“Ve Allah'ın yolunda seninle kavga edenlerle savaş, ancak sınırlarını aşma - Sınırları] - gerçekten, Allah, aşiretçileri sevmiyor!” (Sura The Cow, 2: 190)
Başarısızlıklar ve kayıplar - Bu, 2016 yılı için Türkiye bağlamıydı. Başlıca sorunlar: Ülkenin güneydoğusundaki Kürtler, Türk şehirlerinde bir dizi büyük çaplı terörist saldırı, Temmuz ortalarında askeri darbe girişiminde bulunuldu. Sivil nüfus arasındaki mağdurlar, iç güvenlik güçleri, askeri personel arasında, ayrı tahminlere göre, binlerce kişiye ulaşıyor. Aynı zamanda, Türkiye’nin Kürt meselesine olan tutumu, Türkiye'deki dış politika sorunlarının çözümü için bir nevi turnuva haline geliyor.
Kudüs: El Aksa Camii.
Türk ordusunun askeri operasyonunun, ülkenin güneydoğu illerinin Kürt nüfuslu bölgelerinde tamamlanması, Kürtlerin direnişinin önemli ölçüde zayıflamasına rağmen nihai olarak bastırılmasına yol açmadı.
Yetkililere yapılan ön saldırı, yalnızca Kürdistan İşçi Partisi'nin ülkedeki yasaklamasını etkilememiştir. Baskıcı politika, Kürt yanlısı yasal siyasi derneklere de değindi: Parlamento Halk Partisi Demokrasi, aslında polisin tutuklanmasına yol açtı. Radikaller gerilla savaşını ülkenin doğu ve güney doğusundaki kırsal alanlardan ve şehirlerden merkeze - İstanbul ve Ankara'ya transfer ederek misilleme yaptı.
Türkiye ayrıca, Suriye Halep ilinin kuzeyindeki, Gaziantep kentindeki büyük bir terörist saldırının ardından “halifelik” e atfedilen sorumluluğunun ardından ikinci bir düşmanlık cephesi açmak zorunda kaldı.
Ağustos 2016'da burada başlatılan “Fırat Kalkanı” operasyonu “Özgür Suriye Ordusu” militanları ile ortaklaşa gerçekleştirildi. Sadece Mart 2017'de sona erdi, Türkiye'nin kayıpları 350'den fazla kişi ve 11 tanklar. Aynı zamanda Suriyeli Kürtler, medya aracılığıyla operasyonun Suriye topraklarını işgal etmeyi amaçladığını ve geri çekilmelerinin "sivillerin hayatını kurtarma" gereği tarafından dikte edildiğini belirtti. Türkiye'nin bu eylemleri ABD ile ilişkilerin soğumasına yol açtı. Aslında, Halep'in kuzeyindeki DAEŞ'in yenilgisine paralel olarak, Türk ordusu Suriye Kürtlerinin oluşumlarını mümkün olduğunca zayıflatma ve Türkiye'nin güney göbeğindeki kontrollü topraklarının genişlemesini önleme sorununu çözdü.
Türkiye için yılın ana iç etkinliği, gece 15'tan 16 Temmuz'a kadar olan askeri darbede başarısızlık girişimi oldu. Bu olayların nedenleri ve itici güçleri hakkındaki versiyonlar ve hipotezler yeterliydi: darbelerin yetkililer tarafından Amerikan komplolarına ve CIA özel operasyonuna olan muhalefetin bastırılması için taklit edilmesinden, Hizmet hareketi ve lideri Fethullah Gülen'in komploundan gerçek bir askeri darbe hakkında ifadesine kadar.
Bununla birlikte, bu olaylar yavaş yavaş Türkiye'yi Ortadoğu istikrarsızlaştırmasının ortak bir kraterine çekmiştir. Yetkililerin parlamentodan cumhurbaşkanlığına kadar götürdüğü Türkiye'nin siyasi sistemini yeniden biçimlendirme vektörü toplumun istikrara kavuşmasına katkıda bulunmuyor.
