Kodak Brownie Gizlilik Haklarını Sonsuza Kadar Nasıl Değiştirdi? Bu yazımızda ufak bir tarihi gezinti yapacağız… “Yaz günü” kelimesini duyduğunuzda aklınızın hemen hatırladığı türden bir yaz günüydü. Sıcak, güneşli, muhteşem. William Meredith'in kızları, bir gün bu kadar iyi hissettiklerinde alışkanlıkları olduğu gibi, arka bahçede mayolarıyla güneşlenirken. Her şey sakindi - kızlar eve girene ve babalarını arka bahçelerine davetsiz misafir konusunda uyarana kadar. Meredith av tüfeğini kaptı ve dışarı fırladı. Çevreyi taradı ve çabucak hedefini buldu, şimdi bir komşunun bahçesinde sürünüyor. Çok geçmeden, gözetmen döndü ve William'ın yoluna gitti. Gözetleyen adam mülk sınırını geçene kadar bekledi ve... Tek gereken bir atıştı. Ancak ziyaretçi yalnız değildi. Dört adam evine önden yaklaştı. William hazırdı. Öfkeli adamlar yaklaşırken bir uyarıda bulundu: "Kaldırımın karşısına geç, başka bir atış olacak." Adamlar hayal kırıklıklarını yerel yetkililere götürmeye karar verdiler. Kısa bir süre sonra, William Meredith mahallesinde uçan 1800 dolarlık bir insansız hava aracını öldürmekten tutuklandı. Fotoğraf Jaron Schneider Drone'nun sahibi David Boggs , bir arkadaşı için yakındaki bir evin fotoğraflarını çekmek için etrafta uçtuğunu iddia etti. Bay Meredith adına, izinsiz girişi, muhtemelen tarif ettiğimi düşündüğünüz haneye tecavüzle eşdeğer olarak gördü. Muhtemelen bu, son birkaç yılda dronlar ve mahremiyetle ilgili duyduğunuz tek hikaye değil . Ancak teknoloji yeni olsa da, argüman başka bir şey değil. Joel Benton'ın “The Kodak Fiend” adlı şiirinin meşum bir mısrayla, “Oh, de Kodak iblisi, o kurnaz bir 'kötü / An', onun makinesinin yanına gidemezsiniz” diye uyarmasının üzerinden bir asırdan fazla zaman geçti. Fotoğrafın demokratikleşmesi, en başından beri, mahremiyetin kaybolması korkusu kadar riskini de beraberinde getirdi. Toplumun bu fenomene nasıl tepki verdiğinin hikayesi zengin ve geniş kapsamlıdır, sosyal normları alt üst eder ve tamamen yeni yasal emsaller yaratır. Bir kamera, bugüne kadar diğerlerinden daha fazla, işgal ettiğimiz dünyayı inşa etmeye yardımcı oldu: Kodak Brownie. 19. yüzyılın sonlarında , Eastman Kodak şirketi daha ucuz, taşınabilir kamera seçeneklerine yönelik adımlar atıyordu ve bunlarla dalga geçiyordu. Yine de birçok tüketicinin ulaşamayacağı bir yerde, her biri 25 dolardan (bugünün dolarıyla 700 dolardan fazla), bu ilk girişimler çok özel bir vatandaş sınıfının, muhabirlerin eline geçti. O halde, mahremiyet konusunda en yüksek sesle alarm veren ilk grubun sıradan halk değil, daha ziyade manşetlere çıkma olasılığı en yüksek olan iyi topuklu, üst sınıf tipler olması şaşırtıcı değildir. George Eastman tarafından yapılan Orijinal Kodak kamera, 1888'de piyasaya sürüldü |Amerikan Tarihi Smithsonian Enstitüsü Ulusal Müzesi aracılığıyla görüntü Amerikan toplumu her zaman tabakalaşmış ve güçlülerin kamusal kişilikleri her zaman dikkatli bir şekilde manikür edilmiş olsa da, 19. yüzyılın sonlarında elit, ayaktakımından ayrılmaları üzerinde hatırı sayılır bir kontrole sahipti. Uygun fiyatlı fotoğrafçılıkla, perdenin her seferinde bir tık kaldırıldığını gördüler ve memnun olmadılar. Dedikodu tüccarları ve sleuthhounds, artık dikkatle hazırlanmış kamusal imajlarına ışık tutmak ve kontrolü elinden almak için çok daha güçlü bir araçla güçlendirildi. O halde, bu endişeler üzerine ilk büyük incelemenin ülkenin en seçkin kurumlarından birinden çıkmış olması şaşırtıcı değildir. 