Dokuz erkek, her biri cimri bir önlükten başka bir şey giymeyen, bir serseri hapishanesinin koridoru boyunca karışır. Dokuz gardiyan tembel bir şekilde seyrediyor, mahkumlara hakaret ediyor ve üzerlerinde tuhaf aşağılamalara yol açıyor. Mahkumlar şınav, grup tezahüratları, küçük bir dolapta izolasyon ve başlarının üstünde torbalara maruz kalıyorlar. Her geçen saatte, gardiyanlar daha fazla ahlaksız görünüyor ve mahkumlar daha çok yeniliyor. Bazı mahkumlar insanlık dışı muameleye maruz kalıyorlar.
Bu kasvetli hapishane hikayesine son veren büküm, bir hapishanede gerçekleşmemesiydi - Kaliforniya'daki Stanford Üniversitesi'nde bir koridorda gerçekleşti. Adamlar gardiyan ve esir değildi; Onlar bir deneye katılmayı kabul eden genç insanlardı. Hiçbiri suç işlemedi. Hiçbiri sosyal bilimlerin yıllıklarında meşhur, hatta efsane olacak bir deneyin parçası olmadıklarını fark etmedi.
Psikoloji profesörü Philip Zimbardo, iki hafta boyunca Stanford Hapishanesi Deneyi'ni yürütmeyi planlamıştı. İnsanların otoriteye ve hapishanedeki koşullara nasıl tepki verdiğini araştıracak kadar uzun bir süre vardı. Bunun yerine, altı gün sonra denemeyi aradı. Onun deneyinin sonucu bazen kendi mitolojisinde, insan psikolojisi hakkında ortaya koyduğu hakikati, zalimce ve teslimiyetin rahatsız edici öyküsüyle örtülmüş durumda.
1971'de altı gün boyunca gerçekten ne oldu? Deney, insan doğası ve toplumun davranışları inceleyen deneyleri nasıl analiz ettiğiyle ilgili bize öğrettiği şeyi inceleyelim.
Gardiyanlar hapishaneden "avlu", okul koridorundan geçerler. Denemenin kontrolden çıkması uzun sürmedi. PrisonExp.org
Stanford Hapishanesi Deneyi o kadar iyi bilinir ki, psikolojide hiç ders almayan insanlar bile bunu duymuşlardır ve psikoloji eğitimi alan herkes giriş derslerinde öğrenir. Deney olayları, sosyal bilimciler ve ürkütücü kamp ateşi hikayesi gibi insan davranışlarıyla ilgilenen insanlar arasında anlatılmakta ve yeniden anlatılmaktadır.
Philip Zimbardo, Ağustos 1971'de Stanford Üniversitesi'nde ABD Deniz Kuvvetleri Araştırmaları Ofisi tarafından finanse edilen deneyi gerçekleştirdi. Başvuranlar “ortalama” olduklarından emin olmak için psikolojik testler yaptılar ya da psikolojik rahatsızlıkları veya tıbbi koşulları yoktu. Araştırmacılar iki düzine erkek üniversite öğrencisini gazetelerde ilanlar kullanarak işe aldılar ve günde 15 dolar ödeyerek sahte bir hapishanede iki hafta geçirdiler. Onlar, gardiyanlar ya da mahkumlar olarak tanımlanan gruplara rastgele ayrıldılar ve mahkumlar gerçek polisler tarafından uyarılmadan evlerinde "tutuklandılar" ve sahte hapishaneye götürülmeden önce Palo Alto polis karakolunda rezerve edildi. Gardiyanlar işlerini nasıl yapmaları gerektiğine dair talimat vermemişlerdi, ancak mahkumların takip etmeleri sırasında dinlenme süreleri boyunca sessiz kalmaları ve birbirlerinin isimlerini kullanmamaları da dahil olmak üzere kısıtlayıcı kurallar listesi oluşturdular. Zimbardo (hapishane müfettişi olarak görev yapmakta) ve bir takım araştırmacı (biri müdür olarak görev yapmaktadır) deneyi gözlemlemiştir.
