Evcil hayvanım için filim olsun isterdim
Hayvanlara olan aşkım.
Küçük bir çocukken şiddetli astım hastasıyım ve sanırım her şeye, özellikle de hayvanlara alerjim var gibi görünüyordu. Bu benim için özellikle zordu çünkü hayvanları severdim. Bir alerjiye gittiğimde, yaklaşık 6 yaşındayken, saç, kürk ve tüyleri olan tüm hayvanlara alerjim olduğunu öğrendim. Bana göre bu çok acımasızdı. Bunu gerçekten kabul etmedim ve anneme sürekli evcil hayvan için yalvarıyordum. Alerjik olduğum her şeye duyarsızlaştırmak için haftada ortalama 6 atış ortalama haftalık alerji çekimleri yapmaya başladım. Bu fotoğrafları yaklaşık 10 yıl boyunca çektim.
Annemle, her yaz Jefferson County Fair'e gitmeme izin verdiğimi, sığır ve kümes hayvanı sergilerinin varlığı nedeniyle astım krizine maruz kalacağımı iyi bildiğimi hatırlıyorum. Ama yine de gittim ve her zaman bir saldırı geçirdim. Bir çiftlikte yaşayan kuzenlerime karşı bile alerjim vardı. Kuzenim Jeff'in geceyi benimle geçirmesine izin veremedim çünkü bir saldırı geçirecektim.
Beni çok fazla rahatsız etmeyen bir kedi ve ara sıra hamster bulmayı başardım. Çok fazla kaplumbağa, yılan, kertenkele, balık ve hatta bir timsah ve kürk ya da tüyleri olmayan her şey vardı. Saçları olmayan bir hayvan vardı, ya da öyle düşündüm ve gerçekten bir tane istedim. Bu bir fildi. Küçük bir kasabada yaşadım ve hayvanat bahçesinde bir fil yoktu. Onları sadece eski bir televizyon programında izleyebildim, Marlin Perkin'in “Vahşi Krallığı”. Zaman geçtikçe astımım düştü ve sonunda daha fazla evcil hayvan almak için serbest kaldım. Sonunda lisede bir köpeğim oldu ve ayrıca bir de kedimiz oldu. Boston'da mezun olduktan ve iş bulduktan sonra bir köpek, balık ve papağan buldum. Ama gizlice hala bir fil istedim. Ayrıca kaplan sevgisini geliştirmeye başladım. Asla da yapamayacağımı biliyordum.
Şimdiye kadarki en iyi tatillerimden biri Tayland'a gittiğim zamandı. Bu gezinin önemli noktaları bir fil kampını ve bir kaplan çiftliğini ziyaret etmek oldu. Fil kampında fillere yaklaşabildim ve hatta bir saatliğine bir tane bile sürdüm. Cennetteydim. Ondan sonra bir tane daha istedim. Kaplan çiftliğini ziyaret ettiğimde 6 aylık bir kaplan yavrusu tuttum. Muhteşemdi. Sonra yanında durup büyümüş bir kaplanı evcilleştirdim. Ne kadar büyük kaplan olduğunun farkında değildim! Bu deneyimin ardından bir evcil hayvan için kaplan sahibi olma fikrinden vazgeçtim. Onlar gerçekten güzel hayvanlar, ama asla evcil hayvan olarak tutulmamalıdır. Onları vahşi doğada korumak için hepimiz çaba sarf etmeliyiz. Bu deneyimden bir süre sonra, kaplan çiftliğindeki kaplanların hepsinin, o sırada Asya'yı vuran kuş gribi nedeniyle yok edilmesi gerektiğine dair haberler yüzünden üzülmüştüm. Bununla birlikte, hala bir fil olma arzum vardı ve hatta bir fil alabileceğim ve ona bakmak için bir fil kiralayabileceğim bir ev almak için Tayland'a taşınmayı hayal ettim.
