Ancak bu şekilde cevap veremezdi.
‘Neden? Neden?’
Belki de biraz daha fazlasını bekleyen Aria’nın gözlerine baktığı içindi. Rahatsızlığa rağmen onu hayal kırıklığına uğratmak istemiyordu. Ayrıca Oscar da Aria ile biraz sohbet etmek için zaman istedi.
“Son zamanlarda yemekhanede tek başıma yemek yediğim için yalnızım. Babam burada değildi, annem meşguldü ve Mielle… hasta olduğu için aşağı inmedi. Sanırım bugün oldukça gürültülü olacağı için mutluyum.”
Aria sevinçle gülümsüyordu ve Oscar onun gözlerinden açıkça büyülenmişti. Onu görmediği zamanda büyüyüp çocuktan olgun bir kıza dönüşmesi Oscar’ın kalbini titretmeye yetmişti.
Cevabını ne kadar beğendiğini görünce sadece sabah geri dönmek istedi ama yapamazdı. Sabah erkenden bir derse katılması gerektiğinden erteleyemezdi.
Kesilen konuşma hakkında ne söyleyeceğini düşünürken Oscar’ın gözleri Aria’nın elbisesine takıldı. Ona verdiği elbiseydi.
Ona daha lüks bir elbise göndermiş olmayı diledi. Ucuz bir elbise değildi ama favori olarak seçtiği elbise bile değildi. Teşekkür amaçlı mütevazı bir elbiseydi. Nedense buna pişman oldu. Yine de elbise, Aria’nın renkli görünümünden yararlanan dünyadaki tek güzel ve asil şeymiş gibi görünüyordu. Gerçekten inanılmazdı.
“Elbisenin içinde harika görünüyorsun.”
Bunu söyleyecek tipte olmasa da, Aria’yı güzelliği için övmeden edemedi. Onun onu tuhaf bulabileceğinden endişeleniyordu, ama övülmekten memnun görünüyordu.
“Bunu söylediğine sevindim.”
Aria’nın yavaşça açılıp kapanan göz kapakları bir kelebeğin kanatları gibiydi ve dudaklarının eğrisi çok seksi görünüyordu. Tarif edilemez bir şey hissetti. Onu yalnız başına düşündüğünden daha güzel göründüğü için çoğu zaman dili tutulmuştu.
Oscar yüksek sesle yutkundu. Susuzluğunu gidermek için birkaç kez çay içti ama ağzı kurumuştu. Havaların soğuması veya derslerinin zor olup olmaması gibi konulardan sohbeti kopmasa da yaptığı şey özel hissettiriyordu. Zaman bir çırpıda geçti.
“Akşam yemeğinde tekrar görüşürüz.”
Oscar sessizce başını salladı. Yine de kaba olmamasının nedeni, ifadesinin tamamen rahat olması ve gözlerinin yalnızca Aria’yı takip etmesiydi.
Güneş gibi gülümseyen Aria, arkasında yumuşak bir hava bırakarak onu terk etti. Bir serap gibiydi. Uzanıp tutmaya çalıştı ama Aria çoktan ortadan kaybolmuştu.
‘Bu duygu da ne böyle…?’
Kalbi titredi. Zamanın akışı tuhaftı ve her zaman parlaklığıyla övülen beyni düzgün çalışmıyordu. Oscar, insanların olmadığı sessiz, kapalı bahçede bir süre boş ellerine baktı.
* * *
Tabii ki, akşam yemeğinin odak noktası Mielle’di.
Başlangıçta da aynıydı, ama kontla birlikte gelen Lane adındaki adam yüzünden daha da böyleydi. Mielle’e çok dikkat etti ve ona birçok soru sordu.
“Konta birkaç kez öğüt verdiğini duydum. Hâlâ gençsin, o halde bu kadar büyük miktarda bilgiyi nasıl edindin?”
“Bu kadar büyük miktarda bilgi mi? Oradan buradan aldım,” dedi Mielle utangaç bir şekilde, yanakları hafifçe kızarırken.
Aria homurtusunu yuttu ve çorbayı yedi. ‘Mielle hiç konta yardım etti mi?’ Bazı ucuz fikirler önermişti, ama gerçekten yardımcı olmadılar.
Kont onları işinde hiç kullanmamıştı. Fikrini her söylediğinde onu överdi gerçi, “Kızımın fikri olağanüstü” derdi.
Ona gerçekten yardım eden oydu, bu yüzden Aria neden tüm övgüyü Mielle’in aldığını merak etti.
“Her şey, en küçük bilgi parçasını bile kullanmana bağlı. Ne kadar haberiniz ve bilginiz olursa olsun, onu kullanamıyorsanız hiçbir işe yaramaz. Bu bağlamda, konta her zaman tavsiyelerde bulunan Leydi Mielle’in olağanüstü bir yeteneğe sahip olduğunu söylemek yanlış olmaz.”
“Öyle mi?”
“Evet, efendim Leydi Mielle’i duyunca çok şaşırdı. Çok titiz olmasına rağmen genç yaşta harika olduğunuzu söylüyor.”
