Lübnan gazetesi Al Akhbar, Ortadoğu’daki mevcut durumun çok ilginç bir analizini yayınlayarak, mücadelenin yeni biçimini - çeşitli türlerdeki İslamcı gangsterlere ve patronlarına karşı durup güçlenen “Şii Hilal” i (İran, Irak, Suriye, Lübnan) vurguladı.
"Güvenlik Yayını" makalesi Ortadoğu terörünün ortasında "(" Ortadoğu teröründe "Güvenlik Yayı" doğar "). Tercüme - josser.
Renkler: kahverengi - “emniyet arkı”, kahverengi - “emniyet arkı” ülkelerinin olası müttefikleri.
"Bombalar" - teröristlerin yoğunlaştığı bir yer.
“Birçok gözlemci Orta Doğu’nun başka bir sismik değişim geçirdiğini fark ettiklerinde haklılar:
- Rus arabuluculuğuyla kimyasal cephaneliği imha etme anlaşması оружия Suriye,
- ABD-İran yakınlaşması,
- Suudi Arabistan ve İsrail'in stratejik değerinin düşmesi,
- ABD’nin Afganistan’dan çekilmesi
Bölge dinamiğindeki değişime önemli katkı sağlayacaktır.
Peki bu yeni yön nedir? Nereden geliyor, kim yönetecek, ne belirleyecek?
Orta Doğu’nun yeni “gelişme yönünün” esas olarak, aşırılık yanlısı İslamcı militanların yayılmasının Afganistan ve Irak’ta bile görülmemiş miktarlarda sunduğu “güvenlik tehdidi” tarafından belirlendiği açıkça anlaşıldı.
Bu ortak tehlike, birçoğunun birbirine karıştığı karma bir karışık ülke temsilcileri arasında beklenmedik bir işbirliğine neden olan uluslararası diplomatik anlaşmaların arkasındaki itici güç olmuştur.
Bununla birlikte, bu olaylar emperyalizm sonrası eşsiz bir özellik ile ortaya çıkar.
On yıllardır ilk kez, bu yönelim bölgeden, Orta Doğu ülkeleri, dernekler, dini topluluklar ve aşırılık yanlısı tarafından en çok tehdit edilen taraflarca sorulacak.
Ne de olsa bugün başka hiç kimse Orta Doğu'yu "kurtaramayacak".
Selefi militanların, çok çeşitli sınırlardan - Levant ve Basra Körfezi'nden Kuzey Afrika'ya ve ötesine - tırmandıkları için, devletler dağılıyor, toprak bütünlüğü ve egemenliği tehdit altında, kurumları ve ekonomileri harabelerde yatıyor ve silahlı kuvvetler güçsüz. Bu işgalciler tarafından düzensiz mücadele.
Ancak bu kaosun içinde, bu savaşın ön saflarında yer alan bir grup ülke, soruna çözüm getirmeye karar verdi.
Onların cevabı, militan hareketle doğrudan mücadele etmek, kendi bölgelerinden temizlemek ve köklerinden kesmektir.
Zaten bilgi alışverişinde bulunurlar, savaş kaynakları üzerinde kolektif kaynakları aracılığıyla etkileşime girerler ve uluslararası toplumdan destek almak için çalışırlar.
Ve şimdi, bölgedeki diğer ülkeler zayıflarken, Levant'tan Basra Körfezi'ne kadar bölgede güvenlik ülkeleri birliği kristalleşiyor: Lübnan, Suriye, Irak ve İran.
Birkaç ay boyunca görüşülen Levant bölgesindeki bir dizi bilgili kaynağa göre, bu “Security Arc” birkaç hedefe ulaşmak için çaba gösterecektir.
Birincisi, katılımcı ülkelerin toprak bütünlüğünün ve egemenliğinin korunmasıdır.
İkincisi, savunma ve güvenlik alanında aşırılık yanlılarının acil ve gelecekteki tehditlerine karşı tam kapsamlı işbirliğinin kurulması.
Üçüncüsü, ittifakın kalitesini artıran ve diğer alanlarda daha fazla işbirliğine yol açabilecek ortak bir politik görünümün geliştirilmesi.