Türkiye, Rusya ile zorlu çatışmalardan uzaklaştı. İşbirlikleri devam etti: dondurulmuş enerji projeleri yeniden başladı, Rus turist akışı, Suriye'de işbirliği başladı. Partiler, Suriye-Türkiye sınırı boyunca tek bir Kürt koridoru oluşturulmasına izin vermedi. Aynı zamanda, tampon bölge alan Ankara, Suriye Özgür Ordusu muhalif gruplarına da meydan okumaya başladı. Diğer ekonomik işbirliği alanlarında, örneğin, Türkiye'nin ilk Akkuyu nükleer santrali olan Rosatom'un inşaatında, hiçbir niteliksel değişiklik olmamıştır. İki ülkenin ilişkilerde zorluk çekmeye devam edeceği gerçeğinin kesin bir simgesi, Rusya Büyükelçisi Andrei Karlov'un 19 Aralık ayı başkentindeki cinayetti.
Türkiye'nin 2017 yılında NATO müttefikleriyle ilişkileri, özellikle Almanya ile ilişkileri daha da kötüleştirdi. Sebep aynı: Kürt meselesi. Türk hükümeti, Almanya'nın Türkiye'ye karşı mücadeleye öncülük eden "Kürt ve Gülen teröristlerini" koruduğunu protesto etti. Aslında, Almanya'nın ciddi bir şekilde kırılması, Alman askerlerinin Adana'nın güneyindeki İncirlik askeri üssünden çekilmesinin ardından böyle bir düzeye ulaştı. Bu bağlamda, eğilim, Erdoğan'ın yeni seyri nedeniyle, Türkiye ile Batı müttefikleri arasında serinleyen, Türkiye'nin yeni özerkliğini “tanımak istemeyen” olan soğukkanlılık politikasıdır. Türkiye’nin AB üyeliğine ilişkin müzakerelerin reddedilmesi sorununa gelince, ittifakın Eylül ayındaki ittifakın zirvesinde gündeme getirilmesi teklif edilen 2017.
İsrail: politik pragmatizm
İsrail, potansiyel tehditlerin sınırlarına rağmen Orta Doğu'daki türbülans bölgesinin bir parçası değil: Mısır Sina'nın cihatçıları, Filistinli Hamas militanları, Lübnan Hizbullahı, Suriye'deki terörist gruplar.
Soğuk Savaş’tan bu yana İsrail, Batı politik düzeninin ayrılmaz bir parçası oldu, ancak 2016’ten bu yana İsrail’in askeri-politik liderliği Rus tarafı ile yakın işbirliği içinde. Taraflar eşit olarak ulusal çıkarları güvenlik olarak anlıyor ve belirli bir durumda tehdit altında - İslamcı terörizm. İsrail Başbakanı şunları söyledi: “Bizi birleştiren şeylerin arasında radikal İslamcı terörizmle ortak mücadelemiz var. ... Rusya bu sonuca ulaşmak için büyük katkı yaptı. " Ortak çıkarların varlığına rağmen, Rusya ile İsrail arasındaki dış politika farklılıkları önemli. Başlıca çelişkiler, İran'a yönelik tutumların arka planına ve Orta Doğu'daki barış sürecine karşı ortaya çıktı. Dahası Rusya, Filistinlileri barış sürecinde destekleme konusunda Sovyetler Birliği politikasını sürdürüyor. İsrail’in dış politikasındaki İran karşıtı vektör değişmedi. Bu anlaşılabilir bir durumdur: şu anda Orta Doğu'da nükleer olan tek devlet silah - Bu İsrail, yani İran'ın nükleer programı Tel Aviv'e özellikle ihtiyaç duyulmuyor.
İsrail, Hizbullah’ın malların teslimatı için son varış noktası olduğuna dair her şüpheyle Şam’dan Beyrut’a silah konvoylarına hava saldırısı yapmaya devam etti. İkinci Lübnan Savaşı'nın (Temmuz-Ağustos 10) 2006 yıldönümünde İsrail'in kuzey sınırlarında olası bir istikrarsızlaştırma korkusu doğrulanmadı. Aynı zamanda, İsrail, Tahran’ın nükleer programını sıkı bir uluslararası kontrol çerçevesine sokmasına rağmen, bölgeyi hedef alan İran’a ve militan gruplara güvenmiyor. Bu nedenle, İsrail gizli iletişim kanallarının açılması da dahil olmak üzere İran karşıtı platformda Suudilerle birleşmeye çalıştı.
