Bir zamanlar Penelope’ye tepeden bakan adam titredi. Görmek çok tatmin edici bir manzaraydı. Gülümsememi bastırıp ciddi bir yüz ifadesi takındım.
“Anlaman için her şeyi belirtmeme gerek var mı? Biliyorsun boğazım ağrıyor” dedim alçak sesle. Bu, çoğunlukla yüksek sınıf soylular tarafından alt sınıf soyluları ve sıradan insanları uyarmak için kullanılan bir ifadeydi. Eckart ailesi, kraliyet ailesinden başkası olmayan en yüksek soylulardı.
“Ben… Özür dilerim leydim.” Uşak, sözlerimin ardındaki anlamı anlamış gibiydi. Hemen yere düştü ve diz çöktü.
“Sabırsızlığımla sana haksızlık ettim. Lütfen beni affet!” O devam etti. Sahne izlemek için canlandırıcıydı. Sabahki kötü ruh halimi tamamen sildi. Kısa bir an için benden bu kadar yaşlı birine böyle davranmak için fazla ileri gitmiş olabileceğimi düşündüm ama yine de ona ayağa kalkmasını söylemedim. Penelope, son altı yıldır onu görmezden gelen bu adam tarafından küçümsenmiş olmalı. Bu anı yaşamayı hak etmişti.
“Korkarım şimdilik seni görmek benim için tatsız olacak.” dedim soğuk bir şekilde, uşağa bakarak. “Tabii ki, böyle hissedenin sadece ben olduğumu düşünmüyorum. Bu yüzden, benimle ilgili başarmayı istediğin bir şey varsa, onun yerine başka birini gönder.”
“Ama leydim, başuşak olarak ev için hizmetçi tutmak benim görevim…”
“Evet veya hayır.” Soğukkanlılıkla sözünü kestim. “Senden tek duymak istediğim evet ya da hayır.”
“Evet. Anlıyorum leydim.” Uşak cevap verdi. yüzü endişeden belirgin şekilde kırışmıştı.
“O zaman akşam yemeğine…” diye devam etti.
“İhtiyacım yok. O yüzden gidebilirsin.” Bunların ona son sözlerim olmasını dileyerek arkamı döndüm. Uşağın yerden kalktığını görmedim ama odadan çıkarken dikkatli ayak seslerini duydum. Odamın kapısı, açıldığından çok farklı bir şekilde, yumuşak bir gıcırtıyla kapandı. Oda yine karanlıkla doldu. O gider gitmez içimi bir endişe dalgası kapladı ve az önce ne yaptığımı düşündüm.
Ya her şeyi Dük’e bildirirse?
“Peki o ne yapabilir ki?” Kendime güvence verdim. Gerçekten yapabileceği hiçbir şey yoktu. Ve bu noktada da yapabileceğim hiçbir şey yoktu. Uşağa benim davrandığım gibi davranmak, Penelope’nin adaletsizlik duygularını azaltmak için yapabileceğim tek şeydi. Ayrıca, sadece biraz azarlamaydı. Yaygara yapmadım ya da bir şey fırlatmadım. çığlık atmadım
Bir düşününce oyunda, ele geçirme hedefleri dışında çevrenizdeki insanlarla ilişkinizi geliştirerek ‘şöhretinizi’ yükseltebileceğiniz bir itibar sistemi vardı. Bunu yapmak, yakalama hedeflerinin beşinin de sonunun kilidini açmaya yardımcı olacaktır. Bunu gerçek oyunda yaptığım gibi burada yapmaya niyetim yoktu. Tüm sonları görmeme gerek yoktu. Sadece tek bir sondan sağ çıkmam gerekiyordu. Benimle veya hayatta kalmamla hiçbir ilgisi olmayan insanların kalplerini değiştirmeye çalışmak enerjimi ve duygularımı boşa harcamak olurdu.
“Şöhret, kıçım. Hayatta kalmak için beş ele geçirme hedefinden ikisinin ilgisini korumaya çalışmakla zaten yeterince meşgulüm.” Dedim kendi kendime. Oyunda herkesin beğenisini ve şöhretini artırmak çok daha kolaydı; gerçek olduğunda çok fazla işti. Tüm düşüncelerimi bir kenara bırakarak gözlerimi bir kez daha kapattım. Uşağın ve daha genç Penelope’nin rüyalarının kesintiye uğramasından önceki huzurlu uykuya geri dönmek istiyordum.
