Her şey, altı yüz mil ötede başka bir eyalette yaşayan bir yabancıyı bir flört uygulamasında “sevdikten” sonra, Michigan’daki ilk COVID-19 kilitlenmesinden yaklaşık altı hafta sonra başladı. Tüm yerel erkekleri inceledikten sonra, diğer şehirlerde, özellikle de ülkedeki en büyük COVID etkin noktası haline gelen New York City’de neler olduğunu merak ettim.
Konumumu New York City maçlarını kapsayacak şekilde değiştirdikten sonra, uygulamadaki deneyimim oldukça benzerdi. Her profili reddederken buldum, erkeklerden daha iyi olduğumu düşündüğüm için değil, yabancılarla sohbet etmekten hoşlanmadığım için. Harekete geçmeden önce bir şeyin ilgimi çekmesi gerekiyor.
Sonra bir Nisan sabahı karşımdaydı – Brooklyn’de Ben* adlı ve gösterişli kemer tokalarını, annesini ve Agnes Martin’i sevdiğini söyleyen bir sanatçı tarafından yapılmış renkli, soyut bir çizim.
Kendime Menteşe’nin kalp düğmesine basma dedim. Ne de olsa, New York’ta profesyonel bir sanatçının, banliyölerde yaşayan ve eğer şanslıysa yılda bir veya iki şiir yayınlayan bir Ortabatı aptalıyla ilgilenmeyeceğini düşündüm. Sonra, uygulamayla uğraşırken şöyle düşündüm: Oh, ne halt ediyor. Bir flört uygulamasındaki “beğenmek” bir iltifattır ve iltifatlar her zaman güzeldir.
On beş dakika sonra bana bir mesaj gönderdi. Aslında New York’ta olmadığımı açıkladım; Sadece gözetliyordum. O gece birkaç hoş sohbet ettik ve bunun olacağını düşündüm. Ama ertesi gün ondan tekrar haber aldım.
İlk başta Ben’i biraz tuhaf buldum. Bana, bir yabancıdan gelen tuhaf bir yorum gibi görünen her şey hakkında onunla konuşabileceğimi söyledi. İç tepkim mi? Seni tanımıyorum dostum. Sana derin karanlık sırlarımı söylemiyorum.
Ama ülkeyi, hayatlarımızı, eski karısını sadece bir ay tanıdıktan sonra nasıl evlendiğini ve onu birkaç kez nasıl aldattığını konuştukça, bağlılığım daha da arttı. Bir öğleden sonra, uygulama mesajlaşma sisteminin işlevselliğinden şikayet ettikten sonra bana telefon numarasını gönderdi ve mesajlara geçtik.
Konuşmamızın altı ayında, kayınbiraderimin doğum günü için ne alacağımı bilmediğimi söylediğimde, Ben bana yarım düzine fikir gönderdi. Bir ay sonra bana bir yönetici pozisyonu teklif edildiğinde ve bunu kabul edip etmeme konusunda emin olmadığımda, benimle çok gurur duyduğunu söyledi ve işi kabul etmem için beni teşvik etti. Bundan birkaç hafta sonra depresyon aklımı kaçırdığında ve sosyal medyamı devre dışı bıraktığımda, “Endişelenme. Seni ikimize yetecek kadar seviyorum.”
Duvarlarımı parçalıyordu. Ama yine de dikkatliydim. Bu yoldan daha önce geçmiştim. Yalnız ve depresif erkekler hayatıma girmiş ve beni iltifatlarla kaplamıştı. Onları düzelttim ve sonra yeni keşfettikleri özgüvenlerini başka biri üzerinde kullanarak gittiler. Ben temelde muhtaç adamlar için Florence Nightingale oldum.
Genel olarak sanattan ve sanatından bahsettik. Bana galerisinin virüs yüzünden ertelediği gösteriden ve sürekli stüdyoya gitmek zorunda kalmamak için tahta blok yapma planlarından bahsetti. Bana şiirlerimi sordu ve ne zaman bir eserim yayınlansa, hem nazik hem de cömert olan dergiye abonelik satın aldı. Başka hiçbir erkek şiirimi satın almamıştı. Çoğu erkek bana bunu sormuyor bile.
Yedi ay sonra terapistime Ben’le konuşmayı bırakmam gerektiğini söyledim. COVID sona erdiğinde aşık olacağından ve ortadan kaybolacağından endişelendim. Ne de olsa karısıyla bir ay sonra evlenmişti. Ona muhtemelen “o adamlardan biri” olduğunu söyledim. O aynı fikirde değildi ve bana fazla düşünmememi söyledi. “Diğer erkeklerden daha gelişmiş görünüyor” dedi. “Güçsüzlük kelimesini kullanıyor.”
Bir hafta sonra Ben bana ilginç, eğlenceli, düşünceli ve güzel olduğumu ve daha fazlasını söylediğinde onu görmezden geldim. Sonra ekledi, “Bunun seni rahatsız ettiğini biliyorum.”
“Evet, çünkü insanlar bunları söylüyor ve sonra gidiyorlar” diye mesaj attım.
