"(...)Fransa'da askerliğini yapmış bir adamla yapılan röportajı ilgisiz bir şekilde dinlemeye koyuldu. İki erkek kardeşini, üç kuzenini, en iyi arkadaşını savaşta yitirdiğini söylüyordu adam. Hiçbir öfke izi taşımayan, düşünceli bir sesle konuşuyordu. Bugünlerde gençlerin bu tür şeyler karşısında neler yapacaklarını düşündü. Mahkemeye verecek birini ararlardı. (Lindy kesinlikle öyle yapardı.) Bu ülkenin insanları çıktıkları yolun bir noktasında yaşamın bütünüyle mantıklı ve adil olması gerektiği gibi bir varsayım geliştirmişlerdi. Kötü rastlantı diye bir şey tanımıyorlardı, folik asit, hava yastıkları ya da onaylı emniyet kemerleriyle engellenemeyecek trajedilere yer yoktu."