Havadaki zırhlı araçların tüm özgüllüğü ile, yelpazesi oldukça geniştir ve kendimizi sınırlayacağız tarih BMG-BTR-D'nin benzersiz bir yerli ailesi, özellikle de atası BMD-1'ten beri, 2009'ta 40 yaşındaydı.
1940-x'in sonunda - 1950-ler'in başlangıcı, Hava Kuvvetleri devasa bir silahlanma geçirdi. Bunlar arasında, karayolu taşıtı kendinden tahrikli topçu birliği olan Hava Kuvvetleri için özel olarak tasarlanan arazi araçları ve ilk zırhlı araç modeli de dahil olmak üzere. Ancak, bu açıkça yeterli değildi.
1960'ların ilk yarısında, motorlu tüfek birimleri için bir piyade savaş aracı geliştirildi ve soru doğal olarak havadaki birlikler için aynı araç hakkında ortaya çıktı. Daha sonra, düşmanın arka çizgilerinin arkasında “hafif piyade” değil, hem geleneksel hem de nükleer savaş koşullarında çalışabilen yüksek derecede hareketli mekanize birimler olurdu. Bununla birlikte, çok şey askeri taşımacılığın yeteneklerine bağlıdır havacılık. Uçak, ağırlık, yükleme hızı, sabitleme, boşaltma veya iniş, kargo bölmesinin ve kapağın boyutlarını - makinenin boyutlarını belirler. BMP-1 (o zaman hala deneysel "nesne 765") bunlara uymadı. İlk olarak, 13 ton muharebe ağırlığı, zamanın ana askeri nakliye uçağı An-12'nin, sadece bir BMP'nin taşınmasına izin verdi. İkincisi, An-12, 10 tona kadar olan tek bir kargo gemisinin (iniş ekipmanlı bir silah örneği) inişini sağladı, böylece numunenin kütlesi 7,5-8 tonu geçemezdi. Hava Kuvvetleri (Hava Kuvvetleri) için bir nakliye ve savaş aracı yaratmak gerekiyordu.
OKB-40, Mytishchi Makine İmalat Fabrikası, N.А. ASU-57 ve SU-85'i oluşturma konusunda zaten tecrübeli olan Astrov, Volgograd Traktör Fabrikası'nın (VgTZ) I.V. Gavalov ve Leningrad Tüm-Rus Bilimsel Araştırma Enstitüsü-100 (daha sonra VNIItransmash). Makinenin kaderinde önemli bir rol, Hava Kuvvetleri Komutanı Ordusu General V.F. Bakan Yardımcısı ve ardından Savunma Bakanı Mareşova A.A. Grechko. Bir dizi zırhlı araç tasarımcıları, Genelkurmay ve Savunma Bakanlığı temsilcileri, iniş sırasında kitle, boyutlar ve aşırı yükler açısından dar sınırlar içinde sığacak böyle bir silahlanma kompleksine sahip bir makine yaratmanın gerçek dışı olduğunu düşünüyorlardı (20 g'ye kadar). Net bir fikir yoktu: bir aracı sıfırdan yapmak veya seri makinelerin toplamından en iyi şekilde yararlanmak için? Ancak, VgTZ'nin tasarımcıları ve liderleriyle bir savaş aracı yaratma olasılığına yönelik toplantılar sonrasında kendisini güvence altına alan Margelov, karargah merkezini ve Hava Kuvvetleri Bilim ve Teknik Komitesini, silah ve hizmet şeflerini getirdi ve çalışmaya birkaç bakanlık getirdi. VgTZ, “915 object” adını alan bir makine geliştirmek için bir görev aldı. İlginç bir şekilde, 1942’te, Stalingrad’da, 13-inci Muhafızlar Bölümü A.I. Rodimtsev ve bu kentte bir çeyrek asır sonra paraşütçüler için bir savaş aracı ortaya çıktı.
