"Ağlama, canım, bir kahraman olarak geri döneceğim veya bir kahraman olarak öleceğim," dedi, Zoya Kosmodemyanskaya'nın annesi tarafından cepheye gitmeden önceki son sözleri. Şimdi neden gençlerin Anavatanları için hayatlarını vermeyi hayal ettiklerini açıklamak zor, ama gerçek şu ki: Savaşın ilk günlerinde, Komsomol'ün askeri kayıt ve kayıt ofisleri ve komitelerinden onlardan orduya göndermelerini isteyen binlerce başvuru gönderildi. Moskova’yı ele geçirme tehlikesi Ekim’de ortaya çıktığında, gönüllülerden oluşan dört tüfek bölümü - neredeyse 80 bin kişi. İsteyenler arasında - çok sayıda kız var. Zoe dahil.
Kaderi, akranlarının çoğunun kaderi kadar basit: doğdu, okudu, Komsomol'a katıldı, cepheye gitti, öldü. Zoe'nun görev yaptığı bölümde bile böyle kızlar vardı. Yanında bir görevde olan Vera Voloshin’in, Enternasyonal’in idamından önce solo olarak kahramanca öldürüldüğünü ve on yıllardır kayıp olarak kabul edildiğini hatırlamak yeterli. Aynı bölümden olan 16 yaşındaki Larisa Vasilyeva, Ocak ayında Popovka köyünde esir alındı 1942, tecavüz edildi, vahşice işkence gördü ve soğukta çıplak öldü. Son sözleri şuydu: "Beni öldüreceksin, ama tek bir faşist pislik ülkemizden canlı çıkmayacak!" Savaştan sonra köylüler onuruna kızları Larisa'yı çağırdı, ama Rusya'da kim onu tanıyor? Birçoğu vardı, böyle kızlar. Şanslı bir Zoe.
Evet, şanslı. İdamını duymadım, "Pravda" gazetesinin muhabiri Peter Lidov, yetenekli ve titiz bir gazeteci olan Zoya da kaybolabilirdi. Ama o duydu ve Petrishchevo'ya gitti. Onunla birlikte partizan Tanya hakkında da yazan "Komsomolskaya Pravda" muhabiri Sergey Lyubimov'u ziyaret etti. Lyubimovsky denemesi, modern okuyucunun saçma olduğu gibi pathoslarla doludur. Pravda'da başka bir deneme olmasaydı, fark edilmeden giderdi. Lidov'un makalesi, Büyük Vatanseverlik Savaşı'nın Rus topraklarında gerçekleşen tüm savaşlarla ilişkilendirilebileceği şekilde yapılandırılmıştır ve Zoya'nın kendisi - “büyük Rus halkının kızı” kutsallaşır.
HOLY ZOYA
Zoe cinsi birçok rahibeyi saydı, soyadın kendisi azizler Cosmas ve Damian'a işaret ediyor. Dedesi Peter İvanoviç Kosmodemyansky, Osino-Guy kilisesinin öncüsü idi ve trajik bir şekilde 1918'te öldü: atları haydutlara vermeyi reddetti ve acımasız işkencelerden sonra bir havuzda boğuldu. Osino-Gayah'da şimdi bir aziz olarak saygı görüyor. 2000'te, belgeler Rus Ortodoks Kilisesi tarafından kanuna uygun hale getirildi, ancak sonuçlar bilinmiyor. Babasının ölümünden sonra, en büyük oğul Anatoly, çalışmalarını seminerde bıraktı ve ailesini omuzlarında halletti: annesine ek olarak, üç reşit erkek kardeş beslemek zorunda kaldı. Kombo halinde çalışırken, Lyubov Churikova ile yakınlaştı ve onunla evlendi. Kısa süre sonra çocukları oldu ve bir süre sonra genç aile Sibirya'daydı. Kosmodemyansky'yi uzak Shitkino köyüne mi yolladık yoksa kendi istekleriyle mi gittiler? Kamulaştırma veya din karşıtı zulümden korkuyor musunuz? Bu güne cevap yok.
Zoya pasaportu. “Pasaportun hangi belgelere dayanarak yapıldığı” sütununda doğum belgesinin veriliş tarihi yazılır.
Anatoly ve ailesi Sibirya'ya gittikten sonra, annesinin ve kardeşlerinin izleri kayboluyor. Sadece hiçbir kardeşin artık evlenmediği ve çocukları terk etmediği biliniyor.
Zoe, büyükbabanın şehitliğini biliyor mu? Neredeyse her yaz, kız Osino-Gayah'da geçirdi ve yıllarca ağızdan geçen köylülerin öykülerinden geçmesi pek olası değil tarih Yerel bir aziz hakkında. Papazın oğlunun ve Anatoly seminerinin öğrencisinin çocuklarını vaftiz etmemeye karar vermesi de şüphelidir. Bununla birlikte, doğru bilgiler korunmadı, ancak Zoya, inancı hakkında kanıt bırakmadan, Stalin hakkında ve Tanrı hakkında olmayan kelimelerle öldü. Bu gerçek, Kilise'nin Sovyet şehitini bir aziz olarak görmeyi reddetmesinde belirleyicidir.
