ÇEVİRMEN:SNBURAK
EDİTÖR:BLACKLOTUS
“Özel… Bir yerde??”
Utanç, Cha Hae-In'in ifadesini kırmızıya boyamaya başladı ve nerede
olduklarına bakındı. Jin-Woo’nun kendi ifadesi de sertleşti.
‘Neden buradaki bütün binalar bu kadar...’
Gerçekten de şimdi etraflarındaki her şeyin bir çift gencin gelişigüzel yürümesine uygun olmadığı bir yerdeydiler.
Bu garip durum daha da kötüye gitmeden önce Jin-Woo hızlı bir şekilde bir çözüm buldu.
“Yine de arabanı alman gerekiyor, öyleyse neden Lonca ofisimize geri dönmüyoruz?”
“Ah, evet.”
Baş sallama, baş sallama.
Kızarmış bir yüzle bu şekilde başını sallamasının bakmanın oldukça sevimli olduğunu kısaca düşündü. Ama yine de hızla ofis yönüne döndü.
“Gidelim mi?”
“Tamam.”
Jin-Woo, kendisinin ve Cha Hae-In'in izlediği yolu izlemeye başladı ve onun da onun gibi bir S-Seviyeli Avcı olduğu gerçeğini hatırlattı.
“Vay canına, gerçekten epey çok koştuk, değil mi?”
Onun için kısa bir an gibi gelse de ofisine geri dönmeleri için on dakika yürümeleri lazımdı.
Lonca ofisi üçüncü katta bulunuyordu. Jin-Woo, başparmağını elektronik kilidin üzerine koydu ve kapı açıldı.
Doğrudan konferans odasına gitmek üzereydi, ama sonra yürürken durmak ve arkasında, hala kapının yanında duran Cha Hae-In'e bakmak zorunda kaldı.
“…..?”
Jin-Woo ona “Gelmiyor musun?" diye soran gözlerle baktı. Bu onun yerine ona sormasını sağladı.
“İçerisi çok karanlık değil mi?”
“…Ah.”
Jin-Woo, ancak o zaman ofisin içinin zifiri karanlık olduğunu fark etti.
Görüşü, düzenli karanlık seviyeleriyle engellenmiyordu, bu yüzden arada bir böyle şeyler oluyordu. Avcı Cha'ya gelince, belki de karanlıkta onun kadar iyi değildi.
Tık.
Düğmeyi çevirdi ve içerisi parlak bir şekilde aydınlandı. Aydınlanan iç mekâna bir göz attı ve dikkatlice tekrar sordu.
“Ofiste kimse yok mu?”
“Başkan Yardımcısı, Kapı’nın konumunda kalmak istedi.”
“Bu Lonca’da sadece iki kişi olabilir mi?”
Cha Hae-In sözlerini orada kesti ve Jin-Woo'nun ‘Peki, bununla ilgili sorun nedir?’ ifadesini görünce hızla başını salladı.
“…Hayır, bir şey yok.”
Cha Hae-In, dünyanın sağduyusunun, gözlerinin önündeki adam için geçerli olmadığını çok hızlı bir şekilde anladı.
‘Bekle.’
Onu Lonca ofisine götüren adımları aniden durdu.
‘Bu, Lonca binasında sadece ben ve Bay Seong Jin-Woo'nun olduğu anlamına gelmiyor mu??’
Cha Hae-In’in gözlerini gerilim ışığı hızla doldurdu. Aynı zamanda bu kadar gergin hissetmesinden bu yana uzun bir süre geçtiğini de fark etti.
‘Belki, Uyanmış olduğumdan beri ilk defa…’
Bu dünyada kaç kişi ona bu kadar gergin hissettirebilmişti? Özellikle de S-Seviyeli Avcılar arasında en yüksek seviyeli avcılardan biri olarak kabul edildiğinde?
Nedense, ‘özel bir yer’ sözleri kafasında tekrar etmeye devam etti ve bu yüzden kendisi hakkında daha da bilinçlendi. Kalbi gittikçe daha hızlı çarpıyordu.
O zaman kıkırdamaya başladı, aniden artık S-Seviyeli bir Avcı gibi değil de sıradan bir kız gibi davrandığını düşündü.
“Keuk, keuk.”
Jin-Woo, kıkırdamalarını bastırmaya çalışırken Cha Hae-In'e baktı ve başını yana eğdi.
‘Bir Loncada yalnızca iki çalışanın olması bu kadar komik mi?’
