We are searching data for your request:
Upon completion, a link will appear to access the found materials.
Şuna benzer bir küpte belirli bir kırmızıya kaymada xyz uzayındaki noktaları olan bir kozmolojik simülasyonum olduğunu varsayalım:
Ve bunlar, z=0'dan z=2'ye kadar farklı kırmızıya kaymaların birçok küpü için var. Şimdi bunun z=0'daki bir gözlemciye nasıl görüneceğini oluşturmak istiyorum. Teorik olarak, şöyle görünmelidir (SDSS'den):
Bunun gibi sahte anketler oluşturan herhangi bir yazılım var mı? Amacım sadece hidrodinamik simülasyonlara sahip olmak değil, SDSS anketine benzer sahte kataloglar yapmak. Aşağıdaki makaleyi buldum: https://www.giss.nasa.gov/staff/mway/cluster/cole_mnras_300_945.pdf bu çoğunlukla aradığım şey gibi görünüyor ancak bunun için çevrimiçi herhangi bir yazılım bulamıyorum ( Görünüşe göre bu makale 90'ların sonlarında yazılmış).
EDIT: Aşağıdakini buldum: https://nbodykit.readthedocs.io/en/latest/catalogs/mock-data.html ve aradığım şey bu olabilir. Bu durumda güncelleme yapacağım
Bir kozmolojik simülasyona bir gözlemci nasıl yerleştirilir - Astronomi
Bu çalışmanın amacı, büyük kozmolojik N-cisim simülasyonlarının nasıl hesaplandığını, bu tür simülasyonlardaki yapıların gözlenen galaksilerle nasıl tanımlanabileceğini ve büyük ölçekli yapının zayıf kütleçekimsel mercekleme etkisinin, yüksek kırmızıya kaymanın gözlenen parlaklığında nasıl değişiklikler getirdiğini göstermektir. kaynaklar. Hem parçacık yoğunluklarındaki geniş aralıklara uzamsal olarak uyum sağlayabilen hem de dinamik zaman ölçeklerinde geniş aralıklara geçici olarak uyum sağlayabilen tamamen paralel bir N-gövde kodu olan PKDGRAV'ı tanımlıyoruz. Kodun çeşitli paralel mimarilerde verimli bir şekilde çalışmasını sağlamak için özen gösterilmiştir. Bu bizi yerçekimi kuvvetlerini verimli bir şekilde hesaplamak için standart olmayan bir veri yapısı, k-D ağacında bir varyant ve periyodik sınır koşullarını tedavi etmek için yeni bir yöntem kullanmaya yönlendirdi. Kozmolojik N-cisim simülasyonlarının yorumlanmasıyla ilgili büyük bir problem, simülasyonlarda her zaman “galaksilerin” konumlarını ve hızlarını belirlemek olmuştur. Gözlemsel kısıtlamalar neredeyse her zaman karanlık madde arka planıyla değil, galaksilerin konumu ve hızlarıyla ilgilidir. Kozmolojik simülasyonlarda bulunan arka plan yoğunluklarındaki geniş dinamik aralık göz önüne alındığında çok önemli bir özellik olan, halenin bulunduğu ortamdan bağımsız olarak galaksi halelerini tanımlayabilen gruplandırma algoritmamız SKID'yi sunuyoruz. PKDGRAV, birçok çok yüksek çözünürlüklü kozmolojik N-cisim simülasyonunu gerçekleştirmek için kullanılmıştır. Bu kod tarafından etkinleştirilen bazı bilimsel programlara genel bir bakış sunuyoruz. Bir gözlemciden bir kaynağa z = 1'de araya giren tüm büyük ölçekli yapı boyunca zayıf mercekleme nedeniyle büyütme dağılımlarını sunuyoruz. Bu dağılımın, hafif bir demagnification önyargısı ve uzatılmış bir kuyruk anlamına gelen kaydırılmış bir mod ile oldukça çarpık olduğunu gösteriyoruz. yüksek büyütmeye doğru. Bu sonuçların yüksek kırmızıya kayma tip Ia süpernova gözlemleri üzerindeki etkilerini araştırıyoruz ve bunların yeni bir kozmolojik test sağlamak için nasıl kullanılabileceğini gösteriyoruz.
Kozmolojik Enflasyon
Üzgünüm, boş zamanı dolduruyorum. "Evren Nasıl Çalışır" bölümlerinden birini izliyorum, bu da Uzay/Zaman'da.
Astrofizikçiler/kozmologlar arasında, evrenin çok erken bir zamanda nasıl bu kadar hızlı büyüdüğünü açıklamaya çalışan 'Büyük Patlama'dan hemen sonra ne olduğu konusunda pek çok fikir birliği var. Alan Guth ve diğerleri, doğmakta olan evrenin, 380.000 yıl süren Büyük Patlama'dan sonra bir noktaya kadar ışık hızından daha hızlı büyüdüğü 'Enflasyon' kavramına büyük katkıda bulundular. Bu şişmenin düz bir evrenle sonuçlandığına inanılıyor. Şu anki düşünce aynı zamanda evrenin sonsuza kadar genişlediği yönünde - ama ya genişlemiyorsa? Karanlık Maddeyi ve Karanlık Enerjiyi ve bu iki bilinmeyenin etkisinin ne olduğunu hala anlamıyoruz - evrenin yaklaşık %95'ini oluşturduğunu tahmin etmek dışında. Bu iki bilinmeyenin ne yaptığını gerçekten anlıyor muyuz?
Kesinlikle matematik, astrofizik veya kozmoloji eğitimi almadım ama bana öyle geliyor ki Enflasyon açıklanamayanı açıklamak için kullanılan bir fiş.
Evrenin doğuşunu asla bilemeyeceğiz (ve terimi laik anlamda kullanıyorum), ama ya genişleyen bir evrenden sürekli olarak küçülen bir evrene giden sonsuz bir evrende yaşıyorsak. Eğer doğruysa, önceki evrenin, şu anki durumumuza benzer şekilde, şimdi Enflasyon Modeli tarafından temsil edilen boyuta büzüldüğü ve büzülme durumunun bir kez daha tüm parçalarla patladığı önceki bir Big Crunch olasılığı olabilir. mevcut evreni oluşturmak için zaten yerinde.
Bu, bizim tanımlayamadığımız şeyleri tanımlamak için 'Enflasyon' ihtiyacını ortadan kaldıracaktır.
#2 cst4
Karanlık enerjiye ve karanlık maddeye şüpheyle yaklaşıyorum. Bu fikirler, enflasyon gibi, algılanan bir soruna sadece teorik çözümlerdir. Ama sadece matematiğin toplanmaması, aslında bir problem olduğu anlamına gelmez. Tutarsızlığın potansiyel olarak zaman ve mesafe gibi evrensel değişkenleri sabit olarak ele almaktan kaynaklanabileceğini düşünüyorum. Ölçülebilir bir varlık olarak zaman, evrenimizin hareket halinde olmasının bir yan ürünüdür. Bu hareket yüksek enerjiyle başladı ve her şey dengeye geldikçe sonsuza kadar yavaşlar. yani bana öyle geliyor ki zaman logaritmik. Yani uzak galaksilerin dönüşünü veya galaksilerin bizden uzaklaşma hızını ölçtüğümüzde, zaman başına mesafeyi ölçüyoruz. Mesafe ve zamanın göründüğü kadar basit olmadığını görelilikten zaten biliyoruz, öyleyse bu ölçümlere nasıl güvenebiliriz? Zaman ve mesafeyi denklem araç kutumuza nasıl ekleyebiliriz ve bunların ölçümün bir ucundan diğerine sabit kaldığını nasıl varsayabiliriz? Bizden milyarlarca ışıkyılı uzaklıktaki bir galaksi dönüyorsa veya bizden uzaklaşıyorsa, aldığımız herhangi bir ölçüme nasıl güvenebileceğimizi anlamıyorum. Bu kadar büyük ölçeklerde mesafe ve zaman, evreni ilkel anlayışımız için çok büyük görünüyor.
Düzenleyen cst4, 12 Mayıs 2020 - 08:41.
#3
Bilime taşındı! Daha iyi uyum için Astronomi ve Uzay Keşfi ve Diğerleri
#4 stevenrjanssens
Karanlık enerjiye ve karanlık maddeye şüpheyle yaklaşıyorum. Bu fikirler, enflasyon gibi, algılanan bir soruna sadece teorik çözümlerdir. Ama sadece matematiğin toplanmaması, aslında bir problem olduğu anlamına gelmez. Tutarsızlığın potansiyel olarak zaman ve mesafe gibi evrensel değişkenleri sabit olarak ele almaktan kaynaklanabileceğini düşünüyorum. Ölçülebilir bir varlık olarak zaman, evrenimizin hareket halinde olmasının bir yan ürünüdür. Bu hareket yüksek enerjiyle başladı ve her şey dengeye geldikçe sonsuza kadar yavaşlar. yani bana öyle geliyor ki zaman logaritmik. Yani uzak galaksilerin dönüşünü veya galaksilerin bizden uzaklaşma hızını ölçtüğümüzde, zaman başına mesafeyi ölçüyoruz. Mesafe ve zamanın göründüğü kadar basit olmadığını görelilikten zaten biliyoruz, öyleyse bu ölçümlere nasıl güvenebiliriz? Zaman ve mesafeyi denklem araç kutumuza nasıl ekleyebiliriz ve bunların ölçümün bir ucundan diğerine sabit kaldığını nasıl varsayabiliriz? Bizden milyarlarca ışıkyılı uzaklıktaki bir galaksi dönüyorsa veya bizden uzaklaşıyorsa, aldığımız herhangi bir ölçüme nasıl güvenebileceğimizi anlamıyorum. Mesafe ve zaman, evren hakkındaki ilkel anlayışımız için çok büyük ölçekler olarak çok büyük görünüyor.
Karanlık madde için sadece dönme eğrileri ve kümelerdeki galaksilerin hareketinden çok daha fazla kanıt var. Yerçekimi merceklenmesi ayrıca galaksi kümelerinde görünenden çok daha fazla kütle olduğunu gösterir (hem gazda hem de yıldızlarda). Kozmik mikrodalga arka planının güç spektrumunu ve bundan sonra devam eden yapı oluşumunu açıklamak için karanlık maddeye ihtiyaç vardır.
Stevenrjanssens tarafından düzenlendi, 12 Mayıs 2020 - 18:31.
#5 Keith Rivich
Karanlık madde için sadece dönme eğrileri ve kümelerdeki galaksilerin hareketinden çok daha fazla kanıt var. Yerçekimi merceklenmesi ayrıca galaksi kümelerinde görünenden çok daha fazla kütle olduğunu gösterir (hem gazda hem de yıldızlarda). Kozmik mikrodalga arka planının güç spektrumunu ve bundan sonra devam eden yapı oluşumunu açıklamak için karanlık maddeye ihtiyaç vardır.
Beni etkileyen şey, herhangi bir görünür madde (galaksiler) olmaksızın büyük ölçekli kütleçekimsel merceklenmeyi bulmaktır. O zamana kadar ben de biraz şüpheliyim.
#6 stevenrjanssens
Beni etkileyen şey, herhangi bir görünür madde (galaksiler) olmaksızın büyük ölçekli kütleçekimsel merceklenmeyi bulmaktır. O zamana kadar ben de biraz şüpheliyim.
Karanlık madde için en güçlü argümanı sunanın SPK güç spektrumu olduğunu iddia ediyorum. Değişen miktarlarda madde, karanlık madde ve karanlık enerji içeren farklı evrenler için güç spektrumları oluşturmak için oynayabileceğiniz güzel bir araç var. Yine de flaş kullanıyor, umarım hala çalışır.
#7 lanitedave
Karanlık enerjiye ve karanlık maddeye şüpheyle yaklaşıyorum. Bu fikirler, enflasyon gibi, algılanan bir soruna sadece teorik çözümlerdir. Ama sadece matematiğin toplanmaması, aslında bir problem olduğu anlamına gelmez. Tutarsızlığın potansiyel olarak zaman ve mesafe gibi evrensel değişkenleri sabit olarak ele almaktan kaynaklanabileceğini düşünüyorum. Ölçülebilir bir varlık olarak zaman, evrenimizin hareket halinde olmasının bir yan ürünüdür. Bu hareket yüksek enerjiyle başladı ve her şey dengeye geldikçe sonsuza kadar yavaşlar. yani bana öyle geliyor ki zaman logaritmik. Yani uzak galaksilerin dönüşünü veya galaksilerin bizden uzaklaşma hızını ölçtüğümüzde, zaman başına mesafeyi ölçüyoruz. Mesafe ve zamanın göründüğü kadar basit olmadığını görelilikten zaten biliyoruz, öyleyse bu ölçümlere nasıl güvenebiliriz? Zaman ve mesafeyi denklem araç kutumuza nasıl ekleyebiliriz ve bunların ölçümün bir ucundan diğerine sabit kaldığını nasıl varsayabiliriz? Bizden milyarlarca ışıkyılı uzaklıktaki bir galaksi dönüyorsa veya bizden uzaklaşıyorsa, aldığımız herhangi bir ölçüme nasıl güvenebileceğimizi anlamıyorum. Mesafe ve zaman, evren hakkındaki ilkel anlayışımız için çok büyük ölçekler olarak çok büyük görünüyor.
Kozmolojide hiç kimse zaman ve mesafeyi sabit olarak görmez. Elbette sabit olan ve Metre ve Saniye birimleriyle ölçülen Işık Hızını düşünebilirsiniz. Ancak ışığın hızı, gözlemcinin hareketinden bağımsız olarak sabit olduğu için, bu görelilik gerçeği, zaman ve mesafenin sabit OLMAYACAĞI anlamına gelir. Logaritmik değil, sadece göreceli.
Şimdi, şüphelenmek istediğiniz sabitler varsa, Vakum Geçirgenliği, Vakum Geçirgenliği veya İnce Yapı sabitlerini çürütmeyi deneyebilirsiniz. Bu konuda iyi şanslar. Biz konuşurken bazı parlak beyinler bunun üzerinde çalışıyor. Şüpheleri boşuna değil.
#8 lanitedave
Beni etkileyen şey, herhangi bir görünür madde (galaksiler) olmaksızın büyük ölçekli kütleçekimsel merceklenmeyi bulmaktır. O zamana kadar ben de biraz şüpheliyim.
Bu bana gerçekçi bir tahmin gibi gelmiyor. Işığı mercek altına alacak kadar konsantre olan bir kütle nasıl normal maddeyi çekemez? Karanlık Madde çekim yapıyorsa, ki bu tanım gereğidir, başka madde türlerini içermeyen konsantrasyonlarını bulmayı beklemezsiniz. Dolayısıyla bu, tahrifata bile izin vermeyen, kendi kendini idame ettiren bir şüpheciliktir.
#9 DaveC2042
Üzgünüm, boş zamanı dolduruyorum. "Evren Nasıl Çalışır" bölümlerinden birini izliyorum, bu da Uzay/Zaman'da.
Astrofizikçiler/kozmologlar arasında, evrenin çok erken bir zamanda nasıl bu kadar hızlı büyüdüğünü açıklamaya çalışan 'Büyük Patlama'dan hemen sonra ne olduğu konusunda pek çok fikir birliği var. Alan Guth ve diğerleri, doğmakta olan evrenin, 380.000 yıl süren Büyük Patlama'dan sonra bir noktaya kadar ışık hızından daha hızlı büyüdüğü 'Enflasyon' kavramına büyük katkıda bulundular. Bu şişmenin düz bir evrenle sonuçlandığına inanılıyor. Şu anki düşünce aynı zamanda evrenin sonsuza kadar genişlediği yönünde - ama ya genişlemiyorsa? Karanlık Maddeyi ve Karanlık Enerjiyi ve bu iki bilinmeyenin etkisinin ne olduğunu hala anlamıyoruz - evrenin yaklaşık %95'ini oluşturduğunu tahmin etmek dışında. Bu iki bilinmeyenin ne yaptığını gerçekten anlıyor muyuz?
Kesinlikle matematik, astrofizik veya kozmoloji eğitimi almadım ama bana öyle geliyor ki Enflasyon açıklanamayanı açıklamak için kullanılan bir fiş.
Evrenin doğuşunu asla bilemeyeceğiz (ve terimi laik anlamda kullanıyorum), ama ya genişleyen bir evrenden sürekli olarak küçülen bir evrene giden sonsuz bir evrende yaşıyorsak. Eğer doğruysa, önceki evrenin, şu anki durumumuza benzer şekilde, şimdi Enflasyon Modeli tarafından temsil edilen boyuta büzüldüğü ve büzülme durumunun bir kez daha tüm parçalarla patladığı önceki bir Big Crunch olasılığı olabilir. mevcut evreni oluşturmak için zaten yerinde.
Bu, bizim tanımlayamadığımız şeyleri tanımlamak için 'Enflasyon' ihtiyacını ortadan kaldıracaktır.
Sadece düşünüyorum.
Diğerleri zaten bazı özelliklerden bahsetti, ancak birkaç genel yorum yapacağım.
Birincisi, "matematik, astrofizik veya kozmoloji eğitimi almamakta" yanlış bir şey olmasa da, gerçek şu ki fiziğin karakteri temelde matematikseldir. En azından matematiğe biraz dalarak enflasyon gibi bir şeyi anlamakta zorlanacaksınız. Dışarıda matematikten bir anlam çıkarmanıza yardımcı olabilecek yerler var, ama bu iş. Unutmayın, bir fizik mezunu sadece bir onur yılına girmek için 3 yıllık tek düzey matematik çalışacaktır.
İkinci olarak, enflasyon ve karanlık madde fikirleri basit bir probleme basit cevaplar gibi görünse de, aslında son yıllarda fizikçiler tarafından geliştirilen bu basit fikirlerin arkasında çok büyük miktarda çok karmaşık detay yatıyor. Bu, onlar için çok sayıda kanıt olduğu anlamına gelir - hepsi birbirine tam olarak uyan, bu fikirleri destekleyen (ve diğer rakip fikirleri nakavt eden) görünüşte ilgisiz fenomenler. Basitçe, tek bir şeyi açıklamak için tanıtılan çamurlar değiller. Eğer ilgileniyorsanız, bu büyüleyici bir şey ve hiçbiri bir sır değil. Başlangıç noktası olarak wikipedia'yı öneririm ve ardından alıntıları takip ederim.
Son olarak, bu şeylerin açıklanamaz olduğu fikrine nereden kapıldığınızdan emin değilim. Evrenin düzlüğü ve homojenliği sorunu için bir açıklamamız var - bu şişmedir ve açıklama bildiğimiz tüm diğer şeylerle uyumludur. Açıklamayı beğenmeyebilirsin, ama orada. Daha fazla şey öğrendiğimizde yanlış olduğu ortaya çıkabilir, ama o şey bulunana kadar biz buradayız.
#10
Merhaba MikiSJ, ilginç değil mi? Birçok usta Astro Fizikçi bu tür teorileri kullanır.
Denemek ve matematiğin çalışmasını sağlamak. Evrenimizi gerçekten yeni anlamaya başladık. Bildiğimiz tek gerçek, evrenimizi gerçekten anlamadığımızdır.
Kim bilir? Evren Düz, Küresel, Torus şeklinde mi yoksa çok ayrıntılı bir hologramda mı yaşıyoruz. Tüm bu teoriler, matematiğin bir kısmını çalıştırdığı için ortaya atılmıştır.
Karanlık Madde belki de göremediğimiz bir sürü normal madde. Karanlık Enerji, Uzay Zamanın kendisinin bir ürünü veya yönü olabilir. Einstein, bize Uzay Zaman dokusunun bir şey olduğunu gösterdi. ya da belki biz onun enerji spektrumunun neresinde olduğunu anlamıyoruz.
İyi bir kavga çıktığını görmek istiyorsanız, sadece bir Astro Fizik sempozyumuna gidin. Geri çekil ve izle. Birçok Astro Fizikçinin teorilerine çok katı inançları vardır ve onları ara sıra ateşli tartışmalar ve yumruk dövüşleriyle savunurlar.
Beklediğim şey, ileri çıkıp Einstein'a, Sir Issac Newton'a yaptığını yapan biri var ya da olacak. Newton'un (Mel Brooks'un sözleriyle) dünyaya gösterdiğini gösterin.
"Yerçekimi hakkında doo doo bilmiyor". Evren ya çok karmaşık ya da çok basittir
ya da arada bir yerde. Kim Bilir ama hepsi çok güzel.
"MUTLU GÖKLER VE BAKMAYA DEVAM ET" Jethro
#11
Son olarak, bu şeylerin açıklanamaz olduğu fikrine nereden kapıldığınızdan emin değilim. Evrenin düzlüğü ve homojenliği sorunu için bir açıklamamız var - bu şişmedir ve açıklama bildiğimiz tüm diğer şeylerle uyumludur. Açıklamayı beğenmeyebilirsin, ama orada. Daha fazla şey öğrendiğimizde yanlış olduğu ortaya çıkabilir, ama o şey bulunana kadar biz buradayız.
Üzgünüm Dave, ama evrenin nasıl bir tekillikten doğmakta olan bir evrene benzeyen bir şeye dönüştüğüne dair bir açıklamamız yok:
Kilit bir gereklilik, enflasyonun mevcut gözlemlenebilir evreni tek, küçük bir şişirilebilir Hubble hacminden üretecek kadar uzun süre devam etmesi gerektiğidir. Bu, Evrenin gözlemlenebilir en büyük ölçeklerde düz, homojen ve izotropik görünmesini sağlamak için gereklidir. Bu gereksinimin genellikle, Evren şişme sırasında en az 1026 kat genişlerse karşılandığı düşünülür.https://tr.wikipedia. ology)#Süre
Diğerlerinin de belirttiği gibi, elimizde kalan, bir fiş, en iyi tahmin, fikir birliğidir. inanç gerçekten küçük bir topun içine sarılmış bir şeye/her şeye, ışık hızından çok daha hızlı büyüyen bir şeye bir şey oldu. Yapabiliyorsanız, lütfen bir şeyin ışık hızını nasıl aşabileceğini açıklayın. Şu anda, enflasyonun yavaşlamasından bir süre sonraya kadar ışığın var olmadığını belirteceğim.
Evet, bu bir açıklama, ama ya Guth'tan daha zeki başka bir fizikçi/kozmolog çıkar ve 'ah, enflasyon saçmalık - ve işte nedeni bu' derse ne olur? Eğer 'enflasyon' gerçekten açıklanabilirse, o zaman neden aramızdaki en şüphecileri bile 'enflasyon'un iyi bir açıklama olduğuna ikna etmeye yetecek gözlemlerle sunulan bir teori görmedik.
#12 DaveC2042
Üzgünüm Dave, ama evrenin nasıl bir tekillikten doğmakta olan bir evrene benzeyen bir şeye dönüştüğüne dair bir açıklamamız yok:
Diğerlerinin de belirttiği gibi, elimizde kalan, bir fiş, en iyi tahmin, fikir birliğidir. inanç gerçekten küçük bir topun içine sarılmış bir şeye/her şeye, ışık hızından çok daha hızlı büyüyen bir şeye bir şey oldu. Yapabiliyorsanız, lütfen bir şeyin ışık hızını nasıl aşabileceğini açıklayın. Şu anda, enflasyonun yavaşlamasından bir süre sonraya kadar ışığın var olmadığını belirteceğim.
Evet, bu bir açıklama, ama ya Guth'tan daha zeki başka bir fizikçi/kozmolog çıkar ve 'ah, enflasyon saçmalık - ve işte nedeni bu' derse ne olur? Eğer 'enflasyon' gerçekten açıklanabilirse, o zaman neden aramızdaki en şüphecileri bile 'enflasyon'un iyi bir açıklama olduğuna ikna etmeye yetecek gözlemlerle sunulan bir teori görmedik.
Tekilliğin nasıl evren haline geldiğine dair bir açıklamamız olduğunu asla söylemedim.Bu şu anda açıklanamıyor, ancak görünüşe göre umut verici bazı düşünce çizgileri var. Ama enflasyon onlardan biri değil. Enflasyon olur uzun evren var olduktan sonra. Enflasyonun evrenin kökenini açıklamadığından şikayet etmek, her ikisinin de amacını kaçırıyor.
İlk tekillikle ilgili olarak, başlangıçta bir tekillik olduğundan emin olmadığımızı belirtmek isterim. Tekillik, teorilerimizin bozulduğu ve mantıklı sonuçlar vermeyi bıraktığı bir noktadır, çünkü genellikle matematikte bir şey sonsuza kadar gider. Gerçek olup olmadığı, fiziksel tekillik açık bir sorudur ve çoğu fizikçi anladığım kadarıyla oldukça şüpheci, bunun gerçekten sadece 'bilmiyorum' için bir etiket olduğunu düşünüyor.
