Dijital Bir Göçmen Olmak Neden En İyi (ve En Kötü) Şey
“Peki, Paris'te ne yapıyorsun? Siz öğrenci misiniz? Burada bir iş buldun mu?
“Hiçbiri, aslında! Bağımsızlık mı? Ben dijital bir göçebeğim. ”
“Ah…… yani, Paris'te burada bir işiniz var mı?”
“Hayır, tam olarak değil….”
Son üç aydır her gün bu sohbeti ya da benzer bir şeyi yaptım. Dijital bir göçebe olmak eğlenceli bir yaşam tarzı ve herkesin anlamadığını anladım. Seni hızlandırmak için:
Dijital Nomad (isim) - Konumdan bağımsız ve işini yapmak için teknolojiyi kullanan kişi.
Mükemmel bir anlam ifade ediyor, değil mi? Her gün tam olarak ne yaptığımı biliyorsun! Muhtemelen, bunu nasıl bıraktığım konusunda hala kafanız karıştı. Ama ne gördüğünü biliyorum.
Plajda dizüstü bilgisayar, her hafta sonu yeni bir şehir, her anın Instagram'a ait olduğu ve dünyada kendine bakmadığın bir hayat. Bu konuda…. Bu yaşam tarzı hakkında birkaç gerçek ortaya koyalım.
- Hala tam zamanlı olarak dijital bir göçebe olarak çalışıyorsun.
Bu insanlar için zor. Aslında seyahat ederken beni bir otobüste veya bir kahve dükkanında çalıştığım için azarlayan insanlarla tanıştım, çünkü “Avrupa'dasınız !!!” Avrupalıların çalışmadığını mı düşünüyorsunuz bayan? Çünkü iş arkadaşlarım çok uzun süredir işyeri dışında bir yanıtla başa çıkabiliyorlar ve bu kotayı 3 hafta önce geçtim. Hala haftada 40 saat çalışıyorum, bazen daha istikrarlı, yetişkinler gibi bazen daha az, bazen daha az. Tim Ferris’in dört saatlik çalışma haftası henüz hakim değil.
2. Katılımlarınız güçlü WiFi ve iyi kahvedir.
Bir plajda dizüstü bilgisayarlarıyla çalışan insanların fotoğraflarını gördüğümde, fiziksel olarak beni üzüyor. Ekranımda güneş parlıyor, sıcak dizüstü bilgisayarımın terli bacakları, iPhone aşırı ısınmadan kapanıyor, zayıf wifi bağlantısı - bu bir kabus, bir hayal değil. Elbette, bu vizyonun gerçekçi olduğu bazı gerçekten güzel verandalar var, ama gerçekte, WiFi güçlü olduğu her yerde çalışıyorum ve üçüncü bir orta şekerli sipariş ederken baristalar hala gülümsüyor. Ve bulmak her zaman bu kadar kolay değil… sana bakarken, Dublin Starbucks.
3. Şehir atlaması yorucu.
Hepimiz daha önce bir “seyahat günü” yaşadık. Uçmaktan, harita okumaktan ve sorularınızı yerlilere çevirmekten çok yorulduğunuz o gün, yiyebileceğiniz bir şeyler bulmak ve yatağa gitmek demektir. Şimdi bunu her gün yaptığınızı ve çalışıp uyumayacağınızı hayal edin.
Yani hayır, ülkemi toplamı karıştırmaya çalışmıyorum. Her 1-2 ayda bir yer değiştiriyorum ve her yeni yerde en az 6 ay kalmayı tercih eden, tanıdığım çoğu göçmene kıyasla oldukça hızlı.
4. Hepimiz ünlü seyahat blogcuları değiliz.
Ayrılmadan önce, bu yaşam tarzının nasıl olacağı hakkında bir fikir edinmek için Instagram'daki düzinelerce popüler fotoğrafçı ve etkileyiciyi takip ettim. Hepimiz en az bir kaçını takip ediyoruz. Anında bu insanlardan biri olacağımı sanıyordum ve bazı arkadaşlarımın hayatımın bu kadar büyüleyici olduğunu düşündüğünü düşünüyorum.
Ne hakkında konuştuğumu bilmiyorsan….
Yani, hadi. Bu bile gerçek mi?
Onun için, çünkü bir hayran kitlesi oluşturmak için çok çalışıyor, profesyonel fotoğrafçılarla çekim yapıyor ve seyahatteki en büyük markaların bazılarıyla ortak oluyor. Tahmin edebileceğiniz gibi, başlı başına tam zamanlı bir iştir ve zaten bir işi olan ve başka tutkular peşinde koşan insanlar için tasarlanmamıştır. Diğer tüm işletme sahiplerinde olduğu gibi saatlerce düzenleme, e-posta gönderme, blog içeriği tasarlama gibi konularda harcıyor. Seni kıskandırmak onun işi. Seyahat blogcularıyla ilgili büyük sır mı? Hayatlarının fikrini, senin ve benim gibi insanlara satmaktan paralarının çoğunu kazanırlar. Akıllı, ama sadece pazarlama. FOMO'nuzun sizi düşürmesine izin vermeyin!
“Peki söylediğin şey aslında o kadar da iyi değil mi?”
Şimdi bekle. Hayatım hakkında şikayet etmediğimden emin olmak istiyorum, çünkü çoğu gün müthiş garip görünüyor. Hafta içi günlerin çoğunu müşteri projeleri üzerinde çalışarak, günün her saatinde evdeki zaman dilimleri ile eşleştirmek, yazmak, ders almak ve oldukça köpüklü sanat eserleri ile dolu latte içmek için video toplantıları yaparak geçiriyorum. Hafta sonları yeni şehirler keşfetmeye ve yalnız seyahat etmenin keyfini yaşamaya başladım.
Fakat evden uzaklaşıp yeni bir hayata başlamakla ilgili şey, kendinizi geride bırakamamanızdır. İlişki problemleriniz, ruh sağlığı problemleriniz, kimliğinizle ve kariyerinizle mücadeleleriniz - devam etmeyenler. Onları yeni bir perspektiften deneyimliyorsunuz ve kendi başınıza deneyimliyorsunuz. Dijital bir göçebe olmak, şimdiye kadar yaptığım en yalnız şey ve yine de yalnızlıkta güç buldum.
Yaşam tarzımı tanımlamam gereken en iyi metafor, aynı resmi çizdiğim, ancak daha büyük darbelerle. Ayrıldığımdan beri hayatımın en iyi deneyimlerinden bazılarını yaşadım ve aynı hafta içinde en düşük puanlarımı da yaşadım. Yolculuk işleri perspektif içine sokuyor. Tamamen yabancı ülkelerde kendi başıma yaşayabilirsem, başka ne yapabilirim?
Şu an benim işim işimi büyütmeye devam etmektir: Çalıştığım kurumların hikayelerini harika pazarlama ve topluluklarımızın desteğiyle paylaşmak istiyorum. Sesimi bir yazar olarak bulmaya devam etmek istiyorum - blog yapıyorum (merhaba), bir YA kurgu romanı yazıyorum ve diğer pazarlamacılar için beyin fırtınası yapıyorum.
En önemlisi, kendimi keşfetme ve bu yaşamla birlikte gelen her yüksek ve düşük hissetme konusunda tam zamanlı bir işim var. Her zaman mükemmel değildir ve onu inanılmaz kılan şey budur. Biri sorarsa, tuhaf bir yaşam tarzımı açıklamak için her zaman mutlu zaman geçiririm…. çünkü başka bir şey yapmayı düşünemiyorum.