1890'da Harvard Law Review , Samuel D. Warren ve Louis Brandeis tarafından yazılan “Gizlilik Hakkı” başlıklı bir makale yayınladı. Belge, Amerikan hukuk tarihindeki en etkili yazılardan biri haline geldi. Her iki erkeğe de atfedilirken, gerçek çok daha fazla şey anlatıyor. Yahudi bir göçmen ve gelecekteki Yüksek Mahkeme Yargıcı Brandeis, yazıların çoğunu ele aldı, ancak Warren tarafından buna teşvik edildi. Bir kağıt fabrikası patronunun oğlu ve bu erişilebilir teknoloji tarafından tehdit edilen yüksek sosyetenin bir üyesi olan Warren, bu proto-paparazinin kendi yaşam tarzına girmesine kızmıştı. Makalenin kendisi endişeleri oldukça açık hale getiriyor: Basın, her yönden aşikar olan edep ve edep sınırlarını aşıyor. Dedikodu artık aylakların ve kötülerin kaynağı değil, küstahlıkla olduğu kadar sanayiyle de sürdürülen bir ticaret haline geldi. Cinsel ilişkilerin ayrıntıları şehvetli bir zevki tatmin etmek için günlük gazetelerin sütunlarında yayınlanır. Tembelleri işgal etmek için, sütun sütun boş dedikodularla doldurulur, bu ancak iç çevreye izinsiz girilerek elde edilebilir. Ancak bu endişeler uzun süre zenginlere havale edilmedi. Etkileyici makalenin yayınlanmasından on yıl sonra, Eastman Kodak şirketi ilk inkar edilemez kitlesel pazar kamerasını piyasaya sürdü: Kodak Brownie. 1$'lık (bugünkü dolar cinsinden 32.66$'a eşdeğer) fiyatına, herkes sahte deri kaplamalı ve menisküs lensli ucuz bir karton kutu alıp istediği yere nişan alabilir. Kodak Brownie Gizlilik Haklarını Sonsuza Kadar Nasıl Değiştirdi? Mevcut dünyamızda, Instagram'ın gençler , özellikle de genç kızlar üzerindeki etkisine ve bu potansiyel zarara rağmen, şirketin daha genç bir kitle için uygulamasının alternatif bir sürümünü aktif olarak nasıl tasarladığına dair haberler patladı . O zamandan beri kamuoyu baskısı nedeniyle “beklemeye” alındı . Algoritmaların ve bilgi toplamanın gücü önemlidir, ancak Kodak Brownie her şeyi önce yapıyordu. Kodak Brownie Gizlilik Haklarını Sonsuza Kadar Nasıl Değiştirdi? “Brownie” adının kendisi, yalnızca fotoğraf makinesinin tasarımcısı Frank A. Brownell'e bir göndermeden daha fazlasıydı - biraz pazarlama dehasıydı. Popüler bir çocuk kitap serisinden büyülü maskotların eşlik ettiği şirin isim, yalnızca Kodak'ın uygun fiyatlı kamerasını çocuklara hedeflemek için var oldu. “Browie meşe palamudu ekersen Kodak meşesi büyüyecek” o zamanlar popüler bir slogandı. Gangbusters gibi çalıştı. Eastman Kodak, üretimin ilk yılında 1,5 milyondan fazla Brownie sevk etti. Süslü suarelerinin dışındaki sosyetik insanları unutun, Brownie okul bahçesinin bir fotoğraf stüdyosu haline geldiği zamandır. Amerikan yaşamının her düzeyinde mahremiyet değişmişti. Kodak Brownie Gizlilik Haklarını Sonsuza Kadar Nasıl Değiştirdi? Görüntülerin patlaması, kültür için yeni ve garip olan izinsiz girişlerin patlamasıyla ayrılmaz bir şekilde bağlantılıydı. Halk, Brownie'ye doyamadı ve yeni hayranlıklarına uyum sağlamak için uygunluk duygusu gevşemeye başladı. Ortalama bir vatandaşınız, daha önce düşünülemez olan aşırı insanlık, yoksulluk, utanç ve zarar anlarını şimdi yakalayabilir. Sıradan insan şimdi de merak etmeye başlamıştı, yeni kurallar nelerdi? Yasanın çağa ayak uydurması gerekecekti ve Brownie'nin piyasaya sürüldüğü yıl ilk sınavıyla karşı karşıya kalacaktı. Abigail Robertson, yerel bir stüdyoda bir portre için oturmuş Rochester, New York'tan bir gençti. Bu, şimdiye kadar, yeterince yaygın bir uygulamaydı. Ancak alışılmadık