BUENOS AIRES, ARJANTİN – Estela’nın evindeki gençlik futbol kupaları ve çocukluk fotoğrafları arasında şişelenmiş su, erişte, sabun ve şampuan paketleri birikti.
Son üç yıldır, tüm alışverişini süpermarket satışlarına göre planladı ve oğlunun zorla adam kaçırma suçundan 12 yıl hapis cezasını çekmekte olduğu Federal Cezaevi Kompleksi I’e getirmesine izin verilen ürünleri stokladı.
Mart 2019’daki tutuklanması onun özgürlüğünü de elinden aldı.
“Hapishane benim evimde yaşamaya geldi; Ezeiza hapishanesi olarak da bilinen hapishaneye yaptığı haftalık hac ziyareti için tavuk filetolarını ekmek ve kızartma yaparken, tüm hayatınız haline geliyor ”diyor. “Onu düşünerek uyanırsın ve onu düşünerek yatarsın.”
Açıklanan aşırı kalabalık bir hapishane sisteminde oğlunun sağlığı ve güvenliği konusunda endişeleniyor. ulusal olağanüstü hal 2019’dan beri Adalet ve İnsan Hakları Bakanlığı tarafından. Bir yıl sonra, koronavirüs pandemisi, Arjantin’deki mahkumların manevi destek ve hayatta kalmak için ziyaretçilere, çoğunlukla annelerine veya eşlerine ne kadar bağlı olduğunu ortaya çıkardı. Bulaşmayı önlemek için Mart ve Ekim 2020 arasında ziyaretlere ara verildi. O yıl, ülke çapında 360 hapishane ölümü rapor edildi – hükümetin yıllık istatistikleri yayınlamaya başladığı 2014’ten bu yana en yüksek sayı; federal hapishane sisteminde, 152 açlık grevi de dahil olmak üzere 214 protesto eylemi bildirildi – 2015’ten bu yana en yüksek sayı.
“[My son] hiçbir şeyi yoktu – kimsenin hiçbir şeyi yoktu. Misilleme korkusuyla tam adının kullanılmamasını talep eden Estela, “hizmetin onlara verdiğiyle yaşadılar” diyor. “Onlara yemek götüremezdik. Gerçekten, gerçekten korkunçtu.
Bir araştırmaya göre, pandemiden önce bile Arjantin hapishane sisteminde giyim, sabun, diş macunu ve tuvalet kağıdı gibi temel ihtiyaç maddeleri kıttı. 2020 raporu Buenos Aires eyaletindeki bir üniversite olan Universidad Nacional de Tres de Febrero’dan Güvensizlik ve Şiddet Üzerine Latin Amerika Çalışmaları Merkezi tarafından. Ancak 2010’dan bu yana, özellikle ülkenin tutuklu nüfusunun yaklaşık yarısına ev sahipliği yapan Buenos Aires eyaletinde gözaltı tesisleri daha kalabalık hale geldikçe, yataklar bile lüks eşyalar haline geldi.
Ne ulusal Adalet ve İnsan Hakları Bakanlığı ne de Buenos Aires Cezaevi Servisi, Global Press Journal’ın röportaj taleplerine yanıt vermedi. Ülkedeki hapishane nüfusunun yaklaşık onda birini oluşturan federal sistem adına, Federal Cezaevi Servisi cezaevleri müsteşarı María Laura Garrigós, yaşam koşullarını iyileştirme çabalarının sürdüğünü, ancak dairenin sayıyı kontrol edemediğini söyledi. tesislerine mahkum edilen kişi sayısı her yıl
“Çözüm cezaevlerinin elinde değil” diyor. Yargının ve kolluk kuvvetlerinin elindedir” dedi.
Bu arada tutuklu yakınlarına gıda, ilaç, sıcak giysiler, hijyen malzemeleri, battaniye ve telefon kartlarının yanı sıra tıbbi yardım, eğitim materyalleri ve cezaevi nakilleri için ihtiyaç duydukları avukat ve evrakları sağlamanın ailelere düştüğünü söylüyor. Inés Mancini, Ulusal Bilimsel ve Teknik Araştırma Konseyi’nde hapishane ve toplumsal cinsiyet üzerine çalışan yardımcı araştırmacı.
“Devlet sizi hapsediyor ama içerideyken ilgilenilmenizi sağlamak için hiçbir şey yapmıyor” diyor.
Grafik Matt Haney, GPJ
Grafik Matt Haney, GPJ
Ulusun Genel Savunucusu ve insan haklarını izleyen özerk bir devlet kurumu olan Kamu Savunma Bürosu başkanı Stella Maris Martínez, aile üyelerini “kurumsal şiddetin dolaylı kurbanları” ve Arjantin cezaevlerini rahatsız eden kötü yaşam koşulları olarak tanımlıyor.
“Cezanın amaçlanan hedefin ötesine geçmediği yalandır. Şu anda ceza eşlere, ebeveynlere, kardeşlere, çocuklara oldukça genişliyor” diyor. “Bizi görmeye geliyorlar, bu yüzden hapishane durumunun bir sonucu olarak ortaya çıkabilecek etkiyi, ıstırabı ve akıl sağlığı sorunlarını gören biziz.”
Garrigós ve Mancini parmaklıklar ardındakileri -çoğunluğu genç erkeklerdir- fiziksel ve duygusal olarak destekleme görevinin orantısız bir şekilde annelerine ve eşlerine düştüğü konusunda hemfikir.
Mancini, “Hem mahkûmlar hem de akrabalar, erkeklerin ziyarete gitmediklerini, çünkü bu durum onları kötü hissettiriyor, bu yüzden kadınların gitmesinin daha iyi olduğunu söylüyor” diyor Mancini. “Nihayetinde, ağırlık her zaman kadına düşüyor.”
