17. yüzyılın ortasında Hollanda sömürgesi Hollandalılar tarafından kuruldu. Bununla birlikte, 1795 yılında, Napolyon Fransa’nın birlikleri Hollanda’yı kendileri işgal ettiğinde, sırayla, Cape kolonisi Büyük Britanya’yı işgal etti. Sadece 1803’te, Hollanda Cape Colony’in kontrolünü yeniden ele geçirdi, ancak 1806’te, Fransız’lardan korunma bahanesiyle İngiltere’yi yeniden işgal etti. Viyana Kongresi 1814 kararına göre, Cape Colony “sürekli kullanım” için İngiltere'ye devredildi. Boers veya Afrikanlı denilen Hollandalı kolonistlerin hayatında ilk kez çok az şey değişti, ancak daha sonra 1834'ta Büyük Britanya, kolonilerinde köleliği kaldırdı.
Birçok Boer, emek müreffeh çiftlikleri bulunan köleleri elinde tuttuklarından, Cape Colony'nin dışına taşınmaya başladılar. Yeniden yerleştirmenin bir başka nedeni de İngiliz sömürge otoritelerinin Afrika kabilelerinin liderleriyle flört edilmesiydi ve bu da boraks çiftçileri tarafından daha fazla arazi ele geçirilmesi için fırsatların ortadan kaldırılmasına yol açacaktı. Ek olarak, İngiliz sömürgecileri daha önce buraya yerleşen Afrikanalılara da uygun olmayan Cape Colony'ye aktif olarak göç etmeye başladılar. Boers’in devasa yer değiştirmesi tarih Harika bir pist gibi. 15'in üzerinde bin kişi katıldı. Bunların çoğu Cape Colony'nin doğu bölgelerinden geldi. Boers, Afrikalı kabilelerin yaşadığı toprakları geçmeye başladı - Zulus, Ndebele ve diğerleri. Doğal olarak, bu tanıtım barışçıl nitelikte değildi. Boer devletinin Afrika kabileleriyle savaşlarda doğduğu ve buna ağır kayıplar eşlik ettiği söylenebilir. Ancak, Natal Cumhuriyeti, 1839'ta kuruldu. Bununla birlikte, İngiltere bu devletin bağımsızlığını tanımayı reddetti. Birkaç yıl süren müzakerelerin sonucu olarak, Natal yetkilileri İngiliz kontrolüne girmeyi kabul etti. Ondan sonra, bu karara katılmayan Boers, 1854'ta Turuncu Özgür Devletin ve 1856'ta Güney Afrika Cumhuriyeti'nin (Transvaal Cumhuriyeti) yaratıldığı Vaal ve Portakal nehirleri alanlarına daha da ileri gitti.
Transvaal ve Turuncu, düşman bir ortamda hayatta kalmak zorunda olan Boer'ların tam teşekküllü egemen devletleriydi - bir yandan komşuları militan Afrika kabileleriydi, diğer yandan İngilizlerin kontrolü altındaki bölgelerdi. İngiliz politikacılar, Güney Afrika topraklarını bir araya getirme planını - hem İngiliz mülklerini hem de Boer topraklarını tek bir konfederasyona dönüştürdü. 1877’te, İngilizler Transvaal’ı ilhak etmeyi başardı, ancak 1880’te, 1881’in Mart ayına kadar süren Birinci Anglo-Boer Savaşı’na kadar yükselen Boers’a silahlı bir ayaklanma başladı.
İngilizlerin bariz askeri avantajına rağmen, Boers, İngiliz birliklerine bazı ciddi yenilgiler getirebildi. Bu, savaş taktikleri ve İngiliz birliklerinin üniformalarından kaynaklanıyordu. O sırada İngiliz askerleri hala Boer keskin nişancıları için mükemmel bir hedef olan parlak kırmızı üniformalar giyiyorlardı. Buna ek olarak, İngiliz birlikleri saflarda hareket etmeye alışkındır, Boers daha hareketli ve dağılmış davranıyordu. Sonunda, ciddi kayıplara maruz kalmak istemeyen İngiliz tarafı ateşkes konusunda anlaştı. Aslında, Transvaal'ın bağımsızlığı sağlandığı için Boers için bir zaferdi.
