Eskiden kibirli bir dırdırcıydım. Karımla acımasızca kavga etmeyi severdim. Ama sonra, tablolar döndü.
Bunu yazarken, karımın kırıldığından endişeleniyorum. Evliliğimizin başından beri ona yaptığım şeyler yüzünden ilişkimiz büyük tehlikede.
Görüyorsun ya, ben eskiden başkalarında kusurları göstermekten her zaman zevk alan adamlardan biriydim. Sadece yardım edemedim; Aklım otomatik pilottaydı. Bir içgüdü haline geldi, başka birinin söylediği bir şeye anında tepki verdi. Tek gördüğüm insanların kusurlarıydı. Sözlerim genellikle kurnazca alaycı, açık sözlü ve zehirliydi. Keskin zekamla ve herkesin "aptallığına" dair derin kavrayışımla gurur duydum. Kimliğimin bir parçasıydı. Kişiliğime o kadar yerleşmişti ki, bunu yapmayı bırakmak benim için zordu: Başkalarına karşı bu şekilde davranmaktan o kadar sapık bir zevk aldım ki, çok sarhoş edici oldu.
Karım Neden Hep Öfkeli?
Karımla tüm bu zorlukları yaşadıktan sonra, davranışlarım sonucunda bana kızmasının birkaç büyük nedeni olduğunu fark ettim.
- Degeri bilinmemis: Karıma asla iltifat etmedim ya da onu özel hissettirmedim, tek yaptığım onu kendimden uzaklaştırmaktı. Ona böyle davranmak onu benden daha da uzaklaştırdı ve ilişkide takdir edilmediğini hissetmesine neden oldu. Ona hak ettiği saygıyı göstermedim.
- Şunlardan Yararlanmak: Karımı duygusal bir koltuk değneği olarak kullandım ve tüm sorunlarımı ona attım. Duygusal yakınlığımızdan yararlandım ve ona sert çıkıştım, evliliğimizdeki sorunların nedeninin kendisiymiş gibi hissetmesini sağladım.
- Kontrol Edilmek: Karım ilişkide söz hakkı olmadığını hissetti, bu yüzden karar vermek için çaresiz ve güçsüz hissetti. Arzularıma karşı gelirse ona sert şeyler söyleyeceğimi biliyordu. Ona saldırmanın ve düğmelerine basmanın bana ilişkide daha fazla güç ve kontrol sağladığını hissettim, ki bu yanlıştı.
- Yok sayıldı: Bütün bunlar boyunca, karımın duygusal ihtiyaçlarını görmezden geldim, onu dinlemeyi reddettim ve onun yerine konuştuğu için onu azarladım. Şimdi böyle bir şey yapmanın onu görmezden gelindiğini ve aramızda daha büyük bir çatlak oluşmasına neden olduğunu anlıyorum.
Karımı Nasıl Yıktım
Karımla ilk tanıştığımda, bana hayatımda tanıdığım en nazik ve kibar hanımefendi gibi geldi. Kadınsı ve yumuşak nitelikleri, benim köklü sinizmimi sarhoş ediyordu ve aşka uygun. Bu, "zıtların birbirini çekmesi"nin mükemmel bir örneğiydi.
Zekice argümanlarımla biraz salak olsam da, aksi halde neşeli doğama ve iyi mizah anlayışıma aşık oldu. Birkaç yıl boyunca her şey yolundaydı ve züppeydi ama sonra işler değişmeye başladı.
Bunu deneyimlediniz mi bilmiyorum ama sonunda bu tür şeylerin olmasıyla ilgili evrensel bir lanet var gibi görünüyor. Eşiniz hakkında başlangıçta taptığınız şeylerden bazıları, yıllar sonra sizi kesinlikle çıldırtan tahriş edici maddelere dönüşme eğilimindedir. Bunun böyle olması komik değil mi? Seni aşık eden nitelikler, sonunda seni aşktan düşüren nitelikler olur.
Her neyse, dolabımda kendi iskeletlerim vardı. Karım, ruh halimin bir anahtardan daha hızlı değişebileceğini çok az biliyordu. Eğer karım benim atasözümün düğmelerine basmayı başarabilseydi, ona büyük bir küstahlıkla saldırırdım. Demek istediğim, ruhunun en hassas yönlerini kullanarak "argümanlarını" öfkeyle yerle bir ederdim. Bu, daha sonra kendimi kötü hissedecek olsam da, ne zaman bir tartışmaya girsek, içgüdüsel olarak karıma yapmaya başladığım bir şeydi.
Çoğu zaman, bu deneyim ikimizi de inanılmaz derecede sarstı. Kişisel tartışmalarla başa çıkmak için korkunç, utanç verici ve korkakça bir yoldu. Belki de hayatımın geri kalanında pişman olacağım.
Daha Olumlu Olmak İçin Tutumumu Değiştirmeye Çalıştım
O yılları neden benimle geçirdiğini sadece Tanrı bilir, o yüzden sadece tahmin yürütebilirim. Onun aşkı benim zehrimden daha güçlü olabilir miydi? Doğru kararı veremeyecek kadar bağlı ve güvensiz olabilir mi? Ya da belki de bilinçli olarak içimdeki saldırgandan beslenen bir kurban zihniyeti vakası vardı? Belki net bir cevap yoktur ve belki de her şeyden biraz vardır.
Yirmi sekiz yaşında varoluşsal bir kriz yaşamaya başladığımda işler değişmeye başladı. Zihnin doğası, ölüm sonrası deneyimler vb. hakkında çok şey okumaya başladım. Bilgim ve anlayışım arttıkça, hayatın daha derin yönleriyle ilgili sorularım da arttı. Doğu Felsefesinden gelen manevi edebiyat, rakipsiz psikoloji derslerine dönüştü. Dünya görüşüm değişti ve yeni edindiğim içgörüler bana meditasyon öğrenmem için ilham verdi. Enerjilerimi daha olumlu bir yöne yeniden odaklama sürecinin başlangıcıydı.
Üç dört yıl geçti ve farkına bile varmadan, karım da dahil olmak üzere insanlara çok farklı davranmaya başladım. Yavaş yavaş enerjilerimi ve zihnimi yönetmeyi öğrendikçe daha hoşgörülü, sabırlı ve rahat oldum. Ateşli mizacım ve küstahlığım eriyip gidiyor ve yerini yeni edindiğim öz-denetim becerilerinin saf sevincine bırakıyordu.
Kendi kendime, “Sonunda hayatım ve ilişkilerim bundan sonra daha iyiye gidecek” diye düşündüm. Geçmişte neden olduğum hasarın, hiç beklemediğim bir anda beni rahatsız etmek için geri geleceğini çok az biliyordum. Tavrım gururlu bir aslandan evcil bir kediye dönüşürken, karımın duygusal yaraları sadece bazı korkunç dişleri büyütmeye başlamıştı.
Hasar Zaten Yapıldı
Karım gitgide daha sinirli, dırdırcı ve mutsuzdu. Beni belimden aşağı yumruklamak için farkında olmadan geçmişteki aynı laf kalabalığı ve taktiklerimi kullanırdı. Manevi hırslarımı tam olarak anladıktan sonra, tam bir sözlü saldırıda bulunabileceğini biliyordu. Artık misilleme yapmayacağımı biliyordu, bu yüzden intikamını yavaş ve acılı bir şekilde almakta özgürdü.
Kötü şeylerdi. O bile tavrının kaynağına şaşırdığını itiraf etti, ama bu onun aramızı daha da açmasına engel olmadı. Bunun bir hata olduğunu biliyordu ama elinde değildi, içindeki siklonik kuvvetler çok güçlüydü. Eskiden olduğum gibi, karım da birini kırbaçlamanın ve aşağılamanın sarhoş edici sarhoşluğuna kapılmıştı. Yıllarca aynı şeyi ona yaptırdıktan sonra, durumu bana çevirmekten kendini alamadı.
Bir gün, geçmişe dürüstçe bakınca aklıma geldi: Karım yıllar öncesinden bana dönüştü. Artık tanıyamadığım ya da ilişki kuramadığım bu yürüyen Frankenstein'ın gerçek mimarı benim.
O zamandan beri birçok iyileştirici konuşma yaptık ama kelimelerin en derin yaraları bıraktığını fark ettik. Bebek kızımız bizi daha da yakınlaştırdı, ancak bazı kötü alışkanlıklarımızın devam ettiğini hissediyorum.
Karıma daha fazla değer vermeliyim çünkü belli ki, anne olmanın zorlu programından dolayı daha yorgun. Kendi akıl sağlığı için daha da az zamanı var, ama biliyorum, özellikle kendi yaratımımın yükünü kabul edersem ve sakin kalırsam. Zor bir iş ve ikimiz için de iyileşmenin daha hızlı bir süreç olmasını diliyorum, ama olan bu. Bununla yüzleşmeli ve onunla yaşamalıyız.
Tüm erkekleri, benim hatalarımı yapmamak için ellerinden gelen her şeyi yapmaya teşvik etmek istiyorum. Ama en önemlisi, hepinizi hanımlarınız yıllar sonra size dönüştüğünde sabırlı olmaya davet ediyorum. Çoğu zaman davranışları, önceki eylemlerimizin bir yansımasından başka bir şey değildir. Sevilmeyi ve affedilmeyi her zamankinden daha çok hak ediyorlar.
Sağlıklı Bir İlişki Nasıl Sürdürülür
Eşimle yaşadığım bu deneyimden sonra sağlıklı bir ilişki sürdürmenin gerekliliğini anladım. İşte yararlı bulduğum bazı adımlar.
- Hatalarınızı Kabul Edin: Eşinize hatalı olduğunuzu ve uygunsuz davrandığınızı kabul etmenizde bir sakınca yoktur. Hiçbirimiz mükemmel değiliz, bu yüzden hatalarınıza sahip çıkmalısınız.
- Sorumluluğu kabul etmek: Eylemlerinizi ve tepkilerinizi kontrol edersiniz, bu yüzden bunları kabul ederken sahip olduğunuz sorumlulukların farkında olmalısınız. Size neyin neden olduğunu anlayın ve onunla başa çıkın.
- Eşinize Saygı Duyun: Bu çok önemlidir, bir kişi olarak eşinize saygı duymanız ve anlaşmazlıkları olabilecek iki farklı insan olduğunuz gerçeğini kabul etmeniz gerekir.
- Doğru Yolda Savaşın: İlişkilerde anlaşmazlıklar olur, önemli olan meseleyi çözmeye odaklanmak ve tartışmanın önemsizleşmesine izin vermemektir. İntikam almaya veya diğer kişiyi aşağı çekmeye çalışmayın.
Evliliğim Kurtarılabilir mi?
Sorunlarınızı çözmenin bir yolunu bulmak için eşinizle birlikte çalışmaya istekliyseniz, evliliğiniz kurtulabilir. Bunu yaparken akılda tutulması gereken birkaç şey var.
- Saygıyla Dinleyin: Eşinizin nereden geldiğini anlamanız ve söylediklerini aktif olarak dinlemeye çalışmanız çok önemlidir.
- Yeni Fikirlere Açık Olun: Bazen olaylarla ilgili gidiş şeklinizin durumla başa çıkmanın doğru yolu olmadığını fark edersiniz. Eşinizle olan anlaşmazlıkları aşmanın yeni yollarına açık olun ve belirli zamanlarda hatalı olabileceğinizi kabul edin.
- Evliliğinize Öncelik Verin: Evliliğinizi kurtarmaya çalışıyorsanız, sorunlarınızı çözmek için hafta boyunca zamana öncelik vermelisiniz. Bu, evlilik danışmanlığına gitmeyi veya ikiniz arasındaki sorunları çözmeye çalışmayı içerebilir.
-
Sabırlı ol: Evliliğinizi düzeltmek biraz zaman alacaktır, bu nedenle birkaç danışma seansından veya evlilik sorunlarınız üzerinde birkaç hafta çalıştıktan sonra her şeyin çözüleceğini beklemeyin. Sorunlarınızı çözmek önemli miktarda zaman alabilir.
Sorun mu Yaşıyorsunuz?
Bu sizin başınıza geldiyse ve bunu nasıl yönettiğinizi yorumlar bölümünde bana bildirin. Ayrıca bana tavsiyeniz veya eleştiriniz varsa memnuniyetle dinlerim.
Erkeklerin Gizli Anketi
Bu içerik doğru ve yazarın bilgisi dahilinde doğrudur ve kalifiye bir profesyonelin resmi ve kişiselleştirilmiş tavsiyesinin yerini alması amaçlanmamıştır.
© 2013 Mateus Brava
kayıp ruh 08 Eylül 2020'de:
20 yıllık evlilikten sonra karımı kaybettim sürekli kavga ediyorum daha fazla dayanamıyorum ayrıldım ama bu 3 artık yapamıyorum 2 çocuğum var biri 20 diğeri 16 çok canımı yakıyor ama hareket etmem gerek ileri
bir eş 29 Ağustos 2020'de:
Bunu okuyan ve ilk etapta gönderen adamla empati kuran tüm erkeklere. ÇIKMAK. Eylemlerinizden siz sorumlusunuz. Sevgili karınızı küçümsüyor ve eziyorsanız, sevgi dolu bir eşi hak etmiyorsunuz. Bunu karılarınız değil, SİZ yaptınız. SEN. Yaptığın işlerin sorumluluğunu al. Bu aşk değil. Bu aşağılayıcı bir güç oyunudur. Toksik erkekliktir. Kendi güçsüzlüğünüzü, kendinden iğrenmenizi ve başarısız erkeklik algınızı başka bir insana yansıtmanın bir yoludur. Kendi sorunlarınızı çözene kadar sevgi dolu bir eş hak etmiyorsunuz.
B. şeyh 25 Ağustos 2020'de:
Benim ve kocamın davasının kopyala-yapıştırına benziyor. Evliliğimizin ilk yıllarında çok kontrolcü, duyarsız ve tacizciydi. Ve onun öfke nöbetleri karşısında şok olur/korkurdum. Ayağımı yere koyup eşit olana kadar (daha fazla taciz edici değilse). Ve sonra herhangi bir öfke nöbeti başlatırsa, buna katlanmak yerine, 'daha büyük' bir öfke nöbeti atardım.
