Yves burada. Lambert, Dem Takımı arasında “otoriter takipçilik” dediği şeyi tanımlamak için erkendi. Şimdi, Demokratlar ve hatta sözde birçok solcu, Hair Furore’u düşürmeyi hızlandırırsa, medeni hakların ve özgürlüğün çöpe atılmasında sorun olmadığı için mantıklı sonucuna gidiyor.
Thomas Neuburger’in fotoğrafı. İlk olarak God’s Spies’ta yayınlandı
“Trump ile ilgili davalarda, Adalet Bakanlığı, yıllar boyunca diğer popüler olmayan sanık türleriyle aynı şekilde taktik zarfı zorladı, ancak bunu rahatsız edici bir… her zamankinden daha fazla ve hedeflere daha da acımasızca davranın. DOJ’un arkasında siyasi rüzgarlar var[that] Teröre Karşı Savaş günlerinin başlarında bile yoktu.”
—Matt Taibbi, savcılık devletinin artan gücü hakkında yazıyor
“FBI her zaman sol hareketlerin bastırılmasında bir araç olmuştur.”
—Alex Vitale, yazarı Polisliğin Sonu
“CIA senin dostun değil.”
—Edward Snowden, burada
Aynı anda iki şey doğru olabilir:
• Donald Trump, bir başkan için savunulamaz bir mazeret olabilir ve Cumhuriyet (hükümetimizin resmi kurumu) için bir tehlike oluşturabilir.
• Aynı zamanda Milli Güvenlik Devleti, hem demokrasimizi hem de onun cumhuriyetçi versiyonunu sona erdirecek bir iktidar gaspı yapıyor olabilir.
Elbette, her iki şey de yanlış olabilir veya yalnızca bir doğru olabilir. Bir romancı olsaydım, her ikisini de gerçek yapardım. Ama bu sadece bir romancının görüşü. Gerçek dünya görüşüne baktığımızda ne bulacağımıza bir bakalım.
Bir Zamanlar ve Gelecekteki Tehlike
Trump’ın tehlikeli bir başkan olduğunu kabul ediyorum. Sebeplerini, eğer varsa, benimkini verebileceğim kadar kolayca söyleyebilirsin. Listelerimiz bile eşleşebilir.
Mesele listelerimizi tartışmak değil. Nokta dır-dir Liberalleri – FBI ve CIA gibi “korkutucu devlet” ajanlarından nefret eden insanlar – aniden onları sevmeye, “bağlı olmayan” sözcüler aracılığıyla medyaya sızmalarını desteklemeye ve J. Edgar Hoover’ın suçlusunun dönüşümüne karşı kendilerini kör etmeye neyin sebep olduğunu merak etmek için, Mevcut Amerikan zihninde demokratik kurtuluşun modern meleklerine şantaj girişimi mi?
Bu tür bir kurtuluşun son zamanlardaki demokratik meleği, işkence ve savaş suçlarıyla ün yapmış George W. Bush’tur. Bir diğeri de Cheney ailesinden, Trump’tan nefret eden Liz Cheney, önceki işgalciye olan düşmanlığı dışında ilericilerin değer verdiği her şeyin düşmanı.
İkisi de özgürlüğün dostu mu? Onlara bakarsanız – ya da bir hatıranın görüntüsünü korursanız – değil, ama bugünlerde kesinlikle bu şekilde övülüyorlar. Hatta bazı Demokratlar, cumhurbaşkanlığı adaylığını seçmesi halinde onu finanse edebilir.
Bir zamanlar ve gelecekteki tehlike kim? Sadece Trump mı?
Hoover’ın FBI’ı, elbette, Malcolm X cinayetiyle güvenilir bir şekilde bağlantılı ve Martin Luther King’in öldürülmesiyle daha az güvenilir bir şekilde bağlantılı. Ve Ulusal Güvenlik Devletinin kabahatleri çok sayıda ve savunulamaz. CIA insansız hava aracı operasyonu (2010) tarafından Amerikalıların öldürülmesinden, FBI tarafından Yüksek Mahkemede casusluk yapmaya (2012), Ulusal İstihbarat Direktörü James Clapper (2017) tarafından Kongre’ye yeminli ve cezasız yalan söylemeye kadar – şaşırtıcı. demokrasinin ateşli savunucuları olan ben, sağın solundakiler, sizin ve benimkiler, onların da yakın arkadaşları, hatta bazıları onların savunucuları oldum.
