İnsanların neden her şeyi “kıyamet” e sevdiklerini, neden sadece komşuları için değil, aynı zamanda kendileri için de ölüm istediklerini düşündüğünüzde, anlamaya başlarsınız: küresel bir felaket çoğu insan tarafından tam bir adalet eylemi olarak görülür. Herkes ölecek - Aralık 21'in 2012'i değil, Apophis Dünya hakkında 2029'i vurduğunda, en derin sığınaklar milyarderleri kurtarmayacak ve evrensel adalet gerçekleşecekti, herkes ölümden önce ölecekti.
Malevich K.S. Siyah kare. 1915
Belirli bir vaizin böyle bir sonun sahip olduğu milliyet ve inancın hiçbir önemi yoktur. Hangi ülkede yaşadığı önemli değil. Herkesin evrensel ölüme dair ciddi beklentileri için bir nedeni vardır: ölmeme izin verin, ama burada ölecek, o ve o da. Genel olarak, herkes ölecek.
Bu karamsarlık bile değil. Bu, insandaki en saf, mutlak, seyreltilmemiş güvensizliktir. Silahlanmayı, öldürmeyi, sakat kalmayı, alay etmeyi, tecavüz etmeyi, çalmayı, aldatmayı, komşusuna iğrenme yapmasını ve etrafa ekmek koyacağına inanmamak makul, iyi, ebedi, ama aptalca, kaba, anlık değildir. İnsanların başka gezegenlerle birlikte uçabilecekleri, sınırları ve vizeleri iptal edebilecekleri, hastalıkları yenebilecekleri ve genellikle en azından para uğruna ve diğer yararlar için bir şeyler yapabilecekleri bir inançsızlıktır. Bu tam, karşılıklı yardımda yüzde yüz güvensizlik - tam tersi, yüzde yüz inançla: bu adam bir kurt, bir kaplan ve bir ayı.
Gezegendeki herkes, en güçlü olanın hayatta kalmasına ilişkin kutsal inancı paylaşıyor - bu inanç, şiddetle “sosyal Darwinizm” olarak kınıyorlar (bu arada, temel ifadeler Darwin'e değil, Spencer'a ait). Bu inancın devamı, Yoldaş Nietzsche'nin fethettiği gibi, “itmenin” daha iyi olacağı en uygun, “düşme” nin kaderi hakkındaki tezdir. Şimdi zorlamanın birçok yolu var ve bunlar Sosyal Darwinizm'i ve Nietzscheanizmi kınayanlar tarafından aktif olarak kullanılıyor.
Ancak karşılıklı yardım, hayvan dünyası için bile karakteristiktir. Sosyal evrim onsuz düşünülemez. Antagonizmin bir antipodu - özgeciliği vardır. Fakat sorun şu ki, geçmiş sürü olaylarını unutmuş insanlık, NTP'nin ilerleyişiyle atomlara dağılmış ve 21. yüzyılın bir insanının zaten “takma” altında bir yerde saklandığı, adından korkan ve İnternet'te bir yerde sakladığı bu atomizasyon, bireyselleşme. , Devlet kurumları tarafından teşvik edildi. İradeyi akıllıca “ortak akla” dikte etmek yerine, her bir kişiyi ayrı ayrı yönetmek çok daha uygundur. Ne istiyorsun Devlet de uyum sağlıyor.
Birçoğumuz uzun süre duvarın arkasında, bir sonraki dairede veya sokakta veya bir sonraki evde ne olduğu konusunda endişeliyiz. Kropotkin ayrıca şunu da yazdı:
“İnsandaki ahlaki ilke, sosyalleşme içgüdüsünün, neredeyse tüm canlıların karakteristiği ve tüm canlılarda gözlemlenen özelliklerinin geliştirilmesi dışında bir şey değildir.”
Ve - o:
“Şu anda diğer insanlar ile birlikte şehirlerde yaşıyoruz, onları tanımıyoruz. Seçim günlerinde toplantılarda birbirimizle buluşur, yanlış sözler dinler veya adayların saçma konuşmalarını dinler ve evimize geri döneriz. Devlet, kamu yararı ile ilgili tüm konulardan sorumludur; bireylerin vatandaşlarının çıkarlarını ihlal etmemelerini sağlamak ve gerekirse kendilerine verilen zararı düzeltmek ve suçluyu cezalandırmak görevidir. Üzerinde açlığa yardım, eğitim bakımı, düşmanlardan korunma vb.
