

Kurtuluş Cephesi, 127. Sayı
Mayıs-Haziran 2012
İÇİNDEKİLER
Dün, Bugün ve Yarın
Sarı 1 Mayıs
1 Mayıs Nasıl Saydamlaştı ve Sarardı?
Keynesçi Yeni Büyüme ve İstihdam Politikaları
Yunanistan: Yol Ayrımında mı?
Kürtaj, Sezeryan, +4+4
TÜRKİYE HALK KURTULUŞ ORDUSU
[Özgün formatıyla, .pdf]
Kurtuluş Cephesi, 127. Sayı
Önceki Sayılar .pdf
Ana Sayfaya Dönüş


1 Mayıs
Nasıl Saydamlaştı
ve Sarardı?
Yukardaki fotoğraf 1 Mayıs 2012 günü çekilmiştir. Çok açık biçimde 1 Mayısın nasıl saydamlaştığını ve sarılaştırıldığını göstermektedir.
Fotoğrafın ön sırasında, ellerinde rengarenk pankartlarla saf tutmuş olan 300 bin kişiden[1*] oluşan kitle bulunmaktadır. Fotoğrafın ortasında, iki tarafından vinçlerin kaldırdığı ve üzerinde 1 Mayıs 77 Suçluları Yargılansınyazılı saydam (şeffaf) dev bir pankart asılıdır. Saydam pankartın arkasında ise, bir siluet gibi, kitleyi izleyen ve her an müdahaleye hazır polis kıtaları bulunmaktadır.
İşte saydamlaşan 1 Mayısın fotoğrafta görünen ahvalinin yazılı ifadesi bu kadardır.
Hiçbir sol söyleme uymayan 1 Mayıs 77 Suçluları Yargılansın sözlerinin yer aldığı dev pankartı kimin hazırladığı ise meçhuldür. Medyanın kısa süren ilgisi sırasında, bu dev pankartın, Atatürk heykelinin mal ve can güvenliğini korumak amacıyla polis tarafından hazırlatıldığı ve asıldığı söylenmişse de, ne miting organizasyon komitesince, ne de bir başka yetkili tarafından yalanlanmamıştır. Böylece 2012nin 1 Mayısı, sadece sarı 1 Mayıs olarak tarihe geçmekle kalmamış, aynı zamanda saydam dev işçi pankartının polis tarafından yaptırılıp, astırıldığı 1 Mayıs olarak da tarihe geçmiştir.
Kurtuluş Cephesinin 1 Mayıs Bildirisinde olacak olanlar şöyle ifade edilmiştir:
1 Mayıs, yasal tatil günü ilan edildi.
1 Mayıs, bayramlaştırıldı.
1 Mayıs, her türlü icazet arayışlarının ve siyaset manevralarının aracı olarak kullanıldı.
1 Mayıs, her cinsten ve her renkten insan kütlesinin meydanlara çıktığı, halay çektiği, eğlendiği şenlik havasına sokuldu.
1 Mayıs, İŞÇİ SINIFININ BİRLİK, DAYANIŞMA ve MÜCADELE günü olmaktan çıkartılarak evcilleştirildi.
Şimdi 1 Mayıs, sol kitlenin (iğrenç bir ifadeyle) gazının alındığı bir güne dönüştürülmektedir.
Sıradan bir bahar bayramı şenliği görünümünde rutinleştirilmeye çalışılmaktadır.
İşçi sınıfının kendisi-için sınıf olma mücadelesinde önemli bir aşamayı ifade eden 1 Mayıs, her cinsten ve her renkten kesimlerin kendi özel ve özgün sorunlarını öne çıkardıkları serbest meydana dönüştürülmektedir.
Ve böyle de oldu.