DOĞUM GÜNÜ
Zoya, iki yıl sonra 1923'ta Tambov'da doğdu, erkek kardeş Alexander doğdu. Sasha'nın doğum günü, yılın 27 Temmuz 1925. Ama doğum tarihi Zoya hala soru soruyor: 8 veya 13 Eylül eroin olarak doğdu? Yerel İşaret Tabelası Kilisesi'nden metrik kitaplar doğumundan önce bile ele geçirilmiş, ancak pasaportta açıkça ayırt edilebiliyor - yılın 13 Eylül 1923'i. Bazı tarihçiler, gerçek doğum tarihinin Eylül ayının 8 olduğunu ve 13'in de yenidoğan sicil dairesine tescil edildiği tarih olduğunu iddia ediyor.
Yedinci sınıf, 1937 yılı. Shura - alt sıradaki ilk sağ, Zoe - üstteki sağdan altıncı.
Osya-Gai Kosmodemyansky Müzesi Müdürü Zoya'nın annesiyle arkadaş olan Sergey Polyansky, asıl tarihin 8 olduğunu açıkladı, ancak 13 numarası aile için önemliydi, bu nedenle kızının doğuşu Eylül 13'te kaydedildi. Tabe tam olarak neydi, Zoe'nin annesi söylemedi. Belki de bu vaftizdi? Ancak, bu sadece bir varsayımdır.
MOSKOVA'DA YAŞAM
Sibirya'da Shitkin Kosmodemyansky sadece bir yıl yaşadı ve başkente taşındı. Bu, büyük olasılıkla, Halk Eğitim Komiseri'nde çalışan Lyubov Timofeevna Olga'nın kız kardeşine katkıda bulundu. Anatoly Petrovich, Timiryazev Akademisi'nde muhasebeci olarak görev aldı ve Eski Karayolu'ndaki ahşap evlerden birinde (şimdi Vuchetich Caddesi) ve daha sonra - Aleksandrovsky Proezd'de (şimdi Zoya ve Alexander Kosmodemyansky Caddesi) bir oda buldu. Osino-Gayakh'taki Kosmodemyansky ve Churikov'ların gerçek evleri veya Zoya ve Sasha'nın çalıştığı Moskova 201 okulunun orijinal binası gibi bu evlerin hiçbiri korunmamıştır. 10 yıllarında terk edilmiş durdu, sonra bir yangın çıktı, şimdi yeniden inşa edildi, neredeyse yeniden inşa ediliyordu. 1950’lerde, Zoin’in bir bölümünün bulunduğu Partizanskaya Caddesi’ndeki Kuntsevo evleri yıkıldı. Zaman kahramanların izlerini mahvediyor ...
1933'te Anatoly Petrovich volvulustan öldü, Kalitnikovsky mezarlığına gömüldü. 1937'te tüm arşiv kitapları yandı ve 1978'ta Lyubov Timofeevna'nın ölümünden sonra kimse mezarı ziyaret etmedi, bu yüzden bulmak mümkün değil. Zoya Klavdiya Miloradova’nın askerlerine göre, mezar mezarlık girişinin hemen yanındaydı. Şimdi II. Dünya Savaşı'nda ölen askerler için bir anıt var. Büyük olasılıkla, anıtı dikmek için terk edilmiş Anatoly Petrovich mezarı yıkıldı.
Küçük çocukları beslemek için hayatı boyunca öğretmenlik yapan Lyubov Timofeevna mesleğini radikal bir şekilde değiştirmeye karar veriyor: tesiste kompresör olarak çalışmaya gidiyor - çalışan meslekler için çok daha fazla para ödedi. Sadece dört yıl sonra sağlığı nedeniyle zor iş yapamadığı zaman öğretmenliğe döndü: 1939'te Borets fabrikasında yetişkin bir okulda öğretmenlik yaptı. Aynı zamanda, çocuklar maddi olarak yardım etmeye başladılar. Zoya ve Sasha, All-Union Geological Fund için çizimler ve haritalar kopyaladılar. Kardeş Lyubov Timofeevna Sergey bu kurumda çalıştı, yeğenlerinin çalışmalarına yardım etti, çünkü günlük küçük harcamaların yanı sıra oldukça büyük bir ortaya çıktı: kıdemli sınıflarda eğitim ödendi ve ekmekçinin kaybına rağmen Kosmodemyansky ailesi ücretten serbest bırakılmadı.
Bu arada, kahraman kardeşi ve kız kardeşi anımsatan tek korunmuş Moskova adresi, 15'in evi olan Amca Sergey: Bolshaya Polyanka Caddesi'nin adresi.
OKUL VE YANLIŞ
Zoe'nin okulundaki en iyi şey edebiyattı, okumayı severdi, mükemmel yazılar yazdı, Edebiyat Enstitüsüne kabul koşullarını öğrendi. Sasha matematiğe ve resme düşkündü, çizimleri sadece Kosmodemyansky dairesinin duvarlarını değil aynı zamanda okulu da süsledi: edebiyat sınıfına asılan Gogol'un Ölü Canları için resimler. Mühendis mi yoksa sanatçı mı olacağına karar veremedi.
