Çaycı'dan da küratör olur mu demeyin!
Âlem buysa küratör çaycı Nuri!
Yıl 1993. Stüdyonun ortasındaki adam, arkasına saz arkadaşlarını almış şarkı söylüyor: "Köylü benem garip benem / Aşık benem dertli benem / İnsanları seven benem/ Alem buysa kral benem." Bu şarkıyla meşhur olan Mahsun Kırmızıgül, zamanın tek özel televizyon kanalı Star'da yayınlanan röportajında şunları söyler: "İstanbul Manifaturacılar Çarşısı'nda (İMÇ) çaycılık yapıyor, yine burada yatıp kalkıyordum." Bu sözler üzerine Star TV, Kırmızıgül'e özel bir klip çeker. Bu klipte elinde tepsisiyle çay dağıtan Anadolu çocuğu, âleme meydan okur. Bugün aynı çarşıdaki başka bir çaycı da sanat alemine meydan okuyor! Sanat dünyasında, İMÇ 5. Blok'ta çaycılık yapan Nuri Güleç'in, yine aynı blokta 5533 ismiyle açılan sanat mekanındaki sergiye küratörlük (Sanat mekanlarındaki etkinlikleri düzenleyen yetkili kimse) yapması konuşuluyor, tartışılıyor! Çaycıdan küratör olur mu? İşin esprisi bir tarafa adından bu kadar bahsedilen çaycı Nuri Güleç'i tanıyalım istedik.
Erzincan Kemahlı olan Nuri Güleç, 1992 yılında İstanbul'a göç eder. Gelir gelmez de İMÇ'de çaycılık yapmaya başlar. O yıllarda işler iyidir. Malum, şirketler henüz terk etmemiştir Unkapanı'nı. Çok geçmeden şirketler İMÇ'den ayrılır, işler de kesat gitmeye başlar. İki erkek çocuk babası olan Güleç'in eline şimdilerde ayda 600 YTL civarı para geçiyor. Belki de küratörlerden ayrıldığı tek nokta bu! Nuri Güleç'in demli çayını yudumlarken soruyoruz, 'Daha önceden sanata bir ilginiz var mıydı?' diye. Gülerek cevaplıyor: "Yok ya, bu kazayla oldu."
Nuri Usta, 5533'ün kurucuları Marcus Graf, Volkan Aslan ve Nancy Atakan ile geçen yıl yapılan 10. İstanbul Bienali'nde tanışmış. Nuri Usta'nın çay sanatına hayranlık besleyen üçlü, açacakları ilk sergi için de onu düşünmüş. Teklifi Marcus Graf yapmış, Nuri Usta da hiç düşünmeden kabul etmiş. Bir gün elinde çay tepsisi 5533'ün yolunu tutan yeniyetme küratör, önüne konan onlarca ressamın yüzlerce eserini inceler. İki saatlik bir incelemenin ardından da, hiçbir tesir altında kalmadan, İrfan Önürmen'in günlük bir gazetede gördüğü sekiz kadın imgesini gelinlik tüllerine boyayarak anlattığı portrelerde karar kılar. Nancy Atakan, 'En güzelini seçtin.' diyerek ilk kutlamayı yapar. Artık o, Çaycı Nuri değil, Küratör Nuri Güleç'tir. "Bu ilk deneyimim. Bundan sonra yine burada yaparlarsa yine seçerim, yardım ederim. Buranın dışında bir yerde yaparlarsa yardım edemem; çünkü çay ocağını bırakacak kimse yok." diyen Nuri Güleç, "Açılışta tüm ressamlar buradaydı. Hatta elediklerimin arasında olan bayan bir ressam geldi, 'Tebrik ederim güzel seçim, dedi. Ben de, 'Ben bilseydim seni seçerdim' dedim!" şeklinde espri yapıyor. Nuri Güleç'e küratörlüğün satışlarına etki yapıp yapmadığını soruyoruz. Nevi şahsına münhasır üslubuyla yanıtlıyor: "Sergiyi gezmeye gelenlerin birkaç kuruş yararı oluyor, geçen sene bienalde iyiydi. O zaman turistler çok geliyordu. Çay, nescafe satıyordum, en çok da Cola Turka içiyorlardı. Ben diğerlerinden veriyordum, onlar illa ki Cola Turka istiyorlardı." Tam bağlantıyı sağladık, küratörlük üstüne bir şeyler konuşabiliriz diye düşünüyoruz ki, o hayat dertlerinden bahsetmeye başlıyor. Küratörlerin milyarlar kazandığını söylediğimizde, 'Valla ha, bizi hiç şey yapmıyorlar lan. Hem de iki saat uğraştım orada! 50'ye yakın ressam vardı aşağı yukarı.' diye sitem ediyor. 'Bir dahaki seçiminde profesyonelleşip para kazanmaya başlarsın' diyoruz Nuri Usta'ya. 'Yok ya, bunların (5533) kazancı ne ki para kazanayım. İrfan Bey eserlerinden birini satınca beni görse iyi olur. Aslında çay yapmak, bu işten (küratörlük) daha zor. Baksana adamlar iki saatte benim senede kazandığım parayı kazanıyormuş."