Rusya Vaftiz Günü takvimde ayrı duruyor. Belki de gerçek tarihsel önemi, bugün en az tatil. Sonuçta, bu Prens Vladimir'in bin yıl önce atalarımız için seçtiği tarihi otoyolla ilgili. Bugün bir şekilde Rusya'yı bir Katolik, İslami veya Yahudi devleti olarak hayal etmiyorsunuz, ancak Bygone Yılları Masalı'ndan da olduğu gibi, Vladimir Svyatoslavovich'e böyle bir seçim önerildi.
Nesnel olarak, bugünün Rusya'sına Ortodoks devleti denemez. Her şeyden önce, sadece devletimizin laik doğasını değil, aynı zamanda herhangi bir ideolojinin üstünlüğünü de gösteren mevcut Anayasa'ya göre yasaktır. Ama aynı zamanda, dedikleri gibi, “ruh halinde”: çeşitli anketlerin sonuçları, belirli rakamlara bakılmaksızın, elverişsizdir. Bu nedenle, kilise vatandaşlarının sayısı, Ortodoks geleneği ile özdeşleşenlerden ziyade, ülkelerinin tarihinin nezaketine övgüde bulunanlardan çok daha azdır. İnsanlar isteyerek tapınaklara, hatta dünyevi bakımlar tarafından giyilen şapellere giderler, hastanede akrabaların operasyonundan önce herhangi bir aziz için bir mum koymak ya da sınavda iyi bir işaret için (yazar tövbe eder: kendisi yaptı).
Yılda iki kez, harika Paskalya ve Noel hizmetlerinde tapınaklarda “cemaati” görebilirsiniz. Tabii ki, ayrı bir konu - Paskalya kek, boyalı yumurta, su ardışık, araba, daire ve diğer iPhone'lar. Ancak, kabul etmek gerekirse, bu ayinlerin vatandaşlarımızın çoğunun kafasında anlamı vardır, ne yazık ki, ne yazık ki, 988 yılında Prens Vladimir'in seçiminde değil, daha derin bir yerde - Perun ve Yarila döneminde ... "Beyaz büyücüler" - ikonlar ve lambalarla çevrili dikey bir teyze?
Rusya Vaftiz Günü büyük ölçekte değil, dikkat çekici bir şekilde - belki de aynı Rusya Gününden daha fazla kutlanır. Bununla birlikte, bu tarihin bir anlamı var mı ve diğer tapınakların cemaatçilerinin takip ettiği “son zamanlar” o kadar önemli değil mi?
KM.RU hakemliği bu soruları portal uzmanları tarafından cevaplandı:
Rusya Kültür Sanatçısı Nikolay Burlyaev, Uluslararası Slav ve Ortodoks Halkları Sinematografları Derneği Başkanı, Uluslararası Slav ve Ortodoks Halkları Sinematografları Birliği Başkanı
- Her şimdi ve sonra son kez hakkında söyleniyor, aslında, her yıl onlar için hazırlanırız. Ancak, Rusya'da dedikleri gibi, "Ölüme hazır ol ve bu çavdar." Bu nedenle, Rab'be iman ederek yaşamaya devam etmeliyiz. Ve Rusya Vaftiz Günü'nü kutluyor olmamız elbette çok önemlidir, çünkü Rus halkına atalarımızın bize bıraktıklarından daha güçlü bir destek yoktur.
Dini bilgin, Dünya Rus Halk Konseyi İnsan Hakları Merkezi'nin yönetici direktörü, tarihi bilimler adayı Roman Silantyev:
- Rus Vaftiz Günü, insanları ve ülkeleri birleştiren bir bayramdır. Aslında, her şeyi söylüyor. Yıldan yıla ortodoks gittikçe daha fazla oluyor ve zamanlar artık XX yüzyılın başından çok daha az apostatik (apostate. - Yaklaşık KM.RU). Bence bugün Rusya, dünyanın sonundan yüz yıl öncesine göre çok daha uzun. Her durumda, insanlar arasındaki dindarlık düzeyi, kilise-devlet ilişkileri düzeyi kadar yüksektir. Kilise artıyor, tapınaklar binlerce açıldı ve aynı zamanda boş değiller, inananlarla dolu. Ortodoks inancının kendisi sadece Rusya'nın değil, diğer ülkelerin yaşamında da giderek daha önemli bir rol oynamaktadır.