Sünni Kral Ürdün Abdullah bir zamanlar bu dört ülkeye "Şii Hilal" adını verdi ve Şii hükümetlerinin ve siyasi partilerin dört ülkedeki artan etkisine karşı olağanüstü bir mezhep saldırısı yaptı. Ancak, şimdi 4 ülkeleri arasında kurulan güvenlik ittifakının banal "mezhebi" ile ilgisi yok. Aksine, Abdullah ve müttefikleri bu eğitimin gelişiminde doğrudan el ele geçirdiler.
Sonunda, popüler Arap ayaklanmalarını engellemek ve onları Suriye üzerinden bölge muhaliflerine karşı yönlendirmek için tasarlanan “karşı-devrimi” başlatan bölgenin Batı destekli Arap monarşileriydi.
Katar, Suudi Arabistan, Bahreyn, Ürdün, Kuveyt, BAE ve Batılı müttefikleri, İran'ı zayıflatmak, Hizbullah'ı tecrit etmek ve bu “Şii tehdidi” sorununu çözmek amacıyla Suriye Devlet Başkanı Beşar Esad'ı devirmek için para, silah, eğitmen ve kaynakları attılar. sonsuza.
Ancak, dar görüşlü düşmanlarında düşmanlarını zayıflatma acelesiyle, Arap monarşiler (Batı müttefiklerinin desteğiyle) savaşmaya hazır olan ve bu savaşçıların bağlı olduğu mezhepçi, aşırılık yanlısı ideolojilere kör göz kulak olan tüm ortak dindarları desteklediler. Mantıkla tam bir çelişki içinde, militanların hareketlerinin görevlerini yerine getirdikten sonra kontrol edilebileceklerine inandılar.
Ağustos 2012’te yayınlanan Dış İlişkiler Konseyi’nden kıdemli bir kişi olan Ed Hüseyin’in sözleriyle, “Amerikan siyasetinin yaratıcıları arasındaki gerçek siyasi hesap, önce Esad’dan kurtulmak - İran’ın bölgedeki konumunu zayıflatmak - ve sonra“ El Kaide.
Sonuç olarak, Esad ayağa kalktı, İran çakmadı, Hizbullah içeri girdi ve Ruslar ve Çinliler savaşa girdiler.
Suriye çatışması bölgesel öneme sahip jeopolitik bir savaşa dönüştüğü için, ağır silahlar, şeffaf sınırlar ve giderek artan bir mezhepsel söylem, El Kaide de dahil olmak üzere Lübnan ve Selefi militanların, Levant’tan Irak’a nüfuzlarını arttırması ve arzulanan bir koridor oluşturması için eşsiz bir fırsat yarattı. İran Körfezi.
Eski CIA direktörü Michael Heyden: “Suriye'de meydana gelen olayların ana kompleksi Sünni köktendincilerin Ortadoğu'nun coğrafi açıdan önemli bir bölümünü, Suriye devletinin ve bildiğimiz Levant'ın patlamasını yakalaması” dedi.
Bugün, yargısız infazlar, intihar bombardımanları, mezhep ve mezhepçiliklerle işaretlenen ideolojik bir politik zulüm markası, tüm bölgeyi yıkma ve onu şeriat yasasıyla yönetilen bir “emir” ve onların kaderlerine çevirme tehdidinde bulunuyor.
Bazıları için buna değer - Suudiler bu çatışmaları silahlarla açıkça finanse etmeye ve doyurmaya devam ediyor.
Diğer Batı destekçileri, özellikle Batı'da, cihat yürüyüşünün hiçbir sınırda durmayacağından korkmaya başladılar.
Ancak çok azı bu aşırılıkçılığı yayma sürecini maddi ve askeri olarak içerecek somut adımlar attı.
Bu nedenle, bu sorunu çözmek için yalnızca hedefleri olan ülkeler kalır.
Mezhepçiliği körükleyen ve silahlı "Sünni" tepkisini teşvik eden ve Ortadoğu'da "Şii" etkisini zayıflatmaya çalışan aynı Batı-Arap ekseni, neredeyse tamamen "güvenlik tehdidine dayanan" İranlılar, Suriyeliler, Lübnanlılar ve Iraklılar arasında çok yaygın bir neden yarattı. ".
İsterseniz, kendi kendine yeten bir kehanet.