Işık hızıyla ilgili görüşünüze gelince, çok yaygın bir yanlış anlama var. Işık hızı, bir şeyin ne kadar hızlı seyahat edebileceğinin bir sınırıdır. uzay-zamanda. Uzay-zamanın ışık hızından daha hızlı genişleyememesi için kesinlikle hiçbir neden yoktur. Bir balonu şişirirken üzerinde gezinen birkaç karıncayı düşünün. Balonu, bir karıncanın sürünme umudundan çok daha hızlı şişirebilirsin. İki karınca birbirlerinin (onlar için) akıl almaz bir hızla uzaklaştıklarını görürler, ancak ikisi de normalden daha hızlı sürünemezler.
Birinin gelecekte ne bulabileceğine gelince, bu garip bir şikayet. Henüz bulamadılar, bu yüzden ne olduğu hakkında hiçbir fikrimiz yok. Asla olmayabilirler. Yaptıklarında, Eğer yapıyorlar, o zaman değerlendireceğim. Her şeyi enflasyondan daha iyi açıklıyorsa, harika. Ama enflasyonla düzgün bir şekilde bağlantılı olan pek çok şeyi açıklamak zorunda kalacak. Bununla ilgili genel bir nokta: Yalnızca tek bir fenomeni açıklayan bir teori, tamamen yanlış olmaya ve tamamen farklı bir şeyle yer değiştirmeye çok eğilimlidir. Görünüşte ilgisiz bir sürü fenomeni açıklayan bir teori, çok daha sağlam bir canavardır. Tamamen yanlış oldukları ortaya çıkma olasılıkları çok daha düşüktür. Çok daha sık olarak, oldukça yakın oldukları ve sadece modifikasyonların gerekli olduğu ortaya çıktı ve eski teori gerçekten yeni teorinin basitleştirilmiş bir versiyonudur. Klasik mekaniği ve göreliliği düşünün.
#13 DaveC2042
Tam olarak ne istediğinizi değil (Dave'nin belirttiği nedenlerden dolayı bu zor bir soru), ama kesinlikle aynı doğrultuda.
#14
Dave, Einstein'ın statik bir evreni anlamak için genel görelilik için orijinal denklemlerini düzeltmek için bir 'kozmolojik sabite' ihtiyacı olduğunun farkındasınız. Daha sonra Hubble genişleyen bir evreni tanımladıktan sonra sabiti geri çekti.
Arazi işlemlerini analiz ederken, bazen ihtiyacım olan sonucu elde etmek için bir varsayımda bulunmam gerekiyordu. Ek bilgi geldikçe, analizimi keskinleştirir, genellikle fişi bırakırdım. Bir analizin yanlış anlaşılmış bir varsayımla son aşamaya gelmesine asla izin vermem.
Tek söylediğim, enflasyon en iyi ihtimalle iyi bir tahmin ama bunu kanıtlanmış bir kavram olarak almayalım.
#15 DaveC2042
Dave, Einstein'ın statik bir evreni anlamak için genel görelilik için orijinal denklemlerini düzeltmek için bir 'kozmolojik sabite' ihtiyacı olduğunun farkındasınız. Daha sonra Hubble genişleyen bir evreni tanımladıktan sonra sabiti geri çekti.
Arazi işlemlerini analiz ederken, bazen ihtiyacım olan sonucu elde etmek için bir varsayımda bulunmam gerekiyordu. Ek bilgi geldikçe, analizimi keskinleştirir, genellikle fişi bırakırdım. Bir analizin yanlış anlaşılmış bir varsayımla son aşamaya gelmesine asla izin vermem.
Tek söylediğim, enflasyon en iyi ihtimalle iyi bir tahmin ama bunu kanıtlanmış bir kavram olarak almayalım.
TAMAM MI. Kanıtlanmış olarak da görmüyorum. Bununla birlikte, şu anda birçok şey için sahip olduğumuz en iyi açıklama kesinlikle bu.
Einstein ve kozmolojik sabit, benim görüşüme göre biraz yanlış anlaşılan bir hikaye. Dahil edilmesi yalnızca statik bir çözüm arzusuyla değil, aynı zamanda biraz belirsiz bir terim kullanmak için 'matematiksel tamlık' ile de haklı çıkar. Aslında orada olması adil, ama sonra bu evrende sıfır değerine sahip olabileceğini kabul edin. Einstein'ın bunun üzerine bildirilen utancının tuhaf ve haksız olduğunu hissediyorum. Bu, Maxwell denklemlerine manyetik alanın sapmasını (yani manyetonları) dahil etmeye biraz benzer, ancak bunun sıfır olduğuna dikkat çekiyor (yani aslında hiç manyeton yok).
#16
TAMAM MI. Kanıtlanmış olarak da görmüyorum. Bununla birlikte, şu anda birçok şey için sahip olduğumuz en iyi açıklama kesinlikle bu.
Einstein ve kozmolojik sabit, benim görüşüme göre biraz yanlış anlaşılan bir hikaye. Dahil edilmesi yalnızca statik bir çözüm arzusuyla değil, aynı zamanda biraz belirsiz bir terim kullanmak için 'matematiksel tamlık' ile de haklı çıkar. Aslında orada olması adil, ama sonra bu evrende sıfır değerine sahip olabileceğini kabul edin. Einstein'ın bunun üzerine bildirilen utancının tuhaf ve haksız olduğunu hissediyorum. Bu, Maxwell denklemlerine manyetik alanın sapmasını (yani manyetonları) dahil etmeye biraz benzer, ancak bunun sıfır olduğuna dikkat çekiyor (yani aslında hiç manyeton yok).
. ve bu benim noktam. Bazen mantıklı olan bir şeyi takmak şimdilik daha kolaydır. Enflasyon en iyi tahmin, kanıtlanmış bir teori değil ama şimdilik işe yarıyor.
Herkes, yazıma yaptığınız eklemeler için teşekkür ederim.
#17 Uykusuz
Fizik/kozmolojideki pek çok şey gibi, bu noktada kesinlikle teori. Bu teori kadar çok bilmeceye cevap veren dürüstçe rekabet eden bir teori olsaydı, o zaman kozmoloji alanında bir Dünyalar Savaşı ile muamele görürdük. Fizikçiler, bir teoriyi diğerine karşı kanıtlamaya yardımcı olacak bir deney oluşturmak için çabalıyor olacaklardı. Bu durumda, çoğu fizikçinin ön sıralarda yer aldığı bir teorimiz var gibi görünüyor ve belki de az sayıda fizikçinin 'bebeklerini' lanse ettiği birkaç başka teori var. Sırf önde koşucu olması, henüz yarışı kazandığı anlamına gelmez. Umarım, cevabın bu olduğunu iddia eden fizikçiler yoktur. Elimizdeki en iyisi bu ama yine de fiziksel bir yasa olması için kanıta ihtiyacı var.
#18 llanitedave
. ve bu benim noktam. Bazen mantıklı olan bir şeyi takmak şimdilik daha kolaydır. Enflasyon en iyi tahmin, kanıtlanmış bir teori değil ama şimdilik işe yarıyor.
_________________________________________________
Herkes, yazıma yaptığınız eklemeler için teşekkür ederim.
Bilimin bütün fikri budur. Bilim teoriler üzerine kuruludur. "Zaman" diye bir şey yok. Sadece teorileri geliştirmeye veya çürütmeye yönelik çalışmalar var. Şimdilik işe yararsa, daha iyisi gelene kadar bu harika. Daha iyi bir şeyin çıkacağının garantisi yok. Öznel şüphecilik, daha iyi bir teori ile aynı şey değildir.
#19 cst4
Kozmolojide hiç kimse zaman ve mesafeyi sabit olarak görmez. Elbette sabit olan ve Metre ve Saniye birimleriyle ölçülen Işık Hızını düşünebilirsiniz. Ancak ışığın hızı, gözlemcinin hareketinden bağımsız olarak sabit olduğu için, bu görelilik gerçeği, zaman ve mesafenin sabit OLMAYACAĞI anlamına gelir. Logaritmik değil, sadece göreceli.
Zamana ve mesafeye nasıl davrandığımızı açıklamak için "sabit" kelimesini kullanmak, benim açımdan kötü bir kelime seçimiydi. Aslında söylemem gereken şey "doğrusal" idi - zaman ve mesafeyi doğrusal ölçümler olarak ele alıyoruz. sabit değişim oranı Evrenin hareketi ilerledikçe bir noktadan diğerine. Bunların tüm gözlemciler için evrensel olarak tanımlandığı gibi sabit olmadığını biliyorum, göreliliğin bize zaman ve mesafenin basit olmadığını gösterdiğini söylediğimde demek istediğim buydu. Ama yine de evrenin denklemlerini yazıp ölçümlerimizi yaptığımızda, o zaman olduğunu varsayarak yapıyoruz. dır-dir onu, evrenin bir ucundan diğer ucuna sabit bir değişim hızıyla ilerleyen doğrusal bir değişken olarak ele alın. Ve bence burada yanlış yapıyoruz.
Bana göre zaman bize sadece ölçülebilir bir nicelik gibi görünüyor çünkü evren hareket halinde ve biz değişimi gözlemleyebiliyoruz. Ancak şu anki zaman anlayışımız, içinde yaşadığımız ve ölçümler aldığımız evrenin yaşamındaki belirli aşamamızın perspektifindendir. Ve bizim sınırlı bakış açımızdan zaman lineer görünür, ancak evrenin ilerlemesi kozmolojik bir zaman çizelgesinde çizildiğinde, logaritmik bir zaman ölçeğinde çok daha anlamlı olur. Ve aynı deneylerimizi evrenin yaşamının çeşitli aşamalarında gerçekleştirebilseydik, zaman ölçümlerinin de aynı şeyi takip edebileceğine inanıyorum. Bu yüzden gerçekten de zamanın göreceli olduğuna katılıyorum, ancak belki de görelilik bir bütün olarak evrenin perspektifine genişletilmeli ve bizim bakış açımızdan zamanın ilerlemesi logaritmik görünüyor.
Peki ya mevcut fiziksel yasalarımıza logaritmik bir zaman uygulansaydı? Bu değerlendirmenin sonucu, "doğrusal" yerel zamanın herhangi bir ölçümünün bunun yerine logaritmik bir kozmik zamana normalleştirilmesi için denklemlerimizin yeniden yazılması gerektiğidir. İnsan varoluşunun zaman aralığı veya galaksimizdeki mesafeler gibi nispeten küçük ölçeklerde, tüm bu gözden geçirilmiş denklemler, mevcut denklemlerimizi etkili bir şekilde basitleştirecektir (göreliliğin yerel düzeyde Newton fiziğine nasıl bölündüğü gibi). Ancak uzak galaksileri veya uzun zaman öncesinin astronomik olaylarını ölçmeye çalışırken, logaritmik bir zamanı mevcut denklemlerimizle doğrusal olarak ele almak önemli hataların oluşmasına neden olur. Kütle için temel denklemimiz bile zamana bağlı olan ivmeyi içerir. yani zaman, bir galaksinin kütlesini doğrusal zamanla ölçmekten daha logaritmikse, daha fazla kütle olduğuna inanmamıza neden olabilir. Artan bir hızla genişleyen evren olarak algıladığımız şey, basitçe büyüyen zaman ölçeği olabilir.
Bana doğru gelse de, zamanın doğası gereği kesinlikle logaritmik olduğunu iddia etmiyorum. Esas olarak, bildiğimizi sandığımız her şeyi bilmediğimizi belirtmek istedim. Mevcut denklemlerimizin çalışması için karanlık madde ve karanlık enerji gibi düzeltmeler yarattık, ancak temel denklemlerimizin (tekrar) güncellenmesi gerekebilir. Belki karanlık madde ve karanlık enerji doğrudur, ancak yanlış bir teoriyi gerçekmiş gibi takip etmek, onlarca yıllık bilimsel raydan çıkmalara yol açabilir. Antik Yunan şüphecileri bana gerçeği ararken tüm inançları askıya almanın akıllıca olduğunu öğretti. ve belki de gerçek hiç elde edilemez.
cst4, 13 Mayıs 2020 - 12:21 tarafından düzenlendi.
#20
Zamana ve mesafeye nasıl davrandığımızı açıklamak için "sabit" kelimesini kullanmak, benim açımdan kötü bir kelime seçimiydi. Aslında söylemem gereken şey "doğrusal" idi - zaman ve mesafeyi doğrusal ölçümler olarak ele alıyoruz. sabit değişim oranı Evrenin hareketi ilerledikçe bir noktadan diğerine. Bunların tüm gözlemciler için evrensel olarak tanımlandığı gibi sabit olmadığını biliyorum, göreliliğin bize zaman ve mesafenin basit olmadığını gösterdiğini söylediğimde demek istediğim buydu. Ama yine de evrenin denklemlerini yazıp ölçümlerimizi yaptığımızda, o zaman olduğunu varsayarak yapıyoruz. dır-dir onu, evrenin bir ucundan diğer ucuna sabit bir değişim hızıyla ilerleyen doğrusal bir değişken olarak ele alın. Ve bence burada yanlış yapıyoruz.
Bana göre zaman bize sadece ölçülebilir bir nicelik gibi görünüyor çünkü evren hareket halinde ve biz değişimi gözlemleyebiliyoruz. Ancak şu anki zaman anlayışımız, içinde yaşadığımız ve ölçümler aldığımız evrenin yaşamındaki belirli aşamamızın perspektifindendir. Ve bizim sınırlı bakış açımızdan zaman lineer görünür, ancak evrenin ilerlemesi kozmolojik bir zaman çizelgesinde çizildiğinde, logaritmik bir zaman ölçeğinde çok daha anlamlı olur. Ve aynı deneylerimizi evrenin yaşamının çeşitli aşamalarında gerçekleştirebilseydik, zaman ölçümlerinin de aynı şeyi takip edebileceğine inanıyorum. Bu yüzden gerçekten de zamanın göreceli olduğuna katılıyorum, ancak belki de görelilik bir bütün olarak evrenin perspektifine genişletilmeli ve bizim bakış açımızdan zamanın ilerlemesi logaritmik görünüyor.
Peki ya mevcut fiziksel yasalarımıza logaritmik bir zaman uygulansaydı? Bu değerlendirmenin sonucu, "doğrusal" yerel zamanın herhangi bir ölçümünün bunun yerine logaritmik bir kozmik zamana normalleştirilmesi için denklemlerimizin yeniden yazılması gerektiğidir. İnsan varoluşunun zaman aralığı veya galaksimizdeki mesafeler gibi nispeten küçük ölçeklerde, tüm bu gözden geçirilmiş denklemler, mevcut denklemlerimizi etkili bir şekilde basitleştirecektir (göreliliğin yerel düzeyde Newton fiziğine nasıl bölündüğü gibi). Ancak uzak galaksileri veya uzun zaman öncesinin astronomik olaylarını ölçmeye çalışırken, logaritmik bir zamanı mevcut denklemlerimizle doğrusal olarak ele almak önemli hataların oluşmasına neden olur. Kütle için temel denklemimiz bile zamana bağlı olan ivmeyi içerir. yani zaman, bir galaksinin kütlesini doğrusal zamanla ölçmekten daha logaritmikse, daha fazla kütle olduğuna inanmamıza neden olabilir. Artan bir hızla genişleyen evren olarak algıladığımız şey, basitçe büyüyen zaman ölçeği olabilir.
Bana doğru gelse de, zamanın doğası gereği kesinlikle logaritmik olduğunu iddia etmiyorum. Esas olarak, bildiğimizi sandığımız her şeyi bilmediğimizi belirtmek istedim. Mevcut denklemlerimizin çalışması için karanlık madde ve karanlık enerji gibi düzeltmeler yarattık, ancak temel denklemlerimizin (tekrar) güncellenmesi gerekebilir. Belki karanlık madde ve karanlık enerji doğrudur, ancak yanlış bir teoriyi gerçekmiş gibi takip etmek, onlarca yıllık bilimsel raydan çıkmalara yol açabilir. Antik Yunan şüphecileri bana gerçeği ararken tüm inançları askıya almanın akıllıca olduğunu öğretti. ve belki de gerçek hiç elde edilemez.
İstatistik dersi alıyordum ve sıcaklığın lineer olduğu açıklamasını yaptım. Cizvit rahibinden istifa eden öğretmenim, sıcaklık mutlaka lineer değil, daha ziyade çeşitli atomların/moleküllerin çarpışma sayısının hareketli bir ortalaması olduğu için mutlak ifadeler yapmamam konusunda beni uyarıyor. Daha felsefi bir şekilde düşünmeye başladım - asla bariz olanı varsaymayın.
Küçük insan ölçeğinde bile zamanın doğrusal olmadığını söyleyebilirim, ama bu başka bir konu için.
Sanırım bu iş parçacığından çıkarabileceğim şey, bilimin, iş dünyasının ve basitçe günlük yaşamın ilerlemesine izin veren çok sayıda tıkanmış değerle baş başa kaldığımızdır - devam etmek için sola veya sağa kaçmayı gerektiren bir şey görünene kadar.
İçindekiler
Simülasyon tarafından işlenen 'parçacıklar', doğada parçacık halinde olan fiziksel nesnelere karşılık gelebilir veya gelmeyebilir. Örneğin, bir yıldız kümesinin N-cisim simülasyonu, yıldız başına bir parçacık içerebilir, bu nedenle her parçacığın bir miktar fiziksel önemi vardır. Öte yandan, bir gaz bulutunun simülasyonu, her bir madde molü için yaklaşık 1023 parçacık gerektirdiğinden (bkz. Avogadro sabiti), bu nedenle tek bir gaz atomu veya molekülü için bir parçacık olmasını sağlayamaz. parçacık', çok daha büyük bir gaz miktarını temsil eder (genellikle Düzleştirilmiş Parçacık Hidrodinamiği kullanılarak uygulanır). Bu miktarın herhangi bir fiziksel önemi olması gerekmez, ancak doğruluk ve yönetilebilir bilgisayar gereksinimleri arasında bir uzlaşma olarak seçilmelidir.
Doğrudan yerçekiminde N-vücut simülasyonları, bir sistemin hareket denklemleri N karşılıklı yerçekimi kuvvetlerinin etkisi altındaki parçacıklar, herhangi bir basitleştirici yaklaşım olmadan sayısal olarak entegre edilir. Bu hesaplamalar, yıldızlar veya gezegenler gibi tek tek nesneler arasındaki etkileşimlerin sistemin evrimi için önemli olduğu durumlarda kullanılır.
ilk doğrudan N- 1941 yılında Lund Gözlemevi'nde Erik Holmberg tarafından, ışık yayılımı ve yerçekimi etkileşimi arasındaki matematiksel denklik yoluyla galaksilerle karşılaşmada yıldızlar arasındaki kuvvetleri belirleyen vücut simülasyonları gerçekleştirildi: ampulleri yıldızların konumlarına yerleştirmek ve yönlü ışık akılarını ölçmek yıldızların konumlarında bir fotosel ile hareket denklemleri O ( N )
Birçok simülasyon, bir Friedmann-Lemaitre-Robertson-Walker kozmolojisinin kurulmasında genel göreliliğin etkilerinin önemli olduğu kadar büyüktür. Bu, simülasyona, parçacıkların birlikte hareket eden koordinatlarda (aynı zamanda fiziksel enerjilerinin kırmızıya kaymasından dolayı) yavaşlamasına neden olan bir birlikte hareket eden koordinat sisteminde gelişen bir mesafe ölçüsü (veya ölçek faktörü) olarak dahil edilmiştir. Bununla birlikte, tipik dinamik zaman ölçekleri simülasyon için ışık geçiş süresine kıyasla uzun olduğundan ve parçacıklar tarafından indüklenen uzay-zaman eğriliği ve parçacık hızları küçük olduğundan, genel göreliliğin ve sonlu yerçekimi hızının katkıları başka türlü göz ardı edilebilir. . Bu kozmolojik simülasyonların sınır koşulları genellikle periyodiktir (veya toroidaldir), böylece simülasyon hacminin bir kenarı karşı kenarla eşleşir.
N-vücut simülasyonları prensipte basittir, çünkü sadece 6N Newton yerçekiminde parçacık hareketlerini tanımlayan adi diferansiyel denklemler. Uygulamada, sayı N dahil olan parçacıkların sayısı genellikle çok büyüktür (tipik simülasyonlar milyonlarca içerir, Milenyum simülasyonu on milyar içerir) ve hesaplanması gereken parçacık-parçacık etkileşimlerinin sayısı şu sıraya göre artar: N 2 ve dolayısıyla diferansiyel denklemlerin doğrudan entegrasyonu, hesaplama açısından aşırı derecede pahalı olabilir. Bu nedenle, bir dizi iyileştirme yaygın olarak kullanılmaktadır.
Sayısal entegrasyon genellikle küçük zaman adımlarında leapfrog entegrasyonu gibi bir yöntem kullanılarak gerçekleştirilir. Ancak tüm sayısal entegrasyon hatalara yol açar. Daha küçük adımlar daha az hata verir ancak daha yavaş çalışır. Leapfrog entegrasyonu zaman adımında kabaca 2. derecedendir, Runge-Kutta yöntemleri gibi diğer entegratörler 4. dereceden veya çok daha yüksek doğrulukta olabilir.
En basit iyileştirmelerden biri, her parçacığın kendi zaman adımı değişkenini taşımasıdır, böylece çok farklı dinamik zamanlara sahip parçacıkların hepsinin, en kısa sürede bu oranda ileriye doğru evrimleşmesi gerekmez.
Bu tür simülasyonlar için hesaplama süresini azaltmak için iki temel yaklaşım şeması vardır. Bunlar, doğruluk kaybında hesaplama karmaşıklığını O(N log N) veya daha iyisine indirebilir.
Ağaç yöntemleri Düzenle
İçinde ağaç yöntemleriÖrneğin, bir Barnes-Hut simülasyonu gibi, bir oktree genellikle hacmi kübik hücrelere bölmek için kullanılır ve yalnızca yakındaki hücrelerden gelen parçacıklar arasındaki etkileşimlerin ayrı ayrı ele alınması gerekir. uzak hücrenin kütle merkezi (veya düşük dereceli çok kutuplu bir genişleme olarak). Bu, hesaplanması gereken parçacık çifti etkileşimlerinin sayısını önemli ölçüde azaltabilir. Simülasyonun parçacık-parçacık etkileşimlerini hesaplayarak bataklığa uğramasını önlemek için, hücrelerin simülasyonun hücre başına birçok parçacık içeren daha yoğun bölümlerindeki daha küçük hücrelere rafine edilmesi gerekir. Parçacıkların eşit olarak dağılmadığı simülasyonlar için, Callahan ve Kosaraju'nun iyi ayrılmış çift ayrıştırma yöntemleri optimal O(n günlük n) sabit boyutlu yineleme başına süre.
Parçacık ağ yöntemi Düzenle
Diğer bir olasılık, uzayın bir ağ üzerinde ayrıklaştırıldığı ve yerçekimi potansiyelinin hesaplanması amacıyla, parçacıkların ağın yakın köşeleri arasında bölündüğü varsayıldığı parçacık ağ yöntemidir. Potansiyel enerjiyi Φ bulmak kolaydır, çünkü Poisson denklemi
Özel durum optimizasyonları Düzenle
Güneş sistemindeki nesnelerin yolunun oldukça doğru tahminlerini elde etmek için birkaç farklı yerçekimi pertürbasyon algoritması kullanılır.
İnsanlar genellikle bir uyduyu donmuş bir yörüngeye yerleştirmeye karar verirler. Dünya'yı yakından çevreleyen bir uydunun yolu, Dünya'nın merkezi etrafındaki 2 gövdeli eliptik yörüngeden başlayarak ve Dünya'nın oblateliği, Güneş ve Ay'ın yerçekimi çekimi, atmosferik sürükleme nedeniyle küçük düzeltmeler ekleyerek doğru bir şekilde modellenebilir. , vb. Uydunun gerçek yolunu hesaplamadan donmuş bir yörünge bulmak mümkündür.
Küçük bir gezegenin, kuyruklu yıldızın veya uzun menzilli uzay aracının yolu, genellikle güneş etrafındaki 2 gövdeli eliptik yörüngeden başlayarak ve daha büyük gezegenlerin bilinen yörüngelerindeki yerçekimi çekiminden küçük düzeltmeler ekleyerek doğru bir şekilde modellenebilir.
Bir parçacık sisteminin uzun vadeli yollarının bazı özellikleri doğrudan hesaplanabilir. Herhangi bir parçacığın gerçek yolunun bir ara adım olarak hesaplanmasına gerek yoktur. Bu tür özellikler arasında Lyapunov kararlılığı, Lyapunov zamanı, ergodik teoriden çeşitli ölçümler vb.
Tipik simülasyonlarda milyonlarca veya milyarlarca parçacık olmasına rağmen, bunlar tipik olarak çok büyük bir kütleye, tipik olarak 109 güneş kütlesine sahip gerçek bir parçacığa karşılık gelir. Bu, iki parçacıklı ikili sistemlerin oluşumu gibi parçacıklar arasındaki kısa mesafeli etkileşimlerle ilgili sorunları ortaya çıkarabilir. Parçacıkların çok sayıda karanlık madde parçacığını veya yıldız gruplarını temsil etmesi amaçlandığından, bu ikili dosyalar fiziksel değildir. Bunu önlemek için, kısa mesafelerde yarıçapın karesinin tersi olarak sapmayan, yumuşatılmış bir Newton kuvvet yasası kullanılır. Çoğu simülasyon, simülasyonları sonlu boyuttaki hücreler üzerinde çalıştırarak bunu oldukça doğal bir şekilde uygular. Ayrıklaştırma prosedürünü, parçacıkların her zaman kendi üzerlerine bir yok olma kuvveti uygulayacakları şekilde uygulamak önemlidir.