Komşunuz açlıktan ölebilir veya çocuklarını ölümüne öldürebilir - bu sizi ilgilendirmez: bu bir polis meselesidir. Komşularını tanımıyorsun; hiçbir şey sizi onlara bağlamaz ve her şey ayrılır ve en iyisinin yokluğunda, Yüce'den (önce Tanrı ve şimdi devlettir) antisosyal tutkuların aşırı sınırlarına izin vermemesini isteyin. ”
Komşunuz açlıktan ölebilir veya çocuklarını ölümüne öldürebilir - bu sizi ilgilendirmez: bu bir polis meselesidir. Komşularını tanımıyorsun; hiçbir şey sizi onlara bağlamaz ve her şey ayrılır ve en iyisinin yokluğunda, Yüce'den (önce Tanrı ve şimdi devlettir) antisosyal tutkuların aşırı sınırlarına izin vermemesini isteyin. ”
Aslında, atomizasyonu uyaran durum o kadar da değildir (alarmcıların garip hipotezlerinde olduğu gibi, anarşinin küresel zaferinde olduğu gibi, inanmıyorum - tıpkı komünizme ve diğer ütopyalara inanmadığım gibi), toplumu göreceli olarak çok çekişme olasılığını reddettiği için bir arada yaşama. Marx yüksek bilinci vaaz ettiğinde - ve gerçeği söylemediği sürece, bütün “materyalizmi” nin bir sınıfın ölümcül yıkımından sonra bir şekilde yerleşmesi gereken biçimsiz bir idealizm olduğu ortaya çıktıysa, esasen haklıydı: proletaryanın öfkeli mezar kazıcı, amaç ve hedeflerini gerçekleştiren burjuvaziyi gömüyor. Büyük bir edebiyat eleştirmeni olmuş, ancak iyi bir ekonomist ve vasat bir filozof haline gelmeye karar vermiş olan sakallı bir Karl'ın hatası, geleceği idealize etmesi, onu dini mutlaklığa getirmesiydi (bkz. Bertrand Russell), durmadan gelişmek, değiştirmek, ilerlemek. Burada, daha ziyade, uzak bir geleceğin dünyasını eloi ve Morlock'lara bölen genç Wells haklıydı - bu, gerçekten Marksist bir toplumun hak edilen finalidir. Bozulması.
Bu arada, yüksek bilinç - “aydınlık bir gelecek” den, ütopik bir gerçek yerine, gerçekçi, gerçek bir versiyonu oldukça mümkündür. Ve devlet buna bir engel değildir ve üstelik bir tür iletkendir.
Marx'ın hipotezlerinin tam anlamıyla değil, bilincini belirleyen olmanın ruhunda hareket eden 1917'in sonbaharında materyalist yoldaş Ulyanov (Lenin), Rusya'daki sosyalist devrimi, toplamda üç yüzden fazla olmayan bir sadık ve çok sadık yoldaşla çevreledi. Karl Marx'ın ilkelerine göre böylesi bir devrimin sanayileşmiş Britanya'da St. Petersburg'a göre daha fazla olması bekleniyordu, ancak Kerensky'de "ayaklarımızın altında kalan güç" ve Bolşevikler basitçe "aldı". Lenin lehine koşullar vardı ve zekice kullandı. Buraya Alman altını yazıp Melgunov'u alıntı yapmayacağız. Kırmızı ve beyaz terör hakkında konuşmayacağız. Bununla ilgili değil.
Sırada korkunç, kanlı bir hayat vardı: iç savaş, Stalin, kollektifleşme, sanayileşme, otuz yedinci yıl, kamp, Büyük Vatanseverlik Savaşı, restorasyon. Sonra Huşuşçev vardı, sonra kendisini barışçıl bir şekilde deviren Brezhnev (onu öldürmek istedi ama Semichastny onu terk etti).
