Bir adam yatağında uyuyor, savuruyor ve dönüyor. Pekala, “yatak” bunu tam olarak tanımlamıyor: Daha çok ikiye bölünmüş organik bir koza gibi, tavandan lifli, gergin dokunaçlarla asılı. Bu hipofiz bezi benzeri kapsülün içinde kıvranan beyefendi bitkin ama yakışıklı, gümüş yeleli, kaşsız; matine-idol çene çizgisi olmasaydı, onun Viggo Mortensen olduğunu neredeyse fark etmezdiniz. “Yatağın yeni bir yazılıma ihtiyacı olduğunu düşünüyorum,” diye mırıldandı kadın arkadaşına, lastik uzantıları ellerine besleyerek ayarlıyor. “Artık acımı beklemiyor.”
Neler olduğu hakkında hiçbir fikrin olmayabilir, ama bize güven – biliyorsun kesinlikle neredesin. “David Cronenberg tarafından yazılan ve yönetilen” bir filme beş dakikadan az bir süre kaldı. Bu krediyi ekrana koymak zorunda olmaları bile sadece bir formalite gibi geliyor.
Geleceğin Suçları Kanada’nın en sevdiği sinematik oğlunun (ve yaşayan en büyük çağdaş korku film yapımcısı olmaya aday) sekiz yıl aradan sonra çıkan ilk filmi değil; bu, Cronenberg’i hem bir gece yarısı sineması ikonu hem de uluslararası bir sansasyon haline getiren, aşırı duygusal, türlerin eridiği türden bir geri dönüş. Bu bilimkurgu kâbusunun, zorluk faktörünü ikiye katlama biçimine bakılırsa, aynı zamanda bir çırpıda kaybedilen birçok zamanı telafi etmeye çalışıyor. Başlığı ikinci sınıf filminden ödünç alırsak – gelecek şeylerin şekline bir bakış sunan 1970 deneysel bir film – bu, önceki çalışmanın ne yeniden çevrimi ne de devamı. Ama kesinlikle Cronenberg’in bir kez daha köklerini araştırdığı ve bereketli pislikten ne tür bir psikoseksüel arkadaş çıkarabileceğini gördüğüne dair tam bir fikir veriyor.
Mortensen’in Saul Tenzer’i, şu anda son derece popüler bir geçmiş zaman için büyük bir anlaşma: performans sanatının sakatlanması. Kendisi ve eski bir travma cerrahı olan Caprice (Léa Seydoux) adındaki ortağı, hayran kitlesi için canlı olarak çıkardığı kendi tuhaf iç organlarını büyütmesiyle ünlüdür. Ağrı, rüyalar dışında, insan deneyiminden evrimleşmiş veya belki de devredilmiştir. İnsanlar artık mondo mutasyonunu, çelikle buluşan dokuyu, genetik olarak üstün, yüksek sanat geek gösterisi olarak yeniden adlandırılan etli yıkımı görmeye başlıyor. “Ameliyat yeni seks!” Aşırı fandomu tek kişilik bir susuzluk senfonisine kanalize eden Kristen Stewart’ın canlandırdığı Timlin’i haykırıyor – Ulusal Organ Sicilinde harekete katılmak isteyen bir çalışan. (Bu postmodern ilkel süperstarı baştan çıkarmaya çalıştığında, o itiraz eder: “Eski sekste o kadar iyi değilim.”)
Ayrıca şovlarının etrafında gizlenen, Saul ve Caprice için bir teklifle donanmış Lang (Scott Speedman) adında seğirmiş bir adam var. Ölen oğluna canlı otopsi yapmalarını istiyor. Bunu yaparlarsa, katili -çocuğun annesi- tutan “Yeni Yardımcı Birim” polislerini kızdırma ve kanun kaçağı olma riskiyle karşı karşıya kalırlar. Ama aynı zamanda Lang’ın gizemli yeraltı hareketi tarafından belirlenen bir gündemi ilerletmeye yardımcı olabilirler ve onları insan için küçük bir adımın, insanlık için ileriye doğru dev bir evrimsel sıçramanın parçası haline getirebilirler.
