi rejim için bir tehdit oluşturuyor.
2009 isyanlarını bastıran Ahmedinejad gibi iktidardan uzaklaşan klikler, yoksul kitleler için konuşuyormuş gibi yaparak protestoları kullanmaya çalışıyorlar.
Ancak, kaderlerini değiştirmek için, işçiler Ayetullahların rejimi ile bağlantılı tüm siyasi liderlere, hatta sürgün edilen Batı yanlısı demokratik veya monarşist muhalefete karşı dikkatli olmak zorundadırlar.
Onlar gerçekten sadece kendilerine güvenebilirler. (27.07.2021)