Çocuk terbiyesinde esas, sevgi ve sevdirmektir. Bunu da en iyi "şefkat kahramanları olan" anneler yapar. Bu bakımdan anneler en müessir muallimdirler. Çocuk, çok küçük yaşlarda iken annesinden aldığı terbiyeyi ömrü boyunca unutamaz.
Helâl kazanca ve İslâmı yaşamaya ehemmiyet veren anne?babanın çocukları da pırlanta gibi olmaktadır.
Anneler bazan, şefkati yersiz kullanabilmekte, bu da çocuk terbiyesine menfî olarak tesir etmektedir. Meselâ, uykuları bölünmesin diye, onları namaza kaldırmamakta; yahut dünyevî istikballerini düşünerek, ebedî hayatları için gerekli çalışmayı yapmalarını geri plana itebilmektedirler.
Anneler, kız çocuklarını; ileride "ev hanımı" olmaya hazırlamalı, ev işlerini mükemmelen öğrenmelerini sağlamalıdırlar. Babalar da erkek çocuklarının İslâmiyeti mükemmelen öğrendikten sonra bir meslek sahibi olmaları için onları yönlendirmelidirler.
Bu şekilde; "çocukların kademeli bir şekilde, ilgi ve şefkatle yetiştirildiği ailede huzur tam olur.
Anne?babanın çocuk terbiyesinde dikkat etmeleri gereken en mühim devre, çocukların "ergenlik çağı" denilen çocukluktan gençliğe adım attıkları yaşlardır. Ebeveyn bilhassa o yaşlardaki çocuklara karşı gayet dikkatli davranmalı, onların o gergin devreyi atlatmaları için onlara "bir arkadaş gibi" davranmalıdırlar.