Tanklar T-26 ve Kızıl Ordu, Güney Sakhalin'deki Shikuka şehrinin meydanında oluşum sırasında. Ağustos 1945
75 yıl önce, Kuril Adaları ve Güney Sahalin resmen Sovyetler Birliği'ne eklendi. Rusya, İkinci Dünya Savaşı sırasında Japon İmparatorluğu'na karşı kazandığı zafer sayesinde bu toprakları kazandı. Aslında, Moskova daha sonra kendi topraklarını geri aldı, tarihi adalet. 1904. yüzyılda bu topraklar Rusya'ya ait olduğundan. Ve Japonya onları yalnızca 1905-XNUMX Rus-Japon Savaşı sırasında ele geçirdi.
Bu ada toprakları hala hem askeri-stratejik hem de ekonomik öneme sahiptir. Bu bölgeler, Okhotsk Denizi'ni Rusya'nın stratejik ve ekonomik çıkarlarının korunmasını sağlayan bir iç su kütlesine dönüştürüyor. Güney Kurillerin Japonya'ya verdiği imtiyaz, Rusya Federasyonu'nun askeri ve ekonomik güvenliğinde ciddi bir bozulmaya yol açacaktır.
Sorunun tarihinden itibaren
Büyük Vatanseverlik Savaşı sırasında Japonya tarafsızlığını korudu.
Bununla birlikte, Japon seçkinleri savaşın gidişatını yakından takip etti ve 1941 kampanyası sırasında Almanlar Moskova'yı ve 1942 - Stalingrad'ı alırsa Rusya'ya karşı çıkmaya hazırdı.
Japonya, Uzak Doğu'daki Kızıl Ordu kuvvetlerinin bir bölümünü ele geçiren Mançurya'da güçlü bir birlik grubuna sahipti. Japonlar karada, denizde ve havada defalarca provokasyonlar yaptılar.
Şubat 1945'teki Kırım Konferansı'nda Sovyet lideri Stalin, Almanya'nın yenilmesinden 2-3 ay sonra Japonya'ya karşı çıkma sözü verdi.
İngiltere ve Amerika Birleşik Devletleri için bu konu çok önemliydi, çünkü analistlere göre Rusların aktif yardımı olmadan Japonya bir veya iki yıl daha savaşabilirdi. Ve müttefikler büyük kayıplara uğrayacaklardı (yüz binlerce insan).
Moskova, Güney Sakhalin ve Kurilleri, Çin'de - Port Arthur ve Çin Doğu Demiryolunu (kiralama ile) alacaktı. Yani Rusya, Japon harekatı sırasında kaybedilen stratejik pozisyonları geri getiriyordu.
Stalin, Rusya'nın 1904-1905 savaşında yenilgi için tarihsel intikam alması gerektiğine inanıyordu. Bu, tarihsel adalet tarafından talep edildi. Uzakdoğumuzun güvenliği ve geleceği meselelerinin yanı sıra.
Temmuz - Ağustos 1945'teki Berlin Konferansı'nda Sovyet tarafı, Japon militaristlerine karşı çıkmaya hazır olduğunu doğruladı. Rus birlikleri zaten Uzak Doğu'ya transfer edildi.
9 Ağustos 1945'te Sovyet orduları Japon Kwantung Ordusu'na güçlü bir darbe indirdi. Mançu operasyonu tam bir başarıyla sonuçlandı: Japon ordusu yenildi, tahkimatı ele geçirildi, ana kuvvetler engellendi veya ele geçirildi.
Yuzhno-Sakhalin operasyonu 11-25 Ağustos'ta gerçekleştirildi. Sakhalin adasının tamamı Sovyet oldu.
Kuril operasyonu 18 Ağustos - 1 Eylül tarihlerinde gerçekleştirildi. Ve Kuriller Rusya'ya iade edildi.
Kıtada direnişi sürdürme kabiliyetini kaybeden Japonya, 2 Eylül'de teslim oldu.
2 Şubat 1946'da, Sakhalin Adası'nın güney kesiminin topraklarında ve Sovyetler-Japon Savaşı'nın bir sonucu olarak Sovyetler Birliği'ne eklenen Kuril Adaları'nda Güney Sakhalin Bölgesi kuruldu. Yuzhno-Sakhalinsk (eski adıyla Toyohara) bölgenin merkezi oldu.
1947'de Yuzhno-Sakhalin Bölgesi, Sakhalin Bölgesi ile birleştirildi. Aynı yıl, Japon nüfusunun Güney Sakhalin'den kitlesel geri dönüşü (adada 350 binden fazla Japon yaşıyordu) ve ailelerin Rusya'dan adaya yeniden yerleştirilmesi başladı.
Sovyet askerleri, 171 Shumshu Adası'nın yüksekliğinde ele geçirilen Japon kalesi 150-mm top Tip 96 Kuril Adaları'nı denetler. Ağustos 1945
Kuzey bölgeleri
Eylül 1951'de, San Francisco'da Japonya ile Müttefik Kuvvetler arasında bir barış anlaşması imzalandı. Anlaşmanın ayrı bir anlaşma olarak görülmesi nedeniyle Moskova imzalamayı reddetti.
