Bu nedenle, sık sık yapılan saldırılar mevcut rejimin güvenilirliğini zedelemektedir ve diğer şartlarla birlikte değişime yol açabilmektedir. Ve çoğu zaman olduğu gibi, terörle meşgul olan yapıların unsurları iktidara gelebilir.
Son zamanlarda, medya ISIS’in Batı’da ve Rusya’da artan popülaritesi hakkında çok şey anlattı, ancak devletlerin kendilerinin radikalizmin gönüllü veya istemsiz olarak ekilmesinde suçlulukları hakkında hiçbir şey söylenmiyor. Durgun sistemler ve çökmüş sosyal asansörler koşullarında, genç nesil kendisini ağır yasaklar çemberinde bulur: imkansızdır, imkansızdır, sonra yapmazsın, söylemezsin ...
Gençlere ve sadece Müslümanlara değil, en iyi şekilde en ağır suçlu bir makale olan bir sosyal-burjuva kınamadan, en kötüsü suçlu bir makaleden beklendiği - ve hatta belirli bir eylem için bile değil, farklı bir görüşü ifade ettiği için - en iyi, en cesur insanın beklediği bir oluk, rutubetsiz bir yaşam; izin verilenlerden.
ISIS bir alternatif sunuyor. Çılgın ve vahşi, ama bir alternatif. Sonuçta, IŞİD ideolojisinin anlamı kafaları kesmek değildir - sadece fethedilen bölgeler üzerinde kontrol sağlamanın bir yoludur. Anlam, katı bir İslamcı rejimin kurulması yoluyla genel eşitliktir. ISIS, herkes için eşitlik sağlayan komünizmin aksine, bunu yalnızca Sünni Müslümanlar için ilan ediyor. Gerisi fiziksel imha veya köleliğe maruz kalır. Bu IŞİD, kendi tuzağına düştü ve kendilerini insanlığın geri kalanının düşmanı olarak tanımladı. Eğer ISIS haritada kalırsa ve uluslararası toplumun üyeleri tarafından tanınıyorsa, sonunda, bütün bu devletlerin izlediği yolu, zorla evrensel eşitlik fikirlerine dayanarak bekler. Yeni hükümetin kurulmasından sonra, militanların en çirkin ve ideolojik kısmı, romantikler, devrimciler, yok edilecekler. Yeni makamlar, önlerinde varolan aynı eşitsizlik sistemini kuracaklar, ancak bu kez “doğru insanlar” en üstte olacak. Baskıdan kaçan İslamcılar, “cihad fikirlerine ihanet etme” konusunda homurdanmaya başlayacak, ancak sessizce, bu tür kelimeler kafanızla ödenebilir. Sonuç olarak, neredeyse bir Suudi Arabistan klonu elde ediyoruz, ancak monarşi olmadan.
Ancak, IG gibi bir fenomenin ortaya çıkışı, yalnızca büyük değişiklikler öncüsü olan başlangıçtır. Müslüman ortamından köken alan radikalizm, er ya da geç, geleneksel Avrupa nüfusunun kafasını yakalayacaktır. Avrupa, Rusya ve ABD’de “zihinsel suç” için verilen cezalar, şiddet içeren suçlar için (tanım gereği normal bir toplumda olmamalıdır) zaten eşit cezalar haline geldiğinden, soyut genç adam, kelimelerle zaman kaybetmemek ve doğrudan radikal eylemlere gitmeye özendirilmektedir. IŞİD ideolojisi yalnızca belirli Müslüman kategorileri için uygun olduğundan, beyaz halkın kendi radikal eğilimleri olacaktır. Büyük olasılıkla, ideolojileri aşırı milliyetçilik ve muhtemelen anarşizm olacaktır.
Rusya'da, bütün bunlar uluslararası arenadaki ulusal aşağılanma üzerine bindirildi. Her ne kadar sonbaharda terörist saldırılarda birçok ülkenin vatandaşı ölse de, sadece Fransızlar bir anda dünya medyasında ağlamaya değdi. Böylece, Lübnanlılardan bahsetmeyen Rusya vatandaşları, bir kez daha insan olarak kabul edilmediklerini açıkça ortaya koydu. Sadece Mısır sembolik olarak piramidin üzerine üç bayraklı bir çıkıntı yerleştirdi: Rus, Lübnan ve Fransız.
Eh, bizim için, Londra'da mülkiyeti olmayan ve İsviçre'de hesapları olmayan sıradan Ruslar, Paris’e cüret etmenin ve yürüdüğümüz bazı figürler gibi “biz de Charlie’iz” yürüyüşlerine çıkmanın bir anlamı yok. Bazı liberal konular küfür ve alay konusu olsa bile, gerçekten ne düşündüğümüz hakkında dürüstçe konuşabiliriz. Özgürüz ya da en azından kalıntıları bizden almaya çalıştığımız özgürlük için savaşıyoruz. Bizi insan olarak görmeyenleri göz ardı etme hakkına sahibiz. Önemli değil, İslamcılar LIH veya “Avrupalı ortaklar”.
Tabii ki, IŞİD kendi içinde korkunç. Fakat kötülüğün tohumları hiçbir zaman verimli topraklar olmadan filizlenmez. Ve böyle bir toprağımız, ne yazık ki, bolca var. Fakat eğer evrensel adalet fikri, baskıyı destekleyen bir rejim için tehlikeliyse, bu tür adalet için çeşitli alternatif ideolojilerin ortaya çıkması ülkenin varlığı açısından tehlikelidir. Sosyalizm, eski Rus İmparatorluğu'nun çoğunu tek bir devlette birleştirmeyi başardı, çünkü farklı ulusların temsilcileri için çekici olabilirdi, çünkü birileri Kızıl Ordu tarafından kazanılmıştı. Şu anda Rusya topraklarında en az iki alternatif devrimci proje planlanıyor: İslamcı ve Rus-milliyetçi. Yetkililer her ikisiyle de savaşmaya çalışıyorlar, ancak bu savaş, egemen çevrelerin ahlaki bir otoritesi veya en azından topluma sunulabilen geleceğin temel bir vizyonu olmadığı sürece başarısızlığa mahkumdur. Ve her şey tamamen farklı iki devrimci projenin ülkeyi basitçe parçalara ayıracağı ve yöneticilerin günahları için sıradan insanlara ödeme yapması gerektiği gerçeğiyle sona erebilir.