İşte üniversiteden çok güçlü bir anım.
Bir grup arkadaş ve ben en çok kimin kilo alabileceğini görmenin ilginç olabileceğine karar verdik. bir günde. Bunun neden ilginç olacağını düşündük bilmiyorum ama 19-21 yaşındaki erkeklerin henüz tam olarak gelişmemiş ön loblarının bununla bir ilgisi olabilir. Eski moda bir yemek yeme yarışmasından daha ilginç görünüyordu ve bütün bir gün (sabah 9:00’dan gece yarısına kadar) olması bizi cezbeden bir şeydi. Dönemin rutinini bir etkinlikle şekillendirmenin bir yoluydu.
Bu fikir nispeten küçük grubumuz arasında tutulduğunda, bunu tüm kardeşliğe duyurduk.[1] ve rakiplerin sayısı açısından önemli bir ilgi olduğunu keşfetti. Tarihi belirledik, ödülleri aldık – hem alınan toplam ağırlık hem de kütle yüzdesi olarak alınan ağırlık için kupalar – ve kardeşlik aşçısından bütün gün yiyebileceğimiz bir sürü fazladan şey yapmasını istedik.
Gün içinde spagetti, sarımsaklı ekmek ve çikolatalı puding doldurarak yaklaşık sekiz kilo aldığıma inanıyorum. gibi hissettim Bay Creosote, ünlü Monty Python eskizinde itibaren Hayatın anlamıbir gofret bile yiyemez.
Kazanmaya yakın bile değildim. Birisi yaklaşık 20 kilo aldı. Bir başkası vücut ağırlığının yüzde 15’inden fazlasını yükledi.
Bu yarışmaya katılan genç aptallar arasında avukat, öğretmen, girişimci, doktor, banka yöneticisi, evde oturan baba, yazar (bu benim) ve her türlü başka şey olan insanlar var.
Johns Hopkins’in kurucusu ve profesörü Johns Hopkins’in bir tweet’ini okurken bu hikayenin neden aklıma geldiğini bilmiyorum. İknaYascha Dağı, hangisinde dedi, “Üniversitelerin sadece sınıfta değil, yurtlarda ve yemekhanelerde de özgür tartışma ve sorgulama kültürünü teşvik etmek için yapabileceği en önemli şeyler nelerdir?” ama bunun tweet’in önerdiği şeyle ilgisi olduğunu düşünüyorum sözde üniversite kampüslerinde oluyor ve bu görüş ne kadar spesifik ve dar görünüyor.
Mounk, kampüste sözde “ücretsiz sorgulama” ile ilgili profesyonel endişe trolleri sınıfının bir parçasıdır ve ne kadar “rahat” veya “isteksiz” olduğunu ölçen Heterodoks Akademisi Kampüs İfadesi raporunun son sürümüne yanıt veriyordu. “Öğrenciler kampüste tartışmalı konuları tartışmayı düşünüyorlar.
HxA raporu, üye bir akademisyen grubunu utandıracak bir metodoloji kullanıyor, ancak hayran olunacak bir panik var. Böylece öğrencilerin yüzde 39’u Öğrencilerin çoğunluğunun “biraz” veya Sınıfta siyaset hakkında “çok” rahat konuşma ve konuşma konusundaki “rahatlık” ve “isteksizlik” özgür sorgulama için vekiller olmamasına rağmen.
Öğrencilerin “utandığından” endişelenen grubun, algılanan konfor eksikliğini bir özellikten ziyade bir hata olarak ele alması ilginçtir, ancak tartışmanın çeşitli yönlerinin izini kaybettim, çoğunlukla bilerek, çünkü bu Daha fazla zamanımı harcamamaya yemin ettiğim aptalca bir tartışma ama yine de buradayım.[2]
Mounk’un tweet’i ve kurumun bir tür temel amacı olarak kampüslerde fikirlerin tartışılmasına odaklanması – Johns Hopkins’ten profesöre kusur yok – hem seçkinci hem de kendi kendine hizmet ediyor. Beni yanlış anlamayın – kampüsteki fikirler ve tutumlar söz konusu olduğunda bir milyon çiçeğin açmasına izin vermekten yanayım, ancak öğrencilerin üniversiteye fikirleri tartışmak veya fikirleri tartışmak için gittiği fikri, bir şekilde deneyimin merkezinde yer alır ve bir üniversite eğitiminin sonuçları, üniversite öğrencilerinin gerçek yaşamlarıyla karşılaştırıldığında aptalca ölçülür.
Birincisi, tek tip bir üniversite öğrencisi yoktur. Büyük bir devlet üniversitesinde bir kardeşlik derneğinin üyesi olarak yaşadığım deneyim, belki de yaygın bir öğrenci türü ama evrensel değil. Çoğu zaman bu şekilde ele alınsa da, bir çoğulluk bile değildir.
Öğrencilerin üniversiteye gitmelerinin en önemli nedenleri en son veriler UCLA’nın HERI Birinci Sınıf Öğrenci Anketi’nden (yüzde “çok önemli” diyenler):
- Daha iyi bir iş bulabilmek için (yüzde 84)
- İlgimi çeken şeyler hakkında daha fazla bilgi edinmek için (yüzde 83)
- Belirli bir kariyer için eğitim almak (yüzde 78)
Bu, öğrencilerin tamamen kimlik bilgilerine odaklanması değildir. Öğrencilerin dörtte üçü, “genel bir eğitim almanın ve fikirlerin takdir edilmesinin” de çok önemli olduğunu söylüyor, ancak görünüşe göre öğrenciler, ortaöğretim sonrası bir derece almak söz konusu olduğunda anlaşmayı kabul ediyor. Yol boyunca bir şeyler deneyimleyecek ve olgunlaşacaksınız, ancak bu ana odak noktasının bir yan ürünüdür – kişinin ekonomik beklentilerini iyileştirme.