Sonuçlar korkunçtu. Gardiyanlar, mahkumlara karşı hızla aşağılayıcı bir aşağılama ve insanlıktan çıkarma modelini benimsedi. Mahk prisonmları birbirlerine karşı yönettiler ve giderek şiddetli cezalar uyguladılar, sadece fiziksel şiddet uygulanmadığına dair araştırmacılar tarafından kontrol edildi. Beş mahkum erken dönemde serbest bırakıldı çünkü ciddi duygusal bozukluklar ya da fiziksel sorunlar yaşadılar [kaynak: Zimbardo]. Diğer mahpuslar, gardiyanların hangi muameleye maruz kaldıklarını ve bir ödülün peşine düştükleri bir şekilde karşılık verdiler, mesela beton zemin yerine yatak ve battaniyeleri olan bir hücrede uyumasına izin verildi. Katılımcılar rollerine çok fazla yatırım yaptılar ve Zimbardo kontrolün dışına çıktığını fark ettiğinde tüm deneyimin sadece altı gün sonra durduruldu.
Stanford Hapishane Denemesi'nin dersi oldukça açık gözüküyor: Tüm insanların içinde acımasız bir çizgi var, en ufak bir otorite ve iktidar ipucuna sahip olunması gereken gizli bir kötülük sallanmayı bekliyor. Aynı şekilde, deneyin sonuçları, insanların itaat ve uyum ile otoriteye uymaya, uymaya ve karşılık vermeye yönlendirildiğini gösterebilir. İnsan doğasıyla ilgili 24 "ortalama" genç erkeğin bu kadar kolay ve hızlı bir şekilde bükülebileceği derin ve rahatsız edici bir ifade.
Ama işler gerçekten çok basit değil. Öğrenilecek dersler “muhafızlar” ve “mahkumlar” ile sınırlı değildir, fakat cezaevlerine ve diğer güçlü kurumlara ve hatta bilim insanlarının insan davranışları üzerine deney yapmalarına kadar uzanır. "Stanford İlçesi Hapishanesinde" ne oldu? Hadi bulalım.
Rasgeleleştirme
Röportajlarda, Zimbardo genellikle katılımcıları bir para cezası olarak gardiyanlara ve mahkumlara bölme sürecini anlatır. Bu bazı açıklamaları hak ediyor. Rasgeleleştirmedeneylerde bir örnekleme yöntemi, bir çeşit bilgisayar programı kullanılarak belirlenir (1971'de bile), çünkü değişkenleri kontrol etmek için genellikle karmaşık faktörlerin hesaba katılması gerekir. Stanford Hapishanesi Denemesinde bile gerçek bir jetonun kalanı kullanılamadı, çünkü 48 flipteki 24 baş ve 24 kuyruk elde edemeyebilirsiniz. Bir gruba ya da diğerine yerleştirilen bireysel katılımcının şansı, madeni para gibi, 50-50 idi, ama araştırmacılar aslında bir parayı çevirmedi.
Başlarının üstünde torbalarla, mahkumlar şartlı tahliyesini beklerler. PrisonExp.org
Zimbardo, deney hakkında kapsamlı yazılar yazdı ve neler olduğuyla ilgili önemli ayrıntıları doldurdu. Dokuz mahkum ve dokuz aktif gardiyan vardı. Her iki taraftaki kalan üç katılımcı ihtiyaç duyduklarında bekleme durumundaydı. Muhafızlar vardiyalı olarak çalıştılar ve mahkumlar her zaman mevcuttu. Gardiyanlar başlangıçta rollerine meydan okuyan mahkersmlardı. Fakat ikinci gün, mahkumlar birleşti: Hücrelerinde kendilerini kilitlediler, gardiyanlara hakaret ettiler ve esirlerini üniformalarından çıkardılar ve gardiyanların otoritesine karşı isyan ettiler. Gardiyanlar, gelen vardiyayı ve bekleme bekçilerini, isyanı bastırmak, mahkumları çıplak bir şekilde soymak ve yataklarını almak için takviye olarak kullandılar [kaynak: Zimbardo]. Bu olay aynı zamanda şınav gibi fiziksel cezaların getirilmesini de beraberinde getirdi (genellikle ayağını bir mahkumun sırtına yerleştiren bir gardiyan ile).
Gardiyanlar, biri en iyi tanınan üç mahkum için bir yatak ve iyi yemekler sunan bir "ayrıcalık" hücresi bile kurdular ve onu mahkumları birbirlerine karşı çevirmek için kullandılar. Gardiyanların acımasızlığının zirvesinde, bir mahkumun hücre hapsinde kalmasını sağladılar, bu da tam anlamıyla, bir insanı sığmaya yetecek kadar büyük bir küçük dolabın, bütün bir gece için, sadece araştırmacılardan biri devreye girdiğinde ortaya çıktı. gece vardiyası, gardiyanların gözetlenmediklerini düşündüklerinde, mahkumların işkencesi, daha yoğun fiziksel cezalandırmaya, gece boyunca mahkumları uyandırma ve belli belirsiz erotik eylemler yapmaya zorlama (birbirine çok yakın durma gibi).
