Politikacı dediğimiz kişi bir yerden diğerine nasıl gider? En pahalı, en lüks bir otomobilin içine kapanıp adeta saklanarak mı? Gergin bir halde, asık suratlı ve dünyaya tepeden bakan bir tavırla mı? Sokaktaki kişiden uzak durmaya çalışarak? “Ben hepinizden farklıyım” dercesine? Öyle anlaşılıyor ki, bu şaşmaz bir kural değil. Politikacı halktan biri gibi bisikletli bile olabiliyor.
Aşağıdaki resimde İngiltere Sosyalist Partisi’nin yeni başkanı Jeremy Corbyn’i görüyoruz. Çok tartışılan bir kişi. Aşırı ‘solcu’ tavırları olduğu söyleniyor. Bir gazete onun Mao’nun bisikletini kullandığını ileri sürdü.
Corbyn yanıt vermekte gecikmedi: “Bunlar cahil. Saçmalıyorlar. Mao’nun bisikleti ağır, hantal bir bisikletti. Tank gibiydi. Benimki alüminyumdan. Hafif.” Böyle diyerek gazeteyle dalga geçti. Bir de politikayla spor (bisikletli olma çabası) arasındaki ilişkiye değindi: “Sporda yarışıp tek başına birinci olmaya çaba gösterirsin. Ben politikada yarışmıyorum. Birliktelik kurmaya, el ele verip bir hedefe topluca gitmeye çalışıyorum.” Ama çoğu politikacı için bisiklet yalpalanmanın, sağa sola gitmenin, düşüp oranı buranı zedelemenin sembolü oldu.
Aşağıdaki resimde şu anda İngiltere başbakanı olan David Cameron’u görüyoruz.
Fotoğraf 10 yıl önceden. Muhalefet günlerinden. O sıralarda parlamentoya zaman zaman böyle gidermiş. Gözlemciler onun bu yaklaşımının politik ortamdaki kararlılığını ve dinçliğini sergileme isteğinden kaynaklandığını ileri sürüyor. Ancak birileri de işi alaya vurdu: “Bakın, arkada polis arabası var. Çantasını ve resmi giysilerini orada taşıtıyor!” dediler.
Bir politikacı daha. Londra Belediye Başkanı Boris Johnson. Geçen ay hizmete açtığı ve kentin neredeyse tam ortasında yer alan bisiklete tahsisli “otoyol”da bisikletiyle. Üstelik tam takım koyu elbise giymiş. Kravat bile takmış. Başka bir bisikletli onunla alay eden bir el işareti yapmış. Johnson ise gerçekleştirdiği projeden gururlu, onu selamlıyor.
Bisiklet merakına bir politikacı örneği daha: Andrew Mitchell. Üç yıl önce hükümet sözcüsüydü. Bisikletini hep kullanırdı.
Bir gün, başbakanın oturduğu Downing Street’e bisikletiyle geldiği zaman sokağın başındaki görevli polis ona “Buraya aracınızla giremezsiniz!” deyip demir kapıyı açmadı. Mitchell aşırı sinirlendi ve “Sen kendini ne sanıyorsun, pis herif! Biz burada devleti yönetiyoruz.” gibisinden bağırdı. Bu kapışma hem gazetelere, hem de görüntüsüyle televizyona düştü; bir skandala dönüştü. Mitchell hem hükümetteki koltuğunu kaybetti, hem de polis memurunun açtığı hakaret davasında tazminat ödemeye mahkûm oldu. Bisikletli olmanın beklenmedik bir bedeli.
Bakalım bizler, politikacılarımızın bisikletle tur attığını ne zaman göreceğiz?
Atila Alpöge, Ekogazete, 9.1.2016 / Kaynak: David Batty, The Guardian, 29.12.2015. [Bu yazıya bloğunuzda ya da sitenizde yer vermek istiyorsanız, yandaki bilgileri de (yazarı ve kaynakları) oldukları gibi taşımayı lütfen unutmayın.]