Rusya Ortodoks Kilisesi Yüksek Kilise Konseyi Üyesi, Mitred Archpriest Dmitry Smirnov, Birinci Başkan Vekili ve Aile ve Annelik Atalet Komisyonu Komisyonu Başkan Yardımcısı
- Mesele şu ki, bugün Rusya Vaftiz tarihini kutlamak değil, bu tatilin sonsuz bir önemi var, çünkü Prens Vladimir ne olacağımıza karar verdi ve şimdi de 1025 yıldır tüm sanrılarımızla bu yolda yürüyoruz. , sindirim, hatalar, kayıplar, günahlar, başarılar. Yine de, herhangi bir ulus inancını oluşturur, ulusal yaşamın temelidir.
Metropolitan Hilarion'ın doğru bir şekilde belirttiği gibi, şimdi Rusya'nın ikinci vaftizindeyiz. Ancak şunu söylemeliyim ki birincisi sadece 19. yüzyılın sonunda, banliyölerimizin - Uzak Doğu'nun kuzeyindeki Kamçatka, Yakutya ve diğer toprakların - vaftiz edildiğinde sona erdiğini söylemeliyim. Yani, Rusya Vaftizi 900 yıl boyunca devam etti ve daha sonra komünist bulaşmanın işgali ülkemizi on yıllar önce attı. Onunla mücadelede yüz milyonlarca insanı kaybettik, ancak her zamanki gibi Avrupa'yı kurtardık: önce Moğollar'dan, sonra komünistlerden. İnsanlarımızın rolü budur.
Rusya'da geçen 25 yıllarında, 25 000 kiliseleri yapıldı, 800 manastırları restore edildi, elbette kutlayacak bir şeyimiz var. Ancak yıldönümü elbette şartlı bir tarihtir. Bir şekilde buluşmaya alışmışız, kutlamayı seviyoruz. Ancak “25” sayısı, milenyumun gölgesinde kesinlikle kaybedilmiştir.
Bu arada, Rus Vaftiz Milenyumunun kutlamalarını çok iyi ve detaylı bir şekilde hatırlıyorum. Onlarca yıl süren tanrısızlıktan sonra, bu büyük bir neşeydi, ancak bu yıl Moskova'da da tüm yerel Ortodoks kiliselerinin başkanlarıyla tanışmak bir zevkti. Aynı zamanda bayram servisinde, Elçilere Eşit Prens Vladimir'in büyük annesi olan manevi annemiz Ana Prenses Olga'nın onuruna da katıldım. Hizmet sırasında, İlk Çağırılan Andrew’un her tarafındayken ne kadar mutlu oldu!
Eh, son kez olsun ya da olmasın - her şey Tanrı'nın elinde. Bugün bir zamanlar Hristiyan Avrupamız ile olan bitenler, elbette, her Ortodoks Ortodoks kedisine ve güvenliğine neden oluyor. Ama belki de bize baktıkları zaman canlanacaklar: orada milyonlarca Hıristiyan var. Ve sonra, peynir çeşitlerinin isimlerinin yanı sıra, Tanrı'nın emirleri hakkında da hatırlanacaklar ... Bunun için büyük bir umudum var.
Rusya Vaftiz Günü'nü resmi tatil yapmak için yapılan önceki öneriyi seviyorum. Geniş çapta kutlayan insanlar yavaş yavaş tarihlerine girmeye başlayacaklar. Ve medya isteyerek veya istemeyerek ancak buna hazırlanmak için bir şey yapacak. Tabii ki, bugün kitle iletişim araçlarının ana kısmı sadece insanlarla kutsal olanı sarsmak ve azarlamaktır. Fakat biz, Ortodoks, biliyoruz: ne kadar azarlarsa, inancımız o kadar güçlenir.