Depresyon, ortak, zayıflatıcı ve potansiyel olarak öldürücü bir hastalıktır. Bu depresyon üzerine birçok makalede standart bir açılıştır. Ve bunu sık sık bazı acımasız istatistikler izledi. Dünya’da 300 milyondan fazla insanın depresyon yaşadığı tahmin ediliyor, despresyon ve hastalık DSÖ tarafından sıralanır. Küresel engelliğe katkıda bulunan en büyük yatırımcıdır. Depresyonun son on yılda arttığına dair kanıtlar da vardır (DSÖ 2012, 2014). En çok endişe verici, majör depresif bozukluğu olan ergenlerin intihar etme olasılığı 30 kat daha fazladır.
Ancak, tam olarak depresyon nedir? Dünyadaki her 300 milyon depresif insan aynı etiyoloji ile aynı şeyden muzdarip midir? Depresyon, farklı şiddet tonlarında ortaya çıkan bir bozukluk mu, yoksa ortak bir isim verdiğimiz heterojen bir problemler karışımı olarak mı düşünülüyor? Ve daha pratik olarak, tüm depresyon çeşitlerini aynı şekilde mi tedavi etmeliyiz?
Şaşırtıcı bir şekilde, böyle bir halk sağlığı tehdidi için, bu oldukça basit sorulara çok az cevap var. Aşağıda bu zorlukların bazı nedenleri vardır.
Tanımlar: Psikiyatristler onlar hakkında tartışmayı severler. Birçoğu, ICD ve DSM gibi sınıflandırma sistemlerinin eksikliklerine işaret etmektedir. Bazıları için depresyon tanımında nüans eksikliği olabilir. - Bu başlıklar 20. yüzyılın başlarında uzman olan klinisyenler tarafından toplanmış ancak o zamandan beri unutulması – sorunlarımıza neden oluyor. Diğerleri, en büyük sorunumuzun tanı ölçütlerinin yeniden belirlenmesi olduğunu savunuyorlardı, bir şeyin endeksi olmak demekti, kendisinden çok (Kendler, 2016). Bu insanlar ayrıca tanımlarla ilgili çok fazla bilgi biriktirmenin faydasız olduğuna da dikkat çekiyorlardı ve bunların keşifleri kısıtlamamak için yeterince esnek olması gerekiyor.
Depresyon ölçümü: Bu başka bir potansiyel tökezleme bloğu. DSM güvenilirlik alanı denemelerine göre, iki deneyimli uygulayıcının bile, depresyonun ne olduğu konusunda hemfikir olmaya zorlanacağı anlaşılıyor (Regier et al., 2013). Katsayısı k, arasında bir anlaşma istatistiği puanlayıcılar, yetişkinler için sorgulanabilir aralıktaydı (0.25) ve çocuk / ergen hastalar için (0.28). Bu, TSSB'nin DEHB'nin ve ASD’nin güvenilirliklerinin zayıf olmasıyla karşılaştırılmaktadır. Karışık anksiyete depresyonu olan gençler için bozukluk, klinisyenlerin kliniklerde sıkça karşılaştığı problem, güvenilirlikler daha da kötüydü. Bu endişe verici istatistikler için ne hesaplar? Bazıları depresyonun epizodik yapısı olduğunu söylüyor. Bu, onu yakalamayı çok zorlaştırıyor. Yine de, bipolar bozukluk epizodiktir, ancak güvenilirlik skorları daha iyiydi.
Normallik sınırları: Bu ilgili bir konudur. Psikiyatristlerin aşırı patolojisine dair endişeleri kritik psikiyatri hareketinin ötesine uzanıyor. Bir İngiliz arkadaşım bana yazdı, zararı hafifletti
Britanya’yı İkinci Dünya Savaşı’nın dehşeti içinde gören “bulldog” zihniyetinin kaybedilmesine neden olmaktan dolayı, çok fazla normatif insanın çektiği acıya şimdi depresyon deniyor. Yakın zamanda düzenlenen bir konferansta Japon meslektaşlarıyla konuşurken, Batı'nın kültür üzerindeki etkilerinin rapor edilen depresyon oranlarındaki artıştan sorumlu olduğunu düşünüyorlardı - ya iyi ya da hasta için - bu yüzden aynı zamanda sınırlardan endişe duyan profesyoneller de var. Gençlik depresyon çalışmalarında plasebo yanıt oranı şaşırtıcı derecede yüksektir ve deneme ve depresyon şiddetine katılan sitelerin sayısı ile ters orantılıdır (Bridge, Birmaher,Iyengar, Barbe, & Brent, 2009; Walkup, 2017). Depresyon, farklı şiddet tonlarında ortaya çıkan bir bozukluk mu, yoksa ortak bir isim verdiğimiz problemlerin heterojen karışımı olarak mı düşünüldü?