Ama yine de Güney Kore'deki en iyi Lonca’nın bir parçasıydı, bu yüzden onun bakış açısından bu düzenleme tamamen düşünülemez görünüyor olmalıydı.
Bu yüzden Jin-Woo bunu düşünmeyi bıraktı ve toplantı odasına girdi. Onu yanına oturttu ve karşı sandalyeye oturdu.
Konuşmaya ancak toplantı odasındaki hava ikisine de biraz daha tanıdık geldikten sonra başladı.
“Lütfen söyle. Ne oldu?”
Sadece bu basit sözler odanın içindeki atmosferi tamamen değiştirmeye yetti.
“Avcı Min Byung-Gu'nun benim için mesaj bırakması nasıl mümkün olabilir?”
Jin-Woo’nun ifadesi ciddiydi. Onu o kadar iyi tanımıyordu ama yine de sırf biraz dikkat çekmek için temelsiz yalanlar söylemeye başlayacak bir tip olmadığı izlenimine kapıldı.
Bu yüzden şimdi çok daha ciddileşti.
“…”
Ya uyku anılarını hatırlamak için biraz zamana ihtiyacı vardı ya da masalına nereden başlayacağını bilmiyordu çünkü dudaklarını açmaya hazır hale gelmeden önce biraz beklemeye ihtiyacı vardı.
“O gün…”
Cha Hae-In sonunda başını kaldırdı ve derinlemesine gözlerinin içine baktı. Nazik gözleri şimdi ağzına kadar gözyaşlarıyla dolmuştu. Jin-Woo onun ifadesini gördüğünde hikâyesine nereden başlayacağını aşağı yukarı söyleyebileceğini düşündü.
Sessizce konuştu.
“Sesini duydum.”
***
Cha Hae-In, bitmeyen karanlığın derinliklerine çekiliyordu, ancak Min Byung-Gu'nun düşmesini durdurmak için aşağıya uzanan elinden başkası değildi.
“Min Byung-Gu… Avcı-nim?”
Min Byung-Gu yavaşça başını salladı.
Cha Hae-In, kendisi olduğunu defalarca doğrulamak zorunda kaldı çünkü şu anda alışılmadık siyah zırhla donatılmıştı. Açıkta olan yüzü olmasaydı onun o olduğunu asla anlayamazdı.
Cha Hae-In şaşkınlıkla ona sordu.
“Nerede… Neredeyiz?”
“Kendimi bilmiyorum ama seni tutan eli bırakırsam ne olacağını biliyorum.”
Cha Hae-In aşağıya bakmak üzereydi ama Min Byung-Gu aceleyle onu durdurdu.
“Bakma!!”
“Affedersin??”
Cha Hae-In şaşırdı ve hızla ona baktı. Min Byung-Gu, yüzünde hüzünlü bir ifadeyle açıkladı.
“Aşağıya bakarsan tekrar yukarı çıkamayabilirsin.”
Bu kelimeleri söylerken gözlerinde neredeyse özlem gibi gelen belli bir duyguyu okumaya başladı.
‘Hayır, olamaz…’
Bilincini kaybetmeden saniyeler önce gerçekleşen sahneyi hatırlamaya başladı.
Jeju Adası baskını.
Karınca kraliçesi.
Ve sonra, gerçekten dehşet verici bir mutasyona uğramış karınca canavarının aniden ortaya çıkışı.
Korkunç bir şeyin ona yaklaştığını hissetti ve sonra karanlık üstüne çöktü.
“Ben... Öldüm mü?”
Min Byung-Gu başını salladı.
“Hayır, henüz değil.”
“Peki ya sen, Min Byung-Gu Avcı-nim?”
Cevap vermedi. Bunun yerine, Min Byung-Gu soru sormayı durdurdu.
“Fazla zamanımız kalmadı, bu yüzden konuya gireyim.”
Bu muhtemelen onun tek şansıydı. Kaçırırsa bu mesajı asla iletemezdi. Min Byung-Gu'nun ifadesi telaşlı bir hal aldı, onunla konuşurken bile yalvardı.
"Lütfen bu mesajı Avcı Seong Jin-Woo'ya ilet.”
‘Seong Jin-Woo…?’
Cha Hae-In, bu isimin beklenmedik bir şekilde burada bahsedilmesinden kaynaklanan kafa karışıklığını sadece kısaca idare edebilirdi. Min Byung-Gu devam etti.
“Ona sahip olduğu güce dikkat etmesi gerektiğini söylemelisin.”