Yumuşatma Düzenle
yumuşatma N-cisim tekniklerinde, bir parçacık diğerine çok yaklaştığında (ve kuvvet sonsuza gittiğinde) sayısal sapmaları önlemek için kullanılan sayısal bir numaradır. Bu, her parçacığın düzenli yerçekimi potansiyelini şu şekilde değiştirerek elde edilir:
Birçok simülasyon, yalnızca soğuk karanlık maddeyi simüle eder ve bu nedenle yalnızca yerçekimi kuvvetini içerir. Baryonları, leptonları ve fotonları simülasyonlara dahil etmek, karmaşıklıklarını önemli ölçüde artırır ve genellikle temel fizikte radikal basitleştirmeler yapılmalıdır. Bununla birlikte, bu son derece önemli bir alandır ve birçok modern simülasyon şimdi galaksi oluşumu sırasında meydana gelen ve galaksi yanlılığını açıklayabilecek süreçleri anlamaya çalışıyor.
Reif ve Tate [3] kanıtlıyorsa, n-vücut ulaşılabilirlik problemi şu şekilde tanımlanır – verilen n Sabit bir elektrostatik potansiyel yasasını karşılayan cisimler, bir cismin belirli bir süre içinde bir hedef topa ulaşıp ulaşmadığını belirleyen bir poli(n) doğruluk bitleri ve hedef zaman poli(n) PSPACE'dedir.
Öte yandan, eğer soru vücudun olup olmadığı ise Sonuçta hedef topa ulaştığında, sorun PSPACE-zor. Bu sınırlar, ışın izleme için elde edilen benzer karmaşıklık sınırlarına dayanmaktadır.
Tekilliğe yakın göreli kozmolojik modellerin stokastik özellikleri üzerine
Yayıncı Özeti
Bu bölüm, tekilliğe yakın göreli kozmolojik modellerin stokastik özelliklerini tartışır. Bir modelin evriminin karakteri, uzunlukların uzayda üç farklı yöndeki zamansal evrimini belirleyen üç ölçek fonksiyonu belirtilerek tanımlanabilir. Salınım modu, ardışık periyotların sonsuz bir dizisinden oluşur. Homojen modellerde salınımlı evrimin önemi, bu modelin Einstein denklemlerinin genel homojen olmayan çözümünün inşası için bir prototip görevi görmesi gerçeğinden kaynaklanmaktadır. Stokastikleştirmenin kaynağının bilgisi, tekilliğe asimptotik yakınlıkta kozmolojik modelin evriminin istatistiksel bir teorisini önemli bir eksiksizlikle inşa etmeyi mümkün kılar.
Konu: Kozmolojik İlke - homojene karşı izotropik
Evrenin homojen ve izotropik olduğunu söyleyen Kozmolojik İlkeyi anlamaya çalışıyorum.
Bu ifade doğru mu: Homojen, maddenin eşit olduğu anlamına gelir dağıtılmış evrende ve izotropik anlamına gelir görünüyor her yönden aynı mı?
Farkın birkaç basit örneğini umursamıyorum. Bir dizi paralel çizgiden bahseden birini gördüm.
Gereksiz olarak görülebileceğinden bu biraz kafa karıştırıcı. Eğer izotropik ise, nasıl homojen olmaz? Ama ilke daha çok oradaki fiziğin buradaki fizikle karşılaştırılmasıyla, yani onların aynı olduğuyla ilgili.
İşte astronomdan bir alıntı 'William Keel' (açık bir takma ad *wink*) Wiki'de bulundu:
"Kozmolojik ilke genellikle resmi olarak 'Yeterince büyük bir ölçekte bakıldığında, Evrenin özellikleri tüm gözlemciler için aynıdır' şeklinde ifade edilir. Bu, Evrenin görebildiğimiz kısmının adil bir örnek olduğu ve her yerde aynı fiziksel yasaların geçerli olduğu şeklindeki güçlü felsefi ifadeye tekabül eder. Özünde, bu bir anlamda Evrenin bilinebilir olduğunu ve bilim adamlarına adil davrandığını söylüyor. "
http://en.wikipedia.org/wiki/Cosmological_principle
Evet, ancak izotropik, tamamen aynı göründüğü anlamına gelir, hiçbir yerde herhangi bir değişiklik olmaz.
Siz göndermeden önce buna cevap vermeye çalıştım ama başaramadım.
Neden kuru üzüm dağıtımının olmayacağını söylüyorsunuz?
izotropik olmak?
İş izotropikinin yönlü anlamı vardır, homojen ise hacimseldir (veya bağlama bağlı olarak gravimetriktir).
Homojen bir dağılımın merkezinde iseniz, bu dağılımın üzerinizdeki etkileri uygun bir ölçekte izotropik olacaktır. (Sadece bak izotropik, olur olmak izotropik.)
Çevrenizde izotropi tespit ettiyseniz, belki dağılımın homojen olmadığı anlamına gelir, ancak bu mutlaka bu anlamına gelmez.
İşte bu noktada kafa karıştırabilir. Gözlerimiz yalnızca bir uzak galaksiyi görebilir, ancak teleskoplar oldukça eşit bir dağılım gösterir. Yani daha büyük bir ölçekte, işler homojen görünüyor, ancak etkileri izotropik olsa da izotropik değil. Bu adil bir benzetme mi?
Siz göndermeden önce buna cevap vermeye çalıştım ama başaramadım.
Neden kuru üzüm dağıtımının olmayacağını söylüyorsunuz?
izotropik olmak?
Kusura bakmayın (başını masaya vurur) Yanlış yoldan anlamışım. tespit edersen demek istedim birbulunduğunuz yerdeki bazı fiziksel etkilerde izotropi, abilir çevrenizin homojen olmadığı anlamına gelir. Ama öyle değil mutlaka Bunu demek istiyorum, çünkü homojen dağılımın merkezinde olmayabilirsiniz. Veya dediğiniz gibi, bulunduğunuz yerde izotropi gözlemi vermek için bir araya gelen homojen olmayan bir dağılım olabilir.
Temel olarak, iki kelimenin bağlantıları vardır, ancak birinin mutlaka diğerine yol açması gerekmez.
George, Strange'in "kuru üzümü" önerdiğini görmüyorum.
hamurdan farklı görünecek". Her ne kadar bu kelimenin tam anlamıyla
doğru, önemsiz derecede doğru, bu yüzden noktayı anlamıyorum.
Görünüşe göre Strange'in varsayımına katılıyorsunuz.
aklınızdaki farklı yönlerdeki farklılıklar nedeniyle
gözlemcinin sonlu bir somun ekmek içindeki konumuna, örneğin
kuru üzüm dağılımının farklı mesafelerde sona erdiğini
farklı yönlerde. Bu doğru mu? tek bu mu
kuru üzüm dağılımının izotropik olmamasının nedeni nedir?
Ekmeğinin sınırsız olacağını umuyordum.
. ve bir anizotropi tanımlamaya çalışıyordunuz
kabuksuz sınırsız bir somun içinde kuru üzüm. Görmeği arzu ediyorum
bu türden bazı izotropi ve anizotropi örnekleri,
içindekilerin gerçek dağılımına daha çok benzeyen
Evren, bahsettiği "paralel çizgilerden" daha
orijinal afiş.
Kusura bakmayın (başını masaya vurur) Yanlış yoldan anlamışım. tespit edersen demek istedim birbulunduğunuz yerdeki bazı fiziksel etkilerde izotropi, abilir çevrenizin homojen olmadığı anlamına gelir. Ama öyle değil mutlaka Bunu demek istiyorum, çünkü homojen dağılımın merkezinde olmayabilirsiniz. Veya dediğiniz gibi, bulunduğunuz yerde izotropi gözlemi vermek için bir araya gelen homojen olmayan bir dağılım olabilir.
Temel olarak, iki kelimenin bağlantıları vardır, ancak birinin mutlaka diğerine yol açması gerekmez.
Bu hala çok belirsiz.
George, Strange'in "kuru üzümü" önerdiğini görmüyorum.
hamurdan farklı görünecek". Her ne kadar bu kelimenin tam anlamıyla
doğru, önemsiz derecede doğru, bu yüzden noktayı anlamıyorum.
İzotropi, kuru üzümün hamurla aynı görünmesini gerektirmez mi? Kuru üzüm anizotropi olurdu çünkü farklı görünüyor. CMBR'nin anizotropisi, ona daha yakından baktığımızda bulunan küçük varyanstır.
Görünüşe göre Strange'in varsayımına katılıyorsunuz.
aklınızdaki farklı yönlerdeki farklılıklar nedeniyle
gözlemcinin sonlu bir somun ekmek içindeki konumuna, örneğin
kuru üzüm dağılımının farklı mesafelerde sona erdiğini
farklı yönlerde. Bu doğru mu? tek bu mu
kuru üzüm dağılımının izotropik olmamasının nedeni nedir?
Ekmeğinin sınırsız olacağını umuyordum.
Normal büyüklükte bir somun kullanıyordum ve onun ötesindeki evreni görmezden geleceğimizi varsayıyordum. Ancak, somunu çok, çok daha büyük ve hamuru şeffaf veya yarı saydam yapalım. Ne görecektik? Sadece sofraya ekmek koymak isteyen astronomların özel çabaları sayesinde, kuru üzümlerin eşit olarak dağıldığı tespit edilirse, somun homojen olarak elde edilecekti. Ama yine de haritamızda o karanlık ama lezzetli Bok küresi görünümlü alanlara sahip olacaktık. Bu varyans anizotropi olacaktır. Biri hamura daha yakından bakmak için mikroskop getirene kadar kuru üzümleri çıkarmak onu izotropik hale getirecekti.
Wayne'in söylediği her şeye katılıyorum. sen görünüyorsun
Evrene / somuna daha küçük ölçekte bakıyor olmak
benden daha.
Sanırım izotropi değil homojenliği kastediyorsun. ölçekte
bireysel kuru üzüm, elbette kuru üzüm farklıdır
ve böylece ekmeğin homojenliğini bozar.
Ama somun ölçeğinde kuru üzüm dağıtılır
ekmek boyunca eşit olarak, böylece somun homojen olur.
Her büyük dilim ekmek yaklaşık olarak aynı sayıda olacaktır.
içinde kuru üzüm.
Kuru üzümler gerçekten açıkça galaksilere benziyor, ya da
galaksi kümeleri. Görünür Evren ölçeğinde,
galaksi kümeleri oldukça eşit bir şekilde dağılmıştır, bu yüzden
Evrenin herhangi bir büyük dilimi yaklaşık olarak aynı
galaksi kümelerinin sayısı.
Ama bu homojenlik. Orijinal poster ne istiyor
izotropiyi homojenlikten ayırt etmektir. hala bilmiyorum
bunu nasıl yapacağını bil.
Bu doğru görünüyor ve orijinal posterin neden
ve ben ve muhtemelen sizin de kafanız karıştı.
Homojenliği "orada ne var" olarak tanımlıyor gibisiniz,
ve "nasıl göründüğü" olarak izotropi. Bu doğru mu?
Bence bu tanımlar kesinlikle yanlış. Ama yapamam
doğru tanımların ne olduğunu söyleyin.
İzotropinin yönle bir ilgisi olması dışında
homojenlik olmaz.
Benim için net olmayan bir şey, izotropinin bir
homojenliğin alt kümesi veya örtüşen kümeler ise.
Bir şey izotropik olabilir ama homojen olamaz mı? Bence
muhtemelen yapabilir ve çok sayıda basit ve mükemmel
bariz örnekler bir sonraki poster tarafından sağlanabilir.
Görünüşe göre Strange'in varsayımına katılıyorsunuz.
aklınızdaki farklı yönlerdeki farklılıklar nedeniyle
gözlemcinin sonlu bir somun ekmek içindeki konumuna, örneğin
kuru üzüm dağılımının farklı mesafelerde sona erdiğini
farklı yönlerde. Bu doğru mu? tek bu mu
kuru üzüm dağılımının izotropik olmamasının nedeni nedir?
Ekmeğinin sınırsız olacağını umuyordum.
Bu benzetmede her zaman örtüklüğün varsayıldığına inanıyorum.
ekmeğin içinden kuru üzümleri görebilen biri. bu
çalışabilmesinin tek yolu. Somunun mutlak boyutu hiçbir
önemli, ancak sadece bir bölgeye mi bakıyorsanız
somun içinde (görünür Evrene benzer) veya
bütün somun (tüm Evrene benzer) yapar
çok büyük bir fark. Genel olarak, biz olduğunu varsaydım
sadece ekmeğin içindeki bir bölgeye bakıyorlar ve
kabuğunu veya ekmeğin herhangi bir ucunu görün. Çok Garip
görüşün olacağını kastettiğini varsaydığını belirten ifade
gözlemcinin kabuğa göre konumuna bağlıdır
beni şaşırttı. Tek demek istediğinin bu olduğunu tahmin etmemiştim.
Bunu anlamıyorum. Bok küresi görünümlü alanlar
kuru üzüm veya kuru üzüm arasındaki boşluklar, ya da ne? Gerçek Kitap
kürecikler her iki galaksiden de çok farklı bir ölçektedir,
kuru üzüm veya aradaki boşluklar. karıştırdın sanırım
metaforlar çok fazla.
Evet, bence arada bir ayrım yapıyorsun
homojenlik, kuru üzümlerin dağılma şeklidir
ekmekte ve izotropi kuru üzümlerin yolu
görüldüğü gibi, ekmek içinde dağıtılmış gibi görünüyor
herhangi bir özel görüş noktası. Yine, eminim bu
yanlış. İzotropiyi diğerlerinden ayıran şey bu değil.
homojenlik.
Bu homojenlik değil mi? (Ya da eksikliği.)
Farklı yönlerde farklı kuru üzüm yoğunluklarını görmek anizotropi olacaktır (ve aynı zamanda bir ölçekte homojen olmama anlamına da gelecektir).
Strange satın aldı ölçek Bu, benim de değineceğim önemli bir nokta olan argümana bir faktördür. Şeylerin yalnızca belirli bir ölçek veya boyutta homojen olduğu söylenir. Boyut küçüldükçe, bir noktada homojenlik bozulur.
Bir somun düşün olmadan Kuru üzüm. Büyük bir ölçekte homojen olduğunu söyleyebilirsiniz - hepsi glüten/nişasta ve gaz kabarcıklarından yapılmıştır. Ancak sadece birkaç mm çapında bir numune boyutuna inin ve homojenlik artık belirgin değil. Gaz kabarcıklarının boyutu bu ölçeğe göre değişir. Bilinmeyen bir madde olan ekmeğin 2 mm çapında bir parçacığını örnek alan bir bilim insanı olsaydınız, ekmeğin karbondioksit gazından yapıldığı sonucuna kolayca varabilirdiniz.
Farklı yönlerde farklı yoğunluktaki kuru üzümleri görmek anizotropi olur.
Bu tartışmalı olan ilginç bir noktadır. Diyelim ki bir yarım kürede 4, diğer yarım kürede 2 kuru üzüm gördünüz. Kesin konuşmak gerekirse, kuru üzüm dağılımında anizotropi olduğunu söyleyebilirsiniz. Ancak bilimsel olarak konuşursak, kuru üzüm anizotropisi için çok az kanıt var. Bunun nedeni, gözlemin (toplamda altı kuru üzüm), kolayca rastgele bir kuru üzüm dağılımının sonucu olabilmesidir. Yani bu kelimenin bilimsel kullanımının istatistiksel bir yönü var.
Hermann Bondi, ilkeyi 20. yüzyılın ortalarında Copernicus'tan sonra adlandırdı, ancak ilkenin kendisi, Dünya'yı evrenin merkezine yerleştiren Ptolemaik sistemden uzaklaşan 16.-17. yüzyıl paradigma kaymasına kadar uzanıyor. Copernicus, gezegenlerin hareketinin, o zamanlar Dünya'nın merkezi olduğu inancının aksine, Güneş'in merkezi bir konumda ve sabit olduğu varsayımına atıfta bulunarak açıklanabileceğini öne sürdü. Gezegenlerin görünürdeki retrograd hareketinin, Kopernik modelinin evrenin merkezine yerleştirdiği, Dünya'nın Güneş etrafındaki hareketinin neden olduğu bir yanılsama olduğunu savundu. Copernicus'un kendisi, herhangi bir vasatlık ilkesini desteklemekle değil, daha önceki sistemden teknik memnuniyetsizlikle motive olmuştu. [3] Aslında, Kopernikçi güneş merkezli model genellikle Dünya'yı Batlamyus'un jeosentrik modelindeki merkezi rolünden "indirgemek" olarak tanımlansa da, bu yeni perspektifi benimseyen Kopernik'in, özellikle 16. yüzyıldaki Giordano Bruno'nun halefleriydi. Dünyanın merkezi konumu, "en alçak ve en kirli kısımlar" olarak yorumlanmıştı. Bunun yerine, Galileo'nun dediği gibi, Dünya, "evrenin pisliğinin ve efemera'nın toplandığı karter" yerine "yıldızların dansı"nın bir parçasıdır. [4] [5] 20. yüzyılın sonlarında, Carl Sagan sordu, "Biz kimiz? insanlardan çok daha fazla galaksidir." [6]
Kozmolojide, Kopernik ilkesi kabul edilirse ve evrenin Dünya'nın bulunduğu noktadan bakıldığında izotropik veya tüm yönlerde aynı göründüğü gözlemlenirse, o zaman evrenin genel olarak homojen veya her yerde (herhangi bir zamanda) aynı olduğu sonucuna varılabilir ve ayrıca herhangi bir nokta hakkında izotropiktir. Bu iki koşul kozmolojik ilkeyi oluşturur. [7] Pratikte, gökbilimciler evrenin galaktik üstkümeler, iplikler ve büyük boşluklar ölçeğine kadar heterojen veya tek tip olmayan yapılara sahip olduğunu gözlemlerler. Yaklaşık 200 milyon parsekten daha büyük ölçeklerde çok az tespit edilebilir yapı ile daha büyük ve daha büyük ölçeklerde gözlemlendiğinde daha homojen ve izotropik hale gelir.Ancak, gözlemlenebilir evrenin yarıçapıyla karşılaştırılabilir ölçeklerde, Dünya'dan uzaklaştıkça sistematik değişiklikler görüyoruz. Örneğin, galaksiler daha fazla genç yıldız içerir ve daha az kümelenir ve kuasarlar daha çok görünür. Bu, Dünya'nın evrenin merkezinde olduğunu düşündürebilirken, Kopernik ilkesi, onu evrenin zamanla evriminin kanıtı olarak yorumlamamızı gerektiriyor: Bu uzak ışık, evrenin yaşının çoğunu Dünya'ya ulaşmak için aldı ve gösteriyor. evren gençken. En uzak ışık olan kozmik mikrodalga arka plan radyasyonu, binde en az bir oranında izotropiktir.
Modern matematiksel kozmoloji, Kozmolojik ilkenin en büyük ölçeklerde neredeyse, ancak tam olarak doğru olmadığı varsayımına dayanır. Kopernik ilkesi, gözlemlerle birleştirildiğinde, bunu haklı çıkarmak için gereken indirgenemez felsefi varsayımı temsil eder.
Michael Rowan-Robinson, Kopernik ilkesini modern düşünce için eşik testi olarak vurgular ve şunu iddia eder: "İnsan tarihinin Kopernik sonrası çağında, hiçbir bilgili ve rasyonel insanın Dünya'nın benzersiz bir konuma sahip olduğunu hayal edemeyeceği açıktır. evrende." [7]
Bondi ve Thomas Gold, evrenin zaman içinde homojen olduğunu ve durağan durum kozmolojisinin temeli olduğunu iddia eden mükemmel kozmolojik ilkeyi savunmak için Kopernik ilkesini kullandılar. [8] Bununla birlikte, bu, daha önce bahsedilen kozmolojik evrim kanıtıyla güçlü bir şekilde çelişmektedir: evren, Büyük Patlama'da son derece farklı koşullardan ilerlemiştir ve özellikle karanlık enerjinin artan etkisi altında, son derece farklı koşullara doğru ilerlemeye devam edecektir. Big Freeze veya Big Rip'e doğru.
1990'lardan beri bu terim ("Kopernik yöntemi" ile dönüşümlü olarak) J. Richard Gott'un devam eden olayların süresinin Bayesçi çıkarım tabanlı tahmini için kullanılmaktadır, Doomsday argümanının genelleştirilmiş bir versiyonu. [ açıklama gerekli ]
Kopernik ilkesi hiçbir zaman kanıtlanmamıştır ve en genel anlamda kanıtlanamaz, ancak birçok modern fizik teorisinde örtük olarak bulunur. Kozmolojik modeller genellikle Kopernik ilkesinden biraz daha genel olan kozmolojik ilkeye atıfta bulunularak türetilir ve bu modellerin birçok testi Kopernik ilkesinin testleri olarak kabul edilebilir. [9]
Tarihsel Düzenleme
Kopernik ilkesi terimi bile icat edilmeden önce, Dünya'nın evrende herhangi bir özel yere sahip olmadığı defalarca gösterildi. Kopernik Devrimi, Dünya'yı Güneş'in etrafında dönen birçok gezegenden sadece birine tahtından indirdi. Uygun hareket Halley tarafından belirtilmiştir. William Herschel, Güneş Sistemi'nin disk şeklindeki Samanyolu galaksimiz içinde uzayda hareket ettiğini buldu. Edwin Hubble, Samanyolu galaksisinin evrendeki birçok galaksiden sadece biri olduğunu gösterdi. Galaksinin evrendeki konumu ve hareketinin incelenmesi, Big Bang teorisine ve tüm modern kozmolojiye yol açtı.
Modern testler Düzenle
Kozmolojik ve Kopernik ilkeleriyle ilgili yeni ve planlanmış testler şunları içerir:
- kozmolojik kırmızıya kaymaların zaman kayması [10]
- kozmik mikrodalga arka plan (CMB) fotonlarının yansımasını kullanarak yerel yerçekimi potansiyelini modelleme [11]
- süpernova parlaklığının kırmızıya kayma bağımlılığı [12]
- karanlık enerjiyle ilgili kinetik Sunyaev-Zel'dovich etkisi [13] [14]
- entegre Sachs–Wolfe etkisi[15]
- SPK'nın izotropisini ve homojenliğini test etmek [16]][17][18][19][20]
Standart kozmoloji modeli, Lambda-CDM modeli, Kopernik ilkesini ve daha genel Kozmolojik ilkeyi varsayar. Lambda-CDM modelinin gözlemleri büyük ölçüde tutarlıdır, ancak hala çözülmemiş sorunlar bulunmaktadır. Bazı kozmologlar ve teorik fizikçiler, gözlem sonuçlarının değerlerini sınırlamak, bilinen belirli sorunları ele almak ve mevcut modeller ile diğer olası modeller arasında ayrım yapmak için testler önermek için Kozmolojik veya Kopernik ilkeleri olmadan modeller yarattılar.
Bu bağlamda öne çıkan bir örnek, gözlemlenen hızlanan evren ve kozmolojik sabittir. Halihazırda kabul edilen karanlık enerji fikrini kullanmak yerine, bu model evrenin şu anda varsayıldığından çok daha homojen olmadığını ve bunun yerine son derece büyük, düşük yoğunluklu bir boşlukta olduğumuzu öne sürüyor. [21] Gözlemleri eşleştirmek için bu boşluğun merkezine çok yakın olmamız ve Kopernik ilkesiyle hemen çelişmemiz gerekir.
İlgili Bağlantılar
100 milyon ışıkyılı karelik bir uzay bölgesinin simülasyonları. En soldaki simülasyon düşük çözünürlükte çalıştı. Araştırmacılar, makine öğrenimini kullanarak, yüksek çözünürlüklü bir simülasyon oluşturmak için düşük çözünürlüklü modeli yükseltti (sağda). Bu simülasyon, önemli ölçüde daha az hesaplama kaynağı gerektirirken geleneksel bir yüksek çözünürlüklü model (orta) ile aynı ayrıntıları yakalar.
Kredi: Y.Li ve diğerleri./Ulusal Bilimler Akademisi Bildiriler Kitabı 2021
Mellon Bilim Koleji
Carnegie Mellon Üniversitesi
4400 Beşinci Cadde
Pittsburgh, PA 15213
Ziyaretçiler Bellefield Caddesi girişini kullanabilir.