Aslında, bu resim çok da gülünç değildi: Sekizinci sınıfta başlayan ve sık sık bahsedilen "sinir hastalığı", Zoe'nin sınıf arkadaşları tarafından yanlış anlaşılmasından ve kızın arkadaşlarındaki hayal kırıklığından kaynaklanıyordu. Tüm Komsomol üyeleri okuma yazma bilmeyen ev kadınlarının eğitimini tamamladı - Zoya'nın gruplandırılması girişimi bu oldu. Herkes ders çalışmak konusunda ciddi değildi ve bu da gönlünü aldı. Grup organizatörü tarafından tekrar seçilmedikten sonra, Zoe içeri girdi ve sınıf arkadaşlarından uzaklaşmaya başladı. Daha sonra menenjit geçirdi. İki kere de, o sırada zihinsel hastalığı olan kişilerin de bulunduğu Botkin Hastanesinde tedavi edildi. Bu, 1990'teki vicdansız tarihçilerin ona şizofreni atfetmesine neden oldu. Okul için verilen sertifika, bu tür varsayımları reddetmektedir: “Sağlık nedeniyle, çalışmaya başlamak mümkündür, ancak yorgunluk ve aşırı yüklenme olmadan”. Zihinsel olarak sağlıksız bir kişinin normal bir okulda derslere katılmasına izin verilmez.
SAVAŞ
Savaşın başlamasından bu yana, Zoya birçok ders denedi: İşçi cephesinde patates toplayan sınıfla birlikte, pelerinler için dikiş torbaları ve ilikler dikmek. Birkaç gündür “Borets” fabrikasında zımba olarak çalıştı, hemşire kurslarına girdi. Ancak, bütün bunlar onun zafere katkısı çok az görünüyordu. Cepheye gitmeye karar verdi ve bunun için, diğer gönüllüler arasında, Moskova Komsomol Komitesinin sekreteri Alexander Shelepin'i almak için kuyrukta saatlerce bekledi. Adaylığını onayladı ve keşif ve sabotaj parça numarası 9903'e gönderdi. Doğru, ünitenin komutanı Arthur Sprogis başlangıçta kabul etmeyi reddetti. Bir izci için çok güzel ve dikkat çekici görünüyordu. Zoe gece geç saatlerde ofisinin yanında oturdu ve hala birime kabul edildi. Bu, Ekim 30 1941'te gerçekleşti.
Zoya grubu Komsomol toplantısı düzenledi. 201 okulunun müzesinden nadir bir fotoğraf
Başka olaylar da bilinmektedir: 9 sabahı, ertesi sabah, Zoya’nın annesi tramvay durağına gitti, Sokol metro istasyonuna ve oradan Chistye Prudy’ye gitti. Anaokulunda Kolezyum sinemasından (şimdi Sovremennik tiyatrosunun binası) bir grup istihbarat subayı taşıyan bir kamyonla Kuntsevo'ya ulaştı, ancak Almanlar Moskova'ya yaklaştıkça yerlerini değiştirmek zorunda kaldılar. yakın ve güvenli Kuntsevo). Zoya'nın sadece kendi grubunda değil, aynı zamanda diğer gruplarla da birlikte çalıştığı madencilik ve çekim alanlarında birkaç gün süren eğitim ve Kasım ayında 4, yemin etmiş ve şimdi Kızıl Ordu'lu olarak kabul edilen izciler grubu düşmanın arkasına geçti. Görevleri yolları araştırmak ve madencilik yapmaktı. Volokolamsk alanındaki ilk baskının başarılı olduğu ortaya çıktı, Kasım 8'te grup üsse geri döndü. Zoe nehre düşüp kötü bir üşütmüş olmasına rağmen, hastaneye gitmeyi kabul etmedi ve askeri birimin No 9903 doktoru tabanda onu tedavi etti.
Cephe hattını terk eden tüm savaşçıların bir günlük Moskova'ya izin hakkı olduğu biliniyor. Başkentte akrabası olmayan Claudia Miloradova'nın ifadesine göre, Zoya onu ziyaret etmeye davet etti, ama ne annesi ne de erkek kardeşi evde olduğu ortaya çıktı, görünüşe göre geç kaldılar. Zoya ailesine not bıraktı ve kızlar Coliseum'da onları bekleyen bir kamyonun içindeki parçaya geri döndü. Lyubov Timofeevna bir kez bu nottan hiç bahsetmedi.
İKİNCİ RAID
Kasım 19 (diğer verilere göre, Kasım 22 gecesi) iki grup Almanların (Zoya ve Vera Voloshin ve Boris Krainova'yı içeren Pavel Provorova) arkasına geçti. Birlikte yürüdük, zaten arkada ayrılmayı düşünerek. Ön çizgiyi geçtikten hemen sonra, genel grup ateşlendi ve ikiye bölündü. Savaşçılar farklı yönlere koştular ve kendiliğinden ormana katıldılar. Zoya aynı gruptaydı, Vera ise diğerinde Golovkov'a gitti. Orada kopma tekrar ateş altına girdi ve baş keşif merkezinde bulunan Vera sahada kaldı. Onun için geri dönmek mümkün olmadı - Almanlar çok çabuk geldiler ve sabahları yoldaşlar cesedini bulamadılar ... Yıllar sonra, Vera Voloshinoy'nin kaderi Moskova gazetecisi Georgy Frolov tarafından silinecek.