Lübnan, Suriye ve Irak'ta, şu anda bu 4 eyaletleri arasında bir güvenlik ittifakı fikrini desteklemeyen önemli - çoğunlukla Sünni - gruplar var. GCC ve Batı tarafından onlarca yıl süren sekter propagandası, bu sosyo-demografik grupların Şii İran ve müttefikleri niyetleri için güçlü şüphelerine yol açtı.
Her ne kadar bu insan gruplarının Suriye, Irak ve Lübnan’da ılımlı Sünnileri (Hıristiyanlar, Kürtler ve Şiiler ile birlikte) öldürmeye başlayan Selefi militanların mağduru olma olasılıkları eşit olsa da, siyasi muhaliflerin etkisinin büyümesini görme konusundaki isteksizlikleri genellikle kooperatifler için "teminat" sağlamak ve onların yere yayılmalarını sağlamak.
Bu demografik grupların seçimi acı vericidir - rakiplerinin güçlenmesine izin vermek veya aşırılıkçıların kontrolden çıkmalarını sağlamak.
Ancak bu yılın başlarında, Hizbullah, Suriye ordusunun yakınında Suriye Suresi'nde açıkça kavga etmeye karar verdiğinde, bu güvenlik ittifakını destekleyen partilerin artık hoşgörüsüzlük çekmeyeceği açıktı.
Bu “güvenlik arkı”, şüphecilerin onayından bağımsız olarak oluşturulacak.
Ve güvenlik zorunluluğu ile anlaşma, Amerika Birleşik Devletleri'nden beklenmeyen bir taraftan geliyor.
Geçtiğimiz birkaç ay boyunca Washington, Suriye’de İran’la temas kurma girişimleri için ağırlıklı olarak Sünni "ayaklanmayı" desteklemekten aniden ayrıldı.
Bu geri dönüş, ABD’nin jeopolitik oyununda tehlikeli bir şekilde oynamaya başladığı ve militan hareketinin geri dönüşü olmayan bir noktadan geçerek güçlenmesini sağladığının farkına dayanıyor. Ne Washington ne de NATO ortakları bu eğilimi kendi başlarına tersine çeviremez.
On yıl süren yüzeysel bir “teröre karşı savaş” ta başarısızlık içinde başarısız oldular, aksine, aşırılık yanlılarının tohumlarını ekmeye yardımcı oldular.
ABD şimdi, tam teşekküllü bölgesel ortaklar ve militanlardan gelen tehlikenin daha yakın olduğu yeni güçlerin yardımına ihtiyaçları olduğunu anlıyor - İran, Rusya, Çin, Hindistan, Suriye, Irak - sadece aşırılıkçılıkla değil Suudi Arabistan, Pakistan, Yemen, Libya, Afganistan ve diğer yerlerde kaynaklardan kesti.
Amerikalılar son derece zor bir durumda - aşırılık yanlılarının yayılmasıyla mücadele etmek için bölgedeki eski düşmanlarının askeri ve güvenlik çözümlerini desteklemek zorunda kalacaklar - İran, Suriye, Hizbullah.
Bir başlangıç için, bu, 30’in yıllarca süren bir “politika” kuyruğu ile kelimenin tam anlamıyla kanalizasyon sistemine atılacağı ve Washington’un uzun süredir devam eden bölgesel müttefikleri uzaklaştırma riski taşıdığı anlamına geliyor.
Ayrıca, başarılı bir sonuç, yani. aşırılıkçılığın ortadan kaldırılması, büyük olasılıkla, Ortadoğu’ya yayılacak diğer sonuçların yanı sıra İran’ın baskın etkisi ve müttefiki Suudi Arabistan’ın çöküşü anlamına gelecektir.
Washington’un Orta Doğu’daki çelişkili işaretleri bu zorla kararın sonucudur.
Bununla birlikte, sözler, sözlerden daha yüksek sesle konuşur - ABD, doğrudan gizlice doğrudan iletişim kanallarını açan ilk kez Cenevre'deki nükleer programı hakkında İran'la bir anlaşma yapmıştı.
Geçen ay ABD Başkanı Barack Obama, Iraklı muadili Nuri el Maliki ile görüşmek istedi, ABD'nin ABD’nin Irak’tan çekilmesinden sonra ilk kez istihbarat bilgilerini paylaşmaya başlamasından kısa bir süre sonra. Az-Zaman'a göre, istihbaratın bu ilk kısmı Anbar Çölü'ndeki militanların hareketi ile ilgiliydi.
