Uzun menzilli bombardıman uçaklarının tasarımındaki kapsamlı tecrübeyi dikkate alarak, V.M. Myasishchev (özellikle liderliği altında) DBB-1942 uçağı, 102'te basınçlı bir kabin, üç yataklı iniş takımı ve aynı yıl ilk uçuşunu yapan Amerikan Boeing B-29 uçağına tekabül eden teknik iyileştirmeler ile donatıldı. Stratejik bombardıman uçakları dört PD-AM-1945 ve maksimum menzilli 302 km ile DVB-46 projeleri ve dört TRD RD-5000 ile jet bombardıman uçağı RB-17) geliştirildi, Vladimir Mikhailovich'den yeni bilim adamlarının oluşturduğu Mart 10 24'in liderliğini yapması istendi. n ABD Boeing B-1951 ve Convair B-23 üretilen analog düzlemleri - kıtalararası püskürtme bombardıman gelişimini kefil. Aynı zamanda, aynı kararnameye göre, yeni, dünyanın en büyük savaş uçaklarının teknik tasarımı başladı (tahmini maksimum kalkış ağırlığı 52 LLC kg'dır). Çeşitli uçak varyantları için TsAGI 60 rüzgar tünellerinde yapılan ön araştırmalar ve hava saldırıları, yeni bombardıman uçağının optimum görünümünü belirlemeyi mümkün kıldı. A.A.’nın dört turbojet motoru 180 kgf kalkış yükü ile Mikulina.
Ülkemizde ilk defa çok büyük boyutlu süpürülmüş kanat tasarımı (50 m'den daha büyük), alışılmadık derecede büyük bir kargo bölmesi, süper ağır bir uçak için bir bisiklet kasası ve hermetik kabinler; dört güçlü turbofan motorunu kanat ve gövde kavşağına yerleştirin; yeni kontrol sistemlerinin kullanımını sağlamak; temelde yeni ekipman türlerini yerleştirmek için. Mürettebat sekiz kişiden oluşuyordu: bir denizci-bombardıman uçağı, bir denizci-operatör, iki pilot, bir uçuş mühendisi-topçu, bir ok - bir radyo operatörü ve bir üst ok - kabinin önünde ve kıç kabinde bulunan ok. Ek olarak, sürekli mürettebat üyesi olmayan elektronik istihbarat PREP işletmecisi için ön kabinde bir alan sağlanmıştır. Uçak üç kulede altı adet 23 mm topla donanmıştı - üst, alt ve kıç. Tüm mürettebat üyeleri zırhla korunmuş ve ejeksiyon koltuklarına yerleştirilmiştir (bu, M-4'i, yalnızca iki pilotun mancınık aldığı en yeni İngiliz bombardıman "Vulkan", "Victor" ve "Valiant" dan ayırmıştır). uçaktan dışarı fırlatılmak zorunda kalıyorlardı, bu durum onları göreceli olarak kaçış şansıyla bırakan bir acil durum kapağından atılıyordu).
Myasishchev OKB programı kapsamında çalışmayı hızlandırmak için üç adet Tu-4 uçağı nakledildi, çeşitli bombardıman sistemleri ve ekipmanlarının (özellikle kurtarma teçhizatı, iniş takımı ve fırlatma hızlandırıcılarının LL üzerinde test edilmesi) uçuş testleri için uçan laboratuvarlar olarak kullanıldı. Rekor sürede, Mayıs 1'teki 1952 kadar erken bir tarihte, karkasın son çizimi üretime aktarıldı ve Mayıs ayında 15 montaj için çalışma çizimleri üretildi. Teknolojik dokümantasyonun geliştirilmesi, 23 ve NIAT fabrika numarası ile birlikte Tasarım Bürosu tarafından gerçekleştirildi. Bombacının yapısının ölçeği, makinenin 1 300 000 perçin, 130 000 cıvata, 1500 elektrikli cihaz, 60 km elektrik kablolarının gerilmesi için gerekli olması gerçeğiyle kanıtlanmaktadır. Bireysel yakıt depolarının kapasitesi 4000 kg yakıta ulaştı, münferit boşluklar 2000 kg'a kadar bir ağırlığa sahipti, kaplama levhalarının boyutları 1800 x 6800 mm'ye kadar kalınlığa sahip 6 x 12 mm'ye ulaştı, XNUMX m'ye kadar olan kalıptan çekilmiş profiller kullanıldı.