“Efendinizin kim olduğunu bilmiyorum ama… Bana bir iyilik yapmasına sevindim.”
Lane’in Mielle’e nazikçe iltifat etmesini izleyen kont, “Onunla henüz tanışmadım ama bu işin sıkıntılarını çözmede çok kolay bir iş çıkardı, bu yüzden bence harika bir adam” dedi.
“Aman Tanrım! Öyle mi?”
“Evet. Onunla tanışmak isterim.”
“Ustamın programı şu anda sıkışık, bu yüzden biraz zaman alacak ama onun adına sizi ziyarete geldim.”
“Hah, anlıyorum. Sanırım meşgul bir adamla kolayca tanışamam.”
“Yakın gelecekte bir toplantı ayarlayacağım.”
“Senin gözetiminde olacağım.”
Lane, Mielle’e ve konta övgüler yağdırırken biraz huysuz görünüyordu ve efendisinin meziyetlerine başvurmaya hevesliydi.
Sahneyi izleyen Aria, sessizce ‘Ne istiyor? Mielle’i efendisine bağlamak mı istiyor? Yoksa kendisi Mielle’in iyiliğini arıyor?’
Ne olursa olsun umut yoktu. Mielle’in kalbini Oscar’dan başka birine vermesine imkan yoktu. Lane’in efendisi ne kadar büyük olursa olsun, imparatorluk ailesinden sonra ikinci sırada olan Frederik Dükü’nün ailesinin varisinden daha büyük mü olacaktı? Veliaht Prens olmasaydı, Mielle onunla ilgilenmezdi.
Aria, devam eden çabalarına içten bir şekilde güldü ve yemeye devam etti. O akşam yemekte tek kelime etmedi. Kimse onunla konuşmadı ve söyleyecek başka bir şey yoktu. Ayrıca Oscar’la birlikte olduğu için şu ya da bu konu hakkında konuşmaya gerek duymadı. Zavallı gibi davranmak onun için daha iyi olurdu.
Tabii ki, Oscar yemek boyunca Aria’ya yan yan baktı. Mielle de dahil olmak üzere Kont Roscent ailesinin tüm insanları orada olduğu için Aria ile konuşamıyordu ama onun farkında olmaktan da kendini alamıyordu.
Aria bakışlardan zevk alıyor ve zaman zaman ona gülümsüyordu. Bu, ‘Beni böyle görmezden geliyorlar ama ben iyiyim’ anlamına gelen bir gülümsemeydi.
Onunla ilk tanıştığında, karşısına oturdu ve böyle yedi. Cain ve Mielle tarafından tamamen görmezden gelindi, ancak tepkisi o zamandan biraz farklıydı. O zaman, zavallı bir kız görmek gibi olsaydı. Şimdi, Aria adına berbat bir ruh hali içindeydi ve ne yapacağını bilmiyordu. Oscar’ın yüzü daha da soğudu.
“Bay. Oscar ve kardeşim, yemeğini bitirdikten sonra akademiye geri mi döneceksin?”
“Biz de bunu düşünüyoruz. Buraya gelmek için zaman ayırdık.”
Aria cevap veren Cain’e baktığında gözleri buluştu. Oscar gibi, yemek boyunca ona baktı. Ona biraz bile cevap vermemişti, ama bundan oldukça memnun görünüyordu.
“Meşgul olmana rağmen bilerek geldiğin için teşekkür ederim. Hediyeni çok sevdim,” dedi Mielle boynunu işaret ederek.
Uzun, ince boynundan parlak, ışıltılı bir kolye sarkıyordu. Kolyeden başka bir şey yoktu ama bir sevgilinin hediyesi gibi görünüyordu.
Bu hediye Aria’yı garip hissettirdi.
‘Kız kardeşle abla arasındaki ipte yürümek onun için oldukça zor olmalı.’
Kötü bir duygu değildi. Aksine biraz heyecan vardı. Her iki tarafa da dikkat etmesi ne kadar acı verici olmalı! Aria, Mielle’in şimdiye kadar kötü kıza bakıp duran Oscar’ı izlemekten bıkmış ve tükenmiş olacağından emindi. Aria yalnız başına hoş hissediyordu.
“Bay Oscar?”
“Ah evet. Önemli değil. Beğenmene ben de sevindim.”
Dikkati bir şey tarafından dağılan Oscar, Mielle adını iki kez söyleyene kadar uygun bir cevap veremedi. Mielle’in ifadesi giderek daha da garipleşti.
Mielle’i yatıştıran Oscar değil Lane’di, bu yüzden Aria Mielle’in doğum gününün mahvolmasını izlerken kahkahasını yuttu.
“… Bu arada babam yokken bir şeyler yaptım.”
Mielle havayı tazelemeye çalıştı, bu yüzden konuyu parlak bir şekilde değiştirdi. O anda tüm gözler ona çevrildi, Aria’nın bile.
Her şeyin aşırı pahalı olduğu dönemde siteye katkıda bulunmak ister misiniz? O zaman lütfen AdBlock’u bu sitede durdurun ve bana yardımcı olun. İyi Okumalar~~