6 aylık bir panda tutma şansım olan Çin'in Chengdu'su da dahil olmak üzere Asya'yı birkaç kez ziyaret ettim. Ziyaretimden kısa bir süre sonra, bölge büyük bir felaket depremine maruz kaldı ve birçok pandalar travma geçirdi. WWF'nin Çin'deki pandalarla yaptıkları çalışmalara hayranım. 2007'de Boston'daki işimden emekli oldum ve Malezya'ya taşındım. Malezya'daki tek filler, yaşadığım yerden oldukça uzakta olan Borneo'da bulunuyor. İmkansız olduğunu fark etmeme rağmen hala bir fil istedim. Malezya’da en azından onları Borneo veya Tayland’da görecek kadar seyahat edemedim. Tayland'daki filleri ve tabii ki Malezya'daki hayvanat bahçelerini ziyaret etmiştim. Gerçek şey yerine fil hatıraları ve figürinler için razı olmak zorunda kaldım. Bir gün pis zengin olacağım ve bir bakıma bakabileceğime dair umudum hala devam ediyor!
Sevdiğim güzel hayvanların birçoğuyla temasa geçebildiğim için kendimi çok şanslı hissediyorum. Tabii ki, kedim, Nero ve Chi Chi, çayır köpeğimi asla unutamam.
En Sevdiğim Zamanlardan Bazıları Sevdiğim Hayvanlarla
Yaşlanmış olabilirim ama hayvanlara olan sevgim yok.
ABD'de Eve Dönmek.
2014'te Malezya'da yaşadıktan sonra eşim Kevin ile ABD'ye dönüp Rochester, NY bölgesine yerleştim. Malezya'da yaşarken bir evcil hayvan için bir köpeğe sahip olmayı gerçekten çok özledim. Malezya'daki birçok insan, bizim gibi bir apartman dairesinde yaşamış olsalar bile, köpekleri vardı. Bu köpekler çoğunlukla minyatür schnauzer veya oyuncak kaniş gibi küçük köpeklerdi ve banyolarda yerdeki tuvalete gitmek için eğitildiler. Nadiren zeminde koşmalarına ve çoğu zaman sahipleri tarafından taşınmalarına izin verildi. Daha büyük boy bir köpek istediğim için bu tür köpekler bana çekici gelmedi. Bahçede bir köpeğe sahip olmanın acımasız olduğunu düşünmüştüm, burada bahçede koşma ve oynama fırsatı bulamadılar, bu yüzden orada yaşarken bir tane almadım.
ABD'ye döndüğümüzde yapmamız gereken ilk şey bir ev, sonra bir araba almak ve sonunda bir köpek almaktı. Bir eve ihtiyaç duyan ve evlat edinmeye hazır birçok köpek olduğundan bir tane almak istemedik. Birkaç kez evlat edinmek için başvuruda bulunduk, ancak geçildi, çünkü köpekleri çocuklu evlere vermek istediler. Bir gün, “Sığır Köpeği Labrador Karışımı” olarak nitelendirilen, iki yavru resmi olan bir evlat edindik. Yavruları en kısa sürede görmek için kişiyle görüşmek üzere aradık ve ayarladık. Aslen Kevin ve ben her biri farklı türde bir köpek istiyorduk, ancak bu kardeş ve abla ikilisini görünce hemen onlara aşık olduk ve ikisini de eve götürdük.
Erkek cato ve kadın şanslı adını verdik. Onlar şimdi ailemizin ayrılmaz bir parçası. Aynı anda iki yavru yetiştirmek zordu, ama sonunda lazımlık eğitimi aldı. Veterinerleri, onların her şeyden çok Sığır Köpeği olduğunu ve etkinlik seviyelerinin gösterdiğini söylüyor. Onlar tükenene ve birbirimize tükenene kadar birbirimizle birlikte oynarlar. Onlar da ayrılamazlar. Tamamen şımarık olduklarını itiraf etmeliyim!
İki çocuğun yanı sıra, Kevin sonunda hep istediği bukalemunu aldı ve her zaman istediğim bir tuzlu su deposunu aldım. 4 yıldır burada yaşıyoruz ve mavi Quaker Papağanı satın alıp daha sonra başka bir yeşil Quaker papağanı alarak menagerimize ekledik. Daha fazla hayvan için küçük bir oda var, ama bir filin olacağını sanmıyorum bunlardan biri, burada hava çok soğuk olduğundan ve bir tane ağırlayacak kadar yakın değil. Neyse ki Rochester'daki Seneca Park Hayvanat Bahçesi'nde istediğim zaman ziyaret edebileceğim filler var.