“Hoşgeldin baba.”
“Teşekkür ederim,”
dedi Alphord sertçe ve hemen Mirabelle’e doğru yürüdü. Elbisesinin eteğini tutarken ona sevimli bir şekilde baktı ve Alphord’un sert ifadesi hafifçe gevşedi. Koca eliyle kızının başını hafifçe okşadı.
“İyi misin?”
“Evet, iyiyim.”
“Herhangi bir acı hissettin mi?”
“Ablam bana çok iyi baktı, bu yüzden şimdi çok daha iyi hissediyorum.”
Mirabelle en küçük çocuktu ve zarif cevap verme şekli bile olabildiğince güzeldi. Elena, babasının gözleri ona dönmeden önce ikisinin konuşmasını izledi. Biraz titrek bir sesle konuştu.
“Umarım yolculuğunuz çok zor olmamıştır.”
Alphord hafifçe başını salladı. Bir an nefes alamadı. Kalbi doluydu. Bir daha asla göremeyeceğini sandığı bir babası vardı.
“Daha yemek yemedin mi?”
“Hayır. Sanırım hepiniz beni bekliyordunuz çünkü beklenenden geç geldim. Hadi yemekle başlayalım.”
Bunun üzerine önce Alphord, ardından üç çocuğu yemekhaneye gitti. Genellikle gece geç saatlerde kaleye gelir ve gelir gelmez yemekhaneye giderdi. Bugünkü yemeğin Elena için ne kadar özel olduğunu kimse bilmiyordu. Gözlerinde oluşan nemi saklamaya çalışırken sessizce onun arkasından yürüdü.
Beyaz masa örtüsüyle kaplı uzun bir masanın ortasındaki salona vardılar. Masa yirmi kişiyi alacak kadar büyüktü ve mumlar ve çiçeklerle özenle dekore edilmişti. Alphord gelmeden önce Elena düzenlemeleri halletmişti.
Her zamanki gibi babası masanın başına, Derek sağına, Elena ve Mirabelle ise soluna oturdu. Hizmetçiler yemeği getirmeye başladılar ve onlar tabaklarını bitirir bitirmez bir sonraki yemek gelecekti. Geçmişte, Alphord’un eve dönüşünü kutlarken aile, Elena’nın dikkatli hazırlıkları sayesinde akşam yemeğinin tadını çıkarırdı, ama o bu gece hepsini çıkarmıştı. duraklar Bunu kimse söylemezdi ama büyük masa o kadar doluydu ki, büyük ziyafetin altında neredeyse küçücük görünüyordu. Alphord ve Derek sessizce yemeklerinin tadını çıkarırken Mirabelle “Bir sorun var” diye mırıldandı. Aile sessizliğini bozan Alphord oldu.
“Bu yılki kılıç dövüşü yarışmasına katılacak mısın?”
Masadaki herkes onun Derek’le konuştuğunu biliyordu. Derek, bir antrenman seansı sırasında yaşadığı bir sakatlık nedeniyle başkentteki yarışmaya katılamamıştı. Babası ve erkek kardeşi bunun hakkında konuşmadı, ancak Derek’in katılabildiği için derin bir pişmanlık duyduğunu biliyordu.
“Evet, bu sefer gitmeyi düşünüyorum.”
“Katılmaya karar verirseniz, deneyin ve iyi performans gösterin.”
“Yapacağım.”
Belki de bir baba ve oğul arasındaki konuşma tam da böyleydi. Elena birbirine son derece benzeyen iki adam arasındaki konuşmayı dinlerken gülümsemesini bastırdı. Geçmişte, sesi sert çıkan iki adam arasındaki konuşmaların rahatsız edici olduğunu hissediyordu, ama şimdi sadece gülümsedi. Yemek devam ederken Alphord dikkatini Elena’ya çevirdi.
“Glen’in düğününe katılacaktın, değil mi?”
“Ah evet.”
“Yolda mideniz bulandığı için eve geldiğinizi duydum. Başkalarıyla ilgilenmeye çalıştığınızı biliyorum ama buradan ayrılmayın. kendi hayatımızı yönetiyoruz.”
“…Evet.”
“Derek bu kılıç dövüşü yarışmasına katılırsa gelecekte benimle başkentte yaşamak zorunda kalabilir ve senin burada, evde daha çok görevin olacak. Artık gereksiz şeylere dikkat etme ve işine daha çok konsantre ol. ev işi.”
