Edgar Degas 1917'de öldüğünde, yaşamış en ünlü ressamlardan biriydi. Empresyonist hareketin vaftiz babası olarak kabul edilen çalışması, daha önce hiç görülmemiş bir psikolojik derinliği yakaladı. Onun resmi, Bellelli Ailesi , bir ölümün yasını tutan bir ailenin basit bir sahnesidir, ancak aile üyeleri arasındaki temeldeki gerilim ve duygusal mesafe bir şekilde aynı derecede ince ve acildir. En kötü şöhretli resimlerinden biri olan The Interior, kapıyı yatak odasında sıkıntılı bir kadından kapatan bir adamı tasvir ediyor.
Degas, kariyeri boyunca farklı tarzlar ve teknikler denedi, ancak karanlık gölgeler, açık renkler ve eziyetli temalara olan tutkusu kaldı. Adını tarihe kazınan şey insan izolasyonunun unutulmaz tasviriydi, ancak ne yazık ki Degas için yaşamı sanatını yakından taklit etti.
Degas, büyüyen sevgi dolu ilişkilere hiç bir zaman maruz kalmadı ve gençken bir manastıra katılmak istedi. 19. yüzyılın çoğu sanatçısı, evliliğin bir adamı yumuşattığına ve işini engellediğine inanıyordu. Degas üzerinde büyük bir etkisi olan ressam Eugène Delacroix, bir sanatçı evlendiğinde “sanatı ölür! Bir ressam, işinden başka bir tutku bilmemeli ve her şeyi ona feda etmemelidir. "
Degas bu tavsiyeyi ciddiye alır, arkadaşlarını uzakta tutar ve romantik ilişkilerden kaçınırdı. Eşit ölçüde zeki ve acımasız olduğu biliniyordu ve diğer sanatçılara uyarı yapmadan eleştiriler göndermesiyle ünlüydü. O dönemin sanatçılarının birbirine portre oturması yaygın bir uygulamaydı. Degas hem akranlarının hem de rakiplerinin muhteşem portrelerini çizerken, akran grubundaki hiç kimse Degas'ı boyamamıştı. Belki onunla aynı odada o kadar uzun süre kalmak istemediler ya da yalnız dahinin istekli olacağını düşünmediler. Sebep ne olursa olsun, Degas'a yakıştı. Sanatın ve kişisel ilişkilerin bir arada varolmaması gerektiğine inanıyordu. "Aşk var ve sanat var" derdi. "Ve bizim sadece bir kalbimiz var."
Sonsuz eğlence ve isteğe bağlı dopamin makineleri ile donatılmış, yüz yüze, insandan insana teması devre dışı bırakmak isteğe bağlı olmaktan çok daha fazlası - bağımlılık yapıyor.
Milyonlarca yıl boyunca, ilk insan atalarımız, hayatın tüm yönlerine birlikte katlanarak, yaklaşık 50 kişilik küçük kabilelerde yaşadılar. Tüm eylemler, düşünceler ve duygular tek bir amaç tarafından yönlendirildi: Kabile için en iyisini yapın. Bu bir moral sorunu değil, hayatta kalmak için bir gereklilik.
Sonra her şey değişti. MÖ 10.000'deki ilk tarım devrimi gerçekleşti ve kabileler çiftçilik yapmayı öğrendi. Küçük gruplar büyük toplumlar haline geldi. Önce yavaş yavaş, sonra birdenbire insanlar “kişisel mülkiyet” biriktirdiler ve bireyler olarak var oldular - daha önce hiç var olmayan iki kavram. Çoğu evrimsel biyolog, insanlarda genetik adaptasyonların ortaya çıkmasının en az 25.000 yıl sürdüğü konusunda hemfikir. Ve bu ilk büyük tarımsal değişimden bu yana sadece 12.000 yıl geçtiğinden, bugün insanlar donanımlarını yeni isteğe bağlı izolasyon dünyasına uyacak şekilde güncellemek için neredeyse hiç yeterli zamana sahip değiller.