Vera Voloshin. Fotoğrafın arkasında sağdaki yazıt şöyle yazıyor: “Vera'dan Eugene. 1941 yılı "
Zoya'nın bulunduğu Boris Krainov grubu, Alman bağlantısının düğümüne zarar vermenin gerekli olduğu Petrishchev'e doğru ilerliyordu; bir karşı saldırı planlandı. Yolda birçok savaşçı üşütmüş ve komutan onları üsse geri göndermeye karar vermiş. Yani grupta beş kişi kaldı: Boris, Zoya, Klava Miloradova, Lidiya Bulgina (bir gün sonra, keşifle dışarı çıkan Klava ve Lida, ormanda görev yaptılar ve bir Alman memurundan itiraz edilen değerli belgeleri getirerek birimlerinin bulunduğu yere gittiler) ve Vasili Klubkov, ki bu da özel bir değer.
Vasily Klubkov
Bu kişi aslında 9903 askeri birliğindeki askerler listesinde yer aldı. Muhtemel ihanetin versiyonu, "esaretten" dönüşünden hemen sonra geldi. Cephe istihbarat dairesinde bir onay aldı, ancak Şubat ayında 28'in 1942'i NKVD Özel Dairesi görevlileri tarafından tutuklandı ve 12 Nisan'da Batı Cephesi'nin askeri mahkemesi onu ölüm cezasına çarptırdı. Sorgulama sırasında Petrişçev'de onu ele geçirdiklerini, köye geldiği Almanlara Zoya ve Krainova'yı korkuttuğunu ve ihanet ettiğini itiraf etti.
“3'te saat - Sabahları 4, bu askerler beni vil'de bulunan Alman biriminin karargahına götürdü. Küller ve Alman subayına teslim edildi ... bana bir tabancayı işaret etti ve köye ateş açmak için benimle birlikte gelenleri vermemi istedi. Aynı zamanda, korkaklık gösterdim ve memura hepimizin üçümüz olduğunu söyledim, Boris Kraynov ve Zoe Kosmodemyanskaya isimlerini verdim. Polis memuru derhal Almanların orada bulunan Alman askerlerine bazı emirler verdi, hemen evden ayrıldılar ve birkaç dakika içinde Zoya Kosmodemyanskaya'yı getirdiler. Krainov'u gözaltına alıp almadıklarını bilmiyorum. ”
Bu nedenle, Mart 11’in 12 - 1942’inden yapılan sorgulama raporunda, Klubkov'un Kasım 3’in Pepelische köyünde 4 - 27’de ele geçirildiği, Zoya’nın birkaç dakika içinde getirildiği, sonra soyulduğu ve dövüldüğü, sonra da bilinmeyen bir yöne getirildiği takip edildi. .
Şubat 11 kasabasında yaşayan Petrishchevo Maria Sedova köyünün sakinlerinin ifadesinden tamamen farklı bilgiler alıyoruz: “Onu akşam saatlerinde 7 veya 7.30'te getirdiler. Bizimle evde yaşayan Almanlar bağırdı: “Partizan, partizan!” Pantolonlar Hangi rengi bilmiyorum, karanlık ... Yünleri attılar ve etrafta dolaştı. Mittens Alman aşçısını aldı. Koruyucu bir renk pelerini vardı, zeminde lekelendi. Şimdi bir çadırım var. 20 dakika boyunca onu yanımızda tuttuk. ”
Bu, ilk kısa arama değilse, kız sorgulama için alındıktan sonra ne oldu? Sertifikada başka Rus istihbarat subayı olmamasına rağmen.
Lily'nin ailesine göstermek için Aralık 3'te eve getirdiği 7'un Aralık sayısında “Komsomolskaya Pravda” da ilk Karl Nepomnyashchy makalesine eşlik eden fotoğraf
Klubkov ve diğer köylülerin ifadeleri hakkında bir şey değil. Peter Lidov'un kayıtlarında ondan bir söz var: “9 Temmuz 1942. Bugün Moskova bölgesindeki NKVD birliklerinin mahkemesinde, Tanya'ya ihanet eden ve Temmuz 4'te ölüm cezasına çarptırılan Sviridov vakasını okudum. Zoya'nın yakalanmasına katıldığını ve onu ilk fark eden kişi olduğu gerçeği bana Ocak 26'taki Petrishchev'de söylendi. Onunla birlikteydim ve çok şüpheli davrandı. Şüphelerimin haklı olduğuna şaşırmadım. Sviridov davası, Zoya'nın Clews takımındaki yoldaşı tarafından ihanete uğradığı versiyonunu tamamen çürütüyor. Bobinler bir hain, ama Zoya'ya ihanet etmedi. ”
Klubkova Kasım 27'te yakalandı ve idamdan önceki akşam Zoya'yı aldı. İki yıl sonra, kesin rakam netleşecek ve işgal altındaki bölgelerin sakinleri gazete alamıyor ve radyo dinlemiyorlardı, bu nedenle tarihler yaklaşıktı, bu nedenle tüm belgelerde belirtilen “Aralık ayının ilk günleri” yaklaşıkdı. Kesin tarih - Kasım ayının 29'i - yalnızca 1943'te, 10 piyade alayının 332'inci şirketin komisyon üyesi olmayan görevlisi Carl Bauerlein'den (bu alay, 1941'un sonbaharında ve kışın Petrishchevo'da konuşlandırıldı) yakalandı. Daha sonra, Kasım ayı tarihi 29, bu alayın diğer yakalanan askerleri ve memurları tarafından onaylandı. Klubkov'dan bahsetmediler: ya bu bilgiler hala gizli ya da Klubkov başka bir yerde ele geçirildi ve Zoya'ya ihanet etmedi.