Bu araç gerekli: Yüksek manevra kabiliyeti, arazi üzerinde mümkün olan en yüksek ortalama teknik hız, engelleri olmadan kendi kendine paraşüt rezervi kullanarak ve bir silahlanma kompleksi kullanarak askeri nakliye uçağından iniş yapmanın yanı sıra, su bariyerlerini engellemeden emin olmak silahlarıyla birkaç paraşütçü. “915 nesnesi” için BMP ile aynı ana silahı kullanmak doğaldı - makineli tüfek ve Malyutka tanksavar güdümlü füze ile desteklenmiş, kule tesisatındaki yumuşak 73-mm tabanca tabancası “Thunder”. Otomobilin ayrıca bir zırhlı araç ailesi için (hafif bir tanktan tankerlere) bir üs olarak hizmet etmesi gerekiyordu. Ne uygulandı, daha fazlasını öğreneceğiz.
Yeni zırh ve yeni süspansiyon
Tasarımcılar, yerli zırhlı araçlar için bir dizi temel yeni çözümü kullanmaya gitti. Bunlardan en yaygın olanlarından biri, alüminyum alaşımlarının yaygın olarak kullanılmasıydı - VNII-100'in Moskova şubesi (daha sonra VNII of Steel) burada iyi bir iş yaptı. Alüminyum zırh alaşımları çelik olanlardan daha pahalıdır, ancak bir takım avantajlar sağlar. Daha az ağırlığa sahip alüminyum zırh, daha fazla zırh detayı kalınlığı gerektirir, böylece gövdenin sağlamlığı, nispeten ince çelik zırh levhalarının durumundan daha yüksektir. Ve kurşun önleme koruması söz konusu olduğunda, gövde çelik zırhla eşit dirençten daha hafiftir.
VNIITransmash uzmanlarının yardımıyla, yeni makine için ayrı bir hidropnömatik süspansiyon geliştirilmiştir. Daha kesin olarak, bir sıvının içinden kuvvet iletimi ile pnömatik bir süspansiyondur (gaz elastik bir eleman görevi görür). Her süspansiyon ünitesi bir yay ve amortisör görevi görür, süspansiyon kompaktdır ve basıncı ayarlayarak, makinenin boşluğu geniş bir aralıkta değiştirilebilir. İkincisi, aracı iniş araçlarına yerleştirmenize, sürüşte sürüş sırasında şasiyi gövdeye "çekmenize" izin verir, arabanın zemine sığınmasını kolaylaştırır.
Ek olarak, araç çok yoğun bir yerleşim planı aldı; kapasite “aktif” yerleştirme ile telafi eden yedi savaşçıyla sınırlandırıldı: topçunun operatörüne ek olarak, iki makineli tüfek, sürücünün yanına ateş edebilir, üç paraşütçünün daha fazla top takması için onların makineleri. Suda kalan hareket için, araba iki su jeti aldı.
Hava Kuvvetleri Komutanı, işin ilerlemesini hızlandırmak için her şeyi yaptı. Zaten Nisan 14'te 1969, BMD-1 (“havadan savaş aracı” veya “havadan savaş aracı”) kabul edildi. Üretimi VgTZ'de açıldı. BMD, kompaktlığı, karşılaştırmalı bakım kolaylığı ve güvenilirliği (anlaşılabilir olan - açılış partisinin elinde lojistik hizmetleri ve atölye çalışmaları yok), mükemmel sürüş performansı ile hala şaşırtıyor.
1970'ten beri, KB VgTZ A.V. Shabalin ve BMD-1 ile ilgili daha fazla çalışma ve modifikasyonları onun liderliği altındaydı. Komutan BMD-1K, tabur kontrol bağlantısı için komuta ve kontrol aracı BMD-1KS "Sinitsa" yakında BMN-1978, BMD-1P ve BMD-1KP ile "koro" koro "koro" koro "koro" koro "koro" koro "koro" koro "koro" koro "koro" koro "koro" koro "koro" koro "koro" koro Duman filtrelerinin hızlı bir şekilde montajı için el bombası fırlatıcıları.
Paraşüt reaktif sistemli BMD-2, PRSM-925. Mücadele kütlesi BMD-2 - 8 t, mürettebat - 3 kişi, iniş - 4 kişi
Ne sıfırlardı?