Bugün, ABD ile Suudi Arabistan arasındaki ilişkiler, yetkililerin bile çıkarların gerçek anlamda yakınsamasının varlığından şüphe duyacağı ölçüde kötüleşti.
Avrupalı büyükelçiler Şam'a geri dönmeye başlıyor, istihbarat servislerinin temsilcileri cihadistlerle ilgili veri alışverişinde bulunmak için Suriyeli meslektaşlarıyla görüşmek üzere sıraya giriyorlar.
Ortadoğu hakkında bazı önemli kararlar alırken korkunç İsrailliler bir kenara itildi.
NATO üyesi olan Türkiye, İran ve Irak ile ilişkilerde gerilimi azaltmak için acil bir şekilde çalışıyor.
Liste güncellendi ...
Altı ay önce, bu olağanüstü olaylar, eğer hala kör takılmış olsaydı mümkün olmazdı. Rakipler arasında “uzlaşma çağı” ile tanışma hızımız, cihatçı-Selefi sorununun ve aynı zamanda hangi ülkelerin ele alınacağının aşırı aciliyetinin bir göstergesidir.
Politikanın sağlamlaşmış basmakalıplarını buldoze etme ve baş aşağı çevirme ihtiyacı olsa bile.
Hizbullah’taki yüksek rütbeli bir kaynağın bana “Amerika Birleşik Devletleri müttefiklerine güvenmek yerine doğrudan rakipleriyle anlaşmalar yapmayı vurguluyor” dedi.
İyi sebeplerden dolayı. Washington’un bölgesel müttefiklerinin çoğu bir istikrarsızlık kaynağını temsil ediyor ve yeni gerçeklikleri kabul etmek zorunda kalmaları, zorlamaları ve ikna edilmeleri gerekiyor.
Bu müttefikleri arasında Güvenlik Dougie’deki siyasi partiler de var.
Terörizm tehdidi kendi içlerinde asılı olduğundan, onları işbirliği yapmaya ikna etmek artık daha kolay.
Mesela Lübnan’da, Suudi yanlısı siyasi çıkarlar tarafından hala korunan ulusal ordunun nihayet Selefi militanlarını sayıları oldukça arttığı kilit yerlerde, şehirlerde ve mülteci kamplarında tutmaya karar verdiği görülüyor. Bu, Suriye'yi bir “yayılma” beklentisiyle, neredeyse önleme amaçlı herhangi bir güvenlik önlemi almaksızın oturmaktan neredeyse üç yıl geçtikten sonra büyük bir atılımdır.
Tüm cephelerde olaylar hızla gelişiyor.
Dini aşırılık yanlı milislerin 50-bininci İslam Cephesi ile birleşmesi karşı tarafta bir başka ortak neden etrafında birleşmeye yol açtı.
Amerika Birleşik Devletleri ve İngiltere isyancıları desteklemekten vazgeçip, radikal bir ayaklanmadan korkuyorlardı.
İran, komşu Körfez ülkeleriyle ilgili olarak eski hattın yüzleşmesine karşı kendi saflarında bir bölünmeye neden olmak için diplomatik çaba göstermeye başladı ve Umman, Farsça Körfez Birliği oluşturmak için Suudi girişimini desteklemeyi reddettiğinde başarılı oldu.
Fakat Suriye ve ötesindeki cihatçılığın ortadan kaldırılması için üç ana görevi yerine getirmek gerekiyor - ve bu kolektif çabalar gerektirecek.
Bunlardan ilki, aşırılık yanlısı bölgelerin içine, sayıca ve etkinin büyüdüğü yerlere ve siyasi iradenin olduğu yerlere getirmektir. “Emniyet kemeri” içinde - Lübnan, Suriye, Irak ve İran'da. Bu esas olarak askeri bir karardır - bazı militanlar siyasi görüşmeler nedeniyle müzakere nedeniyle teslim olabilir veya oyundan ayrılabilirler veya onlardan sorumlu devlet (kişi) planlarını bıraktıklarında.