Yakalanan kızın diğer kaderi bilinmektedir ve pratikte Peter Lidov'un “Tanya” adlı kitabında yazılandan farklı değildir.
Zoe'nin kimliği birkaç kez yapıldı. İlk başta, Komsomol bileti, başka yerlerden gelen biletlerle, yerel sakinler tarafından seçilmişti; daha sonra mezardan çıkarılan okul öğretmeni Vera Novosyolova ve sınıf arkadaşı Viktor Belokun, o sırada Moskova'da olan ve önde ya da tahliyede değil, yoldaş olan Alexander ve annesi Lyubov Timofyevna'nın önünde bulunan birkaç kişiden biri olarak tanımlandı. Önce ikinciyle sohbet ettiler ve Pravda foto muhabiri tarafından çekilen idam kızın fotoğraflarını gösterdiler - Tanya'daki Zoya'ya gittiler. Davanın sorumluluğu vardı, Moskova ve Merkez Komsomol komitelerinin temsilcileri tüm tanımlarda mevcuttu. En azından bir çeşit hata olasılığını sürdüren Zoya Kosmodemyanskaya, Kahraman unvanını almayacak ve ölen “Tanya” nın akrabaları aranmaya başlanacaktı.
1990’lerde, resmi sürümü ortaya çıkarmak isteyen birçok kişi vardı: Zoya’nın asker Vasily Klubkov tarafından ihanete uğradığı ve Petrishchev’de hiç ölmediği gerçeğiyle sona erdi. Yeni dalganın tarihçileri, yarı efsanevi versiyonları bir sansasyon olarak sundu ve bütün bunların 1960-ler'de tartışıldığı ve kanıt yetersizliğinden güvenli bir şekilde unutulduğu gerçeğini tamamen görmezden geldi.
Dokuzuncu sınıf Zoya ikinci sırada, sağdan dördüncü, Sasha ilk sırada, ilk solda. 1941 yılı
Yalan hakkında Yalan
Örneğin, yıllarca esir Zoya ile alay eden kadın ateş mağdurları hakkında bilgilerin sınıflandırıldığı iddia edildi. Bu doğru değil. Pavel Nilin, “Meanness” yazısında yargılanma hakkında ayrıntılı olarak yazdı. Klubkov hakkında bilgi sadece ordu dergilerinde basılmadı ("Jan Milecki'nin" Tanya'ya ihanet eden "," Red Star "Nisan 22 dergisinin 1942 gazetesinde yayınlanan makalesi), aynı zamanda popüler çocuk hikayesi olan Vyacheslav Kovalevsky'de" Ölüm korkmayın ", 1961 dergisinde yayınlandı inci.
Aynı hikayede, bir partizan müfrezesi ayrıntılı olarak tarif edildi: gönüllü eğitim, bir temel nokta, düşmanın arkasındaki eylemler. Savaşçıların ve komutanların isimleri bile arandı, sonuncusu - biraz değiştirilmiş biçimde: Sprogis Progis ve Komisyon Üyesi Dronov - Komisyon Üyesi Klenov.
1990'in bu hikayeye getirdiği tek yenilik, dekolte faaliyetlerinin belirlenmesidir: edebiyat ve gazetecilikte, 9903 sabotaj kısmı olarak tanınmıştır. Aslında, öyleydi.
Dördüncü sınıf 201 okulu. Zoya ikinci sırada, soldan dördüncü, Sasha ise en sağda üçüncü sırada. 1936 yılı
Parça numarası 9903 ile ilgili bilgilere herkes tarafından erişilemedi, ancak Almanların barındığı evlerin arenası hakkında savaş gazetelerinde yazdılar. Bunların en merakı, Alman karargahının yenilgisi ve Almanların Ugodsky Fabrikası köyünde uyuyan evlerin kundaklanması hakkında, düşmanlarının arka taraflarına benzer bir sabotaj görevlisinin baskınını anlatmaktan bahseden Karl Nepomnyashchy tarafından yapılan deneme çevrimidir. Denemeler Aralık 1941 boyunca yayınlandı. O sırada "MK" nin okurlarından birinin isyan etme fikri vardı: "Barbarlık!". Herkes “şeref uğruna değil, dünyadaki yaşam uğruna” bir savaş olduğunu anlamıştı.
