Yarbay Anthony Shaffer'ın, Able Danger istihbarat biriminin, 11 Eylül Komisyonu'nun idari personel direktörü Philip Zelikow'a, Muhammed Atta ve Birleşik Devletler'de faaliyet gösteren El Kaide'nin bir hücresinin parçası olarak çalışan gelecekteki diğer hava korsanlarının kimlikleri hakkında rapor verdiğini ifşa etmesi. Devletler, 11 Eylül'den en az bir yıl önce, sadece bu hayati bilgilerin bastırılması için, bu önümüzdeki Kasım'da kırk iki yıl önce bir başkanlık komisyonu ile paralellik kurmaya davet ediyor.
"New York Times" ve diğer haber kuruluşları tarafından bildirildiği üzere, yalnızca bir saldırı planlandığı bilgisi bilinmekle kalmadı, daha sonra Pentagon'un inkar etmesine rağmen, Savunma Bakanlığı avukatları da Able Danger biriminin bu bilgileri F.B.I. Associated Press'e göre, Scott Phillpott adlı bir Donanma kaptanı, görünüşe göre, 11 Eylül Komisyonu'na bu Able Danger bulguları hakkında boşuna rapor verdi.
Bu şaşırtıcı gerçeklerin ortaya çıkmasının ilk nedeni, yerel askeri gözetim için fonların artırılması için lobicilik yapmak olabilir. Yine de Albay Shaffer, başkanlık komisyonlarına ve bilinçli bir vatandaşa karşı sorumluluklarının yerine getirilmediğine dair bir pencere açtı. Ulusal Halk Radyosu'na konuşan Shaffer, "Bilgi dışarı çıkmalı ve bence bu şeylerden bazılarının genel raporun bir parçası olarak neden incelenmediğini açıklamamız gerekiyor." dedi.
Olay, Warren Komisyonu'nun Lee Harvey Oswald'ın 1963 Eylül'ünün sonlarında Dallas'ta Kübalı bir sürgünü ve eski hukuk öğrencisi Sylvia Odio'yu ziyaret ettiğini keşfeden son günlerine paralellik gösteriyor. Teğmen Albay Shaffer'ın onlara tam bir dizi belge sunmasına rağmen Tehlike bilgisi mümkün, bu yüzden Warren Komisyonu Odio ziyaretiyle ilgili yalnızca en yüzeysel araştırmaları yürüttü. Bayan Odio'nun Warren Komisyonu önünde verdiği ifadede, ertesi gün ziyaretçilerinden biri tarafından Oswald'ın, "Başkan Kennedy'nin Domuzlar Körfezi'nden sonra suikaste uğraması ve bazı Kübalıların bunu yapması gerekirdi" dediği söylendi. bunu yapmak çok kolay."
Warren Komisyonu, bu olayı değerlendirecek bir bağlamdan yoksundu, çünkü CIA'in, bugün bir Pat Robertson'ın açıkça savunabileceğinden farklı olarak, şu anda kamuya açık bir konu olan ve gizlenmesi gereken bir mesele olan Fidel Castro'ya suikast girişimleri hakkında bilgilendirilmedi. yabancı bir liderin öldürülmesi. Odio olayı tam olarak araştırılsaydı, bazı rahatsız edici gerçekler ortaya çıkabilirdi, tıpkı Yarbay Shaffer'ın test ettiği bilgilerin 9/11 Komisyonunun bulgularını değiştirebileceği gibi Warren Raporu'nun sonuçlarını değiştirebilecek gerçekler ve Muhammed Atta'nın biyografisi daha kapsamlı bir şekilde araştırıldı.
Adalete Veda kitabım için Kennedy suikastı üzerine yaptığım kendi çalışmamda, CIA'in bu gizli çabalarına paralel olarak Robert F. Kennedy'nin Fidel Castro'ya suikast düzenlemek için kendi gizli planlarını düzenlediğini keşfettim. Kaynaklar, Başkanın Dış İstihbarat Danışma Kurulu'nun yayınlanan tutanakları, Kilise Komitesi belgeleri ve Başsavcı ile yakın çalışan Kübalılar.
Bobby'nin özel ekibine verdiği talimat iki yönlüydü. Bu, Kennedy yönetimini "evden doksan mil uzakta" kendi tarafındaki Komünist dikenden kurtarmanın bir yolunu keşfetmekti. Aynı zamanda kardeşini, John F. Kennedy'nin Domuzlar Körfezi'nde Küba'nın işgalini desteklemeyi reddetmesiyle öfkelenen Castro karşıtı bir Kübalının öldürücü dürtülerinden korumaktı.
Bobby Kennedy'ye en yakın olanlar arasında bugün hala Florida'da yaşayan bir adam vardı, 1963 yazında Bobby adına New Orleans'a seyahat eden Angelo Murgado. Kendi ifadesiyle, "Castro'nun ajanları, çifte ajanları ve CIA için çalışan Kübalılar arasında hareket ederek, gelecekteki bir suikastçıyı "etkisizleştirmeyi" umuyordu.
New Orleans'ta Bay Murgado, doğduğu şehirde Nisan ile Eylül 1963 arasında ikamet eden Lee Harvey Oswald ile tanıştı. Şimdiye kadar, Bobby Kennedy'nin suikasttan önce Oswald'dan haberdar olduğu bildirilmemişti.
Bobby, Oswald'ın FBI için çalıştığını bile keşfetti, bu gerçek Warren Komisyonu'nun da dikkatine sunuldu ve daha sonra 1970'lerin sonlarında bir F.B.I. Oswald o ağustos ayında Canal Street'te "Küba için Fair Play" broşürlerini dağıttığı bir sahne frakasından tutuklandığında New Orleans saha ofisinde Büro'nun Oswald hakkındaki bol dosyalarını inceleyen William Walter.
Bay Murgado'ya göre Bobby, "F.B.I. onu kontrol ediyorsa," diye mantık yürüttü, "o sorun değil." Tek başına, gizlice hareket eden ve kardeşine yönelik bir tehditten şüphelenen Bobby, Oswald'ın kim olduğunu hafife aldı ve onu endişelerinin ana hedefi yapmaktan vazgeçti. Bobby, "New Orleans'ta bir şeylerin piştiğini" biliyordu, diyor Angel Murgado, New Orleans, İncil'deki orantıda bir felakette sel tarafından yok edilen o fahişe şehri, New Orleans, Kennedy suikastının kuluçkaya yattığı günah şehri. Ama Bobby kendini tuttu. "Dikkatli" dedi ve görünüşe göre Oswald hakkında bildiklerini, Başkan'ı korumasına yardım etmesi beklenen kişilerle paylaşmadı.
Angelo Murgado ve Domuzlar Körfezi'nin emektarlarından biri, Eylül ayında Oswald ile New Orleans'tan Dallas'a seyahat eden ve Sylvia Odio'yu ziyaret ettikleri adamlardı. (Bayan Odio, üçünün birlikte seyahat ettiğini ifade etti, ancak Angelo, kendisi ve New Orleans'tan birlikte gelen Leopoldo'nun Sylvia Odio'nun evine geldiklerinde, Oswald zaten oradaydı, dairede oturuyordu. O "Leopoldo" ve Angelo, Oswald'ı tanıyordu. , hiç şüphesiz). Amaçları, ya da Angelo'nun düşündüğü gibi, Castro karşıtı çabalarında yardım aramaktı; Bayan Odio ile Castro'yu devirmek için silah satın almak hakkında konuştular. Angelo, Warren Raporu'nda "Leopoldo" olarak anılan arkadaşına güvenebileceğine inanıyordu, çünkü o sadece Domuzlar Körfezi'nin emektarlarından biri değildi, aynı zamanda kardeşi Miami belediye başkanlığına aday oluyordu. Saygın biriydi.
Angelo'nun duruşması dışında, "Leopoldo" ertesi gün Bayan Odio'yu aradı ve ona "Leon" Oswald'ın Başkan Kennedy'yi öldürme gereğinden nasıl bahsettiğini anlattı. Warren Raporuna yansıyan bir sonuç olan Leopoldo, "Leon"un "bir çeşit deli" olduğunu söyledi.
Suikastın önceden bilinmesine işaret eden bir olayda, Oswald'ı Bobby Kennedy'nin çok yakın bir arkadaşının yanına yerleştirmek, Bobby'yi sonsuza kadar susturacak bir tuzak yarattı ve onu kardeşinin ölümüyle ilgili bildiklerini halka açıklamak için güçsüz kıldı. Yardımcısı Frank Mankiewicz'e "insanlarımızdan herhangi birinin bu işe karışıp karışmadığını" sordu ve Mankiewicz bana dedi ki, olabileceğini düşündün mü? Konuşma orada kesildi.
Angelo, güvenebileceğine inandığı bir arkadaşı tarafından ihanete uğramıştı; Angelo'nun inandığı gibi Fidel Castro'nun devrilmesinden çok Oswald'ın Başkan'ın öldürülmesinden sorumlu tutulmasına dahil olan bir adamdı. gerçekten ilgiliydi. Bayan Odio'yu ziyaret eden erkekler, basılı olarak ilk kez burada tanımlanıyor.
"Leopoldo", CIA tarafından kendisine tanınan dokunulmazlık ile HSCA önünde ifade veren Bernardo de Torres'di, böylece Kennedy suikastına kadar geçen süre hakkında CIA olarak sorgulanmadı. Komiteye bu tanıktan neyi isteyip neyi isteyemediği konusunda talimat verdi. Hem Warren Komisyonu hem de HSCA, Castro karşıtı temayı gömdü ve Bobby'nin bilebileceği şeyleri asla araştırmadı. Başkan Kennedy'nin suikastı önlenebilirdi, tıpkı FBI'ın yardım ettiği Able Danger ekibi tarafından ortaya çıkarılan kişilerin yakalanması, fırsat verilmiş olsaydı, 9/11'in gidişatını değiştirmiş olabilirdi. trajedi.
Robert F. Kennedy'nin sadece Lee Harvey Oswald'ı bilmesi değil, aynı zamanda onu bir tehlike olarak görmesi bile şok edici. Bobby'nin Oswald'ı New Orleans'ta gözetim altına alması, yalnızca Oswald'ın Fidel Castro'ya karşı "sadece" suikast planlarına karıştığı için hiçbir tehdit oluşturmadığı sonucuna varması, halka karşı serbest bir yaklaşımdan beklemeye devam edebileceğimiz felaketler için tüyler ürpertici bir emsaldir. vatandaşları cahil ve dolayısıyla saldırılara karşı savunmasız tutmaya istekli görünen hükümet komisyonlarının hesap verebilirliği.
Daha önce yayınlanmamış binlerce belgeyle çalışan ve birçok tanığın ilk kez konuştuğu binden fazla röportajdan yararlanan Joan Mellen, 1969'da dava açan tek kamu görevlisi olan New Orleans bölge savcısı Jim Garrison'ın soruşturmasını yeniden gözden geçiriyor. Başkan John F. Kennedy'nin cinayetinde bir şüpheli.
Garrison, Lee Harvey Oswald'ın Kennedy'yi öldürmekte tek başına hareket eden, istikrarsız bir Castro yanlısı Marksist olduğu sonucuna varan Warren Raporundaki çelişkileri ortaya koyarak başladı. Adalete Veda Marksist olmayan Oswald'ın aslında hem FBI hem de CIA ile ve ayrıca ABD Gümrükleri ile çalıştığını ve Garrison'un soruşturmasını sabote etme girişimlerinin ABD hükümetinin en üst seviyelerine ulaştığını ortaya koyuyor. Garrison, Clay Shaw ve CIA sözleşmeli çalışanı David Ferrie'den, en azından bir Savunma İstihbarat Teşkilatı varlığı olan Kerry Thornley adlı Oswald'ın bir Deniz kohortuna kadar, suikasta karışan çeşitli kişilerle görüştü. Garrison'un şüphelileri arasında, Castro karşıtı bir Küba varlığı olan Fidel Castro'ya yönelik suikast girişimlerinde yer alan CIA destekli servet askerleri ve yazar tarafından ilk kez burada röportaj yapılan komplocular için genç bir koşucu vardı.
Garrison'ın çabalarını temel alan Mellen, belirleyici yeni kanıtlar ortaya çıkarır ve 22 Kasım 1963'teki gerçek olaylardan çok önce harekete geçen hem bir başkana suikast düzenlenmesinde hem de örtbas edilmesinde istihbarat teşkilatlarının rollerini açıkça ortaya koyar.
Ulusal Arşivler'in JFK Suikast Kayıtları Koleksiyonu'ndaki yeni kanıtlar ve binden fazla kişiyle yapılan görüşmelerden yola çıkarak, yazar Joan Mellen kapsamlı yeni kitabında Adalete Veda Başkan Kennedy Dallas'ta vurulmadan aylar önce Louisiana'da örtbasın nasıl başladığını gösteriyor.
Biyografi yazarı Joan Mellen, 1969'da New Orleans Bölge Savcısı Jim Garrison ile tanıştı. Başkan Kennedy'nin başına gelenlerle ilgili gerçeği amansız araştırması, onun üzerinde derin bir etki bıraktı. 1997'de Mellen, Garrison'ın hayat hikayesi üzerinde çalışmaya başladı.
Biyografisi, Garrison'ın soruşturmasının hikayesine ve ardından suikastın kendisinin yeni bir soruşturmasına dönüştü.
Daha önce yayınlanmamış binlerce belgeyle çalışan ve birçok tanığın ilk kez konuştuğu binden fazla röportajdan yararlanan Joan Mellen, 1969'da dava açan tek kamu görevlisi olan New Orleans bölge savcısı Jim Garrison'ın soruşturmasını yeniden gözden geçiriyor. Başkan John F. Kennedy'nin cinayetinde bir şüpheli.
Garrison, Lee Harvey Oswald'ın Başkan Kennedy'yi öldürmede tek başına hareket eden, istikrarsız bir Castro yanlısı Marksist olduğu sonucuna varan Warren Raporundaki çelişkileri ortaya koyarak başladı. Adalete Veda Oswald'ın Marksist olmadığını ve aslında hem FBI, hem CIA hem de ABD hükümetiyle çalıştığını ortaya koyuyor.
Garrison, Clay Shaw ve CIA sözleşmeli çalışanı David Ferrie'den, aynı zamanda bir Savunma İstihbarat varlığı olan Kerry Thornley adlı Oswald'ın bir Deniz kohortuna kadar, suikasta karışan çeşitli kişilerle görüştü. Garrison'un şüphelileri arasında, Castro karşıtı bir Küba varlığı olan Fidel Castro'ya yönelik suikast girişimlerinde yer alan CIA destekli servet askerleri ve burada ilk kez açıkça konuşan, komplocular için genç bir koşucu vardı.
Garrison'ın çabalarını temel alan Mellen, belirleyici yeni kanıtlar ortaya çıkarır ve 22 Kasım 1963'teki gerçek olaylardan çok önce harekete geçen hem bir başkana suikast düzenlenmesinde hem de örtbas edilmesinde istihbarat teşkilatlarının rollerini açıkça ortaya koyar.
Bu kitap bir dönüm noktası olacak. Mellen'in Önsöz'de açıkladığı gibi, Başkan Kennedy'nin 2003'teki ölümünün 40. Yıldönümünde, bir Gallup Anketi, suikasttan CIA'in sorumlu olduğuna inananların sayısının, sebepsiz bir adam olan Oswald'ın tek başına hareket ettiğine inananların iki katı olduğunu doğruladı.
Akademik kurumun çoğu üyesinin mümkün olduğunca kaçındığı bazı konular var - ve John F. Kennedy suikastını çevreleyen komplo teorileri ağı da kesinlikle bunlar arasında.
Bir de yeni kitabı olan Temple Üniversitesi'nden Joan Mellen var. Adalete Veda, cinayeti ABD hükümetinin üzerine yıkıyor.
17 kitaptan oluşan eklektik bir koleksiyon yazan İngiliz profesör Mellen, "Yaşasın görev süresi" dedi.
Geçen hafta yayınlanan son kitabı, suikast soruşturması Oliver Stone'un 1991 filminde dramatize edilen New Orleans bölge savcısı Jim Garrison'un biyografisi olarak başladı. JFK.
Ancak Garrison hakkındaki araştırmasında Mellen kısa süre sonra suikastın kendisinden büyülendi. 1.200 görüşme yaptığını söylediği sekiz yıllık çalışmanın ardından Mellen, Garrison'ın haklı olduğu ve CIA'in - diğer devlet kurumlarının yardımıyla - suikastı düzenlediği ve bölge savcısının soruşturmasını engellemek için çalıştığı sonucuna vardı.
