Defterlerinden birine Çehov şu anekdotu düşmüştür: “Adam Monte Carlo’da bir kumarhaneye gider, bir milyon kazanır, eve döner, canına kıyar”. Kısa öykünün klasik biçimi, geleceğe ilişkin bu yazılmamış öykünün özünde yoğunlaşır. Öngörülebilir ve geleneksel olanın aksine ( kumar oyna – kaybet – intihar et) entrika bir paradoks halinde sunulur. Çehov’un anekdotu, kumar oynama öyküsü ile intihar öyküsünün bağını keser. Bu kopuş, öykünün biçiminin ikili karakterinin tanımlanmasında anahtardır. Birinci tez: bir kısa öykü her daim iki öykü anlatır.
Maksim Gorki (1868 Nihzni Novgorod- 1936 Moskova)
Bir marangozun oğlu olan Gorki, anababasız kaldıktan sonra çocukluğunu büyükbabasının yanında geçirdi; 11 yaşından sonra geçimini aç ve evsiz olarak, çok zor koşullar altında çeşitli işlerde çalışarak sağladı; okumayı Volga’daki bir gemi aşçısından öğrendi, halkın çok zorlu yoksuk yaşamına yakından tanık oldu. Kazan Üniversite’ne girmek istediyse de bıraktı, onun yerine Kazan’da devrimci anlayışta insanlar bularak kentte ilk devrimci çevreyi kurdu, 1891’de yaşamsal gerçekleri yoğun inceleyebilmek için tüm Rusya’yı kapsayan bir geziye çıktı; 1892’de ilk hikayesini yayınladı, 1900’de “aylak” yaşama son verdi romantik biçemden dönerek ilk gerçekçi romanlarını yazmaya başladı: Petersburg’da kurduğu Znaniye (Bilgi) Yayınevi’nden çağdaş yazarların (Andreyev, Bunin, Çehov, Kuprin, Serafimoviç) gerçekçi, devrimci yapıtlarını yayınladı;