Dik yamaçlar ve şiddetli rüzgar; boş kayak teleferiği. Yüzümün önündeki elimi güç bela görebiliyorum, bir deyim değil bu, önümü zor görüyorum. Sizi engerekler soyu! Kötü olan sizler nasıl iyi sözler söyleyebilirsiniz? Bir ateş yakmak istiyordum, yanan bir ateşten daha çok ne isteyebilirdim? Bana verecek tuzunuz olmaması içimi kederle dolduruyor.
Sıfırın altında yetmiş beş derecede, hele bir de ayaklan ıslanmışsa, ne yapıp yapıp ateşi ilk deneyişte yakmalıydı insan. Ama yok eğer ayaklar kuruysa ve ateş de yakamamışsa, yarım mil kadar koşarak ayaklardaki kan dolaşımı hızlandırılabilirdi.
Ama köpekle adam arasında pek öyle sıkı bir yakınlık yoktu. Biri öbürünün kölesiydi; hayvanın gördüğü tek yakınlık kırbaçla olmuştu; kırbaçla okşanır, itilir kakılır, kırbaçlamakla gözdağı verirken gırtlağını paralarcasına bağıran adamın sert sesiyle azarlanırdı. İşte bu nedenledir ki, köpek, kaygılarını adama sezdirmeye filan kalkmıyordu
Hayvan bacaklarındaki buzları eritmek için çabuk çabuk yalamaya başladı, sonra karların üstüne oturarak parmaklan arasındaki buz parçalarını kemirip sökmeye çalıştı. İçgüdüsel bir itilimle yapıyordu bütün bunları. Buzların orada kalması ayakların donması demekti. Hayvan bilmiyordu bunu. Benliğinin derinliklerinden kopup gelen gizli bir dürtüye uyuyordu yalnızca.
...Kitapların kibrit veya ateş olmadan da yakılabilmesiyle ilgiliydi. Çünkü, eğer dünya kitap okumayanlarla, öğrenmeyenlerle, bilgisizlerle dolmaya başlarsa, kitapları yakmak zorunda kalmazsınız, değil mi?