Fakat gardiyanların hepsi aynı derecede acımasız değildi. Mahkumların lehine davranan ve onları ciddi şekilde cezalandırmayan gardiyanların yanı sıra özellikle kısır görünen John Wayne lakaplı bir "elebaşı" muhafızı vardı. Ancak, “iyi” muhafızlar, sadist muhafızların davranışlarına itiraz etmemiş veya şikâyet etmemişlerdir. Gerçek adı Dave Eshelman olan acımasız bekçi, araştırmacıların görmek istediğini düşündüğü bölümle ilgili görüşmelerde bulundu. Ama o, kendi davranışlarını açıkça sefalete yol açtığından dolayı, kendi kendini zalimliğinden yoksun bıraktığını iddia ediyordu (kaynak: Ratnesar).
Denemenin sonunda, mahkumlar dayanışma sergilemedi; gardiyanlar ve hatta Zimbardo, esirleri, gardiyanların güvenliği ve cezaevinin bütünlüğü için bastırılması gereken bir tehdit olarak gördüler [kaynak: Stanford Hapishanesi Deney]. Katılan herkes, denemenin rol oynama senaryosuna bu kadar derinden daldı ve bir noktada tutuklulara "şartlı tahliye" teklif edildi. Yani, katılmak için kazandıkları herhangi bir parayı kaybedeceklerse serbest bırakılabilirler. Şartlı tahliyede, mahkumların çoğu paralarını kaybedeceklerini ve şartlı tahliye kurulu üyelerinin (sekreterler, öğrenciler ve cezaevi danışmanı), teklifi kabul eden mahkumların şartlı tahliye edilmesine izin verilip verilmeyeceğini düşünmek zorunda olduklarını söyledi. Kurul, mahk prisonmları hücrelerine geri gönderdi ve mahk prisonmlar, deneyden (günde 15 dolar vererek) herhangi bir zamanda [kaynak: Haney ve ark.
Serbest bırakılan beş mahkum (deneyi bırakmayan muhafızlar) irrasyonel düşünceyi, istikrarsız duyguları ve şiddetli anksiyeteyi yaşadı. Biri psikosomatik döküntüde patlak verdi. Aslında, mahkumların ya arızaları vardı, ayrılmalarını sağladılar ya da basitçe “zombiler” haline geldiler, gardiyanlar ne yaparsa yapsınlar ya da çok az duygusal tepki gösterdiler.
Ancak altıuncu gün Zimbardo, deneyi hızla çözdüğünü fark ederek denemeyi iptal etti.
Absurdly Gerçekçi Sahte Cezaevi
Zimbardo ve ekibi hapishanelerinin gerçekçi görünmesi için hayret verici uzunluklara gitti. Bir ziyaret saatinde, ebeveynler ve arkadaşlar, bir "mahk inm" görmek ve onunla konuşmak için sınırlı bir zamana sahip olmak için beklemek zorunda olmak gibi keyfi cezaevi kurallarına tabi tutuldular. Ayrıca, mahk prisonmlara konuşmak için getirilen eski bir hapishane papazı, hapisten çıkmak istediklerinde hukuki danışmanlık almaları gerektiğini öne sürdüler. Bazı ebeveynler bir avukat istediğinde, bir avukat geldi ve gerçek bir hapishaneye benziyordu. Duygusal olarak yıkılan ilk mahkum ayrılmak istediğinde, araştırmacıların cezaevi danışmanı onu manipüle edip göz atarken, kalmaya ikna olmuştu. Diğer mahk prisonmlara geri döndüğünde onlara gerçekten çıkamayacağını öğrendiğini söyledi.