Elena çatalını tutarken duraksadı. Bir süre sonra kısık bir sesle cevap verdi.
“Evet baba.”
“Mirabelle’in sağlığının düzelmesine sevindim ama her zaman kardeşine bakman gerektiğini unutma.”
“…Yapacağım.”
“Ağabeyin ailemizin direği. Daha sonra benim ayak izlerimi takip edecek ve kraliyet ailesinin Dördüncü Şövalyeler Birliği’ne liderlik edecek. Dediğim gibi, kadınlar evlerde ve çocuklarla iyi geçiniyor. Pek bir şey beklemiyorum. ama evlenene kadar ev işlerine çok çalış.”
Bunu önceki hayatında hep duymuştu ama birdenbire bu sözlerin şimdi neden göğsüne bu kadar ağır bastığını anlayamadı. Elena’nın ifadesi somurtkan bir hal aldı ve Mirabelle öfkeyle açıldı.
“Bugünlerde neden tüm ev işlerini sadece kadınlar yapıyor? Babam karşı çıksa da, kadınlar da kılıç dövüşü yapabiliyor ve profesyonel işlere sahip olabiliyor.”
“Çünkü o insanlar soylu bir aileden gelmiyor. Bu kadar zahmete girmene gerek yok.”
“Ve ablanın kendi eşini seçmesine izin veremez misin?”
“Saçma sapan konuşuyorsun. Elena, kardeşine evde ne öğretiyorsun?”
Elena durmak için Mirabelle’e baktı. Sonra yumuşak bir sesle babasına cevap verdi.
“Üzgünüm. Mirabelle hâlâ genç.”
“Mirabelle, kardeşine bakma.”
“…Ç.”
Alphord’un sert ses tonuna rağmen Mirabelle sadece dudaklarını büzdü. Bunu yapan Elena olsaydı, hayatının bir santiminde azarlanacaktı ama Mirabelle hasta olduğu ve uzun yaşaması beklenmediği için asla azarlanmamıştı. Her zamanki gibi Alphord, Mirabelle’e onaylamayan bir tavırla baktı ama her şey yolundaymış gibi çabucak yoluna devam etti.
Elena’nın çocukluğundan beri, annesinin yokluğunda yerine getirmesi gereken birçok sorumluluğu vardı – ailenin bakımı, aile erkeklerinin bakımı ve küçük kız kardeşinin bakımı. Her şey ona bağlıydı ama hayatından hiçbir zaman memnun olmamıştı. O sadece kaderini yaşıyordu. Ama bu gece babasının söyledikleri onu hayal kırıklığına uğrattı… Belki de fedakarlığının takdir edilmesini istiyordu. Gelecekte ailesi öldüğünde çok şeye katlanmıştı ve bu aile için verdiği gözyaşlarını ve terini takdir edebileceğine dair bir umut vardı. En az babası kadar yetenekliydi.
Elena acı bir gülümsemeyi yuttu. Birlikte böyle yemek yemek rüya gibiydi. İnsan açgözlülüğünün sonu yoktu. Ailesinin yaşadığı hayattan habersiz olmasını isterken aynı zamanda ödüllendirilmek mi istiyordu? Elena bencilliğine içinden güldü. Bu iyiydi. Bundan fazlasını istemiyordu. Elena boğazındaki yumruyu yuttu ve yemeğine bir şey dememeye çalıştı.
Yemek, ara sıra tabakların şıngırdamasıyla birlikte kısa bir sohbetle sona erdi. Sonunda her aile üyesi kendi odalarına dağılırken, Elena temizlemek için yemek odasında geride kalmak zorunda kaldı. Kollarını sıvamış çalışmasa da işleri dağıtmak ve hizmetlileri denetlemek onun işiydi.
İşini bitirip yemek odasından çıktıktan sonra, bir masada onu bekleyen dumanı tüten bir kupa gördü. Onu görür görmez, içinde tatlı kakao olduğunu hemen anladı. Derek’in bazen Elena’ya bıraktığı türden bir hediyeydi. Küçük bir kız olduğu için, bir aile toplantısında onu kızdıran bir şey duyduğunda ona tatlı kakao verirdi. Belki de yemekteki konuşma Derek’in aklındaydı.
‘…Uzun zamandır kakao almadım. Kardeşimin nezaketini neden daha önce fark etmedim?’
Ellerini kupanın etrafında ısıttı ve rahatlık düşüncelerine sızmış gibi göründü.