"Hükümet içi savaş Başkan Kennedy'nin ölümüne neden oldu" dedi. "Kanıtlar kesin."
Mellen, kanıtlarını yoğun ve son derece ayrıntılı 386 sayfada, 140 ek sayfa dikkatli alıntı ve kaynak kullanarak sunuyor.
Publishers Weekly, kitabın bir incelemesinde kitabı "şaşırtıcı miktarda bilgiyi gün ışığına çıkardığı" için övdü, ancak anlatının "zaten çok şaşırtıcı olan bir vakayı zaman çizgilerini, yazarların seslerini ve yerlerini görünüşte çok az bir nedenle değiştirerek karıştırdığından" şikayet etti.
Mellen, kendi adına, kitabı ciddi bir akademik burs çalışması olarak görüyor - eğitimli bir tarihçi değil, yaratıcı yazarlık profesörü olmasına rağmen.
"Bu burs olmasaydı, değersiz olurdu" dedi.
1970'lerin başında kadroya alınan Mellen, "hırslı olmadığını" ve kitabın akademik itibarına verebileceği herhangi bir zarar konusunda kaygısız olduğunu söyledi.
Mellen, şimdiye kadar, en azından Temple'ın çalışmalarını oldukça desteklediğini söyledi. Mellen, üniversite halkla ilişkiler departmanının kitabını tanıttığını ve üniversite başkanı David Adamany'nin ona çalışmalarını "kamu entelektüeli" olarak öven bir mektup yazdığını söyledi.
"Ciddi tarihçiler bu davadan kaçtılar" dedi. "Kusur istemiyorlar; ana akımda olmak istiyorlar."
Ancak ardı ardına yapılan anketler, Amerikalıların büyük çoğunluğunun Warren Komisyonu'nun Lee Harvey Oswald'ın tek başına hareket ettiğine dair bulgularına inanmadığını gösterdi.
Buna rağmen, Mellen, çoğu akademik çevrede konunun "tabu" olduğunu söyledi. Ayrıca, yayıncıların tepkisi herhangi bir ölçü ise, JFK suikast kitaplarının popülaritesinin azalmakta olduğu görülüyor.
Mellen, 1.500 sayfalık müsveddesinin tamamı için hiçbir alıcı bulamadı ve yalnızca bir tanesi - Potomac Books adlı uzman bir Virginia basını - kısaltılmış versiyon için.
Adalete Veda Mellen kitabı araştırmak için harcadığını tahmin ettiği 150 bin dolarlık kendi parasını geri almak istiyorsa iyi satmak zorunda kalacak.
Mellen, "Hayatımı tüketti, ama tekrar yapardım" dedi. "Tarihe katkımdır."
Ben Adalete Veda: Jim Garrison, JFK'nin Suikastı ve Tarihi Değiştirmesi Gereken Dava'nın yazarıyım, güvenilirliği Max Holland tarafından saldırıya uğrayan on yedinci kitabım. Nation okuyucuları, Hollanda'nın New Orleans Bölge Savcısı Jim Garrison tarafından yapılan Kennedy suikastı soruşturması hakkında The Wilson Quarterly, The Atlantic, New Orleans ve Washington Post'tan bir dizi yayında yer alan beş yıllık düpedüz yalan kampanyasına ara verebilirler. şimdi, Ulus'a.
Garrison, Lee Harvey Oswald hakkında keşfettiği gerçekler, özellikle Oswald'ın bir FBI muhbiri ve CIA Başkanı tarafından Sovyetler Birliği'ne gönderilen düşük seviyeli CIA ajanı rolü hakkında keşfettiği gerçeklerin bir sonucu olarak Kennedy suikastının sponsoru olarak CIA'in gizli servisine odaklandı. Karşı istihbarat, James Angleton, sahte bir sığınmacı programının parçası olarak. Garrison'ın henüz keşfetmediği şey, Oswald'ın New Orleans'taki ABD Gümrük Servisi için de çalıştığıydı.
Holland'ın Clay Shaw'ın masumiyetine ilişkin iddialarının aksine, Garrison'ın Başkan Kennedy cinayetine katılmakla suçladığı adam gerçekten de cinayetin uygulanmasının bir parçasıydı ve komplo kurmaktan suçluydu. Shaw'ın beraat etmesi onu tarihe mazur göstermez. Yeni belgeler ezici bir çoğunlukla Shaw'ın CIA için iyilik yaptığını gösteriyor. Ölüm döşeğinde bunu itiraf etti. Shaw'ın Louisiana'da Oswald ile birlikte tekrar tekrar görünmesi, Shaw'ın Oswald'ın Kennedy cinayeti için çerçevelenmesinin bir parçası olduğunu gösteriyor. Shaw, Oswald'ı orada bir iş bulma çabasıyla Doğu Louisiana Eyalet Hastanesine götürdü; Warren Komisyonu veya House Select Committee on Assassinations (HSCA) tarafından asla araştırılmayan birçok olaydan biri.
Holland'ın Garrison'ın, suikastı CIA'in desteklediği yönündeki sonucunu bir İtalyan gazetesinde yayınlanan bir dizi makaleye dayandırdığı iddiası da yanlıştır. Garrison, Shaw'ın Roma merkezli Centro Mondiale Commerciale (CMC) adlı CIA tarafından finanse edilen sahte bir ticaret cephesinin yönetim kurulunda olduğunu öğrenmeden çok önce CIA'ye odaklanmıştı. Gerçekten de, Paese Sera gazetesi, CIA'in Avrupa seçim siyasetine müdahalesine ilişkin altı aylık bir soruşturmanın ardından Shaw'ın dahil olduğu hikayesini yayınladı, ancak Garrison'un Shaw'ı ilk makalenin yayınlanmasından birkaç gün önce suçladığını keşfetmek için. Üstelik yeni belgeler, CMC ve onun ana şirketi Permindex'in gerçekten de CIA cepheleri olduğunu ortaya koyuyor.
1992 Suikast Kayıtları ve İnceleme Yasası, Shaw'ın bir CIA ajanı olduğunu gösteren düzinelerce belgeyi ortaya çıkardı. Bu, Holland'ın öne sürdüğüne, Garrison'ın "KGB'nin en çılgın fantezisinin" gönüllü bir kurbanı olduğuna doğrudan aykırıdır. Bir örnek vermek gerekirse, Shaw, CIA projeleri için yabancıları işe almasına izin veren QKENCHANT adlı bir proje için aklandı. Shaw, CIA tarafından sorgulanan basit bir iş adamı değildi. Bir belge, Shaw'ın New Orleans'ta işe aldığı kişiler arasında, Oswald'ın yan kapı adresini (544 Camp Street) Castro yanlısı broşürlerinde kullandığı bir ersatz New Orleans dedektiflik bürosunu yöneten eski FBI Chicago Sorumlu Özel Ajanı Guy Banister olduğunu ortaya koyuyor. , Banister onu durdurana kadar.
Jean-Franco Corsini'den Edo Parpalione'ye kadar görüştüğüm, şu anda feshedilmiş olan Paese Sera'nın eski editörleri, ne İtalyan Komünist Partisi'nin, ne Sovyet Komünist Partisi'nin ne de KGB'nin gazetenin yayın politikası üzerinde herhangi bir etkisinin olmadığı konusunda ısrar ettiler. . Hollanda'nın suçlamalarına öfkelenen Corsini, KGB ve CIA'den eşit derecede nefret ettiğini söyledi.
Holland'ın Garrison'ın KGB propagandasının bir kopyası olduğu suçlamasının kökleri, 4 Nisan 1967 tarihli "Warren Raporunun Eleştirisine Karşı Eleştiri" başlıklı bir CIA belgesine kadar sürülebilir. İçinde CIA, medya varlıklarına Warren Raporu'nu eleştirenleri "Komünist sempati" ile suçlamalarını öneriyor. Nisan 1967'de Garrison soruşturmasının zirvesindeydi: Açıkça CIA'in aklındaki eleştirmen o.
1961'de Richard Helms, Paese Sera'nın KGB ve Sovyet propagandası için bir çıkış noktası olduğu suçlamasını zaten geliştirmişti. Helms öfkeliydi, ama gerçek Paese Sera'da ortaya çıkmıştı: Cezayir merkezli dört generalin Charles de Gaulle'e yönelik darbe girişimi gerçekten de CIA tarafından desteklenmişti. Hollanda, Helms'in daha sonra yalan yere yemin etme suçundan hüküm giyecek olan Helms'in bıraktığı yerden devam etti - Helms tarafından onun için geliştirilen bir senaryoyu tekrarladı ve buna ek olarak Garnizon üzerinde Sovyet etkisi suçlamasında bulundu.
Kitabım, Holland'ın dediği gibi, pek de "D. Başkan cinayetini soruşturma girişiminde hem FBI hem de CIA ile yüz yüze gelmekte büyük cesaret sergileyen kusurlu bir adamı sunuyorum. Gerçekten de, Garrison ailesi üyeleri, onu daha idealize edilmiş bir biçimde sunmadığım için dehşete düştüler. Onu, soruşturmaya kararlı bir şekilde bağlılığı nedeniyle seçkinlere yükselen sıradan bir adam olarak tasvir ettim.
Holland'ın son eleştirisindeki birçok hata arasında, Shaw'ın sanki Garrison'ın kovuşturması bir şekilde sonunu hızlandırmış gibi "erken" öldüğü yer alıyor. Aslında, Shaw ömür boyu sigara içen biriydi ve akciğer kanserinden öldü. Holland, Kennedy cinayetinde bir komplo olduğunu öne sürmek için akustik kanıtlar kullandığı için HSCA'nın baş danışmanı Robert Blakey'e saldırır. Aslında, en az dört el ateş edildiğinin akustik kanıtı, İngiliz adli tıp dergisi Science and Justice'de Donald Thomas tarafından bilimsel olarak oluşturulmuştur (ayrıca bkz. Kennedy Suikastı", 17 Kasım 2001'de teslim edildi).
Blakey, HSCA soruşturması boyunca CIA ile yakın ilişkisi nedeniyle kesinlikle eleştirilebilir. CIA ile yaptığı anlaşma mektupları Ulusal Arşivlerde. CIA, kilit tanıkların nasıl görevden alınacağına karar verdi ve Blakey, soruşturma üzerine tüm CIA taleplerine ve izinsiz girişlere razı oldu.
Blakey işe alınmadan önce, eski Yüksek Mahkeme Yargıcı Arthur Goldberg, işi avukat olarak kabul etmeyi düşündü. CIA'in en azından suikastın gerçeklerini örtbas ettiğini ve en kötü ihtimalle olaya karıştığını bilen Goldberg, CIA direktörü Stansfield Turner'ı aradı ve ona, işi alırsa tam bir CIA işbirliğine sahip olup olmayacağını sordu. Tellerin üzerinden sessizlik yayıldı. Goldberg, belki safça, Turner'a soruyu duyup duymadığını sordu. Turner, "Sessizliğimin cevabım olduğunu sanıyordum" dedi. Goldberg işi reddetti. Blakey aldı. Sürekli olarak CIA'yi savunan Holland'ın, Blakey'in HSCA görev süresi boyunca CIA ile işbirliği konusunu gündeme getirmemesi, bunun yerine Blakey'nin, reddedilemez akustik kanıtlar tarafından zorlanan bir komplo olduğu sonucuna odaklanması şaşırtıcı değildir.
Holland'ın CIA'in İstihbarat Çalışmaları'nda dezenformasyonunu yayması bir şeydir. The Nation'ın, benim gibi yazarları şaşırtmak, iftira atmak ve özellikle Jim Garrison ve yeni belgelerin onun güvenilirliğini nasıl tesis ettiği ve ne kadar yaklaştığını ortaya koyduğu hakkında tam olarak kanıtlanmış kanıtları reddetmek için sayfalarına tartışmadan erişmeye devam etmesine izin vermesi tamamen başka bir şey. gerçeğe ve genel olarak Kennedy suikastının sponsorları ve aksesuarları hakkında.
Phillips, Sovyetler Birliği'ni suikastı planlamakla, gerçeği kurguyla karıştırmakla suçluyor. Warren Komisyonu eleştirmenleri, Helms'in belirttiği gibi, KGB'nin kopyalarıydı, çünkü Max Holland'ın Jim Garrison hakkındaki tezi bir kez daha sadece Helms'e değil, aynı zamanda en yetenekli CIA propagandacıları David Atlee Phillips'e kadar izlenebilir. Eğlenceli bir ek notta, CIA'den Win Scott, Harrison'ın günlüğünü çalıyor, gerçek hayatta, ölümünden sonra Scott'ın dosyalarına giren ve onun roman taslağını çalan kişi James Angleton olsa bile.
David Atlee Phillips'in, hem Başkan Kennedy'nin suikastını hem de Rolando Cubela'nın Fidel Castro'ya suikast yapmak için silahlandırılmasını içeren 22 Kasım olaylarıyla olan bağlantılarının bir başka izi, bir CIA kablosunda ortaya çıkıyor. Miami, Mexico City istasyonuna, uzun süredir CIA varlığı olan Anthony (Tony) Sforza'nın takma adı olan "Henry J. Sloman"ın 22 Kasım'da Meksika'ya varacağını bildiriyor. CIA, bazı varlıkları için Mafya koruması sağlamaya düşkün olduğundan, birçok kişi yanlışlıkla Başkan Kennedy'nin suikastının arkasında Mafya'nın olduğu sonucuna vardı. CIA'in Sloman'ı, Seymour M. Hersh'in belirttiği gibi, "profesyonel bir kumarbaz ve doğrudan Mafya ile bağlantılı yüksek riskli bir kaçakçı olarak kabul edildi."
Sloman/Sforza, Mexico City'de, AMHALF-2 olarak belirlenen bir ajanın karısıyla buluşacak ve "22 Kasım'da" Meksika'ya varacak olan ve muhtemelen "Meksika'ya varacak olan "Karargah varlığının Deniz Çıkışı" ile ilgili bir mesaj alacaktı. Fidel Castro'nun kız kardeşi Juanita. Sloman'a ertesi gün burada uzun süredir "[Michael] Choaden" takma adıyla anılan Phillips ile bağlantı kurması ve "[02] Çıkış-3"ten gelen bilgileri alması emredildi. AMHALF, ada varlıkları için kesinti sağlayan iletişim devresinin bir parçası olan bir bağlantı kişisi olacaktır. 1960 ile 1963 arasında, hepsi CIA'ya yönelik, ya kara hatlarıyla ya da ada varlıkları üzerinde 350.000 gibi bir şey vardı.
Sloman, diğerleri arasında, Arnesto Rodriguez'in en büyük oğlu ve Oswald'ın Castro'ya karşı sabotaj için eğitim kamplarına nasıl dahil olabileceğini öğrenmek için New Orleans'ta ziyaret ettiği Arnesto Junior'ın erkek kardeşi Emilio Rodriguez'in dava görevlisiydi. .
Bu 22 Kasım 1963 tarihli CIA kablosunun başlığı, Küba'ya atıfta bulunan PBRUMEN kripto adını içerir. Zamanlaması ile 22 Kasım'daki Cubela suikast girişimini akla getiriyor. Ayrıca, Oswald'ın, Castro'nun hayatına kast edilen girişimlere karıştığına inandığını ve Dealey Plaza'daki silahlı saldırıyla bağlantılı olacağını bilmediğini öne sürüyor gibi görünüyor.
Bu olağanüstü belge, parça parça olsa da ilginçtir, çünkü David Atlee Phillips için Küba'da kullandığı "Michael Choaden" takma adıyla bir mazeret sağlar. Phillips, beklendiği gibi, Sloman tarafından aranmayı bekleyen Meksika'daysa, Teksas'ta değildi; bu kablo, David Atlee Phillips'in 22 Kasım 1963'te Dealey Plaza'dan başka bir yerde olduğunu teyit edecektir.
David Ferrie ile birlikte uçan CIA sözleşmeli pilotu Jim Rose, gizli servisler için görevlerini sürdürürken bile Garrison için çalışmaya başlamıştı. Teşkilatın kontrolden çıkacak kadar büyük olduğunu mu düşündü? Garrison, Rose'a sordu. Rose, Tulane ve Broad'a ilk girdiğinde, Ivon onun üstünü aradı, ancak tükenmez kalemi görmezden geldi.