Kasım ayında, M-4 inşaat ile tamamlandı ve OKB'nin Zhukovskiy'deki uçuş testi ve geliştirme üssü için fabrika testlerine taşındı. 27 Aralık 1952 GAP MAP uçağın ilk uçuşuna izin verdi ve yeni bombardıman uçağı için 20 Ocak 1953 ilk kez havalandı (altı kişilik mürettebat FF Opadchiy test pilotu tarafından yönetildi). 1953 sırasında, toplam 28 saat süresinde 64 uçuşları gerçekleştirildi. Testler sırasında, 40 km / s azami hıza ulaşıldı - bu sınıfın uçakları için bir kayıt - ve 947 12 m'nin pratik tavanı.
23 Aralık 1953 İkinci deneme makinesi prototipten biraz farklı olan uçuş testleri için çıktı (yaklaşık 4700 yeni çizimler yayınlanmasını gerektirdi). En önemli değişiklikler, gövdenin uzunluğunun 1 m; 7,5 ° 'den 10,5 °' e açılan saldırı açısını artıran yeni bir ön iniş takımı ve arka rafın yeniden tasarlanması; flap alanında% 20 ve flap sapma açısının 30'ten "38" e yükseltilmesi; dış süspansiyon düğümlerinin yerleştirilmesi bombalara rehberli; yüksek dayanımlı alaşımlı B-95'un yaygın kullanımı. Tüm gelişmelerin bir sonucu olarak, 850 kg üzerindeki uçak gövdesinin ağırlığı azaltılmış ve 650 m'deki işlemin uzunluğu (başlangıç hızlandırıcı olmadan) azaltılmıştır.
SSCB Bakanlar Konseyi 19 Eylül 1953’in siparişine göre, 23 fabrika numarası, 4’te üç ve 1954’te sekiz adet deneysel bir M-1955 uçak grubunun inşasını emretti, 15’in 1954’inde 4’te başlayan testlere resmi olarak sunuldu. Böylece, uçağın teknik tasarım olmasına rağmen VM. Myasishchev, benzer Amerikan bombacısı Boeing B-1954'ten iki yıl sonra başladı. M-52, Amerikan otomobilinin ilk uçuşundan yalnızca on ay sonra çıktı ve Rusya ve ABD'de jet stratejik bombardıman uçaklarının seri üretimi neredeyse aynı anda başladı.
Fabrika havalimanının pistinin küçük uzunluğu nedeniyle, açılmamış kanat konsollarına sahip ilk üretim uçağı, Zhukovsky kasabasındaki Moskova Nehri boyunca özel bir mavna ile OKE V.D. Myasishcheva. Daha sonra, Filevsky Havaalanı'ndan bombardıman uçaklarının taşınması konusunda ustalaşıldı.
Mayıs ayındaki 1 1954 M-4 uçağı ilk kez halka açık hava meydanında gösterildi, görünümü güçlü bir uluslararası tepkiye neden oldu, Amerika Birleşik Devletleri'nde ilk kez uzun menzilli bombardıman uçağı alanında Rusya'nın arkasındaki teknik gecikmeden bahsetmeye başladı.
Uçuş testleri sırasında, yaylı tekerlekli arabaların güçlü bir "hüzünlü" ortaya çıktı, bazı durumlarda bile bombardıman uçlarının montajının aksamasına neden oldu. Bununla birlikte, sorun oldukça hızlı bir şekilde çözüldü: TsAGI'nin tavsiyesi üzerine, ön takviye damperini değiştirdiler ve tekerleklerin boyutunu düşürdüler.