olan, Abigail'in fotoğrafı çekildikten bir süre sonra vitrinlerde gördüğü şeydi. Rochester kasabasının her yerinde ve çok ötesinde, Abigail'in yüzü, yakındaki bir değirmenin ununun reklamını yapan posterler üzerine posterlerle süslendi. Abigail bilgisi olmadan, kendi tarafında hiçbir anlaşmaya varmadan, bir ürünün maskotu haline gelmişti ve vitrinlerde, depolarda ve hatta salonlarda, tanıdıklar onu her gün gördü ve tanıdı. Toplamda, bu tür 25.000 afiş üretildi ve dağıtıldı. Abigail Johnson'ın Franklin Mills Un reklamındaki fotoğrafı Abigail için bu korkunçtu. Yaşadığı utanç ve kafa karışıklığı, onu yatalak ve bir doktorun gözetiminde bırakarak şiddetli sinir şokuna neden oldu. Bu, bu zaman periyodunun bir insanının üstesinden gelmeye hazır olduğu bir şey değildi. Abigail, reklamların üretildiği un değirmeni Franklin Mills'e ve posterlerin üretiminden sorumlu olan Rochester Folding-Box Company'ye 15.000 $ (bugünkü para biriminde yaklaşık yarım milyon dolar) tazminat ve bir sipariş için dava açtı. benzerliğinin herhangi bir reklamda kullanılmasını yasaklıyor. Monroe County Yüksek Mahkemesi'ndeki ilk duruşmada, sanıkların argümanı basitti: Abigail'in fotoğrafını kullanma hakları vardı çünkü böyle bir hakları olmadığını söyleyen bir yasa yoktu. Hakim hareketsizdi. İlginç bir şekilde, akıl yürütmesi, Abigail'in sıradan bir vatandaş olarak hayattaki konumuna büyük ölçüde bağlıydı. Vicdanıyla, normal bir insanın böyle bir pozisyona yerleştirilmesi gerektiğine hükmedemezdi, çünkü kendilerine dikkat çekmediler ve hiçbir ünlü aramadılar. Roberson'un suretinin rızası olmadan bu şekilde kullanılmasının sadece açıkça travmatik olmadığı, aynı zamanda reklam için imajını seçme eyleminin de onun bir değeri olduğunu gösterdiği ve bu değere sahip olma hakkının Robertson'a ait olduğu sonucuna vardı. Franklin Mills ve Rochester Folding-Box Company, ödemeden vazgeçmek ve popüler reklam kampanyalarının kullanımını durdurmak istemeyerek temyize gitti. Dava nihayet New York Eyaleti Temyiz Mahkemesi'ne kadar gitti. Orada, yayınlanmasından on yıldan fazla bir süre sonra, Warren ve Brandeis'in “Gizlilik Hakkı” Abigail'in avukatları tarafından tekrar tekrar gündeme getirildi. Şaşırtıcı bir şekilde, pek işe yaramadı. Dört ila üç kararla, Robertson'ın zaferi bozuldu. Temyiz Mahkemesi, Abigail'in yüzünün hiçbir şekilde içsel bir değeri olmadığına, fiziksel bir mülk olmadığına ve dolayısıyla ondan hiçbir şeyin çalınmadığına karar verdi. Ek olarak, Baş Yargıç Alton Parker, “mahremiyet hakkının” mevcut içtihatta sağlam bir temeli olmadığı sonucuna varmıştır. Bu yıkıcı bir sonuçtu, mahkemenin Abigail'in çektiği acıyı “tamamen zihinsel” olarak reddetmesi ve Baş Yargıç Parker'ın genç kadına, birinin onu çok güzel bulması için nasıl “övülmesi” gerektiğine dair aşağılayıcı yorumları ile daha da acı hale geldi. Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, Abigail'in davası halk arasında son derece popüler hale geldi ve o sırada birçok Amerikalı tarafından paylaşılan endişelere değindi. Onu bu şekilde mağlup görmek halkı çileden çıkardı. Ülke, burjuvazinin dedikodu paçavraları konusundaki kendine acıma şikayetlerini çoktan geride bırakmıştı. Bu sıradan halkla ilgiliydi. Bu masum kıza bunu yapabilirlerse sıradaki kimdi? Çığlıklar o kadar ani ve yoğundu ki, New York Eyaleti Yasama Meclisi harekete geçmek zorunda kaldı. Kodak Brownie Gizlilik Haklarını Sonsuza Kadar Nasıl Değiştirdi? 