Çernobil nükleer kazasından tam 25 yıl sonra, yani 1986+25= 2011’de Yönetmen Alain de Halleux tarafından çekilen bu belgesel, 1986’dan beri Ukrayna’da yaşananları ve kazanın günümüzdeki etkilerini inceliyor. Filmde, nükleer felaket kaynaklı radyoaktif kirlenmeyi önleme çalışmalarının bugünkü durumuna ve sızıntının önlenmesi için yenilenmesi istenen “lahit” adı verilen beton yapıya odaklanılıyor. Bunu yaparken de uluslararası bağışçıların taahhütleri ve nükleer firmaların devam eden felaketi önlemek için yürütülen teknik çalışmalardaki rolü tartışılıyor.
1986 Kuşağına ne oldu?
Bu belgeselin bir özelliği de 1986 yılında Ukrayna’da doğmuş gençlere kulak vermesi. Film, 86 Kuşağı’nın kazanın sonuçlarıyla giderek daha az ilgilendiğini, nükleer endüstrinin yarattığı kazayla ilgili anıları toprağa gömmedeki başarısını gözler önüne seriyor. Türkiye’de olduğu gibi…
Çernobil felaketini unutturduğunu düşünen nükleer endüstri son yıllarda atağa kalkmıştı. Birçok ülkede yeni nükleer santral kurulması ve mevcut santrallerin çalışma sürelerinin uzatılması gündeme tartışılmaya başlandı. Fukuşima’daki nükleer felaket ise nükleer enerji meselesini yeniden şekillendirdi. Bu belgesel nükleer enerji tartışmalarına önemli bir katkı yapıyor. Bizlere, ölümcül sonuçları olan nükleer enerji üretiminin etkilerinin ne kadar uzun ve ölçülemez olduğunu bir kez daha hatırlatıyor.
Filmin gösterimi için destek olan Heinrich Böll Stiftung Derneği Türkiye Bürosu‘na teşekkürler!
Film hakkında kısa bilgi ve fragman:
Alain de Halleux – Yönetmen
Allan de Halleux 30 yıllık bir gazetecilik ve yönetmenlik geçmişine sahip. Çatışma bölgelerinde görev yapmış, Çingenelerin hakları ve nükleer enerji konularında seri belgeseller çekmiş.