İkincisi, finansman kaynaklarına saldırarak cihad-Selefi ağlarını finansal olarak zayıflatmak için küresel bir yaptırım rejiminin uygulamaya konmasıdır. Küçük bir ölçekte, bu zaten yapılmakta, ancak Batı'nın birçok ihlalci ile (ülkeler ve bireyler) ilişkileri geçmişte bu alandaki gerçek gelişmeleri engellemiştir. Patrick Kokburn’in The Independent’teki “Ortadoğu’daki katliamlar Suudi dostlarımız tarafından finanse ediliyor” başlıklı bir makalesinde işaret ettiği gibi “herkes El-Kaide’nin parasını nereye götürdüğünü biliyor, ancak şiddet dindarken, Batı hiçbir şey yapmıyor ". Son ABD-İran yakınlaşması - terör sorununu çözme sürecini hızlandırdı - sonuçta ortaya çıkan önceliklerin ve ittifakların radikal bir şekilde yeniden düzenlenmesi durumunda bu durumu değiştirebilir.
Üçüncü zorluk, sınırlarını kapatmak ve göçmenlik güvenliği amacıyla sızdırmazlıklarını sağlamak için komşu ülkelerle - ve hatta bölgenin çok ötesinde bulunanlarla - karşı karşıya kalmaktır. Suriye sınırı örneğinde, Türkiye ve Ürdün'ün nasıl bir dizi sert önlem aldığını zaten görüyoruz, ancak Irak sınırı hala şeffaf ve tehlikeli. Dolayısıyla, Irak'taki ilişkilerde istihbarat etkileşimi seviyesinin Washington'daki son yükselişi.
"Güvenlik arkı" dışındaki ülkelerde yapılan hesaplamalardaki değişiklikleri zaten görebilirsiniz.
Birçoğu, bu dört ülkenin militan hareketlere karşı koymak için oynayacakları hayati rolünü şiddetle anlıyor. Herkes şimdi bölgede, özellikle Mısır, Ürdün ve Türkiye'de güvenlik durumunun en güvenilmez olduğu Suriye'yi yakından takip ediyor.
Son üç ülke, bazılarının oldukça keskin siyasi anlaşmazlıklara eşlik eden çekincelerde bile, çoğu “Güvenlik arkı” nın görevlerine destek bekleyebileceği bölge ülkeleridir.
Mesela Ürdün, hepsi mevcut Suriye hükümetini devirmek görevine odaklanan bir grup özel kuvvet, asker, istihbarat teşkilatı ve askeri müteahhit için “ev sahibi” rolünü üstlendi. Ancak Suudi Arabistan'a olan uzun süredir devam eden mali bağımlılığı bile Ürdün topraklarında konuşlanmış ve çatışma bölgesine gönderilmeyi bekleyen binlerce cihatçıya değmez. Arap medyası, ülkedeki Ürdün menşeli şaşırtıcı sayıda cihatçıyı bildirdi - 1000.
Karşılaştırma için: Avrupalılar, evlerine döndüklerinde, hatta kendi İslamcı militanlarından bir avuç bile ateşe atılıyorlar.
Büyük bağlantılara sahip bir Lübnan kaynağına göre, yaklaşık bir ay önce 4, Ürdün, Suriye ve Irak'ın ekonomi ve güvenlik alanında işbirliği konusunda gizli görüşmelere başladı.
İlk başta, Ürdünlüler artan güvenlik önlemlerinden uzak durdular, ancak sonunda fikirlerini değiştirdiler. Sadece aşırılıkçılıkla değil aynı zamanda ekonomik çöküşle de ilgileniyorlar - biri diğerini başlatabilir. En kötü seçenek, hızlı bir değişim geçiren bir bölgedeki zamanın tamamen arkasında olmak olacaktır.
Ürdünlüler akıntıya karşı gelmiyorlar ve Suriye ile Irak arasında sıkışıp kaldıklarını göz önüne alarak, yeni yönlerini hayal etmek zor değil.
Amman'daki devlet güvenlik mahkemeleri, sınırı Suriye'ye geçmek isteyen önde gelen Selefi ve Ürdün militanlarını hapse atıyor. Ürdün sınırını kapattı, Zaatari Suriyeli mülteci kampının çevresine sıkı bir güvenlik rejimi uyguladı ve Suriye hükümetiyle ilişkilerin iyileşmesi için daha fazla önlem alması bekleniyor.
Türkler de pratikte sınırlarını kapatmak için önlemler aldı.
