Bir varmış, bir yokmuş. Eski çağlarda, ülkenin birinde bir zavallı kişi varmış. Günlük yiyeceğinin bile yoksunu, çulsuzun biriymiş. Ama kötü yürekli de değilmiş hani. Bütün isteği başkalarına iyilik etmekmiş. İyilik etmek istermiş istemesine ama bunun nasıl yapılacağını da pek bilmezmiş. Sık sık,- Aaah ah, dermiş, bir gücüm yetse de şu insanlara hep iyilik etsem… Bu sözleri duyanlar sorarlarmış:
- Peki, nasıl iyilik edeceksin? O da,
- İyilik işte, dermiş, herkese iyilik edeceğim. Hele o günler bir gelsin, ben bilirim nasıl iyilik edeceğimi.Günlerden bi gün dağ başında, «Tanrım bana yardım etse de, ben de insanoğluna iyilik edebilsem.» diye mırıl mırıl mırıldanırken, arkadan gelen bir yolcu, yaklaştıkça adamın bu sözlerini duymuş.
- Merhaba oğul!.. demiş. Nedir öyle kendi kendine konuşuyorsun, Tanrıdan bi şeyler istiyorsun?
Adam derdini, insanlara iyilik etmek için nasıl içinin yandığını dilinin döndüğü kadar anlatmış. Ak sakallı adam,
- Senin gibi çok kişi başkalarına iyilik yapmak istemiştir şimdiye dek. Bu iyiliğin nasıl yapılacağını bilseydin, bu kadar çok iyilik yapmak istemezdin. İnsanlara iyilik yapmak, kötülük yapmaktan daha zordur. Dünya kuruldu kurulalı bunu becerebilen çok az kişi çıkmıştır… diye adama akıl vermişse de, o dinlemez,