1 Mayıs kızıllığını yitirdi, renk cümbüşü altında sarılaştı.
1 Mayıs saydamlaşıp sarılaşırken, geçen yılkinden çok daha az katılımın olduğu da bir gerçektir. Her ne kadar 1 Mayıs Meydanında organizatörler 500 bin kişiden söz etseler de, sol medya 300, olmadı 400 bu da yetmez 500 bin kişiden söz etse de, meydanın üçte biri saydam dev pankartın arkasına gizlenmiş polisler tarafından işgal edilmiştir. Geriye kalan kesiminde ise, sadece meraktan Taksime çıkmış, merakını giderdikten sonra meydandan uzaklaşmış insanların bolca bulunmasına karşın, profesyonel protestocular, konser örgütleme komiteleri, umudun ordusu diye yeri göğü inleten, görselliğiyle göz kamaştıran, rap rap uygun adım yürüyen tek tip sancak ekibi, anti-kapitalist müslümanlar, feministler, eşcinseller, ellerine geçirdikleri kağıt ya da kartonlara yazdıkları sloganlarla kendilerini meydana atmış her türden mağdurlar, her fırsatta halaya durmak için yanıp tutuşan ve bu amaçla yanlarında profesyonel davulcu ve zurnacı taşıyan kesimler kütleyi oluşturmuşlardır.
15 Nisanda Bakırköyde, kendi saymacalarına göre, 350 bin kişinin katıldığı Zülfü Livaneli ve Grup Yorumun Bağımsız Türkiye Konserinin hızıyla konser örgütleme komitelerini 1 Mayıs komitelerine dönüştürek meydana 500 bin kişi getirmekten söz edenler, sıra 1 Mayıs günü meydanda kaç kişi olduğunu söylemeye gelince topu başka yere atmışlardır. Daha on yıl önce saymaca timleri örgütleyerek, hangi grubun kaç kişiyle 1 Mayısa katıldığının çetelesini tutanların artık çetele tutmaktan vazgeçmiş görünmeleri de bir inkişaf olarak kabul edilebilir. Hatta on yıl öncesinin temsili gerillalarının zamanla tek tip merasim taburuna ve bugün sancak ekibine dönüşmesi de kendileri için bir inkişaf sayılmalıdır. Ama gerçekler ile inançlar arasında ayrım yapılamadığı sürece bu inkişaf gibi görünenler de çok kolaylıkla anlamsızlaşabilmektedir.
Şöyle yazıyor Yürüyüş dergisi:
Kitleselliği bakımından. DİSKin açıklamalarına göre 1 milyona yakın kişi katıldı. Yine herkesin ortak değerlendirmesi bugüne kadar yapılan en kitlesel 1 Mayıs kutlamaları oldu. (Sayı: 316, s. 4.)
Halk Cephesinden DUYURULUR! Kortej görevlilerinin yaptığı sayım sonucu 2012 1 Mayısında kortejimizde yürüyen kitlenin toplamı 36 bin olarak tespit edilmiştir. (Sayı: 316, s. 4.)[2*]
Yine de 2012 1 Mayısının gözdesi ve gündem belirleyicisi anti-kapitalist müslümanlar olmuştur. Mülk Allahındır pankartı açarak, mülkiyeti her şeyin başına ve temeline koyanların, her türlü mülkiyetin ortadan kaldırılmasını amaçlayan bir sınıfla nasıl bir ortaklaşalığı olabileceği de çok açıktır. Ama olsun, yeter ki meydan dolsun!
Bu ahval ve şerait altında, 1 Mayıs günü ve akşamından itibaren legalist sol, sol aydınlar vs. vs. homurdanmaya başladı. Böyle 1 Mayıs olmazdı. SİP-TKPli bir yazara göre, bu 1 Mayıs, Rio Karnavalına benzemişti. Tüm homurdananların ortak paydası ise, işçi sınıfının birlik, dayanışma ve mücadele gününün, her cinsten ve her renkten insanların ya da grupların protesto gününe dönüştüğüydü.
Bunların yanında ve bir ölçüde dışında gibi görünen Yürüyüş dergisi kesimi (ya da kendilerinin söylemekten çok hoşlandıkları ifadeyle halk cepheliler) ise, yukarda da ifade ettiğimiz gibi, 1 Mayıs öncesinde ortaya attıkları iddialarına sahip çıktılar. Her ne kadar kendi konser örgütleme komiteleriyle Zülfü Livaneli-Grup Yorum konserine topladıklarını iddia ettikleri 350 bin sayısını aşarak 500 bin kişiyi meydana getireceklerini söyleseler de, 1 milyonluk kitlenin katılımı da onların sayesinde olmuş gibi kabul edilip geçilmelidir.