412-268-7699
Güncelleme: 18/03/2019
Bilim adamları Yaratılış Araştırmaları Enstitüsü eşmerkezli kabuklar üzerinde düzenlenmiş gökadaları ima edebilecek ayrı gökada kırmızıya kaymaları fikrinin gerçek bir önemi olup olmadığını anlamaya çalıştı. O araştırma hiçbir zaman tamamlanmadı. Ancak çalışma hakkında bir rapor yazdılar. Sonuçlar yetersiz.
Ama iki şekilde de yorumlanabilir. Eğer bu ortak merkez Dünya'da ise, yani gözlemci, eşmerkezli kabukların varlığı, Evrenin genişleme hızında bir tür salınım olarak yorumlanabilir. Bu görüş, tam olarak gözlemcide bulunan büyük ölçekli yapının merkezine özel bir önem atfetmez. Bunun nedeni, eğer kozmolojik kırmızıya kayma kozmolojik genişlemeden kaynaklanıyorsa, o zaman sadece bir yerel merkezde görünüyoruz. Bu bir kırmızıya kayma uzay etkisidir ve gerçek bir uzay etkisi değildir. Bu bakış açısına göre kırmızıya kaymalar, geçmişteki genişleme hızı sabit değil salınımlı olarak yorumlandığından, standart Hubble yasası (Hubble sabiti ile) aracılığıyla bir mesafe ölçüsü olarak yorumlanamaz.
Bununla birlikte, kırmızıya kayma bolluğunun bu eşmerkezli kabuklarının ortak merkezinin bizim galaksimizde değil de yakınlarda başka bir yerde bulunduğu gösterilebilirse, bu onun görünür bir etki değil (kozmolojik salınımlardan dolayı) gerçek bir uzay etkisi olduğunu gösterir. genişleme). Ön araştırmam 5,6'dan elde edilen matematiksel analiz, gerçek merkezin Dünya'da değil, Galaksimizin 100 milyon ışıkyılı içindeki bir konumda bulunduğunu göstermiştir. bundan şu sonuca varıyorum bu gerçek bir uzay yapısı, bu hala ön hazırlık olmasına rağmen ve soruşturma hala devam ediyor. Bu doğruysa, görünür bir kırmızıya kayma-yalnızca boşluk etkisi değildir. Ancak burada Hubble yasasının geçerli olduğu ve kozmolojik kırmızıya kaymaların bir mesafe ölçüsü olduğu koşulunu sağlamalıyım. Her ne kadar mutlaka kozmolojik genişleme talep etmese de. 7,8
Ben de dahil olmak üzere büyük patlamaya karşı çıkanların filmde sunduğu kanıtlar, bu temel varsayıma, Kozmolojik İlke'ye meydan okuyor. Araştırmam tam da bunu yapıyor. Bir başka önemli kanıt dizisi, uzay kaynaklı üç teleskop, COBE, WMAP ve PLANCK tarafından ölçülen Kozmik Mikrodalga Arkaplan (CMB) radyasyon verileridir. WMAP'ın veri sürümleri burada mevcuttur.
Bu uyduların tümü, çok küçük sıcaklık anizotropileri, uzayda tüm yönlerde radyasyonda görülen tek tip 2.7260 ± 0.0013K sıcaklıktan uzaktaki CMB sıcaklığının değişimleri hakkında veri döndürdü.
Şekil 4: WMAP uydusundan alınan SPK anizotropi haritası (üstte). (Kaynak: Wikipedia) Koyu ve açık noktalar, tek tip arka plan sıcaklığından farklılıklar olan sıcak ve soğuk bölgeleri gösterir. İkinci yukarıdan aşağıya doğru ise dipol, kuadrupol ve octupol harmonik genişleme terimleridir.
Şekil 4'teki görseller, “’Axis of evil’ warps kozmik arka plan” başlıklı bir NewScientist makalesinden alınmıştır. 9
Ancak Max Tegmark tarafından ilk keşfedilen şey, bu küçük CMB sıcaklık anizotropilerini küresel harmoniklere genişlettiğinde çok sıra dışı bir şeyin gözlemlendiğidir. En düşük mertebeden genişleme terimi, güneş sisteminin uzaydaki hareketini açıklayan, arkasında soğuk bir bileşen ve önde sıcak bir bileşen bulunan dipol terimidir. Sonraki dört kutuplu, sekizli ve daha yüksek dereceli terimlerdir. 10
Bugün, büyük patlama ateş topundan arta kalan, her yönden eşit olarak gelen, yüksek oranda kırmızıya kaymış radyasyon gözlemliyor olmalıyız. Bu radyasyon için tercih edilen bir yön yoktur, dolayısıyla bu çoklu genişleme terimlerinin uzayda tercih edilen yönleri de olmamalıdır.
Ancak bu, her üç uydu verisi setinde ve PLANCK uydu verisi durumunda, 20. harmonik genişleme dönemine kadar keşfedilen şey değildir. Küresel harmonik genişleme terimlerinin eksenleri, tercihen güneş sisteminin düzlemi - eliptik - ve daha da garip bir şekilde, Güneş'in görünen yolunun ekvatoru kestiği iki nokta tarafından belirlenen uzaydaki yön ile hizalıdır. Dünya'nın Güneş etrafındaki yörüngesindeki bu noktalar, Dünya'nın dönme ekseninin eğikliğinden dolayı sadece bir izdüşümdür. Rastgele bir ateş topundan arta kalan radyasyon neden tercih edilen bir yöne sahip olsun ve neden bir şekilde bizim güneş sistemimizle uyumlu olsun? Büyük patlama kozmolojisinde iyi bir sebep yoktur. Tercih edilen yön öyle bir problemdir ki buna Kötülük Ekseni denir. 11
Yermerkezcilik
O kadar kolay olmasa da, Güneş ve güneş sistemindeki gezegen cisimleri için hareket denklemleri, Dünya'daki sabit bir referans çerçevesi cinsinden yazılabilir. Teorik olarak, bu denklemler, seçilen uzaydaki herhangi bir noktanın referans çerçevesi içinde yazılabilir. Görelilik gerçeği, fiziğin herhangi bir referans çerçevesinden tanımlanabilmesidir. Dolayısıyla bu perspektiften yermerkezcilik 'doğru' ama Uranosantrizm (Uranüs merkezli) veya Siriusmerkezcilik (Sirius yıldızı merkezli) de öyle.
Bununla birlikte, Dünya merkezli güneş sistemi için hareket denklemlerini yazmak, altında yatan fiziği anlamak için kullanılması çok zor olacak bir sonuç verir - sonuç gerçekten çok karmaşık olurdu. En basit denklemleri veren referans çerçevesini bulmak fizikte normal bir uygulamadır, o zaman bu, temel fiziği en iyi anlamamızı sağlar.
Dolayısıyla, Mezmurlar 93:1 öyle dediği için Dünya'nın hareketsiz olduğunu söylemek ve sonra tüm fiziği bundan yola çıkarak belirlemek anlamsızdır. Tanrı Sözlerini Mezmurlarda şiirsel bir dille ilham ettiğinde, Dünya'ya bağlı gözlemcinin bakış açısından konuşuyordu. Böyle bir referans çerçevesinde bu tür pasajlar yorumlanabilir. Şu ayetin son kısmına bakın:
“… dünya da sabitlendi, hareket ettirilemez. ” (Mez. 93:1)
Ama ayetin tamamına bağlam içinde bakarsak,
“RAB saltanat sürer, heybet giydirir, RAB kuvvetle giyinir, neyle kendini kuşandı: dünya da sabitlendi, hareket ettirilemiyor. ” (Mezm 93:1)
Her şey, tüm dünyayı, yani tüm sakinlerini kontrol eden Yehova'nın görkemi ve gücüyle ilgilidir. Bu, Tanrı'nın egemenliği, gücü, kutsallığı ve kuvveti hakkında bir Mezmurdur. O'nun bilgisi ve denetimi olmadan hiçbir şey gerçekleşemez.
“…Dünyada bir o yana bir bu yana yürüdük ve işte, bütün Dünya hareketsiz oturuyor ve hareketsiz durumda.”
Ancak, dünyanın durumunu görmek için, gezegende yaşayanlar anlamına gelen, Tanrı'nın Dünya'da yürüyen meleklerine atıfta bulunuyor. Gezegenin uzayda hareket edip etmemesi ile ilgisi yoktur. "Yeryüzü sakinliği", her şeyin sessiz olduğu, Şeytan'ın gücünün dünyanın tüm sakinlerini ele geçirmeyi başaramadığı anlamına gelir.
Dolayısıyla, bu ayetlerin hareketsiz bir Dünya'yı tanımladığını iddia edecek olsanız bile, şu karşı örneğe bakın, İşaya 24:19:
“Dünya tamamen parçalanmış, Dünya temiz çözülmüş, dünya aşırı derecede hareket ediyor.”
“Aşırı hareket etti”! Sabit bir gezegen değil.
Bağlama bakın. Mezmur'un bu bölümü, Tanrı'nın "Dünyanın en uzak köşesinden" kötülere karşı yargılarıyla ilgilidir. Burada Tufan öncesi dünyaya ve Tanrı'nın kötüler hakkındaki yargılarına atıfta bulunuyor gibi görünüyor. “Dünya temiz çözülmüştür” (Is 24:19) tabiri gezegen değil, kuru toprak anlamına gelir. İşaya 24:18'de “çünkü yukarıdan pencereler açık ve Dünyanın temelleri sallanıyor” diye okuyoruz. Tufan'daki olaylara bir referans, ancak bu durumda gezegen gövdesine bir referanstır. Ve şunu okuyun:
“Yeryüzü ayyaş gibi sallanacak ve bir kulübe gibi kaldırılacak ve onun suçu ağır olacak ve düşecek ve bir daha kalkmayacak.” (24:20)
Bu, hareket edebilen bir gezegende yaşadığımızı doğruluyor. Nuh'un zamanında küresel Tufan'ı ne tetiklediyse, feci sonuçları oldu. Bunlar, kıtaların hızla yeni konumlara, dalan bir deniz tabanı ile hareket etmesini ve hatta dönüş ekseninin eğiminde sonuç olarak bir değişiklik olasılığını içeriyordu. “Düşecek, bir daha kalkmayacak” sözü bu anlamda anlamlıdır.
"Güneşe hükmeden, doğmayan ve yıldızları mühürleyen." (Eyub 9:7)
Bunu başarmak için Tanrı gezegenin dönmesini durdurabilirdi. Bunun ne etkisi olurdu? Yerçekimi duracak ve yüzeydekilerin hepsi uçup gidecek mi? Hayır tabii değil. Ancak bu, Tanrı okyanusları da hareket ettirmeyi durdurmadıkça, okyanusların (büyük ataletlerinden dolayı) kıtalara taşınacağı anlamına gelir. Öndeki kadının önce durduğu ve herkesin arkadan bir çağlayan halinde arabasına çarptığı çoklu trafik kazalarından biri gibi.
Tanrı'nın Güneş'in doğuşunu durdurması için, kendi doğal yasalarını doğaüstü olarak askıya alması veya müdahale etmesi gerekir. Bunu yapmak (O'na, Yaratan'a) basittir. Bu nedenle, Dünya'ya bağlı gözlemcinin bakış açısından, Güneş'in Dünya yüzeyinde bir yerde (boylam) yükselmesini durdurur. Eyüp 9:7, Dünya'nın hareket etmediği hakkında hiçbir şey söylemez, ancak Tanrı'nın her şeyi bilmesi hakkında her şeyi söyler.
Eyüp 9:8'deki aşağıdaki ayet şöyledir:
"Yalnızca gökleri yayan ve denizin dalgaları üzerinde yürüyen."
Bize Tanrı'nın 'yayıldığını' söyler (İbranice נָטָה natah) gökler, yani gece göğünde yıldızları yarattı. Bu kozmolojik genişleme değil ama Tanrı'nın orada yıldızları bir çadır kurar gibi yarattığını (örn. Yeşaya 40:22). Bu bize Eyüp 9:7'deki "yıldızları mühürle" bağlamını verir. 'Mühürler' dedi (İbranice חָתַם sohbet) 'sona erdirmek' veya İngilizce'nin dediği gibi 'mühürlemek' anlamına gelen, işi bitirdiğinizde yaptığınız şeydir. Yıldızları yapmayı bitirdiğinde görevini mühürledi ve bunun da sonlu sayıda yıldız anlamına geldiği sonucuna varıyorum.
Joshua 10:12,13, yermerkezcilerin favori ayetlerinden bazılarıdır. Biz okuyoruz:
12 "Ve RAB'bin Amorluları İsrailoğullarının önünde teslim ettiği gün RAB'be Yeşu söyledi ve İsrail'in gözü önünde dedi: Güneş, Givon üzerinde ve sen Ay, Ajalon vadisinde hareketsiz dur .
13 Ve güneş durdu ve halk düşmanlarından öcünü alana kadar ay durdu. Bu Yaşar'ın kitabında yazılı değil mi? Böylece güneş göğün ortasında hareketsiz kaldı ve bütün bir gün boyunca batmamak için acele etti.”
Yukarıda açıklandığı gibi burada herhangi bir zorluk yoktur. Tanrı, metinde olup biten her şeyi Dünya'daki ajanların bakış açısından anlatıyor. Tanrı doğaüstü bir şekilde göklerin hareketini durdurduğunda (Kendi adına çok az çaba sarf ederek) yapması gereken tek şey, bir gün boyunca Dünya'nın dönmesini durdurmaktı. Bir günlük zamanın geçişi, Dünya'nın dönüşü tarafından değil, zamanın akışı tarafından belirlenir. Bunu gerçekleştirmek için Tanrı, Dünya'nın kendisinde ataleti askıya almış olmalıdır. Yaratılışına müdahale etti, böylece Dünya'ya bağlı gözlemcinin konumundan gök cisimlerinin hareket etmeyi bıraktığı anlaşılıyor. Bunların hepsi, tıpkı “gün doğumu” ve “gün batımı” dediğimiz gibi, Dünya gözlemcisinin referans çerçevesinden gelen doğru ifadelerdir. Bunlar gözlemlediğimiz olaylardır.
FLI Podcast: Kozmolojik Koans: Anthony Aguirre ile Fiziksel Gerçekliğin Kalbine Yolculuk
Gerçekliğin doğası hakkında, yaygın olarak sahip olduğumuz sezgilerimiz ve dünya deneyimlerimizle çelişen birçok gerçek vardır. Nihayetinde, olayların eşzamanlılığının bir göreliliği vardır ve evrensel bir "şimdi" yoktur. Bu gerçekler bizim dünya deneyimimizin içine işliyor mu? Yoksa deneyimlerimiz ve sezgilerimiz bu gerçeklerle çelişiyor mu? Bunu, zihinsel modellerimizin kökenlerini ve modern fiziğin ve kozmolojinin gerçekliğin doğası hakkında bize söylediklerini göz önünde bulundurduğumuzda, yaygın olarak kabul edilen deneyimlerimizi ve sezgilerimizi tanımlamaya, onları modern bilim ve felsefe ışığında analiz etmeye çağırıyoruz. ve yeni örtük, açık ve deneyimsel gerçeklik anlayışlarına gelmek. FLI kurucu ortağı Anthony Aguirre, Cosmological Koans: A Journey to the Heart of Physical Reality adlı kitabında uzayın, zamanın, hareketin, kuantum fiziğinin, kozmolojinin, gözlemcinin, kimliğin ve varoluşun kendisinin doğasını bilimle beslenen Zen koanları aracılığıyla araştırıyor. ve okuyucuda soruları, deneyimleri ve kavramsal değişimleri ortaya çıkarmak için tasarlanmıştır. Evren pek çok düzeyde son derece sezgisel olabilir ve Anthony'nin kitabına dayanan bu konuşma, bu sorunu keşfetmeye ve bilim ile felsefenin çağdaş sınırlarını dile getirmeye yönelik bir girişimdir.
- Zen ve bilimsel akıl yürütmenin sinerjisinde usta olan nedir?
- Bilim tarihi ve felsefesi
- Bilim ve bilgide gözlemcinin rolü
- Bilginin doğası
- Ne gerçek sayılır
- Kendi içinde ve kendi içinde dünya ve ona dair kavramlarımız ve modellerimizle dolu olarak deneyimlediğimiz dünya
- İnsanlarda ve gelecekteki yapay zeka sistemlerinde kimlik
- Kimliğin nasıl gelişmesi gerektiğine dair sorular
- Mimarlık yaşamı 3.0 ile ilgili sorumluluklar ve açık sorular
Yukarıdaki podcast'i dinleyebilir veya aşağıda tam metnini okuyabilirsiniz. Tüm podcast'lerimiz artık Spotify ve iHeartRadio'da! Veya bizi SoundCloud, iTunes, Google Play ve Stitcher'da bulun.
Lucas Perry: Geleceğin Yaşam Enstitüsü podcast'ine hoş geldiniz. Ben Lucas Perry'yim. Bugün Anthony Aguirre ile konuşuyoruz. O bir kozmolog, Yaşamın Geleceği Enstitüsü'nün kurucu ortağı ve Temel Sorular Enstitüsü'nün kurucu ortağıdır. Ayrıca Metaculus adında harika bir tahmin piyasası var ve kontrol etmenizi öneririm. Kozmolojik Koans: Fiziksel Gerçekliğin Kalbine Bir Yolculuk adlı kitabını tartışıyoruz. Bu, Zen koanları formatında, derin felsefi bir perspektiften fizik hakkında bir kitaptır.Bu tartışma, podcast'in olağan konularından farklı, kesinlikle doğrudan geçerli olan birçok bölüm olduğu düşünülüyor. Bunun gerçekliğin doğası hakkında büyük soruları seven insanların ilgisini çekeceğini düşünüyorum. Araştırdığımız bazı sorular, Zen ve bilimsel akıl yürütmenin sinerjisinde neyin yetenekli olduğu, bilimin tarihi ve felsefesi, bilginin doğası, neyin gerçek olduğunu soruyoruz ve bu soruyu araştırıyoruz. Kendi içinde ve kendi içinde dünyayı ve evren hakkındaki kavramlarımız ve hikayelerimizle dolu olarak deneyimlediğimiz dünyayı tartışıyoruz. İnsanlardaki kimliği ve gelecekteki yapay zeka sistemlerini tartışıyoruz. Kişilerde ve yapay zeka sistemlerinde kimliğin nasıl gelişmesi gerektiğini merak ediyoruz. Ayrıca, kendi yaşanmış deneyimleri, kimlikleri ve dünya anlayışlarıyla yeni zeka biçimleri oluşturma sorunuyla da karşılaşıyoruz.
Biraz yan haber olarak, Ariel FLI'daki rolünden ayrılıyor. Bu yüzden, bundan sonra ana FLI podcast'ini devralacağım. Bu podcast, varoluşsal risk alanındaki geniş sorunları ve geniş ölçüde Yaşamın Geleceği Enstitüsü ile ilgili alanları ele almaya devam edecek. Yapay zeka riski ve yapay zeka hizalamasının yanı sıra biyolojik risk ve iklim değişikliği ve akılda bilgelik ve yardımseverlik göz önünde bulundurularak teknolojinin yönetimi gibi. AI Hizalama Podcast'i, AI hizalama sorununun teknik, sosyal, politik, etik, psikolojik ve genel olarak disiplinler arası yönlerini keşfetmeye devam edecek. Anthony ile bu konuşmayı çok takdir ettim ve bunun gibi konuşmaların, incelenmiş bir hayat olduğunu düşündüğüm şeyi yaşamama yardımcı olduğunu hissediyorum. Bahsettiğim bu konular ve sorular ilginizi çekiyorsa veya size hitap ediyorsa, bu sohbeti de değerli bulacağınızı düşünüyorum.
O halde Anthony Aguirre ile sohbetimize geçelim.
Bugün, Kozmolojik Koans: Fiziksel Gerçekliğin Kalbine Bir Yolculuk adlı çalışmanızı tartışmak için buradayız. Biraz arka plan olarak, bana biraz kozmolog ve Zen'e ilgi duyan ve arayışları onun kitabında doruğa ulaşan biri olarak deneyiminizden bahsedin.
Anthony Aguirre: Sanırım yüksek lisanstan beri yaklaşık 20 yıldır profesyonel olarak bir kozmologum, ama aynı zamanda tüm hayatım boyunca gerçekliğin ne olduğunu, gerçekliğin neyle ilgili olduğunu anlama dürtüsüne sahip oldum. Buna kesinlikle fiziksel gerçekliği anlamak için bir yaklaşım fizik ve kozmoloji ve temel fizik vb. Zihinsel gerçekliğin anlaşılmasının, içsel anlamda olup bitenlerin de gerçeklik olduğunu ve çok önemli olduğunu söyleyebilirim. Aslında deneyimlediğimiz şey bu. Uzun zamandır bu sorunun her iki tarafına da ilgi duyuyordum. Nedir bu iç gerçeklik? Neden yaptığımız şekilde deneyime sahibiz? Beynimiz nasıl çalışıyor? Ayrıca fiziğin dış gerçekliği ve temel fizik yasaları ve evrenin büyük ölçekli resmi vb. nedir?
Profesyonel olarak dış tarafa ve özellikle kozmolojik tarafa çok odaklanmış olsam da, bu ilgiyi iç tarafa da besledim ve bu iç taraf ile dış tarafın çeşitli şekillerde nasıl bağlantı kurduğunu da besledim. Sanırım uzun süredir devam eden ilgi, daha sonra birkaç yıl içinde bir araya getirdiğim bu kitaba dönüşen şeyin temelini, itiraf etmekten çekinmediğim bir şekilde oluşturdu.
Lucas Perry: Dışarıya baktığımızda, evrenin bir hikayesini elde ettiğimizin bu yönü vardır ve sonra bu evrenin hikayesi sonunda bize ulaşır. Örneğin, Carl Sagan'ın klasik olarak belirttiği gibi, vücudunuzu oluşturan atomların, en azından hidrojen ve helyum gibi süpernovalarda kaynaşması gerekiyordu. Yani hepimiz temelde çökmüş yıldızlararası gaz bulutlarının karmaşık kümeleriyiz. Bu da kozmosa bakmanın aynı zamanda kişinin ve benliğin hikayesini ortaya çıkarma süreci olduğunu gösterir.
Anthony Aguirre: Zihnimizin nasıl çalıştığını ve vücudumuzun nasıl çalıştığını anlamak için bunu daha geniş ve daha geniş bir bağlam zincirine yerleştirmemiz gerektiğini düşünüyorum. Kendimizi biyolojik yaratıklar olarak düşünmeliyiz ve bu bizi biyolojik bağlama ve dünyanın tarihi üzerindeki evrim ve evrime sokar, ancak bu da sırayla dünyanın evrendeki kozmik evrimde nerede oturduğu bağlamındadır. bütün ve ayrıca biyolojinin ve işleyişinin fizik ve diğer bilimler, bilgi teorisi, hesaplama bilimi bağlamında bulunduğu yerde. Bence kendimizi anlamak için, kesinlikle diğer gerçeklik katmanlarını anlamamız gerekiyor.
Sanırım sıklıkla varsayıldığı gibi, gerçekliğin diğer katmanlarını anlamak için zihnimizin nasıl çalıştığını anlamamız gerekmiyor. Bunun zor olduğunu düşünüyorum çünkü bir yandan nesnel gerçekliğin tanımlarını ve fizik yasalarını istiyoruz. Anlaşmazlığa düşeceğimiz fikrimizi sormak istemiyoruz. Kendi zihnimizi ve bu şeyleri anlama veya tanımlama yeteneğimizi aşan bir şey istiyoruz. Bu anlamda nesnel bir şey arıyoruz.
Oldukça nesnel olduğundan bahsettiğimiz birçok şeyin, kaçınılmaz olarak oldukça öznel bir bileşen içerdiğinin de doğru olduğunu düşünüyorum. Dışarıda, onu kimin gözlemlediğinden bağımsız bir nesnel gerçeklik fikrine sahip olduğumuzda, aslında onlara getirdiğimiz çok daha fazla içerik içeren bir karışımdan çok daha fazlası olan şeylere çok fazla nesnellik atfediyoruz. Kabul etmekten hoşlandığımızdan ve tamamen tarafsız gözlemciler olarak bizim tarafımızdan gözlemlenmek için orada değiliz, ancak gözlemci ile gözlenen arasında çok karmaşık bir etkileşimdir.
Lucas Perry: Burada, insanın yanı sıra evrenin tarihini anlamanın kozmolojik bakış açısını almanın neden derinden bilgilendirici olduğuna dair birçok farklı yön ve bakış açısı var. Yaşamın Geleceği Enstitüsü'nün perspektifi açısından, kozmolojiyi anlamak, evrenin ne kadar süreceği ve ne kadar uzağa yayılabileceği açısından yaşam için nihai olarak neyin mümkün olduğunu ve ilginç olan bilgi ve entropi hakkında temel gerçekleri söyler. , ve aynı zamanda nihayetinde dünyadaki zeka ve bilincin kaderini belirler. Ayrıca gözlemcilerin sadece gözlemcilerin gözlemleyebildiği şeyleri nasıl gözlemlediğine değindiğiniz bu antropik yön de var. Evrim ve kültür tarafından koşullandırılmış bir primat olmaktan doğan kavramların sınırlarını ve kavramlarımızın ne ölçüde yaşanmış deneyimler olduğunu dünya modelimiz içinde de düşünebiliriz. Ve sonra harita ile bölge veya dünya modelimiz ile dünyanın kendisi arasında bir ayrım var. Ve belki de Zen'i kozmolojiyle birleştirmenin bir parçası, deneyimsel olarak, şeylerin anlık deneyimlerimizde bölge için haritayı karıştırmamaya dikkat etmektir.