“Bununla, bununla ne demek istiyorsun?”
“Şimdiye kadar fark etmiş olmalısın, ama ben zaten bir kez öldüm. Bu yerin dibine düştüm ama biri beni tekrar yukarı çekti. Beni bu sonsuz karanlıktan geri çekti.”
“O adam…?”
“Evet, Avcı Seong Jin-Woo'ydu.”
Cha Hae-In’in gözleri şimdi güçlü bir şekilde titremeye başladı. Avcı Seong Jin-Woo gülünç bir şekilde alt edilmiş olsa bile, ölü bir insanı canlandıracak kadar güçlü müydü?
Ancak Min Byung-Gu, yaşadığı deneyimi hiçbir şeyi engellemeden anlatmaya devam etti.
“Gerçek şu ki, gerçekten canlanan ben olsam da o da ben değildim. İrademe ve bilincime sahiptim ama onun için her şeyi yapmaya da hazırdım… Sadece ona hizmet etmek için var olan sorgusuz, koşulsuz bir köle olduğumu hissettim.”
Cha Hae-In'in Min Byung-Gu'nun açıklamalarında bu ‘o’nun kim olduğunu sorması için hiçbir neden yoktu. Sinirli tükürüğünü yuttu.
“Ben de korktum,
çünkü ona hizmet etme fikri bile beni çok mutlu etti.”
Min Byung-Gu acı bir ifade oluşturdu.
“Bunu Seong Jin-Woo Avcı-nim'e bildirmelisin.”
İfadesi daha sonra kasvetli bir ifadeye dönüştü.
“Güçleri mutlak ve inanılmaz derecede korkutucuydu. Bunu da bilmesi gerekiyor.”
Ancak, bundan daha da korkunç olan şey…
Sadece birkaç dakika öncesinin anılarını anımsarken yüzünün ifadesi, katıksız dehşete dönüştü.
Avcı Seong’un komutasıyla yeni Gölge Asker olduktan sonra yerden ayağa kalkarken Jin-Woo'nun arkasında sıraya giren sayısız siyah zırhlı askerin hoş tezahüratlarını gördü.
Sayıları on binlerdeydi. Hayır, milyonlardaydı.
Sanki Egemenlerinin emirlerini sadakatle bekliyorlarmış gibi sayısız asker Jinwoo'nun arkasında sessizce ‘saklanıyor’du.
Ve Min Byung-Gu’nun bakışları önlerinde duran generalin gözleriyle buluştuğunda tüm benlik duygusunu kaybetti ve bunun yerine Cha Hae-In’in yalancı bedeni görüşünü doldurdu. O zamana kadar ne yapması gerektiğini zaten biliyordu.
Sadece bu da değil, onu kurtarmak için yapması gereken başka bir şey olduğunu da anladı. Ve bu, Avcı Seong Jin-Woo'nun içinde uyuyan gücün ne kadar dehşet verici olduğunu bilmesini sağladı.
Min Byung-Gu, zihninin Jin-Woo’ya bağlandığı o kısa anda bu gücün gerçek kimliğini ve gerçek ordusunun kapsamını görmüştü.
Zamanının hızla tükendiğini hissetti ve ona bağırdı.
“Unutma!! Avcı Seong'un gerçek ordusu…”
O anda.
Yukarıda bir yerden kör edici bir ışık geldi ve Cha Hae-In'i kuşattı. Min Byung-Gu’nun ifadesi sertleşti.
“Onun gerçek ordusu…!!”
Ne yazık ki, sesi boş yankıların arasına gömüldü ve daha kısık bir şekilde titriyordu, sonunda aşağıdaki boşluğun derinliklerine batıyordu.
***
“….”
Cha Hae-In'in hatırlayabildiği kadarıyla buydu. Anıları, solmakta olan bir rüya gibi soluk ve belirsizleşmişti, ama bir şekilde ona çok geçmeden dönmeyi başardılar.
Jin-Woo'nun ifadesi öyküsünü duyduktan sonra anlaşılır bir şekilde ağırdı.
‘Ölmeden saniyeler önce bilinci, gerçekte ölen ve Gölge Asker olan Avcı Min Byung-Gu’nun bilinciyle mi buluştu??’
Gerçekten inanması zor bir hikâyeydi.
Yakın bir ölüm tehdidiyle karşı karşıya kaldıktan sonra ağır bir zihinsel travma geçirdiği için bilinçaltının çevreden topladığı şeylerle sahte bir anı yaratması mümkün müydü?