İslamcı kuruluşunun içinde, itici Başbakan Recep Tayyip Erdoğan'ın Suriye muhalefetiyle birlikte neredeyse üç yıl önce çok şey kullandığı iç savaş durgunlaştı. Bu konuda uzlaşmazlığı Türkiye'ye çok pahalıya mal oldu - silahlı militanlar Türkiye-Suriye sınırının arkasına sığındılar, ülkeye siyasal şiddet sızdı, Türkiye'nin Arap dünyasındaki tüm dini topluluklardaki popülaritesi aniden düştü, Erdoğan’ın protesto gösterilerini bastırma eylemleri onu ikiyüzlü ve Kürtçe olarak nitelendirdi. Suriye'deki özerklik, komşu Türkiye’deki Kürt hırslarını körüklüyor.
Türkler güvenliğin zorunlu olduğunu anlayacaklar, ancak katil ekonomik olacak. Suriye'de çok fazla yeniden yapılanma çalışması gerekiyor ve Irak'ın dünya döndüğünde harcanabilecek petrol zenginlikleri var.
Ayrıca, proje tarafından sağlanan İran’dan Akdeniz’e uzanan doğalgaz boru hattı, işbirliği yapmazsa Türkiye’yi tamamen bypass edecektir.
Mısır, şimdi aynı sorunlarla karşı karşıya kaldığı için, basit bir nedenden ötürü Güvenlik Arkında bir yer işgal edecek gibi görünüyor. Suudi Arabistan petrolünden ve diğer Körfez sponsoru ülkelerden gelen borçlarla geçici bir askeri hükümet tarafından yüklenen Mısır, şu anda gerçekleşmesini tehdit eden dini militanların ortaya çıkması durumunda tamamen iflas edecek.
Mısır'daki 2011'un başındaki popüler isyanı sırasında, güvenlik güçlerine yönelik bir saldırı dalgası, askeri kuruluşun iktidara döndüğü bu yazdan bu yana gözle görülür şekilde daha sık görülen Sina'yı sarstı.
Bugün, Libya ve Sudan'daki çatışmalardan alınan modern silahlarla donatılmış aptal olmayan savaşçılar, dışarıdan Sina'ya akın ediyor. Suriyeli isyancıları destekleyen Müslüman Kardeşler'in kısa hükümdarlığı boyunca Suriye'de savaşmak için binlerce Mısırlı toplandı.
Laik askeri çevrelerin kontrolü veya etkisi altındaki devletin Suriye örneğini takip etmesi ve aşırılıkçıların arkasını kırmak için ciddi güvenlik önlemleri alması çok muhtemel.
Siyasi tercihler ne olursa olsun, Selefi militanlarla ilgili eylemsizliğin bu meselelerde Ortadoğu'daki devletlerin parçalanmasına yol açacağına dair hiçbir şüphe yoktur.
Bugün en tehdit edici noktalar Suriye'yi takip ediyor ve Irak'ta bölgedeki merkezi (siyasi ve coğrafi) konumlarının yanı sıra, daha küçük ve daha zayıf komşuların kaosa sürüklenmesi olasılığı var.
Bu nedenle, aşırılıkçılığa karşı mücadele “Güvenlik arkı” içinde başlayacak ve BRICS ülkeleri ve hizasız ülkelerden derhal destek alacak.
Batı, bölgesel müttefiklerini üzmek yerine perde arkasından kilit roller oynamayı tercih edebilir - en azından bir süre.
Ancak çatışma yoğunlaştıkça, ülkeler bu önemli savaşta hem Ortadoğu'da hem de ötesinde “somut taraf” almaya zorlanacaklar.
Bir oportünizm tarafından dikte edilen eylemler beklemelidir - “çıkmaz” bazıları için arzu edildiğinde bir an gelebilir. Ancak, birkaç aşırılık yanlısı az sayıda kişiyi desteklemeye cesaret edeceğinden, Ortadoğu’daki “iyi” ve “kötü adamlar” ile ilgili olayların sunumunda bazı ciddi değişiklikler öngörülecektir.
Bu şimdi terörizme karşı gerçek bir savaş.
Fakat bu kez Orta Doğu'nun kendisinden yapılacak, evrensel destek alacak ve bölgedeki güç dengesini gelecek nesiller boyunca değiştirecek.