ÇHC temsilcileri konferansa davet edilmedi. Ve anlaşmanın metni, Çinlilerin Tayvan, Pescadores ve Paracel Adaları üzerindeki haklarının yanı sıra Rusya'nın Güney Sakhalin ve Kuriller üzerindeki egemenliğinden bahsetmiyordu. Ayrıca, Batı birliklerinin Japonya'dan çekilmesi sorunu da açıklanmadı.
Sonuç olarak, San Francisco Barışının hükümleri uyarınca Tokyo, Tayvan ve Pescadores, Paracel ve Spratly Adaları üzerindeki egemenliğinin Kore üzerindeki egemenliğini kaybettiğini kabul etti. Japon tarafı reddetti
"Kuril Adaları ve Japonya'nın 5 Eylül 1905 Portsmouth Antlaşması uyarınca üzerinde egemenlik kazandığı Sakhalin Adası ve komşu adaların tüm hakları, yasal gerekçeleri ve talepleri".
Ancak daha sonra Japon yetkililer, Iturup, Shikotan, Kunashir ve Habomai'nin (sözde Kuzey Bölgeleri) Kuril Adaları'nın (Chishima Adaları) bir parçası olmadığı görüşünü aldı. Ve Tokyo onları reddetmedi.
"Japon uçak gemisi", SSCB'ye yönelik bir ABD karakolu oldu. Japonların silahlı kuvvetlerin bir kısmını yeniden inşa etmelerine izin verildi. Japonya'nın Rusya'ya karşı toprak talepleri, Batı'nın SSCB'ye karşı Soğuk Savaşının bir parçası oldu.
Stalin'in ayrılmasından sonra, Moskova'nın diplomatik pozisyonları Kruşçev ve Gorbaçov'un hatalı eylemleriyle zayıfladı. Böylece, Ekim 1956'da, SSCB ile Japonya arasındaki savaşı sona erdirmek için Moskova Deklarasyonu kabul edildi. Kruşçev, barış ve yabancı birliklerin Japon adaları topraklarından çekilmesi karşılığında Habomai ve Shikotan adalarını Japonlara vermeye hazırdı. Ancak Japonlar tam egemenliğe sahip olmadıkları için anlaşmayı imzalamadılar. ABD, "uçak gemisinden" ayrılmak istemeyerek Japonya'ya baskı yaptı.
Gelecekte, Moskova oldukça makul bir şekilde bölgesel bir sorunun varlığını kabul etmedi.
Kazandık, tarihsel hukuk ve güç yasası ile kendimizi aldık. Ve nokta.
Müzakere pozisyonumuza bir başka darbe 1991 yılında Japonya'ya yaptığı bir ziyaret sırasında bölgesel bir anlaşmazlığın varlığını kabul eden Gorbaçov tarafından indirildi. Yeltsin hükümeti, Rus devletinin çıkarlarını teslim etme politikasını sürdürdü. 1993 yılında, dört Kuril Adasının sorunlarını çözme arzusunu belirten Tokyo Deklarasyonu imzalandı. Japonya'da bu, Kuzey Bölgelerinin geri dönüşü için umut doğurdu.
O zamandan beri, Tokyo'nun Moskova üzerindeki baskısı sistemli ve düzenli hale geldi.
Japon yetkililer ve halk genellikle bu konuyu yılda birkaç kez gündeme getirerek, "tartışmalı" bölgeleri ziyaret eden Rus yetkililerin temsilcilerini çeşitli konularda eleştiriyor. Savaş sonrası kısıtlamaların neredeyse tamamını halihazırda terk etmiş olan Japon askeri makinesinin güçlendirilmesiyle, mesele, Uzak Doğu'da potansiyel bir Japon tehdidi niteliğine büründü.
Putin-Medvedev ikilisi sırasında Moskova'nın politikası çelişkiliydi.
Bir yandan, 1956 Deklarasyonu'nu kabul eden, Japonya ile barışı sağlamak, ekonomik ve teknolojik işbirliğini geliştirmek ve Japon yatırımları almak isteyen Rus hükümeti, Tokyo'nun sorunun kendi lehlerine çözüleceğini umuyordu.
Öte yandan, özellikle Batı ile siyasi çatışmanın (Ukrayna devrimi ve iç savaş, Kırım ile yeniden birleşme, yaptırım politikası) başlamasından sonra Moskova daha sert bir tutum aldı. Aslında, Kremlin SSCB'nin konumuna geri döndü - Güney Kuriller, İkinci Dünya Savaşı'ndan sonra Rusya'nın ayrılmaz bir parçası. Ve adalar üzerindeki Rus egemenliği şüphe götürmez.
Halk oylamasıyla kabul edilen güncellenmiş Rusya Federasyonu Anayasasında, Rusya topraklarının devri için müzakere yapmak bile yasak. Bu, uygun cezayla aşırılığa eşittir.