“Aptallık ediyorsun. Hiçbir yere gitmiyorum,” diye yanıtladı.
Ben bana her mesaj gönderdiğinde, bunun son olacağını düşündüm. Farklı eyaletlerde yaşadık, sonunda yoluna devam edecekti. Ama 2020 2021’e döndü ve hala konuşuyorduk, her gün değil ama yakındı.
Ve sadece mesajlaşma ve e-posta gönderme değildi, videolar da vardı. Çok fazla video. Ne zaman bir mango yesem, mutfak lavabosunun başında durup çukuru emdiğimi söylediğimde, bana bir video gönderdi, ağzı dev, et kaplı bir mango tohumuyla doluydu. Karşılığında çeşitli yemek videoları gönderdim – bir portakal, bir çikolata, elma sirkesi ağzıma tıkadığım gülünç bir yemek. Stüdyoda çalışırken kendi videolarını kaydetti. Birinde, kameraya bakarken, müstehcen bir şekilde kağıdı mürekkepli bir tahta bloğa sürttü. Sonra kendine dokundu. Beni düşündüğünü söyledi. Videoyu iki kez, ellerim gözlerimin üzerinde, parmaklarımın arasından bakarak izledim. Belki de kafam karışmış gibi hissetmeye başlamıştım.
Ona yeni yıl için yeni bir projeye ihtiyacımız olduğunu söylediğimde, her Salı bir şeyler itiraf etmemiz gerektiğini söyledi. Salı günü itiraf. Sırları anlatmak için bir gün. “Umarım bana güvenebileceğini biliyorsundur,” dedi. Ve yaptım. Ona güvenmeyi öğrendim, denizcilerin denizdeyken birbirlerine güvenmeyi öğrendikleri gibi. Ona bir şeyler söyledim ve ona bir şeyler gösterdim. Her türlü şey.
Bundan kısa bir süre sonra, bunun nereye varacağı konusunda kafam karıştı ve büyüyen takıntımdan korktum, ona bir e-posta gönderdim. “Burada tam olarak ne oluyor? Çünkü bazen sana karşı sahip olmak istemediğim hisler besliyorum.” Cevabı hızlıydı. “Ah, üzgünüm Erin. Uzun mesafeli bir ilişki yaşayamayacağımı en başta açıkça belirttiğimi sanıyordum.”
Böyle bir konuşmayı hatırlamıyordum, ancak uygulamadaki ilk alışverişimiz sırasında, onunla çıkmakla hiç ilgilenmediğimde olmuş olabilir ve böyle bir açıklama bariz görünebilirdi. İtirazlarına rağmen, bir tür ilişkimiz, yüz yüze olmasa da bir yakınlığımız vardı. Bu yüzden ona kendimi bir yer tutucu gibi hissettiğimi söyledim ve durumun böyle olmadığı konusunda ısrar etti.
“Senden gerçekten hoşlanıyorum, ama bu karmaşık. Mesafe. Tek sebep bu,” dedi bana. Bir ya da daha fazla gün ve birçok güven verici sözden sonra, bunu hemen hemen aştım. Uzanmaya devam etti, bu da işi kolaylaştırdı. Belki de çıkmayacak olsa bile beni gerçekten önemsiyordu.
Düşününce, telefonda veya görüntülü aramada konuşmak ikimizi de tamamen sosyal bir şekilde gerginleştirdi. Yani biz de yapmadık. Ben bir keresinde video randevularının korkutucu olduğunu düşündüğünü söyledi ve ben de kabul ettim.
Ve buluşma gerçekten tartışılmadı. COVID’in ilk yılında ailemi zar zor görüyordum ve uçağa binmeye hiç niyetim yoktu. Bir keresinde asla tanışamayacağımız hakkında bir şeyler söyledim ve o, “Eminim bir gün buluşacağız” dedi.
Bu sıralarda Ben tahta baskıları bitirdi ve bana bir tane göndermeye söz verdi. yapmamasını rica ettim. “Onlar çok fazla para ediyor ve sen onlar üzerinde çok çalıştın. Bir gün artık konuşmayacağız ve bunu evimde istemiyorum.” Neden çevrimiçi ilişkimiz sona erecekmiş gibi davranmaya devam ettiğimi anlamıyordu. “Sonsuza kadar birbirimizin hayatında olacağız,” dedi.
Baskıyı gönderdi. Ona, kağıda zarar vermekten korkarak kutuyu nazikçe açtığım bir videoyu gönderdim; yanımdaki odada ondan bir parça. Gözlerimle karışık çizgileri takip ettim. Altı yüz mil öteden beni gülümsetmişti.
2021 baharında Ben aşılandı. Ben de yaptım. Bana vejeteryan olmaya başladığını söyledi, bu da bir keresinde bana veganlarla alay eden bir meme gönderdiği düşünülürse şaşırtıcıydı. “Seni bu değişikliğe ne yönlendirdi?” Yetişkin bir adam vejeteryan olmaya karar verdiğinde, bunun genellikle bir kadın yüzünden olduğunu bilerek sordum. “Ah, sadece daha sağlıklı olmaya çalışıyorum.”
