Köyün birinde iki kardeş yaşamaktadır. Biri evli, diğeri bekâr olan kardeşler, babalarından kalan tarlaları ortak eker, çıkan ürünü de eşit olarak paylaşırlardı.
Kardeşlerden evli ve büyük olanı, “Kardeşim daha bekâr. Onun evlenmesi için para biriktirmesi gerekiyor. Dolayısıyla onun daha çok paraya ihtiyacı var. Eğer bunu ona açıkça söylersem gururu incinir. Bir gecede kendi ambarımdaki buğdayın bir kısmını ona götürürsem, durumu anlar ve iade eder. En iyisi her gece bir teneke buğdayı kendi ambarımdan gizlice onun ambarına dökeyim,” der ve her gece saat 2’de kalkarak bir teneke buğdayı kardeşinin ambarına götürür, boşaltır ve döner.
Küçük bekâr kardeş ise, “Ben bekâr ve tek başına yaşayan bir adamım. Oysa ağabeyim hem evli hem çocukları var. Bu eşit paylaşımdan ağabeyime haksızlık oluyor. Şimdi ona bunu açıkça söylesem, hem üzülür hem de kabul etmez. En iyisi ben her gece kalkıp benim ambarımdan onun ambarına bir teneke buğday dökersem o bunu fark etmez. Böylece ben de onun için bir şeyler yapmış olurum,” der ve her gece saat 3’de ağabeyinin ambarına kendi ambarından bir teneke buğdayı götürür.
Ancak bir gece büyük kardeş uyanamaz, gecikir; küçük kardeş ise biraz erken kalkar. Böylece iki kardeş yolda karşılaşırlar. Her ikisinin de kucağında birer teneke buğday vardır.
İşte o anda gözyaşı sel olur. Ve birbirlerine daha sıkı, daha sevgiyle ve daha sıcak sarılırlar.
(Türk Öyküsü-Yazan: Anonim–Derleyen: Sevgi Şen)