Down Sendromu, kalıtsal kökenli kromozomal bir bozukluktur.1866 yılında bir İngiliz doktor olan
John Langdon Down tarafından tanımlanmıştır. Normal insanlarda bulunan 46 (23 çift) kromozomun
47 olması halinde veya 46 kromozomdan birinin deformasyona uğraması durumunda ortaya
çıkmaktadır. Down Sendromlu çocukların zekâları çok ağır zekâ engelinden çok hafif zekâ engeline
kadar değişebilmektedir. Bu çocuklar çekik göz, kalın dudak, büyük dil, kısa parmaklar, kısa ve kalın
boyun gibi bazı fiziksel özelliklere sahiptir. Genelde biraz kilolu olan bu çocukların, sosyal uyumları
oldukça iyi olup taklit becerileri gelişmiştir.
Down Sendromlu bir çocuğa sahip olmada annenin yaşı çok önemli rol oynamaktadır. Genelde
ortalama 600 doğumda bir Down Sendromlu çocuk dünyaya gelmekte, 25 yaşlarında anne olan
kadınlarda bu oran 2000 doğumda bire,35-40 yaşın üzerinde anne olanlarda ise 50 doğumda bire
kadar düşmektedir. Down Sendromunun tüm çeşitleri kalıtsaldır.
Down Sendromlularda, dil gelişimi yürümenin başladığı yıldan bir-iki yıl sonra gerçekleşmekte ve
engelin derecesine göre hız kazanmaktadır. Bu çocuklar dil kaslarının zayıflığının nedeniyle sözcükleri
ifade etmekte zorlanmakta, Down Sendromlu Çocukların birçoğu imkân verildiğinde çalışabilecek, alış
veriş yapabilecek, basit cümleleri okuyabilecek derecede okuma yazma öğrenebilmektedir.