Ayrıca gerçekliğin doğası hakkında neyin nihai olarak doğru olduğunu anlamak için bu bilimsel yöntem vardır ve sonra Zen'in sunduğu şey, zihnin doğasını, bilincin doğasını, buna yol açan nedenleri ve koşulları anlamaya çalışmak için içe dönük bir tekniktir. ıstırap ve bilinçli deneyimde yaşayan ve onu oluşturan kavramlar. Bence tüm bu düşünceler, bir bilim insanı ve eşyanın doğasını bilmek, gerçeğin özünü anlamak, kafa karıştırmamaya çalışmak ve sorgulanmış bir hayat yaşamak isteyen bir insan olarak gerçek anlamda yaşanmış bir yaşamla sonuçlanıyor. 8211, hem dış dünyanın hem de deneyimsel dünyanın duyarlı bir varlık olarak.
Anthony Aguirre: Bunun gibi bir şey, ancak kafamın karışmaması için hiçbir umut beslemem. Bence kafa karışıklığı, gerçeğin kafa karıştırıcı olması anlamında, kesinlikle takdire şayan bir durumdur. Açıkça düşünmeye çalışabilirsiniz, ancak bence her zaman anlamadığınız ilgi alanlarıyla ilgili sorular olacaktır. Herhangi bir şeye yeterince derinden girerseniz, oldukça hızlı bir şekilde karşılaşırsınız, vay, bunu gerçekten anlamıyorum. Çok az şey vardır ki, onları dikkatli, şüpheci ve yeterince açık fikirli bir şekilde ele alırsanız, o noktaya gelemezsiniz. Sanırım bir şey hakkında kafamın karışmadığı bir noktaya gelirsem, gerçekten hayal kırıklığına uğrayacağımı düşünüyorum. Tüm eğlence gitmiş olurdu, ama aksi takdirde, sanırım sana katılıyorum. Nereden başlayalım?
Lucas Perry: Bu, buradaki bazı motivasyonları bağlamsallaştırmaya yardımcı olur. Neden kozmoloji ve özellikle Zen'i açıklayarak başlayabiliriz? Bu iki şeyin kaynaşmasından doğan ustaca araçlar nelerdir? Bu iki şeyi neden birleştirelim? Sanırım izleyicilerimizin bir kısmı, tüm din veya manevi arayışlar konusunda özünde şüpheci olacak. Peki bunu neden yapıyorsun?
Anthony Aguirre: Bunun iki yönü var. Bence bir tanesi metodolojik olan, Kozmolojik Koan'lar bu koanlardan oluşuyor ve bunlar bir Zen öğretmeninden alacağınız koanlarla tam olarak aynı değiller, ama bunlar bir tür bilmeceler ya da yüzleşmeler. alıcıyı alın ve gerçekliğin bazı yönlerinde biraz şaşırmasına, biraz şaşırmasına, biraz belki şok olmasına neden olun. Buradaki fikir, birini garip veya olağandışı olan veya önceden inanmış olabilecekleri ile çelişen bir şeyle rahat, tanıdık bir şekilde karşı karşıya getirmek ve onu rahatsız edici ve alışılmadık hale getirmektir. Ayrıca kişi hakkında tartışılan şeyi soyut hale getirmekten ziyade entelektüel arayışı soyutlar. Zen hakkında sevdiğim bir şey, onun anlık deneyimlerle ilgili olması. Burada olman ve şimdi bu deneyimi yaşamanla ilgili.
Cosmological Koans'la ilgili metodolojik olarak düşündüğüm umudun bir kısmı, oradaki fizikçilerin düşündüğü ve araştırdığı şeyler veya tamamen üçüncü şahıs bakış açısıyla spekülasyon yapabileceğimiz şeyler yerine okuyucuyu kişisel olarak deneyime sokmaya çalışmaktır. Evrenden, fizik ve gerçeklik yasalarından bahsediyorsak, evrenin bir parçası olduğumuzu vurgulamak için. Bu fizik yasalarına uyuyoruz. Biz gerçekliğin bir parçasıyız. Bundan uzaklaşmanın yararlı olduğu durumlar olabileceği konusunda kafamız karıştı, ancak bunların sizinle ne ilgisi olduğunu anlamanın gerçekten önemli olduğu durumlar da var. Bu benim ve hayatım, deneyimim, bireysel öznel, birinci şahıs dünya görüşüm hakkında ne söylüyor? Bunun, fiziğin incelediği bu üçüncü şahıs nesnel şeylerle ne ilgisi var?
Meselenin bir kısmı, birini dünyayı yeni bir şekilde görmeye teşvik etmenin ilginç ve eğlenceli bir yolu. Diğer kısım, bu durumda okuyucu veya soruları soran kişi hakkında yapmaktır, sadece oradaki evren hakkında değil. Bu, bu belirli biçimi seçmemin bir parçası.
Sanırım diğeri biraz daha içerik tarafında, 2500 yıl önce yazılmış şeyleri almanın tehlikeli olduğunu düşündüğümü söylemek ve 'bakın, modern fiziğin şimdi ne bulduğunu tahmin ettiler' demek. Tam olarak yapmadılar. Açıkça görülüyor ki, bırakın modern fiziğin bildiği diğer her şeyi, kalkülüs bile bilmiyorlardı. Öte yandan, binlerce yıl boyunca inanılmaz derecede sofistike olan bir dizi içebakış aracını kullanarak gerçekliği içten dışa, içten perspektiften düşünme tarihinin, gerçeklik hakkında söyleyecek çok şeyi olduğunu düşünüyorum. iç gerçeklik ve dış gerçeklik.
Özellikle, fiziksel dünyayı deneyimleyen ve dış fiziksel dünyada bir şekilde bir şey algılayan bir kişiden bahsettiğinizde, hem fiziksel hem de içsel öznel zihinsel yanı olan bu süreçte neler olup bittiğini gözlemleyerek, iç mekanın ne kadarı algıya getiriliyor. Bu anlamda, Doğu geleneklerinin Batı'nın çok ötesinde olduğunu düşünüyorum. Batı, dışarıdan bilgi gönderen bir dış dünyanın olduğu fikrine sahipti ve biz onu alıyoruz ve dünyanın ne olduğuna dair oldukça doğru bir görüşe sahibiz. Bunun yerine, gerçekte deneyimlediğimiz şeyin, deneyimleyenin ortak bir çabası olduğu ve dış dünyanın bu şeyi ortada inşa ettiği fikri, o bireyi her algıya sosyal, biyolojik ve fiziksel bir arka planla birlikte getiriyor. Bence bu (a) doğru olan bir şey ve (b) bununla ilgili Doğu ve felsefi tarafta çok daha fazla araştırma var, elbette bazıları Batı felsefesinde de var, ama bunun yerine felsefi tarafta çok daha fazla araştırma var. sadece fiziksel tarafı.
Kitabın aynı zamanda bu bağlantıyı keşfetmekle ilgili olduğunu düşünüyorum. Kişisel ilk kişimiz, ben merkezli bakış açımız ve dış fiziksel dünya arasındaki bağlantılar nelerdir? Bu araştırmayı yaparken, ister Zen, ister Batı felsefesi, ister Hint felsefesi, ister modern fizik ya da her neyse, tarihsel entelektüel temeller ne olursa olsun, ona atlamaktan mutluluk duyuyorum. Benim çabam, bu soru dizisini araştırırken bir düzeyde bunların hepsine değinmek.
Lucas Perry: İnsanoğlu, evrende şu anda farkında olduğumuz tek genel epistemik faildir. Kişinin bakış açısından, felsefe ve bilimde kaydettiğimiz tüm ilerleme, birinci şahıs bakış açısıyla tarihsel olarak gerçekleşen tek şey, bilinç ve içeriği ve bu içeriklerle bağlantı kurma yeteneğimizdir. Dış dünyaya erişim sağladığımıza inanmamız, bilincin içeriğiyle ilgilenmek sayesindedir. Burada, Batı geleneklerinde, tüm bu verilerin bize ulaştığının hissedildiğine ve temelde dünyayı gerçekte olduğu gibi görüp onunla etkileşime girdiğimize işaret ediyorsunuz. Ama daha fazlasını ortaya çıkardığımız gibi ve gerçekte, bilim süreci ve dış dünyayı sorgulama, inşa ettiğiniz bu içsel sanal dünya modeli simülasyonuna sahip olmanız gibidir, bu, meşgul olmak için kullandığınız dünyanın bir temsilidir. ve onunla gezinin.
Descartes gibi Batılı filozoflar, bu birinci şahıs deneyimsel ana kayadan, varlığın doğası hakkında “Düşünüyorum, öyleyse varım” gibi bazı şeyleri varsaymaya çalıştılar. Ve varlığa ilişkin varsayımlardan, bilimin projesi ve metodolojileri bu akıl yürütmeden doğar ve onu takip eder. Görünüşe göre Batı biliminin gerçekten gözlemciye geri dönmesi uzun zaman aldı, belki de kuantum fiziğine kadar, değil mi?
Anthony Aguirre: Evet. Fizik metodolojisinin önemli bir bölümünün bir düzeyde gözlemciyi açıkça dışarı çıkarmak ve yalnızca nesnel olarak matematiksel olarak tanımlanabilir şeyler hakkında konuşmak olduğunu söyleyebilirim. Matematiksel kısım hala fizikte. Amaç hala orada, ancak bence kişinin her zaman dikkatli olması gerektiğinin farkına varılması, gerçekte gözlemlenenler hakkında konuşmasıdır. 20. yüzyılın başlarına kadar klasik fiziğin tamamını, gözlemciden hiç bahsetmeden bir düzeyde yapabilirdiniz. Bu nesne var diyebilirsiniz. Bunu yapıyor. Bunlar, ona etki eden kuvvetler vb. Bu özellikleri kimin ölçtüğü veya onlardan hangi terimlerle bahsettiği konusunda çok dikkatli olmanıza gerek yok.
Lucas Perry: Hızlı gitmeye ve büyümeye başlamadıkları sürece.
Anthony Aguirre: 20. yüzyıldan önce, işlerin hızlı gitmesi umurunuzda değildi. Ancak 20. yüzyılın başlarında görelilik vardı ve kuantum mekaniği vardı ve bunların her ikisi de birdenbire ajanı merkezlerinde gözlemler yapıyordu. Görelilikte, birdenbire, nesneleri hangi referans çerçevesinde ölçtüğünüz konusunda endişelenmeniz gerekir ve birdenbire gerçekleşen iki şey arasındaki zaman aralığının ne kadar uzun olduğu gibi nesnel gerçekler olduğunu düşündüğünüz şeylerin nesnel gerçekler değil, bağımlı gerçekler olduğu ortaya çıkar. özellikle gözlemcinin kim olduğu, hareket durumlarını hangi referansın çerçevelediği vb.
Görünen o ki, diğer her şey, birileri kontrol ettiğinde dünyanın sahip olabileceği ya da olamayacağı, dünyanın bir mülkü gibidir. Kuantum mekaniğinin yapısı bir düzeyde nesnelerin nesnelerle ilgili bir şeyi kodlayan bir durumu vardır ve kodladığı şey, nesneye sorabileceğim bu sorular dizisidir ve bu soruların yanıtlarını alabilirim. Sorabileceğim belirli bir dizi soru var ve kesin cevaplar alıyorum. O listede olmayan başka sorular sorarsam, yine de yanıtlar alırım, ancak bunlar belirsizdir ve bu yüzden onları açıklamak için olasılıkları kullanmam gerekir.
Bu, nesnenin benim sorabileceğim sorulara olası yanıtların bir listesi olduğunu söylemek için çok farklı bir yapıdır. Bu, konumu ve momentumu olan ve üzerinde bir kuvvetin etki ettiği bir yığın madde olduğunu söylemekten çok farklıdır. Çok farklı hissettiriyor. Matematiksel olarak bunlar arasında bağlantı kurabilirsiniz, ancak bu, gerçeklik hakkında düşünmenin çok farklı bir yoludur. Bu açıkçası büyük bir değişiklik ve bence bu şekilde konuşmaya başladığınızda ve bir elektron veya bir bardak su ya da sorulara olası bir dizi olası cevap her neyse demeye başladığınızda, bu anlamda hala tamamlanmadığını düşünüyorum. #8217'leri yutması biraz zor ama hemen sormanız gerekiyor, peki, soruları kim soruyor ve cevapları kim alıyor? Bu gözlemci.
Kuantum mekaniğinin yapısı başından beri bu konuda sessiz kaldı. Bir gözlem yap dedi ve bu olasılıkları elde edeceksin. Bu sadece gözlemciyi tanımı gereği gözlem yapan şeye itmek, ancak gözlem yapmanın ne anlama geldiğine, bunu yapmasına neyin izin verdiğine ve neyin yapılmadığına dair bir belirtim olmadan? Bir elektron başka bir elektronu gözlemleyebilir mi yoksa büyük bir elektron grubu mu olmalı? Gözlem yapmak vb. sayılan tam olarak nedir? Bunun gerçekte ne anlama geldiğine dair, kuantum mekaniği yaratıldığından beri ortalıkta dolanan ve üzerinde anlaşılan ya da gerçekten tatmin edici diyebilirim.
Lucas Perry: Orada bir ton var. Kitabınız açısından, Zen hakkında yetenekli ve doğru olan ile bilim hakkında yetenekli ve doğru olan arasında bir kaynaşma var. Burada tarihsel olarak, gözlemci ve bilgi vurgusuna geçişi ve bunların hem epistemolojiyi hem de ontolojiyi nasıl değiştirdiğini tartıştınız. Budizm projesi veya Zen projesi, normatif ve onu yönlendiren etik açısından ve hatta bu tür şeyler hakkında iddialarda bulunmaya çalışıp çalışmadığı açısından Batı biliminin proje ve niyetlerinden tarihsel olarak farklıdır.Belki orada projelerin nerelerde ayrıldığını, nihayetinde ya gerçekliğin doğası ya da gözlemci hakkında ne söylemeye çalıştıklarını biraz açıklayabilirsiniz.
Anthony Aguirre: Kesinlikle fizikte ve fizik felsefesinin çoğunda, sanırım bu tamamen fiziksel gerçekliğin ne olduğuna ve nasıl işlediğine dair üstün bir anlayışla ve matematiksel teoriler kullanarak çevremizdeki dünyayı nasıl açıklayacağımızla ilgili, ancak bunun normatif herhangi bir şeye çok az veya hiç çevirisi olmadan. veya bir şekilde etik veya kuralcı. Bu tamamen olanla ilgilidir ve onunla belki olması gerektiği gibi bağlantılı bir zorunluluk olmadığı gibi, ne olması gerektiğine dair herhangi bir ifade ile ne olduğu arasında da zorunlu bir bağlantı yoktur. Gerçeklik böyle olduğu için tercümesi yok, bunu istiyorsak bunu yapmalıyız.
Fizik bunun bir parçası olmalı. Hedeflerimize ulaşmak için yapmamız gereken, dünyanın nasıl çalıştığıyla ilgili ve fizik, bunun bir parçası olması gerektiğini açıklıyor ve yine de, kesinlikle olmadığı bir şekilde bundan bir şekilde kopmuş durumda. #8217t Budizm'deki amacımızın acıyı azaltmak veya ortadan kaldırmak olduğu Budizm gibi manevi geleneklerde. Zihin bu şekilde çalışır ve bu nedenle, zihnin ve gerçekliğin acıyı azaltmak veya ortadan kaldırmak için çalıştığı şekilde yapmamız gereken şey budur. Gerçekliğin nasıl çalıştığını anlamak istiyorum şeklindeki temel hedeften oldukça farklı olan temel amaç budur.
Yapacak daha çok şey olduğunu düşünüyorum ve açıkçası psikoloji ve sosyal bilimler gibi bu rolü dolduran bilimler var ve bunlar daha çok zihnin nasıl çalıştığını anlamakla ilgili. Toplumda daha fazla uyum veya daha fazla bireysel mutluluk gibi bir takım hedefler verildiğinde, bunları başarmak için ne yapmamız gerektiğine dair bir fikrimiz olsun diye toplumun nasıl çalıştığını anlayalım. Bugünlerde bir yanda bu alanlar ile diğer yanda temel fizik arasında oldukça büyük bir boşluk olduğunu söyleyebilirim. Herhangi bir fizik bilmeden sosyal bilimler veya psikoloji yapmak için çok zaman harcayabilirsiniz ve bunun tersi de olabilir, ancak aynı zamanda bunların gerçekten bu kadar ayrı olmaları gerektiği açık değildir. Fizik, gerçekliğin temel doğası hakkında konuşuyor. Psikoloji aynı zamanda gerçekliğin temel doğasından ama onun iki farklı yönünden, iç taraf ve dış taraf hakkında konuşuyor.
Bu ikisi birbiriyle çok bağlantılıdır ve bu nedenle, en azından diğerinin bir kısmı olmadan birini tam olarak anlamak tamamen mümkün olmamalıdır. Bunun da sahip olduğum motivasyonun bir parçası olduğunu düşünüyorum çünkü ne yapmamız gerektiğini anlamak için sahip olmak istediğiniz türden kapsamlı bir dünya görüşüne sahip olabileceğinizi düşünmüyorum, her iki yönden de bazılarına sahip olmadan. .
Lucas Perry: Gözlemci tüm zaman boyunca denklemin bir parçası olmuştur. Sadece klasik mekanik öyle bir problem ki hiçbir zaman bu kadar önemli olmadı, ama şimdi astronomi ve iletişim teknolojileri göz önüne alındığında daha önemli. Ne olduğunu belirlerken, bir gözlemcinin ne olduğunu belirlemeye çalışması ve gözlemcinin belirli bir doğası olduğu gerçeği, ne olduğunu keşfetmeye çalışma sürecini etkiler, aynı zamanda sadece bizim denediğimiz "vardır" ifadeleri yoktur. keşfeder ya da anlarız, ama bizler de bir perspektiften deneyimleri olan bilinçli varlıklarız, acılarımız ve neşemiz var ve ne yapmamız gerektiğini belirlemeye çalışıyoruz. Bence işaret ettiğiniz şey, temelde, neyin var olduğunu belirleme sorununun ve aynı zamanda, anlamaya çalıştığımız ve ne olduğuna dair kararlar vermeye çalıştığımız dünyada bir yaratık olarak bağlamsallaştırıldığımız gerçeğinin çoğu zaman gözden kaçırılan gerçeğinin alternatif bir birleşimidir. sonraki yapmak için.
Anthony Aguirre: Bence bu kozmik bağlamda bunu çok büyük terimlerle düşünebilirsiniz, öznellik nedir? Bilinç nedir? Ahlaki değer ve benzeri duygulara sahip olmak ne anlama gelir? Bunun hakkında konuşalım. Ayrıca, dünyadaki bir ajan olarak deneyimimi düşünürseniz, dünyanın nesnel olarak orada olduğunu düşündüğüm ve onu az çok doğrudan algıladığım anlamında daha somut olmaya değer olduğunu düşünüyorum. Mutlaka gerçek olmayan birçok şeyi zihnimde çok gerçek kılma eğilimindeyim. Benim tarafımdan yarı yarıya yaratılmış şeyler, daha sonra orada nesnel şeylere dönüşme ve sonra onlara tepki verme eğilimindeyim. Bu, hepimizin günlük hayatımızda her zaman kişisel olarak yaptığımız bir şeydir. Hikayeler uyduruyoruz ve sonra bu hikayelerin gerçek olduğunu düşünüyoruz. Bu her gün yaptığımız çok somut bir şey.
Bazen bu iyi sonuç verir ve bazen olmaz çünkü elimizdeki hikaye başka birinin hikayesinden veya toplumun hikayesinden farklıysa veya bazı yönlerden biraz daha nesnel hikayeyse, o zaman bir uyumsuzluk var demektir ve bunu yaparak birçok kötü seçime ve kötü sonuçlara neden olabiliriz. Basitçe, biraz öz analizle, uydurduğumuz hikayelerin genellikle düşündüğümüz kadar doğru olmadığını keşfedebileceğimiz çok açık psikolojik gerçek, bu sürecin sadece bir ucu. duyarlı varlıklar olarak bizler, içinde yaşadığımız gerçekliği birlikte yaratıyoruz.
Sanırım bu birlikte yaratma süreci, dün falan filanla konuşurken olanlar hakkında hikayeler uydurduğumuzda garip bir şekilde gerçekleşmesi gerçeğinden memnunuz. Bir masadan bahsederken pek aklımıza gelmiyor. Masanın orada olduğunu düşünüyoruz. Gerçek. Bir şey varsa, öyle. Daha derine indiğimizde, renk, sağlamlık ve zaman içindeki dayanıklılık gibi her şeyin atomların işleyişinde ve onları evrimleştiren fizik yasalarında olmadığını anlayabiliriz. Bu şeyler, milyonlarca yıllık evrim ve binlerce yıllık sosyal evrim vb. boyunca gelişen dünyayı tanımlamanın yararlı yolları olarak getirdiğimiz özelliklerdir. Bu özellikler, o şeylerin hiçbiri doğa kanunlarında yerleşik değildir. Bunların hepsi getirdiğimiz şeyler. Bu, masanın hazır olduğu anlamına gelmez. Açıkçası, öyle değil. Tablo bir anlamda çok nesneldir, ancak evrenin yapısında yerleşik bir masa yoktur.
Sanırım gerçeklik tanımımıza ne kadar çok şey kattığımızı halının altına süpürme eğilimindeyiz. Dışarıda olduğunu söylüyoruz. Bunu küçük seviyelerde fark edebiliriz, ancak bence algılarımıza ne kadar çok şey kattığımızın ve bu şeylerin nereden geldiğinin derinliğini fark etmeyi düşünüyorum, bu uzun tarihsel, karmaşık bir bilgi üretme sürecidir ve çok daha fazla dalmayı ve düşünmeyi gerektirir. .
Lucas Perry: Sağ. Eğer kişi tanrı olsaydı ya da her şeyi bilen olsaydı, o zaman evreni nihai düzeyde bilmek, kozmik dalga fonksiyonunu ve kozmik dalga fonksiyonu içinde evlilik ve kimlik gibi şeyleri ve bir unvanım ve kavramsallığım olduğu gerçeğini bilmek olurdu. hayatımla ilgili tarih temel ontolojik şeyler değildir. Daha ziyade, sizin de söylediğiniz gibi, evrim, sosyal koşullanma ve kültür nedeniyle canlı varlıkların oluşturduğu kavramlar ve hikayelerdir.
Anthony Aguirre: Doğru, ama bunu söylediğinde, kozmik dalga fonksiyonları açıklamasının bir şekilde daha iyi olacağına dair bir öneri olduğunu düşünüyorum. Buna itiraz ediyorum çünkü bence her atomun konumunu veya tam olarak kozmik dalga fonksiyonunu bilen süper kandırılmış bir mega zeka olsaydınız, bu, önümde duran masanın ne olduğunu bileceğiniz anlamına gelmez. Kahverengi. Gerçekliğin bu tanımı, içinde tüm parçacıkları ve konumlarını ve bir düzeyde, temel fizik hakkında sahip olabileceğiniz tüm bilgileri içerir, ancak bir sürü başka şey tamamen eksiktir, ki bu bizim kategorize etme yollarımızdır. bu bilgiyi sağlamlık, renk ve tablo gibi anlamlı şeylere dönüştürür.
Lucas Perry: Bana öyle geliyor ki, bu gerçekliğin nihai tanımı içinde yer almalı çünkü sonunda, biz sadece parçacıkların düzenlemeleriyiz ve eğer tanrı ya da her şeyi bilen şey bizim perspektifimizi alabilseydi, o zaman masayı ya da sandalyeyi görürlerdi ve aynı hikayeye sahip olmak. Dünya hakkındaki hikayelerimiz içimizde yerleşik bilgilerdir. Sağ?
Anthony Aguirre: Bunu nasıl yapacaktı? Söylediğim şey bilgi var. Evrenin dalga fonksiyonunu söyleyin. Bu, atomların ve nesnelerin konumları hakkında yapabileceğiniz her türlü farklı gözlemi tanımlayan büyük bir bilgi yığınıdır, ancak bu açıklamanın hiçbir yerinde, orada olup olmadığı hakkında konuşmak için bilmeniz gereken şeyleri size söylemeyecek. #8217s önümdeki masada bir bardak çünkü cam ve masa ve nesneler o dalga fonksiyonunun parçası değil. Bunlara eklenmesi gereken kavramlardır. Dünya görüşümüz nedeniyle var olan bir özellik daha eklendi. Sadece evrimleşmiş ve dışarı bakan yaratıklar olarak nerede olduğumuza dair içsel perspektiften var olur.