Elbette, Boers liderleri, Britanya’nın Büyük Britanya’nın resmi görüşlerinin tanınması ve Transvaal’ın uluslararası politikadaki son menfaatlerinin temsili olarak kabul edilmesi gibi talepleri ile aynı fikirdeydiler, fakat sırayla, İngiliz makamları, cumhuriyetin iç işlerine karışmamayı taahhüt etti.
- Paul Kruger, 1883-1900'te Güney Afrika Cumhuriyeti Cumhurbaşkanı
Bununla birlikte, 1886'te, tatbikatlar tarafından kontrol edilen bölgede elmas tortuları keşfedildi, ardından "elmas patlaması" başladı. Çok sayıda aday ve sömürgeci Transvaal'a - çok farklı ulusların temsilcileri, her şeyden önce - Büyük Britanya ve diğer Avrupa ülkelerinden gelen göçmenlere taşınmaya başladı. Elmas endüstrisi, Cecil Rhodes tarafından yaratılan, özellikle De Beers firması olan İngilizlerin kontrolü altındaydı. O andan itibaren, İngilizler Transvaal'daki iç durumu istikrarsızlaştırmaya başladılar çünkü sonunda Boer Cumhuriyeti üzerinde kontrol kurmaya çalışıyorlardı. Bunun için, eski Cape Colony Başbakanı Cecil Rhodes, Transvaal'da yaşayan İngiliz yerleşimciler olan Outlanders'ı kullandı. İngilizlere devlet dilinin statüsünü veren ve yalnızca Calvinist takipçilerinin hükümet görevlilerine aday gösterilmesi ilkesinin reddedilmesini talep eden Boers ile hak eşitliği istediler (Hollandalı yerleşimciler Kalvinlilerdi). İngiliz yetkililer, Transvaal ve Orange’da en az 5 yıl yaşayan Outlander’lerin oy kullanma hakkına sahip olmasını istedi. Bu, Outlanders'ın akışının ve hatta oy kullanma hakkının bile Boer bağımsızlığının sona ereceği anlamına geldiğinin farkında olan Boer liderleri tarafından karşı çıktı. Mayıs ayında 31'te 1899'te toplanan Bloemfontein'deki konferans başarısızlıkla sonuçlandı - Boers ve İngilizler uzlaşamadılar.
Bununla birlikte, Paul Kruger, yine de İngilizlerle tanışmaya gitti - Transvaal'da yaşayan Oit topraklarına seçim haklarını, Birleşik Krallık'ın Güney Afrika Cumhuriyeti'nin iç işlerine müdahale etmesini reddetme karşılığında sunmayı teklif etti. Bununla birlikte, bu durum İngiliz yetkililer için yeterli değildi - yalnızca toprak sahiplerine oy kullanma hakkı vermekle kalmayıp, aynı zamanda cumhuriyetin Volksraad'daki (parlamentodaki) sandalyelerin dörtte birini sağlamalarını ve İngilizceyi Güney Afrika'nın ikinci resmi dili olarak kabul etmelerini istediler. Ek Silahlı Kuvvetler Cape Colony'e konuşlandırıldı. Savaşın başlamak üzere olduğunu fark eden Boer liderleri, İngiliz pozisyonları için önleyici bir grev başlatmaya karar verdi. 9 Ekim 1899 Bay Paul Kruger, İngiliz yetkililerin, 48 saatleri boyunca Güney Afrika Cumhuriyeti sınırındaki tüm askeri hazırlıklarını durdurmalarını istedi. Transvaal ile Turuncu Özgür Devlet dayanışma içinde duruyor. Her iki cumhuriyetin de düzenli silahlı kuvvetleri yoktu, ancak birçoğu Afrika kabileleri ve Birinci Anglo-Boer Savaşı’ndaki çatışmalara katıldıkları için Güney Afrika’da savaş konusunda geniş deneyime sahip olan binlerce milis, 47’e kadar harekete geçebildi.
Ekim 12 1899, olağanüstü bir Boer ordusu ve eyalet lideri, Birinci Boer Savaşı'nın bir üyesi ve bir dizi başka silahlı çatışma olan Peter Arnold Cronier (Komuta Savaşı'nın bir üyesi ve bir dizi silahlı çatışma) komutasındaki beş bin Boer ekibiydi ve Güney Afrika'daki İngiliz mülklerinin sınırını geçti Bu, 1836 topçu silahları ve 1911 makineli tüfeklerle İngiliz düzensiz birliklerinin 700 savaşçıları tarafından savundu. Bu nedenle, Ekim 2 Boer cumhuriyetlerinin Büyük Britanya'ya karşı düşmanlıklarının başlangıcı olduğu gün sayılabilir. Bununla birlikte, Kasım ayında 6, Boer ordusunun Cronier komutasındaki ana kısmı, Ekim 12'ten kuşatma altında olan Kimberley şehrine gitti. Kimberly, 1899 piyade taburları ve bir süvari alayı, 15 topçu mermileri ve hatta bir zırhlı tren içeren İngiliz ordusunun 10-bininci 1-I piyade bölünmesine yardım etti.