Bazı mahkumlar, cezaevi müfettişi ve baş araştırmacı olan Philip Zimbardo ile bir araya geldi. Zimbardo, iki rol oynamaması gerektiğini itiraf ediyor. PrisonExp.org
Deney hala devam ederken, Zimbardo bunu tasarlamada ve çalıştırmada bazı ciddi hatalar yaptığını fark etti. Bir hata onun hapishane şefi rolünü üstlenmesiydi. Nötr bir yerden gözlemlemek ya da verileri daha sonra gözden geçirmek yerine, Zimbardo kendini bir otorite figürü yaptı, yani bu onun denemenin bir parçasıydı. Bu sadece muhafızların davranışlarını etkilemedi, aynı zamanda kendi davranışlarını da etkiledi. O, rol oynama senaryosunda gardiyanlar ve mahkumlar kadar enmeshed oldu ve bir denemeye zarar veren çeşitli kararlar aldı. Bir örnekte, planlı bir arabuluculuk söylentisine, bir muhbir olarak bir muhbir olarak hareket ederek, yerel polisle yardım için iletişime geçerek, ardından bütün cezaevini geçici olarak başka bir kata yerleştirerek, planın yalnızca bir söylenti olduğunu söyleyerek yanıt verdi..
Zimbardo'nun diğer büyük hatası, bir kontrol grubuBu yüzden hapishanedeki belirli bir değişken veya değişkenler kümesini inceleyebilir.Domatesleri radyasyona maruz bıraktığınızda neler olduğunu görmek istiyorsanız, radyasyona maruz bırakmadığınız bir gruba da ihtiyacınız var, böylece farkı ölçebilirsiniz. Zimbardo bunu yapmadı. Ayrıntılı bir rol oynama senaryosu oluşturdu, ancak sonuçlarını ölçmek için farklı kural ve koşullara sahip bir kontrol hapishanesi yoktu. Deney sırasında, eski oda arkadaşlarından biri hapishaneyi ziyaret etti ve ne olduğunu sordu. bağımsız değişken (kontrol grubu ve deney grubu arasında farklılık gösteren değişken) [kaynak: Stanford Hapishane Deneyi] idi. Zimbardo, bunun ne kadar önemli bir soru olduğunu fark etmedi.
Stanford mezunu ve Zimbardo'nun kız arkadaşı olan Christina Maslach, hapishanedeki şartlarda ahlaki öfke ve denemenin kontrolden çıkmış olduğunu fark ettiği Zimbardo'nun davranışını ifade etmemişti. Ertesi gün sona erdi.
Ancak Zimbardo başka bir ciddi hata yapmıştı: Sözde ortalama katılımcılarla tarafsız bir cezaevi kurmak istiyordu. Bir dereceye kadar başarısız oldu ve nedenleri sosyal bilim deneylerinde ciddi etkileri var.
Araştırmacılar "ortalama" bir katılımcı grubunu işe almaya çalıştılar. Ancak çalışma, gazete reklamının deney için yazdığı ifadenin de gösterdiği gibi, başlangıçtan beri sorunluydu. PrisonExp.org
Zimbardo, sahte hapishanesinde olabildiğince çok değişkenleri ortadan kaldırmaya çalıştı. Bunu yapmak için, gazete reklamının psikolojik testlerini cevaplayan 75'den fazla erkeğe sahipti, böylece "homojen, 'normal' bir örnek" [kaynak: Haney ve ark.] Kullanabilirdi. Katılımcılardan biri hariç hepsi beyazdı ve hepsi orta sınıftı.
Ancak deney, başlangıçtan itibaren önyargı sağladı. Bir şey için, gazete ilanı açıkça bir hapishane denemesi olduğunu belirtti; bu da yanıt verenlerin cezaevlerinde olumlu ya da olumsuz olarak önceden var olan tutumları olduğunu öne sürüyor. Aslında, 2007 yılında yapılan bir çalışmada, bir hapishane denemesiyle ilgili bir reklama yanıt verenlerin, daha yüksek saldırganlık, otoriterlik, Makyavelizm, narsisizm ve sosyal hâkimiyet düzeylerinin hapishaneden bahsetmeyen bir reklama [kaynak: Carnahan] yanıt verenlere göre daha yüksek olduğu bulunmuştur. Zimbardo, tüm katılımcıların, deney öncesinde bir bekçi değil, bir mahkum olmak için bir tercih olduğunu ifade ettiklerini (çalışmanın hiçbir muhafızları bırakmamış olmasına rağmen) ve mahkumlardan birinin, denemenin devlet teşebbüsü olduğundan şüphelenilen bir solcu aktivist olduğunu belirtmiştir. Protestocuları kontrol etmenin yollarını bulmak [kaynakları: Sedacca, Stanford Hapishane Deneyi].