4'teki Engels kentindeki hava sahasında askeri testlerden geçen M-1955 uçaklarından biri, Hava Kuvvetleri Savaş Operasyon Merkezi'nden askeri pilotların (birimlerinden biri Saratov yakınlarındaki Razboyshchina havaalanında bulunuyordu) askeri hedefler olarak kullanıldığında bir tür hedef olarak kullanıldı. ön yarımkürede hızlı bombardıman uçağına saldır. 1000 km / s'ye yaklaşan avcı ve bombardıman hızlarında bu tür saldırıların gerçekleştirilemediğine inanılıyordu (özellikle, bu sonuca, B-47 ve B-52 jet bombardıman uçlarının sadece sert bir atış noktası ile donatılmış, önden çıkarak bırakıldığı ABD'de ulaştı. yarımküre korumasız). M-4 üzerindeki kinofotomelemetten çıkan “yangın” maksimum mesafeden (yaklaşık 3000 m) açıldı, saldırıdan çıkış aşağıya, bombardıman altında (yaklaştığı sırada dev bir uçağın siluetine “ateş ederken” denemeleri yapan pilot EM Ilyin'e göre yapıldı. yavaş yavaş MiG-17'in tüm kapsamını kapladı). MiG-17'in yalnızca kuyrukta değil, aynı zamanda alnında da bir jet bombacısına başarılı bir şekilde saldırabileceği ve M-4'teki güçlü top silahlanmasının korunmasını haklı çıkararak küresel bir bölgeye bombardıman bölgesi sağladığı tespit edildi.
1956'te, ikinci deneysel M-4'te, uçağın bir torpido bombacısı olarak kullanımı, büyük deniz hedeflerine karşı hareket etmek, makinenin savaş kullanımını büyük ölçüde arttırmak için geliştirilmiştir. Gelecekte “deniz teması” nın tüm Rus ağır bombardıman uçaklarının temellerinden biri haline geldiğine dikkat edilmelidir. silah Torpil değil, gemi füzesi.
AM-3 motorlarının verimsizliği nedeniyle, ilk üretim bombacısı gereken kıtalararası menzili göstermedi (9500 km yerine, normal bir 4 kg bomba yüküne sahip M-5000 uçaklarının pratik menzili sadece 8500 km idi). Bombacı LTH'yi daha da iyileştirmek için gerekli çalışmalar. Problemleri çözmenin yollarından biri uçağa yeni ve daha verimli motorlar kurmaktı. Tasarım bürosu, düzenleme çalışması ve iki VA-5 turbofan motoruyla uçağın varyantlarının karşılık gelen hesaplamalarını gerçekleştirdi. Dobrynina, dört ve altı AL-7 AM Cradle ve dört AM-BF A.A. Mikulin (özellikle, dört AL-7F ile uçağın, 5000 kg bomba 12 OOO km ve hedef 14 LLC m üzerindeki tavandan pratik bir menzile sahip olması gerekir). 1956'te - 57 uçakta M-4 yüklü motorları РД-ЗМ5, P. Prong. Gelecekte, TRD RD-ZM-500A ile maksimum 9500 kgf kipinde ve “acil durum” - 10 500 kgf ile değiştirildiler. Yeni enerji santrali ile uçak, 930 m yüksekliğinde maksimum 7500 km / s hıza ve 12 500 m tavanına ulaştı.
Uzun menzil, M-4 bombardıman uçağının düşmanın arkasına doğru uçmak için bir fotoğraf keşif uçağı olarak kullanılmasına izin verdi. Bu, küçük bir revizyon gerektirmiştir: rakımı artırmak için, bazı ekipman ve silahlar uçaktan kaldırıldı, mürettebat beş kişiye indirildi, gerekli fotoğraf ekipmanı kargo bölmesine yerleştirildi. Sonuç olarak, 8000 km uçuş menziliyle, İngiliz “V” bombardıman uçaklarında olduğu gibi, 15 000 m hedefinin üstünde bir rakım elde etmek mümkündü.