Lucas Perry: Buradaki bakış açım, tüm olası şeylerin yaratılması için evrensel dalga fonksiyonunun tam kapasitesi göz önüne alındığında, o belirli bağlam içinde ulaşan, hissedebilir varlıkların hayal edebileceği toplam keyfi kavramlar, hikayeler, anlatılar ve deneyimler var. kozmik dalga fonksiyonu. Masalar ve sandalyeler ya da sniffelwoops ve worbblog'lar olabilirdi ama eğer tanrı olsaydık ve dalga fonksiyonumuz olsaydı, onu öyle çalıştırabilirdik ki, sniffelwoops ve worbbloglar ya da başka bir hayat hayal eden yaratıklar yarattık. Bana daha çok orijinal şeyin içinde yer alıyormuş gibi geliyor.
Anthony Aguirre: Burası bilgi hakkında konuşmanın yararlı olduğunu düşündüğüm yer çünkü sekiz bitlik bir dizi düşündüğünüzde bu fikre katılmıyorum, yani birler ve sıfırların nerede olabileceğine dair 256 olasılık var. açık ve kapalı olun, bunların 256'sını da düşünürseniz, o zaman orada hiçbir bilgi yoktur. Oysa ben aslında ilki bir olduğu için bunlardan sadece 128 tanesine izin veriliyor dediğimde, olasılıklar listesini azaltıyorsunuz ama kısaltarak, artık bilgi var. Bu tam olarak bilginin fiziksel veya matematiksel olarak tanımlanma şeklidir. Tüm olasılıklar eşit düzeydeyse, eşit derecede olası diyebilirsiniz, o zaman orada hiçbir bilgi yok demektir. Oysa bazıları daha olasıysa, hatta biliniyorsa, bunun kesinlikle sıfır veya bir olması gibi, o zaman her şeyin içinde bilgi var.
Gerçekle çok aynı şekilde düşünüyorum. Tüm olasılıkları düşünürseniz ve hepsi eşit geçerlilikte masadaysa, orada hiçbir şey yoktur. İlginç bir şey yok. Orada hiçbir bilgi yok. Bilginin ortaya çıkma olasılıklarını azalttığınızda. Buna birçok farklı bağlamda bakabilirsiniz. Kuantum mekaniğinde düşünürseniz, bir sistem kurarsanız, birçok olasılığa dönüşür. Bir gözlem yaptığınızda, ah bu ihtimal gerçek oldu diyorsunuz ve bu anlamda orada bilgiyi yarattınız.
Şimdi kuantum mekaniğinin birçok dünya görüşüne katıldığınızı varsayalım. Dünyanın iki kopyaya dönüştüğünü söyleyebilirsiniz, biri A olayının olduğu, diğeri B olayının gerçekleştiği. Bu A ve B kombinasyonunda, A veya B'dekinden daha az bilgi vardır. Eğer A gözlemcisiyseniz veya B gözlemcisiyseniz, aşağıdaki kombinasyona bakan C gözlemcisinden daha fazla bilgiye sahipsiniz. bir şeyler. Bu anlamda, biz sakinler olarak, her şeyi bilen bir bakış açısıyla değil, belirli bir bakış açısına sahip sınırlı ajanlar olarak, aslında tam görüşe sahip birinden daha belirli bir anlamda dünya hakkında daha fazla bilgiye sahibiz. Tam görüşe sahip olan kişi, bu kişi ben olsam bunu görürdüm veya bu kişi olsam şunu görürdüm diyebilir. Bir bakıma daha büyük bir analitik güce sahipler, ancak bunun eksik bir yönü var, hangisine gerçekten baktığınıza, hangisinde ikamet ettiğinize dair bir seçim yapmak.
Lucas Perry: Özdeşleştirdiğiniz dünya modeli ya da nihayetinde yürüttüğünüz dünya modeli gibi. Bahsettiğiniz sekiz bitlik dize: bu dizede bulunabilecek tüm olası bilgileri içerir. Demek istediğin, sınırlamaya başladığımız zaman, daha fazla bilgiyi kodlamaya başladığımız zamandır.
Anthony Aguirre: Bu doğru. Borges'in Babil Kütüphanesi adlı ünlü bir hikayesi vardır. Her olası karakter dizisinin kitaptan sonra kitaptan ibaret olduğu bir kitaplık. Kendinize o kütüphanede ne kadar bilgi olduğunu sormalısınız. Bir yandan, bir ton gibi görünüyor çünkü seçtiğiniz her ciltte büyük bir karakter dizisi var, ama diğer yandan orada hiçbir şey yok. Herhangi bir anlam ifade eden bir cümle bile bulmadan önce, evrenin yaşından çok daha uzun bir süre boyunca sonsuza kadar arama yapardınız.
Lucas Perry: Kitaplar ayrıca çoklu ayetin tamamını içeriyor, değil mi?
Anthony Aguirre: Sonsuz uzunlukta giderlerse, sonlu uzunlukta kitaplar değilse. Bu, bilgiyle ilgili çok paradoksal bir şey, bence, birçok şeyi içlerindeki bilgiyle birleştirirseniz, içinde bilgi olmayan bir şey elde edersiniz. Bu çok, çok garip. İşte Babil Kütüphanesi budur. Bence çok fazla bilgi içeren pek çok şey var, ancak bir araya getirildiğinde size hiçbir şey vermiyorlar. Bence bu, bir düzeyde, evrenin kendi içinde çok düşük bilgili bir şey olabileceği, ancak bizim gibi içinde bulunan varlıklar açısından inanılmaz derecede yüksek bir bilgi olabileceğidir.
Anthony Aguirre: Bu şekilde düşündüğünüzde, düşündüğünüzden çok ama çok daha önemli hale geliyoruz çünkü o zaman evrenin içerdiği tüm bu bilgiler bizim açımızdan, bizim bakış açımız açısından tanımlanıyor. , ki onsuz orada hiçbir şey yoktur. Bu çok kışkırtıcı ve tuhaf bir dünya görüşü, ama bu giderek daha fazla, belki de öyle olduğunu düşünüyorum.
Lucas Perry: Dürüst olmak gerekirse kafam karıştı. Örneğinizi genişletebilir misiniz?
Anthony Aguirre: Babil kütüphanesine sahip olduğunuzu varsayalım. Orada, hepsi yazılı. Ancak, “burada dünyayı gözlemliyorum” gibi bir cümle olduğunda, o cümleye bir bakış açısı yükleyebileceğinizi varsayalım. Yani, “burada dünyayı gözlemliyorum” gibi bir dizi kelimeye sahip olduğunuzda, bunun öznel bir deneyimi olur. Öyleyse bu kitaplığın tamamında neredeyse hiçbir kitap yok, ama çok, çok, çok seçkin bir azınlığın var. Ve sonra o kitaplara odaklanıyorsun. Kitapların bu alt seçimi, o alt bölümle ilgili çok fazla bilgi olduğunu söylersiniz, çünkü daha özel bir şey yapmak, daha fazla bilgiye sahip olduğu anlamına gelir. Yani bir kez bir şeyi belirttiğinizde, onunla ilişkili bir sürü bilgi var.
Anthony Aguirre: Bu belirli kitapları seçerek, şimdi bilgi yarattınız. Demek istediğim, evrenin çok özel bir alt kümesi ya da evrenin olabileceği yolların alt kümesi var, bu da dünyaya bakma konusunda öznel bir anlayışa sahip bir bakış açısı ekliyor. Ve belirtirseniz, evrenin tüm farklı durumlarından, o bakış açısına sahip ilişkili olanlara odaklandığınızda, bu bir yığın bilgi yaratır. Evrendeki sübjektif gözlemciler olarak rolümüze bu şekilde bakıyorum, birinci şahıs bakış açısıyla, çok, çok, çok özel bir madde kümesini alt-seçiyor ve böylece tonlarca madde yaratıyorsunuz. konunun düzenlenebileceği tüm olası yollarla ilgili bilgiler.
Lucas Perry: Örneğin, mutfağın kirli olduğunu söyleyin ve mutfağı yalnız bırakırsanız, entropi mutfağı daha da kirletmeye devam edecektir çünkü mutfağın kirli olduğu durumlar temiz olduğundan daha fazla olasıdır ve daha olası durumlar vardır. evrende duygulu insanların ortaya çıkmadığı durumlar. Ama işte buradayız, geri kalan organik yaşamın olduğu bir gezegende kodlanmışız… ve toplamda, bu gezegendeki evrim ve yaşam tarihi, büyük ve eşit olmayan miktarda bilgi ve spesifikasyon gerektirir.
Anthony Aguirre: Evet, "entropi hakkında konuşmadık" derdim ve konuşmamız gerekip gerekmediğini bilmiyorum. Genellik bilginin zıttıdır. Dolayısıyla, bir şey çok özel olduğunda bilgi içeriği vardır ve çok genel olduğunda daha az bilgi içeriği vardır. Bu, bir düzeyde, “bilinçli varlıklar olarak birinci tekil şahıs bakış açımız çok, çok spesifiktir.” demek. Bence bu çok özel bir takım şeylerin olduğu gerçeği hakkında en azından çok özel ve gizemli bir şey var. onunla ilişkili birinci şahıs bakış açısına sahip gibi görünen evrende. İşte tam da bu noktadayız, neredeyse tanımı gereği.
İşte bu noktada faillik, gözlem ve bilinç sorununun evrenin nasıl oluştuğuyla bir ilgisi olduğunu düşünüyorum, evreni bir şekilde değiştirdiği için değil, tüm bu bilgiler bu özel bakış açısıyla bağlantılıdır ve eğer öyleyse fiziksel dünya bir düzeyde bilgiden oluşuyor, bu çok radikal bir şey çünkü bu, bilinçli varlığımız ve belirli bakış açımız aracılığıyla bilgiyi yarattığımızı ve bilginin gerçeklik olduğunu söylüyor. 8217re gerçeklik yaratıyor.
Fiziği gerçekliğe uygulamamızın tüm bu yolları vardır. Bunlar çok teorik bilgidir. Gerçekliğin bileşenleri hakkında düşünmenin daha yararlı bir yolunun bilgi varlıkları olarak olduğuna dair bu tür bir iddia var. İkinci iddia ise belirterek, bilgiyi oluşturduğumuzdur. Ve üçüncüsü, evrende var olan ve sonra evrene bakış açımıza sahip olan bilinçli gözlemciler olarak, bir seçim yaptığımızı belirterek, "Benim gördüğüm bu" diye belirtiyoruz. .” Böylece bir yığın bilgi yaratıyoruz ve böylece bir gerçeklik yaratıyoruz.
Bu anlamda, bazılarından değil, bir gerçeklik yarattığımızı iddia ediyorum, 'aklımda düşünüyorum ve bu nedenle gerçeklik sihirli güçler gibi görünüyor', ancak gerçekten gerçek olan hakkında konuşursak, bu gerçek değildir. #8217t sadece küçük şeyler bence, ama gerçekliği oluşturan diğer her şey ve gerçekliği oluşturan bu bilgi, yaratılışın büyük bir parçası olduğumuz bir şey.
Bilginin farklı tanımları vardır, ancak kelimenin en yaygın kullanım şekli Shannon bilgisi içindir. Ve bu, bir dizi olasılık ile ilişkili bir miktardır. Öyleyse, biraz zar atacağım dersem, ne atacağım? Yani, 'bilmiyorum' dersiniz. 'Bilmiyorum' dersiniz. Ben de, 'Tamam, o zaman atacağım şeye ne gibi olasılıklar yüklersiniz? , “Eh, muhtemelen kalıbın her iki tarafı için altıncı.” Ve bu açıklamada sıfır bilgi olduğunu söyleyebilirim. Ve bunu söylüyorum çünkü bu, zarların yuvarlanmasıyla ilgili olabilecek en belirsiz şey. Zırhla ilgili açıklamanızda hiçbir bilgi yok.
Şimdi yuvarladım ve üç olduğunu görüyoruz. Yani şimdi üç olasılığı %100 veya en azından buna çok yakın. Ve diğerlerinin hepsinin olasılığı sıfırdır. Ve şimdi açıklamamızda bilgi var. Belirli bir şey oldu ve bilgileri oluşturduk. Bu sihirli bir şey değil, sadece bilgi şeyler üzerindeki olasılıklarla ilişkilidir ve olasılıkları değiştirdiğimizde, ne kadar bilgi olduğunu da değiştiririz.
Genellikle bir şeyleri gözlemlediğimizde olasılıkları daraltırız. Bu, bir şey hakkında daha fazla bilgi edinmek için gözlem yapmanın bir nevi noktasıdır. Bu anlamda bilgi üretiyoruz ya da bilgi topluyoruz diyebiliriz, yani ölçüm yaparak bilgiyi oluşturduk ya da o anlamda topladık diyebiliriz. Bu anlamda, herhangi bir şeye baktığımızda, bilgi oluşturuyoruz, değil mi?
Arkamda ne olduğunu düşünürsem, muhtemelen bir sütun vardır. Orada olabilir, orada olabilir. Şimdi arkamı dönüp bakayım. Şimdi sütun konumu açıklamamda bilgi topladım veya bilgi oluşturdum. Şimdi bir dalga fonksiyonu ve dalga fonksiyonunu ölçen biri hakkında konuştuğumuzda ve tüm bilgileri vb. takip etmek istediğimizde, bu oldukça zorlaşıyor çünkü kimin olasılıklarından bahsettiğimiz ve kimin olasılıklarından bahsettiğimiz hakkında sorular var. gözlemler ve ne gözlemliyorlar. Bu yüzden ne tür olasılıkların tanımlandığı, kim oldukları ve nasıl evrimleştikleri konusunda gerçekten dikkatli ve teknik davranmalıyız.
“Bilgi evrende korunur” gibi bir şey okuduğunuzda, bunun anlamı şudur, eğer evrenin bir tanımını alırsam ve sonra gözlerimi kapatırsam ve bu tanımı fizik yasalarını kullanarak geliştiririm, açıklamamın sahip olduğu bilgiler korunacaktır. Dolayısıyla fizik yasalarının kendisi bu tanımdaki bilgi miktarını değiştirmeyecektir.
Ama gözlerimi açıp bakar bakmaz değişiyor, çünkü sadece bir şeyi gözlemleyeceğim ve gözlerimi kapadığımı göreceğim, evren iki farklı şeye evrilebilirdi. Şimdi onları açıyorum ve gerçekte hangisine dönüştüğünü görüyorum. Şimdi bilgileri artırdım. Belirsizliği azalttım. Yani evrenin bilgiyi saklama şekli çok, çok incelikli. Evrenin dinamikleri, fizik yasaları, dünya hakkında sahip olduğunuz bir tanımla bağlantılı bilgiyi korur. Orada inanılmaz bir zenginlik var çünkü gerçekte olan bu. Gerçekliğin ne olduğu hakkında düşünmek istiyorsanız, gerçek budur ve bu tanımlamayı yaratan ve o dünyayı gözlemleyen ve gördükleriyle eşleşmesi için tanımlamayı değiştiren gözlemcilerdir. Gerçeklik, bu iki şeyin birleşimidir: dünyanın fizik yasalarıyla evrimi ve bunun, soruları soran ve gözlemleri yapan kişi ya da her neyse o kişiyle etkileşimi.
İşin zor yanı, maddenin aksine, bilgi diyebileceğiniz bir şey değil, burada dört bit bilgi var ve burada beş bit bilgi var, bu yüzden onları birleştirip dokuz bit elde edeceğim. bilgi.” Bazen bu doğrudur, ancak diğer zamanlarda kesinlikle doğru değildir. Bence çok, çok, çok zor olan şey bu. Yani eğer bir zarım var ve %100 şansla bir tane atıyorum dersem, bu bilgidir. Bir zarım olduğunu söylersem ve bir iki attım ya da bir zarım olduğunu söylersem ve sonra üç attıysam, bunların hepsinin kendileriyle ilgili bilgileri vardır. Ama bunları bir zarım var dediğim ve bir ve iki ve üç ve dört ve beş ve altı yuvarladığım anlamında birleştirirsem, bununla ilgili hiçbir bilgi yoktur.
Her şey oldu ve işte bu kadar zor olan da bu. Babil'in kütüphanesi için de durum aynı. Her olasılığı eşit bir temelde ele alırsam, hiçbiri özel değildir ve bununla ilgili hiçbir bilgi yoktur. Bir sürü özel şeyi alıp büyük bir tencereye koyarsam, sadece büyük bir karmaşa olur ve o zaman artık özel bir şey kalmaz.
“Dünya bilgiden yapılmıştır” gibi bir şey söylediğimde, bu onun maddeden yapılmış olmasından farklı özelliklere sahip olduğu anlamına gelir. Çünkü bazı şeyler … gibi bazı şeyleri alıp götürüyorsun ve daha az eşya var. Ya da malzemeleri ikiye bölersiniz ve her iki yarıda da yarısı kadar malzeme vardır. Ve bilgi mutlaka böyle değildir. Dolayısıyla, bir sürü bilginiz veya bir şeyin tanımınız varsa ve onun bir alt kümesini alırsanız, bahsettiğiniz daha az şey olmasına rağmen aslında daha fazla bilgi yapmış olursunuz.
Maddeden oluştuğunu düşündüğünüzde gerçekliğin oluşumu hakkında düşündüğümüzden farklıdır ve dünyayı yapılmış olarak düşünmeye alıştığımızda biraz mantığa aykırı olan çok farklı özelliklere sahiptir. şeyler kadar.
Lucas Perry: Sadece bilgiyi tartışmak için bu kadar zaman harcadığımız için mutluyum, çünkü bunun dünyayı görmek için önemli bir kavramsal değişim sunduğunu ve en azından benim sahip olduğum yaygın olarak kabul edilen bazı sezgilere iyi bir meydan okuma sunduğunu düşünüyorum. Şimdi benim için soru şu, burada aracılar için ilgili ve ilginç çıkarımlar nelerdir? Aklıma gelen tek şey… ve buraya daha fazla Zen enjekte etmek… “önce dağlar vardı ve sonra dağlar yoktu, sonra dağlar vardı” gibi bir koan var. Bu, ifade ettiğiniz görüşle paralellik gösteriyor gibi görünüyor, çünkü ilk önce sadece şaşkına döndünüz ve “Ben aslında nihayetinde bir insanım ve benim bir hikayem var. evlendiğim hayatım, iş denen bir şey vardı ve masalar vardı, sağlam ve kahverengiydi ve başka özellikleri vardı…” Ama dediğin gibi, dalga fonksiyonunda masa ya da masa yok bizim için işlevsel veya yararlı oldukları için kullandığımız tüm hikayeler ve soyutlamalardır. Ve sonra gittiğimizi gördüğümüzde, “Tamam, yani düşündüğüm şekilde gerçekten dağlar yok, dağlar sadece kendimize dalga fonksiyonu hakkında anlattığımız hikayelerdir.”
Ama sonra sanırım burada tekrar işaret ediyormuşsunuz gibi görünüyor, "tamam, yani dağlar yine dağdır, çünkü benim kavramıma ve yaşanmış bir deneyime ihtiyacım var" gibi bir tür etik veya normatif zorunluluk var. dağ dünyada var olmak ve insan kurumları, kavramlar ve dil arasında var olmak ve buna geri dönsem bile, tüm bunlar yeni bir ışık altında görülebilir. Bu sizce doğru yöne mi işaret ediyor?
Anthony Aguirre: Bence bir anlamda, çok önemli olduğumuzu ve etrafımızdaki şeylerin gerçek olduğunu düşünüyoruz ve sonra fizik çalışırken aslında, bu potansiyel olarak sonsuz veya en azından aşırı derecede büyük olan küçük küçük noktalar olduğumuzu fark ediyoruz. , biraz umursamaz görünen evren, gerçek olduğunu düşündüğümüz şeylerin bir tür hayali olduğunu ve kısmen kendi tarihimiz, algılarımız ve şeylerden oluştuğunu, masanın gerçekten gerçek olmadığını, ancak atomlardan veya atomlardan oluştuğunu. dalga fonksiyonu ya da neyin var.
Ama sonra diyeceğim ki, neden dalga fonksiyonuna tablodan daha fazla gerçeklik atfediyorsunuz? Dalga fonksiyonu, tabloları ve nesneleri içermeyen dünyanın çok yetersiz bir tanımıdır. Bu yüzden, bir şey temel fiziksel matematik yasalarıyla tanımlandığı için, insanların diğer insanlara masalar hakkında konuştuğu bir masa gibi bir şeyden daha gerçek olduğu için söylemenin bu patolojisi olduğunu düşünüyorum.
Bu şeylerde çok farklı bir şeyler var, ama bunlardan biri daha gerçek mi ve bu ne anlama geliyor? Tablo dalga fonksiyonunda yer almıyorsa ve dalga fonksiyonu gerçekten tabloda içerilmiyorsa, bunlar sadece farklı şeylerdir. Benim görüşüme göre ikisi de bilgiden oluşuyor, ancak oldukça farklı türler ve oldukça farklı şeylere erişilebilir.
Bana göre, “Sonra yine dağ olduğunu anladım”, evet, masa bir anlamda bir illüzyon. Atomlardan yapılmıştır ve tüm bunları ona getiriyoruz ve katılığı, kahverengiliği ve diğer şeyleri oluşturuyoruz. Yani evrenin temel bir parçası değil. Objektif olarak gerçek değil, ama o zaman bir düzeyde hiçbir şeyin bu kadar tamamen objektif olarak gerçek olmadığını düşünüyorum. Bu kayan bir ölçek ve sonra evrenin dalga fonksiyonu ve fiziğin temel yasaları gibi şeylere nesnelerin daha nesnel ucunda, kahverengilik ve katılık gibi şeylere daha öznel bir yerde yer veriyor. ve masalar hakkındaki hislerim ve şeylerin çok öznel ucundaki suya susamışlığım. Ama ben bunu bir tür sürekli spektrum olarak görüyorum ve tüm bu şeyler biraz farklı şekillerde gerçek. Bu anlamda, sanırım bu hayali şeylerin bir anlamda tekrar gerçek olduklarına geri dönüyorum, ama bu konuda Zen olacaksak, sadece oldukça farklı bir perspektiften.
Lucas Perry: Evet, fizik ve kozmolojide açık bir soru gibi görünüyor. Bir şeyin gerçek olmasının ne anlama geldiği konusunda halen tartışmalar sürüyor. Sanırım bir şeyin nedenselliği varsa gerçek olduğunu iddia ederdim ya da nedensellik o şeyin üzerine gelirdi… Emin bile değilim, buradan başlayacağımı bile sanmıyorum, muhtemelen olacağımı düşünüyorum. yanlış. Yani…
Anthony Aguirre: Bence sorun, şeylerin gerçek olup olmadığı veya nesnel olup olmadığı arasında ikili bir ayrım yapmaya çalışmakta. Bunun hakkında düşünmenin yanlış yolu olduğunu düşünüyorum. Bence diğer şeylerden çok daha nesnel olan şeyler var ve diğer şeylerden çok daha az nesnel olan şeyler var ve gerçekle nesnel olmak arasında bağlantı kurmak istediğiniz ölçüde, giderek daha az gerçek olan şeyler var.
Kitaptaki koanlardan birinde, diyelim ki Pisagor teoremi gibi matematiksel bir ifade ya da üstelleri kosinüs ve sinüslerle ilişkilendiren Euler teoremi gibi başka bir güzel şeyi, bunların nesnel özel şeyler olduğunu düşündüğümüzü iddia ediyorum. Evrenin içine yerleştirilmiştir, çünkü bu şeyleri anladığımızda, onların doğru olduğunu ve etrafta herhangi bir insan olmadan önce var olduklarını görürüz. Sanki Pisagor teoremi, Pisagor ya da bir başkası onu keşfettiğinde ya da Euler'in teoreminin ortaya çıkması gibi olamaz. İlk yıldızlara kadar her şey doğruydu.
Ve durum açıkça böyle. Bunların gerçek olduğu bir zaman yok. Aynı zamanda, şimdi kullandığımız bazı matematik aksiyomlarını ve onlardan yeni doğru ifadeler üretmek için bir tür kurallar aldığımı varsayalım. Ve sonra bir bilgisayar alıp ifadeleri çalmaya başlıyorum. Bu yüzden bu aksiyomların tüm olası sonuçlarını çıkardım. Şimdi, eğer o bilgisayarın yeterince çalışmasına izin verirsem, bu doğru ifadeler dizisinde bir yerde Pisagor teoremine veya Euler'in teoremine çevrilebilecek bir şey olacak. Orada bir yerde. Ama matematik mi yapıyorum? Bu şeyin sonsuza kadar sürmesine izin verirsem, yaptığım tek şeyin sonsuz sayıda doğru ifade üretmek olması anlamında, hayır derim.
