27 Temmuz 1953, Kore'de tam ölçekli düşmanlıklar tamamlandı. Uzmanlara göre, Soğuk Savaş döneminin bu çatışması bir yandan ABD ile müttefikleri arasındaki savaş, bir yandan da ÇHC ve SSCB’nin güçleri olarak görülebilir.
Bir ateşkes kararından sonra altmış yıl geçti, ancak bu savaşın birçok detayı gizli kaldı.
Bunun pek çok nedeni var: Amerikan tarafı, kayıplarının kapsamını ve askeri liderliğin yanlış hesaplarını ifşa etmeye hevesli değil. Şimdi bile, resmi veriler, 12: 1 hava savaşlarındaki zayiat oranının doğal olarak “BM kuvvetleri” lehinde olduğundan bahseder.
Şiddetli düşmanlıklar sırasında, savaş suçları, sivillere de dahil olmak üzere sıklıkla işlendi. Doğal olarak, Birleşik Devletler “demokratik imajını” bozmamak için bir kez daha hatırlatmak istemiyor.
Buna karşılık SSCB'de Sovyet askerlerinin düşmanlıklara katılımının gerçekleri dikkatle gizlendi. Uzun süre boyunca, resmi görüş bu gerçeği tamamen reddetti.
Çinli halkın gönüllüleri savaşa yılın Ekim 1950'inde katıldılar. Aslında, DPRK'yı tamamen yenilgiden kurtardılar. Ancak, ağır kayıplara rağmen, bu çatışmada tam bir zafer elde edemediler.
Kuzey Kore makamları, kendileri için "Amerikan emperyalistlerini" kendi başlarına yenmeyi başardıklarını iddia ediyorlardı ve yurt dışından gelen yardımlar yalnızca maddi ve teknikti.
Bu bağlamda, birçok katılımcı ancak doğrudan katılımcıların artık hayatta olmadığı zamanlarda geniş bir şekilde duyurulmuştur.
Bu askeri operasyonların en ilginç anlarından biri havacılık gece çarpışmalar.
Amerika Birleşik Devletleri Kore Yarımadası topraklarında tam kapsamlı düşmanlıklara girdikten kısa bir süre sonra, hava kuvvetleri tam bir hava üstünlüğü sağladı.
Kuzey Koreli müttefikleri olan 14’in Kasım ayındaki 1950’in çürümesini engellemek için, JV Stalin, 64'in Avcı Havacılık Birlikleri'nin (IAK) kurulmasını emretti. 2-3 Avcı Bölümleri, iki uçaksavar topçu bölümü ve bir havacılık teknik bölümünden oluşuyordu.
Amerikan uçakları, Sovyet jet MiG-15 ile çarpışmalardan ağır kayıplar almaya başladı. O sırada, Kore'deki Amerikan Hava Kuvvetleri'nin ana saldırı gücü, Stratejik Havacılık Komutanlığı'nın (SAC) bombalama birimleriydi. Stratejik bombardıman uçakları B-29 ve B-50 ile donanmışlardı.
İki baskın sırasında (avcı uçağı sayılmaz) 20 “uçan kale” kaybettikten sonra, Amerikan komutanlığı taktikleri değiştirmek zorunda kaldı, bu da günlük görev sayısını önemli ölçüde azalttı. Daha önceki küçük gruplar ve B-26 "İstilacı" tek hafif bombardıman uçakları gece baskınlarına yollandıysa, şimdi ağır B-29 onlara katıldı.
Ek olarak, Amerikalılar Sharan hedefinde yeni bir gece radar rehberlik sistemine sahipti ve bu da etkili bombardıman yapılmasını mümkün kıldı.
Sovyet komutanlığı da, hem havadan hem de yerden hava savunma sistemini güçlendirdi.