"Napalm," dedi Rose. "Eğer seni vurursam, yüzün alevler içinde yanar." Garrison ona "Winston Smith", ardından "Winnie the Pooh" ve ardından "Rosalie" adını verdi. Rose, Shaw'ın telefon kayıtları üzerinde çalıştı ve Sergio Arcacha Smith'in avukatının numarasını buldu. Bir CIA kuryesinin daha kimliğini tespit etti, William Cuthbert Brady. Loran Hall ve Lawrence Howard'ı şahsen "yetkin tüfekçiler ve üst düzey gerilla savaşçıları" olarak tanıyordu.
1966'da Rose, diktatör Duvalier'i devirmek için eski Batista cellatı Rolando Masferrer'in Haiti'yi işgaline katılmıştı. Kaçmaya çalışırken, bir adamın suratına ateş etti. McNabb, "Rose" taş gibi bir katildi. Masferrer için çalışanlar arasında No Name Key kötü üne sahip William Seymour olduğunu biliyordu. Masferrer'i "ABD'deki en tehlikeli adam" olarak nitelendiren Rose, suikasta herhangi bir Castro karşıtı lider dahil olmuşsa, "ilk tercihinin" Masferrer kardeşlerden biri olacağını öne sürdü.
Rose, Jim Garrison'a Miami merkezli bir plan önerdi. Oswald'la Uluslararası Ticaret Merkezi'nin dışında fotoğraflanan Kübalıları bulmak için Biafra'daki bir CIA projesi için paralı askerler topluyormuş gibi yapacaktı. Gizli bir Garnizon müfettişi başvuranların fotoğraflarını çekecekti. Rose ifşa olursa, Richard Gerstein onu tutuklatacak ve "New Orleans'a bir sonraki uçağa bindirecekti."
Bu çabada Rose, aralarında CIA'in AMCARBON-3'ü olan Donald Bohning'in de bulunduğu CIA bağlantılı birkaç muhabirle temasa geçti. "AM" Küba'nın kısaltmasıydı; "Karbon", yazar varlıkları için bu CIA şifrelemesiydi. Al Burt'un ikizi Miami Herald'ın Latin Amerika editörü olan Bohning, Domuzlar Körfezi operasyonunun isteksiz mühendislerinden biri olan CIA'den Jake Esterline ile haftalık öğle yemeği yedi. Bohning, 21 Ağustos 1967'de CIA gizli muhbiri olarak Geçici Gizli Güvenlik Onayını, ardından da 14 Kasım'da Gizli Güvenlik Onayını almıştı. 31 Temmuz'da DDP'nin kendisi Bohning'in CIA'nın Küba operasyonlarında kullanılmasını onayladı.
Bohning, Rose'un 28 Mart 1968'deki ziyaretini Esterline'a bildirdi. Jim Garrison için çalışan bir "Winston Smith", suikasttan önce 1963'te Rolando Masferrer'in faaliyetlerini araştırıyordu. Rose, fotoğraflarda görünen bazı Kübalıları teşhis etmeye çalışıyordu. Önümüzdeki ay paralı asker olarak savaşmak için Biafra'ya gidecekti.
Bohning, Jim Rose'a yardım etmeyi reddetti. Daha sonra, tanıdığı diğer gazetecilerle de temasa geçildiğini, ancak Rose ile "Carl McNab"[sic] adını kullandığını buldu. Rose, bir sonraki karşılaşmalarında Bohning'e "Farklı amaçlar için birçok farklı isim kullanıyorum" dedi. "Şirketle hâlâ farklı bir savaş ismim vardı." Bu "Carl Davis" idi.
Miami'de geçirdiği bu süre boyunca, JMWAVE onun her hareketini izlerken Rose, Lawrence Howard ile bir araya geldi. Howard sakince, Masferrer'in suikasta karıştığına inanmadığını söyledi. "O bunun için fazla akıllı." Ama diğerleri "çevresindeki ringde pekala olabilirdi." Masferrer, başarısız Haiti kaçamağı nedeniyle yirmi dört yıl hapis cezasına çarptırılmıştı, ancak Rose onunla görüşmeyi başardı.
Paul Mitchinson: Yeni JFK Komplo Kitapları
Kennedy suikastıyla ilgili son zamanlarda yeni bir malzeme tufanı var. Eskiden çok gizli belgeler ve yüzlerce yeni röportaj, görünüşte sarsılmaz bir sonuca yol açtı: John F. Kennedy'nin suikastı bir komplonun sonucuydu.
Ama ufacık bir sorun var. Komployu kim kışkırttı? Alman film yapımcısı Wilfried Huismann'ın yeni belgeseli “Ölümle Buluşma”ya göre, bu Küba istihbaratıydı. Lamar Waldron'un Ultimate Sacrifice'ına göre, Mob'du. Joan Mellen'ın Adalete Veda kitabına göre, CIA'ydı.
Şimdi bu senaryoların göreceli değerlerini yargılamaya yetkin değilim. Ancak Mellen'ın New Orleans Bölge Savcısı Jim Garrison'ın biyografisini içeren kitabı, ikincil bir nedenden dolayı ilgimi çekiyor.
Birkaç yıl önce, faaliyetleri on yıllardır dünyayı kapsayan radikal bir aktivist olan Ralph Schoenman'ın bir dergi profili için araştırma yapıyordum. (Buraya girmeyeceğim nedenlerden dolayı makale hiçbir zaman yayınlanmadı.) Schoenman, 1960'ların başında, son yıllarında filozof Bertrand Russell'ın kişisel sekreteri olarak işe başladı. Bu süre zarfında Schoenman, 100'ler Komitesi, Vietnam Dayanışma Kampanyası, Uluslararası Savaş Suçları Mahkemesi ve Bertrand Russell Barış Vakfı da dahil olmak üzere büyük filozofla ilişkili hemen hemen her kamu kuruluşuna ilham verdi, örgütledi ve yönetti. Schoenman, radikal amaçlar için bir dünya gezgini oldu: Vietnam'daki Amerikan vahşetini, İran'daki devrimi, Sabra ve Shatilla'daki katliamları belgelemek. Bolivya hükümeti tarafından ülkenin gerilla hareketini desteklemekle suçlanan Régis Debray'ın 1967'deki duruşması sırasında, Che Guevara'nın gerillalar için para ve teçhizat için Schoenman'a başvurmaya çalıştığı öne sürüldü. (Askeri savcıya göre Schoenman, Che'nin günlüğünde bahsettiği isimsiz bir Amerikalıydı.)
Ralph Schoenman'ın Joan Mellen'ın kitabıyla ne ilgisi var? Pekala, her yerde komplo teorisyenlerinin aşina olduğu bir dil kullanarak şöyle söyleyelim. Ralph Schoenman'ın Joan Mellen ile “bağlantıları” var. O onun eski kocası. Onu Jim Garrison ile tanıştırdı.
“soruşturma”ya yardım etti. Mellen adına röportajlar yaparak Mellen'in kitabının araştırılmasına yardımcı oldu. İlk olarak Russell'la birlikte geçirdiği yıllarda geliştirdiği suikast hakkındaki görüşleri, Mellen'ın kitabının iskeletini - ve et ve kaslarının çoğunu - sağlar. "Ralph Schoenman olmasaydı," diye yazıyor Mellen, teşekkürlerinde, "bu kitap onun dostluğunu, bağlılığını ve anlayışını oluşturmayacaktı."
1971'de Schoenman, Garrison'dan “soruşturmasının” sonuçlarını yayınlamasını istedi:
Shaw'a karşı mahkemeye gidemediğimiz davayı çivileyen sert ve hızlı bir kitap çıkaralım…. hadi ONLARI savunmaya alalım… şirkete [yani CIA] daha da yakından yaklaşan bir pislik tırmığı kitabıyla.
Otuz beş yıl sonra, Ralph Schoenman sonunda dileğine kavuşmuştur.
Joan Mellen, saldırı hakkında bir kitap yazdığı haberini gönderdi. USS Özgürlük 1967'de. Geçenlerde James Angleton'ın olaydaki rolü hakkında bir paylaşımda bulundum. Devamını oku
John F. Kennedy'nin suikastının rahatsız edici gölgesi, Amerikan siyasetinde ve gazeteciliğinde görünmeye devam ediyor.
New Orleans'ta Lee Harvey Oswald üzerine bir sempozyumda, New York Times'ın (ve Clinton yanlısı saldırı grubu Media Matters'ın) dikkatini çeken Donald Trump'ın danışmanı Roger Stone'un ortaya çıkışına tanık olun.
Muhabir Campbell Robertson, "Ülkeyi kaybetme konuşmalarının, güçlü ve gizli bir seçkinler olduğuna dair derin şüphelerle birlikte çok revaçta olduğu bir zamanda, sempozyum dikkat çekici bir anda görünüyordu" diye yazıyor.
Tabii ki, gizli güç korkularının 2016 başkanlık seçimlerinin söylemini nasıl yönlendirdiğini haber vermek son derece yerinde ve değerli bir konudur. Ancak Robertson'ın yapamadığı şey raporlamaktı. En son JFK gerçeklerini öğrenmek yerine, Zamanlar okuyuculara doğum günü pastası ikram edildi. Devamını oku
Joan Mellen - Tarih
Joan Mellen'dan daha kışkırtıcı, daha eğlenceli, daha bilgili, daha çileden çıkaran ve daha eğlenceli bir JFK yazarı yoktur.
Hem sinema hem de Amerikan tarihi konusunda olağanüstü bir bilgin olan Mellen, yazar arkadaşlarının kıskançlığıdır. Hayatı boyunca sadece yirmi iki kitap yayınlamış, en sonuncusu Lyndon Johnson hakkındaydı. Joan, benim çek yazdığım sıklıkta bir kitap yazıyor.
Onunla sık sık bazen şiddetle aynı fikirde olmadığım doğru ama ne hakkında konuştuğunu bilmediğini söyleyemem. JFK tartışmalarında, Crescent City'deki komplocu CIA entrikalarını fark eden (ancak kanıtlayamayan) New Orleans Bölge Savcısının ısrarlı bir savunucusu olan Garnizonyalı liderimizdir. Adam hakkında her şeyi biliyor, belki de çok fazla.
Şiddetle tavsiye ediyorum, Haiti'deki Adamımız, Lee Oswald adındaki uçucu bir adama göz kulak olmak da dahil olmak üzere CIA'e iyilik yapan gezgin mühendis ve bon vivant George de Mohrenschildt hakkındaki kitabı. Mellen, adamı bir komplo teorisindeki sıradan bir figür değil, 1960'ların manzarasını dolaşan ve JFK'nin suikastına yol açan olaylarda trajik bir rol oynayan karmaşık bir maceracı olarak bütün kılıyor.
George de Mohrenschildt'in öldürüldüğü fikrini her zaman reddettim. sonra okudum Haiti'deki Adamımız ve yeniden düşünmek zorunda kaldım. Fikrimi değiştirdiğini söylemiyorum. Beni iki kere düşündürdü. Bu Joan Mellen.
Bunu Paylaş:
28 yorum
CIA Mafyası'nın Castro'yu öldürme planlarını ortaya çıkaran Anderson, Garrison'la uzun uzadıya görüştü ve FBI'a bir şeyler üzerinde olduğunu bildirdi.
Ben şahsen, Dealey Plaza operasyonu Shaw/Bannister/Ferris Bozos'un bir araya getiremeyeceği ya da çekemeyeceği kadar karmaşık olduğundan, JFK suikastında bir şey olduğuna inanmıyorum.
22 Kasım 1963'te Dealey Plaza'daki olaylarla ilgili gerçek fiziksel kanıtlarla ne kadar az ilgisi olduğu, yukarıdaki tartışmada çok etkileyici buluyorum.
'Savaş ve Barış' anlatısı yerine neden basit açıklamayı kabul etmeyelim - Garnizon'un davası yoktu, davası olmadığını biliyordu, birbiriyle ilişkili beyaz siyasi ve sosyal Düzen, hiçbir davası olmadığını biliyordu. Ancak Garrison, JFK'nin cinayetinin eşcinsel bir heyecan suçu olduğunu kanıtlayabileceğini düşünen, vicdansız, politik olarak hırslı bir tanıtım arayıcıydı. Bu senaryo savunulamaz hale geldiğinde, CIA ile uzak geçmişte pek çok karakterin sahip olduğu muğlak bağlantılar kurmaya başladı ve bu, zamanın Komplo teorisyenleri için çok daha çekici olan tamamen farklı bir CIA güdümlü komploya bağlandı. Dönemin önde gelen komplo yazarlarının çoğu olmasa da çoğu Garrison'u olduğu gibi reklam peşinde koşan şarlatan olarak gördü. Tom S.'nin son açıklamaları bana sadece New Orleans sosyal ve politik sahnesinin bohem doğasına işaret ediyor.
Bunun başlıca nedeni, Garrison'ın o kadar geniş bir yol açmasıydı ki, bir tank tümenini ….T-62'ler de değil…'dan geçebilirsiniz.
Çok ilginç bir röportaj ama yer yer bana, bir uzmanın hiçbir şey hakkında her şeyi bilene kadar gitgide daha az şey hakkında daha çok şey bildiğine dair iyi bilinen bir alıntıyı hatırlattı. Çok fazla ayrıntı ama büyük resimde çok az. Joan'ın bunu kimin yaptığı ve neden yaptığı, Oswald'ın dahil olduğu vb. sorularında nerede durduğu bana göre belirsiz.
"Bir balina tarafından sobalandık."
Norman Mailer bir keresinde Warren Report'u sahilde çürüyen ölü bir balinaya benzetmişti.
Ama balina kendini karaya çıkarmadan önce, meşru devlet gemisini indirdi ve iktidarda kalan bir psikopatlar çetesi olan gaspçıları yerleştirdi.
JFK suikastının neyle ilgili olduğunu anlamamızın nedeni bu değil mi?
\][//
Oliver Stone, Garrison tarafından yanlış mı yönlendirildi?
İtiraf etmeliyim ki bu soruya ilk tepkim şu oldu, fark eder mi?
JFK filmi, suikastı dünyanın dört bir yanındaki (benim gibi, İngiltere'den gelen) yepyeni bir insan neslinin bilincine getirdi.
JFK kayıtları yasasına ve kayıtların yayınlanmasına yol açtı.
Garrison soruşturması ve Oliver Stones filmi için olmasaydı, DRE'nin CIA varlıkları olduğunu ve CIA tarafından HSCA'ya yönelik şok edici aldatma düzeyini ortaya çıkaran George Joannides'in onların yöneticisi olduğunu bilir miydik?
Garnizon nasıl bir adamdı? Kesinlikle hiçbir fikrim yok. Ama tam olarak ne olduğunu bilmese de New Orleans'ta önemli bir şeye rastladığına inanıyorum.
Kabul. Garrison'ın kalbi ve soruşturma yönü doğru yerdeydi, ancak hayaletin karışması, yanlış yönlendirmesi ve “aynaların vahşiliği” ile biraz çıldırdı.
Bence DRE/Joannides ifşaatlarıyla haklı çıkarılmış hissederdi.
Bogman, Garrison hayaletin karışmasıyla nasıl biraz çıldırabilir?
Joan Mellen'ın versiyonunu ….”karşılaştırmaya çalıştığım nokta, bunlar CIA çalışanlarıydı,”
ve Garrison, Stephen B Lemann'ı FCC'ye yaptığı şikayette (Haziran 1967) şöyle tanımlıyor:
Geçmişte Merkezi İstihbarat Teşkilatı fonlarını dağıttığı bilinen WDSU danışmanı,
ve Garrison birkaç yıl eski NODA Leon Hubert, Jr. altında David Baldwin'in erkek kardeşiyle birlikte çalıştı,
Edward, Garrison'ın karısının bir başka birinci dereceden kuzeni.
Garrison'ın Stephen B Lemann'ın işe alımından bahsettiği yer
Peder Machann'ın Katolik rahiplikten çıkıp
NOLA ruh sağlığı alanı koordinatörü olarak bir iş mi var?
(bkz. https://jfkfacts.org/assassination/news/obama-prepares-future-critics-dwell-past/#comment-864459)
Garrison, karısının aile üyelerinin ve kayınpederlerinin herhangi bir faaliyeti hakkında şu anda şüpheli görünen herhangi bir şey söyledi.
Edward'ın hukuk ortağı, CIA'in Helms'e “listeye” konulmasını talep eden bir mektup yazdı.
Aralarında Stephen B. Lemann ve Edward Baldwin, CIA'in önde gelen avukatları Garrison idi.
tanıklarını kurcalamakla ve onları Garnizon'dan korumaya söz vermekle suçluyordu.
