Gençlikte Mi Kocalıkta Mı?
Türk Halk Hikayesi
Bir varmış bir yokmuş, Allahın kulu çokmuş, çok söylemek günahmış, deve
berber baykuş kadı iken bir çiftçi ve bir de karısı varmış. Bu çiftçi her
gün sabahtan tarlaya gidip eker biçermiş. Bir gün yine tarlasında çalışırken
ansızın arkasındaki kayalıklardan bir ses duymuş, "Ey çiftçi, başına bir
felaket gelecek, bu felaketi gençlikte mi kocalıkta mı istersin?"
Çiftçi o akşam evine döndüğü zaman karısına, "Bugün
garip bir şey oldu. ben tarlayı sürerken arkamdaki kayalıklardan bir ses
duydum. Bana şöyle sesleniyordu, 'Ey çiftçi, başına bir felaket gelecek, bu
felaketi gençlikte mi kocalıkta mı istersin?'. "Bu sesi tekrar duyarsam
nasıl cevap vereyim?" diye sormuş.
Karısı. "Eğer başına bir felaket gelecekse bırak
gençliğinde gelsin" demiş.
Ertesi gün kayalıklardan gelen ses çiftçiye aynı
şekilde seslenince çiftçi, "Ey insanoğlu, eğer başıma bir şey gelecekse
gençlikte isterim" diye karşılık vermiş.
O akşam çiftçi tarladan evine dönünce. evinin alevler
içinde yanmakta olduğunu görmüş. Alevler içindeki evinden yalnızca karısını
ve iki oğlunu kurtarabilmiş. Artık orada kalmak için bir nedeni yokmuş. Bir
başka köye giderek bir ağanın yanına çoban olarak girmiş.
Yeni işinin ikinci gününde, sürüleri alıp evden
uzaklaştığı zaman başına ikinci felaket gelmiş. O civarlarda konaklayan bir
bezirgan biraz kolonya istemek için adamlarından birini çobanın evine
göndermiş. Kolonya ile sırtını ovmak istiyormuş. Çobanın karısı kibar bir
kadınmış. Bezirgan'a bir şişe dolusu kolonya vermiş. Bezirgan kadının
kendisiyle ilgilendiğini düşünerek onu sandığına attığı gibi kaçırmış.
Çoban o akşam evine döndüğü zaman karısının evde
olmadığını ve iki oğlunun ağlamakta olduğunu görmüş. Oğulları çobana
annelerinin kaçırılmış olduğunu söylemişler.
Çoban artık oralarda kalmak istememiş. Bir iki eşyasını
toplayarak oğullarını da yanına alıp bir başka köye gitmek üzere yola
çıkmış. Yolda karşılarına bir nehir çıkmış. Bu nehri geçmeleri
gerekmekteymiş. oğullarından birini kıyıda bırakarak diğerini sırtına almış
ve nehri geçmeye başlamış. Tam nehrin ortasına geldiği zaman kıyıdaki
oğlunun bağırmakta olduğunu duymuş. Geriye baktığı zaman oğlunun bir kurt
tarafından sürüklenmekte olduğunu görmüş. Onu kurtarmak için kıyıya doğru
koşmaya başlamış. Fakat bu sırada sırtındaki çocuk nehire düşmüş ve suların
arasında kaybolup gitmiş. Böylece çoban bir anda iki oğlunu birden
kaybetmiş.
Yürümeye devam etmiş, az sonra bir köye gelmiş. Orada
bir kalabalığa rastlamış. Bu kalabalığın ne olduğunu anlamak için oraya
doğru yürümüş. Bu köyün insanları padişah seçiyorlarmış. Bunun için de
ehlileştirilmiş bir kuşu salıvermişler, kuş gidip kimin üzerine konarsa o
padişah olacakmış.
Kuş gidip çobanın üzerine konmuş. Köy halkı bu işe
karşı çıkmış ve "Bu keloğlanı bırakın, o bizim padişahımız olamaz. Kuşu
tekrar uçuralım" demişler. Fakat kuş tekrar çobanın başına konunca onu
padişah olarak ilan etmeye karar vermişler.
Yeni padişah senelerce hüküm sürmüş. Bu arada ölmüş
olduklarını zannettiği iki oğlu büyümüşler ve ikisi de jandarma olmuşlar.
Birbirlerini hiç tanımıyorlarmış. Fakat tesadüfen her ikisi de köy
yakınındaki bir jandarma merkezinde görevlendirilmişler. Günün birinde bir
bezirgan bu jandarma merkezine uğrayarak bir sandık bırakmış. Kendisi
padişahı ziyaret edeceğinden, dönünceye kadar sandığına göz kulak olmalarını
istemiş.
Jandarmalardan biri diğerine. "Haydi, bana hayatını
anlat da vakit geçsin" demiş.
Diğer jandarma anlatmaya başlamış, Babam çiftçi idi,
bir gün tarlada çalışırken arkasından bir ses ona, 'Başına bir felaket
gelecek, gençlikte mi istersin kocalıkta mı?' diye sormuş. Babam gençken
olmasını istemiş. Sonra başına bir sürü üzücü olaylar gelmiş. Evimiz yanmış.
annem kaçırılmış. Bir kurt beni alıp götürmüş ve kardeşim de nehirde
boğulmuş."
"Ben senin kardeşinim ve ben boğulmadım. Bir oduncu
beni nehirden çıkardı ve büyüyünceye kadar onunla birlikte yaşadım". İki
kardeş birbirleri ile kucaklaşırlarken aniden bezirganın bıraktığı sandığın
içinden bir ses duymuşlar. Sandığı açtıkları zaman içinde bir kadın olduğunu
görmüşler. Kadın, "Ben sizin annenizim ve kaçırıldığım günden beri bu
sandığın içinde yaşıyorum" demiş.
Bezirgan geri döndüğü zaman ana ve oğulların birbirleri
ile kucaklaşmakta olduklarını görmüş. Bezirgan çok kızmış ve şikayette
bulunmak üzere padişaha gitmiş. Padişah kadın ve oğullarının huzuruna
getirilmelerini emretmiş. Sonra onlara durumu açıklamalarını söylemiş. İki
jandarma hayat hikayelerini anlatmışlar. Sözleri bitince padişah onlara.
"Bunlar çok garip hikayeler fakat ben size daha da garip bir şey
söyleyeceğim. Ben sizin babanızım, bu kadın da benim karımdır", demiş.
Padişah bezirganı tutuklayıp bir atın kuyruğuna
bağlatmış ve atı kırbaçlamış. Bezirgan taşlara vura vura parçalanmış ve
hikayemiz de böylece sona erdi.