Bir 10 projektör alayı ve bir 87 uçaksavar topçu bölümü Andun'a dağıtıldı. Bu, sürekli bir ışık alanı oluşturmayı mümkün kılmıştır. P-20 radar tipindeki radar direkleri tepelerde bulunuyordu. Ayrıca acilen bir gece La-11 avcı uçağı havacılık alayı kuruldu.
Kuzey Koreli amblemi ile en son Sovyet pistonlu savaşçı La 11
Alaya Teğmen Albay İvan Andreeviç Efimov başkanlık etti. 351-IAP'ın asıl görevi DPRK'nın önemli stratejik olanaklarını karşılamaktı: Andong ve Anshan'ın havaalanı olan Andung kenti yakınlarındaki Yalu Nehri üzerindeki bir köprü olan Singisyu şehri yakınındaki hidroelektrik santralleri.
İlk zafer 1951 sonbaharında, Kıdemli Teğmen V. Kurganov, ABD Hava Kuvvetleri B-26 "İstilacı" nın gece bombardıman uçağını gece rakımlarda vurmayı başardığında kazandı.
La-11 savaşçıları, o zamanın ana düşmanı ile başarılı bir şekilde savaşmak için yeterli silah gücüne ve hızına sahipti - düşük rakımlı B-26 gece bombardıman uçağı.
La-11’te radar olmadığından, pilotlar aya veya ışıldak ışığına güvenmek zorunda kaldılar.
B-26 "İstilacı"
Ancak B-29 piston “Lavochkin” ile baş etmek zordu. Bombalama alanına girerken, "uçan kaleler" büyük bir yükseklik kazanmış ve daha sonra hedefe inmiş ve 620 km / s hızına ulaşarak, La-11 pilotlarına etkili atış yapma yeteneğini pratikten mahrum bırakmıştır. Uzun mesafeden dolayı, Amerikan uçakları genellikle cezasız kaldılar.
64-IAK'ın emri, bir filo MiG-15bis filosunu tekrar donatmak zorunda kaldı. Bu filo Şubat 1952'ta misyonlarla savaşmaya başladı. Amerikalılar, Kore'de gece gökyüzünde jet MiG'lerin radar kullanarak hızla bulunduğunu keşfettiler, bu nedenle B-29 ağır bombardıman uçaklarının etkinliği azaldı.
Her halükarda, Sovyet gece savaşçıları, uçaksavar topçuları, projektörler ve radar istasyonlarının yardımıyla birkaç büyük baskın yapmayı başardı.
10 Haziran ayında B-29 grubu Kvansan yakınlarındaki köprülere bir gece baskın düzenledi. Hedefin yakınında hafif bir alanla karşılaştılar ve karanlıktan Sovyet pilotları çarptı. İki B-29 vuruldu, bir diğeri ağır hasar gördü ve Güney Kore'ye düştü. Ağır hasar gören bir bombardıman uçağı, Daegu’daki hava sahası bölgesinde acil iniş yapmayı başardı. Bu savaşta, 351-IAP komutan yardımcısı, Kaptan A. M. Karelin, iki kişiyi vurdu ve bir B-29'e zarar veren kendini gösterdi.
Bir dahaki sefere, A. M. Karelin, o zamanlar zaten büyük, kendini 3 July1952 olarak ayırt etmeyi başardı. Işık alanında, ABD NAC 50'inci keşif filosunun bir parçası olan bir keşif uçağı RB-91 vuruldu.
Haziran ayından Eylül ayına kadar 1952, Sovyet pilotları en az yedi Amerikan uçağı düşürdü.
Amerikan komutanlığı taktikleri değiştirmek zorunda kaldı. Şimdi bombardıman uçakları uçaklara uçmadan önce, hedeflere giden yolu temizleyen gece kapıcıları oldu. Ayrıca, grev grubunda, radarı hedef alan avcıları ve uçaksavar topçularını bastırması beklenen elektronik savaş uçakları ortaya çıktı.