Ellerinde tuttukları kızıl bayraklara bakarak 2012 1 Mayısının kıpkızıl olduğunu söyleyenler şüphesiz olacaktır. Ancak saydam ve sarı 1 Mayıs olduğu gerçeği de ortada durmaktadır.
Pek çok sol yapılanma, geçmiş 1 Mayıslardaki çatışmaları ve direnişleri anımsatarak, bu yılın 1 Mayısının bir kazanım olduğunu söylemeye çalışmaktadırlar. Kazanım olduğu için de, ne kadar saydamlaştırılırsa saydamlaştırılsın, ne kadar sarılaştırılırsa sarılaştırılsın, bu kazanılmış 1 Mayısa katılmayı bir görev saymaktadırlar. Böylece yozlaşan, festival havasına dönüşen, kısacası sarılaşan 1 Mayısı meşrulaştırmaya çalışmaktadırlar.
Gerçek gerçektir. Ortada bir meydan, meydanın ortasında iki vinç ve iki vincin göndere çektiği saydam bir pankart: 1 Mayıs 77 Suçluları Yargılansın!
İster sayınız 36 bin kişi olsun, ister katılım 1 milyon kişi olsun, bu saydam pankartın sloganının gölgesi altında (ve buna sessiz kalarak ya da hiç önemsemeyerek) 1 Mayıs kutlaması yapmalarının mantıklı bir açıklaması yoktur. Tıpkı 12 Eylül mahkemesi önünde halay çekip, AKPnin hukuk dışı şov mahkemesini kutsayanlar gibi.
Herkesin artık ezbere bildiği gibi, solun 1 Mayıs 1977 katliamına ilişkin temel talebi ve bunu ifade eden sloganı, katliamın sorumlularından hesap sorulması sloganı olmuştur. Bugün, bu sloganın yerini suçlular yargılansın almıştır (ya da aldırtılmıştır).
Burada açık biçimde bir suçlulardan ve bunların yargılanmasından söz edilmektedir. Suçlular tartışma konusu olduğu gibi, düzenin ve özellikle AKPnin hukuk dışı yargısının adilliğinden söz etmek bile olanaksızdır. Buna rağmen bu pankart altında toplanılabilmiş ve halaya durulmuştur.
Hemen akla 1 Mayıs öncesinde Halil Berktayın 1 Mayıs 1977 katliamına ilişkin yaptığı saptama gelmektedir:
TKP ve DİSK, Maocuları Taksime sokmama kararı almıştı. Maocular barikata tosladı, ateş açıldı, izdiham oldu. Otel ve Sular İdaresi çatısından ateş açıldığı palavradır. Polis araçlarından da ateş açılmadı. Sol kendi rezaletinden bir mağduriyet yarattı.
Solda olduğunu düşünen herkes, Halil Berktayın bu durup dururken yaptığı açıklamaya tepki gösterdi. Hemen herkes Halil Berktayın böyle bir çıkışı neden şimdi yaptığını tartışmaya başladı. Ortak kanı, Halil Berktayın bir fitili ateşlediği ve arkasından 1 Mayıs 1977nin suçlularına yönelik bir özel yetkili savcılık tarafından operasyon başlatılacağı oldu.
Böylece 2012 1 Mayısında Taksime dikilen saydam pankartın sırrı da ortaya çıktı.
1 Mayıs 1977 katliamının sorumlusu solun kendisiydi, öyle ise suçlu onlardı. Doğal olarak da onlardan hesap sorulacaktır!
Açıklamayı yapan Halil Berktaydır. Yani yıllarca Doğu Perinçekin yanında siyaset yapmış birisidir. Eğer 1 Mayıs 1977nin suçlusu maoistler ise, açıktır ki, bu maoistler Doğu Perinçek grubu olacaktır. Bugün Doğu Perinçek I. Ergenekon davasının baş sanıklarından birisidir. Demek ki (denilecektir), askeri darbeleri meşrulaştırmak amacıyla tertipler yapan Ergenekon terör örgütü 1 Mayıs 1977 katliamının da suçlusudur!