Katılımcılar ayrıca izlendiklerini biliyorlardı, bu da onların rollerinde daha fazla performatif olmalarını teşvik edebilirdi. Ve deney, çoğunlukla genç beyaz erkeklerin davranışları etkileyen ırk veya yaş sorunlarına karşı kontrol edilmesine yardımcı oldu, bu yüzden Amerikan nüfusunun çok spesifik bir alt kümesini inceledi. Bu tür bir seçim yanlılığı psikolojik çalışmaları geçersiz kılmaz, ancak deney sonuçlarını yorumlarken var olduklarını fark etmek hayati önem taşır.
İddialı bir hapishane yaratmaya çalışırken, Zimbardo zaman içinde gerçek cezaevlerindeki gardiyanlara ve mahk prisonmlara giden bazı süreçleri hızlandırdı: insani olmayan ve insanlıktan çıkarma. Gardiyanlara, televizyon ve film polisleri tarafından giyilenlere modellenmiş askeri tarzda üniformalar, coplar ve ayna gözlükleri verildi. Bu üniformalar onlara bir iktidar ve otorite hissi verdi, aynı zamanda anonimlik ve birleşik bir grup muhafızların parçası oldukları duygusunu da verdi. Mahkumlar, Zimbardo'nun onları yumuşatmak ve küçük düşürmek için yaptıkları (sandalet ve Hanya et al) sandalet, ayakları ve iç çamaşırlarıyla birlikte zincirler giymişti. Aynı zamanda numaralar atandılar ve sadece kendilerine ve birbirilerine, gerçek isimlerini değil, bu sayılarla ifade etmelerine izin verildi. Kafalarını traş etmeyi simüle etmek için çorap kapaklarını bile giyerlerdi.
Son olarak, Zimbardo ve onun arkadaş araştırmacıları (artı 17 yılını esir olarak hizmet eden bir danışman), özellikle de deneyin başında, gardiyanların eylemlerine nadiren müdahale etti. Nötral bir partinin eylemi olarak bu gözetim eksikliğini görmekten ziyade, gardiyanlar Zimbardo ve ekibini, muhafızların davranışlarından [kaynak: Zimbardo ve ark.
Şimdi Zimbardo'nun deneyinden neler öğrendiğine bakalım.
Zimbardo, 2015 filmi Taylor Hill / FilmMagic / Getty Images için posterlerin önünde poz veriyor
Zimbardo, tarafsız bir senaryodan ziyade, gerçek bir hapishane gibi hapishane yarattığını, yozlaşmış ve acımasız davranışların bir boşlukta meydana gelmediğini, ancak kurumun kural ve ilkelerinden bu ilkeleri uygulayan kişilere akıttığını fark etti. Muhafızların ve mahkumların davranışları, içsel bazı içsel özellikler tarafından dikte edilmemişti, ama içinde bulundukları duruma göre. Dışsal koşulların insan davranışının birincil itici gücü olduğu teorisi olarak biliniyordu. durum teorisi. Zimbardo teoriyi oluşturmadı, ama onun deneyi ve daha sonraki yazıları onu popüler hale getirdi.
Deneysel ahlak da dikkate alınması gereken bir konudur. Stanford İnsan Konuları Gözden Geçirme Komitesi ve Zimbardo'nun üstleri deneyi onayladı - deney sonuçlarında bir başka otorite katmanı (durumcu "Başlangıç" gibi) - ama deneysel etik bugün daha titiz. Modern bir kurumsal gözden geçirme kurulu, büyük bir değişiklik olmaksızın böyle bir deneyi asla onaylamaz. Zimbardo, ilk denemenin etik olduğunu (tüm katılımcılar için neyi imzaladıklarını ve onayladıklarını anladı) hissettiklerini, ancak bir mahkumun ilk duygusal çöküşünün ötesinde devam etmesine izin verdiğinde etik bir düşüş yaşadığını söyledi.: Stanford Hapishane Deneyi].