Zoe’nin erkek kardeşi ve annesini karalama girişimleri aynı temelsiz görünüyor. Alexander Kosmodemyansky, kahramanın yıldızını diğer şeylerin yanı sıra aldı, çünkü Koenigsberg'e yapılan saldırı sırasında kanalı Almanların işgal ettiği tarafa geçen ilk kişi olmak için gönüllü oldu. Kanatlılar tarafından inşa edilen köprü hemen arkasına yıkıldı, Almanlar - beş silahları vardı - ateş açtı. Sasha tüm pili ağır ateşle ezmeyi başardı. Savaş yoldaşı Alexander Rubtsov'un hatırladığı gibi, “üç gün boyunca kendinden tahrikli silah bu pozisyonda kaldı ve savaşı sürdürdü. Sonra geldi bizim tanklar"Geçişi restore etti ve Sasha alayına geri döndü." Bir hafta sonra Firbrüderkrug'u serbest bırakan Sasha, kabuk parçalayıcılar tarafından öldürüldü. Başlangıçta, Bismarck Meydanı'nda Königsberg'in merkezine gömüldü, ancak annesi Zoe'nin yanında yeniden gömülmesini istedi ve kendisi cesedi Moskova'ya taşıdı.
Teyze Olga Timofeevna ile Zoya. Yaklaşık 1936 yıl
Büyük Vatanseverlik Savaşı kahramanlarının annesi, günlerinin sonuna kadar küçük bir öğretmen emekli maaşına sahipti ve Sovyet Barış Vakfı'na çocukları ile ilgili tüm performans ve yayın ücretlerini aktardı. Öldüğünde, Sasha'nın yanına gömüldü - bunlar Novodevichy mezarlığının kuralları: yakılmış cesetler bir tarafa, yaratılmamış - diğer tarafa gömüldü. Aileden sadece Zoya'yı yaktılar.
Leyli Azolina
Zoya Kosmodemyanskaya, feat kişiliğinin bir sembolü haline geldi. Leili Azolina yıllardır kayıp. Onun tek anısı, Kremlin yakınlarındaki Jeoloji Araştırma Enstitüsü'nün eski binasındaki bir anı plakındaki ölü öğrenciler listesindeki isim. Ancak, yetkililerin ismini tahtaya yazmasına izin vermek için bile, enstitünün personeli bilinçli olarak Moskova Hafıza Kitabı'na hatalı veriler girmek zorunda kaldı: “s. Petrishchevo Ruzsky ilçesi, Moskova bölgesi. " Petrishcheva'da bunun olmadığını ve mezarının olmadığını söylemeye gerek yok mu?
Leyla Azolina'nın adı, ilk kez 1960’de, L. Belaya’nın “Kahramanlar Yolları” makalesi, 29’in “Moskova Komsomolets” ’in yılın Kasım 1967’unda yayınlandığında:“ O askeridan birkaç gün sonra - Lily Azolin'in Lily Zamolin'in harcadığı “24 saatlik tatil” Anne ve kız kardeşler, postacı annesine, Oktyabrskaya Caddesi'ne, 2 / 12 evine, 6 dairesine bir gazete getirmedi: o gün, Peter Lidov tarafından Alman partizan Tanya hakkında bir deneme yazısı ve odada bir enstantane basıldı. Asılmış partizanların yüzü korkunç bir şekilde Lilino gibiydi. ”
Peter Lidov, Pravda muhabiri
Bu dikkatsiz ifade, 1990 dalgasında ortaya çıkan sayısız spekülasyona ivme kazandırdı: bazı tarihçiler, Zoe'nin Petrishchev'de hiç ölmediğini oldukça ciddiye aldıklarını belirtti. 1992'ta tutulan kızların fotoğraflarının herhangi bir gerçek veya şahitlik hesapları veya hatta adli portre incelemesiyle ikna olmadılar ve bir kez daha Zoya Kosmodemyanskaya'nın fotoğrafta olduğunu doğruladılar. Bazı gerçeği arayanlar Sovyet mitini sadece basında değil, aynı zamanda Petrishcheva'da ölen Lily olmadığını kesin olarak bilenlerin de şirketinde suçladılar. Avcılar bir kez daha, halen hayatta olan kız kardeşleri Lydia ve Tatiana'nın alternatif versiyonunu bilgilendirdiler. Annesi Valentina Viktorovna, 1996'ta yıllarca 96'te yaşadığı için öldü, fakat asla en büyük kızının haberi için beklemiyordu. Ölümünden sonra, bütün bu yıllar boyunca topladığı arşiv, hiçbir iz bırakmadan kayboldu ve kız kardeşlerine göre, Lily'nin meslektaşlarının mektuplarının, kızının kaderini netleştirmeye yardımcı olacak fotoğraflarının ve belgelerinin saklandığı.
