"Çocukken, aynı dansçıların belli bir müziği duyduklarında uygun dans pozisyonuna geçmeleri gibi, belli durumlara belli tepkileri göstermeyi öğreniriz.
Hayatımızın kareografisi evlerimizde yapılır. Büyük kardeşler küçükleri korur, daha sonrada hayatta hep koruyucu roller üstlenir. Ya da empati duygusu kuvvetli bir çocuk sorun yaşamakta olan anne yada babasına destek olur, sonra da aynı şeyi başka akrabalarına ya da arkadaşlarına yapar. Çabuk karar verebilen bir çocuk, anababanın güvenini kazanır ve yetişkin yaşamında da bu rolünü sürdürür.
Çoğu zaman davranışlarımızı belirleyen kalıplar içerisine sıkışıp kalırız. Üstelik bu kalıpların içerisinde kendimizi rahat hissettiğimiz söylenemez." (Vera Held)