Ve Ekim Devrimi'nden bu yana geçen yıllar boyunca, Leninist ve parti sloganları altında yaşayan bir toplumda, bilincin kademeli olarak geliştiği ortaya çıktı. Hayır, komünist değil, hayır, hiç ideal değil, sosyalist bir toplum hakkında inançla konuşabilecek kadar geniş ve sağlam. Bu arada, totolojik: toplum ve toplum eşanlamlıdır. Bu nedenle daha kısa ve basit konuşacağız: toplum. Sıfat "sivil" olmadan bile, çünkü bu kavram istemsiz aşağılayıcı bir anlam içeriyor: bir vatandaş, bir vatandaş, kökten göre, kentin bir sakini. Ve ben bir ülke vatandaşı olarak, Rusya’nın büyük kırsal toplumunu kamuoyundan dışlamak istemiyorum.
Gorbaçov’un altında, Brezhnev döneminin “formalizmi” ve “durgunluğu” hakkında konuşmak moda oldu. Sosyal tembellik türü hakkında. Diyelim ki, Sovyet halkının gelişmiş sosyalizmin zaferine gitmesini engellediler ve Komsomol ve parti toplantıları, kabarık ellerin bir ormanı ile boş, resmi eylemler ve sahte kararlar aldılar. Gelişmiş perestroyka genel sekreteri, Karl Marx ile aynı tek taraflılıkla günah işledi: yeni idealini çoktan gördü (Batı tarzında demokrasi), ancak Komünist Manifesto'nun yazarları gibi, birlikteliği ve muhaliflerin mücadelesiyle ilgili göreliliği unuttu. Eski Yunanlıların ne öğrettiklerini, sürekli hareketleri, her şeyin akışını unuttum. Gorbaçov olumsuzu vurguladı - ve olumlu bir şey söylemedi. Bu arada, SSCB'deydi. Batı’daydı, ama Mihail Sergeyeviç toplumda havayı bozan politik bir dalganın tepesine yükseldi, ki kötünün bizimle olduğu ve onunla birlikte olanın iyiliği. 80'in sonunda hepimiz ironik bir deyişimizi unuttuk: peki, değiliz.
Evet, Sovyetler Ülkesinde, yeterince formalizm ve durgunluk vardı, ancak kulüp toplantıları, okuldaki sınıf saatleri, hurda metal ve atık kağıt koleksiyonları, herhangi bir çevre, Mayıs ve Kasım aylarında yapılan halk gösterilerinden söz etmeyen, orkestralarla yapılan toplantılar Damarlarımdaki kanla ilgili endişelerim vardı ve burjuvazinin kalıntılarını gezegendeki kalıntılarını yok etmek istedim, yaklaşık Detroit'ten başlayarak, onlar gerçekten birleşmiş insanlardı. "Oybirliği" kararı, seçimlerdeki tek aday mı? Ve burada biri birleştirici bir faktör görmüş ve almalıydı. Sonuçta, “seçmenler” için bu geçici destekçiler savaşını vurgulayan “partiler” arasında bu kadar aptalca bir mücadele yoktu. Ve bu Batının sözleri de kullanmadı. Seçmen değil, insanlar vardı.
Evet, yirmili ve otuzlu yıllarda (ve ellili yılların ortasına kadar) aşırılıklar ve tutuşmalar vardı, bütün kültür çok ideolojikti, bu da tamamen endüstriyel bir temelde neredeyse saf bir üstyapıya dönüşüyordu. Ancak değişim zamanı her sanat için en kötüsüdür. Çinliler düşmanlarına değişim çağında yaşamalarını dilediler.
Kruşçev'in etkileyici yoldaşıyla - bu arada, “modernizm”, “kübizm” ve diğer burjuva şeylerine tahammül etmeyen ve onlarla birlikte buldozlanan Sovyet yolunda buldozer, hayat kolaylaştı, harabe geride kaldı. Uzun zamandır beklenen "çözülme" geldi ve her şey çabucak yokuş yukarı gitti. Hayır, daha sonra Gorbaçov'daki gibi değil. Son değişiklik kasvetli ve soğuktu ve kültürde sadece yaşlılar yeniden canlandıysa ve yeni doğmadıysa, o zaman ilk başta sadece Bunin ve Bulgakov yeniden dirildi, fakat zaten iyi bilinen, birleşmiş, çiçeklenmiş bir yazar, sanatçı, yönetmen adayıydı. Brejnev döneminde ve onun kültürel bir parçası haline geldi - ve aynı zamanda dünya sanat mirasının önemli bir bölümünü oluşturdu. Yine, bilimsel aşırılıklar vardı - fakat devletin bilim fonu ile kaçınılmazlar, çünkü burada da karşı konulamaz fırsatçılar tüm çatlaklardan tırmanacaklar. Tekrar ediyorum: hiç kimse ideal bilinçten bahsetmiyor, bu sadece onun yolu ve bu zor yoldaki bazı başarılar hakkında. Ancak, Nikita Sergeevich'in de uzay uçuşları başladı.