1903'te New York, kişinin adının ve imajının kullanımını kontrol etme hakkını tanıyan ilk eyalet oldu. Kapsamı sınırlı olsa da, kişinin imajının reklam ve ticaret için rıza dışı kullanımını suç haline getirdi. Abigail'inki gibi mahremiyet ihlallerine maruz kalan diğer kişiler, benzerlerini daha fazla kullanmayı durdurmak ve tazminat almak için bir hukuk davası açma yetkisine sahipti. Bunu diğer devletler izledi. Warren ve Brandeis'in “Gizlilik Hakkı”, bir düzineden fazla davada, ortak hukukun mahremiyet hakkının tanınmasını sağlamak için kullanıldı. Birkaç yıl içinde, reklamcılık yasasına ilişkin bir kılavuz, modellerin yazılı ve imzalı yayınlarını önermeye başladı bile. 1909'da konu, bir viski reklamında kullanılan bir fotoğrafının iftira teşkil ettiğini savunarak bir kadının başarılı bir şekilde kazandığı Yüksek Mahkeme'ye gitti. Bayan A. Schuman, gururla kusursuz bir ayık kadınken, böyle bir ürünle ilişkilendirilmenin itibarına zarar verdiğini savundu. Anlık görüntünün bu yeni çağında, yeni kurallar hızla odak haline geliyordu. Kodak Brownie Gizlilik Haklarını Sonsuza Kadar Nasıl Değiştirdi? Brandeis, kendi adına, konuyla işi bitmedi. Mahremiyet haklarına olan tutkusu onu Yüksek Mahkeme'ye kadar takip etti; burada 1928'de Olmstead / Amerika Birleşik Devletleri davasında, telefon dinleme yoluyla elde edilen kanıtların Dördüncü ve Beşinci Değişikliği ihlal ettiğini öne sürerek gök gürültülü, tarihi bir muhalefet yazdı. O sırada kaybetse de, kırk yıl kadar sonra mahkeme kararı bozacak ve sonunda onun pozisyonuna katılacaktır. Mahremiyet hakkı, Amerikalılar için temel bir düşünce haline geldi. Giderek, bu hak kendisini çeşitli sorunların merkezinde buldu. 1960'larda, evli çiftlerin kontrasepsiyon satın alma hakkını korumak için çağrıldı ve bu, ulusumuzun tarihinde mahremiyet için en önemli zaferlerden biri olan Roe v. Wade için zemin hazırladı. Geçen her yıl, mahremiyetimize izinsiz girildiği yeni, ürkütücü yollarla karşılaşıyoruz. Hemen hemen her işlem, satın alma veya çevrimiçi üyelik için Hizmet Şartları, ortalama vatandaşı ne ölçüde yaptıklarını bile bilmeden haklarından vazgeçme noktasına kadar bunaltmak anlamına gelen esrarengiz bir fare yuvası haline geldi. Facebook ve Instagram muhtemelen toplu olarak medya tarihinin en büyük fotoğraf albümüdür. Çevrimiçi paylaştığımız görüntülerin bir reklamda veya bazı şirketlerin “içeriğinin” bir parçası olarak görüneceğine dair, bazıları sağlam temellere dayanan uzun süredir endişeler var. Şartlarımıza Güncelleme1 Ekim 2020 tarihinden itibaren geçerli olmak üzere, Şartlarımızın 3.2.Hizmet aşağıdakileri içerecek şekilde güncellenecektir: "Ayrıca kaldırabilir veyaiçeriğinize, hizmetlerinize veya bilgilerinize erişimi kısıtlarsakbunu yapmaktan kaçınmak için makul bir şekilde gerekli olduğunu belirleyin veyaFacebook'un olumsuz yasal veya düzenleyici etkilerini azaltın." Sosyal medya devi, geçen yıl gibi yakın bir tarihte bile, hakları yönetim sistemlerini güncellemeye başladı ve belirli, açıklanmayan ortaklarla birlikte çalışarak onlara görüntülerin sahipliğini talep etme ve bu görüntülerin platformda ne zaman ve nerede görüneceğini dikte etme gücü verdi. Bu gelecekte sizi nasıl etkileyecek? Bu belirsizliğini koruyor. Ancak inkar edilemez olan şey, Eastman Kodak'ın öncülük ettiği ve bir yüzyıldan fazla bir süre önce ucuz küçük Brownie'leriyle yeni zirvelere taşınan erişilebilir fotoğrafçılığa geçişin ülkede o zamandan beri kamusal yaşamın her alanına yayılan bir sohbet başlatması.