

4:1-24 Rab, İsrail Şeria’nın batısında ilk kez kamp kurduğunda, 12 adamın (her oymaktan bir kişi) Şeria Irmağı’nın ortasından birer taş alıp, bir anı işareti olarak dikmelerini buyurdu. Buna uygun olarak, gelecek kuşaklara, Tanrı’nın, İsrailliler’in kuru toprak üzerinde geçebilmeleri için Şeria’nın sularını durdurduğunun kalıcı bir anısı olarak taşları Gilgal’da diktiler.
Şeria’nın doğusundaki miraslarını alan oymaklar (Ruben, Gad ve Manaşşe oymağının yarısı) Kenan ülkesini işgal etmeleri için kardeşlerine yardım etmek üzere silahlı savaşçılar gönderdiler. Her ne kadar iki buçuk oymaktan bir araya toplanan adamların sayısı yüz bin (Bk. Say.26) ise de, yalnızca dört bini Şeria’dan geçti; geri kalanlar büyük olasılıkla ülkelerini güven altına almak ve ailelerini korumak için ülkede kaldılar.
İki buçuk oymağın adamları dahil olmak üzere, tüm halk ırmağı geçtikten ve Şeria’dan 12 taş aldıktan sonra, Yeşu 12 taşı Şeria’nın ortasına, kâhinlerin durdukları yere dikti. Sonra kâhinler Antlaşma Sandığı’yla batı kıyısına doğru yürümeye başlar başlamaz, Şeria suları eskisi gibi akmaya ve kıyıları basmaya başladı.
Irmak yatağındaki taşlar Mesih’in ölümüyle özdeşleştiğimizi belirtir. Batı kıyısındaki taşlar ise, Mesih’le dirilişinde birleştiğimizi ima ederler.
Rab, daha önce Musa’yı yücelttiği gibi, Şeria’nın sularını bölerek Yeşu’yu da İsrail halkının gözünde yüceltti. O ana kadar Yeşu geri planda kalarak Musa’ya alçakgönüllülükle hizmet eden ve Tanrı’nın yollarını öğrenen bir hizmetkârdı. Ancak şimdi yüceltilme zamanı gelmişti. Çünkü, ‘kendini alçaltan yüceltilecektir’ (Luk.14:11).
Halk Şeria’yı birinci ayın onuncu gününde geçti, Mısır’dan Çıkış’tan bu yana tam 40 yıl geçmişti (40 yıldan 5 gün eksik) ve Fısıh için hazırlık zamanıydı (Bk. Çık.12:2, 3).


Kutsal Kitap
1 Halkın tümü Şeria Irmağını geçtikten sonra RAB Yeşuya şöyle seslendi: