Facebook antitröst davası neden Mark Zuckerberg’in e-postalarına bu kadar çok güveniyor
Facebook CEO’su Mark Zuckerberg’in kendi sözleri, hükümetin sosyal ağını parçalama davasında başrol oynuyor.
Davaya göre 2008 yılında bir e-postada “Satın almak rekabet etmekten daha iyidir” dedi. Dört yıl sonra, Facebook “son derece rahatsız edici” bir fotoğraf paylaşım uygulamasını satın aldıktan sonra, başka bir e-postada bir meslektaşına açıklayarak kutladı: “Instagram bizim tehdidimizdi. … Girişimlerle ilgili bir şey de, onları genellikle edinebilmenizdir.”
“Antitröst for Big Tech” adlı yeni bir bahar kursu hazırlayan bir antitröst profesörü olarak, FTC’nin 9 Aralık şikayetini büyük bir ilgiyle okudum. Yıllardır öğrencilerime, kurum içi belgelerin antitröst davalılarına musallat olmak için geri gelebileceğini öğrettim. Ancak bir davacının davasının bir CEO’nun kendi sözlerine bu kadar büyük ölçüde dayandığını hiç görmedim.
FTC’nin duruşmada yapmayı planladığı argümanların özetini okurken, dahili bir Facebook iletişiminden her doğrudan alıntıyı vurgulamaya başladım. Fosforlu kalemimin mürekkebi bitti.
Bir tekelleşme vakasını bir CEO’nun davranışına ilişkin kendi açıklamalarına dayandırmak çoğu insan için basit bir strateji gibi görünebilir. Ancak hakimler ve antitröst uzmanları arasında, bu davada kesinlikle olacağı gibi, aslında tartışmalı.
Bu tartışmaya rağmen, FTC’nin Facebook’u kendi kuyu ile kaldırma tercihi mantıklı. Zuckerberg’in e-postaları hacimli ve birleşmelerin şirketini rekabete karşı nasıl izole edeceğini açıklamak için özeldir. Avukatların rekabet davası açmak için “sıcak belgeler” dedikleri şeyleri kullanmakla eleştirmenlerin yaşadığı sorunların çoğundan kaçınırlar.
Microsoft’a karşı çalıştı
Facebook aleyhine açılan dava, yazılım şirketini tekelleşmeden sorumlu bulan 2001 dönüm noktası olan US-Microsoft davasına benzerlikler taşıyor. Burada FTC, Facebook’un, Microsoft gibi, sosyal medya pazarındaki pazar gücünü sadece harika bir ürün yaparak değil, rakiplerini dışlayarak elde ettiğini kanıtlamak zorunda kalacak. Ve her iki durumda da, yöneticilerin iç açıklamaları büyük rol oynar.
Bu durumda, hükümet, Microsoft’un kurucusu Bill Gates’in Netscape’i “internette doğmuş yeni bir rakip” olarak tanımladığı 1995 tarihli bir not hazırladı. Birkaç yıl sonra, başka bir yöneticinin “[Netscape’in] hava beslemesini keseceğiz” dedi.
Microsoft, Netscape’in Windows kullanıcılarına erişimini engelleyerek bunu yapmaya devam ettiğinde, bu tür ifadeler, şirketin davranışının yıkıcı olmadığını iddia etmesini zorlaştırdı ve Microsoft davayı kaybetti.
Strateji ne kadar başarılı ve sezgisel olsa da mahkemeler, antitröst kararlarını bir yöneticinin niyetini ortaya koyan dahili belgelere asmak konusunda şaşırtıcı bir şekilde isteksizdir.
Dahili e-postalara çok fazla güvenme sorunu
Yargıçlar genellikle, rekabet yasasının yöneticilerinin güdüleriyle değil, yalnızca bir işletmenin davranışının ekonomik etkileriyle ilgilendiğini (rekabeti bastırıp bastırmadığı gibi) söylerler. Eleştirmenler, CEO’ların iktisatçı olmadıklarını ve bazen göğüs göğsüne çarpan palavra eğilimli olduklarını, e-postalarını ve diğer iletişimlerini jürileri şaşırtmak için ekonomik bir tartışma yapmaktan daha iyi hale getirdiklerini savundu.
Yargıçlar ve akademisyenler, jürilerin tüm agresif yorumları dışlayıcı niyetin kanıtı olarak göreceğinden endişe ediyorlar . Ancak bir rakibi alt ederek “yok edebilirsiniz”; ekonomistler buna rekabet diyor.