Bariz bir yorum, depresyonun sınırlarının, bu vakaların yaşanmasına izin veren bazı çalışmalarda çok esnek olduğu yönündedir ve kendiliğinden iyileşme olasılığı yüksektir.
Duruma bağlı değişiklikler: Bazen bağlamsallık olarak adlandırılır (bir metinle ilgisi olmasa da), bu fenomen klinisyenleri şaşırtıyor. Psikiyatri servisinde çalışan herkes aşağıdaki senaryoyu bilir. Bir ergen uzun süreli, yetersiz ve tedaviye dirençli depresyon ile başvurur. Ancak, bir kez kabul edildiğinde, çok az depresyon belirgindir. Ya da ayakta tedavi gören gençlerde, depresyonu yaz okulunda yükselen genç, yalnızca sonbaharın başında intikam almak için geri dönüyor. Bazıları için, böyle bir duruma bağlı değişiklikleri gözlemlemek, yalnızca temel depresyon sorununun bir “biyoloji” probleminden ziyade toplumsal beklentiler olduğunun kanıtıdır. Bu tez sorunlu olsa da (neden bazı insanlar neden çevrelerine duyarlı değil, bazıları neden çevreye duyarlı?), Sorun nosolojimizin ve mevcut ölçümümüzün koşullu depresyon sunumlarını kapsamamasıdır.
Alt gruplar: Yukarıdaki sorunların açık bir çözümü, farklı depresyon alt tipleri ile ortaya çıkması olacaktır. Bu tür girişimler Burton’ın melankoli tanımlarına dayanmakta ve psikiyatride Kurt Schneider gibi saygın şahıslar tarafından yapılan farklılıkları içermektedir (Schneider, 1920), Reaktif depresyon kavramını tanıtan. Ancak, bu tür girişimlerin değeri o zamandan beri şüphe edilmektedir. Sir Aubrey Lewis, depresyondaki farklı alt türlerden ziyade süreklilik arz ediyordu. Ancak, şunu da belirtti: muhtemelen bazı çöküntülerde kalıtsal faktörün çevreye çok ağır bastığı ve diğerlerinde bunun tersi olduğu, ancak bu tür vakaları tespit etmek için yalnızca şüpheli yollara sahip olduğumuzun doğru olduğu yönünde de işaret etti...’ (Shorter, 2007). Belki de, bu eski soruna daha bilimsel bir yaklaşım benimseme zamanı gelmiştir. Daha yeni veriler, ödül ve etkinlik veya motivasyonla ilgili semptomların farklı temelleri olabileceğini gösteriyor. (Pan et al., 2017; Stringaris et al., 2015) ve diğer semptomların sonuçları ve benzer bulgular, iştah değişimlerinin yönünün farklı bir altta yatan patofizyolojinin iyi bir göstergesi olabileceğini göstermektedir (Simmons et al., 2016). Bu tür biyolojik gözlemlerin klinik olarak karar vermede rehberlik edip edemediğini sormaya başlamak için henüz erken mi?
O zaman depresyon teriminden kurtulmalı mıyız tamamen? Ne dilediğine dikkat et. Bizi, zincirlerimizden kurtarmamızı isteyenlere mevcut nozoloji, neyle değiştirilmesi gerektiği hakkında söyleyebilecek çok az şey var. “Depresyon” farklı kökenlerden ve şiddet derecelerinden kaynaklanan psikolojik sıkıntı için her şeyi yakalayan bir terim olsa bile, yerini alacak yeterli kategori veya boyut bulunmadığında, terimi kazımak, klinisyenler ve hastalar arasında büyük bir karışıklığa yol açabilir. Ayrıca, depresyonun tıpta tek veya daha az kusurlu kategori olmadığını hatırlamalıyız. Hematoloji, fazlasıyla kapsanan lösemiler kategorisi nedeniyle ilerlemesi engellenmedi. Sıkı çalışma ve sabır sayesinde, hepsi genetik ve diğer belirleyiciler tarafından onaylanan löseminin birçok alt tipi vardır.