***
Sabah erkenden bir hizmetçinin yardımı olmadan uyandım. Bu kadar erken uyanmak için Penelope çalışkan biri olmalı. Penelope’nin sahip olduğu kişilik türü düşünüldüğünde bu biraz şaşırtıcıydı. Yataktan kalktım ve gerindim.
Tam o sırada birisi, sanki bunca zamandır orada uyanmamı bekliyormuş gibi odamın kapısını çaldı. Bir an yatakta oturdum ve kapıya baktım – dün geceki uyarımın etkili olup olmadığını merak ettim. Kimsenin araya girmediği bir an sonra, mesajın açıklığa kavuşturulduğu anlaşıldı.
“Kim o?” seslendim
“Leydim, ben Reina.” Baş hizmetçiydi. Dün kullandığım yöntem işe yaramışa benziyordu. Sonuçtan memnun kaldım.
“Girin.” Aradım. Kapı açıldı ve orta yaşlı bir kadın odama girdi.
“İyi uyudun mu?” diye sordu.
“Neden geldiniz?” Diye sordum.
“Dünkü olay nedeniyle size yeni bir özel hizmetçi tutmaya geldim leydim. Leydimin aklında özel biri varsa lütfen bana bildirin.”
Olmasına imkan yok. Düşündüm. Baş hizmetliye cevap vermedim.
“Yoksa birini kendim seçeceğim…” Sessizliğimden sonra gönüllü oldu. Elbette hiçbir hizmetçi benim özel hizmetçim olmaya gönüllü olmaz.
“Daha önce bana hizmet eden hizmetçi kimdi?” Diye sordum.
“Ne? Emily’yi mi kastediyorsun?”
“Ah, evet. Emily.” Merak ediyormuş gibi yaparak sordum. “Zaten kovuldu mu?”
“Hayır, değildi ama…”
“Peki o şimdi ne yapıyor?” Gözleri sorularla doluydu, önceki hizmetçiyi neden sorduğumu merak ediyordu.
“…Size gereği gibi hizmet veremediği için üç aylık maaş kesintisi aldı ve şu anda çamaşırhaneden sorumlu. Neden o çocuğu soruyorsunuz?” Yüzü endişe belirtileri göstermeye başladı ve güven maskesi parçalanıyordu. Beklendiği gibi, neler olup bittiğine dair en azından bir fikri vardı. Ya da belki de o hizmetçinin arkasına saklanan gerçek kışkırtıcı oydu?
“Ona sadece benim özel hizmetçim olmaya devam etmesini söyle.” Bu şüpheleri bir kenara bırakarak sakince konuştum.
“…Bağışlamak?”
“Şu anda kimsenin bana hizmet etmemesi rahatsız edici. Yeni birini işe alsak bile, işleri düzgün bir şekilde yapmayı öğrenene kadar başarısız olacaklar. Eğer böyle olacaksa, deneyimli orijinal hizmetçiyi tutmak daha iyi olacak.” O.” Gerçek Penelope, tüm bu ekstra bilgileri dahil etme zahmetine girmezdi. Ama bu benim isteğim olduğu için bu konuda daha dikkatli olmaya karar verdim.
“Anlıyorsan, o zaman senden onu açmanı isteyeceğim. Bunu sana bırakacağım.” Konuşamayan baş hizmetçinin düşmüş çenesine gülümsedim.
“…ama ikinci genç efendi, size yaptıklarından dolayı onu bizzat cezalandırdı leydim, bu yüzden…”
“Yani? Yapamaz mısın?” Mazeretlerini kısa kestim ve bir cevap istedim. Baş hizmetçi dili tutulmuştu. Sadece iki gün olmuştu ve bu evdeki insanların asla onlara söylediğimi hemen yapmadıklarını anladım. Onları azarlamam ya da uyarmam gerekiyordu.
Hep böyle mi?
Normal modda böyle değildi. Konaktaki herkes sadece kahramanı dinler ve ne isterse onu yapardı. Bir dakika sonra sinirlendim ama bunu bir şeyleri değiştirmek için bir fırsat olarak düşünmeye karar verdim.
“Senden istediğim zaman dediğimi yapman en iyisi olur.” ‘Senden istediğimde’ kelimesini kasıtlı olarak kullandım çünkü bu emir vermekten çok yalvarma duygusu taşıyordu. Burada herhangi bir şeyi halletmek için gerçekten Penelope’nin davrandığı gibi şiddet ve kargaşayla davranmak zorunda mıydım?
“Uygunsuz olduğunu söyledim. O yüzden onu hemen yukarı gönder. Yoksa başhizmetçi onun yerine bana şahsen mi hizmet edecek?”