50'lerin SSCB'sinde her şey vardı - tiyatro, sinema, bale, resim, şiir, nesir. Toplam devlet kontrolü ile kaçınılmaz olarak ses çıkaran ideolojik notu atarsak, sosyalist gerçekçilik, yaşlı Limonov'un bir zamanlar küçümsemediği gibi hiçbir şekilde “kısırlaştırılmış” bir literatür değildir. Bu doğru değil. Yılın 1973'inden bir göçmen olan Edward Veniaminovich, sadece yetmişli yıllarda apojuna ulaşan Sovyet edebiyatını bilmiyordu.
Şimdi XXI yüzyılın ikinci on yılında, devam edecek hiç kimsenin bulunmadığı en büyük isimlerden bazılarını adlandıracağım: Fedor Abramov, Konstantin Vorobyov, Vasil Bykov, Victor Astafyev, Vladimir Soloukhin, Vitaly Semin, Yuri Kazakov, Nikolai Nikonov, Valentin Rasputin. Evgeny Nosov'un "Zaferin Kırmızı Şarabı" hikayesini okuyun veya yeniden okuyun; ne demek istediğimi anlayacaksınız. Bu insanların yerini kim aldı? Hiç kimse. Değişim çağında yetişmiyorlar - ve “perestroyka” dan gerçekten çok etkilendim - gerçek yazarlar. Gecikti çünkü yoldaşlar ve baylar, hangi yöne gideceğimizi bilmiyoruz.
Lenin-Stalin'in içinde mi? Ancak demokratik olmayan ve kamp olarak iptal ettik. Brejnev'de mi? Ancak bu, parti patronlarının durgunluğu ve zaferidir. Sosis, dondurma ve soda gerçek olmasına rağmen tüccarlar için değil, insanlar için yapılmış olmasına rağmen, aynı zamanda kötü. Gorbaçov? Ama bu hiç zaman değil, zamansızlık. Bazıları bildiğiniz gibi, SSCB başkanını takiben Boris Nikolayeviç Yeltsin tarafından sıkılan bir düğme duraksama. Ve şimdi bu düğme serbest değil. Bir cop gibi, kelepçeli bir şekilde iletilir.
Bugün ne inşa ediyoruz? Kapitalizm? Demokrasi? Belki yeni bir tür otokrasi? Ya da "sosyal Darwinizm" ilkesini tamamen içine alan, özel, oligarşik-yozlaşmış, bazı türden bir piyasa: "üstte -" Darwinizm ", altta -" sosyal "?
Bence hiçbir şey inşa etmiyoruz. Ne yolumuz ne de amaç ne de her ikisini de belirleme arzumuz yok. Öncümüz yok, Komsomol yok, “oy birliği” kararları yok (ki bu arada insanlar inanıyordu), ama her şeyde formalizm ve hiçbir şeyde inançsızlık dolu. Yetenekli Solzhenitsyn de yardım etmedi - Rusya'yı nasıl donatabileceğimize dair tavsiyesiyle.
Tüm bunların yerine, dedikodular, söylentiler, skandallar, yolsuzluklar, birçok saçma parti, iktidarda, gerçekten inanmadığımız ancak düzenli olarak oy verdiğimiz bir “tandem” var, ancak Japonya'da da yine partiyi seçtiler. George W. Bush’un ABD’de hâlâ hüküm sürdüğüne inanan 58 yaşındaki Bay Abe, her şeyde ve herkesde kaba olma, nüfusta azalma, yoksulluk sınırının altında yirmi milyon insan, alkolizm, uyuşturucu bağımlılığı ve fuhuş, kabus suç, iğrenç yolsuzluk mahkemeleri, polis ruptsii ve tıpkı Domedevedevskaya polisi gibi kocaman göbekleri büyütmek. Kötü “özgür” tıbbımız ve zayıf eğitimimiz var - en azından ticari, hatta bütçe, kör ve aptalca Batı “örneklerinden” kopyalandı. Bu arada, İngilizler görkemli Sovyet döneminden bir fizik ve matematik okulundan ödünç alıyorlar, onu önde gelen üniversitelerinde tanıtıyorlar: program 2014 tarafından uygulanacak; İlk Sovyet 60 standartları Londra'daki Royal College'ı uygulamak olacak.
