İki Şehrin Hikayesi'nin ilk bölümü 1859'da Dickens'ın haftalık dergisi All the Year Round'un ilk sayısında çıktı. Dickens'ın popülaritesine rağmen, roman eleştirmenleri tarafından beğenilmedi. Dickens'ın Fransız devrim dönemini karakterlerin kişisel sıkıntılarını yansıtmak için başarıyla kullandığını belirtmelerine rağmen, hikayeyi düz ve tipik mizahi sesinden yoksun buldular. Ayrıca birçok karakteri unutulabilir buldular.
Fransız devrimi
18. yüzyılın sonlarında Fransa, asırlık feodal sistemin kalıntısı olan bir monarşi olan Ancien Régime'ı (Eski Rejim) sona erdiren şiddetli bir devrim yaşadı. Devrimden önce Fransa'daki insanlar vatandaş değildi. Her biri üç gruptan birine aitti:
* Asiller veya Soylular
* Din Adamları
* Diğer Herkes
Üçüncü zümre -geri kalan herkes- artık varlıklarını sürdürmelerini soylularla veya bir manastırla olan ilişkilerine borçlu olan basit bir köylü kitlesi değildi; kimin kendi yönetiminde rol oynamak istediği anlamına gelir. Aristokrasi bile, hükümdarın herhangi bir meydan okuma veya sınırlama olmaksızın ilahi yönetme hakkını üstlenmesine içerlemişti.
Devrim iki kısımda gerçekleşti: aristokratik isyan (1787'den 1789'a kadar sürdü) ve 1789'daki halk isyanı. Aristokratik isyan, zenginlerden vergi alarak ülkenin açığını kapatmayı amaçlayan mali reformların sonucuydu. Bu arada, halk kaderinden memnun değildi ve Kral XVI. Louis, meclisi arayarak onları yatıştırmak zorunda kaldı.
Oyların nasıl tartılacağına dair bir anlaşmazlık, üçüncü zümrenin diğer iki zümreyi dahil etmeden bir meclis oluşturacağını açıklamasına neden oldu. Kral, Ulusal Kurucu Meclis'i kurarak karşılık verdi, ancak aynı anda onu dağıtmak için bir ordu kurdu. Bu durum, aristokrasinin ve kralın üçüncü sınıfı devirmek için halk üzerinde bir araya geldiğine dair korkulara yol açtı.
Hasat başarısızlıkları ve azalan yiyecek kaynakları köylüleri daha da endişelendirerek, köylü isyanının başlangıcı olan 1789 Büyük Korkusunu ateşledi. Paris kale hapishanesi olan Bastille'e baskın düzenleyerek kralı halkın yönetimine desteğini açıklamaya zorladılar. Şehirlerin dışındaki köylüler, onları kontrol eden soylulara karşı ayaklandılar ve Ulusal Meclis, feodal sistemi tamamen ortadan kaldırdı. Kral, Meclis tarafından hazırlanan yeni reformları veya anayasayı desteklemedi. Ancak halk, özgürlük ve özyönetim için tartışmaya devam etti.
Meclis bir güç paylaşımı rejimi yaratmaya çalıştı. Kral kaçmaya çalıştı ama uzağa gidemedi. Ancak aristokrasi başka ülkelere kaçtı. Fransa, Avusturya ile savaşa girdi ve Avusturya'nın müttefiki Prusya, Paris'e saldırdı. Devrimciler - haklı olarak - monarşinin kendilerine sırt çevirdiğinden şüphelendiler ve Kral XVI. Louis ve eşi Marie Antoinette vatana ihanetten yargılandı ve 1793'te idam edildi. Ortaya çıkan Terör Hükümdarlığı, binlerce kişiyi Cumhuriyet'e karşı komplo kurmaktan giyotinle öldürdü.
18. Yüzyılın Sonlarında Londra ve Paris
Londra, kişinin sınıfına bağlı olarak ya alışveriş, eğlence ve eğlence için sonsuz fırsatlar sunan bir endüstri ve finans merkeziydi; veya aşırı kalabalık bir atık ve hastalık karmaşası. Çoğunlukla eski ahşap yapıların bulunduğu şehrin merkezi bölgesi, Eylül 1666'daki Büyük Yangında büyük ölçüde tahrip olmuştu. Yeniden inşa edilen alanlarda taş binalar ve (Aydınlanma kavramlarına uygun olarak) daha fazla yeşil alan bulunuyordu. Bir daha böyle bir felaketten kaçınmanın yolları arandı. Bunu karşılayabilenler daha yeni, daha güvenli bölgelerde yaşarken, yoksullar ayakta kalan ahşap yapılara doluştu. Dolayısıyla 18. yüzyılda Londra'nın nüfusu patladığında, en yoksul insanlar karanlık, dar sokakların üzerine yığılmış harap, teraslı evlerde yaşıyordu. Kanalizasyon pisliği, endüstriyel atık gibi sokaklar boyunca ve Thames Nehri'ne akıyordu. Nehir kötü kokuyordu ve yakınında yaşayan veya çalışan herkes için sağlık tehdidi oluşturuyordu. Artan nüfus ve yüksek yoksulluk seviyesi ile suç çok yaygındı.
Devrim öncesi Paris, Aydınlanmayı besleyen aktif bir entelektüel ve sanatsal yaşamla karakterize edildi. Avrupa'nın en büyük şehriydi ve nüfusu, refahı ve okuma yazma oranları artıyordu. Bununla birlikte, en yoksullar, Londra'daki gibi yaşıyordu ve nüfus artışına, orta sınıfı endişelendiren suç artışı eşlik ediyordu. Büyüyen laiklik Kilise'yi endişelendiriyordu. Terör Hükümdarlığı sırasında, Paris bir şiddet ve korku yeriydi. Aristokrasi canını kurtarmak için kaçtı ve kalanlar giyotinle idam edildi. Entelektüel ve sanatsal yaşam geriledi. Ülke bir dizi yeni hükümetten geçerken, suç yaygınlığını sürdürdü ve salgın hastalıklar şehrin daha fakir bölgelerini kasıp kavurdu.
19. Yüzyılın Ortalarında Fransa ve İngiltere
Fransız Devrimi'nden yetmiş yıl sonra, Dickens İki Şehrin Hikayesi'ni yayınladığında, Fransa hâlâ kargaşa içindeydi ve iki devrim daha yaşamıştı: 1830 ve 1848'de. Ülke yönetiminin merkezi olan Paris, bu istikrarsızlığın merkeziydi. III. Napolyon yönetimindeki İkinci İmparatorluk ekonomik büyüme yaşadı, ancak imparator 1859 sonrasına kadar liberal reformları uygulamaya koymadı.
Karşılaştırıldığında, İngiltere siyasi olarak Fransa'dan daha istikrarlıydı. İki ülke arasındaki ilişkiler, 1066'da İngiltere'nin Norman işgaline kadar uzanan uzun bir İngiliz-Fransız savaşları geçmişinden dolayı zayıftı. İngiltere'de Fransız radikalizminin olası yayılmasına ilişkin endişelere rağmen, Fransa'nın (1815'te sona eren) Napolyon Savaşlarındaki yenilgisinden sonra, iki ülke müttefik oldu ve müttefik kaldılar.