Örneğin, Facebook’un çalışan kılavuzunda şöyle yazıyor: “Facebook’u öldüren şeyi biz yaratmazsak, başka bir şey olur.” Bu uğursuz gelebilir, ancak rakip girişimleri uzak tutmak için şeyler yaratmak, tam da Facebook’un antitröst yasalarının yapmasını istediği şeydir – yenilik yapmak.
Daha temelde, bu tür ifadelere güvenmek – bir sanığın öznel kasıtını açığa çıkardığı durumlarda – tartışmalı bir konudur çünkü kanun, bir sanığın rekabeti bastırma niyetinin neden ya da önemli olduğu konusunda belirsizdir . Konuyla ilgili aldığımız en açık ifade – ABD’ye karşı Alcoa’dan – esrarengizdir: “[Yasayı] herhangi bir ‘özel’ niyet talep ediyormuş gibi okumak, onu anlamsız kılar, çünkü hiçbir tekelci tekel ne yaptığının farkında değildir.”
Avukatlar bile bunun ne anlama geldiğini tam olarak anlayamadılar.
Kanıt olarak niyetin rolü
Öte yandan, diğer türden kanıtlar bir antitröst davası açmak için yeterli olmayabilir.
Bir tekelleşme vakasındaki soruşturma, genellikle, tekelcinin rakiplerini dışladığı için mi yoksa daha iyi veya daha ucuz bir ürün ürettiği için mi pazardaki konumundan yararlanacağı şeklinde çerçevelenir. Bu soruyu yanıtlamak için yalnızca nesnel piyasa kanıtını kullanmanın zorluğu, kanıtların genellikle her iki yönü de göstermesidir.
Davalılar, neredeyse her zaman, davacının dışlama hikayesinin sularını bulandırarak, davranışlarından kaynaklanan bazı ürün iyileştirmelerini tespit edebilirler. Facebook davasında şirket, Facebook’un kontrolü altında olduğu süre boyunca Instagram’ın büyüyen kullanıcı tabanına ve geliştirilmiş arayüzüne işaret etti.
Dolayısıyla, çoğu tekelleşme davasında mahkemeler, nihai soruyu yanıtlamak için yalnızca piyasa gerçeklerini kullanmaya çalışırlarsa takılıp kalırlar: Tekelci, gelişmeler nedeniyle mi yoksa azalan rekabet nedeniyle mi gelişti?
İşte burada ” kasıtlı kanıtlar ” – bir sanığın ne düşündüğüne ilişkin bilgi – yardımcı olabilir. Bir CEO, şirketini rekabetten korumak için bir birleşmeyi planladıysa, muhtemelen şirketi rekabetten izole etmişti. Yargıçlar, şirketin hakimiyetinin bir kısmını dışlanmaya bağlayacak ve bu da antitröst yasalarını ihlal edecek.
Bu nedenle yargıçlar, özellikle rakiplerine karşı ekonomik olarak belirsiz savaş ilanlarından daha fazlasıysa, niyet kanıtına döneceklerdir.
Rakipleri etkisiz hale getirmek
Ne yazık ki Facebook için, Zuckerberg’in e-postaları açık ve ayrıntılı olarak Instagram ve WhatsApp ile rekabet etmekten kaçınma arzusunu açıklıyor. Mahkeme bunu alakalı ve muhtemelen lanetleyici bulacaktır.
Örneğin, satın almaya giden aylarda, Facebook’un finans müdürü Instagram’ı satın almak için üç neden belirledi:
“1) potansiyel bir rakibi etkisiz hale getirmek mi?… 2) yetenek kazanmak mı?… 3) hizmetimizi geliştirmek için onların ürünlerini bizimkilerle entegre etmek mi?” Zuckerberg, “Bu (1) ve (3) ‘ün bir kombinasyonudur.”
Zuckerberg, Instagram’ın rekabetçi tehdidini uzun uzun açıklamaya devam ediyor. Ürün geliştirme açıklamasına geldiğinde fikrini değiştirdi. “(3) da bir faktör, ancak gerçekte [Instagram’ın] sosyal dinamiklerini zaten biliyoruz ve bunları önümüzdeki 12-24 ay içinde entegre edeceğiz.”
Microsoft davasından sonra birçok şirket, tıpkı bunlar gibi belgelerin oluşturulmasını engelleyen iletişim politikalarını benimsedi. Google, birincisi, çalışanlarına beş maddeli bir rekabet “iletişim güvenliği” politikası yaymaktadır.
Bu davayla ilgili gerçekten dikkate değer bulduğum şey, şikayetteki dahili alıntıların hacmi değil, Zuckerberg gibi Facebook’un ihlallerinden yarattığı sofistike bir CEO’nun izini sürüyor – işte bu yüzden federal bir antitröst davası şirketi için varoluşsal bir tehdit oluşturuyor.