CIA müdahale açısı abartıldıysa, şimdi bunun sebebinin Garrison'ın ifşa edilmemiş bir
“CIA avukatları” ve Clay Shaw, David Baldwin ve Shaw'a en yakın CIA bağlantısıyla bağlantı
bütün bunları tutuklanmasının ilk haftasından beri biliyordu.
Gözlemlediğim sorun, güçlü etkiler olmadan gerçekte ne olduğunu dikkatlice düşünmeyi reddetmek.
Joan Mellen, Zachary Sklar, Oliver Stone ve Garrison'un kendisi.
Aslında hiçbiri neler olup bittiğine dair Clay Shaw veya Nicholas'tan daha net bir resim sunmadı.
Lemann var ve bu benim eleştirimin temeli.
George, Amerikan halkının daha önce bu kadar iyi bilgilendirilemeyeceğinden emin olabilirim mutluyum.
1979, Garrison ağzını hiç açmamış ya da tutuklamamış olsaydı. Bunu bilemem, o yüzden memnunum
George, burada bunu iddia edebileceğini söyledi.
Garrison ve Shaw'ın kendilerine talimat verildiği gibi basitçe bir performans sergilemeleri neden dikkate alınmıyor? Beğenmeyebilirsin ama Garrison'ın sözde antagnoistleriyle olan bağlantılarının hiçbir zaman gün ışığına çıkmaması için makul bir açıklama. Mellen ve Sklar'ın orada olduğuna inanmakta güçlük çekiyorum.
Garrison ve eski karısının ifşa edilmemesi üzerine. Garrison'ın Mellen, Sklar ve sonuç olarak Stone'u oynadığına dair kanıtlar var.
Bir cümlede öne çıkan tüm isimler, Stephen B Lemann, Lemann'ın yeğeni Edward Baldwin,
Nicholas ve arka planda, Shaw'un arkadaşı ve Joan Mellen tarafından CIA çalışanları olarak tanımlanan eski gizli CIA ajanı David Baldwin, aslında Garrison'un karısının veya kayınvalidelerinin yakın akrabalarıydı.
2014'te yorum yapılmadan sunulana kadar bu bağlantıların gizlenmesine karşı ilgisizliğinizi inceleyin.
Donald H Carpenter'ın kitabında. Bence hiçbir tepki ya da inkar olmamasının gerçek nedeni, insanların
JFK film anlatısına çok fazla yatırım yapmışlar ve Garrison'a en yakın olan, kitap yazan ve film yapanların yüzlerinde yumurta kalmış.
bu yorum “annie”'e adanmıştır.
Bence hiçbir tepki veya inkar olmamasının gerçek nedeni, insanların
JFK film anlatımına çok fazla yatırım yapmışlar ve Garrison'a en yakın olan, kitap yazan ve film yapanların yüzlerinde yumurta bırakılmış.” — TomS.
Tom, Sklar, Stone, Mellen ve/veya evet diEugenio'nun öne çıkıp Jim Garrison'ın "hiçbir fikrimiz yoktu" demesi için hala kayda değer bir süre olduğundan, yumurtanın henüz herhangi bir yüze uygulanmadığını iddia ediyorum. karısının – ve Merkezi İstihbarat Teşkilatı ile Clay Shaw kadar yakından ilişkili – şahısların vaftiz kızından bahsetmiyorum bile.” ile ilgiliydi.
Neden kimse Jim Garrison, David Baldwin'i veya Stephen Lemann'ı CIA bağlantılarını bilip bilmediğini neden suçlamadı? Stephen Lemann'ın hukuk ortakları Monroes ile birlikte Freeport Sulphur ve Rockefeller / Vanderbilt hanedanlarıyla olan çıkarları iyi bilinen Whitney Bank girişiminin New Orleans'ta kayıtlı avukatı olduğunu biliyor muydu?
Evet, gerçekten, T>H>E CIA ve T>H>E Federal Hükümeti.
Hipotezlerinizi daha detaylı incelemek için zaman ayırmaya çalışacağım. Bağlantılarda kaybolduğumu kabul ediyorum, ancak kapsamlı ve dürüst bir araştırmacı olduğunuzu anlıyorum ve bağlılığınıza hayranım.
Yine de kapsamlı bir gözlem yapacağım. Garrison bu soruşturma ve davada siyasi geleceğini, itibarını ve karısını epeyce kaybetti. Bir adamın CIA'i duman ve aynalarla koruma planı için tüm bunlardan vazgeçeceğinden emin değilim.
öcü,
Teşekkürler ama Garrison'ın bir seçeneği olduğunu söylemiyorum. Tom Purvis'in Ed Forum'da yayınladığı gibi, orada
her şehirde olduğu gibi NOLA'da da siyasi makam kampanyalarında kimin destekleneceğini belirleyen insanlardı. Garrison'ın yeniden seçilmek ya da yeniden seçilmek istiyorsa kendisine söyleneni yapmaktan başka seçeneği yoktu.
daha yüksek bir ofise talip. Garnizon soruşturmasının hayatını mahvettiğini söylemek ne kadar doğru?
kişisel ve siyasi hayat? Boşanmadan çok önce sabit bir metresi vardı, David ve Edward Baldwin'in ilk kuzeni Leigh namı diğer Lee Elizabeth Ziegler'den boşandıktan kısa bir süre sonra onunla evlendi ve hayatının son aylarına doğru onunla tekrar evlendi. Sadakatsizliği, kişisel hayatı için makul bir şekilde suçlanabilir.
araları açılmak. Shaw'ın beraatinden kısa bir süre sonra yeniden seçildi, bir sonraki kampanyası, yendiği federal kovuşturma tarafından engellendi. Shaw hakkında düzmece bir suikast soruşturması ve kovuşturması yapıldıysa, DOJ'un yerel güçler ve onların CIA ve/veya MIC, IOW'daki müttefikleri, yani saldırının arkasındaki kişiler tarafından okunmadığı makul bir şekilde varsayılabilir. Sahte bir soruşturmanın sınırlı takılmaya karar verdiği suikast, senaryonun bir sonraki sahnesiydi ve Garrison saygın bir yargıç oldu.
NOLA'daki ya da çoğu şehirdeki avukatların çoğunluğu, seçim hakkı verilmiş olsa, kitap anlaşması ve Oliver Stone ile ailesinin dikkati olmasa bile, iyiyi kötüyle birlikte alarak hayatını yaşamaya istekli olurdu.
film.
Benden hemen önce Donald H Carpenter'ın başına gelen bir şey buldum ve onu ekledim ama içine gömdüm.
onun kitabı. Ne Nicholas B Lemann'ın yirmi yıl süren Garnizon karşıtı kampanyasıyla ne de Stone'un filmiyle uyuşmuyor ve Garrison'ın karısının kuzenlerinden biri olan Joan Mellen'dı, bunlardan biri de Bayan Garrison'un kuzenleriydi. vaftiz babası ve Rex Bradford'a 'bunlar CIA çalışanları' dedi. DiEugenio bilgilendirildi ve kafasını kuma gömdü. Shaw'a, Garrison'ın çatışması hakkında, Shaw'un gizli ajan olarak görev yaptığı Hindistan'daki CIA'den kovulmasından yeni işe aldığı vaftiz babası/kuzeni David Baldwin'den bilgi verildi. Shaw bunu asla bir sorun olarak gündeme getirmedi ve Garrison da yapmadı.
Garrison ve Bayan Mellen'ın “CIA çalışanlarının”'i, bir aile Şükran Günü toplantısından sonra, aralarında gerçekten farklılıklar varsa ve sınırlı bir videoyla sohbet etme talimatlarını takip etmemişlerse, farklılıklarını çözme becerisine sahip olmuşlar gibi görünüyor.
Bence, ortaya koyduğum şeyin her adil değerlendiricisi, her şeyi açıklamaya çalışmalı, ama denemeli.
Shaw'ın avukatları aracılığıyla mahkemeye ve Garrison'ın kitap editörü Zachary Sklar'a, film senaryosunun ortak senaristlerine ifşa etmemesi de dahil olmak üzere, şimdi bildiğimiz her şeyi kapsayacak. Nicholas B Lemann 1974'ten beri Garnizon'a tekrar tekrar saldırabileceğini ve hiçbir tepki vermeden onunla alay edebileceğini nereden biliyordu?
Kimse bundan hoşlanmaz, ancak tüm üsleri kapsayan ve Garrison'un kendi işini mahvettiğini düşünen en iyi açıklama.
soruşturmadan ve kendisi ve ailesi üzerindeki etkilerinin görünümünden bağımsız olarak kendi evliliğini ve
kariyerini kaybetmedi, NODA'dan bile daha yüksek bir ofise geçti ve ayrıca
Mellen, Sklar, Stone ve muhtemelen Davy ve DiEugenio'yu aldatmak, Garrison ve Shaw'ın peşinde olduklarıydı.
federal politikacılar tarafından yürütülen bir soruşturma yeterince destek toplarsa, 1966 sonlarında kaybedecekleri en fazla olanlar tarafından çıkarılan ve reddedemeyeceklerine karar verdikleri direktifler. Shaw'un Garnizon soruşturması ve kovuşturmasının, bir kongre komitesi soruşturmasının başlamasını beş yıl veya daha fazla geciktirdiğini ve Nicholas B Lemann'ın HSCA soruşturmasının gerekliliği veya önemi fikrini neredeyse imkansız gibi gösteren birkaç kişiden biri olduğunu söylemek mantıklıdır. Garrison'ın sunulduğu kadar saçmaydı.
Bogman, Joan Mellen, bir araya getirme çabasıyla ilgili en az 1200 kişiyle görüştüğünü belirtti.
ve soru şu ki, Garrison'ı oldukça iyi tanımakta bir avantajı var mıydı?
Shaw dava kararı. Tecrübelerime ve kanaatime göre, mevcut bilgi birikimine ve onun David Baldwin ve erkek kardeşi Edward'ı Rex Bradford'a nasıl anlattığına dair düşünceme göre, cevap hayır. Garrison'la olan uzun ilişkisi, Baldwin kardeşler hakkındaki değerlendirmesinden daha derine inen şeyi, sadece birkaç hafta içinde, beni evden çıkmadan veya kimseyle görüşmeden keşfetmesini engellemiş görünüyor. DiEugenio, NOLA'ya gitti ve Shaw'un duruşma savunma avukatı Dymond ile görüştü, sanırım öyleydi.
Neler olduğunu, en eksiksiz yayınlayan veya mevcut görünenlerden anlıyorum. Onlardan edindiğim ayrıntıları kendi başıma bulduklarımla karşılaştırırım. Bu hikayeyle yatakta değilim. Stone'un filmini izledim
ilk kez, geçen sonbahar. Ocak ayında Ed Butler'ın geçmişine bakıyordum, Jesse Core'u fark ettim ve olay oradan çıktı. Sanırım gerçekte ne olduğunu inceledim ve değerlendirdim, çok az şey etkiledi
Stone, Prouty, Garrison, Mellen, Davy veya DiEugenio tarafından. Tek resmi pozum, Stone'un son zamanlardaki bir filmini izlemek ve DiEugenio'nun Destiny Betrayed'ın 2013'ün sonlarında gözden geçirilmiş versiyonunu gözden geçirmek.
Garnizon efsanesinden bir kol boyu uzakta olduğum için çok fazla gözden geçirmeye veya yeniden düşünmeye gerek duymadım.
Bogman, hayalete karışmak nedir? Garrison'ın ofisindeki varlıklarıyla yüzleşmek mi? DRE, Oswald ve Joannaides?
Shaw/Bertram'ın hukuk ekibiyle ilgili endişeleriniz ve desteğiniz mi var?
Yazılarınızı bilgilendirici buluyorum.
Bir cevap için sabırsızlanıyoruz.
İlk olarak, Bogman'ın yukarıda George Simmons'ın yukarıda yer aldığını iddia ettiği gibi, okumadıysanız okuyun.
İkincisi, Haiti'deki Adamımız ve Adalete Veda, hem derin hem de önemli kitaplardır.
Birkaç yıl önce Bayan Mellen ile bir program izledim, konuşmaya hakim olmaya çalıştı, senden daha iyi/daha iyi biliyorum tavrına sahip gibiydi.
Kişisel olarak onun hakkındaki izlenimimi azalttı.
Çalışmasının genişliğini ve derinliğini etkilememelidir. Tom, not ettiğin şey Çok Önemli. Ancak çalışmalarının geri kalanı bu yüzden reddedilmemelidir.
Doktora derecesi olan biri bile. bir hata yapabilir veya bir şeyi kaçırabilir.
Ronnie, teşekkür ederim ve Joan Mellen'ın bunun gerçek 'et'ini kaçırıp kaçırmadığına karar vermeyi sana bırakıyorum.
Öykü. Devine'in Dryer, Jr.'la olan bağlantısını keşfetmem dışında bundan haberim olmayacaktı.
kardeşim Peter ve bağımsız olarak bulduklarım sayesinde Bayan Mellen'a ne soracağımı biliyordum. O bir ile cevap verdi
hızlı, doğrudan cevap.
Ayrıca Tom Devine'in büyükannesinin (bkz. Nelson, Laurence, Winthrop ve David'in erkek kardeşi) kayınpederi Elon H Hooker. Rockefeller kardeşlerin kız kardeşinin (Abby “Babs” Rockefeller Mauzé ) oğlu, George D. O’Neill, Jr. (bkz. http://www.vanityfair.com/news/2000/01/rockefellers-200001 & http://articles.orlandosentinel.com/2000-05-16/news/0005160064_1_amy-oneill-george-oneill-rockefeller ) Walter Dornberger'in Başkan Yardımcılığına terfi ettiği gün Bell Helikopterinin direktörü olarak atandı ve O’Neill, Jr. daha sonra Tom Devine, “Train, Cabot” ile aynı firmada çalışmaya başladı. Bakınız- http://www.bloomberg.com/Research/stocks/private/person.asp?personId=66350#038privcapId=21801#038previousCapId=21801#038previousTitle=Meriwether%20Capital,%20L.L.C.
İki şeyi düşünüyorum, ben sadece 2008'in ikinci yarısından beri JFK Suikastı ile ilgili konularda blog yazan ve paylaşımlar yapan bir adamım. Hiç kitap yayınlamadım ve kesinlikle lise seviyesinde bile deneyimli bir eğitmen değilim. O halde nasıl oluyor da Ms. Mellen'ın 'Haiti'deki Adamımız' adlı kitabında Joseph F Dryer, Jr.'ın bir CIA bağlantısından DeMohrenschildt ve Clemard Charles'a ABD'deki görüşme programlarında eşlik ettiğine dair bir tüyo aldığını okudum. CIA'e rapor veren bir sekreter ve Dryer, Jr. ve Tom Devine, Edwin Walker'ı vurma girişiminden sadece on beş gün sonra, 25 Nisan 1963'te NYC'de iki adamla ayrı toplantılar yapıyorlardı, ama daha derine bakan bendim. Tom Devine ve Dryer, Jr. ve kardeşi Peter'ın Rochester'dan yakın arkadaşlar olduğunu keşfeder ve paylaşır.
Bayan Mellen, kitabına göre Dryer, Jr. ile kapsamlı bir şekilde röportaj yaptı ve kitabında sık sık ona atıfta bulundu. İşte, şimdiye kadar okuduğum en sıra dışı olanlardan biri olan 2015 tarihli ölüm ilanı:
http://www.palmbeachdailynews.com/news/news/local-obituaries/joseph-dryer-iwo-jima-marine-businessman-and-adven/nkkyb/
Dikkat çekici bir şekilde, Dryer, Jr., HSCA'nın James Kelsey Cogswell, III'ten aldığı bir ipucu nedeniyle 1977'de DeMohrenschildt hakkında ifade vermeye geldi. Cogswell'le ilgili olağandışı şeylerden biri de kendisine sorulmasıydı.
D.A.'nın bir fotoğrafı varsa HSCA tarafından Phillips, 'Piskopos,' Cogswell'in kuzeni, kızı olarak tanıdığı adamdı.
Babasının kız kardeşi olan Bianca, İkinci Dünya Savaşı sırasında DeMohrenschildt'in birlikte kaldığı Harry Hull ile evlendi.
D.C., o zamanki ABD Donanması Kaptanı Paul Joaquin'in evinde, Cogswell, Harold Ober'in evinden bir mil uzakta yaşıyordu.
