Çocuklar evlendiğinde ve aile evi boş olduğunda
Çiftler evlendiğinde, evlilik macerasını başlatırlar; Hayal etmeye cesaret edebilecekleri, ortak projeler yaratabildikleri, kendilerini bir çift olarak sevdikleri ve bazen çocukların eve gelişinin en güzel anını bekledikleri büyük bir coşkuyla. Büyük bir duyguyla, bu yeni yaratığı büyütme yoluna çıkıyorlar. Birçok korku, endişe ve yeni ihtiyaçlar ortaya çıkıyor, ama azar azar her şey çözülür .
Bunlar, konsültasyona katılan çiftlerin sihirli anlarıdır, çünkü “bebekleri” evden ayrılmakta ve artık ne yapacağını bilmiyorlar. Genellikle ne olur? Çocukları için yirmi yıldan uzun bir süredir yaşamışlar, böylece bağımsız oldukları an ciddi bir darbe olabilir. ; İnanılmaz bir üzüntü ve yalnızlık tarafından bunalmışlar. Çocuklar evlendiğinde, aile yuvası boş ve birkaç şey aynı kalıyor.
"Çocuklarım evden ayrılıyor"
Bu babalar ve anneler çocukları için en iyisini istiyor ve onları destekliyorlar. ama içlerinde acı içinde kaybolduğunu hissederler . "Yatağının üstüne oturuyorum ve ağlamaya başladım. Şimdi ne yapacağım? "Baba, tek kızının düğünden günler sonra baba diyor.
Beklenen an, babanın tanıdığı gibi, ve kızının partneri için mutlu olduğunu hissediyor, ama evde yapması gereken düzeltmelerin farkındadır, çünkü deneyimler aynı olmayacaktır. Yeni bir istikrara ulaşmak için aile yeniden örgütlenmenin zamanı geldi .
İşte bu nedenle, bu yeni aşama hakkında çiftlerin geçtiği ve özellikle de Boş Yuva Sendromu hakkında bilgi vermenin yanı sıra, bununla yüzleşmek için tavsiyelerde bulunmayı da önemli buluyorum.
Boş Yuva Sendromu
Çiftler farklı aşamalardan geçiyor ve her iki üye de beklentilerini, isteklerini ve ihtiyaçlarını yeniden düzenlemeli, böylece birlikte yürüyebilmeli ve bu sendikadan tatmin hissedebilmelidir. Genelde, çocuklar evdeyken, ebeveynlerin öncelikleri, iyi olduklarına odaklanır: onlara sevgi, değer, yemek, barınak, barınak, çalışma, eğlence vb. Bu nedenle, ebeveynler zamanlarının çoğunu bu rolü yerine getirmek için çabalıyorlar.
Ne yazık ki, pek çok durumda, ebeveyn olmadan önce insanlar olduklarını ve bir çift olduğunu unutuyorlar; dolayısıyla, Onların tek görevlerinin ebeveyn olmak olduğunu ve hayatlarının "büyük aşklar" etrafında döndüğünü düşünüyorlar. .
Bir tanım
Devam etmeden önce, Boş Yuva Sendromu hakkında konuştuğumuzda ne demek istediğimizi açıklığa kavuşturalım.
Sadece fiziksel ayrılmayı değil, aynı zamanda çocukların bir ilişkiye başladığı ya da bağımsızlık ya da çalışma nedenlerinden ötürü “ebeveynlere bağlı ya da bağımlı olmamaya” dayanan duygusal mesafeyi de ifade eder.
Çocuklar eve gittiğinde ortaya çıkabilecek semptomlar
Burada bahsettiğimiz Boş Yuva Sendromu Çocukların ayrılma olayı ile kesinlikle bağlantılıdır . Ana belirtiler şunlardır:
- Kalıcı hüzün ve umutsuzluk duyguları ve hatta yorgunluk ile bağlantılı belirgin bir sebepten dolayı ağlamak istiyorum.
- Hayatın anlam kaybı . Herhangi bir faaliyette hiçbir ilgi bulunmuyor. Hiçbir şey yapmak istemezsin. Herhangi bir görev tarafından motive edilmezsiniz.
- Yalnız hissetmek .
- Terk etme hissi Çocuğunuzda öncelikli olmamak için, hatta "kıskançlık".
- Çocuğun refahı için aşırı ve mantıksız endişe ya da kız, stres ya da kaygı oluşturmak için geliyor.
- Güvenlik açığı veya duygusal duyarlılık Çocukla ilgili önemsiz konulara (çocuğun en sevdiği tatlıya hizmet eden ve onu etkileyen) ilişkin (sinirlilik), hatta bir reddetme ya da dışlama hissi yaratılabilir (bunların ortaya çıkmasını sağlayacak geçerli argümanlar olmadan).
Sendromun ifadesindeki bazı değişkenler
Tepkiler genellikle yoğunluğa eşit değildir, çünkü çocukta tutulan ilişki türü, kişilik veya o sırada mevcut olan duygusal kaynaklar gibi faktörlere bağlıdır; Bunun çoğuna kocaların sunabileceği destek aracılık ediyor .
Kadınlar rahatsızlıklarını daha kolay ifade eder ve profesyonel yardım isterler. Erkekler, sosyal rolleri nedeniyle, bedensel şikayetler yoluyla ifade edilen rahatsızlıklarını dışsallaştırmanın daha zor olduğunu düşünmektedirler.