SM'nin 19 Mart 1952'in kararına göre, OKB-23, 28 yüksek irtifa bombacısını dört TRD VD-5 ile tasarlayıp inşa etmekle görevlendirildi. Ekim 1 1952, hava kuvvetlerinin taslak tasarımı için Hava Kuvvetlerine sunuldu ve Aralık 1 1952 - yürütme düzeni. Hava aracının yerleşim planını gözden geçiren Devlet Komisyonu, Hava Kuvvetleri TTT tarafından öngörülmeyen bir takım ilave şartlar ortaya koydu. Onları karşılamak için, bombacının tasarımında önemli değişiklikler yapılması gerekiyordu. Örneğin, müşteri nomenklatürde ve bomba sayısında (yük bölmesinin% 18 oranında uzatılması, karkas takviyesi ve gövdenin yeniden düzenlenmesi gerektiren) bir artış ve ayrıca bir Xenon radar görüşünün kurulmasını istedi.
Yük bölmesinin üst düzey yönetici makamı, Komisyon için 3 Ekim 1953’e sunuldu ve onay aldı.
RP "Xenon" montajı, bu tür bir ekipmanı yerli bir bombardıman uçağı üzerinde kullanan ilk girişimdi, ancak istasyonun büyüklüğü (kaydedilmişse ve optik vizör direği) 30 km / s hızındaki uçuş hızını ve uçuş menzilini% 6 azaltacaktır. Ayrıca mürettebatı altı kişiye (makinenin beş kişilik bir versiyonu da çalıştı) azaltmaktı. 28 uçağının taktiksel uygulamasının ayırt edici bir özelliği, 17 Ltd. m'ye ulaşan hedef üzerindeki yüksek rakımdı.
Bununla birlikte, bombacının özel yüksek irtifa versiyonundaki çalışmalar biraz ertelendi ve 1955'te devlet komisyonu, ZM (M-6) olarak adlandırılan daha basit bir modernize edilmiş uçak taslak tasarımı ve modelini sundu. Ve 27 Mart 1956, farklı bir burun gövdesine sahip olan ve 1 m'ye (bombardımanın ucunda RPL-4 radarını barındıran, daha sonra yönlendiricinin kabarcığı ile dolu olan) geliştirilen bu makinenin uçuş testlerine başladı. hikayeler şimşeli şasi, hafif gövde tasarımı (özellikle 500 kg azalmış kabin ağırlığı), enine pozitif V içermeyen yatay kuyruk, belirli yakıt tüketimi ile daha güçlü ve hafif DB-7 motorlar (4 x 11 OOO kgf), azaltılmış 25% 'deki AM-W ile karşılaştırıldığında, mürettebat sekizden yedi kişiye düşürüldü. Yeni uçakta, yakıt depolarının kapasitesini bir miktar artırmak mümkündü, ayrıca dıştan takma yakıt depoları için bağlantı noktaları, motor çekirdeklerinin altına ve kargo bölmesine yerleştirildi. Bombacının maksimum kalkış kütlesi, tanksız 193 t'ye ve PTB'li 202 t'ye ulaştı. Önceki değişikliklerin bombardıman uçakları ile karşılaştırıldığında uçuş menzili% 40 arttı ve normal bir bomba yükü ile havada tek yakıt ikmali yapıldığında 15 000 km'yi aştı; uçuş süresi 20'e ulaştı .. Şimdi bombardıman haklı olarak kıtalararası olarak adlandırılabilir: SSCB'nin derinliklerine yerleştirilmiş bir hava alanından hareket ederek, ABD'ye saldırma ve üssüne geri dönme yeteneği kazandı.