Ayrıca, yıllarca süren çılgın davranışları nedeniyle, ona duyduğum saygıyı, sevgiyi/çekiciliği kaybettim ve o beni bırakırsa (ya da muhtemelen ben onu bırakırsam) artık çok umrumda. Neyse ki benim gözümde gözden düştüğünü fark etti ve bu onu eskisinden çok daha düşünceli, kontrollü ve 'insan' yaptı.
Düz normal bayan 15 Ağustos 2020'de:
Sondaki yazınız da en az başlangıç kadar narsist ve kibirliydi. Sorunlarınız için karınızı suçlamaya ve kendini beğenmiş bir şekilde "eski bana dönüştüğünü" iddia etmeye devam ediyorsunuz. Ne kadar harika ve aydınlanmışsın! Böyle bir yalanın ortasında bu kadar mükemmel olmak zor olmalı. Yecch. Gerçekten mahkumsun - seni terk edecek ve onun için iyi!
Gus 31 Temmuz 2020'de:
Sanırım ana başlığın "karımı nasıl mahvettim" olması ve tüm temanın bir eşin davranışlarının nasıl olması gerektiği. diğer eşin yarattığı bir canavar gerçekten diğer eşi sevgiyi hak eden bir kişi ve birey olarak küçümser ve saygı.
Bunun yerine "evliliğimi nasıl mahvettim"e ne dersin?
Diğer eşin kötü sözler sarf etmek için neler yaşadığı hakkında konuşmaya ne dersiniz?
Bu makalenin tamamı, yazarın olayları yalnızca kendi bakış açısıyla analiz ettiğini ve olayları eşinin bakış açısından düşünmekten bir kez bile vazgeçmediğini ortaya koydu.
Hatayı kabul etmek ve kötü alışkanlıkları tanımak harikadır, ancak yazar, odak yazar üzerinde kaldığı sürece sağlıklı bir ilişkiye sahip olmak için ne gerektiği hakkında hiçbir şey öğrenmemiştir.
bongani 12 Temmuz 2020'de:
Benim hikayem senin hikayenle benzerlikler taşıyor ama gerçekten seninle sesli arama yoluyla konuşmam gerekiyor. WhatsApp arayabilir miyiz?
Whitney 08 Haziran 2020'de:
Mateus ile lütfen sizi bu kadar huzurlu ve pozitif yapan ideolojiyi paylaşın. bence hepimiz bilmek isteriz
Diana 29 Mayıs 2020'de:
Karının yeni birini bulmasına izin ver. Sadece sana her gün daha fazla kızacak. Ayrılmaktan korkuyorsa, ona baştan başlaması gereken şeyi verin. Nokta... Onu kendi bencil davranışınla kırdın. Birinin canını aldın ve kim olduklarını yok ettin. Onu mutluluğundan mahrum ettin. Onun ortağı olman gerekirken onu duygusal olarak terk ettin. Onu teselli etmesi ve desteklemesi gereken kişide teselli bulamamakla uğraşmak zorunda kaldı. Onun duygularını izole ettin. Onu bir insan olarak değersizleştirdin. Yaşayacak bir hayatı var ve sen zaten yeterince zamanını aldın. Bırakın kendi yaşam yolculuğuna çıksın ve zihninde, bedeninde ve ruhunda netlik bulsun. Onu etrafta tutarak daha fazla bencil olma. İyileşme özgürlüğünü hak ediyor.
Jen 28 Nisan 2020'de:
Eskiden mutluydum, her zaman o kadar mutluydum ki hiçbir şey beni gerçekten üzemezdi. Kocama aşık oldum ve bir süreliğine iyiydi ama hakaretleriyle daha da kötüye gitmeye devam ediyor ve artık dayanamıyorum Artık eskisi kadar mutlu değilim, sık sık ağlıyorum, onunla konuşmaya çalışıyorum ve gülecek kadar ileri gittiğini duymak bile istemiyor. ben mi. Onu seviyorum, durup bir dakika bile dinleyemiyor gibi. Kendimi çaresiz ve yalnız hissediyorum. ne yapacağımı bilmiyorum.
shawna 21 Nisan 2020'de:
Hikayeni paylaştığın için teşekkürler. Şimdi kocam okusa ve evliliğimizdeki benzerlikleri görseydi. Nasıl olduğun ve karına nasıl davrandığın hakkında söylediğin her şey kocamın bana davrandığı gibi. Henüz iki yıldır evli değiliz ama bu, biz küçük çapta evlenmeden önce başladı. Koşulsuz sevginin ondaki şeytani ruhu öldürebileceğine inanıyordum ama şimdi kendimi ona dönüştüğümü görüyorum. Böyle olmayı reddediyorum. Çok kırıldım ve ayrılıp ayrılmayacağımı bilmiyorum. Danışmanlık onun için bir seçenek değil çünkü onda yanlış bir şey görmüyor, sadece benim. Herkes için bir danışman olduğuna inanıyor. Gittiği kolejdeki öğretmenlerine bile. Gülünç, hiç kimseyi dinlemedi ama her zaman tavsiye vermek ya da herkesin yanlışlarını görmek istiyor, sonra hiçbir zaman sorun yaratmak için yaptıklarından başka bir şey yapmıyor. Diğer herkesin sinirlenmekte hatalı olduğunu kabul etmesi gerekir, ama o, öfkeye en başta neden olan kusurdan başka bir şey yapmaz. Her anlaşmazlık diğerinin hatasına çevrilir. Yorgunum ve Tanrıya şükür ikimizin de çocuğu yok. Onu seviyorum ve iki kez incindiğini ve boşandığını anlıyorum ama bu benim suçum değil, başkaları onu incittiği için beni duygusal olarak incitmesine katlanmak zorunda kalmamalıyım. Hepimiz acı ve kalp kırıklığı yaşıyoruz.. Seni gerçekten seven ve son 6 yıldır seninle fırtınalara göğüs geren birine bu acıyı yaşatmanın mazereti olamaz. 25 yılı aşkın bir süredir birbirimizi tanıyoruz. Hayatımız boyunca iki kez flört ettik ve yakın zamanda evlendik. Bazen evlenmekle hata yapıp yapmadığımı merak ediyorum. Tamamen ayrılıyormuşuz gibi hissediyorum. Boşanmaya inanmıyorum, Yüce Allah'a adak adadım ve bozmayacağım ama böyle yaşamaya devam etmek istemiyorum...
Numara 06 Nisan 2020'de:
Çalıştırmak...
Bir Narsistten olabildiğince hızlı ve olabildiğince uzağa.
Çözülemeyecek bir durum.
umarım bir gün bunu görür 18 Mart 2020'de:
Gerçekten bazı günler iyi bir insan olabileceğini hissediyorum ama kanında babasından ve kendisinden öncekilerden miras kalan narsisizm var.
Başından beri bana bok gibi davrandı-sürekli olarak beni küçümsüyor ve kendimi hep hatalıymışım gibi hissettiriyor.
Bugün onun doğum günüydü. Bazı kötü haberler öğrenmiştik ve onu özel hissettirmek için elimden geleni yaptım. Ona gün boyunca onun hakkında ne hissettiğimi söyledim ve eve biraz dondurma ve onun ve kızımızın resmiyle yaptığım bir kart getirdim. Onu gerçekten ne kadar takdir ettiğimi ve önemsediğimi yazdım. Önemli bir şey değil, sadece onu özel hissettirmek için gösterdiğim basit hareketler.
Akşam yemeğinde oturuyoruz ve o hafif alaylı bir yorum yapıyor (alışılmadık değil), bu yüzden durumu “aydınlatmak” için kendime şaka yapmaya çalışıyorum ve yüzleşmekten kaçınmak için devam ediyorum. Ben ona bakıyorum ve o bana dik dik bakıyor. Ne diyorum?" Sonra “doğum günümde benimle böyle konuşma” diyor.
Yani bugün onun doğum günü ve istediği kadar bana pislik olmasına izin mi veriyor? Kendime şaka yapma iznim yok mu? İlişkimizde sürekli böyledir. Her zaman çuvallayan taraf benim.
Bir dakika yeteri kadar para kazanmıyorum
Bir sonraki dakika, çok fazla çalıştığım için “bencil” olduğum söylendi mi?
Küçük kızım ve doğmamış çocuğum için çok minnettarım ama o gerçekten hasta ve gizlice beni hak etmediğini bildiğini ve bana cehennem gibi davrandığını düşünüyorum çünkü içten içe kendisi hakkında kötü hissediyor. Yaptığı hiçbir şey için sorumluluk almıyor ve bir gün onu gerçekten arkadan ısıracak. Beni kırgın ve öfkeli olmaktan uzak tutmak için Tanrı'ya çok dua ediyorum ama kendime engel olamıyorum. Arkanıza yaslanıp bunun olmasına izin vermek çok zor. Boşanmaya inanmıyorum ama onun paspası olmayı sevmiyorum. Sadece işler onun için daha kötüye gitmeden öğrenmesi için dua ediyorum.
Ve yapacaklar.
kiril 23 Şubat 2020'de:
Kimsenin bir canavar yaratmadığını önermek istiyorum, burada sadece bir güç dengesi var. İnsanlar her zaman güç ve ilişkiler için yarışırlar. İlişkinin başlangıcında tehlikede olan hiçbir şey yoktur, bu yüzden kavga edecek bir şey yoktur, ama ilişkiler büyüdükçe, zaman, para ve insan gücü (veya kadın gücü) giderek daha sınırlı hale gelir. kaynak. Bu eğilim çocuklarla daha da şiddetlenir, ev işleri arttıkça ve hem zaman hem de para daha da kıtlaştıkça, sıfır toplamlı bir oyun haline gelir. Her bir ortak, kendilerinin yeterince şey yapmadığını hissettirmedikçe, çabalarına karşı diğerine başvuracaktır. İnsanlarla güç mücadelesi söz konusu olduğunda, tüm bahisler kapalıdır. 35 yıllık ömrümde, bu güç dinamiğini deneyimlemeyen gerçekten aydınlanmış bir aile henüz görmedim. O aydınlanmış birey olduğuma inanmak isterdim ama muhtemelen kendimi kandırıyorum. Sonunda işler düzelir ama. Çocuklar büyüyüp taşındığında, çift rahat, çalışıyor, yaşıyor, herkes payını alıyor. pasta ve onunla mutlu, o zaman güç sarkacı o kadar şiddetli sallanmıyor, güç dengesi sabit. Elbette herkes farklıdır ve farklı şekilde oynanır, ancak temel ilke oradadır.
Bu nedenle, kocanız veya karınız size bağırıyorsa, sadece almayın, aynı kuvvetle kuvvete de karşı koyun, aynı zamanda kurnaz olun. Soğuk savaşın ısınmasına izin vermeyin, bombayı atmayın. Çizgiler aşıldıysa ve bu tür şeyleri önemsiyorsanız, o çizgileri geçmenin sonuçları olduğunu bilin. İnsanlar güçle karşılaşacaklarını bilirlerse, kavgacı olma ihtimalleri daha düşüktür. İki kişi arasında hakikat oldukça özneldir ve her biriniz kendi hakikat versiyonunuzu geliştirmeye çalışacaksınız. İlişkime çifte standart toplum modelinin ikinci standardı olan Disney versiyonuna inanarak başladım. Birkaç yılımı aldı ama sonunda saçmalıkları kestim. Bazen deli gibi kavga etsek de, kendimi asla kaybetmem veya güçsüz hissetmem, o da öyle. Ve bence böyle bir savaşı sürdürmek keskin bir zihin gerektiriyor. Bence bu ikimizi de daha keskin yapıyor. Kesinlikle beni birçok yönden geliştirdi. Daha sabırlı ve daha iddialı, daha bilinçli ve uyanık oldum. Evet, stresli olabilir, ancak gerçekte olduğu gibi görürseniz çok fazla değil ve yine bunu ustaca yapmanın keskin bir zihin gerektirdiğini düşünüyorum.
Çizdiğim bir çizgi çocukların önünde tartışıyor. Bu çizgiyi zorlamanın yolları var ama çocukların önünde diğer yanağını çevirmek değil, tam tersi. Yanağımla denedim ve daha da kötüleştirdi, her seferinde çizgiyi geçmesini sağladı. Bunun yerine, onunla zorla karşılaşıyorum. Ve hala çocukların önünde tartışıyoruz ama %50 daha az gibi. Ve çocuklarım aslında benden daha çok korkmaya başladı, ki bu şu an için kötü ama sevilmektense korkulmak ve sevilmek daha iyi. Hayatta meydan okunmalı, yoksa yumuşarız. Kişinin kendisine veya dünyaya ilişkin karşı konulmaz görüşlerine sürekli olarak meydan okunmalıdır. Karım sürekli benim egoma meydan okuyor ve ben de onun.
Yani evet, birçok insan bu yüzden kapana kısılmış hissediyor, ama hayat gibi. Dünyamızın doğası gibi. Hepimiz, hiçbir şey yokmuş gibi, bozulmamış bir göletteki havalı ördekler gibi bir cephe kurmak istiyoruz, ama yüzeyin altında hepimiz cehennem gibi kürek çekiyoruz. İyi şanlar.
Tony 12 Şubat 2020'de:
Hissettiklerimi kelimelere döktüğün için teşekkür ederim. Ben burada kocayım. Karıma gerçekten kaba davranıyorum ve nasıl davrandığımı ve davranışlarına nasıl baktığımı sevmiyorum. Alaycıyım veya kusur bulmaya çalışıyorum. Dediğin gibi karı kocanın davranışını alıyor, sanırım bunu babamdan aldım. Tüm hayatım boyunca, özellikle de gençlik yıllarımda kaba ve alaycıydı. Babamla hiç anlaşamam. Kaba bir şey söyleyip sonra hiçbir şey olmamış gibi davranıyor. Tavsiyen için teşekkürler. Eşimle uğraşırken iş bu noktaya gelmeden önce bana davranışlarımı hatırlatacak bir şey olmasını isterdim. Çocuklarımın böyle olmasını istemiyorum. Değiştirmem gerekiyor, makale için teşekkürler, hepinize en iyisini diliyorum.
scott 24 Ocak 2020'de:
Bunu karıma yıllarca yaptım, şimdi beni terk etti. onu geri almak için çok uğraştı ama kötü bir hasar verildi. Devam etmek istiyor ve ondan 4 ay istedim ki değişebileyim, 20 yılın 4 ayı ilişkimi düzeltmeye çalışmak için çok fazla bir şey değil. gidene kadar neye sahip olduğunu gerçekten bilmiyorsun. Onu çok seviyorum, tavsiyen var mı?