İngilizlerin Boers'ın ilerlemesini durdurmayı başarmasına rağmen, ciddi kayıplar yaşadılar. Yani, st. Belmont ve Enslyn Heights, İngiliz birlikleri, 70 insan öldürdü ve 436 insan yaralandı, Modder Nehri yakınında - 72 insan öldürüldü ve 396 insan yaralandı. Aralık ayında İngilizler, Magersfontein'deki Boer pozisyonlarına saldırmaya çalıştı, ancak 1000 personeli hakkında mağlup oldular. Natal'da Boers, General White'ın birliklerini Ladysmith'in altına sokmayı ve onlara yardım etmek için yola çıkan General R. Buller'in askeri gruplandırmasını yenmeyi başardı. Cape Colony'de, Boer birlikleri Nauport ve Stormberg'i ele geçirdi. Ayrıca, yerleşim yerleri Cape Colony topraklarında kalan sayısız kabileler Boers tarafına geçti.
Boers'ın hızlı başarısı İngiliz otoritelerini çok korkuttu. Londra, Güney Afrika'ya çok sayıda askeri oluşumun transferine başladı. İngiliz kruvazörlerinden alınan İngilizler, demiryolu ile Ladysmith'e bile teslim edildi. filo Şehri korumada önemli rol oynayan ağır uzun menzilli deniz topçuları. Aralık 1899'a kadar Güney Afrika'daki İngiliz birliklerinin sayısı 120 bin kişiye ulaştı. Boers İngiliz ordusuna çok daha küçük güçlere karşı çıkabilir. Yukarıda belirtildiği gibi, Portakal Cumhuriyeti ve Transvaal'da 45-47 bin kişi seferber edildi. Buna ek olarak, Avrupa'nın dört bir yanından gönüllüler, Büyük Britanya'nın Güney Afrika'daki eylemlerini bağımsız devletlerin egemenliğinin ihlali ve ihlali olarak gören Boer cumhuriyetlerinin yardımına koştu. Boers'ın İngiliz saldırganlığına karşı mücadelesi, Avrupa nüfusunun geniş kitlelerinin sempatisini uyandırdı. İkinci Boer Savaşı medyada yer alırken, uzak Güney Afrika'daki olaylar etrafında gerçek heyecan başladı. Gazeteler, gönüllü olarak kaydolmak ve Boers'ın bağımsızlıklarını savunmasına yardımcı olmak için Güney Afrika'ya gitmek isteyen insanlara hitap etti.
Rus İmparatorluğu'nun bir istisnası ve konusu haline gelmeyin. Bilindiği gibi, Anglo-Boer Savaşı'na çok sayıda Rus gönüllü katıldı. Bazı çalışmalarda, Boer cumhuriyetleri tarafında savaşmaya gelen yaklaşık bir Rus subayı bile - 225 insanı seslendiriliyor. Birçoğu soylu olarak adlandırıldı - Rusya İmparatorluğu'ndaki en ünlü soylu ailelerin temsilcileri. Örneğin, Prens Bagration Mukhransky ve Prens Engalychev, Anglo-Boer Savaşı'na katıldı. Fyodor Guchkov gönüllü olarak Güney Afrika'ya gitti - Kuban Kazak ordusunun yüzyılı olan ünlü politikacı Alexander Guchkov'un erkek kardeşi. Birkaç ay boyunca Rusya Devleti'nin Duma Devleti'nin gelecekteki başkanı Alexander Guchkov da Güney Afrika'da savaştı. Bu arada, meslektaşları çok genç olmayan (Alexander Guchkov 37, kardeşi Fyodor - 39 yıl) olan Guchkov kardeşlerin cesaretini gösterdi.