Güney Kore'deki hava üssüne birkaç hava filosu geldi ve bunlar tüm hava şartlarında avcı uçağı olan radarlarla donatıldı. Bunlar arasında Skyknight F513D uçakları ve F-3B Starflre uçağıyla donanmış 319-I EIT (önleyici avcı uçağı) ile donanmış Amerikan Deniz Piyadeleri'nin 94.
Amerikan savaşçıları, 1952'un düşüşünden başlayarak, hedefe yaklaşmadan önce veya bir savaş görevinden sonra MiG'lerin ele geçirilmesini gerçekleştirdiler. Kasım 2, iki tarafın jet uçağının katılımı ile ilk çarpışma oldu. Batı kaynaklarına göre, bu savaşta, bir MiG-15, F3D-2 üzerindeki ABD piyade pilotu tarafından vuruldu.
F3D-2 "Skyknight" Gece Öncü
Sovyet verilerine göre, 351-IAP pilotları gece çatışmalarında 15 Amerikan uçaklarını vurdu. Bunlar arasında: 5 B-26, 9 B-29 ve keşif RB-50. Sovyet ordusunun kayıpları 2 La-11 ve 2 MiG-15 idi. Bir pilot öldü - 8 Ağustos 1951, Kıdemli Teğmen I. V. Gurilov, La 11'te tropikal bir tayfuna çarptı ve kaza yaptı. Kasım ayında 1952, ikinci La-11 kalkışa düştü, ancak pilot, Binbaşı IA Alekseev kaçmayı başardı. Göçmenler, Teğmen I. P. Kovalev'i (yılın 8 Kasım 1952'inden kurtuldu) hayatta kaldılar ve Kolordu yönetim kurulundan Binbaşı P.F. Sychev (yılın Kasım 19 1952'i öldü).
Mart ayında 1953, 351-th IAP Sovyetler Birliği'ne gönderildi. Yerine 298 th IAP girdi.
Mart ayında, 1953, Amerikalılar daha aktif hale geldi. 5'ten 6'e kadar olan gecede, bir grup 17 B-29 Onjong şehrine baskın düzenledi. Toplamda, bu ay, F10D-29N ve F-3 tarafından kapsanan en az 2 B-94'ı içeren beş baskın yapıldı.
Nisan ayında, Amerikalılar MiG'leri kapsayan hedeflere yönelik gece baskınlarının taktiklerini değiştirmeye karar verdi. Bombacıların grupları, projektörlerin ışık alanlarına düşmemek için sadece kötü havalarda veya aysız ve bulutlu gecelerde gönderildi.
Savaş koşullarının artması ve gece yakalayıcıların muhalefetinin artan karmaşıklığına rağmen, 298-IAP pilotları hala iyi sonuçlar almayı başardı.
2 F-84 ve 2 F-94 imha edildi, 4 B-29, 1 B-26 ve 1 F3D-2N imha edildi. Amerikan tarafına göre, Sovyet pilotlarının, 8 F-3, 84 F-1 ve 94 B-1, 26 B-2 ve 29 F1 B-3 ve 2 F2 B-15'i devirerek kazandıkları dikkat çekicidir. Alay kayıpları XNUMX MiG-XNUMXbis'e ulaştı, bir pilot öldü.
Kısa süre önce Sovyetler Birliği Kahramanı Komutan Albay N. L. Arsenyev komutasındaki özel bir keşif havacılık grubunun bu çatışmaya katıldıkları bildirildi. En son IL-28 ile silahlanmıştı. Grup, yılın 1950 yazında Çin topraklarına devredildi. Pilotlar, gece yarışmalarının neredeyse yarısını yaptılar ve savaşın sonuna kadar savaş operasyonlarına katıldılar. 1953 yılında (belki daha önce) pilotların sadece keşif misyonları gerçekleştirmediğini, aynı zamanda bombalandığını da belirtmek gerekir. Onaylanmamış bilgilere göre, gece baskınlarında iki IL-28 kaybedildi.