Onun harika kitabında, Tribe , Sabastian Junger bu antik kaydırma modern toplumu nasıl etkilediğini ayrıntıları:
“Modern bir şehirde veya bir banliyöde yaşayan bir insan, tarihte ilk kez, bütün bir günü - ya da bütün bir hayatı - çoğunlukla tamamen yabancılarla karşılaşarak geçebilir. Başkaları tarafından çevrelenebilirler ve yine de derinden ve tehlikeli derecede yalnız hissedebilirler. […] Mutluluk herkesin bildiği gibi öznel ve ölçülmesi zor olsa da, akıl hastalığı değildir. Çok sayıda kültürler arası çalışma, modern toplumun - tıp, bilim ve teknolojideki neredeyse mucizevi ilerlemelerine rağmen - insanlık tarihindeki en yüksek depresyon, şizofreni, sağlıksızlık, endişe ve kronik yalnızlık oranlarından bazılarından muzdarip olduğunu göstermiştir. "
Sonsuz eğlence ve isteğe bağlı dopamin makineleri ile donatılmış, yüz yüze, insandan insana teması devre dışı bırakmak isteğe bağlı olmaktan çok daha fazlası - bağımlılık yapıyor. Y kuşağı arasında "Yaşlanmak sadece siz ve arkadaşlarınızın ne kadar meşgul olduğunuzu söylemesi ve işler yavaşladığında, ölene kadar defalarca takılmaya söz vermenizdir."
İlişkiler yaratmak ve geliştirmek çaba gerektirir. Ve toplumumuz tutkumuzu her şeyin üstünde tutmayı kutladığından , iş için sosyal zamanı feda etmek sosyal olarak kabul görüyor. İyi haber şu ki, evrimsel kaşıntımızı kaşımak için saatlerce kahve randevusuna veya akşam yemeği partilerine ihtiyacımız yok. Bir yabancı için kapıyı açık tutmak veya bir kasiyerle küçük bir konuşma yapmak gibi basit eylemler, yalnızlığın sonuçlarıyla mücadele etmeye yardımcı olabilir. "Merhaba, nasılsın?" Demek gibi küçük şeyler. ya da toplum içinde sadece bir gülümseme takmak, beynimize “Hey, ben bu insan ırkının bir parçasıyım” diyen bir sinyal gönderiyor.
Diğerleri gibi, sık sık ormandaki o ücra kulübeyi hayal etmişimdir. Her şeyden kaçtığım, derin işler yaptığım ve başkalarının dikkatinin dağılmasından kaçındığım kişi. Kendimi kopuk bir deliğe gömdüğümde bu inancı ya da “hikayeyi” yakın tuttum. Yazmak için başkalarıyla takılmaktan vazgeçtim. Eski bir arkadaşıma yetişmek için bir saat harcamak yerine, onlara işime “yetişmem” gerektiğini söylerdim. Diğer insanlarla geçirdiğiniz zamanın harika işler yapmanın, yaratıcı olmanın ve akış duygusunu sürdürmenin hayati bir parçası olduğunu henüz anlamadım. Ve hala ormandaki o gizli kulübeyi hayal ederken, yalnızlığın gücü ile yalnızlığın tuzakları arasında ince bir çizgi olduğunu öğrendim.
Yalnızlık - insan kendini gerçekten yalnız hissedip hissetmesin - ince bir hançerdir. Vücudumuzun kendi kendini düzenleme yeteneğine saldırır. Ve sürekli bir insan bağlantısı eksikliği, uyuşturucu ve aşırı yeme gibi kendi kendini yatıştıran ahlaksızlıklara veya kronik yorgunluk gibi durumlara yol açabilir. Bu başa çıkma mekanizmalarının bir dizi akıl sağlığı sorunuyla bağlantılı olduğu doğrudur, ancak bunların neredeyse tamamı, diğer insanlara özen gösterme ve onlar tarafından bakılma ihtiyacından kaynaklanmaktadır.
Tüm kişilik testlerine girebilir, tüm yıldız fallarını okuyabilir ve içe dönük ve dışa dönük ölçeğinde nereye düştüğünüze karar verebilirsiniz, ancak milyonlarca yıllık evrimsel donanımları inkar etmek mümkün değil.