Dani J. 23 Ocak 2020'de:
Evliliğimin bundan geçtiğini/geçtiğini hissediyorum. Bu yazıdaki dürüstlüğüne hayranım. Ve isteyerek diğer evli çiftlere yazabilir ve yardım edebilir. 15 yıldır evliyim ve duygusal olarak tükenmiş hissediyorum. Kendimi kaybetmişim gibi. Kocam tarif ettiğiniz gibi yaptı. Onu çok seviyorum. Ama hayatta boğuluyormuşum gibi hissediyorum. Ve kim olduğumu kaybettim. Birlikte altı çocuğumuz var. Hissettiğim ayrılmak asla bir seçenek değil. Sadece kendimle başa çıkmanın ve mutlu olmanın bir yolunu bulabilmem için dua ediyorum. Çünkü kendimi hep yalnız hissediyorum. Kesinlikle artık en iyi arkadaşım varmış gibi hissetmiyorum. Ama onu özlüyorum.
Oscar Armutları 05 Ocak 2020'de:
Gerçekten güzel ve dürüst bir yazı. Şimdiki alçakgönüllülüğüne hayranım. Çıktığın yolculuk benim yeni çıktığım bir yol.
Pisliğin akıllıca olduğu düşünüldüğünde, tuhaf değerlerin tuhaf bir dünyasında yaşıyoruz.
Geçenlerde İngiliz yazar Aldous Huxley'in mükemmel bir kitabını okudum: Eyeless in Gazze", benzer bir yolculuk çiziyor.
2020'yi paylaşmak için zaman ayırdığınız ve büyük neşe ve mutluluk için teşekkür ederiz.
sara 30 Aralık 2019'da:
Ben tam olarak bunun 7 yıllık bir ilişkisinin kız arkadaşıyım. Bu kötü davranışı, ona yıllarca katlanmaktan öğrendim. Şimdi 20'li yaşlarındaki bir pislikten 30'lu yaşlarının ortalarında neredeyse bir yetişkine dönüştüğü için, yeterince yaşadım ve şimdi onun benim üzerimde kullandığı taktikleri kullanıyorum, ama bilerek değil, ancak ben fark ettikten sonra. Barış zamanlarında ona bundan bahsetmiştim, ama kendi idraklerimi paylaştığım bir yere varmış gibi görünmüyorum.
Bunun her saniyesinden nefret ediyorum. Bazen birimiz baltayı gömmek için elini uzatıyor ama her zaman uyumsuz görünüyor. Hâlâ her zaman haklı olma tavrına sahip ve artık her zaman zorbalığa ve üzerinde yürümeye dayanamıyorum. Barış en fazla 2 veya 3 gün sürer. İki inatçı insan ve şimdi kötü ve acı bir hale geldim. Dönüştüğüm şey için kendimden nefret ediyorum. kırılmış hissediyorum.
Aşk acıtır. En çok sevdiğin kişi en çok canını yakabilir. İstediğim şey bir ateşkes ve rahatlatıcı bir kucaklaşma.
Bu sana hiç benzemiyorsa, bir kez değil, arka arkaya birkaç kez denemeni rica ediyorum, ona lanet olasıca sarıl ve her zaman haklı olmak zorunda kalmayı bırak. Bu kırılmış insan olmak yorucu ve destek istediğim kişi buna sebep olan kişi.
YWen 30 Aralık 2019'da Kaliforniya'dan:
Hasar yapılır. Bu konuda haklısın ve kocam bunun onun işinin bir parçası olduğunu kabul etmiyor. Kalbim çok yorgun, kendimi defalarca toparlıyorum, çocuğum için devam edeyim diyorum. Ayakta durmayı öğreniyorum ve o bundan hoşlanmıyor. Bu duygusal oyunla kötü muamele görmek sorun değilmiş gibi davranmaya devam edemem. Bana saldırdığında, bunun için beni suçlayacak. Çünkü onun hatalı olduğu gerçeğinden "kaçmak" daha kolaydır. Sonra hiçbir şey olmamış gibi davranıyor ve benim iyi olmamı bekliyor. Yapmıyorum. iyi hissetmiyorum Bunu sevmiyorum.
em 21 Kasım 2019'da:
Muhtemelen karınızı yürüyen bir Frankenstein'ın Canavarı olarak etiketlemek yardımcı olmuyor. Tanrı aşkına bitkin. Kusurlarının ayrıntılarını araştırmak yardımcı olmayacak.
Birbirinizi yükseltin, mutlu olun, kim olduğunuzdan, kim olduğunuzdan ve hayatta nerede olduğunuzdan memnun olun.
işaret 31 Ekim 2019'da:
Bu makalenin başlangıcı benim ve karım arasındaki ilişkiyi anlatıyor. nasıl değiştin. Bana biraz daha ayrıntı verir misin?
Mandy 22 Ekim 2019'da:
Okuduğunuz kitapların bir listesini verir misiniz?
Dustin 15 Ekim 2019'da:
Hayatını karın için yaşıyorsan, bu seni hayattaki her şeyden daha fazla tatmin edecek. Eğer yapmazsan, ölümünde insanların seni hatırlayacağı hiçbir şey bırakmayacaksın.
Tom 10 Ekim 2019'da:
Karımı tamamen kaybetmeye çok yakınım çünkü ben de senin yaptığın şeylerin aynısını yaptım. Onu çok incittim ve birkaç kez bana söylemeye çalıştı ve ben dinlemedim. Sonunda yardım isteyeceğim ve öfke sorunlarımı çözeceğim ve umarım çok geç değildir. benim için herhangi bir öneriniz var mı?
Birşey 22 Eylül 2019'da:
Erkek arkadaşımdan çok sıkıldım. Sürekli benimle alay etti, eleştirdi ve taciz etti. Bana yalan söyledi, istismar etti ve güvenime duygusal ve cinsel olarak ihanet etti. Adımdan sesleniyorsun. Sürekli ayrılmakla tehdit ediyor ya da bana başka insanlar olduğunu söylüyor. Yine de tüm bunları yaparken hala beni sevdiğini iddia ediyor. Bazen keşke onunla hiç tanışmasaydım diyorum. Sürekli kızgınım, kırgınım, kırgınım ve kırgınım. Sanki ben sakin olan benken o şimdi böyleyken yer değiştirmişiz gibi.
Bu deneyimi en kötü düşmanım için istemem. Güvenim bitti ve kırılmış hissediyorum. Yalanlarından ve ilişkimizi terk etme nedenlerinden dolayı suçlanmaktan bıktım.
Stacie 11 Eylül 2019'da:
Kocamla çok zor zamanlar geçiriyorum, bunların hepsini her gün yapıyor. Annesiyle önemli sorunları var. 15 yıldır onunla birlikteyim ve 3 çocuğunu büyüttüm ve üç tane de onunla birlikte oldum. Çocuklarının annesi bir gün onları kreşe bırakan ve bir daha geri dönmeyen bir bağımlıydı. Onları kendim gibi sevdim, bana korkunç davranan ve çocukken asla böyle olmayacağıma yemin eden bir üvey babam vardı. Ben de onları sevdim ve onlara bir anne oldum. Ama kocam her zaman bir baba olmayı reddediyor. Çalışırken ve uyurken hepsini tek başıma büyütmenin benim sorumluluğum olduğunu düşünüyor ve hepsi bu. İçlerinden biri ne zaman yanlış bir şey yapsa bana bağırıyor, bazen bunun için beni dövüyor. Ona genç erkekleri yetiştirmek için mücadele ettiğimi ve onlarla konuşman için yardımına ihtiyacım olduğunu söylüyorum. Ama bunun gülünç olduğu konusunda ısrar ediyor ve bunun nedeni korkunç tembel bir anne olmam. Hepsi için kesinlikle her şeyi yapıyorum. Sık sık bekar bir anne gibi hissediyorum. Kendimi çok yalnız hissediyorum, o sadece beni eleştiriyor. En büyük kızım (onun) en iyi arkadaşım, ondan uzaklaşmak için 19 yaşına geldiğinde yeni taşındı. Bütün bunlar boyunca ruhsal bir uyanış yaşadım ve yalnızlığım ve yalnızlığım sayesinde, konuşacak yetişkinim olmadığı için tarotta derin bir rahatlık buldum. Bazen her düşüncemi azarlayan, dine ve kadına saygısı olmayan kocamdan başka konuşacak kimsem olmadan haftalarca geçiyorum. Daha önce beni öldüreceğini söyledi ve bayılana kadar beni boğdu. Onu hala nasıl sevdiğimi bilmiyorum ve eğer o sevgi dolu ve destekleyici olabilseydi ben cennette olurdum. Ama son zamanlarda ümidimi kestim. Bu kadar uzun süre inancımı koruduğuma inanamıyorum, son derece güçlü olmalı. Ama şimdi onunla yaşadığım için pişmanım, ona her an beni yakalamaya hazır bir canavar gibi bakıyorum, rahat etmeye karar verir miyim? Tanrıya şükür üçüncü vardiyada çalışıyor, bu yüzden genellikle uyuyabiliyorum, beni dövmek için derin bir uykudan uyandırdı ve geçmişte taciz gerçekten kötüyken hava yolumu kesti. Beni nasıl incittiğine ve ne yaptığına dair hiçbir fikri veya anlayışı yok, bazen merak ediyorum nasıl bu kadar habersiz olabiliyorsun? Ama beni hiç kırmadı. Tanrıyı ve gücümü buldum ve para bulur bulmaz bu durumu terk ediyorum (Çalışmama asla izin vermedi, işim çocuklardı.) ve ev) altı çocuk ve tanıdığım herkes arasında en kusursuz eve sahiptim ve o hala bana tembel olduğumu söyler ve bunu yapmadığımı söylerdi... Sık sık kendimi kimin pişirdiğini, temizlediğini ve tüm çocuklara baktığını düşündüğünü merak ederken buldum... düşünmek. Ve çocuklarım ve tanrı, onlara başka türlü sahip olamayacakları harika bir anne olduğum için her gün yüzüme gülümsüyor. Onunla yaşadığım hayata pişmanım, hatta bu noktada onunla çocuk sahibi olduğum için bile pişmanım ama hiçbirinden sadece ondan değil. Ama iyi niyetim için bir noktada kutsanacağımı biliyorum. O görmüyor ama benim çocuklarım görüyor ve tanrı çocukların gözünde. hayır dualarımı alacağım. Kocama olan inancımı kaybettim ama onu tanrıya verdim ve hiç bu kadar iyileşmiş hissetmemiştim
isimsiz 09 Eylül 2019'da:
Bu yazıyı okurken gözlerim doldu. Kocamın böyle davrandığından haberi yok. Davranışı sadece evliliğimizi değil, arkadaşlarımızı ve işini de etkiliyor. Ona hayatımda olup biten hiçbir şeyi anlatmayacak noktaya geldim. Her şey her zaman iyidir. Gününüz nasıl "güzel". İş nasıldı "iyi". Bana bu soruları sorduğunda dürüst bir cevap aramıyor. İyi duymak istiyor. Günüm ya da işimle gerçekten ilgilenmiyor. Sadece kendisine fayda sağladığında umursar. İyilikten başka bir şeyle cevap verirsem, genellikle kavga ederiz. Ya aptalım ya da onun gözünde yetişkin kararları veremiyorum. Bana kırılmışım gibi davranıyor ve her şeyi nasıl düzelteceğimi söylüyor. Bana bakış şekli her şeyi söylüyor. Bazen sadece vazgeçmek istiyorum. Bazı zamanlar yaparım. Bazen içimdeki her şeyle savaşırım. Şimdi köşeme çekildim. Beni incitici yorumlarından ve istenmeyen tavsiyelerinden korumak için etrafıma ördüğüm duvarları görmüyor. İnsanlarla bu şekilde konuşamayacağını anlaması için bildiğim her şeyi denedim. Şimdi beni insanlarla konuşmaya gönderiyor çünkü bu onun beni yatıştırma yolu. Neden kaldığımı bilmiyorum.
Maria Sebi 01 Eylül 2019'da:
İşte tam da bunu yaşıyorum. Bana her zaman çok kızgın. Onun gözünde hiçbir şeyi doğru yapamam. Yumurta kabuklarının üzerinde yürüyor gibi hissediyorum. Azarlanma korkusuyla ağzımdan çıkan her şeyi düşünüyorum. Korkum, oğlumun buna dönüşmesi ve kızımın bu şekilde muamele görmeyi kabul edilebilir görmesi.
Geçenlerde bir patlama daha yaşadık. Ona beni duygusal olarak taciz ettiğini söyledim. Ertesi gün bir çanta hazırladı ve hafta sonu için arkadaşlarının evine gitti. Çocuklarım bütün gün histerik durumdayız. Onları ağlarken gördü. Çocuklarla konuşmak için aramadı bile. Birkaç yıldır ona mutsuz olduğunu hissettiğimi ve hayatından nefret ettiğimi söylüyorum. Bana sürekli gösteriyor. Neden hala burada olduğumu ve ağladığımı bilmiyorum. Keşke bize bunu yaptığı için ondan nefret edebilseydim ve öylece çekip gitmiştim.
Kaya ve Sert Yer 31 Ağustos 2019'da:
Bunu söylemekten nefret ediyorum ama evlilik mücadelelerinde yalnız olmamak biraz ferahlatıcı hissettiriyor. provnent'e ihtiyaç duyduğum alanları görebiliyorum. Hikayeleriniz için teşekkürler. Hem hüzünlü hem umutlu. bunu paylaşarak sadece bir evliliği kurtarabilir veya birisine istismarcı bir evlilikten kurtulması için cesaret verebilir.