1958'te ZM uçağı askeri testlerden geçti ve resmen hizmet için kabul edildi. Bununla birlikte, bombardıman uçaklarının çalışması sırasında, TD-7 turbojet motorunun bakım ömrünün önceden belirlenmiş bir değere getirilemediği ortaya çıktı. Bu, sırayla, savaşa hazırlıklı olmayı ve işletme maliyetlerini azaltan motorların sık sık değiştirilmesini gerektiriyordu. Bu nedenle, ЗМ üzerinde М-4 üzerine kanıtlanmış RD-ЗМ-500А motorlarının monte edilmesine karar verildi. Bu tür bir elektrik santraline sahip olan uçak, ZMS adını aldı. PTB'siz uçuş menzili 9400 km'ye düşmüştür.
Bir süre sonra, VD - 7 - VD-7B motoru - üzerinde yeni bir değişiklik yapıldı. Kaynağını önceden belirlenmiş bir seviyeye getirmeyi ve verimliliğini bir miktar artırmayı başardı, ancak bunun için maksimum bir yükü feda etmek gerekliydi, sadece 9500 kgf idi. WB-7B'li bombardıman uçakları ZMN ismini aldı. ZMS'den biraz daha kötü bir hız ve irtifa özelliklerine sahip olduklarından,% 15'de daha geniş bir yelpazeye sahiplerdi.
1960'te, en son bombardıman seri değişikliği olan ZMD uçakları ile uzun menzilli havacılık teçhizatının donatılması başladı. Bu makinenin daha büyük bir kanadı (sabit açıklıklı) ve gövdenin sivri uçlu bir kısmı ile havada yakıt ikmali sisteminin yakıt alıcısının bir çubuğu ile sona ermiştir.
1960-s'in başında, V.M.'nin tasarım bürosunun resmi kapanmasından sonra. Zhukovski'de bulunan Myasishchev, maksimum 7 7 kgf tezgah ağırlığına sahip VD-11P (RD-300P) motorlarıyla donatılmış ZME yüksek irtifa bombacısının uçuş testlerine başladı. Yüksek irtifada, yeni motorların% 28'e olan itişi, bombacının uçuş özelliklerini önemli ölçüde artıran VD-7B'in itişini aştı. Ancak, 1963'te, makinenin testleri durduruldu ve VM Bombacılarının seri üretimi durduruldu. Fili'deki Myasishchev bitkisi. Yaklaşık 93 M-4 ve 10 MHD dahil olmak üzere toplam X-NUMX M-4 ve tüm modifikasyonların 3M uçağı yapıldı.
1956'daki ZM bombardıman uçağına dayanarak, yolcu ve askeri nakliye çift katlı uçak b29 >> için bir proje geliştirildi. Askeri nakliye versiyonunda, ağır askeri teçhizata binmeyi mümkün kılan bir kargo rampası kullanması gerekiyordu. Bununla birlikte, bu uçak asla metal olarak inşa edilmedi (ilk kez bu sınıftaki bir askeri nakliye uçağı - Lockheed C-141 - sadece 1963'te yaratıldı). Kanadın ve imparatorluğun ön yüzeylerine sahip dünyanın ilk göze çarpmayan stratejik bombardıman uçağının radyo emici malzemeler kullanılarak yapılan projesi de gerçekleştirilmedi.
Stratejik bombacının ilk modifikasyonunun yetersiz yarıçapı, OKB VM'nin önüne keskin bir şekilde yerleştirildi. Myasishcheva, uçuş menzilini artırmak için alışılmadık yollar bulma görevi. Soruna çözüm, uçağın havada yakıt ikmali için bir sistemle donatılmasında görüldü. Bir tanker uçağı olarak, yakıtı verilen uçakla aynı türde dönüştürülmüş bir bombardıman uçağının kullanılması uygun oldu; bu, uzun menzilli havacılık için yer hizmetinin yanı sıra, aynı uçuş özelliklerine sahip bir grup bombardıman uçağının ve uçağın - tankerin uçuşunun organizasyonunu basitleştirdi (V-serisi bombardıman uçaklarına paralel olarak paralel tanker versiyonları yarattılar. özel bir uçak tankeri KS-135 oluşturun).