Bazen bu olgunlaşma olgunlaşmamış olmakla olur – bir günlük büyük kilo alma yarışmasında olduğu gibi. 30 yılı aşkın bir süredir geriye dönüp baktığımda, bir tür korku ve merak karışımıyla o kişiye bakıyorum. Aptal olabildiğim, hatalar yapabildiğim ve ne tür bir insan olmak istediğimi çözebildiğim için minnettarım, buna sonradan sonradan utandığım bazı şeyler yapmak da dahil.
Mounk’un tweet’ine verilen yanıtların çoğu, yüksek öğretimde yerleşik olan yapısal eşitsizliklerin iyileştirilmesinin, kampüs iklimini özgür ifade etrafında iyileştirmek için her türlü idari dikteden çok daha fazlasını yapacağına işaret ediyor ve bence bu doğru. Öğrenciler öncelikle akranlarının görüşleriyle ilgilenirler. Buna karşı nasıl yöneteceğimi bilmiyorum.
Tüm öğrencilerin benim yararlandığım, keşfedecekleri türden bir alana sahip olmasını dilemeliyiz, ancak elbette pek çoğu üniversiteye benim gibi Chicago banliyölerinden gelen genç beyaz adamların getirdiği ekonomik ve akademik gevşeklikle gelmiyor. AP kredilerim sayesinde düşük ders yükü alabiliyordum. O zamanki görece düşük maliyet ve faturayı ailemin ödemesi sayesinde, tüm üniversite deneyimlerinde her türlü avantaja sahip oldum.
Aslında, daha fazla tartışma, öğrencilerin üniversite kampüslerinde ihtiyaç duyduğu son şey olabilir. Blogunda yazan, Mavi Kitap Günlükleri,[3] Jonathan Wilson, Mounk’un tweet’i üzerine kendi yorumunu yapıyor ve “İnternet’in tamamı elimizin altında olduğunda, özgür tartışma ve sorgulama kültürü kolejin sunabileceği en az istisnai şey” diyor.
Wilson şöyle devam ediyor: “Entelektüel olarak meraklı insanların kolejden gerçekten istedikleri şey arkadaşlıktır. Hem zihni değiştirebilen hem de ruhu iyileştirebilen türden.”
Üniversite arkadaşlarım ve ben sadece saçma sapan şeyler yapmıyorduk.[4] kendimizi meşgul tutmak için. Önemli olan şeyler, hayattaki hedefler, bizi neyin mutlu edeceği, ilişkiler hakkında saatlerce konuştuk. En yakın arkadaş grubumun çarpıcı bir kısmı müstakbel eşleriyle üniversitede tanıştı ve tanışanların büyük çoğunluğu evli kaldı. Bu cephede birbirimiz üzerinde bir çeşit etkimiz olduğunu hissetmeden edemiyorum.
Tartışmak yerine tartıştık. Açıldık ve paylaştık, bu da bir miktar kırılganlık gerektirecek, bir tartışmayı kazanmanın lanetli bir özelliği. Güvenli alanlar, uyarılar, Heterodox Akademi üyelerinin şiddetle karşı çıktıkları şeyler aslında biraz anlama, biraz anlamaya çalışma isteğidir.
Akademik kurumu ideolojik tartışma ve mücadele yeri olarak görmek bu amaca pek yardımcı olmuyor.
Kendi kendime, dünyadaki Yascha Mounkları ve Heterodoks Akademileri ile bu konuları tartışmayı bırakacağımı söyledim çünkü kendi kendime, öğrencilerin ve kurumların gelişmesine yardım etme konusunda yapılacak daha önemli işler olduğunu söyledim.
Şimdi bu gönderiye çok fazla zaman harcadıktan sonra, buna eskisinden daha fazla ikna oldum.
–
[1] Evet, bir kardeşlikteydim. Hatta son senemde kardeşliğin başkanıydım.
[2] Öğrencilerin yüzde 12’si “tartışmasız” bir konuyu tartışmaktan en azından biraz rahatsızlık duyduğunu ifade ediyor, bu yüzden sanırım hedeflediğimiz temel çizgi bu olmalı? Bu benim için net değil.
[3] Twitter’daysanız ve Wilson’u takip etmiyorsanız, şiddetle tavsiye ediyorum ve blogunu da okuyorum. Öğretme, öğrenme ve genel olarak yüksek öğretim hakkında tutarlı bir düşünceli yorum kaynağıdır.
[4] Yine de, tüm sezonları ve ardından playoffları oynayacağımız destansı bir Nintendo Tecmo Bowl futbol turnuvaları serisini hatırlıyorum. Oyununuz programa uygunsa, onu almak için iki saatiniz vardı, yoksa katılamayan oyuncu hükmen kaybederdi. Tecmo Chicago Bears’ımı playoff avında tutmak için dersi kaçırdım mı? Emin ol.
Kaynak : https://www.insidehighered.com/blogs/just-visiting/debate-not-central-college-experience