Lilly lu 30 Ağustos 2019'da:
Yaklaşık 20 yıldır evliyim. Ben bu yazarın karısının aynadaki görüntüsüyüm. Bunun tek istisnası şu anda 43 yaşında olan kocam, bana neden olduğu düşüncesizliği ve incinmeyi hala anlamıyor. Çoğu zaman kendimi köpek gibi hissediyorum. Aşksız bir evliliğim var. Ve şu anda size söyleyebilirim, onunla hala birlikte olmamın nedeni aşktan değil, kırılmış olmamdan. Bir zamanlar sahip olduğum ruhum dağıldı ve her şeyi hor görmekten başka bir şeyim yok. Bundan daha iyisini bulabileceğime, bir şekilde bu iğrenç evliliği hak ettiğime inanacak kadar iyi hissetmiyorum bile. Bana neden olduğu stres şimdi görünüşümde kendini gösteriyor ve gözlerimdeki ışık gitti. Bu noktada denemiş olsa bile, verdiği hasarın onarılamaz olduğunu düşünüyorum.
Vay @kocalar 27 Ağustos 2019'da:
Bu yazı ne kadar dürüst. Teşekkürler Mateus! Şimdi, eğer öyleyse, bunu okuması için daha fazla adam bulabiliriz. Özellikle son derece tartışmacı, kibirli ve saygısız olan kocam.
Ben de eşinin içinde bulunduğu durumdayım. Ben de neden hala taşınmadığımı merak edip duruyorum. Sevgi ve güvensizliğin bir karışımıdır (nereye gideceğim, ne yapacağım). Dönüyorum ve çoğunlukla konuşulmaması gereken şeyleri tartışan ve söyleyen bu iğrenç, kaba kadına dönüştüm.
Çok kötü kavgalar yaşadık. Kendine saygısı olan hiçbir kadın bu evliliği sürdüremezdi. Korku ve güvensizlik bizi aptallaştırır.
Kocam, gezegendeki en aptal kadın olduğumu düşünüyor ve bu, günde 15 saat çalıştığım zamandır - evde ve işyerinde. Dalgın olduğum için bana deli diyor. Aklını kaybettiği için sözlü ve fiziksel tacizde bulundu. Yani, her türlü sorunu var ve karısının kum torbası olması mı gerekiyor?!
Nasılsa şikayetler bitmeyecek. Erkeklerin daha anlayışlı ve saygılı olmasını ne kadar isterdim. Yaralar bazen iyileşmez. Aynı döngüye yakalanmış bir koca iseniz, lütfen karınızı ve evliliğinizi kurtarmak için adımları atın.
suzan 22 Ağustos 2019'da:
'Her zaman ve sürekli olarak' olumsuz xyz yapıyorsun dediğinde, bana bağırıldığını duyduğum tek şey 'Senden nefret ediyorum'. O yüzden beni azarlamayı bırak ve git. Sonuç olarak ondan soğudum, keşke bataklığa saplasaydı.
Chris 13 Ağustos 2019'da:
Ben de aynı senaryodan geçiyorum ve keşke zamanda geriye gidip onu bana dönüştürdüğüm için kendimi tokatlayabilseydim.
çobanpüskülü 07 Temmuz 2019'da:
"Karınızın Öfkesini Yönetmek" - Tanrım - bu soru ne kadar kadın düşmanı? Yetişkin kadınlar yönetilecek çocuklar değildir. Anket sorusu olarak bu sorunu en azından burada görmek kolaydır.
Dexcleir 30 Haziran 2019'da:
Kocamın iyi yönde değişmesi için dua ediyorum. Tanrısal bir koca olmak ve tüm günahlarını geri çevirmek.
Ah Deb 26 Haziran 2019'da:
27+ yıl ve üç çocuktan sonra nihayet bitirmek zorunda kaldım. Sabahlara kadar yıllarca bana ne kadar korkunç bir insan olduğumu anlatan konferanslar verildi. Bencil olduğum ve çocuklarımı ihmal ettiğim söylendi - diğer şeylerin yanı sıra. Hiçbirine inanmadım, beni kırmasına izin vermedim, derslerin devam etmesine izin vermemeyi öğrendim. Son kısmı derslere katılmayarak öğrendim. Şimdi bu evliliğe ek zarar verdi ve verdi. Sadece onunla iletişimi kestim. Bana söylenenlere rağmen tüm zamanımı çocuklarımızı yetiştirmeye ve kendimi iyi hissetmeye adadım. Bir kez daha, söylediklerine asla inanmama izin vermedim. İç gücümle ilgili olarak tehdit edildiğini ve kendisinin de perişan olduğunu yakından biliyorum. Muazzam miktarda kilo almıştı - duygularını yediğini biliyorum. Çocuklarımız üniversiteden mezun olduktan sonra (evet, daha erken bitirmek istedim ama hiç doğru zaman gelmedi - h.s. mezuniyet, üniversiteye girme, ara sınavlar, finaller, gelecek yıl...) Yeterince yettiğime karar verdim ve geri kalanında mutlu olmak istedim. benim hayatım. Bu yalnız olmak demekse, öyle olsun. Ancak, "Başaracak mıyız?" Sorusunu sormasaydı. Bugün nerede olacağımı merak ediyorum. Soruyu sorduğuna sevindim çünkü yalan söyleyemezdim. Cevaplamak zorunda olduğum en zor soruydu ama yaptığım için mutluyum ve bunun için daha mutluyum. İki yıldan fazla bir süredir boşandım ama üç yıldan fazla süredir ayrıyım - Kolay olmadı ama şimdi hiç olmadığım kadar mutluyum. Evet, hala acı var - başarısız bir evlilik, çektiği acılar, çocukların çektiği acılar ama sonunda, son 30 yılımda mutlu olmak istiyorum.
Şimdi yeni bir ilişkim var ama güven bulmak ve kazandığım herhangi bir özgürlükten vazgeçmek benim için son derece zor. Önümüzdeki 30 yılın neler getireceğini göreceğiz.
Sharlene 23 Haziran 2019'da:
AMAN TANRIM!!! Yemin ederim kocamın ve evliliğimin karbon kopyasını dinliyorum. Artık bütün çocuklarımız büyüdüğü için acımamaya çalışıyorum. her şeyi iyi yapmıyorum
Fs 23 Haziran 2019'da:
Bu beni çok etkiledi, beni ağlattı. Karınızın acısını biliyorum ve o şu anda benim. Akıl sağlığımı kaybetmiş gibi hissediyorum. Ben kimim. Eskiden kimdim. Olduğum kişiden nefret ediyorum.
Gerçekten daha iyi bir insan olmak istemedikçe gerçekten değişemeyeceğimizi hissediyorum.
anonim Jim 21 Haziran 2019'da:
Aslında bu saçmalığın alıcı tarafındayım ve bu yüzden akıl sağlığımı kaybettim.
Karım depresyondan muzdarip, ben onun duygusal koltuk değneğiydim ve artık hiçbir şeyi umursamadığım noktaya kadar ona içerledim. Olaylarda her zaman ailesinin tarafını seçer, ancak O, annemle kavga etmeye başladığında onun tarafında olmak zorunda kaldım (ki bu beni evlatlıktan reddetti), hala bunda hiçbir suçu olmadığını düşünüyor. Duygularımı dile getirdiğimde geçersiz oluyorlar. Beni fiziksel olarak tehdit eden ve anlaştığımız parayı ödemeyi reddeden bir adam için işimi bıraktıktan sonra küçük bir kasabaya taşındım. (Ona ve bana miras kalan ailesine, annesine ve erkek kardeşine destek olmak için 3 yıl orada çalıştım) BAŞKA BİR YERDE İŞ BULACAĞIMI SÖYLEDİM ONU BURADA HİÇBİR ŞEY OLMADIĞI İÇİN BU YERİ SEVMEDİM. Beni görmezden geldi, bulunduğum yerde annesi ve erkek kardeşi için iş buldu ve beni onlarla sıkıştırdı. 100 km uzaklıktaki iş yerinde yaşıyor.
Bana tonlarca borç verdi ve sık sık benden nakit çalıyor ve beni bu borcu ödeyemez halde bırakıyor. Spor salonu ekipmanım var "Kullanmama izin verilmiyor" çünkü gürültü yapıyor ve ailesini rahatsız ediyor ve eğer kendime bir bütçe ayırmaya cesaret edersem savurgan olarak sınıflandırılırım.
O kadar çok işim var ki, başka bir yerde iş bulmakta zorlanıyorum ama bulduğumda onu ve ailesini boşamış oluyorum. BİTTİ. Savaşmadığım noktadayım, sadece nefret dolu ve hissizim. Kalmalı mıydım, yoksa çoktan gitmeli miydim?
Glen Jen 20 Haziran 2019'da:
Kocamla 2 yıldır evliyim. Evlenir evlenmez eski kız arkadaşı, çocuğunu bahane ederek onu geri almak için yollara başvurdu. Bu eski sevgili için sürekli kavga ediyorduk ama görünüşe göre onu rahatsız etmiyormuş. Ara sıra aramızdaki ilişkiyi iyileştirmeye çalıştığını görebiliyordum ama sonra yine ona aşık oldu. Haftalık puanlarını biliyor ve onunla bir araya gelmek için bunu kullanıyor. Günlerce evden uzak duracağı ve hiçbir şey olmamış gibi eve döneceği için artık ona güvenemediğim için. Her seferinde çok kırılmış hissettim ve onu kıramadığım için kavga etmeye ve bir şeyleri kırmaya başlayacağım.
Şu anda hala birbirleriyle konuşuyorlar ve bunun sadece çocukla ilgili olduğunu ve bir süredir evden uzakta olmamasını umuyorlar. Şu ya da bu şekilde başka biriyle aldatıyor olabileceğini biliyorum ama inkar etmeye devam et. Ona güvenmek ve evliliğimi başarılı kılmak isterdim ama ona güvenmezsem bunu nasıl yaparım. Nasıl bir yol izleyeceğimi bilmiyorum, kocamdan boşanmanın bir seçenek olduğunu düşündüm ama o güzel şeyler de oluyor ki bu fikrimi değiştirmeme neden oluyor.
cin 12 Haziran 2019'da:
Sivri dilli kaba kocam beni mahvetti. Canımı diri diri yedi. Dürüst olmak gerekirse, sadece vücudumun öleceği günü bekliyorum çünkü bu benim canlı olan tek parçam. O işe gittikten sonra ve çocuklar uyanmadan önce kendime günde sadece bir saat ağlamak için izin veriyorum. Beni uzaklaştırması için Tanrı'ya dua ediyorum, hiçbir şey alamıyorum. Sessiz kalırım, onun pisliğini toplarım, çocuklarımı korurum, evle ilgilenirim, yemek yaparım ve temizlik yaparım. Omurgamda bir kitle var ve Bayan bu yüzden zor. İş arıyorum ama yapabileceğim pek bir şey yok. Çalışmak istediğim için kızgın. Endişeden eve geldiğinde kovanlarım oluyor...
James, eski 'DPH Buz Adam' 01 Haziran 2019'da:
Aman ne yazmışsın, tecrübe etmiş sesler ben bunu yazmışım, onu da yaşadım.
Bir düzeyde, karımın yoğunluğu ve flört aylarımız sırasındaki öfkesi bir şekilde odağımdan kaçtı. Sonra hararetli bir şekilde tartıştık ve o
üzerime küçük nesneler fırlatmaya ya da dergileri yırtmaya başladı.
Özür dileyecek ve 'bunu bir daha yapmamaya' yemin edecektik, ancak bu asla meyve vermedi.
Uzun lafın kısası, evlendik, yaşam streslerine, ailevi zorluklara, aile üyelerinin ve arkadaşların ölümlerine, hastalıklara, yer değiştirmelere, emekliliklere, ev satın almaya - tüm gamlara göğüs gerdik.
özellikle son iki yıldır yakın aile üyelerini kaybetmek gibi kediler ve köpekler gibi kavga ediyor.
Danışmanlığı keşfetme sürecindeyim, eşimle ya da onsuz- sadece kendimi değiştirebilirim. Umarım açık fikirli olurum
okuduklarım üzerine. Bunu kaydetmeyi planlıyorum.
BTW, tekrar meditasyon yapmaya başladım - EMS-FF olduğumda işe yaradı ve şimdi çalışmaması için hiçbir neden göremiyorum. Odaklanmam ve oradaki yardımı kabul etmem gerekiyor. Bunu yapıyorum çünkü karımı seviyorum VE ikimiz de zorlu erken yaşam deneyimlerini ve önceki evliliklere meydan okuyan hikayeleri paylaştık. Bu mükemmel olmayacak.
Sadece birbirimize sahibiz!
Marka Kral Robinson 25 Mayıs 2019'da:
Mali aksilikler yüzünden karımı kaybediyormuşum gibi hissediyorum. Artık güvende olmadığını söylüyor ve finansal olarak sorumlu olmadığım için kapanıyor. Herhangi bir çözüm?
CLJ 22 Mayıs 2019'da:
Kendimi içinde bulduğum mevcut durum bu. kocam oluyorum Düşük benlik saygısı nedeniyle benlik duygumu kaybettim. danışmanlığa gitmek istemiyor ve 7 aylık bir oğlumuz var. kafam karıştı ve kayboldum.
Bethany 20 Mayıs 2019'da:
Bu tam olarak biziz. Hiç kimse bu kadar net ifade etmemişti. Özellikle biz değil. İşler berbat ve bir ayrılık planlıyoruz. Bunu okumasını istedim, böylece göreceğiz. Her şeyi özetliyor. Teşekkürler.
küstahlık 18 Mayıs 2019'da:
Kocama yıllardır beni ona çevirdiğini söylüyordum ve o bunu şiddetle inkar etti. Bundan kaçınmaya çalıştım ama şimdi kendimi yorgun, kızgın bir eş konumunda buluyorum. Henüz eylemlerinin tam tezahürüne sahip olduğunu bilmiyorum. Ve şimdi ona karşı öfke patlamalarımı kontrol etmekte her gün daha çok zorlanıyorum. Yolu tanımaktan nefret ediyorum ve doğru yola nasıl girileceğine dair hiçbir güvencem yok.
Hikayeni paylaştığın için teşekkürler. Başkalarının da aynı şekilde mücadele ettiğini bilmek biraz teselli olur ve bazıları güzel zamanlara geri dönmenin yolunu bulur.
