Çakıl dışarıdaki kuşları eve çağırıyor. Sürekli onları çağırır şekilde bağırıyor. Onlar da ona cevap veriyor. Telefonla onun sesini kaydetmek istersem hemen susuyor. Ama televizyonda dizi izlerken o bazen dalıyor o zaman kaydedebiliyorum.
Çakıl diyor, aşkım Çakıl (ben öğrettim), çarşı karşı, çarşı kuşu (kendisi Beşiktaşlı da), gel, bak, sana demedim, aç kapıyı, aşkım bebeğim, aaaa, eşşek, pis.
Gülersek taklit ediyor bizle gülüyor öksürüyor. Poşet sesini taklit ediyor. Canı sıkılınca sızlanır gibi sesler çıkarıyor. Etrafa öpücük atıyor. Önce ben ona çarşı karşı demeyi ve Çakıl demeyi öğrettim. Sonra bunu nasıl öğrendiğini anlayınca etraftan çokça duyduğu şeyleri kendi öğrenmeye başladı.
Bazen aaay diye bağırıyor canı sıkılınca, sonra da karmakarışık sesler çıkarıyor, biz cevap vermeyince iyice çıldırıyor. Ben gözümü kapatınca o da kapatıyor sonra uyuyakalıyor.
Geçen gün müsük müsük diye bağırıyordu, biz de sandık müzik istiyor. Meğerse geçen gün eve gelen bebeği taklit ediyormuş, bebeğin burnu akmıştı da. Ben eve geldiğimde kafayı yiyor. Eve ilk geldiğinde yanımda uyutmuştum, beni annesi falan sanıyor galiba. Kedi görse kalpten gider.
Sinek görse korkuyor, kendini ordan oraya atıyor, kafesin içinde delirmiş gibi dolaşıyor.