Havacılık Endüstrisi Bakanı'nın 17 Eylül 1953'ten siparişi ile OKB-23, bir uçak içi yakıt ikmali sistemi geliştirme görevine atandı. Ekim - Kasım aylarında OKB-1953'in 23'u yakıt ikmali sistemi için çeşitli seçenekleri araştırdı ve bir hortum konisi sistemi seçti. Sistemin gelişimi OKB CM ile ortaklaşa yürütülmüştür. Alekseeva, G.I. Arkhangelsk. 1955'te prototip M-4A, yakıt doldurma ekipmanı - bir vinç, bir tamburun etrafına sarılmış ve bir huni ile biten esnek bir hortumun yanı sıra yakıt pompalama pompaları ile donatılmıştı. Başka bir düzlemde M-4 - 2, bir yakıt alıcı bomu buruna monte edildi. ZMS bombardıman uçağının oluşturulmasına paralel olarak “tanker” versiyonu ZMS-2 de, saldırı uçaklarıyla neredeyse eşzamanlı olarak hizmete giren geliştirildi. ZMN bombardıman uçağını temel alan tanker uçağı ZMN-2 ismini aldı. Gelecekte, tüm M-4 ayrıca uçak tankerlerine dönüştürüldü. Bombardıman uçaklarının tankerlere dönüştürülmesi sırasında, yakıt alıcı çubuğu bunlardan çıkarıldı, bomba bölmesi sıkıca "dikildi" (koni ile bir hortumun serbest bırakılması için sadece küçük bir kapak kaldı) ve 36001'e ilave bir yakıt deposu yerleştirildi. Yirmi yıl boyunca, IL-1980 uçağı göründüğünde, 78 - ler'in sonuna kadar tanker VM'si. Myasishchev, ZM, Tu-95 ve daha sonra Tu-160 bombardıman uçaklarının savaş kullanımını sağlayan ulusal stratejik havacılıkta bu tür uçakların tek türü olarak kaldı. Uçak ZM yakıt ikmali bir parçası (bir havacılık alayının bir parçası olarak) 1994 g uzun menzilli havacılık saflarında idi.Şu anda, bu uçaklar rezerv vardır.
1960’te dağıtıldıktan sonra, OKB V.M. Myasishchev'in uçağın daha da geliştirilmesi konusundaki çalışmaları durdu, ancak 1970 - lerin ortasında, 3M bombardıman uçağının iki güdümlü füze ile donatılmasını içeren modernizasyon girişimi yapıldı. ZMD uçaklarından biri harici füze göbekleriyle donatılmıştı, ancak bu çalışmalar daha fazla gelişme görmedi. Myasishchev'in bombardıman uçakları, uzun menzilli pilotlar tarafından haklı olarak sevilen, güvenilir araçlar olduğu ortaya çıktı (bisikletin alt kısmına, Tupolev bombardıman uçaklarının üç yataklı iniş takımına kıyasla iniş ve inişi zorlaştıran uçakların tek ciddi dezavantajı denildi). Operasyon sırasında, sadece dört ZM uçağı kayboldu (iki tanker uçağı, 1992'taki bir orta hava çarpışması sonucu öldü).
