Franz Kafka her zamanki parkında yürürken, oyuncak bebeğini kaybettiği için ağlayan küçük bir kıza rastlamış. Ona bebeği arayıp bulacağını söylemiş ve ertesi gün aynı yerde buluşmak üzere sözleşmişler. Fakat Kafka ne kadar ararsa arasın bebeği bulamamış ve ertesi gün için küçük kıza bebeğin ağzından bir mektup yazmaya karar vermiş. 'Lütfen benim için endişelenme, dünyayı görmek için uzun bir yolculuğa çıktım. Sana başımdan geçenleri anlatacağım.'
Bu ilk mektuptan itibaren kıza her buluşmada bebeğin hayali maceralarını yazdığı mektuplardan vermiş.
Günler, aylar böyle geçmiş...
Son görüşmelerinde Kafka, oyuncak bir bebek getirmiş. Küçük kız aslında olduğundan çok farklı olan bebeğe şaşkınlıkla bakakalmış. Bebeğe iliştirilmiş küçük bir not görmüş:
'Yolculuğum beni çok değiştirdi...'
Aradan uzun yıllar geçmiş. Artık yetişkin olan küçük kız, bir gün bebeğin elbisesinde o güne dek hiç görmediği bir not fark etmiş:
'Sevdiğin her şeyi er ya da geç kaybedeceksin. Ama sevgi, başka bir surette tekrar karşına çıkacak....”
--alıntı--
gidenlerin, kaybedilenlerin ardından üzülmemek gerekiyor, kalp kırıklıkları geçer demeyeceğim tabi... ama sevginin her an her yerden karşımıza çıkabileceğini unutmayalım. sadece bakmayı ve görmeyi bilelim yeter.