“Annem bütün bağlantılarını ve tanıdıklarını kullandı (ve Tiflis'ten Beria'ya aşinaydı), yeni kurtarılan Zvenigorod bölgesine bir geçiş aldı ve iki ay boyunca bütün bölüm ve hastanelerde Lily'yi aradı. Neden var Muhtemelen bir şey biliyordu, ama bize söylemedi. Ancak Lily bulunacak bir yer değildi, ”diyor Lydia. Dört yaşını Temmuz ayında 1941'e çeviren Tatiana'nın aksine ablasını iyi hatırlıyor.
Savaştan sonra, Komsomol Merkez Komitesinin arşivi, ulusal kahraman Zoya'nın ifadesini, onu cepheye gönderme isteği ile bulamadı. Anavatanı savunmak istediğini hangi kelimelerle ifade ettiği hala bilinmiyor. Lily'nin ifadesi muhtemelen kimse tarafından aranmamıştır. Ancak, kayıp avcı ile ilgili arama raporu korunmuştur. Ondan Krasnopresnensky bölge askeri sicil kayıt ve kayıt ofisi tarafından yılın 1941'unda Aralık ayında yapılan ve 7'in Aralık ayında ev iznine gelen ve yoldaşlarına göre birkaç gün sonra öldüğü biliniyor. Kayıp kızın kaderinde biraz daha netlik, Lili'nin fotoğraflarını Batı Cephesi Özel Amaçlı Ayırma askerinin yakınındaki arşivlerde bulunan tarihçi Alexander Sokolov tarafından yapıldı. Fotoğraf, o zamanki OLATF'ın gazileri tarafından imzalandı: “İzci Azolina Lilya”. Bu gerçek, tarihçilere kızı OLAP savaşçıları listesine dahil etme hakkı verir. Kızkardeşler Azolina, fotoğrafın aynı olduğunu söyledi - Lily, aynı fotoğraf ailede tutuldu. Bazı acımasız gazetecilerin dediği gibi Lily'nin hiçbir zaman Zoya ile 9903 askeri birliğinde görev yapmadığı ortaya çıktı.
Küçük Zoya ve Sasha. Yaklaşık 1927 yıl
Hastalıktan sonra Zoe
Komsomol biletinden fotoğraflar
Şu anda, Lily'nin savaş yolunu doğru bir şekilde belirlemek mümkün değil: tanıklar öldü, arşivler sınıflandırıldı, yaşlı kız kardeşlerin hatıraları detayları çoğaltamıyor. Bilgi notlarına göre, Lily'nin Krasnopresnensky Gönüllü Taburu'na Moskova - Ekim 16 yılının 1941. Jeoloji Enstitüsü'ndeki bazı öğrencilerle iletişim kurdu ve 19 yıldönümü - Aralık 11 veya 12'in arifesinde öldü (belgeler korunmadı ve Lili'nin kız kardeşlerinin doğum tarihi sadece yaklaşık olarak - Aralık 12 veya Aralık 13). Lily'nin kız kardeşlerinin ve meslektaşlarının birçok tesadüf ve parçalanmış anılarına dayanarak, ne iş yaptığını ve nasıl öldüğünü hayal edebildiğiniz halde, birçok şeyin netleştirilmesi ve desteklenmesi gerekiyor.
Muhtemelen ilk kez, 12 Kasım, Albay Sergey Iovlev'in komutasındaki yeni oluşturulan ekibin bir parçası olarak, Lily'nin düşmanın arkasına geçti. Baskın, Ugodsky Fabrikası, Kara Çamur ve Vyskinichy bölgesinde gerçekleşti. Başlıca görevi teknik istihbarattı: Alman kablolarını sessizce bağlayan Almancayı çok iyi tanıyan Lily, düşman birliklerinin hareketi, silahları ve saldırgan planları hakkında veri topladı. Çalışmaları, birçok istihbarat memurunun çalışması gibi, Moskova yakınlarındaki Sovyet birlikleri tarafından da hızlı bir şekilde karşı çıktı.
OLAF Alexander Sokolov'un araştırmacısı tarafından "Scout Lily Azolin" imzasıyla imzalanan dekolte arşivlerinde bulunan bir fotoğraf
İlk kampanya başarılı oldu, dekolman neredeyse tabana zarar vermeden döndü. Ondan sonra, iki baska baskın daha oldu ve 7 December arasında kısa bir dinlenme süresinde Lila, annesini ve kız kardeşlerini ziyaret etmeyi başardı. Başka tarih yok.
Zoya Kosmodemyanskaya'yı Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı veren kararname Şubat 16’in tüm merkezi 1942 gazeteleri tarafından yayınlandı. Onunla birlikte, bu ünvan, 27 Kasım'ında Almanlar tarafından Ugodsky Fabrikası köyünde asılan partizan müfrezesi Mikhail Guryanov'un komisyon üyesine verildi. Guryanov, bu merkezdeki Alman karargahını yenmek için ünlü operasyona katıldı. Zalim işkence sonrasında yakalandı ve idam edildi. Aynı operasyonda, söz konusu Karl Nepomniachtchi'ye katıldı. Editörler tarafından Özel Amaçlı Kadroya atandı, Moskova bölgesinden ormanları geçen 250 km ile ilgili yoluna devam etti ve sadece Kasım 26’ta üsse döndü. İlk makalesi 3 Aralık'ta KNS 1941'te basıldı ve komutan Nikolai Sitnikov'un bir fotoğrafı eşlik etti: ormanın kenarında yürüyen bir düzine insan.