Düşmanlıkların sona ermesinden hemen önce, Komiser Teğmen Howe Soo Kyun komutasındaki bir grup 10 Çince pilotu (MiG-15'te) gece sınıfları için hazırlandı. Onlar, 3-th AE 298-th IAP'den çok uzakta olmayan Miaogou havaalanında bulunuyordu. Sovyet pilotlar deneyimlerini meslektaşlarına zor meteorolojik koşullarda ve gece nasıl uçacaklarını öğreterek aktardılar. Çinliler haziran ayının sonunda savaşmaya başladılar, ancak nadiren rakiplerle karşılaştılar, ancak yalnızca komutan, Temmuz ayında Aneu bölgesindeki F-94'e ciddi şekilde zarar veren kendisini ayırt etmeyi başardı. Amerikan uçağı, DPRK sahiline acil iniş yapmak zorunda kaldı.
Gece Öncü F-94B "Starfire"
1950'in sonunda, savaşın başlamasından kısa bir süre sonra, tüm DPRK uçakları hava limanlarında ya tahrip edildi ya da engellendi.
Sovyet ordusunun Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında edindiği deneyimleri dikkate alarak, DPRK Hava Kuvvetleri'nden ayrı bir gece havacılık birimi kurmaya karar verildi. Daha sonra, Pak Den Sik tarafından komuta edilen hafif gece bombardıman uçaklarının gece hava alayına dönüştü. 1951'in sonunda, DPRK Kahramanı ünvanını aldı. Başlangıçta, bu birim Sovyet Po-2 hafif bombardıman uçaklarıyla donanmış birkaç filodan oluşuyordu.
1951 yazından itibaren, gece havacılık alayının pilotları, cephenin arkasındaki hedeflere saldırarak gece savaş misyonları yaptı. 17 Haziran, Suwon'daki bir hava sahasında bombalandı, bu sırada F-9 Sabre'nin X-NUMX'i imha edildi. Ayrıca Po-86, Incheon ve Yondypho Havaalanı limanındaki yakıt depolarına ve tesislerine saldırdı.
Haziran 21 uçak alayı Seul-Yongsan tren istasyonunu bombaladı. 24 Haziran, Suwon'daki bir hava sahası tarafından saldırıya uğradı (tahrip edilmiş 10 uçağı). Aynı geceki birliklerin bir başka filosu, Namsuri ve Bouvalri köylerine yakın bir düşman konvoyuna saldırdı ve bazı 30 araçlarını imha etti. Haziran 28 filosu alayı Yondypha, Inchon, Yongsan ve Munsan çevresindeki düşman birliklerini bombaladı.
1 Ocak Pak Den Siq komutasındaki gece bombardıman uçaklarının hava kuvvetleri 1953, Incheon limanında ve ayrıca bazı askeri depolarda bulunan büyük bir tankeri imha etti.
1952'te DPRK hava kuvvetlerinin gece bölümleri, yalnızca küçük bombalar değil füzeler de taşıyabilen Sovyet Yak-11 ve Yak-18 uçaklarını aldı. Kuzey Kore Hava Kuvvetleri'nin birkaç filosu, pistonlu savaşçıları La-9 ve La-11 ile donanmış olan gece türlerine de transfer edildi. Güney Kore topraklarına baskınlar düzenlediler. Ve o zamana kadar bu uçaklar zaten modası geçmiş olmasına rağmen, Kuzey Koreli pilotlar düşmana birçok sorun sunabildiler.
Gece uçuşları Po-2 yalnızca maddi hasara neden olmadı, aynı zamanda geceleri bile güvende hissetmeyen düşman askerleri üzerinde moral bir etki yaptı. Amerikan askerleri Po-2 takma adı aldı - "Nutty Chinese alarm clocks".
Po-2'e karşı, Amerika Birleşik Devletleri Beşinci Hava Kuvvetleri Komutanlığı, Twin Mustang pistonlu uçakları F-82G, F4U-5N Corsair, F7F-5N Tigercat ve AT-6 Texan'ı kullandı. F-82G, 339'inci hava filosu ve F7F-5N - 513'inci ABD Donanması gece avcısı filosu ile hizmet veriyordu.
