O gün gökyüzünde şimşekler çakıyor, yağmur bardaktan boşanırcasına
yağıyordu.
Küçük kız her sabah olduğu gibi annesinin sesiyle uyanmış,
kahvaltısını etmiş ve okuluna gitmek üzere yola çıkmıştı.
Yıldırım
Ancak şimşekler birbirinin peşi sıra o kadar gürültüyle çakıyordu ki,
küçük kızın annesinin içini bir endişe kaplamıştı.
Anne: ?Yavrum bu havada yolda yürürken korkmasın diye düşündü.
Sırtına bir şey geçirdi ve sokağa fırladı. Okul yolunda kızını
aramaya başladı...
Derken bir de baktı ki, kızı az ileride minik adımlarla yürüyor,
şimşek çaktığı anda durup gökyüzüne bakarak gülümsüyordu.
Anne kızının bu davranışına pek bir anlam veremedi; meraklandı.
Yanına yaklaşıp sordu: Yavrum, hiç korkmadın mı bu havada yalnız yürümekten?
Hem ne zaman şimşek çaksa durup yukarı bakarak öyle ne yapıyorsun?
Küçük kız cevap verdi: Gülümsüyorum... Çünkü Tanrı fotoğrafımı çekiyor :)
Hayata nasıl bakıyorsak ,öyle algılıyoruz.