Ama neredeyse hepsi süper ilgisiz. Bunlar, aksiyomlar ve yeni doğru ifadeler üretme kuralları veriliyken doğru olan saçma sapan bir dizidir, ancak hiçbir şey ifade etmezler. Oysa Euler'in teoremi bir anlam ifade eden çok, çok özel bir ifadedir. Yani matematik yaparken yaptığımız şey, yaptığımız şeyin bir şeylerin doğru olduğunu kanıtlamak olduğunu hissediyoruz. Ve bir seviyedeyiz, ama bence bu perspektiften gerçekten yaptığımız şey, bilgi içermeyen, gerçek ifadelerden arınmış bu katalogdan, ilginç olan çok, çok özel bir alt küme seçiyoruz. Ve bu seçimi yaparken bir kez daha bilgi yaratıyoruz. Ve yarattığımız bilgi, bence matematik yaparken yaptığımız şeydir.
Pisagor teoreminin gerçek dünyadaki şeyler için geçerli olan ilginç bir teorem olduğu ve çocuklarımıza okullarda öğretmemiz gerektiği ifadesinde yer alan bilgiler, ancak insanlar bunu yaptığında ortaya çıktı. Bu yüzden ifade her zaman doğru olmasına rağmen, bence bilgiler insanlarla birlikte yaratıldı. Yani bence her iki şekilde de sahip olabilirsiniz. Evrenin içine yerleştirilmiştir, ancak aynı zamanda yaratılmıştır, bu yüzden onu keşfeder ve yaratırsınız.
Bence bu şekilde olan pek çok şey var. Ve Pisagor teoremi süper nesnel gibi görünse de, Pisagor teoremi ile bir anlamda aynı fikirde olamazsınız, ne olduğunu anladığımızda hepimiz onun üzerinde hemfikir oluruz, aynı zamanda bu öznel yönü de alır. Seçtiğimiz tüm teoremlerden, bu özel ilgi … Bu arada, seçebileceğimiz tüm farklı aksiyom kümelerinden aksiyomları da seçtik. Yani biz geometri yapmayı seven, dünya hakkında düşünen ve teoremleri kanıtlayan insanlar olarak bu nesnellik ve öznellik kombinasyonu var. Ve bu kombinasyon, Pisagor teoremi ile ilişkili bilgiyi yaratan şeydir.
Lucas Perry: Evet. “öznellik” kelimesini oraya attınız ama bu süreç bizi hakikate getiriyor değil mi? Demek istediğim, soru yine, doğru ya da gerçek nedir?
Anthony Aguirre: Farklı öznellik algıları vardır. Yani bir iç dünya görüşüne sahip olmanın, bir bilince veya farkındalığa sahip olmanın ya da buna benzer bir şeyin, özne olmanın bir anlamı var. Ve onun bakış açısının, göreceli olduğunu ya da başka bir şey olduğunu, farklı ajanların bu konuda hemfikir olmayabileceğini ya da onu biraz farklı görebileceğini söyleyen başka bir şey daha var. Bu yüzden bu ikisi arasında ayrım yapmak istiyorum.
Lucas Perry: Hangi anlamda demek istedin?
Anthony Aguirre: Demek istediğim, Pisagor teoremi, birçok etmen öncüller ve temel kurallar üzerinde bir kez hemfikir olduğumuzda, Pisagor teoremi üzerinde hemfikir olacağımız anlamında oldukça nesneldir. Dondurmanın iyi olup olmadığı konusunda hemfikir olmayabiliriz, ancak yine de biraz objektif değil.
Lucas Perry: Bu, bu aksiyomlardan ortaya çıkan tüm olası matematiksel olarak doğru ifadelerin küçük bir parçası gibidir.
Anthony Aguirre: Evet. Ve tarihsel bir süreçteki bazı ajanlar topluluğu bunu seçmek zorunda kaldı. Süreçten ve onu meydana getiren aracılardan ayrı tutulamaz ve bu anlamda tamamen nesnel değildir.
Lucas Perry: Tamam. Evet, evet, bu mantıklı. Anlıyorum. Bu solucan deliğine girmeden bir saat önce size sormayı planladığım bir soru bu, ilk önce kitabınızın yapısıyla ilgileniyordum. Kitabınızı fikirler açısından nasıl yapılandırıyorsunuz ve nelere yol açıyor?
Anthony Aguirre: Kitabın kısa bir özeti: Birkaç farklı yapı katmanı var. Biri, bir fikri kodlayan bir tür mesel veya küçük masal olan koanların kendisidir. Belki bir metafor ya da sadece fikrin kendisi vardır ve koan'lar, 1610 veya 1630'da başlayan bir anlatının parçası olarak, İtalya'dan sonunda Kyoto'ya yapılan bir yolculukta yer alır. Yani bu, bu koanlar aracılığıyla gerçekleşen dünya çapında bir yolculuk. Ve kronolojik sırayla gelmiyorlar, bu yüzden kitap ilerledikçe hikayeyi bir şekilde bir araya getirmeniz gerekiyor. Ama sonunda bir şekilde bir araya geliyor, bu yüzden koanlar aracılığıyla bir dizi şey oluyor ve kendi kendine bir araya geldiğini göreceğiniz bir hikaye var ve bir cin içeriyor ve bir kılıç dövüşü içeriyor ve her türlü eğlenceli şeyi içerir.
Bu yapının bir katmanı, anlatıyı oluşturan koanlardır. Sonra her bir koanın ardından, fikirleri derinlemesine inceleyen, biraz arka plan sağlayan, bazı fizik alanlarını dolduran, o koanın ne elde ettiği hakkında konuşan bir yorum var. Ve bazı durumlarda, bu bir tür çözümdür, tıpkı paradoks ve işte bu paradoksun çözümü gibi. Ancak daha sık olarak, soru bu, işte bu sorunun gerçekte ne sorduğunu nasıl anlayacağınız. İşte cevabını bilmediğimiz daha derin bir soru ve belki kitapta daha sonra geri döneceğiz ya da belki kazanamayacağız. Dolayısıyla, bu yorumlarda devam eden bir sürü fizik fikrinin bir tür gelişimi var.
Fizik fikirleri açısından, bir dizilim var. Görelilik de dahil olmak üzere ilk klasik fizik var. İkinci kısım, esasen kuantum mekaniğidir. Üçüncü bölüm istatistiksel mekanik ve bilgi teorisidir. Dördüncü bölüm kozmolojidir. Beşinci kısım, öznellik ve özne gibi içsel duyuyla bağlantılar ve içsel duyu, bilinç ve göz hakkında deneyler ve düşünmedir.Ve son kısım, bir tür daha felsefi bölümdür, her şeyi tartıştığımız şekilde bir araya getirir, orada ne kadar gerçekliğin olduğu, ne kadarının bizim tarafımızdan inşa edildiği ya da genel olarak bizim tarafımızdan inşa edildiği gibi. toplum ve düşünen varlıklar olarak biyolojik evrim vb. Yani kitabın yapısı böyle.
Lucas Perry: Kitaptaki en sevdiğin iki koanı bizim için okuyabilir misin?
Anthony Aguirre: Bu, Theseus'un gemisiyle ilgili klasik bir felsefi düşünce deneyini ima ediyor. Bunun adı Neye Giriyorsun? 1620 yılında Çin'in Şanghay kentinde geçmektedir. Karada bu kadar uzun mesafelerden sonra, yolculuğunuzun bir sonraki parçasının her zaman rahat hissettiğiniz denizde olacağının rahatlığını yaşarsınız. Sonra gemiyi görüyorsun. Daha önce hiç bu kadar acıklı bir hurda yığını görmediniz. Gövde çoğunlukla yamalardan yapılmış gibi görünüyor ve yamalar başka yamalardan yapılmış gibi görünüyor. Tırnaklar birlikte çivilenmiş görünüyor. Yelkenler açıkça çoğunlukla kanvas çuvallar ve eski giysilerden oluşan bir yorgandır. ‘Yüzer mi?’ diye sorarsınız, sığdırabildiğiniz kadar şüphecilikle ikinci kaptana. ‘Evet. Birçok onarım, doğru. Ama o hala benim iyi yoldaşım, [Atixia 00:25:46], hala her zaman olduğu gibi aynı gemi.’
O mu?, merak ediyorsun. Sonra tırnaklarına, tenine, kolundaki solgun yara izine bakarsın ve merak edersin, öyle miyim? Sonra nehre, denize, limana ve her yere bakıyorsunuz. bir şey var mı?”
Yani bu kişinin vardığı şey, bir geminin bir tahtasını değiştirirseniz, yine de onun küçük bir parçasını değiştirdiğiniz aynı gemi olduğunu söylediğiniz bu klasik hikaye. Ama gitgide daha fazla parçasını değiştirdikçe, bir noktada geminin her parçası daha önce orada olmayan bir parça olabilir. Yani aynı gemi mi yoksa değil mi? Her bir parçası değiştirilmiştir. Ve vücudumuz çok yıllık bir zaman ölçeğinde hemen hemen böyle, hemen hemen her şeyi değiştiriyoruz.
Bunun fikri, bir şeyi bir şeyin sahip olduğu kimlik gibi düşündüğümüzde, onun maddeden çok form ve bir anlamda bilgi içeriğiyle ilgili olduğu gerçeğine ulaşmaktır. 8217'lerden oluşuyor. Konu çok değiştirilebilir. Bu, bir şeyin var olmasının ne anlama geldiğine dair bir tartışma başlatmanın bir yolu mu? Neyden yapılmıştır? Bir şeyin başka bir şeyden farklı olması ne anlama gelir? Farklı varoluş biçimleri nelerdir? Maddeye karşı biçim nedir?
Ve bir düzeyde, madde fikrinin kendisinin bir parça yanılsama olduğu sonucuna varıyoruz. Küçücük madde parçalarını düşündüğünüzde ve bu küçük madde parçalarını daha uzağa böldüğünüzde, protonların, elektronların ve nötronların var olduğunu ve her neyse, bunların ne olduğunu görürsünüz anlamında bir tür biçim vardır. #8217 küçük şeyler değil. Bir şeyin miktarları veya özellikleridir. Enerjiyi veya kütleyi bir şey olarak düşündüğümüz gibi, ancak bakarsanız, onu bir şeyin sahip olabileceği bir özellik olarak düşünmek daha iyidir.
Bir elektrona sahip olmanız gerçekten de biraz enerji özelliğine veya biraz kütle özelliğine, biraz spin özelliğine, biraz da elektron lepton sayısı özelliğine sahip bir şeye sahip olduğunuz anlamına gelir. ve işte bu. Ve belki konumundan, hızından falan bahsedersiniz. Bu yüzden, küçük bir eşya demetinden çok, küçük bir özellik demeti gibidir. Ve sonra atom yığınlarını düşündüğünüzde, aynı şekilde. Düzenleme biçimleri, bir tür bilgilendirici şey ve sorup yanıt alabileceğiniz sorular gibi.
Daha önceki konuşmamıza dönersek, bu, bir şeyin neyden yapıldığını söylediğimizde, bu soruya farklı şekillerde faydalı birçok farklı yanıt olduğu iddiasının biraz daha somut bir versiyonudur. Ama bunun bir maddeden yapıldığı cevabı, belki de genellikle düşündüğümüz kadar faydalı olmayabilir.
Lucas Perry: Bu yüzden, sadece dinleyiciler için açıklığa kavuşturmak için, Zen'deki koan'ların geleneksel olarak açıkça felsefi olarak analitik değil, sizi dağları dağ olarak görmekten, dağ yokluğuna, tekrar dağlara götürebilecek yaygın olarak kabul edilen sezgileri yıkması beklenen deneyimsel şeyler olması gerekiyordu. Yani burada hem beni hem de sizi oluşturan atomların sözde olduğu bir bakış açısı var ve sonra atomların düzenlenme şekli ve sonra söylediğiniz bu koan, herhangi bir parçayı kaldırabileceğiniz düşüncesini ortaya çıkarıyor. ve her seferinde benden bir bit bilgi taşımaya devam edebilirsiniz ve benim Lucas dediğim ya da kendim olarak kabul ettiğim şey için gerekli olan tek bir bilgi parçası yok. Ne de atomlar. Öyleyse ben neyim? Lucas olmayı bırakana kadar benden kaç atom veya bilgi parçası alman gerekiyor? Ve böylece, Lucas kategorisini derinden sorguladığınız yere varabilirsiniz.
Anthony Aguirre: Evet. Bu kitaptaki şeyler, birçoğunun oldukça felsefi, entelektüel ve analitik olması anlamında Zen koanları değildir, ki Zen koanları değildir. Ama aynı zamanda, onları derinlemesine incelediğinizde ve deneyimlemeye çalıştığınızda, bu koan ve lepton sayıları, enerji ve benzeri şeylerdeki geminin soyut fikrini değil, kendinize uyguladığınızda ve düşündüğünüzde. , tamam, bu beden değilsem neyim ben?, o zaman biraz daha gerçek bir Zen koan gibi olur. Bir nevi, ah, ne olduğumu bilmiyorum. Ve orası tuhaf bir yer. Ne olduğumu bilmiyorum.
Lucas Perry: Evet. Elbette. Ve bulunacak bilgelik, evrimsel olarak koşullandırılmış, kültürel olarak koşullandırılmış ve sosyal olarak koşullandırılmış bir ton farklı yaygın olarak tutulan sezginin yıkılmasıdır. Yani evet, bunun kalıcı şeyler ve nesneler duygusuyla ilgisi var ve daha sonra nihai olarak kimliğin ne olduğu veya kimlikle ilgili tercihlerimizin ne olduğu veya almamız gereken kimlik duygusu hakkında normatif veya etik tarafsızlıklar olup olmadığı. Kitabınızda bozmaya çalıştığınız diğer bazı büyük sezgiler için burada başka fikirler var mı?
Anthony Aguirre: Evet, ’s ’s var, sanırım hangisine sahip olduğunuza bağlı, ama elimden geldiğince çoğunu altüst ettim. Demek istediğim, bence büyük bir fikir, bir tür tekil bireysel benlik fikridir ve bu, denenmesi gerçekten ilginç olan bir fikirdir. Hayatlarımızı neredeyse her zaman yaşama şeklimiz, dünyaya bakan bireysel bir ben olduğumuz hissiyle bire bir örtüşme, bir “I” olmasıdır. Dünyayı deneyimleyen ve zihinsel yetilere sahip olan bu küçük benlik külçesi varmış gibi hissediyoruz ve sonra fiziksel maddelerden yapılmış bu bedenin sahibi ve onun etrafında dolaşıyor.
Bu, hayatı birlikte sürdürdüğümüz sezgidir, ancak o zaman yapabileceğiniz ve buna gerilim katan her türlü düşünce deneyi vardır. Ve kitapta çokça geçtiğim şeylerden biri, vücut bölündüğünde veya kopyalandığında ya da onun birden fazla kopyası ve bunun gibi şeyler olduğunda ne olduğu. Ve bu şeylerden bazıları fiziksel olarak imkansız ya da o kadar olağanüstü derecede zor ki, düşünmeye değmezler, ancak bazıları fiziğin bir parçası olarak otomatik olarak gerçekleşebilecek şeyler, eğer bir insanı gerçekten anında kopyalayabilir ve bir kopyasını yaratabilirsek. odanın karşısında ya da onun gibi bir şey.
O ne demek? Bunun hakkında nasıl düşünüyoruz? Kendimiz olarak düşünmeyi sevdiğimiz şey ve küçük benlik külçemiz ile o şeyle çok, çok yakından ilişkili olduğunu bildiğimiz fiziksel beden arasındaki o birebir yazışmayı kırdığımızda. Biri ikiye ayrıldığında, her şeyi havaya uçuruyor, şimdi ne düşünüyoruz? Ve bununla yüzleşmek çok rahatsız edici oluyor. Farklı seviyelerde araştıran ve gerçekten herhangi bir sonuç çıkarmayan birkaç koan olduğunu söyleyebilirim. Onlar, tıpkı benim onlar hakkında düşündüğüm gibi, diğer insanları kendilerine tabi olmaya davet ettiğim daha çok deneyler.
Onlar hakkında nasıl düşünüleceği çok kafa karıştırıcı. Mesela, odanın diğer ucundaki başka bir kopyaya kopyalanıp sonra anında yok edilmem umurumda mı? Bu beni rahatsız etmeli mi? Bu süreçten korkmalı mıyım? Ya odanın karşı tarafında değil de tüm evrendeyse? Peki ya odanın karşısında birdenbire ortaya çıkmıyorsa, ama şimdi yok oluyorsam ve bundan bir milyar yıl sonra aynı atom konfigürasyonunda evrenin diğer tarafında varsam? Bunun olması umurumda mı? Bunun kolay cevapları yok bence ve bunlar kolayca göz ardı edebileceğiniz sorular değil.
Lucas Perry: Bunun son derece büyük etik çıkarımları olduğunu ve aşıldığı takdirde insan evriminde önemli bir noktayı temsil ettiğini düşünüyorum. Bu koan var, “yolda Buda'yı görürseniz öldürün onu.” Bu, aydınlanma gibi bir şeye ulaştığınızı düşünüyorsanız, öyle değil, çünkü aydınlanma başka bir şeydir. bu hikayelerden biri. Ancak insanlar, yanılsamaları aşma ve aydınlanma denilen herhangi bir şeye ulaşma yeteneğine sahip oldukları için, kendini ve dünyayı anlamaya çalışmak için yapılan bir iç gözlem yolculuğunun, bir insanın yapabileceği en ilginç arayışlardan biri olduğunu düşünüyorum. Ve sadece bunu bağlamsallaştırmak ve bence, resmi daha iyi çizmek için, bu bilgi işleme sistemlerini evrimleştiren evrim, sahip olduğumuz dünya modelinde var olan bu sanal benlik duygusu ve kendimiz ve kendimiz hakkında sahip olduğumuz model ile. vücudumuz ve bunun nedeni kendini koruma için iyi olmasıdır.
Yani, “Nerede olduğunuzu hissediyorsunuz?” diyebilirsiniz. Pekala, bir nevi yüzümün arkasında olduğumu hissediyorum ve bir bedenim olduğunu hissediyorum ve benlik kavramı ve kimlikle ilgili bu geniş anlatıya sahibim. “OI’m Lucas gibi. Ben buradan & #8217m. Yarattığım bu benlik kavramına sahibim, bu temelde kimliğimi oluşturduğunu düşündüğüm her şeyin son derece ayrıntılı çağrışımsal ağı. Ve inceleme altında, bu temelde tamamen şartlandırılmış, her şey benim dışımda, hepsi kendimden önce, ben hiç kendi kendime yapılmadım, yine de bir tür kendinden ayrı varlık olduğumu düşünüyorum. Ve sonra, insanlığın hikayesinin bir noktasında, evrimin zaten bizim gibi ego primatlarını yetiştirme yolunda muazzam kültürel ve sosyal etkileri olacak olan İbrahimi dinler ortaya çıkıyor. Egoları olan primatlarız ve şimdi Batı'nın dilini, felsefesini ve düşüncesini koşullandırarak bu soruna katkıda bulunan İbrahimi dinler var, sonuçta sizin bir ruhsunuz, sadece fiziksel bir şey değilsiniz.
Sen aslında bedeni olan bir ruhsun ve temelde bir süreliğine burayı ziyaret ediyorsun ve sonra özünde olan şey varoluşun bir sonraki seviyesine gideceksin. Bu, bence, bu rasyonel benlik kavramsallaştırmasını ve bu deneyimin kendisini şeyleştirmeye yol açar. Bir bedeniniz olduğunu hissettiğiniz yerde, kalbinizin kendi kendine attığını hissedersiniz, düşüncelerinizi düşünürsünüz ve “bir beynim var” gibi şeyler söylersiniz. Beyinle ilişkili olan kimdir? Ya da “bir bedenim var” gibi bir şey söyleyebiliriz. Bedeni olan kimdir? Dolayısıyla, dilimiz açıkça şartlandırılmış ve benlik algımız ve anlayışımız etrafında yapılandırılmış gibi görünüyor. Ve burada aynılık veya başkalık gibi, aynı gemi olarak kabul edilen veya edilmeyen bazı fikirleri altüst etmeye çalıştığınız bir anlam da var. Nihai bir fizik perspektifinden, yıldızları kaynaştıran şey, düşüncelerimi düşündüren şeyle aynı. Dünyanın temel ontolojisi her şeyi yönetiyor ve bundan ayrı değilim, yine de öyle olduğumu hissedersem ve bunun muazzam etik sonuçları var gibi görünüyor.
Örneğin, insanlar, sanki nihai ve somut bir anlamda ne yapacaklarını seçmişler gibi, insanların suçlarından dolayı cezayı hak ettiklerine veya ahlaksızca hareket ettiklerine inanırlar. Nihai ruhsal deneyim ya da en azından nihai içgörü, her şeyi olduğu gibi görmek, temelde herkesin bu benlik anlatıları ve dünya hakkında sahip olduğumuz bu farklı sezgiler tarafından büyüyle bağlı olduğunu anlamaktır. İbrahimi dinlerin içimizde daha derin bir koşullanmaya yol açtığını düşündüğüm bu hikayeye temelde inandım. Bana öyle geliyor ki ateistler de kendilerini bu şekilde deneyimliyorlar. Öldüğümüzde hiçbir şey olmayacağını, sadece benliğin yok edileceğini düşünürüz, ancak bu idrak sürecinin bir parçası da başlangıçta yok edilecek bir benliğin olmamasıdır. Sadece bilinç ve içeriği vardır ve nihayetinde bu süreçle bilincin benlikten ve kimlikten boş bir şey olduğunu görebilirsiniz. Olan başka bir şey.
Anthony Aguirre: Bence, dağın bir dağdan daha çok bir dağa ve daha sonra bir dağdan daha çok bir dağa dönüştüğü bu vakaların birçoğu var. Bilince, özgür iradeye ve bunda da bulunan diğer pek çok şeye değindiniz ve kitapta özgür iradeyle ilgili pek çok tartışma var ve biz buna da girebiliriz. Bilinçle ya da benlikle düşünüyorum, kendimi bu garip türde bir savaşın içinde buluyorum, bir yandan inşa ettiğimiz bu benliğin bir tür yanılsama olduğuna dair bir his var gibi hissediyorum ve ego ve bağlı olduğumuz şeyler, bir tür yanılsamadır. Ama aynı zamanda, A, kesinlikle gerçek hissettiriyor ve Anthony olma hissi, bence benzersiz bir şey.
Bir insanın özünde var olan bu küçük ruh maddesi külçesinin olduğu fikrine katılmıyorum. Bununla dalga geçmek kolay, ama aynı zamanda, her insan için özünde eşit derecede değerli bir şeyin olduğu fikrinin gerçekten çok önemli olduğunu düşünüyorum. Demek istediğim, çok değerli bulduğum şekillerde, toplum ve ahlak hakkında pek çok düşünce tarzımızın altında yatıyor. Dolayısıyla, bu anlamda bireyin ruhunun bir tür metafiziğinden biraz şüphe duysam da, değerler şemamızı inşa etme şeklimize ne olacağı konusunda endişeleniyorum. İnsanları kayan bir ölçekte derecelendirirsek, bu kişiden daha değerlisiniz. Bence eşit içsel insan değeri duygusu inanılmaz derecede önemlidir ve birçok ahlaki ilerlemeye yol açmıştır. Bu yüzden gerçekten ikircikli bir duyguya sahibim, çünkü bunun için bazı metafiziksel temeller olduğundan şüpheliyim, ama aynı zamanda benliğe toplum ve ahlak vb. açısından bu bakış açısına gerçekten, gerçekten değer veriyorum. bunun üzerine inşa ettiğimiz şey.
Lucas Perry: Evet, demek ki Zen Budizm'inde becerikli araçlar kavramı var. Dolayısıyla, her insanın, bir insan olarak benzersizliği ve temel varlığı ile ilgili bir tür eşit ve içsel değere sahip olduğu kavramının yetenekli olduğu söylenebilir.
Anthony Aguirre: Bu bir anlamda mantıklı bir şey değil. Adı ne olursa olsun, bazı insanlar diğerlerinden daha fazlasına sahiptir. Para, yetenek, zeka, duyarlılık.
Lucas Perry: Hatta bilinç.
Anthony Aguirre: Bilinç belki. Belki bazı insanlar diğerlerinden çok daha bilinçlidir. Ölçebilirsek, belki bazı insanlar kadranda 10, bazıları ise 2 olur. Kim bilir?
Lucas Perry: Bunun kesinlikle doğru olduğunu düşünüyorum çünkü bazı insanların beyin ölümü gerçekleşti. Tıbben beyin aktivitesinin kayan bir ölçeği var, bu yüzden evet, bugün bazı insanların diğerlerinden daha bilinçli olduğu açık görünüyor.
