Lonca Binasından ayrıldıktan sonra, bize belirli bir yer söylenmediği için rastgele bir kapı seçtik ve ilerlemeye başladık.
Yolda ilerlerken hayatın devam edişi bizim tek zaman geçirme ögemiz olmuştu.
O Lonca binasından çıktığımız için artık biraz rahat hissediyordum.
Yoldaki insanların ve diğer türlerin yürüyüşü dikkatimi dağıtıp daha farklı konuları düşünmemi sağlamak için yeterliydi.
Ve bunlardan birisi de şu an aklıma gelmişti.
Agata şu an benimle aynı hizada yürüyordu ve Lucie de tam arkamızdan takip ediyordu.
Agata’ya döndüm ve bir soru yönlettim. “Hey. Sözleşmeyi imzaladıktan sonra Baş Yetkili bize ‘tüm grup üyelerinin imzalaması’ diye bir söz söylememiş miydi?”
Bu sorum ile Agata birkaç saniye düşündü ve sonra kafasını sallayarak onayladı. “Doğru. Öyle bir şey söylemişti. Neden sordun?”
Onun bu sorusu ile yüzüme bir gülümseme yerleşti. Sonrasında, bir şey söylemeden önüme döndüm.
Agata, birkaç saniye bana garip garip baktı. Ancak sonrasında, bir şey anlamış gibi şaşkınlıkla gözünü açtı.
Bu şaşkınlığından sonra, o da rahatlamış bir gülümseme saldı ve önüne döndü.
Lucie ise bizim bu garip ifadelerimizi görünce ne olduğunu anlamamışcasına baktı. Sonrasında, bir soru yöneltti. “Hey, ne oluyor? Benim bilmediğim ve sizin bildiğiniz bir şey var gibi.”
Bu sorusu gerçekten komikti. Onun bilmediği ve bizim bildiğimiz birçok şey vardı ama o sadece bunu fark etmişti.
Kafamı arkaya çevirmeden konuşmaya başladım. “O sözleşme eğer tüm grup üyelerinin imzası ile devreye giriyorsa, tüm grup üyeleri sadece biziz demektir.”
Bu sözlerimden sonra Lucie aynı ifadeyi korumaya devam etti ve, “Yani?” dedi.
Ancak, bu sorusundan hemen sonra o da bir şey anlamış gibi gözlerini açtı. Sonrasında kısık bir ses ile, “Önceki görevdeki iki oğlan…” dedi.
******
******
Bir süre sonra, Basur şehrinin surlarının kapılarından birine vardık. Bu kapı, doğuda duruyordu ve doğal olarak doğu kapısı olmalıydı.
Bu kapı, önceki güney kapısına kıyasla çok canlı duruyordu. Kapıdan sürekli girip çıkan insanlar vardı ve bunlar sadece arsa çalışanı değilmiş gibiydi. Kapı, güney kapısı gibi sonuna kadar açıktı. Ancak, kapının önünde birçok nöbetçi vardı hatta bu nöbetçilerin girip çıktığı bir bina bile vardı. Güney kapısına kıyasla daha korunaklı gibiydi. Kapıya doğru ilerledik ve askeri üniforma giyen bir adama doğru yaklaştık.
Ardından, ben bir adım daha öne çıktım ve yüzümde profesyonel yavşak gülüşüm varken, “Kolay gelsin abicim.” diye seslendim.
Benim seslenmem ile askeri üniforma giyen adam yüzünü bana döndü. Bu adam garip bir şapka takıyordu ve yüzü hakkında özel bir ayrıntı seçilemiyordu. Cüsseli sıradan bir adamdı işte.
Yüzünü bana dönmesi ile, “Sağolasın” diye yanıtladı.
Onun yanıtı ile, ben de konuşmaya devam ettim. “Abicim, biz maceracılar loncasına yeni katıldık ve bir katılım görevi aldık. Bu görevi tamamlamak için bir bitki bulmamız gerek. Acaba, bize bu bitkiyi nerede bulabileceğimizi söyleyebilir misin?”
Askeri üniformalı adam bu sorumdan sonra bıkkın bir ifade takındı ve bu ifade ile yanıtladı. “Ahh, evlat. Bitki arıyorsanız çok yanlış yere geldiniz. Bu taraftaki ormanda bitkiler olsa bile onlara eşlik eden bir çok yaratık da var. Size rahat vermezler. Sadece bitki arıyorsanız batı kapısına gitmenizi tavsiye ederim. Oradaki yaratıklar siz onlara zarar vermedikçe size zarar vermezler. Bu yolla, istediğiniz bitkileri bulmanız daha kolay olacaktır.”
Ne?
O kadar yolu boşa mı yürüdük?
Siktir!
İçimden feryat etmeden duramadım.
Buraya kadar yürüdüğümüz yol beni pek yormamış olsa da, aşırı sıkıcıydı.
Şimdi, aynı yolun muhtemelen iki katı uzunluğunda olan bir yolu tekrar mı yürüyecektik?
Gerçekten can sıkıcıydı ama katlanmaktan başka çare yok gibiydi.
Buradaki yaratıklar ile ölümüne bir mücadele vermektense, biraz fazladan yürüyüp rahat bitki arayışı yapmayı tercih ederim.
Askeri üniformalı adamın açıklamasından sonra kafamı sallayarak onayladım ve minnettar bir ses ile konuşmaya başladım. “Teşekkür ederim abicim. Yardımın olmasa buradaki yaratıklar ile uğraşmamız gerekecekti. Peki abicim, acaba aradığımız bitkiye bakıp o batı ormanında olup olmadığını söyleyebilir misin?”
Bu sorumdan sonra askeri üniformalı adam, “Tabii, olur.” dedi.
Onun yanıtı ile ben de palto benzeri kıyafetimin içinden görev kağıdını çıkarttım ve askeri üniformalı adama uzattım.
Adam o kağıdı kontrol ettikten sonra yüzüne mahçup bir ifade takındı ve kağıdı bana geri verdi.
Sonrasında, bu mahçup ifadeyi korurken konuşmaya başladı. “Kusura bakma evlat. Az önceki tavsiyem boşunaymış. Söz ettiğin bitkiyi batı ve kuzey kapısında bulamazsınız. Güney kapısı bazı nedenlerden dolayı kullanılamaz durumda. Bu nedenle geriye sadece burası kalıyor. Yani… bitkiyi bulmak için buradaki ormana girmek zorundasınız. Neyse, endişelenmeyin. Asıl güçlü yaratıklar kuzey kapısındadır. Burada ise, sadece sayıları fazla. Gereksiz acele yaratmadığınız ve büyük sürülerin bölgesine dikkatsizce girmediğiniz sürece, ölüm kalım tehlikesi yaşamazsınız.”
Haydaa..
Madem böyle bir durum vardı neden boş yere kafamızı karıştırdı ki?
İlk önce kağıdı kontrol edip diğer yerlerde olup olmadığına baksaydı ya.
İçimden bu düşünceleri geçirmeden edemedim.
Ancak, dışarı da yansıtmadım.
Yüzümdeki yavşak ifadeyi korurken tekrar konuşmaya girdim. “Tamamdır abicim. O zaman biz, izninle şu ilerideki ormana gidelim.”
Bu sözlerimden sonra, askeri üniformalı adam gülümsedi ve kafasını onaylarcasına salladı.
Biz de bu onay ile ilerlemeye başladık.