- Listed: 10 Ekim 2017 04:50
Description
Blairite bir kabilesi tarafından Başbakana suikast girişiminde bulunan bir hafta sonra, teorinin ilk bakışta kaba bir sağlık içinde olduğu ortaya çıkacaktı.
Aslında, bunun tersi giderek doğrudur. Bakanlar Kurulu tarafından Gordon Brown’a geri dönmek istememesinin başlıca nedeni, İngiltere’nin karşı karşıya bulunduğu en önemli siyasi sorunun derin bir bölümüdür: ekonomiyi nasıl bir düzene geri döndürebilirim? Daha doğrusu, kamu ve özel sektör arasında dengenin nerede durulması gerektiği sektörler durgunluk ortaya çıkıyor gibi.
David Miliband’ın Marksist babası devletin kapitalist toplumdaki rolü olarak adlandırmış olacak olan bu soru, İşçi Partisini nesiller boyu ısırmıştı. Ed Balls’un çılgınca yöneldiği Brown, bu bahar İngiliz halkına aşırı ve dayanılmaz bir öneri koymayı planlıyordu: kamu kesimi bütçe açığının boyutundan bağımsız olarak, Emek, devletin devam eden genişlemesini sağlayacak ve daha fazla vergi artışı ve borçlanma yoluyla süresiz olarak.
İşçi Partisi’nin belli müşteri gruplarına, özellikle de uzun vadeli sosyal yardım talep edenlere ve kamu sektörü sendikalarına başvururdu. Ancak, Orta Doğu’daki marjinal seçmen bölgelerinde lider balon gibi düşecekti. İşçi Partisinin sağlıklı bir parlamento çoğunluğunu sağlamasını önlemek için Emek tutmalıdır.
Balls-Brown öneri – gürültülü Bütçe Öncesi Raporunda yer alan ve ulusal sigortacılığın ek işten yoksun kaldığı öngörülen – Yeni Emek düşüncesinin son terk edilmesini temsil etti.
Yeni İşçi Partisinin parti çıkarlarından uzak durması ve refahın öncelikli olarak özel sektör servet yaratımına bağlı olduğunu kabul etmek üzerine kuruldu. Bunun işçi milletvekilleri üzerinde haklı bir gerçek ideolojiden ziyade pazarlama aracı olduğuna inananlarınkine, son ayinlerin okunması oldukça akademikti.
Sonuçta, Tony Blair, kamu harcamalarının kopmasına izin vererek Brown’ın vergilerin yükselmesi sonrasında dalga uygulamasına ve siyasi olarak bunun güvenli olduğuna karar verdiği anda deli gibi ödünç verilmesine izin verdi. Fakat bir adam gerçekten Yeni İşgücü fikrine inandı. Peter Benjamin Mandelson’a bir adım önde ol. Brown’a destek vermenin bedeli, Başbakanı bütçe açığı konusunda ciddiye almaya zorlamak oldu.
Onu uyuşturmak için sarhoş borçlu Premier’in başını soğuk bir duş altında itti. Mandelson bu hafta İşgücü hakkında şunları söyledi: “Biz mezhepsel bir parti değiliz. Biz yalnız kalpli bir parti değiliz. Bu temelde seçimleri kazanmayacağız “dedi.
Bunun başarabileceğine inandığı politikalar daha net olamazdı: “İngiltere’de girişim için yeni bir iklim yaratmaya ihtiyacımız var. Bunun yerine geçemez – getirdiği tahrik ve hevesin yerini tutmaz.
Bazen acımasız ve çılgın bir dokunuş olabilir ancak ekonomik kalkınmanın en önemli motoru bu, tüketici borcu ya da kamu harcamaları değil, özel sektör yatırımları ve özel teşebbüsler tarafından sağlanıyor “dedi.
Yetkili, emek “dağıtım siyaseti” değil “üretim siyaseti” ne (yani, zenginlik yaratma) odaklanmalıdır diye ekledi. Topluluğun bakanlığın sorumluluğu Mandy’nin Brown’un yeni en üst gelir vergisi oranını desteklemesi gerektiğini belirtirken, “sadece karşı karşıya kaldığımız olağanüstü koşullar altında” haklı çıkabileceğini belirtti.
“Cezalandırılmış vergilendirme için asla bir dava yoktur. Kendini geliştirme ya da bir iş kurma teşvikini kaldıran vergi oranları için asla bir durum söz konusu değil “diye ekledi. Daha sonra hafta Mandelson, kamu harcamalarını kısma gereğini belirtti ve şunları söyledi: “Hükümetin kabul ettiği harcamaların azaltılmasına katkıda bulunmak zorundayım.”
Labor’in kamusal harcama mesajını yeniden kalibre etme görevi sırasında Mandelson’a Şansölye Alistair Darling’ten yardım geldi; buna hala inanmadığı pervasız bir PBR vermenin utancını düşündü.
Darling’in Brown’a olan geç kalmış ifadesi olası bir tehlikeyle bağlandı: “Başbakan ve ben bu öğleden sonra bir araya geldi ve kurtarmayı garantilemek için nasıl ekonomik politikalar öne sürdüğümüzü tartıştık” dendi.
Bunun anlamı şuydu: Brown’a Balls’u yanlamasına ve kesintilerle uğraşmaya ciddi şekilde başladıklarını söyledim ve o da bunu yapmayı kabul ettiği kadar zayıf bir konumdaydı. Bütün bunlar, nihayetinde borç krizinin boyutunu ve şişkin bir devlet tarafından özel sektör ekonomi faaliyetinden kurtulmayı onaylayan bir Mart Bütçesi olasılığını gündeme getiriyor.
Mandelson-Darling planındaki en büyük kusur şu ki: eğer başarmak ve Brown’ı olağanüstü ihtimal dışı bir seçim zaferine yöneltirse, onun vahşi hayallerinin ötesinde güçlenecekti. Bu şartlar altında, kamu harcamalarını kontrol altında tutmak ve bütçe açığını azaltmak için gerçekten güvenilebilir mi?
Sarhoş, şişe – ne düşünüyorsun?
No views yet