Öncelikle tevekkülün çok önemli bir tanımı vardır. Uygulanmadığı takdirde sonuç istenilenin tam tersi olur. Tevekkül her şey sebeplerden ibaretmiş gibi onlara sarılıp sonra da sebepler hiçbir şey değilmiş gibi Allah’a güvenmektir.
Günlük hayattan örnek vermek gerekirse, sen aracınla uzun bir yolculuğa çıkıyorsun diyelim. Her şeyi kontrol edersin, motoru, tekerlekleri, aracın yağını, tüm ekipmanlarını, freni, her şeye bakarsın. Bundan sonra araç yolculuk için hazır hale gelir. Ama aldığın bu tedbirlerin dışında bir durum gerçekleştiğinde hemen o sebepleri bırakır şöyle dersin: “Ya Rabbi, güven veren ve koruyan ancak sensin.” Ancak sebeplere sarılma ve tedbirdeki aşırılık tevekkülü, pürüzsüz güveni zayıflatır, ihmal ise tedbiri ortadan kaldırır. Batı tedbir aldı ve onu ilahlaştırdı, sadece sebeplere sarılıp onlara güvenip Rablerini unuttular. Böylece şirke düştüler. Müslümanlar da tedbiri hiç almayarak günaha daldılar. Asıl olması gereken dengeli olmaktır. Her şey o sebeplerden ibaretmiş gibi onlara sarılırsın ve sonra da o sebepler hiçbir şey ifade etmiyormuş gibi Allah’a güvenirsin. Bazen sadece kendi bilgisine güvenen bir insan görürsün o affedilemez bir hata yapar. İslam ülkelerinden birinde bir doktoru hatırlarım, bu doktor tüm arkadaşlarına olmaması gereken reçeteler yazdı. Kendini çok üstün görüyordu. Ama bir cerrahi operasyonda hata yaptı. Ülkenin bağımsızlığından sonra ilk defa bir doktordan diploması geri alındı. Sadece kendine güvenirsen kibir ortaya çıkar, bu da gizli şirktir, yaradanı unutmaktır.