Gerçek bir tiyatro yerine, şimdi çeşitli Moskova gruplarımızda şehirler ve köyler gezilerek, Çehov'un oyunlarının Hochmodram'larını (Anton Pavlovich’in ölümünün yüzüncü yılının kutlandığı yılın Sibirya 2004 posterinden hatırladığım kadar kötü bir söz) gösterildi.
21. yüzyılda resim ve heykel yerine, Venedik 2005 yılı da dahil olmak üzere çeşitli “bienaller” tanıtıldı; maruz kalıyor "mavi" polisleri öpmek, bu arada, İngiliz memurlarını öpmekten kopyalamak. Bu “Bienal” de bile neyse ki orada Batı’dan teslim edilen pahalı zenginlikli sanatçılara sahip bankalardı. Ve 2011’taki Krasnoyarsk’ta, “Polislerin” yazarı olan “Mavi Burun” sanat grubu, düzenlenmiş "öpüşmek" adlı bütün bir sergi. Diğer maviler arasında bere içindeki fotoğraflarda ve paraşütçülerde gösterildi.
Yevgeny Nosov ve Yuri Kazakov yerine, artık faşistlerle başa çıkamayan dondurucu Sovyet savaşçılarına yardım etmek için ironik bir dedektif öykümüz, “popülasyonlar” ve Stalingrad'a taşınan modern özel kuvvetler hakkında kurgumuz var. Ayrıca birçok litpremi'imiz var - Bay Prokhorov tarafından “Büyük Kitap” veya “FNL” gibi o kadar büyük, zengin olanlar da var. Ödüller var, yarışmalar inanılmaz sıklıkta yapılıyor - sadece yazar yok. Değişim dönemi? O en iyisidir. Ama ne zaman bitecek? .. Ve neden bitmeli? Ve en önemlisi, ne?
“Hedefimiz komünizm”, Sovyet geçmişinden gelen slogan. Ve şimdi Sovyet sloganları sadece reklam sömürüsüne uygundur - çünkü bu ifadeler mevcut anlayışla “kanatlandı” - “terfi”. Nikolai Ostrovsky'nin sözleri bile, reklam panolarında reklam panosunda kaldı: “Böylece acı verici bir sıcak değildi ...” İnsanlar kutsallık ve kabahat arasındaki sınırı görmeyi bıraktı. İnsanlar, şu ana kadar kendilerine ve ufkunda görünmeyen kutsallık bölgesine gittiler. Ve ben din ile ilgisi olan kutsallıktan bahsetmiyorum. Çoğunlukla aynı Sovyet yazarları ateistlerdi.
Bir sahne yerine, “şarkı söyleyen cüzdanlarımız” var. En yeni seçenek olarak - şarkı silikon göğüsler ve eşek. 5000 dolar - ve klip hazır. Ses yok Sahte? Ve kim bir şey duyacak? Evet ve elektronik teknolojileri artık çok fazla izin veriyor. Başka bir 5000 - ve numara yapmayı kes.
Kar yerine nüfus ölüm ve kaybımız var. SSCB'de resim tam tersi. 1926 yılı - 92,7 milyon., 1937 - 104,9 milyon (ve gerçekte ne zor bir zaman!), 1950 - 101,4 milyon (savaştan sonra), 1960 - 119,0, 1970 - 130,1, 1980, Olympiad yılı, - 138,3, 1990 - 147,7, 2000 - 146,9, 2005 - 143,5, 2011 - 142,9. Göre Göre 2002 yılı nüfus sayımı, 1989'tan 2002'a kadar Rusya nüfusu. 1,8 milyon azaldı Küresel eğilim, o sırada doğum sayısının ölüme oranıyla 2,6'e eşit olarak ifade edildi. Rusya'da ölüm oranı erkekler arasında özellikle yüksekti. Ortalama ömürleri sadece 61,4 idi. Rusya'nın erkek yarısının bu kadar kısa bir ömrünün sebepleri: sarhoşluk, çok sayıda kaza, cinayet, intihar. 1990'in sonunda doğal nüfus düşüş hızı, 900 thous'u aştı. yılda. 2001'ten, popülasyondaki doğal düşüş azalmaya başladı (959 G.'deki 2000 bin insandan 249-m'deki 2009 bin'e). Gerçek şu ki, 2004 ile Rusya'ya göç eden göç girişimlerinin artması, yani nüfusun artmasına katkıda bulunan dış etkenlerin başlamasıdır.
