Bir dahaki sefere sevdiğiniz pizzacıdan pizza alıp ön koltuğunuzdaki kutuyu attığınızda, yağın niçin kartondan doygunluğa ulaşmadığını düşünün. Veya patlamış mısırın mikrodalga fırında bir torbada patladığını duyduğunuzda, yağın neden akmadığını ve bazı çekirdeklerin kararması durumunda bile kağıdın alevlere çarpmadığını düşünün.
Cevap PFAS olacak gibi görünüyor. Per ve polyfluoroalkil maddeleri, halıları ve döşemeleri leke tutmaz hale getiren ve itfaiyecilerin yanan yağ ve gazı kullanmasını sağlayan yaklaşık 4,700 kimyasal grubudur. Bazı PFAS versiyonları, burgerinizin fast-food paketine yapışmasını ve salatanızı fiber bazlı kabını ıslak bir karmaşaya dönüştürmekten alıkoyuyor.
Bilim insanları ve çevre savunucuları, yıllardır yavaşça parçalanan ve yeraltı suyunu kirletebilecek, nehir ve okyanuslarda son bulabilen bu kalıcı “sonsuza kadar kimyasal maddeler” hakkında alarm veriyor. PFAS kimyasalları, özellikle PFOA ve PFOS gibi uzun karbon zincirleri olanlar, immün, tiroid, böbrek ve üreme sorunlarına bağlanmıştır. Olası bir kanserojen olarak belirlenmiş olan PFOA, ortamda 92 yıllık bir yarı ömre ve insan vücudunda iki ila sekiz yıllık bir ömre sahiptir.
Çevresel meselelerde olduğu gibi çoğu zaman olduğu gibi, Amerikalıları bazı PFAS kimyasallarından korumak için adımlar atılırken, çevre sağlığı savunucuları ve bilim adamları yeterince ileri gitmediklerini söylüyorlar. Şimdi yeni bir çalışma, bazı genel gıdaların bu kimyasalları kan dolaşımımıza bulaştırabileceğinin altını çiziyor.
Araştırmacılar, istatistiksel modeller oluşturmak ve dernekler bulmak için 2003 ve 2014 yılları arasında toplanan yaklaşık 14.000 kişiden gelen röportajlar ve biyo-izleme verilerini kullandılar. NHANES olarak bilinen bu federal veri setinden, yayınlanmış bir araştırmaya göre, mikrodalga patlamış mısır yediğini bildiren kişilerin önemli ölçüde daha yüksek seviyede dört PFAS kimyasal türü bulunduğunu keşfettiler. Çevre Sağlığı Perspektifleri. İnsanlar daha sık patlamış mısır yediklerinde, kan örneklerinde PFAS kimyasallarının seviyesi yükselir.
Çalışma aynı zamanda kandaki PFAS seviyelerini kabuklu deniz ürünleri bakımından yüksek olan ve bu kimyasalları kirli sudan biriktirebilecek bir diyete bağladı. Araştırmanın bir sınırlaması: Geçtiğimiz yıllarda kullanılan PFAS kimyasallarını ölçerken, mevcut maruziyetlerin kanda uzun süre devam etmeyen versiyonları olması daha muhtemeldir – fakat aynı zamanda daha az çalışılmıştır.
Neredeyse tüm Amerikalıların kanlarında tespit edilebilir PFAS seviyeleri vardır. Ancak, çalışmadaki en güçlü ilişki panzehiri ortaya çıkardı: İnsanlar evde ne kadar çok yemek yerse, PFAS kimyasallarının seviyeleri de o kadar düşük olur. “Kısa vadede, insanların atması gereken adımları bilmek faydalı olur” diyor çalışmalarını yürüten çevre araştırma kuruluşu Silent Spring Institute bir araştırma bilimci olan ortak yazar Laurel Schaider. Sonuçta, kimyasal maruz kalmaya ilişkin çözümün tüketici davranışına dayanmaması gerektiğini söylüyor.
Bu nedenle, PFAS'ı ev yapımı yemek yemenin daha sağlıklı olmasının nedenleri listesine ekleyin, ancak burgerler, pizzalar ve patlamış mısır hakkında çok fazla umutsuzluğa kapılmayın. Politik baskı ve tüketici talebi, kamu duyarlılığının şirketlerin BPA'yı plastik şişelerden ve çelik kutu kaplamalarından çıkarmasına neden olduğu gibi gıda ambalajlarında bir değişikliği zorlayabilir.
BPA veya bisfenol-A, östrojeni ve polikarbonat plastiklerin bir bileşenini taklit eden bir kimyasaldır. 1992'de bir Stanford Üniversitesi araştırmacısı, yanlışlıkla BPA'nın plastik bir kaptan yiyecek veya su gibi içeriklerine geçiş yapabileceğini yanlışlıkla keşfetti. O zamandan beri, yüzlerce çalışma, özellikle fetüslerin, bebeklerin ve küçük çocukların nörogelişimine odaklanan sağlık etkilerini analiz etti. NHANES veri seti, Amerikalıların yüzde 93'ünün kanlarında tespit edilebilir düzeyde BPA bulunduğunu ortaya koydu.