Jin-Woo onunla bu noktayı gündeme getirdi ve şu sözlerle cevap verdi.
“Evet, bunun bir olasılık olabileceğini de düşündüm.”
Cha Hae-In neden böyle bir olasılığı düşünmesindi? Bu yüzden son birkaç gündür kendisini derin bir ikilemde bulmuştu, sonunda ona mesajı anlatacak kadar cesaretini toplamıştı.
Jin-Woo anlayarak başını salladı. Daha sonra telefonunu ona doğru uzattı.
“Sana numaramı vereyim. Başka bir şey hatırlarsan lütfen beni hemen arayabilir misin?”
Cha Hae-In başını salladı.
“Evet. Hatırlarsam hemen seninle iletişime geçeceğim.”
Cildi şimdi biraz daha parlamış gibiydi.
***
Japonya derhal uluslararası topluma yardım talepleri gönderdi.
S-Seviyeli muharebe kuvvetlerinin yarısından fazlasını kaybettikleri için bu hızlı kararın kaçınılmaz bir havası vardı.
Maalesef uluslararası toplumun tavrı oldukça soğuktu.
Japonya, komşu Kore ülkesinde gelişen tehlikeli durumu isteyerek görmezden geldi. Ama sonra, Japonlar yangını söndürmeye ancak alevler ayaklarının üzerine düştükten sonra koyulmuştu.
Uluslararası toplum bunu unutmamıştı.
Japonlar, şimdiden hiçbir zaman tanınmayan ABD'nin, S-Seviyeli Avcılarının denizaşırı ülkelerde çalışmasına izin vermemesi ve Asya'daki en güçlü Avcı ülkesi olan Çin'in onları cihazlarına bırakmasından sonra şaşkın ve kaybolmuştu.
[ABD Japonya'yı terk ediyor.]
[Çin hiçbir şey yapmayacak ve Japonya'nın yok olmasına izin verecek mi?]
[Tokyo Kapısı: ortaya çıkışından iki gün sonra. Kalan süre…]
[Kore ne yapmayı seçecek?]
Dünyanın dikkati Japonya'ya odaklanmaya başlamıştı. Her gün sansasyonel makaleler yayınlanıyordu.
Tam da tam da bu noktada, yalnız bir Avcı, umutsuzluk ve dehşetle boğulmuş Japon halkına kurtuluş ellerini uzattı.
Adı Yuri Orlov'du, Rus vatandaşlığının S-Seviyeli Avcısı idi.
Japon hükümeti ile koşulları müzakere etmek için ilgili temsilcileri yerine davet etti. Japon Avcıları Birliği Başkanı Matsumoto Shigeo, ilk fırsatta onu Rusya Federasyonu'na götüren bir uçağa atladı.
Yuri Orlov, Japon temsilcileri havaalanında karşılama zahmetine bile girmedi ve bunun yerine, onları saraya benzeyen malikânesinin oturma odasında kabul etti.
“Ben Matsumoto Shigeo.”
Orta yaşlı, sarışın, Kafkas bir adam küstahça karşılık verdi.
“Ben Yuri Orlov. Muhtemelen şimdiye kadar bunu biliyor olmalısınız, ama ben dünyanın en iyi Destek tipi Avcı olarak anılıyorum.”
Bu kısa tanışmadan sonra iki adam karşılıklı oturdu.
Yuri Orlov, bu toplantıdan önce Tokyo Kapısı ile ilgili tüm verileri istemişti. Bu dosyaları eline aldıktan sonra onları rahatça incelemeye başladı.
Peki, böyle ne kadar zaman geçti?
Maliyeti hesaplarken başını sallamaya devam etti ve sonunda fiyatını adlandırmak için ağzını açtı.
“Günde on milyon ABD Doları. Parayı bana zamanında ödüyorsunuz, ben de sizin için Kapı’yı istediğiniz kadar bloke edeceğim.”
Günde on milyon??
Japon temsilciler bu korkunç fiyatla neredeyse öfkeye kapıldılar ama Matsumoto Shigeo bunu yapmadı. Ellerini kaldırdı ve sakinleşmeleri için işaret etti, ürkek Japon Avcıları sandalyelerine geri dönmeye teşvik etti.
“Görünüşe göre sizinle medeni bir konuşma yapabilirim.”
Yuri Orlov sırıttı, altın kaplama dişleri şimdi tam olarak görünüyordu.