ZM bombardıman uçakları, 1985'e kadar uzun menzilli havacılık ile hizmet ediyorlardı ve Sovyet-Amerikan'ın stratejik saldırı silahlarını azaltma anlaşmasına uygun olarak imha edildiler (otomasyonla kaplı, otojenle kaplanmış bir havaalanı çöplüğünü gösteren her havacılık fan fotoğrafına bir kalp izi çıktı. sigortalar ve kanatlar). Amerikalıların B-52'leri ile uluslararası anlaşmalar altında indirgenmeye maruz kaldıklarını, barbarca bir şekilde yıkılmadıklarını, dev bir giyotin yardımı ile kestiklerini belirtmek gerekir). 1980'te, Kasım ayında yeni yapılanan 1966, OKB V.M. ZM bombacısının temelinde bulunan Myasishchev, hacimli kargoyu gövdenin yukarısında bulunan dış montajlara taşımak için tasarlanmış Atlant-Airliner VM-T uçağını yarattı. Atlanta gövdesi güçlendirildi, yeni bir iki katlı kuyruk ünitesi ve otomatik kontrol sistemi kuruldu. Bu uçağın ilk uçuşu, Nisan 29’ta 1981’te gerçekleşti.
1992'te, TsAGI ve NPO ile birlikte. AM OKB'de beşikler. VM Myasishchev, bir hidrojen-oksijenli roket motorunun kriyojenik bileşenlerle başlatılmasını test etmek, VKS ve uçak taşıyıcısının ayrılmasının dinamiklerini araştırmak ve insansız VKS için bir kontrol sistemi oluşturmak için tasarlanan bir VM-T Atlant uçağı temelinde çok amaçlı bir deneysel Demonstrator uzay nesnesi yaratmaya başladı. fırlatma aşamalarında, yörüngeden ve otomatik inişten aşağı inmek ve yeniden kullanılabilir fırlatma sistemlerinin bakım teknolojisini incelemek.
"Demonstrator" in gelişmiş Rus video konferans sistemlerinin oluşturulmasında ve "Horus", "Korgus" ve "Hotol" sınıfındaki roket uzay modüllerini test etmek için kullanılması gerekiyor. Demonstrator uzay sistemlerinde, NPO Saturn tarafından oluşturulan bir L-57M LPRE kurulması planlanmaktadır. Roket modülünün fırlatma kütlesi 50 OOO kg'dir, 165 OOO düzeneğindeki sistemin kütlesi kg'dir, roket modülünün uçuşun aktif ayağının ucundaki maksimum hızı 2200 m / s'dir (M = 7). Ek olarak, Gösterici küçük ticari yükleri yörüngeye yerleştirmek için kullanılabilir.
1959'teki ZM uçağı, özellikle 10 tonlarını 15 317 metrelere, 55,2 13 metrelerde 121 tonlarını ve 25 km / sa (1000 mürettebat komutanları N.I. Goryainov ve A.S. Lipko).
TASARIMIN ÖZELLİKLERİ. ZM uçağı, yüksek konumlu süpürülmüş kanatlı ve süpürülmüş kuyruklu normal aerodinamik yapılandırmaya göre yapılır. Gövde tasarımı, ZM'yi diğer 1950'in ağır bombardıman uçaklarından (Tu-16, Tu-95, Boeing B-47, Boeing B-52) ayıran, düşük hızda yüksek hızda uzun bir uçuş imkanı sunar. Geniş kanat uzantısı (süpürme 34 ° 48 min). Her konsolda iki aerodinamik çıkıntı vardır. Arka kenarında, kesiciler ve kapaklarla donatılmış aileronlar vardır.
ZM - 18,5 uçağının maksimum aerodinamik kalitesi.
Gövde dairesel kesittir (maksimum çap 3,5 m'dir). ZM uçağındaki yedi kişiden oluşan mürettebat (mürettebat komutanı, komutan yardımcısı, navigator, ikinci navigator, gemide kıdemli teknisyen, kıdemli hava topçu-telsiz operatörü, yangın tesisatı komutanı) iki termokabin içinde yer almaktadır. M-4 (sekiz kişilik mürettebat), navigatör kabini ile gövdenin sırlı burnuna sahiptir. ZM bombardıman uçağında, radar anteni ile gövdenin burnuna daha yuvarlak bir şekil verilmiştir. ZMD uçağında, burun kısmı işaretlenmiştir.
