MINNEAPOLIS – Sömürge öncesi Amerika’da Jigonhsasee, kendi dillerinde Haudenosaunee olarak bilinen Iroquois ulusları arasında bir anlaşma düzenlenmesine ve bir konfederasyon oluşturulmasına yardım etti. Büyük Barışçıl ve Hiawatha’nın bir müttefiki olan onun adı, “savaşa giden yolda yaşayan kadın” anlamına gelir. Disiplinler arası sanatçı Rosy Simas (Seneca, Heron Clan) ve işbirlikçi ekibi tarafından tasarlanan bir enstalasyon ve dans performansının adı bu. Eser, ortak komisyon ortaklarından biri olan Weisman Art Museum’da ve Minneapolis kentsel Yerli topluluğunun kalbinde yer alan çağdaş bir Native galerisi olan All My Relations’ta ikili bir prömiyer düzenliyor.
Samimi bir ahşap ortamda, Simas’ın video tasarımı ve Heidi Eckwall ile istişare içinde oluşturulan ışıklandırma aracılığıyla uyandırılan ateşin titreşimi, hareketli bir ışık kaynağıdır. Farklı kabilelerden savaşçıları kalbinde bir araya getiren Jigonhsasee’nin hikayesine kulak veriyor.
Ateşin aydınlatmasının ortasında, dansçılar bedenlerindeki atalardan kalma deneyimleri ve kültürel uygulamaları haritalandırarak içsel duyumları için gemi görevi görürler. Jigonhsasee’nin barışa doğru yolculuğu, torunlarının kan hücrelerinde yaşıyor – sinaptik özgüllükle hareket eden hem Yerli hem de Yerli olmayan dansçılar tarafından temsil ediliyor – kan akışı ve vücutta tercüme edilen imge ve metafor olarak hücrelerde hareket eden nöronlar. Çılgınca bir üzüntü içinde titrerler ve meditatif hareketle teselli ve dinlenme bulurlar.
Parça, COVID-19 salgını sırasında yaşanan büyük kayıpların ardından kedere, dinlenmeye ve iyileşmeye davet ediyor. Çalışmayı, eski Minneapolis polis memuru Derek Chauvin’in George Floyd’u öldürmesinden bu yana ülkenin sistemik ırkçılıkla şiddetli hesaplaşmasına bir yanıt olarak görmekten kendimi alamadım.
Weisman’da dansçılar hipnotik bir yürüyüşle başlar. Müzenin lobisinden ve ön galeriden geçen önsöz, bir ritüel varlığı yayar. Vücutlar sanki sudaymış gibi birer birer hareket eder. Dansçıların gözleri yumuşak bir odak noktasına sahip ve bazıları deri postlar veya ip gibi ipler taşıyor. Biri kederli bir jestle yüzüne bez tutar. Bu arada, François Richomme’nin yoğun katmanlı ses tasarımı, cıvıl cıvıl sesleri ve fısıldayan rüzgarı çağrıştırarak başlar.
Seyirciye liderlik eden dansçılar, tavana doğru uzanan dev bir yapının yer aldığı bir enstalasyona girerler. İçten aydınlatılmış, kağıttan yapılmış akçaağaç yaprakları ile vurgulanmıştır. Oyuncular bir şekilde kubbeli meskene asla girmezler, ancak ön açıklıktan akan ateş ışığı ile bir dinlenme yeri olarak varlığı açıktır.
Dansçılar yavaş, odaklanmış hareketlerle yere yayılmış ipleri seyircilere dağıtırlar. Kordonlar, hareketleri yansıtan bedensel iç organları ortaya çıkarır. Richomme’un şırıldayan su ve yankı sesleri odayı doldururken, dansçılar dalgalanıyor, sallanıyor ve sallanıyor. Bir salıverme alanına doğru uzanırlar, birbirleriyle etkileşirken ve birliktelik kurarken ilkel enerjiye dokunurlar. İster birbirlerine dokunmak ister duygu, rahatlama ve keder için yer açmak olsun, dakikalarca ve belirli akıcı hareketlerle, ilgi ve teselli amaçlı görevlerle meşgul olurlar.
Simas’ın video projeksiyonu, dalların veya belki de buzun görüntülerini çağrıştırıyor. Koreografiye ve Richomme’un ses tasarımına çok benzeyen bir ara reklam kalitesine sahiptir. Sanatçılar, soyutlanmış hareket ve imgelerle bizi, barışı ileriye giden bir yol olarak görmeye gelen Jigonhsasee’nin hikayesini hatırlamaya davet ediyor.
Savaşa Giden Yolda Yaşayan O devam ediyor Weisman Sanat Müzesi (333 East River Road, Minnesota Üniversitesi, Minneapolis, Minnesota) 5 Şubat 2023’e kadar, planlanan performanslar 4 Aralık’a kadar ve Tüm İlişkilerim (1414 East Franklin Avenue, Minneapolis, Minnesota) 15 Aralık’a kadar, performanslar 20 Kasım’a kadar. Gösteri, müze ve galeri tarafından ortaklaşa düzenlendi.
Kaynak : https://hyperallergic.com/779736/dancing-toward-peace-and-healing/