General Haji Mohammad Suharto (Soeharto)* Endonezyalı bir siyasi ve askeri liderdi. Suharto'nun görev süresi boyunca Endonezya, çalkantılı 1960'lardan gelişen ekonomisiyle daha güçlü bir bölgesel güç olarak çıktı.Çocukluk ve gençlik
Suharto, 8 Haziran 1921'de Endonezya'nın orta Java bölgesindeki Kemusuk Argamulja köyünde doğdu ve o zamanlar Hollanda sömürge yetkililerinin kontrolü altındaydı. Babası küçük bir memur olan 11 çocuğun ikinci oğluydu. Suharto, iki yaşından önce anne ve babası ayrılmış olarak büyüdüğü için sıkıntılı bir çocukluk geçirdi. Onun kaotik gençliği, ebeveynleri ve komşu köylerdeki diğer akrabaları tarafından ayrı ayrı büyütülerek geçti.Erken askeri kariyer
Suharto, yerel Cava okullarına devam ederek temel bir eğitim aldı. Köy bankasında ve işçi olarak çalıştıktan sonra Suharto, Haziran 1940'ta Hollanda sömürge ordusunda çavuş olarak üç yıllık bir sözleşmeye yazıldı. 1941'de ve Orta Java'daki Gombong'daki bir Hollanda askeri okulu tarafından kabul edildi. O yıl, Hollanda sömürge hükümeti Japon işgal kuvvetlerine teslim oldu. II. Dünya Savaşı sırasında Suharto Mesleki Polis Gücü'nde görev yaptı ve ardından Japon eğitimli milis Peta, 1943'te tabur komutanı rütbesine ulaştı. Japon işgal kuvvetleri. O zaman, Endonezya'nın yeni bir dünya görüşü ile güçlü bir milliyetçilik duygusu geliştirdi. Suharto, Japonların “Büyük Japonya” görüşünü almış ve onu kendi Endonezya Raya'sına (Büyük Endonezya) çevirmişti. Suharto, Japonlarda gördüğü niteliklere hayran kaldı ve onları benimsedi: disiplin, düzen, acımasızlık ve ilerleme. Japonların 1945'te kayıtsız şartsız teslim olması ve dünya savaşının sona ermesinin ardından Endonezya, Ağustos ayında bağımsızlığını ilan etti. Suharto, yeni kurulan Endonezya Ordusu'na katıldı ve Endonezya üzerindeki sömürge hakimiyetini yeniden kurmaya çalışan Hollandalılardan bağımsızlık savaşı sırasında askeri kariyerine devam etti. 1947'de Yogyakarta şehri de dahil olmak üzere Java'nın çoğu Hollanda kontrolüne geri döndü. sonraki yıla kadar. Üçüncü Alayın komutanı olarak Suharto, 1 Mart 1949'da komutasındaki birliklerin Yogyakarta'yı geri almasıyla Hollandalılara yaptığı sürpriz saldırının ardından askeri çevrelerde kendini göstermeye başladı. Şehir sadece bir gün tutuldu, ancak eylem, Endonezya güçlerine karşı devam eden Endonezya direnişinin simgesi olarak görülüyordu. O yılın ilerleyen saatlerinde Hollandalılar Endonezya'dan ayrılmayı kabul ettiler, ancak Hollanda Yeni Gine'yi elinde tuttular. Suharto 1947'de Siti Hartinah ile evlendi. Çift altı çocuk üretti.Sıralamalarda yükselmek
Bağımsızlığın ardından Suharto, Orta Java'ya dönmeden önce Sulawesi adasında hizmet etmesine rağmen, öncelikle Java'da konuşlanmış Endonezya Ulusal Ordusunda kaldı. Suharto saflarda istikrarlı bir şekilde yükseldi. 1950'lerin başında, Endonezya'nın her yerinde Müslüman aşırılıkçı gruplara ve Hollanda destekli isyancılara karşı kontrgerilla kuvvetlerine komuta etti ve 1953'ün başlarında Solo'ya 15. Piyade Alayı komutanı olarak atandı. 1957'de, merkezi Cava ordusu tümeninin komutasını devraldı. 1950'lerin sonlarında Suharto'nun yaşamına, servetine ve kariyerine önemli değişiklikler getirdi. 