BMD'nin seri üretiminin yaratılması ve masteringine paralel olarak, iniş araçları üzerinde çalışmalar sürüyordu: Yeni bir savaş yeteneğinin etkin bir şekilde kullanılmasını sadece tek bir karmaşık “savaş aracı - araç - iniş aracı” sağlayabilirdi. BMD-1 ve BTR-D'nin ilk işletim aşamasında, paraşüt platformları PPNNXX-128 ve daha sonra P-5000 ve P-7M çok kubbeli paraşüt sistemleri ile inişlerinde kullanıldı. Dvina genel askeri tatbikatında, Belarus’ta yılın 7’i Mart ayında, 1970’ten daha fazla paraşütçü ile birlikte, çok kubbeli paraşüt sistemleri ve iniş platformları kullanılarak 7000’ten daha fazla askeri teçhizat atıldı. Bu tatbikatlar sırasında General Margelov'un mürettebatı BMD ile birlikte bırakma fikrini dile getirdiği iddia ediliyor. Genellikle mürettebatlar uçaklarını “onların” BMD'sinden sonra terk eder ve böylece onları uçuşta izleyebilirler. Ancak mürettebat arabalarına bir ila birkaç kilometre mesafedeki yarıçapa dağılmış durumda ve inişten sonra gece vakti sis, yağmurda, özellikle de siste, harekete hazırlanmak için arabayı arayarak çok zaman harcıyor. Platformlardaki işaretleyici radyo vericileri sorunu sadece kısmen çözdü. BMD bir platformda ve kişisel paraşütlü mürettebatta konuşlandırıldığı zaman önerilen ortak iniş kompleksi reddedildi. 150'in başlangıcında, Margelov, iniş gücünün en fazla kırılgan olduğu zaman olan düşürme ve hareket etmeye başlama arasındaki süreyi kısaltmak için arabanın içindeki mürettebatın inişini yapma talebinde bulundu.
5 hava bölmesine dayanan 1973 yılın Ocak 106'inde yapılan bir dizi deneyden sonra (önce köpeklerle, sonra da insanlarla test edenlerle), iki Kazbek-D koltuğuna sahip (Centaur) sistemi olan BMD-1 ilk kez sıfırlandı. kozmonot Kazbek-U sandalyenin sürümü) П-7 platformunda. BMD-1'in mürettebatı Teğmen Albay L.G'den oluşuyordu. Zuev ve kıdemli Teğmen A.V. Margelov (komutanın küçük oğlu). Sonuçlar açıkça mürettebatın hayatta kalacağını değil, aynı zamanda savaşa hazır olduğunu da gösterdi. Daha sonra her paraşüt alayında "Centaur" un askeri ekipleriyle boşaltılması gerçekleştirildi.
Centaur sistemi yüksek derecede güvenilirlik gösterdi ancak benzersiz, tamamen Rusça kaldı. 1972 yılında, SSCB'de Centaur'daki insanların ilk boşaltımına hazırlanırken Fransızların deneylerini yapmaya karar verdikleri bilinmektedir. Ölüm cezasına çarptırılan bir mahkum, uçaktan atılan bir savaş aracına kondu. Düştü ve Batı'da uzun bir süre boyunca geliştirme çalışmalarını bu yönde sürdürmenin uygun olmadığını düşündü.