Altında gümbürdeyen noirish motor bu Suçlar kaygan, viskoz bir yüzey ve yeterince iyi dinlerseniz – veya filmdeki bir destekleyici oyuncunun yaptığı gibi, kelimenin tam anlamıyla vücudunuzu kulaklarla kapatırsanız – bir eko-gerilimin hafif gürlemelerini ve günümüzün Ünlü Sanayi Kompleksi’nde hicivli bir tokatlamayı algılayabilirsiniz. . Yine de, burada tutunmak için bir arsa çizgisine sahip olanlar, tüm umudunuzu bırakın. Yeni tarikat üyelerinin dönüştürülmesi menüde değil.
Hayır, bu hardcore Cronen-heads için bir tane, onun daha aşırı, sınırları ortadan kaldıran eserlerini zaten müjde olarak ele alan kişilere yönelik yoğun bir inceleme. Seydoux’nun “Bir organizmanın organizasyona ihtiyacı var…aksi takdirde, sadece tasarımcı kanseridir” gibi mısraları mırıldanmasını sağlamak için bir fırsat. Mortensen’in sallanan, sallanan kemiklerden yapılmış bir “sandalyede” bir bebek gibi beslenmesi için bir bahane, tam olarak bir buçuk HR Giger ve bir buçuk olan bir karışım Pee-Wee’nin Oyun Evi. (Prodüksiyon tasarımı Carol Spier ve sanat yönetimi Dimitris Katsikis ve Kimberly Zaharko’ya ait, bir Cronenberg filminde tam olarak istediğiniz şey. haute lahitler Mortensen, Seydoux’nun sevgilisine nüfuz etmek için kullandığı örümceksi, iskeletli neşterleri, göze çarpan bir vajinal uzaktan kumanda sayesinde gerçekleştirir. “Ameliyat yeni sekstir” sözü hakkında şaka yapmıyorduk.) Bu, Cronenberg’in 1999’lardan beri yapmadığı, “uygar” toplumun serebral, şehvetli, yarı açık dünyasına bir tür kuğu dalışı. eXistenZ, Tekno-paranoya kabusları ve siber füzyon hayalleri için Bronz Çağı’nda çevrimiçi oyunların madenciliğini yaptığı yer.
Geleceğin Suçları gerçekte, cinsiyetin, şiddetin ve oyunculuğun belirli karışımına kadar, adını paylaştığı filmden çok, bu eser için manevi bir kardeş film ve filmi sona erdirmeyen bir doruk noktasıdır. ani bir duruşa, ya aydınlanmanın ya da temel kavrayışın uçurumunda sendeleyerek. Ve eğer bu ’99 ruhu’ gerilim filminin bin yıllık gerilim için yaptığının 21. yüzyıl şizoid-adam eşdeğeri değilse, bazı sanatçıların onlarca yıllık meşguliyetler içinde taze et bulmaya devam edebildiklerinin kanıtı. Bir noktada, dilimle ve sıçra devresindeki yasadışı olayları araştıran bir dedektif, Tenzer’e tüm “vücut sanatı” işleriyle ne ilgisi olduğunu sorar. “Bu ‘vücut sanatı’ şeyleriyle söylemek istediğim şu ki, vücutta olanlardan özellikle hoşlanmıyorum” diye yanıtlıyor. Alt kelime korku sanat için ve kısaca bir yönetmenin ifadesi var.
“Forma dönüş” kelimeleri muhtemelen ortalıkta çokça dolaşacak, ancak deneyimli film yapımcısı hiçbir zaman yolunu ve yolunu kaybetmedi; farklı köşelerde dolaşmaya başladı, biyolojik olanlardan ziyade psikolojik alanlara doğru yolunu dürttü. “a” formuna dönüş. Yine de, herkesin onun “evrimleştiğini” düşündüğü yapışkan, hastalıklı bir alt türe bu kadar ustaca dönüşüne şaşkınlık, huşu ve saf şaşkınlık duymamak elde değil. Bu vizyon sahibi bir film yapımcısının işi böyle görünür. Yeni eti unut. Yaşasın eski Cronenberg.