Bu konum, Rusya'nın Kuril Adaları, Sakhalin ve Uzak Doğu'daki askeri konumlarının bir bütün olarak güçlendirilmesiyle güçlendirildi. Önceki "reformlar" sırasında yıkılan bölge savunması kısmen restore edildi ve iyileşmeye devam ediyor.
Japon intikamı
2020 Japon askeri "Beyaz Kitap" ta Kuril Adaları, "Japonya'nın orijinal bölgeleri" olarak belirlenmiştir.
Geçtiğimiz on yılda Japonya neredeyse tüm askeri kısıtlamalardan vazgeçti. Şok gelişir авиация, güçlü bir filo (helikopter gemileri - hafif uçak gemileri dahil), amfibi saldırı kuvvetleri. Düşman üslerine olası saldırılar için uzun menzilli seyir füzeleri oluşturma kararı alındı.
Ayrıca Japonya, askeri ve grev gücünü kısa sürede (birkaç aydan bir yıla kadar) çoğaltabilen dünyanın en güçlü ekonomik, endüstriyel ve teknolojik güçlerinden biridir.
Her zaman askeri bir aşamaya dönüşen kapitalizmin dünya krizi dikkate alındığında, Japon tehdidi Uzak Doğu'da yeniden ortaya çıktı.
Bu nedenle Japonya, Kuril Adaları bölgesinde ani ve başarılı bir yerel amfibi operasyonu gerçekleştirme yeteneğine sahiptir.
Uzak Doğu'daki Silahlı Kuvvetlerimiz, bir önceki "barışsever" politikayla zayıflamış ve büyük olasılıkla ilk grevi püskürtemiyor. Dahası, ülkenin Avrupa kısmından takviye kuvvet çeken Rusya, bir karşı saldırı başlatabilecektir. Ama soru şu, ABD nasıl davranacak?
Amerikalılar Japonların müttefikidir. Yani, Rusya içinde huzursuzluk çıkacağı zaman bir senaryo ortaya çıkabilir ve Japonlar ani bir darbeyle bir adayı (veya birkaçını) aniden ele geçirir. Sonra "dünya toplumu" devreye girecek, mesele dostumuz ve müttefikimizin olmadığı "dünya düzeyine" taşınacak. Kremlin boyun eğmek zorunda kalacak.
Bu nedenle, kendini korumanın tek yolu, Sakhalin ve Kurililer de dahil olmak üzere Uzak Doğu'nun askeri ve ekonomik kalkınmasıdır. Yeni sanayileşme.
Aynı Kuril Adaları ve Sakhalin'de önemli doğal kaynaklar var (nadir topraklar dahil). Hidrokarbonlar. Biyolojik kaynaklar - balıkçılık ve deniz ürünleri.
Sakhalin'e bir köprü (veya bir tünel) gibi büyük projelere ihtiyaç vardır. Güçlü bir demografik politika, aksi takdirde bölge yakında tamamen boşalacak ve Çinliler, Koreliler ve Japonlar bu konuda ustalaşacak.
Kutsal bir yer asla boş değildir.
Artık önemini yitirmemiş kadim bilgelik,
"Barış istiyorsan savaş için hazırlan."
Pasifik'in daha da güçlendirilmesi ve modernizasyonu filo, Hava kuvvetleri, füze savunması, kıyı birlikleri.
Ulaştırma altyapısının geliştirilmesi, ülkenin bağlanabilirliği. Aslında, özünde yalnızca Trans-Sibirya Demiryolu bizi ülkenin Doğusuna bağlar.
Kuzeyde harika bir demiryolu inşa etmek gerekiyor.
Küçük olanlar da dahil olmak üzere nüfusun kullanabileceği sivil havacılığın eski haline getirilmesi. Yeni ulaşım modlarının olanaklarını inceleyin ve geliştirin.
Japonya'nın Koşulsuz Teslimiyet Yasası olduğunu açıkça hatırlamalıyız. Japonya, Asya-Pasifik bölgesinde on yıllarca süren saldırganlık nedeniyle cezalandırıldı. Güney Sakhalin ve Kurileler bizim haklı olarak bizim. Ve Japonya'nın iddiaları tamamen temelsizdir.
Sovyetler Birliği tarihi adaleti yeniden sağladı. Japonya, 1904-1905 savaşı nedeniyle cezalandırıldı.
Güney Kuriles ve Sakhalin, Rusya için stratejik askeri ve ekonomik öneme sahip olup, Kamçatka ve Primorye'nin bağlanabilirliğini ve güvenliğini sağlamakta ve Okhotsk Denizi'ni iç bölgemiz yapmaktadır. Tüm Rusya'nın güvenliğini garanti eden stratejik denizaltıları da içeren Pasifik Filosunun temel yeteneklerini geliştirmek.
Aksi takdirde Doğu'da ileri ve ana savunma hattını kaybedeceğiz. Oysa potansiyel düşman (Japonlar ve Amerikalılar) böylelikle kendi Uzak Doğu'muza karşı saldırılar için stratejik bir dayanak elde edecek.
Rusya'daki potansiyel muazzam ekonomik zarardan bahsetmeye bile gerek yok.
Bütün bunlara izin verilemez.