Elbette baş suçlu Doğu Perinçek tayfası olsa da, tali failler de TKP ve DİSK olmaktadır. Özel yetkili savcılar 1 Mayıs meydanındaki saydam pankartın talimatına uyarak soruşturma açtıklarında tüm bu baş ve tali failler sorgulanacak, gözaltına alınacak ve yargılanacaktır.
Tezgah zaten yıllardır kuruluyordu. Ergenekon terör örgütü söylemiyle 1965-1980 dönemindeki devrimci mücadele bir provokasyon olarak sunulmaya çalışılıyordu. Amaç tekti: Askeri darbe için zemin hazırlamak!
Halil Berktay bu tezgaha neredeyse son noktayı koymuştur. Bundan sonrası özel yetkili savcıların ne zaman ve nasıl harekete geçecekleridir. Eğer sol akıllı olursa, AKPye sorun çıkarmazsa, belki de bu yargılama ahirete bırakılacaktır. Yok eğer akıllı olmazlarsa, özel yetkili savcıların ellerinde bir iddia hazırdır ve her an düğmeye basılabilir.
Sözün özü, bir taraftan 1 Mayıs sarılaştırılırken, diğer taraftan sola, özellikle de legalist sola yönelik bir operasyon hazırlığı yapılmaktadır.[3*]
Şüphesiz bu noktaya öylece gelinmemiştir. Özellikle 1995 yılındaki Gazi Mahallesi olaylarından sonra solda tedrici bir değişim ortaya çıkmıştır. Pek çok illegal-silahlı örgüt legalize olmaya başlamıştır. Legalizasyonla birlikte de, söylemler değişmeye başlamıştır. Her ne kadar bazı keskin sloganlar legal olarak da atılabilir olmuşsa da, tümüyle koşullara ve ortama uygun sloganlar keşfedilmiş ve koşullara ve ortama uygun örgütlenmelere gidilmiştir. Sözcüğün tam anlamıyla, pragmatizm solun çizgisi haline gelmiştir.
Bu öylesine bir dönüşümdür ki, dönüşenler bile nasıl dönüştüklerini fark etmemişlerdir. Örneğin yıllarca İnsanlık onuru işkenceyi yenecektir sloganı atılırken (ve atarlarken) şimdi çok açık biçimde İşkence yapmak şerefsizliktir (Yürüyüş, s. 317) sloganı atılabilmektedir. Gençlik kampları, Hıdırellez piknikleri vs.ler birer devrimci kitle örgütlenmesi olarak sunulabilmektedir. Sınıf mücadelesi, çok yalın biçimde açlar ve yoksullar hareketine dönüştürülebilmektedir.[4*]
[1*] Rivayet muhteliftir. Daha sonra göreceğimiz gibi, kimilerine göre sayı 1 milyondur!
[2*] Her ne kadar bu 36 bin yürüyen kitle, 1 milyonluk kitlenin sadece %3,6sını oluşturuyor ve geriye kalan %96,4lük kitlenin kimlerden oluştuğu bilinmiyorsa da, söylediklerini doğruymuş gibi kabul etmek durumundayız
[3*] Burada okuyucu, neden legalist sol diye sorabilir. Ne de olsa düzen açısından baş tehlike illegal soldur. Yapmaları gereken bu illegal sola yönelmektir. Ancak illegal sol denilebilecek pek bir yapılanma kalmamıştır. Kalan ise, bizim gibi, kendinden menkul bir avuç insandır. Eh, böylesine bir avuç insana yönelik operasyon yaparak kamuoyunu etkilemek pek cazip sayılmaz. Bu nedenle legalist sol hedefe oturtulmuştur. Diğer ifadeyle, illegal sol önemsiz bir teferruat olunca, sıra onlara gelmiştir.
[4*] Bu konuda öncülük Halkevlerindedir. Ancak bu kervana Yürüyüş kesimi de katılmıştır. Bu kesim, 2012 1 Mayısının hedef kitlesini açlar ve yoksullar olarak ilan etmiştir. (Yürüyüş, Sayı: 314, s. 5) Halkevleri bunun teorisini yaparken, Yürüyüş kesimi, işin pragmatik yanıyla ilgilenmektedir.
Kurtuluş Cephesi, 127. Sayı, Mayıs-Haziran 2012