Belki de Güney Afrika'daki Rus gönüllüleri arasındaki en parlak figür şaşırtıcı ve trajik bir kaderi olan Evgeny Yakovlevich Maksimov (1849-1904) idi. Geçmişte, cuirassier alayı bir memur, hala 1877-1878. Maksimov, Rus-Türk savaşına katıldı, 1880'ta Akhal-Teke seferine başladı, bir kısmı Genel Mihaylo Skobelev'in uçuş ekibine komutasında bulundu. Maksimov, 1896’te Orta Asya’da 1897’te Habeşistan’a gitti. Askeri kariyerine ek olarak, Maximov cephe gazeteciliği ile de uğraştı. 1899'te elli yaşındaki Maximov Güney Afrika'ya gitti. Avrupa ve Rusya İmparatorluğu'ndan gönüllülerin de katıldığı Avrupa Lejyonu'na katıldı.
Lejyon de Vilbois komutanı öldüğünde, Maximov Avrupa Lejyonunun yeni komutanı olarak atandı. Boer komutu ona "genel eskrim eseri" (genel savaşla) ünvanını verdi. Maximov'un diğer kaderi de trajikti. Rusya'ya döndükten sonra, 1904'ta, yaşına göre (55) emekliliğinde rahatça dinlenebilmesine rağmen, Rus-Japon savaşına katılmak için gönüllü oldu. Şah nehrindeki savaşta Teğmen Albay Evgeny Maximov öldürüldü. Birlikte bıraktığı savaş subayı silah Elinde, huzurlu bir yaşlılığa hiç gelmemiş.
Boers’in artan direncine rağmen, Güney Afrika’daki şarta bağlı sayısını büyük ölçüde artıran İngiltere, Transvaal ve Orange’ın silahlı kuvvetlerini kalabalıklaştırmaya başladı. Mareşal Frederick Roberts, İngiliz kuvvetlerinin komutanlığına atandı. Onun emri altında, İngiliz ordusu savaşta bir dönüm noktası elde etti. Şubat ayında 1900, Turuncu Özgür Devlet güçleri teslim olmaya zorlandı. 13 Mart 1900, İngilizler, Özgür Özgür Devletin başkenti Bloemfontein'i işgal etti ve 5, Haziran 1900, Güney Afrika Cumhuriyeti'nin başkenti Pretoria'yı düşürdü. İngiliz liderliği, Turuncu Özgür Devlet ve Güney Afrika Cumhuriyeti'nin tasfiye edildiğini açıkladı. Toprakları İngiliz Güney Afrika'ya dahil edildi. Eylül ayında, Güney Afrika'daki savaşın normal aşaması 1900 sona erdi, ancak Boers partizan direnişine devam etti. Bu zamana kadar, Pretoria'nın Başlığı'nı alan Mareşal Roberts, Güney Afrika'dan ayrıldı ve İngiliz birliklerinin komutanı General Horace Herbert Kitchener'a devredildi.
Boers partizan direnişini etkisiz hale getirmek için, İngilizler barbar savaş yöntemlerine başvurdular. Boer'in çiftliklerini yaktılar, kadınlar ve çocuklar dahil sivilleri öldürdüler, zehirli su kaynakları, çaldılar veya hayvan öldürdüler. Ekonomik komuta zarar veren bu eylemlerle, İngiliz komutanı Boers savaşını durdurmayı planladı. Ayrıca, İngilizler kırsal kesimde yaşayan Boer'ların yerleştirildiği toplama kamplarının inşası gibi bir yöntem denedi. Böylece, İngilizler partizan müfrezelerinin bir parçası olan olası desteği engellemek istedi.
Sonunda, Boer liderleri, Pretoria yakınlarındaki Fereniking adlı bir barış anlaşması olan 31 Mayıs ayının 1902'ini imzalamak zorunda kaldılar. Turuncu Özgür Devlet ve Güney Afrika Cumhuriyeti, İngiliz tacının yetkisini tanıdı. Buna karşılık olarak Birleşik Krallık, silahlı direnişin katılımcılarını affetme sözü verdi, Hollandaca dilini yargı sistemi ve eğitim sisteminde kullanmayı kabul etti ve en önemlisi, kendi bölgelerini kendi bölgelerine yerleştirmeden önce Afrikalılara oy hakkı vermeyi reddetti. 1910'te, tatbikatların yaşadığı bölgeler, 1961'te Güney Afrika Cumhuriyeti'ne dönüştürülen Güney Afrika Birliği'nin bir parçası oldu.