Adlarını Tarihe Başarısızlıklarıyla Yazdıran 6 “Çok Kötü” Konsol!
Bugün hepimiz, Sony PlayStation, Nintendo Wii ve Microsoft’un Xbox’ı gibi konsolları biliyoruz ve muhtemelen şu anda, televizyonumuzun yanında …
Bugün hepimiz, Sony PlayStation, Nintendo Wii ve Microsoft’un Xbox’ı gibi konsolları biliyoruz ve muhtemelen şu anda, televizyonumuzun yanında bunlardan birine veya daha fazlasına bir yer ayırıyoruz. Başarılı bir oyun konsolu yüz milyonlarca birim satabilir. Dahası, satılan her oyun için üreticisine inanılmaz miktarda gelir sağlayabilir.
Ancak yakın geçmişte piyasaya sürülen her konsol, kendisine istekli bir izleyici kitlesi bulamadı. Magnavox Odyssey ve Atari VCS gibi çığır açan makineler, 1970’lerde bu konsepti milyonlarca eve soktuğundan beri, birçok konsol gelip geçti. Ve bazıları, üreticisine “keşke hiç yapmasaydık” dedirtecek kadar başarısız oldu.
Aşağıda, işte bu başarısız konsollardan altı tanesini bulacaksınız…
1. Amstrad GX4000 (1990)
30 yaşın altındaki herkese Amstrad markasını duymuştr. 80’lerde İngiltere’deki oyuncular için Lord Alan Sugar tarafından kurulan şirket, düşük maliyetli ev mikro bilgisayarları serisiyle ünlüydü. Dahası, Sinclair ZX Spectrum ve Commodore 64’e meydan okuyacak kadar da iddialıydı.
Ancak 90’ların sonunda, bu tür bilgisayarların özel oyun konsollarına zemin kaybettiği bir dönemde, Amstrad da partiye katılmak için GX4000’i piyasaya sürdü. Kağıt üzerinde iyi bir fikir gibi görünüyordu. Sistem, Amstrad’ın CPC bilgisayar serisinde kullandığı mimariye dayanıyordu ve bu nedenle mevcut bir kitaplığın avantajına sahipti. Aynı zamanda, piyasaya yeni çıkmış olan Sega Mega Drive / Genesis’ten çok daha ucuz bir seçenekti.
Ne yazık ki, oyunların çoğu sadece CPC versiyonlarının düz portlarıydı ve saf güç açısından GX4000, Sega ve Nintendo’nun güçlü 16-bit konsolları tarafından adeta ezildi. Yazılım desteği azaldı ve geliştirilmekte olan birçok oyun, halkın ilgilenmediği anlaşılınca iptal edildi. Toplamda yaklaşık 15.000 adet satıldı ve Amstrad, 1991’de konsolun üretimini bitirmek zorunda kaldı.
2. Philips CD-i (1991)
Hollandalı elektronik devi Philips, 80’lerin sonlarında CD-ROM teknolojisinin ortaya çıkmasıyla filizlenen multimedya pazarını fethetme emelleri olan birçok şirketten biriydi. Aslında 1984’te CD-i (“interaktif” anlamına gelen “i”) haline gelecek olan bir şey üzerinde çalışmaya başladı ve ilk üretim birimi 1991’de piyasaya çıktı.
Philips, Video CD’leri, Karaoke CD’lerini ve eğitim başlıklarını içeren medyaya odaklanmasına rağmen, CD-i’yi video oyunlarının kazançlı dünyasına bir bilet olarak öngördü ve hatta Nintendo ile Super Mario’ya dayalı özel oyunlar üretmek için bir anlaşma bile imzaladı.
Oyunculara yönelik yeniden tasarlanmış bir sistemin piyasaya sürülmesine ve Goldstar / LG, Grundig ve hatta Sony gibi şirketler tarafından uyumlu sistemlerin üretilmesine rağmen CD-i, yaratıcısı için maliyetli bir ticari başarısızlık olmaktan kurtulamadı. Yalnızca yaklaşık 1 milyon adet satabildi ve tarihin tozlu raflarına çıkmaktan kurtulamadı.
3. Atari Jaguar (1993)
1990’larda Atari, 70’lerde ve 80’lerde büyük bir hakimiyet elde eden şirketten çok farklı bir şirketti. 1984 yılında kurulan Atari Corp., Warner Communications tarafından Commodore’un kurucusu Jack Tramiel’e satılan Atari’nin eski bilgisayar ve ev konsolu bölümlerinin küllerinden doğdu.
Atari ST ve Atari Lynx gibi ürünler, şirketin sırasıyla ev bilgisayarlarına ve oyunlara olan ilgisini ortaya koydu, ancak 1993’e gelindiğinde, ciddi bir hite ihtiyacı vardı.
