Terri Rimmer, gençlerden oluşan bir grup evinde geçirdiği zamanın hikayelerini paylaşıyor. Deneyimlerini anlattığı gibi bir gruptaki çocuklar için nasıl bir şey olduğunu öğrenin.
________________________
Bana güzel bir yer olduğunu söylediler, Shetland midillileri ve çok sayıda oda vardı. Benim yaşım, çok sayıda aktivitenin olduğu ve orada olmasını istediğim özel bir okul yurdu gibi olurdu..
Bana adını önceden söyleyip söylemediklerini hatırlamıyorum, ama Elks-Aidmore Çocuk Evi'ni okuyan büyük işareti hatırlıyorum..
Beyaz bir zemine karşı süslü mavi kaydırma ile yazılmıştır ve eğriyi yuvarlarken, arkasında kesilmemiş bir çim vardı. Cinsiyet ve yaş, tenis kortu, oyun odası, yönetim binası, havuz, patikalar ve yürüyüş için bir sürü odaya bölünmüş küçük "evler" (evler) vardı. Yerel Elks Lodge tarafından sahip olunan ve Milton adında büyük, patlayan bir adam, daha iyi ya da daha kötü bir şey için bizi denetleyen büyük personeli denetledi..
Daha sonra çocuk taciziyle suçlanan yakışıklı bir personel olan Ron vardı; Serebral palsi olan zencefil; Maxine, uzun, akan kıvırcık saçlı 20'li bir şey. Hatırlayamadığım diğerleri.
Bizim yazlık ana odasında bir piyano ve herkes oda dolaşmak ve yanınızdaki ne olduğunu söylemek ama asla doğru olan ne zaman yurt toplantıları vardı büyük bir oturma odası vardı. Koridor döşendi, koridorlar ve ofisler arasında yatak odası vardı ve aralarında bir hemşire istasyonu vardı..
Uzun yemek masasında genç kızları uzun tahta banklara oturttuk ve yemek masasından geçtik. Mutfak, kendi yemeğimizi hazırladığımız yerdi, herbirimiz haftaya bağlı olarak dönüş yapıyor. Bazılarımız KP görevine sahipti, bir etkinliğe ya da başka bir odaya gitmeden önce yemeklerimizi, çömlekleri ve tavaları temizliyorduk, ya da sadece odamıza geri dönüp rüyalar yazmak, mektup yazmak, saçları kesmek ya da boyamak ya da radyolarımızı çok yüksek sesle dinlemek.
Evdeki Yaşam
Bir keresinde genç sakinlerden biri ve ben bir güverte parlak kırmızı boyadım, daha sonra kim ve ne yaptığını tartıştığımız gibi, yaz güneşine sırtımızı döven bir miktar para kazandık. Bir dahaki sefere oda arkadaşım Melody, bana günlüğünü okurken yakaladı ve herkese anlattı. Benden hoşlanmadığını düşünmüştüm, böylece günlüğünü okuduğunu görmek için okudum. John Schneider, Shawn Cassidy, farklı rock ve TV yıldızlarının duvarları boyunca posterlerimiz vardı ve bizler kızlarımız için frilly yapılmış küçük bir banyo paylaştık..
Filmlere, patenlere ve Elks Lodge'a, bazı üyelerin "You Are My Sunshine" ı söyleyecekleri ve hediyeler ve kartlar verebilecekleri bir sürü geziye çıktık. Dördüncü Temmuz'da, havuzda karpuzumuz vardı, pişirildik ve bütün gün yüzdük. Bizi geçici olarak veya bazılarımız için kalıcı olarak bırakan ebeveynler hakkında düşünmemeliydik..
Bize çeşitli ayrıcalıklar veren farklı seviyelerimiz vardı. Seviye ne kadar yüksek olursa, ne kadar izin verildiniz? O zaman yapman gereken bir şey yapmadığın zaman cezalandırılabileceğin Ceza Düzeyi vardı. Söylemeye gerek yok, Ceza Seviyesinde hiçbir ayrıcalık yoktu..
Bir houseparent çift, Bernie ve Sandy, bir bebek kızı vardı ve daha sonra başka bir vardı. Bazı sakinleri bir keresinde büyük kiliselerine götürdüler ve balkonda oturduk, kreplerden sonra kahvaltı yapmamaya çalıştık. Tüm gezilerimize beyaz bir minibüse bindik ve evin adı yazılıydı, böylece gittiğimiz her yerde insanlar dışarı çıktıkça etrafa baktılar ve fısıldadılar. Utanıyor ve utanıyordum, ama diğer çocuklar tarafından rahatsız edilmiyordu..
Akıntıları, Gözlemler ve Oyunculuk
Kimse neden orada olduğumuzu, sadece biz giderken ve nasıl olduğumuz hakkında konuşmamıştı. Herkes, ebeveynlerinin hayallerini bir gün toplayıp, eve sihirli bir şekilde gelebileceğini hayal ettiler..
Orabelle 10 yıl oradaydı ve o 17 yaşındaydı. O ve oda arkadaşı Teresa, bir gece onları yatakta yakaladıktan sonra bir gece dışarı atıldı..