Araştırmacılar, alternatif formülasyonlara karşı, sistematik bir şekilde, çukurlaştırılacak olan bir varsayım olarak depresyon kategorisini, değerlendirebilir ve tartışmalıdır. Bu, hem içeriğinin hem heterojen olduğunu kanıtlayabileceği hem de sınırlarının değişmesi gerekebileceği gerçeğine açık olmak anlamına gelebilir. Nörogörüntüleme analizindeki ilerlemeler yetişkinlerde alt tip için iyi bir vaat göstermektedir (Drysdale et al., 2017). Çevreyi hesaba katan gelişimsel duyarlılık çalışmaları da ivme kazanıyor (Luby, Belden, Harms, Tillman, & Barch, 2016). Diğer yaklaşım, tedavinin etkilerinden yararlanmaktır. Ketamin, test mekanizmalarının açık bir aracıdır (ve nosolojik sınırların genişletilmesiyle). Güçlü etkileri mevcut depresyonun sınırlarıyla sınırlı gözükmüyor ve daha genel olarak hedonik sistemlerin modülasyonuyla ilgili olabilir. Benzer şekilde, transkraniyal manyetik stimülasyon (TMS) kullanan nöromodülasyon, heterojenliğin ayrıştırılmasına yardımcı olacak beyin ağlarını araştırmak için kullanılabilir.
JCPP'nin bu sayısındaki makaleler, böyle bir araştırmanın nasıl ileri götürüleceğini göstermektedir. Van Assche ve ark. (s. 1301–1309) GABAerjik genlerin nasıl olduğunu göstererek aile ortamını dikkate alır (GABRR1 veya GABRR2). Çalışmanın metodolojik titizliği (bir keşif ve replikasyon örneği ile), depresyondaki heterojenliğin nasıl ayrıştırılacağına harika bir örnektir. Odgers ve Russell (s. 1310–1318) tarafından yapılan çalışma, çevresel etkilerin bozuk ruh halinin belirtilerini nasıl ve ne zaman ortaya çıkardığını incelemek için ekolojik izleme değerlendirmesini (EMA) kullanmaktadır. Önemli olarak, çalışma ilgili öfke ve sinirlilik duygularını birleştirmek için depresyon testinin ötesine geçer. Bu, 'şu anda' raporlaması, tipik anket raporunu tamamlayan önemli bir bilgi katmanı ekler. Aynı zamanda karmaşık zaman serileri analizine de kendini borçludur. Metodoloji henüz klinik olarak yaygın şekilde kullanılmamaktadır, ancak özellikle yazarların çevresel olaylara 'davranışsal reaktivite' dediği şeyi anlamaya çalışırken çok yararlı olabilir.
Son olarak, Glenn ve ark. (s. 1319–1329) yakın zamanda ileri sürülen bir bilişsel mekanizmaya odaklanır: “Ölüm”, “ben” veya “ben değil” gibi kelime eşleşmelerinin bilgisayar sunumlarına tepki sürelerinin, Öz ve Ölüm arasındaki ilişkiyi tahmin etmek için kullanıldığı, Ölüm Örtülü Derneği Testi. Çalışmanın gücü metodolojik: intihar riski taşıyan kişileri tespit etmenin yeni ve anket dışı bir yoludur. Paradigma diğer bilişlere genişletilebilir ve mevcut psikopatolojiyi kesen boyutların belirlenmesinde alternatif bir yol olabilir.
Depresyon nedir, o zaman? Burada sorun '’olabilir. Dışarıda keşfedilmeyi bekleyen gizli, iyi biçimlendirilmiş, özün büyük beklentilerini yaratan küçük bir kelime. Aslında depresyon şimdilik ve bir dizi olayı özetlemeye yardımcı olan bir terim olarak anlaşılmalıdır. Depresyon, bir terim olarak, bir gün daha yararlı bir şeyle değiştirilebilir. Bu araştırma, böyle bir ilerlemeyi mümkün kılacak şekilde sunulmuş ve yapılmıştır.
Çocuğunuzun Problemini Birlikte Değerlendirelim!