FBI’ın eski saldırganları tarafından savunması şaşırtıcı derecede güçlüdür ki, FBI’daki saygıdeğer insanlar bile Şimdi Demokrasi bir göz atıyorlar. Yakın tarihli bir yayını anlatırken şunları yazdılar (hepsi kalın vurgular benim için):
“FBI’ı Savunmak için İyi Nedenler Var. Trump’la İlgileri Yok” FBI’ın eski Başkan Donald Trump’ın Mar-a-Lago malikanesini aramasının ardından Cumhuriyetçilerin giderek artan çağrısı “FBI’yı bağışla”. FBI’ı kurtarmak için Trump’la hiçbir ilgisi olmayan nedenler ortaya koyan “The End of Polycing”in yazarı Alex Vitale’den yanıt alıyoruz. Vitale incelemeleri FBI’ın tarihi, “her zaman sol hareketlerin bastırılmasının bir aracı olmuştur”. ve Trump’a yönelik FBI soruşturmasını, sağ kanadın en uç kısımlarından bazılarını kapatmaya yönelik “ileri görüşlü” bir girişim olarak nitelendiriyor. “FBI’ın gücünü ve kapsamını, soldakileri şeytanlaştırma ve suçlulaştırma yeteneklerini sınırlayacak şekilde azaltma” çabalarını artırıyor.
Trump bizi kör mü etti, yoksa savcılık devleti kendini mi reforme etti?
Bu soru bile soruluyor mu?
Adalet Bakanlığı Truva Atı
Bütün bunlar, Matt Taibbi’nin Substack sitesinde son zamanlarda ortaya çıkan bir diziyi tam olarak okumamı tavsiye ediyor. “Amerika’nın Sivil Özgürlükçülerine Ne Oldu?” adlı bir parçada. Taibbi, okuyucular için bu şüphelerin ifade edildiğini görmenin bile ne kadar rahatsız edici olduğunu şöyle anlatıyor:
Hafta sonu, Adalet Bakanlığı’nın zorbalık taktikleri ve haksız uygulamaların kullanımı hakkında “Adalet Bakanlığı Trump’tan Önce Tehlikeliydi” adlı bir özellik yayınladım. Artık Kontrolden Çıktı.” Makalenin büyük bir kısmı, geniş ölçüde sola sempati duyan hedeflere odaklanmış olmasına rağmengeç radikal avukat Lynne Stewart ve Baltimore’daki bir sivil haklar firmasının başka bir avukatı temsil etme suçundan baskın yapması gibi, çoğu bu makalenin öngörülebilir temasıyla ilgili bir e-posta ve sosyal medya gönderisi seli başladı. [—] kendimden başka insanlar tarafından gerçekler ve referanslarla dolu [—] sağcı bir dolandırıcıydı: “Sana ne oldu adamım?”
Ama bahsettiği parça sağlam ve sağlam bir şekilde araştırılmış. Hepsini okumanızı şiddetle tavsiye ederim.
İçinde, FBI tarafından “kusurlu ekiplerin” kullanımını inceliyor, bir hedefin ofisine, genellikle soruşturma altındaki birini savunan bir avukata gittikleri ve kendilerinden birini atama niyetiyle bulabildikleri her şeyi topladıkları bir uygulama. (ama “soruşturmanın bir parçası değil”) her şeye bakmak ve daha sonra çözmek için. Bunu Trump merkeze almadan çok önce yapıyorlardı.