What Makes Sammy Run adlı kitapta, karakterlerden biri Hollywood'un zirvesine ulaşırken diğer insanları ezip geçen başlık karakterinden bıkmış durumda. Ona, "Sammy, toplum sadece yan yana yaşayan bir grup insan değildir. Toplumun bir üyesi olarak insan birbirine bağımlıdır. Bağımsız değil, Sammy, birbirine bağlı . Hayat, her erkeğin eski sloganında kendisine ait herhangi bir gerçek olamayacak kadar karmaşıktır. "
Hayat çok karmaşık. Ve her insanın kendisi için fikri, bizi insan yapan şeyin dokusuna aykırıdır. Başkalarıyla geçirdiğimiz zamanı bir lüks olarak yanıltmak kolaydır, gerçek şu ki, bu bir zorunluluktur. Diğer insanlarla kaliteli zaman geçirmek, iyi bir arkadaş veya ortak olmanın ötesine geçer. Bizi biyolojinin doğru tarafında tutar. Bizi sağlıklı ve insani tutar. Başkalarıyla bağlantı kurmadan kendimizle güçlü bir bağ kuramayız.
Ve dahası - bu sadece bizimle ilgili değil. Bir an için faydaları Forget biz kendimizden çıkarın ne zaman almak ve başkalarıyla vakit geçirmek. İnsan olmanın bir parçası veya kabilenin bir üyesi, o insan-insan bağlantısına çaresizce ihtiyaç duyanlar için yer tutmaktır. Sen sadece dinle kahve ya da uzun telefon görüşmesi o saatte ne olduğunu asla , başka bir kişi sağlayabilir. Her şey, yaşamak istediğimiz türden bir dünya, birbirimizle paylaşmak istediğimiz türden bir dünya yaratmaktan ibarettir.
Edgar Degas, romancı George Martin'in dediği gibi "yaşlı bir huysuz" kişiliğini korudu, ancak özelde artan paranoya ve kronik yalnızlıktan muzdaripti. Birkaç arkadaşından birine "O kadar kötü biçimlendim ki" diye yazarak, "Kalp kullanılmazsa paslanan bir alet mi?" Diye sordu. Ve "kalpsiz bir sanatçı olabilir mi?"
Degas, kendisi için kazdığı izolasyon çukurundan asla çıkmadı. Hiç evlenmedi, hiç çocuğu olmadı. Yavaş yavaş kör oldu - acısını artırdı - ve 83 yaşında Paris'te tek başına öldü.
Keşke üçüncü sınıftayken Roma imparatoru Marcus Aurelius'un Meditasyonlarını okusaydım! Meditasyonlar 8.51'deki bu sözlerle yaşamış olsaydım ne kadar akıllı olurdum? “Eylemlerinizde ertelemeyin.
Geçen gün Pakistan'daki uğursuz koşullar nedeniyle hükümet tüm eğitim kurumlarını kapatacağını duyurdu, Öğrenciler yurtları boşaltmaya yönlendirildi Ailemle iletişime geçerek onları bilgilendirmeye çalıştım ama kimse ulaşamadığı için onlara ulaşamadım. O gün internet, duruma göre başka çarem olmadığı için sonuçlarını düşünmeden pansiyondan ayrıldım. Etrafımda çeşitliliği nasıl hissettim.
Her 1 Ocak'ta, doğum günlerinde, bir sömestirin başlangıcında, ayın 1'inde, Pazartesi sabahı veya diğer keyfi belirteçlerde, dünyanın her yerinden sayısız insan, şimdi olduğu gibi, bir araya geleceğini ilan ediyor. Bundan böyle her şey farklı olacak.
Kendini sevmeyi ve kendini iyileştirmeyi uygulamanın birçok yolu vardır. Bilinçli rüya görme bunlardan biridir.
Yıllar önce sevimsiz bir kendi kendine yardım blogunda yazmaya başladım. Beğeniler için peynir yazdım.
Holly Riordan 1. Bazen insanlar gücün gerçekte ne anlama geldiğini yanlış anlar.