Sorun Analizi ve Kamu Yönetimi Tasarım Merkezi Genel Müdürü Stepan Sulakshin, Rusya demografik krizinin şu ana nedenlerini tespit ediyor: Rus yaşamının geleneksel anlamlarının aşınması; ideolojik ve manevi yıkım; birleştirici ulusal fikirlerin eksikliği; Rus medeniyetinde var olan değer kodlarının değiştirilmesi. İkincisi, sanatsal bir karşılaştırmaya başvurursak, sanatçı Plastov'un resimlerinin öpüşme polislerinin fotoğraflarıyla değiştirilmesi anlamına gelebilir.
Son olarak, Rusya'da çocuk yetiştirmek için Sovyet kültürünün yerine, hali hazırda ciddiyetle “çocuk adaletinin” tanıtılmasından ciddi olarak bahsettiklerinde, Batı Avrupa tarzı ve yaşam tarzı var: sonuçta, kendilerini çocuklarına bağırarak ya da kızdırmayı engelleyen vahşi ebeveynlerden hiç tasarruf yok. penceresi. Dokuzuncu ya da beşinci kattan. Veya kışın rüzgârla oluşan karla karışık şekilde çıplak kalabilirsiniz. Ve kayıtsız komşular ya da yoldan geçenler nadiren yardımcı olacaklar - bilge yoldaş Kropotkin'den alıntılara bakınız.
Gazeteciler "Interfax" Son zamanlarda korkunç bir gerçekler koleksiyonu topladı. Açıkladıkları tüm trajediler yalnızca 2012'te gerçekleşti. Hepsi - sadece basının mülkü oldu.
11 Aralık Volgograd bölgesindeki sarhoş bir sakin, 6 yaşındaki üvey oğlunu ölümüne dövdü - dövdü ve başını duvara çarptı ve sonra cesedini bir çakmakla yakarak canlandırmaya çalıştı.
Saratov'daki 7 Aralık'ta üvey baba, 7 yaşındaki bir kızı ölümüne dövdü: yorumlarına cevap vermedi. Tıbbi sonuçtan: "... kraniyal kasanın depresif bir kırılması, beynin kanamayla kasılması, kafa dokularında çok sayıda morluk, gövde, uzuvlar, koma"
Kasım 12’te, Moskova Şehir Mahkemesi, Muscovite’in 16’a yıllarca süren sıkı rejimine bağımlı olduğunu söyledi 11 aylık cohabitant çocuğunu öldürdü - "sık sık ağladığı için."
7 Kasım ayında bir Syzran sakini yeni doğmuş oğlunu bir teneke kutuya attı ve ağzını tıkardı.
Kasım ayında, Çelyabinsk bölgesindeki sarhoş bir sakin, külotlu çorapta işeydiğini görünce yedi yaşındaki bir kızı kepçe ile öldürdü.
Ekim 15 Stavropol sakini kolonide üç yıl verildi. Tuvaletteki kız çocuğu tuvalete attı, makasla oradan bıçakladı, sonra çocuğun cesedini bir torbaya koydu ve bir çukura attı.
Ekim 8 Stavropol Bölge Mahkemesi, 18 yaşındaki bir torunu öldürdüğü için yerel bir sakin için 5'i yüksek güvenlikli bir ceza kolonisine mahkum etti. Evde sarhoş bir yaşlı adam, oğlu ve iki tanıdığı ile kağıt oynadı. Büyükbabasına göre, torun oyuna müdahale ederek çok gürültülü davrandı. Kızı yandaki odaya götürdü, burada gardırop çubuğunun üzerine yün bir fular fırlatıp astı.
Ağustos ayında Ryazan'daki 28'te, sarhoş bir anne, bir yaşındaki çocuğunu 9 tabanından düşürdü.
Temmuz ayında, Arkhangelsk'teki 16, anne çocuğunu beşinci kattan attı ve sonra kendine atladı.
Angarsk sakini olan 4 June, altı aylık kızını neredeyse duvara çarptığında öldürdü: ağladı ve yetişkin votkasının içmesini engelledi.
