Touristy Chinatown'da Yaratıcılık Bulma
9 Ağustos'tan hemen sonra, Singapur Ulusal Günü.
Geçen Perşembe burada Singapur'da Ulusal Gün oldu. Kutlama günü ve kırmızı tişörtlerin aşırı giyilmesi ve askeri gücün gösterişli gösterileri oldu.
Benim için resmi bir tatildi ve son birkaç yıldır uyumak için harcadığım bir tatildi.
Söyleyemezsen ben en vatansever insan değilim.
Havai fişeklerde heyecanla çığlık atmıyorum ya da geçit törenini izleyen televizyona yapıştırılmadım.
Havai fişekleri evimden görüp göremeyeceğimi görmek için pencereden dışarı bakmıyorum bile.
Sadece izin günümü seviyorum.
Uyumayı ve sonra dinlenmeyi seviyorum.
Korkunç bir Singapurlu gibi gelebilir, ama etrafınızdaki herhangi bir Singapurlu'ya sormayı deneyin:
“Singapur'da ne yapacak?”
Gözleri parladı mı? Size bir cevap vermek için mücadele ettiler mi?
Cevabınız evet ise, benimle aynı Singapurlu türler. Hepimiz güvenli sokaklara, iyi eğitime (notlara bakarsanız) sahip bir şehirde yaşamaktan memnunuz, ama bu şehrin kültürüne gelince?
“Hangi kültür? Yemeklerden mi bahsediyorsun? ”
Bizim için Singapur, tarihi öneme sahip olmayan yeni, parlak, güzel olanları yapmak için sonsuza kadar eski sokaklar üzerinde sürekli kaldırmaya odaklanan özlü bir turizm şehridir.
Yıllar önce stand-up gösterisi sırasında bugün hala düşündüğüm bir şaka duydum:
“En son Singapur'da olduğumda 20 yıl önceydi. Şehri inşa ediyorlardı. Sonunda geri döndüm ve hala yapım aşamasında! ”
Evet, Singapur mükemmel güzel ve özellikle turist iseniz, hata olamaz.
Marina Bay Sands güzel. Körfez bahçeleri muhteşem. Yeni alışveriş merkezleri hayatı cehennem gibi kolaylaştırıyor.
Benim için, yerel olarak, sadece ... gürültü gibi geliyor.
Kolaylıklar için minnettar olmadığımı söylemiyorum. Ben, ama herkes gibi ben de bu kolaylıklardan hatıralarımı açtıklarında nefret ediyorum. Ve bunun burada ne sıklıkta gerçekleştiğini düşünmeye yardımcı olamıyorum.
Büyüdüğümde, ulusal anlatı, umutsuzca büyük adamlar gibi olmaya çalışan, büyüyen bir bebek ülkesinden biriydi.
(Bu yıl sadece 53 yaşında bir ülke olarak döndük; bu hala gülünç derecede genç.)
Amaç, kenti diğer gelişmiş ülkeler gibi, özellikle ekonomi açısından taklit etmek veya büyütmekti.
“Singapur nedir?” önemsizdi.
Singapur ne olacak? soru buydu.
Dolayısıyla, ülkeden çok etkilenmedim. Yıllar içinde daha iyi aldım, ama yine de dünyanın en ilginç yeri bulamıyorum (büyük gıda olsa da).
Ancak, son zamanlarda günlük rotamı evde değiştirmek zorunda kaldım.
İşyerimden tren istasyonuna gitmek için her gün Chinatown'un kalbini kesmek zorunda kaldım.
Bu, turistlerin büyüdüğüm şehre hayret ettiğini izleyen günlük geziler demekti.
En garip duyguydu, çünkü genellikle günlük rotama dikkat etmiyorum, ancak caddenin ortasında fotoğraf çeken bir grup durduğunda, doğal tepki, neye baktıklarını bulmaktır.
Turistlerin selinden rahatsız olurken, ben de eğlendim; Chinatown'umuzu neden ilginç buluyorlar? Sonuçta, çoğu şehirde bir Çin Mahallesi var ve hepsi cehennem gibi turist.
Son 6 aydır aynı rotayı yürüdükten sonra, daha önce görmediğim Singapur'un Chinatown'u hakkında bazı şeyler fark etmeye başlıyorum.
Bu turistlerin gözünden görmek, çevreme daha fazla dikkat etmeme, turistik Çin Mahallesi'nin günlük yaşamındaki güzelliği takdir etmeme yardımcı oldu.
Bir gün kameramı yakaladım ve elimden gelenin en iyisini yakalamaya gittim.
Örneğin, Merlion'u şöyle hatırlıyorum:
Ve şimdi, görünüşe göre Merlion sokaklarda nasıl pazarlanıyor:
Yalan söylemeyeceğim, tişört almak istiyordum.
Ve daha sonra, Smith Caddesi'ndeki inanılmaz bir yerel hawker merkezinden 100 metreden daha kısa bir mesafede bulunan, overpriced sokak yiyecekleriyle dolu sanitize edilmiş Chinatown Food Street var.
Yerel ipucu: Instagram için sahte retro tasarımla hazırlanmış gibi görünen alanlardan kaçının.
Ve bu dükkan gibi tıbbi ilaçlar satan ve görünüşe göre seks spreyi gibi şeyler var mı? Size bunu göstermek dışında bunu nasıl tanımlayacağımı bile bilmiyorum:
Bunun bir pazarlama taktiği olarak çalışıp çalışmadığını bile bilmiyorum; evet, hepimiz durup dik dik bakıyoruz, ama hiç kimse (ben bile değil!) onu alıp nasıl çalıştığını / çalışıp çalışmadığını görmeye cesaret edemiyor.
Başka bir pazarlama taktiği mi?
Her şeyi ve her şeyi satan bu köşe dükkanı.
Müşterileri çekmek için, mümkün olduğunca kulak ayırma ses seviyesine yakın müzik çalarlar.
Fark ettiğim şey?
Müziği potansiyel müşteriye göre değiştiriyorlar.
Sadece kalabalıklar değil; Geçmişte yürüdüm ve elektronik dans müziği (EDM) duydum, 80'ler EDM duydum, klasik rock duydum, pop müzik duydum… menzilin ne kadar geniş olduğu etkileyici!
Ve aslında işe yarıyor! Ne zaman yanından geçsem, dükkanın içinde her zaman turistler oluyor.
Turizm dünyası ne kadar ilginç.
Bu yüzden, salyangoz temposunda yürüyen turistler tarafından sıkılmış bir şekilde can sıkıcı bulurken, artık onları suçlayamam.
Singapur'un turistik bölümü, bir yerel halkın bile farkında olmadığı bu küçük hediyelerle doluysa, bir turist için ne kadar ezici olurdu?
Bu makaleyi okuduğunuz için teşekkürler! Umarım hoşunuza gitmiştir; Singapur (veya Hong Kong) hakkında daha fazla makale okumak isterseniz, lütfen aşağıdakileri okuyun! Ya da kişisel gelişim, iş-yaşam dengesi, yazma ipuçları ve daha fazlası hakkında daha fazla hikaye için beni Medium'da takip edebilirsiniz.
Yayınlanan 22-04-2020