Hakimler özellikle teknolojik değişikliklerden yararlanarak elektronik veri yığınlarını (genellikle izin talebinin kapsamı dışında kalan özel bilgileri içeren bilgisayarlar veya cep telefonları) ele geçirmek ve mahkemelere karşı çıkarak bu bilgileri saklamak için kullanan savcılardan rahatsız oldular. Bir komisyon planından şüphelenilen bir savunma müteahhitinden gelen e-postaların ele geçirilmesini içeren bir davada, John Facciola adlı bir DC Yargıcı, “el konulan belgeleri” iade etmeyi reddetmenin “yasadışı” olmasına rağmen, hükümetin “verileri süresiz olarak tutacağı” endişesini dile getirdi. arama emrinde açıklanmadı.” Bu konuyla birden fazla kez ilgilenen Facciola, tepesini attı… [but he was] bir yargıç tarafından devrildi, dedi Richard Roberts hükümetin her şeyi al, olası nedenleri sonra oluştur yöntemi olduğu sürece iyiydi “Bilgisayarın samanlığında iğne bulmak için yeterli şans.” Bu, federallerin hoşlandığı türden bir yargı tavsiyesiydi: şimdi ele geçir, sonra endişelen.
Taibbi, “bir şüphelinin avukatının avukatı” olan Joshua Treem’in hukuk bürosuna yapılan bu tür baskınlardan biri hakkında şunları yazıyor:
Maryland’deki ABD Savcılığı, uzun süredir, Baltimore’daki en iyi ceza avukatlarından biri olan Ken Ravenell adında bir avukatın peşindeydi ve onun esasen Richard Byrd adında bir Jamaikalı marihuana kralının suç operasyonunun bir parçası olduğuna inanıyordu. Federallerin 2014’te Ravenell’in ofisine baskın yapması bir şeydi. Asıl şok, 2019’da ABD Avukatı ve IRS’nin Ravenell’in avukatı Joshua Treem’in hukuk bürosuna baskın yaptığı zaman geldi. Lynne Stewart davası bir şüphelinin avukatına gözdağı vermekle ilgiliyse, bu dava bir şüphelinin avukatının avukatına gözdağı vermekle ilgiliydi. Adalet Bakanlığı sadece Treem’in dosyalarını almadı. Treem’in ortağı olduğu Brown, Goldstein ve Levy’den çok büyük miktarda veri ve dosya aldı. Bu avukat grubu defalarca en iyi firma olarak tanınmıştı. ABD Haberleri ve Dünya Raporu ve Amerika’nın En İyi Avukatları, Treem’in kendisi de dahil olmak üzere her yıl “Baltimore Yılın Avukatı” ödüllerini kazanan birkaç avukatla. Duruşlarına rağmen, Adalet Bakanlığı Treem’in firmasına terör zanlıları gibi davrandı ve silahlı, kevlar kaplı ajanlarla dolu sürpriz bir arama yaptı. tek taraflı bir bölge yargıcıyla duruşma, yani firmanın baskına itiraz etme şansı yoktu. Brown, Goldstein ve Levy avukatları şoktaydı. “Bir medeni haklar hukuk bürosu için, bir iş gününde sabahın ortasında, Baltimore’un ortasında, tamamen silahlanma ihtiyacı hissettiler.” diyor Treem, sahneyi hatırlayınca şaşkınlıkla gülerek. Kobie Flowers, “Hiçbir zaman mahkeme celbi bile göndermediler” diyor. “Bu, daha sonra Dördüncü Devre’deki tartışmamızın bir parçasıydı. Hepimiz mahkemenin memuruyuz. Hepimizin uyması gereken etik görevlerimiz var. Kanıtları yok edemeyiz. Bu şeyler için bir mahkeme celbi göndermiş olsaydın, onu sana verirdik.”
Bütün bunları neden yapıyorsun?
Suç şüphelisi olmanın bir sonucu, altı ay önce bir hedef mektup alan Treem’in, Ravenell’i savunmasını engelleyen bir çıkar çatışması olmasıydı, ki bu elbette meselenin bir parçası olabilirdi. Treem, “Müvekkilimi temsil etmekten çekilmek zorunda kaldım” diyor. “Hedef mektubu aldığımda, mevcut müşterilerime ve beni arayan herkese temsil talebinde bulunmak için tavsiyede bulunmak zorunda kaldım.” Bu tür taktiklerin, iş hayatında kalmak isteyen herhangi bir avukatın, hükümetin peşinde koşmak konusunda ciddi olduğu birini temsil ederken iki kez düşünmesi gerektiği yönünde bir mesaj olarak yorumlanıp yorumlanamayacağı sorusuna Flowers, yıldırma faktörünün bundan daha ileri gittiğini söyledi. “Bir yandan, bu bir strateji hareketi. Josh’u davadan atacaklar.” dedi. “Fakat bir sonraki adım veya bu düşüncenin bir sonucu: birçok ceza avukatı için bu meslekte olmak isteyip istemediklerini sorgulamalarına neden oluyor?”