Cheryl 08 Mayıs 2019'da:
Yaptığını tasvip etmiyorum ama karısına ne kadar kötü davrandığını kabul etmenin büyük cesaret gerektirdiğini söyleyeceğim. Özellikle başkaları yorum yaptığında. Belki de onu sakinleştiren küçük şeyler olabilir, tıpkı senin kendini toparladığın gibi ve güzel giyinirse ona haber ver. Onu gerçekten romantizm. Tozunu aldıysa veya temizlik yaptıysa, yerin güzel göründüğünü ona bildirin. Daha iyi bir koca olduğunuzu bilerek kendiniz hakkında çok daha iyi hissedebilirsiniz. Onunla ilgili, onun için savaşmak istemenize neden olan sevdiğiniz şeyler ve onunla olan ilişkiniz varsa, ona söyleyin. Yerleşen davranış kalıplarını değiştirmek zaman alır, ancak isterseniz bunu yapabilirsiniz, daha iyi ve daha düşünceli bir koca olmak için işi yapmaya istekli olduğunuzu ona göstermeye devam edin. O senin karın, sakin bir şekilde ona ne üzerinde çalışmanı istediğini sor. Onu gerçekten dinle. Eşinizin sesi olsun derken haklısınız. Karınızla nasıl bir kazan kazan durumu yaratabilirsiniz, böylece ikiniz de kazanırsınız.
Brian 27 Mart 2019'da:
Harika makale. Umarım işler senin için daha iyidir. Bunu yaşayan başka biri Korkunç Drama Üçgeni'ne bakmalı. İşler bu kadar kötüye gitmeden davranışları değiştirin.
Brian 27 Mart 2019'da:
Herkes. Benzer bir hikayem var. Add in karısının büyük sağlık sorunları vardı 4 yıl boyunca onu çocuk eldiveni ile tedavi ettim, onunla Kahraman'a kadar hastanede yaşadım. O hasta kurbandı. Saldırgan hastalık. Biz bu babanın yıllarca Kahraman, Anne Kurban, (ne olursa olsun) Zulümdür. Sonra... o iyileşti. Kimsenin yardımına ihtiyacı olmadığı için kahramanı ve zorba hizmetini sevmedi. Sonra kahraman, kurbanın sözleriyle çok uzun süre dövüldü... biraz daha dik durmaya başladı. Şimdi sürekli olarak korkulan drama üçgeni içindeyiz. Ne olduğunu bilmiyorsanız, öğrenin. Bu rolleri oynamaktan kurtulamazsanız, hiçbir şey değişmeyecek. Şimdi bir günde her birimiz her rolü oynayabiliriz. Bu üzücü... küçük çocuklarımızı üzüyor. Zehirli millet. Sakin kalmak için elinizden gelenin en iyisini yapın, suçlamayı bırakın ve neden evlendiğinizi hatırlayın.
Şimdi bunun yazarıyla aynıyım ama... Başta bir göt deliği değildim. Ancak bunlar değiştirilebilir rollerdir. İçinden geçen herkese bol şans.
Kendiniz için bir terapiste gidin. O zaman evlilik üzerinde çalış. Takım arkadaşınız yoksa çift danışmanlığı işe yaramaz.
alex 21 Mart 2019'da:
Burada da roller tersine döndü. Başlangıçta sevimli ve çekici olan şey, kızımızın doğumundan sonra kaba, kaba, bencil bir büyük savurganlığa dönüştü. Her şeyi kendim düzeltmeye çalışırken kendime sakladım ama sonunda sigortamın ucu yandı. Sekiz aylık çocuğumuzu ayrı ayrı ölümüne seviyoruz ama ben şahsen onun varlığına 11 saniyeden fazla dayanamıyorum. bu, kıyamet kopmadan önceki zaman sınırıdır. Hikayenin ahlaki: 1) Ciddi taahhütlerden önce en az bir yıl boyunca bir aile olarak birlikte yaşayın. 2) Bütün erkekler sonunda sürekli anlamsız ve küfürlü dırdır altında çatlayacak! Her şeyi kesinlikle kendi başına yapabilen ve karşılığında hiçbir şey talep etmeyen insanlardan biri olduğum gerçeğini göz önüne alarak, dırdır etmeye asla tahammül edemem. Ölümcül bir savaşın ortasında yakalanan küçük kız göz önüne alındığında nasıl devam edeceğini çözemedim...
Ne ekersen onu biçersin 16 Mart 2019'da:
Bu yayınlandığı sırada anlattığınız şey, tam da karımın bana dönmeye başladığı zamanlardı.
6-7 ay sonra bunun farkına yeni yeni varıyorum ve umutsuzca davranışımı değiştirmeye çalışıyorum.
Kriz modundayım ve dışarı attığım soğuk kalpli davranış tüm gücüyle geri geldiğinde sakin ve olumlu kalmak çok yorucu.
tavsiyem yok kendim arıyorum.
Sofya1234 04 Mart 2019'da:
Sen arkadaşım, aşırı narsisistik özelliklere sahip, büyük olasılıkla narsisistik kişilik bozukluğuna sahip misogonistik bir domuzsun. Karınıza karşı davranışınız korkunç ve neden şimdi size karşı bu kadar hassas olduğunu merak ediyorsunuz. Belli ki sana bu kadar uzun süre katlanmış çok güçlü bir kadın. Umarım gerçekten senden uzaklaşabilir. Adam çocuk.
MalibuBarbie 22 Şubat 2019'da:
İşte komik olan. Bu bizim evliliğimiz, kelimesi kelimesine. Her deneyim, her satır sonuncuya kadar. Bu çok ürkütücü!! Bir durum ne kadar benzer olabilir?! Sanırım oğlun altında gerçekten yeni bir şey yok. Bir de kızımız var 2 yaşında.
İktisatçı 19 Şubat 2019'da:
İyi. 5 yıl sonra bu makale hala güçleniyor! Bunun köklerinin oluşum yıllarında ebeveyn/bakıcı/ilişkisel davranışlar olduğunu kim söylediyse, o da etkili olmuştur. Burada söylenenlerin çoğu kendi yetiştirilme tarzımla ilgili - anne/kız dinamikleri.
Rick 13 Şubat 2019'da:
Belki hepsini yapmadın. Yanlış kişi olduğunu düşünmen için manipüle edilmiş olma ihtimalin var, bu şimdi bana oluyor. Her madalyonun iki yüzü vardır ve odak noktamız duygularımızla değişir. Kesinlikle kararlı değilsin ama düşündüğün kadar suçlu olmayabilirsin.
Jessica 11 Şubat 2019'da:
Bu yüzden bu makaleyi ve senin yazdığın kızgın koca hakkındaki makaleyi buldum.
Kocamın havlaması, öfkesi ve alaycı seviyesi, çocuklara yaptığı kin dolu yorumlar yüzünden sık sık kırıldığımı hissettim. Hep olumsuzu buluyor.
Ancak, yardım almamızı tartışmak için sakin bir an beklediğimde reddediyor. Kırılma duygularımı açıkladığımda, sadece benim duygularımı kontrol edebileceğimi söyleyecek, onu değil. Buna BS diyorum çünkü dinle hepimiz insanız ve herkesi kapatamayız. İşler yolunda gitmediğinde sürekli havlaması beni çok etkiliyor.
Bir terapist görüyorum çünkü bunu daha iyi halletmek istiyorum. Ancak bence son travmaları için de terapi görürse (21 yıl denemezse alamaz) güzel bir ilişkimiz olabilir.
Lucy 07 Şubat 2019'da:
35 yıldır bu şekilde yaşıyorum. Şimdi emekli ayrı odalarda yaşıyoruz. 30 yıldır danışmanlık yapıyorum. İlişkisinden sonra birlikte denedik ama benim sorunum olan ve üzerinde çalışmam gereken şeylerin listesini çıkardıktan sonra bir daha geri dönmedim, bu onun da işiydi. Şimdi sadece kimin önce öleceğini bekliyorum.
Amerika 01 Ocak 2019'da:
Kocam bana böyle davranıyor. Web'i araştırıyordum çünkü odamızda kalıyordum ve işten eve geldiğinde ondan kaçıyordum. Babam öldü bahanesini kullanıyorum üzgünüm o yüzden ondan uzaklaşmak için bir süre yalnız kalmama izin verin. Kocaların bunu gerçekten karılarına yapıp yapmadığını görmek için internette araştırıyordum. Onunla hiçbir şekilde konuşamıyorum ya da beni aptal hissettirmeye çalışıyor ya da hayır diye tartışmaya çalışıyor. Haberleri yeni izlemiş olsak bile bana bunu soracak ve sanki o varmış gibi göstermeye çalışacak. daha fazlasını biliyor. Ondan asla iltifat ya da bir şey almıyorum. Karşılaştığımız herkese benden daha iyi davranıyor ve dikkatini çekmeye çalıştığımda her şeyin kafamda olduğunu söylüyor.
Geç olmadan öksürdüğünüz için çok mutluyum, çocuklarınız daha iyi olsun ya da gitmesine izin verin, çocuklarınız büyüdüğünde yaptığınız şeyi tekrar etmesin.
Oğlum 12 yaşında ve şimdi bana kocam gibi davranıyor Karın, aileni kurtarmakla gurur duymayan bir kocası olduğu için çok şanslı!
Everett 20 Aralık 2018'de:
Yani şu an benim. Krizimi 27'de vurdum, gerçekten her zaman krizdeydim ama 27'de fark ettim. Neredeyse depresyonla savaşımı kaybediyordum ve terapi sayesinde sorunlarımın ne olduğunu öğrendim. Doğruyu ve daha iyisini yapmaya çalışmak bana çok pahalıya mal oldu. Evliliğime verdiğim zarar inkar edilemez. Sözlerim ve davranışlarımla onu çok derinden incittim ve bazı günler aynı tuzağa düşüyorum. Gördüğümü ona nasıl göstereceğimi bilmiyorum. Onunla konuşamam ve paylaşmaya çalışamam. Şimdi aynı zehri benim üzerimde kullandığı noktada. Kızgın değilim, sadece üzgün ve kendime kızgınım.
Mateus Brava (yazar) Portland'dan VEYA 01 Aralık 2018'de:
@Kaela Brown: Yetenekli ve "aydınlatıcı" tavsiyeniz için teşekkür ederim, şimdi gerçekten gözlerimi açtı. Lütfen günlük işinizi bırakıp başka bir toksik psikolog olmayın, tamam mı? Ne ekersek onu biçeriz fikrine katılıyorum. Sözlerin ve kötü dileklerin de ektiğin tohumlardır. Lütfen bir dahaki sefere "haksız bir şekilde" küçümsendiğini ve küçümsendiğini hissettiğinde bunu hatırla.
Kaela Kahverengi 24 Kasım 2018'de:
“Birini aşağılamaktan sarhoş edici derecede yüksek” mi? Yok canım? Karını döverek sarhoş mu oldun? Tamam dostum olay şu, çünkü senin için uygun olduğunda bir sayfa çevirdin ve sonunda bir adam olmaktan sıkıldın. Zevk için başkalarının ruh sağlığını bozan narsist sadist, çevrenizdeki herkese verdiğiniz zararı hiçbir şekilde geri almıyor. sen. Dünyaya kötülüğü ve zehirliliği yansıttın ve şimdi ne ekersen onu biçiyorsun. Karının seni dövdüğüne sevindim. Sonunda sana kendi ilacından bir parça vermesine sevindim. Dininizin sizi alışveriş yapmamaya zorlamasına sevindim. Umarım sözleri ve eylemleri sizi tamamen mahveder, böylece “ruhsal yolculuğunuzu” aramadan önce tam olarak onun yerinde olabilirsiniz. Evet, tatlı, sevecen ve hassas bir kadını mahvettiniz. Bu senin cezan değil.
Anna 20 Kasım 2018'de:
Kocam hakkında böyle hissediyorum. Sadece içimde nasıl hissettiğimi hissetmesini istiyorum. Nasıl hissettiğimi daha iyi anlasın diye ona makaleden bahsetmeye çalışıyorum ama ne kadar farklı yollardan gidersem gideyim. ona asla anlamayacağını söyle ve bu sadece beni incitiyor çünkü onu çok seviyorum ve her zaman onun için savaşmak zorundaymışım gibi hissediyorum Aşk.
Walle, A. 02 Ekim 2018'de:
Umursamadım ve sonunda, bir zamanlar uğruna elimden gelen her şeyi yaptığım birine karşı bir eşek gibi davrandım; başta böyle davranacağımı söyleseydin sana inanmazdım; şimdi ona sahip olduğum, bir zamanlar zeki ve çekici birine sahip olduğum için inanamıyorum; şimdi bir başkası ona sahip ve eğer bazılarının iddia ettiği gibi bunca zaman beni gezmeye götürüyorsa, ilk yıllarımız çok güzeldi hepsine değdi şimdi aw
sara 27 Eylül 2018'de:
Hala burada mısın merak ediyorum. Ben bunun bir aşamasındayım. Ben kocama çok kötü davranan bir karım. Bir durum zor olduğunda diğerini suçlamayı sevdiğim ve bir araya gelmemiz gereken kötü şeyleri yakaladığını fark ettim. Ona yıllarca kötü davrandım ve neden yanlış davranmaya devam ettiğimden emin değilim. Ve şimdi onun sadece kırıldığını ve bir insan olarak benden nefret ettiğini düşünüyorum. Eğer değiştirebilirsem, zararı çoktan vermiş olmaktan korkuyorum. Ne için yorum yaptığımı bilmiyorum. Sanırım sadece belirli sorunlarım hakkında tavsiye istedim. Ona çok saygısızlık ediyormuşum gibi görünüyor ve yaptığımda ve benimle yüzleştiğinde onu kızdırmamak için tartışıyorum ya da yalan söylüyorum ve bu onu daha da kızdırıyor. Ne yaptığımı gördüğümde çok geç oluyor. Kavga, her seferinde yaptığım gerçeğiyle birleştiğinde çok büyük. Tam o anda olduğumda neredeyse bayılacak gibi hissediyorum ve ne olacağını göremiyorum. Değişemeyeceğimden korkuyorum çünkü değişmedim ve Ian nasıl yapacağımı bilmediğim için mi? Ama sadece bunu yapmayı bırakmak değil mi? Ama o kadar bilinçsizce oluyor ki o anlarda neden düşünemiyorum ve nasıl yapabilirim?