1957'de, Orta Java'daki Diponegoro Tümeni'nde tam albay rütbesiyle bölge komutanlığına terfi etti, bu pozisyon Suharto'nun ticari girişimlerde bulunmasına izin verdi. Ancak başarısı, yüksek komutanın dikkatini çekti ve onu kaçakçılık ve yolsuzlukta suçlama ve imaların hedefi haline getirdi. Komutanlığından azledildi ve Batı Java, Bandung'daki Ordu Kurmay ve Komuta Okulu'na gönderildi. Bu aksiliğe rağmen, Suharto Ocak 1960'ta tuğgeneral oldu. Sadece iki kısa yıl sonra, tümgeneral oldu ve tümgeneral oldu. Diponegoro bölümü. 1960 yılında Suharto, Hollandalıları kovmak için başarısız Mandala Operasyonunda Batı Yeni Gine'yi kurtarmak için kurulan özel bir askeri birlik olan Ordu Stratejik Yedek Komutanlığı'nın (Kostrad) komutanıydı. 1962'den 1966'ya kadar Endonezya-Malezya çatışması sırasında Suharto, Kostrad'ın komutanı olarak devam etti. 1963'te Endonezya ekonomik ve siyasi bir felakete doğru ilerlerken, Jakarta merkezli ulusal acil durumlar için tetikte tutulan özel bir kuvvet olan ordunun stratejik komutanlığından sorumlu oldu. radikal sol kanat ve diğeri muhafazakar sağ kanat, Suharto muhafazakar kampta. Ekim 1965'te Suharto, muhalif bir darbeyi başarıyla bastırdı. Başarısız darbeden sonra, o zamanlar kıdemli bir general olan Suharto, Endonezya'nın başkenti Jakarta'da bir karşı darbeye, ardından askeri bir devralmaya öncülük etti.Politik güç
Mart 1966'da Suharto, Başkan Sukarno'yu güvenlik ve düzeni yeniden sağlama yetkisi vermesi için başarılı bir şekilde ikna etti. 11 Mart'ta Sukarno, en yüksek yetkiyi Suharto'ya devretti. Suharto hızla komünist unsurları hükümetten ve ordudan temizlemek, Komünist Partiyi ve işçi örgütlerini yasaklamak ve basın üzerindeki kontrolleri sıkılaştırmak için harekete geçti. Sukarno tarafından başlatılan Malezya ile çatışma sona erdi ve Suharto Batılı güçlerle, Amerika Birleşik Devletleri ile ilişkileri yeniden kurdu. özellikle, Çin ile ilişkiler askıya alınırken. Suharto gücünü pekiştirdi ve tüm siyasi kararların nihai hakemi oldu. 12 Mart 1967'de Suharto, Meclis Meclisi tarafından başkan vekili olarak atandı. 1968'de parlamento tarafından tam başkan seçildi ve 1973, 1978, 1983, 1988, 1993 ve 1998'de art arda beş yıllık dönemler için yeniden seçildi.Ekonomiyi inşa etmek
Suharto, devlete ait tekelleri parçalayarak, doğal kaynaklarını özelleştirerek, çok uluslu şirketlerin lehine iş kanunları geçirerek, bu tür kurumları Dünya Bankası'nı ülkesinde kalkınma sermayesi yatırmaya ikna ederek ve özellikle Batılı şirketleri birçok ülkeye yatırım yapmaya teşvik ederek Endonezya ekonomisini yeniden alevlendirdi. Endonezya'daki madencilik ve inşaat çıkarları. Sonuç olarak, pirinç arzının azalması ve Sukarno'nun Batı yardımını kabul etme konusundaki isteksizliğinin yol açtığı bir kıtlık hafifletildi ve ekonominin istikrara kavuşması sağlandı. bölgesel ve resmi olarak bağlantısız güç bloğu, Güneydoğu Asya Ülkeleri Birliği.konsolidasyon gücüDüzeni, güvenliği ve hükümet üzerindeki kontrolünü korumak için Suharto, Endonezya siyasi makinesinin finansmanını ve yetkilerini önemli ölçüde artırdı. Suharto, hükümete yönelik tehditlerle başa çıkmak için iki yeni istihbarat teşkilatı kurdu. Ayrıca USAID organizasyonu tarafından sağlanan malları teslim etmek için bir gıda ve destek dağıtım ajansı olan Lojistik Bürosu'nu kurdu. Bu yeni oluşumlar, çift amaçlı bir askeri savunma kuvveti ve sivil yönetim yapısı verilen bölgesel askeri komuta altına alındı. 