BMH-3, Bakhcha kurcalamaya karşı korumasız sistem PBS-950 ile. Mücadele kütlesi BMD-3 - 12,9 t, mürettebat - 3 kişi, iniş - 4 kişi
Bir sonraki adım serbest biçimli sistemlerdi. Gerçek şu ki, BMD'yi platforma ISS ile birlikte yerleştirmek için hazırlık yapılması da çok zaman ve para gerektiriyordu. Platform hazırlığı, üzerlerine askeri teçhizatın yerleştirilmesi ve sabitlenmesi, platformların teçhizatın hava sahasına ulaştırılması (çok düşük bir hızda), uçak park alanlarına yoğunlaşması, paraşüt sisteminin kurulması, uçağa yükleme, egzersiz deneyimine göre, 15 - 18 saate kadar sürdü. Serbest biçimli sistemler, iniş hazırlığını ve makinenin iniş sonrası hareket hazırlığını önemli ölçüde hızlandırır. Ve Otomatik Cihazlar Araştırma Enstitüsü'nün Feodosia şubesindeki 1980-lerin başlangıcında, BMD-915P ve BMD-1PK için askısız PBS-1 paraşüt sistemi geliştirildi. Ve Aralık Ayı Gölleri'nden 22 1978, “Centaur-B” sisteminin ilk kez sıfırlama yastıklamalı serbest formlu bir sistemde sıfırlanması gerçekleşti. Ordu serbest biçimli sistemle yasal olarak gurur duyuyordu, bu yüzden zaten 1981’te, ünlü “Return Motion” adlı filmde gösterildi.
Parklardaki BMD'ler, genellikle gövdeye yerleştirilmiş bir havadan geçirme sistemi ile depolanır - bu, bir takımın alınması ile bir uçağa inişe hazır araçların yüklenmesi arasındaki süreyi azaltır. İnişin ana gücü sürprizdir ve bu hızlı bir tepki gerektirir.
İniş tesislerinin geliştirilmesinde önemli bir adım, birkaç kubbeli bir paraşüt platformu yerine tek bir kubbe ve katı yakıtlı jet fren motoru kullanan paraşütle reaktif sistemlerin (ORS) ortaya çıkmasıydı. ORS'nin temel avantajları, inişe hazırlık süresinin kısaltılması ve gerçek iniş (nesnenin ORS'ye iniş hızı yaklaşık dört kat daha yüksektir); iniş sonrasında, arabanın etrafındaki dev paraşütlerin etrafında “beyaz bataklık” yoktur (kubbe ve sapanlar silindirlerin üzerinde sarılır ve tırtıllar). BMD-1 iniş ve tabanındaki makineler için PRSM-915 sistemidir. Yurtdışında, bildiğimiz kadarıyla PRS ve serbest biçimli sistemlerimize seri analoglar henüz oluşturulmadı.
IRS ayrıca mürettebatı arabanın içine sokmanın temeli oldu. Projeye Reaktavr ("reaktif" Centaur ") adı verildi. 23 Ocak Yılın 1976 ürünü ilk boşalmayı PRSM-915 BMD-1 makinesine bir ekip ile verdi - Teğmen Albay L.I. Shcherbakov ve Binbaşı A.V. Margelov. Mürettebat, indikten sonra mürettebat, bir dakikadan kısa bir sürede, aracı alarma geçirdi, sonra BMD atış egzersizlerini ve engellerin üzerinden geçti. 2005 tarafından, 110'ten daha fazla insanın aracın içine girdiğini unutmayın (karşılaştırma için, 1961'ten bu yana yaklaşık dört kat daha fazla insan).
BMD-4. Savaş ağırlığı - 13,6 t, mürettebat - 2 - 3 kişi, birlikler - 5 kişi
Aile uzatma
BMD-1, Sovyet Hava Kuvvetleri'nin görünümünü değiştirdi ve onlara niteliksel olarak yeni yetenekler verdi, ancak yalnızca sınırlı kapasiteye ve yük taşıma kapasitesine sahip olanlar, yalnızca tanksavar uçak, uçaksavar, kontrol ve destek ile iniş gücü birimlerinin hareketliliğini arttırma sorununu çözemediler. BMD-1'a ek olarak çeşitli silahların ve kontrollerin montajı için daha geniş bir zırhlı araca ihtiyaç vardı. Ve yılın Mayıs 14'inde 1969 - BMD-1'in kabul edilmesinden sadece bir ay sonra - SSCB Bakanlar Kurulu Askeri-Sanayi Komisyonu bir zırhlı personel taşıyıcısının prototiplerini ve hava kuvvetleri için bir komuta ve personel araçları kompleksi oluşturmaya karar verdi.