Scarsdale ve Ober, F. Scott Fitzgerald'ın tek edebi ajanıydı ve Cogswell, 1943'te Fitzgerald'ın yakın arkadaşı Cornelius Van Ness'in kızı Nancy ve Ober'in oğlu, CIA ajanı ve Angelton asst ile evlendi. Richard Ober, Cogswell ve Katzenbach, Phillips Exeter Academy'ye tam olarak aynı anda katıldılar.
Daha fazla bilgi için bkz.:
http://educationforum.ipbhost.com/index.php?showtopic=19085#038p=251713
Cogswell'in sağdıcı (1953'te Joan Farish ile düğün), George O. Walbridge II, patronu Lem Billings ile !955'te Havana'da, Carlos Prio'nun eski PR ile birlikte resmedildi.
flack. Her iki adam da DeMohrenschildt'in evli teyzesi Nona McAdoo'nun erkek kardeşi Francis McAdoo için çalıştı.
Kusura bakmayın ama ayrıntılarda ustayım ve bunu birileri yapıyor olmalı.
Peki Cogswell, Bishop'ın Phillips olduğu sorusuna hiç cevap verdi mi? O kısmı kaçırdım mı?
Sayfanın başındaki ilk mesajdan. William Davy kitabında bu aynı açıklamayı yazar:
http://educationforum.ipbhost.com/index.php?showtopic=2649&page=2
….Belki de aşağıdaki hesap nedeniyle David Atlee Phillips, HSCA tarafından hem Freeport Sulphur hem de Moa Bay Mining Company ile olası ilişkisi hakkında sorgulandı. Fonzi, HSCA için çalışırken Florida, Palm Beach'teki evinde James Cogswell III ile röportaj yaptı. Cogswell, Fonzi'ye dava için önemli olduğunu düşündüğü çeşitli ipuçları sundu, bunlardan biri şuydu:
Cogswell, Piskopos taslağının Moa Bay yan kuruluşunun eski başkanı New Orleans'taki Freeport Sulphur'a benzediğini söylüyor. Cogswell bu memurun adını hatırlamıyor ama çok güçlü bağlantıları olduğunu bildiğini ve Teksas'tan geldiğini söylüyor.
Texas'tan gelen Phillips'e Freeport hakkında soru sorulduğunda, HSCA çalışanı şu yanıtı kaydetti:
HSCA'ya CIA açıklaması, Cogswell'in West Palm'da borsa simsarı Dryer, Jr. ile karşılaşmasıydı.
1976'da Dryer, DeMohrenschildt'ten bahsetti, Cogswell, emekli bir sekreter olan teyzesine ayrıntıları aktardı.
1954'te CIA'den, daha sonra Cogswell ile temasa geçen CIA'ya geçti. Gerçeğe daha yakın olan şu ki, Cogswell
ve Dryer, Jr.'ın CIA ile kendi kapsamlı geçmiş ilişkileri vardı.
Son yorumumda Emerson Drug'ın başkanı ve Lem Billings'in patronu Francis McAdoo'dan bahsetmiştim.
Cogswell'in yakın arkadaşı George O Walbridge II'nin patronu. McAdoo'nun kız kardeşi Nona, DeMohrenschildt'in halasıydı.
ve Warren Komiseri John Sherman Cooper, Cooper Hindistan büyükelçisi olarak atanmadan önce ABD Senatosu çalışanı olarak Bill Macomber olan Yale Bonesman, Francis'in dul eşi ve Nona McAdoo'nun erkek kardeşiyle evlendi.
Bakınız- http://wc.rootsweb.ancestry.com/cgi-bin/igm.cgi?op=GET#038db=woodrow_wilson#038id=I00522
1973 yılında, 1946 düğününde sağdıcı olan Bill Macomber, diğer adıyla William B Macomber, Jr.
Nancy Bush ve Alexander Ellis, Tom Devine'in Jüpiter Adası düğününde sağdıç oldu.
Garrison'ın “On the Trail…” kitabında CIA müdahalesine ilişkin birçok örnek sıraladığını hatırlıyorum, ancak işte birkaç örnek daha:
McAdams'ın sitesi bunları tuhaf bir şekilde sunarken, Tanenbaum ve Fonzi'nin beğenisine inanıyorum.
KAYIT İÇİN MUHAFAZA
KONU: Garnizon Grup Toplantısı No. 1 – 20 Eylül 1967
MEVCUT: İcra Direktörü, Baş Hukuk Müşaviri, Genel Müfettiş, DD/P, DD/S, CI Personelinden Bay Raymond Rocca, Güvenlik Direktörü ve Bay Goodwin.
1. İcra Direktörü, Direktör'ün, Clay Shaw'ın duruşması öncesinde, sırasında ve sonrasında New Orleans'tan kaynaklanan Ajans üzerindeki olası etkileri değerlendirmek için bir grup toplamasını istediğini söyledi.
2. Baş Hukuk Müşaviri, Adaletle olan ilişkilerini ve Shaw'ın avukatlarının Teşkilat ile temas kurma isteklerini tartıştı.
3. Rocca, Garrison'ın, Başkan Kennedy'ye suikast düzenlemek için komplo kurmaktan Shaw'ı gerçekten mahkum edeceğini hissetti.
4.İcra Direktörü, grubun iki hedefe odaklanması gerektiğini söyledi: (a) Varsa, Ajans için ne tür bir eylem mevcut ve (b) Müdüre şu anda sorunumuz olduğuna dair güvence vermek için Ajans içinde hangi eylemlerin gerçekleştirilmesi gerektiği. odak. Ajans eyleminin olasılığı, yargılamadan önce neler yapılabileceğine ve yargılama sırasında ve sonrasında nelerin uygulanabilir olabileceğine ilişkin zamanlamadan incelenmelidir. OGC ve Rocca'nın bir sonraki grup toplantısından önce tüm gerçekleri ayrıntılı bir şekilde incelemeleri ve uygun olduğu şekilde Adalet ile istişare etmeleri kararlaştırıldı.
Alan Dale'in radyo programında Joan Mellen ile yaptığımız sohbetten çok keyif aldım.
Buradaki tüm okuyucuları dinlemeye davet ediyorum.
\][//
Ms. Mellen'ın 'Haiti'deki Adamımız' adlı kitabına katkıda bulunan biri olarak kabul edilmeme rağmen, tüm araştırma sonuçlarım, bu makaledeki Joan Mellen tanımının abartılı olduğu konusunda bir görüş paylaşmamı sağlıyor. .
Jim Garrison'la ilk olarak 1969'daki Clay Shaw davasından sadece aylar sonra tanıştı ve Jim Garrison hakkındaki 'Adalet'e Veda' adlı kitabını yayınlamadan önce 1200'den fazla kişiyle röportaj yaptığını anlattı.
Jim Garrison'la ilk tanışmasından 30 yıldan fazla bir süre sonra ve diğer birçok araştırmaya ve 1200 kişiyle röportaja ek olarak, bu, Joan Mellen'ın en iyi desteklenen CIA etkileri/Garrison'ın soruşturmasına ve onun soruşturmasına müdahalesine ilişkin sunumunun can alıcı noktası ve vurgusuydu. Clay Shaw'ın yargılanması.
https://www.maryferrell.org/pages/Unredacted_-_Episode_1_-_Transcript.html
Düzeltilmemiş Bölüm 1: Joan Mellen ile Röportajın Metni
Joan Mellen, Adalete Veda: Jim Garrison, JFK Suikastı ve Tarihi Değiştirmesi Gereken Dava'nın yazarıdır. Bu röportaj 22 Şubat 2006'da yapıldı. Tyler Weaver giriş sağladı ve röportaj Rex Bradford tarafından yapıldı.
…….
REX: Ben – sanırım –
JOAN: – Baldwin oradayken bir CIA ajanıydı, kardeşi International Trade Mart ve Clay Shaw için çalışıyordu, David Baldwin ve bunlar, bunlar CIA çalışanları….
Sadece internet kaynaklarını kullanarak ve birkaç haftalık yarı zamanlı araştırma sırasında bu web sitesindeki yorumlarda paylaştım, (bkz.- https://jfkfacts.org/assassination/review/who-was-the-only-man- jfks-assasination/#comment-856847 )
Joan Mellen tarafından hiç yayınlanmayan veya bahsedilmeyen bu ayrıntıları buldum.
Gerçekleri kontrol edilen yeni araştırma detaylarımın gerçekten orijinal olup olmadığını belirlemeye çalışırken, Clay Shaw'ın biyografisinin yazarı tarafından aynı detayları buldum.
Donald H Carpenter.
Joan Mellen'ın kitabından:
https://books.google.com/books?id=9mQtAgAAQBAJ&pg=PT138&lpg=PT138&dq=%22joan+mellen%22+stephen+lemann&source=bl&ots=JQ0cQ7W_xe&sig=zjEbm0HjJZJ& #038hl=tr#038sa=X#038ved=0ahUKEwjAvsOe1YnMAhVLHD4KHdSUDKoQ6AEIQjAF#v=onepage#038q=%22joan%20mellen%22%20stephen%20lemann#038f=false
Buna verebileceğim en iyi yüz, Garrison'ın yanlış yönlendirdiği ve arkadaşı Joan Mellen'a ve kendi kitabının editörü, JFK film senaryosunun ortak yazarı Zachary Sklar'a ifşa etmemiş olmasıdır.
Öğrendiğim en rahatsız edici şey, neredeyse hiç kimsenin bu yeni bilgiye maruz kalmaktan hoşlanmadığıydı. Ne bildiklerini zaten biliyorlardı ve Garrison'ın CIA destekli hasımlar olarak tanımladığı kişilere bile gerçek yakınlığını göz önünde bulundurmak zorunda kalmamayı tercih ettiklerini belirttiler.
Garrison'ın bu konudaki sessizliği, aynı zamanda Lee Garrison'ın birinci dereceden kuzeni ve vaftiz babası David Baldwin'in eşinin üvey yeğeni olan Stepen B. Lemann'ın kavgacı yeğeni için de (Garrison tarafından cevaplanmayan) bir açılım sağladı:
Bu bilginin Garrison kovuşturmasına rahatsız edici bir ışık tuttuğunu kabul etsem de, Garrison'un kovuşturma yönünde doğru yolda olduğuna inanıyorum.
Aslında, şaşırtıcı bir şekilde, bugün bilinenler göz önüne alındığında.
Shaw-Permindex-CMC-CIA bağlantıları ve aygıtları hakkındaki araştırmasını kasıtlı olarak mı sınırlandırdı?
Sınırlı bir hangout' olarak mı inşa edildi?
CIA'in işlerini nasıl yürüttüğü hakkında çok fazla bilgi verdiği için ikinci soruya hayır diyorum.
Önceki soruya gelince, bu kararı vermeye hazır değilim…
Adalete Veda : Jim Garrison, JFK Suikastı ve Tarihi Değiştirmesi Gereken Dava
Daha önce yayınlanmamış binlerce belgeyle çalışan ve birçok tanığın ilk kez konuştuğu binden fazla röportajdan yararlanan Joan Mellen, 1969'da dava açan tek kamu görevlisi olan New Orleans bölge savcısı Jim Garrison'ın soruşturmasını yeniden gözden geçiriyor. Başkan John F. Kennedy'nin cinayetinde bir şüpheli.
Garrison, Lee Harvey Oswald'ın Kennedy'yi öldürmekte tek başına hareket eden, istikrarsız bir Castro yanlısı Marksist olduğu sonucuna varan Warren Raporundaki çelişkileri ortaya koyarak başladı. Adalete Veda Marksist olmayan Oswald'ın aslında hem FBI hem CIA hem de ABD Gümrükleri ile çalıştığını ve Garrison'ın soruşturmasını sabote etme girişimlerinin ABD hükümetinin en üst seviyelerine ulaştığını ortaya koyuyor. Garrison'un şüphelileri arasında, Castro karşıtı bir Küba varlığı olan Fidel Castro'ya yönelik suikast girişimlerinde yer alan CIA destekli servet askerleri ve yazar tarafından ilk kez burada röportaj yapılan komplocular için genç bir koşucu vardı.
Garrison'ın çabalarına dayanan Mellen, belirleyici yeni kanıtları ortaya çıkarır ve istihbarat teşkilatlarının hem bir başkana suikast hem de örtbas etmedeki rollerini açıkça ortaya koyar. Başkanın suikastının ellinci yıldönümü için zamanında yayınlanacak olan bu gözden geçirilmiş baskıda, yazar CIA'in 22 Kasım 1963 olaylarına ne kadar dahil olduğunu daha ayrıntılı olarak doğrulayan yeni kaynakları ve yakın zamanda ortaya çıkarılan belgeleri ortaya koyuyor. Birden fazla yüz yeni sayfa, insanlık tarihinin en önemli olaylarından birine kritik kanıtlar ve bilgiler ekliyor.
Yeni JFK, bir kafa karışıklığı komplosu kurdu
42 yıl önce Başkan John F. Kennedy'ye kimin suikast düzenlediği konusundaki tartışma bitmeyecek. Konuyla ilgili yüzlerce kitap biriktikçe, yazarlar yalnızca bir önemli noktada ortak bir zemin bulma eğilimindedir: Lee Harvey Oswald'ın kendisi için çalışan yalnız bir suikastçı olarak resmi ABD hükümeti versiyonu saçmalıktır.
Tartışmaya aynı anda hem olası hem de olası olmayan bir katılımcı olan yazar Joan Mellen giriyor. Pek olası değil çünkü maaşını Temple Üniversitesi sınıflarında İngilizce profesörü olarak alıyor. Muhtemelen her şey hakkında yazabilen bir bilge olduğu için. 17 kitabına bakın: aktris Marilyn Monroe, gurbetçi yazar Kay Boyle, film eleştirisi, spor, gerçek suç, Latin Amerika, kurgu. Menzili ve zekası sadece bir ölümlü nefessiz bırakabilir.
Bu kitap, 1921'de doğumu ile 1992'de ölümü arasında alışılmadık bir hayat yaşayan New Orleans'taki tartışmalı bölge savcısı Jim Garrison'un basit bir biyografisi olarak başladı. Bununla birlikte, Mellen bir düzeyde Garrison'un biyografisinin geleceğini biliyor olmalıydı. JFK suikast soruşturması olarak sona erer. Ne de olsa, Garrison'ın New Orleans'lı işadamı Clay Shaw'ı cinayetin bir tarafı olarak yargılayamaması, suikast teorisi takipçileri tarafından iyi biliniyor. Garrison, Mellen gibi, Kennedy suikastının planlanmasına birçok insanın yardım ettiğine ve birçoğunun Louisiana'da yaşadığına veya başka bir şekilde uğrak yeri olduğuna inanıyordu.
Böyle bir kitabı incelerken, son noktayı ortaya çıkarmak mı yoksa sadece onu ima etmek mi gerektiğine karar vermek zordur, bu da okuyucuların kendini keşfetmesine izin verir. Bu incelemede daha sonra açıklanan nedenlerden dolayı vahye karar verdim.
Mellen, Garrison'ın önde gelen suikast şüphelisi Shaw'ın CIA ile çalıştığını iddia ediyor. Garrison, bu ABD devlet kurumunun çalışanlarının suikastı planladığına ve ardından FBI ajanlarıyla örtbas etmeyi koordine ettiğine inanıyordu. Oswald, federal ajanların piyonu oldu ve onlar tarafından özellikle günah keçisi rolünü oynamak için görevlendirildi.
Garnizon, suikasttan iki yıl sonra ciddi bir şekilde başlayarak, yavaş yavaş sonuca vardı. O zamandan ölümüne kadar, Garrison her şeyden önce Kennedy'nin katillerini adalete teslim etmeyi önemsedi.
Mellen, Garrison'la ilk kez 1969'da, kocası Shaw'ın faaliyetleri hakkında bölge savcısıyla mektuplaştıktan sonra tanıştı. Onu büyüleyici buldu. Sonra onun araştırmasına kapıldı. Mellen, "Bir zamanlar tanıdığım bir adamın, saatlerce suikast hakkında konuşacak alaycı bir ironinin öyküsü olarak başlayan şey, soruşturmasının biyografisi oldu" diyor. 1000'den fazla kaynakla röportaj yaptı ve "Ulusal Güvenlik Ajansı, FBI ve CIA gazisi Walter Sheridan liderliğindeki FBI ve CIA'in, en azından tanıklarına rüşvet vererek Garrison'un çabalarını nasıl yok etmeye çalıştığının ayrıntılarını" açıkladı.
Mellen, kitabının başlangıcına doğru bir "karakter listesi" sunarak okuyuculara yardımcı olmaya çalışıyor. Kitapta 178 kadın ve erkek yer alıyor. Listelenenlere ek olarak daha pek çok şeyden bahseder.