Lucila Pellettieri, GPJ Arjantin
Kamu Savunuculuk Bürosu, ailelerden cezaevi yaşam koşullarına ilişkin şikayetleri alır, ücretsiz hukuki danışmanlık ve temsil sağlar ve şikayet sürecinde ailelere eşlik eder. Ancak aileler için yeterli değil.
Mahkumların kendi tesislerinde ücretli istihdama devam etme hakları vardır, ancak 2021 itibariyle, %64’ü ücretli işi yoktu. 2022’nin başından bu yana, Estela’nın oğlu hapishanede çalışarak ayda 28.000 Arjantin pesosu (188 $) kazandı. Estela, paranın yardımcı olduğunu söylüyor, ancak oğlunun bakkaliyesi genellikle her ay 35.000 ila 40.000 pesoya (236 $ ve 269 $) mal oluyor.
“Başka bir evi korumak gibi” diyor.
Lucila Pellettieri, GPJ Arjantin
Hapsedilmiş bir aile üyesine sahip olmanın damgalanması da bu yükleri daha da ağırlaştırıyor.
“Yargılandık ve aynı kutuya atıldık” diyor Mónica Tapia, kocasının yedi yıl önce et dağıtım kamyonlarından et çaldığı için tutuklanmasının ardından tüm temizlik işlerini kaybettiğini ekliyor. “Kocanız tutuklu olduğu ve kendimizi nasıl bir duruma sokabileceğimizi bilmediğimiz için artık burada çalışmanızı istemiyoruz” dediler.”
Kocası 13 yıllık cezasını çekerken, cezaevindeki ihtiyaçlarını karşılarken dört kızının geçimini sağlamanın mücadelesini veriyor. Kıyafetleri toptan alıp yerel pazarda ve internette satarak para kazanıyor. Bu deneyim yüzünden kendi travması için psikolojik yardım almaya gücünün yetmediğini söylüyor.
Tapia, “Ağlamak için kalktığım geceler oluyor,” diyor. “Kalbimden ağlıyorum ve sonra buraya bir gülümsemeyle geliyorum. … Ziyaret gününe gelmezsek her şey eksik.”
Bir vakada, kocasının aylardır kulak ağrısından şikayet ettiğini söylüyor – ziyaretleri sırasında kulağını ovma alkolü ve pamuklu çubuklarla temizlemek için elinden gelenin en iyisini yaptı – tıbbi müdahale talebini onaylayamadan önce. Bir doktor onu gördüğünde, sorunu hızlı bir şekilde teşhis edebildiğini söylüyor.
“Kocam kulağında hamam böceğiyle üç ay geçirmişti” diyor.
bu Asociación Civil de Familiares de Detenidos 2008 yılında kurulan ulusal bir kuruluş olan (Sivil Mahkum Yakınları Derneği), mahpuslar ve aileleri için vaka bazında psikolojik, psikiyatrik, hukuki ve sosyal hizmetler sunmaktadır. Ancak derneğin yasal-sosyal danışma ekibinin koordinatörü Patricia Tevez, uzun vadeli rahatlamanın ulusal politika değişiklikleri ve kültürel değişimlerle gelmesi gerektiğini söylüyor. Kocası, saldırı ve hırsızlıktan 45 yıl hapis cezasını çekiyor.
Rehabilitasyona ve mahpusların toplumla yeniden bütünleşmelerine yatırım yapmak, hem tekrar suç işleme oranlarını hem de mahkumlar ve aileleri üzerindeki damgalanmayı azaltacağını söylüyor. Tevez, ailesinin ihtiyaç duyduğu desteği almış olsaydı, kocasının ilk hapis cezasını çektikten sonra yasadışı faaliyetlere devam etmeyeceğine inanıyor.
“Kocam tahliye olmak üzereyken [the first time]6 ay önce kimse bana ‘Hey, bir şeye ihtiyacın var mı? Kocan ne iş yapacak? Neyle yaşayacak? Size hangi konuda yardımcı olabiliriz?’” diyor. “Öyle bir şey yok. Yoktur ve çok önemlidir.”
Çocukları okulda ailelerinin hikayelerini paylaşmaya başladıktan sonra bir kamu savunucusu olma konusunda rahat hissetti.
“Her zaman düşük bir profil tuttum” diyor. “Çocuklarım için her zaman dikkatli olmaya çalıştım, çünkü insanların ‘Şu hapiste akrabası olana bakın’ diye parmakla gösterilmesini istemiyorlardı.”
Bu tür hizmetler olmadan, cezaevindeyken olduğu gibi, tahliye olduklarında da sevdiklerine destek olmak ailelere düşüyor.
Estela, uzun vadeli odak noktasının, 41 yaşında serbest bırakılması planlanan oğlunun hayatını dokuz yıl içinde yeniden kurabilmesini sağlamak olduğunu söylüyor. iş. Bir şeyi anlamadığında, Estela’nın kocasıyla gözden geçirmek için eve götürebilmesi için materyallerin fotokopilerini çekiyor.
Oğlu için hapishane duvarlarının dışında bir gelecek tasavvur etmek – hatta belki kendi tamirci dükkanını açmak – ona, onu desteklemeye devam etmesi için ihtiyaç duyduğu gücü verir.
“Pazar günü onu ziyaret ediyorum” diyor. “Ve bir sonraki Pazartesi günü, şimdiden bir sonraki Pazar için her şeyi planlıyorum.”
Kaynak : https://globalpressjournal.com/americas/argentina/lack-everything-crisis-argentinas-overcrowded-prisons/