Janet 27 Eylül 2018'de:
Merhaba, tarif ettiğiniz şey burada bizim evde olanlara benziyor, ancak şimdi çocuklar bile yetişkinler benimle aşağılayıcı bir şekilde konuşuyor. Bunu kocama gösterdiğimde iyi ki benden öğrenmemişler diyor. O emekli olduğu ve ben çalışmadığım için işler daha da zorlaşıyor. O öfkeden patlarken bir fikrim bile olamaz, soru soramam. Onu vazgeçemeyecek kadar çok seviyorum ama artık gitmemi istemesinden korkuyorum.
Mimi 21 Eylül 2018'de:
Kocam zaman zaman karıma benziyor ve eğiliyor ve bu alaycı gibi oluyor ve yani 6 yıldır beraberim, 2 yıldır evliyim ve şimdi ona göre işi bitti Benimle.
alan 20 Eylül 2018'de:
benim durumum tam tersi Ben kadının tanımlandığı şeklim ve o koca gibi. Bu 44 yıldır devam ediyor ve ondan nefret ediyorum. bazı kadınlar eşitlik ister; üstünlük istiyor. Onu neden terk etmediğimi bilmiyorum.
Bilinmeyen 10 Eylül 2018'de:
Kocam bana bu şekilde. Aslında çıktıktan 6 ay sonra fark ettim ve ondan kısa bir süre ayrıldım. Özür dileyip beni ne kadar özlediğini söyleyebildi... ki bu sadece kendi kendine acımasındandı. 14 yıldır evliyiz ve harika şeyler yaptık ama o korkunç kişilik kusurlarıyla hepsini mahvetti. Asla yapmazdı! Kabul et, asla düzeltme! Hatta bu makaleyi okuması için ona gönderdim ve tek kelime etmedi. Sorunları genetik mi yoksa hayatındaki bir şey mi buna sebep oldu bilmiyorum. Asla söylemezdi... çünkü yanlış bir şey görmüyor. Bir an danışmaya çalıştık ama gitmedi. Hikayeni takdir ediyorum ama kocamın onu okuduğunu veya onu ciddiye aldığını ve sorunları hakkında bir şeyler yaptığını hiç görmedim. Uzaklaştırılıyorum ama kendimi biraz zayıf hissettiğim için değil, aynı zamanda kişilik bozukluğu olduğunu bildiğim için de gitmiyorum. Gittiğim onca terapide beni gerçekten üzen şey, hiçbirinin bize yardım etme hevesi yoktu. Korkunçlardı. Bu yüzden sevgisiz, mesafeli bir evliliğim var ve devam etmemin tek yolu çoğunlukla aklı başında ve doğal olarak mutlu bir insan olmam. Buna sonsuza kadar tutunuyorum!
Sandra 04 Eylül 2018'de:
Sizi seviyorum millet. Yolculuğunuza büyük saygı duyuyorum ve gelecek için en iyisini diliyorum.Ne yazık ki benim için işler çok çok yıkıcı oldu. Yıllarca süren zihinsel n sözlü tacizden sonra kendime saygım kalmadı, haysiyet ve uzak mesafe ilişkisine başladım. Hayatta temsil ettiğim her şeyin aksine çok yıkıcı. 6 ay önce itiraf ettim ve sonuçlar daha yıkıcı oldu. bana olan tüm saygısını kaybetti ve bana bir hiçmişim gibi davranıyor. Beni sevdiğini ve evli kalmamızı istediğini iddia ediyor ki benim de istediğim bu. Ama saygı gitti ya da belki hiç orada olmadı. Arkadaşlarını benim yerime önceliklendirmesi beni incitiyor ve çok yalnız bırakıyor. Günahlarımdan pişmanım. Beni sadece Tanrı affedebilir. Hikayenizin mutlu sonla bitmesine çok sevindim. ki siz birbirinizi buldunuz.
DeeDee 03 Eylül 2018'de:
Bu benim tam hayatım ve karısıyla aynı aşamadayım. Ne yapacağımı bilmiyorum. Onu seviyorum ve aynı zamanda istemiyorum. Bana korkunç şeyler söylüyor ve ben de aynı şekilde ateş ediyorum. Eskiden o kadar aşıktık ki şimdi ne olduğumuzu ya da tekrar ne olacağımızı idrak ediyoruz. ikimiz de bırakmak istemiyoruz ama artık böyle yaşayamam dediğimde ancak kendi adıma konuşabilirim.
S 03 Eylül 2018'de:
Google'da evlilik sorunumla ilgili arama yaparken bu gönderinin neden ortaya çıktığını bilmiyorum. Şu anda içinde bulunduğumuz durum bu. Benim üzerimde bu kadar güçlü olmasına izin verdim. Bunca yıl sustum, şimdi patlayan bir volkan gibiyim. Sadece kızım için üzülüyorum. Böyle bir aileyi hak etmiyor.
anon 29 Ağustos 2018'de:
Kocam ve benim liseden hemen sonra bir bebeğimiz oldu. Burslarımı kaybettim ve okulda kalmak yerine çalışmaya karar verdim. Şerif departmanına katıldı ve sarhoş oldu. Bütün bunlardan önce ilişkinin başlangıcı kötüydü. Kaba ve kabaydı ve bana asla iltifat etmedi. Bu güne kadar neden onunla olduğumu bile bilmiyorum, sanırım sadece genç olma ve baba sorunları. çok aptaldım. Yani zaten kötü bir erkek arkadaştı. Sarhoş olduğuna geri dönün. Düğünümüzü planlıyorduk ve o sadece zihinsel veya fiziksel olarak hiçbir şey için hazır değildi, bu zamana kadar ikinci bebeğimiz vardı. Eve gelip hayatından ne kadar nefret ettiğini ve ne kadar mutsuz olduğunu söylerdi. Her şeyi denedim. Cinsel olarak, diyetler, yardım edecek bir işim var. Hiçbir şey onu mutlu etmedi. Şimdi, kendiyle mutsuz olduğunu biliyorum. İletişim yoktu, onunla konuşmaktan her zaman korkmuşumdur.
Çünkü o her zaman sinirlenir, duvarları yumruklar ve ben ondan korkardım. Sonra onu bir kadınla aldattım ve tüm kalbimle pişmanım. Beni ve çocuklarımızı kovdu ve bir buçuk yıl sonra sonunda denemekten vazgeçtim. Sonra beni geri istedi, bu sefer işim bitmişti. Herşeyin üstünde. Başka biriyle tanıştım ve sonunda tekrar hamile kaldım, o kaçtı ve tüm bu süre boyunca kocam hamile olduğumu bilerek bana yalvarıyordu. Bir süre sonra denemeye karar verdik ve kızımı kendi evi gibi aldı. Ama çatışma başladı. Bu sefer kaba ve sarhoş olan bendim. Ben ona vuracaktım, o da bana vuracaktı. Sonra hayatımın en kötü gecesi kavga ettiğimiz zamandı ve o kolumu kırdı. Ve şimdi ona karşı öfke ve nefret patlamaları yaşıyorum ve şimdi biraz daha sabırlı ama yine de tepki veriyor. Şimdi depresyonum ve nasıl hissettiğim konusunda daha açığım ama fark edilmiyor. Sadece her şeye çok kızgınım. Ben ne yaptım ve o ne yaptı. Ve artık ne yapacağımı bilmiyorum.
Graczy17 28 Ağustos 2018'de:
Burada da aynı durumlar. ben bu karım Kocam artık değişmeyecek, tüm aldatmalar, ihanetler, yalanlar ve psikolojik tacizler ne yaparsam yapayım değişmiyor. Değişmek istiyordum ama evliliğimizde yaptığı onca korkunç şeyden sonra onu neden hala bu kadar çok sevdiğimi bilmiyorum. Uzun bir süre sonra onun tüm kötü yanlarını öğrendim (aldatma dışında tabii ki) daha çok sinirlendim ve kayboldum. Artık kendimi bile tanıyamıyorum. Hayatıma son vermek istediğim bir zaman oldu ama biliyorum ki bu cevaplar ve yapılacak doğru şeyler değil. Hayatımı seviyorum, hatta hayatım boyunca hep zor bir hayatım oldu. Her zaman mutlu olmanın bir yolunu bulurum ama bu sefer içimdeki tüm acı dayanılmaz ve kırılmaz. Beni gerçekten incitiyor ve içten içe öldürüyor.
m 26 Ağustos 2018'de:
Bu benim hayatım. Artık ne yapacağımı bilmiyorum. Sevmeye çalıştım ama artık yapamıyorum. Hiçbir şeyim kalmadı. Kitaptaki her şeyi anlattım. Hayal edilemez anlar sonsuza dek hafızamda kilitli kaldı. Bu adamı gerçekten çok seviyorum ve o bunu hak etmiyor. Benim sorunum ne?
Nicole 20 Ağustos 2018'de:
Bir yıldan az bir süredir evliyim. Sıklıkla görünen şeyi tartışıyoruz. Çoğu zaman onunla konuşmaya ve ona nasıl hissettiğimi söylemeye çalıştığım içindir. Ona karşı çok dürüstüm. Ama o tam tersi. Aldatıyor, yalan söylüyor, arkamdan iş çeviriyor... Tartışırken beni küçümsemeyi SEVİYOR, beni suçla ve en kötü şeyleri söyle. Söylediği kötü şeylerin gerçek olduğuna inanmaya başlıyorum. Duygusal istismar cehennem oldu. Bir erkeğin her istediğini yaptığına ve evlilikte güce sahip olduğuna inanır. Duygu göstermiyor, dikkatsiz, bencil ve daha fazlası. Bazen nasıl hissettiğimi söylersem yüzüme gülüyor. Beni yavaş yavaş öldürüyor.
mücadele2018 19 Ağustos 2018'de:
En azından bu adam davranışının farkına varıyor ve istismarı canavarı yarattı. Benimki asla o noktaya gelmeyecek, eminim. Herkesin sorunları ortaya çıkıyor, ancak bir kişi öfkenin düzenli olarak kötüye kullanılmasına izin verdiğinde, geri dönüşü olmayan bir zarar veriyor. Kocam, 4 yılı aşkın bir süredir beni küçük düşürmek için en derin güvensizliklerimi kullanarak sözlü olarak beni taciz ediyor. Öfkesine kapıldığında bana hiçbir değerim olmadığını ve bir alkolikle ya da karısına vuran ya da onu öldüren biriyle evli olmadığım için mutlu olmam gerektiğini söylüyor. O ne lan? Şimdi, ilişkide 5 yıl sonra, dürüstçe söyleyebilirim ki, artık onda hiçbir iyilik görmüyorum. Tek gördüğüm kusurlar. İyi bir şey söylemiyorum, artık ona ilgi duymuyorum ve çoğu gün gizlice geçmişe gidip onun varlığını hayatımdan silebilmeyi diliyorum. Yıllar önce yükünü boşaltıp bana benden nefret ettiğini ve çaresiz olduğumu söylediğinde ağlardım - ama şimdi yıllarca sözlü tacizden sonra içim öldü. Gözümün önünde ölebilirdi ve ben tek bir gözyaşı dökmezdim. Asla sorumluluk almayacak, bana her zaman ona sahip olduğum için ne kadar şanslı olduğumu söylüyor. Ona karşı beslediğim nefret, onun bilemeyeceği kadar derin. Evet bazen onu eleştiririm ama onun hakkında gerçekten ne hissettiğim buzdağının görünen kısmı. Karılarını suistimal eden ve nefreti besleyen erkekler, karısının onlara geri verdiği her şeyi hak eder. Beyler dağıtırsanız, alsanız iyi olur çünkü o pislik size on misliyle geri dönüyor.
Sarah 14 Ağustos 2018'de:
Ben kendim de aynı şeyi yaşadım ve yaklaşık iki yıl öncesine kadar kocam her şeyin tekrar normal görünmesini sağlamaya çalışıyor ve kendi kendine çalış AMA asla iyi hissetmiyor ve hala acıtıyor ve onu kopyalıyorum ve onun bana yaptığını yapıyorum ve kendimden nefret ediyorum şimdi. Yakında terapiste gideceğim ve beni haketmediği cihazı arayacağım.
Lindsay 13 Ağustos 2018'de:
Bunu bana kocam yapıyor. Hangi tartışmayı başlatırsa başlatsın suçu her zaman benim üzerime atacak. O ve çocuklar olmadan asla evden dışarı çıkmam ve sonunda bunu yapmayı planladığımda, o sevincimi mahvetmek için günün erken saatlerinde benimle bir şey hakkında kavga başlatmayı başarır ve heyecanlanmak. Elbette bunu yaptığını kabul etmiyor ama bunun her seferinde olması garip bir tesadüf. Birkaç ay boyunca Mariage danışmanlığı yaptık ve yardımcı oldu, ancak daha sonra danışmanımız sigortamızı almayı bıraktı, bu yüzden iki ay içinde olmadık. En ufak şeyler için başlayan tuhaf, rastgele öfkesi ve kavgası yeniden başladı ve evliliğimizde yarattığı devasa kamayı şimdi anlıyorum. Aslında artık onunla yalnız vakit geçirmek istemiyorum ve onun öfkesini önlemek için her şeyi yapacağım... bu da neredeyse ondan hep birlikte kaçmak anlamına geliyor. Bu şekilde yaşayıp mutlu olamam ama onunla ne kadar kibarca konuşmaya çalışsam da anında sinirleniyor ve çocuklarımızın önünde sürekli bir kavga çıkıyor. Onu seviyorum ve sadece “bizi” geri istiyorum. Ama yalnız hissetmekten ve bir partner eksikliğinden ve her zaman kendimi savunmaktan bıktım. sadece mutsuzum Artık ne yapacağımı bilmiyorum. Ona bu makalenin bağlantısını göndersem bile okumaz. Bana bunun ne kadar aptalca olduğunu ve onunla ya da bizimle hiçbir ilgisi olmadığını söyleyecek. Neredeyse tam olarak evliliğimize yaptığı şey bu olsa da...