Lily'nin ailesine göstermek için Aralık 3'te eve getirdiği 7'un Aralık sayısında “Komsomolskaya Pravda” da ilk Karl Nepomnyashchy makalesine eşlik eden fotoğraf
Üçüncü rakam kadın, sıcak bir atkıya sarılmış - Lily. Kız kardeşlerine göre, bu kız, izin günü gazeteyi eve getirdi. Oda aile içinde uzun süre tutuldu, ancak yıllar geçtikçe kayboldu.
Böylece, Zoya'nın kahramanca ölümü gününde (yangınlar Kasım 27 akşamı Petrishcheva'da başladı, Kasım 28 Zoya tarafından yakalandı, 29-inci infaz edildi) Leyla Azolina Moskova'ya Tushino havaalanına döndü. Ayrılmanın temeli oradaydı, sonra Lily'nin annesi bir kızı aramaya başladı. Ancak, Lily'nin OLPR'ın ilk baskınından dönmediği konusunda tamamen inkar edilemez bir fikir olduğunu kabul etsek bile, Kaluga bölgesinde ve oradan da Petrishchev'den en az 60 km uzakta ölmesi gerekiyordu. Bununla birlikte, bunlar yalnızca yaşam hakkına sahip olmayan varsayımlardır: Gazete dışında, Lily'nin ölümünü kendi gözleriyle gören bir meslektaşının yazdığı mektup, aile için Azolins'te tutuldu. Ona göre, düşmanın arkasındaki üçüncü baskın sırasında, iletken, ateşi düşüren bir ateş değiş tokuşunu gerçekleştirdi, Lily elini salladı ve karın içine düştü. Bu, Aralık 11'tan sonra oldu - o gün dekolman üssünden ayrıldı. Daha fazla tarih gizlilik içindedir: bu savaşta bir meslektaşın kendisi de yaralandı ve uzun süredir kayıp olduğu bildirildi. Dekolman komutanı George Yesin savaştan sonra şöyle hatırladı: “Aralık ayının onunda köyde. Hawk. Bu alanda istihbarat bilgisi ve rehber verildi. Ancak şef, ekibimi düşmanın gelişmiş birimlerine getirdi ve kaçmayı başardı. Genel olarak, orkestra şefinin bizi yönlendirdiği yer tuhaf görünüyordu ... Aslına bakarsan, dekolman, Beşinci Ordu'nun gelişmiş birimlerinin kıramayacağı düşmanın savunmasına yönelikti. Savaşa katıldık, kayıplara uğradık ve geri çekildik. ”
Bu, birliklerimizin karşı saldırısı günlerinde gerçekleşti. Savaşın sıcağında kimse kayıp bir sinyalin izlerini aramaya başladı ve böyle bir fırsat yoktu. Bu bölgedeki savaş sonrası toplu mezarlarla ilgili bilgiler de eksiktir ve büyük olasılıkla, diğer yüzlerce kayıp savaşçı gibi Lily'nin tozu hala Zvenigorod bölgesinin Yawrebka köyünün yakınında bulunmaktadır. Bununla birlikte, bu bilgi bile saçma spekülasyona bir son vermek için Petrishchev'de ölen kızın Lily olduğu için yeterli.
İfade ne kadar titiz olursa olsun, son asker gömülene kadar savaşın bitmediği söylenebilir, ama bu doğru. Bir savaş başlatmadık, ancak bitirmek zorundayız: aramak, gömmek, hatırlamak.
Zoya Kosmodemyanskaya'ya Sovyetler Birliği Kahramanı unvanı verilmesi hakkında mektup
* İkinci katta. Batı Cephesi komutanının talimatı üzerine, yılın Ekim 1941'u, Askeri Konsey rezervi temelinde Ordu Ordusu Georgy Zhukov, Batı Cephesi Özel Görev Gücü'ne (ONZF) dönüştürülen özel bir iniş taburu oluşturmaya başladı. Batı Cephesi Özel Kuvvetleri'nin küçük (100 halkına) aksine, aslında Batı Cephesi Askeri Konseyinin bir dizi 600 çalışanıyla Özel Amaçlı Kadrosu idi.
Özel Amaçlı Dekolman, daha önce düşmanlıklara katılan savaşçı ve komutanlardan oluşuyordu. İşe Alma - inceleme ve doğrulama sonrasında tamamen gönüllü olarak. Birimin yapısı, Batı Cephesi Askeri Konseyi rezervinden askerler ve komutanlar, havaalanı servis birimleri, siyasi idare ve cephenin istihbarat departmanını içeriyordu. Ayrılmanın görevleri arasında özellikle keşif, karayollarında ve yerleşim yerlerinde sabotaj, insan gücünün, ekipman ve düşman karargahlarının imha edilmesi, nöbet, köprülerin ve geçişlerin tutulması, birliklerimizin yaklaşmasına kadar, hava alanlarına yönelik destek sistemlerinin ele geçirilmesi vardı.