Şasi - bisiklet tipi, kalkış işlemini kolaylaştıran bir sisteme sahiptir. Arabalar ana şasi - dört izli. Şasinin tabanı 14,41 m, kanat raflarının izleri 52,34 m'dir.Kananın uçlarında, özel gondollarda geri çekilebilen, iki tekerlekli bomlu destek ayakları vardır. M-4 uçağının ekipmanı, RPB-4 bombardıman radarını içeriyordu. ZM uçağının bir kısmı (SSCB'de ilk kez), dairesel görüntüleme modunda çalışan (doğrudan radar bölümünün arkasında oturan yönlendiricinin ışınlanmasını önlemek amacıyla, kabin duvarlarının özel elastik bir radarını emen bir kaplamanın önlenmesi için), dairesel görüntüleme modunda çalışan güçlü Rubin radarını içeren bir hedefleme ve navigasyon kompleksi ile donatıldı. bireysel levhalar şeklinde yapılmış).
Gövdenin burnunun altında, PB-11 optik bombardıman gözünün kabarcığı var. Uçağa bir NBA otomatik bombardıman uçağı yerleştirildi, otomatik navigasyon bağlamaları ve önceden belirlenmiş bir sıra ile çeşitli mühimmat türlerinin bombardımanını sağladı. Bir otomatik pilot vardı. Arka gövde içindeki savunma silahlanmasını kontrol etmek için radyo alıcısı "Argon" kuruldu.
M-4 VE ZMS PLANLARININ ÖZELLİKLERİ
Uçak tipi
M-4
ZM
ZMS
Aralık
kanat genişliği м
50,53
53,14
53,14
53,14
Uçak uzunluğu м
47,67
51,70
51,70
51,80
Boş kütle kg
79 700
74 430
75 740
76 800
Maksimum Kalkış
ağırlık, kg
184 000
202 000
192 000
192 000
Savaş yükünün ağırlığı kg
18 000
24 000
24 000
24 000
Normal iniş
ağırlık, kg
-
105 000
105 000
105 000
Maksimum hız km / s
930
940
925
925
Pratik tavan
bilerek м
12 250
12 150
-
-
Uygulama alanı
uçuş (5000 kg bomba ile), km
8100
11 850
9400
10 950
Uygulama alanı
Bir yakıt ikmali ile uçuş, km
-
15 400
12 400
13 600
Düşmanın radarına ve otomatik pasif parazite maruz kaldığı hakkında bir uyarı istasyonu vardı (dipol reflektörlü üç kap, kasanın arka bölümünde bulunur).
ZMS-2 ve ZMN-2 uçağı, Cone sistemi kullanılarak havada yakıt ikmali sağladı (uçuşta verilen maksimum yakıt miktarı 40 000 kg, doldurma kapasitesi 2250 l / dak.). Yakıt ikmali, 6000 - 9000 m rakım aralığında 470 - 510 km / sa; 4000 km mesafesindeki uçak, 40 ton yakıt aktarabilirdi.
Mürettebat üyeleri fırlatma koltuklarına yerleştirildi. Fırlatma, gövdenin alt kısmındaki beş kapaktan aşağıya doğru yapılmıştır ve navigatör, birinci pilot ve ikinci pilot, pilot koltuklarının özel kılavuzlar boyunca yatay olarak hareket ettiği kapaktan başarıyla arkaya atılmıştır.
Bombacının silahı, üç uzaktan kumandalı tesiste altı AM-23 silahı (23 mm) içeriyordu. Kıç mühimmat seti 2000 kabukları, gerisi 1100 kabukları.
Bomba bölmesinde, 24 FAB-000, üç (dört aşırı yük) FAB-52 veya bir (iki aşırı yük) FAB-500, iki adet anti-gemi torpidosu, 6000 FAB-9000 dahil olmak üzere, 533 2000 kg'a kadar serbest düşen toplam bombalar askıya alınabilir deniz mayınları. Nükleer silahlar - iki "özel mühimmat" kütlesi 4000 kg veya bir - XNUMX kg.