Ve sonra oldu – hücresel tumbleweed. Bir hafta sonra, tam olarak bir yıl sonra, Kalbi Menteşe’ye ilk kez vurduktan sonra, ondan haber almayı bıraktım.
Bir hafta sonra iyi olup olmadığını sorduğumda harika olduğunu söyledi. Hayatına bir ara veriyordu çünkü şu anda kimse için bant genişliğine sahip değildi. “Lütfen bana daha fazla zaman ver” diye yazdı. “Benim için bildiğinden daha çok şey ifade ediyorsun.”
İçimden bildiğim şey, Ben’in biriyle çıktığıydı. Ama neden benden sakladığını anlayamıyordum. Bir kişiye karşı hisleriniz olduğunda, bağlandığınızda, birisiyle çıkmaya başladıklarında zordur. Ama bu konuda dürüstseniz, bu geçiş mümkündür. Onunla her şey hakkında konuşabileceğimi söyleyen adam, ihmal ederek bana yalan söylüyordu.
Bir ay aşırı şarjla, neredeyse her şeyi fazla düşünerek ve telefonumu sık sık kontrol ettikten sonra, gururumu yuttum ve ona kibar bir mesaj yollayarak nasıl olduğunu sordum. Ancak o zaman bana doğruyu söyledi. Hayatı tamamen değişmişti. Harika biriyle tanışmıştı ve bu her şeyi tüketen bir ilişkiye dönüşmüştü. Öngörüm gerçekleşmişti. Koronavirüs vakaları azalıyordu ve görünüşe göre bir anda aşık olmuştu.
İyi bir arkadaş olmadığını kabul etti. Bencil davranmıştı ve bunu telafi etmek istiyordu. denemeye istekliydim; Onun adına mutlu olabileceğimi hissettim. Tek yapması gereken hayatımda kalmaktı. Ama bir daha benimle iletişime geçmedi. Bir pembe dizideki oyuncu gibi resmen yerimi değiştirmiştim.
Ona ondan nefret ettiğimi söylemek istedim ama “nefret” hissettiklerimin doğru bir tanımı değildi. Korku daha çok buna benziyordu. Ondan korkuyordum, bir erkeğe güvenmenin artık benim için bir seçenek olmamasından korkuyordum.
Altı haftalık bir sessizlikten sonra gönderdiğim son mesajımda ona bunların bir kısmını anlattım. İçinde ona korkunç bir insan dedim. Beni kullandın, yazdım. sen iyi bir adam değilsin.
Bazen bu e-postadan pişmanlık duyuyorum. Ben’i tanımıyorum. Tam olarak değil. Ama niyetinin kötü niyetli olduğuna inanmıyorum. Umursamayı bıraktı. Bu onu kötü biri mi yapar? Bilmiyorum. Ancak bir yıllık sürekli temastan sonra, bir kez daha yabancıyız ve şimdi pandemi sırasında hiç olmadığım kadar yalnız hissediyorum.
Başından beri, böyle biteceğini hissediyordum. Tüm zaman boyunca, kelimelerin altında gizlenmiş gerçeği hissettim. Kalbim kırık, romantik anlamda değil, ama bu sefer her şeyin farklı olacağına inanmama izin verdiğim için, belki de, bir insanla bu kadar çok şey yaşadığınızda – küresel bir salgın, sosyal huzursuzluk, bir ayaklanma – bunlar olabilir. bu kadar kolay bırakmaz. Ama yaptı.
Hâlâ uygulamadayım ama nadiren kimseye mesaj atarım. Geçen ay Seattle’dan bir adam bana mesaj attı. Cevap vermek için acele etmedim. Bağlanmak istemedim. Michigan’da büyüdüğünü ve annesinin hala burada yaşadığını keşfetmeye geldim. Birkaç haftalık hafif mesajlaşmadan sonra, görüntülü sohbetle ilgilenip ilgilenmeyeceğimi sordu. Bu sefer neden uzun mesafeli bir ilişki yaşayamayacağımı açıklayan bendim.
Bu noktada, ilişkiler söz konusu olduğunda pek umudum yok. Sorun değil. Bekar olmakla ilgili birçok harika şey var. Mesela eşimin sadece bir kez tanıştığım kuzeninin nişanlısı için gelin duşuna katılmak zorunda değilim.
İlişkiler biraz Tilt-A-Whirl sürmek gibi hissedebilir. Ama Ben’leyken, midemde sık sık hissettiğim düğüm, savunmasız olma korkumdan mı, yoksa bağırsaklarımın bana ilişkimizin nasıl sona ereceği hakkında bir şeyler söylemeye mi çalıştığından emin değilim.
Erin Bealmear, Detroit, Michigan’da yaşayan bir yazardır. Onu Twitter’da @womeninart.erin’den takip edebilirsiniz.
Bu makalede ifade edilen tüm görüşler yazarın kendisine aittir.
*Ad değiştirilmiştir.
Kaynak : https://newslanes.com/2022/05/29/i-was-in-an-online-relationship-for-a-year-then-he-ghosted-me/