1967 yazında Suharto, Komünist Çin ile tüm siyasi bağları kopardı ve Çince konuşan haber ajanslarının çoğunu bastırdı. Silahlı kuvvetler aygıtının tüm unsurlarını doğrudan kontrolü altına aldı. Ulusal meclisi, üyelerinin üçte birinin doğrudan hükümeti tarafından seçilmesini kabul etmesi gerektiğine “inandırarak” siyasi tabanını sağlamlaştırdı. Suharto, her bir devlete ait şirketin yönetim kurulu da dahil olmak üzere siyasi destekçileri adli ve ekonomik liderler olarak seçerek konsolidasyonuna devam etti.Endonezya hegemonyası
1969'da Suharto, Amerika Birleşik Devletleri ve Birleşmiş Milletler ile birlikte, katılımcıların Hollanda'nın bir parçası olarak kalmayı, Endonezya Cumhuriyeti ile bütünleşmeyi veya kendi kaderini tayin etmeyi seçebilecekleri bir self determinasyon referandumu düzenlemek için bir anlaşma yaptı. Batı Yeni Gine üzerinde uzun süredir devam eden tartışmayı sona erdirdi. Sonuç, Endonezya'nın bu toprakları ilhak etmesi oldu. Aralık 1975'te Portekiz, Doğu Timor üzerindeki sömürge yönetimine son verdikten sonra, Suharto'nun güçleri bu toprakları işgal etti. Daha sonra Endonezya tarafından kurulan Doğu Timor hükümeti, bölgenin ülkeye ilhak edilmesini talep etti.İlerleme ve kargaşaSuharto hükümeti altında, mutlak yoksulluk içinde yaşayan Endonezyalıların sayısı 1970 ile 1990 arasında yüzde 60'tan yüzde 14'e düştü. Son 1970'ler, Suharto ve hükümetinin öğrenci muhalefeti ve yolsuzluk suçlamalarıyla battığını gördü ve üniversitelerde siyasi ve sosyal reformlarla sonuçlandı. ve gazetelerin sansürü. 1980'lerin ortalarında Endonezya'nın ana ihracatı olan petrol fiyatının düşmesinden sonra, Suharto imalat ve ihracat sektörlerini vurgulayarak ekonomiyi ilerletti. Suharto, Endonezya'nın ekonomisini çeşitlendirerek önemli miktarda yabancı yatırım getirdi ve ülkeyi petrol ve tarımsal bağımlılığından uzaklaştırdı. Suharto hükümeti ulaşım, gıda üretimi, sağlık ve eğitimde kapsamlı reformlar yaparak Endonezya vatandaşlarının yaşam standardını iyileştirdi. Endonezya'nın geleneksel kentsel merkezleri, Suharto'nun politikalarının ekonomik başarısı sayesinde hızlı bir büyüme sağladı. Bu büyümeye dayanarak, Suharto, aşırı nüfuslu şehirlerden doğal kaynakların henüz sömürülmediği, takımadaların seyrek nüfuslu kırsal bölgelerine bir nüfus yerleştirme programı uygulayarak milliyetçi görüşünü genişletti.Güçten düşmek
1990'lar boyunca Suharto ve hükümeti, siyasi ve ekonomik cephelerde kargaşa ile karşı karşıya kaldı. Suharto'nun insan hakları ihlallerine ve mali suistimallerine karşı gösteriler yaygınlaştı ve ABD gibi dostane hükümetlerin ve Dünya Bankası ve Uluslararası Para Fonu gibi uluslararası kuruluşların dikkatini çekti. Asya mali krizi, çöken ekonomi ve uluslararası baskı karşısında Suharto, 21 Mart 1998'de Endonezya cumhurbaşkanı olarak istifa etti. İstifasına rağmen, Suharto bu yüzyılın başlarında yasal işlemlere karışmaya devam etti.
*Alternatif yazım.