Mellen'ın kitabıyla ilgili sorunun bir kısmı burada yatıyor. Büyük Suikast Teorisini besleyen o kadar çok alt konunun hizmetinde o kadar çok karakter sunuyor ki, hikaye anlaşılmaz hale geliyor. Karakterler kısa bir süre görünürler, sonra sayfalardan sonsuza kadar kaybolurlar ya da daha sonra, belki adlarının farklı bir varyasyonu altında yeniden ortaya çıkarlar. Bu derlemede daha önce ana tezi ortaya çıkarmamın nedeni, Mellen onu geliştirmeye çalışırken kaybolmuş olmamdır. Birkaç bölümü birden çok kez okudum, ama anlamak beni atlattı. Mellen normalde mükemmel bir stilisttir, ancak Kennedy suikastı karşısında, onun kelime ustalığı, zihin tersine dönene kadar patlar.
Kitabın organizasyonu da benim için bir bilmece. Okuyuculara çekici bir anlatı sağlamak için bir kitap yazarı ve dergi yazarı olarak güçlü bir şekilde çalışıyorum. Bu bazen bilgileri kronolojik, bazen tematik, bazen de geçmişe dönüşler ve ileriye dönük olarak sunmak anlamına gelir. Hangi organizasyon tekniğini kullanırsam kullanayım, okuyucularım için şeffaf olmasını beklerim. Mellen, kronoloji ihlalleriyle beni tekrar tekrar şaşırttı. Bazı bölümlerde, sanki 20 paragraf yazmış, onları ayırmış, havaya fırlatmış, sonra halıdan aldığı sıraya göre düzenlemiş gibi görünüyor.
Bu cümlelerin sadece üslubu değil, içeriği de aydınlatıcı olmaktan çok kafa karıştırıyor. Örneğin önsözde Mellen, kendisinin ve kocasının Garrison ile yaptığı görüşmeyi anlatırken, bölge savcısının çifti "Bay" olarak kaydettiğini söylüyor. ve Bayan Lyndon Baines Johnson." Sonra o kurgusal kaydı, hiçbir açıklama yapmadan bıraktı. Mellen, Garrison'ın bir mizah anlayışı sergileyebileceğini mi göstermeye çalışıyor? Dengesiz mi olmuştu? Bu detayın amacı ne? Kitap boyunca Mellen, çıkmaza girmiş gibi görünen ayrıntılar ve anekdotlar sunuyor.
Doğruluk veya en azından olgusal belirsizlik de bir sorundur. Örneğin 46. sayfada Mellen, FBI dosyalarından önemli bir belge gibi görünen bir şeyden bahsediyor. Bunu, "J. Edgar Hoover'a yönelik, 14 Ocak 1976 tarihli" bir teletip olarak tanımlıyor." FBI konusunda uzman değilim, ancak Hoover'ın 1972'de öldüğü cümlesini okuyunca hemen hatırladım. ? Potomac Books'taki editörleri nasıl oldu da kaçırdı?
On yıllardır hayran olduğum bir yazarın ve beni büyüleyen Kennedy suikast bulmacasıyla ilgili beni büyüleyen Garrison hakkında bir kitap hakkında olumsuz bir eleştiri yazmak acı verici. Ama bunu söylemenin kibar bir yolu yok: Adalete Veda bir karmaşadır.
Steve Weinberg, 1983'ten 1990'a kadar Araştırmacı Gazeteciler ve Editörler'in (IRE) yönetici direktörü olarak görev yaptı. Weinberg'in araştırmacı gazeteciliği birkaç düzine gazete ve dergide yayınlandı. Altı kurgusal olmayan kitabın yazarıdır.
Adalete Veda: Jim Garrison, JFK Suikastı ve Tarihi Değiştirmesi Gereken Dava
Başım dönüyor. editör denetiminin yokluğundan açıkça hayal kırıklığına uğradı (editör el yazmasına bile BAKTı mı?) ve Joan Mellen'ın eleştirmenlerinden birinin dediği gibi, "cümleleri havaya fırlattı ve "kelimelerin nasıl indiğini umursamadı" ya da bu yönde bir şey. Yazar, Temple U'daki İngilizce Bölümü fakültesindedir ve soruşturmayı araştırmak için 7 yıl harcamıştır. Bununla birlikte, Jim Garrison'ın hikayesinin ipliği, bir minutia dağının ortasında yavaşça çözülmeye devam ediyor, başım dönüyor. görünüşte editoryal gözetimin yokluğunda hayal kırıklığına uğradı (editör taslağa baktı bile mi?) ve Joan Mellen'ın eleştirmenlerinden birinin dediği gibi, "cümleleri havaya fırlattı ve kelimelerin nasıl geldiği umrunda değildi" ya da buna benzer bir şey . Yazar, Temple U'daki İngilizce Bölümü fakültesindedir ve soruşturmayı araştırmak için 7 yıl harcamıştır. Bununla birlikte, Jim Garrison'ın hikayesinin ipliği, bir minutia dağının ortasında yavaş yavaş çözülmeye devam ediyor, French Quarter sleaze, pelerin ve hançer (öldürücü bir şekilde) türleri ve NODA çalışanları ve geniş kapsamlı dahil olmak üzere iki kapak arasında toplanmış en garip oyuncu kadrosu. suikastın gizemi.
Kitapta en sevdiğim isim, Jim'in araştırmacılarından biri: Moo Moo Sciambra. . daha fazla
JFK'nin 1965'e kadar bizi Vietnam'dan çekmesini engellemek için bu korkunç cinayetin kilit oyuncularından birkaçını tanıyordum.
Cinayetle ilgili her kitabı okudum. ve Joan Mellen TÜM boşlukları doldurdu ve hepsi toplandı.
Ülkemizi neyin yönettiğini ve neden bu ülkenin politikalarında söz sahibi olmadığımızı bilmek istiyorsanız. bu nedenle.
Big Jim haklıydı ve bu kitap onun cesaretine ve vatanseverliğine bir övgü niteliğinde. JFK'nin 1965'e kadar bizi Vietnam'dan çekmesini engellemek için bu vahim cinayetin kilit oyuncularından birkaçını tanıyordum.
Cinayetle ilgili her kitabı okudum. ve Joan Mellen TÜM boşlukları doldurdu ve hepsi toplanıyor.
Ülkemizi neyin yönettiğini ve neden politikalarında söz sahibi olmadığımızı bilmek istiyorsanız. bu nedenle.
Big Jim haklıydı ve bu kitap onun cesaretine ve vatanseverliğine bir övgü niteliğinde. . daha fazla
Kardeşim Roger'ın önerdiği bu kitabı okumak için endişeleniyorum. New Orleans'lı olmak ve Jim Garrison'ın JFK suikastı ve Clay Shaw, Carlos Marcello, Jack Ruby ve Lee Harvey Oswald dernekleri ile ilgili ikna edici yalvarışlarını ve FBI'ın dünya kamuoyundan sakladığı diğer birçok "geçerli" gerekçeyi duymak - Vergimiz 1960'tan beri bize karşı çalışan dolarlar! Roger, Joan Melon'un, kardeşim Roger'ın önerdiği bu kitabı okumak için Jim Garrison tha Anxious tarafından yazılmış ciltler dolusu bilgi ve araştırmayı keşfettiğine ya da ortaya çıkardığına inanıyor. New Orleans'lı olmak ve Jim Garrison'ın JFK suikastı ve Clay Shaw, Carlos Marcello, Jack Ruby ve Lee Harvey Oswald'ın dernekleri ve FBI'ın dünya kamuoyundan sakladığı diğer birçok "geçerli" nedenle ilgili ikna edici yalvarışlarını duymak - 1960'lardan beri vergilerimiz aleyhimize çalışıyor! Roger, Joan Melon'un Jim Garrison tarafından hükümetin bizi gerçeği inkar ettiğine dair ciltler dolusu bilgi ve araştırma keşfettiğine ya da ortaya çıkardığına inanıyor!
Ayrıca önerdiği birkaç kitap daha var: Edward T Haslom'dan Dr. Mary's Monkeys ve William Cooper'dan Behold A Pale Horse. . daha fazla
Çok, çok kötü yazılmış, neredeyse anlaşılmaz ve ilgili oyuncular hakkında biraz bilgi sahibi değilseniz takip etmek neredeyse imkansız. Varsa çok az arka plan bilgisi. Bana öyle geliyor ki, hikayeyi öğrenmek isteyenler için değil, onu yaşayanlar için yazılmış. Hikâyenin zaten dolambaçlı ve karmaşık olduğu yerlerde bilinç akışı benim için çalışmıyor.
Bu kitaba geri döneceğim ve yatırım hakkında biraz daha fazla şey öğrendikten sonra hikayeyi bir araya getirmeye çalışacağım. Varsa, çok az arka plan bilgisi. Bana öyle geliyor ki, hikayeyi öğrenmek isteyenler için değil, onu yaşayanlar için yazılmış. Hikâyenin zaten dolambaçlı ve karmaşık olduğu yerlerde bilinç akışı benim için çalışmıyor.
Bu kitaba geri döneceğim ve diğer kaynaklardan araştırma hakkında biraz daha fazla şey öğrendikten sonra hikayeyi bir araya getirmeye çalışacağım. . daha fazla
Bu, dediğim gibi, iyi bir kitap değil. Ama içinde kitabın fiyatına değecek bir fotoğraf var. Hala genç görünen David Ferrie tarafından yönetilen bir uçan kampta bir grup erkekle birlikte 16 yaşında genç bir Lee Harvey Oswald'ın resmi. Ferrie'nin Oswald ile hiç tanışmadığı iddiası bu kadar.
(Aksi takdirde, bu kitap umutsuzca yanlış anlaşılmış ve yürütülmüştür) Bu, dediğim gibi, iyi bir kitap değil. Ama içinde kitabın fiyatına değecek bir fotoğraf var. Hala genç görünen David Ferrie tarafından yönetilen bir uçan kampta bir grup erkekle birlikte 16 yaşında genç bir Lee Harvey Oswald'ın resmi. Ferrie'nin Oswald ile hiç tanışmadığı iddiası bu kadar.
(Aksi takdirde, bu kitap umutsuzca yanlış anlaşılmış ve yürütülmüştür). daha fazla
JFK suikastı benim için her zaman inanılmaz ilgi çekici olmuştur, özellikle de bunu kimin ve neden yaptığına dair inanç açısından ülke çapındaki şiddetli tepkiler için. Bu itibarla, Jim Garrison'ın dava ve hükümete karşı yargılanmasının tarihini biraz daha araştırmakla inanılmaz derecede ilgilendim, her ne kadar oradaki herhangi bir komplo teorisine zorunlu olarak atfetmesem de. Bu kitabın bol miktarda ayrıntı sağladığı ve tarihin kategorik olarak doğru bir ifade olduğu - birçok kez ayrıntı miktarı, connec JFK suikastı benim için her zaman inanılmaz ilgi çekici olmuştur, özellikle de bunu kimin yaptığına dair inanç açısından ülke çapında şiddetli tepkiler için. ve neden. Bu nedenle, Jim Garrison'un davasının tarihini ve hükümete karşı yargılanma tarihini biraz daha araştırmakla inanılmaz derecede ilgilendim, her ne kadar oradaki herhangi bir komplo teorisine atfetmesem de. Bu kitabın bol miktarda ayrıntı sağladığı ve tarihin kategorik olarak doğru bir ifade olduğu - çoğu zaman ayrıntı, bağlantı ve sorgulama miktarı aslında biraz fazlaydı ve bunaltıcı olabilir. Ek olarak, tüm hikayenin bazı yönleri, inançsızlığı askıya almamın sınırlarını zorluyor gibi görünüyor. Bu sayfalarda bahsedilen ajanların sayısına inanırsanız, 60'larda CIA için çalışmayan neredeyse hiç Amerikalı yokmuş gibi görünüyor.
Beni yanlış anlama: Bu, tarihteki en şüpheli zamanlardan ve olaylardan birine ilgi çekici, büyüleyici bir bakış.Ancak bazı büyük iddiaların ileri sürülmesindeki tutku, onlara karşı mevcut kanıtlarla (en azından bazıları, zaten) eşleşmeyi ümit edemez ve bu nedenle, zaman zaman tüm çalışma, bir şekilde abartılı bir tür garip hayran kurgusu kokuyor. uzak. Getirilen yardımcı hikayelerin ve unsurların miktarı bazen akıllara durgunluk veriyor ve kitap biraz gerçek odak kullanabilir. Onunla geçirdiğim zamandan zevk aldım ve hakkında hiçbir şey bilmediğim bir zaman ve kültür hakkında daha fazla şey öğrenmekten keyif aldım, ancak bence davanın gerçek gerçekleri biraz eksik. . daha fazla
Basitçe söylemek gerekirse, Kennedy suikastını örtbas etmekle ilgili tüm kitapların anne ve babası, kız kardeşi, erkek kardeşi, teyzesi, amcası ve kapı komşusu kesinlikle bu olmalı. Bu konuda şüphe yok. Hâlâ çevrilmemiş bir taş varsa, arkasına bakılmamış bir çalı, kategorilere ayrılmamış bir alışveriş listesi varsa, kesinlikle içine veya altına bakmaya değmez. Öldürme ve sonrasındaki (bariz) örtbas etme konusunda en ufak bir ilginiz varsa (ve bunu okumak için bir kaç haftanız varsa) okumalısınız Basitçe söylemek gerekirse, bu kesinlikle anne ve baba olmalıdır. , kız kardeş, erkek kardeş, teyze, amca ve kapı komşusu, Kennedy suikastıyla ilgili tüm kitapların üstünü örter. Bu konuda şüphe yok. Hâlâ çevrilmemiş bir taş varsa, arkasına bakılmamış bir çalı, kategorilere ayrılmamış bir alışveriş listesi varsa, kesinlikle içine veya altına bakmaya değmez. Cinayete ve sonrasındaki (bariz) örtbas etmeye en ufak bir ilginiz varsa (ve bunu okumak için bir kaç haftanız varsa) bu kitabı okumalısınız. JFK suikastı hakkında pek çok kitap okudum ama bu kadar kapsamlı bir kitap okumadım.
Başlamadan önce, o gün neler olduğuna dair bir açıklama arıyorsanız, burada bulamazsınız. Derinlerde bir yerde, asıl tetiği çeken ve öldüren kişinin bir veya iki ismine rastlayabilirsiniz, ancak gerçekte bulacağınız şey, tartışmasız bir şekilde ortaya konan, önceki ve sonraki gün olaylarının arkasındaki komplodur. .
Garrison rolünde Kevin Costner, David Ferrie rolünde Joe Pesci ve Clay Shaw rolünde Tommy Lee Jones ile 'JFK' filmini izlediyseniz, kitabın temellerine oldukça aşina olacaksınız. Bunu Jim Garrison'ın biyografisi olarak yazmaya başladığını, ancak onun engellenen araştırmasında daha derine inmesi gerektiğini fark ettiğini söylüyor. Hâlâ Jim Garrison'ın bir hayatı var, ama elbette, o hayat, soruşturmayı başlattığında, tamamen onun tarafından tüketildi. Davası bir kez başarısız olduktan sonra devam ediyor, ancak bundan asla kaçamadı.
Bir komplonun öncesi ve sonrası olduğunu düşünmeyen pek çok kişi olamaz. Warren Komisyonuna inanmanız pekala *gülüyor* olabilir. Warren Komisyonu'na inanıyorsan, beni göstermeye çalıştığından daha büyük bir aptalsın. Komisyon, davayı mahkemeye götürmek için başarısızlığın veya isteksizliğin kabul edilmesidir. Her şeyi halının altına süpürmenin bir yoluydu. Warren Komisyonu, gerçek suçun asla soruşturulmaması için kuruldu. En azından ABD için, yirminci yüzyılın en büyük suçu olan tek mahkeme davasının nispeten belirsiz bir yerel avukata bırakıldığı inancını dile getiriyor. Ve sonra başarısız olmaya zorlandı. Sonra. Hiçbir şey. Kulağa ne kadar balık gibi geliyor? Komplo teorisyenlerinin olmasına şaşmamalı. Ancak, bu kitabı okuduktan sonra bunlar teori değil, gerçekler.