Etkin diplomasinin, kamu ve özel faaliyetlerin aynı anda birkaç yönde konuşlandırılmasıyla İsrail, bölgede bir istikrar adası olarak kaldı. Tel Aviv'in ellerine dahil olmak üzere ABD'deki seçimlerin sonuçları oynadı. Bu, önceki ABD yönetiminin müttefiki sekiz yıl boyunca müttefikten aradığı Filistin-İsrail yerleşiminde "iki ülke için iki devlet" ilkesini uygulama ihtiyacını ortadan kaldırdı. Dahası, Trump ABD Elçiliğini Kudüs'e devretme sözü verdi ki bu aslında “ebedi şehir” in başkenti olarak tanınmasıydı. Ancak, ilk seçim vaatlerinden birinin yerine getirilmesi, Haziran 2017’te açıkça görüleceği üzere süresiz ertelendi. Üstelik Filistin ile olan çatışmayı çözme sürecinde İsrail’i manipüle etmenin bir aracı haline geliyor. Son yıllarda, İsrail’in tüm dış politikası, ana müttefiki ABD ile olan ilişkilerin ince bir şekilde soğumasıyla karakterize edildi. Başka bir dünya siyaset merkezi - Avrupa Birliği ile olan ilişkiler kötüye gitti. İsraillilerin Filistinlilere yönelik sert politikası büyük ölçüde suçlamak.
Ancak İsrail'in dış politikası her zaman tartılıyor, bu yüzden Rusya ve Amerika Birleşik Devletleri'nde olduğu gibi çok vektörlü yaklaşım her zaman denge için kullanılıyor. Ek olarak, özetlenen bir vektörü daha var - Güneydoğu Asya ülkeleri (Vietnam, Filipinler, Tayland, Singapur ve Myanmar). “Doğuya Bakmak” stratejik programının noktalarından biri, özellikle askeri alanda Tokyo ile işbirliğinin geliştirilmesidir. Bu dönüş, İsrail silahlarının Eski Dünya ve Kuzey Amerika'daki satışlarının düşük kalmasıyla da açıklanmaktadır. İsrail’in askeri-sanayi kompleksi ihracatı, İsrail’in ana silah ve askeri teknoloji ihracatçıları haline geldiği Güneydoğu Asya’nın pahasına aynı seviyede kalıyor.
"Halifelik": hala geçerli
Aslında, ISIL (Rusya Federasyonu'nda yasaklanan bir terör örgütü) tek bir önemli müttefiki yok, ancak Halifeliğin liderleri daha da fazla savaş ilan ettiler, ancak Orta Doğu ve Afrika'daki terörist gruplar kendi yörüngelerine çekiliyorlar. Oysa, Eylül 2014’te, türünün en büyük derneği haline gelen uluslararası bir terörle mücadele koalisyonu kuruldu. hikayeler - bugün 68 ülkelerini içeriyor.
Irak ve Suriye, Daesh ve diğer cihad örgütlerinin terörist faaliyetlerinin merkez üssünde kaldı. Esad militan gruplardan zorlukla mücadele eder ve önünü ISIL militanlarına (Rusya Federasyonu'nda yasaklanan terörist örgüt) yasaklar. Birleşik Devletler doğrudan Halifeliğe karşı savaşmayı reddetti ve Irak’ın desteğini ve bombalamasını sınırladı. Ancak Halifeliğe karşı Irak ordusu dış destek olmadan ayakta durmuyor. İran, ABD ile ve Yemen'deki savaşla (Yemen topraklarının bir kısmı, aslında El-Kaide'nin yerel temsilcileri aracılığıyla ISIL (Rusya Federasyonu'nda yasaklanan bir terör örgütü)) kontrol altına girdi.
Tam teşekküllü bir devlete sahip olmayan Kürtler, Halifeliğe karşı bir savaşı tam olarak idare edemezler ve şimdi Halifeli'nin güçsüz bir şekilde saldırmaya çalıştığı çok sayıda cephe onları kurtarır. Türkiye, Esad düşmanlarına destek veriyor, Kürtlerle çatışıyor, LIH (Rusya Federasyonu'nda yasaklanan terör örgütü) hedefli eylemlerle. Basra Körfezi'ndeki monarşiler de en iyi dönemi değil yaşanıyor. Yol boyunca, “Katar krizi” sırasında bölgede bir bölünme yaşandı: Katar’ın teröristlere yardım etmekten şüphelenen siyasi etkisi düştü, altı Arap ülkesi bununla diplomatik ilişkilerini kestiklerini açıkladı. Bu savaş sırasında yalnızca dolaylı olarak oynayan İran, gözle görülür bir artı.
