yeniden psikologa gidiyorum. bu her şeyi atlatmak için son şansım gibi geliyor. o yüzden iradeli olmalıyım.
gerçi mesele irade meselesi değilmiş, hanım öyle dedi ama olsun genede işte.
o kadar da zor değilmiş sanki hepsi söz verdi sözünde duruyor.
olaylara tepki veren aslında ben değilim, o zihindeki kimlikler. bunu bilmek biraz rahatlatıyor.
çünkü anormal davranan hep onlardı, ben değildim.
yaptırımlardan kaçamam bu sayede, ama mekanizmanın farklı bir neden-sonuç ilişkisi içinde gerçekleştiği gerçek.
kaçamadım da zaten dostlar. her zaman o davranışların bedelini ödedim.
karşımda oturan insanların, arkadaşlarımın, kafasında oluşan soru işaretlerini her zaman hissettim. ben devrede olunca ama her şey toparlanıyordu gözlerinde. benim imajım da.
aslında ben de kendim için "napıyorsun" diyordum. mesela o -sevdim sandığım- adamlar ya da çocuklarla bir yerde karşılaştığımda dahi ben bedel ödediğimi hissettim... hataları işlemeseydim, böyle olmazdı. bunu arkadaşlarıma söylesem, önümüze bakacağız derler. ama o kimlikler zihnimdeyken önüme bakmak mümkün değilki pek. ve bunları ben yapmadım ki, en azından onların devrede oluşuyla yaptım.
hasılı böylesi daha iyi değil. "ben güzel resimleri olan ama kulağını kesen van gogh olmak istemiyorum. ben diğerleri gibi olmak istiyorum."
sonuçta diğerleri gibi olursam, kafamı toplarsam odaklanırsam çok daha güzel resimler yapabilirim. sizce?
devamını gör...