Bir komplo olduğunu (benim için) başarıyla kanıtlıyor. Ve arkasında kim, hangi 'örgüt' vardı. Sonra nasıl örtbas edildi. Diğerlerinin yanı sıra, en az bir çok şaşırtıcı kaynaktan. Ancak kitapla ilgili bir sorun varsa, o kadar çok isim, çok fazla bağlantı, çok fazla FBI ajanı, CIA ajanı, eski CIA ajanı, eski CIA ajanı gibi davranan CIA ajanları, Castro yanlısı olması. , Castro karşıtı gruplar, aslında Küba karşıtı gruplar olan Küba yanlısı gruplar, Küba karşıtı gruplar… Şey, resmi anlıyorsunuz - aslında biraz anlamsız hale geliyorlar. Çoraplarını değiştirir gibi görünüşte taraf değiştiren insanlara eklendiğinde, neler olup bittiğine dair genel bir izlenimden başka bir şeyi takip etmek, anlamlandırmak veya herhangi bir şey oluşturmak zor. Sadece, tüm bunlarla ne yapmaya çalıştığını kontrol ettiğine güvenmelisin. Neden para üzerinde olduğunu her şekilde kanıtlamak istediğini anlayabiliyorum ('evet, ama...' komplocuların kulübe endüstrisine kafa tutmak için), ancak yüzlerce isim, bağlantıları ve ilişkileri önde gidiyor. en iyi ihtimalle biraz kafa karışıklığına. Kendim bir Kennedy akademisyeni olmamak ya da bu konuda bir tez yazmak üzere olmamak, bu yüzden tüm bunları anlamak için gerekli olan diyagramlar ve çizgilerle adam-saatleri ve kağıt parçalarını ayıramıyor - devam etmek zorlaşıyor. bir noktadan sonra.
Ancak, kanıtların bu kadar kapsamlı, inanılmaz derecede kapsamlı bir açıklamasını okuduktan sonra, birinin nasıl başka bir senaryo veya burada bahsedilmeyen ve/veya tartışılmayan bir isim bulabileceğini görmek zor. Rafta okunmayı bekleyen iki JFK suikast kitabı daha var - şimdi uğraşmaya değer mi diye merak ediyorum. . daha fazla
Adalete Veda: Jim Garrison, JFK Suikastı ve Tarihi Değiştirmesi Gereken Dava
Garrison, Lee Harvey Oswald'ın Kennedy'yi öldürmekte tek başına hareket eden, istikrarsız bir Castro yanlısı Marksist olduğu sonucuna varan Warren Raporundaki çelişkileri ortaya koyarak başladı. Adalete Veda Marksist olmayan Oswald'ın aslında hem FBI hem CIA hem de ABD Gümrükleri ile çalıştığını ve Garrison'ın soruşturmasını sabote etme girişimlerinin ABD hükümetinin en üst seviyelerine ulaştığını ortaya koyuyor. Garrison'un şüphelileri arasında, Castro karşıtı bir Küba varlığı olan Fidel Castro'ya yönelik suikast girişimlerinde yer alan CIA destekli servet askerleri ve yazar tarafından ilk kez burada röportaj yapılan komplocular için genç bir koşucu vardı.
Garrison'ın çabalarına dayanan Mellen, belirleyici yeni kanıtları ortaya çıkarır ve istihbarat teşkilatlarının hem bir başkana suikast hem de örtbas etmedeki rollerini açıkça ortaya koyar. Başkanın suikastının ellinci yıldönümü için zamanında yayınlanacak olan bu gözden geçirilmiş baskıda, yazar CIA'in 22 Kasım 1963 olaylarına ne kadar dahil olduğunu daha ayrıntılı olarak doğrulayan yeni kaynakları ve yakın zamanda ortaya çıkarılan belgeleri ortaya koyuyor. Birden fazla yüz yeni sayfa, insanlık tarihinin en önemli olaylarından birine kritik kanıtlar ve bilgiler ekliyor.
Joan Mellen - Tarih
Adalete Veda.
Jim Garrison, JFK suikastı ve tarihi değiştirmesi gereken dava
Patomac Kitapları, 2007, ciltsiz kitap
pxvii
1990'larda, çoğu CIA ve FBI'dan gelen binlerce belgenin yayınlanması, Garrison'ın vahşi doğadaki tek çığlığının gerçeğini ortaya koydu. Garrison, 1992'deki ölüm anına kadar, 1954'te Guatemala Devlet Başkanı Arbenz'i deviren aynı ekip olan CIA'nın, aralarında Lawrence Hon, Richard Helms ve David Atlee Phillips'in de suikastı planladığına ikna olmuştu. FBI'ın yardımı, her zaman başarılı olmamakla birlikte izlerini kapatmaya çalıştı. Warren Komisyonu'na Oswald'ın bir Marksist olduğunu söyleyen Lee Harvey Oswald'ın Deniz Piyadeleri'nden arkadaşı Kerry Thornley, bir CIA belgesine göre Washington DC'de kimyasal ve biyolojik savaş konusunda eğitilmiş bir CIA çalışanı olduğu ortaya çıktı. .
Garrison'ın baş şüphelisi Clay Shaw, Roma'daki Centro Mondiale Commerciale'nin direktörü olarak 1948'den beri CIA için Merkezi İstihbarat Direktör Yardımcısı'nın yönetiminde çalışan Ferenc Nagy gibi ajanlara katılan bir CIA ajanıydı. , Frank Wisner. İnkarlarına rağmen, Shaw, Oswald'ın akıl hocası David Ferrie'yi o kadar iyi tanıyordu ki, suikasttan bir hafta önce Ferrie'nin bir uçak kiralayıp Dallas'a uçabilmesi için ona bir kredi verdi. Ferrie, sekiz ila on yıldır Dallas'ta olduğunu inkar ettiğinde, FBI, Oswald ile iyi belgelenmiş tanıdıklarına göz yumdu. Ferrie, Warren Komisyonu'ndan önce hiç çağrılmamıştı.
Oswald sadece bir günah keçisi olarak kurulmakla kalmadı, aynı zamanda işi yerine getirmemesi durumunda eğitilen alternatif günah keçileri de vardı, aralarında CIA'in Omaha'da koruduğu Thomas Edward Beckham da vardı. Oswald'a gelince, o sadece bir FBI muhbiri ve Karşı İstihbarat için çalışan bir CIA çalışanı değil, aynı zamanda Miami'deki gümrük memurları tarafından paylaşılan ikili bir rol olan Birleşik Devletler Gümrükleri için çalışan bir ajandı.
piksel
Binden fazla insanla röportaj yaparak, Ulusal Güvenlik Ajansı, FBI ve CIA gazisi Walter Sheridan liderliğindeki FBI ve CIA'nın, Garrison'un çabalarını, en azından tanıklarına rüşvet vererek nasıl yok etmeye çalıştığının ayrıntılarını gösterebildim.
Jim Garrison'ı susturmak için onlarca yıl süren kampanya, "Deep Throat"ın kendisinin bile katılımını içeriyordu. Bob Woodward'a rehberlik ettiği için onu övenlerin öne sürdüğü gibi, "gerçek"le pek ilgilenmeyen Mark Felt'in, Kennedy suikastı konusundaki belgelerde, özgür soruşturmanın açık bir düşmanı olduğu, uzmanlaşma konusunda hüküm giymiş bir suçlu kadar az olmadığı ortaya çıkıyor. FBI "kara çanta işlerinde.
pxx
[CIA] Başkan Kennedy'nin suikastına karışmak bu kırk yıldır açık bir sırdı. Ana akım medya, şimdiye kadar tamamen gözden düşmüş Warren Komisyonu Raporuna, yetersiz ve keyfi bir sözde soruşturmaya dayanan bir belgeye, gerçekte hiçbir soruşturma yapılmadığına inanmakta ısrar etti.
pxx
John F. Kennedy'nin [Kasım 1963] ölümünün kırkıncı yıldönümünde [Kasım 1983], bir Gallup anketi, suikastı CIA'in planladığına inananların iki katı kadar insanın, sebepsiz bir adam olan Lee Harvey Oswald'a ikna olduğuna ikna olduğunu kaydetti. alçakça eylemde tek başına hareket etmişti.
p34
CIA'in MONGOOSE OPERASYONU altında Castro'yu öldürme planları arasında, Robert Kennedy tarafından zaten bir CIA projesi olan Fidel Castro'nun suikastını gerçekleştirmeye teşvik edilen Küba Görev Gücü şefi Desmond Fitzgerald tarafından hazırlanan bir plan vardı.
p39
OPERASYON MONGOOSE, CIA'in Fidel Castro'ya suikast düzenleme projesiydi.
p161
Başkan John Kennedy
O CIA piçleri hakkında bir şeyler yapmalıyım.
p161
Tarihsel kayıt, Richard Case Nagell'in, CIA'in Kennedy'den en çok "korkutucu birliklerin, özellikle de CIA'in faaliyetlerini durdurmayı planladığı için" nefret ettiği görüşünü destekler. ayrıca Kennedy'nin Teşkilat ile olan derin savaşını da kaydetti. Kennedy'nin içeriden biri tarafından "CIA'yı parçalamakla" tehdit ettiği şeklinde alıntılandığı paragrafı daire içine aldı. Bin parçaya bölün ve onu rüzgara dağıtın." Ayrıca Kennedy'nin, CIA'i yurtdışındaki Amerikan büyükelçilerinin kontrolünden muaf tutan Başkan Eisenhower'a karşı çıktığı bir cümleyi de işaretledi. Kennedy bunu tersine çevirerek büyükelçileri kontrol altına aldı.
1966'nın sonunda, [Jim] Garrison, Kennedy'nin CIA ile mücadelesinin bir sonucu olarak öldürüldüğüne ve bunun arkasında Pentagon'un Küba'da olmasa da kara savaşını yapmaya kararlı olan "kuvvet savaş makinesi" olduğuna ikna olmuştu. , sonra başka bir yerde. Kennedy'nin ölümünden bir ay sonra, eski başkan Harry Truman, Washington Post'un ön sayfasında, yarattığı CIA'in "operasyonel" hale gelen bir gölge hükümet yönetmesinden duyduğu dehşeti dile getirdi. Truman, CIA'in "acil düzeltme ihtiyacı" olduğunu ilan etti. (Aptalca, Allen Dulles bir muhabire CIA'i "Dost olmayan ülkeler için Dışişleri Bakanlığı" olarak düşünmesini bile söylemişti).
New York Times köşe yazarı Arthur Krock, iki ay önce CIA'nın görevi kötüye kullanma konusunda uyarmıştı. Krock, CIA'in siyaset gövdesi üzerinde bir "kötü huyluluk" olduğunu yazdı. Şaşırtıcı bir önseziyle, 1963 yılının Ekim ayında, Krock öfkesiyle Kennedy suikastını neredeyse tahmin etti. ABD bir darbe girişimi yaşarsa, Krock, "Bu CIA'den gelecek. Pentagon değil." Kennedy ve CIA arasında, şimdi, ordunun ve bir kara savaşından en fazla kazanç elde edecek olan şirketlerin ihtiyaçlarına hizmet eden CIA ile şiddetli bir "yönetim içi kotan savaşı" vardı.
Liberal gazeteci Walter Lippmann, CIA'in yetkisinin sınırlarını aştığını fark etmeden edemedi. Kırk yıl sonra, Kennedy danışmanı olan tarihçi Arthur Schlesinger Jr., Jim Garrison'ın eski sınıf arkadaşı Wilmer Thomas'a sessizce "Ulusal Güvenlik görevlileriyle" savaşta olduklarını söylerdi. CIA'in Kennedy'den intikamını aldığı açık bir sırdı. 1963'ten beri.
CIA 1954'te Guatemala'da Başkan Arbenz'i devirdikten sonra, bir politika yapıcı olarak ilk "tek başına uçuş"unu gerçekleştiren Başkan Eisenhower, Teşkilatın tehlikeli bir şekilde kontrolden çıktığını fark etti. Bir "Dış İstihbarat Faaliyetleri üzerine Başkan'ın Danışma Kurulu"nu kurdu. Vardığı sonuç, CIA'in gizli servislerinin "çok kritik alanlarda çoğunlukla özerk ve serbest bir şekilde faaliyet gösterdiği" ve Dışişleri Bakanlığı'nın tavsiyesiyle doğrudan çeliştiğiydi. Eisenhower'ın Allen Dulles'ı kovması ya da en azından onu bir idari vekil kabul etmeye zorlamasıydı. Eisenhower'ın ödülü, o zamanlar Frank Wisner'ın eski yardımcısı Richard Bissell tarafından yönetilen gizli servislerin, Francis Gary Powers tarafından uçurulan U-2'nin 1 Mayıs 1960 baskını sabote etmesiydi. U-2 filosu, "Richard Bissell'in Hava Kuvvetleri" anlamına gelen "RBAF" olarak adlandırılmıştı ve bu, CIA küstahlığının bir başka göstergesiydi. Ajans doğrudan Eisenhower'a yalan söyledi ve uçağın düşürülmesi durumunda ne uçağın ne de pilotun hayatta kalamayacağı konusunda ısrar etti. Böylece Bissell, John F. Kennedy'ye yalan söyler ve Domuzlar Körfezi'nde "başarısızlığın neredeyse imkansız olduğu" konusunda ısrar ederdi.
Eisenhower'ın isteksizliğine rağmen, CIA, Eisenhower'ın 16 Mayıs'ta Kruşçev, de Gaulle ve Macmillan ile yapacağı zirveye yakın bir zamanda bir uçuşta ısrar etti ve hiçbir belirgin kanıt olmaksızın bu son uçuşun acil olduğunu savundu. Yıllar sonra, CIA Senato'daki duruşmalarda bu uçuşun özellikle gerekli olmadığını kabul edecekti. Powers'ın görevinin başarısızlığında CIA'in görevi kötüye kullanma konusu gündeme bile getirilmedi.
Eisenhower isteksizce U-2 uçuşları için son tarihin 1 Mayıs olduğunu açıklamıştı, bunun CIA'in uçuşu Nisan ayının son iki haftasında organize edeceği anlamına geleceğini varsayarak. Ama 1 Mayıs'ta Francis Gary Powers havalandı. Bissell, fazladan bir uçuşta ısrar ederek, yumuşamayı ve bununla birlikte Eisenhower'ın ülkenin savunma bütçesini kesme arzusunu ortadan kaldırmak anlamına gelen bir politika oluşturmayı başardı. Sovyetler Birliği ile yakınlaşma, Eisenhower için daha sonra ülkenin kaynaklarının kendi iç ihtiyaçlarına yönlendirilmesi anlamına geliyordu. Bu olmadı.
Powers'ın görevi sona ermiş görünüyor. Powers'ın uçuşunun sorumlular tarafından engellendiğine dair hem dolaylı hem de doğrudan kanıtlar çok büyük. Gizli servislere askeri destek sağlamaktan sorumlu olan ve "gizli bir ekip" hakkındaki spekülasyonları nedeniyle verileri göz ardı edilmemesi gereken emekli Hava Kuvvetleri Albayı L. Fletcher Prouty, "Güçler uçağının arızalanması nedeniyle düştü" dedi. ." Powers'ın uçuşu, uygun yakıt eksikliği nedeniyle başarısız oldu, dedi Prouty. Prouty, uçuşun standart prosedürü ihlal ettiği konusunda da endişeliydi. Powers'ın üzerinde bir kimlik vardı, en azından bir Savunma Bakanlığı kimlik kartı değil. U-2'nin kendisi, Ulusal Güvenlik Konseyi'nin bir fermanını ihlal eden tanımlayıcı işaretler taşıyordu. Powers'ın hiçbir kimlik taşımaması gerekirken, Sovyetlerin kendisinin ABD'den bir "casus" olduğunu hemen ilan etmesine yetecek kadar ona sahipti. Prouty, "Bu yüzden Güçler hayatta kaldı ve iyi bir şekilde indiler," diye mantık yürüttü. "Onlar' Güçler ve U-2'ye eşittir."
Diğer kanıtlar, CIA'in Güçleri, çok alçaktan uçuyorsa onu vurabileceğini bildiği Sovyet füzelerinin yuvalarının yoluna kasten yönlendirdiğini gösteriyor. Powers'ın çok gizli kamerasının kaldırılmış olması, birinin bu uçağın eve dönmeyeceğini bildiğini gösteriyordu. Eisenhower'ın cumhurbaşkanlığını üstlenmesini umduğu 16 Mayıs'ta Başbakan Kruşçev ile yapılacak zirveyi engellemek için zamanlanmış bir felaketti.
