İngiliz dergisinin ülkenin sekiz yıllık krizinin derinlemesine ele alınışı, Yunanistan'ın 20 Ağustos'taki üçüncü kurtarma programından çıkması vesilesiyle, rakamlar, düşünceler ve oldukça kötümser tahminler içeriyor.
Ekonomistler, “Adalarda güçlü turist sayısının öncülüğünde gerçekten iyileşme işaretleri var…” diyor ve ekliyor: “Yunanlılar yüzlerce ve binlerce kişinin göçünden sonra çok iyi biliyorlar. 2008'den bu yana GSYH'da yüzde -25'lük düşüş - savaştan zarar gören Ukrayna'nın neredeyse yarısı kadar - hiç kimse ülkelerine bir başarı hikayesi için hata yapamaz. ”
Makale, ülke disfonksiyonel kamu hizmetleri, yüksek vergi oranları, zayıf kurumlar ve olumsuz demografik verilerle kalırken, önümüzdeki 40 yıl boyunca büyük faiz dışı fazla vermesi gerektiğini belirtiyor.
Resim, geniş vuruşlarla oluşturulan bir resim gibi neredeyse tamamlandı. Birkaç adım geri çekerseniz, daha iyi bir göz atabilirsiniz. Sanatçıya hayran olabilirsiniz, ancak yardım edemezsiniz, ancak ezici bir üzüntü duygusuyla ele geçirilemezsiniz.
Felaket yüzeysel değildir, toplumda kesintiye uğrar.
Yunanistan'ın devlet yapıları dağıldı, kurumlar zayıf, nüfusun en üretken kısmı ülkeyi terk etti (insan gücü olmadan büyümeyi elde etmenin hiçbir yolu yok), aşırı vergilendirme kalan ivmeyi engelliyor, ekonomi kısır bir biçimde yakalanıyor kemer sıkma döngüsü.
21 Ağustos günü şafak vakti bir rahatlama hissi uyandırmıyor.
“Yaralar her yerdedir” ve ülkeyi bir araya getirmek için iflas etmiş bir ülkenin ortak yaralanması gibi bir şey yoktur.
Yunanistan bozuldu ve toksik olarak bölünmüştü (hükümet, vitriol atma konusunda çok becerikliydi).
Aşırı yaşamsal eğitim ve sağlık sektörleri geri çekildi (çözülüşleri, onlarca yıl önce başlayan bir süreç şimdi neredeyse tamamlandı). Bir sonraki hükümetin bu toplumu birbirine yapıştırmak için doğru formülle gelmesi çok zor olacak.
Sekiz yıl sonra, bir başarı hikayesi diye bir şey yoktur. Bizi bir arada tutabilecek ortak bir anlatı bile yok.