İki Arap ülkesinde, 2016 yılı için “halifelik” in toprak sınırları önemli ölçüde azaldı. Ancak, saldırı operasyonları ve cephenin neredeyse tüm sektörlerinde etkili karşı önlemler için potansiyel koruyor. 2016’te, Hilafet yeniden görevlendirildi: bölgeleri ele geçirmeyi reddetti ve yeni kaynaklara erişim için güçler gönderdi. Her şeyden önce, insan ("cihatçı piyade") ve malzeme, elbette. Nisan ayındaki 2017’te, Irak hükümeti terör örgütünün artık ülkenin topraklarının% 7’inden fazlasını - 30 000’inden daha azını kontrol ettiğini - belirtti. km. Suriye'de, ISIL (Rusya Federasyonu'nda yasaklanan bir terör örgütü) güçleri de yenildi.
DAEŞ, Irak ordusunun Musul'un iadesiyle ilgili operasyonunun başladığı Ekim 2016'ten bu yana düşmek üzere. 2016'in sona ermesinden önce Musul'u serbest bırakma operasyonunu tamamlamak mümkün olmadı, 2017, Mayıs'ta teröristlerin hisselerini oradan çekip götürdüklerinde, Eylül'de 2017'un Musul'daki 20 yerleşimlerini serbest bırakmayı başaramadığını söyledi. Ve bu, altı aylık haziran 2014’te ele geçirilen Irak megalopolüne ve 100’un binlik birlik grubuna düzenlenen saldırıya hazırlıklı olmasına rağmen. Irak'taki iç politik durum, DAISH'e karşı hızlı ve inandırıcı zaferlere ulaşmaya doğrudan bağlıydı. Haider el-Abadi hükümeti yalnızca terörist riskleri değil, aynı zamanda siyasi muhaliflerin aktivitelerini de durdurmak zorunda kaldı.
İç savaşın beş yılı aştığı Suriye'de, 2016'te bir geri dönüş yaşandı. Beşar Esad hükümeti kapasitesini korudu, Suriye ordusu savaşma kabiliyetini kaybetmedi. Ancak Şam yetkililerinin “canlılığı” yalnızca Rusya ve İran’ın desteği ile belirlendi. Mart ayında, 2016 Palmyra yakınlarındaki Daesh'e karşı beş yıl içinde ilk büyük zaferini kazandı. Ancak Rus kuvvet gruplaması Halep'teki bir operasyona geçtiğinde, şehir Suriye ordusu ve ulusal savunma kuvvetleri tarafından kaybedildi. Doğu Halep'teki İslamcı militanların yenilgisi olmasaydı, 2016'in Şam'daki askeri sonuçları, eksi işareti olsa bile sıfır olurdu. Bağdat’ın Suriye El-Bab’ında Musul ve Ankara’da başarısız olduğu, Esad birlikleri doğu bölgelerinde Moskova ve Tahran’ın desteğiyle Halep’e ulaştı.
Jaysh el-İslam grubunun güney cephesindeki en büyük militanlara yönelik büyük çaplı bir saldırıyı dağıttığı için, Şam'ın bir banliyösü olan Doğu Guta bölgesindeki hükümet güçlerinin yoğunlaştığı bildirildi. Üç yıl içinde en önemlisi, Suriye hükümet güçleri ve üç yıldan fazla süren Deir ez-Zor ablukasının müttefik kuvvetleri tarafından ortaklaşa düzenlenen Eylül 5 2017’in atılımıydı. Müttefik kuvvetlerin ISIL'in (Rusya Federasyonu'nda yasaklanmış bir terör örgütü) - Rakka'nın kendi ilan ettiği merkezini ele alması planlanıyor.