BMD-1’e dayanan KB VgTZ, “925 nesnesini” (paralel olarak sivil sürüm geliştirildi - 925G taşıyıcısı ”) belirleyen bir amfibi zırhlı personel taşıyıcı tarafından geliştirildi. 1974'te, BTR-D (“amfibi zırhlı personel taşıyıcı”) adı altında, personel taşıma, yaralıları tahliye etme, silah, mühimmat, yakıt ve yağlama maddeleri ve diğer askeri malları taşıma görevi ile hizmete girmiştir. Bu, şasinin uzaması - her bir taraftan bir merdane - ve kabinin boyutlarının bir tekerlekli ev ile arttırılmasıyla kolaylaştırılmıştır. Kapasite, 14 kişilere yükseldi (veya iki mürettebat üyesi ve dördü bir sedyede yaralandı).
Şaside, BTR-D, silahlı kuvvetlerin hemen hemen tüm dallarını ve hava kuvvetlerinde bulunan hizmetlerini donatmak için bir zırhlı araçlar ailesi geliştirdi. Ek olarak, BTR-D ve BTR-ZD, 23 mm uçaksavar silahı ZU-23-2 için traktör görevi görecekti, ancak egzersizler sırasında paraşütçüler ZU-23-2'i doğrudan gövdenin çatısına monte etmeye başladılar. Bu nedenle, üreticinin temsilcilerinin itirazlarına rağmen, kendinden tahrikli uçaksavar kurulumu ortaya çıktı. ZU-23-2, tavana kaideler üzerine monte edilir ve halat uzatmalarla sabitlenir ve hava veya yer hedeflerine ateş edebilir. Kendi yollarında, bu tür “ev yapımı” operasyonlar, otomobillerin sütunlara eşlik ettiği Afganistan ve Çeçenya’daki çatışmalarla “meşrulaştırıldı”. Zırh koruma hesaplaması seçeneğinin yanı sıra, kasanın üzerine şarj cihazının daha dayanıklı bir şekilde monte edildiği montajın fabrika versiyonu da vardı.
Son olarak, 1981 aynı şasi oluşturulduğu üzerinde 120 mm kendinden tahrikli silah 2S9 "Nona-S" ve nokta keşif ve "Nona" piller için topçu 1V119 "rheostat" yangın kontrolü, hem de onların modernize versiyonları 2S9-1M ve 1V119-1 .
BTR-D ve tabanındaki taşıtlar, eski iletişim araçlarının 1980'lerin ikinci yarısındaki değiştirilmesi de dahil olmak üzere birçok yükseltmeden geçti. BTR-D'nin inişi için paraşütle reaktif sistem PRSM-925, Nona-S - PRSM-925 (2СXNNXX) için tasarlanmıştır.
Uçaksavar silahlı BTR-D ZU-23-2
"Beemdeha ikinci"
1980'lerin başında, BMD'ler Afganistan dağlarında iyi bir sürüş performansı sergilediler, zırhlı birlikleri ve kargoları olan araçlar BMP-1 ve BMP-2'e erişilemeyen nispeten dik tırmanıyorlardı. Ancak küçük yükseklik açıları ve 73-mm topunun nişan menzili, dağ yamaçlarında etkin ateşe izin vermedi. BMD'nin yeniden teçhizatı çoktan gerçekleştirildi, ancak Afganistan'ın tecrübesi onların uygulanmasını hızlandırdı. Sonuç olarak, 2-mm 30А2 otomatik top ile BMD-42 ve tek kişilik taret ve Fagot ve Konstant ATGM fırlatıcı ile eşleştirilen bir makineli tüfek ile eşleştirildi. Çok sayıda değişiklik yapıldı ve 1985'te BMD-2 (“916 nesnesi”) Hava Kuvvetleri tarafından 1986-m'de - BMD-2К komutanlığında kabul edildi.
