ÖLMEYE GİTMELİ ÖLMEYE
Ölmeye gitmeli, ölmeye.
Beyaz kefen giymeye.
Allı, pullu nakışlı, sarıklı.
Düğüne gider gibi…..
Çanakkale ruhuyla giymeli kefeni, ölmeli gerektiğinde.
Bir ekmek bir de su ile gitmeli, Conk bayırı şehadetiyle gitmeli.
Aç ve susuz, alnı açık gitmeli.
Alnında secde iziyle, ağızda besmele ile gitmeli.
Ana, yar demeden, arkana bakmadan gitmeli.
Gerektiğinde vatana göz diken küffarın yüzüne tükürmeli.
Türk milleti gibi asil ölmeli.
Türkü, Kürdü, Lazı, Çerkezi ile
Allı, beyazlı kefen giymeli.
Gülü sevmeli, vatanı sever gibi.
Dikeni olsa da koklamalı şehadeti, alnındaki secde iziyle.
Vatan toprağı koklamalı her an, şehidini koklar gibi.
Unutmamalı o ruhu, ciğeri patlatırcasına içine çekmeli.
Vurulsa da düşmemeli, küffarı boğduğu o günkü gibi, Elif gibi dimdik olmalı
Ruhunu bin kere vermeli.
Kolay pes etmemeli.
Küffarın yüzüne tükürmeli.
On beşli, Yirmi beşli, otuz beşli, kırk beşli, elli beşli, altmış beşli, yetmiş beşli olsa da
Vatanı canından çok sevmeli.
Delikanlı olarak ve vatansever gibi şehadete ermeli.
Mustafa Kemal gibi sevmeli ülkeyi
Gerektiğinde Ölmeli.
Prof.Dr.İNANÇ ÖZGEN
Fırat Üniversitesi
Biyomühendislik Fakültesi Öğretim Üyesi
Yazarın Tüm Yazılarını Görmek İçin TIKLAYINIZ