Anthony Aguirre: Evet, bu kesinlikle doğru. Yani uyuduğumuzda daha az bilinçli oluyoruz. Ancak yine de, insanlar ve dünya deneyimleri hakkında ölçebileceğiniz herhangi bir şey değişse de ve bunu bir ölçekte ölçebilseydiniz, bazı insanlar daha çok ve daha az olurdu. Yine de, insanlar arasında içsel bir eşitlik olduğu fikrini sürdürmeyi faydalı buluyoruz ve bundan vazgeçersek ne olacağından endişe ediyorum. Bu varsayım olmadan nasıl bir dünya kurardık? Bu varsayımı tutmayı değerli buluyorum, ancak bu konuda dürüstçe çelişiyorum, çünkü bu varsayımı neye dayanarak yapıyoruz? Bu konuda gerçekten iyi hissediyorum ama nedenini açıklayabileceğimden emin değilim. Belki de yaptığımız tam da budur. Bunun insanlara içsel bir ahlaki değer olduğuna inanmayı seçtiğimiz bir aksiyom olduğunu söylüyoruz ve buna saygı duyuyorum çünkü aksiyomların olması gerektiğini düşünüyorum. Ama gerçeklik hakkındaki inançlarımız ile ahlak hakkındaki inançlarımız arasındaki ilişki açısından geldiğimiz nokta ilginç bir yer.
Lucas Perry: Evet. Demek istediğim, yapay zekaya ve süper zekaya yaklaşırken, otantik deneyimsel ve etik aydınlanma ve idealleştirmenin ne anlama geldiği sorusu var. Benim açımdan, aydınlanma ve hümanizm ile bağlantılı bu fikrin gelişimi, değil mi? Çok yeni bir şey mi, 17 ve 1800'ler, değil mi? Dolayısıyla, kozmolojik bağlamdan açıkça görülüyor ki, bu norm veya etik görüş, açıkça doğru olmayan bir sürü şeye dayanıyor, ancak aynı zamanda, insanların yaptığı birçok ahlaksız şeyi düzeltmek için etnik olarak çok yetenekli ve anlamlı. , bu etik dışı. Ama açıkçası başka bir şeye yol açacak gibi görünüyor ve soru şu ki, başka neye yol veriyor?
Yani Life 3.0'ı yaratırsak ve iki dakikalığına kapatılıp sonra tekrar uyanmayı umursamayan yapay zekalar yaratırsak, çünkü onlar bir benlik yanılsamasını hissetmezler. Bu bana ahlaki evrimde bir adım gibi görünüyor ve AI tasarımcıları, kimliğin bize yardım etmek için orada olan güçlü AI sistemleri oluşturmada oynadığı rolü göz önünde bulundururlarsa, nihayetinde AI tasarımı için süper yararlı olacağını düşünüyorum. Burada özverili AI sistemlerine sahip olma fırsatımız var, bizim gibi kafaları karışmayacak. Ruhları olduğunu düşünmeyecekler, ruhları varmış gibi hissetmeyecekler ya da güçlü benlik duygularına sahip olmayacaklar. Dolayısıyla burada fırsatlar var gibi görünüyor ve insan deneyiminin birçok yönünü aşmanın ne anlama geldiği ve bunu gelişmiş AI sistemlerinde somutlaştırmanın en iyi nasıl olacağı hakkında sorular var.
Anthony Aguirre: Evet, bence orada konuşulacak çok değerli şeyler var.İnsanlarda, birlikte paketlenmesi gerekmeyen, birlikte hareket eden bir sürü şey vardır. Zeka ve bilinç birlikte paketlenmiştir, bunların ne dereceye kadar olması gerektiği açık değildir. Bilinç ve benliğin ne kadar birlikte paketlenmesi gerektiği açık değildir. Ne kadar bilinç veya benlik ve bilince bir değerin, olumlu veya olumsuz bir deneyimin birlikte paketlenmesi gerektiği açık değildir. Zeki olan ama bilinçli olmayan bir şeyi tasavvur edebilir miyiz? Bence ne kadar zeki olması gerektiğine bağlı olarak kesinlikle yapabiliriz. Sanırım bu şeylere sahibiz ve bilinçten ne anladığımıza bağlı olarak, sanırım. Bilinçli ve zeki ama benliği olmayan bir şey hayal edebilir miyiz, belki? Ya da bilinçli, ama bir şeyin nasıl gittiği onun için önemli değil. Yani bu bilinçli olan bir şeydir, ancak acı çekmemesi veya olumlu duygular yaşamaması anlamında gerçekten ahlaki bir ağırlığı olamaz, ancak deneyimler.
Bir şeyin bilince sahip olduğu söylenirse, onu önemsememiz gerektiğine dair sık sık bir fikir olduğunu düşünüyorum. Durumun bu olduğu tam olarak açık değil ve bazı şeylerin tercihlerine ne düzeyde önem vermemiz gerekiyor? Yağmur düşmeyi tercih ediyor ama pek umurumda değil ve eğer bir şemsiye koyarak yağmuru hayal kırıklığına uğratıyorsam, bunun için kendimi kötü hissetmiyorum. Peki tercihler hangi düzeyde önemlidir ve bunları nasıl tanımlarız? Yani tüm bu gerçekten çok ilginç sorular var ve hem heyecan verici hem de ürkütücü olan şey, bu soruların ortaya çıkacağı bir durumumuz olması. Buna göre, zeki olan şeyler yaratacağız ve şimdi tekrar ne kadar zeki olmaları gerektiğine bağlı olarak bunu yapacağız. Bu bilinçli olabilir veya olmayabilir, tercihleri olabilir veya olmayabilir, önemli olabilir veya olmayabilir. Bu tercihler tatmin edildiğinde veya olmadığında olumlu veya olumsuz bir şey yaşayabilirler veya yaşamayabilirler.
Ve bir düzeyde yanlış yaparsak her iki ahlaki felaket olasılığına da sahibiz, ama aynı zamanda büyük bir fırsat, sizin belirttiğiniz anlamda, tamamen özverili ve bir dereceye kadar olan ajanlar yaratabileceğimiz anlamında. diğer varlıkların ahlaki bir değeri olduğu gibi. Bu varlıklar, Stewart'ın kitabında işaret ettiği gibi, mutlak özgecil olabilirler. Mutlak fedakarlık, insanlar için oldukça zor bir şeydir, ancak evrimsel bir tarihe bağlı olmayan inşa ettiğimiz varlıklar için gerçekten kolay olabilir ve içinden çıktığımız tüm bu tür şeyler.
Yine de, evrenin ahlaki değeri, insanlar gibi anlamlı tercihleri olan varlıklar etrafında toplanıyor olabilir. Anlamın nihai olarak nerede olduğu, neyin önemli olduğu ve neyin önemsiz olduğu ve neyin değerli olduğu ve neyin olmadığı. Eğer bu bilinçli varlıkları deneyimleme tercihlerine dayanmıyorsa, o zaman nereye dayandığını bilmiyorum, bu yüzden bununla ilgili birçok soru var. Bu varlıklar ortadan kaybolursa ve bu böyle devam ederse, sadece yok olur mu? Bence hepsi inanılmaz derecede önemli sorular, çünkü önümüzdeki yıllarda, 50, 100, belki daha az, belki daha fazla, şimdi bir noktadayız. Kararlarımızın, uzak gelecekte evrende ne tür canlıların yaşayacağını etkileyeceği ve bunun nasıl oynanacağına dair feci gaflardan kaçınmamız gerektiği yer.
Lucas Perry: Evet. Burada, değindiğiniz AI hizalamasının tüm yönü, bu yalnızca AI hizalaması değil, AI oluşturma ve oluşturmadır. Sorun, onları yarattığımız sürece, insanların ihtiyaçlarına hizmet etmek, tercih hiyerarşilerimizi anlamak, metatercihlerimizi anlamak için AI sistemlerini nasıl elde edebileceğimize odaklandı. Ancak Life 3.0'ın yaratılmasında, yaratılışından dolayı potansiyel olarak sizden ahlaki olarak daha alakalı olan bir şey yarattığınız perspektifi vardır, çok daha fazla deneyime sahip olabilir, çok daha derin olabilir. deneyim seviyeleri, bu aynı zamanda AI hizalamasının qualia mimarisi veya deneyim mimarisi ile ilgili veya Life 3.0'ı inşa ettiğimiz gerçeğini yansıtan bir yönü olduğu anlamına gelir. Bunlar sadece bizim için bilgiyi işleyebilen sistemler değil, deneyim, etik ve ahlaki uygunluk açısından bu sistem olmanın nasıl bir şey olduğu hakkında önemli sorular var. Sahip olduğunuz türden bir deneyimle bir şey yaratırsanız ve süper zeki olmak ve kozmik donanımı iyi olarak belirlediği veya iyi olarak belirlediğimiz şeyle doldurmak için kaçış hızına sahipse, sonuç ne olur? bundan?
Gergin olduğum son bir şey, benlik yanılsamasının adil ve değerli bir AI hizalamasına katkıda bulunacağıdır. Bu düşünce, nihayetinde neyin iyi olduğunu göremememizle ilgilidir. Sonunda Lucas kimliği veya Anthony kimliği gibi kendi keyfi kimliklerimizin korunmasına bağlı olabiliriz. Mutlu, tamamen fedakar, iyiliksever Boddhisattva tanrıları gibi bir şey yaratıyor olabilirsiniz, ama biz asla yaratmadık çünkü bu korkuya ve kendini yok etme yanılsamasına sahiptik. Ve bu, bilgilerimizin yok edilebileceğini inkar etmiyor ve belki de Lucas kimlik bilgilerinin düzenlenme şeklini çok önemsiyoruz, ancak sahip olduğumuz bu tür sezgileri sorguladığımızda, bu beni sorguluyor ve merak ettiriyor. şartlı kimliğim aslında düşündüğüm kadar ya da onu deneyimlediğim kadar önemli.
Anthony Aguirre: Evet, bence bu yüzleşmemiz gereken çok ürkütücü bir soru ve bununla yüzleşmek için uzun zamanımız olduğunu umuyorum. İnanılmaz derecede faydalı ve ekonomik olarak faydalı olabilecek akıllı sistemler yaratmanın ve sonra kendimizi toparlarken bu faydaları uzun bir süre boyunca toplamanın çok savunucusuyum. Ancak bu şeyleri ne kadar akıllı ve güçlü yaptığımız konusunda oldukça katı bir üst sınırla. Çünkü makine sistemlerinin kapasitesinde yıllar, hatta on yıllar içinde büyük kazanımlar olursa, bu büyük soruları doğru anlama şansımız bana neredeyse sıfır gibi görünüyor. Bizim yaptığımızla aynı türden genel zekaya sahip bir makine sistemi kurmanın ne kadar zor olduğu konusunda pek çok tartışma var. Ve bence bu soruyu zorlaştıran şeyin bir kısmı, insanların sahip olduğu türden sağlam zekayı yaratmak için evrimsel olarak ve başka türlü harcanan büyük miktardaki çabayı düşünmektir.
Demek istediğim, sağlamlığın inanılmaz derecede önemli olduğu bu inanılmaz derecede zorlu düşman ortamında milyonlarca yıl boyunca inşa ettik. Zekilik oldukça önemlidir, ancak çok çeşitli koşullarla başa çıkabilmek, yaşamın ve zihnin yaptığı bir şeydir. Ve bence YGZ'nin ne kadar zor olacağı, bir düzeyde, yeryüzündeki yaşamın evrimi üzerinde tanrısız bir miktarda hesaplama harcadığımız, benzer bir genellik ve sağlamlık düzeyine ulaşmak zorunda olduğu derecedir. ulaşmak için. Bu düzeyde bir hesaplama yapmamız gerekirse, bu olağanüstü uzun bir zaman alacaktır. Ama bence tüm bunların ne dereceye kadar gerekli olduğunu ve gerçekten ne dereceye kadar birçok şeyi atlayabileceğimizi bilmiyoruz, tıpkı bir uçak inşa ederken uçmanın birçok evrimini atladığımız gibi.
Ama sanırım başka bir soru daha var, o da nereden başlayacağımız konusunda daha da ipucu olmayan deneyim ve duygu sorunu. Müzik için bir takdir yaratmak istiyorsak, bu soruyla nereden başlayacağınız hakkında hiçbir fikriniz yok, değil mi? Takdir etmek veya dinlemek bile ne anlama geliyor, bir anlamda tercihlere sahip olmak. Belki farklı müzik türlerini farklı kategorilere ayıracak bir makine yapabilirsiniz, ancak gerçekten orada veya başka herhangi bir insani duyguda herhangi bir müzik beğenisi olacakmış gibi hissediyor musunuz? Bunlar çok, çok uzun, karmaşık bir evrimsel geçmişe sahip şeylerdir ve böyle bir şey olmadan onları makine formuna alıp alamayacağımız bana çok açık değil. Ama en azından ahlaki sistemimiz şu anda yorumlandığı için, aslında önemli olan şeyler bunlar.
Bilinçli varlıkların iyi vakit geçirip geçirmediği, en azından ahlaki olarak, önemli olduğunu düşündüğümüz şeyin temelidir. Böyle fikirlerimiz olmadığı sürece, bunu bir tanrıyı ya da onun gibi bir şeyi memnun edecek şekilde yapmak zorundayız. Yani bilmiyorum, çok daha zengin ve daha derin bir iç duyuya sahip olan gelecekteki yapay zeka varlıklarından bahsettiğinizde, bu YGZ probleminin karesi gibidir. En azından genel bir zeka oluşturmanın nasıl bir şey olduğunu hayal edebiliyoruz, bunu yapmak için ne gerektiğine dair bir fikir. Ama sahip olduğumuz daha derin, daha derin duygulara sahip bir duygu varlığı yaratmaktan bahsettiğinizde, bunun mühendislik ya da başka bir şey açısından ne anlama geldiğine dair hiçbir ipucu yok.
Lucas Perry: Dolayısıyla, AI hizalama topluluğundaki birçok insanın sahip olabileceği tüm ahlaki gerçekçilik karşıtı düşünceleri ve düşünceyi masaya koymak, onların görüşü, sahip olduğumuz tarihsel olarak koşullandırılmış tercihler kümesinin olduğu ve bu kadardır. At nalı yengeçlerinin kendilerinden daha zeki, tercihlerine ve tercih hiyerarşisine uygun bir varlık yaratıp yaratmadığını hayal edebiliriz. Ve at nalı yengeçlerinin çok ilgili olduklarını ve kendilerini sadece at nalı yengeci olmaya adadıklarını hayal edebiliyoruz, çünkü at nalı yengeçlerinin yapmak istediği de bu. Şimdi, at nalı yengecinin kendi varoluş durumunu çok uzun bir süre koruyabilmiş bir varlığa sahipsiniz. Bu sadece bariz bir ahlaki felaket gibi görünüyor. Olabileceklerin boşa gitmesi gibi görünüyor.
Anthony Aguirre: Bu doğru. Ama at nalı yengeçlerinin kumdan ayrıntılı yapılar yaratmak yerine bizim onlardan daha iyi olduğumuzu ve bizim de hoşlandığımızı düşündüklerini hayal ederseniz, bu onların mirası bu karmaşık kum yapıları yaratmaktı, çünkü evren içinde yaşamayı hak ediyor. onlardan çok daha büyük varlıklar tarafından. O halde bu da ahlaki bir felaket, değil mi? Çünkü kum yapıların hiçbir değeri yoktur.
Lucas Perry: Evet. İnsanların bunlardan hiçbirini yapmasını istemiyorum. İnsanların etrafta anıtlar inşa etmesini istemiyorum ve insanlık durumuna kilitlenmemizi de istemiyorum. Bu durumların her ikisi de açıkçası korkunç bir israf gibi görünüyor ve şimdi, insanların evrimde belirli bir yerde olduğu konusunu dile getirmeye yardımcı oluyorsunuz.
Ve eğer Life 3.0'ı yaratacaksak, o zaman hangi tür egzotik qualia durumlarının ahlaki açıdan iyi olduğunu nasıl değerlendireceğimiz de epistemik olarak belirsizdir ve ben buna nasıl cevap vereceğimi bile bilmiyorum. soru.
Bu yüzden, erişebildiğimiz deneyim türlerinden kelimenin tam anlamıyla astronomik olarak daha iyi olan deneyimlerin farkında olmayabiliriz ve zaten sahip olduklarımızı çoğaltmaktan başka, buna nasıl etkili bir şekilde gideceğiniz bana açık değil.
Anthony Aguirre: Evet. Sanırım bu konudaki içgüdüm makine tarafından değil de biyoloji tarafına bakmak ve biyolojik sistemler olarak çeşitli şekillerde gelişmeye devam edeceğiz demek. Bunlardan bazıları doğal olabilir, bazıları mühendislik ürünü olabilir vb. Belki bazıları simbiyotiktir, ancak yaratılan şeylerin, sahip olmadıkları takdirde tanıyacağımız veya değerli bulacağımız bir deneyime sahip olduklarına dair güvene nasıl sahip olacağımızı hayal etmek benim için zor. ne olduğumuzla doğrudan deneyimleyebildiğimiz bir süreklilik düzeyi. Köpeğimin aslında bir miktar neşe ya da hayal kırıklığı ya da her neyse hissettiğine dair güven duymamın nedeni, gerçekten benzetme yoluyla, değil mi? Köpeğin zihnine girmemin bir yolu yok, belki bir gün olacak, ama şu anda hiçbir yolu yok. Bu ortak evrimsel mirasa sahip olduğumuz için, bu duyguların dışa dönük tezahürlerinin, insanlarda olduğu gibi ve bende olduğu gibi bazı içsel duygulara karşılık geldiğini varsayıyorum. Ve bu konuda gerçekten kendime oldukça güveniyorum, ancak tarihin uzun bir döneminde insanlar zaman zaman aksini düşünmüşlerdir.
Bu yüzden gerçekçi olarak yapabileceğimiz tek şey benzetme yoluyla akıl yürütme ve bunun makine sistemleriyle pek iyi çalışmayacağını düşünüyorum, çünkü makineyi yaratabileceğimiz oldukça açık. arkasında açıkça hiçbir şey olmamasına rağmen kuyruklarını sallayabilen ve gülümseyebilen sistemler. O halde, bir makine sisteminden söz ederken, hangi noktada davranışsal ipuçlarına inanmaya başlayacağımız ve bunun arkasında bir iç duyunun yattığını söylediğimiz çok, çok belirsizdir. Ve bence, makinelere çok fazla veya çok az iç deneyim atfederek her türlü ahlaki hatayı yapma olasılığımız çok yüksek, çünkü bunlar arasında anlamlı bir bağlantı kurmayı bilmenin gerçek bir yolu yok. Hatayı her iki yönde de yapmaya meyilli olacağımızdan şüpheleniyorum. Gerçek gibi görünen şeyler yaratacağız ve onlara yapmamamız gereken her türlü iç yaşamı atfedeceğiz ve eğer yeterince uzun süre devam edersek, onlara atfetmediğimiz bazı içsel duyuları olan şeyler yaratabiliriz. ve her türlü hatayı da bu şekilde yapın.
Bu yüzden aslında bu anlamda oldukça dolu olduğunu düşünüyorum ve bu konuda ne yapacağımızı bilmiyorum. Demek istediğim, şu anda çözemeyeceğimiz zorlu sorunların bizden çok daha akıllı bir şey tarafından çözüleceğini her zaman umabiliriz. Ama bir şeye tanrısal güçler atfetme konusunda biraz endişeleniyorum, “Oh, bu süper zeki, o yüzden bunu yapabilecek.” Pek iyimser değilim. Bir şeyin bilinç ve qualia ve tüm bu şeyleri çözebilecek kadar zeki olduğu zaman, dünyadaki gerçekliği tamamen değiştirecek kadar akıllı olduğu zamanın çok ötesinde olabilir. ve diğer her türlü şey. Şu anda düşünebileceğimizin ufkunu neredeyse geçiyor, bu anlamda tekilliği bir nevi aşıyor. Umutla ya da umutla spekülasyon yapabiliriz, ancak hangi temelde spekülasyon yapacağımız belli değil.
Lucas Perry: Evet. En azından yüzleşmesi gereken sorular ve sonra bu soruları ele alıp almaması ve cevaplamasının ne kadar süreceğine dair konuyu açık bırakabiliriz. Bu yüzden kim olduğumu tartıştık, bilmiyorum. Kimliğe ve özgür iradeye değindiniz. Başka türlü de yapabileceğim gibi, liberteryen anlamdaki özgür iradenin temelde işlevsel olarak yararlı, ancak nihayetinde yanıltıcı olan bu sağduyu sezgilerinden biri olduğunu düşünüyorum.
Anthony Aguirre: Evet, katılmıyorum. Sadece kısaca söyleyeceğim, özgür iradeyi doğru olabilecek veya olmayabilecek bir dizi iddia olarak düşünmeyi tercih ediyorum. Ve genel olarak, özgür irade sorununu doğru olabilecek ya da olmayabilecek bir dizi iddiaya ayırmanın faydalı olduğunu düşünüyorum. Ve bence bunu yaptığınızda, iddiaların çoğunun doğru olduğunu görüyorsunuz, ancak bu iddialar kümesine eşitlediğiniz ve sonra bunun doğru olmadığını iddia ettiğiniz büyük, bulanık metafiziksel bir şey olabilir. Bu benim duygum, özgür irade ile kastettiğiniz şeyi fiilen işlevselleştirmeye çalıştığınızda, kastettiğiniz birçok şeyin aslında gerçekliğin özellikleri olduğunu göreceksiniz. Ama eğer bir şekilde özgür irade dediğin bir şey icat edersen, bu doğası gereği fiziksel bir dünyanın parçası olamaz, o zaman evet, bu yoktur. Özetle bu benim bakış açım, ancak başka bir zaman çok daha derine inebiliriz.
Lucas Perry: Sanırım bu kısa özetten bunu anladım. O zaman bu son kısım için biraz değinebilir misiniz, çünkü bence bu, konuşmanın sonuna geldiğimizde ilginç bir nokta. Form boşluktur, boşluk formdur. O ne demek?
Anthony Aguirre: Yani biçim boşluktur, daha önceki tartışmaya geri dönüyor. Masa gibi bir şeyden bahsettiğimizde, gerçek, var olan ve bir anlamda nesnel dediğimiz o şey aslında o şey olmayan her türlü malzemeden oluşur. Evrimsel tarihimiz ve sağlamlık ve şekil kavramımız, tüm bunlar birçok farklı kaynaktan bir araya geliyor ve Budist'in dediği gibi, “bir masanın kendi kendine varlığı yoktur”. bir sürü başka şey, biz ve diğer birçok insan ve süreç vb. Yani bu biçim boşluktur. Boşluk, içsel bir benlik varoluşunun boşluğudur, bu yüzden formu görme şeklim boşluktur.
Ama bunu tersine çevirmek, bu boşluk formdur, evet, masa miras varoluştan boş olsa bile, yine de onu çalabilirsiniz. Hâlâ orada, hâlâ gerçek ve birçok yönden diğer her şey kadar gerçek. Bir tablodan daha özünde var olan bir şey ararsanız, onu gerçekten bulamayacaksınız ve bu yüzden tüm bunlara gerçek diyebiliriz, bu durumda boşluk yine formdur, bu bir şeydir. Ben buna böyle bakıyorum ve kitabın o bölümünde onu böyle keşfettim.
Yani gemi gibi konuşmak gerekirse, geminin bu formu var, bizim gemi dediğimiz türden bir şey. Bu atomların dizilişi falan, bilgiden falan yapılmış bir tür. Bu form, o şeyi yapmak için bir araya gelen tüm bu farklı yerlerden gelen tüm bu bileşenlerin olması anlamında boştur, ancak bu, onun var olmadığı veya anlamsız olduğu veya bunun gibi bir şey olduğu anlamına gelmez. Bir şeyin başka bir şey değil de bir gemi olduğu gerçeğinde çok fazla anlam olduğu, gerçek budur. Bu, kitabın son bölümünde bir araya getirdiğim türden bir vaka. O kadar basit değil, bir masanın gerçek bir var olan şey olduğu konusundaki dosdoğru anlayışımız da değil, her şey bir yanılsama. Bir rüya gibi, bir hayal gibi, hiçbir şey gerçek değil. Bunların hiçbiri ona bakmanın doğru yolu değil.
Lucas Perry: Evet, sanırım buradaki ifaden beni iyi ya da kötü, dağlara geri getiriyor, dağ yok ve yine dağlar. Bu konuşmaya, şeylere geleneksel bakış açımla girdim ve sonra “biçim boşluktur” var. Oh çok iyi, yani dağ yok. Ama sonra "boşluk biçimdir." Tamam, yine dağlar.Ve bu kavramsal ileri geri verildiğinde, oradan ne yapacağınıza karar verebilirsiniz.
Anthony Aguirre: Peki bu konuşmada bu noktada dağa geri mi döndük?
Lucas Perry: Evet. Sanırım dağlara geri dönüyoruz. Bu yüzden bu konuşmaya çok değer verdim ve bana üzerinde düşünmem gereken çok şey olduğunu hissediyorum. Ve bir ben gibi hissetme ve sandalyeler, masalar, nesneler ve insanlardan oluşan bir dünyada yaşama dünyasına yeniden gireceğim. Ve bilgi teorisi hakkında biraz daha düşünmek zorunda kalacak. Ve bununla birlikte, çok teşekkür ederim.