Sadece 21. yüzyılda, dünyadaki en az 20 ülkesi, çoğu Avrupa'da olan görüşmeyi reddetti. 2001’ten bu yana çağrı, Fransa ve İspanya’da sona erdi, 2004’te eski Varşova Paktı üyesi ilk ülkelerden biri Macaristan tarafından terk edildi ve geçen yıldan bu yana Birleşik Almanya’da temyiz üzerine bir moratoryum tanıtıldı. Siz 10'ten önce, silahlı kuvvetleri 2005'ten sonra asker olmayı reddeden ülkeler.
1. Makedonya (2006 yılı)
Bağımsız bir silahlı kuvvet olarak Makedon ordusu, Sosyalist Federal Yugoslavya Cumhuriyeti'nin çöküşünden sonraki 1992 yılında ortaya çıktı ve sadece cephaneliğinin bir kısmını (çok küçük de olsa) değil, aynı zamanda işe alım ilkesi taslağını da devraldı. Bununla birlikte, Balkan savaşı sırasında yaşanan savaş, ülkenin liderliğine draftların profesyonellerden çok daha az etkili bir askeri güç olduğunu kanıtladı.
2. Karadağ (2006 yılı)
Karadağ'daki zorunlu askeri temyiz, ülkenin bağımsızlığını ilan etmesinden hemen sonra iptal edildi. Ancak, tüm reformlardan sonra, 2500'ten daha fazla olmayan Karadağ ordusu, muhtemelen profesyonel gönüllülerle sorun yaşamaz. Dahası, reformdan sonra orduyu barındırmak için yalnızca üç üs ayrılacak: kara, sahil güvenlik ve tek bir uçağa sahip olmayacak hava kuvveti - sadece helikopterler.
3. Fas (2006 yılı)
Fas'ta, 20 yaşını doldurmuş olan herhangi bir vatandaş, kendi isteğiyle hizmetine girebilir, ilk sözleşmenin zorunlu süresi 1,5'tur. Fas ordusunun emrindeki insan kaynakları çok büyük: 14 milyondan fazla insan ve aralarında neredeyse eşit erkek ve kadın var. Doğru, Fas ordusunun kendisinde 266 000'ten daha fazla insan var ve krallık dünyanın her yerinden silah kullanıyor, ama hepsinden önemlisi - Sovyet ve Rus, ayrıca Amerikan ve Fransız üretimi.
4. Romanya (2006 yılı)
Romen silahlı kuvvetleri bir zamanlar Varşova Paktı üyesi ülkelerin birleşmiş silahlı kuvvetlerinin bir parçasıydı. Buna göre ve silâhve Romenleri yönetme ilkesi Sovyet idi. Romanya, Aralık'taki ilk diktatör Nicolae Ceausescu'nun devrilmesinden kısa bir süre sonra ilkini reddetti. 1989 ve ikincisi - 17 yıl sonra.
5. Letonya (2007 yılı)
Letonya anayasası, ulusal silahlı kuvvetlerdeki askerlik hizmetini bir görev olarak değil, 18'tan daha yaşlı olan herhangi bir vatandaşın kullanabileceği bir hak olarak görüyor. Bugün, toplam 9000 çalışanı, ordunun muharebe birimlerinde ve ülkenin sınır kuvvetlerinde hizmet vermektedir ve bir diğeri de hazırlanan rezervin iki katıdır.
6. Hırvatistan (2008 yılı)
Hırvat silahlı kuvvetlerinde, 18 yıldan daha yaşlı vatandaşlara kendi serbest iradeleriyle hizmet verebilir. Ülke NATO’ya kabul edilmeden bir yıl önce böyle bir fırsat buldular. Hırvat ordusu komşularına göre yeterince büyük: 25'in denizci olduğu 000 2500 ve biraz daha az pilot.
7. Bulgaristan (2007 yılı)
Bulgar Silahlı Kuvvetleri, kademeli olarak işe alım sözleşmesinin ilkesine geçti. Dahası, geçiş süresi birliğin türüne bağlıydı: ilk uzmanlar pilotlar ve denizcilerdi (2006'ta) ve iki yıl sonra kara kuvvetleri nihayet iptal edildi. Son askerler, yılın 2007'unun sonundaki birimlere gitti ve 9 ayının tamamı boyunca hizmet etmek zorunda kaldılar.
8. Litvanya (2008 yılı)
1 Temmuz Litvanyalı silahlı kuvvetlerden yedek yedek askere alınan son Litvanyalı silahlı kuvvetlerin 2009'i - Litvanya ordusu tamamen profesyonel oldu. Taslak işe alım ilkesi, 1990’teki bağımsızlık ilanını ele alırsak, bu Baltık cumhuriyetinde neredeyse yirmi yıl sürmüştür. Bugün, bölgedeki Gönüllü kuvvetlerinin neredeyse 9000 savaşçılarını dikkate almazsanız, Litvanyalı silahlı kuvvetlerin sayısı 6000 kişisini geçmiyor.
9. Polonya (2010 yılı)
Varşova Paktı'nın dağılmasından sonra Polonya silahlı kuvvetleri yarım milyondan fazla kişiyi görevlendirdi ve şimdi beş kat daha küçük. Rakamlarda böyle bir düşüşle, ülkenin gençleri askerlik hizmetine çağırmayı reddetmesi ve bir ordu işe alım sözleşmesi ilkesine geçmesi şaşırtıcı değildir. Polonyalı uzmanlar ve gazeteciler, 2004'te bile, tamamen profesyonel bir ordunun ülkeyi karşılayamayacağına inandıklarını ve sadece 6 yıllarında orduda tek bir asker olmadıklarına dikkat çekiyor.
10. İsveç (2010 yılı)
Bu ülke askerlik hizmetine çağrılmayı reddeden son ülkelerden biriydi ve ayrıca bu görevin gerçekten onurlandırıldığı ilk Avrupa ülkelerinden biriydi. 20. yüzyılın başında, erkeklere oy kullanma hakkı verilmesi kampanyası “Bir İsveçli - bir tüfek - bir oy” sloganı altında gerçekleşti. Ancak bir asırdan daha uzun bir süre sonra, İsveç sözleşmeli ordusuna tamamen geçti: bugün İsveç silahlı kuvvetlerinin sayısı 25 000 insanlarla ilgilidir, ancak aynı zamanda en modern silah sistemleriyle silahlandırılıyor ve neredeyse tamamı otomatik tüfekler ile üretiliyor ve savaşçılarla bitiyor.