Genel olarak, BMDBTR-D araç ailesinin kaderi, amaçlanan amaçları doğrultusunda - havadan alınan araçlar - sadece eğitim egzersizlerinde kullanıldı. 25 - 26’in, Kabil Havaalanı’nın yılın 1979’i üzerindeki askeri inişi, inişle gerçekleştirildi. "Beamdashki", paraşütçülere ve özel kuvvetlerin nesnelere hızla ilerlemelerini ve onları engellemelerini sağladı. Genel olarak, BMD "normal" BMP ve BTR olarak çalıştı. Afganistan'ın tecrübesi, makinelerin tasarımında bir takım değişiklikler yarattı. Örneğin, BMD-1P ve BMD-1PK'ler ATGM başlatıcısı için rafları ve bunların yerine XNMX dağ savaşında popüler olan AGM-30 “Alev” otomatik bombası fırlatıcı XMNUMX'i tekrarlamak için kullandılar ve Çeçen kampanyası sırasında. BMD birlikleri ve diğer popüler koymak silâh - Büyük kalibreli makineli tüfek NSV-12,7.
Kontrol noktalarında, BMD sıklıkla bir sığınağa yerleştirildi ve dushmanların saldırısına uğradığında, bu çok hareketli makine, ateş açtığı yerden hızla yükseltilmiş bir noktaya yayıldı. BMD'nin nispeten yavaş hareket eden konvoyları izlemek için tahsisi etkisizdi: kolay rezervasyon ve düşük mayın direnci benzer görevlerle uyuşmuyor. Düşük kütle, arabayı mayın patlamalarına karşı çok hassas hale getirdi. Bir başka sorun ortaya çıktı - maden alüminyum altını patlattığında, bir zar gibi sarktığında, doğrudan üzerinde bulunan cephaneye çarptı ve parçalanma bombalarının kendi katilinin tutuklanmasına neden oldu ve sekiz saniye sonra patlama yükü mürettebatın aracı terk etmesine izin vermedi. Bu BMD-1’in Afganistan’dan çekilmesini hızlandırdı.
Yol tekerleklerinin alüminyum jantları, kayalık yollarda ve beton döşemeli yollarda dayanıklılık bakımından farklılık göstermedi, silindirin tamamen değiştirilmesi gerekiyordu. Alüminyum palet makaralarını çelik bir alüminyum manşonla değiştirmek gerekiyordu. Havadan gelen toz genellikle ek bir ince filtrenin takılmasını gerektiren yakıt sistemine girer.
Ve kısa süre sonra Afganistan'daki paraşütçüler BMD'den BMP-2'e, BTR-70'e ve BTR-80'e - özellikle de patlamalarda BMD'nin yüksek derecede kırılganlığına neden oldu.
Afganistan'dan sonra BMD ve üssündeki araçlar kendi topraklarında zaten savaşmak zorunda kaldı. Politikacılar etnik gruplar arasındaki çatışmaları ve ayrılıkçıların ayaklanmalarını söndürmek için paraşütçü attılar (savaşa en hazır birimler olarak). 1988'ten beri, paraşütçüler, genellikle “ulusal ve askeri çatışmaları çözmek” olarak adlandırılan 30'ten daha fazla operasyonda aktif olarak yer aldı. BMD-1, BMD-2 ve BTR-D, 1989'taki Tiflis'te, 1990'ta Bakü'de ve Duşanbe'de, 1991'ta Vilnius'ta, 1991'da ve 1993'ta Moskova'da sokakları devriye gezmek zorunda kaldılar. . 1994'in sonunda ilk kampanya Çeçenya'da başladı ve BMD-1 tekrar savaşa sürüldü. BMD-1'te büyük kalibreli makineli tüfeklerin toplu el bombası ve mermilerine karşı korumayı arttırmak için kum, ek yedek parça vb. İle kutuları koydular ve astılar. Eylül ayında, 1999 BMD-1 ve BTR-D, Dağıstan'daki savaşlara katıldı ve bunu hemen takip etti. ikinci Çeçen kampanyası.
BTR-D'ye ve tabanındaki taşıtlara gelince, onlar sadık havadan geçen işyerleri olarak kaldılar. Dahası, arabalar askeri nakliye uçakları ve ağır helikopterler tarafından teslim edilmek üzere tasarlandı, zorlu yol koşullarında bile mükemmel “çekme” ve dağlarda güvenilirler. Zona-23 ile Nona-S ve BTR-D, doğrudan ateş destek birimlerinin görevlerini çözdü.