Gece savaşçısı F-82G "Twin Mustang"
Amerikan F7F-5N "Tigercat" birçok Po-2 uçağı vurabildi. Ayrıca, F7F-5N "Tigercat", Kuzey Kore'deki yer hedeflerinin gece saldırılarında kullanıldı. 23 Temmuz F1951F-7N "Tigercat" 'dan (pilot Marion Crawford ve kameraman Gordon Barnett) biri olan 5 iniş sırasında ciddi şekilde hasar gördü ve kaza yaptı. Operatör kaçmayı başardı, ancak pilot hiç bulunamadı. F7F-5N "Tigercat" katılımıyla gece uçuşlarının yarısından fazlasının gerçekleştirildiğine dikkat etmek önemlidir.
Gece Öncü F7F-3N "Tigercat"
1952 yazında, 513-I AE FXknumX SkyNight jet avcı uçağı-önleyicilerini aldı. Radar kullanımıyla ilk gece zafer, pilot S. A. Covey ve radar operatörü D. R. George'un bir parçası olarak böyle bir uçağın mürettebatı tarafından kazanıldı.
Kasım gecesi 2, ilk MiG-15bis jetini vurdular. Savaş sırasında pilotlar F3D-2 "Skyknight" yedi düşman uçağını düşürdü.
Mart ayında 1952, Starfire avcı uçağıyla donanmış 319-I avcı filosu Güney Kore'ye geldi. Pilotlar hemen sıralamalarla mücadele etmeye başladı. Doğru, ilk müdahale bir trajediye dönüştü: pilot hızdaki farkı hesaba katmadı ve takip edilen Po-2'in kuyruğuna düştü. Her iki uçak düştü. Bir sonraki gece filo başka bir savaşçıyı kaybetti: pilot, iş arkadaşının hatasını hesaba kattı ve hızı düşürmek için kanatları ve şasiyi serbest bıraktı, ancak sonuç olarak yükseklik de düştü. Uçak düştü, tepelerden birine çarptı ve mürettebatı öldürüldü.
İlk zafer sadece nisan ayında kazanıldı. Pilot mürettebat - kaptan Ben Phyton ve operatör - Teğmen R. Lyson, düşmanı Po-2'i vurmayı başardılar. Bu filonun pilotlarının son galibi, 30 Ocak 1953'i kazanarak başka bir Po-2 kazandı. Dövüş sırasında, 319 EIT pilotları, 4694 gece türlüsü yaptı, Kore'deki 4 uçaklarını vurdu: 3 Po-2 ve 1 La-9 ve 1108 ton hava bombalarını düşürdü.
Savaşçı F4U-5N "Corsair"
Haziran 1953'te, F4U-5N Corsair gece avcı filosu, filo - Amerikan uçak gemisi Princeton'a dayanan VC-3. Ana görevi, Seul bölgesinde geceleri Kuzey Kore uçaklarına müdahale etmekti. Dövüş sırasında, Teğmen Bordelon 29 Haziran'dan 16 Temmuz'a kadar Kore ordusunun 3 Yak-18'ini ve 2 La-9'unu düşüren kendini fark etti. Bu, böyle yüksek bir sonuç elde etmeyi başaran tek filo pilotudur.
Genel olarak, ABD gece yakalayıcılarının başarısı çok etkileyici değildi. Ve, garip bir şekilde, en zor amaç, umutsuzca modası geçmiş "yaşlı adam" Po-2 idi.
Göre:
http://www.zovneba.irk.ru/text/migalley1.html
http://www.nnre.ru/transport_i_aviacija/aviacija_i_vremja_2002_06/p9.php
http://www.k2x2.info/transport_i_aviacija/aviacija_i_vremja_2003_02/p14.php