“Yılda 3.6 milyar. Bu para ulusunuzu kurtaracak. 36 milyar bile değil. Peki ya buna ne dersiniz? Ülkenizi günde 10 milyonla kurtaracak mısınız, yoksa bunun para kaybı olduğunu düşündüğünüz için ülkenizden mi vazgeçeceksiniz?”
Resmi olarak yaşayan en zengin adamın servetinin 100 milyar ABD Dolarının biraz üzerinde olması gerekiyordu. Yani, yılda 3.6 milyar kesinlikle küçük bir miktar değildi.
‘Ancak, Japonya ülkesiyle karşılaştırıldığında gerçekten ihmal edilebilir bir miktar.’
Matsumoto Shigeo bir karar vermiş ve ağzını açmıştı.
“Size bu miktarı ödemeye hazırız.”
“Çok iyi. O halde, hemen şimdi sözleşmeyi imzalayalım ve imza ücretim…”
“Ama bunu yapmadan önce…”
Yuri Orlov, astına sözleşmeyi getirmesini emretmekle meşguldü, ancak durdu ve Matsumoto Shigeo'ya uzun uzun baktı.
“….?”
Açıkça eleştiren bakış açısına maruz kalmasına rağmen Matsumoto Shigeo devam ederken sakin kaldı.
“Lütfen, bir kez bize yeteneklerinizi gösterebilir misiniz?”
Yuri Orlov tercümanın çevirisini duydu ve hemen kahkahayı bastı.
“Euhahahahahahat!!”
Gözlerinden yaşlar gelene kadar güldü. Sonunda konuşacak kadar kendini topladı.
“Burada seçici olabileceğinizi düşünüyor musunuz? Ayaklarıma kapanıp dizlerinizin üzerinde yalvarmadığınıza şükredin.”
O zaman öyleydi – bu Rusya gezisi sırasında Matsumoto Shigeo'yu korumakla görevli iki Japon S-Seviyeli Avcı artık bu hakarete dayanamıyor ve sandalyelerinden fırlamak üzereydi.
“Durun, siz ikiniz!!”
Matsumoto aceleyle bağırdı, ama artık çok geçti. S-Seviyeli iki Avcının gözleri öfkeyle yanıyordu ve geri adım atmıyorlardı.
Ancak….
Güm!
Güm, güm!!
S-Seviyeli Avcılar hamlelerini yapmaya çalıştılar ama sanki görünmez duvarların arkasına sıkışmışlar gibi, yerlerinden bir santim bile kımıldamadılar. Cam bir şişeye hapsolmuş fareler gibiydiler, sadece birbirlerine şaşkın şaşkın bakıyorlardı.
Yuri Orlov, iki adama bakarken tekrar kıkırdadı.
“Yapabiliyorsanız kendinizi özgür bırakın, tamam mı? Ancak benim iznim olmadan tek bir ayağınızı bile hareket ettiremezsiniz.”
Yuri Orlov, engel koymanın ‘ustası’ydı. Sadece kapana kısılmış iki S-Seviyeli Avcı değil, Matsumoto Shigeo bile bu gelişmeden şok olduğunu gizleyemedi. Yuri Orlov teklifini tekrar verirken dudaklarının köşeleri yukarı doğru kıvrıldı.
“Günde on milyona, Kapı’yı sizin için bloke edeceğim, ayrıca bu iki salağın hayatını da üstüne ekleyeceğim. Peki ya buna ne dersiniz? Bu sizi şimdi tatmin etmek için yeterli değil mi?”
Dişleri oturma odasının ışığını yansıtıyor ve altın renginde parlıyordu.
Sanki hiçbir şeymiş gibi iki S-Seviyeli Avcıyı birbirine bağlayabilecek kısıtlamalarının gücünü göstermişti.
‘Bu adama güvenmek şu anda sahip olduğumuz en iyi seçenek mi…?’
Matsumoto Shigeo’nun kafası yavaşça yukarı ve aşağı sallandı.
“Telefonu bir süre kullanabilir miyim?”
“Tabii.”
Ve ertesi gün.
Yuri Orlov adı dünyanın her yerinden gelen haber yayınlarını doldurdu.
BL: Bugünlük de bu kadar arkadaşlar. Topluyu yarın 5'ini bir diğer gün de 5'ini bir olmak üzere atabilirim yada hepsini yarın atabilirim. Akşam eve erken gelirsem 10 bölümü de atarım. Yok gelemezsem 5 bölüm atarım. Yorum atmayı beğenmeyi ve İfade koymayı unutmayın.