BMD-1 sınırlı bir süre için yurtdışına sınırlı bir şekilde (Angola ve Irak'a) tedarik edildi, elbette, şu anda “bağımsız” cumhuriyetlerde bırakılan BMD'yi saymazsak (Ukrayna, Belarus, Moldova). 1'taki Irak BMD-2003'i, Amerikan işgalcilerin eline geçti.
Çeçenya'daki ikinci kampanyanın sonuçları, Abhazya'daki Rus barış güçlerinin tecrübesi, BMD'nin ateş gücünü ve güvenliğini arttırma konusundaki uzun süredir talepleri doğruladı.
Mirasçıları zaman
1970'lerin sonunda, BMD-1 ve BTR-D'yi daha güçlü silah sistemleri ve bir bütün olarak özel teçhizata uyması için yükseltme imkanlarının tükendiği anlaşıldı. Aynı zamanda, havadaki ana ünite haline gelen Il-76 askeri nakliye uçağı ve yeni havadan iniş takımı, araçların kütle ve boyut gereksinimlerini “yumuşattı” - Il-76'ten 21 tona kadar olan monoloadların inişi tamamlandı.
Yeni bir silah sistemi (3-mm ve 100-mm top, makineli tüfekler, güdümlü bir silah kompleksi) ile BMP-30 olarak bilinen makine, başlangıçta Kara Kuvvetleri, Hava Kuvvetleri ve Deniz Kuvvetlerini silahlandırmak için geliştirildi. Bu, özellikle değişken zemin boşluğuna sahip şasi tasarımında ve makinenin kütlesini 18,7 ton ile sınırlandırırken ortaya çıktı. Ancak, BMP-3'in havadan kariyeri gerçekleşmedi. A.V. yönetiminde oluşturulan 1990-ton BMD-13, 3'teki Hava Kuvvetleri için hizmete girdi. VgTZ'deki Shabalina.
Havadaki SPTP 2C25 "Sprut-SD". Savaş ağırlığı - 18 t, mürettebat - 3 erkek, 125 mm tank silahı
Karmaşık makineler 30 mm otomatik top kombinasyonuna yerleşmiş hemen karar, ama sonunda Silahlanma 2A42 ve koaksiyel Taretinin 7,62 mm makinalı tüfek, kulede tanksavar 9M113 (9M113M) için başlatıcısı yanı sıra - 5,45 mm makinalı tüfek ve 30-mm otomatik bombası fırlatıcı gövdenin önünde. 5,45-mm hafif makineli tüfek altındaki tesisatın görünümü karakteristiktir - paraşütçülerden uzun süredir hafif makineli tüfeklerin altına savaş araçlarına bir montaj yapmaları istenmiştir. Yanlarda ve saldırı tüfeklerinde üç tesisat var. Aracın sökülmesi, motor bölmesinin tavanında hala yukarı ve aşağı yapılır. Kule iki katı oldu: topçu-operatörünün yanına yerleşen komutan daha iyi bir bakış açısı aldı ve silahlanmanın kontrolünü ele geçirdi. Aynı derecede önemli olan şanzımanın otomasyonu ve çeşitli mekanizmalardır. Başlangıçta, BMD-3 (genellikle yeni bir makine için olan) birçok şikayete neden oldu, ancak onu kullananlar, yönetmenin BMD-1 ve BMD-2'ten daha kolay olduğunu belirtti. Buradaki kumanda kolları direksiyonu değiştirdi.
BMD-3 in alt takımında, Volgograd tank üreticileri tek adımlı yol tekerleklerine geri döndü - içi boş silindirler kaldırma kabiliyetini ve durgunluğu artırıyor. Süspansiyon ayrıca hidropnömatiktir.