“Eğer böyle hissediyorsanız, Majestelerinden izin isteyeceğim leydim.” Sonuna kadar dediğimi yapmayacağı net bir ifadeydi. Gülünç bir durumdu. Penelope’nin emirlerini sorgusuz sualsiz yerine getiren tek bir kişi bile yoktu.
“Gerek yok. Hemen gidip babamı kendim göreceğim.” yerinde ayağa kalktım. Devam ettim, “İşler böyle bittiğine göre, ona dün olanları ayrıntılı olarak anlatacağım ve Emily’yi affetmesini isteyeceğim. O zaman bir sorun olmaz değil mi? Babam şu anda nerede?”
“L… Hanımefendi!” Beni her an gitmeye hazır görünce baş hizmetçinin gözleri kocaman açıldı.
Dünkü dava, bir hizmetçiye küçük bir ceza verilerek halledildi, ama işin içine daha fazla girersem işler karışabilirdi. Zorbalığa öncülük eden Emily değildi, olaya karışan tek kişi de o değildi. Baş hizmetçi gibi birinin, dük ailesinin genç metresine yönelik tacizden haberdar olduğu halde görgü tanığı olduğu anlaşılırsa, ne tür bir kargaşa çıkabilir?
“H… Ekselansları daha önce kraliyet sarayına gitti.”
“Öyle mi? Sonra daha sonra geri geldiğinde…”
“Emily’yi hemen getireceğim!” Baş hizmetçi paniğe kapılmıştı, bunun kendisi ve diğer hizmetçiler için ne anlama gelebileceğinin farkında olarak gidip babamı bulacağımdan endişelenmişti.
“Yaşla birlikte bir endişe hastası olmuş olmalıyım. Çok yaşlı olduğum için leydimin merhametini hemen anlayamadım. Özür dilerim.”
Baş hizmetçinin öne eğik başı beni tazelenmiş değil, sadece buruk hissettirmişti. Şöhret puanlarımı çevremdeki insanlara daha yakınlaşarak yükseltmeyi düşünmüyordum ama o an sahip olduğum şöhretin eksi rakamlara ulaştığını hissediyordum.
“Emily’yi hemen getireyim mi Leydim?” Baş hizmetçi, sesindeki paniği hâlâ duyabiliyor olmama rağmen dikkatlice önerdi.
“Başhizmetçi, umarım bir daha kendimi tekrar etmeme neden olmazsın.” Onunla konuştum. Günüm zaten mahvolmuştu.
“Ayrılmak.”
Emily elinde kahvaltıyla odaya girdi. Reina gittikten hemen sonra geldiği için baş hizmetçiden yoğun talimatlar almış olmalı.
“Leydim. Ben b-kahvaltıyı hazırlayacağım…” Kahvaltı masasını kurarken Emily’nin elleri feci şekilde titriyordu.
Dün olanlardan sonra çok acı çekmiş olmalı. O zamanlar çürümüş yiyecekleri yemek çılgıncaydı ama işe yaradı; taze salata ve sulu bir biftekten oluşan tabaktaki yemek bugün çok daha iyiydi.
Dışarıdan iyi görünüyor. Düşündüm. Yine de içimden onu yemek gelmiyordu. Vücudum hala çürük yemek yemenin şokunu atlatıyordu. Emily’e baktım. Yavaşça bir lokma yemek yerken yanımda dikildi. Bakışlarıma bakmaya cesaret edemedi.
Yine de herhangi bir suçluluk duyuyor mu?
Muhtemelen onu neden yeniden özel hizmetçim olarak seçtiğimi öğrenmek için can atıyordu. Emily’yi aradığımda yemeğimin yarısını bile bitirmemiştim.
“E-evet leydim?” şaşkınlıkla yerinde sıçradı, derin düşüncelere daldığı için yarıda kaldı. Elimi uzattım.
“İğneyi bana ver.”
“Ha? Ne?”
“Her sabah bana saplamak için kullandığın iğne.” Neyden bahsettiğimi anlayınca nefesi kesildi. Yüzü solgunlaştı ve dizlerinin üzerine çökerek yere düştü.
“Leydim! Ben.. Özür dilerim! Lütfen beni bağışlayın!” Başını yere vururken özür diledi.
Gerçekten mi. Böyle özür dileyecekse neden böyle bir şey yaptı? Tiksinti hissettim. Özür dilemesi gereken kişi ben değildim. Gerçek Penelope bu özrü asla duyamazdı.
“Başhizmetçiden haber almadın mı? Bana kendimi tekrar ettirme.”
“L-Leydim…”
“İğneyi ver.”