Hiç kimse 11 Ağustos 2018'de:
Burada karısı. Bu, kocamın bana tarihsel olarak nasıl davrandığını hissettiğimi özetliyor... Ve şimdi onun yanında sadece sefil bir insanım çünkü ona kendimi çok kötü hissettiren aynı davranışları yapmak istiyorum. Evliliğimizi mahvediyor.
Aynı 11 Ağustos 2018'de:
Bununla bazı yönlerden ilişki kurabilirim. Uzun süre anlaşmak kolay değildi ve sadece suratıma geri uçmak zorunda kalmak için sözlü kavgaları nükleer bölgeye tırmandıran bendim. Aynı zamanda, kendi kötü alışkanlıklarını tanımayı reddetti. Tanıştığım kadını özleyeceğim ve onun kaybına katkıda bulunduğum için Tanrı beni bağışlasın. Aklımda sürekli tekrar eden hayaletler ve gölgeler dışında hiçbir şey kalmadı.
David Brett 10 Ağustos 2018'de:
Durumda kendilerini karı veya koca olarak tanımlayan herkesi içeren hepsini okuduğumda, hepsinin sadece insan olduğu açık.
Ancak burada yalnızca Tanrı'ya dönmenin bir şifa deneyimi olacağı öne sürülmektedir. Tanrı'nın kutsal sözü, yeniden ispat içindir.
Bu tür evlilik/sosyal durumlar, zihinsel ve duygusal olarak yaşamdan geçerken hatalıdır. İnsan ilişkileri ne kadar yakın olursa olsun, çeşitli nedenlerle ayrılıkçılığa neden olabilir ve basitçe geçmişleri, zihniyetleri ve ilişkili oldukları düşünüldüğünde iki kişinin titreşimi olmasa bile faktörler.
Ancak konuşulan kelimeyi okuma olasılığına girişmek, zihin ve ruh, deyim yerindeyse ve anlayış geliştirir, kötü tadı, anıları ve zihnin yaşayan şeytanlarını çözer.
Ama yine de, kişi Tanrı'nın sözünü incelemeye devam etmeyi veya başlatmayı bilmek zorundadır.
Aksi takdirde, pişmanlık ve akıl cinleri mezara kadar ve biz barındırdığımız sürece, kin, kin, niyet, intihar seçenekleri ve kendine acıma ve devam eden en büyük hayal kırıklıkları, tatminsizlik ve asla bitmeyen depresyon hayatın.
Bunu bir kez değil, tekrar tekrar deneyin, çünkü bu tür dünyevi nefretten kurtulmanın tek ihtiyacı ve rahatlaması, kelimenin tam anlamıyla olduğu kadar basittir. - AŞMAK!
Kutsal söz, birini ve herkesi üstesinden gelmeye teşvik edecek. Bu yolculukta da bir süre sonra sözün de açıkladığı ve üstesinden gelmede yol gösterici olduğu bir gerileme meydana gelir!
Amaç tutarlılığı ve sürekli çalışma içinde kalma, ilkelerini benimseme ve çalışma arzusu. mevcut durumun ve koşulların kırgınlığını ortadan kaldırın yegenlerim ve kız kardeşler
Marie85 07 Ağustos 2018'de:
Bunu okumak kocamla kendi evli hayatımı okumak gibi, geçmişteki tüm yanlışlarımı görüyor ve küçük veya büyük tartışmalarda yüzüme vuruyor, asla olmadığımı hissediyorum. yeterince iyi, kutsal evlilik yeminlerimizi yerine getirmeden yakalandı ve beni kelimelerin ötesinde incitti ve asla özür dilemedi ve aptal olduğunu düşünüyor çünkü beni mazur görüyor. çünkü çok duygusal olduğumu söylüyor, artık beni gördüğünü bile hissetmiyorum, eskiden çok tatlı sevecen ve ilgiliydi ve şimdi kalırsam daha az umursayabileceğini hissediyorum ya da sol. Artık uzun süredir kalbim ağrıyor ve dayanamıyorum danışmanlık yapmıyor, konuşmuyor çünkü dırdır ediyorum ve asla mutlu olmadığımı söylüyor ama yine de onu seviyorum. Eskiden olduğum kişi olmadığımı söylüyor ve olmadığımı biliyorum çünkü gerçekten artık mutlu olmadığım adam o olsaydı Başta örtülü olmak beni ona aşık etmek için mutlu olurdum ve eskiden olduğum kişi, beni tanımıyorum bile artık değil
Liz 03 Ağustos 2018'de:
Oh lütfen, kimse gerçekten değişmez. Kulağa kötü huylu bir narsist gibi geliyor, bu düzeltilemeyecek bir kişilik bozukluğu, koş, sadece koş...
olmayan bir fare 02 Ağustos 2018'de:
Üzgünüz, birçok erkek bebek sahibi olmak için gereken işin seviyesini takdir etmiyor. Çocuğumun beslenmesi zordu ve artık çalışmadığım için çocuk bakımı, ev temizliği ve gece beslenmesinin yükünü ben üstlendim. Şimdiki eski kocam, işten saat 5: 30'da gelir, zar zor merhaba der ve akşamı bilgisayarda geçirmek için yukarı çıkar. Akşam yemeğini bile bilgisayarın önünde yedi. Hemen hemen ayrı hayatlarımız vardı, itiraz edemeyecek kadar yorgundum. Bir ilişkisi olduğunu söylemeye gerek yok ve bu sonun başlangıcıydı.
DW 30 Temmuz 2018'de:
Bir eş olarak, erkeklerin bunu okumasını gerçekten isterdim. Bunu istemeden yapıyoruz, ama bunun sebebi sizsiniz. Her iki eşin de bunu yapmasına gerek yoktur ve her iki eş de, özellikle eş, mutsuz olmayacaktır.
dik dur 30 Temmuz 2018'de:
aynı hissediyorum..
keksurat orospu 27 Temmuz 2018'de:
Bunu bu kadar dürüst bir şekilde paylaştığınız için teşekkür ederiz. Erkek arkadaşıma yaptığı şeyleri tam olarak yapmaya başlayan bir kadın olarak ilişki kurabilirim. son birkaç yıldır beni o kadar çok incitti ki asla iyileşemeyeceğimden korkuyorum itibaren. Fiziksel olarak tacizde bulundu ve sonuç olarak ondan nefret ediyorum ve buna içerliyorum. Son zamanlarda o kadar sinirlendim ki ona sadece fiziksel olarak zarar vermek istiyorum. Çok kırıcı bir şey söyleyecek ve ben de ona doğru atılıp koluna yapışacağım ve aynı zamanda tüm gücümle kendini tutmaya çalışacağım. Kolunu tutup sıkmam, beni tutmasına veya boğmasına neden oluyor ve onu üzerimden atmak için koluna çivi çakacağım. Bunu yaptıktan sonra genellikle beni çok sert bir şekilde itiyor ve ben yere düşüyorum ya da bir şeye geri düşüyorum. Mesele şu ki, benim çok şiddetli ve tacizci olduğumu söyleyip duruyor. Yine de, bana bunu yaptığı için bu kadar incinmiş ve kızgın olmasaydım, ona asla elimi sürmezdim. Özellikle de geçmişte yıllarca fiziksel olarak tacize uğrayan bir ilişki içinde olduğumu öğrendikten sonra. Her zaman adamın böyle şeyler yapacağına nasıl inanamayacağını söylerdi ama o da aynı şeyleri yapıyor! Hareketlerimin ve tepkilerimin kontrolünün bende olduğunu biliyorum ve hislerim veya duygularım için onu suçlayamam ama benim gibi dedi ki, 4 yıldır bana elini sürmeseydi, asla olmaya başlamazdım. fiziksel. Mesele şu ki, genellikle kendimi tutabiliyorum. Ama sadece kolunu tutmam, kıyaslanamayacağını düşündüğüm başka şeyler yapmasını zihninde tamam kılıyor. Ya da ona bir şey fırlatırsam ve çok sert olmadığım için güçlü olmadığım veya iyi bir nişan/kolum olmadığı için on kat daha sert atacaktır. Böyle şeyler olduğunda çok sinirleniyor ve evimi terk ediyor ama geçmişte bana bir şeyler yaptığında, gitmem gerektiği halde ben hiç ayrılmadım. Bana ittiği, yumruk attığı, boğulduğu, tuttuğu ve bana bir şeyler fırlattığı zamanları her zaman haklı çıkarmaya veya mazur göstermeye çalışır. Ama fiziksel ama hafif bir şey yaptığımda ve durdurabildiğimde, beni olmadığım kadar şiddetli, korkunç biri yapan şeyler söylüyor. O öyle. Öldürmekten başka birini boğmanın amacı nedir? Hava yolunu kısıtlamak için boğulursunuz, bu da kişiyi nefes alamaz hale getirir ve sonunda onları öldürebilir. Beni engellediğini söylüyor. Ama hiçbir şey yapmıyordum, kısıtlanmaya ihtiyacım yoktu. Ve birini bu şekilde dizginleyemezsin. Artık ne yapacağımı bilmiyorum. Ben sadece ölmek istiyorum. Bu yüzden sanırım bir dahaki sefere beni boğduğunda bunun olmasına izin vereceğim ve onunla savaşmaya çalışmayacağım.
OLARAK 23 Temmuz 2018'de:
İyi okumalar ve anlayışınızı paylaştığınız için teşekkür ederiz. Bir eş olarak, bu bizmişiz gibi hissediyorum ama biraz farklı. Sonunda bir kayıtsızlık seviyesine ulaştım ve beklentilerimi hiçe indirdim. Şimdi, bu da birçok soruna neden oluyor gibi görünüyor. Bebeğimize bakmak ve kariyerimin taleplerini karşılamak için benden ne gerekiyorsa onu yapıyorum. Sonra evin icabına bakarım ve geriye kalan ya ona ya da bana gider ama ne yazık ki "biz" değil. Ama öncelikteki bu değişiklik, ben geri planda kalmaktan bıktıktan sonra geldi. Şimdi, korkarım kocam da böyle hissediyor... öncelik olamamaktan bıkmış olan o. Evliliğimizde eksik olan karşılıklı saygı. Ama kayıtsızlık halimde mutsuz görünüyorum. Mutsuz değilim, sadece yapmam gerekeni uyanmadan önce yapıp yarın tekrar yapıyorum...
John Doe 22 Temmuz 2018'de:
Bu makaledeki koca benim. Konuşması kolay bir kadınla tanıştım. Eğlendik ve işler hızlı ilerledi. Ona ve babasının terk ettiği kızına karşı şefkat hissettim. İlişkileri çevremizden öğreniriz. İkimiz de parçalanmış ailelerdendik. Annesi uyuşturucu bağımlısıydı ve erkek kardeşi tarafından büyütüldü. Ailem boşandı ve üvey babam sarhoş olduğunda sözlü olarak küfür etti. Annem yaptığım her şeyi eleştirirdi. Kusurları seçme ve eleştirel olma konusunda uzmandım. Annem bana başka bir kadınla randevu verdiğinde, başlangıçta ilişkiden kaçmaya çalışırken tüm kusurlarını buldum ve seçtim. Diğer kadınla iki kez çıktım ve hiçbir yere gitmedi. O sırada kız arkadaşım kızımıza hamileydi. Bu belirleyici bir andı. Ya tamamen içeri girmek ya da hep yürümekti. Bildiğim tüm yollara girdim. Bir yıl boyunca bir işte çalıştığım sırada, başka bir eyalette benimle kalırken birlikte küçük bir oğlumuz oldu. Değişti ve farklı bir insan oldu. Benim adıma kredi çekti ve bir şeyler satın aldı ve ona bunun iyi olmadığını söyledim. Eve döndük ve eyalet dışında bir işte çalışıyordum ve eve gelmezsem ailemi kaybedeceğimi fark ettim. Evde iş sağlaması için Tanrı'ya dua ettim. Birkaç hafta sonra evin yanında yerel bir iş buldum. Kendi işini yapmaya alışmıştı. Rutinlerini mahvettiğim için yola geri dönmem gerektiği söylendi. Sadece eve gelip karımın ve çocuklarımın tadını çıkarmak istedim. Akşam yemeğini tek başıma yemek için eve gelirdim ve karım Facebook'ta verandada oturur ve telefonuyla uğraşırdı. Çocuklarla işi bitmiş gibiydi ve bir molaya ihtiyacı vardı, bu yüzden eve geldikten sonra iki çocuğa bakmak ve onları yatırmak benim işimdi. Noel zamanı benim adıma kredi kartları çıktı ve ona tekrar söyledim, sorun değil. Ona danışmanlığa ihtiyacımız olduğunu söyledim ama görmezden geldi. Ona kötü finansal kararlarının ailemize zarar verdiğini söyledim ve bir banka hesabı aldım ve sorumlu olduğuna güvenemediğim için ona harçlık vermeye başladım. Bankacılık ve appleID için çevrimiçi hesaplarıma girmekte sorun yaşamadı. Sahipliğini alacağına güvenemezdim. Tüm bu acıları çocukluktan taşıyor ve benim hatalarımın verdiği tüm acılara tutunuyor. Ailece kiliseye gitmemizi sağlamaya çalıştım ama o direndi. Gidip çocukları bir süre yanımda götürdüm. Bir tartışma sırasında işler gerçekten kötüye gidince ve polis çağırılınca kırılma noktasına geldi. Önemsiyorum ve doğru olanı yapmak istiyorum ama aynı yönde hareket eden iki kişinin hemfikir olması gerekiyor. Ben boşanmak istemedim. Çocuklarımın sağlıklı bir evliliğin neye benzediğini görmelerini istedim. İşlevsiz bir evliliğin alışkanlıklarını öğrenmelerini istemiyorum.