Bununla birlikte, insanların otoriteyi kötüye kullanma ve otoriteye boyun eğmeye yönelik içkin bir eğilime sahip oldukları fikri, deney tarafından dikkate alınmamıştır. Stanford Hapishane Deneyi, meşhur bir başka psikolojik deneyle yakından ilgilidir: Stanley Milgram'ın otorite deneyine itaat etmesi. Aslında Zimbardo ve Milgram, Yale Üniversitesi'nde lise sınıf arkadaşları ve meslektaşlarıydı. İtaat deneyinde gönüllüler, giderek daha güçlü ve sonuçta bir araştırmacıya karşı başka bir kişiye sahte ölümcül şok veren basma düğmelerine yönelmişti. Gönüllülerin büyük bir yüzdesi araştırmacının talepleriyle birlikte gitti. Bununla birlikte, Stanford Hapishane Deneyi gibi, yakın zamanda Milgram'ın denemesinin etiği, metodolojisi ve sonuçları sorgulandı. Ve her iki deney de, insan denekleri ile ilgili çalışmaların yönetmeliklerindeki ve etik kılavuzlarındaki değişiklikleri etkiledi [kaynaklar: Zimbardo ve diğerleri, Defiesta].
Zimbardo'nun vardığı sonuç, doğal olarak "kötülük" olmadığımız, ancak onları teşvik eden veya teşvik eden sistemler tarafından teşvik edildiği takdirde, iğrenç eylemler gerçekleştireceğimiz idi. Sonuçları deneyden kısa bir süre sonra, hapishane reformuna ilişkin bir alt komite önünde ifade veren ABD Temsilciler Meclisi'ne götürdü. Ana argümanı, iktidar kurumlarının içlerindeki insanların davranışlarını dikte etmesi gerektiğinde, bu ihlalleri önlemek için bu kurumları reforme etmek gerektiğiydi. Gardiyanlar için daha iyi eğitim ve ücret, mahkumların insan hakları için daha iyi koruma ve muhafızların insanlarla mahkumlarla başa çıkmayı öğrenmelerine yardımcı olmak için rol oynama senaryolarını içerebilecek özel eğitim programları önerdi (ve muhafızlar arasında en hüzünlü olanı) [kaynak: Temsilciler Meclisi]. 2003 yılında Zimbardo'nun gardiyanlarının eylemlerini rahatsız edici şekilde yansıtan Irak hapishanesi Ebu Garib'de skandalla mücadele eden mahkum tedavisi, denemenin geçmişin kalıntısı olmadığını, ancak insanların modern sivil ve askeri hapishanelerde nasıl davranıldığının hala geçerli olduğunu öne sürüyor..
Zimbardo'nun ifadesi, araştırmacıların tarafsız gözlemci olarak kalmamaları gerektiği fikrini de yansıtıyordu, fakat yaptıkları keşifler üzerinde hareket etmek ve dünyayı iyileştirmenin yollarını aramak için sosyal ve politik yollarla uğraşmak zorundalar [kaynak: Zimbardo ve ark.].
BBC Hapishanesi Çalışması
Zimbardo'nun deneyi hakkında bir kontrol grubu olmayan kısmı hatırlıyor musun? 2002'de BBC, modern etiğe uygun ve mahkumların insanlıktan uzaklaştırılması ve muhafızların otorite yetkilerini verme gibi birçok önyargıyı ortadan kaldıran benzer bir deney yayınladı. Birçok açıdan Stanford Hapishane Deneyi için bir kontrol grubu olarak görülebilir. Sonuç? Mahkumlar birbirine yapıştı ve gardiyanlar düzensizleşti. Stanford Hapishane Deneyi gibi, bu da erken sona erdi, çünkü bir grup katılımcı hapishaneyi devralmayı planladı ve araştırmacılar [kaynak: Reicher & Haslam] 'ı bekliyorlardı.
Stanford Hapishanesi Denemesi'nin cazibesinin çoğu, konuların nasıl davrandığını öğrenmenin karanlık, röntgenci heyecanından başka, yaratılan Zimbardo anlatımına kendinizi nasıl kolayca eklemenize izin vermesidir. Ne tür bir gardiyan olursun? Başka bir gardiyan sadist bir şey yaptığında nasıl tepki verirsiniz? Bir mahkum olarak nasıl tepki verirsiniz? Mahkumları düzenler miydiniz yoksa gardiyanlarla iyilik kazanmak için onlara karşı mı çalışıyorsunuz? Ya da sen Zimbardo'nun pozisyonunda, senaryonun içindeki ipleri çekerek kendini düşünürsün. Deneklerin davranışlarını değiştirmek için koşulları nasıl değiştirirdiniz? Deneyi daha etik bir şekilde yeniden tasarlayabilir misiniz?