FBI ve DOJ da bir göz atıyor – ve kaynaklarını savunmaya açıklamadan kopyalama ve kullanma şansı – Bürodaki diğer tüm avukatların tüm yazışmaları ve dosyaları. Bunun faydası ne? Taibbi cevap verir:
bu hükümet yalnızca Treem’in gelen kutusundan 37.000 e-posta aldı, bunlardan yalnızca 62’si Ravenell’dendi veya adını içeriyordu. Treem’in firmasında yirmiden fazla avukat vardı ve onlar hakkındaki dosyalar Maryland ABD Avukatlık ofisinin ayrı bir ofisinde gözaltına alındı. Daha sonra davada bir yargıç olarak, Treem ve Ravenell’e Avukat A ve Müşteri A olarak atıfta bulunarak şunları yazdı: Ele geçirilen e-postaların “geniş” bir kısmı, “diğer [Law Firm] ile ilgili avukatlar. . . ile hiçbir bağlantısı olmayan diğer avukatların müvekkilleri[e] soruşturma[s]Avukat A ve Müvekkil A. Özellikle, bu Hukuk Bürosu müvekkillerinden bazıları “Amerika Birleşik Devletleri Avukatlık Bürosu tarafından soruşturulmakta veya kovuşturulmaktadır. [for the District of Maryland] alakasız suçlar için.” Diğer bir deyişle, Maryland’deki ABD Savcılığı, aynı ofisin halihazırda soruşturma ve/veya kovuşturma yürüttüğü müvekkillerin savunma dosyalarını incelemeye karar verdi..
Konu savcılık yetki ve yeteneklerine geldiğinde Adalet Bakanlığı kontrolden mi çıktı? FBI ve Adalet Bakanlığı’nın da parçası olduğu Ulusal Güvenlik Devleti, 11 Eylül ve yeni keşfettiğimiz, teröristler için hayatı perişan etme aşkımız sayesinde tasmasını mı kaybetti?
Guantanamo Körfezi’nde kalıcı olarak gözaltına alınan ve asla yargılanmayacak
FBI, liberal savunucularından birinin sözleriyle “reform yaptı ve modernleşti” mi? Yoksa Taibbi’nin sözleriyle “Adalet Bakanlığı’nın sivil özgürlüklere büyük bir saldırı için bir ordu topladığı bir Truva Atı” mı?
Sol ve Sağ vs. Sağ ve Yanlış
Bu sorular şu anda bir sol vs sağ çerçeve. bir şekilde ele alınmaları gerektiğini savunuyorum. doğru vs yanlış çerçeve. “Eleştiriler doğru mu, değil mi?” “Trump’a yardım ediyor mu etmiyor mu?” sorusundan farklı bir soru.
Ulus otoriter bir cehennem çukuru haline gelirse, sorumlu olan Sağ olmayabilir. Ulusal güvenlik devleti, iki partili desteğiyle şimdiden aday.
Elbette yalnız bir yazar ve birkaç bin sadık okuyucu bu meseleye ulus adına karar vermeyecektir. Hangi çıkrıkların gözünü kamaştırmak istediğine ulus kendisi karar verecek.
Karar vereceği günü nefesim kesilerek bekliyorum. Sonuçtan ne aktığını gördüğümde o nefesi bırakacağım.
Ve Tanrı’ya şükür ki, sonucun orta mısrası yakında şu şekilde revize edilebilecek olan ünlü şiir “İlk geldiler…” mısraları tarafından önceden bildirilmemiştir: “Sonra Trump için geldiler, ama piçten nefret ettim, o yüzden siktir et onu.”