20 Temmuz 2018'de:
Bu yazı benim hissettiklerim. Ruhumu ve kalbimi feda ettim... kocamı biraz daha iyi bir adam yapmak için. Öfke, kendimden nefret ettiğim ona karşı şimdi en iyisini alıyor. Sonunda söylediklerimden ve yaptıklarımdan sorumluyum. Söylediği ve yaptığı tüm nefret dolu şeyler beni etkiledi.
kırık ruh 15 Temmuz 2018'de:
Birçok eşin belirttiği gibi, bu makaleyi kocamla paylaştığımda onu çok kızdırdı. O kadar ki, keşke hiç bir şey söylemeseydim. Kocamla tanıştığımda 17 yaşındaydım ve bir yıl sonra evlendik. Neredeyse 9 yıldır evliyiz ve 2 güzel küçük oğlumuz var. Onu varlığımın her zerresi ile sevdim. Beni çok kötü bir çocukluktan kurtardı ve beni korudu ve bana güç verdi. Durum ne olursa olsun, her zaman çok eğlenceli, cana yakın, neşeli, pozitif bir bakış açısına sahip bir kızdım. Son birkaç yıldır aynada kendime bakamıyordum çünkü artık kendimi tanıyamıyordum. Güzel zamanların tadını bile çıkaramıyorum çünkü sürmeyeceklerini biliyorum. Evliliğimizi mahvetmek için ne yaptığımı düşünerek gözyaşları içinde oturuyorum. Benden bu kadar nefret etmesini sağlayacak ne yaptım. Sevdiğin birinin seni nasıl bu kadar korkunç hissettirebileceğini anlamıyorum. Onun, çocuklarımız veya herhangi biri için yeterince iyi olmadığımı hissediyorum. Öz değer ve imaj duygum gitti. Evliliğime olanlardan daha çok kendimden nefret ediyorum. Sanki her şeyin alt üst olmasının sebebi benmişim gibi hissediyorum. Oğullarım bana saygı duymuyor. Sık sık bana tavır veriyorlar ve neden her zaman bu kadar üzgün olduğumu soruyorlar. Dönüştüğüm kişiden nefret ediyorum ve bu noktada eskiden olduğum kadını asla bulabileceğimi sanmıyorum.
Buraya 13 Temmuz 2018'de:
Bu işte karım çünkü kocamın böyle bir şeyi asla okumayacağını biliyorum ve onun beni görmezden gelmesinden bıktım. Duygularımı, duygusal ihtiyaçlarımı görmezden gelmesinden ve seslendirdiğimde sinirlenip kaba davranmasından bıktım. Pek çoğumuz bu tür davranışlara katlanıyoruz çünkü bu konuda hiçbir şey yapamıyoruz. Onu seviyorum. Yaparım. Hatalarını görmesini sağlamaya çalıştığım zamanlar dışında harika biri ve kendi başıma düzeltmekten bıktım. Beni kötü hissettiren tek şey bu. Bunun gibi çok az an vardır. Ama onlar olduğunda kendimi parçalanmış hissediyorum. Onun böyle olmasından nefret ediyorum. Sanki yaptığı her şey benim söylediğim gibi değil. Ve kabalaşıyor. Ben de bunda masum değilim. Ben de kabayım. Ama yaptığı şeylerin beni incittiğinin farkında değil. Ve bu beni daha çok incitiyor. Elbette onu da incittim. İtiraf ediyorum. Onun sorunu asla hatalarını kabul etmemektir. Parıltısını kaybettiği için sık sık üzgünüm diyor. Ve ona söylüyorum. Harekete geçmeden "özür dilerim" duymak istemiyorum. Ama yanlış bir şey yapmadığını reddediyor.
şövalye 05 Temmuz 2018'de:
ben de bu işte karıyım Çok iyimserdim. ve beni kırdı. yalnız ben ayrılmayı düşünemeyecek kadar fakirim. sıkıştım. Tek çıkış yolu, kızımı onun tarafından büyütülmek üzere bırakmaktı ve bir milyon yıl geçse onun için bunu asla istemezdim. Her gün onunla hiç tanışmamış olmayı ya da kendimi bundan kurtarabilmeyi diliyorum. Tek seçeneğimin beni cehenneme göndermesinden korkuyorum. Çocuğumu bir daha asla göremeyecektim.
Jeenksb 05 Temmuz 2018'de:
Son yorumuma bakın. İlk başta okuduklarıma biraz eklemişsin gibi görünüyor. Yazıyı ve yorumları okurken ağlıyorum. Çabalarınızı alkışlıyor ve takdir ediyorum, ancak son yorumumda belirtildiği gibi, kocamın bunu okuması bile Bay Hyde'ı ortaya çıkardı. Ona neden benimle kaldığını sorup duruyorum. Benim hakkımda hiçbir şeyden hoşlanmıyor. Oh, peki, yakında ayrılacağım ve bu kalbimi kırıyor.
selvi 27 Haziran 2018'de:
Şu anda kocamla bunu yaşıyoruz. Sadece incitici şeyleri söyleyip duruyor, ona yapmamasını, neden ve ne yaptığını söyledim. Bana tüm suçlamalarıyla kızıyor çünkü asla yanılmıyor ve onu sorguluyorum çünkü hikayeleri asla sözleriyle uyuşmuyor.
Onu durdurmak için ne yapmalıyım yardım edin.
önemli değil 26 Haziran 2018'de:
Bu hikayedeki kadın benim. Eskiden böyle mutlu, pozitif bir insandım. Hayatı sevdim ve hayatın zorluklarıyla baş etmekte hiç zorluk çekmedim. Kocamla tanışana kadar. O her zaman huysuz, olumsuz bir insandı ve başlangıçta onunla hiçbir sorunum olmadı, cildim yeterince kalın görünüyordu. Cildimi çatlamaya başlayana kadar. Sürekli olumsuzluk, dırdır, eleştiri, aldatma, yalan söyleme ve uyuşturucu kullanımı beni yıkmaya başladı. Ona gücenmeye, ondan nefret etmeye, sözlerimle onu incitmek istemeye başladım. Artık içimde kaynayan nefret olmadan ona bakamıyorum bile. Ve hepsi hüzün. Bu gerçek nefret değil, yoğun bir üzüntü. Bağlantı kaybı için üzüntü, kaçırılan fırsatlar için üzüntü. Kalbim tekrar tekrar kırılıyor ve parçaları alıp tekrar yapıştırmaya çalışıyorum. Şimdi kocam bazen gerçekten deniyor gibi görünüyor, artık göremiyorum. Tek gördüğüm kötü şeyler. Acı, yalanlar. Bir iki hafta iyi gider ve sonra eski haline döner. Sefilim ve o kadar kızgınım ki artık kendimi yeniden tanımlayamıyorum. ben bu kişi değilim Ama artık gerçek beni bulamıyorum. Korkarım bu evlilik onarılamayacak kadar bozuldu.
BayRico 23 Haziran 2018'de:
bel*
OLARAK. 06 Haziran 2018'de:
Bu yazı gerçekten bir erkek tarafından mı yazıldı? Yoksa bir kadın mı?
ANON187 22 Mayıs 2018'de:
İyi okuma. Görüyorsun, biraz benzer bir durumdayım.
Ben hayatımın aşkı olduğuna inandığım kişiyle evlenmeyi seçen bir adamım. 1,5 yıldır evliyiz ve 4 yıldır bir bütün olarak birlikteyiz. Bu kadını vücudumun her molekülüyle sevdim ve her an yanında olmak için elimden gelenin en iyisini yapmaya çalıştım. Kadını 12 yaşından beri tanıyorum, bir araya gelmeden önce 8 yıl boyunca en iyi arkadaşımdı. Yetiştirilme tarzı en iyisi değildi ve asla örnek alınacak bir rol modeli olmadı, bu yüzden yakın ilişkimizden önce bile onun her zaman yanındaydım.
Uzun lafın kısası, bir araya geldik ve daha mutlu olamazdım - ilişkide bir hafta fark ettim ne kadar zahmetli olabilirdi, ama ne olursa olsun tüm sorunlarının üstesinden geleceğimize dair ona güvence verdi. maliyet. Onu koşulsuz sevdim ve sadakatim hiçbir şekilde bir kez olsun yoldan çıkmadı. Onu koşulsuz sevdiğimden emin olunca her gün tartışmaya başladık. bana küfür etti, beni diğer erkeklerle kıyasladı, "başka insanlarla s*keceğini" söyledi, sorunlarımızı ailesiyle paylaştı Bana etnik kökenimden dolayı ayrımcılık yapan (ki bu açıkça benim gücüm dışında) ve fırsat buldukça beni terk eden ile. Bunun en üzücü yanı, ilişkinin ilk 2,5 - 3 yılı boyunca ikimizin de yaptığı yanlışlar için sürekli özür diledim. Sadece işleri yumuşatmak için, farkında olmadan onun olumsuz davranışlarını pekiştiriyordum ve onun duygularını güçlendiriyordum. hak. Fiziksel olsa bile, tacizine asla tepki vermezdim. Söylendiği gibi, kelimenin tam anlamıyla yalnız kalana kadar bekler ve ağlardım. Şimdi, güçlü bir yapıya sahip 6ft 4' yetişkin bir adamım, kimsenin tepki vermeden yaptığı ölçüde beni ihlal etmesine asla izin vermezdim. Beni kendinden uzaklaştırdığını ve bir gün bu şekilde yararlanıldığımda "tatlılığımı" ve pasifliğimi koruyamayacağımı defalarca uyarmıştım.
Onlardan gelen taciz ve ayrımcılığa rağmen onun ve ailesi için her şeyi yaptım. Onlar için yapmayacağım şey yoktu. Benden en sevdikleri amcaları olarak bahsetmeye başladıkları noktaya kadar küçük kardeşleriyle ilişkiler kurdum.
Aptalca, bu kadınla evlenmeye karar verdim. Evlilikten önce temel kurallar koymaya çalıştık. Kendi başıma uymayacağım insanlara asla kurallar koymam. Bu kurallar, evliliğin kutsallığını sağlamak için daha çok davranış kurallarıydı. Gençtim ve kariyerimde gelişiyordum, tüm yaşam tarzını finanse ettim ve onun ve ailesinin ağzına yemek koydum. Ne yazık ki aşağılayıcı davranış değişmedi. Sorunlar devam etti ve ben kapattım. 3 yıl boyunca hiçbir değişiklik görmediğim için tatlı, "kıç yalayan", özür dileyen, yumuşak adam olmak umurumda değildi. Soğukkanlılığımı sık sık kaybetmeye başladım. Bana nasıl dokunacağını ve beni nasıl manipüle edeceğini biliyordu ve nasıl hissettiğimden bağımsız olarak her fırsatta bunu yaptı. İçime güvensizlik ve güvensizlik tohumları ekti ve onları her gün suladı. Bütün bunlar sayesinde, sadakatim ya da sevgim hiç değişmedi. Evlendikten sonraki 6 ay içinde, bana fiziksel olarak saldırması, düzenli aralıklarla ortadan kaybolması ve intihar etmekle tehdit etmesiyle sonuçlanan oldukça yoğun bir tartışmamız oldu. Stres ve depresyon nedeniyle iyi maaşlı işimi bıraktım ve o zamandan beri işler benim için yokuş aşağı gidiyor. Kovaladım, kovaladım ve sinirli olmama rağmen her zaman durumu sakinleştirmeyi başardım. Ne yazık ki davranışları değişmedi. En küçük şeyler hakkında bana yalan söylemeye başladı ve bilerek içime aşıladığı güvensizliklerim üzerinde oynamaya devam etti. Ben, onlar hakkında konuşabildiğimiz ve onlardan öğrenebildiğimiz sürece, hatalara izin veren ve onları teşvik eden bir insanım. Bunu yapamadı ve yalan söylemekte ısrar etti. Öfke seviyem tavan yaptı ve onu sevdiğimi mi yoksa ondan mı daha çok nefret ettiğimi anlayamıyorum. Bu kadar uzun süre dayandığım için kendimden nefret ediyorum. Şimdi onun isteğine mesafeliyiz ve geçen yıl içinde değiştiğim için beni suçluyor; ne yazık ki, içimdeki değişimi tetikleyen ve besleyen eylemlerinin sorumluluğunu alamayacak kadar cahil. Kendimi tanıyamıyorum artık. Onu tanımıyorum. Gerçekte olduğu kişiyle, kendini olduğu gibi algıladığı kişiyi kıyaslamak çok acı veriyordu. Her şeyimi ona ve evliliğime yatırdım ve kendimi hiçbir şey bırakmadım.
Şu anda masada sadece boşanmayı görebiliyorum. Arka planda kaybolmayı, tüm bunları unutmayı, ondan alabildiğim dersleri alıp yeniden başlamayı planlıyorum. Onunla barışmaya çalıştım ama cehaleti hakim. Onunla barışmak isteyip istemediğimden emin olmadığım bir noktaya geldi, ama doğuştan gelen şefkatli doğam işleri düzeltmek istiyor. Dürüst olmak gerekirse, onu bir daha affedip, neden olduğu incinmenin üstesinden gelip gelemeyeceğimden emin değilim. Beni mahvetti.
isobella B 19 Mayıs 2018'de:
Bu bendim. Neredeyse beni ve üç çocuğumuzu mahvediyordu. 25 yıldır onunlaydım, 22+ yıldır evliydim. Bana TSSB teşhisi kondu. Sonunda hiçbir ahlaki dokusu olmadığını fark ettiğimde pes etmeyecekti. Beni boğmaya çalıştı ve sonra o kadar sinirlendi ki artık onunla daha fazla şey yaşamaya hazır değildim. Beni takip etti ve can sıkıcı bir dava adamıydı.
Onunla tanıştığımda sevgi dolu bir genç kızdım, hayatımda neler olup bittiğine dair coşkuyla doluydum. Hayallerimi yıktı ve uğruna çalıştığım her şeyi yok etti. Şimdi, yıllar sonra, korkunç bir endişe geri geliyor. O sefil ve kötülük dolu. Onunla hiçbir temasım yok. Sık sık benimle iletişime geçmeye çalışıyor. Çocukların hepsi farklı şekillerde mücadele ediyor. Görünüşe göre hepimiz yüzeysel olarak iyi gidiyoruz. Yüzeyin altını kaz ve hala acı çekiyoruz. Karma'nın onu yakalayacağını düşündüm, ama görünüşe göre değil. Tüm ilişkimiz boyunca ve ötesinde beni duygusal olarak istismar etti. Mali suistimal ayrılıktan sonra da o iflas ettiğinde devam etti, bu yüzden hiçbir şey alamayacağım. Çok incindim, öfkelendim ve moralim bozuldu ve ciddi şekilde depresyona girdim ve zayıflatıcı kaygı yaşadım.