23 May, bir Volgograd sakini, üç yaşındaki bir kızı kesti ve pencereden fırladı ...
Interfax için çok daha birçok kötü örnek var. İçeriği, miktarın kaliteye gittiğini gösteriyor. Sovyet döneminde imkansız gibi görünen bir şey şimdi sıradan hale geldi. Soğuk istatistiklerin bir kısmı.
Eğer yüksek bilinç elde etmek istiyorsak (birisi "maneviyat" kelimesini tercih ediyor), ne için uğraştığımızı anlamamız gerekir. Saf "sosyal Darwinizm" e mi? Ancak amaç bu değil, hayatta kalmak için sadece bir yol. Başka bir hayatta kalma yolu karşılıklı yardımlaşmadır.
Ama onun önünde dönüm noktası nedir Rus toplumunu görür? Bu büyük deniz feneri nerede - parlak bir komünist geleceği gibi? Çocukları doğurmaya ve gelecekteki mutluluğuna inanmaya değer hangi amaç? Kitap yazmaya değer bir kitap - yıldızların yanması durumunda birinin ihtiyaç duyduğu anlamına mı geliyor?
Kabul etmek acı, ama net bir hedefimiz yok. Biz Amerikalılar olarak, Francis Fukuyama'nın “Sonu” kitabını okuduktan sonra sakinleştik hikayeler ve son adam. " Batı ile birlikte “demokrasinin” ötesinde bir şey olmadığına inanmaya başladık. Bu yolun sonu. Raylar buradan ayrılıyor.
Batı'ya, esnek olmayan kapitalist rotasıyla, böyle bir Pithecanthropic inancı mazeretli değil, ama değiliz. Sonuçta, Fukuyama idealisttir. Kendisi, örneğin dünya şeriat sloganları altında eşi benzeri görülmemiş bir devrim tarafından süpürülecek.
Chubais, tatmin edici olmayan sonuçlarla özelleştirmeyi haklı çıkardı (“başarısız” hakkında - bu, Devlet Duma'sının, 1994 yılı) SSCB'yi kırmanın ve her şeyi Sovyet’in yok etmesinin gerekli olduğu gerçeğiyle sonuçlandı - böylece bir geri dönüş gerçekleşmedi. Onun iradesine itaat ederek, Birliği bozduk, kendimizi kızdırdık, köklerle çektik ve ekili olan bilinç, yedi on yıl boyunca tuğla üzerine inşa edildi. Tüm iyi şeylerden vazgeçtik, aceleyle kopyalananla kötüyle değiştirdik. Kötü, kaba kaba hızlı bir şekilde verilir, ancak zor olan iyi uzun süredir öğrenmelidir. Yaratmak, yıkmaktan daha kolaydır.
Peki neye geçiyoruz? Belki de ölmeyeceğimizi, Taciklere Tayga'yı kaybedeceğimizi ve Çin'e yağ vermeyeceğimizi söylediğimizde kendimizi aldatıyoruz. Bu durumda, konuşacak bir şey yok. Bireylerin atomizasyon çağında, herkes mırıldandığında, "Yalnızım, benim
Ama belki hala küçük bir şansımız var? Belki de “Rus medeniyetinin doğasında var olan” değer kodlarından tamamen kurtulmadık? Belki İngilizlerden bir şeyler öğrenmeliyiz - geçmişlerine bakmalıyız? Yoksa Sulakshin Yoldaşının konuştuğu “ideolojik ve manevi yıkım” ile karşı karşıya mıyız ve Batı'da, bu çürüyen Batı'nın uzun ve makul bir şekilde bize saydığı barbarlar olarak tanınmak istiyoruz.
Aynada olduğu gibi Sovyet geçmişine bakmalıyız. Sovyet filmlerini neden “pazarlamak” için tercih ettiğimizi anlamamız gerekiyor. Eskiden olmasına rağmen, artık eskisi gibi bir literatürümüz olmadığını anlamamız gerekiyor. Artık çocukları pencereden fırlatan bizler, geçmişimizi reddetmek zorunda değil, ondan öğrenmek zorundayız: temelde inşa etmek ve buna rağmen. Aksi halde, Bay Chubais'in aksine, bilinçsiz olsa bile, kırılacağız. Ve hedefimiz sadece "GSYİH yükseltmek" olacak.