Ana yolu ele geçiren Kruşçev, hemen Eisenhower'ın uçuş hakkında hiçbir bilgisinin olmadığını kabul etmesini ve Dulles ve Bissell'i ateş etmesini istedi. Prouty, The Secret Team'de yazdığına göre CIA, Eisenhower'ın elini "neler olduğunu bilmediğini dürüstçe söyleyemeyeceğini" fark ederek zorlamıştı. "Aynı zamanda, uçuştan haberdar olduğunu dünyaya duyurmak zorundaydı." "Beyaz Saray ve diğer ajanslar, uçuşları onaylamaktan çok, onlar üzerinde veto yetkisine sahipti," David Wise ve Thomas B. Ross Prouty, çok ihtiyatlı küçük kitaplarında The U-2 Affair'i yazdılar. U-2 fiyaskosunda. Başarısız olan zirve sırasında, tetikçi mutlu bir Pentagon adamı, ABD ordusunu on saat boyunca alarma geçirdi ve Soğuk Savaş savaşını alevlendirdi Eisenhower, zirvenin etkisiz hale getirilmesini amaçladı.
p165
Kennedy'nin göreve başlamasından sonraki bir ay içinde, CIA . 16 Şubat 1961'de, Dominik Cumhuriyeti'nde Başkan Trujillo'nun öldürülmesini planlayan suikastçılarla, bilgisi dışında bir araya gelerek ona meydan okudu. Kennedy'nin politikası, ABD'nin Trujillo'nun devrilmesini başlatmamasıydı, en azından onun yerine hangi hükümetin geleceğini bilmeden önce. Eylemlerini başkandan gizleyen ve onun dile getirdiği isteklerine karşı gelen CIA, yine de devam etti. Eisenhower'la fikrini netleştirmeden Kongo'da Patrice Lumumba'ya suikast girişiminde bulundu ve gücünü yeni genç cumhurbaşkanına bırakmak için hiçbir neden görmedi. Trujillo suikastıyla ilgili bir CIA telgrafında şöyle yazıyor: "Bu konu Dışişleri Bakanlığı ile tartışılamaz."
p165
Başkanlığına dört ay kala, bir zamanlar CIA ajanı Gerald Patrick Hemming'in "iktidarı alabileceğine inanan son Başkan" dediği John Kennedy, CIA şantajına boyun eğmeyi ve Domuzlar Körfezi'ne inmek üzere 2506 Tugayı'na kara birlikleri göndermeyi reddetti. Küba]. Beklenen hava korumasını kısa kesti.
p166
Başkan Dwight Eisenhower
Ulusal güvenliğin ve ulusal ödeme gücünün karşılıklı bağımlı olduğunu ve ezici bir askeri gücün kalıcı olarak sürdürülmesinin sonunda diktatörlüğü doğuracağını açıkça anlamayan bir kişiye ülkemizde hiçbir sorumluluk verilmemelidir.
p167
Tugay 2506'nın kaçınılmaz yenilgisinden [Domuzlar Körfezi] ve Kennedy'nin Küba'yı işgal etmek için şantaj yapmayı reddetmesinden sonra, [CIA Direktörü] Allen Dulles'ı kovdu, bu aynı zamanda kardeşi Jim Garrison'ın sık sık not aldığı astı General Charles Cabell'in ayrılması anlamına geliyordu. Kennedy öldürüldüğü sırada Dallas belediye başkanıydı.
p167
John F. Kennedy, CIA'in gücünü boşaltmak için bir yola girdi. Operasyonel yetki alanını kesmeye başladı. CIA bütçesini ve Ajansın mali özerkliğini yeniden değerlendirdi. Norman Polmar'ın Spyplane'de belirttiği gibi, "20 Haziran 1949'da kabul edilen bir yasa uyarınca, Merkezi İstihbarat Direktörü, kupon kullanmadan federal fonları zorunlu kılabilecek tek ABD hükümeti çalışanı olarak belirlendi."
p167
1961 yılının Mayıs ayında, Domuzlar Körfezi'nden sadece bir ay sonra Kennedy, başkanın Dış İstihbarat Danışma Kurulu olarak kendi "Özel Grubu" toplantısını kurdu. Açıkça amacı, CIA'i başkanın kontrolü altına almaktı. Kennedy 15 Mayıs'ta gruba "CIA'nın gizli eylem programları riske veya büyük insan gücü ve para harcamalarına değmeyebilir" dedi. CIA, "istihbarat toplamaya" devam etmeli. Bununla birlikte, O, "ABD'nin gizli eylem politikaları ve programlarının tamamen yeniden değerlendirilmesini üstleniyordu.
p168
Başkan John Kennedy
O CIA piçleri hakkında bir şeyler yapmalıyım.
p168
John Kennedy'nin savaştığı şey, CIA'in bağımsızlığı ve gücü, onun otoritesini sarsması ve orduyla gizli ittifakıydı. Kayıtların fazlasıyla gösterdiği gibi, belirli bir şiddetli politika olan Fidel Castro'nun öldürülmesi konusunda aynı fikirde değildi. Kardeşini Dış İstihbarat Danışma Kurulu önünde temsil eden Robert Kennedy, Fidel Castro suikastını açıkça teşvik etmeye başladı.
p169
Haziran 1963'te Başkan Kennedy, "rafinerilere, nakliye tesislerine ve Küba ekonomisinin diğer alanlarına yönelik kota geniş ekonomik sabotaj programını" onayladı.
p169
Bobby [Kennedy] talimat verdi. General Edward Landsdale, CIA'den William Harvey'e acil suikast planları hazırlaması ve "Küba'ya karşı somut eylem" planlaması için bir not gönderecek.
. Bobby, bilmeden, CIA'in cinayet aygıtına ("yürütme eylemi" yeteneği) kaydoluyordu, bu aygıt çok geçmeden kardeşine karşı kullanılacaktı. Böylece Bobby Kennedy, hayatının geri kalanında kardeşinin öldürülmesi konusunda onu sessiz kılacak bir CIA tuzağına düştü. Beyaz Saray, bu ürkütücü ikili haçı kolaylaştırarak, bunun zaten başarıldığının henüz farkında olmadan, CIA'den "bir İcra Eylemi (suikast) yeteneği yaratmasını" talep etmişti.
. Bobby, Castro'ya yönelik suikast girişimlerinde mafya unsurlarını kullanmaya devam edeceklerse, en azından CIA'den kendisini bilgilendirmesini istedi. CIA onu görmezden geldi ve yine de devam etti. Bobby'ye karşı hiçbir bağlılık hissetmeyen Lansdale, FBI'a ve Ulusal Güvenlik Ajansı'na, hem John hem de Robert Kennedy'nin Castro'yu öldürme planlarına derinden dahil olduklarını bildirdi.
. [Bobby Kennedy'nin] ekibinden biri. güvenebileceğine inanıyordu, kendisini ve kardeşinin en çok korktukları ve genç deneyimsizliklerinde hafife aldıkları düşmana ihanet ediyordu. Bu, Kennedy kardeşlerin her hareketini planlayan Merkezi İstihbarat Teşkilatı'ydı.
p171
Ekim 1962'de Kennedy, Sovyetler Birliği'nin Küba'ya yerleştirdiği füzeler üzerine Kruşçev ile pazarlık yaparken, [David Atlee] Phillips, terörist grup Alpha 66 tarafından Küba'ya baskınlar düzenledi. Washington'daki bir basın toplantısında, Phillips'in varlığı Antonio Veciana duyurdu. Alpha 66'nın Küba limanında bir Rus gemisine saldırdığını ve Rus birlikleriyle çatışmaya girdiğini söyledi. Eisenhower ve U-2'ydi. Kennedy karşılık verdi ve CIA, Küba'da bir kara savaşını kışkırtma çabalarında bir kez daha başarısız oldu.
p172
John F. Kennedy'nin öldürülmesiyle patlayan hükümet içi savaşta, başkan barış ve kardeşlik için beyaz bir şövalye değil, farklı bir ekonomik perspektifi temsil ediyordu. Vietnam'da, korkunç bir ölü sayısına ve dayanılmaz bir açıkla sonuçlanacak kara savaşını değil, yerli bir ordunun desteklediği Özel Kuvvetlerin kullanılmasını istedi. Castro'nun ölmesini, CIA'in başkanlığı boyunca bastırdığı askeri işgalle değil, "gizli yollarla" istedi.
p173
Vietnam'dan bin askerin çekilmesini öngören Ulusal Güvenlik Memorandumu'nu (263) imzalayan Kennedy, Vietnam'a atıfta bulunarak, "Neredeyse her noktada kıçlarımızı oradan aşağı atacaklar," diye korkmuştu. Ancak Vietnam'da bir kara savaşına karar vermeden çok önce, Kennedy'nin kaderi mühürlenmişti.
22 Kasım 1963'teki Dış İstihbarat Danışma Kurulu toplantısında, "McCone, Başkan Kennedy'den "CIA'nın kamuoyundaki imajını düzeltmeye çalışmasını" talep etti. Vietnam." Bununla birlikte, Başkan Diem'in öldürülmesini yöneten ve Lumumba'ya karşı komplo kuran gizli servisler, John F. Kennedy ile nasıl başa çıkılacağı konusunda kendi fikirlerine sahipti.
Kardeşi Robert Kennedy'nin ölümünden sonra, CIA'i baş şüphelisi olarak gören Robert Kennedy, hemen [CIA Direktörü] John McCone ile yüzleşti. "Kardeşimi CIA mi öldürdü?" diye sordu.
p174
Ajans [CIA] [Jim]Garrison kesin olarak ikna olmuştu, [JFK] suikastının arkasındaydı.
p178
Lee Harvey Oswald'ı tanıyan James Wilcott adında "çok gizli" yetkisi olan eski bir CIA muhasebecisi
Ruby, Kennedy'yi öldürmek, Oswald'ı Castro'ya bağlamak ve bu bahaneyi Küba'yı işgal etmek için kullanmak olan Oswald'ı ortadan kaldırması için CIA tarafından ödendi.
p181
Life [dergisinde] eski bir askeri işler editörü olan J. Garrett Underhill adında bir CIA muhbiri. Arkadaşlarına "CIA'daki küçük bir klik"in Başkan Kennedy'yi öldürdüğünü söyledi. Olaya karışan insanları tanıyordu ve onlar da onun bildiklerini biliyorlardı. Underhill, "CIA'ya ıslık çalmaya" hazırlanırken, sol kulağının arkasında bir kurşun yarasıyla yatakta bulundu. Tarih 8 Mayıs 1964'tü.
p182
CIA, düşman olarak kabul ettiği kişilerden oluşan bir "hedef dosyası" tuttu. 1960'ların sonlarında New Orleans'taki CIA saha ofisinde dosya memuru olarak ve daha sonra Jefferson Parish'te şartlı tahliye memuru olarak çalışan Chester Vigurie'ye göre, "Jim Garrison ve JFK davasıyla ilgili soruşturmasıyla bağlantılı herkes hedefteydi. dosya."
p381
Jim Garrison'ın soruşturması sırasında, Bobby Kennedy, kardeşinin ölümünden önce Lee Harvey Oswald hakkında bilgi sahibi olmasının sırrını korumak için çok savaştı. Başkan olma olasılığını garanti altına almak için, Fidel Castro'yu öldürmeye yönelik entrikalara karıştığını gizlemek zorundaydı.
. Garrison'ın hedef aldığı ve Dallas'tan iade etmeye çalıştığı Kübalılardan biri olan Sergio Arcacha Smith, Bobby'nin halkının Oswald'dan haberdar olduğunu biliyordu. Böylece Bobby, iki sırrının saklanmasını sağlamak için Walter Sheridan'ı serbest bıraktı: CIA'den bağımsız olarak, kardeşinin aşikar düşmanı olan Fidel Castro'ya suikast düzenlemeye kalkıştığı ve Oswald'ın dikkatini çektiği.
Garrison'ın soruşturmasını yok etmek Bobby'nin takıntısı haline geldi. Garrison hakkında bir dosya tuttu.
p382
1963 yazında Bobby, Jim Garrison'ın iki yıl sonra sonuçlandırdığı gibi, kardeşinin hayatına karşı bir komplonun New Orleans'tan yayıldığından şüpheleniyordu.
p382
Garrison'ın soruşturmasından "Donald" P. Norton ve Garrison'ın kullanmadığı başka bir tanık olan Donald P. Norton, "Jim Garrison, komplo hakkındaki gerçeğe hiç kimsenin olmadığı kadar yakındı" diye hemfikir. Robert McClelland . Kennedy'nin kafatasının arkasının patladığını ve sadece önden vurulabileceğini gözlemledi, suikastın "CIA ve FBI tarafından üst ve orta düzeyde "başkanı öldürmek için kota üst düzey bir komplo" olduğu sonucuna varıyor. CIA ve FBI'daki birçok insan, servetlerinin Kennedy'lere bağlı olmadığını düşünüyordu. diğer savaş malzemeleri Vietnam'a doğru akmaya başladı
p383
DRE [Amerika Birleşik Devletleri'ndeki en büyük ve en etkili Castro karşıtı gruplardan biri] işleyicisinden bahseden CIA belgelerinin tuhaf bir şekilde yokluğu hakkında spekülasyon yapması istendiğinde, George Joannide DR askeri stratejisti Isidro Boria şu sonuca varıyor: "CIA bunu yapmak zorundaydı. Başkan Kennedy suikastına karışmak." DRE, Richard Helms ile bir araya geldi ve suikastın hükümet içindeki bir gruptan çıktığını hissetti ve burada "bu adamın iktidarda kalmasına izin veremeyiz" kararlaştırıldı. Bunu sana sadece Dallas polis merkezinde söyledi.
Borja'nın meslektaşı Jos Antonio Lanuza da aynı fikirde. "Bir süre sonra CIA olabileceğini düşündüm" diyor. "Kim arka uçlarını bu kadar iyi kapatabilir? Castro yapamadı. Mafya yapamazdı. Kimin onu öldürmek için bir nedeni var? Kim örtbas etmeye çalışıyor? Ben hükümette çok yüksekte diyebilirim." Lanuza, Oswald'ın Sovyetler Birliği'nde bir fabrika olduğunu ve "daha sonra bağlantılarını sürdüren birçok CIA ajanı ve varlığı gibi devre dışı bırakıldığını" iddia ediyor. Lanuza Watergate'i işaret ediyor.
CIA'in cinayet işinde olduğuna hiç şüphe yok. Watergate komplocusu James McCord, 1963'te CIA'nın Güvenlik Ofisi'ndeydi. Martin F. Dardis'e "Cinayet de dahil olmak üzere tüm federal yasaları ihlal ettiğinizde" dedi, "bir doktorun ofisine zorla giren nedir?" Daniel Ellsberg'in psikiyatristi.
Warren Komisyonu tarihçisi Mary Ferrell, yaşamının sonlarına doğru şunları söyledi: "Garnizon'a karşı öyle bir horgörüm vardı ki, yıllar geçtikçe o çok yakındı ve ona dünyadaki her şeyi yaptılar."
CIA'in örtbas etme çabaları devam ediyor. Binyılda, Ulusal Arşivler tarafından bir arşivciler ve kütüphanecilerden oluşan bir komite toplandı. Amacı, Kennedy suikastıyla ilgili bazı mühürlü kayıtları incelemek ve halka açılıp açılmaması gerektiğini tavsiye etmekti. Grup herhangi bir karara varmadan önce, kendisini CIA temsilcisi olarak tanıtan bir adam tarafından ziyaret edildi. Onları, bu belgelerde gördüklerini hiçbir koşulda kimseye açıklamamaları gerektiği konusunda uyardı. Ziyareti hepsi tarafından bir tehdit olarak algılandı. Kimse konuşmadı.
Suikastlar ve CIA üzerine House Select Komitesi
Joan Mellen, Merkezi İstihbarat Teşkilatı'nın (CIA) Meclis Seçilmiş Suikast Komitesi ile ilişkilerini tartışıyor,…
Kennedy Suikastı Komplo Teorileri, Mark Lane ve Joan Mellen
Mark Lane, yazarı Yargılamak için Acele Edinve Joan Mellen, yazarı Adalete Veda, suikastı çevreleyen komplo teorilerinden bahsetti…
Kennedy Suikastı Komplo Teorileri, Panel Tartışması
Panelistler, ABD hükümetinin Warren'dan Başkan John F. Kennedy'nin suikastına ilişkin resmi soruşturmalarındaki bulguları tartıştı…
Adalete Veda: Jim Garrison, JFK'nin Suikastı
Joan Mellen kitabı hakkında konuştu Adalete Veda: Jim Garrison, JFK Suikastı ve Tarihi Değiştirmesi Gereken Dava,…