çayın yanına iki bisküvi aldım. birisini yerken, balkonda bir serçe gördüm, tabaktaki diğer bisküviyi ona ikram etmek istedim.
balkon kapısını açar açmaz, pırrr! uçtu gitti.
balkonun ucuna doğru ufaladım elimdekini, belki gelir tekrar.
ben çayımı bitirirken geldi. önce hemen ucuna kondu balkonun; ne olur ne olmaz yine ortaya çıkar belki o insan!
yavaş yavaş, gezine gezine kırıntıları gagalamaya başladı. uçtu, kondu, gitti, geldi.
az sonra bir güvercin geldi. önce o da güvensizdi, bakındı, kalktı, tekrar kondu. sonra o da gagalamaya başladı kırıntıları.
kuşların kırıntı gagalamasını seyrettim bir süre. onları ürkütmeden fotoğraf çekmek için şekilden şekile girdim.
serçeler güvercinin yanına geldi, birlikte kırıntı topladılar, balkon cıvıltıyla doldu.
mekanımızın ağabeyleri martılardan bir tanesi durumu kolaçan etmeye geldi. baktı ki, yerdeki kırıntılar onun gırtlağına dokunmaz bile...
minik serçe masanın altında "son bir tane kalmış olabilir mi"ye bakıyorken martı abi çırptı kanatlarını, uçtu gitti!
kargalara gelince, onlar bu kırıntı toplama faaliyetine uzaktan bile bakmadılar.
neye bakacaklar? ceviz olsa, neyse!