Boş Yuva Sendromu ve tanı kılavuzları
Bu sendromun belirtilmesi önemlidir psikiyatrik kılavuzlarda tanı temeli yoktur .
Bununla birlikte, günümüzde klinikte sıklıkla duyulmaktadır. Başlangıçta çiftler “çocuklarının gidişine” odaklanırlar, az çok az kişi kendi terk ettiklerini ve büyük olasılıkla çiftlerinin farkına varırlar, bu nedenle iyileşme süreci bu temel nokta ile başlar.
Ne yapmalı?
Amaç diğerlerinin yanı sıra hedefleriniz, projeleriniz, hobileriniz, arkadaşlıklarınız, aileniz hakkında net olun çiftlere gerekli zaman ve mekânı tahsis etmenin yanı sıra, çocukların anne-babalarında önemli bir dengesizlik yaratmadan “uçuşlarını” gerçekleştirebilecekleri bir ortam yaratmalarına olanak tanımaktadır.
Çiftin sağlıklı bir ilişki sürdürdüğü, ancak ebeveynlerden birinin veya her ikisinin de bu durumdan geçtiği durumlarda, yeni dinamikleri daha kolay asimile etmek için bir dizi öneri verilir:
1. benlik saygısı üzerinde çalışmak
Çiftin çoğu, tüm umutlarını ve beklentilerini anne-babaların rolüne, yani iyi insanın oluşmasına yerleştirir ve bu görevin ötesinde hiçbir şey düşünülmez. Bu nedenle, çocuklara artık karar vermeleri veya kendi projelerini kendi başlarına üstlenmeleri gerekmediğinde, büyük bir vakum üretilir .
Bu nedenle, Boş Yuva Sendromu, benlik saygısını azaltan bir değersizlik hissine neden olabilir.
2. Dikkatli odaklanın
Birçok kez insanlar sadece karlarına dikkat etmeden yaşadıkları kayıplara odaklanırlar. . Bir çocuk evi terk ettiğinde, kendi kaynaklarıyla, hayatının birçok fayda ve fırsat getireceğini varsaymaya hazır olduğu içindir. Bu nedenle, yeni ihtiyaçları olumlu bir şekilde kanalize etmeye değer. Kısacası, yeni projelerle uğraşmak.
İnsanların başkalarının hizmetine koyabilecekleri birçok kapasiteye ve erdem var. Gönüllülüğü, toplum çalışmasını, hayırsever işleri, danışmanlığı başlatmak, potansiyellerini ve enerjilerini ya da gelir getiren ancak aynı zamanda terapötik olabilecek bazı işleri yeniden yönlendirecek bir seçenek olabilir.
3. Kişinin duygularını ifade etme
Ebeveynler için acılarını ifade etmeleri sağlıklıdır, çünkü onlar aşamalı olarak üstesinden gelecekleri bir yas sürecinden geçmektedirler. Bu nedenle, çocuklarının odasını veya eşyalarını ziyaret etmek normaldir ve gerekirse ağrısını serbest bırakmak için ağlarlar. Çok kişisel bir duygusal hatırlama anı.
4. Rolü yeniden düzenlemek
Çocuklar, ebeveynlerinden de başka şeylere ihtiyaç duyacakları yeni bir aşamaya başlarlar. Ebeveynlerin çocuklarının yeni ihtiyaçlarına uyum sağlamaları çok önemlidir. evdeyken olduğu kadar önemli olabilir.
5. Stres dışında
Ebeveynler genellikle çocuklarını refahları konusunda endişelendiriyorlar ve endişelenmeye eğilimli oluyorlar, ama şimdi gereksiz yere. İstemsiz bile olsa, bu endişeleri çocuklarına iletir, bu da zararlıdır.
Bu yüzden öncelikle endişe yaratan olumsuz ya da akıl dışı düşünceleri tespit edip daha sonra fiziksel egzersizler ve gerekirse meditasyon uygulayarak rahatlamayı öğrenmek gerekir.
6. İkinci bir balayı yaşayın
Daha fazla boş zamana sahip olmak, çiftle vakit geçirmenin iyi bir fırsat ve her ikisine de ilgi duyan yeni aktiviteler bulmak için: Yemeğe çıkın, alternatif sporlar yapın, yeni yerler keşfedin, vb.
Artık bir ortağınız olmadığında, yeni insanlarla tanışmak, arkadaşlarla dışarı çıkmak ve ailenin geri kalanıyla anları paylaşmak için en iyi zaman olabilir.
Son bir değerlendirme
Akılda tutulması gereken en önemli şey, ebeveynlerin çocuklarının bağımsız olabilmeleri için gerekli olanı yapmanın harika işini yapmalarıdır.
İlk başta incinebilir olsa da, yeni durumun düzeltilmesi en uygun ve faydalıdır çünkü hiçbir ebeveyn çocuklarını evde görmedikleri için evlerine geri dönmek istemezler. Bu nedenle, Ebeveynlerin mutlu ve gururlu hissetmeleri için nedenler var Hem onun çalışması hem de öğrencilerinin çaba göstermesi için, öğretmenin öğretilerini uygulamaya koymak.