Jaguar, Cambridge merkezli Flare Technology tarafından geliştirildi ve dünyanın ilk 64-bit konsolu olarak tanıtıldı. Gerçekte ise CPU ve GPU 32-bit komut seti kullandı.
Jaguar’ın oyunlarının PlayStation gibi sistemler tarafından vaat edilenlerle karşılaştırıldığında oldukça basit olduğu ve sonunda 250.000’den az sistemin satıldığı ortaya çıktığında, kaçınılmaz son da gelmiş oldu.
4. 3DO Interactive Multiplayer (1993)
90’ların başındaki dünya hatırlandığında, 3DO konseptinin neden bu kadar ses getirdiğini anlamak kolay. Eski Electronic Arts efsanesi Trip Hawkins tarafından kurulan The 3DO Company’nin vizyonu, çok fazla yenilik vaat ediyordu.
3DO temel teknolojiyi oluşturacak ve ardından Sanyo, Goldstar / LG ve Panasonic dahil olmak üzere diğer donanım üreticileri lisanslı birimleri üretecekti. Mega Drive ve SNES’in en iyi oyuncular olduğu 1993’te kulağa oldukça heyecan verici geliyordu, ancak konsolun Kuzey Amerika’daki 700 dolarlık fahiş fiyatı, ana akım başarı şansını öldürdü.
Sony PlayStation ve Sega Saturn 1994 yılında sahneye çıktığında, 3DO belirgin bir şekilde güçsüz kaldı. Yaklaşık 2 milyon adet satıldı ve 3DO, odağını üçüncü şahıs yayıncılığına kaydırdı.
5. Sega 32X (1994)
90’ların başındaki 16-bit Mega Drive / Genesis’in başarısı, Sega’yı aynı zamanda bir endüstri liderine dönüştürdü. Tabi bu başarıda, mavi kirpi Sonic’in de büyük payı vardı.
Şirket düşünülemez olanı yaptı ve küresel video oyun pazarının çoğunu Nintendo’dan çaldı. Mega Drive / Genesis ile SNES arasında şiddetli bir rekabete yol açtı. Bununla birlikte, Sega bu inanılmaz başarıdan yararlanmaya geldiğinde tökezledi ve popüler 16-bit sisteminin gücünü artırmak amacıyla bir dizi yeni cihaz piyasaya sürdü.
İlk olarak, ana akım başarısı için çok pahalı olan ve ömrü boyunca sadece 2,24 milyon adet satan Mega CD geldi. Ancak, 1994’te piyasaya sürülen 32X çok daha maliyetli bir başarısızlıktı.
Mega Drive / Genesis ile aynı anda piyasaya sürülen yeni nesil 32-bit Sega Saturn arasındaki boşluğu kapatmayı amaçlıyordu. Bunun nedeni, Satürn’e yükseltmeyi göze alamayanların daha düşük maliyetli bir alternatife sahip olmalarıydı.
32X, Satürn ile aynı temel teknolojiye dayansa da, pahalı kartuşlar kullanıyordu ve o kadar güçlü değildi. Birkaç oyun üretildi ve Sega, ‘gerçek’ 32-bit rakibine odaklanmak için üniteyi hızla durdurdu.
6. Virtual Boy (1995)
Bazıları Wii U’yu Nintendo’nun en utanç verici donanım hatası olarak görse de, bu ödül aslında Virtual Boy’a gidiyor. Game & Watch avuç içi serisi ve Game Boy dahil Nintendo’nun en başarılı ürünlerinden bazılarının arkasındaki isim olan Gunpei Yokoi tarafından geliştirilen Virtual Boy, ev ve taşınabilir sistemin tuhaf bir birleşimiydi; 3D derinlik izlenimi yaratmak için özel bir LED ekran kullandı.
Konsol çok sayıda hata yaptı: Ağırlıklı olarak kırmızı olan görseller bazı insanların baş ağrısına neden oldu ve bu kaderden kurtulacak kadar şanslı olanlar, konsol oynamanın tek yolu olan bir masanın üzerine kambur olmanın acısına katlanmak zorunda kaldılar.
32-bit işlemci içermesine rağmen, Virtual Boy’un yazılımı çoğunlukla 2D’ydi, Sony PlayStation’ın yeni bir 3D grafik çağını müjdelediği bir zamanda çok az ilgi uyandırmaktan kaçamadı.
Daha da kötüsü, Virtual Boy’da yayınlanan oyunlar en iyi ihtimalle ortalamaydı ve bir yıl içinde şirket cihazı iptal etti.