Arkadaşım Kelly ve hasta olduğumuzu iddia ettim, ama personel her tarafımızdaki Buhar Ovasını ovuşturdu ve okul saatinde yatakta kalmamızı sağladı. Kelly, "Terri?" Dedene kadar orada birkaç dakika sessiz kaldık. "Evet?" Yavaşça yoluna geçtim dedim. "Bu, yanıyor mu?" diye sordu gülerek. "Evet!" Söyledim ve tuvaleti fırçalamak için yarıştık ve aceleyle yatağa geri döndük..
Kelly ve ben kendimi hatırlatan Rebecca'lı bir kıza dahşete kapıldım, onu bisikletlerimizle kovalayarak, kendimi kızdırdığım gibi alaycı bir şekilde alay ederek ve genellikle hayatını perişan hale getirerek. 14 yaşımdaydım ve uyumak istiyordum. Kelly, Jackie (başka bir sakin) ve ben beraber takılmaya başladım. Yakında zorbalığın elebaşı oldum, ergenlik dönemindeki mağdurdan victor'a gidiyordum..
Bir sakini olan Serena, orada yaşarken bir trafik kazasında ölen bir ablası vardı. Serena'nın bundan sonra ne kadar sessiz olduğunu hatırladım ve personelin kısa bir sarılmalar ve öpücüklerden sonra o kadar çabuk geri sıçramasını istediklerini hatırlıyorum, zekice ve tereddütle teslim ettiler..
anoreksi
Ben oradayken annemin dikkatini çekebilmek için anoreksiya geliştirdim. Umarım kendimi açlıktan ölürsem eve gelmeme izin vermişti, ama tüm yaptıklarım iki aydır hastanede bana iniş yaptılar ve çocuk evine geri döndüm. Bir kabadayı. Personel beni sabah 2'de yataktan çıkardı, beni anoreksiya için ağırladı ve eğer bir kilo vermiş olsaydım, beni altı tur yüzmek için havuza indirdim. Sonra yatağa geri dönmeye izin verildi..
Bana şöyle devam ediyorlardı: "Eğer kilo kaybetmeye devam ederseniz sizi hastaneye koyacağız ve yemek yemeniz için boğazınıza bir tüp takmak zorunda kalacaklar, bir beslenme tüpü." Onlara inanmadım, böylece kilo verdim. Şişman olduğumu düşünmedim; Sadece annemin sevgisini istedim, ama hiç işe yaramadı.
Bütün mektupları sakladım, ablam Cindy, beni yazdı. Annemi bir ya da iki kez ziyaret ettiğini hatırlamam da bana da geldi. Cindy benim kurtarıcım, Tanrım, sırdaşımdı.
Acı ve Gömülü Anılar
Bunca yıl boyunca hiçbir şeyi yazamayacağım, bir tür anıların saklandığı bir karanlık sır gibi.
Herşeyi sanki dün olduğu gibi hatırlıyorum: yuvarlanan yeşil tepeler ve "burası iyi bir yer, kamp gibi eğlenceli bir yer" sözü. Ama aylar ve birkaç yıl boyunca, bu kampın birbirinden farklı olduğunu biliyorduk ve fark yaratan şey budur..
Yüzleri, bazı isimleri, kuralları, yemekleri, bir gün eve dönme umudunu hatırlıyorum ve her gün yazdım, birçok hikayem, fanteziler, şiirler ve düzyazılar. Kendimi, ebeveynleri olan ya da olmayan diğer tüm sakinlerden “kendilerinden” farklı olduğumu söylediğim gibi, nefes almayı, yaşamaya, umut verip, çılgın bir zamanda aklımı tuttu. Bütün bunları, kendime, kız kardeşimin umut ve ilham mektuplarına asılırken, sessizce, umutlu bir şekilde, düzenli olarak tekrar ettim. Arkadaşlarım yazları aileleriyle ve gerçek evlerde yaşayan ve normal yazları olan arkadaşlarıyla geçirirken, bir gün eve giden aynı umutları ve hayalleri olan çok sayıda çocuk sahibi bir çocuk evindeydim. Asla birbirimize sormadık "Neden buradasın?" çünkü zorunda değildik. Bunun “kötü” ya da “çok fazla sorun” olduğumuzu biliyorduk.
Bazen oda arkadaşımın ağlamasını duyardım ve bir keresinde sessizce oturup sessizce onunla ağlıyorum. Tutkularımızı ve öfkemizi içe doğru çevirdik, ve bazılarımız onları dışarı çıkma, yaratıcı olma ya da basitçe hayatta kalma biçiminde dışa çevirdik..
Bazen tüm o kızlara ve erkeklere ne olduğunu merak ediyorum. Benim gibi başka kurumlara gittiler mi yoksa hepimizin olması gereken iyi çocuklar mı oldular? Benden beri bu salonlardan kaç kişi seyahat etti? "Üretken" yaşamları sürdürmek için kaç kişi gitti? Ruhlarını ifade edecek kadar güvende olana kadar ruhları şişen kaç kişi tuttu? Ve kaç çocuğu, bu tür kaderden çocuklarını kendi başlarına yetiştirme becerisine sahip olmadan kurtardılar.?
Hala otoriteyi sorguladım ve hala isyan ediyorum, yazarken kendimi, ruhu ve aklımı kaybetmeme engel olan boşlukları arıyorum. Ve umarım, hayal edip, varolmayan ev hakkında düşünün, yani onu inşa edene kadar.