Stratejik bir askeri girişimin Suriye ordusuna geri dönüşü olmayan geçişi hakkında konuşmak için muhtemelen erkendir. Bu arada, Rusya ve İran’ın ortak çabalarının diplomatik cephesinde, 2016’in sonuna kadar böyle bir geçiş, 2017’te olduğu gibi, büyük ölçüde başarılı oldu. Suriye ihtilafını çözmenin temel unsurlarına ulaşmak - Arap Cumhuriyeti'nde ateşkes ve aklı başında muhalefet gruplarını cihatçı hiziplerden ayırmak - Rusya, ABD ile ikili işbirliğinde başarısız oldu. Moskova ve Washington’un 9’tan yaptığı Cenevre anlaşmaları Eylül 2016 gazetede kaldı. Büyük umutlar şimdi Rusya-İran-Türkiye üçgeninin barışı koruma potansiyeli ile ilişkili. Sonuçlara göre, İran şunları kazandı: Uydusunu savunmayı başardı, en tehlikeli oyuncuyu (Türkiye) Esad karşıtı cepheden çıkardı ve Şam’ın kontrol altında kalmasını sağladı. İran ve Rusya ile yapılan anlaşma Ankara'ya yalnızca çatışmadan kurtulmayı değil, aynı zamanda idlib yoksunluklarıyla savaş sonrası Suriye üzerindeki belirli bir etkiyi de korumaya izin veriyor. Ayrıca Kuzey Suriye’de geniş bir Kürt özerkliği kurulmasını önlemek için.
Bu arada, Halep'teki ülkelerin Suriye çatışmasının tüm askeri-politik haritasına yayılmayı başardıkları konusunda büyük şüpheler var. ABD’yi Suriye’de bir yerleşim için dış çabalar dışına çıkarmak, Moskova ve Tahran’ın istenen jeopolitik ödülü. Ancak asıl soru, Türkiye'nin bu ittifakta tutarlı bir Rusya ve İran ortağı olup olmayacağı.
Rusya için Suriye çatışması, eski SSCB sınırları dahilinde değil, katılımıyla gerçekleşen Sovyet sonrası tarihteki ilk askeri eylemdir. Bu eylemler farklı şekillerde değerlendirilebilir: Rusya Federasyonu'nun jeopolitik etkisini artırma coşkusundan “Suriye tuzağı” na ve ikinci Afganistan'a. Ancak kalan bütün açık sorularla, bölgedeki Rus varlığının artan önemine kuşkuyla bile dikkat etmek zor değil. Suriye’de Rus askeri varlığı belirsiz bir karakter kazandı. Tartus'taki Hmeimim hava üssü ve Navy lojistik istasyonu sürekli operasyona dönüştürülüyor. Suriye'de Rusya Federasyonu'nun Rus Havacılık ve Uzay Kuvvetleri'nin askeri operasyonunun başlamasından bu yana (Eylül 30, 2015), uluslararası terörle mücadelede uzun mesafeli yaklaşımlar çerçevesinde muazzam çalışmalar yapıldı.
Orta Doğu’da terörle mücadele girişimi, şimdi sıkı bir şekilde Rusya ve İran’ın elinde. Bu arada, “Suriye Stalingrad” (Halep) savaşı hakkındaki coşku haksız, Halifelik hala geçerli. Diğer şeylerin yanı sıra, Amerika Birleşik Devletleri ve bazı Orta Doğu güçlerinin cephaneliğinde, Ankara’yı “cihat karşıtı kulüplerine” davet etmeleri konusunda daha ısrarcı olmaları durumunda, Moskova ve Tahran’ın ortak çabalarını torpido etmeye yönelik önemli kaldıraç kaldı. Doğru, bu durum Türkiye ile EC2017 arasındaki gergin ilişkilerle bir miktar telafi ediliyor. Ve bu tercihler Rusya ve İran ile işbirliği yapmayı tercih ediyor.
Bölgenin ana sorun noktaları çoktur. Buna zayıf devletçilik, laik devletlerin çöküşü, yerel çatışmalar ve Suriye'de beş yıldan uzun süredir devam eden iç savaş, dış politika bloklarının yeniden toplanması, bölgenin birçok ülkesinde aşırılıkçı konumların güçlenmesi ve insanların Avrupa'ya toplu göçü dahildir. Ne yazık ki, sayısız eşi görülmemiş olan 68 eyaletlerinden terörle mücadele koalisyonu bu soruna neden oluyor. Dolayısıyla, Orta Doğu için iyimser senaryo hala uzak bir gelecekte.