Makinenin ayakta kalması için bir takım özel çözümler gerekiyordu. Gerçek şu ki, Chelyabinsk dizel karakteristik özelliklerin çoğunun görevine tekabül eden, neredeyse 200 kilogram kadar gerekli kütleyi aştı. Denizde büyük bir trim arka verdi. Diğer rahatsızlıklara ek olarak, bu durum su kenarı boyunca kıyı boyunca denizde yangın çıkmasına izin vermedi. Kıyıyı "yükseltmek" için, su püskürtme valflerinin açılma açısı, reaktif kuvvetin dikey bileşeni oluşturulacak şekilde sınırlandı ve kıça monte edilen yedek parça ve aksesuar kutuları yüzer hale getirildi.
BMD-3 ile eşzamanlı olarak, inişi için, evrensel kubbeler temelinde MKS-950-350М paraşüt sistemine sahip serbest biçimli bir PBS-12 sistemi oluşturuldu. 20 Ağustos 1998, 104'inci hava indirme bölümünün 76-inci paraşüt alayının tatbikatı sırasında, PBS-3 sistemindeki BMD-950'i mürettebat ve birliklerle tam güçle sıfırladı. Bu iniş teknolojisi yöntemi popüler olmasa da, BMD-3'un (mürettebatsız) çok düşük bir rakımdan paraşütle boşaltılması da test edildi.
Bu arada, BMD-4 değiştirilen şaside göründü. Temel yenilik, BMP-100 silah sistemine göre, Tula Instrument Design Bureau'da geliştirilen ve çift tabancaların taret montajı - 2-mm 70®30 ve 2-mm 72-3 - olan savaş modülü oldu. 100-mm top, yüksek patlayıcı parçalanma mermisi veya bir 9М117 ATGM (9М117М1-3) ile ateşlenebilir. BMD-4’in yetenekleri ve kalitesi hakkında en tartışmalı incelemeler bulunabilir: bazıları, bir bütün olarak aracın kasasının getirildiğini ve BMD-4 silahlanma kompleksinin iyileştirilmesi gerektiğini, diğerleri silahlanmadan ve aletlerden tamamen memnun kaldıklarını ancak değiştirilmeleri gerektiğini belirtir. Bununla birlikte, birliklerde BMD-3 ve BMD-4 sayısı nispeten azdır ve faaliyet deneyimleri henüz yeterli "istatistik" kazanmamıştır. Genel olarak uzmanlar, yeni nesil araçlar olarak BMD-3 ve BMD-4'in operasyonları için daha nitelikli personel gerektirdiği konusunda hemfikirdir (ve bu, eğitim seviyesini düşürürken modern Rus ordusu için de bir problemdir).
Şimdi VgTZ, BMP-3 "Kurganmashzavod" üreticisini de içeren "Traktör Tesisleri" konusuna girdi. Ve 2008'te, Kurganmashzavod'da, aynı silah kompleksine sahip bir BMD-4М arabasını, ancak BMP-3 ünitelerine ve montajlarına dayanan farklı bir şaside gösterdiler. “Dörtlü” hangisi için gelecek belirsizdir.
Analoglar ve akrabalar
Ordumuzla hizmet veren amfibi zırhlı araçların, bu yönde çalışmalar yıllardır devam etmesine rağmen, yurtdışında hala doğrudan bir analogu bulunmuyor. Örneğin, Almanya'da, Wizel ve Wiesel-2, amfibi saldırı araçlarıyla mücadele ediyor. Ancak bunlar farklı sınıftaki makineler: Wiesel, 2 - 3 insan mürettebatı, Tou ATGM, 20-mm otomatik top, uçaksavar füzesi sistemi, radar veya özel ekipman için kendinden itmeli platformlu bir tür yeniden doğuş ürünü; Wizel-2 bir tür hafif sınırlı kapasiteli BTR ve daha ağır silahlar için bir platformdur. BMD-BTR-D fikrine en yakın olanı, yakın zamanda kendi havadan savaş araçlarını WZ 506'i tanıtan Çinli geldi.
İç hava birlikleri modern savaş araçları filosuna gelince, başlıcaları BMD-2, BTR-D ve BMD-4'dir. Ancak, “eski” BMD-1'in açık nedenlerden ötürü 2011 yılına kadar hizmette kalacağı varsayılmaktadır.