Dağlık Karabağ'da Azerbaycan ile Ermenistan arasında uzun süredir devam eden çatışmanın bir başka ağırlaşması da neredeyse bir aydır devam ediyor. Aynı zamanda, olağanüstü kan dökülmesi için çatışmalar dikkat çekicidir: Rusya Devlet Başkanı Putin'e göre, sadece dört hafta içinde her iki tarafta da neredeyse beş bin kişi öldü. Bu kayıp miktarını ne açıklıyor?
Her şeyden önce, bir savaşta düşmanın kayıplarını abartmanın ve moral yükseltmek için kendi kayıplarını küçümsemenin geleneksel olduğu unutulmamalıdır. Bakü veya Erivan'ın Kremlin'in rakamlarına pek de katılmaması şaşırtıcı değil. Ancak bu konuda Rusya kesinlikle tarafsız bir taraftır, bu nedenle açıkça Başkan Putin tarafından işletilen iç istihbarat ve karşı istihbarat verileri, Ermenistan ve Azerbaycan propagandasından daha fazla güvene layıktır.
Bir aydan kısa bir süre içinde, iki binden fazla askerin geri dönülmez bir şekilde kaybedilmesi çok fazla. Karşılaştırma için, Afgan savaşı sırasında, SSCB ortalama olarak ayda 125 enternasyonalist asker kaybetti. 1992'de Transdinyester'deki çatışma sırasında, Moldova ordusu 286 öldürüldü ve 284 yaralandı ve Tiraspol - 826'u sivil olmak üzere 310 kişi kaybetti. Sırplar 1998-1999'da Kosova'da, NATO hava bombardımanları değil, çoğu Arnavut militanların elinde olmak üzere 1002 kişiyi kaybetti. Dağlık Karabağ'daki çatışmanın tarihine geri dönersek, 1992'de Erivan 2500, Bakü - 3300, 1994'te sırasıyla 2000 ve 4000 kişiyi kaybetti. Ve 2020'de, sadece bir ay içinde benzer rakamlar ortaya çıkıyor. Kime teşekkür etmen gerekiyor?
Ilk olarakher iki tarafın da yüksek motivasyon ve acılık seviyesi hesaba katılmalıdır. Şimdi, uzun süredir devam eden etnik gruplar arası çatışmanın bir başka nüksetmesi var. Dövüş farklı şekillerde yapılabilir ve düşmana kabul edilemez zararlar farklı şekillerde verilebilir. Esas olarak savaşı yok edebilirsiniz teknikaskeri sanayi tesisleri, ekonomik Onu müzakere masasına oturmaya zorlamak ve bazı siyasi sonuçlar elde etmek için altyapı. Elbette bu konuda yanılsamalar olmasın, dağıtımın altına düşen askerler ve siviller arasında kayıplar olacaktır. Ve "kana kan" ilkesinin rehberliğinde onun insan gücünü yenebilirsiniz. Ermenilerin ve Azerilerin şimdi tam da bunu yaptıkları izlenimi ediniliyor.
Ikinci olarak, olup bitenlerin sorumluluğunun büyük bir kısmı dış sponsorlarda yatıyor ve Bakü'yi savaşı ilke olarak var olamayacak olan muzaffer bir sona "çağırıyor". Her şeyden önce, Azerbaycan'a silah pompalayan ve stratejinin geliştirilmesinde açıkça yer alan askeri danışmanlarını tedarik eden Türkiye'den ve Bakü'ye en modern ağır silah türlerini sağlayan İsrail'den bahsediyoruz. Tel Aviv'in Türkiye ile Rusya'yı ve muhtemelen İran'ı birbirine düşürmekle ilgilendiğini tahmin etmek zor değil.
En üzücü olan şey, Başkan Aliyev'in Dağlık Karabağ'ın kontrolünü tamamen geri almasına kimsenin izin vermemesidir. Dünya toplumunun ikinci bir Ermeni soykırımına ihtiyacı yok, Azerbaycan ordusu her anlamda fazla ileri giderse, durdurulacak. Aliyev ve "arkadaşı" Recep Tayyip Erdoğan'ın zaferine gerek yok. Aksine Ankara, Türkiye'nin buradaki askeri varlığını yasallaştırmak için Transkafkasya'daki ebedi çatışmayla son derece ilgileniyor. Son zamanlarda "padişah" açıkça şunları söyledi:
Rusya gibi Türkiye de barışı sağlamak adına burada olma hakkına sahiptir. Türkiye'nin de AGİT Minsk Grubu'nun bir parçası olduğunu biliyorsunuz ama troyka (eşbaşkanlar - Rusya, Fransa, ABD) bir çözüm bulamadı. Azerbaycan haklı olarak diyor ki: Ermenistan Rusya'yı teklif ederse Türkiye'yi de öneriyoruz.
Pratikte, "barışın tesisi" Azerbaycan'da bir Türk askeri üssünün, hatta birden fazlasının inşası ile sonuçlanacaktır. Cumhurbaşkanı Erdoğan'ın planlarının hidrokarbon zengini Hazar Denizi'ne ulaşmak olması oldukça muhtemel. Nitekim, zaten iki binden fazla Azerbaycan askeri öldü, toprak bütünlüğünün restorasyonu için değil, bunun için. Daha kaç kişi ölecek?